stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایوان شیشکین
زندگی

شیشکین در یلابوگا از استان ویاتکا (جمهوری تاتارستان امروز) به دنیا آمد و از دبیرستان کازان فارغ‌التحصیل شد. سپس چهار سال در مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو تحصیل کرد. پس از آن، از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ در آکادمی سلطنتی هنر سن پترزبورگ حضور یافت و با بالاترین افتخارات و مدال طلا فارغ‌التحصیل شد. وی برای ادامه تحصیل در اروپا بورس تحصیلی شاهنشاهی را دریافت کرد.
پنج سال بعد شیشکین به عضویت آکادمی شاهنشاهی در سن پترزبورگ درآمد و از سال ۱۸۷۳ تا ۱۸۹۸ استاد نقاشی بود. در همان زمان، ریاست کلاس نقاشی منظره را در عالی‌ترین مدرسه هنر سن پترزبورگ بر عهده داشت.
شیشکین مدتی با بورسیه آکادمی هنر سلطنتی سن پترزبورگ در سوئیس و آلمان زندگی و کار کرد. در بازگشت به سن پترزبورگ، به عضویت حلقه گردشگران و انجمن آب‌رنگ‌شناسان روسی درآمد. وی همچنین در نمایشگاههای آکادمی هنر، نمایشگاه همه روسی‌ها در مسکو (۱۸۸۲)، نیژنی نووگورود (۱۸۹۶) و نمایشگاه‌های جهانی (پاریس، ۱۸۶۷ و ۱۸۷۸ و وین، ۱۸۷۳) شرکت کرد. روش نقاشی شیشکین بر اساس مطالعات تحلیلی دربارهٔ طبیعت بود. وی به دلیل مناظر جنگلی خود مشهور شد و همچنین یک طراح فنی برجسته و یک پرینت‌میکر بود.
نگارخانه

صبح در جنگل کاج
چاودار
باران در جنگل بلوط
در شمال وحشی
چشم انداز صخره ای
بعد از طوفان در مری هووی
زمستان
مسیر جنگل
نمایی از حومه سن پترزبورگ
پرتره شیشکین اثر ایوان کرامسکوی (۱۸۷۳)
تمبرهای روسی با پرتره شیشکین
تیمور رحیموف

تیمور رحیموف (انگلیسی: Temur Rakhimov؛ زادهٔ ۸ ژوئیهٔ ۱۹۹۷) جودوکار اهل تاجیکستان است.
بذرالبنج

| بنگ دانه | بنگ دانه |
| --- | --- |
بنگ دانه، Hyoscyamus niger: بنگ دانه، Hyoscyamus niger
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاه
راسته:: بادنجان‌سانان
تیره:: بادنجانیان
سرده:: بذرالبنج
گونه:: H. niger
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Hyoscyamus niger : Hyoscyamus niger 
بذرالبنج، بنگ دانه (نام علمی: Hyoscyamus niger) نام یک گونه از سرده بذرالبنج است. گیاهی سمی و دارای خواص محرک است. در طب سنتی از برگهای خشک آن استفاده می‌شده‌است. احتمالاً اثرات محرک اعصاب شبیه شابیزک و تاتوره دارد.
در جادوگری به همراه گیاهان دیگر در ساخت معجون جادوگری کاربرد داشته و اثراتی چون افزایش ادراک و حس پرواز در حالت خلسه برای آن قائل شده‌اند.
در طب سنتی از ۱٫۵ تا ۳ گرم پودر خشک گیاه استفاده می‌شده‌است دوز کشنده آن برای انسان مشخص نیست.
از بذر این گیاه برای ساخت تسبیح استفاده می‌شود و به اثرات رفع چشم زخم و از بین بردن سموم برای آن قائل هستند. گاهی به این نوع تسبیح «سندلوس شور» هم گفته می‌شود.
حزب پان‌ارمنی ساسنا تسرر

| حزب پان‌ارمنی ساسنا تسرر Սասնա Ծռեր | حزب پان‌ارمنی ساسنا تسرر Սասնա Ծռեր |
| --- | --- |
رهبر: واروجان آوتیسیان
سخنگو: وهاگن آواگیان
بنیان‌گذاری: ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-09-۲۹)
ستاد: ایروان
مرام سیاسی: ناسیونالیسم ارمنی محافظه‌کاری ملی ضد روسیه ضد-اتحادیه اقتصادی اوراسیا ضد-سازمان پیمان امنیت جمعی اروپاگرایی غرب‌گرایی ارمنستان متحد
طیف سیاسی: راست‌گرا تا راست افراطی
وابستگی ملی: قطب دموکراتیک ملی
شعار: «وقت آن است»
مجمع ملی: ۰ از ۱۰۷
وبگاه: وبگاه
sasnatsrer.org: sasnatsrer.org
سیاست در ارمنستان حزب‌ها انتخابات: سیاست در ارمنستان حزب‌ها انتخابات
یک اعتراض در میدان آزادی که توسط قطب دموکراتیک ملی سازمان‌دهی شده است.
حزب پان‌ارمنی ساسنا تسرر (به ارمنی:Սասնա Ծռեր համահայկական կուսակցություն) یک حزب سیاسی ملی‌گرای محافظه‌کار ارمنی است که در سپتامبر ۲۰۱۸ در پی انقلاب ۲۰۱۸ ارمنستان تأسیس شد.
نام

نام این حزب از یک شعر حماسی ارمنی به نام دلیران ساسون (ساسنا تسرر به زبان زبان ارمنی) گرفته شده است.
سازمان

این حزب توسط یک دبیرخانه هفت‌نفره به رهبری گارگین چوگازیان، آلکساندر ینیکومیشان، گاورگ سافاریان، وهاگن آواگیان، آرک کیورقیان، روزان یغنوکیان و واروجان آوتیسیان اداره می‌شود.
تاریخچه

ساسنا تسرر پیشتر به عنوان یک مخالف رادیکال علیه حکومت طرفدار روسیه سرژ سارگسیان و حزب جمهوری‌خواه ارمنستان فعالیت می‌کرد که این فعالیت‌ها در بحران گروگان‌گیری ایروان ۲۰۱۶ به اوج خود رسید. این حزب بعدها خشونت را کنار گذاشت. ژیرایر سِفیلیان، یکی از کهنه‌سربازان جنگ اول قره‌باغ، یکی از چهره‌های کلیدی این حزب است. حزب پان‌ارمنی ساسنا تسرر در انتخابات پارلمانی ارمنستان در سال ۲۰۱۸ شرکت کرد اما تنها موفق به کسب ۱٫۸۲٪ از آرا شد. ازآنجاکه این میزان کمتر از حداقل آستانه ۵٪ بود، حزب نتوانست نماینده‌ای در مجلس ملی جمهوری ارمنستان کسب کند. باوجود عدم کسب کرسی، این حزب همچنان در سیاست ارمنستان فعال بوده و به‌عنوان یک نیروی اپوزیسیون خارج از پارلمان فعالیت می‌کند.
پس از انتخابات ۲۰۱۸، حزب در ابتدا از نخست‌وزیر تازه انتخاب‌شده، نیکول پاشینیان و دولت جدید او حمایت کرد؛ ژیرایر سِفیلیان بیان کرده بود که رابطه‌ای سازنده با پاشینیان دارد. بااین‌حال، حزب به‌مرور از عملکرد پاشینیان ناراضی شد. ساسنا تسرر حمایت خود را از ایجاد اتحاد نیروهای سیاسی طرفدار غرب، به‌ویژه با حزب اروپایی ارمنستان، اعلام کرد. تیگران خزمالیان، رهبر حزب اروپایی ارمنستان، نیز تأکید کرد: «ما در شرایطی هستیم که نیروهای اپوزیسیون رادیکال و دموکراتیک باید متحد شوند و استراتژی پیوستن ارمنستان به قدرت‌های غربی را مطالبه کنند.»
در ماه مه ۲۰۲۰، جیغایر سِفیلیان همراه با بیست شخصیت سیاسی دیگر بیانیه‌ای را امضا کرد که از دولت پاشینیان خواستار برگزاری انتخابات زودهنگام پارلمانی بود. این حزب سپس به اتحاد قطب دموکراتیک ملی پیوست.
در نوامبر ۲۰۲۰، حزب پان‌ارمنی ساسنا تسرر همراه با حزب اتحاد برای خودمختاری ملی و حزب اروپایی ارمنستان تجمعی در مرکز ایروان برگزار کرد. این سه حزب خواستار ایجاد ارمنستانی واقعاً مستقل شدند و پایان دادن به اشغال سیاسی روسیه و اجتناب از تکیه به روسیه را در اولویت قرار دادند، درحالی‌که خواهان نزدیکی بیشتر با اروپا بودند.
این حزب همچنین اعلام کرده است که قصد دارد حزب خواهری در جمهوری آرتساخ تأسیس کند.
در ۱۸ مه ۲۰۲۱، حزب تأیید کرد که در انتخابات پارلمانی ارمنستان (۲۰۲۱) به‌عنوان بخشی از ائتلاف قطب دموکراتیک ملی، به رهبری واهه گاسپاریان، شرکت خواهد کرد. پس از انتخابات، این ائتلاف ۱٫۴۹٪ از آرای عمومی را به دست آورد و موفق به کسب هیچ کرسی‌ای در مجلس ملی نشد.
ایدئولوژی

حزب ساسنا تسرر گاهی به‌عنوان ملی‌گرایان افراطی توصیف شده است. رهبر دوفاکتوی این حزب، جیغایر سِفیلیان، از ایجاد ارمنستان متحد حمایت می‌کند. حزب به‌صراحت خواستار اتحاد جمهوری آرتساخ (قره‌باغ کوهستانی) با ارمنستان است. ساسنا تسرر به شدت مخالف حزب حاکم سابق ارمنستان، حزب جمهوری‌خواه، بود.
هدف راهبردی این حزب اتحاد ارمنیان در داخل و خارج از ارمنستان، تضمین پایداری ملت ارمنی و تأثیر جهانی آن است.
سیاست خارجی این حزب به‌شدت ضدروسی است و بیانیه این حزب خواستار «رهایی ارمنستان از سلطه استعماری روسیه» و خروج از سازمان‌های تحت رهبری روسیه ازجمله اتحادیه اقتصادی اوراسیا، سازمان پیمان امنیت جمعی و کشورهای مستقل همسود است. حزب خواستار خروج فوری سربازان روسی از ارمنستان و تعطیلی پایگاه نظامی ۱۰۲م روسیه در گیومری است. با وجود دیدگاه‌های ضدروسی حزب، این حزب همچنین با پیوستن ارمنستان به ناتو مخالف است.
این حزب خواستار ایجاد اتحادهای استراتژیک با ایالات متحده و ایران و همکاری نزدیک‌تر با اتحادیه اروپا، اوکراین، گرجستان، چین و هند است.
بانوج

| بانوج | بانوج |
| --- | --- |
روستا: روستا
بانوجموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانبانوجبانوج (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: بانوجموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانبانوجبانوج (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۲۸°۴۰′ شمالی ۵۴°۳۴′ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۶۶۷°شمالی ۵۴٫۵۶۷°شرقی﻿ / 28.667; 54.567: مختصات: ۲۸°۴۰′ شمالی ۵۴°۳۴′ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۶۶۷°شمالی ۵۴٫۵۶۷°شرقی﻿ / 28.667; 54.567
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: داراب
بخش: بخش مرکزی
دهستان: هشیوار
جمعیت: ۲۶۷۶ نفر (سرشماری ۹۵)
بانوج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان داراب در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان هشیوار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲٬۶۷۶ نفر (۷۹۴ خانوار) بوده‌است.
این روستا دارای نقاط گردشگری بکر و متنوعی است
از جمله آبگیری که به نام محلی «سلخ» می نامند.
و همچنین در کوهستان این روستا چشمه ای به نام «آب کرمکان» که به زبان محلی «او کرمکون» می‌نامند.
و در کوه های این روستا مکانهایی به نام 
چاه نر-قبرعمر-تل کله پاچه-پوزه ی کوتوره و...
همچنین این کوهها دارای گیاهان خوبی همچون زیره .گنجیده(صمغ گونه ها).الوک . آنغوزه .عسل عالی . آویشن .و...
تهیه شده تو ست :علی اصغر منفرد
%88%D8%AC<https://www.yjc.news/fa/news/5546247/%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D9%88%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%AC></ref>== منابع بانوج ==تصاویر در سایت
«نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار ایران. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۳.
زمان می‌ایستد

| زمان می‌ایستد | زمان می‌ایستد |
| --- | --- |
کارگردان: علیرضا امینی
تهیه‌کننده: تقی علیقلی زاده
نویسنده: علیرضا امینی
بازیگران: هانیه توسلی
موسیقی: فردین خلعتبری
فیلم‌بردار: رضا رخشان
تدوین‌گر: علیرضا امینی
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۸۴
مدت زمان: ۸۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
زمان می‌ایستد فیلمی به کارگردانی و نویسندگی علیرضا امینی. مدير توليد حسين رامه ، محصول سال ۱۳۸۴ است.
بازیگران

هانیه توسلی
فم‌الحوت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 حلقهٔ آوار در پیرامون فم‌الحوت که در آن محل سیارهٔ فم‌الحوت بی نشان داده شده.:  حلقهٔ آوار در پیرامون فم‌الحوت که در آن محل سیارهٔ فم‌الحوت بی نشان داده شده.
اطلاعات رصدی  مبدأ J2000      اعتدال J2000: اطلاعات رصدی  مبدأ J2000      اعتدال J2000
صورت فلکی: ماهی جنوب
بعد: 22h 57m 39.1s
میل: ‏ 20″ 37′ ‎−29°
قدر ظاهری (ع): ۱٫۱۶
مشخصات: مشخصات
نوع طیف: A3 V
شاخص رنگ U−B: ۰٫۰۸
شاخص رنگ B−V: ۰٫۰۹
اخترسنجی: اخترسنجی
سرعت شعاعی (Rv): +۶٫۵ ک.م./ث
حرکت خاص (μ):  بعد: ۳۲۹٫۲۲ mas/yr   میل: −۱۶۴٫۲۲ mas/yr 
اختلاف‌منظر (π): ۱۳۰٫۵۸ ± ۰٫۶۵ mas
فاصله: ۲۵٫۰ ± ۰٫۱ سال نوری  (۷٫۶۶ ± ۰٫۰۴ پارسک)
قدر مطلق (MV): ۱٫۷۳
جزئیات: جزئیات
جرم: ۲٫۱ ± ۰٫۲ M☉ 
شعاع: ۱٫۸۳۲ R☉
درخشندگی: ۱۷٫۶۶ L☉
گرانش سطحی (log g): ۴٫۲۱ cgs
درجه حرارت: ۸,۷۵۰ کلوین
فلزینگی: [Fe/H] = −۰٫۱۰
چرخش: v sin i = ۹۳ km/s
سن: (۲ ± ۱) × ۱۰۸ سال
نام‌گذاری‌های دیگر: نام‌گذاری‌های دیگر
 α Piscis Austrini, Alp PsA, Alf PsA, 24 PsA, Gl 881, HR 8728, CD -30°۱۹۳۷۰, HD 216956, GCTP 5565.00, LTT 9292, SAO 191524, FK5 867, HIP 113368. :  α Piscis Austrini, Alp PsA, Alf PsA, 24 PsA, Gl 881, HR 8728, CD -30°۱۹۳۷۰, HD 216956, GCTP 5565.00, LTT 9292, SAO 191524, FK5 867, HIP 113368. 
ارجاعات پایگاه‌های داده: ارجاعات پایگاه‌های داده
سیمباد: اطلاعات
ARICNS: اطلاعات
دانشنامهٔ سیاره‌هایفراخورشیدی: اطلاعات
فُم‌الحوت (انگلیسی: Fomalhaut) یا دهان ماهی (هَفتُرَنگ یا هَستُرَنگ در فارسی میانه)، (آلفا ماهی جنوب، α PsA) ستارهٔ جوان و درخشانی در فاصلهٔ ۲۵ سال نوری و در صورت فلکی ماهی جنوب است. نام فم‌الحوت از زبان عربی گرفته شده و به معنی «دهان ماهی» می‌باشد. نام لاتین و انگلیسی آن هم از همین کلمه عربی رفته شده است.
با تلسکوپ فضایی هابل، حلقه‌ای از غبار در اطراف فم‌الحوت دیده‌شده که با نور آن روشن شده‌است. این ستاره در فرهنگ و دین زردشتی ایران باستان از اهمیت گسترده‌ای برخوردار بوده و نمایان زمستان در اختربینی ایرانیان باستانی می‌بوده‌است. این ستاره در میان چهار ستارگان سلطنتی از مهمترین ستارگان آسمان پنداشته می‌شده‌است.
ستارهٔ دهان ماهی برای ستاره‌شناسان عرض‌های بالایی کرهٔ زمین چندان شناخته شده نیست زیرا مدت رخ‌نمایی آن در نیمکرهٔ شمالی کوتاه است.
در مدت رخ‌نمایی، ستارهٔ درخشان دیگری در آسمان جنوبی وجود ندارد، از این‌رو شناسایی این ستاره در آسمان دشوار نیست.
طیف آن از نوع A3 V و قدر آن ۲٫۱ است. فم‌الحوت تنها ستارهٔ قدر اول در این قسمت از آسمان می‌باشد، و این نیز پیدا کردنش آن را آسان می‌سازد. فاصلهٔ آن تا ما ۲۲ سال نوری برآورد می‌گردد، و یکی از ستارگان نزدیک به سامانهٔ خورشیدی به‌شمار می‌آید.
فم‌الحوت در زمینهٔ پژوهش سیاره‌های فراخورشیدی جایگاه مهمی دارد زیرا نخستین سیارهٔ فراخورشیدی که با طول موج‌های مرئی تصویربرداری شد (فم‌الحوت بی) در سامانهٔ این ستاره قرار دارد.
علل جنگ جهانی دوم
علل نهایی > شکست جامعه ملل

جامعه ملل یک سازمان بین‌المللی حافظ صلح بود که در سال ۱۹۱۹ با هدف صریح جلوگیری از جنگ‌های آینده تأسیس شد. روش‌های اتحادیه شامل خلع سلاح، امنیت جمعی، حل و فصل اختلافات بین کشورها از طریق مذاکره و دیپلماسی و بهبود رفاه جهانی بود. فلسفه دیپلماتیک پشت جامعه ملل نشان‌دهنده یک تغییر اساسی در اندیشه از قرن قبل بود. فلسفه قدیمی «کنسرت ملل» که از کنگره وین (۱۸۱۵) نشأت گرفت، اروپا را به عنوان یک نقشه متحول‌شده از اتحاد بین دولت-ملت‌ها می‌دید که توازن قوایی را ایجاد می‌کرد که توسط ارتش‌های قوی و توافق‌نامه‌های مخفی حفظ می‌شد. بر اساس فلسفه جدید، جامعه ملل به عنوان یک دولت از دولت‌ها، با نقش حل و فصل اختلافات بین ملت‌ها در یک مجمع باز و قانون‌گرا عمل می‌کرد. با وجود حمایت ویلسون، ایالات متحده هرگز به جامعه ملل نپیوست.
جامعه ملل فاقد نیروی مسلح خود بود و بنابراین برای اجرای قطعنامه‌های خود، حمایت از تحریم‌های اقتصادی که اتحادیه به آنها دستور داده بود یا ارتشی را در صورت نیاز برای اتحادیه برای استفاده از آن فراهم کرد، به کشورهای عضو وابسته بود. با این حال، دولت‌های منفرد اغلب تمایلی به انجام این کار نداشتند. پس از موفقیت‌های چشمگیر متعدد و برخی شکست‌های اولیه در دهه ۱۹۲۰، اتحادیه در نهایت ناتوانی خود را در جلوگیری از تهاجم نیروهای محور در دهه ۱۹۳۰ نشان داد. تکیه بر تصمیمات متفق‌القول، فقدان یک بدنه مستقل از نیروهای مسلح و ادامه منافع شخصی اعضای اصلی آن به این معنی بود که شکست مسلماً اجتناب‌ناپذیر بود.
علل نهایی > آلمان‌ها در مقابل اسلاوها

اطلاعات بیشتر: سیاست نژادی آلمان نازی، سیاست لبنسراوم و درانگ ناخ استن
رویدادهای قرن بیستم نقطه اوج یک فرایند هزار ساله اختلاط بین آلمانی‌ها و مردم اسلاو بود. ظهور ناسیونالیسم در قرن نوزدهم، نژاد را به محوریت وفاداری سیاسی تبدیل کرد. ظهور دولت-ملت جای خود را به سیاست‌های هویتی، از جمله پان‌ژرمنیسم و پان‌اسلاویسم داده بود. علاوه بر این، بر اساس نظریه‌های داروینیسم اجتماعی همزیستی را به عنوان یک مبارزه «ژرمن در مقابل اسلاو» برای تسلط، زمین و منابع محدود چارچوب‌بندی کردند. نازی‌ها با ادغام این ایده‌ها در جهان بینی خود، معتقد بودند که آلمان‌ها، نژاد آریایی، نژاد برتر و اسلاوها پست‌تر هستند.
علل نهایی > تصرف منابع و بازارهای ژاپن

مقالهٔ اصلی: ژاپن در جنگ جهانی دوم
ژاپن به غیر از چند ذخایر زغال‌سنگ و آهن و یک میدان نفتی کوچک در جزیره ساخالین، فاقد منابع معدنی استراتژیک بود. در اوایل قرن بیستم، در جنگ روسیه و ژاپن، ژاپن موفق شد گسترش امپراتوری روسیه در شرق آسیا را در رقابت برای تسلط بر کره (کشور) و منچوری به عقب براند.
هدف ژاپن پس از سال ۱۹۳۱، تسلط اقتصادی بر بیشتر شرق آسیا بود که اغلب در اصطلاحات پان-آسیایی‌گرایی «آسیا برای آسیایی‌ها» بیان می‌شود. ژاپن مصمم به تسلط بر بازار چین بود که ایالات متحده و دیگر قدرت‌های اروپایی بر آن تسلط داشتند. در ۱۹ اکتبر ۱۹۳۹، سفیر ایالات متحده در ژاپن، جوزف سی. گرو، در یک سخنرانی رسمی به جامعه آمریکا و ژاپن، اظهار داشت که
«به نظر می‌رسد نظم جدید در شرق آسیا شامل محروم کردن آمریکایی‌ها از حقوق طولانی مدت خود در چین می‌شود و مردم آمریکا با این امر مخالف هستند… حقوق و منافع آمریکا در چین با سیاست‌ها و اقدامات مقامات ژاپنی در چین خدشه دار یا از بین رفته‌است.»
در سال ۱۹۳۷، حمله ژاپن به منچوری و چین انجام شد. ژاپن تحت عنوان حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ، با شعارهایی مانند «آسیا برای آسیایی‌ها»، ژاپن به دنبال حذف نفوذ قدرت‌های غربی در چین و جایگزینی آن با سلطه ژاپن بود.
درگیری‌های مداوم در چین منجر به تعمیق درگیری با ایالات متحده شد که در آن افکار عمومی با حوادثی مانند کشتار نانجینگ و قدرت رو به رشد ژاپن نگران شده بودند. مذاکرات طولانی بین ایالات متحده و ژاپن انجام شد. حمله ژاپن به هندوچین فرانسه/هندوچین فرانسه در جنگ جهانی دوم باعث شد رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت تمام دارایی‌های ژاپن را در ایالات متحده مسدود کند. پیامد مورد نظر متوقف کردن حمل و نقل نفت از ایالات متحده به ژاپن بود که ۸۰ درصد از واردات نفت ژاپن را تأمین می‌کرد. هلند و بریتانیا نیز همین روند را دنبال کردند.
با ذخایر نفتی ای که تنها یک سال و نیم در زمان صلح دوام می‌آورد و دوام آن در زمان جنگ بسیار کمتر بود، خط تحریم‌ها علیه ژاپن دو گزینه را برای ژاپن باقی گذاشت: پیروی از تقاضای تحت رهبری ایالات متحده برای خروج از چین یا تصرف میدان‌های نفتی در هند شرقی هلند. دولت ژاپن عقب‌نشینی از چین را غیرقابل قبول دانست.
علل نهایی > بحث میسون-اوری: نظریه «فرار به سمت جنگ»

در اواخر دهه ۱۹۸۰، ریچارد آوری، مورخ بریتانیایی، درگیر یک مناقشه تاریخی با تیموتی میسون بود که بیشتر بر سر صفحات مجله‌های گذشته و حال بر سر علل شروع جنگ در سال ۱۹۳۹ مطرح می‌شد. میسون ادعا کرده بود که «فرار به سمت جنگ» به دلیل یک بحران اقتصادی ساختاری بر هیتلر تحمیل شده بود، که هیتلر را با انتخاب تصمیم‌گیری‌های اقتصادی دشوار یا تهاجم مواجه می‌کرد. ریچارد آوری با این ادعا که آلمان در سال ۱۹۳۹ با مشکلات اقتصادی مواجه بود، برخلاف تز میسون استدلال می‌کرد، اما گستردگی این مشکلات نمی‌تواند تجاوز به لهستان را توضیح دهد و علل شروع جنگ، انتخاب‌های رهبری نازی بود.
میسون استدلال کرده بود که طبقه کارگر آلمان همیشه مخالف دیکتاتوری نازی است. در اقتصاد دو آتشه آلمان در اواخر دهه ۱۹۳۰، کارگران آلمانی می‌توانستند کارفرمایان را مجبور کنند که با رفتن به یک شرکت دیگر افزایش دستمزد مورد نظر را دریافت کنند و چنین شکلی از مقاومت سیاسی هیتلر را مجبور به جنگ در سال ۱۹۳۹ کرد؛ بنابراین، شروع جنگ ناشی از مشکلات ساختاری اقتصادی، «فرار به جنگ» ناشی از یک بحران داخلی بود. به گفته میسون، جنبه‌های کلیدی بحران، بهبود اقتصادی متزلزلی بود که توسط یک برنامه تسلیح مجدد که اقتصاد را تحت تأثیر قرار داد و در آن غوغای ملی‌گرایانه رژیم گزینه‌های آن را محدود کرد، تهدید شد. به این ترتیب، میسون یک دیدگاه («اولویت سیاست داخلی») را در مورد ریشه‌های جنگ با مفهوم سوسیال امپریالیسم بیان کرد. تز «اولویت سیاست داخلی» میسون کاملاً در تضاد با «اولویت سیاست خارجی» بود که معمولاً برای توضیح جنگ استفاده می‌شود. میسون فکر می‌کرد که سیاست خارجی آلمان توسط ملاحظات سیاسی داخلی هدایت می‌شود، و آغاز جنگ در سال ۱۹۳۹ را به بهترین شکل به عنوان «نوع وحشیانه امپریالیسم اجتماعی» می‌شناخت.
میسون استدلال کرد، «آلمان نازی همیشه در برخی از زمان‌ها متمایل به گسترش یک جنگ بزرگ بود.» با این حال، میسون استدلال کرد که زمان وقوع چنین جنگی توسط فشارهای سیاسی داخلی، به ویژه در رابطه با اقتصاد در حال شکست، تعیین می‌شود و هیچ ارتباطی با آنچه هیتلر می‌خواست ندارد. میسون معتقد بود که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، وضعیت اقتصاد آلمان، نه «اراده» یا «نیت هیتلر» مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده در تصمیمات سیاست خارجی آلمان بود.
علل تقریبی > دیکتاتوری نازی

اطلاعات بیشتر: آلمان نازی و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان
هیتلر و نازی‌هایش در سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۳۴ کنترل کامل آلمان را در طی به قدرت رسیدن هیتلر به دست گرفتند، و آن را به یک دیکتاتوری با دیدگاهی بسیار خصمانه نسبت به معاهده ورسای و یهودیان تبدیل کردند. آلمان بحران بیکاری خود را با هزینه‌های نظامی سنگین حل کرد.
تاکتیک‌های دیپلماتیک هیتلر این بود که خواسته‌های به ظاهر معقول و منطقی مطرح کند و در صورت برآورده نشدن آنها به جنگ تهدید کند. پس از اعطای امتیازات، آنها را پذیرفت و به خواسته جدیدی پرداخت. هنگامی که مخالفان سعی کردند او راضی کنند، او دستاوردهای ارائه شده را پذیرفت و به سمت هدف بعدی رفت. این استراتژی تهاجمی با خروج آلمان از جامعه ملل (۱۹۳۳)، رد معاهده ورسای، شروع به تسلیح مجدد با توافق‌نامه دریایی انگلیس و آلمان (۱۹۳۵)، بازپس‌گیری سار (۱۹۳۵) عمل کرد. راینلند را مجدداً نظامی کرد (۱۹۳۶)، اتحاد (نیروهای محور) با ایتالیای موسولینی تشکیل داد (۱۹۳۶)، ارسال کمک‌های نظامی گسترده به فرانکو در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، تصرف اتریش (۱۹۳۸)، تصرف چکسلواکی پس از مماشات بریتانیا و فرانسه و توافقنامه مونیخ ۱۹۳۸، در اوت ۱۹۳۹ با روسیه استالین پیمان صلح منعقد کرد و سرانجام در سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد.
علل تقریبی > نظامی‌سازی مجدد راینلند

آلمان با نقض معاهده ورسای و روح پیمان لوکارنو و جبهه استرسا، در ۷ مارس ۱۹۳۶، با انتقال نیروهای آلمانی به قسمتی از آلمان غربی که طبق معاهده ورسای، اجازه ورود به آنها را نداشتند، راینلند را مجدداً نظامی کرد. نه فرانسه و نه بریتانیا آمادگی جنگ پیشگیرانه را برای توقف نقض معاهده ورسای را نداشتند و این اقدام آلمان هیچ عواقبی در پی نداشت.
علل تقریبی > تهاجم ایتالیا به اتیوپی

اطلاعات بیشتر: حمله ایتالیا به اتیوپی
پس از کنفرانس جبهه استرسا و حتی به عنوان واکنشی به توافق‌نامه دریایی انگلیس و آلمان، دیکتاتور ایتالیایی بنیتو موسولینی تلاش کرد تا امپراتوری ایتالیا را گسترش دهد. در آفریقا با حمله به امپراتوری اتیوپی که همچنین به عنوان «امپراتوری حبشه» شناخته می‌شود. جامعه ملل ایتالیا را متجاوز اعلام کرد و تحریم‌هایی را بر فروش نفت اعمال کرد که ناکارآمد بود. ایتالیا در ۷ مه اتیوپی را ضمیمه کرد و اتیوپی، اریتره و سومالی‌لند را در یک مستعمره واحد به نام آفریقای شرقی ایتالیا ادغام کرد. در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۶، امپراتور اتیوپی، هایله سلاسی در مقابل جامعه ملل سخنرانی هیجان‌انگیزی ایراد کرد و اقدامات ایتالیا را محکوم کرد. او هشدار داد: «امروز ما هستیم، فردا شما خواهید بود». در نتیجه محکومیت ایتالیا توسط اتحادیه، موسولینی خروج این کشور از جامعه ملل را اعلام کرد.
علل تقریبی > جنگ داخلی اسپانیا

اطلاعات بیشتر: جنگ داخلی اسپانیا
بین سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹، آلمان و ایتالیا از ملی‌گرایان به رهبری ژنرال فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا حمایت کردند و اتحاد جماهیر شوروی از دولت منتخب دموکراتیک موجود، جمهوری دوم اسپانیا به رهبری مانوئل آزانیا هر دو طرف سلاح‌ها و تاکتیک‌های جدیدی را آزمایش کردند. جامعه ملل هرگز درگیر این موضوع نشد و قدرت‌های بزرگ آن زمان بی‌طرف ماندند و با موفقیت اندکی سعی کردند ارسال سلاح به اسپانیا را متوقف کنند. ناسیونالیست‌ها در نهایت در سال ۱۹۳۹ جمهوری خواهان را شکست دادند.
اسپانیا برای پیوستن به نیروهای محور مذاکره کرد اما در طول جنگ جهانی دوم بی‌طرف ماند و با هر دو طرف تجارت کرد. همچنین یک واحد داوطلب (لشکر آبی) را برای کمک به آلمانی‌ها در برابر شوروی فرستاد. جنگ داخلی اسپانیا در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ به عنوان مقدمه‌ای برای جنگ جهانی دوم در نظر گرفته می‌شد که تا حدودی با تبدیل آن به یک رقابت ضدفاشیستی پس از ۱۹۴۱ اتفاق افتاد، اما هیچ شباهتی به جنگی که در سال ۱۹۳۹ آغاز شد و نقش مهمی در ایجاد آن نداشت.
علل تقریبی > جنگ دوم چین و ژاپن

اطلاعات بیشتر: جنگ دوم چین و ژاپن
در سال ۱۹۳۱، ژاپن از ضعف چین در دوره جنگسالاران استفاده کرد و حادثه موکدن را در سال ۱۹۳۱ ساخت تا دولت دست نشانده مانچوکوئو را در منچوری، با امپراتور پویی که آخرین امپراتور چین بود، ایجاد کند. در سال ۱۹۳۷، حادثه پل مارکو پولو باعث جنگ دوم چین و ژاپن شد.
این تهاجم با بمباران بسیاری از شهرها مانند نبرد شانگهای، نانجینگ و گوانگ‌ژو آغاز شد. آخرین حمله، که در ۲۲ و ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۷ آغاز شد، اعتراضات گسترده‌ای را به دنبال داشت که با قطعنامه کمیته مشورتی خاور دور جامعه ملل به اوج خود رسید. نیروی زمینی امپراتوری ژاپن پایتخت چین نانجینگ را تصرف کرد و جنایات جنگی در کشتار نانجینگ انجام داد. جنگ تعداد زیادی از سربازان چینی را محدود کرد و بنابراین ژاپن سه کشور دست نشانده‌چینی مختلف را برای جلب حمایت چین ایجاد کرد.
علل تقریبی > آنشلوس، پیوستن اتریش به آلمان

الحاق ۱۹۳۸ پیوستن اتریش به آلمان توسط تهدید زور اتریش به آلمان بود. از نظر تاریخی، پان‌ژرمنیسم ایده ایجاد آلمان بزرگ بود تا همه قوم آلمانی‌ها را در یک دولت ملی بگنجاند و هم در اتریش و هم در آلمان محبوب بود.
برنامه ناسیونال سوسیالیست این ایده را در یکی از نکات خود گنجانده‌است: «ما خواستار اتحاد همه آلمانی‌ها در آلمان بزرگ بر اساس حق مردم برای تعیین سرنوشت هستیم.»
جبهه استرسا در سال ۱۹۳۵ بین بریتانیا، فرانسه و ایتالیا استقلال اتریش را تضمین کرده بود، اما پس از ایجاد جبهه استرسا، موسولینی بسیار کمتر علاقه‌ای به حفظ استقلال خود داشت.
دولت اتریش تا جایی که امکان داشت مقاومت کرد اما هیچ حمایت خارجی نداشت و سرانجام تسلیم خواسته‌های هیتلر شد. هیچ جنگی رخ نداد، بیشتر اتریشی‌ها از الحاق حمایت کردند و اتریش به‌طور کامل به عنوان بخشی از آلمان جذب شد. قدرت‌های خارجی هیچ کاری نکردند، و ایتالیا دلیل کمی برای ادامه مخالفت با آلمان نداشت و اگر چیزی هم داشت، به نازی‌ها نزدیک‌تر شد.
علل تقریبی > توافق مونیخ

اطلاعات بیشتر: توافق‌نامه مونیخ و مماشات
سودتنلند منطقه ای عمدتاً آلمانی در چکسلواکی در امتداد مرز با آلمان بود. بیش از سه میلیون آلمانی قومی داشت که تقریباً یک چهارم جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند. در پیمان ورسای، این منطقه برخلاف میل اکثر مردم محلی به چکسلواکی داده شد. تصمیم برای نادیده گرفتن حق تعیین سرنوشت خود بر اساس قصد فرانسه برای تضعیف آلمان بود. بخش اعظم سودتنلند صنعتی شده بود.
چکسلواکی دارای یک ارتش مدرن متشکل از ۳۸ لشکر بود که توسط یک صنعت تسلیحاتی مشهور اشکودا (شرکت خوشه‌ای) و اتحاد نظامی با فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی پشتیبانی می‌شد. با این حال، استراتژی دفاعی آن در برابر آلمان مبتنی بر کوه‌های سودتنلند بود.
هیتلر برای الحاق سودتنلند به آلمان فشار آورد و از گروه‌های جدایی طلب آلمانی در منطقه حمایت کرد. وحشیگری و آزار و شکنجه ادعایی چکسلواکی در پراگ به تحریک گرایش‌های ناسیونالیستی کمک کرد، همان‌طور که مطبوعات نازی این کار را کردند. پس از آنشلوس، تمام احزاب آلمان به جز حزب سوسیال دمکرات آلمان با حزب آلمانی سودتنلند (SdP) ادغام شدند. فعالیت‌های شبه نظامی و خشونت افراط گرایان در این دوره به اوج خود رسید و دولت چکسلواکی برای حفظ نظم در بخش‌هایی از سودتنلند حکومت نظامی اعلام کرد. این فقط وضعیت را پیچیده کرد، به خصوص که ناسیونالیسم اسلواکی از سوء ظن نسبت به پراگ و تشویق آلمان در حال افزایش بود. آلمان با استناد به نیاز به حفاظت از آلمانی‌ها در چکسلواکی، درخواست الحاق فوری سودتنلند را کرد.
در توافقنامه مونیخ در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸، نخست وزیران بریتانیا، فرانسه و ایتالیا با دادن آنچه که هیتلر می‌خواست به امید اینکه آخرین خواسته‌اش باشد، از او راضی کردند. قدرت‌ها به آلمان اجازه دادند تا نیروهای خود را به این منطقه منتقل کند و آن را «به خاطر صلح» در رایش بگنجاند. در ازای آن، هیتلر قول داد که آلمان دیگر ادعای ارضی در اروپا نخواهد داشت. چکسلواکی اجازه شرکت در کنفرانس را نداشت. هنگامی که مذاکره کنندگان فرانسوی و بریتانیایی به نمایندگان چکسلواکی در مورد این توافق‌نامه اطلاع دادند و اینکه اگر چکسلواکی آن را نپذیرد، فرانسه و انگلیس چکسلواکی را مسئول جنگ می‌دانند و بی‌طرف می‌مانند، رئیس‌جمهور چکسلواکی، ادوارد بنش تسلیم شد و آلمان بدون مخالفت سودتنلند را گرفت.
سیاست‌های چمبرلین بیش از ۷۰ سال است که موضوع بحث‌های شدید دانشگاهیان، سیاستمداران و دیپلمات‌ها بوده‌است. ارزیابی‌های مورخان از محکومیت اجازه دادن به آلمان هیتلری برای قوی‌تر شدن بیش از حد تا این قضاوت که آلمان آنقدر قوی بود که ممکن است در یک جنگ پیروز شود و بنابراین به تعویق انداختن یک رویارویی به نفع کشور بود، متغیر بوده‌است.