حبس روانپزشکی کریستوفر اسمارت
تحلیل و بررسی > قرن ۲۰ و معاصر

منتقدان قرن بیستم طرفدار این دیدگاه بودند که اسمارت در هنگام نوشتن اشعارش دچار نوعی ناراحتی روانی است. بررسی توسط "ماتیوس" با عنوان "پارتیشن‌های نازک"، در ۳۰ مارس ۱۹۰۱ آکادمی، ادعا کرد که:
اکنون کریستوفر اسمارت یک شاعر بسیار گدای قرن هجدهم بود… اما کمترین ادعایی را نداشت که در کنار آن مردان بزرگ، فراتر از تجارت رایج شعر آنها قرار بگیرد. کیت اسمارت، در واقع، اگرچه او شعرهای آفت‌باری نوشت، نمی‌توانست شعر بنویسد - و نه چیز دیگری… از نظر قانونی دیوانه است؛ زیرا به نظر می‌رسد که او در حواس خود بسیار دیوانه بوده‌است و یک شهروند شایسته از آنها خارج شده‌است. او یک بار - از نظر قانونی و پزشکی - دیوانه شد و چیزی از آن بیرون نیامد، شاید به این دلیل که به اندازه کافی دیوانه نبود. سپس او دوباره دیوانه شد و به درستی در بدلم محبوس شد، یکی از بهترین طغیان‌های نبوغ غزل را در قرن هجدهم نوشت - شاید "بهترین" - قبل از ظهور بلیک… اسمارت حواس خود را بازیافت و به همین دلیل ناتوانی ناامیدکننده در نوشتن شعر و بعد از آن هرگز کاری انجام نداد.
در سال ۱۹۳۳، آلفرد ادوارد هاوسمن در کنار تفسیر براونینگ و ماتیو قرار گرفت و جنون اسمارت را با نبوغ شاعرانه در سخنرانی خود به نام و ماهیت شعر مرتبط کرد: "در واقع، شاعران انگلیسی آن عصر چه کسانی هستند که می‌توان آنها را شنید. و لهجه شاعرانه واقعی را که به وضوح از گویش معاصر بیرون می‌آید، تشخیص دهید؟ این چهار نفر: کالینز، کریستوفر اسمارت، کاوپر و بلیک. و این چهار ویژگی دیگر چه ویژگی مشترکی داشتند؟ آنها دیوانه بودند.» در سال ۱۹۹۴، برانیمیر ریگر با فاصله گرفتن اسمارت از دیگران با دیدگاه هاوسمن تفاوت داشت، زیرا او استدلال کرد که "کالینز و کاج کاوپر به عنوان افراد منزوی، به گناه از حیاتی که در نهایت انسانی نیست بلکه الهی است آگاه هستند. هوشمند فراتر از فردیت اوج می‌گیرد تا آن سرزندگی را بپذیرد، اما به قیمت تمام روابط انسانی.»
با این حال، بسیاری از افراد مخالف هستند که اسمارت دیوانه بود. ادوارد آینسورث و چارلز نویز، هنگام بحث در مورد سرود اسمارت به خدای متعال، گفتند: «ذهنی که این سرود را ساخته بود آشفته نبود. با این حال، در شعر، ذهن مذهبی بیمارگونه ای را می‌بینیم که در بی نظمی، آگنوی شادی را تولید می‌کرد، و با نظم دوباره، آهنگی برای داوود ایجاد می‌کرد. علاوه بر این، آنها ادعا کردند که اسمارت
به نظر می‌رسد که هیجان پیش از طبیعی نماز تنها انحراف ذهنی واقعی اسمارت بیچاره بوده‌است، مگر اینکه مستی او را بیمارگونه تلقی کنند. هنگامی که ذهن او به کلی از میدان نماز خارج شد، از حالت عاقل خود تغییر چندانی نداشت. قدرت عقل او، اگرچه به این ترتیب منحرف شده بود، از او گرفته نشد، و او نه هوس کرد و نه در بی حالی ذهنی فرورفت.
با این وجود، آینزورث و نویز به‌طور کامل در مورد تشخیص اسمارت تردید نداشتند، زمانی که ادامه دادند: «اما وقتی میل به دعا به او سر زد، اسمارت آنچه را که دنیا به عنوان عقلانیت انتخاب کرد، رها کرد.»
در سال ۱۹۶۰، راسل برین، متخصص مغز و اعصاب تشخیص داد که اسمارت از سیکلوتیمیا یا افسردگی شیدایی رنج می‌برد. برین تشخیص خود را بر اساس ادعاهای خود اسمارت در مورد احساسش انجام داد و به این نتیجه رسید که «در مورد اسمارت بیماری روانی ناشی از مستی او نبود، بلکه او به دلیل ناپایداری روانی مشروب می‌نوشید.» آرتور شربو، در سال ۱۹۶۷، استدلال کرد که «تشخیص ماهیت جنون اسمارت در این فاصله زمانی غیرممکن است» و سپس استدلال کرد که:
از آنجایی که خود باتی او را درمان نشده اعلام کرد، او باید در معرض توهم بوده باشد. البته نوشیدنی قوی، که اغلب به اندازه کافی و به مقدار کافی مصرف شود، چنین تأثیری خواهد داشت، اما باتی، با تمایز بین جنون «اصلی» و «نتیجهی» … تنها اجازه می‌دهد که نوشیدن بیش از حد ممکن است «بسیار رایج شود، بنابراین». علت دورتر جنون. دیگران متفاوت بودند: جان بال در «تمرین مدرن فیزیک»، ۱۷۶۰، «اضطراب ذهنی» و «مشروبات الکلی قوی شرابی یا روحی» را به عنوان «علل پیشین» جنون فهرست می‌کند. شیدایی اسمارت، هر قدر که خود را نشان می‌داد، و معمولاً خود را در دعای عمومی با صدای بلند نشان می‌داد، از مستی سرچشمه نمی‌گرفت. با این حال، با توسل مکرر به بطری تشدید شد. از قضا، همان‌طور که خانم پیوزی تشخیص داد، اگر اسمارت در خلوت خانه اش دعا می‌کرد، همه چیز برای او خوب بود.
مؤلفه مذهبی احتمالی وضعیت اسمارت توسط منتقدان قرن بیستم به عنوان توضیحی برای اینکه چرا در قرن هجدهم اسمارت را دیوانه می‌دانست، مورد توجه قرار گرفت. لارنس بینیون، در سال ۱۹۳۴، معتقد بود که مذهب نقش عمده‌ای در نگاه جامعه به اسمارت ایفا می‌کند: «به نظر می‌رسد دیوانگی اسمارت به شکل تفسیر تحت اللفظی دستور دعا بدون وقفه به خود گرفته‌است. او با اصرار و اصرار بر همراهی آنها در دعای او، بازدیدکنندگان را شرمنده می‌کرد. . . وسواس فکری ثابت شکل رایج جنون است. اما این گونه وسواس‌ها حبس روانی است؛ در حالی که آهنگ بی تردید بیانگر یک انتشار عالی است.» ایده بینیون توسط سوفیا بلیدز در سال ۱۹۶۶ پذیرفته شد، او اشاره کرد که جامعه نسبت به کسانی که شور و شوق را تجربه می‌کنند، یک ارتباط معنوی قوی با خدا تعصب دارد. او در برابر تعصبات مذهبی استدلال کرد،
علت کسوف اسمارت را می‌توان تا حدی در تعصب عصری جستجو کرد، تعصبی که در عقل پایه‌گذاری شد، اما در ترس ایجاد شد. یک واقعیت اجتناب‌ناپذیر وجود داشت که مانع هر گونه درک روشنی از کار اسمارت می‌شد - او به خاطر جنون محبوس شده بود. استفاده از یک کنایه دشوار یا تصویر غیرعادی به عنوان شاهدی بر جنون آسانتر از تفسیر آن بود. چه چیزی می‌تواند باعث شود که یک گروه اساساً منطقی از مردم چنین واکنش غیرمنطقی نشان دهند؟ تا حدی، ترس از «شوق» بود.
در قرن هجدهم، همان‌طور که بلایدز ادامه داد، این کلمه از تسخیر خدا به الهام گرفته به الهام نادرست تغییر کرد. نتیجه این تغییر این بود که جامعه بریتانیا شور و شوق را دشمن عقل و نظم اجتماعی می‌دانست. بنابراین، «هک‌نویس اسمارت، مورد استقبال مخاطبان متخاصم قرار نمی‌گرفت، اما اسمارت، مشتاق، بلافاصله محکوم می‌شد. نتیجه آشکار خواهد بود: کارهای گذشته او که قبلاً مورد تحسین قرار گرفته بود نادیده گرفته می‌شد و کارهای آینده او بلافاصله محکوم می‌شد. تاریخ شهرت معاصر اسمارت چنین بود." بلیدز در تعیین اینکه آیا اسمارت واقعاً دیوانه است یا نه، نتیجه گرفت: «در زمان اسمارت، هر نشانه ای از اشتیاق می‌توانست دلیلی برای قضاوت دیوانگی باشد… دو روایت از اسمارت و ماهیت جنون او برای ما حفظ شده‌است. هر کدام شکی را جایز می‌دانند که شاعر دیوانه بوده و در هر عصری می‌توان او را چنین تلقی کرد.»
فرانسیس اندرسون در سال ۱۹۷۴ "بیماری" اسمارت را دیوانگی و وسواس توصیف کرد، اما بر این باور بود که "دیوانگی اسمارت شامل تلاش‌های او برای اطاعت به معنای واقعی کلمه از دستور سنت پل به تسالونیکی‌ها بود:'" همانطور که اندرسون ادامه داد، اسمارت در طول دوره‌های بیماری خود «احتمالاً دچار هذیان می‌شد» اما «به نظر می‌رسید که می‌دانست چه می‌کند». اقدامات اسمارت شبیه به متدیست‌های قرن هجدهم بود که «به نماز عمومی معتاد بودند و تصور می‌شد روحیه‌ای بیش از حد پربار بود. چنین نمایش دهندگان عاطفه گرایی مذهبی اغلب نه تنها به دیوانه خانه‌های خصوصی، بلکه به بدلم نیز محدود می‌شدند. بعدها، در سال ۱۹۹۸، چارلز روزن اشاره کرد که "روشنگری شور و شوق مذهبی را برای افراد بی سواد و بزرگ نشوید محکوم کرد" و "قابل درک است که تنها شعر مذهبی اصیل و حیاتی بین سال‌های ۱۷۶۰ و ۱۸۴۰ باید توسط شاعرانی سروده می‌شد. واقعاً دیوانه از معاصرانشان: اسمارت، بلیک و هولدرلین».
گزارش‌ها در پایان قرن بیستم بر تأثیرات حبس اسمارت متمرکز بودند. کلمنت هاوز، با پیروی از تفسیر میشل فوکو از قرن هجدهم مبنی بر وجود " حیوانیت جنون، معتقد بود که اسمارت از نظر عاطفی با حیوانات به دلیل "انگ پزشکی" که از دست همنوعان خود احساس می‌کرد، در ارتباط است. کریس مونسی، که با تفسیر هاوز موافق بود، معتقد بود که درمان اسمارت «یک فرایند حیوانی است و به او آموخته بود که زبانش را نگه دارد و تا آنجا که ممکن است آرام بنشیند.» آلن اینگرام برخلاف تعبیر حیوانی، استدلال می‌کرد که جوبیلات آگنو «پدیده‌ای شاعرانه است که اگر قابل انتشار بود، ارتدوکس‌های شعری معاصر را از بین می‌برد. فرد دیوانه تحریف فاحشی از شکل انسان ارائه کرد که با این وجود اصرار داشت انسان باقی بماند، اما زبان دیوانه می‌تواند حتی آزاردهنده‌تر باشد.»
صفحه ای از «بره شادی کن» که در پناهندگی نوشته شده‌است