غرق شدن آرام‌اس لوسیتانیا
واکنش‌ها > ایالات متحده

در ایالات متحده این خبر با وحشت دریافت شد. گفته می‌شود وودرو ویلسون، رئیس‌جمهوری این کشور با اطلاع از این حادثه گریسته‌است. این حادثه، در کنار چند حادثه مشابه دیگر، واکنشی تند از جانب ایالات متحده دربرداشت؛ به وجهی که روزنامه نیویورک تایمز او-بوت‌های آلمانی را «همانند وحشیانی سرمست از خون» توصیف نمود. ایالات متحده تا پیش از این از اعمال محاصره دریایی توسط بریتانیا علیه آلمان که موجب اختلال در روابط تجاری آن با آلمانی‌ها می‌شد، ناراضی بود. احتمالاً با گذر زمان این ناراحتی تشدید می‌شد. پس از حادثه غرق شدن لوسیتانیا خشم آمریکایی‌ها بیش از محاصره دریایی بریتانیا، متوجه او-بوت‌های آلمانی شد. اوضاع به اندازه‌ای در نزد برخی بالا گرفت که جیمز دابلیو. جرارد، سفیر ایالات متحده در برلین بلیط قطار سفر بازگشت از طریق سوئیس را برای خود همسرش رِزِرو کرد. تا این زمان ایالات متحده، به منظور اجتناب از درگیر شدن در مناقشات خارجی به هر قیمتی، در ارتباط با مسئله جنگ در اروپا رویکرد بی‌طرفی اتخاذ کرده بود. در این حال و با وجود تلاش بریتانیایی‌ها برای دست‌مایه کردن این حادثه جهت کشیدن ایالات متحده به جنگ و حتی خواست افرادی چون تئودور روزولت، رئیس‌جمهور پیشین ایالت متحده بدین منظور، دولت ایالات متحده همچنان از این اقدام خودداری نمود. رئیس‌جمهور ایالات متحده مراتب اعتراض خود را به آلمان ابلاغ و بر قصد کشورش برای امنیت‌بخشی به هر وسیله‌ای به حق آمریکایی‌ها برای سفر به هر نقطه‌ای در دریاها و در هر کشتی که مایل بودند، تأکید کرد.
در متن این بیانیه که روز ۱۱ مه در جلسه هیئت دولت قرائت شد آمده بود:
دولت ایالات متحده مایل است توجه دولت امپراتوری آلمان را به این موضوع جلب کند که به‌کارگیری زیردریایی‌ها در انهدام کشتیرانی تجاری بدون بی‌اعتنایی به قواعد انصاف، خرد، عدالت و انسانیت که اندیشه نوین امری ضروری می‌پندارد، عملاً غیرممکن است. این موضوع برای افسران یک زیردریایی در دریا عملاً غیرممکن است که از یک کشتی تجاری در دریا دیدن کنند و مدارک و محموله آن را بازرسی نمایند. برای آن‌ها عملاً غیرممکن است که از این کشتی یک غنیمت قانونی بسازند؛ و اگر نمی‌توانند خدمه کشتی غنیمتی را در عرشه خود جای دهند، نمی‌توانند آن را بدون قرار دادن خدمه و تمامی سرنشینان در امان دریا در قایق‌های کوچکشان، غرق کنند … بدون این که به شکل غیرقابل اجتناب اصول مقدس عدالت و انسانیت را نقض کنند.
با این وجود یکی از مقامات سفارت آلمان در واشینگتن اعلام کرد مسلم است که لوسیتانیا مسلح و در حال حمل مهمات بوده‌است. او اذعان داشت اگر آمریکایی‌ها در کشتی‌های غیرمسلح سفر کنند که هیج محموله غیرقانونی ندارند، همانند این که در «گهواره» هستند در امان خوانند بود؛ اما «تمامی شناورهای مسلحِ حامل محموله غیرقانونی به محض رویت غرق خواهند شد و برای آمریکایی‌ها که در این شناورها سفر می‌کنند همانند سفر در آتشفشان خواهد بود.» این بیانه موج دیگری از خشم را در ایالات متحده برانگیخت اما ویلسون همچنان با اتخاذ موضع احتیاط، به یوهان فون برنستورف، سفیر آلمان گفت منتظر جزئیات حادثه خواهد ماند. متعاقباً با دریافت پیام دولت ایالت متحده در روز ۱۵ مه، تئوبالت فون بتمان-هولوگ، صدراعظم آلمان، بر مبنای فرمان قیصر، به آمریکایی‌ها اطلاع داد: «قاطع‌ترین دستورالعمل‌ها بارها به شناورهای جنگی آلمان برای اجتناب از حمله به کشتیرانی بی‌طرف صادر شده‌است.» به هر صورت دولت آلمان در پاسخ روز ۲۸ مه به آمریکایی‌ها، سخنان مقام سفارتخانه را تکرار کرد و سعی درانداختن تقصیر به گردن بریتانیایی‌ها داشت. از دولت ایالات متحده خواسته شد مراتب را مورد بررسی قرار دهد. بر این اساس پاسخ آلمان به درخواست ایالت متحده برای متوقف کردن عملیات او-بوت‌ها به تأخیر افتاد. با این حال، غرق شدن کشتی‌های بی‌طرف توسط او-بوت‌های آلمان ادامه پیدا کرد. بتمان-هولوگ، تحت فشار، مجدداً روز ۱ ژوئن به فرماندهی او-بوت‌ها دستور داد از غرق کردن کشتی‌های بی‌طرف و همچنین کشتی‌های مسافربری از هر کشوری خودداری کند.
در نهایت دولت ایالات متحده در پیام روز ۸ ژوئن خود با رد ادعای آلمان مبنی بر این که لوسیتانیا یک کشتی تجاری مسلح در حال حمل مهمات بوده‌است، با تکرار موضع پیشین، اعلام کرد در هر صورت حقیقت این است که یک کشتی مسافربری بزرگ با بیش از هزار سرنشین بدون اخطار قبلی با برخورد اژدر، «در شرایطی بی‌نظیر در رزم مدرن»، غرق شده‌است. نقطه مشکل در این میانه این مسئله بود که با وجود وعده آلمان مبنی بر حمله نکردن به کشتی‌های حامل پرچم ایالات متحده، آمریکایی‌ها خواهان امنیت شهروندان خود در کشتی‌های مسافربری بریتانیایی بودند. دولت آلمان در پاسخ اذعان داشت: «هیچ ضرورت قانع‌کننده‌ای وجود ندارد که شهروندان ایالات متحده در شرایط جنگی سوار بر کشتی‌های حامل پرچم دشمن به اروپا سفر کنند.» گوتلیب فون یاگوو، وزیرخارجه آلمان پیشنهاد کرد شهروندان ایالات متحده تنها در چهار کشتی مسافربری خاص، با اعلام قبلی به نیروی دریایی آلمان و بدون حمل مهمات و هرگونه محموله غیرقانونی، به اروپا سفر نمایند. برای این مبنا توصیه شد دولت ایالات متحده می‌تواند چهار کشتی مسافربری آلمانی را بدین منظور خریداری کند. به هر صورت این پیشنهادها از طرف آمریکایی‌ها رد شد تا مذاکرات همچنان ادامه یابد. در نهایت در توافقی که اواخر ماه ژوئیه حاصل شد ایالات متحده پذیرفت در صورت پایبندی او-بوت‌های آلمانی به قواعد پذیرفته شده رزم، همانند گونه‌ای از عمل که پس از دستور روز ۱ ژوئن اتخاذ کرده بود، فعالیت‌های آن‌ها را تحمل کند.