stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هسته قرمز
عملکرد

در مهره‌داران بدون راه هرمی مشخص, حرکت اساساً توسط هسته قرمز کنترل می‌شود٬
ولی محلی که راه هرمی پدیدار شد (مثل در پریمات ها), rubrospinal tract که بخش جانبی راه غیر هرمی(راه نزولی که از هسته قرمز به طناب نخاعی می رود) می‌باشد  وستیجیال ممکن است تصور شود. پس در اینجا یعنی در انسان و پستاندارانی که از نظر تکامل جدیدترند هسته قرمز در کارهای حرکتی کمتر از پستانداران دیگر اهمیت دارد ولی چهار دست و پا راه رفتن نوزاد توسط هسته قرمز کنترل می‌شود هم چنین تاب خوردن دست به هنگام راه رفتن معمولی را هسته قرمز هدایت می‌کند. هسته قرمز ممکن که نقش اضافی در کنترل کردن عضلات شانه و بالای بازو را به وسیله پرتو افکنی‌های بخش مغناطیسی  بافت سلولی داشته باشد. در انسان‌ها هسته قرمز هم چنین کنترل پراکنده‌ای روی دست‌ها دارد چنانکه راه غیر هرمی در حرکات عضلانی وسیع بیشتر نقش دارد مانند همان در بازوها ولی نه در ساق پاها چون که طناب به قسمت فوقانی سینه‌ای طناب نخاعی منتقل می‌شود کنترل خوب انگشتان توسط هسته قرمز تعریف نشده‌است (این عمل به راه هرمی مربوط است).
هولی

جشن هولی
مردم بهشهر هنگام برگزاری جشن رنگ
اهالی یک منطقه در حال برگزاری مراسم جشن رنگ یا جشن هولی؛ از اعیاد مهم مردم هندوستان
جشن رنگ یا هولی (به انگلیسی: Holi Festival) از جشن‌های رسمی مردم هندوستان است. هولی یک جشنواره ملی و مذهبی بهاره است که توسط هندی‌ها به خصوص هندوها برگزار می‌شود. هولی به جشنوارهٔ رنگ‌ها و عشق نیز مشهور است.
تاریخچه

«جشن رنگ‌ها» نام مراسمی است که هرساله، در ماه مارس میلادی و هنگام شروع فصل بهار در کشور هندوستان برگزار می‌شود.
جشن هولی یا رنگ‌پاشی و آب‌بازی تعطیل رسمی در تمام هندوستان است. مردم در این زمان که مطابق تقویم هندی تعطیل رسمی است، پایان زمستان و آغاز بهار طبیعت را جشن می‌گیرند. در این جشن بر اساس یک سنت قدیمی، اهالی هر منطقه با پاشیدن آب و رنگدانه‌های مخصوص به سوی یکدیگر و نیز اجرای موسیقی و رقص، به سرور و پای‌کوبی می‌پردازند. در این آیین شاد، همهٔ افراد اعم از زن و مرد و پیر و جوان شرکت می‌کنند و باور دارند که با فرارسیدن بهار، بار دیگر روشنایی بر تاریکی و خوبی بر بدی پیروز شده‌است. «جشن هولی» از اعیاد مهم مردم هند و نقطهٔ مقابل «جشن دیوالی» است که در آغاز فصل سرما برگزار می‌گردد.
زمان برگزاری

هولی در پایان زمستان جشن گرفته می‌شود در آخرین شبی که ماه کامل است در ماه قمری فلاگونا، (فلاگون یا پورنیما) که معمولاً مطابق با اسفند ماه ایرانی می‌باشد. در بسیاری از مناطق، هولی در حدود دو روز طول می‌کشد. یکی از بزرگ‌ترین آداب و رسوم هولی سست شدن ساختارهای تشریفاتی است، که به‌طور معمول شامل سن، جنس، وضعیت، و طبقه‌است. هولی شکاف گسترده بین طبقات اجتماعی را می‌بندد و هندوها را به هم نزدیک می‌کند. با هم، غنی و فقیر، زنان و مردان، از حضور یکدیگر در این روز شاد لذت می‌برند. علاوه بر این، هولی سختی‌های هنجارهای اجتماعی را کاهش می‌دهد. هیچ‌کس انتظار رفتار مودبانه ندارد… و در نتیجه، فضا پراز هیجان و شادی است.
هر سال، هزاران نفر از هندوها در جشنواره هولی شرکت می‌کنند. در انتظار روز بعد از ماه کامل در ماه فالگونا، یا اوایل ماه مارس، این مردان و زنان آماده هستند برای گسترش شادی. هولی اهداف بسیاری دارد. اول و مهم‌تر از همه، جشن آغاز فصل بهار است. همچنین دارای هدف‌های مذهبی ست، بزرگداشت برنامه‌های زیادی که در اسطوره‌شناسی هندو است.
نحوهٔ برگزاری مراسم

روز اصلی هولی این‌گونه جشن گرفته می‌شود که مردم پودرها و آبهای رنگی به هم پرتاب می‌کنند؛ و در شب هنگام، آتش به پا می‌کنند که به (سوزاندن هولیکا), یا چحوتی هولی (هولی کوچک) معروف است. بعد از این، دعا خوانده می‌شود. بر پا کردن آتش یادآور فرار معجزه آسا پراهلاد جوان است وقتی دمونس هولیکا خواهر هیرانیاکاشیپو او را درون آتش انداخت. هولیکا سوزانده شد اما پراهلاد، جانباز سرسخت خدای ویشنو بدون هیچ جراحتی فرار کرد به خاطر از خود گذشتگی اش.
آیین جشن دو روز است. در روز اول آتشی بزرگ در غروب یا شب هنگام روشن می‌شود. قبل ازآن، آتش بزرگ دیگری بر روی مکانی که از قبل آماده شده روشن می‌شود و تمثالی از هولیکا که از خیزران و بوریا ساخته شده در حرکت دسته‌جمعی منظم به همراه خوانندگان و نوازندگان محلی به وسیلهٔ برهمن‌ها با تشریفات به محل منتقل می‌شود. تمثال در وسط تل آتش گذارده می‌شود و دستیار برهمن، هفت بار آن را طواف می‌کند و قبل از این‌که آن را آتش بزنند، اشعاری را در ستایش هولی می‌خوانند. مفهوم آن اشعار جملات زیر است:
سپس مردم به خانه‌هایشان برمی‌گردند. در روز دوم از صبح زود تا ظهر بر سر و روی دوستان و خویشان گرد رنگ می‌ریزند یا با آب‌فشان آب‌رنگی می‌پاشند. اما مسن‌ترها گرد قرمز را به آرامی روی صورت هم می‌ریزند. مردم البته از رنگین شدن لباس‌هایشان ناراحت نمی‌شوند. در غروب همان روز، مردم شیرینی تعارف می‌کنند؛ دوستان سه‌بار همدیگر را در آغوش می‌گیرند و برای هم آرزوی خوشبختی می‌کنند و کودکان و نوجوانان برای ادای احترام بر پاهای بزرگ‌ترهایشان دست می‌کشند. در ایالت پنجاب، سیک‌ها مراسم هولاموهالا را یک روز بعد از مراسم هولی با شادمانی فراوان برگزار می‌کنند.
جغرافیای برگزاری

در سالهای اخیر در کشورهایی که جمعیت بزرگی از هندوها وجود داردنیز این مراسم برگزار می‌شود. اما جغرافیای تاریخی آن در هندوستان، نپال و پاکستان و کشورهای مجاور که جمعیت هندو در آن به چشم می‌خورد جشن گرفته می‌شود. بزرگ‌ترین جشن برای هولی در منطقه‌ای به نام براج اتفاق می‌افتد که به کریشنا خدای هندو مرتبط است. ماتورا، ویرینداوان، نانداگوان و براسانا. این مکان‌ها در طول جشن مقصد گردشگران بسیاری ست.
تقلید از هولی در گرجی‌محله بهشهر ایران
برگزاری مراسم جشن هولی در ایالات متحده آمریکا.
ارجمندیه

| ارجمندیه(بهشت وحدت) ارجمندیه | ارجمندیه(بهشت وحدت) ارجمندیه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: زرند
بخش: بخش مرکزی
دهستان: وحدت
جمعیت: ۵۰۶ نفر (سرشماری ۹۵)
ارجمندیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان زرند در استان کرمان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان وحدت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲۷ نفر (۱۲۹خانوار) بوده‌است.
گوش‌چهارخونه‌ای

گوش‌چهارخونه‌ای (به مجاری: A kockásfülű nyúl) یک انیمیشن مجارستانی ۲۶ قسمتی برای کودکان اثر پانونیا فیلم‌استودیو است که از ۲۶ اوت ۱۹۷۷ پخش شد. کاراکتر اصلی این مجموعه یک خرگوش با گوش‌های چهارخانه بود که توسط نویسنده و گرافیست تحسین شده ادبیات کودک ورونیکا مارک و انیماتور زولت ریچلی خلق شد. این کاراکتر به سرعت به یکی از محبوب‌ترین کاراکترهای انیمیشن مجارستانی تبدیل شد.
انیمیشن گوش‌چهارخونه‌ای از صدا و سیمای ایران پخش شد.
کاگلیوسترو (فیلم ۱۹۷۵)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: دانیله پتیناری
فیلمنامه‌نویس: Pier Carpi Enrica Bonaccorti
بازیگران: بکیم فمیو کورد یورگنس لوئیجی پیستیلی روزانا اسکیافینو آیدا گالی رابرت آلدا ماسیمو جیروتی Adolfo Lastretti آنا اورسو آلساندرو هابر کورادو آنیچلی آنتونیو پی‌یرفدریچی لوئیجی مونتینی  رنتسو رینالدی
موسیقی: مانوئل دسیکا
«کاگلیوسترو» (انگلیسی: Cagliostro) فیلمی در ژانر زندگی‌نامه‌ای است. از بازیگران آن می‌توان به کورد یورگنس، روزانا اسکیافینو، رابرت آلدا، ماسیمو جیروتی، و آلساندرو هابر اشاره کرد.
الکساندر پوچکوف

| الکساندر پوچکوف | الکساندر پوچکوف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ مارس ۱۹۵۷ اولیانوفسک ، اتحاد جماهیر شوروی
درگذشت: ۹ اکتبر ۲۰۲۴ (۶۷ سال)
ملیت:  اتحاد جماهیر شوروی
الکساندر پوچکوف (روسی: Александр Николаевич Пучков؛  ۲۵ مارس ۱۹۵۷ – ۹ اکتبر ۲۰۲۴) ورزشکار دو و میدانی اهل اتحاد جماهیر شوروی بود.
آیان حرصی علی

| آَیان هیرسی علی | آَیان هیرسی علی |
| --- | --- |
آیان حرسی عالی در سال ۲۰۱۶: آیان حرسی عالی در سال ۲۰۱۶
عضو پارلمان هلند: عضو پارلمان هلند
دوره مسئولیت ۳۰ ژانویه ۲۰۰۳ – ۱۶ مه ۲۰۰۶: دوره مسئولیت ۳۰ ژانویه ۲۰۰۳ – ۱۶ مه ۲۰۰۶
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳ نوامبر ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) موگادیشو، سومالی
ملیت: هلندی آمریکایی
حزب سیاسی: حزب کارگر هلند ۲۰۰۲-۲۰۰۱ حزب مردم برای آزادی و مردم‌سالاری (وی‌وی‌دی) تاکنون-۲۰۰۲
همسر(ان): نیل فرگوسن
محل تحصیل: دانشگاه لیدن
پیشه: سیاستمدار و نویسنده
تخصص: حقوق زنان، فعالیت سیاسی
تأثیرگذاران: جان استوارت‌میل، فریدریش فون هایک، سیمون دوبووار، کارل پوپر، هرمان فیلیپس
کتاب‌ها: کتاب کافر، تسلیم
آیان هیرسی علی (به انگلیسی: Ayaan Hirsi Ali) (زاده ۱۳ نوامبر ۱۹۶۹ در موگادیشو) فعال سیاسی-اجتماعی، فمنیست و نویسندهٔ منتقد اسلام سومالیایی تبار هلندی-آمریکایی است. او به دلیل انتقاد از اسلام، طرفداری از حقوق و استقلال زنان مسلمان و مخالفت فعالانه با ازدواج اجباری، خشونت‌های ناموسی، ازدواج کودکان و ختنه زنان مورد توجه قرار گرفت. حرصی علی بنیاد A.H.A را برای دفاع از حقوق زنان تأسیس کرده‌است.
او عضو پیشین حزب مردم برای آزادی و مردم‌سالاری (وی‌وی‌دی) و از ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۰۳ تا ۱۶ مهٔ ۲۰۰۶، عضو پارلمان هلند بوده‌است. در این تاریخ به رأی وزیر مهاجرت هلند، به علت عدم روایت حقایق هنگام ورود به کشور، شهروندی هلندی‌اش لغو شد. وی در پی این اقدام از پارلمان استعفاء داد و اعلام کرد به زودی عازم آمریکا می‌شود.
حرصی عالی یک نویسنده و فیلمساز منتقد اسلام است. تسلیم، یکی از فیلم‌های او، موجب خشم اسلامگرایان و تهدید به قتل او شد. در ادامهٔ خشم اسلامگرایان نسبت به این فیلم، تئو ون گوگ، کارگردان فیلم، در ۴ نوامبر ۲۰۰۴ توسط محمد بویری به قتل رسید. او در سال ۲۰۰۶ کتابی به نام کافر دربارهٔ زندگی‌نامه خود منتشر کرده‌است.
حرصی که در دورانی خود به عنوان یک مسلمان رادیکال و از حامیان فتوای قتل سلمان رشدی توسط روح‌الله خمینی بوده‌است، بعدها به همراه کسانی چون سلمان رشدی به امضاءکنندگان «بیانیه: علیه تمامیت‌خواهی نوین» پیوست که علیه اسلام‌گرایی به عنوان یک خطر هشدار می‌داد.
پیشینه

حرصی علی در سال ۱۹۶۹ در خانواده‌ای مسلمان در سومالی، از پدری تحصیلکرده در غرب و مادری بی‌سواد متولد می‌شود. بنا به گفته خودش پدرش مسلمانی روشنفکر و از مخالفان دولت محمد زیادباره بود. با وجود مخالفت پدر با رسم دیرپای ختنه دختران، او را در پنج سالگی به دستور عمه‌اش ختنه می‌کنند. مادرش در تربیت اسلامی او، برادر و خواهر کوچک‌ترش نقش اولیه را بازی می‌کند.
در شش سالگی به همراه خانواده ابتدا به عربستان و اتیوپی می‌رود و سرانجام در کنیا ساکن می‌شود. دوره دبیرستان را در مدرسه‌ای انگلیسی‌زبان در این کشور به پایان می‌رساند. در این دوره متأثر از نظرات یکی از معلمانش به یک مسلمان تندرو تبدیل می‌شود. او در جنگ ایران و عراق از حکومت اسلامی ایران حمایت می‌کند و از فتوای خمینی علیه سلمان رشدی دفاع می‌کند.
در ۲۳ سالگی به عقد غیابی پسرعمویش درمی‌آید که در کانادا زندگی می‌کرد. به آلمان می‌رود تا زمینه اداری سفر به کانادا را فراهم کند. او اما از پیوستن به همسر چشم می‌پوشد و تصمیم به اقامت در اروپا می‌گیرد. انگیزه تقاضای پناهندگی او از هلند با توجه به روایت‌های چندگانه دوستان و بستگانش در پرده ابهام باقی‌مانده‌است.
در سال ۱۹۹۲ پناهندگی سیاسی می‌گیرد و به یادگیری زبان هلندی می‌پردازد. او مدتی به عنوان نظافتچی و سپس به عنوان مترجم به کار در بخش اتباع بیگانه پلیس می‌پردازد. در سال ۲۰۰۰ از دانشگاه مدرک کارشناسی ارشد در علوم سیاسی می‌گیرد. در دوره دانشجویی با باشگاه روشنفکران طرفدار روشنگری و منتقد اسلام آشنا می‌شود. پس از پایان تحصیلات در بخش پژوهشی حزب کارگر هلند (PVDA) در زمینه حقوق زنان در اسلام مشغول به کار می‌شود.
رودیگر هنین

رودیگر هنین (انگلیسی: Rüdiger Henning؛ ۵ نوامبر ۱۹۴۳ – ۲ اکتبر ۲۰۲۴) قایقران روئینگ اهل آلمان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا و ۱ مدال نقره شد.
 هنین در ۲ اکتبر ۲۰۲۴، در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
جاستین هورویتز

| جاستین هورویتز | جاستین هورویتز |
| --- | --- |
جاستین هورویتز در فرش قرمز لا لا لند ۲۰۱۶: جاستین هورویتز در فرش قرمز لا لا لند ۲۰۱۶
نام هنگام تولد: جاستین گیبریل هورویتز
زادهٔ: ۱۹۸۵ (۳۹–۴۰ سال) شهرستان لس‌آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
تحصیلات: دانشگاه هاروارد
پیشه(ها): آهنگساز؛ نویسنده
شناخته‌شده برای: لا لا لند؛ ویپلش، نخستین انسان
عنوان: جاستین هورویتز
والدین: کنت هورویتز گایل هورویتز
جاستین گیبریل هورویتز (به انگلیسی:Justin Gabriel Hurwitz)، متولد ۲۲ ژانویه ۱۹۸۵، آهنگ‌ساز، نویسنده و ترانه‌سرای آمریکایی است. هورویتز بیش‌تر برای ساخت موسیقی فیلم موزیکال لا لا لند به کارگردانی دیمین شزل شناخته می‌شود. هورویتز از دوران نوجوانی شروع به یادگیری موسیقی کرد و در دوران تحصیل خود در دانشگاه هاروارد با دیمین شزل آشنا شد و دوستیش با او شکل گرفت. به غیر از لالا لند، هورویتز برای سه فیلم دیگر شزل، یعنی گای و مدلین روی نیمکت پارک، ویپلش و نخستین انسان موسیقی متنْ ساخته‌است. او برای آهنگسازی فیلم لا لا لند برندهٔ چندین جایزه معتبر شد، از جمله: جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم؛ جایزه اسکار بهترین ترانه (برای ترانه شهر ستاره‌ها)؛ جایزه گلدن گلوب بهترین موسیقی و جایزه گلدن گلوب بهترین ترانه غیراقتباسی (ترانه شهر ستاره‌ها) همچنین، هورویتز به خاطر ساخت موسیقی لالا لند برندهٔ دو جایزه گرمی نیز شده‌است.
 هورویتز به خاطر موسیقی فیلم نخستین انسان در هفتاد و ششمین دوره جوایز گلدن گلوب، برای دومین بار برندهٔ بهترین جایزه موسیقی متن شد و در در بیست و سومین دوره جوایز ستلایت نیز این موفقیت را تکرار کرد.
آثار

| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۹ | گای و مدلین روی نیمکت پارک | آهنگساز | نخستین فیلمی بود که وی برای آن موسیقی متن ساخت. |
| ۲۰۱۱ | سیمپسون‌ها | نویسنده اپیزود اول |  |
| ۲۰۱۱–۱۵ | لیگ | نویسنده ۷ اپیزود |  |
| ۲۰۱۴ | ویپلش | آهنگساز | نامزد دریافت جایزه بهترین موسیقی متن از جشنواره گرمی |
| ۲۰۱۶ | لا لا لند | آهنگساز | برنده جایزه گلدن گلوب بهترین موسیقی در هفتاد و چهارمین دوره گلدن گلوب و اسکار بهترین موسیقی از هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار |
| ۲۰۱۸ | نخستین انسان | آهنگساز | برنده جایزه گلدن گلوب بهترین موسیقی در هفتاد و ششمین دوره جوایز گلدن گلوب |
| ۲۰۲۲ | بابیلون | آهنگساز | برنده جایزه اسکار، گلدن گلوب و ... |
اعجاز (آلبوم)

| اعجاز> آلبوم بهترین‌ها از گوگوش  | اعجاز> آلبوم بهترین‌ها از گوگوش  |
| --- | --- |
انتشار: ۱۹ شهریور ۱۳۹۱
ژانر: پاپ
زبان: فارسی
اعجاز یک آلبوم از گوگوش، خواننده ایرانی است که در سال ۱۳۹۱ (۲۰۱۲) پخش شد.
ضبط این آلبوم در استودیوهایی در دبی، لندن و لس آنجلس انجام شده‌است.
این آلبوم شامل ۱۰ قطعه است که با همکاری هنرمندانی از ایران و خارج از ایران تهیه شده‌است.
بسیاری از ترانه‌های این آلبوم به صورت موزیک ویدیو هم ضبط شده‌اند که تهیه کنندگی برخی از آنها را تلویزیون من‌وتو به عهده داشت.
موزیک ویدیو اعجاز در چهارم شهریور ۱۳۹۱ پخش شد و آلبوم به صورت رسمی در ۱۹ شهریور ۱۳۹۱ انتشار یافت.
ترانه‌ها > همکاری با هنرمندان داخل ایران

گوگوش در این آلبوم با روزبه بمانی، علیرضا افکاری, بابک صحرایی و ایمان حجت از ایران همکاری کرد.
ترانه‌ها > همکاری با هنرمندان جوان

همچنین گوگوش در این آلبوم با رها اعتمادی و بابک سعیدی که از زمان اجرای برنامه آکادمی موسیقی گوگوش آشنا بود، همکاری کرد.
ترانه‌ها > حسن شماعی زاده پس از سال‌ها

گوگوش در این آلبوم پس از سالها با همکار قدیمی و سازندهٔ بسیاری از آهنگ‌های خود، حسن شماعی زاده، ترانهٔ هیاهو را ارائه داد.
فهرست ترانه‌ها > اعجاز اولین ترانه

در ۴ شهریور ۱۳۹۱ موزیک ویدیوی اعجاز از شرکت بلو آرت، پخش شد. کارگردانی این اثر توسط واهیک پیرحمزه‌ای انجام شده و در آن از گوگوش به عنوان بازیگر استفاده شده‌است، شعر این ترانه از روزبه بمانی و آهنگسازی و تنظیم آن به عهده علیرضا افکاری بوده‌است.
فهرست ترانه‌ها > بی منوتو

ترانه بی منوتو، با شعری از مولانا و آهنگسازی خود گوگوش و تنظیم شوبرت آواکیان، یکی از ترانه‌های آلبوم اعجاز است. گوگوش در مصاحبه با رادیو فردا می‌گوید: «من این ترانه را سال ۹۰ میلادی در ایران و در خلوت خودم ساختم. خیلی سال بود که این ترانه ته صندوقچه دلم مانده بود حتی مدتی آن را فراموش کرده بودم.» موزیک ویدیوی این ترانه در موزه ملی پراگ (ناردونی)، به کارگردانی مهدی نوروزیان و تهیه کنندگی شبکه من‌وتو تولید شده‌است.
فهرست ترانه‌ها > نگو بدرود

ترانه نگو بدرود با شعری از رها اعتمادی و آهنگسازی و تنظیم بابک سعیدی از ترانه‌های آلبوم اعجاز است. موزیک ویدیوی این ترانه در ۳۰ شهریور ۱۳۹۱ به کارگردانی واهیک پیرحمزه‌ای و از شرکت بلو آرت، پخش شد.
فهرست ترانه‌ها > بهشت

ترانه بهشت با شعری از روزبه بمانی و آهنگ و تنظیم علیرضا افکاری اجرا شده‌است. گوگوش این اثر را به همجنسگرایان تقدیم کرده و نوید اخوان، کارگردان و نویسنده موزیک ویدیو، عشق دو همجنس (زن) را به تصویر کشیده‌است که در جامعه با مشکلاتی رو به رو می‌شوند.
فهرست ترانه‌ها > دیگر موزیک ویدیوها

برای ترانه‌های دیگر این آلبوم مثل برای من، نقطه پایان، هیاهو، و نمیدونی هم موزیک ویدیوهایی ضبط و پخش شد.
لیست آلبوم

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگساز | تنظیم |
| --- | --- | --- | --- |
| نازنینِ بی‌قرار | بابک روزبه | شوبرت آواکیان | شوبرت آواکیان |
| اعجاز | روزبه بمانی | افشین خواجه نژاد | علیرضا افکاری |
| برای من | روزبه بمانی | علیرضا افکاری | علیرضا افکاری |
| حس مبهم | رها اعتمادی | بابک سعیدی | بابک سعیدی |
| نمی‌دونی | بابک روزبه | (فولکلور تاجیکی) | شوبرت آواکیان |
| نگو بدرود | رها اعتمادی | بابک سعیدی | بابک سعیدی |
| بی من و تو | مولانا | گوگوش | شوبرت آواکیان |
| بهشت | روزبه بمانی | علیرضا افکاری | علیرضا افکاری |
| نقطه پایان | رها اعتمادی | بابک سعیدی | بابک سعیدی |
| هیاهو | بابک صحرایی | حسن شماعی‌زاده | نیکان ابراهیمی |
:
ان‌جی‌سی ۳۰۵۹

| ان‌جی‌سی ۳۰۵۹ | ان‌جی‌سی ۳۰۵۹ |
| --- | --- |
اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا): اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا)
بُعد: 09h 50m 6.00s
مِیل: ‏ 59″ 54′ ‎−73°
قدر ظاهری (V): 11.0
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
اندازه ظاهری (V): 3.8' x 3.6'
ان‌جی‌سی ۳۰۵۹ (انگلیسی: NGC 3059) نام یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است.
مدرسه‌ای که می‌رفتیم

| مدرسه‌ای که می‌رفتیم | مدرسه‌ای که می‌رفتیم |
| --- | --- |
کارگردان: داریوش مهرجویی
نویسنده: فریدون دوستدار داریوش مهرجویی
بازیگران: علی نصیریان عزت‌الله انتظامی امرالله صابری قاسم سیف فرشید هسته ای
فیلم‌بردار: فرخ مجیدی
تدوین‌گر: منوچهر اولیایی
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۵۹
مدت زمان: ۸۶ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
مدرسه‌ای که می‌رفتیم فیلمی به کارگردانی داریوش مهرجویی و نویسندگی فریدون دوستدار و داریوش مهرجویی محصول سال ۱۳۵۹ است.
مدیر فیلمبرداری این فیلم سینمایی، فرخ مجیدی و تدوین‌گر آن منوچهر اولیایی می‌باشند.
این فیلم از محصولات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان می‌باشد.
چگونگی ساخت

داریوش مهرجویی پس از پیروزی انقلاب، سراغ داستان «حیاط پشتی مدرسه عدل آفاق» نوشته فریدون دوستدار رفت؛ داستانی که توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان منتشر شده و در فضای انقلابی سال‌های ۵۸ و ۵۹ مورد توجه قرار گرفته بود. به این ترتیب «مدرسه‌ای که می‌رفتیم» جلوی دوربین رفت؛ از معدود فیلم‌های سینمای ایران که تقریبا کل ماجرا در داخل مدرسه می‌گذرد؛ مدرسه‌ای که قرار است تصویر جامعه را بازتاب دهد. این فیلم برای اکران به مشکل ممیزی برخورد و سرانجام پس از ده سال نسخه مخدوشی از آن به روی پرده رفت.
داستان

گروهی از دانش آموزان یک مدرسه تصمیم به اجرای نمایش می‌گیرند که اینکار با مخالفت معاون مدرسه که در غیاب مدیر به اداره امور می‌پردازد و تنبیه از جانب او مواجه می‌شوند. سپس دانش آموزان با درست کردن یک روزنامه دیواری به انتقاد از شرایط مدرسه می پردازند. با آمدن ناظم، او طبق معمول روزنامه دیواری را لوله می‌کند و  می‌زند توی سر بچه‌ها و جلوی تئاتر مدرسه‌ای آنها را هم می‌گیرد. اما یکی از معلمان و یک کتابدار که از دست ناظم مستبد و زورگوی مدرسه حرص می‌خورند و با کمک معلم‌های دیگر او را سر جایش می‌نشانند و دو مرتبه روزنامه به‌جای اولش برمی‌گردد.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
علی نصیریان: امیر پازوکی  (ناظم)
عزت‌الله انتظامی: کتابدار
امراله صابری: مرتضی
قاسم سیف: آقای صدیقی
محمود مهدوی: 
ستون زاده: 
حق فروش: 
رفتاری: 
کمال الدین اشرفی: 
جمال الدین اشرفی: 
فرشید هسته ای: 
فرهاد مجیدیان: 
امیر صدرایی: 
فرهاد فارسی جانی: 
امیر علیزاده: 
علیرضا اسلامی: 
کوروش مصلحی: 
مزدا مسعودی: 
بابک برزویه: 
رامین احمدپناهی: 
وحید رافع: 
پیام حریف چی: 
پیمان محبوبی فر: 
پیمان علیزاده:
کلارک گیبل

| کلارک گیبل | کلارک گیبل |
| --- | --- |
گیبل در ۱۹۴۰: گیبل در ۱۹۴۰
نام هنگام تولد: ویلیام کلارک گیبل
زادهٔ: ۱ فوریهٔ ۱۹۰۱ کادیز، اوهایو، ایالات متحده
درگذشت: ۱۶ نوامبر ۱۹۶۰ (۵۹ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
علت مرگ: حمله قلبی
مدفن: آرامگاه فارست لان مموریال پارک
ملیت: آمریکایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۰–۱۹۲۴
همسر(ها): جوزفین دیلن (۱۹۲۴–۱۹۳۰) ماریا لنگهم (۱۹۳۱–۱۹۳۹) کارول لمبارد (۱۹۳۹–۱۹۴۲) سیلویا اشلی (۱۹۴۹–۱۹۵۲)
فرزندان: جان گیبل جودی لوئیس
والدین: ویلیام هنری گیبل آدلین هرشلمن
کلارک گِیبِل (به انگلیسی: Clark Gable) (۱ فوریهٔ ۱۹۰۱ – ۱۶ نوامبر ۱۹۶۰) بازیگر آمریکایی بود. او با بازی در نقش رت باتلر در فیلم بربادرفته به شهرت رسید. او با لقب سلطان هالیوود یا به اختصار سلطان نیز شناخته می‌شد. کلارک گیبل، یکی از پولسازترین بازیگران تاریخ سینما به شمار می‌آید و توانست یک بار جایزه اسکار را از آن خود کند.
درگذشت

شانزدهم نوامبر سال ۱۹۶۰، کلارک گیبل، در پی چهارمین حمله قلبی خود در لس آنجلس درگذشت.
گفته می‌شود نقش‌های سنگین و پرتحرک او در فیلم‌های آخرش، وی را از پا درآورد. گیبل در سال‌های پایانی زندگی اش بسیار چاق شده بود. هنگام ساخت فیلم بر باد رفته، گیبل ۸۶ کیلوگرم وزن داشت و با توجه به قد ۱۸۵ سانتی‌متری خود از اندام بسیار متناسبی برخوردار بود. حال آن که در سال‌های پایانی وزن او به ۱۰۴ کیلوگرم رسیده بود. وی برای حضور در آخرین فیلمش، ناجورها، ۱۶ کیلوگرم از وزن بدنش را کم کرد. استفاده زیاد از قرص‌های لاغری و استعمال شدید دخانیات و اینکه گیبل به مدت ۳۰ سال به‌طور متوسط روزانه ۳ پاکت سیگار می‌کشید، «سلطان هالیوود» را تسلیم مرگ کرد. چهار ماه پس از مرگ وی، تنها پسرش جان کلارک گیبل متولد شد.
پس از اعلام خبر فوت گیبل، نیویورک تایمز نوشت:
سلطان هالیوود مرد. او همتایی نداشت و نخواهد داشت. لقب سلطان هالیوود نیز همراه او دفن شد…
" لس آنجلس تایمز نیز نوشت:
کلارک گیبل از خصوصیات انسانی نادری برخوردار بود. مردانگی و در عین حال شوخ‌طبعی، خوش طینت و برخوردار از درک و فهم بالا، و آسان‌گیری و در عین حال تکلف و ملاحظه کاری. علاوه بر این‌ها کلارک گیبل به لحاظ حرفه‌ای فردی بااصالت و به لحاظ شخصیتی یک رنگ و صادق بود، خصوصیاتی که در عرصه سینما کمتر مشاهده می‌شود.
جوایز و افتخارات

جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم در یک شب اتفاق افتاد
۱۰۰ سال... ۱۰۰ ستاره به انتخاب بفا
فیلم‌شناسی

بهشت ممنوعه (۱۹۲۴)
بن هور (۱۹۲۵)
سیل جانزتاون (۱۹۲۶)
روح آزاد (۱۹۳۱)
سرمقاله (۱۹۳۱)
پرواز شبانه (۱۹۳۳)
پالی هنرمند سیرک (۱۹۳۲)
پزشکان (۱۹۳۴)
ملودرام منهتن (۱۹۳۴)
در یک شب اتفاق افتاد (۱۹۳۴)
شورش در بونتی (۱۹۳۵)
پس از ساعت اداری (۱۹۳۵)
آوای وحش (۱۹۳۵)
سان فرانسیسکو (۱۹۳۶)
پرواز آزمایشی (۱۹۳۸)
بر باد رفته (۱۹۳۹)
رفیق ایکس (۱۹۴۰)
ماجرا (۱۹۴۵)
هرگز رهایم مکن (۱۹۵۳)
موگامبو (۱۹۵۳)
نورچشمی معلم (۱۹۵۸)
دستهٔ فرشتگان (۱۹۵۷)
در ناپل شروع شد (۱۹۶۰)
ناجورها (۱۹۶۱)
کلارک گیبل در کنار جیمز استوارت
در نقش فلچر کریسشن در فیلم شورش در بونتی
گیبل در بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹)
شیراب

| شیراب | شیراب |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  ایران
استان: استان زنجان
شهرستان: شهرستان طارم
بخش: بخش چورزق
دهستان: دهستان دستجرده
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۳۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
شیراب یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان دستجرده واقع شده‌است. شیراب ۳۹ نفر جمعیت دارد.  زبان مردم این روستا ترکی آذربایجانی می باشد . شیراب از جمله روستاهای کوچک ایران است . شیراب نسبت به ساکنین از اراضی کشاورزی زیادی بر خوردار است . از پدیده‌های شیراب می‌توان به چنار صدساله،قناتی با قدمت بالای ۱۰۰۰ سال ، توپی‌های بزرگ رسوبی و سد طبيعی خاکی که در دو دهه گذشته بدلیل خشکسالی کاربری خود را از دست داده است اشاره کرد . شیراب از  امکانات دولتی  مانند برق،گاز، تلفن و اینترنت برخوردار است . شیراب از نظر سواد و تحصیل واقعا تحسین برانگیز است بطوریکه با وجود شرایط سخت تحصیل و نبودن امکانات کافی برای تحصیل اکثر مردم این روستا با سواد هستند .
دیوالی

بت گانِشا به هنگام جشن دیوالی در لندن
دیوالی از جمله جشن‌های هندوان است. دیوالی یک جشنوارهٔ پنج‌روزهٔ هندوها است که در سراسر هند اجرا می‌شود و تاریخ اجرای آن به زمان‌های پیش از تاریخ بازمی‌گردد.
این جشنواره پنج‌روزه بر اساس گاهشماری هندی، در روز پانزدهم کارتیکا آغاز می‌شود. از آنجایی که محاسبهٔ ماه‌های هندی، قمری است؛ تاریخ دیوالی در تقویم‌های دیگر متغیر بوده و  زمان آن معمولا در مهر و آبان است، به گونه‌ای که روز چهارم دیوالی، روز اول ماه قمری است.
طی روزهای پیش از جشن، تمام خانه‌ها پاکیزه و مرتب شده و پنجره‌ها برای خوشامدگویی به لاکشمی (Lakshmi)، الههٔ توانگری و کامیابی گشوده می‌شوند.
نام دیوالی، تغییریافته واژهٔ دیپاوالی (Deepavali) – دیپا به معنی نور و آوالی به معنای ردیف و صف - و در کل به معنای صفی از نور است. در واقع نمایش نور در این جشنواره یکی از جذاب‌ترین بخش‌های آن است. تمام خانه‌ها، از فقیرانه‌ترین کلبه‌ها تا اشرافی‌ترین کاخ‌ها، با نور نارنجی رنگ فانوس‌هایی به نام دیا (Diya) برای تبریک و سلام به لاکشمی روشن می‌شوند.
فانوس یا دیپ (Deep)، نشانهٔ دانش است و افروختن چراغ دانش در میان مردم به معنای درک فلسفهٔ هر روز خاص از این جشنواره و به عمل درآوردن این فلسفه، در زندگی روزمره است.
طرح‌های الوان رنگولی (Rangoli نقوشی سنتی و بسیار زیبا که در روزهای عید و مناسبت‌ها، از دیرباز برای تزیین کف اتاق، حیاط و درگاه خانه‌ها، برای خوشامدگویی به خدایان ترسیم می‌شده است. این نقاشی‌ها با پودرهای رنگ و توسط زنان اجرا می‌شده است)، گل‌آرایی و آتش بازی، این جشنواره را که پیام‌آور شادی، نشاط و خوشبختی در سال جدید است، از شکوه و زیبایی خاصی برخوردار می‌کند.
جشنوارهٔ دیوالی در ابعاد وسیع و تقریباً در تمام مناطق هند برگزار می‌شود و در واقع، پیش‌درآمد سال نو است. دیوالی حتی در کشورهایی چون تایلند، ترینیداد، سیام و مالایا نیز با تفاوت‌هایی اجرا می‌شود.
روز یکم

روز یکم دیوالی دهان ترایوداشی (Dhantrayodashi) یا دهان تراس (Dhan teras) نام دارد. «دهان» به معنای «ثروت» و «ترایوداشی» به معنی روز سیزدهم است. در کل این نام به روز سیزدهم از نیمهٔ نخست ماه قمری کارتیکا اشاره می‌کند که در آن، دهان وانتاری (Dhanvantari)، یکی از نمودهای ویشنو (Vishnu) خدای هندی، از آب‌های اقیانوسی که دانش طب روحانی «اهوروداً را در خود دارد، خارج می‌شود و به مردم کمک می‌کند علیه بیماری و مرگ مبارزه کنند.
در غروب این روز، هندوها باید حمام کنند و هدایای خود را که شامل فانوس‌های روشن دیا (Deeya) و شیرینی‌هایی به نام پراساد (Prasad) است را به حضور یاما راج (Yama Raj خدای مرگ) تقدیم کنند. این کار باید در نزدیک یک درخت مقدس که ممکن است در باغ یا خانهٔ شخصی افراد هم باشد، صورت می‌گیرد و در صورت نبودن چنین درختی، یک محل پاکیزه در حیاط جلوی خانه هم، قابل قبول خواهد بود.