stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهر فانکون

مکان
| شهر فانکون 范村乡 | شهر فانکون 范村乡 |
| --- | --- |
شهر: شهر
نویسه‌گردانی(های) حروف چینی: نویسه‌گردانی(های) حروف چینی
استان: استان هنان
شهر مرکزی: کایفنگ
شهرستان: شهرستان کایفنگ
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (زمان چین)
شهر فانکون (به لاتین: Fancun Township) یک شهرک در جمهوری خلق چین است که در بخش شیانگفو واقع شده‌است.
ایوانا کوچورادی

| ایوانا کوچورادی | ایوانا کوچورادی |
| --- | --- |
İoanna Kuçuradi: İoanna Kuçuradi
تلفظ: i,waˈ:nə   ˌku:tʃuˈrɑ:di
زادهٔ: ۴ اکتبر ۱۹۳۶ ‏(۸۸ سال)  ترکیه، استانبول
سبک: فلسفه
ایوانا کوچورادی (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۳۶) فیلسوف ترک اهل استانبول است. او در حال حاضر رئیس انجمن فلسفهٔ ترکیه و عضو هیئت علمی تمام‌وقت دانشگاه مالتپه و عضو هیئت امنای دانشگاه کوچ است.
زندگی‌نامه

کوچورادی که تباری یونانی دارد در ۴ اکتبر ۱۹۳۶ در استانبول ترکیه به دنیا آمد. او پس از اتمام تحصیلات در دبیرستان دخترانه یونانی زاپیون در استانبول در سال ۱۹۵۴، در دانشگاه استانبول در رشته فلسفه تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۹ با دریافت مدرک بی‌ای فارغ‌التحصیل شد. او مدرک دکتری خود را از همان در سال ۱۹۶۵ دانشگاه دریافت کرد. ایوانا کوچورادی به عنوان استادیار در دانشگاه محل تحصیلش و دانشگاه آتاتورک ارزروم کار می‌کرد.
در سال ۱۹۶۸ به دانشگاه حاجت‌تپه آنکارا پیوست و تا سال ۲۰۰۵ دپارتمان فلسفه را که خودش تأسیس کرده بود، ریاست آن را بر عهده داشت. کوچورادی از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵ مدیر مرکز پژوهش و کاربرد فلسفه حقوق بشر در دانشگاه حاجت تپه و مدیر برنامه‌های کارشناسی ارشد و دکتری(ph.d) حقوق بشر بود. او همچنین از سال ۱۹۹۸ کرسی فلسفه یونسکو در اختیار دارد. از سال ۲۰۰۶، کوچورادی به عنوان مدیر مرکز پژوهش و کاربرد حقوق بشر در دانشگاه مالتپه فلسفه تدریس می‌کند.
ایوانا کوچورادی در چندین انجمن و نهاد عضو یا پیشینه عضویت دارد، از جمله:
انجمن فلسفی ترکیه (عضو مؤسس و بین سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۸۰ دبیرکل و از سال ۱۹۸۰ رئیس آن)، انجمن فلسفه آفریقایی-آسیایی (از سال ۲۰۱۰، رئیس)
کمیته بین‌المللی انجمن فیلسوفی(FISP، عضو کمیته راهبردی از سال ۱۹۸۳، دبیرکل بین سالهای ۱۹۸۸–۱۹۹۸، رئیس بین سالهای ۱۹۹۸–۲۰۰۳، رئیس پیشین بین سال‌های ۲۰۰۳–۲۰۰۸ و از سال ۲۰۰۸ رئیس افتخاری)
شورای عالی مشورتی حقوق بشر نخست‌وزیر ترکیه (رئیس، ۱۹۹۴–۱۹۹۶)
مؤسسه بین‌المللی فلسفه در پاریس (رئیس بین سالهای ۲۰۱۴–۲۰۱۷ و سپس به عنوان رئیس افتخاری)
شورای ملی مشورتی حقوق بشر ترکیه (۲۰۰۲–۲۰۰۵)
مرکز نظارت و پایش بر نژادپرستی و بیگانه هراسی اروپا در وین (بین سالهای ۲۰۰۴–۲۰۰۷، ناظر)
کمیته ملی ترکیه‌ای در دهه سازمان ملل برای آموزش حقوق بشر (رئیس بین سالهای ۱۹۹۷–۲۰۰۵)
افتخارات

کوچورادی افتخارات متعددی دریافت کرده است که از جمله آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
مدال گوته (۱۹۹۶)
دکتری افتخاری، دانشگاه کرت، یونان (۱۹۹۶)
جایزه آکادمی علوم ترکیه (۱۹۹۶)
جایزه دانشگاه حاجت‌تپه برای دستاوردهای علمی (۱۹۹۴–۱۹۹۵ و ۱۹۹۵–۱۹۹۶)
مدرک دکترای افتخاری، دانشگاه ریکاردو پالما، لیما، پرو (۲۰۰۰)
جایزه آزادی مطبوعات ۱۹۹۹ انجمن روزنامه نگاران ترکیه (۲۰۰۰)
شوالیه فرمانده نشان شایستگی آلمان (آلمانی: Grosses Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland) (2001)
نام‌بری (ذکر) افتخاری، جایزه آموزش حقوق بشر یونسکو (۲۰۰۲)
مهمان ویژه شهر هاوانا (۲۰۰۲)
جایزه علمی بنیاد METU Parlar، آنکارا، ترکیه (۲۰۰۳)
مدال ارسطو، یونسکو (۲۰۰۳)
جایزه انجمن پزشکی دیاربکر برای صلح، دوستی و دموکراسی (۲۰۰۴)
جایزه فیلسوفان انسان‌گرای سیارهای شورای سکولار انسان‌گرا(۲۰۰۵)
عضو افتخاری، انجمن آکادمی علوم ترکیه، استانبول (۲۰۱۵)
لانگ بیچ، نیویورک

مکان
| لانگ بیچ، نیویورک City of Long Beach | لانگ بیچ، نیویورک City of Long Beach |
| --- | --- |
شهر: شهر
Long Beach, New York: Long Beach, New York
Kennedy Plaza in Central Long Beach: Kennedy Plaza in Central Long Beach
  پرچم:   پرچم
نام مستعار: The City by the Sea: نام مستعار: The City by the Sea
شعار: Civitas ad mare: شعار: Civitas ad mare
Location in شهرستان ناساو. Note: Does not indicate the separation of Long Beach from Long Island by Reynolds Channel.: Location in شهرستان ناساو. Note: Does not indicate the separation of Long Beach from Long Island by Reynolds Channel.
Location relative to New York City: Location relative to New York City
مختصات: ۴۰°۳۵′۱۷″ شمالی ۷۳°۴۱′۱۷″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۵۸۸۰۶°شمالی ۷۳٫۶۸۸۰۶°غربی﻿ / 40.58806; -73.68806: مختصات: ۴۰°۳۵′۱۷″ شمالی ۷۳°۴۱′۱۷″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۵۸۸۰۶°شمالی ۷۳٫۶۸۸۰۶°غربی﻿ / 40.58806; -73.68806
ایالت: نیویورک
شهرستان: ناساو
Settled: ۱۶۴۳
Incorporated Village: ۱۹۱۳
City of Long Beach: ۱۹۲۲
بنیان‌گذار: ویلیام رینولدز
حکومت: حکومت
 • نوع: مدیریت شهری
 • مدیریت شهری: Jack Schnirmen
 • شورای شهر:  Members' List • Fran Adelson (City Council President) • Len Torres (City Council Vice President) • Michael Fagen (عضو شورای شهر) • Scott J. Mandel (عضو شورای شهر) • John C. McLaughlin (عضو شورای شهر) 
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۹ مایل مربع (۱۰٫۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۱ مایل مربع (۵٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱٫۸ مایل مربع (۴٫۶ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۰ فوت (۰ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۳۲۷۵
 • تراکم: ۱۶۵۷۱/مایل مربع (۶۳۹۸٫۱/کیلومتر مربع)
 : 24 th densest in US
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۱۱۵۶۱
کد منطقه: 516
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: ۳۶–۴۳۳۳۵
GNIS feature ID: ۰۹۵۵۸۳۵
وبگاه: City of Long Beach
لانگ بیچ (به انگلیسی: Long Beach) شهری در شهرستان ناساو ایالت نیویورک است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۵۴۶۲ نفر جمعیت داشته است. لانگ بیچ، به‌طور رسمی در تاریخ ۱۹۲۲ میلادی به‌عنوان یک شهر شناخته شد.
ایالت یوبه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= نیجریه
| ایالت یوبه | ایالت یوبه |
| --- | --- |
ایالت‌های نیجریه: ایالت‌های نیجریه
ایالت یوبه: ایالت یوبه
نام‌های مستعار: Pride of the Sahel: نام‌های مستعار: Pride of the Sahel
موقعیت ایالت یوبه در نقشه: موقعیت ایالت یوبه در نقشه
مختصات: ۱۲°۰۰′ شمالی ۱۱°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۱۲٫۰۰۰°شمالی ۱۱٫۵۰۰°شرقی﻿ / 12.000; 11.500: مختصات: ۱۲°۰۰′ شمالی ۱۱°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۱۲٫۰۰۰°شمالی ۱۱٫۵۰۰°شرقی﻿ / 12.000; 11.500
Date created: ۲۷ اوت ۱۹۹۱
مرکز: داماتورو
حکومت: حکومت
 • Governor (List): Ibrahim Geidam (APC)
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۵۵۰۲ کیلومتر مربع (۱۷۵۶۸ مایل مربع)
 • رتبه: فهرست ایالت‌های نیجریه بر پایه مساحت
جمعیت (سرشماری ۱۹۹۱): جمعیت (سرشماری ۱۹۹۱)
 • کل: ۱۴۱۱۴۸۱
 • برآورد (۲۰۱۱): ۲٬۷۵۷٬۰۰۰ افزایش
 • رتبه: فهرست ایالت‌های نیجریه بر پایه جمعیت
 • تراکم: ۳۱/کیلومتر مربع (۸۰/مایل مربع)
GDP (PPP): GDP (PPP)
 • Year: ۲۰۰۷
 • Total: $2.01 billion
 • Per capita: $843
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۱ (WAT)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:NG
ایالت یوبه (به لاتین: Yobe) یک ایالت در نیجریه است که ۴۵٬۵۰۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۱۱٬۴۸۱ نفر جمعیت دارد.
شاه عباس بزرگ
آغاز سلطنت

سلطنتی که عباس به ارث برد، در وضعیتی به تنگ آمده بود. عثمانی‌ها سرزمین‌های وسیعی در غرب و شمال غرب (از جمله شهر بزرگ تبریز) را تصرف کرده بودند و نیمی از خراسان در شمال شرقی در تسخیر ازبک‌ها بود. خود ایران از نبرد میان جناح‌های مختلف قزلباش فروپاشیده بود. قزلباش‌ها با کشتن ملکه در سال ۱۵۷۹ و وزیرِ اعظم میرزا سلمان جابری در سال ۱۵۸۳، اقتدار سلطنت را گرفته بودند. عباس نخست به حساب قاتلان مادرش رسید و سه تن از سرکردگان توطئه را اعدام و چهار نفر دیگر را تبعید کرد. محمد خدابنده و خانواده‌اش نیز قلعه الموت فرستاده شدند.
کاری بعدی عباس، رهایی خودش از سلطهٔ مرشدقلی‌خان بود زیرا عملاً اختیار شاه در دست او بود. مرشد، عباس را وادار به ازدواج با بیوهٔ حمزه میرزا و یکی از هم‌نیاکان صفوی کرد. همچنین مرشد پست‌های مهم دولتی را بین دوستان خود تقسیم کرد و به‌تدریج عباس را در کاخ محدود کرد. در این میان ازبک‌ها به فتح خراسان ادامه دادند. زمانی که عباس شنید یار دیرینه‌اش علی‌قلی را در هرات محاصره کرده‌اند، از مرشد خواست تا اقدامی انجام دهد. مرشد از ترسِ رقیب، کاری را پیش نبرد تا اینکه خبر سقوط هرات و قتل‌عام تمام مردم آن شهر آمد. فقط در آن شرایط به سوی خراسان لشکرکشی شد. اما عباس قصد داشت انتقام مرگ علی‌قلی را بگیرد و پس از گفتگو با چهار تن از امرای قزلباش، دستور داد او را در یک مهمانی بکشند. اکنون با مرگ مرشد، عباس می‌توانست فی‌نفسه بر ایران حکومت کند و حکومت استبدادی‌اش آغاز شد.
عباس پیش از رویارویی با مهاجمان خارجی، تصمیم گرفت نظم را در سرتاسر ایران دوباره برقرار کند. در همین راستا، او عهدنامهٔ صلح خفت‌باری را با عثمانی‌ها در سال ۱۵۹۰ پذیرفت. طبق این عهدنامه— مشهور به عهدنامه فرهاد پاشا، استان‌های آذربایجان، قره‌باغ، گنجه، داغستان و قره‌جاداغ و همچنین بخش‌هایی از گرجستان، لرستان و کردستان در اختیار امپراتوری عثمانی قرار گرفت. این عهدنامه حتی پایتخت قبلی، یعنی تبریز را به عثمانی واگذار کرد.
آغاز سلطنت > کاستن از اهمیت صوفیه

مشکل چگونگی داخل کردن سازمان صوفی طریقت صفویه؛ که شاه مرشد کامل (هدایت‌کنندهٔ عالی معنوی) اش بود، در حکومت از آغاز حکومت صفوی در ۹۰۷/۱۵۰۱ حاد باقی‌مانده بود. از آنجا که پیشینیان شاه عباس نتوانسته بودند این نظام مذهبی را در دیوان سالاری دولتی ادغام کنند، سازمان صوفی بدل به چیزی مربوط به گذشته شده بود که به طرزی فزاینده معنای خود را از دست می‌داد. اعتبار خلیفه الخلفا، رئیس این سازمان پس از شاه که گاه‌وبیگاه اقتدار شاه را به چالش می‌گرفت نیز چنین بود. چنین چالش‌هایی معمولاً با توسل شاه به اصول صوفیگری حل می‌شد و آزمونی از وفاداری به خود او بود؛ بنابراین شاهان صفوی تبعیت تلویحی مرید از پیر را از صحنهٔ مذهبی به سطحی سیاسی، به صورتی از رأی اعتماد به خودشان به عنوان پادشاه، منتقل کرده بودند. در اوایل حکمرانی شاه عباس اول (۹۹۸/۱۵۹۸–۹۹) صوفیان آخرین چالش جدی خود را نسبت به اقتدار شاه وارد کردند و سرکوب شدند. شاه زان پس تلاش کرد اهمیت شان را با نادیده گرفتنشان و تحقیر آنان کم کند.
نبردهای شاه عباس > حملات به گرجستان و کشتار و تبعید گرجی‌ها

سال‌شمار جنگ‌های شاه عباس بزرگ
→ جنگ‌های شاه محمد خدابنده
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   | ۱۵۷۸ | جنگ ایران و عثمانی (۱۵۹۰–۱۵۷۸) (نتیجه: عهدنامه فرهاد پاشا) |
|   | ۱۵۸۰ | جنگ‌های خراسان |
|   | ۱۵۸۱ | محاصره قلعه نیشابور (تاجگذاری شاه عباس توسط قزلباش‌ها) |
|   | ۱۵۸۲ | محاصره قلعه تربت |
|   | ۱۵۸۳ | نبرد تیرپل |
|   | ۱۵۸۵ | جنگ سوسفید (جنگ داخلی قزلباش) |
|   | ۱۵۸۵ | اشغال تبریز |
|   | ۱۵۸۷-۱۵۸۸ | حمله ازبک‌ها به خراسان |
|   | ۱۵۸۸ | ↓↓↓ آغاز پادشاهی شاه عباس یکم ↓↓↓ |
|   | ۱۵۸۸-۱۵۸۹ | سقوط قلعه هرات |
|   | ۱۵۹۰-۱۵۹۱ | حمله ازبک‌ها به سیستان |
|   | ۱۵۹۲ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۵۹۵ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۵۹۸ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۶۰۳-۱۶۱۸ | جنگ ایران و عثمانی (۱۶۱۸–۱۶۰۳) (نتیجه: عهدنامه سراب) |
|   | ۱۶۰۳ | فتح تبریز |
|   | ۱۶۰۴ | نبرد ایروان |
|   | ۱۶۰۴ | نبرد ارومیه |
|   | ۱۶۰۵ | محاصره قندهار |
|   | ۱۶۰۶-۱۶۰۷ | بازپسگیری شروان |
|   | ۱۶۰۹ | نبرد قلعه دم‌دم |
|   | ۱۶۱۵ | نبرد تسیتساموری |
|   | ۱۶۱۶ | فتح تفلیس |
|   | ۱۶۱۶ | نبرد گوگجه |
|   | ۱۶۱۸ | نبرد تبریز |
|   | ۱۶۲۲ | فتح هرمز |
|   | ۱۶۲۲ | جنگ صفویه با گورکانیان |
|   | ۱۶۲۳-۱۶۳۹ | جنگ ایران و عثمانی (۱۶۳۹–۱۶۲۳) (نتیجه: عهدنامه زهاب) |
|   | ۱۶۲۳ | فتح بغداد |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد بغداد |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد آقایانی |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد مارتقوپی |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد مارابدا |
|   |  | راهنمای الگو |
|   | جنگ داخلی |  |
|   | با کردها |  |
|   | با گرجی‌ها |  |
|   | با ازبک‌ها |  |
|   | با پرتغال |  |
|   | با گورکانیان |  |
|   | با عثمانی |  |
•  ب  •  ن


جنگ‌های شاه صفی ←
از سال ۱۰۱۳ تا ۱۰۳۴ هجری قمری، شاه عباس و سردارانش ۱۰ مرتبه به گرجستان حمله کرده و (طبق منابع فارسی) طی این حملات ۹۰٬۰۵۰ یا ۱۰۰٬۰۵۰ گرجی را قتل‌عام کرده و ۱۸۱٬۵۰۰ گرجی را به اسارت گرفته و به ایران تبعید کردند؛ که ۷۰٬۰۰۰ یا ۸۰٬۰۰۰ تَن از کشته‌ها و ۱۳۰٬۰۰۰ تَن از اسرای تبعید شده به ایران مربوط به حملهٔ شاه عباس به گرجستان در سال ۱۰۲۵ هجری/۱۶۱۶ میلادی است. (در منابع گرجی، تعداد کشته‌ها ۱۰۰٬۰۰۰ و تعداد اسرا ۱۵۰٬۰۰۰ ذکر شده است)
اسکندر بیک ترکمان دربارهٔ حملهٔ سال ۱۶۱۶ میلادی این‌گونه نوشته است: «آنچه از قتل و غارت و نهب اسرا و خرابی الکائ و ویرانی بیوت و مساکن بر سر نصاری کاخت آمد معلوم نیست که از ظهور اسلام الی الان در زمان هیچ‌یک از پادشاهان ذی‌شوکت دیار اسلام ایشان را چنین حادثه پیش آمده باشد و آن ملک بدینسان ویران شده باشد.»
گارسیا د سیلوا در سفرنامهٔ خود این‌گونه نوشته است: «این پادشاه به هیچ دینی پایبند نیست زیرا اوست که پس از ویران کردن گرجستان ساکنان بینوای آن را به بردگی اینچنین رسوا کشانیده است.»
پیترو دلاواله نیز در سفرنامهٔ خود نوشته است: «حقیقتاً مشاهدهٔ سرنوشت مردمان بیچاره‌ای که از هر دو طرف (ایران و عثمانی) دائماً کشته می‌شوند یا به اسارت می‌روند و وجود این همه بدبختی و بیچارگی موجبات کمال تأثر انسان را فراهم می‌کند.»
نبردهای شاه عباس > جنگ با ازبکان

همچنین ببینید: جنگ ایران با ازبک‌ها (۱۵۹۲) و جنگ ایران با ازبک‌ها (۱۵۹۸)
در زمان صفویه ازبکان پیوسته به خراسان می‌تاختند و آنجا را غارت می‌کردند. وقتی شاه عباس به سلطنت رسید ازبکان مشهد را تصرف کرده و دوباره به درون خاک ایران می‌تاختند و تا اسفراین پیشروی کردند.
در این گیر و دار ناگهان عبدالله خان ازبک درگذشت و پسرش عبدالمومن خان نیز به قتل رسید. بدین ترتیب شاه عباس در ۲۵ ذی‌الحجه سال ۱۰۰۶، «برهنه پای و گشاده پیشانی به همراه سپاهیان وارد مشهد شد». با این وجود هنوز ازبکان به قصد غارت به سر حدات شمال شرقی ایران می‌تاختند تا این که ارتش ایران در نواحی هرات آنان را در هم بکوبند. همچنین سر مقتولین را به قزوین فرستادند که تعداد آن‌ها را از ۱۷۰۰ سرباز تا ۲۰۰۰۰ سرباز نوشته‌اند.
شاه عباس برای ایجاد مانع بر سر راه ازبکان چندین هزار خانوار کرد را از آذربایجان غربی و کردستان به خراسان کوچاند. پس از چندی باز ازبکان به جانب خراسان هجوم آوردند و این بار شاه عباس با هفتاد هزار نفر به خراسان لشکرکشید.
پس از چندی تألم خان برادرزاده عبدالله خان به سرکردگی ازبکان رسید و با سیصد هزار نفر به خراسان حمله کرد و در هرات مقر ساخت؛ بنابراین سپاه ایران با یکصد هزار نفر سپاهی به هرات حمله کرد و در این نبرد ازبکان شکست خوردند و تألم خان کشته شد. همچنین دوازده هزار نفر از مردان و زنان ازبک به دست ایرانیان اسیر شدند.
شاه عباس در سال ۱۰۳۰ به منظور تصرف قندهار به خراسان آمده و همین که شاه به خراسان نزدیک شد ازبکان طلب عفو کردند و شاه با این شرط که آنان تا ابد از در دوستی با ایران وارد شوند آنان را بخشود.
نبردهای شاه عباس > انتقال پایتخت به اصفهان

شاه عباس پس از پیروزی بر ازبکان در ۱۰۱۷/ ۱۵۹۸ پایتختش را از قزوین به اصفهان که آن را به شکل یکی از زیباترین شهرهای جهان دگرگون کرده بود، منتقل کرد. از جنوب شهر شاهراهی بدان وارد می‌شد که از میان باغ‌ها و عمارت‌های مشهور به هزارجریب می‌گذشت، که بسیاری از اشراف در آن سکونت داشتند. پس از گذر از زاینده رود و پل الله وردی خان از خیابان عظیم پردرخت چهارباغ می‌گذشت، به میدان عظیم مستطیلی شاه می‌رسید که کاخ عالی قاپو و دو تا از بزرگ‌ترین شاهکارهای معماری ایرانی، مسجد شیخ لطف‌الله و مسجد شاه بدان مشرف بود. این شهر زیبا غالباً مورد بازدید سفرای اروپایی، تجار خواهان امتیازات تجاری، مبلغین کاتولیک خواهان مجوز افتتاح صومعه و فعالیت تبلیغی، سیاحانی چون برادران شرلی (آنتونی شرلی و رابرت شرلی) و مسافرینی چون پیترو دلاواله که شرح‌های ارزشمندی از ایران صفوی برجای نهاده، قرار می‌گرفت.
نبردهای شاه عباس > معاهده صلح استانبول

ترکان عثمانی که با بهره جویی از آشفتگی پس از قتل حمزه میرزا به خاک ایران دست اندازی نمودند و نواحی ارزروم؛ عراق عرب؛ کردستان؛ ارمنستان؛ گرجستان؛ بخش‌هایی از آذربایجان و حتی لرستان و خوزستان را زیر پنجهٔ خویش درآوردند و تا کرانهٔ نهاوند و همدان پیشروی کردند. شاه عباس که از همکاری سرداران قزلباش و پشتیبانی دولتهای هند و روسیه دلسرد شده بود، ناچار تن به پذیرش شرایط سنگین عثمانی‌ها داد و حاضر به برنهادن پیمان‌نامهٔ صلح شد. شاه عباس با این تاکتیک چند سالی برای نوین‌سازی نیروهای ایران و بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست رفته زمان خرید. مذاکرات دربارهٔ برنهش پیمان صلح سه ماه به درازا انجامید و سرانجام به امضای پیمان‌نامهٔ صلح استانبول در ۲۱ مارس ۱۵۹۰ (۹۹۹ هجری قمری) فرجامید. به موجب این قرارداد شهر تبریز با بخش باختری آذربایجان و استان‌های ارمنستان و شکی و شیروان و گرجستان و قراباغ و قسمتی از لرستان با قلعه نهاوند در دست عثمانی‌ها به جا ماند و چنین برنهاده شد که از آن پس ایرانیان از لعن خلفای سه‌گانه خودداری کنند و شاهزاده حیدر میرزا فرزند حمزه میرزا را به عنوان گروگان در دربار عثمانی باقی بماند. سپس شاه عباس با بهره‌جویی از فرصت پیش آمده اوضاع آشفته ایران را سر و سامان داد.
نبردهای شاه عباس > کشتار نقطویان

نقطویان، پیروان محمود پسیخانی گیلانی بودند و او خود ابتدا از مریدان سید فضل‌الله استرآبادی مؤسس فرقه معروف حروفیه بود و پس از این که از سوی فضل به دلیل خودپسندی و نافرمانی طرد شد، به «محمود مطرود و مردود» نیز شهرت یافت. اگر چه از او و پیروانش در کتب تاریخی عصر او یادی نشده ولی تحقیقات بعدی، او را مردی پرهیزگار، دانشمند و زیرک معرفی کرده‌اند. او با تیمور لنگ معاصر بوده است. محمود شانزده کتاب و هزار و یک رساله نوشته و هر یک را نامی مخصوص داده است. تعقیب و کشتار آنان از زمان سلطنت شاه تهماسب یکم آغاز شده و در زمان شاه عباس به اوج خود رسید. شاه عباس آنقدر در کشتار آنان افراط کرد که اکبر کبیر، پادشاه هندوستان، برای آنان میانجی شده ولی سودی نداد.
نبردهای شاه عباس > شورش خان احمد گیلانی

خان احمد گیلانی که در لاهیجان خراجگزار شاه بود علم طغیان برافراشت. بدین ترتیب شاه با سی هزار نفر به گیلان لشکر کشیده و آن‌جا را گرفت. خان احمد نیز به عثمانی پناهنده شد و در سال ۱۰۰۵ هجری در بغداد درگذشت.
نبردهای شاه عباس > شورش میرشاهوردی‌خان لر

میر شاهوردی‌خان خورشیدی واپسین حاکم اتابکان لر کوچک نسبت به شاه عباس طغیان کرد و خراج نپرداخت. شاه عباس در رأس سی هزار سوار به منطقه تاخت و آن‌جا را تصرف کرد. سپس دوازده هزار گرجی تازه مسلمان را مأمور یافتن شاه‌وردی‌خان کرد. آنان والی لرستان را یافته نزد شاه آورده و او به دستور شاه اعدام شد.
نبردهای شاه عباس > لشکرکشی شاه عباس به طبرستان

مقالهٔ اصلی: مازندران در زمان صفویان
در سال ۱۰۰۵ قمری که سال دهم پادشاهی شاه‌عباس بود، شاه عباس که از طرف مادری شجره‌نامه‌اش به میر قوام‌الدین مرعشی آملی می‌رسید، طبرستان را ملک موروثی خود می‌دانست. بر همین اساس، وی تصمیم گرفت که سراسر آن سرزمین را به اختیار خود درآورد. به نقل از کتاب عالم‌آرای عباسی او فقط غارت طبرستان را در سر داشته و نسبتش از سمت مادر به مرعشیان تنها بهانه‌ای برای این عمل بوده.
نبردهای شاه عباس > لشکرکشی شاه عباس به طبرستان > ملک بهمن دوم

در عالم آرای عباسی آمده است: وقتی فرهادخان که بزرگ لشکر شاه‌عباس بود به آمل رسید، مردم عوام آن شهر جهت استحکام قلعه آماده شدند و از قلعه شهر محافظت نمودند. این زمان ملک بهمن پادشاه آن روزگار سلسله پادوسبانیان که در لارجان بود، اعلام کرد که نمی‌خواهد قلعه را نگه‌دارد چون آمل از ممالک موروثی وی نبوده و نیاکانش آمل را در اختیار نداشتند؛ ولی در حقیقت به ملازمانش که در قلعه بودند پیغام می‌داد که دربرابر قزلباشان مردانه دفاع کنند تا پای آن‌ها به لاریجان نرسد.
با این‌حال مردم طایفهٔ تکلو در نگهداشتن قلعه اصرار می‌کردند. سید مظفر که یکی از بزرگان شهر ساری بود و گویند به افیون معتاد بود به همراه فرهادخان به محاصره آمل رفته بود در این‌حال که قلعه فتح نمی‌شد وی اردوگاه را ترک کرد و به قلعه شخصی‌اش (ازداره‌کله) رفت ولی چون به افیون معتاد بود، به اجبار به جنگل رفت و درآنجا بر اثر مریضی و اسهال مُرد.
الونددیو نیز که می‌دید قزلباش‌ها می‌خواهند سراسر طبرستان را فتح کنند بر سر دوراهی ماند که به لشکر ملک بهمن اضافه شود یا با شاه‌عباس متحد گردد. بر همین اساس شاه‌عباس به این نتیجه رسید که تا وقتی شاهان پادوسبانی در مازندران و حتی در شهری حکومت کنند نمی‌تواند اتحاد مردم را از بین ببرد و طبرستان را فتح کند.
پس از مدتی با تلاش‌های فراوان فرهادخان قلعه فتح شد و به دستور شاه‌عباس قزلباش‌ها به همراه فرهادخان به سمت لاریجان یورش بردند. بعضی از بزرگان شهر لاریجان از ترس جانشان به فرهادخان تسلیم شدند و ملک بهمن که آن‌ها را در حال خیانت دید همه ریش‌سفیدان را به سیاه‌چال انداخت. مردم لاریجان که از طرفداران این امراء بودند و اصلاً به خاطر ایشان از ملک بهمن پیروی می‌کردند، حال با او از در دشمنی برآمدند و راه‌های مخفی قلعه را به قزلباش‌ها نشان دادند. ملک بهمن که فردی چرب‌زبان و حیله‌گر بود به اجبار تسلیم شد و فرهادخان و قزلباش‌ها را به مهمانی دعوت نمود ولی فرهادخان قبول نکرد و او را در تاریخ بیست و سوم مرداد ماه سنه ۱۰۰۶هجری نزد شاه‌عباس در اصفهان برد و سرانجام ملک سلطان حسین لواسانی (که خود از فامیلان بسیار نزدیک بهمن بود) به انتقام برادرش (ملک سلطان حسن) ملک بهمن را در نقش جهان اصفهان سربرید. طایفهٔ تکلو که از دوستداران پادوسبانیان بودند پیش از به راه انداختن قیام توسط قزلباش‌ها کشته شدند.
نبردهای شاه عباس > لشکرکشی شاه عباس به طبرستان > ملک جهانگیر چهارم

دیگر شاخه سلسله پادوسبانیان ملکان کجور نام داشت. در زمان حکومت شاه‌عباس شاه این شاخه ملک جهانگیر لقب داشت. شاه‌عباس پس از رسیدن به لاریجان و آمل به فکر برانداختن کامل سلسله پادوسبانیان و نابودی آخرین شاه این سلسله افتاد بنابرین لشکری به سرکردگی الله‌قلی‌بیک قورچی‌باشی را از قزوین به سمت رستمدار روانه ساخت. پس از مدتی محاصره بودن رستمدار عده‌ای از مردمان شهر نزد قورچی‌باشی رفته و تسلیم شدند و هر روز برای سپاهیان ایران غذای فراوان آماده می‌کردند و به آن‌ها خدمات بسیار ارائه می‌داشتند. قورچی‌باشی همان ابتدا نامه‌ای به شاه نوشت و او را از شرح ماجرا اطلاع داد. شاه نیز در جواب نوشت که باید بسیار مراقب باشید چون رستمداری‌ها هیچ‌گاه تا به حال از شاهان خود دست نکشیده‌اند و شاید حیله‌ای در کار باشد ولی قورچی‌باشی پس از مشاهدهٔ خدمات ایشان به آن‌ها معتمد شد. روزی که قورچی‌باشی به حمام رفته بود، رستمداری‌ها اسلحه تهیه کردند و در نزدیکی حمام، آماده می‌شدند. در این وقت سربازان از این اعمال اطلاع یافتند و همه‌کس را دستگیر نمودند. سپس فرمان مرگ همهٔ آن‌ها صادر شد و همهٔ آن‌ها به‌قتل رسیدند. پس از این، ملک جهانگیر مخفیانه قلعه را ترک کرد و به قلعهٔ دیگری شتافت و از آن‌جا نیز به بیشه گریخت. روزی که او و چندی از معتمدانش در بیشه می‌گشتند، عده‌ای صوفی آن‌ها را دیده و شناختند. همراهان ملک همگی کشته‌شدند و ملک گریخت و سرانجام پس از تعقیب او یکی از صوفیان او را به بند کشید و به نزد قورچی‌باشی بُرد و وی نیز ملک را در قزوین به نزد شاه‌عباس برد و در تاریخ یکشنبه ۲۲ جمادی‌الثانی سال ۱۰۰۶قمری، سلسلهٔ ۹۸۴سالهٔ پادوسبانیان منقرض گشت.
نبردهای شاه عباس > ایجاد نظام چریکی در بین کردها و افغان‌ها

شاه عباس به خوبی می‌دانست گام نخست جنگ با عثمانی و ازبکان ایجاد یک سپاه سازماندهی شده و منظم است ولی شاه به این بسنده نکرد و می‌دانست یکی از معمول‌ترین روش‌های حملهٔ عثمانیان و ازبکان، یورش غافلگیر کنندهٔ آن‌هاست. شاه عباس تنها راه‌حلی را که بتوان از این رویداد جلوگیری کرد را در یک چیز دید. تشکیل چند گروه چریکی و سازماندهی‌شده که متشکل از کردها و افغان‌ها بودند. کردها به‌دلیل نزدیک بودن به حکومت عثمانی و آشنا بودن با شرایط کوهستانی و سخت و شرایط اقلیمی و جغرافیایی مرز بین دو امپراتوری، به‌راحتی می‌توانستند به چند گروه تقسیم شده و در جاهای مشخصی که در مسیر حرکت قشون عثمانی بود کمین کرده و به ناگهان به آن‌ها حمله کنند. این حمله‌های غافلگیرکننده و پی در پی گروه‌های چریکی کردها در مرز امپراطوری‌های صفوی و عثمانی، سبب تحلیل رفتن قوا و انرژی قشون و از بین رفتن تعدادی از سربازان عثمانی می‌شد. این نقشه در بین گروه‌های چریکی افغان در مقابل حملات ازبکان نیز استفاده می‌شد. این نقشه‌ها در خیلی از جنگ‌ها مانند جنگ تبریز (۱۶۱۸) برای شاه عباس پرفایده بود.
نبردهای شاه عباس > کوچاندن کردها به مناطق شمال شرق

مردم کردتبار منطقهٔ خراسان بنا به منابع تاریخی نوادگان کردهایی هستند که در زمان شاه عباس از منطقه شرقی ترکیه به این نواحی برای نگاهداری از مرزهای ایران کوچ داده شدند و بنا به روایتی دیگر، شاه عباس آنان را به‌خاطر تضعیف سرکشی خان‌های کرد و به‌کار بردن آنان در مقابله با حملات بی‌امان ازبکان، مغول‌ها و ترکمن‌ها به خراسان بزرگ کوچاند.