stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فردین خلعتبری
جوایز و افتخارات > جشنواره فیلم فجر

| سال | فیلم | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۰ | هناس | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |  |
| ۱۴۰۰ | ماهان | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |  |
| ۱۳۹۹ | مصلحت | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |  |
| ۱۳۹۳ | شکاف | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |  |
| ۱۳۹۰ | یک روز دیگر | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |  |
| ۱۳۸۷ | پستچی سه بار در نمی‌زند | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |  |
| ۱۳۸۶ | هامون و دریا | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده | [نیازمند منبع] |
| ۱۳۸۴ | زمان می‌ایستد | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |  |
| ۱۳۸۴ | شاهزاده ایرانی | سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |  |
جوایز و افتخارات > جشنواره موسیقی فجر

| دوره | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- |
|  سی و دومین جشنواره موسیقی فجر (۱۳۹۵) | آهنگسازی موسیقی ایرانی با کلام برای آلبوم   «من عاشق چشمت شدم | نامزدشده |  |
جوایز و افتخارات > جشن خانه سینما

| سال | فیلم | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ۱۳۹۶ | سینما نیمکت | تندیس زرین بهترین موسیقی متن فیلم | نامزدشده |  |
| ۱۳۸۹ | پستچی سه بار در نمی‌زند | تندیس زرین بهترین موسیقی متن فیلم | نامزدشده |  |
| ۱۳۸۶ | اتوبوس شب | تندیس زرین بهترین موسیقی متن فیلم | نامزدشده |  |
| ۱۳۸۶ | عروسک گمشده | بهترین موسیقی متن انیمیشن | دیپلم افتخار |  |
جوایز و افتخارات > جشن خانه موسیقی

| سال | نام اثر | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۰ | آلبوم به خاطر سنگ‌فرشی  که مرا به تو می‌رساند | بهترین آهنگساز آلبوم موسیقی کلاسیک و ارکسترال | رتبه اول |  |
جوایز و افتخارات > جشن انیمیشن ایران

| دوره | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- |
| دهمین جشن مستقل انیمیشن ایران (۱۳۹۷) | بهترین موسیقی متن برای انیمیشن «سیم ششم»   (مشترک با علی قمصری) | برنده |  |
جوایز و افتخارات > جشنواره بین‌المللی پویانمایی تهران

| دوره | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- |
| چهارمین جشنواره بین‌المللی پویانمایی تهران (۱۳۸۳) | بهترین موسیقی متن برای فیلم «ائتلاف» محصول کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان | برنده |  |
جوایز و افتخارات > جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان

| دوره | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- |
| بیست و یکمین دوره جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان (۱۳۸۶) | بهترین دستاوردهای فنی و هنری برای ساخت موسیقی فیلم   «عاشق | برنده |  |
جوایز و افتخارات > جشن موسیقی ما

| دوره | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- |
| پنجمین جشن موسیقی ما (۱۳۹۷) | آهنگساز برگزیده موسیقی سنتی، معاصر و ارکسترال ایرانی | برنده |  |
| پنجمین جشن موسیقی ما (۱۳۹۷) | آلبوم برگزیده موسیقی معاصر و ارکسترال ایرانی برای آلبوم   «امشب کنار غزل‌های من بخواب | برنده |  |
جوایز و افتخارات > جشن دنیای تصویر

| دوره | فیلم | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| دوازدهمین جشن دنیای تصویر (۱۳۹۰) | پستچی سه بار در نمی زند | بهترین موسیقی متن فیلم | نامزدشده |  |
| یازدهمین جشن دنیای تصویر (۱۳۸۹) | اتوبوس شب | بهترین موسیقی متن فیلم | نامزدشده |  |
جوایز و افتخارات > جشنواره تلویزیونی جام جم

| دوره | سریال / فیلم | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| سومین جشنواره جام جم (۱۳۹۲) | سریال یک مشت پر عقاب | بهترین موسیقی متن سریال | برنده |  |
| اولین جشنواره جام جم (۱۳۹۰) | فیلم تلویزیونی حبیب | بهترین موسیقی متن فیلم | برنده |  |
جوایز و افتخارات > جشنواره سیما

| دوره | سریال | رده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| چهارمین جشنواره سیما (۱۳۸۱) | شب دهم | بهترین موسیقی متن سریال | دیپلم افتخار |  |
ال پاسئو

برای دیگر موارد با نام ال پاسئو، ال پاسئو (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| ال پاسئو El paseo | ال پاسئو El paseo |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: هارولد ترمپترو
تهیه‌کننده: داگو گارسیا ایوان گارسیا
فیلمنامه‌نویس: داریو آرماندو گارسیا داگو گارسیا
بازیگران: آنتونیو ساننت کارولینا گومز ماریا مارگارتا جیلارد آدلایدا لوپز میگوئل کانال لوئیس فرناندو مویرا آلوارو رودریگز کارلوس سرراتو کاروی ما
موسیقی: جیمی پولیدو
تدوین‌گر: کارولینا سیلوا داگو گارسیا
توزیع‌کننده: Dago García Producciones Caracol Televisión
تاریخ‌های انتشار: ۲۵ دسامبر ۲۰۱۰
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: کلمبیا
زبان: زبان اسپانیولی
ال پاسئو به معنی مسافرت (به اسپانیایی: El Paseo) نام یک فیلم کمدی کلمبیایی در سال ۲۰۱۰ بود که توسط هارولد ترومپترو کارگردانی و توسط کمپانی داگو گارسیا تهیه‌کنندگی شد. این فیلم رسماً در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۰ در کشور کلمبیا اکران شد.
ال پاسئو در کلمبیا به فروش خوبی در گیشه‌ها دست یافت. قسمت‌های دوم، سوم و چهارم این فیلم، به عنوان دنباله در سال‌های ۲۰۱۲، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۶ میلادی ساخته شدند. قسمت نخست در میان این چهار قسمت بیشترین فروش را داشت و موفق به ثبت رکورد ۱٬۵۰۱٬۸۰۶ دلار گشت. این بیشترین فروش یک فیلم کمدی در تاریخ سینمای کلمبیا بوده‌است.
داستان

این فیلم در مورد یک خانواده در تعطیلات است.
پس از ۱۱ سال کار پیوسته، الکس پیینادو تصمیم به صرف وقتش برای گذراندن تعطیلات خوبی با خانواده اش می‌کند. او در سفر جاده ای به سمت کارتاگنا، همراه همسرش، مادرش، دو فرزند نوجوان و سگش، قیصر، است. اما سفر تنها انگیزه او نیست، چرا که الکس برنامه ای را پنهانی دنبال می‌کند که نیاز به رسیدن به مقصد دارد. در راه سفر جاده ای ماجراجویی‌هایی باور نکردنی برای خانواده پیش می‌آید.
بازیگران

آنتونیو ساننت به عنوان الکس پیینادو
کارولینا گومز به عنوان هورتنسیا د پیینادو
ماریا مارگارتا جیلاردو به عنوان کرملیتا
آدلایدا لوپز به عنوان میلنا پیینادو
میگوئل کانال به عنوان اکتاویا پیینادو
جک ویالدوبس به عنوان قیصر
لوئیس فرناندو مویرا به عنوان دکتر بنیتز
آلوارو رودریگز به عنوان پلیس گمرک
کارلوس سرراتو به عنوان سبزا راپادا چییف
کارو ما
لوئیجی مونتابونه

| لوئیجی مونتابونه | لوئیجی مونتابونه |
| --- | --- |
فرتوری لوئیجی مونتابونه: فرتوری لوئیجی مونتابونه
زادهٔ: ؟
درگذشت: ۱۸۷۷
ملیت: ایتالیایی
پیشه(ها): عکاس، دیپلمات
کارفرما: دولت ایتالیا
شناخته‌شده برای: عکس‌های سده نوزدهم در اروپا و باختر آسیا
لوئیجی مونتابونه (به ایتالیایی: Luigi Montabone) (زاده ؟، درگذشته ۱۸۷۷) یک پیشگام عکاسی  در ایتالیا بود که آوازه‌اش بیشتر برای آلبومی است که با عنوان «خاطرات سفر به ایران از سوی گروه نمایندگی ایتالیا در سال ۱۸۶۲» (به ایتالیایی: "Ricordi del viaggio in Persia della missione italiana del 1862") چاپ و پخش کرده است.
لوئیجی مونتابونه همچنین یکی از پیشگامان هنر عکاسی در ایران به شمار می‌رود. این عکاس در دوران ناصرالدین شاه قاجار نزدیک به چهار سال در ایران زندگی کرد و به عکاسی از دربار و جاهای دیدنی شهرهای ایران همچون تهران و تبریز پرداخت.
زندگی‌نامه

تاریخ زایش مونتابونه دانسته نیست. وی در سال 77-1276 قمری معادل با سال ۱۸۵۶ میلادی استودیوی عکاسی خود را در تورین گشود. مونتابونه از سال ۱۸۵۶ تا زمان مرگش به فعالیت حرفه‌ای سرگرم بود. او کار خود را با گشایش چند استودیو در رم، فلورانس، تورین و میلان به اوج رساند. آلبوم او «خاطرات سفر به ایران از سوی گروه نمایندگی ایتالیا در سال ۱۸۶۲» که در کتابخانه سلطنتی تورین نگهداری می‌شود دربردارنده بیش از هفتاد عکس تاریخی از چهره‌های دربار و چشم‌اندازهایی از قفقاز، گرجستان، ارمنستان و ایروان و سرانجام جای‌های گوناگون ایران است. دستاورهای تصویری مونتابونه در نمایشگاه بین‌المللی پاریس (۱۸۶۷) جایزه دریافت کرد و در نمایشگاه تورین به نمایش گذاشته شد.
لوئیجی مونتابونه در سال ۱۸۷۷ میلادی درگذشت.
زندگی‌نامه > سفر به ایران

لوئیجی مونتابونه که در سال ۱۸۶۲ میلادی در کنار یک هیئت سیاسی ایتالیایی به ایران آمد. او در این سفر عکس‌های بسیاری از ایران گرفت. عکس‌هایی از ناصرالدین شاه، فرزندش مظفرالدین شاه، تخت مرمر، سربازان گارد شاه در نیاوران، تجریش و کاخ‌های سلطنتی. او همچنین عکس‌های فراوانی از دروازه‌ها، بازار، بناهای قدیمی فراهم کرده است. ناصرالدین شاه که چهار سال پیش از این تاریخ با بکارگماری یک عکاس فرانسوی به نام فرانسیس کارلهیان زمان زیادی را به آموختن عکاسی سپری می‌کرد، توجه بیشتری به عکاس این هیئت کرد و بارها در برابر دوربین لوئیجی مونتابونه قرار گرفت. عکس‌های دیگر او با درونمایه‌هایی از چشم‌اندازهای شهری، فرهنگ اجتماعی مردم، بناهای تاریخی، مرمت و بازسازی بناها و پوشش مردم، سلسله‌مراتب اجتماعی و طبقاتی مردم و مشاغل، فضاهای مختلف که نشانگر ارزش و رتبه شغلی وخانوادگی آنها است عکاسی شده است.
آلبوم سفر او به ایران در برگیرنده بیش از هفتاد قطعه عکس است که با اندک تفاوتی در عکسها در سه نسخه به چاپ رسیده‌اند. دو نسخه از آن در گنجینه کاخ گلستان است که ۶۲ قطعه عکس دارد و یک آلبوم که در موزه مارچیانای شهر ونیز نگهداری می شود.
چندی پیش نمایشگاهی از عکسهای قاجاری این عکاس در ایتالیا به نمایش در آمد. نکته جالب درباره این عکس‌ها رنگی بودن برخی از آنها بود. گویی مونتابونه شماری از عکس‌های خود را رنگ‌آمیزی کرده بود که در نوع خود نوآوری تازه‌ای به شمار می رفته است.
یادبود

در سال ۱۳۸۶ مجموعه عکس‌های لوئیجی مونتابونه در کتابی با عنوان "ایران عصر قاجار از دید مونتابونه عکاس ایتالیایی" به کوشش مژگان طریقی گردآوری و با بازخوانی و تصحیح ایرج افشار به چاپ رسیده است.
در بهار سال ۱۳۹۲ نیز بزرگداشتی با عنوان «شب عکاس ایتالیایی لوئیجی مونتابونه» از سوی مجله بخارا برگزار شد.
چندی پیش نمایشگاهی از عکسهای قاجاری این عکاس در ایتالیا به نمایش در آمد.
اشلیکر ای‌اس‌کی ۱۴

| اشلیکر ای‌اس‌کی ۱۴ | اشلیکر ای‌اس‌کی ۱۴ |
| --- | --- |
کاربری: موتورگلایدر
تولیدکننده: Alexander Schleicher GmbH & Co
طراح: Rudolf Kaiser
تعداد ساخته‌شده: ۶۶
اشلیکر ای‌اس‌کی ۱۴ (به انگلیسی: Schleicher_ASK_14) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع موتورگلایدر ساخت شرکت Alexander Schleicher GmbH & Co است. در مجموع، تعداد ۶۶ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، رودولف کایزر بود.
لانگگونس

مکان
| لانگگونس   | لانگگونس   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: هسن
منطقه اداری: Gießen
ناحیه: Gießen
حکومت: حکومت
 • شهردار: Horst Röhrig (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۲٫۵۴ کیلومتر مربع (۲۰٫۲۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۲۲ متر (۷۲۸ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۱۱٬۵۱۴
 • تراکم: ۲۲۰/کیلومتر مربع (۵۷۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 35428
کدهای شماره‌گیری: 06403 / 06447 / 06085
پلاک خودرو: GI
وبگاه: www.langgoens.de
لانگگونس (به آلمانی: Langgöns) یک شهر در آلمان است که در گیسن واقع شده‌است. لانگگونس ۱۲٬۱۳۲ نفر جمعیت دارد.
اسرائیل
نام

در دوران قیمومت بریتانیا (۱۹۲۰–۱۹۴۸)، تمام منطقه با نام «فلسطین» خطاب می‌شد. اسرائیل پس از استقلال خود در سال ۱۹۴۸، به‌طور رسمی نام «دولت اسرائیل» را برگزید. (عبری: מְדִינַת יִשְׂרָאֵל‎، Medīnat Yisrā'elپرونده:He-Medinat Israel2.ogg [mediˈnat jisʁaˈʔel]؛ عربی: دَوْلَة إِسْرَائِیل، ,[dawlat ʔisra:ˈʔi:l]) نام‌های تاریخی و مذهبی دیگری از جمله «سرزمین اسرائیل» (Eretz Israel)، صهیون و یهودیه، برای این کشور پیشنهاد شدند اما نهایتاً مورد قبول قرار نگرفتند. نام «اسرائیل» پیشنهاد داوید بن گوریون بود که با رای ۶–۳ به تصویب رسید. چند هفته پس از استقلال، دولت با اعلام رسمی موشه شارت وزیر امور خارجه وقت، اصطلاح «اسرائیلی» را برای اشاره به شهروندان اسرائیل انتخاب کرد.
در کتاب مقدس و همچنین در طول تاریخ، نام «سرزمین اسرائیل» برای اشاره به منطقه پادشاهی اسرائیل؛ و «بنی اسرائیل» برای اشاره به کل قوم یهود استفاده شده است. معنای لغت «اسرائیل» (عبری: יִשְרָאֵל‎؛ هفتادگانی یونانی: Ἰσραήλ) به‌طور دقیق روشن نیست؛ بر اساس نظر زبان‌شناسان، می‌تواند به معنای «ال (خدا) تحمیل/حکم کننده» باشد. معنای آن در سفر پیدایش به معنای «گلاویز شدن با خدا» تعبیر شده که به روایت کشتی گرفتن یعقوب با فرشته و پیروزی او اشاره دارد. فرشته، (یا برپایه برخی تعابیر خدا) در سفر بازگشت یعقوب به کنعان با او کشتی می‌گیرد و پس از توفیق یعقوب به‌عنوان پاداش این پیروزی، نام وی را به «اسرائیل» تغییر می‌دهد. دوازده پسر یعقوب اجداد دوازده سبط بنی اسرائیل (فرزندان اسرائیل) محسوب شدند. اولین سند باستان‌شناسی کشف‌شده که کلمهٔ «اسرائیل» را به عنوان یک حکومت ذکر کرده است، لوح مرنپتا از مصر باستان (مربوط به اواخر قرن سیزدهم قبل از میلاد) است که موقعیت جغرافیایی اسرائیل در کنعان یا اطراف آن را توصیف کرده است.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ اسرائیل
تاریخ > پیشاتاریخ

مقالهٔ اصلی: شام پیشاتاریخ
تاریخچه مهاجرت اولیه انسان‌ها به خارج از آفریقا به شام ماقبل تاریخ، جایی که اسرائیل در آن واقع شده است، بر اساس آثاری که در عبیدیه در دره ریفت اردن یافت گردیده، به حداقل ۱٫۵ میلیون سال قبل بازمی‌گردد، در حالی که فسیل‌های یافت‌شده از انسان‌های سخول و قفذه در اسرائیل، قدمتی بیش از ۱۲۰۰۰۰ سال را دارا می‌باشند. فرهنگ ناتوفی در هزاره ۱۰ قبل از میلاد در جنوب شام پدیدار شد، پس از آن فرهنگ غسولینی در حدود ۴۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح هویدا گشت.
تاریخ > کنعان (۲۰۰۰–۱۰۰۰ قبل از میلاد)

مقالهٔ اصلی: کنعان
تاریخ کنعانیان از نظر باستان‌شناسی به عصر برنز میانه (۲۱۰۰–۱۵۵۰ قبل از میلاد) بازمی‌گردد. در اواخر عصر برنز (۱۵۵۰–۱۲۰۰ قبل از میلاد)، بخش‌های بزرگی از کنعان ، دولت‌های تابعه را تشکیل دادند که به پادشاهی جدید مصر خراج می‌دادند. در نتیجه فروپاشی تمدن در اواخر عصر برنز، کنعان به منجلاب هرج و مرج فرورفت و مصر کنترل خود را بر منطقه به‌طور کامل از دست داد. شواهدی وجود دارد که مراکز شهری مانند حزور، بیت شیان، مگیدو، اکرون، اشدود و اشکلون آسیب دیده یا به کلی ویران شده‌اند.
تاریخ > اسرائیل باستان (۱۲۰۰–۵۵۰ قبل از میلاد)

مقاله‌های اصلی: تاریخ اسرائیل و یهودای باستان و تاریخ فلسطین
قومی به نام بنی‌اسرائیل برای اولین بار در استیل مرنپتا که یک کتیبه مصری باستان مربوط به حدود ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد است، ظاهر می‌شود.
تصور می‌شود که اجداد بنی اسرائیل شامل مردم باستانی سامی زبان بومی این منطقه بوده‌اند. بر اساس گزارش باستان‌شناسان مدرن، بنی‌اسرائیل و فرهنگ آن‌ها از طریق توسعه دین تک‌پرستی — و بعداً توحیدی —با محوریت یهوه، از قوم کنعانی و فرهنگ‌های آنها منشعب شده است. آنها به شکلی باستانی از زبان عبری صحبت می‌کردند که به عبری کتاب مقدس معروف است. در همان زمان، فلسطینیان در دشت ساحلی جنوبی مستقر شدند.
باستان‌شناسی مدرن تا حد زیادی تاریخ‌نگاری روایت تورات در مورد پدرسالاران، خروج و داستان‌های فتح شرح داده‌شده در کتاب یوشع را کنار گذاشته است و این روایات را به عنوان افسانه ملی بنی اسرائیل می‌داند. با این حال، به نظر می‌رسد برخی از عناصر این روایات افسانه‌ای ریشه‌های تاریخی نیز داشته باشند.
تردیدهایی در مورد نخستین پادشاهی اسرائیل و یهودای باستان و گستره قلمرو آنها و قدرتشان وجود دارد. در حالی که مشخص نیست که آیا هرگز پادشاهی متحد اسرائیل وجود داشته است یا خیراما با این حال مورخان و باستان شناسان توافق دارند که پادشاهی شمالی اسرائیل تا ۹۰۰ قبل از میلاد وجود داشته است تا اینکه پادشاهی یهودا در ۸۵۰ ق.م. به قدرت رسید. پادشاهی اسرائیل از بین دو پادشاهی دیگر مرفه تر بود و به زودی به یک قدرت منطقه‌ای تبدیل شد.  در طی آن دوران سلسله عمریان، سامره، جلیل، دره اردن، شارون و بخش‌های وسیعی از ماوراء اردن را تحت کنترل داشت. ساماریا، پایتخت و خانه یکی از بزرگ‌ترین سازه‌های عصر آهن در شام بود.
پادشاهی اسرائیل در حدود سال ۷۲۰ قبل از میلاد، زمانی که توسط امپراتوری نو-آشوری تح شد، ویران گردید. پادشاهی یهودا، به پایتختی اورشلیم، بعداً به دولت متکی امپراتوری آشوری نو و سپس امپراتوری نو بابلی تبدیل شد. تخمین زده می‌شود که جمعیت منطقه در عصر آهن دوم حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بوده است.
در سال ۶/۵۸۷ قبل از میلاد، به دنبال شورش یهودا، نبوکدنصر دوم، اورشلیم و معبد سلیمان را محاصره و ویران کرد،  پادشاهی‌شان را منحل و بسیاری از نخبگان یهودی را به بابل تبعید کرد و بدین‌ترتیب اسارت یهودیان آغاز شد. این شکست در تواریخ بابلی نیز ثبت شده است.
تاریخ > دورهٔ معبد دوم (سدهٔ ششم قبل از میلاد–سدهٔ دوم میلادی)

مقالهٔ اصلی: دوره معبد دوم
پس از تصرف بابل در سال ۵۳۹ قبل از میلاد، کوروش کبیر، بنیان‌گذار امپراتوری هخامنشی ایران، اعلامیه‌ای را ارائه داد که مفاد آن به جمعیت تبعیدیان‌یهودی اجازه بازگشت به یهودا را می‌داد، به جمعیت یهودی که بازگشته بودند اجازه داده شد تا معبد را خودگردان و بازسازی کنند. ساخت معبد دوم حدود ۵۲۰ پیش از میلاد تمام گشت. پارس‌ها بر این منطقه به عنوان استانی یهودی حکومت می‌کردند، که در قرون پنجم تا چهارم پیش از میلاد حدود ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت را در خود جای داده بود.
در سال ۳۳۲ قبل از میلاد، اسکندر مقدونی این منطقه را به عنوان بخشی از لشکرکشی خود علیه امپراتوری ایران فتح کرد. پس از مرگ او، این منطقه تحت کنترل امپراتوری‌های بطلمیوسی و سلوکی به عنوان بخشی از کوئل-سوریه شناخته شد. در طول قرون بعدی، یونانی شدن منطقه منجر به تنش‌های فرهنگی گردید که در زمان سلطنت آنتیوخوس چهارم به اوج رسید و شورش مکابیان در سال ۱۶۷ قبل از میلاد را سبب شد. ناآرامی‌های داخلی حکومت سلوکیان را تضعیف کرد و در اواخر قرن دوم ، پادشاهی نیمه خودمختار هامونی یهودیه به وجود آمد که در نهایت به استقلال کامل دست یافت و به مناطق همسایه گسترش یافت.
جمهوری رم در ۶۳ پیش از میلاد به منطقه حمله کرد، نخست کنترل سوریه را دست گرفت، سپس دخالت در جنگ داخلی حشمونیان را آغاز کرد. نزاع میان حامیان رومی و حامیان پارتی در یهودیه منجر به انتصاب هیرودیس کبیر به عنوان یک دودمان خراجگزار به روم شد. در سال ۶ پس از میلاد، این منطقه به‌طور کامل به عنوان استان رومی یهودیه ضمیمه گردید، دوره‌ای که منادی تنش با حکومت روم بود و به یک سری جنگ‌های یهودی-رومی کشیده گردید که ویرانی‌های گسترده‌ای را به ارمغان آورد.
دومین قیام معروف به شورش بارکوخبا در سالهای ۱۳۲–۱۳۶ بعد از میلاد روی داد. موفقیت‌های اولیه در میدان نبرد به یهودیان اجازه داد تا یک کشور مستقل در یهودیه تشکیل دهند، اما رومی‌ها نیروهای زیادی را جمع‌آوری کرده، به طرز وحشیانه‌ای شورش را سرکوب و حومه یهودیه را ویران و خالی از سکنه کردند. اورشلیم به عنوان یک مستعمره رومی با نام آیلیا کاپیتولینا بازسازی گردید و استان یهودا به سوریه فلسطین تغییر نام داد. یهودیان از مناطق حوالی اورشلیم اخراج شدند، و به اجتماعات دیاسپورا پیوستند. با وجود این، یهودیان پیوسته اندک حضوری را در منطقه حفظ کردند چنان‌که جلیل مرکز مذهبی آن شد.جوامع یهودی در تپه‌های الخلیل جنوبی و در دشت ساحلی به سکونت خود ادامه دادند.
تاریخ > دورهٔ رومی پایانی و بیزانسی (سدهٔ دوم– سال ۶۳۴ میلادی)

با انتقال حکومت روم به امپراتوری بیزانس تحت فرمان امپراتور کنستانتین، مسیحیت اولیه جایگزین پیگنیسم رومی گردید. با تغییر دین کنستانتین در قرن چهارم، وضعیت برای اکثریت یهودیان در فلسطین سخت‌تر شد. مجموعه‌ای از قوانین به تصویب رسید که علیه یهودیان و یهودیت تبعیض قائل می‌شد چنان‌که یهودی‌ها هم از سوی کلیسا و هم از سوی مقامات مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند. بسیاری از یهودیان به جوامع در حال شکوفایی دیاسپورا مهاجرت کرده بودند، در همین حال به صورت محلی هم مهاجرت مسیحی و هم تغییر مذهب نیز رواج پیدا کرده بود. در اواسط قرن پنجم، مسیحیان به اکثریت غالب در منطقه بدل گشتند. در اواخر قرن پنجم، شورش‌های سامری‌ها شروع شد که تا اواخر قرن ششم ادامه یافت و منجر به کاهش بالا در جمعیت سامری شد. پس از فتح اورشلیم توسط ساسانیان و شورش کوتاه مدت یهودیان علیه هراکلیوس در سال ۶۱۴ پس از میلاد، امپراتوری بیزانس کنترل منطقه را در سال ۶۲۸ تثبیت کرد.
تاریخ > دورهٔ اسلامی آغازین (۶۳۴–۱۰۹۹)

مقاله‌های اصلی: ذمی، جند فلسطین، و جند اردن
در سالهای ۶۳۴–۶۴۱ میلادی، خلافت راشدین شام را فتح کرد. شش قرن بعد، کنترل منطقه بین خلفای اموی، عباسی، فاطمی و متعاقباً سلجوقیان و ایوبیان تقسیم شد. جمعیت این منطقه طی چندین قرن آتی به شدت کاهش یافت و از حدود ۱ میلیون نفر در دوره روم و بیزانس به حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر در اوایل دوره عثمانی رسید. در کنار این کاهش جمعیت، مهاجرت غیر مسلمانان، مهاجرت مسلمانان و گرایش‌های محلی به اسلام، روندی پیوسته از عربی سازی و اسلامی‌شدن را در پی داشت.
تاریخ > جنگ‌های صلیبی و مغولان (۱۰۹۹–۱۲۹۱)

مقاله‌های اصلی: پادشاهی اورشلیم و ابن میمون
پایان قرن یازدهم، جنگ‌های صلیبی را به همراه داشت، تاخت‌وتاز صلیبیون مسیحی که توسط پاپ حمایت می‌شد، با هدف فتح و خارج کردن کنترل اورشلیم و سرزمین مقدس از دست مسلمانان و ایجاد کشورهای صلیبی آغاز شد. ایوبیان صلیبی‌ها را قبل از اینکه حکومت مسلمانان به‌طور کامل توسط سلاطین ممالیک مصر در سال ۱۲۹۱ احیا شود، عقب راندند
تاریخ > دورهٔ ممالیک (۱۲۹۱–۱۵۱۷)

اطلاعات بیشتر: سلطنت ممالیک
ممالیک‌ها سلسله‌ای مسلمان بودند که کنترل سرزمین شام تا مصر را در بازه ۱۲۵۰ تا ۱۵۱۷ میلادی و پس از براندازی ایوبیان به دست گرفتند. ممالیک در قلمرو خود عموماً با اقلیت‌های غیرمسلمان، از جمله مسیحی، سامری‌ها و یهودیان، مدارا می‌کردند، چنان‌که در برگزاری مسلک خود و مناسباتشان آزادی عمل داشتند و از درجاتی از حقوق قانونی و اجتماعی نیز برخوردار بودند، با این حال، میزانی از تبعیض، آزار و ستم علیه غیر مسلمانان روا داشته می‌شد، آنها باید مالیات ویژه (جزیه) می‌پرداختند، لباس‌های متمایز می‌پوشیدند، برخی محدودیت‌ها را رعایت می‌کردند و خشونت و آزارهای گاه به گاه را تحمل می‌کردند، در این دوره غیرمسلمانان ساکن در منطقه اسرائیل با مصادره اموال، تخریب اماکن مذهبی، مجبور کردن آنها به اسلام آوردن یا اخراج آنها از مناطق خاص مواجه بودند.جامعه یهودی در فلسطین در دوره ممالیک عمدتاً در اورشلیم، الخلیل، صفد سکونت گزیدند. یهودیان در اورشلیم در محله‌ای جداگانه در نزدیکی دیوار غربی کوه معبد زندگی می‌کردند که آن را به عنوان مکان مقدس نیز قلمداد می‌کردند، یهودیان در الخلیل در نزدیکی غار پدرسالاران سکنا گزیدند و معتقد بودند که ابراهیم، اسحاق و یعقوب در آنجا دفن شده‌اند، همچنین در صفد در نزدیکی کوه مرون نیز سکونتگاه‌هایی بنا کردند، جایی که معتقد بودند شیمون بار یوچای، خاخام و عارف معروف، در آنجا دفن شده است، یهودیان غزه در نزدیکی مقبره سامسون، قهرمان و قاضی کتاب مقدس زندگی می‌کردند.
تاریخ > دورهٔ عثمانی

اطلاعات بیشتر: سوریه عثمانی
در سال ۱۵۱۶، این منطقه توسط امپراتوری عثمانی فتح شد و تا چهار قرن بعد به عنوان بخشی از سوریه عثمانی اداره گردید. در سال ۱۶۶۰، شورش دروزها منجر به نابودی صفد و طبریه شد. در اواخر قرن هجدهم، ظاهر العمر محلی عرب، یک امارت مستقل عملاً در جلیل ایجاد کرد. تلاش‌های عثمانی‌ها برای تسلیم کردن ناکام ماند، اما پس از مرگ ظاهر، عثمانی‌ها کنترل منطقه را دوباره به دست گرفتند. در سال ۱۷۹۹ جازار پاشا با موفقیت حمله به عکا توسط نیروهای ناپلئون را دفع کرد و فرانسوی‌ها را وادار کرد که کارزار سوریه را رها کنند. در سال ۱۸۳۴، شورش دهقانان عرب فلسطینی علیه سیاست‌های اجباری و مالیاتی مصر در زمان محمد علی پاشا آغاز شد. اگرچه این شورش سرکوب گردید، اما ارتش محمدعلی عقب‌نشینی کرد و حکومت عثمانی با حمایت بریتانیا در سال ۱۸۴۰ احیا شد. اندکی پس از آن، اصلاحات تنظیمات در سراسر امپراتوری عثمانی آغاز گردید.
از زمان آغاز دیاسپورای یهودی، بسیاری از یهودیان آرزوی بازگشت به «صهیون» و «سرزمین اسرائیل» را داشته‌اند، اگرچه میزان تلاشی که باید برای چنین هدفی صرف شود، محل مناقشه است. در طول قرن شانزدهم، جوامع یهودی در چهار شهر مقدس — اورشلیم، طبریه، الخلیل و صفد — پا گرفتند و در سال ۱۶۹۷، خاخام یهودا هاچاسید گروهی متشکل از ۱۵۰۰ یهودی را به اورشلیم هدایت کرد. در نیمه دوم قرن هجدهم، مخالفان حسیدیسم در اروپای شرقی، معروف به پروشیم، در فلسطین ساکن شدند.
تاریخ > دورهٔ عثمانی > پیدایش صهیونیسم

مقالهٔ اصلی: متصرفه قدس
اولین موج مهاجرت یهودیان مدرن به فلسطین تحت فرمانروایی عثمانی، معروف به الیه نخستین، در سال ۱۸۸۱ آغاز شد، زیرا یهودیان از قتل‌عام در اروپای شرقی فراری بودند. اگرچه جنبش صهیونیسم قبلاً در عمل وجود داشته است، اما همواره تئودور هرتزل، روزنامه‌نگار اتریشی-مجارستانی به عنوان بنیان‌گذار صهیونیسم سیاسی شناخته می‌شود، جنبشی که به دنبال ایجاد یک کشور یهودی در سرزمین اسرائیل بود، بنابراین راه‌حلی را برای به اصطلاح مسئله یهود ارائه کرد. در سال ۱۸۹۶، هرتزل اثر خود به نام Der Judenstaat (دولت یهود) را منتشر کرد و دیدگاه خود را از یک دولت یهودی در آینده ارائه کرد. سال بعد او ریاست اولین کنگره صهیونیستی در بازل سوئیس را بر عهده گرفت. آلیه دوم (۱۹۰۴–۱۹۱۴) پس از قتل‌عام کیشینف آغاز شد. حدود ۴۰۰۰۰ یهودی در فلسطین سیهودیان اکن شدند، اگرچه تقریباً نیمی از آنها در نهایت آنجا را ترک کردند. هر دو موج اول و دوم مهاجران عمدتاً یهودیان ارتدوکس بودند، اگرچه آلیه دوم شامل گروه‌های سوسیالیستی بود که جنبش کیبوتص را تأسیس کردند. اگرچه مهاجران آلیه دوم عمدتاً به دنبال ایجاد سکونتگاه‌های زراعی جمعی بودند، اما در این دوره ، تل آویو به عنوان اولین شهر یهودی برنامه‌ریزی‌شده در سال ۱۹۰۹ تأسیس گردید. در این دوره همچنین شبه نظامیان مسلح یهودی ظهور کردند که اولین آنها بار-گیورا نام داشت و که در سال ۱۹۰۷ تأسیس شد. دو سال بعد، سازمان بزرگتر هاشومر به عنوان جایگزین آن تأسیس گردید.