زوال عقل با اجسام لویی
تشخیص > معیارها

چهارمین گزارش کنسرسیوم زوال عقل با اجسم لویی که در سال ۲۰۱۷ برگزار شد؛ معیارهای تشخیصی را برای دِمانس با اجسام لویی احتمالی مشخص نمود و پیشرفت‌های تشخیصی و معیارهای جدیدی را نسبت به کنسرسیوم سوم (در سال ۲۰۰۵) تعیین کرد. معیارهای مشخص شده در سال ۲۰۱۷ بر اساس ویژگی‌های بالینی ضروری، اصلی، حمایتی و نشانگرهای زیستی-تشخیصی تنظیم شده‌است.
ویژگی اساسی دِمانس با اجسام لویی، زوال عقل است. زوال عقل باید آنقدر شدید باشد که در عملکرد اجتماعی یا شغلی تداخل ایجاد کند.
چهار ویژگی اصلی بالینی بیماری (در بخش علائم و نشانه‌ها توضیح داده شد) نوسان شناختی، توهمات بینایی، اختلال رفتار خواب REM و علائم پارکینسونیسم و ویژگی‌های بالینیِ حمایتی نیز شامل حساسیت مشخص به داروهای ضد روان پریشی، اختلال عملکرد اتونومی، توهمات غیر بصری، پرخوابی (خواب‌آلودگی بیش از حد)، هیپوسمی (کاهش توانایی بویایی)، باورها و توهمات نادرست که حول یک موضوع مشترک سازماندهی شده‌اند، بی‌ثباتی وضعیتی، از دست دادن هوشیاری و زمین‌خوردن مکرر، بی‌تفاوتی، اضطراب و افسردگی است.
هنوز نشانگرهای زیستی سرراست و قابل اندازه‌گیری در آزمایشگاه، برای تشخیص این بیماری موجود نیست، اما چندین روش غیرمستقیم می‌تواند به تشخیص کمک کند. زیست‌نشانگرهای تشخیصی عبارتند از:
کاهش جذب ناقل دوپامین در عقده‌های قاعده‌ای که با استفاده از تصویربرداری پت‌اسکن و  اسپکت مشخص می‌شود.
جذب کم ید-۱۲۳-آیوبنگوان هنگام تهیهٔ سینتی‌گرافی از میوکارد
از دست دادن آتونی (انقباض عضلات کل بدن) در طول خواب با حرکت سریع چشم که به‌وسیله پلی‌سومنوگرافی تشخیص داده می‌شود.
زیست‌نشانگرهای تشخیصی حمایتی (به‌دست آمده از مطالعات تصویربرداری مغزی پت‌اسکن ،اسپکت، سی‌تی اسکن، ام‌آر‌ای یا مانیتورینگِ نوار مغزی) نیز شامل عدم آسیب در لوب گیجگاهی داخلی (در آلزایمر احتمال آسیبِ بیشتر وجود دارد)، کاهش فعالیت لوب پس‌سری و افزایش فعالیت مغز در خواب امواج آهسته (هنگام تصویربرداری با نوار مغزی) می‌شود.
دِمانس با اجسام لویی را زمانی می‌توان تشخیص داد که زوال عقل و دستکم «دو ویژگی اصلی» یا «یک ویژگی اصلی و دستکم یک زیست‌نشانگر تشخیصی» با یکدیگر همراه باشند. تشخیص «احتمالی» نیز زمانی مطرح می‌شود که زوال عقل و فقط یک ویژگی اصلی یا در صورت نبود هیچ ویژگی اصلی، حداقل یک زیست‌نشانگر تشخیصی که در بالا ذکر گردید، وجود داشته باشد.
این بیماری بر اساس بازۀ زمانی که در آن علائم دِمانس نسبت به علائم پارکینسون ظاهر می‌شود، از زوال عقلِ پارکینسون تمایز می‌یابد. دِمانس با اجسام لویی معمولاً زمانی تشخیص داده می‌شود که نشانه‌های اختلالات شناختی قبل یا همزمان با علائم حرکتی پارکینسون آغاز گردد؛ اما دِمانس بیماری پارکینسون زمانی تشخیص داده می‌شود که وجود بیماری پارکینسون قبل از وقوع زوال عقل ثابت شده باشد (شروع زوال عقل بیش از یک سال از زمانِ آغاز علائم پارکینسون باشد). این تمایز که به صورت قراردادی «قانون یک ساله» شناخته می‌شود، همپوشانی بین این بیماری‌ها را به همراه تفاوت‌های کلیدی آشکار می‌نماید، امکان تغییر در درمان و پیش آگهی را فراهم می‌کند و چارچوب تحقیقات مختلف، حول بیماری را شکل می‌دهد.
زوال عقل با اجسام لویی در کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (دی‌اس‌ام-۵) تحتِ عنوانِ «اختلال عصبی-شناختی عمده یا خفیف با اجسام لویی» فهرست شده‌است. تفاوت‌های بین معیارهای تشخیصی «کنسرسیوم دِمانس با اجسام لویی» و دی‌اس‌ام-۵ عبارتند از:
دی‌اس‌ام جذب ناقل دوپامین کم را به‌عنوان یک ویژگی حمایتی ارزیابی نمی‌کند.
وزن تشخیصی مشخصی برای زیست‌نشانگرها در دی‌اس‌ام در نظر گرفته نشده‌است.
همچنین زوال عقل با اجسام لویی توسط سازمان جهانی بهداشت ویرایش آی‌سی‌دی-۱۱ در طبقه‌بندی بین‌المللی آماری بیماری‌ها، فصل ششم، به عنوان اختلالات عصبی رشدی، «کد ۶دی۸۲» طبقه‌بندی شده‌است.