نوآم چامسکی

| نوآم چامسکی | نوآم چامسکی |
| --- | --- |
چامسکی در ۲۰۱۷: چامسکی در ۲۰۱۷
نام هنگام تولد: آورام نوآم چامسکی
زادهٔ: ۷ دسامبر ۱۹۲۸ ‏(۹۶ سال) فیلادلفیا، پنسیلوانیا، ایالات متحده
همسران:  کارول چامسکی (ا. ۱۹۴۹–۲۰۰۸)  والریا واسرمن (ا. ۲۰۱۴) 
فرزندان: ۳، شامل آویوا چامسکی
والدین: ویلیام چامسکی السی سیمونوفسکی
جوایز:      کمک‌هزینه گوگنهایم (۱۹۷۱)  عضو آکادمی ملی علوم (۱۹۷۲)  جایزه انجمن روان‌شناسی آمریکا برای کمک‌های علمی برجسته به روان‌شناسی (۱۹۸۴)  جایزه اورول (۱۹۸۷, ۱۹۸۹)  جایزه کیوتو در علوم پایه (۱۹۸۸)  مدال هلمهولتز (۱۹۹۶)  مدال بنجامین فرانکلین در کامپیوتر و علوم شناختی (۱۹۹۹)  جایزه صلح سیدنی (۲۰۱۱)  بنیاد صلح عصر هسته ای (۲۰۱۴)   
: 
پس‌زمینه‌های علمی: پس‌زمینه‌های علمی
تحصیلات: دانشگاه پنسیلوانیا (بی‌ای، کارشناسی ارشد، پی‌اچ‌دی)
عنوان پایان‌نامه: Transformational Analysis
سال دفاع: ۱۹۵۵
استاد راهنما: زلیگ هریس
تأثیرات:      علمی  جان لانگشاو آستین، ویلیام چامسکی، چارلز وست چرچمن، رنه دکارت، گالیلئو گالیله،  نلسن گودمن، موریس هله، زلیگ هریس، ویلهلم فون هومبولت، دیوید هیوم،  رومن یاکوبسن، ایمانوئل کانت،  جرج آرمیتیج میلر، پانینی، هیلاری پاتنم،  ویلارد کواین، برتراند راسل، فردینان دو سوسور، مارسل پل شوتزنبرگر، آلن تورینگ،  لودویگ ویتگنشتاین    سیاسی  میخائیل باکونین، الکس کری، ویلیام چامسکی، جان دیویی،  زلیگ هریس، ویلهلم فون هومبولت،  دیوید هیوم،  کارل کرش، پتر کروپوتکین،  کارل لیبکنشت، رزا لوکزامبورگ، جان لاک، دوایت مکدونالد، پل ماتیک،  جان استوارت میل، جرج اورول، آنتون پانه‌کک، پیر-ژوزف پرودون،  رودولف رکر، ژان-ژاک روسو،  برتراند راسل، دیگو آباد د سانتیلان، آدام اسمیت    
کار علمی: کار علمی
زمینهٔ تخصصی/حوزه کاری: زبان‌شناسی، فلسفه تحلیلی، علوم شناختی، نقد سیاسی
نهاد:  دانشگاه آریزونا (۲۰۱۷–تاکنون)  مؤسسه فناوری ماساچوست (۱۹۵۵–تاکنون)  مؤسسه مطالعات پیشرفته (۱۹۵۸–۱۹۵۹) 
دانشجویان دکترا:     مارک بیکر، ری سی داوتی، جیمز هوانگ، ری جکنداف، جکلین کرنفیلت، S.-Y. کورودا، جرج لیکاف، هوارد لسنیک، رابرت لیز، الک مارانتس، جیمز دی مک کاولی، باربارا پارتی، تانیا راینهارت، جان رابرت راس  
تأثیر:      در دانشگاه  جان باکوس، درک بیکرتون، جولیان سی بوید، دنیل دنت،  دانیل اورت، جری فودر، گیلبرت هارمن، مارک هاوزر، نوربرت هورنشتاین، نیل کای یرنه، دانلد کنوت، ژرژ جی.اف. کوهلر، پیتر لودلو، کالین مکگین،  سزار میلستین، Stevenاستیون پینکر،  جان سرل،  نیل اسمیت، کریسپین رایت    در سیاست  مایکل آلبرت، جولین آسانژ، بونو،  ژان بریکمون، هوگو چاوز، زک د لا روچا، کلینتون فرناندز، نورمن فینکلستین، رابرت فیسک، ایمی گودمن، استیون جی گولد،  گلن گرینوالد، کریستوفر هیچنز،  نائومی کلاین،  کایل کولینسکی، مایکل مور،  جان نیکولز، ان نوسنتی،  جان پیلگر، هارولد پینتر،  ارونداتی روی، ادوارد سعید، آرون سوارتس    
 :  
وبگاه: https://chomsky.info
امضاء: امضاء
: 
آورام نوآم چامسکی (زادهٔ ۷ دسامبر ۱۹۲۸) زبان‌شناس، فیلسوف، دانشمند علوم شناختی، مورخ، منتقد اجتماعی و فعال سیاسی آمریکایی است. او که گاه «پدر زبان‌شناسی مدرن» نامیده می‌شود، یکی از چهره‌های اصلی در فلسفه تحلیلی و یکی از بنیان‌گذاران حوزهٔ علوم شناختی است. او برندهٔ جایزهٔ استاد زبان‌شناسی در دانشگاه آریزونا و استاد بازنشسته در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) است. او نویسنده بیش از ۱۵۰ کتاب در موضوعات مختلف مانند زبان‌شناسی، جنگ، سیاست و رسانه‌های جمعی است. از نظر ایدئولوژیک، او با آنارکو-سندیکالیسم و سوسیالیسم لیبرترین همسو می‌شود.
چامسکی که از مهاجران یهودی در فیلادلفیا متولد شد، علاقه اولیه خود را به آنارشیسم از کتاب‌فروشی‌های جایگزین در شهر نیویورک پیدا کرد. او در دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد. چامسکی در دوران تحصیلات تکمیلی خود در انجمن یاران هاروارد، نظریه گرامر گشتاری را توسعه داد و به همین دلیل در سال ۱۹۵۵ دکترای خود را به دست آورد. در آن سال او تدریس در مؤسسه فناوری ماساچوست را آغاز کرد و در سال ۱۹۵۷ با اثر برجسته‌اش «ساختارهای نحوی» که نقش عمده‌ای در بازسازی مطالعه زبان داشت، به‌عنوان چهره‌ای مهم در زبان‌شناسی ظاهر شد. چامسکی از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ عضو بنیاد ملی علوم در مؤسسه مطالعات پیشرفته بود. او نظریه دستور جهانی، نظریه دستور زایشی، وراثت چامسکی و برنامه کمینه‌گرا را پایه‌گذاری یا به‌طور مشترک خلق کرد. چامسکی همچنین نقشی اساسی در افول رفتارگرایی زبانی ایفا کرد و به ویژه از کار بی‌اف اسکینر انتقاد کرد.
چامسکی که مخالف صریح دخالت ایالات متحده در جنگ ویتنام بود، آن را اقدامی از امپریالیسم آمریکا می‌دانست. او در سال ۱۹۶۷ به دلیل مقاله ضد جنگ خود «مسئولیت روشنفکران» مورد توجه ملی قرار گرفت. او که با چپ نو مرتبط شد، چندین بار به دلیل فعالیت‌هایش دستگیر شد و در فهرست دشمنان رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون قرار گرفت. در حالی که در دهه‌های بعدی کار خود را در زبان‌شناسی گسترش داد، در نزاع‌های زبان‌شناختی نیز شرکت کرد. چامسکی با همکاری ادوارد اس. هرمان، بعداً مدل پروپاگاندای انتقاد رسانه‌ای را در تولید رضایت بیان کرد و برای افشای اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی تلاش کرد. دفاع او از آزادی بی قید و شرط بیان، از جمله انکار هولوکاست، جنجال قابل توجهی در ماجرای فوریسون در دهه ۱۹۸۰ ایجاد کرد. از زمان بازنشستگی از تدریس فعال در مؤسسه فناوری ماساچوست، او به فعالیت‌های سیاسی پر سر و صدای خود از جمله مخالفت با حملهٔ سال ۲۰۰۳ به عراق و حمایت از جنبش اشغال ادامه داده‌است. چامسکی در سال ۲۰۱۷ تدریس در دانشگاه آریزونا را آغاز کرد.
چامسکی که یکی از پراستنادترین دانشمندان زنده است، بر طیف وسیعی از رشته‌های دانشگاهی تأثیر گذاشته‌است. او به‌طور گسترده‌ای به جرقهٔ انقلاب شناختی در علوم انسانی و نیز به توسعهٔ چارچوب شناختی جدید برای مطالعه زبان و ذهن کمک کرده‌است. علاوه بر ادامه تحصیل، او همچنان از منتقدان اصلی سیاست خارجی ایالات متحده، نئولیبرالیسم و سرمایه‌داری دولتی معاصر، درگیری اسرائیل و فلسطین و رسانه‌های خبری اصلی است. چامسکی و اندیشه‌های او در جنبش‌های ضدسرمایه‌داری و ضد امپریالیستی تأثیرگذار است.