stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
غارهای بارابار

| 0 | 1 |
| --- | --- |
حکاکی عالی درگاه ورودی غار لوماس ریشی، در حدود ۲۵۰ سال قبل از میلاد مسیح: حکاکی عالی درگاه ورودی غار لوماس ریشی، در حدود ۲۵۰ سال قبل از میلاد مسیح
موقعیت در ایالت بیهار، هندنمایش نقشه هندغارهای بارابار (بیهار)نمایش نقشه بیهار: موقعیت در ایالت بیهار، هندنمایش نقشه هندغارهای بارابار (بیهار)نمایش نقشه بیهار
نام دیگر: Barābar, Satgharva, Satgharwa
مکان: بخش جهان‌آباد، ایالت بیهار، هند
مختصات: ۲۵°۰۰′۱۸″شمالی ۸۵°۰۳′۴۷″شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۰۰۵°شمالی ۸۵٫۰۶۳°شرقی﻿ / 25.005; 85.063
گونه: غار
بخشی از: تپه‌های بارابار و ناگارجونی
تاریخ: تاریخ
ساخته‌شده: ۳۲۲–۱۸۵ قبل از میلاد مسیح
غارهای تپه بارابار (به انگلیسی: Barabar Hill Caves) (هندی बराबर، Barābar) قدیمی‌ترین غارهای سنگ‌تراشی صخره‌ای در هند هستند که قدمت آن به دوره امپراتوری مائوریا (۳۲۲–۱۸۵ قبل از میلاد مسیح) برمی‌گردد، برخی از غارها دارای کتیبه‌های آشوکانی هستند، این غارها در ناحیه مکدامپور در بخش جهان‌آباد، ایالت بیهار، هند و در فاصله ۲۴ کیلومتر (۱۵ مایل) از سمت شمال گایا واقع شده‌اند.
غارها در تپه‌های دوقلو به نام‌های بارابار (چهار غار) و ناگارجونی (سه غار) قرار دارند. غارهای در فاصله دورتر ۱٫۶ کیلومتر (۰٫۹۹ مایل) - تپه ناگارجونی گاهی اوقات به عنوان غارهای ناگارجونی شناخته می‌شود. این اتاقک‌های صخره‌ای دارای کتیبه‌های وقفی به نام «پادشاه پیاداسی» برای مجموعه غارهای بارابار و «دوانامپیا داشاراتا» برای مجموعه غارهای ناگارجونی هستند که گمان می‌رود قدمت آن به قرن سوم پیش از میلاد در دوره مائوریا برمی‌گردد که به ترتیب با دوره حکمرانی آشوکا (دوران سلطنت۲۷۳–۲۳۲ قبل از میلاد) و نوه‌اش داشاراتا مائوریا مطابقت دارد.
تندیسی که بر روی درگاه ورودی غار لوماس ریشی حکاکی شده، قدیمی‌ترین اوجی شکل موجود از «طاق چایتیا» یا چاندراشالا است که برای قرن‌ها یکی از ویژگی‌های مهم معماری سنگ‌تراشی صخره‌ای هندی و تزئینات تندیسی بود. این فرم به وضوح یک بازنشر در سنگ ساختمانی از روی بناهای چوبی و سایر مواد گیاهی بود.
این غارها توسط زاهدان فرقه آجیویکا استفاده می‌شد،  این فرقه توسط مکخالی گوسالا (Makkhali Gosala)، یک گوتاما بودا که در دوران بنیان‌گذار بودیسم می‌زیست، و مهاویرا، آخرین و بیست و چهارمین تیرتانکارای جینیسم تأسیس شد. آجیویکاها شباهت‌های زیادی به بودیسم و همچنین جینیسم داشتند. همچنین چندین تندیس حکاکی شده صخره‌ای بودایی و تندیس‌های هندو و کتیبه‌های مربوط به دوره‌های زمانی بعد از آن، در این محوطه وجود دارد.
بیشتر غارهای بارابار از دو اتاقک تشکیل شده که به‌طور کامل از گرانیت تراشیده شده و همراه با سطوح داخلی صیقل‌کاری عالی، «پولیش مائوریان» هستند که روی تندیس‌ها نیز موجود بوده و باعث جلوه‌های بازتابی هیجان‌انگیز می‌گردد.
در کتاب گذری به هند نوشته نویسنده انگلیسی ادوارد مورگان فورستر، این غارها با عنوان تخیلی و غیر واقعی مارابار، درج گردیده است.
در سالیان اخیر، غارهای بارابار به دلیل تکان‌های شدید ناشی از انفجار معادن نزدیک آنها، صدمه فراوانی دیده‌اند. به دنبال بررسی یک گروه از باستان‌شناسان و زمین‌شناسان هندی، طبق اظهار آنها عوامل زیادی در ایجاد شکاف و ترک در این غارها نقش داشته‌اند ولی عامل اصلی این صدمه‌ها، تکان‌های شدید حاصل از انفجارهایی است که به‌طور مداوم در معادن نزدیک این منطقه روی می‌دهد.
غارهای ناگارجونی

غار گوپیکا
تصویر پلکان غار گوپیکا، و درگاه ورودی غار در تپه ناگارجونی، طرح سه بعدی غار گوپیکا (۱۳٫۹۵x۵٫۸۴متر).
غارهای تپه ناگارجونی چند دهه بعد از غارهای بارابار ساخته شدند و توسط داشاراتا مائوریا، نوه و جانشین آشوکا، هر کدام به فرقه آجیویکا تخصیص داده شدند. این غارها به فاصله ۱٫۶ کیلومتر در سمت شرق غارهای بارابار قرار دادند. سه عدد از غارها در ذیل آمده‌اند:
گوپیکا در سمت جنوبی تپه، طبق متن یک کتیبه، به فرمان پادشاه داشاراتا نوه آشوکا، کنده‌کاری شده است.
غار وادیتی-کا-کوبها (Vadithi-ka-Kubha cave) در سمت شمال تپه، در یک رخنه واقع شده است و توسط داشاراتا به پیروان فرقه آجیویکا تخصیص داده شد.
غار واپیا-کا-کوبها (Vapiya-ka-Kubha cave) در سمت شمال تپه قرار دارد که از سوی داشاراتا به پیروان فرقه آجیویکا تخصیص داده شد
غار گوپیکا
این غار که به نام گوپی یا گوپی-کا-کوبها یا به‌طور ساده‌تر به نام ناگارجونی هم نام برده می‌شود، در میان تمام غارهای مجموعه بارابار، از همه بزرگتر است. (۲۵°۰۰′۳۳″شمالی ۸۵°۰۴′۴۲″شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۰۰۹۱۱۶°شمالی ۸۵٫۰۷۸۴۲۷°شرقی﻿ / 25.009116; 85.078427) این غار شامل تک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۱۳٫۹۵x۵٫۸۴متر است. دو سمت انتهایی اتاق برخلاف بقیه غارها، دایره‌ای شکل است. غار در کرانه جنوبی تپه قرار دارد و طبق کتیبه‌ای که بالای درگاه حک شده است به فرمان پادشاه داشاراتا، نوه امپراتور آشوکا کنده‌کاری شده است:
"The cave of Gopika, a refuge that will last as long as the sun and the moon, was dug by Devanampiya (beloved of the gods) Dasaratha during his elevation to the throne, to make a hermitage for the most pious Ajivikas "
این غار همچنین در کریدور ورودی دارای کتیبه‌ای متعلق به قرن ۵–۶ میلادی است که «کتیبه غار گوپیکا» نام دارد.
غارهای وادیتیکا و واپیاکا
غارهای وادیتیکا و واپیاکا
غار وادیتیکا (سمت چپ) و غار واپیاکا (سمت راست)، و طرحی از دو غار  Photos
این دو غار در سمت شمال تپه و اندکی در ارتفاع بالاتر قرار دارند. (۲۵°۰۰′۴۱″شمالی ۸۵°۰۴′۳۷″شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۰۱۱۲۶۱°شمالی ۸۵٫۰۷۶۹۶۳°شرقی﻿ / 25.011261; 85.076963) هر چند غارهای کوچکی هستند ولی بسیار زیبا بوده و تمام و کمال تراشیده شده‌اند.
غار واداتیکا در داخل شکاف بزرگی در صخره واقع شده است. این غار یک تک اتاق مستطیل شکل به ابعاد ۵٫۱۱x۳٫۴۳ متر است که دارای دالانی در درگاه ورودی به ابعاد ۱٫۸۳x۱٫۶۸ متر است. این غار توسط داشاراتا مائوریا، نوه و جانشین آشوکا به فرقه آجیویکا تخصیص داده شد.
The cave of Vadathika, a refuge that will last as long as the sun and the moon, was dug by Devanampiya (beloved of the gods) Dasaratha during his elevation to the throne, to make it a hermitage for the most pious Ajivikas
این غار همچنین دارای یک کتیبه هندو به فاصله زمانی دورتری به نام کتیبه غار واداتیکا است.
غار واپیاکا که نیز به نام «غار وِل» (Well Cave) نامیده می‌شود. این غار از یک اتاق مستطیل شکل به ابعاد ۵٫۱۰x۳٫۴۳ متر شکل گرفته است. همچنین این غار از سوی داشاراتا به فرقه آجیویکا تخصیص داده شد و کتیبه‌ای برابر کتیبه غار گوپیکا در آن قرار دارد. غار یک دالان طاقدار زیبا است که به‌طور کامل از گرانیت صیقل‌کاری شده است.
فناوری

صیقل‌کاری آینه مانند در دیوارهای گرانیتی. تصویر بالا: دیوار دالان ورودی در غار گوپیکا (بازتاب آینه‌ای با کاهش زوایه عکسبرداری افزایش پیدا می‌کند). تصویر پایین: درون غار سوداما با بازتابی از یک راهب. این دیوارهای شبه‌عالی در صخره سخت کنده‌کاری شده بودند و قبل از سال ۲۶۱ قبل از میلاد صیقل‌کاری شده‌اند.
غارها در صخره‌ای بسیار سخت از جنس گرانیت کنده‌کاری شده و بعد با انجام صیقل‌کاری عالی روی سطوح داخلی دیوارها، که بازتاب آئینه‌ای بسیار خوب و پژواک ایجاد می‌کنند، تکمیل شدند. صیقل‌کاری درمقیاس زیاد، یادآور صیقل‌کاری روی سطوح کوچکتر تندیس مائوریا است که به‌طور ویژه روی ستونها و سرستونهای ستونهای آشوکا قابل مشاهده است.
جان مارشال یک بار در مورد تندیس مائوریایی نظر داد که «دقت و ریزه‌کاری شگفت‌آور که مشخصه تمام آثار مائوریایی است با اینکه هرگز جسارت نمی‌کنیم عنوان کنیم که حتی از عالی‌ترین کیفیت بناهای آتنی پیشی گرفته است.»
کتیبه‌های آشوکا (حدود ۲۵۰ سال قبل از میلاد)

غار ویسواکارما، کتیبه آشوکا (حدود ۲۵۸ سال قبل از میلاد)
کتیبه‌های آشوکا در غارهای بارابار در طی دوازدهمین و نوزدهمین سال حکمرانی آشوکا (به ترتیب در حدود ۲۵۸ سال قبل از میلاد و ۲۵۱ سال قبل از میلاد) در جهت وقف در تعدادی از غارها برای فرقه آجیویکاها، فرقه‌ای از زاهدان که در دوره بودیسم و جینیسم جلوه‌گر شدند، حکاکی گردیدند. مدتی بعد واژه «Ajivikas» در کتیبه توسط اسکنه، شاید توسط رقیبان مذهبی، مخدوش شده‌اند در دوره‌ای که خط براهمی هنوز قابل فهم بود (ممکن است قبل از قرن ۵ میلادی بوده باشد). با این حال کتیبه‌های اصلی با عمق زیاد حکاکی شده و به آسانی قابل رمزگشایی هستند.
کتیبه‌های آشوکا در غارهای بارابار، بخشی از «احکام صخره‌ای جزئی» آشوکا بوده که درون سه غار به نام سوداما، ویسواکارما و کارنا چوپار به چشم می‌خورند. در حالی که در غار لوماس ریشی هیچ کتیبه‌ای از آشوکا موجود نیست که شاید به خاطر این بوده باشد که این غار به علت مخاطرات ساختاری لغزش صخره هیچگاه تکمیل نگردید.
آشوکا و ساخت غارها
افزون بر اینکه کتیبه‌های درون غارها مشخص می‌سازد که آنها در طی دوازدهمین سال حکمرانی آشوکا (۲۵۰ سال قبل از میلاد) ساخته شده‌اند، نظر عموم بر این است که ساخت غارها به دوره حکمرانی او بازمی‌گردد. با توجه به این واقعیت که غار ویسواکارما در دوازدهمین سال حکمرانی او وقف نگردید، فرضیه ساخت تدریجی غارها در دوره آشوکا را ثابت می‌کند. به‌طور مشابه با در نظر گرفتن این واقعیت که غارهای تپه ناگارجونی توسط آشوکا وقف نگردیده است بلکه توسط جانشین او داشاراتا اختصاص داده شد، حاکی از این است که این غارها بعد از حکمرانی آشوکا ساخته شده‌اند.
کتیبه‌های داشاراتا مائوریا (حدود ۲۳۰ سال قبل از میلاد)

داشاراتا مائوریا، نوه و جانشین سلطنت آشوکا، کتیبه وقفی را درون سه غار دیگر درج کرد و گروه غارهای ناگارجونی (غارهای گوپیکا، واداتی و واپیا) را در تپه‌های بارابار شکل داد. نظر کلی بر این است که قدمت ساخت این غارها به دوران حکمرانی او بازمی‌گردد.
در پی دست گرفتن سلطنت توسط داشاراتا، سه غار به فرقه آجیویکا پیشکش گردید و تأیید می‌کند که این سه غار در حدود ۲۳۰ سال قبل از میلاد در حال استفاده توسط فرقه آجیویکا بودند و بودیسم، تنها مذهب منحصر به فرد مائوریا در آن دوره نبود.
این سه غار، همچنین با صیقل‌کاری بسیار پیشرفته درون دیوارهای گرانیتی غارها توصیف می‌شوند که دوباره بر این نکته تأکید دارد که تکنیک صیقل‌کاری مائوریایی بعد از سلطنت آشوکا از بین نرفته بود.
| ترجمه متن کتیبه به انگلیسی | پراکریت در خط براهمی  (متن اصلی در غارهای ناگارجونی)  |
| --- | --- |
  Inscription of Gopika cave: "The cave of Gopika, a refuge that will last as long as the sun and the moon, was dug by Devanampiya (beloved of the gods) Dasaratha at from his elevation to the throne, to make it a hermitage for the most pious Ajivikas ".  Inscription of Vapiyaka Cave: "Vapiyaka Cave, a refuge that will last as long as the sun and the moon, was dug by Devanampiya (beloved of the gods) Dasaratha during his elevation to the throne, to make it a hermitage for the most pious Ajivikas ".  Inscription of Vadathika Cave: "Vadathi Cave, a refuge that will last as long as the sun and the moon, was dug by Devanampiya (beloved of the gods) Dasaratha during his elevation to the throne, to make it a hermitage for the most pious Ajivikas ".     :
کتیبه‌های هندو متعلق به قرن پنجم _ ششم میلادی

تعدادی کتیبه هندو از پادشاه آنانتاوارمان متعلق به قرن پنجم _ ششم میلادی، در گروه غارهای ناگارجونی، همان غارهایی که کتیبه‌های وقفی داشاراتا قرار دارند، وجود دارد که کتیبه غار گوپیکا، کتیبه غار واداتیکا و همچنین کتیبه‌ای از آنانتاوارمان در بالای ورودی غار لوماس ریشی هستند. همچنین تعدادی کتیبه دارای متن کوتاه از دوره امپراتوری گوپتا وجود دارد که به‌طور کلی در دالان‌های ورودی حک شده و تقریباً در تمام غارها پخش هستند. فقط غار ویواسکارما بعد از کتیبه وقفی آشوکا هیچ کتیبه‌ای در خود ندارد.
| ترجمه متن اصلی به انگلیسی | اصل متن به زبان سانسکریت  (متن اصلی در غار لوماس ریشی)  |
| --- | --- |
 Om! He, Anantavarman, who was the excellent son, captivating the heart of mankind, of the illustrious Sardaula, and who, possessed of very great virtues, adorned by his own (high) birth in the family of Maukhari kings, - him, of unsullied fame, with joy caused to be made, as if it were his own fame represented in bodily form in the world, this beautiful image, placed in (this) cave of the mountain Pravaragiri, of the (god) Krishna. (Line 3.) - The illustrious Sardula, of firmly established fame, the best among chieftains, became the ruler of the earth, he who was a very death to hostile kings; who was a tree the fruits of which were the (fulfilled) wishes of his favourites; who was the torch of the family of the warrior caste, which is glorious through waging many battles; (and) who, charming the thoughts of lovely women, resembled (the god) Smara. (L. 5.) - On whatsoever enemy the illustrious king Sardula casts in anger his scowling eye, the expanded and tremulous and clear and beloved pupil of which is red at the comers between the uplifted brows,— on him there falls the death-dealing arrow, discharged from the bowstring drawn up to (his) ear, of his son, the giver of endless pleasure, who has the name of Anantavarman. Corpus Inscriptionum Indicarum, Fleet p.223:
غارهای وابسته

غار دیگری با ساختار و کیفیت صیقل‌کاری مشابه غارهای بارابار وجود دارد که هیچگونه کتیبه‌ای در آن موجود نیست. این غار که قدمتش به دوره امپراطوری مائوریا بازمی‌گردد غار سیتاماری نام داشته که در فاصله ۲۰ کیلومتری از راجگیر و ۱۰ کیلومتری جنوب‌غربی هیسوا (Hisua) قرار دارد. این غار کوچکتر از غارهای بارابار بوده و ابعاد آن ۴٫۹۱x۳٫۴۳ متر است و ارتفاع سقف آن ۲٫۰۱ متر می‌باشد. مقطع درگاه آن ذوزنقه‌ای شکل است.
در نهایت، غارهای سان بهاندار آیین جین در راجگیر که به‌طور کلی قدمت آنها به قرن دوم _ چهارم میلادی میلادی بازمی‌گردد، با این حال از ساختار جامعی بهره برده‌اند که یادآور غارهای بارابار و برخی نواحی کوچک صیقل‌کاری نامنظم است، این امر منجر شده که مؤلفان این نکته را مطرح نمایند که در واقع، قدمت این غارها ممکن است هم دوره با غارهای بارابار یا حتی قدیمی‌تر از قدمت آنها باشد و به آسانی یک سابقه و سیر تکاملی را برای غارهای بارابار به وجود آورد.
تندیس هندو

بیرون غارهای بالای تپه، به فاصله ۶۰۰ متری از آنها (۲۵°۰۰′۴۱″شمالی ۸۵°۰۳′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۰۱۱۵۲۴°شمالی ۸۵٫۰۶۲۵۵۳°شرقی﻿ / 25.011524; 85.062553)، معبد واناوار شیو ماندیر (Vanavar Shiv Mandir) و نمونه‌های زیادی از تندیس‌های کوچک هندو قرار دارند.
نکات

1 2 3  Sir Alexander Cunningham (1871). Four Reports Made During the Years, 1862-63-64-65. Government Central Press. pp. 43–52.
1 2 3 4 5 6  Harle 1994.
1 2 3 4 5 6 7  Michell 1989.
1 2  "Sculptured doorway, Lomas Rishi cave, Barabar, Gya". www.bl.uk (به انگلیسی). Retrieved 11 May 2017.
↑  Bradshaw, David (12 April 2007). The Cambridge Companion to E. M. Forster. Cambridge University Press. pp. 188–. ISBN 978-0-521-83475-9.
↑  «انفجار در معادن غارهای تاریخی هند را تهدید می‌کند». خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا). ۲۸ خرداد ۱۳۸۶. دریافت‌شده در ۵ مرداد ۱۴۰۳.
1 2 3 4 5  Gupta, Swarajya Prakash (1980). The Roots of Indian Art. Delhi: B. R. Publishing Corporation. pp. 211–215. ISBN 9788176467667. Retrieved 10 April 2023.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Buddhist Architecture par Huu Phuoc Le p.102
1 2  Fogelin, Lars (2015). An Archaeological History of Indian Buddhism (به انگلیسی). Oxford University Press. p. 26. ISBN 978-0-19-994822-2.
1 2 3 4  Le, Huu Phuoc (2010). Buddhist Architecture (به انگلیسی). Grafikol. p. 104. ISBN 978-0-9844043-0-8.
1 2 3 4 5  Falk, Harry (January 2010). The diverse degrees of authenticity of Aśokan texts (به انگلیسی). p. 10.
↑  Hultzsch, Eugen (1925). Inscriptions of Asoka. New Edition by E. Hultzsch (به سانسکریت). pp. 181–182.
↑  Visible to the right of the entrance on this photograph
↑  Harry Falk, "Barabar Reconsidered", 2007, in South Asian Archaeology 1999, ed. E. Raven, pp. 245-251
↑  Four Reports Made During The Years 1862-63-64-65 p.45
↑  Photos
1 2  Le, Huu Phuoc (2010). Buddhist Architecture (به انگلیسی). Grafikol. p. 102. ISBN 978-0-9844043-0-8.
↑  Four Reports Made During the Years, 1862-63-64-65 p.48
1 2  Ashoka in Ancient India by Nayanjot Lahiri p.&nbsp;231
↑  The Early History of India by Vincent A. Smith
↑  Annual report 1906-07 p.89
↑  "Thus " of the seven caves, two in the Barabar Hill and three in the Nagarjuni Hill mention the grant of those caves to the ' Ajivikas ' (Ajivikehi). In three cases the word Ajivikehi had been deliberately chiselled off" in Shah, Chimanlal Jaichand (1932). Jainism in north India, 800 B.C. -A.D. 526 (به انگلیسی). Longmans, Green and co.
↑  Basham, Arthur Llewellyn (1981). History and Doctrines of the Ajivikas, a Vanished Indian Religion (به انگلیسی). Motilal Banarsidass Publ. p. 157. ISBN 9788120812048.
برای مطالعه بیشتر

Raymond, Allchin; Erdosy, George (1995). The Archaeology of Early Historic South Asia: The Emergence of Cities and States. Cambridge University Press. p. 247. ISBN 978-0-521-37695-2.
دورنمایی از تپه بارابار به همراه ورودی غارهای سوداما و لوماس ریشی
نقشه غارها در تپه بارابار و ناگارجونی
ورودی غار سوداما که در جوار آن قرار لوماس ریشی قرار گرفته است.
فضای درون غار لوماس ریشی (سقف و کف) که تکمیل نشده است.
کتیبه‌ای از آنانتاوارمان مربوط به قرن پنجم در بالای درگاه ورودی.
درگاه ورودی غار سوداما.
ورودی غار سوداما.
راه‌گذر ورودی غار سوداما.
دیواره درون غار که سطوح گرانیتی به‌طور کامل صیقل‌کاری شده است (انعکاس تصویر قابل مشاهده است).
فضای درونی غار
کتیبه‌ای که آشوکا به آجیکاواها اهداء کرد.
کتیبه مربوط به دوره گوپتا (در پشت زمینه) که به واژه «Daridra Kantara» (غار تهیدستان) اشاره کرده است.
خرپشته در بیرون غار که با تندیس‌هایی از بودا زینت‌آرایی شده است.
راه‌پله منتهی به غار ویسواکارما
درگاه ورودی و راه‌گذر داخلی
کتیبه وقف شده از سوی آشوکا
جلوی غار. Photos
کتیبه اختصاص داده شده توسط داشاراتا مائوریا، نوه آشوکا. در حدود سال ۲۳۰ قبل از میلاد
آوا نویسی کتیبه داشاراتا مائوریا
راهرو ورودی، دیوارهای صیقل‌کاری شده به همراه کتیبه غار گوپیکا مربوط به قرن پنجم میلادی
کتیبه اختصاص داده شده توسط داشاراتا به غار واداتیکا در بالای درگاه ورودی، قرن سوم قبل از میلاد.
درگاه ورودی غار واپیاکا
کتیبه غار واداتیکا، قرن ۶–۵ میلادی
کتیبه اختصاص داده شده داشاراتا مائوریا در بالای درگاه ورودی غار واداتیکا.
کتیبه غار گوپیکا از پادشاه آنانتاوارمان، قرن پنجم _ ششم میلادی در ورودی غار گوپیکا.
کتیبه آنانتاوارمان در بالای ورودی غار لوماس ریشی
کتیبه آنانتاوارمان در غار واداتیکا
کتیبه کوتاهی مربوط، به دوره امپراتوری گوپتا
غار سیتاماری.
غارهای سان بهاندار(Son Bhandar Caves)
مسیر منتهی به معبد هندو
تندیس‌هایی از گانش
تندیس دورگا
کنده‌کاری لینگام در صخره
فرهاد زاوشی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  فرهاد زاوشی
زادروز:  ۸ فوریهٔ ۲۰۰۳ ‏(۲۱ سال)
زادگاه:  پیرانشهر،آذربایجان غربی، ایران
قد:  ۱٫۷۳ متر (۵ فوت ۸ اینچ)
پست:  هافبک هجومی
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  شمس آذر
شمارهٔ پیراهن:  ۱۸
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۵–۲۰۱۹:  کیا
۲۰۱۹–۲۰۲۱:  استقلال
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۴ |  هوادار |  ۲۲ |  (۰) |
| ۲۰۲۴-۲۰۲۵ |  شمس‌آذر |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۵ |  لوسیل |  ۰ |  (٫) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۲– |  جوانان ایران |  ۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۷ شهریور ۱۴۰۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۲:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۷ شهریور ۱۴۰۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۲
فرهاد زاوُشی (زادهٔ ۱۹ بهمن ۱۳۸۱) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک هجومی برای باشگاه فوتبال شمس‌آذر قزوین در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال جوانان ایران بازی کرده‌است.
زاوشی که متولد پیرانشهر در استان آذربایجان غربی است فوتبال خود را از آکادمی فوتبال کیا و زیر نظر مهدی مهدوی‌کیا آغاز کرد و سپس به تیم امید استقلال تهران منتقل شد. وی نخستین تجربه رسمی خود در لیگ برتر را به همراه هوادار در ۳ دی ۱۴۰۱ مقابل نساجی مازندران به دست آورد.
اسدالله محمد خانلو عشایری

| اسدالله محمد خانلو عشایری | اسدالله محمد خانلو عشایری |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
اسدالله محمد خانلو عشایری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده کلیبر از استان آذربایجان شرقی در مجلس شورای ملی حضور داشت.
تحقیقات دیوان کیفری بین‌المللی

بررسی و تحقیقات دیوان کیفری بین‌المللی از مارس ۲۰۱۶
سبز: تحقیقات رسمی (بوروندی)، جمهوری مرکزی آفریقا ۱ و۲ ساحل عاج؛ دارفور، سودان؛ جمهوری دموکراتیک کنگو؛ جورجیا؛ کنیا؛ لیبی؛ مالی؛ اوگاندا؛ و بنگلادش / میانمار
قرمز روشن: تحقیقات مقدماتی ادامه‌دار (افغانستان، کلمبیا، گینه، عراق، نیجریه، فلسطین، فیلیپین، اکراین، ونزوئلا و تبعید مردم روهینگیا از میانمار به بنگلادش)
قرمز تیره: بسته شدن تحقیقات مقدماتی بی‌نتیجه (کومور، هندوراس و کره)
| دیوان کیفری بین‌المللی International Criminal Court Cour Pénale Internationale | دیوان کیفری بین‌المللی International Criminal Court Cour Pénale Internationale |
| --- | --- |
  Official logo :   Official logo 
  کشورهای عضو   کشورهایی که عضویت رسمی خود را لغو کرده‌اند   کشورهایی که اساسنامه رم را امضا کرده ولی به تصویب نرسانده‌اند   امضا کنندگانی که متعاقباً امضای خود را پس گرفتند   کشورهای غیر عضو:   کشورهای عضو   کشورهایی که عضویت رسمی خود را لغو کرده‌اند   کشورهایی که اساسنامه رم را امضا کرده ولی به تصویب نرسانده‌اند   امضا کنندگانی که متعاقباً امضای خود را پس گرفتند   کشورهای غیر عضو
مقر:  هلند، لاهه
زبان کاری: انگلیسی و فرانسوی
زبان رسمی:  6 languages عربی  چینی   انگلیسی  فرانسه  روسی  اسپانیایی 
کشورهای عضو: ۱۲۳
حاکمان: حاکمان
• رئیس : سیلویا فرناندز دی گورمندی
• دادستان : فاتو بنسودا
• ثبت‌کننده : Herman von Hebel
 :  
بنیان‌گذاری: بنیان‌گذاری
• تصویب اساسنامه رم : ۱۷ ژوئیه ۱۹۹۸
• اجرا : ۱ ژوئیه ۲۰۰۲
 :  
وبگاه رسمی: www.icc-cpi.int
تحقیقات دیوان کیفری بین‌المللی (انگلیسی: International Criminal Court investigations) تا کنون تحقیقات در مورد ۱۲ کیس یا موقعیت را در دستور کار قرار داده:
از جمله بوروندی و جمهوری آفریقای مرکزی ۱ و۲، ساحل عاج؛ دارفور، سودان؛ جمهوری دموکراتیک کنگو؛ جورجیا؛ کنیا؛ لیبی؛ مالی؛ اوگاندا؛ و بنگلادش / میانمار. علاوه بر این، دفتر دیوان کیفری بین‌المللی ده کیس دیگر را در افغانستان، بنگلادش / میانمار؛ کلمبیا؛ گینه؛ عراق / انگلستان؛ نیجریه؛ فلسطین؛ فیلیپین؛ اوکراین؛ و ونزوئلا تحقیقات مقدماتی را انجام داده است؛ و در آوریل ۲۰۱۷. به عنوان مثال تحقیقات مقدماتی در گابن بسته شد. همچنین تحقیقات مربوط به هندوراس؛ کشتی‌های ثبت شده کومور، یونان و کامبوج؛ کره جنوبی؛ و ونزوئلا در ۱ ژوئیه ۲۰۰۲ بسته شد.
دادگاه‌های مقدماتی پیش از محاکمه توسط دیوان کیفری کیفرخواست ۴۴ نفر را به‌طور علنی اعلام کرد. کمیته بین‌المللی حقوق بشر (ICC) برای ۳۶ نفر حکم دستگیری صادر کرده و هشت نفر دیگر را به دیوان کیفری احضار کرده است و شش نفر در بازداشت به سر می‌برند. دادرسی‌ها علیه ۲۲ پرونده ادامه دارد: ۱۵ نفر جزو افراد فراری هستند، یک نفر نیز در بازداشت است اما در بازداشت دیوان کیفری نیست، دو نفر در مرحله قبل از محاکمه و چهار نفر در پروسه قانونی دادگاه قرار دارند. مراحل رسیدگی به ۲۲ مورد تقریباً به اتمام رسیده است: دو نفر در حال گذراندن حکم خود هستند، چهار نفر حکم خود را به اتمام رسانده‌اند، دو مورد تبرئه شده‌اند، شش مورد نیز اتهامات علیه خود را رد کرده‌اند، دو مورد نیز اتهامات خود را پس گرفته‌اند، یک پرونده غیرقابل قبول اعلام شده است و چهار نفر هم قبل از موعد محاکمه درگذشتند.
از سپتامبر ۲۰۱۰، دفتر دادستانی ۸٬۸۷۴ مورد جرائم ادعایی دریافت کرده بود که پس از بررسی اولیه، ۴٬۰۰۲ مورد از این جرائم «آشکارا خارج از صلاحیت دادگاه» عنوان شده و رد شد.
محمد پسرک لی

| پروفسور پسرک لیمحمد پسرک لی | پروفسور پسرک لیمحمد پسرک لی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۲۷ هجری شمسی روستای معصوم‌آباد، شهرستان گرگان ایران 
ملیت: ایرانی
شهروندی: ایران
تحصیلات: دکترا کشاورزی و فوق دکترای مهندسی آب و خاک
محل تحصیل: دانشگاه آریزونا، ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها): استاد دانشگاه، محقق
سازمان: پژوهشکده محیط‌های خشک
شناخته‌شده برای: کشف و اصلاح گیاهان مقاوم به خشکی و کم‌آبی و شوری
آثار: کتاب‌های مرجع در زمینه کشاورزی، آب و خاک، تنش‌های محیطی در گیاهان
جوایز: برنده مدال صلح آزادی دنیا (به انتخاب دانشگاه میشیگان)
محمد پسرک لی (به انگلیسی: Mohammad Pessarakli), زاده سال ۱۳۲۷ هجری شمسی در روستای معصوم‌آباد از توابع شهرستان گرگان است. از سال ۱۳۵۶ جهت ادامه تحصیل به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرده و موفق به اخذ دانشنامه دکترا کشاورزی و فوق دکترا مهندسی آب و خاک شد.
وی هم‌اکنون عضو هیئت علمی و استاد تمام دانشکده کشاورزی دانشگاه ایالتی آریزونا ایالات متحده آمریکا است.
دانشمند برتر و مرد سال ۲۰۰۵ میلادی به انتخاب سازمان بیوگرافی آمریکا و جز ۱۰۰ رهبر اساتید جهان (اساتید پیشرو) به انتخاب دانشگاه آکسفورد انگلستان، استاد نمونه دانشگاه، مؤلف بیش از ۱۰ جلد کتاب مرجع در زمینه‌های کشاورزی، آب، خاک، گیاه، فضای سبز و بیابان از افتخارات این استاد ایرانی الاصل دانشگاه آریزونا و پژوهشگر سرشناس می‌باشد.
تخصص اصلی ایشان فعالیت علمی و تحقیقاتی تنش‌های محیطی (به ویژه خشکی و شوری) بر روی گیاهان است.
در بین پژوهشگران، همکاران، دانشجویان، خبرنگاران رسانه‌ها به «پدر علم بیابان»، «نفس صحرا (کویر)»، «پدر فضای سبز» و «پدر علم آب و خاک» مشهور است.
او از سال ۱۳۹۴ هجری شمسی به صورت پاره وقت با پژوهشکده محیط‌های خشک در ایران همکاری می‌کند.
وزارت تعاون

| وزارت سازمان | وزارت سازمان |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۳۷۰
برچینش: تیر ۱۳۹۰
سازمان پسین: وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی
گونهٔ سازمان: وزارت‌خانه
حوزهٔ قدرت: ایران
ستاد: تهران، ایران
گروه بالادست: دولت جمهوری اسلامی ایران
وزارت تعاون از وزارت‌خانه‌های پیشین دولت ایران بود.
فعالیت تعاونی در ایران سابقه دیرپایی ندارد. اولین شرکت تعاونی در ایران در سال ۱۳۱۴ تأسیس شد. در دوران پهلوی دوم کمک‌های فراوانی توسط اصل ۴ جهت توسعه بخش تعاون در ایران صورت گرفت. رویداد اصلاحات ارضی زمینه فعالیت‌های تعاونی در ایران را گسترش داد و وزارت تعاون و تولیدات کشاورزی در دوران نخست‌وزیری هویدا آغاز به کار کرد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ همزمان با رویگردانی انقلابیون از سرمایه‌داری گرایش به فعالیت تعاونی افزایش یافت، ولی فعالیت وزارت تعاون متوقف شد. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در اصل ۴۳ و ۴۴ به لزوم گسترش تعاونی‌ها اشاره کرده‌است.
مجلس سوم قانون تعاون مصوب ۱۳ شهریور ۱۳۷۰ در ۱۲ فصل و ۷۰ ماده تدوین تدوین کرد و وزرات تعاون بر اساس این قانون مجدداً فعالیت خود را آغاز کرد.
در دولت احمدی‌نژاد این وزارت‌خانه حذف و در وزارت‌خانه‌های کار و رفاه ادغام شد.