stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دره سیلیکون (مجموعه تلویزیونی)
بازیگران و شخصیت‌ها

توماس میدلتیچ در نقش ریچارد هندریکس، برنامه‌نویس و بنیانگذار/مدیر عامل Pied Piper.
تی جی میلر در نقش ارلیش باخمن (فصل ۱–۴), یک کارآفرینی که اداره می‌کند مرکز رشد را در خانه خود دارد و صاحب ۱۰٪ از Pied Piper است.
جاش برنر در نقش نلسون «سر بزرگ» بیگتی، بهترین دوست ریچارد که در هولی کار می‌کند. با وجود داشتن مهارت‌های کمی به عنوان یک برنامه‌نویس، او اغلب خود را در حال ارتقاء و موفقیت می‌بیند.
مارتین استار در نقش برترام گیلفویل، مدیر شبکه Pied Piper که به خاطر شخصیت سخت و ساردونیک شهرت دارد. گیلفویل یک شیطان‌گرایی لاویایی است.
کمیل نانجیانی در نقش دینش چگتای، برنامه‌نویس متخصص در جاوا و عضو Pied Piper. او اغلب قربانی تمسخر، شوخی‌ها و توهین‌های نژادپرستانه گیلفویل می‌شود.
کریستوفر ایوان ولچ در نقش پیتر گرگوری (فصل ۱)، مؤسس و مدیر عامل شرکت راویگا کپیتال، میلیاردر بی‌دست و پا اجتماعی و همچنین مالک ۵ درصد سهام Pied Piper پس از ۲۰۰۰۰۰ دلار سرمایه‌گذاری.
آماندا کرو به عنوان مونیکا هال، کارمند راویگا کپیتال و شریک وابسته.
زک وودز در نقش دونالد «جارد» دان، معاون رئیس سابق هولی که شرکت را ترک می‌کند تا به تیم Pied Piper به عنوان مدیر ارشد اجرایی و مشاور تجاری آن بپیوندد.
مت راس (هنرپیشه) در نقش گاوین بلسون (فصل ۲–۶؛ فصل ۱ تکراری)، مدیر عامل و بنیانگذار Hooli و آنتاگونیست اصلی سریال.
سوزان کرایر در نقش لوری بریم (فصل ۲–۶)، جایگزین پیتر گرگوری به عنوان مدیر عامل Raviga Capital و بعداً یکی از بنیانگذاران Bream Hall Capital با مونیکا. او مانند سلف خود بسیار باهوش و از نظر اجتماعی ناتوان است.
جیمی او یانگ در نقش جین یانگ (فصل ۲–۶؛ فصل ۱ تکراری)، یکی دیگر از مستاجران انکوباتور Erlich، اما هیچ ارتباطی با Pied Piper ندارد. او و ارلیش مکرراً اختلاف نظر دارند.
استیون توبولوسکی در نقش «اکشن» جک بارکر (فصل ۴؛ فصل ۳ تکراری)، به‌طور خلاصه مدیرعامل Pied Piper و بعداً Hooli.
کریس دیامانتوپولوس در نقش راس هانمن (فصل ۴، ۶؛ فصل تکرارشونده ۲–۳؛ فصل مهمان ۵)، یک سرمایه‌گذار خشن، پر سر و صدا و آتشین میلیاردر که خود را به Pied Piper ارائه می‌کند.
بازیگران و شخصیت‌ها > دوره‌ای

مت راس در نقش گاوین بلسون
جیمی اویانگ در نقش جین ینگ
اندرو دلی در نقش دکتر
اپیزودها

| No>   | عنوان  | کارگردان  | نوشته شده توسط  | پخش اصلی  | بینندگان در ایالات متحده (میلیون)  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | «Minimum Viable Product» | مایک جاج | جان السچلر، دیو کرینسکی و مایک جاج | ۶ آوریل ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۴-۰۶) | 1.98 |
| ۲ | «The Cap Table» | مایک جاج | Carson Mell | ۱۳ آوریل ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۴-۱۳) | 1.69 |
| ۳ | «Articles of Incorporation» | تریکا بروک | Matteo Borghese & Rob Turbovsky | ۲۰ آوریل ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۴-۲۰) | 1.62 |
| ۴ | «Fiduciary Duties» | مگی کری | Ron Weiner | ۲۷ آوریل ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۴-۲۷) | 1.55 |
| ۵ | «Signaling Risk» | الک برگ | Jessica Gao | ۴ مه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۵-۰۴) | 1.82 |
| ۶ | «Third Party Insourcing» | الک برگ | Dan O'Keefe | ۱۱ مه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۵-۱۱) | 1.69 |
| ۷ | «Proof of Concept» | مایک جاج | Clay Tarver | ۱۸ مه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۵-۱۸) | 1.68 |
| ۸ | «Optimal Tip-to-Tip Efficiency» | مایک جاج | الک برگ | ۱ ژوئن ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۶-۰۱) | 1.74 |
فوجی اگوچی

فوجی اگوچی (انگلیسی: Fujie Eguchi؛ (زادهٔ ۱۹۳۲ – درگذشتهٔ ۲۸ مهٔ ۲۰۲۱) یک بازیکن تنیس روی میز اهل ژاپن بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برنده ۶ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است.
فرانسیس ادوارد پیترز

فرانسیس ادوارد پیترز (به انگلیسی: Francis Edward Peters) معروف به اف. ای. پیترز (متولد ۲۳ ژوئن ۱۹۲۷ در نیویورک) استاد ممتاز تاریخ و مطالعات خاورمیانه و اسلام در دانشگاه نیویورک است. او دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد را در دانشگاه سنت لوئیس و دوره دکتری اسلام‌شناسی را در دانشگاه پرینستون گذراند و از سال ۱۹۶۱ در دانشگاه نیویورک تدریس می‌کند.
کتاب‌های ترجمه‌شده به فارسی

یهودیت، مسیحیت و اسلام: اعمال روح، فرانسیس ادوارد پیترز، حسین توفیقی (مترجم)، ناشر: حوزه علمیه قم، مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب
یهودیت، مسیحیت و اسلام: از عهد تا جامعه، فرانسیس ادوارد پیترز، حسین توفیقی (مترجم)، ناشر: حوزه علمیه قم، مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب
یهودیت، مسیحیت و اسلام: کلمه و شریعت و قوم خدا، فرانسیس ادوارد پیترز، حسین توفیقی (مترجم)، ناشر: حوزه علمیه قم، مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب
دست‌سانی (هندسه)

در تصویر رد پاهای چپ و راست تصویرهای دست‌سانی پاد همسان در یک صفحه هستند زیرا هر یک از آن‌ها تصویر آینه‌ای دیگری (نه خود) است؛ در حالی که به صورت جداگانه قرینهٔ تصویر آینه‌ای خود نیستند.
در هندسه، یک شکل در صورتی دَست‌سان است (دارای دست‌سانی گفته می‌شود) که با تصویر آینه‌ای خود یکسان نباشد، یا به‌طور اخص نتوان تنها با چرخش و تبدیل و انتقال آن را بر روی تصویر آینه اش ترسیم کرد. یک جسم دست‌سان و تصویر آینه‌ای آن را اشکال پادهمسان می‌گویند. لغت اروپایی مفهوم دست‌سانی یعنی واژةٔ Chirality از واژه یونانی (کایر) به معنای دست گرفته شده، و در آشناترین شکل از یک جسم دست‌سان، لغت اروپایی برای شکل پاد همسان (enantiomorph) از دو کلمه (شکل + متضاد) اشتقاق یافته‌است. یک شکل نا دست‌سان، (َachiral) یا (amphichiral) خوانده می‌شود.
رشته مارپیچ (helix) و نوار موبیوس، اشکال سه بعدی دست‌سان هستند.
مهره‌های چهارگوش تترومینو در صورت‌های J, L، S و Z در بازی ویدئویی و همگانی تتریس نیز نمادی از دست‌سانی می‌باشد، اما تنها در یک فضای دو بعدی.
بسیاری از اشیای آشنای دیگر نیز همان تقارن دست‌سانی را در بدن انسان نشان می‌دهند: دستکش‌ها، عینک، کفش، لنگه‌های شلوار و غیره. نمونه مشابه دیگر از دست‌سانی نیز در قالب نظریه گره تشریح شده‌است.
طبق قانون دست راست، می‌توان برخی از اشیاء دست‌سان سه بعدی را همچون رشته مارپیچ دارای خاصیت دست‌سانی دست راستی یا دست چپی محسوب نمود.
لیبوشه شافرانکووا

| لیبوشه شافرانکووا | لیبوشه شافرانکووا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۳ ‏(۷۱ سال) برنو، جمهوری چک
ملیت:  چک
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۱ تا کنون
لیبوشه شافرانکووا (چکی: Libuše Šafránková؛ زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۳) یک هنرپیشه اهل جمهوری چک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به کلیا اشاره کرد.
لی بونتکو

| لی بونتکو Lee Bontecou | لی بونتکو Lee Bontecou |
| --- | --- |
بدون عنوان، فولاد جوش داده شده، بوم، پارچه سیاه و سیم ۱۹۵۹: بدون عنوان، فولاد جوش داده شده، بوم، پارچه سیاه و سیم ۱۹۵۹
زادهٔ: ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۳۱ ‏(۹۳ سال) پراویدنس، رود آیلند
ملیت: ایالات متحده آمریکا
تحصیلات: لیگ دانشجویان هنر نیویورک
شناخته‌شده برای: مجسمه‌سازی، رسم، چاپ دستی
جوایز: برنامه فولبرایت، رم ۱۹۵۷–۱۹۵۸؛ جایزه لوئیس کامفورت تیفانی، ۱۹۵۹
لی بونتکو (انگلیسی: Lee Bontecou؛ زادهٔ ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۳۱ در پراویدنس، رود آیلند) مجسمه‌ساز، نقاش، هنرمند چاپ‌های دستی و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا و پیشگام هنر جهانی نیویورک است. این زن هنرمند به‌طور مداوم توانسته‌است کار خود را قابل تشخیص و دریافت نگاه داشته و به‌طور گسترده در دهه ۱۹۶۰ به رسمیت شناخته شد. بونتکو در دهه‌های ۱۹۶۰و ۱۹۷۰ مجسمه‌های انتزاعی ساخت و فرم‌هایی به شکل ماهی، گیاه و گل پلاستیکی ساخته شده با خلاء را در دهه ۱۹۷۰ خلق کرد. شکل‌های ارگانیک غنی و انرژی قدرتمند در نقاشی‌ها، کارهای چاپی و مجسمه‌سازی او ظاهر می‌شود. کار او در بسیاری از موزه‌های بزرگ در ایالات متحده و در اروپا جمع‌آوری شده و به نمایش گذاشته می‌شود.
در سال ۱۹۵۹ بونتکو جایزه لوئیس کامفورت تیفانی را دریافت کرد و در سال ۲۰۰۴ به عضویت آکادمی ملی طراحی انتخاب شد.
نمایشگاه خانم لی بونتکو در لس آنجلس و نیویورک، پس از سه دهه سکوت، جایزه اتحادیه منتقدها را به خود اختصاص داد.
شورای زنان در محاسبات

شورای زنان در محاسبات (به انگلیسی: Council on Women in Computing (ACM-W)) از مشارکت کامل زنان در تمام جنبه‌های حوزه محاسباتی حمایت، تجلیل و حمایت می‌کند و طیف وسیعی از برنامه‌ها و خدمات را به اعضای انجمن ماشین‌های محاسباتی ارائه می‌کند. شورای زنان در محاسبات، یک سازمان فعال با بیش از ۳۶۰۰۰ عضو است.
جشن‌های زنان در محاسبات

شورای زنان در محاسبات، جشن‌های سالانه‌ای را با تمرکز بر زنان در محاسبات حمایت می‌کند. شورای زنان در محاسبات تا ۳۰۰۰ دلار سرمایه اولیه برای هر جشن فراهم می‌کند، و همچنین حمایت مالی شرکتی را جمع‌آوری و پرداخت می‌کند. هر کمیته سازماندهی جشن مسئول جمع‌آوری کمک‌های مالی اضافی در منطقه کنفرانس خود است. شورای زنان در محاسبات از مشارکت کامل زنان در تمام جنبه‌های حوزه محاسبات حمایت می‌کند، جشن می‌گیرد و از مشارکت کامل زنان در تمام جنبه‌های محاسباتی حمایت می‌کند، طیف وسیعی از برنامه‌ها و خدمات را به اعضای انجمن ماشین‌های محاسباتی ارائه می‌کند و در جامعه بزرگ‌تر برای پیشبرد مشارکت‌های فنی کار می‌کند.
جشن‌های شورای زنان در محاسبات، کنفرانس‌های منطقه ای با شرکت کنندگان جهانی از صنعت، دانشگاه و دولت است. مشارکت در جشن‌ها در حال رشد است و این رویدادها نشان دهنده برخی از بزرگ‌ترین گردهمایی‌های زنان در فناوری است.
جشن اصلی گریس هاپر از زنان در محاسبات توسط کاخ سفید ایالات متحده در صفحه خود «تاریخ ناگفته زنان در علم و فناوری» در مدخل دریاسالار خلبان گریس هاپر نیروی دریایی ایالات متحده به رسمیت شناخته شد. علاوه بر این، کنفرانس‌های شرکت‌های برجسته فناوری از جمله آنیتا هیل، بنیانگذار چان زاکربرگ، پریسیلا چان، و جاستین کاسل از دانشگاه کارنگی ملون، یکی از دانشگاه‌های برتر در علوم کامپیوتر را به خود جلب کرده‌است. این فهرست گسترش جشن‌ها را در سطح جهانی توصیف می‌کند تا بزرگ‌ترین گردهمایی زنان در محاسبات را در هند شامل شود.
جشن‌های زنان در محاسبات > کانادا

| کنفرانس | محل | به‌طور معمول برگزار می‌شود | سال تأسیس |
| --- | --- | --- | --- |
| جشن زنان کانادایی در محاسبات (CAN-CWiC) | کانادا | سالانه در ماه نوامبر | ۲۰۱۵ |
جشن‌های زنان در محاسبات > اروپا

| کنفرانس | محل | سال |
| --- | --- | --- |
| زنان شجاعت | لارناکا، قبرس | ۲۰۲۲ |
| زنان شجاعت | پراگ، جمهوری چک | ۲۰۲۱ |
| زنان شجاعت | باکو، آذربایجان | ۲۰۲۰ |
| زنان شجاعت | رم، ایتالیا | ۲۰۱۹ |
| زنان شجاعت | بلگراد، صربستان | ۲۰۱۸ |
| زنان شجاعت | بارسلونا، اسپانیا | ۲۰۱۷ |
| زنان شجاعت | لینز، اتریش | ۲۰۱۶ |
| زنان شجاعت | دانشگاه اوپسالا، سوئد | ۲۰۱۵ |
| زنان شجاعت | منچستر، بریتانیا | ۲۰۱۴ |
جشن‌های زنان در محاسبات > هندوستان

| کنفرانس | محل | سال |
| --- | --- | --- |
| AIWiC | احمدآباد، گجرات | ۲۰۱۵ |
جشن‌های زنان در محاسبات > فیلیپین

| کنفرانس | محل | سال |
| --- | --- | --- |
| PHIWiC | مرکز کنوانسیون پورتو پرنسس، پاوالان | ۲۰۱۶ |
جشن‌های زنان در محاسبات > پورتوریکو

| کنفرانس | محل | سال |
| --- | --- | --- |
| CCWiC-پورتوریکو | دانشگاه پورتوریکو، مایاگوئس پورتوریکو | ۲۰۱۶ |
جشن‌های زنان در محاسبات > انگلستان

| کنفرانس | محل | سال |
| --- | --- | --- |
| الهام بخش ۲۰۲۰ | دانشگاه یورک، انگلستان | ۲۰۲۰ |
| الهام بخش ۲۰۱۹ | دانشگاه کنت، انگلستان | ۲۰۱۹ |
| الهام بخش ۲۰۱۸ | دانشگاه دی مونتفورت، لستر، بریتانیا | ۲۰۱۸ |
| الهام بخش ۲۰۱۷ | دانشگاه هرتفوردشایر، بریتانیا | ۲۰۱۷ |
| الهام بخش ۲۰۱۵ | امپریال کالج، لندن، بریتانیا | ۲۰۱۵ |
جشن‌های زنان در محاسبات > ایالات متحده

| کنفرانس | محل | به‌طور معمول برگزار می‌شود | سال تأسیس |
| --- | --- | --- | --- |
| میسوری، آیووا، نبراسکا، کانزاس زنان در جشن محاسباتی (MINK WiC) | کانزاس سیتی، میسوری | دوسالانه در نوامبر | ۲۰۱۱ |
| جشن کوه‌های راکی زنان در محاسبات (RMCWiC) | دنور، کلرادو | دوسالانه در اکتبر یا نوامبر | ۲۰۰۸ |
| جشن گریس هاپر از زنان در محاسبات | ایالات متحده | سالانه در ماه اکتبر | ۲۰۰۰ |
بخش‌ها

شورای زنان در محاسبات، نزدیک به ۲۰۰ بخش فعال حرفه ای، مجازی و دانشجویی در سراسر جهان دارد. بخش‌های حرفه‌ای در خدمت تقویت شبکه‌های ارتباطی است و از این طریق منابع و پشتیبانی را برای زنان در نیروی کار فراهم می‌کند. بخش‌های دانشجویی در خدمت افزایش جذب و حفظ زنان در زمینه‌های محاسباتی در سطح دانشگاه هستند و فعالیت‌ها و پروژه‌های دانشجویی را ارائه می‌دهند که هدف آنها بهبود محیط‌های کاری و یادگیری برای زنان در زمینه رایانه است.
فردریک تریستان

| فردریک تریستان | فردریک تریستان |
| --- | --- |
نام اصلی: Jean-Paul Frédérick Baron Tristan
زاده: ۱۱ ژوئن ۱۹۳۱ ‏(۹۳ سال) سدان، آردن
پیشه: نویسنده و شاعر
ملیت: فرانسوی
فردریک تریستان (به فرانسوی: Frédérick Tristan) نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و زاده 1931 در شهر سدان، آردن است. او در 1983 موفق به کسب جایزه گنکور شده است.
پرل جم

| پرل جم | پرل جم |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
ژانر: راک، گرانج
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۰ - تاکنون
پرل جم (به انگلیسی: Pearl Jam) گروه موسیقی راک آمریکایی است که در سال ۱۹۹۰ در سیتل شکل گرفت. اعضای فعلی گروه عبارتند از: ادی ودر (خوانندهٔ اصلی و گیتاریست)، جف ایمنت (نوازندهٔ گیتار بیس)، استون گوسارد (ریتم گیتاریست) و مایک مک کریدی (لید گیتاریست). درامر فعلی گروه، مت کامرون، عضو سابق گروه ساوند گاردن است که از سال ۱۹۹۸ با پرل جم همکاری دارد.
این گروه در رقابت با نیروانا به شهرت رسید، و با آهنگ دختر در یوتیوب (به انگلیسی: Daughter) و جرمی در یوتیوب (به انگلیسی: Jeremy) به دنیای مشاهیر راک وارد شد، و حتی جایزه گرمی بُرد.
باباشمل (فیلم)

| باباشمل | باباشمل |
| --- | --- |
کارگردان: علی حاتمی
تهیه‌کننده: مهدی مصیبی
نویسنده: علی حاتمی
بازیگران: محمدعلی فردین فروزان ناصر ملک مطیعی همایون بهمن مفید ثریا بهشتی غلامرضا سرکوب حمیده خیرآبادی مرتضی حاج سید احمدی رضا بانکی
موسیقی: مرتضی حنانه
فیلم‌بردار: مازیار پرتو
تدوین‌گر: حسن مصیبی
شرکت تولید: سییرا فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳ مهر ۱۳۵۰
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فردین و فروزان در صحنه‌ای از فیلم باباشمل
باباشمل فیلمی ایرانی به کارگردانی علی حاتمی محصول سال ۱۳۵۰ است. فردین، ناصر ملک مطیعی، فروزان و بهمن مفید از بازیگران اصلی این فیلم هستند.
خلاصه داستان

باباشمل پس از درگیری کوچکی با لوطی حیدر در محله، با او دوست می‌شود. مدتی بعد، باباشمل به شوکت الملوک دل می‌بندد. اما لوطی حیدر نیز که از سال‌ها پیش شیفته شوکت الملوک بوده، برای آن که مانع ازدواج آنها نباشد، تصمیم می‌گیرد محله را ترک کند. باباشمل هم با وجود ازدواج با شوکت الملوک، تصمیم می‌گیرد به دنبال لوطی حیدر محله را ترک کند. شوکت برای ماندگار کردن باباشمل در محله، به سراغ لوطی می‌رود و از او می‌خواهد که از این سفر منصرف شود. لوطی حیدر می‌پذیرد. از طرفی، باباشمل به علاقه قبلی لوطی حیدر به شوکت آگاه می‌شود و همین موضوع باعث بدگمانی او در ملاقات آن دو می‌شود. به همین دلیل تصمیم به قتل لوطی می‌گیرد؛ اما حقیقت برای باباشمل روشن می‌شود و دو مرد به دوستی شان ادامه می‌دهند.
فدریکو فلینی

| فدریکو فلینی | فدریکو فلینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۲۰ ریمینی، ایتالیا
درگذشت: ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳ (۷۳ سال) رم، لاتزیو، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه(ها): کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۵–۱۹۹۲
شریک زندگی: جولیتا ماسینا
فدریکو فلینی (ایتالیایی: Federico Fellini؛ زاده ۲۰ ژانویه ۱۹۲۰ – درگذشته ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم ایتالیایی بود. وی یکی از نامداران سینمای ایتالیا است که برای شیوهٔ ویژه‌اش در آمیزش انگاره‌های رویاگون و فراهنگام بارز شده‌است. بهترین اثر وی، جاده نام دارد.
زندگی

فدریکو فلینی در سال ۱۹۲۰ در خانواده‌ای متوسط در ریمینی زاده شد. پدرش، اوربانو فلینی، فروشندهٔ دوره‌گرد و کلی‌فروش بود و مادرش، آیدا باربیانی، زنی خانواده‌دوست و خانه‌دار بود. فدریکو از هنگام کودکی شیفتهٔ بازیگرانی بود که در نمایش بازی‌ها vaudeville و سیرک‌ها هنرنمایی می‌کردند. در آینده، یادهای این خاطرات بر فیلم‌هایش تأثیر بسیار گذاشت. همچنین آموزش او در دبستان دینی کاتولیک از دیگر عوامل مؤثر بر او بود که به فیلم‌هایش هوایی خرده گیر از کلیسا و با این همه احساسی سرشار از معنویت می‌بخشید.
دربارهٔ ریمینی فلینی نوشته: «ریمینی آب و هوای عجیبی دارد؛ باد و بوران و مه و باران‌های ناگهانی از ویژگی‌های آب و هوای آنجاست. مردمش خرافاتی و متعصب هستند. با آداب و رسومی عجیب و تشریفات و سنن مذهبی باشکوه که فراوان در آنجا اجرا می‌شود.
علاوه بر این‌ها، شهر دارای حالتی بسیار اسرارآمیز است. همه جای شهر علایم تاریخ بیزانتن به چشم می‌خورد و آن‌سوی آب‌ها، سواحل ابری، دریای مرموز و خانه‌های سنگی واقع شده‌است و آن‌ها که بیوگرافی فلینی را می‌نویسند، جوان کنجکاو جستجوگری را به ما می‌شناسانند که در امتداد ساحل قدم می‌زند، در میخانه‌ها شراب می‌نوشد و ساعت‌ها در ایستگاه راه‌آهن مسافران را به نظاره می‌نشیند. گاهی برای مجلات کاریکاتور می‌کشد. زمانی دلقک سیرک می‌شود و هر از گاه داستان‌های بی شرمانه را در مجلات به چاپ می‌رساند.»
وی پس از زمانی کوتاه که به گزارشگری تبه کاری‌های شهر می‌پرداخت، در ششم فوریه ۱۹۳۸، نخستین کاریکاتور خویش را در روزنامهٔ دومینیکا دل کوریه به چاپ رساند. در همان سال از زادگاهش به سوی فلورانس و رم رهسپار می‌شود.
همکاری او با سینما، با نوشتن طنزهایی برای هنرپیشه‌ای به نام آلدو فابریزی آغاز شد. در ۱۹۴۳ با جولیتا ماسینا ازدواج کرد. جولیتا در چندین فیلم او بازی کرد و فلینی او را والاترین الهام‌دهنده هنری خویش نامیده‌است.
زندگی > فیلم‌های سبک نئورئالیستی

در ۱۹۴۵ فابریزی فلینی را به کارگردان نامدار و ارجمند روبرتو روسلینی معرفی کرد. روسلینی او را در نوشتن فیلمنامه‌ای از کارزار سربازان زیرزمینی ایتالیا در برابر نیروهای آلمان نازی، به نام رم شهر بی‌دفاع به یاری گرفت و هم‌چنین او را به سمت دستیار کارگردانی انتخاب کرد. این فیلم از آثار شاخص سبک نئورئالیسم محسوب می‌شود.
در ۱۹۴۸ روبرتو روسلینی فیلم «شیدایی» را کارگردانی کرد که بخشی از آن بر پایه داستانی از فلینی به نام معجزه بود. معجزه دربارهٔ زنی روستایی (به بازیگری آنا مانیانی) است که می‌پندارد ولگردی که او را آبستن کرده (به بازیگری فلینی)، سنت جوزف است و این سرنوشت اوست که عیسی را بزاید و به جهان آورد. معجزه از نگاه سبک‌شناختی فیلمی نئورئالیستی و ساختهٔ روسیلینی است اما در آن اثر سبک رازناک فلینی مشخص است.
در سال ۱۹۵۱ با راهنمایی آلبرتو لاچودا، فلینی نخستین کار سینمایی خود به نام روشنایی‌های واریته را کارگردانی کرد. این فیلم بررسی فشردهٔ درونی از زندگی بازیگران یک نمایش است که آن را می‌توان مقدمه‌ای شگرف از شاهکارهای آینده او، با تأکید بر انگاره‌هایی چون ماتم و تنهایی و افسردگی به‌شمار آورد.
فلینی در سال ۱۹۵۲ شیخ سفید را کارگردانی کرد که در آن جهان پوشالی و کم‌ژرفای ستارگان سینما را با تلخی به تصویر می‌کشد. گرچه این دو فیلم نخست او تماشاگران چندانی نداشتند اما فیلم بعدی او ولگردها با ستایش فراوانی روبرو شد. فلینی در این فیلم دیدگاه خویش را به جهان دل‌زده، سرخورده و نابهنجار مردم، طبقه متوسط، شهرهای کوچک گسترش می‌دهد تا رفتار آسیب‌زای جوانان آفت‌زده را ریشه‌کاوی کند.
فیلم‌های نخستین فلینی آشکارا در مایهٔ نئورئالیستی کار شده‌اند، با وجود این از همان آغاز دلبستگی و مهر او به شخصیت‌های نابخرد و لولی‌وش مشخص است و می‌توان مدعی شد که شیفتگی او به بیهودگی، کژهودگی و سبکسری نشان از سبک ویژهٔ او دارند.
زندگی > فیلم‌های افت

پس از «بیاد می‌آرم»، فیلم‌های فلینی آن تازگی و طراوت پیشین را نداشت. منتقدان، فیلم‌های او را به خود شیفته و سرد می‌یافتند و چنین می‌نمود که او دیگر چیزی برای گفتن نداشت. «کازانوای فلینی»، ساخته شده در ۱۹۷۶، نمونهٔ بارزی از این رده بود. اگرچه فیلم بعدی او، «و کشتی به راهش ادامه می‌دهد»، ساخته شده در ۱۹۸۴ نیز همین کمبود را نشان می‌داد، با این همه هنوز یادمان شیفتگی او برای آفرینش هم‌آغوشی‌هایی پرچاشنی و رنگ‌آمیز برجای مانده بود. جینجر و فرد در ۱۹۸۶ با بازی ماسترویانی و مسینا در انگارهٔ دو رقاص پیر به همین گونه با خرده‌گیری رویاروی شد.
او در ۱۹۸۷ فیلم مصاحبه را چون کارنامهٔ هنری خویش به فیلم آورد. «مصاحبه» فیلمی در درون فیلم بود که یادآور کارهای گذشته او بود. در همان هنگام که بر پایهٔ داستان فیلم، فلینی بر آن است که آمریکای کافکا را به پرده آورد، یک گروه فیلم‌ساز ژاپنی از هر جنبش او فیلم می‌گیرند. این ساختار به او پروا می‌دهد تا با هوایی اندوهناک گذشته‌ها را به یاد آورد و به داوری کارهایش بنشیند.
«آوای ماه» در ۱۹۹۰، آخرین فیلم او بود که بر پایه‌های داوری منتقدان سوررئال‌ترین فیلم او است، که سرشار از یادمان‌های غریب و پراندوه و اندیشه رهایی در انتهای زندگی است. فلینی در ۱۹۹۳ جایزه اسکار را برای دستاوردهای زندگی سینمایی‌اش دریافت نمود. در پایان همان سال بر اثر ایست قلبی درگذشت.
داوری

فیلم‌های فلینی به سبب ترکیب بی‌نظیرشان از خاطرات، رؤیاها، فانتزی‌ها و امیال مورد ستایش قرار گرفته‌اند.
فیلم‌های او سرشارند از حسی ناب که زمینه‌شان با تابانی درخشان و هشیاری و خردی آشکار هماهنگ است.
شاهکارهای فلینی در دهه‌های ۱۹۵۰ تا نخستین سال‌های ۱۹۷۰ مورد استقبال قرار گرفتند و او به عنوان سینماگری نوآور و خلاق شناخته شد.
فیلم‌شناسی

| سال | نام فیلم | عنوان ایتالیایی |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۵۱ | روشنایی‌های واریته (اولین فیلم بلند فلینی) | Luci del varietà |
| ۱۹۵۲ | شیخ سفید | Lo Sceicco Bianco |
| ۱۹۵۳ | ولگردها | I Vitelloni |
| ۱۹۵۴ | جاده | La strada |
| ۱۹۵۵ | کلاهبردار  | il bidone |
| ۱۹۵۷ | شب‌های کابیریا | Le Notti di Cabiria |
| ۱۹۶۰ | زندگی شیرین | La Dolce Vita |
| ۱۹۶۲ | بوکاچو ۷۰ | Boccaccio '70 |
| ۱۹۶۳ | هشت و نیم | Otto e mezzo |
| ۱۹۶۵ | جولیتای ارواح | Giulietta a Degli Spiriti |
| ۱۹۶۸ | ارواح مردگان | Tre passi nel delirio |
| ۱۹۶۹ | ساتیریکون فلینی | Fellini Satyricon |
| ۱۹۷۰ | دلقک‌ها | I Clowns |
| ۱۹۷۲ | رم | Roma |
| ۱۹۷۳ | آمارکورد | Amarcord |
| ۱۹۷۶ | کازانووای فلینی | Il Casanova di Federico Fellini |
| ۱۹۷۸ | تمرین ارکستر | Prova d'orchestra |
| ۱۹۸۰ | شهر زنان | La città delle donne |
| ۱۹۸۴ | و کشتی به راهش ادامه می‌دهد | And the Ship Sails On |
| ۱۹۸۶ | جینجر و فرد | Ginger e Fred |
| ۱۹۸۷ | مصاحبه | Intervista |
| ۱۹۹۰ | صدای ماه | Voice of the Moon |
پوستر فیلم آمارکود
فدریکو فلینی
لئونید تکاچنکو (بازیکن فوتبال)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  لئونید ایوانوویچ تاچنکو
زادروز:  ۱ اکتبر ۱۹۵۳
زادگاه:  استاریی کریم، کریمه، روسیه شوروی
تاریخ مرگ:  ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴ (۷۰ سال)
محل مرگ:  کالینینگراد، روسیه
قد:  ۱٫۶۸ متر (۵ فوت ۶ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۱ |  بالتیکا کالینینگراد |  ? |  (?) |
| ۱۹۷۲–۱۹۷۱ |  ماشینوسترایتل کالینینگراد |  ? |  (?) |
| ۱۹۷۶–۱۹۷۵ |  پولیسیا ژیتومیر |  ? |  (?) |
| ۱۹۸۴–۱۹۷۸ |  متالیست خارکوف |  ۱۸۱ |  (۲۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۳–۱۹۸۴:  متالیست خارکوف / اوکراین
۱۹۹۴–۱۹۹۳:  تمپ شپتیفکا
۱۹۹۸–۱۹۹۵:  بالتیکا کالینینگراد
۱۹۹۹:  سوکول ساراتوف
۲۰۰۲–۲۰۰۱:  آنژی مخاچ‌قلعه
۲۰۰۳–۲۰۰۲:  سوکول ساراتوف
۲۰۰۶–۲۰۰۵:  بالتیکا کالینینگراد
۲۰۰۸–۲۰۰۷:  دینامو سن پترزبورگ
۲۰۰۹:  بالتیکا کالینینگراد
۲۰۱۰:  بالتیکا کالینینگراد (مدیر ورزش)
۲۰۱۰:  بالتیکا کالینینگراد
۲۰۱۳–۲۰۱۱:  دینامو سن پترزبورگ
۲۰۱۴–۲۰۱۳:  سیور مورمانسک
۲۰۱۵–۲۰۱۴:  تِوِر
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
لئونید ایوانوویچ تکاچنکو (روسی: Леонид Иванович Ткаченко؛ ۱ اکتبر ۱۹۵۳ – ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴) بازیکن سابق شوروی و مربی اوکراینی-روسی بود.
حرفه

تکاچنکو بیشتر دوران حرفه ای خود را برای تیم متالیست خارکف گذراند و این باشگاه را به صعود از لیگ اول شوروی به لیگ برتر شوروی در سال ۱۹۸۱ سرمربیگری کرد.
همراه با میکولا پاولوف به عنوان مربی موقت برای تیم ملی فوتبال اوکراین در هنگام سفر به بلاروس برای بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال بلاروس حضور یافت. او و پاولوف قبل از آن دستیار ویکتور پروکوپنکو بودند. در سال ۲۰۰۰، او به روسیه مهاجرت کرد و تابعیت روسیه را گرفت.
فرودگاه شمسی

فرودگاه شمسی (به انگلیسی: Shamsi Airfield) (به زبان بومی: Bhandari Airstrip) یک فرودگاه است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۳۰۱۲ متر است. این فرودگاه در کشور پاکستان قرار دارد .
آمیل و اسنیفرها

آمیل و اسنیفرها یک گروه پاپ راک و پانک راک در کشور استرالیایی مستقر در شهر ملبورن است که امی تیلور خواننده، برایس ویلسون درامر، دک مارتنز گیتاریست و گاس رومر نوازنده بیس است. در جوایز موسیقی ARIA در سال ۲۰۱۹، اولین آلبوم خود با عنوان بهترین آلبوم راک برنده بخش بهترین آلبوم راک شد.
پیشینه > 2016–2017: Giddy Up و Big Attraction

این گروه توسط تیلور، ویلسون و مارتنز و یکی از اعضای سابق گروه، کالوم نیوتن (یا کندی) در بالاکلاوا، ملبورن تشکیل شد. این چهار نفر اولین ای-پی خود را با نام Giddy Up در مدت ۱۲ ساعت نوشتند، ضبط کردند و منتشر کردند. کالوم گروه را ترک کرد تا به دنبال موسیقی انفرادی برود و گاس رومر جایگزین او شد. آنها نام خود را از زبان عامیانه استرالیایی آمیل نیتریت گرفته‌اند که به نام پوپر نیز شناخته می‌شود. ایمی تیلور در مصاحبه‌ای با پل گلین از بی‌بی‌سی، موسیقی آنها را با این دارو مقایسه کرد: «در استرالیا به پاپرها آمیل می‌گوییم؛ بنابراین شما آن را بو می‌کنید، ۳۰ ثانیه طول می‌کشد و سپس سردرد دارید - و ما اینگونه هستیم!» صدای آن‌ها با گروه‌های هارد راک دهه ۱۹۷۰ مانند ایگی پاپ و استوگ‌ها و دَمند مقایسه شده‌است. با این وجود، تیلور به تعدادی از تأثیرات مختلف از جمله تهدید جزئی، مراسم، ای‌سی/دی‌سی، Sleaford Mods، دالی پارتن و کاردی بی اشاره کرده‌است. دومین EP Big Attraction در سال ۲۰۱۷ منتشر شد.
پیشینه > ۲۰۱۸–اکنون: Amyl and the Sniffers and Comfort to Me

در سال ۲۰۱۸، گروه برای ضبط اولین آلبوم خود به همراه تهیه‌کننده موسیقی و درامر سابق Add N to (X) راس اورتون وارد استودیو شد. نتیجه این عمل، آمیل و اسنیفرها بود که در ۲۴ مه ۲۰۱۹ منتشر شد و بازخوردهای کلی مثبتی از جمله امتیاز ۷٫۲ از پیچفورک (وبگاه) و ۴ از ۵ ستاره از ان‌ام‌ئی و آل‌میوزیک دریافت کرد. با توجه به انتشار آلبوم، هپی مگ گروه را در رتبه ۹ در لیست «۱۵ هنرمند زن استرالیایی که در حال حاضر بازی را تغییر می‌دهند» قرار داد و امی تیلور را به دلیل اینکه «یکی از سرسخت‌ترین افراد سیاره راک است» تمجید کرد.
در جایزه موسیقی ARIA 2019، آمیل و اسنیفرها برنده جایزه ARIA برای بهترین آلبوم راک شدند. در فوریه ۲۰۲۰، این آلبوم با نام خود نامزد جایزه موسیقی استرالیا در سال ۲۰۱۹ شد.
در ۷ ژوئیه ۲۰۲۱، آمیل و اسنیفرز دومین آلبوم استودیویی خود را Comfort to Me به همراه تک آهنگ اصلی "Guided by Angels" معرفی کردند. بعداً در ماه ژوئیه، گروه تک آهنگ دیگری به نام "امنیت" را منتشر کرد. سه روز قبل از انتشار آلبوم، گروه آخرین تک آهنگ "Hertz" را به همراه یک موزیک ویدیوی مکمل منتشر کرد. آلبوم کامل Comfort to Me در ابتدا برای انتشار در اوایل اکتبر ۲۰۲۱ برنامه‌ریزی شده بود، اما تحت فشار قرار گرفت و در ۱۰ سپتامبر منتشر شد. این آلبوم در ساند پارک ملبورن ضبط شد.
در ژوئن و ژوئیه ۲۰۲۲، گروه برای ویزر، فال اوت بوی و گرین دی در قسمت اروپایی تور هلا مگا افتتاح شد. در آوریل ۲۰۲۳، گروه با گروه اسمشینگ پامپکینز و جینز ادیکشن تور برگزار کردند.