شکوه‌السلطنه
زندگی‌نامه > دخالت در زندگی خصوصی ولیعهد

در جريان اختلاف بين مظفرالدين ميرزا و همسرش تاج‌الملوک (دختر امیرکبیر و عزت‌الدوله،‌ خواهر ناصرالدین‌شاه) دخالت می‌کرد و سعی داشت تا نظر موافق شاه را برای طلاق اين دو جلب نمايد. شکوه‌السلطنه از دستخط محرمانه شاه به وليعهد در خصوص اختلافش با تاج‌الملوک آگاه شد و از ميرزا محمدعلی خان غفاری حامل اين دستخط محرمانه خواست تا او را از مضمون نامه شاه آگاه کند که پذيرفته نشد. شکوه‌السلطنه در نامه به محمدعلی خان غفاری نوشت:
مقرب‌الخاقان ميرزا محمدعلی خان در خصوص حکم، قمرالسلطنه چيزی به من نوشته بودند. خوب شما حکم را ببريد. من می‌نويسم به قمرالسلطنه، ‌سواد دستخط را گرفته می‌خوانم. شما به زودی به سلامت وارد شويد. به حضور مبارک که رسيديد و حکم را به نظر مبارک رسانديد آنچه رای مبارک است سربسته با تلگراف به من خبر بدهيد که بدانم صلح می‌شود يا طلاق يا روانه تهران. ... شما سربسته در تلگراف خبر بدهيد که من بی اطلاع نباشم و زبانی آنچه خيريت وليعهد است از جانب من عرض کنيد و اين فقره را يک طرفی بکنيد. به خدا قسم من آرام ندارم. از ديوانگی‌های آن زن [تاج‌الملوک]، ‌عاقبت مي‌ترسم خدای نکرده خلافی بکند که همه عاقل‌ها حيران بمانند ... شماها خيلی بايد در هر کاری مواظبت بکنيد. خاصه در خورد و خوراک وليعهد که آن زن شعور در سر ندارد. ملاباجی هم در اندرون است همين سفارش را زبانی به او بکنيد که آنی غفلت نداشته باشد. بهتر است که اين کار را تمام بکنيد ....
ناصرالدين شاه تنها به سخنان شکوه‌السلطنه و مظفرالدين ميرزا بسنده نکرد، او میرزا حسین خان سپهسالار را مامور رسيدگی به اين موضوع کرد، سپهسالار بعد از بررسی اين موضوع متوجه اصرار شکوه‌السلطنه براي جدايی پسرش از تاج‌الملوک شد و سعی کرد با مذاکره او را راضی به انصراف از اين امر کند. او خطاب به شاه نوشت:
قربان خاکپای جواهرآسای مبارک اقدس همايونت شوم در باب ام‌الخاقان که مقرر شده بود اگر چيزی به نظر چاکرانه فدوی برسد به خاکپای مبارک عرضه دارد اگر چه کنه هر مسئله و صلاح و چاره هر کار همان است که در مرآت خاطر آفتاب مظاهر مبارک اقدس همايون شاهنشاهی روحنا فداه جلوه کند ولی حسب‌الامر اقدس الاعلی با کمال عجز و انکسار جسارت می‌ورزد که به عقيده قاصر اين غلام بی‌مقدار اصلاح از تفريق در هر حال ارجح و اولی و از برای منتسبان آستان سلطنت و جلالت مناسب‍‍تر است که باز به هر طور مقدور شود حضرت وليعهد و يا نواب عليه عاليه متعاليه شکوه‌السلطنه دامت عفتها به اصلاح ذات البين راضی شوند و اسم تفريق به ميان نيايد...
اما شکوه‌السلطنه ميلی به اصلاح نداشت گرچه اعتراف می‌کرد که «با داشتن سه شاهزاده خلافست طلاق داده شود» اما به دنبال قدری تنبيه و سياست برای ام‌الخاقان بود. او حال مطمئن بود که تا زمانی که وليعهد و همسرش در تبريز باشند طلاقی رخ نخواهد داد، از نزديکان وليعهد خواست تا او را مجبور کنند با اظهار دلتنگی برای شاه و نوشتن عريضه برای مادرش در اين خصوص راه خود را به تهران باز کند:
«خواهش دارم نوعی بکنند که امسال نواب والا به تهران بيايند نهايت با تفصيلات سابق نباشد، ‌کمتر باشد. والله بالله مصلحت وليعهد اين است که امسال تهران بيايد. خيلی چيزها در ضمن هست که نمی‌توانم بنويسم. درين فقره محرمانه به شما دو برادر می‌نویسم که شب و روز زمزمه بکنيد که دستخطی به من بنويسند که حکما شاه امسال مرا بخواهند بيايم والا بدون اذن خواهم آمد. خيلی دلتنگی برای شاه بکنند و من همان کاغذ را با عريضه خودم به حضور مبارک مي‍فرستم ... البته البته بايد طوری بکنيد که مايل به آمدن شوند...»
تلاش شکوه‌السلطنه به نتيجه رسيد و مظفرالدين ميرزا در سال ۱۲۹۳ق پس از آمدن به تهران همسر خود تاج‌الملوک ام‌ا‌‌لخاقان را طلاق داد. عزت‌الدوله (یگانه خواهر ناصرالدین‌شاه و مادر تاج‌ا‌لملوک) در نامه‌ای خطاب به ميرزا حسين خان سپهسالار از شکوه‌السلطنه شکايت کرد:
«از قراری که از تهران چه نوشته‌اند و چه تلگراف می‌کنند، ‌نواب ارفع والا وليعهد و سرکار شکوه‌السلطنه درجه بی‌لطفی را نسبت به ام‌الخاقان به پايه‌هايی رسانده‌اند که می‌خواهند طلاق بدهند عرض هم کرده‌اند قبله عالم هم قبول فرمودند از هيچ کس شکايت نمی‌کنم و بدبختی خودم را بالاتر از اين می‌دانم ... معلوم مي‌شود خواهرزاده شکوه‌السلطنه بهتر از خواهرزاده قبله عالم است که بايد رسوای دنيا بشوم ...»
شکوه‌السلطنه تا مدتی از فرزندان مظفرالدين ميرزا نگهداری می‌کرد. پس از حل مسئله خانوادگی وليعهد از نظارت مادرش کاسته نشد و او بر امور دربار تبريز همچنان مسلط بود و وليعهد نيز او را در جريان امور حکومت خود قرار می‌داد.