اوپن‌بی‌اس‌دی
توسعه و توزیع

این سیستم‌عامل که نخستین نسخهٔ آن در سال ۱۹۹۶ منتشر شده‌است را توسعه‌دهندگانی داوطلب از سرتاسر جهان توسعه می‌دهند. هر کسی که توانمندی‌های لازم را داشته باشد، می‌تواند در توسعهٔ اوپن‌بی‌اس‌دی همکاری کند. به کسانی که همکاری دنباله‌دار و برجسته‌ای داشته باشند، دسترسی کامیت و انجام تغییر در کدهای منبع داده می‌شود. تئو درات هم هماهنگ‌کنندهٔ پروژه است و دربارهٔ اینکه سیستم باید چگونه کار کند، چه چیزی باید در سیستم گنجانده شود یا چه کسی باید به مخزن کد منبع دسترسی داشته باشد، سخن آخر را می‌زند.
همانند دیگر سیستم‌عامل‌های خانوادهٔ بی‌اس‌دی، همهٔ بخش‌های سیستم‌عامل اوپن‌بی‌اس‌دی، در یک درخت کدهای منبع نگه‌داری می‌شوند. ولی این درخت کد منبع، خود شاخه‌های گوناگونی با نام‌های ‎-current، ‎-stable و ‎-release دارد. شاخهٔ ‎-current برای تغییرات تازه و آزمایش‌نشده‌ای است که برای نخستین‌بار عرضه می‌شوند. برای همین، این شاخه از پایداری برخوردار نیست و تنها توسعه‌دهندگان و آزمایش‌کنندگان آن را بکار می‌برند. هر چند روز یک‌بار، نسخه‌ای از اوپن‌بی‌اس‌دی که بر پایهٔ کدهای این شاخه است، عرضه می‌شود که به این نسخه‌ها، تصویر لحظه‌ای یا اسنپ‌شات می‌گویند. هر شش ماه یک‌بار هم کدهای این شاخه در یک شاخهٔ تازه به نام ‎-release گنجانده می‌شود که این شاخه از پایداری کامل برخوردار است و کاربران نهایی می‌توانند آن را بکار بَرَند. شاخهٔ دیگری به نام ‎-stable هم هست که در اصل همان شاخهٔ ‎-release است؛ ولی اشتباه‌ها و مشکلات امنیتی برجسته‌ای که پس از انتشار شاخهٔ ‎-release پیدا شده‌اند، در ‎-stable زدوده شده‌اند. هر چند که این شاخه هم تنها یک شاخهٔ «رو به پیشرفت» است، اما پایدار و قابل اطمینان است و بهره‌مندی از آن خطر کمی برای کاربر نهایی دارد.
در هر سال، دو نسخه از اوپن‌بی‌اس‌دی در نخستین روز از ماه‌های مه و نوامبر پخش می‌شود. درست پس از انتشار یک نسخه، توسعهٔ نسخهٔ پسین هم در شاخهٔ ‎-current آغاز می‌شود. چهار ماه نخست، برای توسعه و افزودن قابلیت‌های تازه است و دو ماه پایانی، برای بازبینی کدها، پاک‌سازی و پایدارکردن سیستم است. نزدیک به ده هفته پیش از انتشار، توسعه‌دهندگان دست از افزودن قابلیت‌های تازه می‌کشند و دگرگونی‌های انجام‌شده را موبه‌مو بررسی می‌کنند. پس از پایان این دوره، درخت کدهای منبع، برای چندی فریز می‌شود و سپس دیسک‌های نصب اوپن‌بی‌اس‌دی ساخته و آزمایش می‌شوند. پس از عرضه شدن آن نسخه، درخت کدهای منبع دوباره از حالت فریز درمی‌آید و توسعه‌دهندگان دوباره می‌توانند دگرگونی‌های دلخواه خود را در آن انجام دهند.
کدهای منبع اوپن‌بی‌اس‌دی از کیفیت بالایی برخوردارند و هیچ چیزی در نصب پیش‌فرض نیمه‌کاره و ناآزموده پیاده‌سازی نشده‌است. توسعه‌دهندگان اوپن‌بی‌اس‌دی کدهای انحصاری را در درخت کد منبع اوپن‌بی‌اس‌دی نمی‌گنجانند. همچنین از آنجایی که تولیدکنندگان سخت‌افزار معمولاً از منتشر کردن مستندات سخت‌افزارهای خود روی‌گردانی می‌کنند، گروه توسعه‌دهندگان اوپن‌بی‌اس‌دی معمولاً خود دست به کار شده و در برخی موارد، گرداننده‌های دستگاه‌ها را خود به روش مهندسی معکوس می‌نویسند. آن‌ها به‌ویژه به گونهٔ فعالانه‌ای در برابر لکه‌های دودویی مبارزه می‌کنند و اوپن‌بی‌اس‌دی به نداشتن این‌گونه گرداننده‌های انحصاری سرشناس شده‌است. توسعه‌دهندگان اوپن‌بی‌اس‌دی بر این باور هستند که لکه‌های دودودیی امنیت سیستم را خدشه‌دار می‌کنند، چرا که هیچ‌کس نمی‌داند آن‌ها چکار می‌کنند؛ در حالی که با بالاترین سطح دسترسی هم اجرا می‌شوند. همچنین این گونه گرداننده‌ها، کاربر را به فروشندگان وابسته می‌کنند و افزون بر آن، لکه‌های دودویی را نمی‌توان سازگرد کرد و همچنین شاید آن‌ها را نتوان بر روی سخت‌افزارهای نو اجرا کرد همچنین توسعه‌دهندگان اوپن‌بی‌اس‌دی گرایشی هم به بستن پیمان‌نامه عدم افشا با فروشندگان سخت‌افزارها ندارند و توسعه‌دهندگان لینوکس (و اخیراً فری‌بی‌اس‌دی) را بابت امضاء کردن این‌گونه پیمان‌نامه‌ها نکوهش می‌کنند. درات، بر این باور است که بستن این‌گونه پیمان‌نامه‌ها، بزرگ‌ترین چالشی است که هستهٔ سیستم‌عامل‌های متن‌باز امروزه با آن روبروست. توسعه‌دهندگان اوپن‌بی‌اس‌دی، تولیدکنندگان قطعات سخت‌افزاری را تشویق به منتشرکردن مستندات برای سخت‌افزارهای خود می‌کنند و آن‌ها به‌ویژه از شرکت‌های آسیایی بازخوردهای خوبی دراین‌باره دریافت کرده‌اند.
اوپن‌بی‌اس‌دی نزدیک به ۸۰ توسعه‌دهنده دارد. توسعه‌دهندگان اوپن‌بی‌اس‌دی هر چند گاه‌به‌گاه از سرتاسر جهان گردهم می‌آیند و رویدادی به نام هکاتون را برگزاری می‌کنند و در آن به کدنویسی و پیاده‌سازی اندیشه‌های خود می‌پردازند. درات دربارهٔ چرایی برگزاری این رویداد بیان داشته‌است که گرد آمدن توسعه‌دهندگان در کنار هم، به پیشرفت کارها شتاب می‌بخشد. هزینهٔ این گردهمایی‌ها بیشتر از دیسک‌هایی فراهم می‌شود که پروژه به فروش می‌رساند. چند بار هم برخی از شرکت‌های تجاری، هزینهٔ هکاتون‌ها را پرداخت کرده‌اند.