ایوائو هاکامادا
حادثه و محاکمه

در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۶، آتش‌سوزی‌ای در خانه یکی از رؤسای هاکامادا رخ داد. به گفته هاکامادا، او به خاموش کردن آتش کمک کرد و اجساد رئیس‌اش به‌همراه همسر و دو فرزند او را پیدا کرد که همگی با ضربات چاقو کشته شده بودند. حدود ۲۰۰٬۰۰۰ ین پول نقد نیز از محل سکونت قربانیان به سرقت رفته بود.
هاکامادا مورد بازجویی قرار گرفت و در اوت ۱۹۶۶، براساس اعترافاتش و همچنین یافتن مقدار کمی خون و بنزین در لباس‌خوابی که داشت، دستگیر شد. به گفته وکیل‌های او، هاکامادا در مجموع ۲۶۴ ساعت و به مدت ۱۶ ساعت در هر جلسه، طی ۲۳ روز برای گرفتن اعتراف مورد بازجویی قرار گرفت. آنها افزودند که او در طول بازجویی‌ها از آب و توالت محروم بوده است.
هاکامادا در محاکمه خود اعترافات خود را پس گرفت و گفت که پلیس برای گرفتن آن اعترافات او را با لگد و چماق زده است، و خود را بی‌گناه دانست.
او بعداً به خواهرش گفت:
«من نمی‌توانستم کاری انجام دهم جز اینکه روی زمین خم شوم و سعی کنم مدفوع نکنم. یکی از بازجوها انگشت شست مرا روی یک جوهر قرار داد و آن را روی یک پرونده اعتراف مکتوب کشید و درحالی که بر سر من فریاد می‌زد، لگد می‌زد و بازویم را فشار می‌داد به من دستور داد: اسم خود را اینجا بنویس!».
دادستان‌ها لباس‌خواب او را کنار گذاشتند و به‌جای آن پنج تکه لباس خونی را که در یکی از مخزن‌های کارخانه میسو در اوت ۱۹۶۷، (۱۴ ماه پس‌از جنایت)، پیدا شده بود، به‌عنوان لباس قاتل ارائه کردند. آنها گفتند پلیس گروه خونی قربانیان را روی لباس تشخیص داده است. آنها استدلال کردند که هاکامادا باید خانواده را با این لباس به قتل رسانده باشد و سپس لباس خواب پوشیده تا آتش‌سوزی را ایجاد کند. حامیان هاکامادا گفتند پرونده پر از شک و شبهه است، با این استدلال که سلاح ادعا شده یک چاقوی میوه‌خوری با ۱۲٫۱۹ سانتی‌متر تیغه نمی‌توانست در برابر چهل ضربه چاقو به قربانیان بدون آسیب قابل توجه مقاومت کند و لباس‌خوابی که برای توجیه دستگیری استفاده می‌شد ناپدید شده و لباسی خون‌آلود جایگزین آن شده بود. آن لباس‌های خون‌آلود برای هاکامادا خیلی کوچک بودند، اما دادستان استدلال کرد که آنها در مخزن میسو کوچک شده بودند و برچسب «B» یا اندازه متوسط روی آن بود که به هیکل هاکامادا می‌خورد. درحالی که «B» رنگ سیاه را نشان می‌دهد نه اندازه. لکه‌های خون روی لباس‌ها خیلی تیره و رنگ لباس‌ها خیلی روشن بود.

دادگاه منطقه شیزوئوکا بخشی از اعترافات هاکامادا را رد کرد و پلیس را به‌خاطر تکنیک‌های بازجویی‌اش مورد سرزنش قرار داد. اما، در ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۸، هیئتی متشکل از سه قاضی، هاکامادا را مجرم شناخت و او را به اعدام محکوم کرد. انجمن حرفه‌ای بوکس ژاپن مدعی شد که تعصب علیه بوکسورها در تصویب این حکم دخیل است و همچنین که اصل برائت تأیید نشده است. به‌دلیل گزارش‌های گسترده مطبوعاتی مبنی‌بر مجرم بودن هاکامادا، درخواست تجدیدنظر بعدی به دادگاه عالی توکیو رد شد و دادگاه عالی ژاپن هم حکم اعدام هاکامادا را در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۰ تأیید کرد. هاکامادا همچنان بی‌گناهی خود را حفظ کرد و در سال ۱۹۸۳ در نامه‌ای به پسرش نوشت:
«من به تو ثابت خواهم کرد که پدرت هیچ‌کسی را نکشته، و این پلیس است که بهتر از همه این را می‌داند و این قاضی‌ها هستند که متأسف هستند. من این زنجیره آهنین را خواهم شکست و به‌سوی تو برمی‌گردم».
اگرچه هاکامادا در انتظار اعدام باقی‌ماند، اما او اعدام نشد زیرا وزیر دادگستری از امضای حکم اعدام خودداری کرد، چراکه مشکوک بود که محکومیت او قطعی نیست. مانند اکثر زندانیان محکوم به اعدام، هاکامادا در تمام مدت اقامت خود در زندان در سلول انفرادی قرار گرفت. او اجازه صحبت با نگهبانان را نداشت و به‌ندرت اجازه ملاقات با کسی را داشت. هاکامادا نزدیک به ۵۰ سال محکوم به اعدام بود و ۳۰ سال از آن را در سلول انفرادی سپری کرد.