stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
غنچه قوامی

| غنچه قوامی | غنچه قوامی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۶۷ خورشیدی۱۹۸۸ (۳۶–۳۷ سال) تهران
شهروندی: ایرانی-بریتانیایی
تحصیلات: فارغ‌التحصیل رشتهٔ حقوق
محل تحصیل: دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی
خویشاوندان: هوشنگ اعظم قوامی (پدر) سوسن مشتاقیان (مادر) ایمان قوامی (برادر)
غنچه قوامی (زادهٔ ۱۳۶۷) شهروند ایرانی – بریتانیایی است که پس از رفتن برای تماشای یک مسابقهٔ والیبال مردان در ایران، توسط مأموران نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران دستگیر شد. قوامی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ حقوق از دانشگاه سواز لندن است که در اسفندماه ۱۳۹۲ به ایران بازگشت. او در روز ۳۰ خرداد ۱۳۹۳ به همراه تعدادی دیگر از زنان برای تماشای بازی ایران–ایتالیا به ورزشگاه آزادی می‌رود که به‌طور موقت بازداشت و در همان روز آزاد می‌شود. او ده روز بعد و در روز ۹ تیر برای تحویل گرفتن اموال شخصی خود به بازداشتگاه مراجعه می‌کند که دوباره توسط مأموران بازداشت می‌شود. تنها دادگاه او در روز ۲۲ مهر ۱۳۹۳ برگزار شد. پس از تأخیری که در ابلاغ رسمی حکم دادگاه به وجود آمد، در نهایت مقامات قضایی ایران اعلام کردند که پرونده به خاطر برخی اتهامات جدید، مجدداً به دادستانی ارسال شده‌است. پیشتر، وکیل پیشین قوامی، با تأکید بر اینکه حکم دادگاه هنوز به صورت رسمی به او و موکلش ابلاغ نشده، اعلام کرده بود که او به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس تعزیری محکوم شده‌است. قوامی در دورهٔ بازداشت، در اعتراض به روند رسیدگی به پروندهٔ خود و ابهام‌های موجود در آن، به اعتصاب غذا دست زد. بازداشت او باعث بروز اعتراض‌های بین‌المللی شد و اشخاص و سازمان‌های زیادی خواستار آزادی او شدند.
سوسن مشتاقیان مادر غنچه قوامی، در روز اول آذر ۱۳۹۳ در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی فارسی اظهار داشت که حکم دخترش به آن‌ها ابلاغ شده و دخترش به ۱ سال حبس تعزیری و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شده‌است. او در نهایت به قید وثیقهٔ ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شد.
در نهایت کل پرونده با یک جریمهٔ ۱۰ میلیون تومانی بسته شد.
زندگی‌نامه

قوامی شهروند ایرانی–بریتانیایی است که در دانشگاه سواز لندن و در رشتهٔ حقوق تحصیل کرده‌است. قوامی در اواخر سال ۱۳۹۲ پس از اتمام تحصیل، به ایران بازگشت. بنا به گفتهٔ مادر و برادر وی، قوامی پس از بازگشت به ایران، به تدریس به کودکان کار پرداخت. پدر او، هوشنگ اعظم قوامی، پزشک و جراح است که سابقهٔ حضور در جبهه در دورهٔ جنگ ایران و عراق را هم دارد. برادر او، ایمان قوامی، ۲۸ ساله است که در لندن زندگی می‌کند.
واکنش‌ها به بازداشت > حمایت لیگ ایتالیا

فدراسیون والیبال ایتالیا نیز با تصویب قانون حمایت از غنچه قوامی، تصویب کرد که تیم‌های حاضر در سری آ، در نیم فصل لیگ با شعار «غنچه قوامی را آزاد کنید» وارد میدان خواهند شد. این اتفاق در سال ۲۰۱۴ صورت پذیرفت. همچنین بر روی بیلبورد تبلیغاتی دور زمین سالن‌های شهرهای مودنا تصاویر غنچه قوامی با شعار «دیدن ورزش حق همه است» حکاکی شد.
واکنش‌ها به بازداشت > حمایت لیگ یونان

همچنین در لیگ والیبال یونان، بازیکنان تیم‌های زنان المپیاکوس، پاناتینایکوس و مردان آژاکس اووسمو با دست گرفتن پلاکاردهایی از وی حمایت نمودند.
واکنش‌ها به بازداشت > حمایت هلند و انگلیس

بازیکنان تیم دختران نورث دِوُون در انگلستان هم به کمپین پشتیبانی از غنچه قوامی پیوسته‌اند. لوسی بولتون عضو باتجربه تیم ملی والیبال ساحلی انگلیس نیز در این مراسم شرکت داشت.
واکنش‌ها به بازداشت > حمایت بازیکنان

برناردو رزنده کاپیتان تیم ملی برزیل و اروین انگاپت بازیکن تیم ملی والیبال فرانسه نیز بیانه‌هایی جداگانه‌ای را در خصوص آزادی موقتی غنچه قوامی در تلویزیون رای اسپورت منتشر نمودند.
واکنش‌ها به بازداشت > محرومیت ایران از میزبانی قهرمانی نوجوانان جهان

فدراسیون جهانی والیبال اف‌ای‌وی‌بی، در پیامی به فدراسیون والیبال ایران، ضمن «عذرخواهی و تشکر» از ایران اعلام کرد که در اقدامی، میزبانی بازی‌های قهرمانی نوجوانان جهان را از کشور ایران پس گرفته و آن به کشور آرژانتین سپرده‌است. این فدراسیون همچنین نامه‌ای به حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران ارسال کرده و در آن خواستار آن شده‌است که غنچهٔ قوامی از زندان آزاد شود و همچنین به زنان هم حق شرکت در ورزشگاه‌ها داده شود، در غیر این صورت، ممکن است ایران از میزبانی لیگ جهانی محروم شود. در حالی که فدراسیون جهانی والیبال علت محرومیت میزبانی را به‌طور رسمی در نامه‌اش اعلام نکرده‌است، محمدرضا داورزنی، رئیس فدراسیون والیبال ایران، در گفتگویی با خبرآنلاین، دلیل محرومیت ایران را با بازداشت غنچه قوامی مرتبط دانسته‌است. او در این مصاحبه، بازداشت قوامی به بهانهٔ تماشای بازی والیبال را ادعاهای دروغ رسانه‌های غربی به حساب آورده‌است. سایت کلمه نوشته‌است که این افدام فدراسیون جهانی والیبال، پس از آن صورت گرفته‌است که شورای حقوق زنان اتحادیه اروپا، از این فدراسیون خواسته‌است برای آزادی غنچه قوامی، به کشور ایران فشار بیاورد. رادیو زمانه در این باره نوشته‌است که این اقدام می‌تواند آسیب بزرگی بر سیر پیروزی‌ها و موفقیت‌های والیبال ایران بزند. این رسانه، از ابراز نگرانی شدید سعید درخشنده، دبیر فدراسیون والیبال ایران خبر می‌دهد و می‌نویسد درخشنده خواهان برگزاری یک نشست کارشناسی برای رسیدگی به این مسئله شده‌است. به گفتهٔ رادیو زمانه، سعیدی اظهار داشته‌است که «حضور خانم‌ها به شکل صحیح برای ارتقای والیبال و توسعه ورزش مفید است و باید هرچه زودتر این موضوع مدیریت شود».
رباب شهریان، معاون ورزش بانوان وزارت ورزش و جوانان، در گفتگویی با ایسنا در حاشیه بازدیدش از یک نمایشگاه مرتبط با مطبوعات، اظهار داشت که قسمتی از ورزشگاه‌ها، برای حضور بانوان در نظر گرفته خواهند شد. دویچه‌ولهٔ فارسی در واکنش به این خبر نوشت که «در حالی که غنچه قوامی، دختری که قصد تماشای بازی والیبال ایران و ایتالیا را داشت همچنان در زندان است اما معاون ورزش زنان وزارت ورزش اعلام کرده که ممنوعیتی برای ورود زنان به ورزشگاه‌ها وجود ندارد». این خبرگزاری، قوامی را «قربانی سیاست‌های ناهماهنگ مسئولان در بحث ورود زنان به ورزشگاه‌ها» توصیف کرد. سایت کلمه، بازداشت غنچهٔ قوامی بر این تصمیم مقامات ایرانی را مؤثر دانست.
اعتصاب غذا

بنا به گفتهٔ مادر غنچه قوامی، سوسن مشتاقیان، دخترش از روز ۹ مهر ۱۳۹۳ (۱ اکتبر) در اعتراض به بلاتکلیفی خود و تمدیدشدن مدت بازداشتش، به اعتصاب غذا دست زده‌است. به گزارش سایت کلمه، قوامی به دلیل اینکه از او بازجویی نکرده‌اند و همین‌طور با وجود اینکه پروندهٔ او به دادگاه انقلاب ارجاع داده شده اما به اتهامات او رسیدگی نمی‌شود، دست به اعتصاب غذا زده‌است. طبق گفتهٔ برادر قوامی، وقتی که به دفتر معاون دادستانی تهران رفته بودند، اجازهٔ ملاقات با غنچه قوامی به آن‌ها داده شده، اما در زمان ملاقات که در اتاقی با دوربین بوده‌است، از آن‌ها خواسته می‌شود که به تکذیب اعتصاب غذای قوامی بپردازند و برگه‌ای هم در همین رابطه به آن‌ها داده می‌شود تا امضاء کنند. بر طبق گفتهٔ ایمان قوامی، حال مادر غنچه قوامی پس از این برخورد بهم می‌خورد و به بیمارستان منتقل می‌شود. هر دو درخواست با مخالفت خانوادهٔ قوامی مواجه می‌شود. پس از اینکه غنچه قوامی در گفتگویی با خالهٔ خود متوجه این طرز برخورد با والدینش می‌شود، تصمیم می‌گیرد که در اعتراض به این حرکت، اعتصاب غذای خود را به اعتصاب غذای خشک تبدیل کند. طبق گفتهٔ برادر غنچه قوامی، وضع سلامتی او به علت اعتصاب غذا در وضعیت خوبی قرار ندارد و در صورت خودداری از نوشیدن آب و چای ممکن است جانش به خطر بیفتد هم سلولی او که «آتنا فرقدانی» نام دارد هم در اعتصاب غذا به سر می‌برد. فرقدانی نقاش و فعال حقوق کودکان است. او از شهریور ۹۳ در زندان به سر می‌برد. بنا به گفتهٔ مادر غنچه قوامی، این اعتصاب غذا ۱۴ روز به طول انجامیده‌است.
او از روز ۱۰ آبان یک اعتصاب غذای خشک دیگر را در اعتراض به ابهام در وضعیت پرونده‌اش شروع کرد. ایمان قوامی در مصاحبه‌ای با رادیو فردا، دلیل اعتصاب غذای خشک خواهرش را طولانی شدن روند ابلاغ حکم، به‌طوری‌که قاضی بیش از سه هفته از پایان دادگاه، هنوز حکم را ابلاغ نکرده، و همین‌طور ادامه داشتن روند بازداشت او، علی‌رغم تمام شدن موعد مقررشده، بیان می‌کند. مادر قوامی در مصاحبه‌ای در روز ۲۵ آبان ۱۳۹۳ با روز آنلاین، اظهار داشته‌است که پس از منتقل کردن او به زندان قرچک ورامین، او اعتصاب غذای خود را می‌شکند.
انتقادها به بازداشت

یک صفحهٔ فیس‌بوک برای آزادی غنچه قوامی ایجاد شده‌است که در آن تصاویری از بازی والیبال ایران و ایتالیا منتشر شده‌است. در این تصاویر، رامین مهمان‌پرست سخنگوی وزارت خارجه در دوره محمود احمدی‌نژاد و سفیر فعلی ایران در لهستان، همراه با چند زن که احتمالاً از اعضای خواندهٔ وی هستند، در حال تماشای بازی است. یک نظر در زیر این تصاویر گذاشته شده که در آن گفته شده «آیا این همان حق ساده‌ای نیست که غنچه قوامی به خاطر آن روز ۷۴ ام بازداشت خود را آغاز می‌کند؟ آن‌هم در بلاتکلیفی مطلق؟». سایت رادیو زمانه نوشته‌است که تماشای بازی والیبال، «خواست منطقی و معقول زنان ایرانی»، به مسئلهٔ امنیت ملی تبدیل شده و هر کس به آن اعتراض کند، به «تبلیغ علیه نظام متهم می‌شود». این سایت می‌نویسد «جرم زنانی مثل غنچه قوامی که امروز به خاطر اعتراض به شرایط نابرابر زنان در زندان به‌سر می‌برند، تبلیغ علیه نظام نیست، بلکه اعتراض به سیاست‌های مردسالاری است که مدام در تلاش است زنان را به حاشیهٔ خانه‌ها محدود کند، آن‌ها را زن خانه و خانواده تعریف کند و هر نوع تلاش زنان برای رسیدن به شرایط برابر با مردان را سرکوب کند.»
انتقادها به بازداشت > لیگ سری آ

فدراسیون والیبال ایتالیا در اقدامی به منظور آزادی غنچه قوامی، طرحی را اجرا کرد که طی آن در دوازده بازی نیم فصل لیگ برتر سری آ ایتالیا در سال ۲۰۱۴ قبل از شروع بازی، دو تیم با بنرهایی که روی آن نوشته «غنچه قوامی را آزاد کنید» وارد زمین شدند. این اقدام مورد توجه جوامع بین‌المللی قرار گرفت.
انتقادها به بازداشت > حمایت باشگاه مودنا

ستارگان و بازیکنان باشگاه مودنا از جمله اروین انگاپت، برونو رزنده و لوکا وتوری در کلیپی رسمی با هشتگ غنچه را آزاد کنید از آزادی زنان در ایران حمایت کردند.
مکس تیریوت

| مکس تیریوت | مکس تیریوت |
| --- | --- |
مکس در فیلم صلح جو: مکس در فیلم صلح جو
نام هنگام تولد: ماکسیمیلیون دریک  تیریوت
زادهٔ: ۱۴ اکتبر ۱۹۸۸ لوس آلتوس هیلز, کالیفرنیا
ملیت: آمریکایی
والدین: پدرش کامرون تیریوت مادرش بریجت اسنایدر
ماکسیمیلیون دریک تیریوت، (زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۸۸ کالیفرنیا) یک بازیگر آمریکایی است.
تیریوت زاده شده در لوس آلتوس هیلز کالیفرنیاست، برای کامرون تیریوت و بریجت اسنایدر؛ که پدر و مادرش هستند. او یک خواهر دارد، فرانسز و یک برادر، آیدان دارد. محل زندگی اش در غرب کالیفرنیا بود. پدربزرگ پدری او چارلز دی-ای یانگ تیریوت بود، صاحب و ناشر روزنامه سن فرنسیسکو کرانیکل (تاریخچه سن فرانسیسکو) و یکی از فرزندان د ای یانگ برادرز، برپاکنندگان کرانیکل (تاریخچه) بود.
تیریوت پس از مورد توجه قرار گرفتن در یک کلاس بداهه‌گویی، صاحب یک وکیل شد. او به جی ای پی خودش را نشان داد و در دو فیلم کوتاه ظاهر شد و این قبل از بازی در اولین نقش اولش در آن بچه را بگیر (۲۰۰۴) بود که یک کمدی هیجان انگیز برای نوجوانان بود. او بعداً در ۲۰۰۵ نقشی به نام سف پلامر را در پیسیفیر (صلح جو) بازی کرد که یکی از اعضای خانواده تحت سرپرستی یک نیروی دریایی با بازی وین دیزل بود. تیریوت همه ترانه‌ها را خودش برای فیلم انجام داد..
تیریوت در فضانورد فارمر، که اکرانش در ۲۳ فوریه ۲۰۰۷ بود، به اندازه نسخه ویژه فیلم نانسی درو، اکران شده در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۷ موفق ظاهر شد. همچنین او جوانی هیدن کریستنسن، نقش اول فیلم جامپر ( جهنده) را بازی خواهد کرد که فیلمبرداری اش در سپتامبر ۲۰۰۶ کلید خورده‌است. تیریوت در ساحل مانهاتان زندگی می‌کند و در ۲۰۰۶ از دبیرستان ال مولینو فارغ‌التحصیل شد. او از بسکتبال لذت می‌برد، همچنین از شکار، ماهیگیری و ورزش کشتی.
فیلم‌شناسی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۴ | بچه را بگیر | گاس |  |
| ۲۰۰۵ | صلح جو | سف پلامر |  |
| ۲۰۰۶ | فضانورد کشاورز | شپرد فارمر |  |
| ۲۰۰۷ | نانسی درو | ند نیکرسون |  |
| ۲۰۰۸ | جامپر | دیوید جوان |  |
| ۲۰۰۸ | کیت کیترج: یک دختر آمریکایی | ویل/چارلی |  |
| ۲۰۱۰ | روحم برای گرفتن | آدام «باگ» هلرمن |  |
| ۲۰۱۰ | با حال بمان | دوست پسرِ شاستا |  |
| ۲۰۱۰ | درخت خانوادگی | اریک بر نت |  |
| ۲۰۱۰ | کولی | مایکل استیوارت |  |
| ۲۰۰۹ | خونسرد باش |  |  |
| ۲۰۱۲ | خانهٔ آخر خیابان |  |  |
بیتس مدل دیلان بیتس
پولاکایو

مکان تاریخی صنعتی پولاکایو در بخش پوتوسی بولیوی واقع شده است. مرکز معدنکاری در اطراف هوآنچاکا، دومین معدن نقره بزرگ جهان، توسعه یافته و در سال ۱۸۳۳ تأسیس شده است.
مرکز معدن شامل:
خانه آنیتو آرس
ماسترانزا
کارهای ذوب پالایشگاه
یک آسیاب ریسندگی
اولین خط آهنی که تا کنون به بولیوی می رسد
پولاگایو همچنین شامل یک قطار است که بوچ کسیدی و سان دنس کید دزدیده‌اند.
مکی فیصلی

| مکی فیصلی | مکی فیصلی |
| --- | --- |
نماینده دوره‌های ۲۱ و ۲۳ مجلس شورای ملی: نماینده دوره‌های ۲۱ و ۲۳ مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایران
پیشه: سیاست‌مدار
مکی فیصلی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره‌های بیست و یکم و بیست و سوم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده خرمشهر از استان خوزستان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ساناتوریوم پایمیو

ساناتوریوم پیمیئو
ساناتوریوم پایمیو (فنلاندی: Paimion parantola, سوئدی: Pemars sanatorium) یک بیمارستان سل سابق در پایمیو، جنوب غربی فنلاند است که توسط معمار فنلاندی آلوار آلتو طراحی شده است. آلتو طراحی این پروژه را پس از بردن مسابقه معماری در سال ۱۹۲۹ دریافت کرد. ساختمان در سال ۱۹۳۳ تکمیل شد و بلافاصله پس از آن نقدهای مثبتی هم در فنلاند و هم در خارج از کشور دریافت کرد. این ساختمان تا اوایل دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک بیمارستان سل خدمت می‌کرد و سپس به یک بیمارستان عمومی تبدیل شد. امروزه این ساختمان متعلق به بیمارستان دانشگاه تورکو است ولی به عنوان بیمارستان فعالیت نمی‌کند؛ بلکه از سال ۲۰۱۴ این ساختمان به عنوان مرکز توانبخشی خصوصی برای کودکان عمل کرده است. این ساناتوریوم نامزد دریافت میراث جهانی یونسکو شده است.
نبرد ویازما–بریانسک

نبرد ویازما–بریانسک به مجموعه درگیری‌های نظامی در ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ در نواحی شهرهای ویازما و بریانسک در ۳۵۰ کیلومتری غرب مسکو، پایتخت شوروی، بین ورماخت و ارتش سرخ در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم اشاره دارد.
تهاجم نیروهای آلمانی با اسم رمز «عملیات تایفون»، با هدف محاصره و انهدام مدافعان مسکو و گشودن راه جهت حرکت به سمت پایتخت شوروی، از ۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ از سه محور آغاز شد. آلمانی‌ها با غافلگیر کردن طرف مقابل، تا ۱۰ اکتبر در قالب دو ناحیه عمده در اطراف شهرهای ویازما و بریانسک، قریب به یک میلیون نفر از نیروهای سه جبهه ارتش سرخ را به محاصره درآوردند. با پاکسازی این دو منطقه تا حدود روز ۲۰ اکتبر، هفت ارتش میدانی شوروی منهدم و حدود ۷۰۰ هزار نفر از نیروهای آن به اسارت آلمانی‌ها درآمدند. ورماخت با کسب این پیروزی بزرگ یک شکاف ۳۰۰ کیلومتری در خطوط دفاعی مدافعان غرب مسکو ایجاد و امکان ادامه پیشروی را فراهم آورد.
پیش‌زمینه

عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد. نیروهای آلمانی با شکست‌دادن دفاع مرزی ارتش سرخ، پیشروی سریعی در عمق خاک شوروی داشتند. تا اوایل ژوئیه ۱۹۴۱، ورماخت سه ارتش میدانی ارتش سرخ را در غرب مینسک محاصره و منهدم کرد و سپس از رودهای دوینا و دنیپر عبور نمود. موفقیت‌های مشابهی نیز در جناحین شمالی و جنوبی برای آلمان به‌دست آمد. در مرحلهٔ دوم عملیات، آلمانی‌ها پس از یک ماه مبارزهٔ سنگین، محاصرهٔ بزرگ دیگری — این بار حوالی اسمولنسک — ایجاد کردند و سه ارتش میدانی دیگر شوروی را از بین بردند.
بحث پیرامون چگونگی بهره‌گیری از پیروزی‌های اولیهٔ عملیات و تهاجم به مسکو از ژوئیه ۱۹۴۱ میان رهبران فرماندهی عالی آلمان در جریان بود. بسیاری از فرماندهان نیروی زمینی، ارتشبد فرانتس هالدر، به‌خصوص رئیس ستاد کل نیروی زمینی، خواهان پیشروی بلافاصلهٔ گروه ارتش مرکز به‌سمت مسکو بودند. چنین تهاجمی مسکو را در معرض تهدید قرار می‌داد، بنابراین بخش اصلی نیروهای ارتش سرخ را وادار به نبرد می‌کرد و امکان انهدام آن‌ها برای آلمانی‌ها فراهم می‌شد. با این حال، با دخالت آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، سرانجام تصمیم بر این شد که تمرکز نیروهای زرهی گروه ارتش مرکز بر شهرهای لنینگراد و کی‌یف در جناحین باشد. این تغییر مسیر اگرچه موفقیت‌های بزرگی را در پی داشت، موجب اخلال و تأخیر در حرکت گروه ارتش مرکز به‌سمت مسکو شد.
آماده‌سازی و طرح‌ریزی آلمان

درحالی‌که به نظر می‌رسید گروه ارتش شمال و گروه ارتش جنوب به‌کمک گروه ارتش مرکز توان اصلی نیروهای جبهه‌های شمال غربی و جنوب غربی شوروی را از بین برده‌اند، روز ۵ سپتامبر هیتلر با احضار هالدر، برنامه خود برای تهاجم به مسکو را با او در میان گذاشت. هیتلر گفت که این تهاجم می‌بایست در ۸ تا ۱۰ روز آینده آغاز شود. هیتلر می‌خواست گروه زرهی ۲ پس از پایان نبردهای اوکراین به‌سمت شرق چرخش کند.
پیش از پایان نبرد کی‌یف، روز ۶ سپتامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۵ پیشوا مقرر کرد گروه ارتش مرکز در اواخر سپتامبر تهاجم بزرگ دیگری به‌سمت شرق داشته باشد. این فرمان، نیروهای آلمان را موظف می‌کرد تا پیش از رسیدن زمستان، مدافعان مسکو را منهدم کنند و به‌سمت این شهر پیش بروند. بر مبنای این فرمان، گروه ارتش مرکز می‌بایست با تهاجم در جهت عمومی ویازما، «گروه ارتش تیموشنکو» را پیش از عقب‌نشینی منظم آن به‌سمت مسکو، در شرق اسمولنسک از دو طرف با نیروهای زرهی محاصره و منهدم کند. برای این کار، دو «گروه شوک» می‌بایست تشکیل می‌شد: یک گروه در جناح جنوبی در جنوب شرقی شهر روسلافل که محور تهاجم آن به‌سمت شمال شرقی بود؛ این گروه می‌بایست از نیروهای گروه ارتش مرکز و لشکرهای دوم و پنجم زرهی که جهت اجرای این مأموریت آزاد می‌گشتند، ساخته می‌شد. گروه دیگر در ناحیهٔ ارتش نهم و با محور تهاجم از طریق شهر بلیی بود؛ این گروه می‌بایست تا جای ممکن شامل آرایش‌های بزرگی از گروه ارتش مرکز می‌شد.
۱۰ سپتامبر، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان بر مبنای فرمان هیتلر، از جانب خود دستور به «ادامهٔ عملیات‌ها» داد. این فرمان به «انهدام گروه ارتش تیموشنکو» اهمیت کمتری می‌داد و ادامهٔ حرکت به‌سمت مسکو را منوط به «تکمیل محاصره» و «اطمینان از انهدام نیروهای دشمن» می‌دانست. بر این اساس، گروه زرهی ۲ و ارتش دوم ورماخت نیز به‌سمت شمال شرقی یورش می‌بردند و جناح راست آن‌ها شهر اریول را تصرف می‌کرد؛ بنابراین بیشتر نیروهای ارتش دوم ورماخت از فرایند انهدام محاصرهٔ کی‌یف جدا می‌شدند تا همراه گروه زرهی ۲، محور سوم تهاجم را مستقل از نیروهای محدودهٔ ویازما ایجاد نمایند و از جناح راست مابقی نیروها محافظت کنند. فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان قصد داشت با الحاق گروه‌های زرهی ۳ و ۴، حلقهٔ محاصره را در ویازما ببندد اما فیلدمارشال فون بک ترجیح می‌داد محاصره در گژاتسک، در شرق ویازما، بسته شود. سرانجام توافق بر این شد که دو گروه زرهی حلقهٔ درونی را در ویازما و حلقهٔ بیرونی را در گژاتسک ببندند.
پیوست شماره ۱ به فرمان فرماندهی عالی نیروی زمینی با تأکید بر نیروهای متحرک، قرارگاه فرماندهی یک سپاه به‌همراه دو لشکر پیاده‌نظام و قرارگاه فرماندهی یک سپاه موتوریزه به‌همراه دو لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه را از گروه ارتش جنوب به گروه زرهی ۲ منتقل کرد. گروه ارتش شمال هم موظف شد قرارگاه فرماندهی گروه زرهی ۴ را به‌همراه قرارگاه فرماندهی سه سپاه، پنج لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه به گروه ارتش مرکز انتقال دهد. دو لشکر زرهی نیز که از آلمان راهی منطقهٔ عملیاتی بودند، نیز بعدتر به نقطهٔ اصلی تهاجم ملحق می‌شدند.
آغاز عملیات تایفون

از ساعت ۵:۳۰ بامداد ۲ اکتبر ۱۹۴۱، عملیات تایفون (تهاجم پاییزهٔ ورماخت برای سلطه بر مسکو) در خط مقدمی به طول ۷۶۰ کیلومتر با گلوله‌باران شدید و تهاجم هوایی گسترده آغاز شد. تفاوت در تحرک‌پذیری نیروهای آلمان و شوروی بلافاصله پس از آغاز عملیات هویدا شد. حملهٔ نیروهای فون بک از دو طرفِ دفاع اصلی شوروی و یورش گروه زرهی ۲ از جنوب بریانسک، ارتش سرخ را کاملاً غافلگیر کرد. در برخی نقاط، اراضی بدون مقاومت سازمان‌یافتهٔ چندانی به سلطه مهاجمان درآمد و ضدحملات محلی تنها از بعدازظهر روز نخست گزارش شدند. پیاده‌نظام ارتش‌های نهم و چهارم ورماخت در جریان رزم نزدیک سنگربه‌سنگر، در چندین نقطه خط دفاعی شوروی را شکافتند. نیروهای گروه‌های زرهی ۳ و ۴ ورماخت با بهره‌گیری از این شکاف‌ها از خط مقدم دشمن عبور کردند. اشتباهات شوروی که حاصل از تفسیر غلط محل استقرار نیروهای آلمانی بود، گودریان را قادر به رخنهٔ سریع در دفاع ارتش سرخ کرد. البته با وجود غافلگیری اولیه، پس از مدت کوتاهی برای آلمانی‌ها مشخص شد شوروی از پیش بسیج نیروهای ذخیرهٔ خود را آغاز کرده و با تمام توانْ آمادهٔ نبرد نهایی در غرب مسکو بود.
نبرد ویازما > شکستن خط ارتش سرخ

در قسمت شمالی خط مقدم، یگان‌های زرهی ارتشبد هرمان هوت در گروه زرهی ۳ ورماخت با پشتیبانی ۴ جناح جنگنده و هواگرد تهاجمی لوفت‌وافه، همان روز نخست با تهاجم متمرکز ۲۰ کیلومتر در خطوط دشمن پیشروی کردند و اتصال بین ارتش‌های نوزدهم و سی‌ام جبههٔ غربی شوروی را در شمال شهر دوخوفشچینا شکافتند. با این شکاف، راه سپاه ۵۶ موتوریزه به‌سمت شهرهای خولم و ویازما و راه سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت به‌سمت شهر رژف و اراضی ولگای علیا باز شد. همزمان در قسمت مرکزی خط مقدم، نیروهای ارتشبد اریش هوپنر (گروه زرهی ۴) خط ارتش چهل و سوم در لایهٔ نخست جبههٔ ذخیرهٔ شوروی را شکستند و خود را به مواضع ارتش سی و سوم شوروی در لایهٔ بعدی رساندند. هوای صاف و آفتابی منطقه نیز برای پیشروی آلمانی‌ها بسیار مناسب بود. اطلاعات به دست آمده از افسران به‌اسارت‌درآمدهٔ ارتش سرخ و شنود رادیویی آلمان، نشان می‌داد که هیچ فرمان عقب‌نشینی به نیروهای شوروی داده نشده بود و ارتش‌های آن دستور گرفته بودند به هر قیمتی مواضع را حفظ خود را کنند. در پی این تحولات، ایوان کونیِف، فرمانده جبهه غربی شوروی، شروع کرد به هدف‌گیری سرنیزهٔ زرهی هوت با آتش توپخانه و جمع‌آوری نیرو برای دفع تهاجم زرهی آلمانی‌ها. از این رو، ایوان بولدین، معاون خود را موظف کرد با لشکرهای ۱۲۶ و ۱۵۲ تفنگدار و ۱۰۱ موتوریزه و تیپ‌های ۱۲۶ و ۱۲۸ تانک (با حدود ۳۰۰ تانک) به جناح راست گروه زرهی ۳ ورماخت حمله کند. در پی این ضدحمله، درگیری‌های سنگین در روزهای ۳ و ۴ اکتبر به وجود آمد که سرعت نیروهای هوت کاهید اما باعث توقف آنان نشد. استاوکا که نیروی ذخیرهٔ خود را جهت مقابله با گودریان به جنوب گسیل کرده بود، دیگر چیزی برای توقف آلمانی‌ها در قسمت شمالی در اختیار نداشت.
نبرد ویازما > اقدام ورماخت برای محاصره

روز ۳ اکتبر گونتر فن کلوگه، فرماندهٔ ارتش چهارم ورماخت به گروه زرهی ۴ که ۸۰ کیلومتر در عمق دفاع شوروی نفوذ کرده بود، دستور داد سپاه ۴۶ موتوریزه به‌عنوان قسمت جنوبی انبر برای ایجاد محاصره‌ای در غرب ویازما، در طول مرز جبهه‌های بریانسک و ذخیرهٔ شوروی، به‌سمت شمال چرخش کند. بر این اساس، بیشتر نیروهای هوپنر با چرخش به‌سمت شمال، راه شهر یوخنوف را پیش گرفتند که در عمق اراضی پشت‌سر جبهه غربی شوروی و در ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی ویازما قرار داشت. پیش از آن‌که خبر این چرخش به استاوکا برسد، یوخنوف به تصرف آلمانی‌ها درآمد. سرنیزه‌های زرهی ورماخت در عمق دفاع شوروی در ۴۵ کیلومتری ویازما قرار داشتند. در این شرایط، تصمیم استالین بر عدم‌صدور دستور عقب‌نشینی کاملاً به‌نفع آلمانی‌ها تمام شد. نیروهای جبهه‌های غربی و ذخیرهٔ شوروی در مواضع دفاعی پیشین خود، بین دو انبر محاصره‌کنندهٔ آلمانی، همچنان در حال مبارزه بودند.  ناهماهنگی عملیاتی هم‌اکنون تأثیر خود را نشان می‌داد و جبهه‌های غربی و ذخیرهٔ شوروی قادر به یاری یکدیگر نبودند.
در قسمت جنوبی انبر، گروه زرهی ۴ و ارتش چهارم ورماخت روز ۴ اکتبر شهرهای اسپاس-دمنسک و کیروف را تصرف کردند. در قسمت شمالی انبر، با بروز مشکلات تدارکات‌رسانی، پس از برخورد هوت به ارتش سی و دوم در لایه دوم جبهه ذخیره شوروی، ذخایر سوخت گروه زرهی ۳ ورماخت به پایان رسید و سرنیزه زرهی آن نیازمند کمک‌رسانی توسط لوفت‌وافه گشت. این سوخت‌رسانی تا روز بعد به طول انجامید و به کونیف فرصت داد تا برای گریز از محاصره، درخواست مجوز عقب‌نشینی دهد. او همچنین به بولدین و ارتش شانزدهم روکوسوفسکی فرمان داد که به‌ترتیب از جنوب و از شمال به جناحین مهاجمان آلمانی در سمت ویازما یورش برند. یادداشت‌های جنگی گروه زرهی ۳ در روز ۵ اکتبر گزارش از تلفات سنگین ضدحملهٔ شوروی در جنوب خولم داد. همان روز، هواگردهای شناسایی شورویْ ستون ۱۵ کیلومتری تانک‌های آلمانی را مشاهده کردند که در محوری در جنوب ویازما به‌سمت شرق در حرکت بود. با وجود وصول دو گزارش مشابه دیگر، استاوکا از پذیرش آن‌ها اجتناب کرد و آنها را اطلاعات «غلط» دانست. نیکولای سبیتوف، فرمانده نیروی هوایی منطقه نظامی مسکو که این گزارش‌ها را ارسال می‌کرد توسط ان‌کاوه‌ده به اتهام «اضطراب آفرینی» بازجویی شد. سبیتوف تحت فشار گزارش خود را پس گرفت.
نبرد ویازما > تلاش شوروی برای گریز و تکمیل محاصره

همان شب ۵ اکتبر، استاوکا سرانجام اجازه داد کونیف نیروهایش را از محاصرهٔ در حال تکمیل در غرب ویازما بیرون بکشد. فرمان مشابهی نیز به جبههٔ ذخیرهٔ شوروی فرستاده شد. روز ۶ اکتبر، ارتش‌های شانزدهم و نوزدهم جبههٔ غربی شوروی موظف شدند راه را به‌سمت شرق باز کنند. ارتش‌های سی و یکم و سی و دوم جبهه ذخیره نیز برای ایجاد فرماندهی واحد، تحت امر جبههٔ غربی قرار گرفتند. همان روز پیش و پس از طلوع خورشید، بمب‌افکن‌های شوروی جهت جبران عملکرد نیروی زمینی، به مواضع ارتش چهارم ورماخت در ناحیهٔ یوخنوف حمله کردند و با وجود مواجهه با جنگنده‌های آلمانی، توانستند پل رود اوگرا در مجاورت این شهر را منهدم کنند. تا این زمان، برای پوشش موثرتر جنگنده‌ها و انتقال هوایی تدارکات، لوفت‌وافه با وجود حضور نیروهای شوروی در حوالی آن‌ها سعی در استفاده از پایگاه‌های هوایی پیشین داشت.
روز بعد، تمامی نیروهای جبههٔ غربی شوروی نیز فرمان به تلاش برای خروج از محاصره گرفتند. همزمان ارتشبد گئورگ-هانس راینهارت جانشین هوت در فرماندهی گروه زرهی ۳ ورماخت شد. اقدامات کونیف بسیار دیر صورت گرفت و با اتصال لشکر هفتم زرهی گروه زرهی ۳ و لشکر دهم زرهی گروه زرهی ۴ در ویازما، روز ۷ اکتبر محاصرهٔ نیروهای شوروی در غرب آن تکمیل شد؛ با به دام افتادن ارتش‌های شانزدهم، نوزدهم، بیستم و بیست و چهارم و بخش‌هایی از ارتش سی و دوم، ۴۵ لشکر ارتش سرخ در منطقه‌ای بزرگ به محاصره افتادند. دو ارتش از جبههٔ غربی و دو ارتش دیگر از جبههٔ ذخیرهٔ شوروی بودند که مجموع قوای آن‌ها تا حدود ۷۵۰ هزار نفر می‌رسید. در ابتدا، مساحت محاصرهٔ ناحیهٔ ویازما حدود ۷۵ در ۳۵ کیلومتر بود و به‌دلیل تعداد زیاد نیروهای درون محاصره، تراکم جمعیت بالایی داشت.
عملیات در ناحیهٔ ویازما گونه خاصی از موفقیت برای ورماخت به حساب می‌آمد، زیرا محاصرهٔ نیروهای شوروی در فاصلهٔ تنها ۱۰۰ کیلومتری از یارتسفو و ۱۷۰ کیلومتری از روسلافل حاصل شد و آن‌چنان به نقطهٔ آغاز تهاجم نزدیک بود که پیاده‌نظام توانست به‌سرعت خود را به موقعیت برساند و نیروهای زرهی را در تکمیل محاصره یاری کند. تا روز ۶ اکتبر، گروه ارتش مرکز توانسته بود حدود ۷۸ هزار تن از قوای ارتش سرخ را اسیر کند و بیش از ۲۷۰ تانک آن را منهدم کند یا به‌غنیمت گیرد.