اسماعیل آذری‌نژاد
1)زندگی­نامه > 1.12) آموزش به معلّمان، توانمندسازی خانواده­ ها

دهدشت حاشیه شهری دارد که آسیب­های اجتماعی در آن زیاد است و هر خانواده و هر بچه ­­ای با یک معضل و آسیب دست و پنجه نرم می­کند. یکی از بزرگ­ترین مشکلات مناطق محروم، انگیزه پایین معلمان برای دانش­افزایی و آشنایی با رویکردهای نوین آموزشی است. اغلب با روش­های خلّاقانۀ آموزشی آشنایی ندارند، اهل کتاب­ خواندن نیستند و تخیل آن­ها به خوبی پرورش پیدا نکرده است. او باور دارد که تغییر و اصلاح از هر فرد شروع می شود. بنابراین تلاش می­کند ارتباط موثر و دوستانه­ای با معلّمان داشته باشد و آن­ها را با مهارت­های کتابخوانی و انجام فعالیت با کودکان آشنا سازد. او یک شبکۀ مجازی برای ارتباط مستمر با معلّمان راه انداخته است و از طریق این شبکه برای آن­ها طرح درس می­فرستد و گزارش فعالیت‌های آن­ها را دریافت می­کند. در این گزارش­ها معلّم­ ها تعریف، ضرورت و بازخورد فعالیت­ها را می‌نویسند:«در کارگاه مجازی با معلم­ها سعی می­کنم ابتدا چراغ را در دل خود معلم روشن کنم که معلّم خودش را دوست داشته باشد و به توانایی­هایش باور پیدا کند. ابتدا در زندگی خودش زیبایی خلق کند. آنگاه این چرخه ادامه پیدا می­کند و عشق فراگیر می­شود.»
او معتقد است عامل مهمی که موجب بالارفتن انگیزه معلّم می­شود؛ مهارت­ داشتن در حرفۀ شغلی ­شان است. اینکه معلّم با مهارت­های ارتباط با مخاطب آشنا باشد و بداند چگونه با مخاطبانش درگیر فعالیت­های مختلف شود تا اثرگذاری و رشد را در آن­ها ببیند برای او رضایت مادی و معنوی به همراه دارد.
او تلاش می­کند معلّم­های خلاق و توانمند را شناسایی کند، منابع مناسب را برای مهارت­ افزایی در اختیار آن­ها بگذارد و همواره مشوق آن­ها باشد. گاهی برای معلم­ها کارگاه آموزشی برگزار می­کند و در این کارگاه­ها، کتاب­های خوب به آن­ها معرفی می­کنیم.
به نظر اسماعیل آذری ­نژاد به جای تمرکز روی نیروی انسانی خارج از روستا، باید همیشه تلاش کرد تا از ظرفیت­های نیروهای محلی استفاده شود  و آن­ها به فعالیت در جامعۀ محلی خود ترغیب شوند.
مسئلۀ دیگری که روستاهای این مناطق با آن روبروست پایین بودن سطح سواد خانواده­ هاست. در اغلب روستاها پدر و مادر سواد کافی ندارند. بنابراین، مشارکت­ خانواده ­ها در آموزش کودکان یکی از اهداف فعالیت­های آذری ­نژاد است.
او با درگیرکردن جامعه محلی، به ویژه مادران در فعالیت­های کتابخوانی توانسته است بر میزان توانمندی خانواده­ ها اثر بگذارد. علاوه بر افزایش درک و آگاهی خانواده­ ها نسبت به اهمیت کتابخوانی کودکان، کمک به سوادآموزی خانواده ­های بی­سواد یا کم­ سواد و نیز حمایت از کارآفرینی افراد کم ­درآمد و بدسرپرست از جمله تأثیرات این رویکرد بوده است. بارها پیش آمده است که او مادران کم ­درآمد و سرپرست خانوار را به تولید عروسک­های محلی، ساخت وسایل تزئینی یا آموزش هنرهای بومی به فرزاندانشان تشویق کرده است تا به این وسیله احترام، عزت نفس و استقلال آنان حفظ شود و در روند آموزش کودکان نیز سهیم شوند.
بسیاری از مادران جوان در مناطق روستایی سواد ندارند و خانواده ­ها بیش­تر از آنکه دغدغۀ کتابخوانی یا رشد خودشان را داشته باشند درگیر مشکلات مالی و تأمین نیازهای اولیه زندگی­شان هستند. آن گروه از خانواده­ ها که وضع خوبی دارند و دغدغۀ مالی ندارند نیز درک درستی از اهمیت کتابخوانی و تأثیر آن بر رشد کودک ندارند. او از خانواده ­ها، به ویژه مادران می­خواهد تا در کنار بچه­ ها قصه بخوانند و نقاشی کنند. اما آن­ها توان فعالیت در کنار بچه ­ها را ندارند. بنابراین به هر روستایی که می­رود یک جلسه صمیمانه با پدر و مادرها برگزار می­کند، با آن­ها به گفت‌و‌گو می­نشیند، درباره مشکلات باهم همفکری و راهکارها را جست‌وجو می­کنند.
او زنان روستایی زیادی را به ساخت وسایل تزئینی ترغیب کرده است. دست­ سازه ­های آن­ها را خریداری می­کند و از آن­ها می­خواهد که هنر خود را به فرزاندانشان آموزش بدهند: «مادر چهار کودک و نوجوان و سرپرست خانوار است. سواد ندارد، ممکن است معنای خلاقیت را نداند، اما به معنای واقعی خلاق است. هر بار که از روستا وسایل تزیینی می­فرستد از تنوع فعالیتش لذت می­برم. امروز به او گفتم به شرطی وسایل بعدی را می­پذیرم که هنرت را به فرزندانت آموزش دهی و همراهت شوند.»