stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سازمان دانشجویی حزب اسلامی کار
انتخابات ۹۲

در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ سازمان دانشجویی حزب اسلامی کار ابتدا از هاشمی رفسنجانی حمایت کرد به نحوی که اعضای این سازمان در هر شهر از کشور به صورت عمیلاتی شروع به کار کردند و علاوه بر ستاد انتخاباتی هاشمی رفسنجانی، در ستاد ملی جوانان اصلاح طلب نیز تنی چند از اعضای مؤثر و مسئولین سازمان علاوه بر عضویت در هیئت مؤسس، شورای سیاست گذاری، هیئت اجرای و کمیته‌های گوناگون این ستاد فراگیر، مسئولیت مدیریت و هدایت «کمیته استان‌ها» و سازماندهی نیروهای این ستاد در سراسر کشور را بر عهده داشتند. همچنین شاخه تهران این سازمان مسئولیت ناحیه شرق این شهر را در تبلیغات انتخاباتی بر عهده گرفته بود. جلسات اولیه تأسیس ستاد ملی جوانان اصلاح طلب نیز از دفتر این سازمان کلید خورد.
در نهایت پس از عدم تأیید صلاحیت هاشمی رفسنجانی، این سازمان هماهنگ با موضع شورای هماهنگی جبهه اصلاحات و پس از انصراف دکتر عارف، از کاندیداتوری دکتر حسن روحانی حمایت کرد که در این زمینه طعم پیروزی را چشید. همچنین این تشکل در انتخابات شوراهای شهر نیز از ائتلاف اصلاح‌طلبان حمایت کرد. گفتنیست در همایش پایانی ستاد جوانان اصلاح طلب که در شهرکرد برگزار شد، از این سازمان با اهدای لوح و تندیس تقدیر شد که تصویر تقدیر از رئیس این سازمان به عنوان عکس یک در صفحه اول روزنامه بهار منتشر شد.
رئیس

رئیس این سازمان از سال 93 تاکنون مهدی فرنیان است
استعفاء از حزب اسلامی کار

مسئولین سازمان دانشجویی حزب اسلامی کار در سراسر کشور ششم بهمن ۹۳ با امضای استعفانامه‌ای به نمایندگی از این تشکل سیاسی جدایی خود را از حزب اسلامی کار اعلام کردند. آن‌ها در بیانیه خود که به امضای جمعی از مسئولین این سازمان رسیده بود نوشتند: «به استحضار می‌رساند امضاکنندگان این نامه به عنوان مسئولین فعلی و پیشین سازمان دانشجویی و به نمایندگی از این تشکیلات جوان اصلاح‌طلب به دلیل پاره‌ای از مسائل، استعفای خود را از حزب اسلامی کار اعلام می‌نمایند. در شرایط کنونی به ذکر علنی دلایل این استعفاء که ممکن است مورد سوء استفاده سودجویان و بدخواهان جریان اصلاحات قرار گیرد نمی‌پردازیم.» در ادامه این استعفانامه که به مسئولین حزب تحویل داده شد، تأکید شده‌است که «بدیهی است که فعالیت و موضع‌گیری‌های آینده تحت عنوان سازمان دانشجویی حزب اسلامی کار، هیچ گونه مسئولیتی را متوجه امضاء کنندگان این استعفانامه نخواهد کرد. ما همچنان اولویت فعالیت خود را پس از منافع ملی، تقویت و بارور کردن اصلاحات می‌دانیم و ضمن اعتقاد به لزوم فعالیت تشکیلاتی صادقانه در چارچوب احزاب قانونی دیگر که شعارشان منطبق با کلام این سالهای ما باشد، با احساس مسئولیت اجتماعی، اعتقاد و ایمان به تحقق توسعه همه‌جانبه کشور و کادرسازی برای آینده اصلاحات تلاش خواهیم کرد. ما با امید به ساختن ایرانی اسلامی، آباد و آزاد مجدانه کوشش می‌کنیم و ذیل پرچم اصلاح طلبی دین خود را به کشور عزیزمان ادا خواهیم کرد و در این راه فقط به خدای خود امید داریم. حسبنا الله و نعم الوکیل.»
بیانیه‌ها

استعفای اعضای سازمان دانشجویی در سراسر کشور از حزب اسلامی کار
بیانیه اعتراض به حداقل دستمزد کارگران
بیانیه آغاز به کار شاخهٔ قزوین سازمان دانشجویی حزب اسلامی کار
بیانیه دربارهٔ اولویتهای دولت یازدهم
بیانیه روز قدس
بیانیه روز دانشجو
بیانیه دربارهٔ آغاز به کار مجلس نهم
بیانیه در خصوص اعدام اتباع ایرانی در عربستان
بیانیه در محکومیت اهانت به پیامبر اسلام
بیانیه در خصوص تفکیک جنسیتی در دانشگاه ها
بیانیه اعتراض به لغو مجوز تشکل دانشجویی بیدار
بیشمه (شیرینی ترکمنی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام‌های جایگزین: پیشمه
گونه: شیرینی
خاستگاه:  ایران
منطقه: گلستان، ترکمن‌صحرا
سازنده: ترکمن
مواد اصلی: شکر، روغن جامد، تخم‌مرغ، شیر، ماست، بکینگ پودر، وانیل، آرد
بیشمه یا پیشمه  نوعی شیرینی به‌شکل نان است مانند که ریشه در قوم ترکمن دارد که از آرد، شکر، تخم مرغ و پوست پرتغال تهیه می شود و خمیر تهیه شده از این مواد را در روغن داغ سرخ می کنند. شایان ذکر است این شیرینی بسیار شبیه به پیراشکی است.
آزمون ایمنی الکتریکی

هدف از انجام آزمون ایمنی الکتریکی، حصول اطمینان از رعایت استانداردهای ایمنی و عملکرد بی‌خطر تجهیزاتی است که از انرژی الکتریکی استفاده می‌کند. در همین راستا، دولت‌ها و آژانس‌های متعدد بین‌المللی قوانین و دستورالعمل‌های سخت‌گیرانه‌ای را در خصوص دستگاه‌ها و تجهیزاتی که در سطح جهانی به فروش می‌رسند ابلاغ کرده‌اند. به این ترتیب، در بسیاری از بازارها تبعیت از استانداردهای ایمنی‌ای که توسط آژانس‌های ایمنی و استاندارد نظیر UL, CE, VDE, CSA, BSI, CCC و … تصویب و ابلاغ شده‌اند الزامی است. برای اثبات تبعیت از این قوانین و رعایت استانداردها، هر محصول می‌بایست آزمون‌های ایمنی مختلفی را نظیر آزمون ولتاژ بالا (یا آزمون تحمل ولتاژ دی‌الکتریک)، آزمون مقاومت عایقی، آزمون اتصال به زمین و آزمون جریان نشتی (آزمون نشتی خط، آزمون جریان نشتی زمین، آزمون جریان نشتی بدنه یا آزمون جریان نشتی بیمار) بگذراند. جزئیات انجام این آزمون‌ها در IEC 60335، IEC 61010 و بسیاری از منابع ملی و بین‌المللی دیگر بیان شده‌است.
به‌طور کلی، IEC 60335 پراستفاده‌ترین استاندارد موجود برای سنجش ایمنی الکتریکی تجهیزات (به ویژه تجهیزات و وسایل خانگی) است و بسیاری از آزمون‌های سنجش ایمنی الکتریکی در جهان بر اساس این استاندارد طراحی شده‌اند. همچنین برای تأمین ایمنی و سلامت در محل کار، بخش‌های زیادی از قوانین بهداشت و سلامت حرفه‌ای شامل دستورالعمل‌هایی در خصوص ایمنی الکتریکی و ادوات مورد نیاز برای کار با تجهیزات الکتریکی در ولتاژهای پایین و بالاست.
آزمون‌های ایمنی الکتریکی > آزمون ولتاژ بالا (تحمل ولتاژ دی‌الکتریک)

در این آزمون برای سنجش صحت عمل‌کرد، تجهیزات الکتریکی در ولتاژی بسیار بالاتر از ولتاژ نامی و عمل‌کردی مورد استفاده قرار می‌گیرند. در این آزمون عایق مورد استفاده در محصول نسبت به حالت عادی تحت ولتاژ بالاتری قرار می‌گیرد و در صورت رخ ندادن پدیدهٔ شکست دی‌الکتریک در آن، آزمون با موفقیت به پایان می‌رسد. ولتاژ اعمالی در این آزمون، در اکثر مواقع معادل دو برابر ولتاژ عمل‌کردی دستگاه در حالت عادی است؛ هرچند در هنگام طراحی محصولات الکتریکی با کلاس ایمنی II، ممکن است ولتاژهای بسیار بالاتری نیز مورد استفاده قرار بگیرند. همچنین لازم است ذکر شود برای تمامی تجهیزات الکتریکی، این آزمون یک آزمون سراسری است؛ در واقع تمامی واحدهای تولیدشده از دستگاه می‌بایست مورد آزمون واقع شده و تنها در صورت گذراندن این آزمون می‌توانند مورد استفاده قرار بگیرند.
آزمون‌های ایمنی الکتریکی > آزمون مقاومت عایقی

هدف از انجام این آزمون سنجش مقاومت کلی عایق مورد استفاده در تجهیزات الکتریکی با اعمال ولتاژ ۵۰۰ – ۷۰۰ ولت (برای سیستم‌های ولتاژ پائین) است. مقدار کمینهٔ مقاومت عایق برای گذراندن آزمون مقاومت عایقی، در حدود یک مگا اهم است. این آزمون به هیچ‌عنوان جایگزینی برای آزمون تحمل ولتاژ دی‌الکتریک نیست و بسیاری از استانداردها و آژانس‌های ایمنی این آزمون را نیز به عنوان یک آزمون سراسری قلمداد کرده‌اند. همچنین می‌توان پس از هر عملیات تعمیر نیز تجهیزات الکتریکی را مجدداً تحت این آزمون مورد بررسی قرار داد.
آزمون‌های ایمنی الکتریکی > آزمون اتصال به زمین

در این آزمون مقاومت بین پین سوم (پین زمین) و بدنهٔ رسانای خارجی دستگاه اندازه‌گیری می‌شود. به‌طور کلی، بیشینهٔ مقدار قابل قبول برای این مقاومت ۰٫۵ اهم (و در برخی از استانداردها ۰٫۱ اهم) است. به‌طور معمول این آزمون در جریان‌های اندکی بالاتر (در حدود ۲۵–۶۰ آمپر) انجام می‌شود تا ولتاژ بدنهٔ دستگاه، حتی در جریان‌های بالاتر، پیش از قطع جریان توسط مدار در حدود ایمن باقی بماند. انجام این آزمون برای حصول اطمینان از عدم بروز شوک الکتریکی به علت نقص فنی در عایق ضروری است. به‌طور مثال، در کشور هند جریان مشخص‌شده برابر ۱۶ آمپر است و آزمون در جریان ۳۲ آمپر انجام می‌شود.
آزمون‌های ایمنی الکتریکی > آزمون جریان نشتی (آزمون نشتی خط)

هدف از انجام این آزمون اندازه‌گیری جریان نشتی ناخواستهٔ عبوری از عایق (دی‌الکتریک) خازن است. این آزمون معمولاً در ۱۰۰٪ - ۱۱۰٪ ولتاژ عمل‌کردی دستگاه مورد آزمون انجام می‌شود و بیشینهٔ جریان نشتی قابل قبول در آن در حدود ۲۰ میکروآمپر است. در ابتدا این آزمون فقط برای تجهیزات پزشکی به شکل اجباری انجام می‌شد.
انجام آزمون ایمنی الکتریکی > بازرسی بصری

در این مرحله متخصص یا تکنسین برق، پیش از آغاز آزمون، تجهیز الکتریکی را مورد بررسی بصری قرار می‌دهد. در این گام آسیب فیزیکی مشهود (مثل شکستگی)، محل نامناسب به‌کارگیری تجهیزات، اضافه‌بار یا تولید گرمای نامتعارف توسط تجهیز الکتریکی مشخص می‌شود.
انجام آزمون ایمنی الکتریکی > آزمون غیرفعال

آزمون پیوستگی: آزمونی که در آن وجود اتصالات اشتباه و ناقص (در رساناها و سیم‌های تجهیز الکتریکی) مورد بررسی قرار می‌گیرد.
آزمون مقاومت عایقی: آزمونی که صحت عمل‌کرد عایق مورد استفاده در تجهیز را بررسی می‌کند.
آزمون تقارن (پلاریته): این آزمون ترتیب صحیح اتصالات را مورد بررسی قرار می‌دهد.
آزمون آرایش زمین: این آزمون صحت آرایش زمین تجهیز و صحت اتصالات زمین را بررسی می‌کند.
انجام آزمون ایمنی الکتریکی > آزمون فعال

آزمون خطا در امپدانس حلقهٔ زمین: این آزمون مدت زمان بین بروز خطا و قطع جریان توسط دستگاه را در صورت ایجاد اشکال در عمل‌کرد دستگاه بررسی می‌کند.
آزمون RCD: امروزه در بسیاری از سیستم‌های الکتریکی از تجهیزات RCD و RCBO استفاده می‌شود. این دستگاه‌های در هنگام ناپدید شدن جریان الکتریکی در مدار (همانند عبور جریان الکتریکی از طریق بدن کاربر به زمین) جریان الکتریکی را قطع می‌کنند. این آزمون، صحت عمل‌کرد این تجهیزات را مورد بررسی قرار می‌دهد.
انجام آزمون ایمنی الکتریکی > گزارش نتایج

پس از انجام آزمون‌های ایمنی الکتریکی، متخصص ایمنی الکتریکی گزارش وضعیت تجهیز الکتریکی یا گزارش آزمون و بازبینی دوره‌ای تجهیز را ثبت می‌کند. در این گزارش تمامی آسیب‌ها، عیوب، شرایط خطرساز و عدم‌تطابق‌های احتمالی با استانداردهای روز ایمنی که ممکن است ریسک بروز خطا را افزایش دهند ذکر می‌شود. در صورت وجود خطر یا احتمال وجود آن در تجهیز الکتریکی، شرایط کلی دستگاه در این گزارش با عنوان «نامطلوب» ارزیابی می‌شود که نشان می‌دهد برای جلوگیری از بروز خطر به اقدام فوری نیاز است.
داگلاس بوث

| داگلاس بوث | داگلاس بوث |
| --- | --- |
فوریۀ ۲۰۱۱: فوریۀ ۲۰۱۱
نام هنگام تولد: داگلاس جان بوث
زادهٔ: ۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال) لندن، انگلستان
ملیت: بریتانیایی
پیشه: بازیگر، مانکن
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۶ - تاکنون
داگلاس جان بوث ( به انگلیسی: Douglas John Booth، متولد ۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۲ ) هنرپیشهٔ بریتانیایی، محبوبیت وی بیشتر بخاطر ایفای نقش بوی جورج در درام تلویزیونی «نگران پسر» است که از کانال بی‌بی‌سی تو بر روی آنتن رفت. او اخیراً در فیلم تلویزیونی «کریستوفر و نوعش» ظاهر شده است. همچنین به عنوان نقش مقابل هیلی استاینفلد در فیلم «رومئو و ژولیتِ» کارلو کارلی، نقش رومئو را بر عهده دارد.
فیلم‌شناسی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۶ | شکارچیان کاری | ساگار |  |
| ۲۰۰۹ | سفر در زمان | سفتون |  |
| ۲۰۱۰ | نگران پسر | بوی جورج | فیلم تلویزیونی |
| ۲۰۱۰ | ارکان زمین | استیس | سریال ۸ قسمتی |
| ۲۰۱۱ | کریستوفر و نوعش | هیز ندرمایر | فیلم تلویزیونی |
| ۲۰۱۱ | آرزوهای بزرگ | پیپ | سریال ۳ قسمتی |
| ۲۰۱۲ | خندیدن با صدای بلند | کایل |  |
| ۲۰۱۳ | رومئو و ژولیت | رومئو مونتاگ |  |
| ۲۰۱۴ | نوح | سام |  |
| ۲۰۱۵ | صعود ژوپیتر | تیتوس آبراساکس |  |
| ۲۰۱۶ | غرور و تعصب و زامبی ها | آقای بینگلی |  |
| 2020 | سال سالینجر من | دان |  |
|the riot club
|هری
بیبی آندرشون

| بیبی آندرشون | بیبی آندرشون |
| --- | --- |
آندرسون در سال ۱۹۶۱: آندرسون در سال ۱۹۶۱
نام هنگام تولد: بریت الیزابت آندرشون
زادهٔ: ۱۱ نوامبر ۱۹۳۵ کونگشولم، استکهلم، سوئد
درگذشت: ۱۴ آوریل ۲۰۱۹ (۸۳ سال) استکهلم، سوئد
ملیت: سوئدی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۱–۲۰۰۹
بریت الیزابت آندرشون (به سوئدی: Berit Elisabeth Andersson) ‏(۱۱ نوامبر ۱۹۳۵ – ۱۴ آوریل ۲۰۱۹) شناخته شده با نام بیبی آندرشون (به سوئدی: Bibi Andersson) هنرپیشهٔ سوئدی بود که بیشتر به خاطر همکاری‌اش با اینگمار برگمان شناخته می‌شود.
ابتدای زندگی و حرفه

آندرسون در کونگشولم، استکهلم از والدینی به نام‌های کارین (née مانسیون)، یک مددکار اجتماعی، و ژوزف آندرشون، یک تاجر، زاده شد. و در مدرسه درام ترسروس و در مدرسه تئاتر دراماتیک سلطنتی (۱۹۵۴–۱۹۵۶) بازیگری آموخت. پس از اتمام مدرسه، پیوستن به تئاتر دراماتیک سلطنتی در استکهلم را پذیرفت، که به مدت ۳۰ سال با آن همکاری کرد. اولین همکاری اش با اینگمار برگمن در سال ۱۹۵۱ بود، زمانی که با او در تبلیغات برای مواد شوینده «بریس» همکاری کرد. در دهه‌های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، آندرشون در ده فیلم سینمایی و سه فیلم تلویزیونی به کارگردانی برگمان نقش آفرینی نمود. جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن ۱۹۵۸ را به خاطر بازی در فیلم آستانه زندگی مشترکاً همراه اینگرید تولین و ایوا دالبک دریافت نمود. در سال ۱۹۶۳، آندرشون برنده خرس نقره‌ای برای بهترین بازیگر زن در سیزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، به خاطر ایفای نقش معشوقه در فیلم ویلگوت خومان شد.
از میانه دهه ۱۹۶۰

تجسم عمیق او از پرستار آلما در سال ۱۹۶۶ در فیلم پرسونا منجر به افزایش نقش‌های پیشنهادی به او شد. در همان سال در مقابل جیمز گارنر و سیدنی پوآتیه، در فیلم وسترن خشن دوئل در دیابلو ظاهر شد. به همکار ی‌های بیشتر با برگمان ادامه داد، و همچنان‌که با جان هیوستن (نامه کرملین ۱۹۷۰) و رابرت آلتمن (کوئین‌تت ۱۹۷۹) کار کرد. نخستین کار او در تئاتر آمریکا در سال ۱۹۷۳ با ساخت دایره کامل اثر اریش ماریا رمارک بود. در سال ۱۹۹۰، او به عنوان یک کارگردان تئاتر در استکهلم به فعالیت پرداخت و چندین نمایش در Royal Dramatic Theatre به روی صحنه برد. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ واوایل ۱۹۹۰، آندرشون بیشتر در تلویزیون و به عنوان یک بازیگر تئاتر کار می‌کرد، در این بین با برگمان نیز مانند دیگران کار می‌کرد. وی همچنین سرپرست یک پروژه انسان‌دوستانه تحت عنوان جاده ای به سارایوو بود.
زندگی شخصی

در سال ۱۹۹۶، خودزندگینامهٔ ای تحت عنوان یک لحظه (به سوئدی: Ett ögonblick)، یا به معنای واقعی کلمه، یک چشم زدن) را به چاپ رساند. در ۱۹۶۰ او برای نخستین بار با کیل گرید کارگردان ازدواج کرد و سپس از او جدا شد. از او صاحب یک دختر به نام جنی شد. در سال ۱۹۷۸، با سیاستمدار و نویسنده پرل المارک ازدواج کرد و در سال ۱۹۸۱ از هم جدا شدند. آندرسون سپس در ۲۹ مه ۲۰۰۴ با گابریل مورا بازا ازدواج کرد. در سال ۲۰۰۹ او دچار سکته مغزی شد. و در فرانسه در بیمارستان بستری شد، و توانایی سخن گفتن را از دست داد.
آندرشون در تاریخ ۱۴ آوریل ۲۰۱۹ در سن ۸۳ سالگی درگذشت. از وی یک دختر به نام جنی به یادگار مانده‌است.
همکاری با برگمان

از جمله در فیلم‌های مهر هفتم، توت فرنگی‌های وحشی، چهره، فلوت سحرآمیز، مصائب آنا، تماس و پرسونا با اینگمار برگمان همکاری کرد.
فیلمشناسی

آندرشون در فیلم‌های زیر بازی کرده‌است:
خانوم جولی (۱۹۵۱)
A Night at Glimmingehus (۱۹۵۴)
لبخندهای یک شب تابستانی (۱۹۵۵)
Last Pair Out (۱۹۵۶)
Egen ingång (۱۹۵۶)
مهر هفتم (۱۹۵۷)
Mr. Sleeman Is Coming (۱۹۵۷)
توت‌فرنگی‌های وحشی (۱۹۵۷)
Summer Place Wanted (۱۹۵۷)
You Are My Adventure (۱۹۵۸)
آستانه زندگی (۱۹۵۸)
Rabies (۱۹۵۸)
چهره (۱۹۵۸)
چشم اهریمن (۱۹۶۰)
The Pleasure Garden (۱۹۶۱)
The Mistress (۱۹۶۲)
Square of Violence (۱۹۶۳)
All These Women (۱۹۶۴)
Ön (۱۹۶۶)
خواهرم، عشقم (۱۹۶۶)
Duel at Diablo (۱۹۶۶)
پرسونا (۱۹۶۶)
ببخشید، موافقید یا مخالف؟، (۱۹۶۶)
دختران (۱۹۶۸)
Blow Hot, Blow Cold (۱۹۶۹)
مصائب آنا (۱۹۶۹)
The Kremlin Letter (۱۹۷۰)
تماس (۱۹۷۱)
صحنه‌هایی از یک ازدواج (۱۹۷۳)
It's Raining on Santiago (۱۹۷۵)
بلاندی (۱۹۷۶)
I Never Promised You a Rose Garden (۱۹۷۷)
An Enemy of the People (۱۹۷۸)
کوئینتت (۱۹۷۹)
کنکورد … فرودگاه ۷۹ (۱۹۷۹)
Marmalade Revolution (۱۹۸۰)
بی‌پناه (۱۹۸۳)
A Hill on the Dark Side of the Moon (1983)
Sista leken (۱۹۸۴)
Wallenberg: A Hero's Story (۱۹۸۵) (TV)
Poor Butterfly (۱۹۸۶)
ضیافت بابت (۱۹۸۷)
Creditors(۱۹۸۸)
Dreamplay (۱۹۹۴)
The Butterfly's Dream (۱۹۹۴)
الینا (۲۰۰۲)
The Lost Prince (۲۰۰۳) (TV)
آرن: شوالیه معبد (۲۰۰۷)
جوایز و افتخارات

2006 - جایزه افتتاحیه سی سالگی ایبسن
نامگذاری سیاره کوچک فهرست سیارک‌ها (۷۳۰۰۱–۷۴۰۰۱) به نام وی که توسط اریک والتر الست کشف شده‌است
آزار و اذیت مذهبی در امپراتوری روم

مجسمه ژرمنیکوس ژولیوس سزار که توسط مسیحیان تخریب شده‌است
آزار و اذیت مذهبی در امپراتوری روم (انگلیسی: Religious persecution in the Roman Empire) با گسترش جمهوری روم، و بعداً امپراتوری روم، روم مردمی از فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف را دربر گرفت. پرستش تعداد روزافزونی از خدایان (الوهیت) تحمل و پذیرفته شد. دولت، و به‌طور کلی رومیان، تمایل به مدارا با اکثر ادیان و اعمال مذهبی داشتند. برخی از ادیان به دلایل سیاسی و نه غیرت جزمی، ممنوع شدند، و دیگر مراسمی که شامل قربانی‌کردن انسان بود، ممنوع شد.
هنگامی که مسیحیت به عنوان دین دولتی روم درآمد، مورد پذیرش قرار گرفت که وظیفهٔ امپراتور روم است که از قدرت سکولار برای تحکیم وحدت مذهبی استفاده کند. هر کس در کلیسا که از مسیحیت کاتولیک پیروی نمی‌کرد به عنوان تهدیدی برای سلطه و خلوص «ایمان واحد حقیقی» تلقی می‌شد و آنها آن را حق خود می‌دیدند که از آن به هر وسیله ای که در اختیار دارند دفاع کنند. این امر منجر به آزار و اذیت پاگان‌ها در اواخر امپراتوری روم توسط مقامات مسیحی و مردم پس از نهاد آن به عنوان دین دولتی شد.
بررسی اجمالی

رومی‌ها به‌طور کلی فرقه‌های مذهبی را تحمل می‌کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی مرتبط با شراب و مستی را جشن (باکانالیا) می‌گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد.‏ نقاشی‌های دیواری در «ویلای اسرار» پمپئی (نابودی در ۷۹ پس از میلاد) احتمالاً معرف فرقه باکانالیا هستند که ۱۰۰ سال قبل از نابودی پمپئی به زور تحت کنترل مستقیم مقامات مدنی و مذهبی روم قرار گرفتند.
روم وسعت خود را با زور به دست آورد اما برای کنترل چنین امپراتوری وسیعی، نیاز به جلب همکاری مردم تابع خود داشت و این کار را به روش‌های گوناگون انجام می‌داد. روم به جای مجازات مردم کشورهای تسخیر شده، اغلب با آنها به عنوان متحد رفتار می‌کرد و آنها را تشویق می‌کرد تا در شکوه و ثروتمند ساختن امپراتوری شرکت کنند. دین رومی شامل بسیاری از خدایان اصلی و فرعی بود که در فوق آنها خدای آسمان، ژوپیتر قرار داشت. در باور رومیان، نوعی قرارداد بین مردم و خدایانشان وجود داشت به این معنی که در ازای انجام مراسم مذهبی، خدایان، آنچه مورد نیاز زندگی رومیان بود، سعادت، سلامتی و موفقیت نظامی را تضمین می‌کردند. مانند رومیان، تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست بودند. آنها خدایان خود را می‌پرستیدند و فکر می‌کردند این خدایان از آنها محافظت می‌کنند. از آنجایی که آنها معتقد بودند که مردمان دیگر نیز خدایان خود را دارند، شرکت در جشنواره‌های بزرگداشت خدایان رومی را نسبتاً آسان می‌یافتند و موضوع صرفاً احترام به رومیان بود. با گذشت زمان، خدایان مردمان دیگر در میان رومیان محبوبیت زیادی پیدا کردند. رومی‌ها در واقع خدایان یونان را با خدایان خود یکی می‌دانستند. برای مثال، ژوپیتر و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می‌شدند. آنها معتقد بودند که این خدایان در تأسیس تمدن روم نقش داشته‌اند و اینکه آنها به شکل‌گیری رویدادهای زندگی مردم به صورت روزانه کمک می‌کنند. هر شرایط مساعد یا نامطلوب در زندگی را رومیان به خلق و خوی خدایان معین نسبت می‌دادند، بنابراین مردم نیز برای شکرگزاری یا تلاش برای آرام کردن خلق و خوی خدایان، به آنها هدایایی اهدا می‌کردند. برخلاف بسیاری از سنت‌های مذهبی یا مذهبی یکتاپرستی، خدایان رومی توجه کمی به اخلاق مردم روم داشتند. در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان از طریق مناسک بسیار خاص بود. سیاست آنها به‌طور کلی این بود که خدایان و فرقه‌های مردمان دیگر را جذب کنند نه اینکه برای ریشه‌کن کردن آن تلاش کنند، جان تی. کخ خاطرنشان می‌کند: «این ذهنیت در هسته نبوغ یکسان‌سازی فرهنگی قرار داشت که امپراتوری روم را ممکن کرد» یکی از راه‌هایی که روم مردمان گوناگون را در درون امپراتوری خود جای دادند، حمایت از میراث مذهبی آنها و ساختن معابد برای خدایان محلی بود که الهیات آنها را در همان سلسله مراتب دین روم قرار می‌داد. در کتیبه‌های سراسر امپراتوری پرستش خدایان محلی و رومی در کنار یکدیگر، از جمله تقدیم‌هایی که رومی‌ها به خدایان محلی انجام داده‌اند، ثبت شده‌است.
تحت پاگانیسم رومی

مقالهٔ اصلی: دین رومی
تحت پاگانیسم رومی > تساهل و عدم مدارا مذهبی

امپراتوری روم به‌طور کلی با سایر ادیان در صورتیکه با مفاهیم رومی در مورد معنای دین مناسب یا تفسیر با استفاده از الگوهای یونانی در مورد خدایان مطابقت داشتند، مدارا می‌کرد. در غیر این صورت، رومیان مجموعه ای از آزار و اذیت توهین آمیز در مورد دین ناسازگار ایجاد می‌کردند.
در اوایل قرن سوم، دیوکاسیوس سیاست امپراتوری روم در قبال تساهل مذهبی را تشریح کرد:
شما نه تنها باید خدا را در همه جا و از هر جهت مطابق سنت‌های آبا و اجدادی ما پرستش کنید، بلکه دیگران را نیز مجبور به احترام به آن کنید. کسانی که سعی در تحریف دین ما با مناسک عجیب و غریب دارند، باید از آنها متنفر باشید و مجازات کنید، نه تنها به خاطر خدایان… بلکه به این دلیل که چنین افرادی با آوردن الوهیت‌های جدید، بسیاری از مردم را متقاعد می‌کنند که اعمال خارجی را اتخاذ کنند، که منجر به توطئه می‌شود. شورش‌ها و جناح‌هایی که کاملاً برای امپراتور نامناسب هستند.
تحت پاگانیسم رومی > ممنوعیت فرقه باکوس

در سال ۱۸۶ پس از میلاد، روم باستان، که به‌طور قابل توجهی بردبار بود، شروع به آزار و اذیت شدید پیروان کیش خدای دیونیسوس یا باکوس کرد. چنین چیزی قبلاً هرگز در روم باستان مشاهده نشده بود، و تا آغاز مسیحیت دوباره اتفاق نیفتاد. باکوس یک خدای رومی بود که عمدتاً با شراب، کشاورزی و باروری مرتبط بود. او همچنین حامی هنر و محافظ تئاتر بود. جشنواره‌های او، باکانالیا، به‌طور گسترده‌ای جشن گرفته می‌شد و غالباً شامل عیاشی‌های وحشیانه و هیجان‌انگیز بود. لیوی آیین باکوس را طاعونی می‌دانست که از جهان اتروسک سرایت کرده بود و رومی‌ها آن را منحط می‌دانستند. هنگامی که جامعه رومی شاهد گسترش فرقه باکوس شد، منجر به واکنش در مورد مسائل اخلاقی شد. اتروسک‌ها که از قبل از تأسیس رم در ایتالیا ساکن بودند و از همان ابتدا تجارت گسترده‌ای با یونان داشتند، بعدها به یکی از اولین منابع یونانی شدن در روم تبدیل شدند. این حتی قبل از رویارویی رومی‌ها با ایتالیای جنوبی یونان بود، که پس از آن به اصلاح فرهنگ و ذائقه رومی منجر شد، زیرا فرهنگ یونانی بسیار برتر تلقی می‌شد. با این حال، آیین باکوس در واقع همیشه بسیار محبوب بوده‌است، و گسترش آن در واقع تفاوت چندانی با گسترش سایر ادیان که در اصل یونانی، رومی شده بودند، نداشت. اتروسک‌ها در واقع در گسترش این فرقه مقصر نبودند. مذهب در روم اشرافی یک امر بسیار سازمان یافته سیاسی بود. کاهنان از خانواده‌های اشرافی رومی می‌آمدند و جشنواره‌ها یک امر دولتی بود که در طی آن کاهنان به ویژه برای انجام امور منصوب می‌شدند؛ بنابراین، فرقه‌های خاصی که بدون کنترل از دولت-شهرهای دموکراتیک در یونان گسترش می‌یافتند، برای دین روم مناسب نبودند. به‌طور خاص، به نظر می‌رسد که فرقه باکوس زمانی مشکل ساز شد که توسط یک کاهن از شهر یونانی ناپل در شهر رم گسترش یافت. کاهن پاکولا آنیا این آیین را تغییر داده بود، از جمله مردانی که در آن حضور پیدا کردند. این کاملاً جدید بود، زیرا برای هزاران سال، مهمانی‌های مخفی «اسرار دیونیسوسی» فقط برای زنان برگزار می‌شد که باکا یا مائناد نامیده می‌شدند. آنها می‌توانستند در دیوانگی بنوشند و هر مردی که در حال جاسوسی دستگیر می‌شد احتمالاً کشته می‌شد. در حالی که باکوس همیشه در یونان جنوبی ایتالیا محبوب بود حتی پس از فتح، گسترش به رم به خودی یک مشکل سیاسی تبدیل شد زمانی که رومی‌های ثروتمند و مردمی شروع به شرکت و استفاده از آیین‌های باکانالیا برای توطئه مخفیانه کردند. این مراسم به صورت مخفیانه در جنگل انجام می‌شد و این آیین به صورت اسرار آمیزی سازماندهی می‌شد که فقط برای افرادی که عضو بودند آشکار می‌شد. فرقه جدید پاکولا آنیا، که با همراهی دو پسرش به وجود آمده بود، رسوایی را آغاز کرد که منجر به صدور فرمان شد. پس از مدتی، سناتورهایی که گرد هم آمده بودند، تصمیم گرفتند با صدور فرمانی، تکثیر زیارتگاه‌های وقف شده به خدا را محدود کنند. آنها تمام اقدامات لازم را برای از بین بردن این فرقه و پیروان آن برای همیشه انجام دادند. به نظر می‌رسد که سرکوب آنقدر خشونت‌آمیز بود که فرقه فقط در جنوب ایتالیا زنده ماند.
لیوی در مورد این سرکوب می‌نویسد:
و جنایات بسیار زیاد بود، خشونت آنها بدون هیچ تمایزی به مردان و زنان آزاد ضربه زد و شاهدان دروغین، جعل مهرها، وصیت‌نامه‌ها و برهان‌ها از درون آنان بیرون می‌آمد و آنقدر مخفی بودند که حتی گاهی اجسادی برای دفن وجود نداشت. با بدخواهی می‌توان کارهای زیادی انجام داد، با خشونت می‌توان کارهای بیشتری انجام داد.
تحت پاگانیسم رومی > ممنوعیت فرقه باکوس > باکانالیا

مقالهٔ اصلی: فرمان مجلس سنا در مورد باکانالیا
در سال ۱۸۶ قبل از میلاد، سنای روم فرمانی صادر کرد که به شدت مراسم باکانالیا، را که به افتخار دیونیسوس (خدای شراب) برگزار می‌شد، محدود کرد. تیتوس لیویوس گزارش می‌دهد که این آزار و اذیت به این دلیل بود که «هیچ چیز شریرانه، هیچ چیز شرم‌آوری وجود نداشت که در میان آنها انجام نشده باشد» در لیوی از پیدایش روم (۳۸٫۹–۱۸)، از جمله این توصیف دیده می‌شود:
بر روی یک لوح برنزی که در سال ۱۶۴۰ در تیریولو، ایتالیا یافت شد، فرمان رومی چنین می‌گوید:
هیچ‌کدام از آنها به داشتن زیارتگاه باکوس فکر نکنند… هیچ‌کس، چه شهروند رومی، چه متحد لاتین یا متحد دیگر، فکرش را نداشته باشد که به جلسه باکانالیا برود… چه کاهن باشد هیچ‌کس، چه مرد و چه زن نباید استاد شود. اجازه ندهید هیچ‌یک از آنها فکری برای حفظ یک حوزهٔ مشترک داشته باشند. کسی نباید که مرد یا زنی را ازدواج رسمی یا موقت کند. از این پس هیچ‌کس به توطئه، تبانی، نقشه کشیدن یا عهد مشترک بین آنها و خود یا تعهد به وفاداری به یکدیگر علاقه نداشته باشد.

در صورت تخطی از احکام ذکر شده، مجازات سرمایه ای بر آنها وارد می‌شود. – فرمان مجلس سنا در مورد آداب باخوس.
تحت پاگانیسم رومی > دروئیدها

دروئیدها که طبقه تحصیل‌کرده و پیشه‌ور در میان اقوام سلت‌ها (قدیم‌ترین محل اسکان امروزه از اتریش به دست آمده‌است) بودند و اساساً غیر رومی تلقی می‌شدند: نسخه ای از آگوستوس شهروندان رومی را از انجام مناسک «درودیکال» منع می‌کرد. پلینیوس گزارش می‌دهد که تحت حاکمیت دومین امپراتور روم، تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد)، دروئیدها با حکم مجلس سنای روم سرکوب شدند. و امپراتور کلودیوس در سال ۵۴ بعد از میلاد مناسک آنها را به‌طور کامل ممنوع کردند. ادعا شده بود که دروئیدها قربانی‌کردن انسان را انجام می‌دادند، عملی که برای رومیان منفور بود.
پلینیوس (۲۳–۷۹ پس از میلاد) نوشته‌است: این فراتر از محاسبه است که بدهی به رومیان چقدر بزرگ است، که آداب هیولایی را از بین بردند، که در آن کشتن یک مرد بالاترین وظیفه شرعی و دینی بود و یک انسان برای گذرنامه سلامتی خورده می‌شد.
ژولیوس سزار نوشته‌است: «در مواقع خطر، سلت‌ها معتقد بودند که تا زمانی که جان یک انسان تقدیم نشود، ذهن خدایان جاودانه به آنها علاقه‌مند نخواهد شد.»