منوچهر پازوکی
نمونه اشعار

دماوند کتاب بام بلند صفحهٔ ۱۲
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بر بامِ بلندِکوه البرز |  |   بنشسته زنِ سپید مویی |
| افشانده سپید مو به هر سو |  |   چشمش به ره کسی است گویی |
| از روزنِ سقفِ لاجوردی |  |   خورشید بر او نظاره می‌کرد |
| پیراهنِ نازکِ حریرش |  |   با تیغِ نگاه پاره می‌کرد |
| از شوخیِ گاهگاهِ خورشید |  |   خیسش ز عرق تَن و جیین بود |
| پیرانه سری و عشقبازی |  |   زین مسئله سخت شرمگین بود |
| با چادرِ ابر روی خود را |  |   پوشاندِه به ناز و دلربایی |
| تا نَنگَردش به شوخ‌چشمی |  |   بازیگر چنبر طلایی |
| چندی چو از این میانه بگذشت |  |   از دامنِ کوه و بسترِ سنگ |
| برداشت سَر و برون شد از خاک |  |   یک لالهٔ سرخِ آتشین رنگ |
| نوشیده ز شیرِ دایهٔ ابر |  |   پرورده به گاهوارهٔ باد |
| وانگه ز غرورِ نوجوانی |  |   با کوه زبانِ شِکوه بگشاد |
| کز چیست تُو را چنین بزرگی |  |   من را ز چه روست این زبونی |
| بنشسته بر این رواق چندی |  |   با گردش روزگار چونی؟ |
| هر شام به گوشِ ماه گردون |  |   سرگرم به گفتن چه رازی؟ |
| با مِهرِ بلندِ آسمان‌ها |  |   از چیست که نَردِ عشق بازی؟ |
| این گفته ز روی دل برآید |  |   گر می‌شنوی ز جان خروشی |
| من در غمِ عشق داغدارم |  |   تو پیرهنِ سپید پوشی؟ |
| ناگَه ز ستیغِ کوه برخاست |  |   فریاد چو تندرِ بهاران |
| آهی به لطافتِ مِه صبح |  |   اشکی به صفایِ چشمه ساران |
| می‌گفت که ای یگانه فرزند |  |   من مادرِ پیرِ روزگارم |
| بس غنچه نو شکفته چون تو |  |   روییده و خُفته در کنارم |
| آموختم از زمانه بسیار |  |   بیهوده چه می‌دهی تو پندم |
| آماج بَلا گرفت ایام |  |   بیرون ز شمار چون و چندم |
| آنگه که مرا ز اخگرِ عشق |  |   شوری به دل آتشی به سَر بود |
| کی از برِ تلخِ عشقِ شیرین |  |   فرهادِ زمانه را خبر بود |
| از آهِ منِ سپید پوش است |  |   اشکی که به چشمِ ژاله باشد |
| وز سوزِ درونِ آتشینم |  |   داغی که به رویِ لاله باشد |
| شرمنده گُل از گزافه گویی |  |   خَم گشتهِ و سَر بَر آستان کرد |
| تا دیده نیفتدش بِدو پیر |  |   رو در پسِ برگ‌ها نهان کرد |
| در گرمی نیمروز خرداد |  |   این قصه ز دوستی شنیدم |
| کردم نِگَهی به سوی البرز |  |   از پنجرهٔ اتاق دیدم |
| در زیرِ سپهرِ لاجوردی |  |   با سادگی و گشاده‌رویی |
| بر بامِ بلندِ کوهِ البرز |  |   بنشسته زنِ سپید مویی |
بهاری دیگر کتاب بام بلند صفحه۱۰ (تمام واژگان این چامه پارسی است)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ای برگ اوفتاده به ایوان خوش آمدی |  |   آورده‌ای پیام ز جانان خوش آمدی |
| هر چند روز خُرَّمیَت یادِ ما نبود |  |   با رنگ زرد و رویِ پریشان خوش آمدی |
| داند که زرد رویم و اندوهگین از آن |  |   کَردَت روان به سوی من این سان خوش آمدی |
| پیوند اگر ز شاخهٔ هستی بریده‌ای |  |   جان می‌دهی به پیکرِ بی‌جان خوش آمدی |
| اویست اگر به رشتهٔ دیرینه پای بند |  |   ماییم نیز بر سرِ پیمان خوش آمدی |
| پیکِ بهار، گرچه به پاییز آمدی |  |   آورده‌ای پیامِ بهاران خوش آمدی |
| برخیز از کنارهٔ ایوان و خوش خرام |  |   بر دیده‌ام نشین و به دامان خوش آمدی |
| باشد که بر من و تو بهاری دگر رود |  |   نیک است پای همچو تو مهمان خوش آمدی |
| اردیبهشت خرم «شاهین» دژم گذشت |  |   یادِ بهار در مَهِ آبان خوش آمدی |
تخت جمشید(رباعیات) کتاب بام بلند صفحهٔ ۱۲۵
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| آن کاخ که سَر همی کِشد بر ناهید |  |   دارا پی اش افکند مگر یا جمشید |
| در آتش کینِ دشمن ار سوخت، چه باک |  |   روشنگر دل‌هاست کنون چون خورشید |
گپ دوستانه با حافظ (طنز) کتاب بام بلند صفحهٔ ۱۶۲
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دیدم به خواب حافظِ شیرین کلام دوش |  |   می‌خواند جمله درسِ مقامات معنوی |
| گفتا جوان ز گُلشنِ شیراز آمدی |  |   گفتم نه حافظا ز خیابانِ مولوی |
| گفتا تو را به مأمنِ فردوسیان چه کار |  |   اینجا سِزاست آنکه نَمانی و نَغنوی |
| گفتم که دلسپرده به سیماتم و صدات |  |   گفتا به آن بود که نبینی و نشنوی |
| گفتم شنیده‌ای که گران شد دلار و مارک |  |   گفتا مرا چه کار به احوال دنیوی |
| گفتم فلان، هر آنچه بدان خواست او رسید |  |   تنها به حکمِ آنکه بود مُنعم و قوی |
| آن مُحتکر نِگر که برابر نمی‌کند |  |   «پشمین کلاهِ خویش به صد تاج خسروی» |
| گفتا تو نیز می‌رسی آخر تلاش کن |  |   آهسته دیر می‌رسی و زود اگر دَوی |
| گفتم ز راهِ راست بجایی نمی‌رسم |  |   بر آن شدم که پیشه کنم رَسمِ کَج روی |
| شاید که پول مُفت بیارم به چنگ، گفت: |  |   «ای نور چشم من، بجز از کِشته نَدرَوی» |
| «شاهین» فراز مأمن حافظ نَه جای تُست |  |   آن بِه بِآشیانه ناچیز خود شوی |