stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تیم ملی فوتبال ایتالیا
سرمربیان

کمیسیون فنی (۱۹۱۰–۱۹۱۲)
ویتوریو پوتزو (۱۹۱۲)
کمیسیون فنی (۱۹۱۲–۱۹۲۴)
ویتوریو پوتزو (۱۹۲۴)
کمیسیون فنی (۱۹۲۴–۱۹۲۵)
آگوستو رانگونو (۱۹۲۵–۱۹۲۸)
کارلو کارکانو (۱۹۲۸–۱۹۲۹)
ویتوریو پوتزو (۱۹۲۹–۱۹۴۸)
فروچو ناوو (۱۹۴۹–۱۹۵۰)
کمیسیون فنی (۱۹۵۱)
جوزپه مئاتزا (۱۹۵۲–۱۹۵۳)
کمیسیون فنی (۱۹۵۳–۱۹۵۹)
جوسپه ویانی (۱۹۶۰)
جووانی فرراری (۱۹۶۰–۱۹۶۱)
کمیسیون فنی (۱۹۶۲)
ادموندو فابری (۱۹۶۲–۱۹۶۶)
کمیسیون فنی (۱۹۶۶–۱۹۶۷)
فروتچو والکارجی (۱۹۶۷–۱۹۷۴)
فولویو برناردینی (۱۹۷۴–۱۹۷۵)
انزو بیارزوت (۱۹۷۵–۱۹۸۶)
آزگلیو ویچینی (۱۹۸۶–۱۹۹۱)
آریگو ساچی (۱۹۹۱–۱۹۹۶)
چزاره مالدینی (۱۹۹۷–۱۹۹۸)
دینو زوف (۱۹۹۸–۲۰۰۰)
جیووانی تراپاتونی (۲۰۰۰–۲۰۰۴)
مارچلو لیپی (۲۰۰۴–۲۰۰۶)
روبرتو دونادونی (۲۰۰۶–۲۰۰۸)
مارچلو لیپی (۲۰۰۸–۲۰۱۰)
چزاره پراندلی (۲۰۱۰–۲۰۱۴)
آنتونیو کونته (۲۰۱۴–۲۰۱۶)
جانپیرو ونتورا (۲۰۱۶–۲۰۱۷)
لوئیجی دی بیاجو (۲۰۱۸)
روبرتو مانچینی (۲۰۱۸–۲۰۲۳)
لوچانو اسپالتی (۲۰۲۳–تاکنون)
نگاره‌ای از بازیکنان تیم ملی فوتبال ایتالیا در سپتامبر ۲۰۱۲
مسجد کبود (ایروان)

| مسجد کبود ایروان ارمنی: Կապույտ Մզկիթ  | مسجد کبود ایروان ارمنی: Կապույտ Մզկիթ  |
| --- | --- |
دین: دین
وابستگی: اسلام
بخش: مرکز شهر
وضعیت سازمانی یا کلیسایی: مسجد
مکان: مکان
مکان:  ایروان، ارمنستان
معماری: معماری
گونه: مسجد
سبک: معماری ایرانی، معماری اسلامی
پایان ساخت: ۱۷۶۴–۶۸
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گنبد(ها): ۱
مناره(ها): ۱
بلندی مناره: ۲۴
مسجد کبود ایروان یا مسجد جامع ایروان مسجدی در مرکز شهر ایروان، پایتخت ارمنستان است که در دوران ایرانی ارمنستان ساخته شده‌است.
تاریخچه

در ایروان قدیم (دورهٔ ایرانی) ۸ مسجد وجود داشته‌است که اکنون از میان این مساجد، تنها مسجد جامع کبود ایروان باقی‌مانده‌است[نیازمند منبع].
این مسجد توسط حسینعلی‌خان ایروانی خان ایروان حدود سال ۱۱۷۹ قمری، برابر با سال‌های ۱۷۶۴ و ۱۷۶۵ میلادی بنا شده و بزرگ‌ترین مسجد ایروان به شمار می‌رفته است. عکس‌های گردآوری شده از موزه تـاریخ شهر ایروان و اداره آرشیو ارمنستان نشان می‌دهد که مسجد جامع ایروان تا سال ۱۳۳۰ قمری همچنان فعال بوده است. این مسجد در فاصله سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۰ میلادی بازسازی شده و برخی بخش‌های آن تعمیر گردیده است ولی با روی کار آمدن نظام کمونیستی مسجد کبود مورد بی‌مهری واقع شده و برخی از بخش‌های آن در گذر زمان تخریب شده‌اند. همچنین سیاست‌های تازه شوروی درباره اجرای طرح‌های عمرانی و شهری همچون طرح جامع شهر ایروان و احداث خیابان‌های نو به‌ویژه در کنار ضلع شمال غربی مسجد (ورودی اصلی کنونی) به خرابی کامل بخشی از مسجد انجامیده به گونه‌ای که تنها راه ورودی به دهلیزی تنگ و باریک تبدیل شده است. طی سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۰ میلادی و در اوج مبارزه‌های ضدمذهبی شوروی، بسیاری از کلیساها، مسجدها و بناهای مذهبی و تاریخی تخریب شده و به جایشان بناهایی همچون تئاتر و سینما ساخته شد هرچند مسجد کبود ایروان با چاره‌اندیشی هنردوستان از گزند تخریب‌ها در امان ماند؛ آنها توانستند با تبدیل حجره‌های هم‌جوار مسجد به موزه آن را حفظ کنند. در سال ۱۹۳۰ میلادی هم‌زمان با صدور حکم تخریب مسجد با تلاش فراوان روشنفکران، شاعران و نویسندگان نامدار ارمنی مانند یقیشه چارِنتس و گِقام ساریان در راستای جلوگیری از اجرای حکم، پیشنهاد ایجاد موزه تاریخ ایروان در محل مسجد ارائه شد؛ پیشنهاد پذیرفته شد. با تبدیل مسجد به موزه تاریخ ایروان، بخش‌هایی در شبستان‌های مسجد دایر و نمونه‌هایی از سکه‌ها، آثار هنری، نسخه‌های خطی آراسته به تذهیب و مینیاتور و قالی‌های موجود در مسجد به نمایش گذاشته شدند.
این مسجد در بین سال‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۹ خورشیدی از سوی بنیاد مستضعفان و جانبازان و توسط معماران ایرانی بازسازی شد. و در این مسجد به علاقه‌مندان اهل ارمنستان زبان پارسی آموخته می‌شود.
ساختمان

در مسجد سه محراب وجود دارد که بیانگر حضور پیروان مذهب‌های مختلف در شهر و نیایش مسالمت‌آمیز آن‌ها بر اساس آیین خود است. سه محراب مسجد و کتیبه‌های سنگی مسجد از اصفهان آورده شده و بر روی آن‌ها خطاطی شده است. مسجد ۲۸ حجره دارد. شبستان و صحن اصلی مسجد ۵۴×۱۸ متر ابعاد دارد. گنبد آن دارای کاشی‌هایی به رنگ فیروزه‌ای است که در محور طولی و در ضلع جنوبی محوطه قرار گرفته و حاوی پنجره‌های مشبک و شیشه‌های رنگین است. سردر مسجد به کاشی‌کاری معرق و نقش اسلیمی مزین است.
تمبر مشترک ایران و ارمنستان

در آبان ماه ۱۳۹۶ با حضور آرمان خاچاتوریان معاون وزیر حمل و نقل، ارتباطات و فناوری اطلاعات ارمنستان و علی‌ناصر سبحانی‌پور رایزن سیاسی سفارت ایران در ایروان، مراسم رونمایی از تمبر مشترک ایران و ارمنستان برگزار گردید. بر روی این تمبر که با طراحی واهان مکردچیان و در ۲۰ هزار نسخه به چاپ رسیده‌است، نمایی از مسجد کبود ایروان و کلیسای ناجی مقدس اصفهان نقش بسته‌است.
نگارخانه

مسجد کبود ایروان، نمای نمازخانه از حیاط (عکاس: F. Sarre، ۱۸۹۷)
نمای ورودی و گنبد
نمای کنونی نمازخانه از حیاط
یکی از مناره‌های مسجد کبود ایروان
نمایی نزدیک‌تر از گنبد
نمای درونی گنبد
کتیبهٔ سردر مسجد کبود ایروان
نگاره‌ای قدیمی از مسجد کبود ایروان
مسجد کبود بر روی تمبر ارمنستان متعلق به سال ۲۰۰۷
دهستان کرگان

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: هرمزگان
شهرستان: میناب
بخش: بندزرک
مرکز دهستان: سرمست
سال تأسیس: ۱۳۸۸ خورشیدی
جمعیت: ۸٬۴۴۲ نفر (۱۳۹۵)
تعداد آبادی: ۱۳
پیش‌شمارهٔتلفنی مرکز: ۰۷۴
دهستان کرگان، یکی از دهستان‌های بخش بندزرک شهرستان میناب در استان هرمزگان ایران است. مرکز این دهستان، روستای سرمست است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان کرگان برابر با ۸٬۴۴۲ نفر بوده‌است.
ویجی پراکاش شارما

ویجی پراکاش شارما (به هندی: डॉ. विजय प्रकाश शर्मा Vijay Prakash Sharma)؛ یک انسان‌شناس هندی است که تا سال ۲۰۲۵ حدود ۱۸ کتاب و بیش از ۱۵۰ مقاله تحقیقاتی در مجلات داخلی و بین‌المللی و دایرةالمعارف توسط او ارائه شده است. ازجمله کتاب‌های او: توسعه روستایی در هند. و انسان‌شناسی در هند هستند. او دکترای خود را در زمینه مردم‌شناسی از دانشگاه رانچی در سال ۱۹۸۴ دریافت کرده است.
مسجد فرح‌آباد

مسجد جامع فرح آباد ساری
سردر مسجد در ۱۲۹۲ قمری
مسجد جامع فرح آباد ساری
مسجد جامع فرح آباد ساری
مسجد جامع فرح آباد ساری
مسجد جامع فرح آباد ساری
مسجد جامع فرح آباد ساری
مسجد جامع فرح آباد ساری
مسجد فرح‌آباد ساری بخشی از مجموعه تاریخی فرح آباد ساری است که در دوران صفویه (شاه عباس اول) با سیاق معماری مکتب اصفهان احداث گردیده‌است.در بنا کتیبهٔ تاریخ‌دار یافت نشده‌است اما بنای آن را حدود سال ۱۰۲۵ هجری قمری تخمین می‌زنند.
مجموعه فرح آباد ساری که شاه عباس بخشی‌هایی از دوران سلطنت خود را در آن گذرانده‌است شامل مسجد، پل و کاخ جهان‌نما می‌شده‌است که از ان میان تنها مسجد به دلیل موقعیت مردمی اش بجا مانده‌است. 
این مسجد که در فاصله ۲۵ کیلومتری ساری و ۲ کیلومتری دریای خزر واقع شده، طیق برنامه‌ریزی انجام شده به موزه تشیع شمال کشور تبدیل می‌گردد.
بانی و سازنده

تاریخ عالم آرای عباسی ساخت مجموعه فرح آباد را ۱۰۲۵ هجری قمری ذکر کرده‌است و نوشته‌است که:« نام قدیم فرح‌آباد طاهان بود و چون شاه عباس آن نقطه را مناسب ایجاد شهر دید، دستور داد در آن جا دولت‌خانه و عمارات عالیه و نیز بازار و حمام و مسجد و کاروان‌سرا بسازند و خود آن خطّه را فرح‌آباد نامید».در سفرنامهٔ مازندران و استراباد آمده‌است که فرح‌آباد در سال ۱۰۲۰ق به فرمان شاه عباس ساخته شد. اما در دوره‌های تاریخی بعد سرانجام شهر در حملهٔ قزاقها در قرن هفدهم میلادی/ یازدهم قمری ویران و به آتش کشیده شد؛  لیکن باید بی‌توجهی پادشاه و بازگشت مردم به دیار خود را علل اصلی رونق نیافتن مجدد شهر دانست پس از آن رطوبت زیاد و باران‌های سیل‌آسا و رسوبات سیلابی و زلزله صدمات فراوانی به ابنیه وارد کرد.
معماری مسجد

مسجد درزمینی مستطیل شکل به ابعاد ۶۵ در ۷۵ متر قرار دارد.
ساختمان مسجد از آجر و ملات آن ساروج است.
ساختمان به صورت چهار ایوانی بنا شده و دارای سردر ورودی بزرگی می‌باشد که همچون سایر مساجد دوره صفویه، در قسمت ورودی، ایوان‌ها و طاقنماها مزین به کاشیهای رنگارنگ دارد. در قسمت جنوبی مسجد شبستانی بزرگ با طاقهای هلالی روی ستون‌های عظیم آجری قرار گرفته‌است. در اطراف حیاط یا میانسرا حجرههای یک طبقه برای درس طلاب دیده می‌شود که پیرامون حیاط را گرفته.ایوان اصلی مسجد با گنبد بزرگ آجری در قسمت جنوبی که محراب نیز در آن جا واقع است قرار دارد. در دو طرف ایوان دو شبستان بزرگ قرار دارد.
گنبد شبستان جنوبی از نوع دو پوش پیوسته‌است که آن را با آجر پوشانده‌اند. با توجه به نقشه‌های بنا، به نظر می‌رسد که گنبدخانهٔ مسجد پوش دوم داشته که یا ساخت آن ناتمام مانده یا آنکه تخریب شده‌است.
از مناره های مسجد فقط پایه‌های آن باقی مانده است.
تزیینات دیگر مسجد به صورت کاربندی، مقرنس و گچبری است که در شبستان، قسمت فوقانی محراب، جلوخان و ورودی مسجد به چشم می‌خورد. در وسط حیاط حوضی واقع است که در گذشته از طریق تنبوشه‌های سفالی از ضلع شمالی مسجد آب وارد آن می‌شد. ساختمان مسجد از آجر، در اندازه‌های ضلع شمالی مسجد آب وارد آن می‌شد.کاشی‌های نقش‌دارِ به دست آمده از مسجد نشانهٔ آن است که نماهای صحن و سردرِ بنا کاشی‌کاری بوده‌است.
گردشگران از تسهیلات خوبی برای بازدید از این مسجد برخورداراند.
مرمت و بازسازی

در دورهٔ زندیه به دستور کریم‌خان زند و به دست محمدخان سوادکوهی تجدید بنا شد . در سال ۱۳۵۳، بنای مسجد توسط «ادارهٔ حفاظت آثار باستانی» تعمیر و مرمت شد. در این مرمت، رسوبات سیلابی از بنا پاک و سقف بعضی از قسمت‌ها شیب‌دار شد. با آغاز مجدد تعمیرات در سال ۱۳۶۰، سقف قسمتِ شرقی شبستان مرمت و برای اکثر رواق‌ها سقف شیب‌دار ساخته شد.
در سال ۱۳۸۲ نیز ایوان ورودی آن مرمت و کف سازی شبستان و گنبدخانه، دوخت و دوز دیوارها، مرمت کردن گنبد طاق‌ها و احداث کانال ناکش و زه کش انجام شد. در سال ۱۳۸۸ نیز بودجه ۱ میلیارد ریالی برای ادامه مرمت آن اختصاص یافت و در آبان ۱۳۸۹ مرمت فضای داخلی شبستان و گنبدخانه، کف سازی حیاط، تأسیسات و مرمت دیوار محوطه مسجد و در بخش حجره‌ها مسجد، اقدامات مرمتی چون کف سازی، نورپردازی و ساخت در و پنجره آغاز گردید و پیش‌بینی شده‌است تا تیر ماه ۱۳۹۰ پایان یابد.
گردشگران از تسهیلات خوبی برای بازدید از این مسجد برخورداراند.
مسجد در آثار تاریخی

در آثار جهانگردان به مجموعه فرح آباد و مسجد آن اشاره شده‌است.جیمز بیلی فریزر که در سال ۱۸۲۲میلادی/ ۱۳۰۰ هجری قمری از آن بازدید کرده‌است می‌نویسد:
«از فرح آباد که به امر شاه عباس و در اوج قدرت آن پادشاه پی افکنده شد، اینک ویرانه‌هایی به جای مانده‌است. این ویرانه‌ها در دهانهٔ رود تجن که از ساری می‌گذرد، قرار گرفته‌است و از خود شهرساری هفده مایل فاصله دارد. در اینجا ویرانهٔ کاخ شاهی با «حرم» و «اندرون» بعلاوه بقایای مسجد زیبا و بازارها بر جای مانده‌است. این ابنیه را با اسلوبی صحیح و محکم ساخته‌اند.....این بنای ظریف که ۶۶ قدم طول و ۲۵ قدم عرض دارد از چهار ردیف طاقهای جناغی تشکیل شده که بر روی ستونهای ساده بدون نقش زده شده‌اند.در مرکز بنا، گنبدی است که سقف آن را بسیار خوب جمع کرده‌اند، این گنبد مانند سایر قسمتهای بنا از آجر و ساروج ساخته شده‌است.بدنه‌های داخلی گنبد و دیوارها هیچگاه گچ کاری نداشته‌اند، آجرهایی که به دقت با آهک بندکشی کرده‌اند به همان شکلی که در اول بوده‌اند، تا امروز باقی است، اما هلال طاقها در چند نقطه فرو ریخته‌است و قسمتهای ریگر بنا بجز گنبد در حال خرابی است.در مقابل مسجد حایلی است که رواقهای مسجد را از یک ردیف اتاق که محل امام و
خدام است، جدا می‌کند.در هر طرف مسجد در آخرین نقطه شرقی و غربی، آثار بناهای محقرتری دیده می‌شود.مجموعه این بناها مستطیل شکل اند و اتاقهایی داشته که سر بخاری، طاقچه، رف، صندوقخانه و پستو داشته وظاهراً محل اقامت طلاب بوده‌است.
نگارخانه

تصاویری از اثر باستانی مسجد جامع عباسی فرح آباد ساری:
شبستان
صحن
محراب
صحن
رواق
ایوان
ایوان
پروا (خواننده)

پروا (زادهٔ ۱۵ خرداد ۱۳۲۸ در تهران) خوانندهٔ موسیقی ایرانی است که فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۴۸ آغاز کرد و با همکاری با کاخ جوانان و تلویزیون آموزشی ایران به تدریج به شهرت رسید. او پس از انقلاب اسلامی با تمرکز بر آموزش آواز ایرانی و انتشار آلبوم‌های موفق در خارج از کشور به فعالیت هنری خود ادامه داد.
زندگی‌نامه

پروا با نام اصلی معصومه شاه پروری در ۱۵ خرداد ۱۳۲۸ در تهران متولد شد. او فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۴۸ در برنامه‌های کاخ جوانان آغاز کرد و در سال ۱۳۵۰ همکاری خود را با تلویزیون آموزشی ایران آغاز نمود. این دوره به تدریج او را به یکی از چهره‌های جوان موسیقی ایرانی تبدیل کرد.
فعالیت حرفه‌ای > همکاری با رادیو تلویزیون ملی ایران

در سال ۱۳۵۴ پروا به استخدام رادیو تلویزیون ملی ایران درآمد. او در این دوره با آهنگ‌سازان برجسته‌ای چون بزرگ لشکری و حسین صمدی و همچنین ترانه‌سرایانی همچون محمدعلی بهمنی و کریم فکور همکاری داشت. در همین سال‌ها تصمیم گرفت برخی از ترانه‌های قدیمی را با تنظیم جدید بازخوانی کند. از جمله این آثار، تصنیف موسم گل بود که از نخستین سروده‌های اسماعیل نواب صفا به‌شمار می‌رفت و با تنظیم تازه‌ای از مجتبی میرزاده اجرا شد. اما این تنها تجربهٔ او در این زمینه بود؛ زیرا با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و ممنوعیت صدای خوانندگان زن، فعالیت‌های او ناتمام ماند.
فعالیت حرفه‌ای > فعالیت‌های آموزشی

پروا پس از وقوع انقلاب اسلامی به فعالیت‌های آموزشی خود در عرصهٔ آواز ایرانی ادامه داد. او به مدت ۲۳ سال آموزش آواز ایرانی را نزد استادانی چون محمدحسین سیفی‌زاده و سپس معصومه مهرعلی و پریسا ادامه داد و از رهنمودهای زنده‌یادان علی تجویدی و تورج نگهبان بهره برد.
آلبوم‌ها

لشکر مژگان (۲۰۰۱)
شکست سکوت (۲۰۰۱)
بازگشت به صحنه و کنسرت‌ها

پروا پس از سال‌ها دوری از صحنه، با ارائهٔ دو آلبوم لشکر مژگان و شکست سکوت به دنیای موسیقی بازگشت. او کنسرت‌های متعددی در آمریکا و شهرهای مختلف اروپا برگزار کرد. یکی از برجسته‌ترین این اجراها کنسرت ارکستر بزرگ دانشگاه UCLA به رهبری کاظم عالمی بود.
کنسرت‌ها

کنسرت در دانشگاه UCLA به رهبری کاظم عالمی (۲۰۰۹)
کنسرت‌های متعدد در شهرهای مختلف اروپا و آمریکا
فعالیت‌های کنونی

پروا در حال حاضر به تعلیم بانوان هنرجوی آواز ایرانی مشغول است و در این زمینه فعالیت‌های مداومی دارد.
کریمه بنون

کریمه بنون (به انگلیسی: Karima Bennoune) استاد حقوق بین‌الملل دانشگاه کالیفرنیا است. او در الجزایر و آمریکا بزرگ شده و ساکن کالیفرنیای شمالی است. مشهورترین کتاب او که سال گذشته (زمستان ۲۰۱۳) منتشر شد، «فتوای شما اینجا کاربردی ندارد» بود، موضوع این کتاب برای بنون موضوعی بسیار شخصی است. مهفود بنون پدر کریما از استادان به نام دانشگاه در الجزایر بود که در خلال سال‌های دهه ۹۰ مرتب با تهدید مرگ روبرو بود، اما همچنان به فعالیت خود علیه بنیادگرایی مذهبی و تروریسم ادامه داد. در نوشتن این کتاب کریما به افرادی مراجعه می‌کند که همچون پدرش در آن سالها علیه بنیادگرایی و تروریسم فعالیت می‌کنند، او می‌گوید این کار را به این دلیل انجام می‌دهد که شاید بتواند برای این افراد حمایت بیشتری از آنچه پدرش در دهه ۹۰ داشت جلب کند.
زندگی‌نامه

بنون از رشته‌ای متشکل از حقوق و مطالعات خاورمیانه و شمال آفریقا در دانشگاه میشیگان فارغ‌التحصیل شده است و درجه دکتری جوریس را از مدرسه حقوق و هم‌چنین کارشناسی ارشد حقوق و مطالعات زنان از دانشگاه رکهام دریافت کرده است.
در ۱۹۹۵ اوبه عنوان نماینده مرکز رهبری جهانی زنان در بخش غیردولتی چهارمین کنفرانس جهانی زنان در بیجینگ شرکت کرد، جایی که او در نقش مشاور برای دادگاه نقض حقوق بشر زنان ظاهر شد. از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ او در لندن و به عنوان مشاور حقوقی عفو بین‌الملل کار کرد.
بنون پس از ده سال تدریس حقوق بین‌الملل و حقوق بشر در مدرسه حقوق روتجرز به دانشگاه یو سی دیویس آمد. در سال ۲۰۱۱، او جایزه پژوهشگر متمایز چنسلر را دریافت کرد. موضوع تدریس بنون در دانشگاه شامل حقوق بین‌الملل، حمایت بین‌المللی از حقوق بشر، تروریسم و حقوق بشر زنان بود که در سال ۲۰۱۲ کلاسی با عنوان حقوق و بهار عربی که برگرفته از کار میدانی او در شمال آفریقا ارائه کرد. بنون همچنین استاد مهمان دانشگاه میشیگان در مدرسه حقوق بود جایی‌که جایزه هارت رایت را برای تدریس ممتاز خود دریافت کرد. بنون آثار و مقالات زیادی در نشریات پژوهشی آمریکایی و غیرآمریکایی دارد.
دیدگاه‌ها

بنون خود را یک سکولار با بک‌گراند مسلمان تعریف می‌کند، او به شدت منتقد بنیادگرایی مذهبی/ اسلامی است اما نه از زاویه حمایت از «جنگ با ترور» بلکه از زاویه حقوق بشر. او در عین حال به شکلی پارادوکسیکال با گروه‌های راست‌گرا در غرب نیز سر سازگاری ندارد. او می‌نویسد «مومنی فداکار بودن هیچ ربطی به ترویج اسلام سیاسی ندارد، بخش بزرگی از مسلمانان بنیادگرا نیستند، اگرچه و البته که بسیاری از آنها هم هستند.»
بنون بنیادگرایی اسلامی را به اسلام‌گرایی یا رادیکالیسم اسلامی ترجیح می‌دهد، چرا که معتقد است بنیادگرایی مرزهای مذهبی را رد می‌کند، بنیادگرایی اسلامی برای او در ماهیت فراملی داشتن، حضور همه‌جانبه پیروان آن و در نهایت رسیدن آن به گروه‌های مسلح معنی دارد. بنیادگرایان اسلامی از نظر بنون به نسخه‌ای واحد و یگانه از قانون خدا یا همان شریعت اعتقاد دارند که همان نسخه‌ای است که در اختیار آنها است. بنون می‌گوید بنیادگرایان، سکولارها را متهم کرده و به دنبال آن هستند که مذهب سیاسی شده را در همه جنبه‌ها وارد کنند. او می‌نویسد: «آنها [بنیادگرایان] می‌خواهند ظاهر و رفتار مردم مسلمان را کنترل و قضاوت کنند و آن را تغییر دهند.
جاذبه‌های گردشگری استان ایلام

فهرست جای‌های دیدنی استان ایلام:
شهر تاریخی گم گم شهر آسمان آباد
امامزاده پیر حمزه شهر آسمان آباد
قبرستان تاریخی کل کل ،تپه کل کل ۱، تپه کل کل ۲ و تپه چغاگلان شهر آسمان آباد
منطقه تفریحی چریور و بانکول شهر آسمان آباد
کوه کوماچین
آتشکده سیاهگل
طاق شیرین و فرهاد
امامزاده سید صلاح الدین محمد
دریاچه دوقلو سیاه گاو
پشت‌قلعه آبدانان
تنگ بهرام چوبین
سنگ‌نوشته تخت‌خان
نقش‌برجسته گل گل ملکشاهی
شهر باستانی سیروان
غار طلسم‌خان
قلعه قیران
قلعه والی
کاخ فلاحتی
کوه قلاقیران
موزه تاریخ طبیعی ایلام
روستای کلم
تنگه ارغوان
کوه مانشت
سرکل ملکشاهی
ابو چماقین
| ن ب واستان ایلام | ن ب واستان ایلام | ن ب واستان ایلام |
| --- | --- | --- |
| مرکز |  ایلام  | موقعیت استان ایلام در ایران کاخ فلاحتی کوه قلاقیران |
| شهرستان‌ها |  آبدانان  ایلام  ایوان  بدره  چرداول  چوار  دره‌شهر  دهلران  سیروان  ملکشاهی  مهران  هلیلان  | موقعیت استان ایلام در ایران کاخ فلاحتی کوه قلاقیران |
| شهرها |  آبدانان  آسمان‌آباد  ارکواز  ایلام  ایوان  بدره  بلاوه  پهله  توحید  جعفرآباد  چشمه شیرین  چوار  دره‌شهر  دشت عباس  دلگشا  دهلران  زرنه  سرابله  سراب‌باغ  شباب  صالح‌آباد  کارزان  لومار  ماژین  مورموری  موسیان  مهر  مهران  میمه  | موقعیت استان ایلام در ایران کاخ فلاحتی کوه قلاقیران |
| جاذبه‌های گردشگری |  آتشکده سیاهگل  امامزاده سید صلاح‌الدین محمد  محوطه گم‌گم  امامزاده پیرحمزه  چریور آسمان‌آباد  آسیاب آبی گریان  پشت‌قلعه آبدانان  پشت قلعه چوار  پل گاومیشان  پناهگاه سنگی قوچعلی  تپه چکاتیکاشان هفت چشمه  تپه‌های لارت  تنگ بهرام چوبین  تاق شیرین و فرهاد  دریاچه دوقلو سیاه گاو  سنگ‌نوشته تخت خان  سنگ‌نوشته غلامرضا خان والی  شهر باستانی سیروان  طاق شیرین و فرهاد  غار طلسم‌خان  قلعه کلم  قلعه قلا قیران  قلعه والی  کاخ فلاحتی  کوه قلاقیران  گردنه قلاجه  گورستان بردبل  گورستان کان گنبد  گورستان ورکبود  مجموعه آثار تنگه دربند  میشخاص  موزه تاریخ طبیعی ایلام  نقش‌برجسته گل گل ملکشاهی  | موقعیت استان ایلام در ایران کاخ فلاحتی کوه قلاقیران |
↑  «جاذبه های گردشگری ایلام». خبرگزاری برنا. دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۵-۱۰.
شهریار مشیری

| شهریار مشیری | شهریار مشیری |
| --- | --- |
نمایندهٔ دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی: نمایندهٔ دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی
حوزه انتخاباتی: بندرعباس، حاجی‌آباد، قشم و ابوموسی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۶ خورشیدی بندرعباس، ایران
ملیت:  ایران
محل تحصیل: دکترای معماری، دکتری شهرسازی
پیشه: سیاستمدار
شهریار مشیری (زادهٔ ۱۳۳۶ در بندرعباس) نماینده‌ی حوزه‌ی انتخابیه بندرعباس، حاجی‌آباد، قشم و ابوموسی در دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی بوده‌است.
وی که دارای مدرک تحصیلی دکتری معماری از ایتالیا و دکتری شهرسازی از دانشگاه علوم و تحقیقات است، همچنین طراح و مؤسس دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس هم بوده است.
شهریار مشیری در یازدهمین انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۱۳۹۲ مسئولیت ستاد دکتر حسن روحانی در هرمزگان را برعهده داشت. پس از آن در شهریورماه ۱۳۹۲ به سمت مدیرعامل منطقه آزاد قشم منصوب شد.
حضور او در منطقه آزاد کوتاه بود و ۸ماه پس از انتصاب برکنار شد. طی این مدت برخی افشاگری‌های از مدیریت‌‌های سابق منطقه آزاد قشم در دولت احمدی‌نژاد بسیار جنجالی شد.
هم اکنون نیز بازنشسته شده است
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۲۰

Football match
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۲۰ هفتاد و سومین فصل از رقابت‌های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰ بین یوونتوس و ناپولی در ورزشگاه المپیک رم برگزار شد. در نهایت باشگاه فوتبال ناپولی با برتری در ضربات پنالتی برای ششمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
دیدار فینال این فصل ابتدا قرار بود در ۱۳ مهٔ ۲۰۲۰ انجام شود اما ابتدا به ۲۰ مه و سپس به ۱۷ ژوئن موکول شد.
پیش‌زمینه

ناپولی دهمین حضور خود در فینال این رقابت‌ها را تجربه می‌کرد (۹ حضور قبلی شامل ۵ برد و ۴ باخت). یوونتوس نیز با حضور در نوزدهمین فینال خود رکورددار این رقابت‌ها است (شامل ۱۳ قهرمانی در ۱۸ فینال) و این دیدار همچنین پنجمین حضور آن‌ها در شش سال اخیر در فینال کوپا ایتالیا می‌باشد. این دو تیم تنها در یک دیدار فینال با هم روبرو شده‌اند که آن هم در ۲۰۱۲ بود که ناپولی ۲ بر صفر به برتری دست‌یافت.
مسیر تا فینال

توجه: در تمام نتایج زیر، گل‌های تیم فینالیست اول آمده‌است. (H: میزبان؛ A: مهمان).
| ناپولی | ناپولی | مرحله | یوونتوس | یوونتوس |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| حریف | نتیجه | جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰–۲۰۱۹ | حریف | نتیجه |
| پروجا (H) | ۲–۰ | یک‌شانزدهم نهایی | اودینزه (H) | ۴–۰ |
| لاتزیو (H) | ۱–۰ | یک‌چهارم نهایی | آ.اس. رم (H) | ۳–۱ |
| اینتر میلان | 1–0 (A), 1–1 (H) (2–1 agg.) | نیمه‌نهایی | آ.ث. میلان | 1–1 (A), 0–0 (H) (۱–۱ (خ خ) agg.) |
بازی > جزئیات

۱۷ ژوئن ۲۰۲۰
۲۱:۰۰ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
| ناپولی | ۰–۰ | یوونتوس |
| --- | --- | --- |
|  | گزارش |  |
ضربات پنالتی: ضربات پنالتی
| لورنزو اینسینیه  ماتئو پولیتانو  نیکولا ماکسیمویچ  آرکادیوش میلیک  | ۴–۲ |  پائولو دیبالا  دانیلو  لئوناردو بونوچی  آرون رمزی |
تماشاگران: ۰
داور: Daniele Doveri
| 0 | 1 |
| --- | --- |
             ناپولی :              یوونتوس 
1 2  بازی فینال بدون تماشاچی برگزار شد به دلیل دنیاگیری کروناویروس در ایتالیا.
↑  هر تیم سه فرصت برای تعویض دارد به استثنای تعویض در بین دو نیمه.
مردی با نقاب آهنین (فیلم ۱۹۹۸)

| مردی با نقاب آهنین | مردی با نقاب آهنین |
| --- | --- |
پوستر اکران در سینما: پوستر اکران در سینما
کارگردان: رندل والاس
تهیه‌کننده: رندل والاس راسل اسمیث
نویسنده: رندل والاس
بازیگران: لئوناردو دی‌کاپریو جرمی آیرونز جان مالکوویچ گابریل بیرن ژرار دوپاردیو آن پاریو ژودیت گدرش پیتر سارسگارد
موسیقی: نیک گلن اسمیت
فیلم‌بردار: پیتر زوشیتسکی
تدوین‌گر: ویلیام هوی
توزیع‌کننده: یونایتد آرتیستس
تاریخ‌های انتشار: ۱۳ مارس ۱۹۹۸ایالات متحده۲۰ مارس ۱۹۹۸بریتانیا
مدت زمان: ۱۳۲ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۳۵ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۸۲٬۹۶۸٬۹۰۲ دلار
مردی با نقاب آهنین (به انگلیسی: The Man in the Iron Mask) فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ به کارگردانی رندل والاس است. این فیلم بر اساس یکی از داستان‌های سه تفنگدار نوشته الکساندر دوما ساخته شده است. فیلم به بررسی معمای مردی با نقاب آهنی می‌پردازد. در این فیلم لئوناردو دی‌کاپریو، جرمی آیرونز، جان مالکوویچ، گابریل بیرن و ژرار دوپاردیو بازی کرده‌اند.
خلاصه داستان

لوئی چهاردهم به‌طور ظالمانه‌ای بر فرانسه حکمرانی می‌کند و دهقانان را مورد اذیت و آزار قرار می‌دهد و به آن‌ها غذای فاسد می‌دهد و حتی پس از شورش، دستور اعدام آن‌ها را صادر می‌کند. لوئی سه تفنگدار افسانه‌ای را بازنشسته کرده است.
رائول فرزند آتوس می‌خواهد با دختری به نام کریستین ازدواج کند ولی در یک مهمانی شاه نگاهش متوجه کریستین می‌شود و از او خوشش می‌آید. از طرفی رائول کشته می‌شود و پدرش دارتانیان را مقصر مرگ او می‌داند. در پی مرگ رائول، کریستین به قصر می‌رود و با لوئی رابطه برقرار می‌کند. از طرفی سه تفنگدار تصمیم می‌گیرند سوگند وفاداری خود به شاه را بشکنند و برای همین به زندان رفته و زندانی مشکوکی که سال‌ها در یک نقاب آهنی زندگی کرده را فراری می‌دهند و یک جسد را به جای او در نقاب قرار می‌دهند.
آنها متوجه می‌شوند او فیلیپ، برادر دوقلوی لوئی است. از همین رو تصمیم می‌گیرند تا رسوم سلطنتی را به او بیاموزند و لوئی را در مراسمی ربوده و فیلیپ را جانشین او کنند. اما نقشه آن‌ها به درستی پیش نمی‌رود و فیلیپ دوباره به زندان می‌افتد. پس از چندی دارتانیان اعلام می‌کند که این دو نفر در حقیقت فرزندان او هستند. و در نهایت آن‌ها موفق می‌شوند جای این دو نفر را عوض کرده و فیلیپ را به عنوان پادشاه بر تخت بنشانند و لوئی را در ماسک قرار داده و به زندان بیندازند.
بازیگران

لئوناردو دی‌کاپریو در نقش لوئی چهاردهم/فیلیپ
جرمی آیرونز در نقش آرامیس
جان مالکوویچ در نقش آتوس
گابریل بیرن در نقش دارتانیان
ژرار دوپاردیو در نقش پورتس
آن پاریو در نقش آن از اتریش
ژودیت گدرش در نقش کریستین
پیتر سارسگارد در نقش رائول
هیو لوری در نقش پیر
ایران ورزشی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: روزنامه و روزنامه آنلاین
قطع: ورق بزرگ
صاحب(ان) امتیاز: مؤسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران
بنیانگذار(ان): خبرگزاری ایرنا
مدیر مسئول: علی جوادی
زبان: فارسی
وبگاه: inn.ir
ایران ورزشی یک روزنامه ورزشی به صاحب امتیازی مؤسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران و وابسته به خبرگزاری جمهوری اسلامی است. این روزنامه از سال ۱۳۷۵ به عنوان یک روزنامه تخصصی ورزشی صبح چاپ تهران منتشر می‌شود.
تاریخچه

اولین شماره روزنامه ایران ورزشی، اول خرداد ۱۳۷۶ برای نخستین بار روی دکه‌های مطبوعات خودنمایی کرد اما این روزنامه محصول کاری چندساله بود و از درون روزنامه ایران که از اول بهمن ماه ۱۳۷۳ متولد شد، نشات گرفته بود. سرویس ورزشی روزنامه ایران را می‌توان خاستگاه اولیه انتشار روزنامه ایران ورزشی دانست که در دو صفحه تولید و منتشر می‌شد.[نیازمند منبع]
مدیران مسئول از ابتدا تا حال

احمدرضا توکلی، کسری نوری‌شمیرانی، حمید قاسمی، غلامحسین اسلامی‌فرد، فرهاد طلوع کیان، محمد عباسی راد، علی عالی، علی جوادی، جواد بشیری و داود عطایی.[نیازمند منبع]