stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فیات جی.۹۱

| جی>  ۹۱ G.91 | جی>  ۹۱ G.91 |
| --- | --- |
یک فروند فیات جی. ۹۱ در موزه لوفت وافه در گاتو: یک فروند فیات جی. ۹۱ در موزه لوفت وافه در گاتو
کاربری: جنگنده-بمب افکن
تولیدکننده: فیات آویاتسیونه / آئریتالیا
نخستین پرواز: ۹ اوت ۱۹۵۶
معرفی‌شده در: ۱۹۵۸
بازنشستگی: ۱۹۹۵
وضعیت: خارج از خدمت
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایتالیا نیروی هوایی آلمان نیروی هوایی پرتغال
ساخته‌شده: ۱۹۵۶ الی ۱۹۷۷
تعداد ساخته‌شده: ۷۷۰[نیازمند منبع]
گونه‌ها: فیات جی.۹۱ وای
فیات جی. ۹۱ یک هواپیمای جت جنگنده است که توسط شرکت هواپیماسازی ایتالیایی فیات آویاتسیونه طراحی و ساخته شده است، شرکتی که بعداً خود در آئریتالیا ادغام شد.
منشأ این هواپیما در سال ۱۹۵۳، از رقابت NBMR-1 که توسط ناتو سازمان‌دهی شده بود، می‌باشد. که هدف از این رقابت انتخاب یک جنگنده-بمب افکن سبک بود (به‌طور رسمی، این رقابت به دنبال یک «جنگنده تهاجمی سبک‌وزن» بود) تا به عنوان یک هواپیمای استاندارد در میان نیروهای هوایی کشورهای عضو ناتو مورد استفاده قرار گیرد. جی. ۹۱ به‌طور خاص برای برآورده کردن الزامات این رقابت طراحی شده بود. وزن نسبتاً سبکی داشت و می‌توانست از باندهای هوایی ناهموار و با شرایط سخت، استفاده نماید و همچنین بدنه‌ای مقاوم دربرابر آتش دشمن (زره پوش) و تسلیحات مناسبی داشت و در مقایسه با بسیاری از جنگنده‌های خط مقدم مقرون به صرفه بود. در ۹ اوت ۱۹۵۶، اولین پرواز نمونه اولیه این هواپیما انجام شد. پس از بررسی چندین نمونه از این هواپیما، سرانجام جی. ۹۱ به عنوان طرح برنده مسابقه NBMR-1 انتخاب شد.
جی. ۹۱ در طی سال ۱۹۶۱، در نیروی هوایی ایتالیا و در سال بعد در لوفت‌وافه آلمان غربی وارد خدمت عملیاتی شد. کشورهای مختلف دیگری از این هواپیما استفاده نمودند، از جمله نیروی هوایی پرتغال، که در طول جنگ استعماری پرتغال در آنگولا و موزامبیک به‌طور گسترده از این نوع هواپیما استفاده نمود. این هواپیما به مدت ۱۹ سال در خط تولید باقی ماند و در این مدت در مجموع ۷۵۶ هواپیما از جمله نمونه‌های اولیه، تولید شدند. سرانجام در سال ۱۹۷۷ خط تولید این هواپیما تعطیل شد. جی .۹۱ همچنین به عنوان پایه‌ای برای مدل دو موتوره این هواپیما، فیات/آئرایتالیا جی. ۹۱ وای مورد استفاده قرار گرفت. این هواپیما عمر مفیدی نسبتاً طولانی داشت و در دوران جنگ سرد دوام آورد و سرانجام در سال ۱۹۹۵ از خدمت خارج شده و با انواع جدیدتری مانند داسو/دورنیه آلفا جت و
اروماکی ام. بی-۳۲۶ جایگزین شد.
توسعه > خاستگاه

در طی نتایج تجارب حاصله از جنگ کره در کنار مفاهیم تازه توسعه یافته از همکاری‌های نیروهای هوایی، اعضای پیمان ناتو نیاز به تجهیز مجدد ناوگان‌های در اختیار خود را با هواپیماهای تهاجمی مناسب و مجهز به موتور جت را تشخیص دادند.
در دسامبر ۱۹۵۳، فرماندهی عالی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی مشخصات هواپیمای جدید پشتیبانی تاکتیکی سبک مورد نیاز را صادر نمودهو از تولیدکنندگان اروپایی دعوت به عمل آمد تا طرح‌های خود را برای این جنگنده سبک‌وزن سبک درخواستی ارسال نمایند. بر اساس این درخواست و مشخصات آن جنگنده جی. ۹۱ توسط مهندس ایتالیایی جوزپه گابریلی طراحی شد، حرف جی(G) در نام این هواپیما از اشاره به نام وی دارد. هدف از این برنامه تولید هواپیمایی بود که سبک، کوچک، کاربرد پذیر، مجهز به سلاح‌هاو تجهیزات اویونیک اولیه و توانایی عملیات با نیاز به حداقل پشتیبانی زمینی باشد. این مشخصات به دو دلیل ایجاد شد: اولی تهدید هسته‌ای برای پایگاه‌های هوایی بزرگ، لذا هواپیماهای ارزان‌تر و با تعداد زیاد می‌توانستند، پراکنده شده و به عملیات بپردازند، و دلیل دیگر مقابله با گرایش به سمت هواپیماهای بزرگ‌تر و گران‌تر بود.
الزامات فنی تعیین شده در مورد این هواپیمای تهاجمی شامل: مسافت مورد نیاز برای برخاست به طول ۱٬۱۰۰ متر (۳٬۶۱۰ فوت) از فراز یک مانع ۱۵ به ارتفاع متر (۴۹ فوت)، قابلیت عملیات از باندهای پرواز نیمه آماده چمن و جاده‌ها، حداکثر سرعت ۰٫۹۵ ماخ، برد ۲۸۰ کیلومتر ۱۷۰(مایل) با امکان پرواز ۱۰ دقیقه بالای هدف، وزن خالی ۲٬۲۰۰ کیلوگرم (۴٬۸۵۰ پوند) و حداکثر وزن با محموله معادل ۴٬۷۰۰ کیلوگرم (۱۰٬۳۶۰ پوند) بودند. از تجهیزات مورد نیاز می‌توان به، وجود زره حفاظتی برای خلبان و مخازن سوخت، و تسلیحات شامل ۴ قبضه تیربار ۱۲٫۷ میلی‌متری (۰٫۵اینچ) یا ۲ قبضه توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری یا ۳۰ میلی‌متری بودند. در آن زمان برآورده شدن این مشخصات عملیاتی ساده نبود.
چالش انتخاب پیشرانه هواپیما که با الزامات سبک بودن وزن، قدرت، قابلیت اطمینان و سهولت تعمیر و نگهداری مطابقت داشته باشد، با استفاده از توربوجت
بریستول سیدلی اورفوس (که در آغاز مراحل توسعه آن در بریتانیا بود)، برطرف گردید. توسعه این موتور با کمک قابل توجهی از برنامه توسعه تسلیحات متقابل ایالات متحده به انجام رسید. از ده طرحی که برای رقابت بر سر سازنده این هواپیما ارسال شدند، ۹ طرح با موتور اورفوس طراحی شده بودند.
به منظور ارزیابی پیشنهادها ارائه شده از طرف سازندگان هواپیماهای مختلف، کمیته ویژه مشاوره برای تحقیق و توسعه هوانوردی (به انگلیسی: special Advisory Group for Aeronautical Research and Development) به اختصار (AGARD) تشکیل شده و ارزیابی‌های گسترده‌ای بروی پیشنهادها انجام شد. مدت زمان برای ارائه طرح‌ها، دو ماه پس از شروع این رقابت اعلام شده بود، که در طی آن زمان مجموعه‌ای از طرح‌های پیشنهادی و عمدتاً توسط شرکت‌های اروپایی ارائه شد. سایر طرح‌های پیشنهادی در رقابت با جی. ۹۱ عبارت بودند از، نورثروپ ان-۱۵۶، داسو میستره ۲۶، سود است بارودار، آئروفر ساگیتتاریو ۲، برگه بر. ۱۰۰۱ تائون.
در ۱۸ مارس ۱۹۵۳، طرح‌های ارائه شده به‌طور رسمی توسط کمیته AGARD، که تحت ریاست تئودور فون کارمان بود، ارزیابی شدند. مراحل اولیه انتخاب پروژه ۱۸ ماه به طول انجامید.
تاریخچه کاربری > آلمان

در سپتامبر ۱۹۶۰، لوفت‌وافه اولین جفت هواپیمای جی. ۹۱-آر/۳ ساخت فیات را دریافت نمود. پنج هواپیمای اولیه جی. ۹۱-آر/۳ برای آزمایش‌ها به «سایت تست ۶۱» (به آلمانی: Erprobungstelle 61) تحویل داده شد و محموله‌های بعدی در اختیار «گُردان هوایی شناسایی ۵۳» (به آلمانی: Aufklärungsgeschwader 53) مستقر در  اردینگ، در نزدیک مونیخ و همچنین «مدرسه جنگ‌افزار ۵۰» (به آلمانی: Waffenschule 50) قرار گرفتند. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۱، اولین جی. ۹۱ ساخته شده توسط دورنیر اولین پرواز خود را انجام داد. جنگنده‌های جی. ۹۱-آر/۳ «چهارگُردان هوایی (اسکادران) تهاجمی سبک» (به آلمانی: Leichte Kampfgeschwader) تازه تشکیل شده را تجهیز نمودند که اغلب برای جایگزینی هواپیماهای قدیمی همانند جنگنده آمریکایی ریپابلیک اف-۸۴اف تاندراستریک، مورد استفاده قرار گرفت.
در اکتبر ۱۹۶۱، «گُردان هوایی شناسایی ۵۳» اولین واحد نظامی بود که در آن جی. ۹۱‌ها به وضعیت عملیاتی رسیدندو در ماه مه ۱۹۶۲، پروازهای آموزشی عملیاتی در همین واحد نظامی آغاز شد.
در طی سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳، لوفت‌وافه مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را برای تعیین قابلیت‌های این هواپیما از نظر عملکرد اقلیمی سخت و نامطلوب، از جمله استقرار خارج از کشور در استان بِشار، الجزایر، برای آزمایش تطبیق پذیری و کارایی عملیاتی جی. ۹۱ در آن شرایط آب و هوایی انجام داد.
۴۵ هواپیمای آموزشی دو سرنشینه دیگر ساخت فیات از مدل جی. ۹۱-تی/۳ برای لوفت وافه سفارش داده شد که ۳۵ فروند اول به «مدرسه جنگ‌افزار ۵۰» با توازن تعداد بین واحدهای عملیاتی تقسیم شد. در اوایل سال ۱۹۶۱، «مدرسه جنگ‌افزار ۵۰» اولین دوره‌های آموزشی خود را برای مربیان پرواز آغاز نمود. از این نوع هواپیما، ۲۲ فروند توسط دورنیر بین سال‌های ۱۹۷۱ الی ۱۹۷۳ ساخته شد. که از آنها برای آموزش افسران سیستم‌های جنگ‌افزاری برای اف-۴ فانتوم ۲ استفاده شد.
۵۰ فروند هواپیمای جی. ۹۱-آر/۴ از یک سفارش لغو شده یونان/ترکیه به لوفت وافه تحویل داده شد، اما برای استفاده عملیاتی نامناسب تشخیص داده شد. این هواپیماها به عنوان هواپیماهای آموزشی تنها توسط «مدرسه جنگ‌افزار ۵۰» مورد استفاده قرار گرفتند. زمانی که برنامه آموزشی اولیه تکمیل شد، همه هواپیماهای آر/۴ در سال ۱۹۶۶ بازنشسته شده و ۴۰ فروند از آنها به پرتغال فروخته شدند. سایر هواپیماهای آر/۴ باقی مانده در آلمان، به استفاده آموزشی زمینی یا برای نمایش مورد استفاده قرار گرفتند.
ادعا شده که لوفت وافه قصد داشت چهار بال دیگر را به جی. ۹۱-آر/۳ تجهیز نماید. با این حال، ظاهراً تجارب اولیه عملیاتی با این نوع، لوفت‌وافه را از عملکرد هواپیما ناامید کرده بود و بنابراین سفارش‌های بیشتر مورد نظر برای این نوع کاهش یافت. تعدادی از جی. ۹۱‌های لوفت وافه به نشان «خوک» منقش شده بود، که این امر به عنوان نظری در مورد عملکرد ضعیف هواپیما تعبیر شده است.
در ۱ ژانویه ۱۹۷۰، لوفت وافه دارای ۳۱۰ فروند جی. ۹۱-آر/۳ و ۴۰ هواپیمای جی. ۹۱-تی بود. تا سال ۱۹۷۶، تنها ۲۰ فروند از هواپیماهای جی. ۹۱-آر/۳ بر اثر سوانح از بین رفتند که نرخ تلفاتی برابر ۶ درصد بود. در اوایل دهه ۱۹۸۰، جی. ۹۱-آر/۳‌های در خدمت لوفت وافه با هواپیمای داسو/دورنیر آلفا جت جایگزین شدند، آخرین فروند جی. ۹۱ به‌طور رسمی در سال ۱۹۸۲ از خدمت در لوفت وافه خارج شد.
کاربران

نیروی هوایی آلمان (لوفت وافه )
گُردان هوایی شناسایی ۵۳
گردان هوایی شناسایی ۵۴
سایت آزمایشی ۶۱
گردان هوایی تهاجمی سبک ۴۱
گردان هوایی تهاجمی سبک ۴۲ (بال هوایی تاکتیکی ۷۳)
گردان هوایی تهاجمی سبک ۴۳
گردان هوایی تهاجمی سبک ۴۴
مدرسه جنگ‌افزار ۵۰
نیروی هوایی یونان چهار فروند را در برای ارزیابی در خدمت داشت، همگی بازنشسته شدند.
نیروی هوایی ایتالیا ۳۱ فروند فیات جی-۹۱ ، ۹۷ فروند فیات جی -۹۱ آر و ۱۰۳ فیات جی. ۹۱-تی/ا را در اختیار داشت که همگی در سال ۱۹۹۵ از خدمت خارج شدند.
Frecce Tricolori
نیروی هوایی پرتغال (۱۹۶۶ الی ۱۹۹۳)
ارتش ایالات متحده آمریکا – دو هواپیما (1 G.91R/۱، 1 G.91R/۳) را در سال ۱۹۶۱ ارزیابی نمود.
نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا – دو فروند را برای ارزیابی در اختیارداشت.
مشخصات فنی (حی. ۹۱ آر)

داده‌ها از Profile Publications
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۱
طول: ۱۰٫۳ متر (۳۳ فوت ۱۰ اینچ)
پهنای بال: ۸٫۵۶ متر (۲۸ فوت ۱ اینچ)
ارتفاع: ۴ متر (۱۳ فوت ۱ اینچ)
مساحت بال‌ها:  ۱۶٫۴ متر مربع (۱۷۷ فوت مربع)
ماهی‌واره: ریشه بال: NACA 65A112; نوک بالها: NACA 65A111
وزن خالی:  ۳٬۱۰۰ کیلوگرم (۶٬۸۳۴ پوند)
وزن ناخالص:  ۵٬۴۴۰ کیلوگرم (۱۱٬۹۹۳ پوند)
بیشترین وزن برخاست:  ۵٬۵۰۰ کیلوگرم (۱۲٬۱۲۵ پوند)
پیشرانه هواگرد: ۱ عدد توربوجت بریستول سیدلی اورفوس ۸۰۳،‏ ۲۲٫۲ کیلونیوتن (۵٬۰۰۰ پوند-نیرو)
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۱٬۰۷۵ کیلومتر بر ساعت (۶۶۸ مایل بر ساعت؛ ۵۸۰ گره)
بُرد:  ۱٬۱۵۰ کیلومتر (۷۱۵ مایل؛ ۶۲۱ مایل دریایی)
حداكثر ارتفاع:  ۱۳٬۱۰۰ متر (۴۳٬۰۰۰ فوت)
نرخ صعود:  ۳۰ متر بر ثانیه (۵٬۹۰۰ فوت بر دقیقه)
بارگیری بال: ۳۳۱ کیلوگرم بر متر مربع (۶۸ پوند بر فوت مربع)
نیرو به وزن: ۰٫۴۲
جنگ‌افزار
سلاح‌ها 
۴ قبضه تیربار سنگین ۱۲٫۷ میلیمتری (۰٫۵ اینچی)  ام۳ برونینگ یا
۲ قبضه توپ ۳۰ میلی‌متری (۱٫۱۸ اینچی) دِفا (تنها در جی. ۹۱ آر سفارش لوفت‌وافه)
آویزگاه‌های حمل سلاح: ۴ عدد در زیر بالها با ظرفیت ۶۸۰ کیلوگرم(۱٬۵۰۰ پوند) برای مدل جی. ۹۱ آر/۳ . آر/۴ و ۵۰۰کیلوگرم (۱٬۱۰۰ پوند) برای مدل جی. ۹۱ آر/۱ ,با مقررات حمل ترکیبی از:
راکت‌ها:  ۲ غلاف راکت ماترا (هر کدام با ۱۹ راکت SNEB 68 (۶۸میلی‌متری)) یا
۱۸× راکت هیسپانو SURA R80 (۸۰ میلی‌متری)
موشک‌ها:  ۴ تیرموشک هوا به سطح نورد ای.اس-۲۰ یا ۴ تیر موشک هوا به هوای ایم-۹ سایدوایندر
بمب‌ها:  طیف گسترده‌ای از مهمات هوا به زمین از جمله بمب‌های آهنی (غیرقابل هدایت)
دیگر موارد: غلاف تیربار یا مخزن سوخت بیرونی برای برد طولانی
Etching commemorating the last flight of the G.91R from Treviso airport (April 9,1992)
فیات جی. ۹۱-آر/۳ از گردان هوایی تهاجمی سبک ۴۳ لوفت‌وافه در سال ۱۹۷۱
جی-۹۱ نیروی هوایی پرتغال
کاربران جی-۹۱ به رنگ آبی تیره، سفارش‌های لغو شده به رنگ آبی روشن، ارزیابی‌ها به رنگ زرد
طرح سه نمای جنگنده فیات جی. ۹۱
نمای نزدیک از یک موتور اورفوس نصب شده بر روی یک جنگنده فیات جی-۹۱ (قسمت‌های عقبی هواپیما جدا شده است)
یک راکت انداز ماترا تایپ 116M که بر روی جی-۹۱ در موزه Luftwaffenmuseum der Bundeswehr در برلین نصب شده است.
وقف (قرآن)

وقف در لغت به معنای ایستادن و ساکن کردن است. در قرائت قرآن به معنای قطع موقت صدا در پایان کلمه، به منظور حفظ معنا یا تجدید نفس است. کلماتی که حرف آخر آن‌ها دارای یکی از حرکات کسره، فتحه، ضمه یا تنوین کسره، تنوین فتحه و تنوین ضمه باشد در هنگام وقف، آن حرکت به سکون تبدیل می‌شود.
انواع وقف

دو نوع وقف در حین قرائت وجود دارد:
وقف اضطراری: این وقف زمانی است که قاری به دلیل اتمام نفس، عطسه، سرفه، فراموشی آیه و... مجبور به وقف می‌شود و چاره‌ای جز وقف ندارد.
وقف اختیاری: وقتی که قاری به تشخیص خود و به صورت ارادی کلمه‌ای را برای وقف انتخاب می‌کند. چهار نوع وقف اختیاری وجود دارد:
وقف تام: اگر بین دو عبارت هیچ نوع رابطه لفظی و معنایی وجود نداشته باشد.
وقف کافی: زمانی که هر یک از دو عبارت برای خود جمله مفیدی هستند و در لفظ نیاز به یکدیگر ندارند ولی در معنا نیازمند هم می‌باشند.
وقف حَسَن: وقتی که عبارت اول کامل و مستقل است و عبارت دوم ناقص و برای کامل شدن خودش نیاز به عبارت اول دارد.
وقف قبیح: زمانی که دو عبارت در لفظ و معنا به هم تعلق دارند و هیچ‌کدام از آن‌ها به تنهایی جمله مفیدی نیستند وقف صحیح نمی‌باشد.
داگلاس ای-۲۶ اینویدر

| داگلاس ای-۲۶ اینویدر | داگلاس ای-۲۶ اینویدر |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کارخانهٔ سازنده: شرکت هواپیماسازی داگلاس
تاریخ: تاریخ
بازنشسته: ۱۹۸۰ نیروی هوایی کلمبیا
داگلاس ای-۲۶ اینویدر (به انگلیسی: Douglas A-26 Invader) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۴۲−۰۷−۱۰ ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هایپراسپرمی

هایپراسپرمی وضعیتی در پزشکی است که در آن یک مرد دارای مقدار غیرطبیعی مایع منی یا حجم انزال است و به‌طور کلی تعریف آن زمانی است که انزال بالای ۶ میلی‌لیتر باشد. این برعکس هیپواسپرمی است که تحت عنوان حجم مایع منی کمتر از ۱٫۵ میلی‌لیتر تعریف می‌شود.
به نظر نمی‌رسد که هایپراسپرمی به تنهایی بر سلامت اسپرم تأثیر بگذارد. با این حال، حجم زیاد انزال ممکن است غلظت اسپرم کمتری داشته باشد که منجر به باروری پایین می‌شود.
در برخی موارد، حجم بالای مایع منی می‌تواند نشانه عفونت غدد جانبی مردانه باشد.
آقای گل

آقای گل به فردی خطاب می‌شود که در مسابقات تیم خود بیش‌ترین گل زده را در بین سایر بازیکنان تمامی تیم‌های شرکت‌کننده داشته باشد.
از این اصطلاح بیشتر در مسابقات فوتبال استفاده می‌شود.
هم‌اکنون آقای گل فوتبال جهان در رتبۀ اول کریستیانو رونالدو با ۱۲۸ گل از پرتغال، در رتبۀ دوم لیونل مسی با ۱۱۲ گل از آرژانتین و در رتبۀ سوم علی دایی با ۱۰۹ گل از ایران می‌باشد.
فؤاد بابان

| فؤاد بابان | فؤاد بابان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ تیر ۱۳۳۲ تهران
ملیت:  ایران
پیشه(ها): مجری، گوینده خبر
خویشاوندان: شکرالله بابان
فؤاد بابان (زادهٔ ۹ تیر ۱۳۳۲ تهران) یکی از گویندگان قدیمی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران است. والدین وی اهل کردستان بودند.
وی از دههٔ چهل به بعد در بخش‌های گوناگون صدا و سیما در سمت‌هایی همچون برنامه‌سازی، گویندگی، مدیریت و نویسندگی مشغول به فعالیت بوده‌است. بابان به ادبیات فارسی و کردی علاقه‌مند بوده و از طرفداران اشعار حافظ و سعدی و شاعران کرد است. وی پس از ۳۵ سال خواندن خبر به‌طور رسمی از این کار خداحافظی کرد.
شکرالله بابان پدر فؤاد بابان از چهره‌های رادیو و تلویزیون ایران و از گویندگان پیشکسوت صدا و سیمای جمهوری اسلامی بود.
کرولین

کرولین نیکولی اسرائیل فراز (زاده ۱۷ نوامبر ۱۹۹۹)، که معمولاً با نام کرولین شناخته می‌شود، یک فوتبالیست حرفه‌ای برزیلی است که به عنوان مهاجم برای تیم کارولینای شمالی لیگ ملی فوتبال زنان (ان‌دابلیواس‌ال) و تیم ملی برزیل بازی می‌کند. در سال ۲۰۱۸، او با زدن ۱۴ گل در ۳۵ بازی برای پونته پرتا، از سوی کنفدراسیون فوتبال برزیل به عنوان بازیکن زن برتر در برازیلیرائو انتخاب شد. او به عنوان با ارزش‌ترین بازیکن لیگ ملی فوتبال زنان ۲۰۲۳ انتخاب شد.
اوایل زندگی

خانواده کرولین در بائورو زندگی می‌کردند، سپس به کمپیناس نقل مکان کردند، آنها در آنجا در مزرعه ای اقامت داشتند زیرا توانایی پرداخت اجاره را نداشتند. هنگامی که ۱۲ ساله بود به دلیل عفونت استخوان و سلولیت در پایش در بیمارستان بستری شد و به او توصیه شد که ورزش تماسی را متوقف کند.
عضویت در باشگاه

کرولین در میان چندین فوتبالیست جوان آینده‌دار بود که از سیستم جوانان باشگاه فوتبال والینهوس، یک تیم زنانه که توسط بخش ورزش و اوقات فراغت مقامات محلی اداره می‌شود و توسط آنا لوسیا گونسالوس مربیگری می‌شود، ظهور کرد. والینیوس در ژانویه ۲۰۱۶ با باشگاه فوتبال گوارانی موافقت کرد تا به عنوان بازیکن تیم ترکیبی گراوانی/والینهوس در مسابقات قهرمانی فوتبال زنان پائولیستا در سال ۲۰۱۶ شرکت کند.
هنگامی که باشگاه فوتبال پونته پرتا تصمیم گرفت در سال ۲۰۱۷ یک بخش زنان تشکیل دهد، آنها باشگاه والینهوس را در اختیار گرفتند و کرولین ۱۷ ساله در میان تیمی که به ارث برده بودند. او پس از به ثمر رساندن ۱۰ گل در ۲۱ بازی برای نیمه نهایی پونته پرتا، به عنوان بهترین بازیکن کمپئوناتو پائولیستا ۲۰۱۷ انتخاب شد.
سپس او به‌عنوان انتقال قرضی به کرینتیانز/آوداکس برای کمپین موفقیت‌آمیز کوپا لیبرتادورس فمنینا ۲۰۱۷ در اکتبر ۲۰۱۷ فرستاده شد. او پس از تساوی ۰–۰ در فینال در ورزشگاه آرسنیو اریکو، آسونسیون، در ضربات پنالتی مقابل کولو کولو گلزنی کرد.
در سال ۲۰۱۸ او ۱۴ گل در ۳۵ بازی برای پونته پرتا به ثمر رساند و در مسابقات قهرمانی فوتبال زنان برزیل "رِوِلاسو" (ترجمه واژه‌به‌واژه: مکاشفه) در جوایز پایان فصل برنده شد. گزارش شده است که عملکرد خوب کرولین برای پونته پرتا و تیم‌های ملی جوانان او را تبدیل به یک هدف نقل و انتقالات برای سایر باشگاه‌های برزیل و همچنین باشگاه‌های حرفه ای در فرانسه و چین کرده است.
تیم ترکیبی کورینتیانس/آوداکس که کرولین به برنده شدن کوپا لیبرتادورس ۲۰۱۷ کمک کرده بود، زمانی که کورینتیانس از آن شراکت خارج شد و تیم خود را راه اندازی کرد، از هم جدا شد. این باعث شد آوداکس در کوپا لیبرتادورس فمنینا ۲۰۱۸ جایگاهی داشته باشد اما بدون تیم. قراردادی برای والینهوس (که به عنوان پونته پرتا در مسابقات داخلی بازی می‌کرد) انجام شد تا نماینده آئوداکس در کوپا لیبرتادورس باشد. کرولین در پیروزی ۴–۰ مقابل پنارول گلزنی کرد، اما آوداکس در مرحله گروهی حذف شد.
باشگاه فوتبال پالمیراس در دسامبر ۲۰۱۸ فوراً به یک تیم زنان نیاز داشت، زیرا طبق قوانین کونمبول که همه شرکت‌کنندگان را ملزم می‌کرد تیم‌های زنان را اداره کنند، از حضور در کوپا لیبرتادورس مردانه محروم شدند. در یک قرارداد شراکتی، پالمیراس موافقت کرد که حقوق بازیکنان و کارکنان والینیوس را تأمین کند، بازیکنانی که از نام پالمیراس استفاده می‌کردند اما به بازی و تمرین در والینیوس ادامه می‌دادند.
کسری وفاداری

| کسری وفاداری | کسری وفاداری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ فروردین ۱۳۲۵ تهران، ایران
درگذشت: ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۴ (۵۹ سال) پاریس، فرانسه
علت مرگ: قتل
تحصیلات: دکترای تاریخ و حقوق دکترای آموزش و پرورش کارشناسی تمدن معاصر انگلیس و آمریکا کارشناسی ادبیات انگلیسی کارشناسی تاریخ اروپا
محل تحصیل: دانشگاه سوربن دانشگاه بوستون
آثار: در راه شناخت دین زرتشت عکس‌های زرتشتیان ایران
والدین: اردشیر وفاداری  مهرانگیز فیروزگر
کسری وفاداری (۹ فروردین ۱۳۲۵ – ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۴) پژوهشگرِ فرهنگ و تاریخ، استادِ دانشگاه و فعالِ فرهنگی بود.
وی تحصیلات فروانی در موضوعات تاریخی، آموزشی، حقوقی و ادبی داشته‌است و علاوه بر پژوهش پیرامونِ تاریخ و مزدیسنا فعالیت‌های فرهنگی و آموزشیِ بسیاری در داخل و خارج از ایران انجام داده‌است.
تحصیلات

کسری وفاداری بعد از گذراندن تحصیلات مقدماتی در تهران و انگلستان مدارک کارشناسی ادبیات انگلیسی و تاریخ اروپایی را از دانشگاه بوستون ایالت ماساچوست آمریکا و همچنین مدرک کارشناسی تمدن معاصر انگلیس و آمریکا را از دانشگاه سوربن پاریس دریافت نمود. او دوره کارشناسی ارشد آموزش و پرورش در دانشگاه تربیتی دوبلین ایرلند با پایان‌نامه آموزش مارکسیسم و دوره کارشناسی ارشد آموزش مدرن در دانشگاه سامرهیل را با پایان‌نامه آموزش و پرورش و تمدن معاصر انگلیس و آمریکا گذراند.
او سپس دکترای آموزش و پرورش را با پایان‌نامه مقایسه برنامه آموزشی دبیرستان‌های دولتی انگلیس و فرانسه دریافت کرد.
فعالیت و نقش‌ها

وفاداری در طول زندگانی خود نقش‌های زیادی از جمله موارد زیر داشته‌است:
آموزگار و هموند هیئت مدیره دانشگاه پاریس
فرنشین انجمن زرتشتیان فرانسه
هموند انجمن ایران شناسان اروپا
آموزگار دانشگاه شهید بهشتی (دانشگاه ملی پیشین)
معاونت انجمن رودکی در فرانسه
هموند سازمان بین‌المللی کارشناسان دین زرتشتی در ژنو
هموند انجمن تاریخ و تمدن کشورهای مدیترانه
معاونت آموزشی استخدام و توسعه شرکت نفت
هموند انجمن زرتشتیان تهران
او در سال ۱۳۷۶ به ایران بازگشت و در سال ۱۳۷۹ در خانه پدری خود در تهران و همچنین با خرید خانه بزرگی در یزد دوره‌های برای انجام فعالیت‌های فرهنگی برای جوانان با موضوعاتی مانند تاریخ ایران باستان، شاهنامه خوانی، معماری ایرانی و زرتشتی و… تشکیل داد.
آثار

از کتاب‌های منتشرشده توسط او می‌توان دو کتاب زیر را نام برد:
در راه شناخت دین زرتشت
عکس‌های زرتشتیان ایران
ماجرای قتل

همچنین ببینید: نقض حقوق زرتشتیان در جمهوری اسلامی ایران
کسرا وفاداری در سفری که به پاریس داشت در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۴ هجری خورشیدی، (شامگاه ۲۶ اردیبهشت) قبل از زمانی که قرار بود به ایران بیاید در خانه خود که در حومهٔ پاریس قرار داشت توسط فردی با ضربات چاقو به قتل رسید که بعد از جستجوی پلیس فرانسه دستگیر و چند سال بعد در دادگاهی در فرانسه در تاریخ اسفند ۱۳۸۷ مجرم شناخته شده و به ۱۴ سال حبس محکوم شد.
منحصربه‌فرد: پرده یکم

۲۰۱۸ آلبوم استودیوییاز سابرینا کارپنتر
منحصربه‌فرد: پردهٔ یکم (انگلیسی: Singular: Act I) سومین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر است که در ۹ نوامبر ۲۰۱۸ توسط هالیوود رکوردز منتشر شد. کارپنتر بلافاصله پس از انتشار آلبوم دومش به نام تکامل در سال ۲۰۱۶، کار بر روی این آلبوم را شروع کرد. این آلبوم بیشتر یک آلبوم پاپ است که عناصری از دنس پاپ هم در آن وجود دارد و موضوع اصلی آن دربارهٔ خودتوانمندی است. این آلبوم اولین باری است که تمام ترانه‌ها توسط خود کارپنتر نوشته شده‌اند. برای حمایت از این آلبوم، کارپنتر در مارس ۲۰۱۹ تور منحصربه‌فرد را آغاز کرد.
دو تک‌آهنگ از این آلبوم منتشر شد که شامل «تقریباً عشق» و «از من شکایت کن» بود، در حالی که «پاریس» و «زمان بد» به‌عنوان تک‌آهنگ‌های تبلیغاتی معرفی شدند. علاوه بر این، تک‌آهنگ‌های «چرا» و «بیگانه» در لیست آهنگ‌های این آلبوم نبودند، اما در نسخهٔ ژاپنی آلبوم گنجانده شدند. این آلبوم نقدهای مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد و در جایگاه ۱۰۳ جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم نیمهٔ اول یک پروژه دو قسمتی است که با آلبوم منحصربه‌فرد: پرده دوم (۲۰۱۹) ادامه پیدا می‌کند.
کی برد (هواپیما)

| کی برد (هواپیما) | کی برد (هواپیما) |
| --- | --- |
نوع: بوئینگ بی-۲۹
کارخانهٔ سازنده: بوئینگ ویچیتا، کانزاس، کانزاس
شمارهٔ ساخت: ۱۳۶۶۲
تاریخ ساخت: ۱۹۴۵
شمارهٔ ثبت: ۴۵–۲۱۷۶۸
صاحبان و استفاده‌کنندگان: United States Army Air Forces
تحت خدمت: ۱۹۴۵–۱۹۴۷
کی برد (هواپیما) (به انگلیسی: Kee Bird) یک هواپیمای ساختِ بوئینگ است.
کی برد یک بوئینگ B-29 Superfortress نیروی هوایی ارتش آمریکا است، سریال ۴۵–۲۱۷۶۸، از نیروهای شناسایی ۴۶ بود، پس از فرود اضطراری در شمال غربی گرینلند در طی یک مأموریت مخفی جاسوسی جنگ سرد در ۲۱ فوریه ۱۹۴۷میلادی، فرود آمد. که کل خدمه پس از گذراندن سه روز در تاندرای قطب شمال با خیال راحت از آن منطقه خارج شدند، خود هواپیما در محل فرود رها شد. تا سال ۱۹۹۴میلادی در آنجا بود، که درنهایت یک مأموریت برای تعمیر و بازگرداندن آن انجام شد. در طی تلاش برای بازگرداندن این هواپیما، آتش‌سوزی رخ داد که منجر به تخریب و از بین رفتن بدنه هواپیما روی زمین شد.
پل بلوار جکسون

| پل بلوار جکسون | پل بلوار جکسون |
| --- | --- |
پل در سال ۲۰۱۵: پل در سال ۲۰۱۵
مختصات: ۴۱°۵۲′۴۱″شمالی ۸۷°۳۸′۱۶″غربی﻿ / ﻿۴۱٫۸۷۸۰۷°شمالی ۸۷٫۶۳۷۷۰°غربی﻿ / 41.87807; -87.63770
گذرنده‌ها: عابران پیاده، دوچرخه‌ها، وسایل نقلیه موتوری
بر روی: شاخه جنوبی رود شیکاگو
مکان: شیکاگو لوپ
نامیده به نام: اندرو جکسون، به نام خیابانی که در آن قرار دارد
مالک: شهر شیکاگو
نگهداری‌کننده: اداره حمل و نقل شیکاگو
شماره NBI: 16602627329
پیش از: پل خیابان آدامز
پس از: پل خیابان ون بورن
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
طراحی: پل بازشوی دولنگه
مواد: فولاد
درازای کل: ۲۷۳ فوت (۸۳ متر)
پهنا: ۶۴ فوت (۲۰ متر)
درازترین دهنه: ۲۰۲ فوت (۶۲ متر)
شمار دهنه‌ها: ۱ دهانه اصلی و ۳ دهانه دسترسی
فضای باز زیرین: ۱۵٫۷۴ فوت (۴٫۸۰ متر)
شمار خط‌ها: ۳ (یک‌طرفه شرق‌به‌غرب)
پیشینه: پیشینه
طراحی مهندسی: شرکت پل‌های بازشوی اشتراوس
سازنده: شرکت حفاری و اسکله دریاچه‌های بزرگ (زیرساخت) شرکت ساخت فولاد استروبِل (روساخت)
پایان ساخت: ۱۹۱۵
هزینه ساخت: ۴۰۰٬۶۰۰ دلار
گشایش: ۲۹ ژانویه ۱۹۱۶
بازسازی: ۱۹۹۳
جایگزین‌شده به جای: پل چرخشی ۱۸۸۸
آمار: آمار
رفت‌وآمد روزانه: ۶۹۰۰ وسیله نقلیه در روز (۲۰۱۴) ۲۲٬۲۸۰ عابر پیاده در روز (۱۹۹۹)
مکان: مکان
fa (in English: Expected satiety): fa
منابع: منابع
historicbridges.org: historicbridges.org
پل بلوار جکسون یک پل خرپای پرت، روسازه خرپایی، پل بازشو با محور ثابت است که از روی رود شیکاگو در بلوار جکسون در مرکز شهر شیکاگو عبور می‌کند. این پل در سال ۱۹۱۵ ساخته شده و ۲۷۳ فوت طول دارد.
پیوندهای خارجی

پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به پل بلوار جکسون (شیکاگو) در ویکی‌انبار
پل بلوار جکسون بر روی رود شیکاگو, آرشیو دیجیتال ایلینوی