جنگ ضدهوایی
توضیحات کلی

ماهیت پدافند هوایی شناسایی هواپیماهای متخاصم و انهدام آن‌ها است. مسئله مهم ضربه زدن به هدفی است که در فضای سه بعدی حرکت می‌کند. یک حمله نه تنها باید با این سه مختصات مطابقت داشته باشد، بلکه باید این کار را در زمانی انجام دهد که هدف در آن موقعیت قرار دارد. این بدان معناست که پرتابه‌ها یا باید برای اصابت به هدف هدایت شوند، یا با در نظر گرفتن سرعت و جهت هدف و پرتابه، موقعیت پیش‌بینی شده هدف را در زمانی که پرتابه به آن می‌رسد هدف قرار دهند.
در طول قرن بیستم، پدافند هوایی یکی از سریع‌ترین حوزه‌های فناوری نظامی بود که به تکامل هواپیماها واکنش نشان می‌داد و از فناوری‌هایی مانند رادار، موشک‌های هدایت‌شونده و محاسبات (در ابتدا محاسبات آنالوگ الکترومکانیکی از دهه ۱۹۳۰ به بعد، همان‌طور که در مورد تجهیزات توضیح داده شد، پاسخ می‌داد. زیر). بهبودهایی در حسگرها، کنترل فنی آتش، تسلیحات و فرماندهی و کنترل انجام شد. در آغاز قرن بیستم، این‌ها یا بسیار ابتدایی بودند یا وجود نداشتند.
در ابتدا حسگرها ابزارهای نوری و صوتی بودند که در طول جنگ جهانی اول توسعه یافتند و تا دهه ۱۹۳۰ ادامه یافتند، اما به سرعت توسط رادار جایگزین شدند، که به نوبه خود با اپترونیک در دهه ۱۹۸۰ تکمیل شد. فرماندهی و کنترل تا اواخر دهه ۱۹۳۰، زمانی که بریتانیا یک سیستم یکپارچه برای ADGB ایجاد کرد که پدافند هوایی زمینی فرماندهی ضدهوایی ارتش بریتانیا را به هم مرتبط می‌کرد، ابتدایی باقی ماند، اگرچه پدافند هوایی مستقر در میدان به ترتیبات کمتر پیچیده متکی بود. ناتو بعداً این ترتیبات را «محیط زمینی دفاع هوایی» نامید که به‌عنوان «شبکه سایت‌های رادار زمینی و مراکز فرماندهی و کنترل در یک صحنه عملیاتی خاص که برای کنترل تاکتیکی عملیات پدافند هوایی استفاده می‌شود» تعریف شد.
قوانین درگیری برای جلوگیری از برخورد پدافند هوایی با هواپیماهای دوستانه یا خنثی ضروری است. استفاده از آن‌ها کمک می‌شود، اما توسط دستگاه‌های الکترونیکی شناسایی دوست یا دشمن (IFF) که در اصل در طول جنگ جهانی دوم معرفی شدند، کنترل نمی‌شود. درحالی که این قوانین در بالاترین مقام منشأ می‌گیرند، قوانین متفاوتی می‌تواند برای انواع مختلف پدافند هوایی که یک منطقه را در یک زمان پوشش می‌دهند اعمال شود. AAAD معمولاً تحت سخت‌ترین قوانین عمل می‌کند.
ناتو این قوانین را دستورهای کنترل سلاح (WCO) می‌نامد که عبارتند از:
بدون سلاح: سلاح‌ها ممکن است به سمت هر هدفی شلیک شود که به‌طور مثبت به عنوان دوست شناخته نشده‌است.
سلاح‌های محکم: سلاح‌ها را می‌توان فقط به سمت اهدافی که به عنوان متخاصم شناخته می‌شوند شلیک کرد.
نگهداری اسلحه: اسلحه‌ها را فقط می‌توان برای دفاع از خود یا در پاسخ به یک دستور رسمی شلیک کرد.
تا دهه ۱۹۵۰، اسلحه‌هایی که مهمات بالستیک را شلیک می‌کردند، سلاح استاندارد بودند. سپس موشک‌های هدایت شونده غالب شدند، مگر در کوتاه‌ترین بردها. با این حال، نوع گلوله یا کلاهک و فیوزینگ آن و آرایش هدایت با موشک‌ها، متنوع بوده و هستند. اهداف همیشه به راحتی قابل نابودی نیستند. با این وجود، هواپیماهای آسیب دیده ممکن است مجبور به توقف مأموریت خود شوند و حتی اگر موفق به بازگشت و فرود در قلمرو دوستانه شوند، ممکن است برای روزها یا برای همیشه از عملیات خارج شوند. با نادیده گرفتن سلاح‌های کوچک و مسلسل‌های کوچکتر، اسلحه‌های پدافند هوایی زمینی از نظر کالیبر از ۲۰ تغییر کرده‌اند. میلی‌متر تا حداقل ۱۵۲ میلی‌متر
پدافند هوایی زمینی به چند روش مستقر می‌شود:
دفاع از خود توسط نیروهای زمینی با استفاده از سلاح‌های ارگانیک خود، AAAD.
دفاع همراه، عناصر دفاعی کمکی تخصصی که واحدهای زرهی یا پیاده‌نظام را همراهی می‌کنند.
نقطه دفاع در اطراف یک هدف کلیدی، مانند یک پل، ساختمان مهم دولتی یا کشتی.
پدافند هوایی منطقه، معمولاً «کمربند» پدافند هوایی برای ایجاد یک مانع، اما گاهی چتری که یک منطقه را می‌پوشاند. مناطق می‌توانند از نظر اندازه بسیار متفاوت باشند. آن‌ها ممکن است در امتداد مرز یک کشور گسترش یابند، به‌عنوان مثال کمربند جنگ سرد MIM-23 هاوک و نایک که از شمال-جنوب در سراسر آلمان، در سراسر منطقه مانور یک آرایش نظامی، یا بالای یک شهر یا بندر عبور می‌کرد. در عملیات زمینی، مناطق پدافند هوایی ممکن است با استقرار مجدد سریع در مسیرهای ترانزیت هواپیما به صورت تهاجمی مورد استفاده قرار گیرند.
پدافند هوایی شامل عناصر دیگری نیز شده‌است، اگرچه پس از جنگ جهانی دوم، بیشتر آن‌ها از کار افتادند:
بالون رگبار بسته برای بازدارندگی و تهدید هواپیماهایی که در زیر ارتفاع بالن‌ها پرواز می‌کنند، جایی که آن‌ها مستعد برخوردهای مخرب با اتصالات فولادی هستند.
کابل‌ها بر روی دره‌ها کشیده می‌شوند و گاهی یک «پرده» با کابل‌های عمودی آویزان از آن‌ها تشکیل می‌دهند.
چراغ‌های جستجو برای روشن کردن هواپیما در شب برای اپراتورهای ابزارهای نوری و لایه‌های تفنگ. در طول جنگ جهانی دوم نورافکن‌ها تحت کنترل راداری قرار گرفتند.
پرده‌های دود بزرگ که توسط کپسول‌های دود بزرگ روی زمین ایجاد می‌شود تا اهداف را غربال کند و از هدف‌گیری دقیق سلاح توسط هواپیما جلوگیری کند.
پدافند هوایی غیرعامل توسط ناتو به عنوان «اقدامات غیرعاملی که برای دفاع فیزیکی و حفاظت از پرسنل، تأسیسات و تجهیزات ضروری به منظور به حداقل رساندن اثربخشی حمله هوایی و/یا موشکی انجام می‌شود» تعریف می‌کند. این یک فعالیت حیاتی توسط نیروهای زمینی باقی می‌ماند و شامل استتار و پنهان سازی برای جلوگیری از شناسایی توسط هواپیماهای شناسایی و حمله می‌شود. اقداماتی مانند استتار ساختمان‌های مهم در جنگ جهانی دوم رایج بود. در طول جنگ سرد باند و تاکسی وی برخی از فرودگاه‌ها به رنگ سبز درآمدند.