حمله به یواس‌اس لیبرتی
جنجال‌های مداوم و سوالات حل نشده

برخی از مقامات اطلاعاتی و نظامی با توضیحات اسرائیل مخالفت می‌کنند. دین راسک، وزیر امور خارجه آمریکا در زمان وقوع این حادثه نوشت:
من هرگز از توضیحات اسرائیل راضی نبودم. حمله مداوم آنها برای از کار انداختن و غرق کردن لیبرتی مانع از حمله تصادفی یا برخی از فرماندهان محلی خوشحال شد. ما از طریق مجاری دیپلماتیک از پذیرش توضیحات آنها خودداری کردیم. من آن زمان آنها را باور نکردم و تا به امروز آنها را باور نکرده‌ام. حمله ظالمانه بود.
ستوان بازنشسته فرمانده نیروی دریایی جیمز انس، افسر کوچکتر (و افسر در حال حرکت عرشه) بر روی پل لیبرتی زمان حمله، کتابی با عنوان حمله به آزادی نوشت که این حادثه را توصیف کرد و از جمله گفت: که حمله عمدی بوده‌است. انس و جو میدرز، همچنین یکی از بازماندگان حمله، وب سایتی را در مورد این حادثه راه اندازی می‌کنند. جو میدرز بیان می‌کند که طبقه‌بندی حمله بعنوان عمدی، سیاست رسمی انجمن کهنه سربازان یواس‌اس لیبرتیاست، که بازماندگان و سایر خدمه سابق به آن تعلق دارند. سایر بازماندگان چندین وب سایت دیگر را راه اندازی می‌کنند. لنکزوسکی با استناد به کتاب انس خاطرنشان می‌کند: پرسنل لیبرتی قاطعانه ای دریافت کردند که در مورد حمله چیزی بکسی نگویند و تحقیقات نیروی دریایی به گونه ای انجام شد که نام آن را «سرپوش» گذاشت.
در سال ۲۰۰۲، کاپیتان وارد بوستون، دادستان نیروی دریایی ایالات متحده، مشاور ارشد دادگاه تحقیق، گفت که یافته‌های دادگاه تحقیق برای سرپوش گذاشتن بر حمله عمدی اسرائیل به کشتی‌ای بود که اسرائیلی‌ها می‌دانستند آمریکایی است. در سال ۲۰۰۴، در پاسخ به انتشار کتاب «حادثه آزادی» نوشته جی کریستول، که بوستون آن را «تلاش موذیانه برای سفید کردن حقایق» می‌دانست، بوستون سوگندنامه‌ای را تهیه و امضا کرد که در آن گفت دریاسالار کید به او گفته‌است. دولت به کید دستور داد که به دروغ گزارش دهد که حمله اشتباه بوده‌است و بوستون و کید هر دو معتقد بودند که حمله عمدی بوده‌است. کریستول در صفحه۱۴۹ کتاب خود در مورد صلاحیت‌ها و صداقت حرفه ای بوستون نوشت:
بوستون علاوه بر مهارت او به عنوان وکیل نیروی دریایی، دو دارایی ویژه را نیز به ارمغان آورد. او در جنگ جهانی دوم یک هوانورد نیروی دریایی بود و بنابراین بینشی فراتر از فردی داشت که فقط در قانون واجد شرایط بود. همچنین، کید او را به عنوان مردی با صداقت می‌شناخت. در موردی قبلی، بوستون مایل بود با کید برخورد کند، زمانی که بوستون احساس کرد انجام کار درست مهم‌تر از جلب لطف سالخورده ای بود که گزارش تناسب اندام او را می‌نوشت.
کریستول گفت که او معتقد است که بوستون در مورد دیدگاه‌های کید و هرگونه فشار از سوی دولت ایالات متحده حقیقت را نمی‌گوید. کریستول، که بعنوان افسر قاضی وکیل کل نیروی دریایی ایالات متحده نیز خدمت می‌کرد، پیشنهاد می‌کند که بوستون تا حدودی مسئول نتیجه‌گیری‌های اولیه دادگاه تحقیق بوده و با اعلام اینکه بعداً دروغ بوده‌است، بوستون اعتراف کرده‌است که «دروغ گفته‌است» کریستول همچنین خاطرنشان می‌کند که اظهارات بوستون در مورد فشار بر کید شنیده می‌شد و کید زنده نبود تا آنها را تأیید یا تکذیب کند و بوستون قبل از سوگندنامه و اظهار نظرهای مربوط به آن ادعا نکرد که کید از چنین دستورالعمل‌هایی به بوستون با دیگران صحبت کرده‌است. کریستول همچنین نامه ای دست‌نویس در سال۱۹۹۱ از دریاسالار کید ارائه می‌دهد که بگفته کریستول، «پیشنهاد می‌کند که وارد بوستون یا حافظه ای معیوب یا تخیل روشنی دارد». بگفته جیمز ان، با این حال، دریاسالار کید از انس و گروهش خواست تا برای تحقیقات باز کنگره به فشار ادامه دهند.
استدلال‌های زیر که در گزارش‌های رسمی یا منابع دیگر یافت می‌شوند، برای حمایت از این فرضیه منتشر شده‌اند که حمله به دلیل هویت اشتباه بوده‌است:
تصادفات و اشتباهات در زمان جنگ اتفاق می‌افتد. روزنامه‌نگار زئیو شیف نمونه ای از یک حادثه آتش دوستانه را بیان کرد که در آن هواپیماهای اسرائیلی یک روز قبل از حمله به لیبرتی یک ستون زرهی اسرائیل را در جنوب شهر جنین در کرانه باختری بمباران کردند. همچنین به عنوان مثال، حادثه مشابهی در زمان بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ رخ داد، زمانی که هواپیماهای اسرائیلی به ناو بریتانیایی HMS Crane پس از اشتباه گرفتن آن با یک کشتی جنگی مصری حمله کردند و به آن آسیب رساندند، در زمانی که بریتانیا و اسرائیل با هم می‌جنگیدند.
این حادثه در طول جنگ شش روزه زمانی رخ داد که اسرائیل درگیر نبرد با دو کشور عربی و آماده شدن برای حمله به کشور سوم بود و فضایی را ایجاد کرد که در آن اشتباهات و سردرگمی رایج بود. به عنوان مثال، در ساعت ۱۱:۴۵، چند ساعت قبل از حمله، انفجار بزرگی در سواحل العریش و به دنبال آن دود سیاه رخ داد که احتمالاً ناشی از انهدام یک انبار مهمات توسط نیروهای مصری در حال عقب‌نشینی بوده‌است. ارتش اسرائیل فکر می‌کرد که این منطقه در حال بمباران است و یک کشتی ناشناس در فراساحل مسئول آن است.
با نزدیک شدن قایق‌های اژدر،لیبرتی به سمت آنها آتش گشود. مک گوناگل گفت که او مطمئن است که کاپیتان‌های قایق اژدر معتقدند که زیر آتش لیبرتی هستند. پرچمدار لوکاس شهادت داد که اجازه شلیک مسلسل سطح ۰۳ را پس از شروع تیراندازی قایق‌های اژدر به سمت لیبرتی داده‌است. بعداً، زمانی که تفنگ بدون سرنشین بود، گرمای ناشی از آتش نزدیک ظاهراً باعث شد که گلوله‌های مسلسل به سمت تفنگ منفجر شود.
دریاسالار شلومو ارل، رئیس نیروی دریایی اسرائیل در سال ۱۹۶۷، اظهار داشت که هیچ استدلال موفقیت‌آمیزی برای سودمندی اسرائیل برای حمله عمدی به یک کشتی جنگی آمریکایی ارائه نشده‌است، به ویژه با توجه به هزینه بالای عوارض قابل پیش‌بینی که به دنبال حمله به یک متحد قدرتمند خواهد بود. وی همچنین خاطرنشان کرد که اسرائیل بلافاصله پس از حمله به سفارت آمریکا اطلاع داده‌است.
چندین کتاب و مستند بی‌بی‌سی یواس‌اس لیبرتی: مرده در آب استدلال می‌کردند که لیبرتی برای جلوگیری از اطلاع آمریکا از حمله آتی در بلندی‌های جولان مورد حمله قرار گرفت، که آتش‌بسی را که دولت اسرائیل با آن موافقت کرده بود، نقض می‌کرد. با این حال، سوریه تا ۹ ژوئن، پس از حمله به لیبرتی، آتش‌بس را نپذیرفت. نویسنده روسی جوزف دایچمن در کتاب تاریخ موساد می‌گوید اسرائیل در حمله به لیبرتی موجه بود. اسرائیل می‌دانست که سیگنال‌های رادیویی آمریکا توسط اتحاد جماهیر شوروی رهگیری می‌شوند و شوروی مطمئناً مصر را از این واقعیت آگاه می‌کند که اسرائیل با انتقال نیروها به بلندی‌های جولان، مرز مصر را بدون دفاع رها کرده‌است.
لنزوفسکی خاطرنشان می‌کند که اگرچه تصمیم اسرائیل برای «حمله و نابودی» کشتی «ممکن است گیج‌کننده بنظر برسد»، به نظر می‌رسد این توضیح ' ماهیت لیبرتی و وظیفه آن برای نظارت بر ارتباطات دو طرف در منطقه جنگی است. او می‌نویسد که آگاهی به موقع از تصمیم آنها برای حمله به سوریه و اقدامات تدارکاتی به سمت آن «ممکن است طرح‌های اسرائیل برای فتح بلندی‌های جولان سوریه را ناکام بگذارد» و به معنای اتهامات انس، «تز قابل قبولی را ارائه می‌دهد که اسرائیل عمداً تصمیم به ناتوانی در آن گرفته‌است.» کشتی آمریکایی سیگنال جمع‌آوری می‌کند و کسی را زنده نمی‌گذارد تا داستان حمله را بازگو کند».
باربور، سفیر ایالات متحده در اسرائیل، در روز حمله لیبرتی گزارش داده بود که از حمله اسرائیل به سوریه «غافلگیر نمی‌شود» و رئیس اطلاعات ارتش اسرائیل به یکی از دستیاران کاخ سفید در آن زمان در اسرائیل گفت که «هنوز باقی مانده‌است». مشکل سوریه و شاید لازم باشد به سوریه ضربه ای وارد شود.»
کتاب سلاح‌ها نوشته راسل وارن هاو در سال ۱۹۸۱ می‌گوید که لیبرتی با موشک بالستیک پولاریس مجهز به زیردریایی لافایت-کلاس یواس‌اس اندرو جکسون همراه بود. یواس‌اس اندرو جکسون، که تمام قسمت را از طریق پریسکوپ فیلمبرداری کرد اما نتوانست کمکی ارائه کند.
جیمز بامفورد، تهیه‌کننده سابق ای‌بی‌سی نیوز، در کتاب خود در سال ۲۰۰۱ با عنوان بدنه اسرار می‌گوید که اسرائیل عمداً به لیبرتی حمله کرد تا از کشف آنچه او به عنوان جنایات جنگی توصیف می‌کرد، از جمله کشتن اسیران جنگی مصری توسط ارتش اسرائیل، جلوگیری کند. او ادعا می‌کند که در همان زمان در شهر نزدیک العریش اتفاق می‌افتاد. با این حال، به گزارش دوربین، ادعای وی مبنی بر اعدام ۴۰۰ مصری از آنجایی که خبرنگاران حاضر در شهر ادعا کردند که درگیری بزرگی رخ داده و این عامل اصلی تلفات بوده، مورد تردید قرار گرفته‌است. بامفورد همچنین اظهار داشت که گابی برون شاهد عینی ادعا کرده‌است که ۱۵۰ نفر را دیده که توسط سربازان اسرائیلی در العریش اعدام شده‌اند. با این حال، گابی برون ادعا کرد که تنها ۵ نفر را دیده که توسط سربازان اسرائیلی اعدام شده‌اند.
در بیانیه مطبوعاتی فیلم مستند بی‌بی‌سی مرده در آب آمده‌است که شواهد جدید ضبط شده و دیگر شواهد نشان می‌دهد که این حمله یک «ترفند جسورانه اسرائیل برای جعل حمله مصر» بوده‌است تا به آمریکا دلیلی برای ورود به جنگ علیه مصر بدهد. این سازمان ادعا کرد که پرزیدنت لیندون بی. جانسون هواپیماهای دارای سلاح اتمی را علیه قاهره از یک ناو هواپیمابر آمریکایی در دریای مدیترانه پرتاب کرد. زمانی که مشخص شد لیبرتی غرق نشده و اسرائیل این حمله را انجام داده‌است، هواپیماها فراخوانده شدند. جیمز انس، یک منبع اطلاعاتی در مورد این هواپیما که دارای سلاح هسته ای است، بعداً اظهار داشت:
واضح است که من در مورد هواپیمای مورد نظر اشتباه کردم، زیرا F4ها سلاح هسته ای حمل نمی‌کنند. دیگران به من می‌گویند که هواپیماهایی که پرتاب شدند، موشک‌های بولپاپ را حمل می‌کردند که ممکن است به راحتی با بمب‌های هسته ای اشتباه گرفته شوند. و ما خیلی بعد متوجه شدیم که یواس‌اس آمریکا در تمرین بارگیری تسلیحات هسته‌ای شرکت داشت درست در زمانی که کشتی از حمله به لیبرتی مطلع شد و این تمرین یکی از عواملی است که پاسخ آمریکا به درخواست کمک ما را به تأخیر انداخت. همچنین این احتمال وجود دارد که این سلاح‌ها توسط منابع ما دیده شده باشد. همچنین یک گزارش تاریخ شفاهی از سفارت آمریکا در قاهره که اکنون در کتابخانه لیندون بینز جانسون است، گیج کننده است، که اشاره می‌کند که سفارت پیام فوری از واشینگتن دریافت کرده‌است که در آن هشدار داده شده بود که قاهره در شرف بمباران توسط نیروهای آمریکایی است، احتمالاً به اشتباه. تلافی حمله یو اس اس لیبرتی آن پیام عجیب هرگز توضیح یا لغو نشد.
این ویدئو همچنین شنیده‌ها از اتحاد مخفیانه سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا و اسرائیل را گزارش می‌دهد.
دریاسالار توماس اچ. مورر، رئیس سابق ستاد مشترک ارتش و منتقد نسخه رسمی دولت ایالات متحده از وقایع، ریاست یک تحقیق غیردولتی در مورد حمله به لیبرتی در سال ۲۰۰۳ را بر عهده داشت. این کمیته که شامل جیمز ای. آکینز سفیر سابق ایالات متحده در عربستان سعودی بود، اسرائیل را مقصر دانست و چندین نظریه را برای انگیزه‌های احتمالی اسرائیل پیشنهاد کرد، از جمله تمایل به مقصر دانستن مصر و وارد کردن ایالات متحده به جنگ شش روزه.
به گفته جان لوفتوس و مارک آرون در کتابشان،جنگ مخفیانه علیه یهودیان،لیبرتی مورد حمله قرار گرفت زیرا اسرائیلی‌ها می‌دانستند که مأموریت کشتی نظارت بر سیگنال‌های رادیویی سربازان اسرائیلی و ارسال اطلاعات حرکت نیروها به مصری‌ها است.