stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست ایلخانان ایران

| ایلخان ایران>  | ایلخان ایران>  |
| --- | --- |
نگاره یک پادشاه ایلخانی، تهیه‌شده حدود سال ۷۰۰ ه‍.ق: نگاره یک پادشاه ایلخانی، تهیه‌شده حدود سال ۷۰۰ ه‍.ق
 :  
جزئیات: جزئیات
نخستین فرمانروا: هولاکو خان
واپسین فرمانروا:  ابوسعید بهادرخان (در عمل)  غازان دوم (رسمی) 
سکونتگاه رسمی: پایتخت‌ها: مراغه (دوره هولاکو)  تبریز (دوره اباقا تا اولجایتو)  سلطانیه (از اولجایتو به بعد) تفرجگاه‌های سلطنتی: چالدران، وان (تفرجگاه ییلاقی در زمان هولاکو)  اوجان (تفرجگاه ییلاقی در زمان غازان)  سُقورْلوق‌ (تفرجگاه ییلاقی باقی ایلخانان)  بغداد (تفرجگاه قشلاقی) 
گمارنده: قورولتای، جانشینی ارثی
ایلخانان دودمانی از فرمانروایان مغول و از نسل چنگیز خان بودند که برای دوره‌ای نزدیک به ۸۰ سال بر پهنه وسیعی از آسیای غربی و مرکزی به مرکزیت آذربایجان ایران فرمانروایی می‌کردند. بنیان‌گذار امپراتوری ایلخانی، هولاکو خان بود که از جانب برادرش منگوقاآن، مأمور تکمیل فتوحات مغول در ایران و مطیع یا نابود کردن خلافت عباسی در بغداد شد. او مأموریت‌های خود را با موفقیت به پایان رساند؛ بااین‌حال با مرگ منگوقاآن و به‌دنبال تقسیم امپراتوری مغول در ایران ماندگار شد و دودمان خود را پایه‌گذاری کرد. از زمان غازان خان، ایلخانان رسماً اسلام آوردند و سنت‌های مغولی نیاکان خود را با سنت‌های ایرانی و اسلامی ادغام کردند. طی یک روند بومی‌سازی، مغولان با اقوام ساکن ایران، به‌ویژه ترک‌ها درآمیختند. آذربایجان، جنوب ایران و حتی بغداد در دوره فرمانروایی ایلخانان از رونق و شکوفایی قابل توجه‌ای برخوردار بودند. بااین‌حال خراسان و جزیره هیچگاه به آبادانی پیش از آغاز تهاجمات مغولان بازنگشتند.
حکومت ایلخانان مغول در درازمدت بر نهادهای سیاسی ایران تأثیر گذاشت و با از میان برداشتن خلافت عباسی و ایجاد دولت یکپارچه با مرزهای مطابق با مرزهای پیشین شاهنشاهی ساسانی، به‌صورت غیرمستقیم به جان گرفتن ایده ایران‌شهر و بازسازی ایرانی یکپارچه در دوره صفوی کمک کرد. کاربرد گسترده اصطلاح «ایران‌زمین» برای قلمروی ایلخانان در منابع همان دوره، به‌عنوان برابری برای اصطلاح ساسانی «ایران‌شهر»، نمودی از بازسازی ایران به‌مثابه یک جغرافیای سیاسی در دوره ایلخانی بود. شاید مهم‌تر از همه، جمعیت‌شناسی ایران و مناطق پیرامون آن بود که برای همیشه به نفع عناصر قومی و زبانی آلتایی دگرگون شد. اگرچه گروه‌هایی از مغولان و ترک‌های اویغور، قبچاق و قرلق در این پروسه حاضر بودند، ولی همه آن‌ها درنهایت در عنصر قومی اوغوز که اکثریت را داشت مضمحل شدند. پیشینه حضور تیره‌های اوغوز در ایران و آناتولی به دوره سلجوقی برمی‌گشت، ولی تهاجمات مغولان دسته‌های بیشتری از اوغوزها را از آسیای مرکزی به سوی ایران و آناتولی روانه کرد و به تثبیت عنصر قومی آن‌ها در آسیای غربی و به‌ویژه منطقه آذربایجان انجامید.
با مرگ ابوسعید بهادرخان، شیرازه حکومت ایلخانی از هم پاشید و در ادامه مدعیانی برای سلطه بر تاج‌وتخت ایلخانی روبه‌روی هم قرار گرفتند. آخرین این مدعیان فردی موسوم به غازان دوم بود که تنها از روی سکه‌های برجای‌مانده و چند اشاره پراکنده در منابعی چون تاریخ شیخ اویس اثر ابوبکر قطبی شناخته شده‌است.
عناوین

عناوینی که حاکمان ایلخانی برگزیدند ریشه در سنت ترکی-مغولی و فرهنگ اسلامی-ایرانی داشت. هولاکو به‌عنوان یک شاهزاده چنگیزی دارنده عنوان خان بود و پس از رسیدن قوبلای خان به مقام خاقانی، عنوان ایلخان نیز به او اعطا شد که به‌معنای تأیید حکومت هولاکو بر ایران از سوی خان بزرگ مغول بود. هولاکو همچنین عنوان ایرانی پادشاه را برای خود به‌کار برد که در برخی سکه‌های وی برابر عربی آن یعنی ملک آمده‌است. جانشین هولاکو، اباقا، علاوه بر عناوین پیشین از عنوان سلطان که ویژه حاکمان مسلمان بود نیز بهره برد که برای یک بودایی کاری غیرمعمول محسوب می‌شد. قاضی بیضاوی از نویسندگان معاصر اباقا خان، او را در کتاب نظام‌التواریخ «سلطان ایران» خوانده‌است. تگودار، جانشین و برادر اباقا خان که پس از پذیرش اسلام نام احمد را برگزیده بود، انگیزه و علاقه بیشتری برای به‌کاربردن عنوان سلطان داشت. برخی سکه‌های ارغون و گیخاتو نیز دارای عنوان سلطان هستند. همچنین در برخی سکه‌های ایلخانان پیش از غازان که به زبان مغولی و خط اویغوری هستند، از فرمانروا با عنوان «داروغه خاقان» یادشده، که داروغه در این سکه‌ها به‌معنی نایب‌السلطنه یا نایب‌الملک به‌کار رفته‌است.
در برخی سکه‌های گیخاتو که ضرب کرمان هستند، از وی با عنوان «پادشاه جهان خداوند عالم» یاد شده‌است. وصاف شیرازی نوشته که عنوان پادشاه جهان بر چاو، پول کاغذی که گیخاتو در ترویج آن کوشش داشت نیز وجود داشته‌است. نخستین موارد استفاده از عنوان پادشاه جهان به روزگار اباقا بازمی‌گردد. هرچند در برخی سکه‌های اباقا این عنوان برای اشاره به خان بزرگ مغول و نه ایلخان به‌کار رفته‌است. غازان برای نخستین‌بار عنوان قاآن را که تا زمان به‌قدرت رسیدن او ویژه خان بزرگ مغول بود برای خود به‌کاربرد. این عنوان بر روی پایزه‌ای (نشان حکومتی) از دوره ابوسعید که به زبان مغولی و خط اویغوری است نیز وجود دارد. از غازان به‌بعد، فرمانروایان ایلخانی بیشتر با عناوینی با منشأ اسلامی-ایرانی مانند «شهنشاه اسلام»، «پادشاه ایران‌زمین»، «پادشاه جهان» و «سلطان» شناخته می‌شدند. ابوسعید، واپسین پادشاه بزرگ ایلخانان، برای نخستین‌بار در تاریخ ایران، عنوان «بهادرخان» را برای خودش به‌کار برد. معنی این عنوان ترکی-مغولی، «خان دلیر یا قهرمان» است.
جغرافیای سیاسی ایران در اواخر عصر ایلخانان رقیب
جیمز ویل

| جیمز وِیل | جیمز وِیل |
| --- | --- |
جیمز ویل و مدل هیولای فرانکنشتاین بر سر صحنهٔ عروس فرانکنشتاین: جیمز ویل و مدل هیولای فرانکنشتاین بر سر صحنهٔ عروس فرانکنشتاین
زادهٔ: ۲۲ ژوئیهٔ ۱۸۸۹
درگذشت: ۲۹ مهٔ ۱۹۵۷ (۶۷ سال)
ملیت: انگلیسی
سال‌های فعالیت: ۱۹۱۹–۵۲
جیمز وِیل (انگلیسی: James Whale; ۲۲ ژوئیهٔ ۱۸۸۹ – ۲۹ مهٔ ۱۹۵۷) کارگردان سینما و تئاتر و هنرپیشه اهل انگلستان بود.
از او بیشتر برای کارگردانی چهار فیلم ترسناک کلاسیک: فرانکنشتاین (۱۹۳۱)، خانه تاریک قدیمی (۱۹۳۲)، مرد نامرئی (۱۹۳۳)، عروس فرانکنشتاین (۱۹۳۵) و همچنین فیلم‌های دیشب را به‌خاطر داری؟ (۱۹۳۵)، قایق نمایش (۱۹۳۶) و راه بازگشت (۱۹۳۷) یاد می‌شود.
ویل اگرچه در ژانرهای متعددی فیلم ساخت اما شهرت فیلم‌های وحشت او بر روی دیگر فیلم‌های او سایه افکنده است؛ به گونه‌ای که بسیاری از فیلم‌های وی در دیگر ژانرها گمنام مانده‌اند. جیمز ویل پس از مدتی تمایل و علاقه خود را به سینمای وحشت از دست داد. با این حال، جاودانه‌های او همان فیلم‌های ترسناکی هستند که او ساخته بود.
فیلم‌شناسی شاهرخ خان

خان در رویدادی برای جوان در ۲۰۲۳
شاهرخ خان بازیگر، تهیه‌کننده و مجری تلویزیونی هندی است که در سینمای هندی‌زبان کار می‌کند. او کار بازیگری خود را با بازی در نقش یک سرباز در مجموعهٔ دوردارشان تحت عنوان سرباز (۱۹۸۸) آغاز کرد؛ نقشی که او را به شهرت رساند و منجر به ایفای شمار بیشتری نقش در نمایش‌های تلویزیونی شد. او به زودی پیشنهادهای سینمایی دریافت کرد و نخستین فیلمش درام عاشقانه عاشق دیوانه‌وار (۱۹۹۲) بود که در آن نقش مکمل داشت. خان سپس در سال ۱۹۹۳ نقش‌های شرورانه‌ای را در فیلم‌های هیجان‌انگیز بازیگر و ترس ایفا کرد که در گیشه موفق بودند و کار او را در بالیوود تثبیت کردند. در سال ۱۹۹۵، خان در کنار کاجول در فیلم عاشقانهٔ داماد عاشق عروس را می‌برد بازی کرد که از لحاظ مدت زمان به طولانی‌ترین فیلم هندی‌زبان تاریخ تبدیل شد. او در نقش‌های عاشقانه با بازی در مقابل مادهوری دیکشیت در دل دیوانه است (۱۹۹۷) و در مقابل کاجول در داره یه اتفاقایی میفته (۱۹۹۸) و گاهی شادی گاهی غم (۲۰۰۱) به دریافت شهرت ادامه داد.
کتاب‌شناسی

Chopra, Anupama (2007). King of Bollywood: Shah Rukh Khan and the Seductive World of Indian Cinema. Warner Books. ISBN 978-0-446-50898-8.
Patel, Bhaichand (2012). Bollywood's Top 20: Superstars of Indian Cinema. Penguin Books Limited. ISBN 978-81-8475-598-5.
Basu, Anustup (2010). Bollywood in the Age of New Media: The Geo-televisual Aesthetic. Oxford University Press. ISBN 978-0-7486-8676-6.
Gulzar; Nihalani, Govind; Chatterjee, Saibal (2003). Encyclopaedia of Hindi Cinema. Popular Prakashan. ISBN 978-81-7991-066-5.
O'Brien, Derek (2014). Derek Introduces: 100 Iconic Indians. Rupa Publications. ISBN 978-81-291-3413-4. Archived from the original on 18 April 2023. Retrieved 13 October 2016.
Costanzo, William V. (2013). World Cinema through Global Genres. John Wiley & Sons. ISBN 978-1-118-71310-5.
Bhattacharya Mehta, Rini; Pandharipande, Rajeshwari (2010). Bollywood and Globalization: Indian Popular Cinema, Nation, and Diaspora. Anthem Press. ISBN 978-1-84331-889-7.
گریگور قاپانتسیان

| گریگور قاپانتسیان | گریگور قاپانتسیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ فوریهٔ ۱۸۸۷ آشتاراک، hy:Էջմիածնի գավառ، فرمانداری ایروان، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۳ مهٔ ۱۹۵۷ (۷۰ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: دانشکده مطالعات شرقی دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ
جوایز: دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان 
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): زبان‌شناسی و تاریخ‌نگار
محل کار: دانشکده علوم الهی گئورگیاندانشگاه دولتی ایروانانستیتو زبان هراچیا آجاریان فرهنگستان ملی علوم جمهوری ارمنستان
 :  
گریگور آیوازی قاپانتسیان (ارمنی: Գրիգոր Այվազի Ղափանցյան؛ انگلیسی: Grigor Ghapantsyan؛ ۱۷ فوریهٔ ۱۸۸۷ – ۳ مهٔ ۱۹۵۷) زبان‌شناس، ارمنی‌شناس و تاریخ‌نگار اهل ارمنستان که استاد دانشگاه دولتی ایروان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۷ فوریهٔ ۱۸۸۷ در آشتاراک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی سن پترزبورگ فارغ‌التحصیل گشت. وی از سال ۱۹۴۳ عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۲) شد . وی در ۳ مهٔ ۱۹۵۷ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت.
نیم‌تنه برنزی وی در سرسرای ساختمان اصلی دانشگاه دولتی ایروان نصب شده است موزه گریگور قاپانتسیان در سال ۱۹۸۷ گشایش یافت.
امید صیدالی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  امید صیدالی
زادروز:  ۷ مهٔ ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال)
زادگاه:  بهبهان
قد:  1/78
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  پارس جنوبی جم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۰۰۰۰–۲۰۱۸:  فولاد خوزستان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۲ |  فولاد خوزستان |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۲۲ |  شهرداری آستارا |  ۱۶ |  (۱) |
| ۲۰۲۲-۲۰۲۳ |  خلیج فارس ماهشهر |  ۲۷ |  (۰) |
| ۲۰۲۳-۲۰۲۴ |  استقلال ملاثانی |  ۲۵ |  (۳) |
| ۲۰۲۴- |  پارس جنوبی جم |  ۱۱ |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
امید صیدالی (زادهٔ ۷ مهٔ ۱۹۹۹) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال پارس جنوبی جم بازی می‌کند.
ادبیات

به هر اثر مکتوب ادب یا ادبیات می‌گویند. از این واژه برای سخنی نیز استفاده می‌شود که از حدّ سخنان عادی برتر و والاتر و دارای کلمات زیباتر است و مردم آن سخنان را در میان خود ضبط و نقل کرده‌اند و از خواندن و شنیدنشان دگرگون می‌گردند و احساس غم، شادی یا لذّت می‌کنند. ادبیات مجموعه‌ای از آثار هنری و ذوقی و چکیده‌ای از غرایز معنوی ملت‌هاست، و تمدن هر ملت به‌نسبت عظمت و وسعت ادبیاتش شناخته می‌شود، و به‌طور کلی ادبیات تابع زمان و مکان و نمایندهٔ آداب‌ورسوم و تمدن مردم آن کشور است. ادبیات ابتدا از شعر آغاز شد و وقتی شعر و شاعری به اوج رسید، تازه نوشته‌های نثری آغاز شد. اشعار هومر یونانی و ویرژیل رومی بهترین نمونهٔ جهش‌های غریزهٔ شعریست؛ یونان و روم قدیم‌ترین مللی بودند که اساس ادبیات جهان را پایه‌گذاری کردند.
یکی از طبقه‌بندی‌های مشهور و رایج متن‌های ادبی، طبقه‌بندی دوگانه‌ایست که بر اساس آن متن‌ها به دو گونهٔ اصلی شعر و نثر تقسیم می‌شوند. این طبقه‌بندی سنت دیرینه‌ای در سخن‌شناسی، زبان فارسی و ادبیات جهان دارد. سخنوران و فیلسوفان از دیرباز در پی پررنگ کردن خط ظریف میان این دو گونه، تعریفی فراگیر و تمیزدهنده از شعر و نثر بوده‌اند؛ البته در نخستین دسته‌بندی ادبی انجام شده توسط ارسطو در تاریخ بشر، ادبیات یونان شامل گونه سومی به نام دراما یا همان هنر نمایشی باستان نیز بود که بعدها توسط رومیان توسعه یافت و در متون غربی تا به امروز این دسته‌بندی، برخلاف سنت ایرانی نظم و نثر، به نظم و نثر و دراما تقسیم می‌شود. شاید یکی از دلایل نبود دراما در گونه‌های اصلی ادب فارسی، فقدان توجه به هنرهای نمایشی پیش از اسلام بوده باشد، زیرا همزمان با یونان باستان، در ایران باستان از هخامنشی به بعد نیز نمونه‌هایی از هنرهای نمایشی همراه آواز و موسیقی نیز وجود دارد.
تعریف‌ها از ادبیات

مقالهٔ اصلی: نظریه ادبی
ادبیات در هر فرهنگ، جامعه و ملتی دارای تعاریف مختلفی بوده و در طی زمان ممکن است تعاریف پیشین آن تغییر کند یا به چالش کشیده‌شود. ادب واژه‌ای است معرب از فارسی. این واژه از دیدگاه واژه‌شناسان به معنی ظرف و حسن تناول آمده است. برخی نیز در فارسی، ادب را به معنی فرهنگ ترجمه کرده‌اند و گفته‌اند که ادب یا فرهنگ همان دانش است. از دیگر معانی واژهٔ ادب می‌توان به هنر، حسن معاشرت، شیوهٔ پسندیده، با سخن اشاره کرد؛ اما ادب در اصطلاح، نام دانشی است که قدما آن را شامل این علوم دانسته‌اند: واژه، صرف، نحو، معانی، بیان، بدیع، عروض، قافیه، قوانین خط، قوانین قرائت که بعضی اشتقاق و انشاء راهم بدان‌ها افزوده‌اند.
البته دیدگاه ادبای قدیم دربارهٔ معنی اصطلاحی «ادب» کمی مختلف است. بعضی آن را فضیلت اخلاقی، برخی پرهیز از انواع خطاها و برخی آن را مانند فرشته‌ای دانسته‌اند که صاحبش را از ناشایستی‌ها بازمی‌دارد.
اما علم ادب (ادبیات) یا سخن‌سنجی یا در دیدگاه پیشینیان اشاره داشته است به دانش آشنایی با نظم و نثر از جهت درستی و نادرستی و خوبی و بدی و مراتب آن. اما برخی ادیب را کسی می‌دانستند که عالم بر علوم نحو، لغت، صرف، معنا، علم بیان، عروض، قافیه و فروع باشد و برخی خط، قرض‌الشعر، انشا، محاضره و تاریخ را هم جزو آن‌ها دانسته‌اند. و در ایران تا سدهٔ پیشین صفت ادیب را برای کسی به کار می‌بردند که به زبانهای فارسی و عربی و علوم مربوط که به آن‌ها اشاره شد مسلط و در سخن ماهر در استفاده از آن‌ها بود. مانند ادیب الممالک فراهانی و ادیب نیشابوری.
جرجی زیدان در این‌باره می‌نویسد:
«علم ادب در اصطلاح علمای ادبیت مشتمل بر اکثر علوم ادبیه است از قبیل: نحو، لغت، تصریف، عروض، قوافی، صنعت شعر، تاریخ و انساب؛ و ادیب کسی است که دارای تمام این علوم یا یکی از آن‌ها باشد و فرق مابین ادیب و عالِم آن است که ادیب از هر چیزی بهتر و خوب‌ترش را انتخاب می‌نماید و عالم تنها یک مقصد را گرفته در آن مهارت می‌یابد.»
مردم غالباً بین ادبیات و آثار مکتوب دیگر تفاوت قائل می‌شوند. اصطلاحات «تخیل ادبی» و «شایستگی ادبی» غالباً به منظور تشخیص آثار ادبی از یکدیگر مورد استفاده قرار می‌گیرند؛ مثلاً تقریباً تمام انسان‌های باسواد دنیا آثار چارلز دیکنز را در زمرهٔ «ادبیات» تلقی می‌کنند در حالی که برخی از منتقدان، آثار جفری آرچر را شایستهٔ گنجانده شدن تحت عنوان «ادبیات انگلیسی» نمی‌دانند. گاهی ممکن است منتقدان برخی از آثار را به دلایلی همچون سطح پایین دستور زبان و نحو، داشتن پیرنگ روایتی باورنکردنی یا گسیخته یا داشتن شخصیت‌های متناقض یا غیرقابل‌باور از زمرهٔ آثار ادبی حذف کنند.
اما باید گفت که مفهوم واژهٔ ادب و ادبیات نیز همانند همهٔ پدیده‌های دیگر در طول زمان یکسان نمانده و دستخوش تحول گردیده است. بیشتر اقوام قدیم جهان، همچون یونانیان، ادب را فقط به معنی و مفهوم شعر به کار می‌برده‌اند و علوم ادبی، نزد آن‌ها علم شعر بوده است و بس.
تاریخچه

مقالهٔ اصلی: تاریخ ادبیات
یکی از کهن‌ترین آثار ادبی شناخته شده در جهان، حماسهٔ گیلگمش است. بسیاری از پژوهش‌گران، گیلگمش را نخستین حماسهٔ بشری می‌دانند. این اثر ادبی که تاریخ نگارش آن را سال ۲۷۰۰ پیش از میلاد می‌دانند موضوعاتی چون قهرمانی، دوستی، شکست و جستجو به دنبال زندگی ابدی را شامل می‌شود. در هر دورهٔ تاریخی یکی از گونه‌های ادبیات برجسته می‌شود. نخستین آثار ادبی بیشتر دارای جنبه‌های پیدا و پنهان مذهبی‌اند و ریشهٔ تعلیمی نیز همین منابع هستند. سرشت نامتعارف آثار رمانتیک پس از قرون وسطی رشد پیدا کرد؛ در حالی که عصر روشنگری باعث بروز حماسه‌های ملی و آثار فلسفی شد. رمانتیسم بر ادبیات عامیانه و مسائل عاطفی تأکید می‌کرد و به این گونه بود که در سده ۱۹ میلادی راه را برای ظهور رئالیسم و ناتورالیسم که در پی کشف مصادیق واقعیت بودند باز کرد. سده ۲۰ میلادی نیاز به سمبولیسم یا بینش روانی در توصیف و توسعه شخصیت را با خود آورد.
انواع ادبی

از دیدگاه مفهوم و پیام درونی ادبیات را به چهار دستهٔ کلی تقسیم می‌کنند:
حماسی
غنایی
نمایشی
تعلیم و تربیت
دیگر انواع ادبی عبارت‌اند از:
ادبیات روایی و داستانی، ادبیات اسطوره‌ای، ادبیات نمادین، ادبیات طنز، ادبیات فولکلور و عامیانه، ادبیات مفاخره، ادبیات مناظره و…
انواع ادبی > داستان

مقالهٔ اصلی: داستان
داستان روایی (نثر روایی) غالباً از نثر برای بیان رمان، داستان کوتاه، رمان تصویری و امثال آن استفاده می‌کند. نمونه‌های منفرد این نوع داستان در طول تاریخ وجود داشته‌اند اما تنها در سده‌های اخیر به شکل منظم و مجزا نوشته شدند. برای دسته‌بندی داستان‌های منثور غالباً از اندازهٔ آن‌ها استفاده می‌کنند. هر چند که این محدوده‌ها دلخواه است اما قراردادهای نشر مدرن محدوده‌های زیر را تعیین کرده‌اند:
داستان کوتاه نوعی داستان منثور است که بین ۱۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ واژه دربردارد (اما معمولاً بالای ۵۰۰۰ واژه دارد). این نوع داستان ممکن است دارای ساخت روایی نباشد.
داستانک
رمان کوتاه (نوولا) داستانی است که بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ واژه را دربرداشته باشد.
رمان نوعی داستان است که بیش از ۵۰٬۰۰۰ واژه دارد.
انواع ادبی > داستان > رمان

مقالهٔ اصلی: رمان
رمان، داستان بلندی است که به صورت نثر نوشته‌می‌شود. شکل آن نیز از ابداعات سده‌های اخیر است. داستان منثور ایسلندی به نام ساگاس که گفته می‌شود در سدهٔ ۱۱ میلادی نوشته شده، در مرز بین یک اثر سنتی منظوم حماسی- ملی و یک رمان روان‌شناسی مدرن قرار دارد. به جرئت می‌توان گفت که سروانتس اسپانیایی اولین کسی بود که در اروپا دست به نگارش یک رمان اثرگذار به نام دون کیشوت زد. اولین بخش این داستان در سال ۱۶۰۵ و دومین بخش آن در سال ۱۶۱۵ منتشر شد. مجموعه‌های داستانی قدیمی‌تر دیگری مانند هزار و یک شب، دکامرون اثر جیووانی بوکاچیو و داستان‌های کانتربری اثر چاسر شکل مشابهی دارند و اگر امروز نوشته می‌شدند، می‌شد آن‌ها را در دستهٔ رمان قرار داد. دیگر داستان‌هایی که در دوران کلاسیک ادبیات آسیا و عرب نوشته‌شده‌اند را بیش از آن که ما فکر کنیم می‌توان در دستهٔ رمان قرار داد. برای مثال آثاری چون داستان گِنجی (ژاپنی) اثر بانو موراساکی، داستان عربی حی بن یقظان اثر ابن طفیل، داستان عربی تئولوگوس آتودیداکتوس اثر ابن نفیس و داستان چینی افسانه سه پادشاه اثر لو گوانژونگ.
همهٔ رمان‌ها در اروپا در ابتدا جزو آثار مهم ادبی تلقی نشدند. دلیل آن شاید این بود که نگارش نثر صرف، آسان و غیر مهم می‌نمود. با این حال، امروزه مشخص شده است که نگارش نثر بدون توجه به آرایه‌های شاعرانه می‌تواند لذت هنری در فرد ایجاد کند. به علاوه نویسندگان آزاد به این باور رسیده بودند که درگیر نشدن با ساختارهای نظم باعث ایجاد طرح داستانی پیچیده‌تر یا دقیق‌تری نسبت به گونه‌های دیگر ادبی حتی شعر روایی می‌شود. این آزادی به نویسنده این امکان را می‌دهد که به سبک‌های ادبی و نمایشی دیگر – حتی شعر – در محدودهٔ یک رمان بپردازد.
انواع ادبی > نمایش‌نامه

مقالهٔ اصلی: نمایش‌نامه
نمایش‌نامه، معرفِ نوع دیگری از قالب‌های ادبی کلاسیک است که در طول سال‌های متمادی متحول شده. این نوع اثر ادبی غالباً شامل گفتگو بین شخصیت‌ها است و به جای خوانده‌شدن بیشتر تکیه بر اجرای نمایشی دارد. اپرا در طول سده‌های هجده و نوزده میلادی به عنوان ترکیبی از شعر، نمایش و موسیقی رشد یافت. در آن زمان تقریباً تمام نمایشنامه‌ها منظوم بودند. شکسپیر را می‌توان یکی از برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویسان جهان دانست. برای نمونه رومئو و ژولیت نمایشنامه‌ای کلاسیک است که عموماً یک اثر ادبی شناخته می‌شود.
نمایش‌نامه‌های یونانی نمونه‌های اولین گونه‌های نمایشی در طول تاریخ هستند که ما به آن‌ها دسترسی داریم. تراژدی به عنوان یک گونه نمایشی از جشنواره‌های مذهبی و مدنی سرچشمه گرفت و معمولاً برای نمایش تم‌های تاریخی یا افسانه‌ای به کار برده می‌شد. تراژدی‌ها معمولاً برای موضوعات بسیار مهم مورد استفاده قرار می‌گرفتند. با ظهور فناوری‌های نوین، نوشتن متن نمایش‌نامه‌های غیر اجرایی باب شد. جنگ دنیاها (رادیو) در سال ۱۹۳۸ نمایش‌نامه‌ای رادیویی بود که برای پخش سراسری نوشته شده‌بود. پس از آن بسیاری از آثار نمایشی برای فیلم یا تلویزیون ساخته‌شدند. به‌طور معکوس، ادبیات تلویزیونی، فیلم و رادیو نیز برای نوشتن آثار چاپی یا الکترونیک به کار برده‌شدند.
انواع ادبی > ادبیات شفاهی

مقالهٔ اصلی: ادبیات شفاهی
اصطلاح ادبیات شفاهی به سنت‌های شفاهی به جا مانده از گذشته اشاره دارد که مشتمل بر گونه‌های متفاوتی چون حماسه، شعر و نمایشنامه، داستان‌های قومی، تصنیف، افسانه، لطیفه و دیگر گونه‌های قومی و محلی (فولکلور) می‌شود. این نوع ادبیات در هر جامعه‌ای وجود دارد و نمی‌توان آن را محدود به جوامع باسواد یا متمدن دانست. ادبیات شفاهی معمولاً توسط فولکلورشناسان یا دانشمندانی که به مطالعات فرهنگی و ادبیات قومی می‌پردازند همچون زبانشناسان، انسان‌شناسان و حتی جامعه‌شناسان مورد تحقیق و بررسی قرار می‌گیرد.
انواع ادبی > دیگر گونه‌های روایی

فیلم، ویدئو یا نمایش‌های تلویزیونی آن قدر پیشرفت کرده و زیاد شده‌اند که غالباً هم‌شأن ادبیات منثور می‌شوند.
رمان‌های گرافیکی و کتاب‌های کمیک، داستان‌هایی را نقل می‌کنند که به صورت ترکیبی از هنر نقاشی، دیالوگ و متن به صورت مرتب نمایش می‌یابند.
انواع ادبی > نظریهٔ ادبی

مقالهٔ اصلی: نظریه ادبی
ادبیات را می‌توان از جنبه‌های گوناگون دیگر هم بررسی و طبقه‌بندی کرد. به عنوان نمونه، بخشی از ادبیات که به عنوان نظریه ادبی مطرح می‌شود، اغلب ناشی از تعریفی است که از ارتباط ادبیات و علم، حکایت می‌کند. در واقع می‌توان گفت، واژه-مفهوم نظریه، مبتنی بر نگرش و راهکار علمی است و اگر در تعریف ادبیات، علمی بودنش مورد تردید باشد، ابداع و طرح موضوعی به نام نظریه ادبی، اساساً بلا موضوع خواهد شد؛ زیرا عده‌ای باور دارند که ادبیات با عواطف و احساسات و خروجی تراوش‌های عاطفی از ذهن و جاری شدن آن بر زبان (گفتار و نوشتار) تأکید بسیار دارند.
گونه‌های ادبی

مقالهٔ اصلی: گونه ادبی
گونه ادبی به تقسیمات سنتی انواع آثار گوناگون ادبی بر اساس نوع خاصی از نگارش گفته می‌شود. در زیر فهرستی از گونه‌های ادبی نمایش داده شده است:
گونه‌های ادبی > فهرست گونه‌های ادبی

خودزندگینامه، خاطره، خودزندگینامه معنوی
زندگینامه
خاطرات روزانه و وقایع روزانه
ادبیات الکترونیکی
راویان برده
افکار، گفتارهای حکیمانه
داستان
ادبیات کودک و نوجوان
ادبیات کمیک
رمان جنایی
رمان کارآگاهی
رمان ماجراجویی
افسانه، فولکلور
خیال‌پردازی
ادبیات گوتیک (معمولاً هم‌معنی ادبیات ترس است)
داستان تاریخی
ترس
رمان طبی
داستان طنز یا فکاهی
داستان رازآمیز
رمان فلسفی
رمان سیاسی
رمان عاشقانه
داستان عاشقانهٔ تاریخی
ساگا، ساگای خانوادگی
هزلیات، هجویات
داستان علمی و تخیلی
داستان هیجان‌انگیز
داستان هیجان‌انگیز دسیسه‌ای
داستان هیجان‌انگیز روان‌شناسی
داستان هیجان‌انگیز سیاسی/رمان جاسوسی
تراژدی
آرایه‌های ادبی

آرایهٔ ادبی در یک اثر باعث ایجاد تأثیر خاصی بر خواننده می‌شود. تفاوت میان آرایه‌های ادبی و گونه‌های ادبی مانند تفاوت تاکتیک‌های نظامی و استراتژی نظامی است؛ بنابراین با این که داستان دیوید کاپرفیلد در برخی جاها از هزل استفاده می‌کند اما به گونه کمیک تعلق دارد و نه گونه هزل. در عین حال، خانه متروک آن قدر از هزل استفاده‌می‌کند که باعث می‌شود این اثر را در زمرهٔ هزلیات قرار دهیم. این گونه است که استفادهٔ مکرر از یک آرایهٔ ادبی باعث می‌شود تا یک گونه جدید به وجود آید، همان‌طور که در مورد یکی از نخستین رمان‌های مدرن به نام پاملا (رمان) اثر ساموئل ریچاردسون اتفاق افتاد. در این اثر آن قدر از صنعت نامه‌نگاری استفاده شد که باعث شد رمان‌های نامه‌نگاری که چند صباحی بود که باب شده بودند، قدرت گرفته و خود به یک گونه ادبی جداگانه تبدیل شوند.
نقد ادبی

مقالهٔ اصلی: نقد ادبی
نقد ادبی، بررسی و نقد یک اثر ادبی است که در برخی موارد باعث پیشبرد کیفیت اثر ادبی در حال تکمیل می‌شود. شیوه‌های نقد ادبی گوناگونی وجود دارند که هر کدام می‌توانند برای نقد یک اثر به صورت دیگر یا نقد جنبه‌های متفاوت یک اثر به کار روند.
هم چنین نقد ادبی قوانین، موازین و دلایل مقبولیت و رد آثار ادبی را مورد مطالعه قرار می‌دهد، حقیقت هنری را در یک اثر ادبی می‌شناسد و می‌شناساند، ارزش‌های نهفته و نامکشوف آن را کشف و آشکار می‌سازد، و سره را از ناسره، و قوی را از ضعیف در آثار ادبی جدا می‌سازد و تفکیک می‌کند.
نقد ادبی بر اساس این که از کدام زاویه دید به اثر ادبی نگاه و بر مبنای چه موازینی آن را تحلیل و ارزیابی می‌کند به انواع گوناگونی بخش‌بندی می‌شود.
نمونه‌ای از انواع نقد ادبی در زیر فهرست شده‌اند:
نقد معناشناسانه
نقد زبان‌شناسانه
نقد نمادشناسانه
نقد صورت‌گرایانه
نقد ساختارگرایانه
نقد پساساختارگرایانه و پست‌مدرن همانند: واسازی متن
نقد با کمک نظریه واکنش خواننده
نقد فمنیستی
نقد زیست‌محیطی
نقد روان‌کاوانه
نقد از منظر دینی
نقد اسطوره‌شناسانه
نقد از منظر تاریخی همانند: تاریخ‌گرایی نوین
نقد از منظر سیاسی یا اقتصادی همانند نقد مارکسیستی
نقد علمی
نقد روایی
نقد استعماری
نقد پسااستعماری
نقد بر اساس نظریه کوئیر
نقد ترکیبی
و…
برخی از مطرح‌ترین رمان‌نویسان مسیحی در تاریخ انسان
فرودگاه شهید امید بخش گچساران

فرودگاه شهید امید بخش گچساران فرودگاهی درشهر دوگنبدان، استان کهگیلویه و بویراحمد است.
فرودگاه گچساران زیر نظر شرکت ملی نفت ایران و از قدیمی‌ترین فرودگاه‌های ایران است. همچنین برج مراقبت این فرودگاه قدیمی‌ترین برج مراقبت پابرجای کشور می‌باشد. این فرودگاه کاملاً عملیاتی بوده و آشیانه هلیکوپتری آن دارای ۲ فروند هلیکوپتر مستقر می‌باشد. شرکت‌ هواپیمایی ماهان در هفته با ۱ پرواز رفت و برگشت مهمان این فرودگاه میباشد. این فرودگاه از ۲ بخش مسافربری و هلیکوپتری تشکیل شده‌است. بخش هلیکوپتری دارای ۲ فروند هلیکوپتر است که یک فروند هلیکوپتر اورژانس هوایی و یک فروند دیگر ویژه پروازهای شرکت نفت است.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
هواپیمایی ماهان :  مهرآباد
واگذاری فرودگاه به وزارت راه و شهرسازی

مشاور مدیر عامل شرکت فرودگاه‌ها و ناوبری هوایی ایران با حضور مشاور عالی وزیر نفت گفت مسئولیت راهبری فرودگاه گچساران به وزارت راه و شهرسازی واگذار شد اما مدتی پس از آن دوباره به وزارت نفت واگذار شد.
آریستیده گاربینی

| آریستیده گاربینی | آریستیده گاربینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ آوریل ۱۸۹۰ رم، ایتالیا
درگذشت: ۳ فوریه ۱۹۵۰ رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۱۸–۱۹۵۰ (فیلم)
آریستیده گاربینی (ایتالیایی: Aristide Garbini؛ ۹ آوریل ۱۸۹۰ – ۳ فوریه ۱۹۵۰) هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به رزهای قرمز، چهار قدم در ابرها، صلیبیون توانا، دبران، قلب و روح، جنگجویان صلیبی، شهر رنج، میهمان یک‌شبه، دکتر آنتونیو، مسالینا و میخانه سرخ اشاره کرد.