انستیتوی بازبینی تاریخی
تاریخچه

IHR در سال ۱۹۷۸ توسط دیوید مک‌کالدن، که با نام لوئیس براندون نیز شناخته می‌شد، عضو سابق جبهه ملی بریتانیا، و ویلیس کارتو، رئیس سازمان منحل‌شده لابی آزادی، تأسیس شد. لابی آزادی یک سازمان یهودستیز بود که بیشتر به خاطر انتشار اسپاتلایت، که اکنون به عنوان پرس آزاد آمریکایی بازسازی شده است، شناخته می‌شد. آستین اپ، استاد دانشگاه لاسال که به عنوان اولین انکارکننده بزرگ هولوکاست آمریکایی شناخته می‌شود، الهام‌بخش ایجاد IHR بود.
اتحادیه ضد افترا (Anti-Defamation League) توصیفی از تأسیس و سال‌های اولیه آن ارائه می‌دهد:
موسسه بازبینی تاریخی و بازوی انتشاراتی آن، نونتاید پرس (Noontide Press)، در سال ۱۹۷۸ توسط برجسته‌ترین سازمان‌دهنده یهودستیزی مدرن آمریکایی، ویلیس کارتو، و همسرش الیزابت تأسیس شد. این گروه که نزدیک لس‌ آنجلس در تورنس، کالیفرنیا مستقر بود، در میان انکارکنندگان هولوکاست که تا آن زمان بیشتر به صورت انفرادی و در پنهان کار می‌کردند، پیشگام تلاش‌های سازماندهی بود. اولین «کنفرانس بازبینی‌گران» آنها در سپتامبر ۱۹۷۹ با سخنرانانی از ایالات متحده، فرانسه، آلمان، انگلستان و سوئد برگزار شد، بسیاری از آنها در نشریه افتتاحیه مجله بازبینی تاریخی IHR در بهار بعد مقاله‌ای ارائه دادند. با ارائه نونتاید پرس به عنوان وسیله‌ای برای فروش و توزیع نوشته‌ های آنها، انکارکنندگان حرفه‌ای کارتو را چیزی شبیه یک باران ساز می دیدند.
مک‌کالدن و کارتو بر سر پرونده مل مرملشتاین با یکدیگر اختلاف پیدا کردند و در سال ۱۹۸۱ مک‌کالدن IHR را ترک کرد. تام مارسلوس به عنوان مدیر آن منصوب شد. کارتو در سال ۱۹۳۳ در یک درگیری قدرت داخلی کنترل IHR را از دست داد. در سال ۱۹۷۱، مارسلوس عضو کادر میدانی کلیسای ساینتولوژی بود و ویراستار یکی از نشریات کلیسا بود. وقتی مارسلوس در سال ٖ۱۹۹۵ IHR را ترک کرد، مارک وبر، ویراستار مجله بازبینی تاریخی IHR (JHR) از سال ۱۹۹۲، به عنوان مدیر آن منصوب شد و از آن زمان به بعد به عنوان مدیر و سخنگوی IHR فعالیت کرده است. وبر پیش از این با اتحاد ملی برترپنداری نژاد سفید در ایالات متحده همکاری کرده بود. از زمان به دست گرفتن مدیریت، وبر ادامه به انتشار نوشته‌ها در مورد هولوکاست و جنگ جهانی دوم داده است.
در اولین کنفرانس IHR در سال ۱۹۷۹، IHR به صورت عمومی جایزه‌ای به مبلغ ۵۰,۰۰۰ دلار برای اثبات قابل تأیید «وجود اتاق‌های گاز برای هدف کشتن انسان‌ها در یا نزدیک آشویتس» ارائه داد. این پول (و ۴۰,۰۰۰ دلار اضافی) در نهایت در سال ۱۹۸۵ به بازمانده آشویتس، مل مرملشتاین پرداخت شد، که IHR را به خاطر نادیده گرفتن به عمد شواهدش (گواهی امضا شده از تجربیاتش در آشویتس) به نقض قرارداد متهم کرد. در ۹ اکتبر ۱۹۸۱، هر دو طرف در پرونده مرملشتاین درخواست‌هایی برای حکم خلاصه ارائه دادند که در نظر آن قاضی توماس تی. جانسون از دادگاه عالی شهرستان لس‌ آنجلس «توجه قضایی به واقعیت که یهودیان در اردوگاه کار اجباری آشویتس در لهستان اشغالی در تابستان ۱۹۴۴  از گاز کشته شدند» را اعلام کرد. در ۵ اوت ۱۹۸۵، قاضی رابرت آ. ونکه حکمی بر اساس توافقنامه ورود به حکم صادر کرد که ایجاب می‌کرد IHR و سایر متهمان  ۹۰,۰۰۰ دلار به مرملشتاین پرداخت کنند و نامه‌ای عذرخواهی به «آقای مل مرملشتاین، بازمانده آشویتس-بیرکناو و بوخنوالد، و تمامی بازماندگان آشویتس» برای «درد، اندوه و رنج» وارد شده به آنها صادر کنند.
در ۴ ژوئیه ۱۹۸۴، یک بمب آتش‌زا دفاتر و انبار موسسه را نابود کرد. هزاران کتاب، نوار کاست، بروشور، و ٪۹۰ از موجودی آن از بین رفت. کارتو تأسیسات یا موجودی را بیمه نکرده بود.
در سال ۱۳۷۵، IHR در یک دعوای حقوقی علیه کارتو که در آن IHR ادعا کرد کارتو ۷٫۵ میلیون دلار را که از ترکه ژان ادیسون فارل به لژیون برای بقای آزادی (Legion for the Survival of Freedom)، شرکت مادر IHR، واگذار شده بود، اختلاس کرده است، به پیروزی ۶،۴۳۰،۰۰۰ دلاری دست یافت.
در سال ۲۰۰۱، اریک اوونز، یک کارمند سابق، ادعا کرد که مارک وبر و گرگ ریون از کادر IHR قصد داشتند لیست‌های پستی سازمان را به اتحادیه ضد افترا یا کلیسای ساینتولوژی بفروشند.
از سال ۲۰۰۹، وبر تلاش کرده است تا دامنه مأموریت موسسه را گسترش دهد. در ژانویه ۲۰۰۹، وبر مقاله‌ای با عنوان «چقدر بازبینی هولوکاست مرتبط است؟» منتشر کرد. در آن، او مرگ میلیون‌ها یهودی در هواوکاست را تأیید کرد اما به طور کامل انکار هولوکاست را رد نکرد. او توجه کرد که انکار هولوکاست طی سال‌ها حمایت کمی جلب کرده است: «در ایران یا جاهایی مانند آن کمی حمایت به دست آورده است، اما تا آنجا که من می‌دانم، هیچ دپارتمان تاریخی حمایت از نوشته‌ های این افراد را نداشته است.» بنابراین، او توصیه کرد که تأکید بیشتری بر مخالفت با «قدرت یهودی-صهیونیستی» قرار گیرد، که برخی از نظردهندگان ادعا می‌کنند که این یک تغییر به موضعی آشکارا یهودستیزی بود.