stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دیوید دستمالچیان

| دیوید دستمالچیان | دیوید دستمالچیان |
| --- | --- |
دستمالچیان در واندرکان ۲۰۲۳: دستمالچیان در واندرکان ۲۰۲۳
زادهٔ: ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال) آلن‌تاون، پنسیلوانیا، ایالات متحده
تحصیلات: دانشگاه دوپال (کارشناسی هنرهای زیبا)
پیشه(ها): بازیگر نویسنده کتاب کمیک
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۲–اکنون
همسر: ایو لی (ا. ۲۰۱۴)
فرزندان: ۲
دیوید دستمالچیان (انگلیسی: David Dastmalchian؛ زادهٔ ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۷) یک بازیگر سینما و تئاتر آمریکایی است. او در تعدادی از فرنچایزهای ابرقهرمانی نقش‌های فرعی داشته‌است. او توماس شیف را در شوالیه تاریکی، کرت را در هر دو فیلم مرد مورچه‌ای از مارول استودیوز، آبرا کادابرا در مجموعه تلویزیونی فلش از سی‌دابلیو و پولکا دات من را در جوخه انتحار (۲۰۲۱) بازی کرد. او همچنین در سه فیلم به کارگردانی دنی ویلنوو از جمله زندانیان، بلید رانر ۲۰۴۹ و تلماسه ظاهر شده‌است.
دستمالچیان فیلم مستقل نیمه اتوبیوگرافیک حیوانات را نوشت و در آن بازی کرد که در جشنواره فیلم جنوب از جنوب غربی در سال ۲۰۱۴ مورد تحسین قرار گرفت.
اوایل زندگی

دستمالچیان در ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۵ در آلن‌تاون، پنسیلوانیا از پم ایری و حسین دستمالچیان (۱۹۳۷–۲۰۲۱)، یک مهندس ایرانی-آمریکایی متولد شد. او در اوورلند پارک، کانزاس بزرگ شد و در دبیرستان شانی میشن ساوث تحصیل کرد.
دستمالچیان در کودکی به بیماری ویتیلایگو مبتلا شد که به خاطر آن مورد تمسخر همسالانش قرار گرفت. وقتی بزرگ شد، از فوتبال، تئاتر و طنز لذت برد. او در مدرسه تئاتر در دانشگاه دی‌پاول تحصیل کرد و در ۱۹۹۹ فارغ‌التحصیل شد. او در مورد تجربیات خود در فیلمنامه‌اش، حیوانات نوشت و از برنامه‌های درمان سلامت روان و مقابله با سوءمصرف مواد دفاع می‌کند.
زندگی شخصی

دستمالچیان در سال ۱۳۹۳ با هنرمندی به نام اولین «ایو» لی ازدواج کرد. آنها دو فرزند دارند.
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۸ | شوالیه تاریکی | توماس شیف |  |
| ۲۰۰۹ | اسب‌سوار | ترنس |  |
| ۲۰۱۲ | بگو چه‌وقت | دیمون |  |
| ۲۰۱۲ | کاس | جاشوا ویتمور |  |
| ۲۰۱۲ | اسکندر باکره | هنک |  |
| ۲۰۱۲ | دختر سوشی | نلسون |  |
| ۲۰۱۲ | جدا شده | لوک |  |
| ۲۰۱۳ | نجات لینکلن | سرگرد اکرت |  |
| ۲۰۱۳ | کارفرما | جیمز هریس |  |
| ۲۰۱۳ | زندانیان | باب تیلور |  |
| ۲۰۱۴ | حیوانات | جود | همچنین نویسنده جنوب از جنوب غربی |
| ۲۰۱۴ | نرد عصبانی بازی ویدیویی: فیلم | گروهبان ال.جی. ان‌جی |  |
| ۲۰۱۵ | مزمن | برنارد |  |
| ۲۰۱۵ | مرد مورچه‌ای | کرت |  |
| ۲۰۱۷ | آزمایش بلکو | لونی |  |
| ۲۰۱۷ | بلید رانر ۲۰۴۹ | کوکو |  |
| ۲۰۱۸ | مرد مورچه‌ای و زنبورک | کرت |  |
| ۲۰۱۸ | جعبه پرنده | غارتگر سوت |  |
| ۲۰۱۸ | یک میلیون قطعه کوچک | روی |  |
| ۲۰۱۸ | بومی‌ها | ویلی کانینگهام |  |
| ۲۰۱۸ | آرامش‌بخش | طب مکمل و جایگزین |  |
| ۲۰۱۸ | همه موجودات زیر اینجا | جنسان | همچنین نویسنده |
| ۲۰۱۹ | معلم | جیمز لوئیس |  |
| ۲۰۱۹ | جنون در روش | شاهد |  |
| ۲۰۱۹ | ریبوت جی و باب ساکت | افسر سوات | کامئو |
| ۲۰۲۱ | بتمن: هالووین طولانی، قسمت اول | کلندر من | صداپیشه فیلم ویدئویی |
| ۲۰۲۱ | جوخه انتحار | آبنر کریل/ پولکا-دات من |  |
| ۲۰۲۱ | بتمن: هالووین طولانی، قسمت دوم | جولین دیپنگوئن | صداپیشه، فیلم ویدئویی |
| ۲۰۲۱ | تلماسه | پیتر دی وریس |  |
| ۲۰۲۳ | مرد مورچه‌ای و زنبورک: شیدایی کوانتومی | وب |  |
| ۲۰۲۳ | آخرین سفر دمتر | وویچک |  |
| ۲۰۲۳ | بوگیمن |  |  |
| ۲۰۲۳ | اوپنهایمر | ویلیام ال بوردن |  |
| ۲۰۲۴ | آخر شب با شیطان |  |  |
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | عنوان | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۸ | بخش فوریت‌های پزشکی | مرد جوان |
| ۲۰۱۲ | لیگ | کارگر سردخانه |
| ۲۰۱۳ | ری داناوان | معلم انگلیسی |
| ۲۰۱۴ | سی‌اس‌آی | لی کراسبی |
| ۲۰۱۴ | آلموست هیومن | سیمون |
| ۲۰۱۴ | مزاحمان | اوز ترنر |
| ۲۰۱۵ | سی‌اس‌آی: سایبر | لوگان ریوز |
| ۲۰۱۶ | ۱۲ میمون | کایل اسلید |
| ۲۰۱۶–۲۰۲۱ | مک‌گیور | مرداک |
| ۲۰۱۷ | گاتهام | دوایت پولارد |
| ۲۰۱۷, ۲۰۲۱ | فلش | ابرا کادابرا |
| ۲۰۱۷ | توئین پیکس | پیت باس واریک |
| ۲۰۱۷ | سون‌گولی | خودش |
| ۲۰۱۹ | جبران | جانسون |
| ۲۰۲۱ | چه می‌شود اگر… ؟ | کرت (صدا) |
فیلم‌شناسی > نماهنگ

| سال | عنوان | نقش | هنرمند |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۲ | «مکالمات مداوم» |  | پشن پیت |
| ۲۰۱۵ | «تابستان ۹۵ همه» |  | آیرن اند واین |
| ۲۰۱۸ | «آن را بگیر» |  | آیس‌ایج |
| ۲۰۱۸ | «سرعت تاریکی» |  | فیلیر |
| ۲۰۱۸ | «گالاکتیکان: کابوس» | تریتون | برندن اسمال |
| ۲۰۱۹ | «استیو جایز» |  | زیا زیا تکنیک |
| ۲۰۲۰ | «وسواس» |  | پادلز پیتی پارتی |
| ۲۰۲۰ | «شمشیر و سپر» |  | کن اندروز |
فیلم‌شناسی > تئاتر

| سال | عنوان | نقش | شرکت | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۰ | متفاوت زندگی کردن تا آنجا که ممکن است | لری ریورز | تئاتر تایم‌لاین | شیکاگو پروداکشنز |
| ۲۰۰۵ | سالومه |  | تئاتر ساید پراجکت | شیکاگو پروداکشنز |
| ۲۰۰۷ | باخ در لایپزیگ | یوهان مارتین اشتایندورف، گئورگ لنک | تئاتر نویسندگان | شیکاگو پروداکشنز |
| ۲۰۰۷ | اتلو | مونتانو | تئاتر نویسندگان | شیکاگو پروداکشنز |
| ۲۰۰۷ | ناگهان تابستان گذشته | جورج هالی | تئاتر شترد گلوب | شیکاگو پروداکشنز |
| ۲۰۰۸ | هر طور شما دوست دارید | لو بو | تئاتر نویسندگان | شیکاگو پروداکشنز |
| ۲۰۰۸ | باغ‌وحش شیشه‌ای | تام وینگفیلد | تئاتر شترد گلوب | شیکاگو پروداکشنز |
| ۲۰۰۹ | کودک مدفون | وینس | تئاتر شترد گلوب | شیکاگو پروداکشنز |
| ۲۰۱۰ | هملت، شاهزاده گودال‌ها | کلودیوس | تئاتر بوت‌لگ | لس آنجلس پروداکشنز |
توت‌فرنگی بلایت

| توت‌فرنگی بلایت | توت‌فرنگی بلایت |
| --- | --- |
میوه‌های توت‌فرنگی بلایت: میوه‌های توت‌فرنگی بلایت
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):: آوندداران
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گل‌دار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
راسته:: میخک‌سانان
تیره:: تاج‌خروسیان
سرده:: Blitum
گونه:: B. capitatum
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Blitum capitatum کارل لینه: Blitum capitatum کارل لینه
توت‌فرنگی بلایت (نام علمی: Blitum capitatum)، یک گیاه خوراکی یک‌ساله است که به نام‌های سلمک بلایت، سلمک توت‌فرنگی، اسفناج توت‌فرنگی، رنگ هندی و جوهر هندی نیز شناخته می‌شود.
بومی بیشتر آمریکای شمالی در سراسر ایالات متحده و کانادا، از جمله مناطق شمالی است. در اوهایو در معرض خطر انقراض در نظر گرفته می‌شود. همچنین در بخش‌هایی از اروپا و نیوزلند یافت می‌شود.
میوه‌ها کوچک، خمیری، قرمز روشن و خوراکی بوده و شبیه توت‌فرنگی هستند، اگرچه طعم آنها ملایم‌تر است. آب میوه به‌عنوان رنگ قرمز توسط بومیان آمریکای شمالی نیز استفاده می‌شد.
میوه‌ها حاوی بذرهای عدسی‌شکل کوچک و سیاه و سفید هستند که ۰.۷ تا ۱.۲ میلی‌متر طول دارند. برگ‌ها حاوی ویتامین‌های آ و ث هستند. آنها در جوانی و یا به‌عنوان سبزیجات برگی، خام خوراکی هستند.[2] اگر خام باشد باید در حد اعتدال مصرف شود زیرا حاوی اگزالات است. بذرها ممکن است در مقادیر زیاد سمی باشند.
توت‌فرنگی بلایت در دره‌های کوهستانی مرطوب یافت می‌شود.
تکرار فاصله دار

در سیستم لایتنر، کارت‌هایی که به درستی پاسخ داده شده‌اند، به کادر بعدی با تعداد کم‌تر منتقل می‌شوند، در حالی که کارت‌هایی که پاسخ نادرست داده شده‌اند، برای بررسی و تکرار مجدد به کادر اول بازمی‌گردند.
تکرار فاصله دار یکی از شیوه‌های یادگیری مبتنی بر شواهد است که همواره با فلش کارت انجام میشود. فلش کارت‌های نو و سخت تر به نسبت یادگیری به دفعات بیشتر نشان داده می‌شوند، در حالی که فلش کارت‌های قدیمی تر و آسان‌تر کمتر نشان داده می‌شوند تا از اثر فاصله روانی استفاده کنند. ثابت شده است که استفاده از تکرار فاصله دار باعث افزایش سرعت یادگیری می‌شود.
تکرار فاصله دار با منحنی‌های فراموش شده
اگرچه این اصل در بسیاری از زمینه‌ها مفید می‌باشد، اما تکرار فاصله در زمینه‌هایی که در آن آموزنده باید موارد بسیاری را به خاطر بسپرد، کاربرد دارد؛ بنابراین برای آموختن واژگان در یادگیری زبان نیز مثمر ثمر می‌باشد. تعدادی از برنامه‌های نرم‌افزاری تکرار فاصله برای یاری به روند یادگیری طراحی شده‌اند. همچنین امکان انجام تکرار فاصله با فلش کارت‌های فیزیکی با استفاده از سیستم لایتنر وجود دارد. این اثر آزمودن و بازگویی را می‌توان برای بهبود حافظه بلند مدت ترکیب کرد؛ بنابراین، یادسپاری می‌تواند آسان‌تر باشد.
تاریخچه

تکرار فاصله دار اولین بار در دهه ۱۸۸۰ توسط دانشمند آلمانی هرمان ابینگهاوس طراحی شد. ابینگهاوس «منحنی فراموشی» را ایجاد کرد: نموداری که فراموشی دانسته‌ها را با معیار زمان به تصویر می‌کشد. و فرض کرد که می‌توان با مرور چنین اطلاعاتی در چندین بازه زمانی در یک دوره زمانی، فرایند یادسپاری را مهار کرد.
محققان در طول توسعه تکرار فواصل دریافته اند که بیماران دچار به زوال عقل که از این تکنیک استفاده می‌کنند، می‌توانند هفته‌ها - حتی ماه‌ها - اطلاعات را به خاطر بیاورند. این تکنیک در کمک به بیماران در به یاد سپردن نام اشیاء خاص، وظایف روزانه، ارتباط نام چهره، اطلاعات مربوط به خود و بسیاری از حقایق و رفتارهای دیگر موفق بوده است (اسمال، 2012). شواهد آزمایشی کافی نشان می‌دهد که تکرار با فاصله در یادگیری اطلاعات جدید و یادآوری اطلاعات گذشته ارزشمند است.
الگوریتم‌ها

چندین خانواده از الگوریتم‌های تکرار فاصله وجود دارد:
سیستم لایتنر: ۵ سطح و تعداد دلخواه مراحل
مبتنی بر شبکه عصبی
خانواده الگوریتم‌های SM (SuperMemo): SM-0 (یک پیاده‌سازی کاغذ) تا SM-18 (در SuperMemo 18)
DASH (مشکل، توانایی و سابقه مطالعه) خانواده
SSP-MMC (کوتاهترین مسیر تصادفی که هزینه حافظه را به حداقل می‌رساند) و FSRS نزدیک (زمانبندی تکرار فاصله آزاد)، مورد دوم در Anki از نسخه 23.10 و در RemNote موجود است. از نسخه 1.16
برخی این نظریه را مطرح کرده‌اند که طول دقیق فواصل تأثیر زیادی بر اثربخشی الگوریتم ندارد، اگرچه توسط دیگران پیشنهاد شده است که بازه (فاصله گسترش یافته در مقابل بازه ثابت و غیره) بسیار مهم است. نتایج تجربی در مورد این نقطه مخلوط است.
پیاده‌سازی‌ها > نرم‌افزار

اکثر نرم‌افزارهای تکرار فاصله دار (SRS) بر اساس سبک یادگیری دستی با فلش کارت‌های واقعی مدل‌سازی شده‌اند: مواردی که باید به خاطر بسپارید به صورت جفت پرسش و پاسخ وارد برنامه می‌شوند. هنگامی که قرار است یک جفت بررسی شود، سؤال روی صفحه نمایش داده می‌شود و کاربر باید سعی کند پاسخ دهد. پس از پاسخ دادن، کاربر به صورت دستی پاسخ را فاش می‌کند و سپس به برنامه (به صورت ذهنی) می‌گوید که پاسخ دادن چقدر دشوار بوده است. این برنامه جفت‌ها را بر اساس الگوریتم‌های تکرار فاصله ای زمان‌بندی می‌کند. بدون برنامه کامپیوتری، کاربر باید فلش کارت‌های فیزیکی را برنامه‌ریزی کند.که زمان بر است و کاربران را به الگوریتم‌های ساده ای مانند سیستم لایتنر محدود می‌کند.
انتقاد

مدت هاست که استدلال می‌شود تکرار فاصله با فواصل افزایشی مفیدترین نسخه از این روش یادگیری است، اما تحقیقاتی که روش‌های تکرار را مقایسه می‌کند، نشان داده است که تفاوتِ بین تکرار افزایشی و تکرار با دوره زمانی ثابت بسیار کم است. مقاله ای که توسط جان ال دوبسون نوشته شده است، مواردی را پیدا کرده است که در آن بازیابی مطلق حتی بهتر از افزایشی است. حدس و گمان اصلی برای این طیف از نتایج این است که تحقیقات قبلی احتمال تأثیر نتایج آنها را بر شرایط فاصله یا تعداد تکرارهای موفق در طول دوره‌های مطالعه حساب نکرده است.
دو منطق از اجرای فاصله در این تکرار وجود دارد. یک فاصله مطلق است. در فاصله مطلق فرایند بازیابی دانسته ها ثابت است، به این معنی که تفاوتی ندارد شما اطلاعات را درست بازیابی کرده‌اید یا خیر. نمونه ای از این می‌تواند این باشد که شرکت کنندگان در مجموع برای ۳۰ دوره آزمایشی مطالعه کنند، اما فاصله این آزمایش‌ها می‌تواند افزایشی یا ثابت باشد. شکل دوم فاصله نسبی نام دارد. فاصله نسبی فاصله آزمایش‌ها بین هر آزمون را اندازه‌گیری می‌کند. یک مثال از این امر این است که اگر فاصله مطلق سی باشد، شرکت کنندگان یا فواصل در حال افزایش (۱-۵-۱۰-۱۴) یا فواصل یکنواخت (۵-۵-۵-۵-۵-۵-۵) خواهند داشت. این در اندازه‌گیری اینکه آیا یک نوع برنامه تکرار مفیدتر از دیگری است یا خیر، مهم است.
از Anki برای حفظ واژگان روسی استفاده می‌شود
مجازات اعدام در نوار غزه

مجازات اعدام در نوار غزه مجازاتی برگرفته از شریعت اسلامی است که قوه قضاییه در نوار غزه آنرا به عنوان مجازات پانزده جرم که عمدتاً مسائل سیاسی هستند که بر امنیت دولت تأثیر می‌گذارد و در قانون مجازات شماره ۷۴ مصوب ۱۹۳۶ ذکر گردیده اجرا می‌کند. تا دسامبر ۲۰۱۸، دادگاه‌های نوار غزه ۱۸۶ حکم اعدام صادر کرده بودند که ۱۲۸ مورد آن پس از سال ۲۰۰۷ بوده‌است.
ریزش بهمن

یک بهمن پودر برفی درهیمالیا نزدیک کوه اورست
بهمن، ریزش بهمن یا برف‌کوچ جریان سریع توده‌ای از برف است که در سراشیبی تپه‌ها، کوه‌ها و دره‌ها به‌حرکت درمی‌آید. ریزش بهمن می‌تواند در هر کوهی که دارای بارش برف است و در هر فصلی اتفاق بیفتد، هرچند بیشتر بهمن‌ها در زمستان و بهار رخ می‌دهند. در مناطق کوهستانی ریزش بهمن از جدی‌ترین خطرات طبیعی جانی و مالی محسوب شده و تلاش زیادی برای کنترل آن صورت می‌گیرد. بیشتر بهمن‌ها به‌شکل طبیعی فرو می‌ریزند، اما طبق آمارها حدود ۹۰ درصد افرادی که هنگام فعالیت‌های مختلف در کوهستان قربانی بهمن شده‌اند، در بهمنی گرفتار شده‌اند که خود، همراهان یا دیگرانی در نزدیکی آن‌ها در شروعش نقش داشته‌اند.
بهمن‌ها در انواع مختلف خود به‌رغم وجود برخی شباهت‌ها، از جریان گل‌ولای، رانش زمین، لغزش سنگ‌ها و فروریختن یخچال‌ها متمایز هستند. طبقه‌بندی‌های مختلفی برای انواع بهمن بسته به زمینهٔ مورد استفاده از آن وجود دارد. بهمن‌ها را می‌توان با اندازه، پتانسیل تخریب، مکانیسم شروع، ترکیب و پویایی‌شناسی (دینامیک) آن‌ها توصیف کرد.
شکل‌گیری بهمن > شیب مستعد بهمن و مسیر حرکت آن

در اغلب موارد، نقطهٔ شروع بهمن جایی در شیب‌های ۳۰ تا ۴۵ درجه است. مسیری که بهمن طی می‌کند به نوع برف، درجهٔ شیب و حجم برف (و هوا و یخ) موجود در تودهٔ آن بستگی دارد. پایین‌تر از منطقهٔ شروع بهمن، محدوده‌ای است که رد یا مسیر بهمن (Track) نامیده شده و معمولاً شیبی در حدود ۳۰ تا ۲۰ درجه دارد. آخرین مقطع از مسیر بهمن (در منابع انگلیسی موسوم به Runout) جایی است که معمولاً شیب به کمتر از ۲۰ درجه می‌رسد و بهمن در آن کند شده و در نهایت متوقف می‌شود.
این درجه‌بندی شیب‌ها، مقاطع سه‌گانهٔ مسیر بهمن و طول و عرض آن‌ها، مشخصه‌های ثابتی نیستند و از بهمنی به بهمن دیگر متفاوتند؛ چرا که هر بهمن بسته به‌میزان پایداری تودهٔ برفی که از آن ایجاد شده و نیز عواملی که در وقوعش مؤثر بوده‌اند (محیطی، طبیعی، انسانی،...) منحصربه‌فرد است.
شناخت هرچه بیشتر مسیر طی‌شده و به‌ویژه بُردِ نهایی بهمن چنان اهمیت بالایی دارد که چندین پایان‌نامهٔ علمی تا سطح دکترا در کشورهای مختلف با این موضوع انجام شده است. زاویه‌ای که بالای نقطهٔ (یا محدودهٔ) شروع بهمن را به نقطهٔ توقف آن وصل می‌کند -در منابع علمی معروف به زاویهٔ آلفا (α)- از جمله متغیرهای مهم این مطالعات است که مشخص می‌کند مناطق پایین‌دست کوه تا کجا ایمن و بیرون از محدودهٔ متأثر از بهمن هستند. این زاویه برای بهمن‌های متعارف و معمول چیزی حدود ۲۲ درجه و برای بهمن‌های بسیار بزرگ (معمولاً با دورهٔ بازگشت صدساله) حدود ۱۹ درجه درنظرگرفته شده است. بر این اساس می‌توان با استفاده از نقشه‌های توپوگرافی، دامنهٔ خطر درگیرشدن با بهمن در پایین‌دستِ شیب‌های مستعد بهمن را برآورد کرد، که این خود در شناسایی نقاط امن برای ایجاد زیرساخت‌ها در مناطق کوهستانی و همین‌طور اجرای ایمن برنامه‌های کوه و اسکی اهمیت حیاتی دارد. بسیاری از مسیرهای کوهپیمایی نه لزوماً روی شیب‌های مستعد بهمن، که با فواصل مختلفی از زیر آن‌ها عبور می‌کنند. درصورت وقوع بهمن در شیب‌های بالادست، این مسیرها و پاکوب‌های به‌ظاهر ایمن، بسته به نوع و بزرگی بهمن می‌توانند در مسیر حرکت آن قرار گیرند.
شناسایی خطر بهمن

(خلاصه‌ای مختصر و مفید دربارهٔ شناخت خطرات بهمن را در «کارت بهمن» پیوست‌شده در انتهای مقاله ببینید)
هنگام پاگذاشتن به کوهستان در شرایط برفی، شناسایی و ارزیابی خطر بهمن اهمیتی حیاتی دارد. این کار به‌ویژه در مناطقی مانند ایران که فاقد سامانهٔ هشدار بهمن هستند دوچندان مهم است. مجموعه عواملی که باعث ناپایداری برف در شیب‌های مستعد بهمن می‌شوند (به‌عنوان علائمی که زنگ خطر را به‌صدا درمی‌آورند) و نوع بهمنی که از هرکدام انتظار می‌رود در منابع انگلیسی تحت عنوان Avalanche Problems توضیح داده شده‌اند. مرکز هشدار بهمن اروپا این علائم را به پنج گروه اصلی دسته‌بندی کرده که هرکدام شامل توصیفی از این موارد است:
نوع (شکل) ناپایداری در برف به‌همراه نوع بهمن مورد انتظار و محرک‌های معمول آن؛
نحوهٔ توزیع برف ناپایدار روی شیب‌ها و موقعیت لایهٔ ضعیف در برف انباشته‌شده؛
مکانیسم شروع (تحریک) بهمن و بزرگی (دامنهٔ) آن؛
شرح مدت زمان تداوم خطر (یا دوره‌های زمانی معمول آن)؛
و درنهایت، توصیه‌ها برای افرادی که در این شرایط به کوهستان می‌روند.
این خطرات (یا علائم پنج‌گانهٔ بهمن، Avalanche Problems) در جدول زیر خلاصه شده‌اند (مطابق با آخرین به‌روزرسانی، ژانویه ۲۰۲۵). اصطلاحات جدیدی که در این بخش (و نیز دو بخش بعدی) آمده، در ادامهٔ این مقاله شرح داده شده‌اند. علامت گرافیکی مختص هر یک از موارد پنج‌گانه در این جدول گنجانده شده بود که ظاهراً به‌دلیل قوانین کپی‌رایت ویکی‌پدیا حذف شده‌اند. این علائم را می‌توانید اینجا: https://www.avalanches.org/standards/avalanche-problems/ یا در «کارت بهمن» پیوست‌شده در انتهای مقاله ببینید.
اجرای ایمن‌تر برنامه‌های کوه در شرایط برفی

'(خلاصه‌ای مختصر و مفید را در «کارت بهمن» پیوست‌شده در انتهای مقاله ببینید)'
برای ایمنی هرچه بیشتر خود و همراهانتان در برنامه‌های کوه (و اسکی) در شرایط برفی، کار شناسایی، ارزیابی و مدیریت ریسکِ مواجهه با بهمن باید در تمام مراحل برنامه به‌طور پیوسته انجام گیرد. در این بخش تلاش شده است نمونه‌ای گام‌به‌گام از این عملیات ارائه گردد. توضیح ضروری این‌که پیش‌فرض نگارش این بخش، مجهزبودن تمام افرادِ تیم به دانش و وسایل ضروری نجات از بهمن در صورت وجود هرگونه احتمال مواجهه با آن است. به‌علاوه، رویکرد کلی در نگارش این بخش (و کل مقاله) محافظه‌کارانه بوده است تا کمکی باشد برای به‌حداقل‌رساندن خطر درگیرشدن با بهمن. برای مثال، در چند جا هشدار داده شده است که باید از مسیرهای با سابقۀ ریزش بهمن پرهیز کرد. این درحالی‌است که به‌شرط داشتن دانش و مهارت لازم برای تشخیص خطر بهمن، از قبیل شناخت برف و انجام تست‌های میدانی، بسیاری از برنامه‌های کوه و اسکی در مناطق و مسیرهایی انجام می‌شوند که دارای سابقۀ ریزش بهمن هستند. لذا درخواست نگارنده این است که چنانچه دوره‌های تخصصی شناخت بهمن و نجات از آن را نگذرانده‌اید، تمرین عملی مداوم نداشته‌اید و تجهیزات مخصوص آن را همراه ندارید، همین رویکرد احتیاط‌آمیز را برای طراحی و اجرای برنامه در شرایط برفی اتخاذ کنید.
اجرای ایمن‌تر برنامه‌های کوه در شرایط برفی > گام اول، طراحی و برنامه‌ریزی

برنامه‌ریزی بخشی اساسی از ارزیابی ریسک و سنگ‌بنای یک برنامهٔ ایمن است. بین عوامل متعددی که در طراحی برنامه و انتخاب منطقه و مسیر آن باید درنظر گرفت، درجهٔ خطر اعلام شده ازجانب سامانهٔ هشدار بهمن (در کشورها و مناطق مجهز به آن) مهم‌ترین عاملی است که تعیین می‌کند کدام مناطق از چه میزان ایمنی برای اجرای برنامه برخوردارند. عوامل مهم دیگر شامل وضعیت آب‌وهوا، مسیر برنامه، نفرات تیم، چالش‌های اصلی، زمان‌بندی و تجهیزات هستند که به‌شکل مجزا و نیز در ترکیب با هم بر طراحی برنامه اثر می‌گذارند. در اینجا سه عامل مهم توضیح داده می‌شود.
اجرای ایمن‌تر برنامه‌های کوه در شرایط برفی > گام اول، طراحی و برنامه‌ریزی > ۱. نقشهٔ منطقه

این موارد را روی نقشهٔ منطقه بررسی کرده و در انتخاب مسیر لحاظ کنید:
شیب‌های مستعد بهمن (۳۰ تا ۴۵–۵۰ درجه)؛
محدوده‌ای که بهمن احتمالی طی خواهد کرد؛
شکل و عوارض زمین و عوامل طبیعی که می‌توانند تبعات بهمن را جدی‌تر کنند (مثل صخره‌ها، پرتگاه و درخت در مسیر بهمن احتمالی).
نتیجهٔ این بررسی باید تعیین مسیر صعود و فرودی باشد که در آن‌ها از موارد زیر تا حد امکان پرهیز شده است (همین‌طور مسیر جایگزین، درصورت لزوم):
نقاط و مسیرهایی که سابقهٔ ریزش بهمن دارند (یا قرار داشتن در مسیر آن)؛
برش‌دادن برف در شیب‌های مستعد بهمن (حذف یا تضعیف تکیه‌گاه فیزیکی برف انباشته‌شده)؛
عبور از قسمت‌های محدب (برآمدگی‌ها) روی شیب‌ها (جایی که برف تحت کشش است و زاویهٔ شیب به‌شکل مقطعی زیاد می‌شود)؛
عبور از مناطقی که فرد را در معرض عوارض خطرناک زمین قرار می‌دهد (از جنبهٔ افزایش تبعات بهمن احتمالی).
به‌طور کلی: حرکت روی لبهٔ یال‌ها از تراورس‌کردن شیب‌ها (عبور از عرض شیب‌ها) ایمن‌تر است.
ابزارهای موجود:
وبسایت‌ها و اپلیکیشن‌هایی که درجهٔ شیب را نشان می‌دهند (در اینترنت جستجو کنید). مثال: نقشهٔ موجود در وبسایت و اپلیکیشن Strava (پیشتر، اپلیکیشن FATMAP درجۀ شیب را در نقشهٔ بهمن خود نشان می‌داد. FATMAP از اواسط سال ۲۰۲۴ به مالکیت Strava درآمده است و نقشۀ بهمن آن نیز در Strava ادغام شده که برای دسترسی به آن لازم است حساب کاربری داشته باشید)؛
نقشهٔ توپوگرافی به‌همراه مقیاس سنجش شیب (همراه خود ببرید. نمونه‌ای از مقیاس شیب برای نقشۀ توپوگرافی ۱ به ۵۰ هزار را در «کارت بهمن» پیوست در انتهای مقاله ببینید. توجه: کارت باید در اندازۀ اصلی خود، default، چاپ شود).
ابزارها و روش‌هایی برای سنجش شیب در محل وجود دارند که لازم است دربارۀ روش استفاده و دقت آن‌ها اطلاعات لازم را کسب کنید. مثال: شیب‌سنج عقربه‌ای (معمولاً ادغام شده با قطب‌نما)، شیب‌سنج دیجیتال قابل اتصال به باتوم کوه و نیز روشی عملی برای تخمین درجۀ شیب با استفاده از دو باتوم هم‌اندازه.
اجرای ایمن‌تر برنامه‌های کوه در شرایط برفی > گام اول، طراحی و برنامه‌ریزی > ۲. آب‌وهوا

پیش‌بینی هوا شامل مقدار و نوع بارش، دما و وزش باد را برای روز برنامه و چند روز پیش از آن درنظر بگیرید (همین‌طور میزان دید افقی در روز برنامه). وبسایت‌هایی نظیر yr.no و mountain-forecast.com معمولاً مراجع خوبی هستند. همواره درجه‌ای از خطا را برای پیش‌بینی هوا (به‌ویژه تغییرات ساعتی آن) لحاظ کنید.
اجرای ایمن‌تر برنامه‌های کوه در شرایط برفی > گام اول، طراحی و برنامه‌ریزی > ۳. گروه

دانش، مهارت و تجهیزات افراد برای مواجهه با بهمن احتمالی عامل تعیین‌کننده‌ای در انتخاب نوع برنامه و پیچیدگی مسیر است. اگر احتمال عبور از نقاط مستعد بهمن وجود دارد، تعداد نفرات گروه را محدود کنید و از مهارت همهٔ افراد در استفاده از تجهیزات ویژهٔ جستجو و نجات بهمن مطمئن شوید.
اجرای ایمن‌تر برنامه‌های کوه در شرایط برفی > گام دوم: ارزیابی منطقه و گروه در روز برنامه

هرآنچه از پیش انتظار داشته‌اید را در روز برنامه و هنگام ورود به منطقه بررسی کنید. آیا موردی هست که نسبت به زمان برنامه‌ریزی متفاوت باشد؟ شامل: مسیر صعود و فرود، وضعیت آب‌وهوا، بارش‌های احتمالی، شیب مستعد بهمن، عوامل طبیعی خطرزا، شرایط گروه و تجهیزات همراه. خطرات (یا علائم) پنج‌گانهٔ بهمن را ارزیابی کنید. شرایط و منطقه، به‌ویژه تغییرات لحظه‌ای را دائماً زیرنظر داشته باشید. غافل‌گیری در ادامهٔ برنامه را به حداقل برسانید و اگر لازم است همین حالا تغییرات ضروری را اعمال کنید. پیش از حرکت، دستگاه زنده‌یاب همدیگر را چک کنید (ترنسیور بهمن، توضیح در ادامه).
اجرای ایمن‌تر برنامه‌های کوه در شرایط برفی > گام سوم: ارزیابی هر بخش از مسیر؛ انتخاب‌های حیاتی

باتمرکز و هشیار باشید. شرایط برف، مسیر، نفرات گروه، آب‌وهوا و زمان‌بندی را به‌طور مستمر ارزیابی کنید. هر مورد غیرمنتظره‌ای نیازمند ارزیابی و تصمیم‌گیری صحیح در لحظه است که برای انجامش، بسته به موقعیت، باید موارد مختلفی لحاظ شوند:
آیا زنگ خطرهای بهمن وجود دارند؟ (علائم پنج‌گانهٔ بهمن، Avalanche Problems)
آیا مسیر مستعد بهمن است (شیب بالای ۳۰ درجه) یا در محدودهٔ حرکت بهمن قرار دارد؟
آیا شما و سایر افراد گروه می‌توانید بهمن احتمالی در این مسیر را مدیریت کنید؟
چنانچه هرگونه احتمالی برای مواجهه با بهمن وجود دارد، انجام این موارد حیاتی است:
با همدیگر به‌طور مؤثر در ارتباط باشید؛
از نقاط و مسیرهای مستعد بهمن یک‌به‌یک عبور کنید؛
همدیگر را در طول مسیر مدام زیر نظر بگیرید؛
درصورت نیاز به توقف، فقط در مکان‌های امن از حرکت بایستید.
توجه: آیا نسبت به مسیر مطمئن نیستید یا حس خوبی ندارید؟ حتماً با اعضای گروه در میان بگذارید تا درصورت لزوم مسیر جدیدی پیدا کنید یا این‌که اساساً برگردید.
اگر به‌هر دلیلی (از جمله گم‌کردن مسیر در مه یا تاریکی) از مسیر ایمن بیرون افتاده و به شیبی برخوردید که در آن بر اساس علائم (خطرات) پنج‌گانه و سایر ارزیابی‌هایی که انجام داده‌اید، احتمال وقوع بهمن (یا قرارگرفتن در مسیرش) وجود دارد، عبور از این شیب باید آخرین گزینهٔ ممکن باشد. در چنین موقعیتی لازم است خطر را تا جای ممکن کاهش دهید که در رأس آن عبور سریع و تک‌به‌تک افراد از محدودهٔ مستعد بهمن در کوتاه‌ترین مسیر ممکن است. مثلاً اگر هنگام کوهنوردی به‌ناچار باید از دهلیزی که برف ناپایدار در آن انباشته‌شده عبور کنید، افراد باید یک‌به‌یک عرض دهلیز را به‌سرعت پیموده (اصطلاحا تراورس کرده) و خود را به‌جای ایمن (معمولاً لبهٔ یال) برسانند.
تجهیزات امداد و نجات بهمن

از اوایل قرن بیستم - ابتدا در آلمان و آمریکا - استفاده از طناب بهمن (یا نخ بهمن، avalanche cord) برای نجات فرد گرفتار در بهمن رایج شد. ایده ساده بود: طنابی قرمزرنگ به‌طول تقریبی ۱۵ متر به کمر شخص وصل می‌شود. اگر فردی درحال اسکی یا کوهنوردی زیر بهمن برود، بخشی از طناب روی برف می‌ماند و دیگران را به‌سمت فرد هدایت می‌کند تا نجاتش دهند. هنوز هم انواعی از این طناب‌ها که معمولاً علامت‌هایی در هر یک تا سه متر در طول آن‌ها وجود دارد (برای نشان‌دادن جهت و فاصله تا قربانی) در دسترس هستند. برای سنجش اثربخشی این طناب‌ها آزمایش‌های میدانی متعددی، به‌ویژه در دهه ۱۹۷۰ در سوئیس و آمریکا، با استفاده از آدمک‌ها و بهمن‌های مصنوعی (ازجمله تحریک بهمن با انفجار) انجام گرفته است. درکنار آن، بهمن‌های مرگبار در سوئیس طی سه دهه (۱۹۴۴ تا ۱۹۷۴) بررسی شده‌اند. برآیند نتایج به‌دست آمده از این مطالعات که در منابع معتبر انتشار یافته‌اند نشان می‌دهد که طناب بهمن کارایی لازم را برای نجات فرد گرفتارشده در بهمن ندارد. در بیشتر موارد (۶۰٪) کل طناب زیر برف مدفون شده بود و در مواردی هم اساساً اتصالش با آدمک (یا قربانی بهمن) قطع شده بود. به پشتوانهٔ همین مطالعات بود که ملکیور شیلد (Melchior Schild) از مؤسسه فدرال سوئیس برای تحقیقات برف و بهمن (SLF) در همایش کارشناسان نجات بهمن در سال ۱۹۷۵ نتیجه‌گیری کرد: «بر اساس این نتایج، طناب بهمن را دیگر نمی‌توان قابل اعتماد درنظر گرفت».
با پیشرفت‌های صورت‌گرفته در این زمینه و به‌اتکای نتایج عملی اثبات‌شده، هم‌اکنون مجموعه‌ای (سِتی) سه‌بخشی شامل دستگاه فرستنده-گیرنده (موسوم به ترنسیوِر، avalanche transceiver یا beacon)، میل سونداژ و بیلچه به‌عنوان سِت استاندارد جستجو و نجات بهمن پذیرفته و توصیه شده است. تمام نفرات تیم باید به این سِت مجهز بوده و آموزش و تمرین لازم را برای استفادهٔ درست از آن‌ها گذرانده باشند. قیمت ست کامل از حدود ۲۵۰ یورو شروع شده و وزن کل آن اغلب حدود ۱٫۵ کیلوگرم است. در کنار این سِتِ حداقلی و استاندارد، تجهیزات دیگری نیز استفاده می‌شوند که به چند مورد از آن‌ها در انتهای این بخش اشاره شده است.