stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جهان ترانه یخ و آتش
اسوس > شهرهای آزاد > وولانتیس

وولانتیس بندری در سواحل جنوبی اسوس است و قدیمی‌ترین و پرافتخارترین شهر آزاد است. استحکاماتی که به عنوان دیوار سیاه شناخته می‌شود از قدیمی‌ترین قسمت‌های شهر محافظت می‌کند. شهر توسط حکومتی سه‌نفره اداره می‌شود که هر سال توسط مالکان آزاد وولانتیس انتخاب می‌شوند و توسط سربازان برده به نام «شنل ببرها» مراقبت می‌شوند. وولانتیس برای بازار برده‌فروشی بسیار مهم است و در شهر پنج برده به ازای هر مرد آزاد وجود دارد. همه برده‌های وولانتیسی خالکوبی‌هایی دارند که نشان‌دهنده حرفه‌شان است: برای مثال، برده‌های جنسی روی صورت‌شان اشک خالکوبی می‌کنند و شنل ببرها خطوط پوست ببر دارند. پرستش رلور تأثیرگذارترین دین ولانتیس به ویژه در میان بردگان است.
اسوس > شهرهای آزاد > سایر شهرهای آزاد

لوراث شهری بندری در گروهی از جزایر شمالی است. شخصیت جکن هگار به عنوان یک لوراثی در جنگ پادشاهان ظاهر می‌شود که موهای بلندی به رنگ قرمز در یک طرف و سفید در طرف دیگر دارد.
لیس بر روی مجمع‌الجزایر جنوبی قرار دارد. لیسی‌ها بر خلاف بیشتر ساکنان شهرهای آزاد، تمایل به داشتن قد بلند، پوست سفید و چشم‌های روشن دارند. لیس به خاطر خانه‌های تفریحی‌اش، آموزش برده‌ها در هنر عشق و فروش آن‌ها به عنوان صیغه و بردگان رختخواب، شناخته شده‌است. لیس همچنین اغلب بر سر کنترل منطقه سنگ‌های رکاب (Stepstones) و سرزمین‌های مورد مناقشه در جنگ است. به نظر می‌رسد که یک الهه عشق وجود دارد که پرستش او مخصوص لیس است. دوریه، خدمتکار دنریس و دزد دریایی سالادور سان، لیسی هستند.
میر شهری ساحلی است که به‌خاطر توری‌سازان چیره‌دست، توری‌های ظریف و فرش‌های زیبایش مشهور است. میری‌های چشم‌تیره و پوست‌تیره شبیه نورووسی‌ها و پنتوسی‌ها هستند که توسط دادرسانی اداره می‌شوند که معروف به ادای احترام به کالسارهای دوتراکی هستند. میر مرکز تجارت برده‌ها و شراب‌های شهد سبز آن‌هاست. میر اغلب بر سر کنترل سرزمین‌های مورد مناقشه دعوا می‌کند.
نورووس در قاره اصلی در دو قسمت قرار دارد، یکی بر فراز تپه‌ای مرتفع و دیگری در کنار رودخانه‌ای کم ارتفاع. این شهر دارای سه ناقوس بزرگ است که هر کدام نام و صدای خاص خود را دارند که مکرراً به صدا در می‌آیند. منطقه اطراف، سرزمینی از تپه‌ها، مزارع پلکانی، و دهکده‌هایی با گچ‌بری سفید است. آب و هوای آن نسبتاً معتدل است. نورووسی‌ها را می‌توان با سبیل‌های رنگ‌شده و برافراشته آن‌ها شناخت. این شهر توسط شورایی از مدیران اداره می‌شود که به کالسارهای دوتراکی ادای احترام می‌کنند. همچنین این شهر محل زندگی گروهی از راهبان ریشو است که محافظان نخبه را آموزش می‌دهند. این نگهبانان سوگند یاد می‌کنند و خود را به تبرهای بلند متمایز می‌دارند.
کوهور در قاره اصلی، در جنگل وسیع کوهور واقع شده‌است. این شهر به خاطر ملیله‌های خوب و آهنگرهایش که توانایی کمیاب در تقویت فولاد والریایی دارند و حتی می‌توانند مستقیماً رنگ‌های مختلف را به فلز تزریق کنند، معروف است. بز سیاه یک خدای برجسته در شهر است. گارد شهر کوهور از زمان نبرد سه‌هزار نفری، زمانی که ۳٬۰۰۰ سرباز پاک‌شده با موفقیت از شهر در برابر بیش از ۲۵٬۰۰۰ سوار دوتراکی دفاع کردند، تنها از سربازان برده خواجه پاک‌شده (Unsullied) تشکیل شده‌است. نگهبانان بافته‌هایی از موی انسان را به نیزه‌های خود می‌بندند تا به یادگار دوتراکی‌ها باشد که قیطان‌های خود را در ادای احترام به مدافعان کوهور می‌بُرند.
تیروش، یک دولت‌شهر ساحلی است که توسط یک شهربان اداره می‌شود و به خاطر بخل خود بدنام است. تاجران به‌طور گسترده بردگان و شراب گلابی تیروشی را معامله می‌کنند. این شهر دارای خانه‌های تفریحی فراوانی است، اما آن‌ها به اندازه خانه‌های لیس مورد توجه نیستند. زره‌سازان چیره‌دست تیروشی زره‌های پیچیده‌ای را در اشکال خارق‌العاده می‌سازند. تیروش یک مرکز محبوب برای استخدام مزدوران است. شهر اغلب درگیر درگیری‌های جاری بر سر سرزمین‌های مورد مناقشه و سنگ‌های رکاب (Stepstones) می‌شود. تیروشی‌ها اغلب ریش‌های چنگال‌دار و سبیل‌های نوک تیز به رنگ‌های روشن دارند. شخصیت داریو ناهاریس اهل تیروش است.
اسوس > اسوس مرکزی

این بخش مکان‌های اسوس در شرق شهرهای آزاد را پوشش می‌دهد که دنریس تارگرین در سفرهایش در بازی تاج‌وتخت و جنگ پادشاهان پیش از رفتن به خلیج برده‌داران از آن‌ها عبور می‌کند.
اسوس > اسوس مرکزی > والریا

والریا شبه‌جزیره‌ای در جنوب مرکزی اسوس و در غرب خلیج برده‌داران است. پیش از نابودی والریا، این مکان مقر امپراتوری والریا بود. والریایی‌ها با موهای نقره‌ای و چشمان بنفش خود مشخص می‌شوند. والریا مالکیت مطلق نامیده می‌شد زیرا هر مردی که صاحب زمین بود اجازه داشت به رهبران خود رای دهد. والریایی‌ها همچنین از بردگان برای استخراج چهارده شعله، مجموعه‌ای از آتشفشان‌های غنی از سنگ، استفاده می‌کردند. آن‌ها گیسکاری و روینی‌ها را تحت سلطه خود درآوردند و تمام شهرهای آزاد را به جز براووس تأسیس کردند. آن‌ها این کار را از طریق دانش خود در مورد اژدها انجام دادند. بسیاری از والریایی‌ها اژدهاسوار بودند. سرانجام رویدادی به نام عذاب والریا، که ظاهراً شامل فوران شدید چهارده شعله بود، والریا را نابود و آن را به مجمع‌الجزایری تبدیل کرد. تارگاریین‌ها از خون والریای باستان هستند که پیش از عذاب از آن جا فرار کردند.
اسوس > اسوس مرکزی > دریای دوتراکی

دریای دوتراکی یک علفزار بزرگ و مسطح در اسوس است. مردم دوتراکی در آن زندگی می‌کنند، نژادی گندم‌گون از عشایر سلحشور با زبان و فرهنگ منحصر به فرد خود. دوتراکی‌ها در گروهی به نام کالسار زندگی می‌کنند که هر کدام توسط رئیسی به نام کال رهبری می‌شود. کالسارها به گروه‌هایی تقسیم می‌شوند که به آن‌ها کاس می‌گویند که هر کدام توسط یکی از کال‌ها به نام کوس هدایت می‌شوند. هر کال و کالسارش وفادار به شورایی متشکل از کاهنان سلطنتی به نام دوش کالین هستند که اعضای آن همسران سابق کال‌ها هستند که در زمان سلطنت شوهرشان کالیسی نامیده می‌شدند.
دوتراکی‌ها سوارکارانی خبره هستند و اسب‌های آن‌ها در فرهنگ آن‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است و از آن‌ها برای غذا، ترابری، مواد خام، جنگ و ایجاد جایگاه اجتماعی استفاده می‌شود. آن‌ها مرتباً به مردم دیگر حمله می‌کنند.
جرج آر. آر. مارتین گفت: «دوتراکی‌ها در واقع به عنوان آمیزه‌ای از فرهنگ‌های استپی و دشتی ساخته شده‌اند. مسلماً مغول‌ها و هون‌ها چاشنی تخیل آن بوده‌اند، اما الان‌ها، سوها، شای‌ان‌ها و دیگر قبایل سرخ‌پوست دیگر نیز در خلق آن‌ها نقش داشتند؛ بنابراین هرگونه شباهتی به اعراب یا ترک‌ها تصادفی است. البته از آنجا که ترکان [تاریخی] نیز در اصل سواران استپی بوده‌اند، بی‌شباهت به آلان‌ها، هون‌ها و بقیه نبودند.» او همچنین خاطرنشان کرد که «به‌طور کلی، اگرچه من از تاریخ الهام می‌گیرم، اما سعی می‌کنم از پیوند مستقیم اجتناب کنم، [بنابراین] درست نیست که بگوییم دوتراکی‌ها مغول هستند». شباهت‌هایی میان آن‌ها با جنگجویان مهیب و عشایری ایرانی دیگری به نام سکاها نیز وجود دارد.
دوتراکی‌ها تنها یک شهر دائمی به نام وائس دوتراک دارند که به عنوان پایتخت آن‌ها عمل می‌کند. مقر دوش کالین نیز این شهر است. این مکان مملو از مجسمه‌هایی است که از شهرهای دیگری که دوتراکی فتح کرده یا به آن‌ها حمله کرده‌اند، به سرقت رفته‌است. قانونی وجود دارد که هیچ دوتراکی نمی‌تواند در داخل مرزهای وائس دوتراک خون بریزد و کسانی که این کار را می‌کنند، نفرین می‌شوند. دو اسب نر غول‌پیکر برنزی که سم‌هایشان در هوا به هم می‌رسند، طاقی را در بالای ورودی شهر تشکیل می‌دهند.
اسوس > اسوس مرکزی > لازار

لازار ناحیه‌ای از سرزمین‌های نیمه‌خشک در جنوب دریای دوتراکی است. منطقه‌ای از مراتع و تپه‌ها که محل سکونت لازاری‌ها، مردمی آرام با پوست برنزی، صورت‌های صاف و چشم‌های بادامی است. آن‌ها عمدتاً چوپان هستند که دوتراکی‌ها آن‌ها را انسان‌های بره می‌نامند و اغلب آن‌ها را شکار می‌کنند. آن‌ها خدایی به نام شبان بزرگ را می‌پرستند و معتقدند که تمام بشریت بخشی از یک گله واحد است.
اسوس > خلیج برده‌داران

خلیج برده‌داران یک دریای حاشیه‌ای از دریای تابستان است، که در جنوب دریای دوتراکی، در غرب لازار و هزاران لیگ دورتر از شرق شهرهای آزاد قرار دارد. آب و هوای آن بسیار گرم است. پس از اولین اشاره در بازی تاج‌وتخت در رابطه با برده‌داری، دنریس تارگرین سه دولت‌شهر بندری بزرگ خلیج برده‌داران به نام‌های آستاپور، یونکای و میرین را در طوفان شمشیرها فتح کرد. او در طول بیشتر رقصی با اژدهایان در میرین می‌ماند.
شهرها از ویرانه‌های گیس باستان ساخته شده‌اند، رقیب باستانی والریا که هزاران سال پیش از حوادث سریال توسط والریا درهم کوبیده شده بود. اقتصاد شهرها عمدتاً بر اساس کار برده‌ها و تجارت آن‌هاست. رفتار با بردگان اغلب خشن است، در حالی که شهروندان در تجملات نسبی زندگی می‌کنند. سربازان حرفه‌ای هر سه شهر لباس‌ها و مدل‌های موی عجیبی می‌پوشند که کاربری آن‌ها را در نبرد محدود می‌کند. ارتش این شهرها برای نبرد واقعی به شدت به ارتش‌های بردگان و مزدوران وابسته هستند.
ساکنان کنونی خلیج از نژادی مختلط هستند که دیگر به زبان گیسکاری باستان صحبت نمی‌کنند، بلکه گونه‌ای از والریایی عالی با غرغر مشخصی دارند. مردم باستانی گیس، که خود را پسران هارپی در آستاپور نامیده‌اند، گفته می‌شود که موهایی به رنگ قرمز متمایل به سیاه دارند. استادان خوب آستاپور همگی در نظر دنریس به عنوان مردان فربه و ضخیم با پوست کهربایی، بینی پهن و چشمان تیره به نظر می‌رسند. موهای زبر آن‌ها سیاه یا قرمز تیره یا ترکیب عجیب قرمز و سیاه بود. بسیاری از زنان آستاپوری صورت خود را برای گرد و غبار می‌پوشانند. آستاپوری‌ها غرق در عطرهای شیرین هستند.
اسوس > خلیج برده‌داران > آستاپور

آستاپور در کرانه رودخانه کِرم (Worm)، نهری عریض، کند و کج با جزایر پردرخت قرار دارد. با ورود به آستاپور در آغاز طوفان شمشیرها، دنریس آن را به عنوان شهری باستانی و ویران تجربه می‌کند که مدت‌هاست روزهای شکوه خود را پشت سر گذاشته‌است. شهر دارای معماری با آجر قرمز است، و آرستان سفیدریش به دنریس توضیح می‌دهد که ضرب‌المثل «آجر و خون، آستاپور را ساخت، … و آجر و خون مردمش» به بردگانی اشاره دارد که آجرها را می‌سازند. اهرام پلکانی آستاپور، گودال‌های جنگی، خیابان‌ها، دیوارهای اطراف و میدان افتخار همگی از آجر قرمز ساخته شده‌اند. میدان به اصطلاح مجازات در دروازه‌های اصلی آستاپور حتی بزرگتر از میدان افتخار آن است.
میدان افتخار، که دارای یک فواره آجری قرمز و مجسمه بزرگ برنزی هارپی در مرکز آن است، به عنوان بازار برده در هوای آزاد و منطقه‌ای برای نیزه‌داران نخبه خواجه پاک‌شده (Unsullied) که به نظم و کارآمدی معروف هستند، عمل می‌کند. آستاپور تنها شهری است که پاک‌شده‌ها را می‌فروشد، اما بردگان تختخواب، دست‌کاران، کاتبان، صنعتگران و مربیان را نیز می‌فروشد. پاک‌شده‌ها نیاز به سرمایه‌گذاری هنگفت در زمان و پول توسط آستاپوری‌ها دارد که آن‌ها را پرورش داده و آموزش می‌دهند، اما آن‌ها سودآورترین محصول را برای استادان آستاپوری هستند. پاک‌شده‌ها کلاه‌های برنزی میخ‌دار بر سر می‌گذارند، و به هر قیمتی از اربابشان اطاعت می‌کنند، حتی اگر مرگشان را طلب کند. هر روز به آن‌ها اسامی برده جدیدی داده می‌شود تا بی‌ارزش بودن آن‌ها را یادآوری کنند. در زمان حمله، پاک‌شده‌های فروخته‌نشده در دیوارهای آجری قرمز عظیم و در حال فروریختن مستقر می‌شوند که آستاپوری‌ها دیگر آن را ندارند.
دنریس تصمیم می‌گیرد تمام پاک‌شده‌های آموزش‌دیده و آموزش‌ندیده آستاپور را بخرد، که تعداد آنها بیش از ۸۶۰۰ نفر است، و به هنگام ترک شهر به آن‌ها می‌گوید که تمام برده‌داران و سربازان بزرگسال آستاپوری را بکشند. او قدرت بر آستاپور را به شورای بردگان سابق به رهبری یک درمانگر، یک دانشمند و یک راهب می‌دهد و ده‌ها هزار برده سابق به او در سفر به یونکای می‌پیوندند. یک قصاب سابق به نام کلئون از طرحی برای استقرار مجدد استادان خوب جلوگیری کرد و به عنوان پادشاه آستاپور تاجگذاری کرد.
اسوس > خلیج برده‌داران > یونکای

کوچک‌ترین شهر از این سه شهر، یونکای، مانند میرین، در تجارت پاک‌شده‌ها نیست، اما به‌خاطر چاله‌های جنگی و خانه‌های تفریحی‌اش معروف است، که هر دو با سرعت زیاد به بردگی تبدیل می‌شوند. این شهر از نظر معماری شبیه به آستاپور است به جز اندازه کوچکتر و استفاده از آجر زرد در ساختمان‌هایش به جای رنگ قرمز. بردگان یونکای به اربابان خردمند معروف هستند. به دلیل عدم وجود پاک‌شده در شهر، این شهر بر یک ارتش ترکیبی حرفه‌ای و برده متشکل از حدود ۴٬۰۰۰ نفر با حداقل ۱٬۰۰۰ مزدور متکی است. سربازان یونکایی از زره غیرعملی استفاده می‌کنند و موهای چرب‌شده به شکل‌های بزرگ می‌پوشند که کارایی آن‌ها را محدود می‌کند.
اسوس > خلیج برده‌داران > میرین

بزرگ‌ترین شهر از سه شهر برده‌داران، میرین دارای جمعیتی برابر با آستاپور و یونکای است. این شهر معماری مشابه معماری همسایگان خود دارد، اما از آجرهایی با رنگ‌های مختلف ساخته شده‌است. چشم‌انداز آن تحت سلطه یک هرم عظیم به نام هرم بزرگ و معبد لطف است که توسط یک گنبد طلایی پوشیده شده‌است. میرین در میان شهرهای گیسکاری منحصر به فرد است زیرا پر از معابد و اهرام است. بردگان میرین به ارباب بزرگ معروفند. این بنا در حاشیه رودخانه اسکاهادازان (Skahadhazan) ساخته شده‌است.
اسوس > شرق اسوس > ضایعه سرخ

ضایعه سرخ (Red Waste) یک منطقه بیابانی‌مانند در بخش شرقی اسوس است. اطلاعات زیادی در مورد آن در دست نیست، زیرا فقط برای مدت کوتاهی در جنگ پادشاهان، زمانی که دنریس تارگرین و کالسارش از آن عبور کردند، دیده شد. تنها سکونتگاه شناخته‌شده در منطقه، وائس تورولو، ویران شده‌است.
اسوس > شرق اسوس > کارث

شهر کارث (Qarth) که اولین بار در بازی تاج و تخت از آن نام برده شد، هنوز در هیچ نقشه‌ای در کتاب‌ها ظاهر نشده‌است. با این حال، نقشه جهانی راهنمای بیننده HBO و عناوین آغازین فصل دوم سریال تلویزیونی، کارث را در تنگه‌ای میان دریای تابستان و دریای یشم (Jade) در جنوب شرقی اسوس نشان می‌دهد. پس از اولین بازدید دنریس از کارث در جنگ پادشاهان، جنگجویی به نام پیات پری شهر خود را به عنوان مرکز جهان و دروازه تجارت و فرهنگ میان شرق و غرب و شمال و جنوب توصیف می‌کند. خواننده از چشمان دنریس متوجه می‌شود که شهر توسط سه دیوار مدرج به ارتفاع سی تا پنجاه فوت احاطه شده‌است که به ترتیب پرتره‌هایی از حیوانات، جنگ و عشق‌ورزی بر آن‌ها حکاکی شده‌اند. ساختمان‌های شهر دارای رنگ‌های متنوعی هستند که از آن جمله می‌توان به صورتی، بنفش و خاکی اشاره کرد. برج‌های باریک در سرتاسر شهر برخاسته‌اند، فواره‌ها هر میدان را زینت می‌دهند و هزاران پرنده رنگی، درختان و گل‌های شکوفه شهر را پر کرده‌اند.
کارثی‌ها به‌عنوان «مردم قدبلند، رنگ پریده با پوششی از کتان، خلعت و خز ببر» توصیف می‌شوند. زنان آن لباس‌هایی می‌پوشند که یک سینه را نمی‌پوشاند، در حالی که مردان دامن‌های ابریشمی مهره‌دار دارند. بردگان نیازهای آن‌ها را برآورده می‌کنند. خالص‌زادگان، فرزندان پادشاهان و ملکه‌های باستانی شهر، بر کارت حکومت می‌کنند و همچنین فرماندهی دفاع از شهر را بر عهده دارند. سه گروه تجاری اصلی برای تسلط بر شهر بین خود و با خالص‌زادگان می‌جنگند: سیزده، انجمن باستانی اسپایسرها، و برادری تورمالین. جنگجویان کارث که لب‌هایشان از معجون «سایه شب» آبی شده‌است، گفته می‌شود که مایه ناراحتی این دسته‌ها هستند. کارث همچنین خانه مردان غمگین است، گروهی از قاتلان که به دلیل زمزمه کردن «من خیلی متاسفم» پیش از کشتن قربانیان خود به این نام نامگذاری شده‌اند. دنریس دوباره در پایان جنگ پادشاهان، کارث را ترک می‌کند.
اسوس > سرزمین‌های بازدیدنشده > آشای و سرزمین‌های سایه

آشای (Asshai) و سرزمین‌های سایه مکان‌های اسرارآمیزی در جهان یخ و آتش هستند. از آن‌ها برای نخستین بار در بازی تاج‌وتخت ذکر شده‌است و نخستین بار در سرزمین‌های یخ و آتش، در شرق دور جهان شناخته‌شده، نقشه‌برداری شدند. مارتین مطمئن نیست که آیا کتاب‌ها هرگز خوانندگان را به آشای می‌برند، اما گفت که خوانندگان ممکن است از طریق دیدگاه شخصیت ملیساندر (که اهل آشای است) یا از طریق خاطرات و ذکر شخصیت‌های دیگر، اصلاعات بیشتری دریابند. جورا مورمونت آشای را به عنوان یک شهر بندری در جنوب دریای دوتراکی، در انتهای جهان شناخته‌شده توصیف می‌کند. آشای کالاهایی مانند آمتیست سیاه، کهربا و شیشه اژدها صادر می‌کند. در زمان دیگری، جورا مورمونت به دنریس از پادشاهی‌های بزرگ در شرق ضایعه سرخ می‌گوید، و آشای کنار سایه را به عنوان یکی از شهرهای پر از شگفتی‌های آنجا فهرست می‌کند. به گفته مارتین، تمام سفرهای کشتی میان وستروس و آشای از طریق دریای تابستان و دریای یشم از طریق تنگه‌های کارث انجام می‌شود، و مردم عادی هنوز معتقدند که جهان مسطح است. با این حال، به گفته مارتین، «آشای برای تجارت در برابر یی تی اهمیت چندانی ندارد و شهرهای بندری ثروتمند یی تی (و لنگ) به راحتی از طریق کارث قابل دسترس هستند.» کوایث اهل سایه برای دنریس در کارث پیشگویی می‌کند که «برای رفتن به شمال، باید به جنوب سفر کند. برای رسیدن به غرب باید به شرق بروید و برای لمس نور باید از زیر سایه عبور کنید. وقتی دنریس این را به این معنا تفسیر می‌کند که باید نزد آشای برود، کوایث می‌گوید که حقیقت را در آنجا پیدا خواهد کرد.
داستان‌های زیادی در مورد سرزمین‌های سایه وجود دارد، اگرچه میزان حقیقت آن‌ها مشخص نیست. دوتراکی‌ها معتقدند که علف ارواح با ساقه‌هایی که در تاریکی می‌درخشند و از مردی سوار بر اسب بلندتر می‌شوند، سرزمین‌های سایه را می‌پوشاند. دنریس شنید که طلسم‌نویسان، جنگ‌جویان و هوانوردان هنرهای خود را آشکارا در آشای تمرین می‌کردند، در حالی که سایه‌بان‌ها و خون‌بازها جادوهای وحشتناکی را در سیاهی شب انجام می‌دادند. استادان وستروسی نیز در آشای وجود دارند. جادوگران آشای به دیگران قدرت شفابخشی آن‌ها را می‌آموزند، اما همچنین جادوهای آن‌ها را که نیاز به قربانی خونی دارند، می‌آموزند. کتاب‌های باستانی آشایی، پیش‌گویی ظهور آزور آهای را به‌دنبال اعضای ایمان رلور ثبت می‌کنند. دنریس شنید که اژدهایان از سرزمین‌های سایه فراتر از آشای و جزایر دریای یشم سرچشمه می‌گیرند و احتمالاً هنوز هم در آنجا زندگی می‌کنند. برن رؤیای پرواز اژدها در آشای را می‌بیند. گفته می‌شود که تخم‌های اژدهای سنگ‌شده که ایلیریو به دنریس می‌دهد از سرزمین‌های سایه می‌آیند. مردان «ترسناک و وهم‌ناک» سایه بدن خود را با خالکوبی می‌پوشانند و ماسک‌های چوبی رنگی می‌پوشند. ظاهر آشایی‌ها تاریک و با شکوه توصیف می‌شود. دوتراکی‌ها معتقدند که آشایی‌ها تخم سایه‌ها هستند. آشایی‌ها زبان خود را دارند.
اسوس > سرزمین‌های بازدیدنشده > ایبن

ایبن مجموعه‌ای از جزایر در شمال اسوس در خلیج نهنگ‌هاست. بزرگ‌ترین این جزایر ایب است که شامل شهرهای بندر ایبن و ایب نور است. تا زمان عذاب والریا، ایبن توسط یک خدا-شاه اداره می‌شد. اکنون قدرت در اختیار شورای سایه است که از اشراف، کشیشان و اصناف ثروتمند تشکیل شده‌است. از ایبن برای اولین بار در بازی تاج‌وتخت نام برده شد، جایی که تیریون از شایعاتی صحبت می‌کند که ماموت‌ها «در ضایعات سرد فراتر از بندر ایبن پرسه می‌زنند». در سال ۲۰۰۲، مارتین گفت که این روایت «احتمالاً خوانندگان را به ایبن نمی‌برد» و او آن را «جزیره‌ای سرد، کوهستانی و به اندازه ایسلند» (یعنی ۴۰٬۰۰۰ مایل مربع) در دریای لرزان، با بندرگاه توصیف کرد. ایبن به عنوان شهر اصلی آن است. برخی از ایبنی‌ها نیز در جزایر کوچکتر نزدیک یا در مستعمراتی در اسوس زندگی می‌کنند. ایبن در کتاب‌های رقصی با اژدهایان نشان داده نشده‌است، اما شبیه به توصیفات مارتین، نقشه جهانی راهنمای بینندگان اچ‌بی‌او موقعیت جزیره را در شمال شرقی اسوس نشان می‌دهد. مارتین گفت که به دلیل جمعیت زیاد نهنگ‌ها در دریای لرزان، بسیاری از ایبنی‌ها شکارچی نهنگ بودند. ایبنی‌ها به جویدن چربی نهنگ معروف هستند تا متابولیسم خود را در آب و هوای سرد حفظ کنند. چندین شخصیت شکارچی نهنگ و کشتی ایبنی در بنادر بارانداز پادشاهی، براووس، استخر دوشیزه، نگهبانی شرقی کنار دریا، و جزایر آهن حضور دارند. رمان‌ها مردم ایبن را قوز و پرمو توصیف می‌کنند. آریا حتی با یک زن ایبنی با سبیل ملاقات می‌کند. تیریون و واریس با یک ایبنی بدبو ملاقات می‌کنند، که «تبرها را به اندازه یکدیگر دوست داشتند». آریا در رویاهای خود «یک تبرزن تاریک وحشی از ایب» را می‌بیند. گفته می‌شود که ایبنی‌ها با صدایی آهسته و خشن صحبت می‌کنند و زبان خاص خود را دارند.
اسوس > سرزمین‌های بازدیدنشده > یی تی

رمان‌ها مکرراً یی تی را به عنوان امپراتوری با شهرهایی پر از شگفتی توصیف می‌کنند که در خاور دور واقع شده‌اند. تا رقصی با اژدهایان، یی تی در هیچ نقشه‌ای در کتاب‌ها ظاهر نشده‌است، اما مارتین تصریح کرد که «یی تی در جنوب شرقی کارث و به‌طور کلی، آن سوی دریای یشم است.» این امپراتوری برای اولین بار در بازی تاج‌وتخت ذکر شده‌است و در مورد شایعاتی صحبت می‌کند که «بازیلیسک‌ها به جنگل‌های یی تی هجوم آورده‌اند». داستان‌های ملوان ارائه شده در ضیافتی برای کلاغ‌ها اشاره می‌کنند که طاعون خاکستری به یی تی رسیده‌است. خدای مردم یی تی شیر شب نامیده می‌شود. دنریس مردم یی تی را مردانی با چشمان روشن با کلاه‌های دم‌میمونی در بازارهای وائس دوتراک می‌بیند. یی تی بیش از هر سرزمین دیگری در جهان شناخته‌شده شهر دارد، و به گفته لوماس لانگستریدر، آن‌ها بسیار بزرگتر و باشکوهتر از شهرهای غرب هستند. طبق گفته کولوکو ووتار، در زیر هر شهر یی تیایی سه شهر قدیمی مدفون شده‌است. پایتخت امپراتوری طلایی یی تی، یین، در امتداد دریای یشم است. مارتین مطمئن نیست که «آن مردمان [مثل مردم یی تی] تا چه حد وارد این داستان کنونی خواهند شد، با این حال… سرزمین آن‌ها بسیار دور است.»
اسوس > سرزمین‌های بازدیدنشده > دشت‌های جوگوس نای

در شمال یی تی، دشت جوگوس نای (Jogos Nhai) با تپه‌های غلتان بادگیر است. آن‌ها تحت سلطه نژادی از جنگجویان سواره به نام جوگوس نای هستند. جوگوس نای‌ها در یورت‌ها و چادرها زندگی می‌کنند و مردمی کوچ‌نشین هستند. آن‌ها کوتاه قد، قوز و دارای سرهای بزرگ و صورت‌های کوچک هستند. مردان و زنان هر دو دارای جمجمه‌های نوک تیز هستند که نتیجه رسم آن‌ها در بستن سر نوزادان است. آن‌ها همچنین سوار گورخر می‌شوند، یک خر راه راه که می‌تواند بسیار بیشتر از اسب‌های معمولی مقاومت کند. جوگوس نای‌ها با یکدیگر جنگ نمی‌کنند و در قبیله‌های کوچکی زندگی می‌کنند که با هم پیوند خونی دارند. آن‌ها در یک وضعیت جنگ دائمی با بیگانگان زندگی می‌کنند و به بسیاری از شهرهای یی تی یورش برده و حدود صد شهر را به ویرانه تبدیل کرده‌اند. هر قبیله توسط یک جات یا رئیس جنگ و یک ماه‌خوان که یک راهب، درمانگر و داور است فرماندهی می‌شود. ماه‌خوان‌ها عموماً مؤنث هستند و جات‌ها بیشتر مرد هستند. (برگرفته از جهان یخ و آتش)
سوتوریوس

در جنوب اسوس، قاره سوتوریوس (که در رمان‌های اولیه به اشتباه سوتوروس نوشته می‌شود) قرار دارد. سوتوریوس سومین قاره جهان شناخته شده‌است که سرزمینی گسترده، طاعون‌زده، پوشیده از جنگل و تا حد زیادی ناشناخته است. بزرگی آن به اندازه اسوس گزارش شده‌است و توسط جنارا بلاریس، یک اژدهاسوار والریایی از پیش از نابودی والریا، به عنوان «سرزمینی بی‌پایان» توصیف شده‌است.
این قاره برای نخستین بار در نقشه‌ای در طوفان شمشیرها (۲۰۰۰) نامگذاری شده‌است که شهرهای یین و زامتار را روی آن نشان می‌دهد. روایت اول آن در ضیافتی برای کلاغ‌ها (۲۰۰۵) است. مارتین سوتوریوس را در سال ۲۰۰۲ به عنوان «قاره جنوبی، تقریباً معادل آفریقا، جنگلی، طاعون‌زده و تا حد زیادی ناشناخته» توصیف کرده بود. رمان‌ها اطلاعات کمی دربارهٔ آن ارائه می‌دهند. طبیعت باتلاقی سوتوریوس توسط ویکتوریون در رقصی با اژدهایان به‌طور خلاصه اشاره شده‌است و گفته می‌شود که برای ساخت کشتی‌ها از ساج سوتوریوس استفاده می‌شود. جاده‌ای در امتداد ساحل شمالی قاره می‌گذرد. رقصی با اژدهایان به بیماری‌های سوتوریوسی در رابطه با تاجر برده ثروتمند اما بیمار یونکایی به نام یزان زو کگاز اشاره دارد. ویکتوریون برخی از مردم آن را «قوز و پرمو مانند میمون‌های سوتوروس» و برخی از افرادی که در گودال دازناک برای سرگرمی دنریس در رقصی با اژدهایان می‌جنگند، به عنوان «نیمه‌انسان با پوست کرکی اهل جنگل‌های سوتوروس» توصیف می‌شوند. مارتین گفت که بر خلاف سایر مردمان در رمان‌ها، مردان سوتوریوس سازهٔ فانتزی خالص بودند.
اولتوس

مجموعه نقشه سرزمین‌های یخ و آتش نوک شمالی خشکی به نام «اولتوس» را در جنوب اسوس و شرق سوتوریوس نشان می‌دهد. مارتین در پاسخ به این سؤال که آیا این قاره دیگری است یا خیر، پاسخ داد: «خب، این یک خشکی بزرگ است. من در مورد تعریف رسمی «قاره» در مقابل «جزیره بزرگ» کمی گیج هستم. همچنین در مورد اندازه اولتوس، که در نهایت در لبه جهان شناخته شده قرار دارد.»
مجموعه دیوار در یخ و آتش از دیوار هادریان در شمال انگلستان الهام گرفته شده‌است.
فصل ۲ اقتباس تلویزیونی صحنه‌هایی را در شمال دیوار نشان می‌دهد که در یخچال واختنایوکوت در ایسلند فیلم‌برداری شده‌است.
برای اقتباس تلویزیون، بندر بالینتوی در ایرلند شمالی به عنوان بندر پیک انتخاب شده‌است.
برای اقتباس تلویزیونی، از تصاویر سازندهای سنگی یونانی متئورا برای نماهای ترکیبی دره استفاده شد.
قلعه آلمانی نوی‌شوان‌شتاین که ایر از آن اقتباس گرفته شده‌است
کسترلی راک از صخره جبل‌الطارق الهام گرفته شده‌است (تصویر).
قلعه آلمودوار دل ریو در کوردوبا، اسپانیا که نماینده هایگاردن در بازی تاج و تخت بود.
برج بلند شهرکهنه شباهت‌هایی به فانوس دریایی اسکندریه دارد (تصویر بازسازی سه‌بعدی)
قلعه زفرا در گوادالاخارا، اسپانیا که برج شادی در دورن را در بازی تاج‌وتخت به تصویر کشیده‌است.
در مجموعه تلویزیونی عمارت ایلیریو را در پنتوس در کاخ وردالا در مالت فیلمبرداری شده‌است.
رعد آبی

| رعد آبی | رعد آبی |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: جان بدهام
تهیه‌کننده: گوردون کارول فیل فلدمن اندرو فاگلسون
فیلمنامه‌نویس: دان اوبانون  دین ریسنر
بازیگران: روی شایدر مالکوم مک‌داول وارن اوتس کندی کلارک دنیل استرن جو سانتوس تد کینگ توماس روسالس جیمز رید
موسیقی: آرتور بی. روبینشتاین
فیلم‌بردار: جان ای. آلونزو
تدوین‌گر: ادوارد م. ابرومس فرانک موریس
توزیع‌کننده: کلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۳ مه ۱۹۸۳ (۱۹۸۳-0۵-۱۳)  
مدت زمان: ۱۰۹ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۱ میلیون دلار
فروش گیشه: ۴۲٬۳۱۳٬۳۵۴ دلار
رعد آبی (انگلیسی: Blue Thunder) فیلمی در ژانر جنایی، اکشن و مهیج به کارگردانی جان بدهام است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد.
خلاصه داستان

«فرانک مورفی» مأمور پلیس که خاطرات تلخ جنگ ویتنام همچنان آزارش می‌دهد، همراه دستیار جدیدش، «لایمنگود»، عضو گروه گشت شبانه هلیکوپتر پلیس در لس آنجلس است. «مورفی» به «لایمنگود» می‌گوید که یکی از تفریحات آنان هنگام کار، دید زدن خانه‌های مردم است. در یکی از این چشم چرانی‌ها، آنان شاهد درگیری و هفت تیرکشی دو نفر می‌شوند و…
بازیگران

روی شایدر
مالکوم مک‌داول
کندی کلارک
دنیل استرن
جو سانتوس
تد کینگ
جیمز رید
جوایز

این فیلم کاندیدای ۱ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین تدوین) در سال ۱۹۸۴ شد.