stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اوش‌وینچیم
خصوصیات

اوش‌وینچیم ۳۰٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۴۰٬۹۷۹ نفر جمعیت دارد و ۲۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای آرتزو، Kerpen، کاتانیا، سامبیر، لاتینا و برایزاخ خواهرخوانده‌های اوشویمچین هستند.
یوشیمی نیشیگاوا

یوشیمی نیشیگاوا (انگلیسی: Yoshimi Nishigawa؛ زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۵۳) ورزشکار ورزش شنا اهل ژاپن است.
وی در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۰ و بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا شده‌است.
وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ در ۳ رویداد در هر دوره شرکت کرد و ۵ بار به فینال رسید.
وی با قایقران المپیکی تاکاشی مورایاما ازدواج کرد.
توگو

برای دیگر کاربردها، توگو (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| جمهوری توگو République Togolaise توگو | جمهوری توگو République Togolaise توگو |
| --- | --- |
   پرچم    نشان ملی  :    پرچم    نشان ملی  
شعار: "کار، آزادی، میهن: شعار: "کار، آزادی، میهن
سرود: درود بر تو باد، سرزمین نیاکان Salut à toi, pays de nos aïeux  (فرانسوی) "Hail to thee, land of our forefathers" : سرود: درود بر تو باد، سرزمین نیاکان Salut à toi, pays de nos aïeux  (فرانسوی) "Hail to thee, land of our forefathers" 
توگو (آبی)   اتحادیه آفریقا (آبی کم رنگ): توگو (آبی)   اتحادیه آفریقا (آبی کم رنگ)
پایتخت و بزرگترین شهر: لومه ۶°۷′ شمالی ۱°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۶٫۱۱۷°شمالی ۱٫۲۱۷°شرقی﻿ / 6.117; 1.217
زبان(های) رسمی: زبان فرانسوی
حکومت: جمهوری
• • رئیس‌جمهور • نخست‌وزیر : فاوره گناسینگبه گیلبرت هونگبو
 :  
بنیان‌گذاری: ۲۷ آوریل ۱۹۶۰
مساحت: مساحت
• کل: ۵۶٬۷۸۵ کیلومتر مربع (۲۱٬۹۲۵ مایل مربع) (۱۲۵ام)
• آبها (٪): ۴٫۲
جمعیت: جمعیت
• سرشماری : ۸٬۲۵۸٬۰۰۰ (۱۰۲ ام)
• تراکم: ۱۰۸ بر کیلومتر مربع (۲۷۹٫۷ بر مایل مربع) (۹۳ام)
واحد پول: فرانک سی‌اف‌ای آفریقای غربی
منطقه زمانی: GMT
پیش‌شماره تلفنی: ۲۲۸
کد ایزو ۳۱۶۶: TG
دامنه سطح‌بالا: .tg
توگو (با تلفظ اُ برای هر دو واو) با نام رسمی جمهوری توگو (به فرانسوی: République Togolaise‎)، کشوری در غرب قارهٔ آفریقا است. توگو یکی از کوچک‌ترین کشورهای آفریقا به‌شمار می‌آید.
جمعیت این کشور ۸٫۲ میلیون نفرو پایتخت آن شهر لومه است. زبان رسمی این کشور فرانسوی و واحد پول آن فرانک سِاف‌آ نام دارد. در کنار فرانسوی زبان‌های بومی رایج عبارتند از زبان‌های گبه، زبان کوتوکولی، و کابیه. توگو در سال ۱۹۶۰ از فرانسه استقلال یافت.
۵۱ درصد از مردم توگو به اعتقادات بومی آفریقا باور دارند، ۲۹ درصد از جمعیت کشور مسیحی و ۲۰ درصد نیز مسلمان هستند.
توگو از سوی غرب با غنا، از سوی شرق با بنین و از سوی شمال با بورکینا فاسو هم‌مرز است. در جنوب، توگو ساحل کم‌مسافتی در کنار خلیج گینه دارد.
توگو آب‌وهوایی گرمسیری دارد و اقتصاد آن وابستگی زیادی به کشاورزی دارد.
مردم ولتائی و کوآ اولین ساکنان منطقهٔ توگوی فعلی بودند، سپس قبایل اوه در قرن ۱۴ و آنه در قرن ۱۸ میلادی در این منطقه سکنی گزیدند. در قرن ۱۸ میلادی دانمارک ادعای مالکیت این سرزمین را مطرح نمود ولی در سال ۱۸۸۴ این منطقه تحت عنوان توگولاند به عنوان مستعمرهٔ آلمان درآمد. پس از جنگ جهانی اول و شکست آلمان‌ها، توگو دو تکه شد و با نظارت اتحادیهٔ ملل تحت قیومیت فرانسه و بریتانیا درآمد. قسمت بریتانیایی توگو به غنا الصاق گردید و قسمت فرانسوی آن در ۲۷ آوریل ۱۹۶۰ با عنوان کشور مستقل توگو از فرانسه اعلام استقلال کرد.
تاریخ

یافته‌های باستان‌شناختی نشان می‌دهد که قبایل باستانی این منطقه در سفالگری و آهنگری سررشته داشتند. نام توگو از زبان اِوِه گرفته شده و به معنی مرداب‌گاه (سرزمینی که مرداب‌ها در آن جای گرفته‌اند) است. از تاریخ این منطقه در زمان پیش از ورود پرتغالی‌ها به آن یعنی تا سال ۱۴۹۰ آگاهی چندانی در دست نیست.
در خلال دوره‌ای بین سده‌های یازدهم تا شانزدهم میلادی قبیله‌های گوناگونی از جهات مختلف به این منطقه وارد شدند: اوه‌ها از سمت غرب و مینا و گون از سمت شرق. بیشتر آن‌ها در نواحی ساحلی نشیمن گزیدند.
تجارت برده در این نواحی از سده شانزدهم آغاز شد و در مدتی که دویست سال به طول انجامید کرانه‌های توگو تبدیل به یکی از کانون‌های اصلی برده‌یابی و برده‌گیری تاجران اروپایی شد به خاطر آن توگو و مناطق پیرامونی ش به نام «ساحل برده‌ها» شهرت یافتند.
تاریخ > دوره استعماری

در سال ۱۸۸۴ آلمان با شاه ملاپای سوم کاغذی را در توگوویل امضا کرد که بر اساس آن خط ساحلی توگو به عنوان تحت‌الحمایه آلمان به‌شمار آمد و آن کشور توانست تدریجاً کنترل خود را به داخله کشور هم گسترش دهد. مرزهای این ناحیه پس از تصرف نواحی داخلی توگو از سوی نیروهای آلمانی و امضای پیمان‌هایی با فرانسه و بریتانیا مشخص گشت.
در سال ۱۹۰۵ این محدوده تبدیل به مستعمره توگولند آلمان شد. در این مستعمره مردم وادار به کشت پنبه، قهوه و کاکائو شدند از آنها مالیات سنگینی نیز گرفته می‌شد. آلمان‌ها فنون جدید کشت این محصولات را با خود به توگو آورده و زیرساخت منطقه را بهبود بخشیدند. آنها برای صادرات فراورده‌های کشاورزی یک خط آهن و همچنین بندر لومه را احداث کردند.
در جریان جنگ جهانی اول، بریتانیا و فرانسه به توگولند حمله کرده و آن را از مستملکات مشترک خود اعلام کردند. روز هفتم دسامبر ۱۹۱۶ این وضعیت تغییر کرد و توگو به دو بخش بریتانیایی و فرانسوی تقسیم شد. در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۲ جامعه ملل اداره بخش غربی توگو را به بریتانیا و بخش شرقی آن را به فرانسه واگذار کرد. در سال ۱۹۴۵ به این کشور حق ارسال سه نماینده به پارلمان فرانسه اعطا شد.
پس از جنگ جهانی دوم توگو در زمره قلمروهای تراست سازمان ملل متحد درآمد. در ۱۹۵۷ ساکنان توگولند بریتانیا رای به پیوستن به ساحل طلا به عنوان بخشی از کشور مستقل جدید غنا دادند. در ۱۹۵۹ توگولند فرانسه تبدیل به یک جمهوری خودمختار در اتحادیه فرانسه شد. اداره بخش‌های دفاعی، رابطه خارجی و امور مالی این جمهوری همچنان در اختیار فرانسه باقی ماند.
تاریخ > از استقلال تا امروز

جمهوری توگو در تاریخ ۲۷ آوریل ۱۹۶۰ اعلام موجودیت کرد. در نخستین انتخابات ریاست جمهوری این کشور در سال ۱۹۶۱، سیلوانوس اولمپیو اولین رئیس‌جمهور کشور شد. حزب مخالف این انتخابات را تحریم کرده بود و اولمپیو صد درصد از آرا را به خود اختصاص داد. قانون اساسی این کشور در نهم آوریل ۱۹۶۱ رسمیت یافت. در دسامبر ۱۹۶۱ رهبران احزاب مخالف به اتهام دست داشتن در یک توطئه‌های ضد دولتی بازداشت شدند. حکمی نیز برای انحلال احزاب مخالف صادر شد.
اولمپیو کوشید از طریق همکاری با ایالات متحده آمریکا، بریتانیا و آلمان غربی، از وابستگی کشورش به فرانسه بکاهد. او همچنین از ورود سربازان فرانسوی بیکار شده پس از جنگ الجزایر به ارتش توگو مخالفت کرد.
جغرافیا

مقالهٔ اصلی: جغرافیای توگو
پایتخت توگو، شهر لومه با ۷۵۰ هزار نفر جمعیت می‌باشد. مساحت توگو ۵۶٬۷۸۵ کیلومتر مربع است.
از مهم‌ترین شهرهای توگو می‌توان به، سوکوده ۱۱۷٬۰۰۰ نفر، کپالیمه ۷۵٬۰۰۰ نفر، آتاکپامه ۸۰٬۰۰۰ نفر و کارا ۱۰۴٬۰۰۰ نفر اشاره کرد.
توگو دارای آب و هوایی گرمسیری و استوایی می‌باشد، گرم و مرطوب در جنوب و نیمه خشک و ساوان در شمال. با وجود وسعت کم، توگو دارای پوشش گیاهی و ۶ ناحیهٔ جغرافیایی متفاوت می‌باشد، از جنگل‌های گرمسیری گرفته تا ساوان.
رود مونو از سمت شرق (بِنَن) وارد توگو شده و پس از طی مسافتی در توگو به خلیج بنَن می‌ریزد. بلندترین نقطهٔ توگو، قلهٔ مونت آگو با ۹۸۶ متر ارتفاع می‌باشد که در جنوب این کشور قرار دارد.
جغرافیا > تقسیمات کشوری

توگو ۵ استان دارد که به نام منطقه (région) شناخته می‌شوند. این استان‌ها نوبه خود به ۳۰ بخش (Prefecture) تقسیم شده‌اند. منطقه‌های توگو از شمال به جنوب عبارتند از ساوان، کارا، سنترال، پلاتو، و ماریتیم.
نام این مناطق ویژگی‌های جغرافیایی آن‌ها را نشان می‌دهد چنان‌که ساوان به معنی گرم‌دشت، سنترال به معنی مرکزی، پلاتو به معنی فلات، و ماریتیم به معنای دریایی است.
A clickable map of Togo exhibiting its five regions.
سیاست

اولین رئیس‌جمهوری توگو پس از استقلال که به شیوهٔ دموکراتیک انتخاب شد، سیلوانوس اولمپیو نام داشت، حکومت اولمپیو در سال ۱۹۶۳ سرنگون شد، پس از آن اولمپیو که تحت تعقیب قانونی قرار داشت در حالی که سعی داشت از راه دیوار به سفارت آمریکا در لومه پناه ببرد به ضرب گلولهٔ یکی از افسران ارتش به نام اتین ایادیما کشته شد.
پس از او نیکولا گرونیتزکی به عنوان رئیس‌جمهور توگو انتخاب شد. حکومت گرونیتزکی نیز سرنوشتی مشابه اولمپیوس داشت، در ۱۳ ژانویه ۱۹۶۷ دقیقاً در چهارمین سالگرد قتل اولین رئیس‌جمهور توگو یعنی سیلوانوس اولمپیوس، طی یک کودتای بدون خونریزی توسط قاتل رئیس‌جمهور پیشین، سرهنگ اتین ایادما که اکنون ژنرال گناسینگبی ایادیما نام گرفته بود، به وقوع پیوست و حکومت گرونیتزکی ساقط شد.
پس از آن یک کمیسیون آشتی ملی در کشور برقرار شد، ولی در ماه آوریل ایامدا با انحلال این کمیسیون، به صورت دیکتاتور گونه‌ای خود را رئیس‌جمهور نامید. او با به حالت تعلیق درآوردن قانون اساسی فعالیت همهٔ احزاب را نیز ممنوع اعلام کرد و تنها عقاید شخصی و مکتب فکری خود را پیرامون حیطهٔ کاری و مسئولیت ریاست جمهوری اش قرار می‌داد. تحت فشار غرب ایادما در سال ۱۹۹۳ مجبور شد فعالیت احزاب سیاسی را قانونی اعلام کند. در اوت ۱۹۹۳ اولین انتخابات ریاست جمهوری به صورت چند حزبی در توگو برگزار شد که باز هم ایادما با کسب بیش از ۹۶٪ آرا رئیس‌جمهور توگو باقی‌ماند، تقلبات گسترده در این انتخابات نیز کانون توجه محافل داخلی و خارجی قرار گرفت، ایادما ۵ سال بعد در سال ۱۹۹۸ نیز مجدداً رئیس‌جمهور توگو شد. سرانجام ایادما پس از ۳۸ سال دیکتاتوری در توگو، در اوایل فوریهٔ سال ۲۰۰۵ میلادی درگذشت تا در میان کشورهای آفریقایی دارای بیشترین عمر سیاسی یک سیاست‌مدار را به خود اختصاص داده باشد.
گناسینگبی ایادیما
فاوره گناسینگبه
پس از او پسرش، فاوره گناسینگبه با برقراری یک دولت نظامی دیکتاتوری پدر را ادامه داد. گناسینگبه رسماً کار خود را در ۷ فوریه ۲۰۰۵ در حالی کار خود را به عنوان رئیس‌جمهور توگو آغاز کرد که شروع کارش به علت عدم برگزاری انتخابات و عدم منتخب بودن وی با محکومیت‌های بین‌المللی همراه بود. سرانجام گناسینگبه پذیرفت در ۲۴ آوریل انتخابات ریاست جمهوری برگزار کند، در انتخابات ریاست جمهوری ۲۴ آوریل، گناسینگبه با کسب ۶۰٪ آرا، رقیبش امانوئل آکیتانی باب از حزب اپوزیسیون که تنها ۳۸٪ آرا را کسب کرد پشت سر گذاشت و در ۴ مه ۲۰۰۵ رسماً به عنوان رئیس‌جمهور توگو انتخاب شد. در ماه ژوئن رئیس‌جمهور، یکی از رهبران مخالفان، ادم کوجو به به سمت نخست‌وزیر توگو منصوب کرد.
در اوت ۲۰۰۶ دولت و شش حزب سیاسی با انعقاد پیمانی با ایجاد یک دولت انتقالی موافقت کردند که شامل احزاب مخالف نیز می‌شود. یاووی آگبوییبو در سپتامبر ۲۰۰۶ به عنوان نخست‌وزیر جدید توگو معرفی شد. در انتخابات پارلمانی که در اکتبر ۲۰۰۷ در توگو برگزار شد، حزب وابسته به رئیس‌جمهور (RPT) موفق شد ۴۹ کرسی از ۸۱ کرسی پارلمان توگو را بدست آورده و پیروز انتخابات شود. ظرف ۲۰ سال گذشته این اولین باری بود که احزاب اپوزیسیون نیز حق شرکت در انتخابات پارلمانی را داشتند. آگبوییبو در نوامبر ۲۰۰۷ از سمت خود استعفا داد، رئیس‌جمهور نیز «کوملان مالی» را در ۳ دسامبر ۲۰۰۷ به سمت نخست‌وزیر توگو برگزید.
سیلوانوس اولیمپیو (نفر سمت چپ)
نقشه توگو
مردم

نژاد ۹۹٪ توگویی‌ها، آفریقایی (مهم‌ترین آنها قبایل اوه، مینا و کابره می‌باشند)، کمتر از ۱٪ نیز اروپاییان و سوری و لبنانی می‌باشند،
همچنین دین ۲۹٪ مردم توگو، مسیحی، ۲۰٪ مسلمان و بیش از ۵۱٪ نیز پیرو آیین‌های بومی و سنتی هستند. زبان رسمی در توگو، فرانسوی می‌باشد، همچنین زبانهای بومی مانند اوه، مینا در جنوب، کابیه و داگومبا نیز در شمال کشور رایج است.
اقتصاد

واحد پول توگو، فرانک سی اف آ با واحد جزء (سانتیم) نام دارد.
از مهم‌ترین صادرات توگو می‌توان به صادرات مجدد، پنبه، فسفات، قهوه و کاکائو اشاره کرد. توگو از اعضای کشورهای اتحادیهٔ آفریقا می‌باشد.
پانویس

↑  "Togo Population (2020) - Worldometer". www.worldometers.info (به انگلیسی). Retrieved 2020-05-28.
1 2  CIA Factbook بایگانی‌شده  در ۳۱ اوت ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine، بازدید: آوریل ۲۰۱۳.
↑  Voltaic
↑  Kwa
↑  Ewe
↑  Ane
↑  "Togo Population (2020) - Worldometer". www.worldometers.info (به انگلیسی). Retrieved 2020-05-28.
↑  Mono River
↑  Mont Agou
↑  Sylvano Olympius
↑  Etienne Eyadéma
↑  Nicolas Grunitzky
↑  Gen. Gnassingbe Eyadéma
↑  Faure Gnassingbe
↑  Emmanuel Akitani Bob
↑  Edem Kadjo
↑  Yawovi Agboyibo
↑  Komlan Mally
حامد آهنگی

| حامد آهنگی | حامد آهنگی |
| --- | --- |
 حامد آهنگی در جشن حافظ، ۱۴۰۰:  حامد آهنگی در جشن حافظ، ۱۴۰۰
نام اصلی: حامد آهنگی مقدم
زمینه فعالیت: تلویزیون، سینما و تئاتر
تولد: ۱۷ تیر ۱۳۵۸ ‏(۴۵ سال)  بندرانزلی، استان گیلان، ایران
محل زندگی: تهران 
ملیت: ایران
پیشه: استندآپ کمدین بازیگر مجری کارگردان فوتبالیست
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۱−اکنون
حامد آهنگی مقدم (زادهٔ ۱۷ تیر ۱۳۵۸) کمدین، مجری، بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون است. آهنگی فعالیت هنری را از سال ۱۳۸۰ آغاز کرد و در سال ۱۳۹۵ با اجرا در برنامه خندوانه به شهرت رسید. او همچنین بیشتر به خاطر اجرای تاک شوی شب آهنگی (۱۴۰۰–اکنون) و رئالیتی‌شو تی‌ان‌تی (۱۴۰۲) که برای آنها نامزد دریافت جایزه حافظ شد، شناخته شده است.
اوایل زندگی

وی در ۱۷ تیر ۱۳۵۸ در بندرانزلی به دنیا آمده است، حامد آهنگی در یک خانواده ۵ نفره در بندر انزلی بزرگ شده است. او در رده نونهالان به باشگاه فوتبال ملوان بندرانزلی رفت و در رده نوجوانان و جوانان نیز در پست مهاجم بازی کرد، اما از مقطعی به بعد این ورزش را ادامه نداد.
زندگی هنری

او در سال ۱۳۷۲ و از سن ۱۴ سالگی وارد گروه‌های نمایشی بندرانزلی شد و چند سال بعد با بازی در نمایش درام به کارگردانی محمدعلی انتظاری، جایزه بازیگری تئاتر دانش‌آموزی استان را کسب کرد. در سال ۱۳۸۰ در کنار جواد نظری کار در برنامه جنگ شبانه را آغاز کرد و به عنوان نویسنده و کارگردان، نمایش‌های مختلفی از جمله سفر پرماجرا، کنکور، ماهواره، کلاس درس، داماد تصادفی و منشی قلابی را اجرا کرد.
آغاز کار حرفه‌ای آهنگی، در سال ۱۳۸۱ و با دعوت شبکه باران شکل گرفت؛ و او همکاری با تلویزیون را تجربه کرد و در طول سالیان برنامه‌های مختلفی برای این شبکه ساخت. در سال ۱۳۸۹ و با دعوت حمید خندان به برنامه شب‌های کیش پیوست و به صورت ماهانه در جزیره کیش به اجرای برنامه پرداخت. پس از معرفی استندآپ کمدی در برنامه خندوانه؛ وی در سال ۱۳۹۵ اجرای برنامه استندآپ در خندوانه را آغاز کرد و به شهرت رسید.
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | عنوان | نقش | کارگردان | شبکه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۱ | دورهمی | شرکت‌کننده | مهران مدیری | نسیم |
| ۱۳۹۹–۱۴۰۰ | شوتبال | مجری | محمد پیوندی | نسیم |
| ۱۳۹۹ | بچه محل | بازیگر | احمد درویشعلی‌پور | دو |
| ۱۳۹۸ | شش قهرمان و نصفی | بازیگر | حسین قناعت | پنج |
| ۱۳۹۶ | لژیونر | بازیگر | مسعود آب پرور | پنج |
| ۱۳۹۵ | خندوانه | استندآپ کمدین و مهمان | رامبد جوان | نسیم |
:
جوایز و نامزدی‌ها

| جایزه | سال | بخش | اثر نامزدشده | نتیجه | م>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| جوایز حافظ | ۱۴۰۰ | بهترین چهره تلویزیونی | شب آهنگی | نامزدشده |  |
| جوایز حافظ | ۱۴۰۲ | بهترین چهره تلویزیونی | تی‌ان‌تی | نامزدشده |  |
سنترال های، اکلاهما

مکان
| Central High, Oklahoma | Central High, Oklahoma |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Central High, Oklahoma: Location of Central High, Oklahoma
State: اکلاهما
شهرستان: Stephens
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۳٫۸ مایل مربع (۱۳۹٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵۳٫۶ مایل مربع (۱۳۸٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۱ مایل مربع (۰٫۳ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۱۸۱ فوت (۳۶۰ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۹۵۴
 • تراکم: ۱۷٫۸/مایل مربع (۶٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
FIPS code: 40-13135
GNIS feature ID: 1699802
سنترال های(به انگلیسی: Central High) شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۱۹۹ نفر بوده‌است.
لتیسیا باتالیا

| لتیسیا باتالیا | لتیسیا باتالیا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ مارس ۱۹۳۵ پالرمو، ایتالیا
درگذشت: ۱۳ آوریل ۲۰۲۲ (۸۷ سال)
ملیت: ایتالیایی
شناخته‌شده برای: عکاسی خبری
لتیسیا باتالیا (ایتالیایی: Letizia Battaglia؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۳۵ – ۱۳ آوریل ۲۰۲۲) یک عکاس، روزنامه‌نگار و سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود. هر چند عکس‌های وی طیف گسترده‌ای از زندگی سیسیلی را به تصویر کشیده‌است اما، طی زندگی حرفه‌ای خود تعدادی از معروف‌ترین عکس‌ها را از موج خشونت مافیا در سیسیل بین دهه‌های ۱۹۷۰ تا ۹۰ میلادی به ثبت رسانده و برای این نیز شناخته شده بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به فیلمبرداری در پالرمو اشاره کرد.
صفاء عبدالسلام علی جعفر

صفا عبدالسلام علی جعفر (زاده ۱۶ فوریه ۱۹۶۰) متفکر، نویسنده، استاد دانشگاه و محقق، استاد فلسفه مدرن و رئیس قبلی گروه فلسفه دانشگاه اسکندریه و عضو شورای فرهنگ مصر است. او بیشتر به خاطر کتاب‌هایش دربارهٔ فلسفه مدرن و معاصر آلمانی، به‌ویژه فردریش نیچه و مارتین هایدگر شناخته می‌شود.
زندگی

او در سال ۱۹۶۰ در شهر اسکندریه در شمال مصر به دنیا آمد و در طول دوران تحصیلی خود در تحصیلات عالی بود. در سال ۱۹۸۲ از گروه فلسفه دانشگاه اسکندریه لیسانس هنر گرفت و در کلاس خود رتبه اول را کسب کرد، در همان سال به عنوان دستیار تدریس در این گروه منصوب شد و سپس مدرک کارشناسی ارشد را در رشته هنر گرفت. در سال ۱۹۸۸ از دپارتمان فلسفه دانشگاه اسکندریه و سپس به فعالیت علمی خود ادامه داد تا اینکه در سال ۱۹۹۳ دکترای خود را از همان گروه دریافت کرد.
دکتر حبیب الشرونی، استاد فقید فلسفه مدرن در مقدمه خود بر کتاب «وجود واقعی مارتین هایدگر» از او به عنوان «یکی از مادران کتاب» یاد کرده‌است.
او کتابی در مورد نیچه نوشت که تلاشی برای خواندن صحیح این فیلسوف است و تمام تصورات نادرست مربوط به اندیشه او را حذف می‌کند. او دو بار برای جمع‌آوری موضوعات علمی به آلمان سفر کرد، و در آنجا زیر نظر پروفسور فردریش ویلهلم فون هرمان، یکی از شاگردان هایدگر، تحصیل کرد.
فعالیت‌ها و مشارکت

نمایش دهنده، گروه فلسفه، دانشکده هنر، دانشگاه اسکندریه، از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸.
استادیار، گروه فلسفه، دانشکده هنر، دانشگاه اسکندریه، از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۳.
معلم در همان بخش، از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۰.
استادیار فلسفه مدرن و معاصر، گروه فلسفه، دانشگاه اسکندریه، اکتبر ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷.
استاد فلسفه مدرن و معاصر، گروه فلسفه، دانشگاه اسکندریه، از سال ۲۰۰۷ تا به امروز.
ریاست گروه فلسفه از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۱.
رئیس کنفرانس بین‌المللی سالانه گروه فلسفه - دانشکده هنر - دانشگاه اسکندریه از زمان تأسیس تا به امروز.
عضو کمیته دائمی ارتقای اساتید و دانشیاران شورای عالی دانشگاه‌ها.
عضو کمیته فلسفه شورای عالی فرهنگ مصر
تالیفات

هرمنوتیک زبان گادامر، یک دیدگاه انتقادی  ۲۰۱۶
خاستگاه فناوری  مطالعه ای در هستی‌شناسی معاصر ۲۰۱۳
هایدگر و الهیات مسیحی، انجمن فلسفی مراکش - مراکش ۲۰۰۱
شعر و اندیشه در هایدگر، انجمن فلسفی مراکش - مراکش ۲۰۰۴
رها شدن بین تائوئیسم و هایدگر الهداری برای چاپ و انتشار ۲۰۰۹
مرگ احتمال و احتمال مرگ: یک مطالعه فلسفی در هستی شناسی مرگ بنیاد بین المللی هوروس ۲۰۰۵
خود واقعی در کارل یاسپرس، «خوانشی در پارادوکس نگرش‌های مرزی»، دارالوفاء، ۲۰۰۱
هستی‌شناسی زبان هایدگر، دارالوفاء، ۱۳۸۰ش
هرمنوتیک: تفسیری از «منشا یک اثر هنری» تأسیسات معارف ۲۰۰۰
آلته بین فلوطین و هایدگر، انجمن فلسفی مراکش - مراکش ۲۰۰۰
در فلسفه تمدن (یونانی - اسلامی - غربی) خانه رنسانس عرب ۱۹۹۹
تمدن مدرن غرب بین ظهور و زوال، خانه فرهنگ علمی ۱۳۷۷
وجود واقعی از نظر مارتین هایدگر، پایگاه دانش ۱۹۹۸
تلاشی جدید برای خواندن فردریش نیچه، خانه دانش دانشگاه ۱۹۹۸
قرائتی از اصطلاح فلسفی، خانه فرهنگ علمی ۱۹۹۷
دانشگاه دانکوک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
단국대학교 (檀國大學校): 단국대학교 (檀國大學校)
پرونده:Dankook University emblem.svg: پرونده:Dankook University emblem.svg
پرونده:Logotype for Dankook University.svg: پرونده:Logotype for Dankook University.svg
شعار: 자립·자주·구국
شعار به انگلیسی: خوداتکایی استقلال نجات ملی
نوع: دانشگاه خصوصی
بنیانگذاری شده: ۳ نوامبر ۱۹۴۷
رئیس: سون-چول آن
کارشناسی: ۳۰٬۱۴۴
تحصیلات تکمیلی: ۴٬۴۹۸
موقعیت: پردیس جوکجئون: یونگین، گیونگگی، کره جنوبی پردیس چئونان: چئونان، چونگنام، کره جنوبی
پردیس: شهری
رنگ آموزشگاه: آبی  
شگون‌نما: خرس
وبگاه: dankook.ac.kr
دانشگاه دانکوک (که معمولاً به آن دانکوک گفته می‌شود)، با نام اختصاری DKU، یک دانشگاه تحقیقاتی خصوصی در یونگین و چئونان، کره جنوبی است. این دانشگاه در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد. این اولین دانشگاهی بود که پس از روز آزادی ملی کره تأسیس شد و محل اصلی آن در ناحیه جونگنو و ناحیه یونگسان (بعد از جونگنو)، سئول بود.
دانشگاه دانکوک یکی از معتبرترین دانشگاه‌های کره جنوبی است. دانکوک به‌طور کلی دانش آموزان با نمره KSAT را در ۱۰٪ برتر کشور می‌پذیرد.
ایلینوی

ایلینوی (به انگلیسی: Illinois) از ایالت‌های غرب میانه آمریکا است. پایتخت آن اسپرینگ‌فیلد و شهر مهم آن شیکاگو است.
ایلینوی یکی از دموکرات‌ترین ایالت‌های آمریکا شناخته می‌شود چرا که در نیم قرن اخیر همواره حزب دمکرات آمریکا پیروز انتخابات‌های این ایالت بوده‌است. نام این ایالت از واژهٔ سرخ‌پوستی (Illiniwek) به معنای «مردمان خوب» اقتباس شده‌است.
جغرافیا

ایالت ایلینوی از ایالات غرب میانه کشور آمریکا به حساب می‌آید. این ایالت از سمت غرب با ایالت‌های آیووا و میزوری؛ از سمت شرق با ایالت ایندیانا، از سمت شمال با ایالت ویسکانسین، از سمت جنوب با ایالت کنتاکی و از سمت شمال‌شرقی و به‌وسیله دریاچه میشیگان با ایالت میشیگان مرز مشترک دارد. مساحت ایالت ایلینوی در حدود یکصد و پنجاه هزار کیلومترمربع و جمعیت آن تقریباً دوازده میلیون و چهارصد هزار نفر می‌باشد. پایتخت ایالت ایلینوی شهر اسپرینگ‌فیلد بوده و شهر شیکاگو بزرگ‌ترین و معروفترین شهر این ایالت است.
اقتصاد

اقتصاد این ایالت بر پایه شرکت‌های مهمی همچون نویستار، کاترپیلار، جان دیر و شرکت هواپیمایی بوئینگ بوده و از تولید ناخالص داخلی بالایی برخودار می‌باشد.
در سال ۲۰۱۲، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با ۷۵۱٬۰۹۴ میلیارد دلار داشت، که رقمی تقریباً برابر با تولید ناخالص داخلی کشور هلند (۷۷۰٬۰۶۰ میلیارد دلار) بود.
مراکز علمی

مراکز پژوهشی بزرگی همچون آزمایشگاه ملی آرگون و فرمی نیز در این ایالت قرار دارند. همچنین تعدادی از دانشگاه‌های مهم و برتر خصوصی و دولتی آمریکا در ایالت ایلینوی قرار دارند. دانشگاه‌های خصوصی مهم عبارتند از:
دانشگاه شیکاگو
دانشگاه نورت‌وسترن
مؤسسه فناوری ایلینوی
دانشگاه لویولا شیکاگو
موسسات آموزش عالی عمومی عبارتند از:
دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین
دانشگاه ایلینوی در شیکاگو
دانشگاه ایلینوی جنوبی
دانشگاه ایلینوی شمالی
دانشگاه ایلینوی غربی
مشاهیر

از افراد مشهور این سرزمین می‌توان این افراد را نام برد.
رونالد ریگان
باراک اوباما
هیلاری کلینتون
والت دیزنی
ارنست همینگوی
انتان لاوی
سی‌ام پانک
رابرت میلیکان
جین کروپا
دونالد رامسفلد
جیلین آندرسون
ری بردبری
مایلز دیویس
هریسون فورد
باب ادنکیرک
فرانسیس مک‌دورمند
بابی فیشر
مراکز گردشگری

از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری این ایالت تپه‌های کاهوکیا که در جنوب این ایالت قرار دارند را می‌توان نام برد.
وبگاه به خارج

اتاق بازرگانی شهر شیکاگو
آزمایشگاه ملی آرگون
متن منتشرهٔ فرماندار ایالت ایلینوی بمناسبت گرامیداشت دکتر محمد مصدق
نگارخانه

یک مرکز خرید
یک روز جشن عمومی
یک کلاس درس در ۱۹۱۱
یک ساندویچی در ایلینوی
طبیعت ایالت ایلینوی در جنگل ملی شاونی
شهر شیکاگو
مقایسهٔ تولید ناخالص داخلی ایالت‌های آمریکا با کشورهای دیگر در سال ۲۰۱۲. ایالت ایلینوی در این سال تولید ناخالصی اش قابل مقایسه با کشور هلند بوده‌است.
سنتی، کارولینای جنوبی

مکان
| Santee, South Carolina | Santee, South Carolina |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
شعار: "An Oasis of Recreation": شعار: "An Oasis of Recreation"
Location in Orangeburg County, کارولینای جنوبی: Location in Orangeburg County, کارولینای جنوبی
ایالت: کارولینای جنوبی
شهرستان: Orangeburg
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۰ مایل مربع (۵٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۰ مایل مربع (۵٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۸ فوت (۴۱٫۱۴ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۷۴۰
 • تراکم: ۳۶۸/مایل مربع (۱۴۲٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 29142
کد منطقه: 803
FIPS code: 45-63790
GNIS feature ID: 1231775
سنتی(به انگلیسی: Santee) شهری در ایالت کارولینای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۶۱ نفر بوده‌است.
تاریخچه پذیره آثار بهرام بیضایی

بیضایی در نشستِ خبریِ وقتی همه خوابیم در جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۸۷

«از نوجوانی، بهرام بیضایی بود. معنای سخنم این است که فرهی آشکار در سرشت او، از همان روزگار، نبوغ و هوشیاری و کامیابی را در هنر امروزینش گواهی می‌داد.»

سیمین بهبهانی، ۱۳۸۷


«من هنوز دبیرستان می‌رفتم که بیضایی نمایشنامه‌نویس معروفی بود.»

ناصر تقوایی


«در بیضایی ما از یک سو با موفق‌ترین چهرهٔ سینمای مؤلف در ایران روبرو بوده‌ایم، و از سوی دیگر با نمایشنامه‌هایی که برغم تعلیق به محال اجرای آنها، در بسیاری از آنها تاریخ و اسطوره، در زبانی موجز و ملخص تألیف شده است. نیروی خلاقهٔ بیضایی، نمایشنامه پشت نمایشنامه تحویل داده و فیلم پشت فیلم، و زبان پاره‌ای از این نمایشنامه‌ها قابل مقایسه با زبان مهم‌ترین آثار تراژیک جهان است.»

رضا براهنی، ۱۴ آوریلِ ۱۹۹۲
کارهای بهرام بیضایی (۱۳۱۷) را کمابیش از آغازِ انتشارش در حدودِ سالِ ۱۳۴۰ خواصّ و عوامِ هم‌روزگارش پذیره شدند و واکنش‌هایی بدان نشان دادند. احتمالاً نخستین بار که جایی مکتوب به نامِ بیضایی اشاره و منتشر شده است نشریهٔ پُست تهران در خردادِ ۱۳۳۳ باشد: پاسخِ رد به نوشته‌ای که بیضاییِ نوجوان برای انتشار در آن نشریه فرستاده بود. در سالیانِ بعد بیضایی به سرعت نامدار شد و نمایشنامه‌ها و نمایش‌ها و فیلم‌هایش اغلب اعتنا برانگیخت، پرفروش شد و موضعِ توجّه و موضوعِ گفتارهای فراوان، گاه در پهنهٔ دنیا، گشت. بعضی «شکسپیرِ ایران» لقبش دادند و کسانی «بیضاییِ بزرگ» نامیدندش. کسانی هم، همچون مرضیه برومند، تلخیِ «نگاهش به آدم‌ها» را یا، مثلِ آبتین گلکار، نثرش را نپسندیدند. تا پایانِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی پژوهش و نگارش و فیلم‌سازی و نقّاشی و غیره دربارهٔ بیضایی و آثارش («بیضایی‌شناسی») جایی در ادبیات و هنرِ انتقادی و حتّی غیرانتقادیِ زبانِ فارسی (و بسیار کمتر در زبان‌های دیگر) یافت و چند و چون و فراز و نشیبِ این روبرویی و محاضره طیِّ حدودِ شش دهه تاریخچه‌ای از بده و بستانِ فرهنگی و بازخوردِ اجتماعیِ آثارش را غنی‌تر ساخت و پیشینه‌ای شد از بهرِ تحویل گرفتن و پژوهش و معامله با آثار و آرای بیضایی در قرنِ جدید و در سال‌های پس از مرگش.