نخستین جنگ یهودیان و رومی ها
تخریب معبد

در روز هشتم ماه آو ، نیروهای رومی به محوطه بیرونی معبد نفوذ کردند.  به گفته یوزفوس، در دهم آو، یک سرباز رومی یک تکه چوب در حال سوختن را به داخل اتاقک شمالی پرتاب کرد و آتشی را شعله ور کرد که در نهایت تمام ساختار معبد را فرا گرفت.    یوسفوس می نویسد که تیتوس سعی کرد جلوی آتش زدن معبد را بگیرد.  او از خواب بیدار شد، با عجله به معبد رفت و علامت داد که آتش خاموش شود. با این حال، در میان هرج و مرج، سربازان او یا نشنیدند یا دستورات او را نادیده گرفتند و حتی برخی دیگر را تشویق کردند تا بر شعله های آتش بیفزایند.  تیتوس و افسرانش وارد معبد شدند و heikhal و مقدسات را مشاهده کردند. او دوباره دستور خاموش كردن آتش را داد، اما سربازان كه از هرج و مرج، نفرت و طمع رانده شده بودند، او را نادیده گرفتند و به غارت و سوزاندن بنا ادامه دادند.  در عهد باستان، تخریب معابد هتک حرمت تلقی می‌شد، و برخی از محققان را بر آن داشت که جوزفوس به دنبال تبرئه تیتوس بود. با این وجود، گودمن استدلال کرده است که روایت یوسفوس می تواند قابل قبول باشد، به ویژه با توجه به دشواری مهار آتش در گرمای شدید اورشلیم در طول تابستان.  سایر محققان با استناد به بیانیه فوق الذکر از سولپیسیوس سوروس، در کنار وصیت نامه های یافت شده در والریوس فلاکوس و تلمود بابلی، روایت یوسفوس را رد می کنند که همچنین نشان می دهد تیتوس دستور تخریب معبد را صادر کرده است.
با سوختن معبد، هرج و مرج در حیاط آن به وقوع پیوست. ژوزفوس شرح می دهد که چگونه برخی از کشیشان که از دیدن معبدی که در شعله های آتش گرفته غرق اندوه و ناامیدی شده بودند، به داخل آتش پریدند.  کاسیوس دیو نقل می کند که با سوختن معبد و شکست اجتناب ناپذیر، بسیاری از یهودیان خودکشی را انتخاب کردند و آن را نوعی پیروزی و رستگاری برای مردن در کنار معبد می دانستند.   سربازان رومی غارت می‌کردند و بی‌تفاوت می‌کشتند، بدون توجه به اینکه آیا افراد التماس می‌کنند یا در برابر پیشروی‌شان مقاومت می‌کنند.  در یک مقطع، تقریباً ۶۰۰۰ یهودی ها، از جمله زنان و کودکان فقیر، به ستونی در محوطه بیرونی پناه بردند. رومیان ساختمان را به آتش کشیدند و همه از بین رفتند.  ژوزفوس این تراژدی را به «پیامبران دروغین» نسبت می دهد که مردم را ترغیب می کردند تا از کوه معبد بالا بروند و ادعا می کردند که این کار باعث نجات می شود.  رومی‌ها متعاقباً رواق‌ها و دروازه‌های باقی‌مانده را سوزاندند،   و پیروزی خود را با قرار دادن استانداردهای خود در نزدیکی دروازه شرقی تضمین کردند.
با تخریب مجموعه معبد، رومیان به طور سیستماتیک شروع به تخریب اورشلیم کردند.  تیتوس پیشنهادات سیمون بار گیورا و جان گیسکالا را برای ترک شهر به سوی صحرا رد کرد و در عوض دستور داد بخش‌های وسیعی از اورشلیم از جمله آکرا ، اوفل ، اتاق شورای سنهدرین را با تخریب و آتش‌سوزی نابود کنند. کاخ های آدیابنی  به زودی، کل شهر پایین که تا حوض سیلوام امتداد داشت نیز به آتش کشیده شد.
در ۲۰ آو، رومی ها به شهر بالا حمله کردند. ایدومیان به دنبال آشتی با تیتوس بودند. برخی توسط سیمون کشته و دستگیر شدند.  در این زمان، یک کشیش و خزانه دار معبد اسیر شده، گنجینه های مختلف معبد از جمله چراغدان های طلایی، میزها، ظروف مقدس، لباس های کشیش، لباس ها و ادویه ها را به رومیان تسلیم کردند.  در عرض هجده روز، رومی‌ها رمپ محاصره خود را تکمیل کردند، و یهودیان را وادار کرد تا به مخفیگاه‌های زیرزمینی فرار کنند، در حالی که سربازان بی‌رویه مردم را در خیابان‌ها و خانه‌ها قتلو زجره زیادی به انها میدادند
به گفته یوزفوس، که شاهد این ویرانی بود، تیتوس تنها از سه برج کاخ هیرودیس برای نشان دادن عظمت سابق شهر و دیوار غربی ها برای محافظت از پادگان رومی که در آنجا مستقر بود، چشم پوشی کرد. بقیه شهر، از جمله معبد، به طور سیستماتیک با خاک یکسان شد.
سوابق باستان شناسی با این گزارش مطابقت دارد و شواهدی از تخریب و سوزاندن گسترده در سراسر اورشلیم به سال ۷۰ پس از میلاد نشان می دهد.  خسارت آتش سوزی گسترده ساختمان های مسکونی شهر بالا و اوفل را ویران کرد.  استخر سیلوام و سیستم زهکشی شهر با گل و لای مسدود شد و از کار افتاد.  در پایه دیوارهای کوه معبد، سنگ‌ها و قلوه سنگ‌های بزرگی که رومی‌ها در جریان تخریب مجموعه معبد سرنگون کرده‌اند، کشف شده‌اند.  در نزدیکی بخش جنوبی دیوار غربی ، سنگ های عظیمی از مجموعه معبد کشف شد که در خیابان هیرودین که در کنار دیوار قرار دارد، پرتاب شده بودند و چیزی نمانده بود.