stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سازمان ملل متحد
سازمان‌های وابسته

مقالهٔ اصلی: نظام سازمان ملل
علاوه بر شش رکن اصلی، سازمان ملل متحد نهادها و برنامه‌های دیگری را نیز پوشش می‌دهد. از شناخته شده‌ترین این نهادها یونسکو، یونیسف و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان است.
مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو - سوئیس
واقعی (آلبوم چندآهنگه)

۲۰۱۰ آلبوم چندآهنگهاز آی‌یو
واقعی (انگلیسی: Real) سومین آلبوم چندآهنگه از خواننده و ترانه‌پرداز اهل کره جنوبی، آی‌یو است که در ۹ دسامبر ۲۰۱۰ توسط لئون انترتینمنت منتشر شد. نسخهٔ ویژه آلبوم در زمان پیش‌سفارش، سولداَوت شد که نشان از انتظار زیاد برای این آلبوم بود.
تاریخچه انتشار

| منطقه | تاریخ | فرمت | نسخه | ناشر |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| کره جنوبی | ۹ دسامبر ۲۰۱۰ | سی‌دی، دانلود دیجیتال | نسخه استاندارد | لئون انترتینمنت |
| کره جنوبی | ۹ دسامبر ۲۰۱۰ | سی‌دی+دی‌وی‌دی | نسخه ویژه محدود | لئون انترتینمنت |
| جهانی | ۹ دسامبر ۲۰۱۰ | دانلود دیجیتال |  | لئون انترتینمنت |
عین کرمه (استان طارف)

| عین کرمه (استان طارف) | عین کرمه (استان طارف) |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
کشور:  الجزایر
استان: استان الطارف
جمعیت (1998): جمعیت (1998)
 • کل: ۱۲٬۱۸۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
عین کرمه (استان طارف) (به عربی: عين الكرمة) یک شهرداری در الجزایر است که در استان الطارف واقع شده‌ است.
 عین کرمه  ۱۲٬۱۸۲ نفر جمعیت دارد.
واترپلو در المپیک تابستانی ۱۹۶۰

واترپلو در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ نام رویداد ورزش واترپلو در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۱۹۶۰ برگزار شد.
اصغر ایمانیان

| تیمسار اصغر ایمانیان | تیمسار اصغر ایمانیان |
| --- | --- |
زاده: ۱۸ مرداد ۱۳۰۸ مشهد
درگذشته: ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ (۸۵ سال) تهران
مدفن: بهشت زهرا، قطعه نام‌آوران
شاخه نظامی: ارتش شاهنشاهی ایران ارتش جمهوری اسلامی ایران
درجه: سرتیپ خلبان
یگان: نیروی هوایی ارتش شاهنشاهی ایران نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
فرماندهی: فرمانده گردان ۲۰۴ شکاری تاکتیکی اف-۸۶ رئیس عملیات تاکتیکی معاونت عملیات جانشین فرمانده پایگاه چهارم شکاری دزفول معاون رئیس ستاد نیروی هوایی فرمانده پایگاه دوم شکاری تبریز فرماندهٔ نیروی هوایی ارتش
همسر(ان): صونا عرفانی
فرزندان: رکسانا
اصغر ایمانیان (زاده ۱۸ مرداد ۱۳۰۸ در مشهد – درگذشته ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ در تهران) سرتیپ خلبان نورثروپ اف-۵ نیروی هوایی ارتش و فرمانده آن نیرو از ۸ اسفند ۱۳۵۷ تا ۲۱ مرداد ۱۳۵۸ بود.
پیش از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ایران وی از خلبانان تیم آکروجت تاج طلایی نیروی هوایی بود؛ همچنین از ۲۹ مرداد ۱۳۵۵ تا ۵ اسفند ۱۳۵۷ فرماندهی پایگاه دوم شکاری تبریز را برعهده داشت. او در ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ در ۸۶ سالگی درگذشت.
زندگی‌نامه

در اواخر دورهً قاجار، پدر و مادر ایمانیان با تنها فرزند ۷ ماههٔ خود به نام حسن، همراه با جمع کثیری از اقوام و خویشان ترک‌تبارشان از عشق‌آباد به مشهد مهاجرت کردند. کمی بعد در قریهً سناباد (محلهً سعدآباد) که آن زمان در خارج شهر مشهد واقع بود، ساکن شدند. پدر ایمانیان فردی متدین و اهل مطالعه بود و به کسب و کار در بازار مشهد مشغول شد. پنجمین فرزند خانواده با نام اصغر در ۱۸ مرداد ۱۳۰۸ به دنیا آمد. او پس از اخذ دیپلم طبیعی-ریاضی به اصرار خانواده در آزمون پزشکی در تهران شرکت نمود و قبول شد تا همچون دو برادر بزرگترش پزشک شود ولی دیدار با یکی از دوستان خلبانش در تهران مسیر زندگی حرفه‌ای او را عوض کرد. او در سال ۱۳۲۹ وارد ارتش شد (مسیری که پس از او برادر کوچکترش ـ محمود - نیز علی‌رغم مخالفت خانواده طی کرد و بعدها به یکی از خلبانان برجسته و لیدر تیم آکروجت تاج طلایی و استاد خلبان اف-۵ بدل شد. سرهنگ خلبان محمود ایمانیان در روز شروع جنگ ایران و عراق به فرماندهی منطقهً هوایی مهرآباد گمارده شد.)
اصغر ایمانیان در سال ۱۳۳۱ با دختری از بستگانش به نام صونا عرفانی ازدواج کرد، که ثمرهً آن فرزندی به نام رکسانا شد.
شروع فعالیت در نیروی هوایی

ایمانیان در سال ۱۳۲۹ وارد دانشکدهٔ افسری و در مهرماه ۱۳۳۳ با درجهً ستوان دومی فارغ‌التحصیل شد. کمی بعد برای گذراندن دوره‌های مختلف (فرماندهی گردان، فرماندهی ستاد و S.O.S) به آلمان و آمریکا اعزام شد. او در سال ۱۳۳۷ گواهینامهٔ دورهٔ پرواز با جت را دریافت کرد و چندی بعد به تیم تازه تاًسیس آکروجت تاج طلایی پیوست.
عضویت در تیم تاج طلایی

تیم آکروجت نیروی هوایی با تلاش تیمسار نادر جهانبانی (سرگرد در آن زمان)  در سال ۱۳۳۷ تاسیس شد. این تیم در ابتدا به صورت ۴ فروندی (با هواپیمای اف-۸۴ تاندرجت) پرواز می‌کرد اما مدتی بعد قرار شد این نمایش‌ها به صورت ۹ فروندی انجام شود. در این هنگام ستوان اصغر ایمانیان و چند خلبان هم‌دوره‌اش (بهمن باقری، آیت محققی، فریبرز پایور و نادر یوسفی) نیز به جمع اولین گروه خلبانان آکروجت (شامل: جهانبانی، ربیعی، خاتمی، جهانبینی، مینوسپهر، ایزدستا) پیوستند و نمایش ۹ فروندی در سال ۱۳۳۸ انجام شد.
پس از آن ایمانیان چندین سال در تیم‌ تاج طلایی که تیمسار جهانبانی و تیمسار امیر حسین ربیعی لیدری آن را به عهده داشتند با هواپیماهای اف-۸۶ و اف-۵ حضور داشت. او در خاطراتش پرواز با جهانبانی را چنین توصیف می‌کرد: «تیمسار جهانبانی خلبانی بود که وقتی در بال ایشان پرواز می‌کردم نیازی نبود به جز حفظ موقعیت هواپیمایم نسبت به هواپیمای او حواسم به هیچ چیز دیگری باشد یا نگران ارتفاع و موانع و... باشم».
محل قرارگیری تیمسار ایمانیان (ستوان تا سرگرد در آن زمان) در آرایش تیم آکروجت، شماره ۴ (دُم) بود که بر سنگ آرامگاهش نیز نقش بسته‌است.
فرماندهی پایگاه تا وقوع انقلاب

پس از خدمت در پست‌های فرماندهی گردان ۲۰۴ شکاری تاکتیکی اف-۸۶، ریاست شعبه عملیات تاکتیکی معاونت عملیات نیروی هوایی و جانشینی فرمانده پایگاه چهارم دزفول، در سال ۱۳۵۵ با درجهً سرتیپی به معاونت رئیس ستاد نیروی هوایی و فرماندهی پایگاه دوم (تبریز) رسید. این زمان مصادف با دوران قبل از انقلاب و همزمان با تظاهرات مردم در شهرهای ایران از جمله تبریز و هجوم آنان به پادگان‌ها و پایگاه‌ها برای دسترسی به تسلیحات و اشغال بود. او در اجتماع مردم تبریز در مقابل پایگاه شکاری که درخواست ورود و تصرف پایگاه و دسترسی به تسلیحات را داشتند به نمایندهٔ محمد علی قاضی طباطبایی به زبان آذری (که در کنار زبان فارسی، زبان مادری او محسوب می‌شد) اعلام کرد: «ما سرباز مردم و مملکت و در کنار مردم و تابع خواست مردم هستیم» و در عین حال مانع ورود و دسترسی به پایگاه و تسلیحات یا تعرض به پرسنل پایگاه شد که این موضوع سبب آرامش عمیق در پایگاه و شهر تبریز و حفظ نظم و انضباط گردید. در ۲۲ بهمن و روزهای پس از آن به درخواست محمد علی قاضی طباطبایی نمایندهٔ خمینی در تبریز، در پست خود باقی ماند، در پنجم اسفند ۱۳۵۷ و در اوج بی‌نظمی و هرج و مرج حاکم بر نیروی هوایی، به تهران فرا خوانده شد.
فرماندهی نیروی هوایی

ایمانیان در ذکر خاطراتش گفته‌است: «وقتی همراه یکی از افسران ارشد انقلابی آن زمان (سرهنگ ف) از تبریز به تهران و به سمت مدرسهً علوی عازم بودیم خیلی مطمئن نبودم که با چه روبرو خواهم بود». در مدرسهً علوی در دیدار با خمینی به پیشنهاد رئیس ستاد ارتش و با توجه به سوابق زندگی شخصی و حرفه‌ای و عملکردش در پایگاه دوم شکاری تبریز، به فرماندهی نیروی هوایی ارتش ملی (بعدها جمهوری اسلامی) ایران منصوب شد.
روزنامهً کیهان در صفحهً اول مورخ ۸ اسفند ۵۷ نوشت: نصب رئیس جدید ستاد نیروی هوایی، سرتیپ خلبان اصغر ایمانیان به سمت ریاست ستاد نیروی هوایی ارتش ملی اسلامی ایران منصوب شد. بدنبال اعتراض جمعی از پرسنل نیروی هوایی نسبت به انتصاب‌های پیشین این سازمان از طرف ستاد کل ارتش ملی ایران سرتیپ اصغر ایمانیان به سمت رئیس ستاد نیروی هوایی ملی منصوب شد.
این سومین انتصابی است که ظرف دو هفته گذشته در پست ریاست ستاد نیروی هوایی ملی صورت می‌گیرد. در پی دگرگونی در ارتش ملی اسلامی ایران سپهبد مهدیون به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی منصوب شد که این انتصاب با مخالفت شدید پرسنل نیروی هوایی به ویژه همافران روبرو شد. یکی دو روز بعد سپهبد آذربرزین به این سمت منصوب شد که این انتصاب نیز با مخالفت و اعتراض مواجه گردید." به این ترتیب انتصاب او، به مخالفت‌ها و اعتراضات پرسنل نیروی هوایی پایان داد.
از خدمات او در دوران فرماندهی می‌توان به: بازگرداندن نظم و انضباط به نیروی هوایی ملتهب و هیجان زدهً روزهای انقلاب؛ مقابله با سهم‌طلبی و دخالت گروه‌هایی در نیروی هوایی که به نظر او، خود را بالاتر از دیگر قشرها، متولی و صاحب نیروی هوایی پس از انقلاب می‌دانستند؛ مقابله با تلاش‌هایی که برای تغییر ارکان و سازمان نیروی هوایی و سوق دادن آن به مدیریت هیئتی-شورایی در جریان بود؛ پر کردن خلاً ناشی از خروج مستشاران آمریکایی با سازماندهی نیروها و متخصصین ایرانی ارتش و کمک‌های عمدتاً لجستیک و حمل و نقل به سایر مناطق و مسئولان نوپای کشور در آشفتگی روزهای اول انقلاب اشاره کرد. تیمسار ایمانیان پس از شش ماه در مرداد ۱۳۵۸ برای دومین بار استعفا داد و در ۵۰ سالگی بازنشسته شد.
دوران بازنشستگی

اصغر ایمانیان پس از بازنشستگی مدتی اجاره‌نشین بود و سپس آپارتمانی در خیابان کریمخان تهران خریداری کرد. گفته می‌شود تمام دارایی وی هنگام مرگ آپارتمانی ۱۲۰ متری در غرب تهران بوده‌است. گفته می‌شود که ایمانیان دوران بازنشستگی‌اش را صرف رسیدگی به گرفتاری‌های اطرافیان می‌نمود (به دلیل همین ویژگی از دوران جوانی و دانشکدهً افسری لقب «اصغر غصه خور» را یدک می‌کشید). او هیچ‌گاه حاضر به مصاحبه با رسانه‌های داخلی و خارجی نشد.
یکی از خاطرات وی مربوط به اعلام خبر مرگ ارتشبد خاتمی فرماندهً وقت نیروی هوایی بود که برای پرواز با کایت به سد دز آمده بود و وی خبر فوت خاتمی را به تهران اطلاع می‌دهد.
گفته می‌شود در خاطراتش از ذکر خاطرهٔ اعدام تیمسار جهانبانی و تیمسار ربیعی به شدت غمگین می‌شد.
درگذشت

نارسایی زمینه‌ای و مزمن قلبی-ریوی ایمانیان، پس از یک سکتهٔ خفیف مغزی در اواخر اسفند ۱۳۹۲ تشدید شد و در دی ماه ۱۳۹۳ به علت عفونت شدید ریوی در بیمارستان ولیعصر ناجا بستری و پس از ۱۰ روز با بهبود نسبی به درخواست خودش مرخص و راهی منزل شد. با افت روزافزون ظرفیت تنفسی و تکیه بر ماسک اکسیژن و عدم تمایلش به بستری شدن در بیمارستان، نهایتاً در واپسین دقایق شامگاه ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ و در روز ارتش، درگذشت.
مراسم تشییع و خاکسپاری اصغر ایمانیان در روز دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۴ از محل مرکز آموزش‌های هوایی در ستاد نهاجا با حضور فرماندهان و روًسای دوایر نیرو، جمعی از پیشکسوت‌ها و هم دوره‌ای‌ها و خانواده‌اش انجام و پیکرش در قطعهٔ نام‌آوران بهشت زهرا (۲۵۵-۲۷-۲۰) به خاک سپرده شد.
اصغر ایمانیان- مهر ۱۳۳۳ فارغ التحصیلی از دانشکده افسری
تیم آکروجت تاج طلایی، از راست: اصغر ایمانیان، عبدالحسین مینوسپهر، نادر جهانبانی (لیدر)، نادر یوسفی، بهمن باقری، آیت محققی، فریبرز پایور
سرتیپ اصغر ایمانیان- ۱۳۵۵
متن درخواست محمد علی قاضی طباطبایی از تیمسار ایمانیان برای باقی ماندن در پست فرماندهی پایگاه دوم شکاری تبریز پس از پیروزی انقلاب
سنگ آرامگاه تیمسار ایمانیان با نقش محل قرارگیری هواپیمایش در آرایش ۶ فروندی تیم آکروجت
نظریه کمربند سبز

نقشه جهان اسلام که مناطق مدنظر قدرت‌های غربی برای ایجاد کمربند سبز را نشان می‌دهد. طبق این نظریه هدف قدرت‌های غربی تقویت رژیم‌های اسلامی به عنوان سنگری در برابر اتحاد جماهیر شوروی بود.
نظریه کمربند سبز (انگلیسی: Green Belt Theory) یک نظریه ژئوپلیتیکی است که در دوران جنگ سرد مطرح شد. این تئوری تلاش‌های جهان غرب برای ایجاد کمربندی پیشگیرانه علیه اتحاد جماهیر شوروی از طریق احیای بنیادگرایی اسلامی را توضیح می‌دهد. نظریه‌پردازان معتقدند این پروسه که با تأسیس مدارس دینی در هند شروع شد و با حمایت از دولت‌های مذهبی در پاکستان در دهه ۱۹۴۰ ادامه یافت، نهایتاً در دهه ۷۰ و ۸۰ به پیروزی انقلاب اسلامی ایران و مسلح شدن اسلامگرایان جهادی در افغانستان منجر شد.
دختر شایسته میان‌قاره‌ای

شهره نیک‌پور، دختر شایسته میان‌قاره‌ای سال ۱۹۷۵ از ایران.


رقابت‌های دختر شایسته میان‌قاره‌ای (به انگلیسی: Miss Intercontinental) یکی از رقابت‌های سرتاسری دختر شایسته جهان است.
تاریخجه

این رقابت‌ها در سال ۱۹۷۳ با نام Miss Teenage Peace International در
اورنج اشتاد مرکز جزیره آروبا از مستعمرات هلند در دریای کارائیب آغاز شد. در سال ۱۹۷۴ نام آن به Miss Teenage Intercontinental، در ۱۹۷۹ به Miss Teen Intercontinental و در ۱۹۸۲ به Miss Intercontinental
تغییر یافت. این رقابت‌ها از سال ۱۹۸۴ ادامه داده نشد. در سال ۱۹۸۶ رقابت‌های Miss Africa World تحت سازمان دهی نیجریه‌ای‌ها آغازشد که سال بعد نام آن به Miss Intercontinental
تغییر یافت. این رقابت‌ها تا سال ۱۹۹۱ ادامه پیدا کرد و از سال ۱۹۹۲ برگزار نشد. در سال ۱۹۹۱ رقابت‌های Miss Friendship تحت سازمان دهی آلمانی‌ها برگزارشد که در سال ۱۹۹۲ با ادامه نیافتن نسخهٔ نیجریه، نام آن به Miss Intercontinental
تغییر یافت. این رقابت‌ها تا کنون ادامه دارد.
دختر شایسته میان‌قاره‌ای حال ماریا سپرو از پورتوریکو است.
نسخه‌ها

نسخهٔ آروبا (۱۹۷۳–۱۹۸۳)
این رقابت‌ها در سال ۱۹۷۳ با نام Miss Teenage Peace International در اورنج‌اشتاد مرکز جزیره آروبا آغاز شد.
در سال ۱۹۷۴ نام آن به Miss Teenage Intercontinental تغییر یافت.
در سال ۱۹۷۹ نام آن به Miss Teen Intercontinental تغییر یافت.
در ۱۹۸۲ نام آن به Miss Intercontinental تغییر یافت.
نسخهٔ آروبا از سال ۱۹۸۴ دیگر برگزار نشد.
نسخهٔ نیجریه (۱۹۸۶–۱۹۹۱)
این رقابت‌ها در سال ۱۹۸۶ با نام Miss Africa World در لاگوس پایتخت نیجریه آغاز شد.
در ۱۹۸۷ نام آن به Miss Intercontinental تغییر یافت.
دومین دوره در نوامبر سال ۱۹۸۷ انجام شد ولی به برنده عنوان سال ۱۹۸۸ اعطا شد.
در سومین دوره در سال ۱۹۸۹، دختری از نیجریه برنده شد ولی بعد انصراف داد و عنوان به نفر دوم از جمهوری دومینیکن داده شد.
نسخهٔ نیجریه از سال ۱۹۹۲ دیگر برگزار نشد.
نسخهٔ آلمان (۱۹۹۱-۱۹۹۲)
این رقابت‌ها در سال ۱۹۹۱ با نام Miss Friendship در بن پایتخت آلمان‌غربی آغاز شد.
در ۱۹۹۲ نام آن به Miss Intercontinental تغییر یافت.
نسخهٔ کنونی (۱۹۹۳-تاکنون)
این رقابت‌ها در سال ۱۹۹۳ آغاز شد و تا کنون ادامه دارد.
رده‌بندی کشورها

| کشور | عنوان | سال‌های قهرمانی |
| --- | --- | --- |
|  پورتوریکو | ۵ | ۱۹۸۶, ۱۹۹۱, ۲۰۱۰, ۲۰۱۶, ۲۰۲۴ |
|  ونزوئلا | ۵ | ۱۹۷۴, ۲۰۰۱, ۲۰۰۵, ۲۰۰۹, ۲۰۱۲ |
|  آمریکا | ۵ | ۱۹۷۳, ۱۹۷۹, ۱۹۸۲, ۱۹۹۴, ۲۰۱۱ |
|  روسیه | ۳ | ۱۹۹۱, ۲۰۱۳, ۲۰۱۵ |
|  آلمان | ۳ | ۱۹۹۲, ۱۹۹۳, ۲۰۰۰ |
|  برزیل | ۲ | ۱۹۷۲, ۱۹۸۱, ۱۹۹۸ |
|  کلمبیا | ۲ | ۲۰۰۴, ۲۰۰۸ |
|  لبنان | ۲ | ۲۰۰۳, ۲۰۰۷ |
|  کوراسائو | ۲ | ۱۹۸۸, ۲۰۰۲ |
|  هند | ۲ | ۱۹۷۸, ۱۹۹۷ |
|  مجارستان | ۱ | ۲۰۱۹ |
|  فیلیپین | ۱ | ۲۰۱۸ |
|  مکزیک | ۱ | ۲۰۱۷ |
|  تایلند | ۱ | ۲۰۱۴ |
|  اسلواکی | ۱ | ۲۰۰۶ |
|  ترکیه | ۱ | ۱۹۹۹ |
|  تاهیتی | ۱ | ۱۹۹۶ |
|  جزایر ویرجین آمریکا | ۱ | ۱۹۹۵ |
|  جامائیکا | ۱ | ۱۹۹۰ |
|  نیجریه | ۱ | ۱۹۸۹ |
|  جمهوری دومینیکن | ۱ | ۱۹۸۹ |
|  هلند | ۱ | ۱۹۸۳ |
|  آرژانتین | ۱ | ۱۹۸۰ |
|  انگلستان | ۱ | ۱۹۷۷ |
|  نیکاراگوئه | ۱ | ۱۹۷۶ |
|  ایران | ۱ | ۱۹۷۵ |
|  پرو | ۱ | ۱۹۷۱ |
:
کلیسای گریگور روشنگر مقدس، پارتاو

| کلیسای گریگور روشنگر مقدس، پارتاوՍուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի (Պարտավ) | کلیسای گریگور روشنگر مقدس، پارتاوՍուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի (Պարտավ) |
| --- | --- |
دین: دین
وابستگی: کلیسای حواری ارمنی
وضعیت سازمانی یا کلیسایی: کلیسا
سال تقدیس: -
مکان: مکان
مکان: پارتاو، جمهوری آذربایجان
موقعیت در جمهوری آذربایجان: موقعیت در جمهوری آذربایجان
مختصات: ۴۰°۲۲′۲۸″ شمالی ۴۷°۰۷′۳۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۳۷۴۴۴°شمالی ۴۷٫۱۲۶۶۷°شرقی﻿ / 40.37444; 47.12667
معماری: معماری
سبک: معماری ارمنی
آغاز ساخت: -
پایان ساخت: سده‌های -ام میلادی
کلیسای گریگور روشنگر مقدس، پارتاو (ارمنی: եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پارتاو، [[]] جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
اسمره

| اسمره Asmara ኣስመራ أسمرا | اسمره Asmara ኣስመራ أسمرا |
| --- | --- |
دورنمای شهر اسمره: دورنمای شهر اسمره
جای اسمره در نقشهٔ اریتره: جای اسمره در نقشهٔ اریتره
کشور:  اریتره
ناحیه: ناحیه ماکل
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲۱۵۸٫۱ کیلومتر مربع (۴۶۹۴٫۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۳۲۵ متر (۷۶۲۸ فوت)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۶۴۹۰۰۰
 • تراکم: ۵۳/کیلومتر مربع (۱۴۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳+ (EAT)
وبگاه: History of Asmara
اَسمَره پایتخت کشور اریتره است.
پیشینه

تاریخ این شهر به ۷۰۰ سال پیش برمی‌گردد.
در آغاز چهار قبیله در منطقه اسمره در فلات کِبِسا زندگی می‌کردند.
این چهار قبیله عبارتند از: غِزا گورتوم، غزا شِلِله، غزا سِرِنسِر و غزا اَسمائه.
به تشویق زنان، مردان چهار قبیله برای مبارزه با راهزنانی که منطقه را ناامن کرده بودند متحد شدند و پس از پیروزی، نام تازه «اربعت اسمره» به این مکان داده شد.
معنی این نام در زبان تیگرینیا اینست: «چهار متحدند.»
پس از آن واژه اربعت به مرور از استفاده افتاد و نام اسمره به‌جا ماند.
شهر اصلی اسمره از شهرهای ساخته‌شده در زمان استعمار ایتالیایی است.
مقیاس کارداشف

مقیاس کارداشِف (انگلیسی: Kardashev scale) مقیاسی برای طبقه‌بندی تمدن‌های هوشمند کیهانی است، که در سال ۱۹۶۴ توسط ستاره‌شناس روس نیکلای کارداشف ارائه شد. وی در سال ۱۹۶۳ پژوهش بر روی اختروش سی‌تی‌ای-۱۰۲ را آغاز کرد. این پژوهش سرآغازی بر فعالیت‌های اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در جستجوی زندگی هوشمند فرازمینی محسوب می‌گردد. در سال ۱۹۶۴ و در طول این پژوهش‌ها بود که کارداشف نظریهٔ مشهور مقیاس کارادشف خود را ارائه داد.
تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف

کارداشف، تمدن‌های هوشمند را به سه گونه تقسیم می‌کند. کارداشف معتقد بود که سطحِ ۳، اوجِ یک تمدن خواهد بود و پیشرفتِ بیشتر، ممکن نیست. پس از کارداشفِ، دانشمندانِ دیگر، این نظریه را گسترش دادند و چهار ردهٔ تمدنِ دیگر نیز به آن افزودند.
تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف > تمدن گونهٔ ۱

تمدن گونهٔ ۱ تمدنی است که تمامی گونه‌های انرژی موجود در سیارهٔ خود را تحت کنترل درآورده و از آن استفاده می‌کند.
تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف > تمدن گونهٔ ۲

تمدن گونهٔ ۲ تمدنی است که به تمام انرژی تولید شده توسط ستارهٔ خود (مانند خورشید) تسلط یافته و از آن بهره می‌گیرد.
تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف > تمدن گونهٔ ۳

تمدن گونهٔ ۳، تمدنی است که تمامی انرژی کهکشان ها GALAXIES قابل دسترس (دور و نزدیک) را مهار کرده و از آن استفاده می‌کند. این تمدن به تکنولوژیِ ضدّ جاذبه دست یافته‌است و از کرم‌چاله‌ها برای حرکت در کهکشان استفاده می‌کند اما نمی‌تواند کرم‌چاله را ایجاد کند. هدفِ غاییِ این سطح، غلبه بر طول عمر طبیعیِ انسان و استخراج آگاهی از پیکر و دستیابی به جاودانگی است اما هنوز برای آن این هدف، ممکن نیست.
تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف > تمدن گونهٔ ۴ (این بخش به مقیاس کارداشف اضافه شده است و در اصل انرژی کیهان universe قابل دسترس را مهار کرده اند)

تمدن گونهٔ ۴ یا تمدّنِ جهانی می‌تواند کرم‌چاله را ایجاد کرده و از آن برایِ حرکت در فضا استفاده کند. منبعِ انرژیِ این سطح از تمدن، سوپرنواها هستند. تمدن ۴ به جاودانگی دست یافته‌است. این تمدن قادر به آفرینشِ موجوداتِ هوشمند است. سطحِ ۴ این توان را دارد که تمدن‌های سطحِ صفر را ایجاد کند. خدایان و آفرینشگران در مذاهب می‌توانند از دستهٔ تمدن گونهٔ ۴ و بالاتر باشند.
تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف > تمدن گونهٔ ۵ (از این بخش به بعد منبعی ذکر نشده و بیشتر شبیه تصورات الهام گرفته از مکاتبی همچون مسیحیت و اسلام است)

تمدن گونهٔ ۵ یا تمدّنِ چندجهانی می‌تواند میانِ جهان‌ها حرکت کند. این سطح، از سفیدچاله‌ها برای دریافت انرژی بهره می‌برد.
تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف > تمدن گونهٔ ۶

تمدن گونهٔ ۶ یا تمدّنِ چندبُعدی به ابعادی بیش از سه‌بُعد دسترسی می‌یابد و می‌تواند خود را به فضایِ بیش از سه‌بُعدی نیز منتقل کند. بدونِ آنکه پیکرش در پیِ این انتقال، از بین برود. این سطح، از سفیدچاله‌ها و انرژیِ جهان‌های دیگر، برای دریافِ انرژی بهره می‌برد. این سطح می‌تواند در خطِ زمان به عقب و جلو حرکت کند.
تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف > تمدن گونهٔ ۷

تمدن گونهٔ ۷ یا تمدّنِ آفرینشگر در ادامهٔ تمدنِ گونهٔ ۶ نیست. تمدن گونهٔ ۶ می‌داند که این تمدنِ برتر نیز وجود دارد اما هیچگاه قادر نخواهد بود به این سطح از تمدن برسد. این تمدن، آفرینشگرِ انرژی، ماده، قوانینِ طبیعی، زمان، فضا و ابعاد است.
جایگاهِ زمین در طبقه بندیِ کارداشِف

بر اساس این طبقه‌بندی، تمدن کنونی زمین، تمدن گونهٔ صفر محسوب می‌شود؛ زیرا ما بیشتر انرژی مورد استفادهٔ خود را از سوزاندن بقایای گیاهان و حیوانات مرده مانند نفت، گاز و زغال‌سنگ تهیه می‌کنیم. دانشمندان با بررسی رشد مصرف انرژی در سیارهٔ زمین و با توجه به توسعهٔ فناوری و بهره‌وری از انرژی‌های بازیافتی، زمان تقریبی مورد نیاز برای تبدیل تمدن زمینی به تمدن گونه ۱ و ۲ و ۳ را محاسبه کرده‌اند.
مقیاس برعکس یا ضد کارداشف نیز توسط بارو ایجاد شده که با اعداد منفی از منفی یک تا منفی شش نشان داده شده که به مهار بنیادی ترین ذرات ختم میشود و مرحله هفتم (امگا مرحله چیرگی بر فضا-زمان و قابلیت تغییر قوانین پایه ای جهان ها میباشد)
خط استالین

خط استالین به خطی از استحکامات اطلاق می‌شود که در طول خط مرزی غرب اتحاد جماهیر شوروی احداث شده بود. کار بر روی ساخت این خط دفاعی جهت جلوگیری از تهاجم به شوروی از جانب غربی، از دهه ۱۹۲۰ آغاز شد. این خط شامل پناهگاه‌های بتی و جایگاه‌های توپ بود. این سازه‌ها خط ممتدی از استحکامات در طول مرز نبودند بلکه با شبکه‌ای از نواحی مستحکم تهاجم احتمالی دشمن را به مسیرهای خاصی متمرکز می‌کردند.
پیش‌زمینه

در طول تاریخ استحکامات دفاعی نقش پر رنگی در حفاظت از منافع راهبردی روسیه تزاری و رژیم جانشین آن، اتحاد جماهیر شوروی، ایفا نمودند. روس‌ها سابقه بلندی در احداث قلعه‌ها و دژها در طول مسیرهای اصلی مهاجمان خارجی به خصوص از سمت غرب داشتند. در جریان جنگ داخلی روسیه، ارتش سرخ اقدام به ایجاد نواحی استحکامات عموما اطراف مسکو و سن پترزبورگ جهت حفاظت از دولت در حال شکل‌گیری شوروی کرد. تا پایان جنگ داخلی کار احداث ۴۵ ناحیه استحکامات به پایان رسید. این استحکامات تاثیر بسزایی در پیروزی نهایی ارتش سرخ داشت. پس از جنگ با ضعف اقتصادی شوروی و تمرکز آن بر اصلاحات صنعتی و کشاورزی، این موضوع تا حدود زیادی رها شد. با تزلزل رابطه شوروی و قدرت‌های غربی، فرانسه و بریتانیا با نگرانی از به خطر افتادن استقلال کشورهای کوچک هم‌مرز شوروی توسط ارتش سرخ، شروع به حمایت از این کشورها کردند. این مداخلات توسط کشورهایی که با آن مرز مشترک نداشتند، موجب نگرانی دولت شوروی از بی‌ثباتی و حتی اقدام برای ساقط کردن این دولت شد. با پدیداری تهدید تهاجم زمینی توسط کشورهای همسایه با پشتیبانی قدرت‌های غربی در نزد رهبران این کشور، شوروی از سال ۱۹۲۷ دست به اجرای تمهیداتی در مقابل آن زد.
به عنوان نخستین گام، ستاد کل ارتش سرخ پیشنهاد ساخت مجموعه‌ای از نواحی استحکامات مشابه استحکامات موفق دوره جنگ داخلی، را ارائه کرد. با در نظر گرفتن این مسئله که به جهت ضعف ارتباطات، بسیج نیروهای شوروی خواهان زمان بیشتری نسبت به همسایه‌های
آن بود، وجود عوامل دفاعی به منظور کاهش سرعت پیشروی دشمن، ضروری به نظر می‌رسید. با احداث نواحی استحکامات در اراضی کلیدی، امکان حفظ خط مقدم با مقدار کمتری نیرو فراهم می‌آمد تا یگان‌های دیگر با اجرای ضد حمله ضربه سختی به هر یک از مهاجمان وارد آورند.
طرح استحکامات > مرحله نخست

بدین ترتیب در سال ۱۹۲۷، تصمیم به ساخت چهار ناحیه استحکامات گرفته شد. استحکامات کارلیا می‌بایست در منطقه نظامی لنینگراد ساخته می‌شد تا از شهر لنینگراد در مقابل تهاجم فنلاندی‌ها محافظت نماید. دو ناحیه استحکامات دیگر می‌بایست در منطقه نظامی بلاروس احداث می‌شد. استحکامات پولوتسک رود دوینا و تقاطع راهبردی ریلی در مرز لهستان و لاتویا را پوشش می‌داد و مسیر حرکت به سمت اسمولنسک و در نهایت مسکو را سد می‌کرد. استحکامات موزیر از اتصالات ریلی، جاده‌ای و رودخانه‌ای که در حوالی این شهر متمرکز شده بود، محافظت می‌نمود و یکی از راه‌های اصلی تهاجم از لهستان را سد می‌کرد. استحکامات کیف با یک مواضع دفاعی قوسی‌شکل در دو سر رود دنیپر، از پایتخت اوکراین مراقبت می‌نمود. ساخت دو ناحیه استحکامات در پسکوف و لپل نیز مطرح گشت که موقتاً به آن ترتیب اثر داده نشد.
طرح استحکامات > مرحله دوم

سال ۱۹۲۸، با افزایش توان صنعتی شوروی، مقرر شد ۹ ناحیه استحکامات دیگر نیز احداث گردد. بیشتر این موارد با هفت ناحیه استحکامات مربوط به اوکراین می‌شد تا از مراکز صنعتی و کشاورزی حیاتی این منطقه محافظت گردد. این استحکامات از منطقه مردابی پریپیات تا رود بوگ کشیده می‌شد تا در مقابل تهاجم احتمالی لهستانی‌ها قرار بگیرد. تعداد دیگری از استحکامات نیز در طول رود دنیستر از خط مرزی در قسمت جنوبی و پایگاه دریایی اودسا در مقابل تهاجم رومانیایی‌ها محافظت می‌نمود. در قسمت شمالی، استحکامات کینگیسپ در طول کرانه شرقی رود ناروا از دریای بالتیک تا دریاچه پیپوس ایجاد می‌گشت تا از لنینگراد در مقابل هر تهاجمی از غرب مراقبت نماید. در همین حال استحکامات پسکوف از جنوب دریاچه پیپوس در طول رود ولیکایا، از این شهر از تهاجم از جانب جنوب غربی محافظت می‌کرد. در نهایت استحکامات مینسک نیز از پایتخت بلاروس محافظت می‌نمود و بخشی از شکاف بین استحکامات پولوتسک و موزیر را پر می‌کرد.
طرح استحکامات > مرحله سوم

بر مبنای تجربیات جنگ داخلی اسپانیا، شوروی اقدام به احداث مجموعه دیگری از استحکامات در قالب هشت ناحیه در طول مرز با عمق بیشتری نسبت به گذشته نمود. این برنامه مجدداً بر منطقه نظامی کیف متمرکز شده بود تا مناطق استحکامات شپتوفکا، ایزیاسلافل، استاروکنستانتینوف، استروپول و کامنتس-پودولسکی را ایجاد کند. این قسمت‌ها شکاف‌های بین مناطق استحکامات پیشین را پوشش می‌دادند و یک خط ممتد بیرونی دفاعی حول پایتخت اوکراین پدیدمی‌آوردند. دو ناحیه استحکامات نیز در منطقه ویژه نظامی لنینگراد در اوستروف و سبژ طرح‌ریزی گشت. این مناطق جهت پر کردن شکاف بین مناطق استحکامات پسکوف و پولوتسک در طول مرز لاتویا که احتمال می‌رفت مسیر تهاجم آلمانی‌ها از پروس شرقی باشد، طراحی شده بودند. در نهایت یک منطقه استحکامات هم در جبهه سلوتسک شکل گرفت که استحکامات مینسک را به سمت جنوب تا مرداب‌های پریپیات ادامه می‌داد. در این مرحله همچنین تقویت برخی از استحکامات پیشین مقرر گردید. بدین ترتیب ۴۵ جایگاه به منطقه استحکامات پولوتسک و ۱۴ موضع توپخانه به منطقه استحکامات کوروستن افزوده شد.
احداث

تابستان سال ۱۹۲۸، ژنرال شاپوشنیکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ، خواهان ۴۰ میلیون روبل برای برنامه ساخت و ساز استحکامات شد. از این مقدار تنها امکان تأمین ۲۴ میلیون روبل فراهم بود. این کسری بودجه باعث کاهش شدید تعداد مواضع دفاعی شد.
سوارکاری در المپیک تابستانی ۱۹۲۴

سوارکاری در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ نام رویداد ورزش سوارکاری در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۱۹۲۴ برگزار شد.
کشورهای شرکت کننده

در این مسابقات ۹۷ ورزشکار از ۱۷ کشور به رقابت با یک دیگر پرداختند.
اتریش (۲)
بلژیک (۱۱)
بلغارستان (۲)
چکسلواکی (۱۱)
دانمارک (۱)
فنلاند (۱)
فرانسه (۱۲)
بریتانیای کبیر (۶)
ایتالیا (۵)
هلند (۵)
لهستان (۶)
پرتغال (۴)
اسپانیا (۴)
سوئد (۱۲)
سوئیس (۹)
ایالات متحده آمریکا (۵)
یوگسلاوی (۱)
جدول مدال‌ها

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  رتبه  | کشور | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| ۱ |  سوئد (SWE) | ۲ | ۲ | ۰ | ۴ |
| ۲ |  هلند (NED) | ۲ | ۰ | ۰ | ۲ |
| ۳ |  سوئیس (SUI) | ۱ | ۱ | ۰ | ۲ |
| ۴ |  ایتالیا (ITA) | ۰ | ۱ | ۱ | ۲ |
| ۵ |  دانمارک (DEN) | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۶ |  فرانسه (FRA) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۶ |  لهستان (POL) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۶ |  پرتغال (POR) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۶ |  ایالات متحده آمریکا (USA) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |