stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
الکساندر واسیلیوسکی
زندگی > کودکی و نوجوانی

واسیلوسکی در ۳۰ سپتامبر (به تاریخ قدیم: ۱۸ سپتامبر) سال ۱۸۹۵ میلادی در کینشما (که امروزه بخشی از ویچوگا در استان ایوانوف است) متولد شد. پدر او، میکائیل الکسانرویچ واسیلوسکی یک کشیش در کلیسای سنت نیکلاس بود. مادر او نادژدا ایوانوا سوکولووا دختر یک کشیش در نزدیکی روستای اوگلتز بود. بنا به موارد گزارش شده، واسیلوسکی همهٔ ارتباطات خانوادگی با والدین خود را به جهت عضویت در حزب کمونیست اتحاد شوروی و وظایف نظامی خود در ارتش سرخ را با سه برادرش قطع کرد. اما با وجود این، روابط خانوادگی خود را در سال ۱۹۴۰ میلادی مطابق پیشنهاد استالین برای انجام این کار دوباره شروع کرد.
بر طبق نظر واسیلوسکی، خانوادهٔ او خیلی فقیر بودند. پدر او بیشتر وقت خود را برای کار کردن و کسب درآمد صرف می‌کرد، در حالی که بچه‌ها به او با کار کردن در مزرعه کمک می‌کردند. در سال ۱۸۷۹ میلادی خانوادهٔ او به نووپوکرووسکو جایی که پدر او در یک کلیسایی که به تازگی احداث شده بود کشیش شد کوچ کردند. در آنجا الکساندر تحصیلات خود را در مدرسهٔ کلیسا آغاز کرد. در سال ۱۹۰۹ او به کالج مذهبی کوستروما پذیرفته شد پذیرفته‌شدن واسیلوسکی هزینهٔ مالی قابل ملاحظه‌ای برای خانوادهٔ او داشت. در همان سال، هیئت‌مدیرهٔ وزارتی برای جلوگیری از برگزاری سمینارهای کشاورزان و زارعان از شروع مطالعات دانشگاهی شروع به حرکت ملی سمیناریست‌ها کردند، و کلاس‌ها در بیشتر سمینارهای روسی متوقف شدند. واسیلوسکی، مانند دیگران از کوسترما اخراج شد ولی چند ماه بعد، بعد از قبول تقاضای سمیناریست‌ها به آنجا برگشت.
زندگی > دوران بین دو جنگ جهانی

پس از مصالحهٔ ریگا، واسیلوسکی علیهٔ باقی‌ماندهٔ نیرهای ارتش سفید و کشاورزان و دهقانان شورشی در بلاروس و در استان اسمولنسک تا اوت ۱۹۲۱ میلادی جنگید. او به عنوان فرماندهٔ هنگ‌های ۱۴۲، ۱۴۳ و ۱۴۴ خدمت کرد، محلی که او مهارت و تبحر بزرگی در تشکیلات و سازماندهی و تعلیم سربازان نشان داد. در سال ۱۹۲۸ از دورهٔ فرماندهی هنگ “Vystrel” فارغ‌التحصیل شد. در طی این سال‌ها، واسیلوسکی بین خود و فرماندهان بالاتر و اعضای حزب شامل کلیمنت وروشیلوو دوستی و ارتباط صمیمانه‌ای ایجاد کرد. ولادیمیر تریاندافیلوو و بوریس شاپوشینیکف محافظ واسیلوسکی تا مرگ خود در سال ۱۹۴۵ میلادی شد. ارتباطات واسیلوسکی و قابلیت‌های خوب و خارق‌العادهٔ او موقعیتی با هیئت مدیرهٔ آموزش‌های نظامی در سال ۱۹۳۱ فراهم کرد.
در موقعیت هیئت مدیره آموزش‌های نظامی، واسیلوسکی سرپرستی آموزش‌ها و تعلیمات ارتش سرخ را به عهده گرفت و بر روی کتابچه‌ها و راهنماهای نظامی و کتاب‌هایی در این زمینه کار کرد. او همچنین با چندین فرماندهٔ نظامی ارشد، مانند میخائیل توخاچفسکی و گئورگی ژوکوف، سپس معاون بازرس استحکامات نظامی در ارتش سرخ ملاقات کرد. ژوکف بعداً واسیلوسکی را همچون «مردی که کار خود را به علت خدمت طولانی مدت در فرماندهی هنگ‌ها که احترام همه را جلب کرده‌است» توصیف کرد. در سال ۱۹۳۴ میلادی، واسیلوسکی به عنوان سرپرست ارشد آموزش‌ها و تعلیمات نظامی در ناحیهٔ نظامی ولگا منصوب شد. در سال ۱۹۳۷، او به آکادمی کارکنان عمومی پذیرفته شد، محلی که او جنبه‌های مهم استراتژی نظامی و عناوین دیگری در مورد تجارب عمومی، را شامل میخائیل توخاچوسکی مطالعه و تحصیل کرد.
تا اواسط سال ۱۹۳۷ میلادی، پاکسازی بزرگ استالین تعداد زیادی از فرماندهان ارشد نظامی را برکنار کرد و باعث شد که تعدادی از موقعیت‌ها و پست‌های کارکنان عمومی خالی شود. در میان حیرت همه، واسیلوسکی به کارمندان عمومی در اکتبر ۱۹۳۷ میلادی منصوب شد و «مسئولیت تعلیمات عملیاتی برای افسران ارشد» را به عهده گرفت. او در سال ۱۹۳۸ میلادی عضوی از حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (شرایطی که بدون لیاقت‌ها و کارهای خاص نمی‌توانست در اتحاد جماهیر شوروی احراز بشود) شد، در سال ۱۹۳۹ میلادی او به عنوان معاون فرماندهٔ هیئت مدیره عملیاتی کارکنان عمومی شد که درجهٔ فرماندهی بخش‌ها را هم داشت. در این موقعیت، او و شاپوشنیکف مسئولیت طراحی برای جنگ زمستانی و بعد از مصالحه صلح مسکو (۱۹۴۰) برای تعیین علامت‌گذاری مرزها با فنلاند بودند.
به عنوان افسر ارشد، واسیلوسکی گاهی با ژوزف استالین ملاقات می‌کرد. در حین یکی از این ملاقات‌ها، استالین از واسیلوسکی دربارهٔ خانواده او پرسید. از آنجایی که پدر واسیلوسکی یک کشیش و بنابراین دشمن بالقوهٔ مردم بود، واسیلوسکی گفت که او رابطهٔ خود را با پدر و افراد خانواده‌اش در سال ۱۹۲۶ میلادی قطع کرده‌است، استالین تعجب کرد و پیشنهاد کرد که ارتباط خود را با پدر و خانوادهٔ خود دوباره برقرار کند و به آن‌ها در مواردی که ممکن است نیاز داشته باشند به آن‌ها کمک کند.
زندگی > جنگ جهانی دوم > آغاز جنگ و نبرد مسکو

تا ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ میلادی، واسیلوسکی به صورت تمام‌وقت در ادارهٔ کارمندان عمومی کار می‌کرد. در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ میلادی او دربارهٔ بمباران اهداف مهم نظامی و غیرنظامی آلمان‌ها چیزهایی یادگرفت. با آغاز عملیات بارباروسا در اوت ۱۹۴۱ میلادی، واسیلوسکی به عنوان فرماندهٔ عملیات، مدیر کارمندان عمومی و معاون رئیس کارمندان عمومی انتخاب شد که او را یکی از چهره‌های کلیدی در رهبری نظامی اتحاد جماهیر شوروی کرد. در آخر سپتامبر سال ۱۹۴۱ میلادی، واسیلوسکی در سخنرانی خود برای کادر ژنرال‌ها، وضعیت را فوق‌العاده مشکل توصیف کرده و به خالی بودن بخش شمالی جبهه اشاره کرد و اظهار داشت که لنینگراد هنوز مقاومت می‌کند و این موقعیتی است که به‌طور بالقوه امکان می‌دهد تا تعدادی از نیروهای ذخیره به جبهه بخش شمالی شهر بروند.
در اکتبر ۱۹۴۱ میلادی، وضعیت جبهه در نبرد مسکو با پیشروی نیروهای آلمانی به سمت مسکو بحرانی شد. به عنوان نمایندهٔ کادر ژنرال‌های اتحاد جماهیر شوروی، واسیلوسکی به جبهه غربی اتحاد جماهیر شوروی فرستاده شد تا عملیات دفاعی و رساندن تجهیزات و نیروها به سمت منطقهٔ موژایسک را رهبری و هماهنگ کند، محلی که نیروهای اتحاد جماهیر شوروی سعی می‌کردند مانع پیشروی آلمان‌ها شوند. در طی نبرد سنگین در نزدیک کوهپایه‌های خارجی مسکو، واسیلوسکی، همهٔ وقت خود در خط مقدم را صرف هماهنگی سه خط جبهه‌ای کرد که برای دفاع از مسکو تعیین شده بودند. و زمانی که بیشتر کادر ژنرال‌ها، مسکو را ترک کرده بودند، واسیلوسکی به عنوان رابط کادر مسکو و اعضای تخلیه‌شدهٔ کادر ژنرال‌ها در شهر باقی‌ماند. نیکیتا سرگیویچ خروشچف در یادداشت‌های خود از واسیلوسکی به عنوان «یک متخصص قابل» حتی در سال‌های اولیه جنگ یاد می‌کند. در ۲۸ اکتبر سال ۱۹۴۱ میلادی، واسیلوسکی به درجهٔ نظامی سپهبد ارتقا یافت.
نبرد مسکو دوران مشکل زندگی واسیلوسکی بود زیرا افسران آلمانی بعضی از ساختمان‌های مسکو را تصرف و مانند قرارگاه‌های خود تعیین کرده بودند. همان‌گونه که خود او می‌گوید، روز کاری او اغلب در ساعت چهار صبح پایان می‌گرفت. علاوه بر این، مارشال شاپوشنیکف مریض شده بودند و واسیلوسکی مجبور بود که تصمیم‌های مهم را شخصاً اتخاذ کند. در ۲۹ اکتبر سال ۱۹۴۱ میلادی بمبی در حیاط ادارهٔ کارمندان عمومی منفجر شد. واسیلوسکی به‌طور جزئی زخمی شد ولی به کار کردن خود ادامه داد. آشپزخانه در انفجار صدمه دیده بود و کادر ژنرال‌ها مجبور بود که در زیرزمین بدون غذا اقامت کند. با این شرایط، کادر به عملیات خود ادامه داد. در دسامبر سال ۱۹۴۱ میلادی، واسیلوسکی ضد حملهٔ مسکو را هماهنگی و رهبری کرد و تا اوایل سال ۱۹۴۲ میلادی، ضد حملهٔ ژنرال‌ها در مسکو و راهنمایی‌های روستو با بازگشت خانوادهٔ او که مسکو را تخلیه کرده بودند، به کار او تحرک بیشتری بخشید. در ماه آوریل سال ۱۹۴۲ میلادی او حذف ناموفق جبههٔ دمیانسک و محاصره ارتش دوم آلمان را در نزدیکی لنینگراد رهبری و هماهنگی کرد. در آوریل ۱۹۴۲ میلادی دوباره شاپوشنیکف به‌طور شدید و جدی مریض شد، در این موقع واسیلوسکی به عنوان رئیس کارمندان کار می‌کرد و به درجهٔ ارتشبد در ۲۶ آوریل مفتخر شد.
زندگی > جنگ جهانی دوم > تابستان و پاییز ۱۹۴۲ میلادی

در ماه مه ۱۹۴۲ یکی از بحث‌انگیزترین حوادث در کار واسیلوسکی اتفاق افتاد؛ نبرد دوم خارکف یک ضد حملهٔ شکست‌خورده که ارتش سرخ را به وضعیت دفاعی کشاند و به‌طور قابل ملاحظه‌ای حمله و پیشروی آلمان‌ها را در جنوب دربرداشت. بعد از عقب راندن دشمن از مسکو، روحیهٔ شوروی‌ها خیلی قوی بود و استالین تصمیم گرفته بود که دومین ضدحملهٔ ژنرال‌ها را طی تابستان انجام دهد. اما با وجود این، واسیلوسکی دریافت که «واقعیت خیلی بدتر و سخت‌تر از آن بود». مطابق دستورهای استالین، دفاع خارکف در ۱۲ مه سال ۱۹۴۲ میلادی انجام شد. وقتی که خطر محاصره آشکار شد، واسیلوسکی و ژوکف اجازه خواستند که پیشروی نیروهای شوروی را متوقف کنند اما استالین آن را رد کرد که این باعث محاصره نیروهای ارتش سرخ و دفاع کلی شد. خروشچف در یادداشت‌هایش، واسیلوسکی را متهم کرده که غیرفعال است و قاطع نیست و همین‌طور قادر نبوده که از نقطه نظرهای خود در مقابل استالین در طی عملیات بخصوص دفاع کند. همان‌طور که او نوشته که «نظرات من باعث ضعف و مخرب بود… و می‌توانست از آن‌ها اجتناب بشود اگر واسیلوسکی در موقعیتی که او داشت، محکم می‌ایستاد. او می‌توانست موقعیت دیگری اتخاذ کند… اما آن کار را نکرد و در نتیجه به نظر من، او در از بین رفتن و انهدام هزاران جنگجوی ارتش سرخ در نبرد خارکف دست داشت».
در ژوئن سال ۱۹۴۲ میلادی، واسیلوسکی به لنینگراد فرستاده شد تا تلاش برای شکستن محاصره را در شوک دوم هماهنگ کند. ارتش توسط ژنرالی به نام آندری ولاسوف رهبری می‌شد. در ۲۶ ژوئن سال ۱۹۴۲ میلادی، واسیلوسکی به‌عنوان رئیس کادر ژنرال‌ها و در اکتبر سال ۱۹۴۲ میلادی، به معاونت وزارت دفاع منصوب شد. او حالا یکی از معدود افرادی بود که مسئولیت طرح‌ریزی در برابر تهدیدهای علیهٔ اتحاد شوروی را داشت. از ۲۳ ژوئیه سال ۱۹۴۲ میلادی، واسیلوسکی در جبههٔ استالینگراد نماینده بود که او محورهای اصلی حمله را به درستی تعیین کرد.
نبرد استالینگراد دوران مشکل دیگری در زندگی واسیلوسکی بود. با ژوکف به جبههٔ استالینگراد فرستاده شد، او سعی کرد دفاع استالینگراد را با پیوندهای رادیویی که به‌طور منقطع فرستاده می‌شد، به بهترین صورت هماهنگی کند. در ۱۲ سپتامبر سال ۱۹۴۲ میلادی، در حین ملاقات با استالین، واسیلوسکی و ژوکف طرح خود را برای ضد حملهٔ استالینگراد بعد از بحث و بررسی در طول شب نشان دادند.
دو ماه بعد، در ۱۹ نوامبر، استالینگراد هنوز فتح نشده بود که عملیات اورانوس اجرا شد. از آنجایی که ژوکف به نزدیک رژو فرستاده شده بود تا عملیات مارس، ضد حملهٔ رژو را اجرا و رهبری کند، واسیلوسکی در نزدیکی استالینگراد باقی‌ماند تا حملهٔ گاز انبری را برای شکست دفاع آلمان‌ها انجام دهد و انهدام و فروپاشی ارتش دشمن در این منازعه، نتیجهٔ طرحی بود که برای استالین در ۹ دسامبر نشان داده بود.
زندگی > جنگ جهانی دوم > پیروزی اتحاد جماهیر شوروی

در ژانویهٔ سال ۱۹۴۳ میلادی، واسیلوسکی عملیات دفاع در بخش بالایی رودخانهٔ دن نزدیک وورونژ و اوستروگوژسک را رهبری کرد که تصمیم‌گیری برای محاصرهٔ قدرت‌های محور را برای تقسیمات هماهنگی کرد. در اواسط ژانویه، واسیلوسکی به عنوان ژنرال ارتش و فقط ۲۹ روز بعد، در ۱۶ فوریه، سال ۱۹۴۳ میلادی به مقام مارشالی اتحاد جماهیر شوروی منصوب شد.
در مارس ۱۹۴۳ میلادی، بعد از جلب توجه به کورسک و شکست نبرد سوم خارکف، استالین و استاوسکا باید تصمیم می‌گرفتند که حمله را به‌رغم عقب‌نشینی انجام دهند یا بهتر است که موقعیت دفاعی اتخاذ کنند. واسیلوسکی و ژوکف با همفکری سعی کردند استالین را قانع کنند که حالا باید حمله را متوقف کنند و برای شروع حمله از جانب ورماخت منتظر بمانند. وقتی که مشخص شد حملهٔ آلمان‌ها به عقب افتاده و در ماه مه ۱۹۴۳ چنانچه انتظار آن می‌رفت انجام نخواهد شد، واسیوسکی با موفقیت عملیات دفاع را برای مقابله با حملهٔ ورماخت به جای انجام یک حملهٔ از قبل توخالی مانند آنکه خروشچف می‌خواست را هماهنگی و رهبری کرد. وقتی که بالأخره در ۴ ژوئن سال ۱۹۴۳ نبرد کورسک شروع شد، واسیلوسکی مسئولیت هماهنگی جبههٔ وورونژ و و جبههٔ استپه (جبهه‌های جلوی ارتش اتحاد شوروی) را بر عهده داشت. بعد از شکست آلمان‌ها در کورسک و شروع ضد حمله‌ها در سمت چپ دنایپر، واسیلوسکی عملیات حمله را در منطقهٔ دنباس طراحی و اجرا کرد. بعداً در این سال او عملیات تصفیه و پاکسازی نازی‌ها را از شبه‌جزیرهٔ کریمه توسعه داده و اجرا کرد.
در آغاز سال ۱۹۴۴ میلادی، واسیلوسکی حملهٔ نیروهای شوروی در سمت راست دنایپر را که باعث تصمیم‌گیری‌هایی برای پیروزی در اوکراین شرقی شد هماهنگی کرد. در ۱۰ آوریل سال ۱۹۴۴ میلادی روزی که اودسا دوباره تصرف شده بود، واسیلوسکی دستور پیروزی را نشان داد، فقط دومین مدال به او اعطا شد. (اولین پاداش پیروزی به ژوکف اعطا شده بود) در ۱۰ ماه مه همان سال، پس از خاتمهٔ نبرد، اتومبیل واسیلوسکی در طی بازرسی از منطقه از روی یک مین در سواستوپول عبور کرد. او زخم‌هایی در ناحیهٔ سر برداشت که شیشه‌هایی که در اثر انفجار پخش می‌شدند سر و صورت او را بریدند و برای معالجه به مسکو برده شد.
در طی عملیات باگراتیون ضد حملهٔ ژنرال‌ها در بلاروس، واسیلوسکی عملیات را در اولین جبههٔ بالتیک و سومین جبههٔ بلاروس رهبری و هماهنگی کرد.
موقعی که نیروهای اتحاد شوروی به کشورهای حوزه دریای بالتیک داخل شدند، واسیلوسکی مسئولیت کامل جبهه‌های بالتیک را عهده‌دار شد، که سه جبههٔ بلاروس را با موفقیت تصفیه و پاکسازی کرد. در ۲۹ ژوئیه سال ۱۹۴۴ او قهرمان اتحاد جماهیر شوروی بخاطر موفقیت‌های نظامی خود شده بود. در فوریهٔ ۱۹۴۵، واسیلوسکی دوباره به فرماندهی سومین جبههٔ بلاروس برگزیده شد که عملیات پروس شرقی را رهبری کرد و پست رئیس کادر ژنرال‌ها را به آلکسی آنتونف واگذار کرد. به عنوان یک فرماندهٔ جبهه، واسیلوسکی عملیات پروس شرقی و سازماندهی حمله در کونیگسبرگ و بالتییسک را رهبری کرد.
زندگی > عملیات طوفان اگوست

در طی حمله تابستان ۱۹۴۴، استالین اعلام کرد که واسیلوسکی را بعد از پایان جنگ با آلمان به عنوان فرمانده رئیس نیروهای اتحاد شوروی در شرق دور منصوب خواهد کرد. واسیلوسکی شروع به سازماندهی طرح جنگ با ژاپن تا اواخر سال ۱۹۴۴ کرد و آمادگی تمام وقت خود را تا ۲۷ آوریل سال ۱۹۴۵ اعلام کرد. در ژوئن سال ۱۹۴۵، استالین طرح او را تأیید کرد. واسیلوسکی سپس فرماندهی رئیس نیروهای اتحاد شوروی در شرق دور را دریافت کرد و به چیتا رفت تا طرح و نقشه خود را اجرا کند..
در طی مرحله آماده‌سازی، واسیلوسکی بیشتر نقشه حمله را با فرماندهان خود بررسی کرد و چگونگی شروع آن را توضیح داد. در بیست و چهار روز، از ۹ اگوست تا ۲ سپتامبر سال ۱۹۴۵ ارتش‌های ژاپنی در مونچوکو سرکوب شدند و فقط ۳۷۰۰۰ زخمی در میان ۱۶۰۰۰۰۰ سرباز در سمت اتحاد شوروی ببار آمد.
بخاطر موفقیت او در این عملیات، واسیلوسکی به دریافت دومین مدال قهرمان اتحاد شوروی در ۸ سپتامبر مفتخر شد
زندگی > بعد از جنگ جهانی دوم

بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹، واسیلوسکی در سمت رئیس کارمندان باقی ماند و سپس از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۳ به وزارت دفاع منصوب شد. بعد از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، واسیلوسکی از موقعیت خود خلع شد و پست او با بولگانین جایگزین شد، اگرچه او در مقام معاونت وزارت دفاع باقی ماند. در سال ۱۹۵۶ به عنوان معاونت وزارت دفاع در علوم نظامی منصوب شد، در این مقام دومی او قدرت نظامی نداشت. واسیلوسکی این مقام را برای مدت یک سال قبل از زندانی شدن توسط خروشچف داشت، در نتیجه قربانی طرح بی‌تعصبی شد و شاهد آخر ژوکف هم بود. در سال ۱۹۵۹ او به عنوان بازرس عمومی وزارت دفاع و مقام افتخاری عروسکی شد. در سال ۱۹۷۳ او یادداشت‌های خود را منتشر کرد، «موضوع و مفهوم کل زندگی من». الکساندر واسیلوسکی در ۵ دسامبر سال ۱۹۷۷در گذشت. جسد او سوزانده شد و در دیوار کرملین دفن شد
جایزه‌ها

واسیلوسکی به عنوان مهم‌ترین و آراسته‌ترین فرمانده در تاریخ اتحاد شوروی شد.
مدال ستاره طلایی، به عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی دو بار برای پیروزی در عملیات او در جبهه‌های آلمان‌ها و ژاپنی‌ها به او اعطا شد. به او دو مدال و نشان حکم پیروزی برای موفقیت او در جنگ‌های کریمه و پروس (انجام شده توسط استالین و ژوکف) به او اعطا شد. در طی کارش به او هشت حکم لنین (چندین تا از آن‌ها بعد از زمان جنگ بود) حکم انقلاب اکتبر موقعی که در سال ۱۹۶۷ ایجاد شده بود، دو مدال حکم نشان سرخ حکم درجه یک سووروو برای عملیات اوکراین و کریمه و در اولین موقعیت خود، یک مدال حکم ستاره سرخ را در سال ۱۹۴۰ برای کار درخشان خود با کادر کارمندان در طی جنگ زمستان بالاخره او مدال درجه سه حکم خدمت برای وطن بخاطر شناخت کامل او از کار نظامیگری خود هنگامی که تازه این مدال در سال ۱۹۷۴ ایجاد شده بود، درست سه سال قبل از مرگ واسیلوسکی به او اعطا شد.
همچنین چهارده مدال به واسیلوسکی اعطا شد. برای شرکت او در جنگ‌ها و عملیات مختلف، مدال دفاع لنینگراد، مدال دفاع مسکو، مدال دفاع استالینگراد و مدال‌های محاصره Königsberg اعطا شد. همانند سربازان دیگر اتحاد شوروی که در جنگ با آلمان و ژاپن شرکت کردند، به او مدال برای پیروزی بر آلمان و مدال برای پیروزی بر ژاپن اعطا شد. او همچنین چندین مدال یادبود افتخاری، مانند، سال‌های بیست، سی، چهل و پنجاه را هم دریافت کرد. بعد از ایجاد و تهیه مدال‌های نیروهای ارتش شوروی مانند سال‌های بیست و سی، مدال‌های جنگ وطن پرستانه بزرگ، در هشتمین جشن یاد بود مسکو (در سال ۱۹۷۴ برای شرکت در نبرد مسکو به او اعطا شده بود) و مدال سوم روز تولد لنین به او اعطا شد. به‌علاوه حکم‌ها و مدال‌های اتحاد شوروی، به واسیلوسکی چندین نشان خارجی مانند حکم نشان نظامی لهستان از طرف دولت کمونیست لهستان اعطا شد.
سلمان داوود

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Salman Dawood
زادگاه:  عراق
پست:  مهاجم
تیم ملی: تیم ملی
| سال‌ها |  تیم |  بازی‌ها† |  (گل‌ها)† |
| ۱۹۶۴–۱۹۶۷ |  تیم ملی فوتبال عراق |  ۷ |  (۱) |
سلمان داوود (انگلیسی: Salman Dawood) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
خوراتیتسه

| خوراتیتسه | خوراتیتسه |
| --- | --- |
شهر و روستا: شهر و روستا
کشور:  جمهوری چک
منطقه: منطقه بوهمی مرکزی
ناحیه: Benešov District
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
خوراتسیسه شهری در جمهوری چک
خوراتیتسه (به چکی: Choratice) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه بنشوو واقع شده‌است.
فراداستان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): ریچارد پاورز
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی
انتشار: ۲۰۱۸ (شرکت دبلیو دبلیو نورتون)
شابک: شابک ‎۹۷۸−۰−۳۹۳−۶۳۵۵۲−۲
فراداستان رمانی از ریچارد پاورز است که در سال ۲۰۱۸ توسط شرکت دبلیو دبلیو نورتون (W. W. Norton) منتشر شده‌است. در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ جایزه پولیتزر برای داستان به این کتاب اهدا شد.
این کتاب رمان دوازدهم پاورز است. داستان رمان مربوط به نه آمریکایی است که تجربیات بی نظیر زندگی با درختان، آنها را گرد هم می‌آورد تا به نابودی جنگل‌ها بپردازند. پاورز بعد از اینکه برای اولین بار با درختان غول پیکر بزرگی روبرو شد، از آنها الهام گرفت که این کار را هنگام تدریس در دانشگاه استنفورد بنویسد.
فراداستان در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۸ برای جایزه ادبی من بوکر ۲۰۱۸ نامزد شد.  و مدال ویلیام دین هاولز در سال ۲۰۲۰ را دریافت کرد.
جوایز

نامزد داستان کوتاه جایزه ادبی من بوکر ۲۰۱۸
برنده جایزه بزرگ ادبیات ۲۰۱۸
فینالیست جایزه قلم ۲۰۱۹ / ژان استین
فینالیست جایزه قلم /فاکنر ۲۰۱۹
جایزه پولیتزر برای داستان ۲۰۱۹
مدال ویلیام دین هاولز ۲۰۲۰
روبن ویناگره

روبن ویناگره (انگلیسی: Rúben Vinagre؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۹۹) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به موناکو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، و زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده‌است.
تیم ملی

ویناگره در پنج بازی شرکت کرد و پرتغال در سال ۲۰۱۶ قهرمانی اروپا زیر ۱۷ سال در آذربایجان را پس از شکست اسپانیا در ضربات پنالتی به دست آورد.
او دو سال بعد به پرتغال برای کسب دستاورد مشابه در رده سنی زیر ۱۹ سال کمک کرد.
در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۸، ویناگره برای اولین بار در ترکیب تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال قرار گرفت که در نهایت در برابر لیختن اشتاین با نتیجه ۹ بر صفر پیروز شدند.
رودخانه فارائونی

| رودخانه فارائونی | رودخانه فارائونی |
| --- | --- |
موقعیت رودخانه فارائونی در نقشه: موقعیت رودخانه فارائونی در نقشه
مکان: مکان
کشور: ماداگاسکار
منطقه: واتوواوی-فیتووینانی
شهر: امپاسیمانجوا
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه:  
 • مکان: اقیانوس هند
 • مختصات: ۲۱°۴۸′۰۹″ جنوبی ۴۸°۰۹′۵۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۱٫۸۰۲۵۰°جنوبی ۴۸٫۱۶۶۱۱°شرقی﻿ / -21.80250; 48.16611
رودخانه فارائونی (به لاتین: Faraony River) یک رود در ماداگاسکار است که در ماداگاسکار واقع شده‌است.
امپراتور گو-سانجو

| امپراتور گو-سانجو | امپراتور گو-سانجو |
| --- | --- |
امپراتور ژاپن: امپراتور ژاپن
سلطنت: مه ۲۲, ۱۰۶۸ – ژانویه ۱۸, ۱۰۷۳
پیشین: امپراتور گو-ریزی
جانشین: امپراتور شیراکاوا
زاده: سپتامبر ۳, ۱۰۳۲
درگذشته: ژوئن ۱۵, ۱۰۷۳
آرامگاه: Yensō-ji no misasagi (کیوتو)
همسر(ان):  Princess Kaoruko  Fujiwara no Shigeko 
فرزند(ان):  Princess Toshiko  امپراتور شیراکاوا  Princess Toshiko  Princess Kako  Princess Tokushi  Prince Sanehito  Prince Sukehito 
خاندان: دودمان یاماتو
پدر: امپراتور گو-سوزاکو
مادر: شاهدخت تیشی
امپراتور گو-سانجو (انگلیسی: Emperor Go-Sanjō؛ هفتاد و یکمین امپراتور ژاپن بود. در دوره هی آن همسر یک امپراتور انحصاراً از خاندان فوجیوارا انتخاب می‌شد. مادر وی شاهدخت تیشی نام داشت و دودمان یاماتو بود. بدین ترتیب پس از ۱۷۶ سال وی اولین امپراتوری بود که پدربزرگش از خاندان سشو (نایب‌السلطنه) و خاندان فوجیوارا نبود.
جانشین وی امپراتور شیراکاوا بود.
دانشگاه سلطان قابوس عمان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جامعة السلطان قابوس  (عربی): جامعة السلطان قابوس  (عربی)
نوع: دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹۸۶
معاون رئیس دانشگاه: علی بن سعود البمانی
کارشناسی: ۱۵٬۳۵۷
موقعیت: مسقط، عمان
وبگاه: www.squ.edu.om
دانشگاه سلطان قابوس (به عربی: جامعة السلطان قابوس) واقع در الخود در استان مسقط، تنها دانشگاه دولتی در پادشاهی عمان است. کار در دانشگاه در سال ۱۹۸۲ آغاز شد و اولین دانشجویان در سال ۱۹۸۶ ثبت نام کردند. اکثر دانشجویان ورودی به دانشگاه بر اساس عملکرد آنها در امتحانات نهایی دبیرستان انتخاب می‌شوند. ثبت نام دانشجو از ۵۰۰ نفر در سال ۱۹۸۶ به بیش از ۱۰۰۰۰ در سال ۲۰۰۵ افزایش یافته‌است. بیش از نیمی از دانشجویان در پردیس دانشگاه زندگی می‌کنند. این دانشگاه در حال حاضر حدود ۷٬۶۲۴ دانشجو دارد که تعداد دانشجویان مرد و زن در این دانشگاه برابر با هم است. این دانشگاه با پنج کالج پزشکی، مهندسی، کشاورزی، آموزش و علوم آغاز به کار کرد. علاوه بر این، کالج هنر در سال ۱۹۸۷، پس از کالج تجارت و اقتصاد که در سال ۱۹۹۳ توسعه یافت، تأسیس شد.
رتبه‌بندی

براساس رتبه‌بندی برترین دانشگاه‌های جهان در سال ۲۰۱۹ بوسیله مؤسسه Qs این دانشگاه در رتبه ۴۵۰ دانشگاه‌های دنیا قرار دارد و در رتبه‌بندی مؤسسه عالی تایمز دانشگاه سلطان قابوس در رتبه ۱۰۰۰–۸۰۱ دانشگاه‌های برتر دنیا و همچنین در بین دانشگاه‌های جوان دنیا در رتبه ۲۵۰–۲۰۱ قرار دارد.
اندیس کوه شور آب

| کوه شور آب> موقعیت | کوه شور آب> موقعیت |
| --- | --- |
استان: استان سمنان
شهر: حوالی معبد
مشخصات فنی معدن: مشخصات فنی معدن
نام اندیس: کوه شور آب
نوع اندیس: غیرفلزی
نام ماده: فسفات
نوع ماده: غیر فلزی
کوه شور آب یک اندیس غیرفلزی است که در حوالی شهر معبد استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، فسفات است.
استرنج بوتیک (گروه موسیقی)

گروهٔ موسیقی گوتیک راک آمریکایی
| استرنج بوتیک | استرنج بوتیک |
| --- | --- |
خاستگاه: واشینگتن دی‌سی
ژانر: گوتیک راک
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۷–۱۹۹۴
ناشر(ان): بدازلد
استرنج بوتیک (به انگلیسی: Strange Boutique) یک گروهٔ موسیقی در واشینگتن، دی‌سی بود و بین سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ به فعالیت می‌پرداخت. این گروه ۴ آلبوم کامل و ۲ آلبوم زنده تحت بدازلد رکوردز منتشر کرده بود.
اندری کورنیف (بازیکن فوتبال)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Andriy Volodymyrovych Kornyev
زادروز:  ۱ نوامبر ۱۹۷۸ ‏(۴۵ سال)
زادگاه:  کی‌یف
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Obolon-2 Bucha (caretaker)
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۸ |  Dynamo-3 Kyiv |  ۲۹ |  (۳) |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۳ |  باشگاه فوتبال اوبولون-برووار کیف |  ۹۸ |  (۲۰) |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۳ |  ← Obolon-2 Kyiv |  ۲۹ |  (۵) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  Systema-Boreks Borodianka |  ۲۴ |  (۴) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  Arsenal Kharkiv |  ۱۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول |  ۶۵ |  (۳) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا |  ۲۵ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول |  ۷۳ |  (۳) |
| ۲۰۱۲–۲۰۲۱ |  باشگاه فوتبال اوبولون-برووار کیف |  ۱۶۴ |  (۱) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۱ |  ← Obolon-2 Bucha |  ۳۲ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۲۰–۲۰۲۱:  Obolon-2 Bucha (assistant)
۲۰۲۱–:  Obolon-2 Bucha (caretaker)
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۲۰. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۲۰. 
اندری کورنیف (اوکراینی: Андрій Володимирович Корнєв؛ زادهٔ ۱ نوامبر ۱۹۷۸) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول و باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا اشاره کرد.
خروج (فیلم ۱۹۶۰)

| خروج | خروج |
| --- | --- |
کارگردان: اتو پرمینگر
تهیه‌کننده: اتو پرمینگر
نویسنده: دالتون ترامبو
بر پایه: خروج اثر لئون یوریس
بازیگران: پل نیومن اوا ماری سنت رالف ریچاردسون پیتر لافورد سال مینئو جیل هِیورث لی جی. کاب جان درک هیو گریفیت دیوید اپاتوشو ماریوس گورینگ  جان ون ایسین
موسیقی: ارنست گلد
فیلم‌بردار: سام لیویت
تدوین‌گر: لوئیز آر. لوفلر
توزیع‌کننده: یونایتد آرتیستس مترو گلدوین مایر (دی‌وی‌دی)
تاریخ‌های انتشار:  ۱۶ دسامبر ۱۹۶۰ (۱۹۶۰-۱۲-۱۶)  
مدت زمان: ۲۰۸ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۴٫۵ میلیون دلار
فروش گیشه: ۸٬۷۰۰٬۰۰۰ دلار (آمریکا/کانادا) ۲۰ میلیون دلار (سرتاسر دنیا)
خروج (انگلیسی: Exodus) فیلمی در ژانر درام جنگی به کارگردانی اتو پرمینگر است که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد.
بسیاری، این فیلم را حماسه‌ای صهیونیستی می‌دانند و آن را در شکل‌گیری صهیونیسم و حمایت از اسرائیل در آمریکا، مؤثر می‌دانند.
سال مینئو بابت بازی در این فیلم، برندهٔ جایزه گلدن گلوب «بهترین بازیگر نقش مکمل مرد» شد.