stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
احکام بهائی
مفهوم احکام در آئین بهائی

در آئین بهائی، احکام به صورت مجموعه‌ای از باید و نباید که ترس از مجازات ضامن اجرایی آن باشد، مطرح نمی‌شود. بهاءالله احکام را بخش جدایی‌ناپذیر ترقّی معنوی انسان می‌داند. بهائیان معتقدند همان‌طور که اگر فردی از بام ساختمان بلندی به پایین بپرد به دلیل نادیده گرفتن قوانین فیزیکی عالم دچار صدمه می‌شود، زیرپا گذاشتن قوانین معنوی که بر عالم وجود حکمفرماست نیز به انسان از نظر معنوی لطمه وارد می‌سازد. در این دیدگاه، احکام دینی به انسان کمک می‌کند که خود را با قوانین معنوی که بر عالم حکمفرماست وفق دهند.
در آئین بهائی احکام غالباً نه به دستورالعمل‌های جزئی برای موقعیت‌های متفاوت بلکه به به شکل اصول کلی ارائه شده‌است که در بسیاری موارد هر فرد به شکلی که در زندگی خود و در هر موقعیت مناسب می‌بیند این اصول را به کار می‌گیرد. تعالیم بهائی دربارهٔ بسیاری از جنبه‌های زندگی اظهارنظری نمی‌کنند. در برخی موارد، به صراحت ذکر شده که یک موضوع خاص مسئلهٔ انتخاب فردی است و نه حکم الهی همچنین در مورد برخی از احکام اجتماعی آئین بهائی که هم‌اکنون به اجرا گذاشته می‌شوند نیز تأکید کلّی شدیدی بر آگاهی، درک و عقلانیت فرد است. بر طبق بیانات بهاءالله، بهائیان احکام بهائی را باید با سرور و از روی عشق اجرا نمایند. در آئین بهائی هیچ فردی مسئول این نیست که بر دیگران نظارت کند که آیا احکام را رعایت می‌کنند یا خیر. در نظر بهائیان فرد فقط پاسخگوی خداست و هر شخص مسئولیت بهبود و به انضباط درآوردن رفتار و اعمال خود را دارد. در دیانت بهائی طبقهٔ روحانیون و علمای دینی که بتوانند احکام الهی را وضع یا تفسیر کنند وجود ندارد. محافل روحانی محلّی و ملّی وظیفهٔ به‌کاربندی احکام اجتماعی بهائی را بر عهده دارند.
مبنای احکام بهائی آثار مکتوب و رسمی بهاءالله مانند کتاب اقدس و ضمائم آن به همراه تبیینات و توضیحات عبدالبهاء و شوقی افندی و قوانین وضع شده توسط بیت العدل اعظم است. حکایت‌های شخصی و روایت‌های شفاهی از زندگی بهاءالله یا دیگر بزرگان این آئین، نمی‌توانند به هیچ وجه مبنایی برای تعیین احکام باشند.
برخی از احکام

بهاءالله تعدادی فرایض معنوی برای پیروانش تعیین کرده‌است که می‌توان از میان آن‌ها به نماز و مطالعهٔ آثار بهائی به صورت روزانه و روزه اشاره کرد. این اعمال به عنوان وسیله‌ای برای نزدیکی بیشتر فرد به خدا و پرورش صفات معنوی در او در نظر گرفته می‌شود.
برخی از احکام > نماز

مقالهٔ اصلی: نماز بهائی
دعا و نیایش جایگاهی اساسی در آئین بهائی دارد. بر طبق احکام بهائی، نماز روزانه عبادتی است که هر روز باید توسط فرد به جا آورده شود. سه نماز روزانه وجود دارد که فرد حق انتخاب از میان آن‌ها را دارد. نماز صغیر (کوچک) و نماز کبیر (بزرگ) یک مرتبه در روز و نماز وسطی (متوسط) سه مرتبه در روز باید ادا شوند.
برخی از احکام > خواندن آثار الهی و دعا و نیایش

علاوه بر نماز روزانه، بهائیان تشویق شده‌اند که به‌طور مرتب چه در زندگی فردی و چه در مواقعی که دور هم جمع می‌شوند به دعا و نیایش پردازند. تعداد بسیاری مناجات و دعا از بهاءالله و عبدالبهاء به اصل فارسی و عربی یا به صورت ترجمه به سایر زبان‌ها موجود است که برای این منظور استفاده می‌شود. بسیاری از دعاهای بهائی طلب یاری از خدا برای رشد صفات و خصائل معنوی می‌کند یا تقاضای حفظ، بخشش، یاری، هدایت، کمک در انتشار آئین بهائی و برقراری اتّحاد و وحدت با دیگران دارد. همچنین دعاهایی برای کودکان، والدین و همسران وجود دارد. دعاهای مخصوصی نیز هست که در هنگام سفر، مراسم ازدواج یا خاکسپاری، ماه روزه و ... می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد.
معمولاً شکل تعیین شده‌ای برای خواندن چنین دعاهایی وجود ندارد، امّا توصیه شده‌است که افراد در خلوت به دعا و مناجات پردازند. حالت و روحیّه‌ای که با آن دعا خوانده می‌شود بسیار مورد تأکید قرار می‌گیرد: هر چه شخص منقطع تر شود، دعاهای او خلوص و تأثیر بیشتری خواهد داشت. بهائیان خواندن دعا و مناجات را جهت ابراز محبت به خدا می‌دانند و نه از جهت ترس از خداوند یا ترس از آتش جهنم و نه به امید بهشت. بهائیان دعا خواندن و مناجات با خدا را مانند زمانی می‌دانند که انسان مفتون محبت دیگری می‌شود و هیچ‌گاه از ذکر و یاد معشوقش سکوت نمی‌کند. پس چقدر سخت است برای انسانی که مفتون محبت خداوند باشد و از ذکر او دم فرو بندد. فرد روحانی در دیانت بهائی کسی است که از هیچ چیز مسرت نیابد مگر به ذکرالهی.
بهائیان معتقدند؛ تنها تلاوت و تعمق در آیات خداوند است که می‌تواند باعث ایجاد سرور حقیقی در انسان شود. آیات الهی از نظر بهائیان آیاتی است که فرستادگان خداوند هم چون موسی، عیسی، کریشنا، بودا، ابراهیم، محمد، باب و بهاءالله با استفاده از قدرت وحی خداوندی نازل فرموده‌اند آورده‌اند. از دیگر فرائض دینی برای بهائیان، مطالعهٔ قسمت‌هایی از آثار بهاءالله در هر صبح و شب و تفکّر بر معنای آن‌ها و همچنین تکرار ذکرالله‌ابهی ۹۵ مرتبه در شبانه روز است.
برخی از احکام > روزه

مقالهٔ اصلی: روزه بهائی
به حکم بهاءالله، بهائیان ۱۵ تا ۷۰ ساله، هر سال در آخرین ماه از تقویم بهائی (معمولاً مطابق ۲–۲۱ ماه مارس)، روزه می‌گیرند. در زمان روزه بهائیان از طلوع تا غروب خورشید از خوردن، آشامیدن و استعمال دخانیات پرهیز می‌کنند. برای افراد بیمار، زنان در دوران قاعدگی، بارداری و شیردهی، افرادی که در مشاغل دشوار مشغول به کار هستند یا مسافران معافیت‌هایی وجود دارد.
دوران روزه، دورانی برای دعا، نیایش و توجه و تفکر در نظر گرفته شده‌است که در آن فرد از امیال خودمحورانه پرهیز می‌کند و تلاش می‌کند تا زندگی خود را به سمتی سوق دهد که نیروهای معنوی درونی روحش جانی دوباره یابند. روزه یک وظیفه و مسئولیّت معنوی فردی است و مؤسسات بهائی حق ندارند بر رعایت و اجرای آن نظارتی داشته باشند.
برخی از احکام > ازدواج

مقالهٔ اصلی: ازدواج بهائی
تعالیم بهائی اهمّیّت ازدواج و زنگی خانوادگی را هم برای فرد و هم برای کل اجتماع مورد تأکید قرار می‌دهد. بهائیان به ازدواج تشویق شده‌اند، امّا ازدواج حکمی اجباری نیست. این ازدواج علاوه بر ارتباط جسمانی باید روحانی نیز باشد. ازدواج در آئین بهائی اتحاد زن و مرد است هدف اصلی پرورش روح و ایجاد هماهنگی و وحدت بین دو شریک زندگی است.
ازدواج حقیقی رابطه‌ای جسمی و معنوی است که در تمام عوالم الهی ادامه می‌یابد.
از شرایط ازدواج بهائی این است که هر دو نفر به سن بلوغ (۱۵ سال) رسیده باشند و قبل از این سن، نامزدی نیز نمی‌تواند صورت گیرد. ازدواج بهائی منوط به رضایت دو فردی که قصد ازدواج دارند و والدین آن‌ها است. رضایت والدین برای حفظ پیوندهای خانوادگی و جلوگیری از هرگونه اختلاف در خانواده لازم در نظر گرفته شده‌است. احکام بهائی تنها ازدواج با یک همسر را در آن واحد اجازه می‌دهد. بهاءالله در کتاب اقدس تعداد همسران برای یک مرد را به دو زن محدود کرده‌است و ذکر کرده که تک همسری بهتر است و موجب آسایش و آرامش برای هر دو طرف است. عبدالبهاء بعدها در توضیح این حکم اضافه کرد که به دلیل آنکه داشتن دو همسر منوط به برقراری عدالت و برابری کامل بین هر دو است، در عمل چند همسری منوط به شرط محال است و بنابراین در ازدواج بهائی فقط تک همسری مجاز است. احکام بهائی همچنین ازدواج موقت (صیغه) را مجاز نمی‌داند.
بهاءالله می‌گوید هنگام مسافرت برای آن وقتی معین کرد و اگر در موعد مقرر باز نگشت همسر او یکسال صبر نماید و در این هنگام می‌تواند باز هم صبر کند یا ازدواج دیگری نماید.
برخی از احکام > طلاق

طلاق طبق احکام بهائی مجاز است ولی بسیار نکوهش شده و ناپسند در نظر گرفته می‌شود. بهائیان ازدواج را پیوند مقدّسی می‌دانند که فقط در شرایط حاد و هنگامی که چارهٔ دیگری نیست باید به آن پایان داد.
بعد از تصمیم به جدایی، زن و شوهر باید به مدّت یکسال صبر نمایند تا طلاق نهایی شود. این دوره در اصطلاح بهائی، سال تربص نامیده می‌شود. در طول دورهٔ تربص زن و شوهر جدا از یکدیگر زندگی می‌کنند. اگر در هر زمان در طول این یک سال بین زن و شوهر محبّت و آشتی برقرار شد و تصمیم بر زندگی با یکدیگر نمودند، طلاق منتفی است و می‌توانند به زندگی مشترک با هم برگردند. در غیر این صورت، در پایان یک سال، طلاق نهایی می‌شود و بعد از آن هر یک از زن و مرد می‌توانند در صورت تمایل با فرد دیگری ازدواج کنند. محفل روحانی محلّی تلاش می‌کند تا بین زن و شوهر توافقی دو طرفه در زمینهٔ ترتیبات مالی در دوران تربص و طلاق برقرار سازد.
برخی از احکام > مشرق‌الاذکار

مقالهٔ اصلی: مشرق‌الاذکار
بهاءالله بنیانگذار دین بهائی به پیروانش دستور می‌دهد که در هر شهری ساختمانی به بهترین صورت ممکن به نام خداوند ساخته شود و در آن به ذکر پروردگار پردازند به این بناها مشرق‌الاذکار گفته می‌شود. همچنین بهاءالله گذاشتن تصاویر را در مشرق‌الاذکار نهی کرده‌است. مشرق‌الاذکارها در دین بهائی مختص بهائیان نمی‌باشد و هر کس با هر دین و اعتقادی می‌تواند در آن به هر نوعی که علاقه و اعتقاد دارد، به دعا با خالق خویش بپردازد.
برخی از احکام > نظافت و بهداشت

بهاءالله، در مورد پاکیزگی اشیاء و اجسام این‌چنین می‌گوید:
هر چیز کثیفی را می‌توانید با آب شستشو بدهید و پاکیزه کنید، اما آبی که حالات ثلاثه آن یعنی رنگ و بو و مزه‌اش تغییر نکرده باشد
بدین طریق است که حکم نجاست از جمیع اشیاء برداشته شده‌است.
خداوند برداشته‌است در این ظهور مبارک حکم نجاست را از جمیع اشیاء و از ملل دیگر.
در شریعت‌های سابقه و به شهادت کتب قرآن و انجیل و تورات بسیاری از چیزها و بسیاری از قبائل و طوائف در نزد پیروان ادیان نجس بودند و پیروان آن دین باید از آن اشیاء یا از آن اشخاص دوری کنند. از نظر یهودی و نصاری که اسلام را قبول ندارند، مسلمین نجسند. مسلمین نیز مشرکین و کسانی که خدا را قبول ندارند، نجس می‌دانند.
بر هر فرد بهائی واجب است که احکام نظافت را که در زیر شرح داده می‌شود اجرا نماید، لازم است ذکر شود که احکام بهائی مربوط به ۱۵۰ سال پیش است و در ان زمان مردم ایران همگی در خزینه حمامهای عمومی خود را می‌شستند و چون اب آن‌ها مدت زیادی عوض نمی‌شد، بر اثر کثرت استعمال رنگ ان تغییر می‌کرد، متعفن می‌شد و سبب اشمئزاز می‌گردید و مخالف بهداشت بود.
لااقل هفته‌ای یکبار به حمام برود و خود را بشوید
ورود به خزینه را منع کرده‌اند و دستور است که از آب تمیز استفاده شود
در تابستان هر روز و در زمستان هر سه روز یکبار پاهای خود را بشوید
هفته‌ای یکبار ناخن‌های خود را بگیرد
سعی کند که از گلاب و عطر استفاده نماید تا بوی خوش بدهد.
…[نیازمند منبع]
یکی از موارد دیگر طهارت، طهارت ماء نطفه‌است تا دیگر اطلاق نجاست ماء نطفه بر کسی نشود و کسی را به این نسبت ناهنجار نیازارند
برخی از احکام > معاشرت با همه اهل عالم

در امر بهائی به معاشرت با جمیع ملل عالم و همه مردم در نهایت صدق و صفا تأکید شده‌است. در این آئین، حکم جهاد منع شده و به جای آن معاشرت با جمیع ادیان به روح و ریحان امر شده‌است، بر لزوم همزیستی مسالمت‌آمیز و بردباری دینی تأکید شده و نفرت و افراطی‌گری دینی مورد نکوهش قرار گرفته‌است.
برخی از احکام > تدفین

در دیانت بهائی، اجساد مردگان به خاک سپرده می‌شود. نماز مخصوصی برای هنگام خاکسپاری وجود دارد که علاوه بر آن بهائیان می‌توانند هر دعا یا متن دینی دیگر تمایل داشتند در مراسم بخوانند. احکام بهائی بیان می‌دارند که محل دفن میت نباید بیشتر از یک ساعت از محل فوت او فاصله داشته باشد. از سایر آداب دفن بهائی این است که: باید میت را شست و در کفنی از جنس کتان یا ابریشم پیچید، در انگشت او انگشتری قرار داد که روی آن آیه‌ای به این مضمون نوشته شده‌است که از خدا به وجود آمد و سوی خداوند برمی‌گردم، از غیر او بریده و به اسم بخشنده و مهربان او متمسکم. برای ادای احترام به بدن که جایگاه قبلی روح بوده‌است، میت را در تابوتی از جنس چوب، بلور یا سنگ قرار می‌دهند. تابوت را به نحوی در خاک قرار می‌دهند که پایش به طرف قبله (آرامگاه بهاءالله) باشد.
برخی از احکام > بهره پول

ربا یا ربح نقود یا بهره پول در دین بهائی اگر به شرط انصاف و اعتدال باشد، بلامانع است.
با توجه به این که مردم در ان زمان، با اسم‌ها و روش‌های مختلف به انجام ربا مشغول بودند و ظاهر حلال برای آن ایجاد کرده بودند، در دین بهائی بهره پول حلال است ولی به شروط خاص.
برخی از احکام > جنبه‌هایی از زندگی شخصی

بهائیان از نوشیدن مشروبات الکلی و استفاده داروهای روانگردان نهی شده‌اند (مگر آنکه دکتر استفاده از آن‌ها را تجویز نماید) به دلیل اینکه این مواد عملکرد ذهن را مختل کرده و به بدن آسیب وارد می‌آورد و در حالت مستی قوهٔ عقلی که خدا به انسان داده است، از میان می‌رود. همچنین، استفاده از مواد مخدر مانند تریاک به شدت نهی شده و حرام است. زیرا آن‌ها نیز به ذهن و بدن آسیب می‌زنند و فرد هنگامی که تحت تأثیر آنهاست نمی‌تواند تصمیم‌گیری اخلاقی و صحیح داشته باشد. استعمال دخانیات ممنوع نیست ولی تقبیح شده‌است.
دیانت بهائی رابطهٔ جنسی را بخشی طبیعی از زندگی انسان در نظر می‌گیرد و غریزه و میل جنسی را سرکوب نمی‌کند ولی راه مشروع و صحیح ابراز آن را فقط در ازدواج می‌بیند. بدین ترتیب هرگونه رابطهٔ جنسی قبل از ازدواج و خارج از ازدواج نهی شده‌است.> همجنس‌گرایی نیز در دیانت بهائی نهی شده‌است.
در متون بهائی، داشتن عفت و عصمت، بهتر از صدها هزار سال عبادت ذکر شده‌است. بیت العدل اعظم مرجع حاضر دیانت بهائی، عفت و عصمت را یکی از خطیرترین و برجسته‌ترین مفاهیمی ذکر می‌کنند که در این دورانِ انحطاط و بی‌بندوباری نامحدود، با آن مواجه هستیم و به بهائیان عالم دستور می‌دهند که بایستی نهایت سعی و جهد خود را، در جهت ارتفاع و ارتقاء موازین و معیارهای دیانت بهائی، مبذول کنند.
در مورد نحوهٔ لباس پوشیدن، نوعی خاصی از لباس تحت عنوان «پوشش بهائی» وجود ندارد و بهائیان تنها توصیه شده‌اند که در لباس پوشیدن اعتدال، میانه روی و پاکیزگی را رعایت نمایند. همچنین لازم نیست زنان چادر بپوشند و موی خود را بپوشانند یا اینکه مردان ریش بگذارند.
برخی از احکام > احکام جزایی

بهاءالله برای بعضی از جرایم مجازات‌هایی تعیین کرده‌است از جمله حبس ابد یا اعدام برای قتل یا ایجاد حریق، پرداخت دیه برای قتل غیرعمد یا تبعید، حبس و علامت گذاشتن بر پیشانی برای دزدی. این احکام در حال حاضر کاملاً جنبۀ نظری و تئوری دارند و اجرای آن‌ها موکول به آینده شده و بر اساس جزئیاتی خواهد بود که بیت العدل اعظم در آینده تصمیم خواهند گرفت.
سایر احکام

نهی از سرقت
نهی از دروغ- در دین بهائی دروغ مصلحتی وجود ندارد و دروغ در هر نوعی مذموم شمرده شده‌است.
نهی از غیبت و افتراء
نهی از تکدی‌گری
نهی از دخالت در سیاست حزبی
نهی از نزاع و جدال- بهاءالله در این مورد می‌گوید: «نزاع و جدال ممنوع و هر متعدی محروم»
نهی از بالارفتن از منبر
لزوم تربیت فرزندان
لزوم پرداختن به کار
لزوم رعایت نظافت
لزوم حفظ تندرستی
لزوم پرداخت حقوق الله
مشرق‌الاذکار نیلوفر آبی، دهلی - هند. هفتمین مشرق‌الاذکاری که جامعه بهائی در جهان ساخته است.
توربوگراف‌اکس-۱۶

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 بالا: توربوگراف‌اکس-۱۶ پایین: پی‌سی انجین:  بالا: توربوگراف‌اکس-۱۶ پایین: پی‌سی انجین
سازنده: ان‌ای‌سی و هادسون سافت
گونه: کنسول بازی
نسل: دوران نسل چهارم
در دسترس‌بودن خرده‌فروشی:  ۳۰ اکتبر ۱۹۸۷  ۲۹ آگوست ۱۹۸۹  ۲۲ نوامبر ۱۹۸۹  ۱۹۹۰ (در برخی کشورهای پال)
متوقف‌شده:  بهار ۱۹۹۳  ۱۶ دسامبر ۱۹۹۴  ۱۹۹۵
واحدهای فروخته‌شده: ۱۰ میلیون
رسانه: هوکارت - لوح فشرده (تنها با افزونه سی‌دی‌رام)
CPU: اچ‌یوسی۶۲۸۰ ساخت هادسون سافت
کنترل‌کننده بازی: دسته بازی
جانشین: سوپرگراف‌اکس
توربوگراف‌اکس-۱۶ که با نام کامل TurboGrafx-16 Entertainment SuperSystem و در ژاپن با نام PCエンジン, Pī Shī Enjin - PC-Engine شناخته می‌شود، یک کنسول بازی می‌باشد که در تاریخ ۳۰ اکتبر ۱۹۸۷ در ژاپن و در تاریخ ۲۹ اوت ۱۹۸۹ در آمریکای شمالی عرضه شد و توسط شرکت‌های ان‌ای‌سی و هادسون سافت طراحی گردید.

توربوگراف‌اکس-۱۶ دارای یک پردازنده ۸ بیتی و دو پردازنده گرافیکی ۱۶ بیتی با توانایی نمایش همزمان ۴۸۲ رنگ از پالت ۵۱۲ رنگی می‌باشد. ابعاد آن ۱۴x14x۳/۸ سانتی‌متر می‌باشد که کوچکترین کنسول بازی ساخته شده تا به حال می‌باشد. (کتاب رکوردهای گینس ویرایش گیمرها)
توربوگراف‌اکس-سی‌دی

توربوگراف‌اکس-۱۶ نخستین کنسول بازی است که می‌توانست از لوح فشرده به صورت لوازم جانبی اختیاری استفاده کند. توربوگراف‌اکس-سی‌دی در ۱ اوت ۱۹۹۰ با قیمت ۳۹۹ دلار به بازار عرضه شد.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
PC-Engine CoreGrafx CD-ROM²: TurboGrafx-16 CD-ROM²
SuperGrafx Super-CD-ROM²: PC Engine Super-CD-ROM²
PC-Engine-Duo: PC-Engine-Duo-RX
توربوگراف‌اکس به همراه افزونه لوح فشرده
کیست هیگروما

Medical condition
| کیست هیگروما | کیست هیگروما |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: لنفانژیوم
تخصص: سرطان‌شناسی، ژن‌شناسی پزشکی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
هیگرومای کیستیک نوعی ناهنجاری لنفاوی است. این ناهنجاری یک رشد غیرطبیعی است که به‌طور معمول روی گردن یا سر نوزاد ظاهر می‌شود. ناهنجاری مذکور از یک یا چند کیست تشکیل شده و به مرور زمان بزرگتر می‌شود. این اختلال معمولاً زمانی ایجاد می‌گردد که جنین هنوز در رحم است، اما می‌تواند پس از تولد نیز ظاهر شود.
حسین زمان

| حسین زمان | حسین زمان |
| --- | --- |
حسین زمان در جزیره کیش (فروردین ۱۳۹۵): حسین زمان در جزیره کیش (فروردین ۱۳۹۵)
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۸ مرداد ۱۳۳۸ تهران، ایران
درگذشته: ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ (۶۳ سال) تهران، ایران
ژانر: موسیقی پاپ ایرانی
پیشه(ها): خواننده و استاد دانشگاه
ساز(ها): آوازخوانی
علت مرگ: سرطان کبد
محل تحصیل: مهندسی الکترونیک از دانشگاه صنعتی اصفهان  از کارشناسی ارشد مخابرات
فرزندان: زینب و ابوذر
 :  
حسین زمان (۱۸ مرداد ۱۳۳۸ – ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۲) خوانندهٔ اهل ایران بود.
حسین زمان طی سال‌ها فعالیت هنری خود، همگام با اعتراضات مردم ایران، ترانه‌های اعتراضی خواند و همین امر منجر به ممنوع‌الکاری او شد. وی همچنین به‌عنوان معاون طرح و برنامه و نیز عضو هیئت علمی پردیس بین‌الملل دانشگاه صنعتی شریف به فعالیت‌های اجرایی و تدریس در جزیرهٔ کیش مشغول بود که از ادامهٔ تدریس و فعالیت‌های دانشگاهی او نیز جلوگیری شد. حسین زمان در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران، ترانه‌ای را با عنوان «خیابان» در حمایت از مردم معترض ایران اجرا و منتشر کرد.
زندگی‌نامه

حسین زمان در ۱۸ مرداد ۱۳۳۸ در تهران زاده شد. پس از پایان تحصیلات متوسطه در تهران و گرفتن دیپلم ریاضی از دبیرستان خوارزمی در سال ۱۳۵۶ به دانشگاه راه یافت و در رشتهٔ مهندسی الکترونیک در دانشگاه صنعتی اصفهان به تحصیل پرداخت. وی در سال ۱۳۵۹ ازدواج کرد.
خوانندگی

حسین زمان در زمینهٔ موسیقی و خوانندگی از آموزش‌های هنرمندانی نظیر بابک بیات و فریدون شهبازیان بهره برد و فعالیت‌های هنری خود را از سال ۱۳۷۵ آغاز کرد. و در طی سال‌های ابتدایی کار خود، کنسرت‌های زیادی در شهرهای مختلف ایران مانند تهران، شیراز، اصفهان، تبریز، مشهد، اهواز، ماهشهر، اراک، چالوس، نوشهر، رشت، همدان، قزوین، کرج، سمنان و بهشهر برگزار کرد.
حسین زمان در طول فعالیت‌های هنری خود با آهنگسازان و شاعرانی همچون فریدون شهبازیان، بابک بیات، بهرام دهقانیار، محمدرضا چراغعلی، شادمهر عقیلی، تورج شعبان‌خانی، فؤاد حجازی، محمدمهدی گورنگی، بابک زرین، امین قباد، حامد حنیفی، میلاد اکبری، اکبر آزاد، قیصر امین‌پور، فریبا وکیلی، بابک صحرایی، عبدالجبار کاکایی، سهیل محمودی، هانا هنجنی، و سعید امیراصلانی همکاری کرد.
فعالیت سیاسی، اجتماعی و هنری

حسین زمان که فعالیت‌های سیاسی خود را از شانزده‌سالگی در دبیرستان و با پخش اعلامیه‌ها و نوشتن مقالات سیاسی آغاز کرده بود. پس از دو ترم تحصیل توسط ساواک دستگیر و از دانشگاه اخراج شد. پس از آن برای تحصیل به آمریکا رفت و تا آغاز جنگ ایران و عراق در آنجا بود. با آغاز جنگ، علی‌رغم اینکه حدود صد واحد دانشگاهی را گذرانده بود و برای چند ترم پیاپی شاگرد اول شده بود به ایران بازگشت و درس خود را نیمه‌کاره رها کرد. سپس راهی جبهه شد و در طول هشت سال جنگ، هم‌زمان با ادامهٔ تحصیل، در جبهه‌های جنگ حضور داشت.
حسین زمان تحصیلات خود را تا مقطع کارشناسی ارشد در رشتهٔ مهندسی مخابرات ادامه داد و برای مدتی فرماندهٔ معاونت مخابرات نیروی دریایی سپاه پاسداران بود.
حسین زمان برای بیست سال، به تدریس در دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی و نیز پژوهش در زمینه‌های الکترونیک، مخابرات و رایانه مشغول بود. او معاون طرح و برنامه و نیز عضو هیئت علمی پردیس بین‌الملل کیش دانشگاه صنعتی شریف بود که به‌دلیل مواضعش، در سال ۱۳۹۲ از دانشگاه و تدریس برای همیشه کنار گذاشته شد.
حسین زمان در دوران اصلاحات با جبههٔ مشارکت ایران اسلامی رابطهٔ نزدیکی داشت و در برنامه‌ها و همایش‌های این حزبِ اصلاح‌طلب حضور داشت که از جمله آن می‌توان به اجرا و قرائت دعای کمیل در مراسم دعا برای سلامتی و نیز ابراز همدردی و همبستگی با سعید حجاریان (عضو شورای مرکزی جبههٔ مشارکت) در محوطهٔ بیمارستان سینا و خیابان‌های اطراف آن در شامگاه روز ترور حجاریان اشاره کرد.
فعالیت سیاسی، اجتماعی و هنری > ممنوعیت از فعالیت هنری

حسین زمان در سال ۱۳۸۱ در اعتراض به سرکوب و فشار بر روشنفکران و هنرمندان توسط صدا و سیما خواستار عدم پخش آثارش از این رسانه شد. پس از این اتفاق، دستور ممنوعیت فعالیت او صادر و نه‌تنها از حق برگزاری کنسرت محروم شد که پخش صدا و تصویر او از صداوسیما را هم علی لاریجانی، رئیس وقت سازمان صدا و سیما طی یک دستور مکتوب به همهٔ شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی ممنوع کرد. حسین زمان پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ نیز به دلیل همراهی با جنبش سبز و انتقاد از جمهوری اسلامی همچنان ممنوع‌الکاری او تداوم یافت. دستور ممنوعیت پخش آثار حسین زمان از صدا و سیما تا پایان زندگی او ادامه یافت و همچنان پابرجا است. او در سال ۱۳۹۳ ترانهٔ دخترکم کجاست را اجرا و آن را به روح ندا آقاسلطان، از کشته‌شدگان اعتراضات ۱۳۸۸ ایران تقدیم کرد. در دوران ریاست‌جمهوری حسن روحانی همچنان فشارها و محدودیت‌ها بر وی ادامه داشت. در این دوره به حراست وزارت ارشاد احضار و با حضور نمایندگان وزارت اطلاعات از وی بازجویی شد.
فعالیت سیاسی، اجتماعی و هنری > دریافت مجوز محدود

حسین زمان سرانجام پس از ۱۶ سال ممنوعیت، در مهر ۱۳۹۷ برای ۳ قطعه از دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز دریافت کرد. در مرداد ۱۳۹۸ نیز به او اجازه دادند تا در برج میلاد تهران کنسرت بگذارد. او پس از ۱۷ سال دوری اجباری از صحنهٔ موسیقی رسمی ایران، روز پنجشنبه ۳ مرداد ۱۳۹۸ در ۲ نوبت، در مرکز همایش‌های برج میلاد تهران به اجرای برنامه پرداخت. در اجرای این کنسرت که با عنوان «به تو می‌رسم دوباره» برگزار شد، بیش از ۳۰ نوازنده به رهبری ارکستر صابر جعفری، حسین زمان را همراهی کردند.
فعالیت سیاسی، اجتماعی و هنری > اعتراضات مردم ایران

حسین زمان در جریان اعتراضات ۱۳۹۸ ایران و پس از آن در همراهی با مردم، نوشته‌های اعتراضی خود را به‌صورت علنی در صفحه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام، توییتر، تلگرام و یوتیوب منتشر کرد.
او در شهریور ۱۴۰۱ در بخشی از گفتگوی خود با وب‌سایت دیده‌بان ایران گفت:
ممانعت از کنسرت‌ها و پخش نشدن ترانه‌ها از صدا و سیما به من لطمهٔ بزرگی زد ولی اصلاً پشیمان نیستم زیرا حاضر نبودم یک خواننده سفارشی و فرمایشی باشم و دوست نداشتم با مجموعه‌ای که مردم برایش هیچ اهمیتی ندارد همکاری نمایم… هنرمند نمی‌تواند به بهانه اینکه سیاست زدگی چیز بدی است دچار خود سانسوری شود و تن به عافیت‌طلبی و محافظه‌کاری بدهد. وظیفه یک هنرمند روشنگری و آگاهی بخشی است و البته نقد حاکمیت آنجا که مصلحت مردم در آن است، لازم است، ولو در این مسیر ضربه بخورد… هنرمندان عزیز باید به استقلال و آزادی عمل خود احترام بگذارند و حاضر به سفارشی و فرمایشی کار کردن نشوند.
حسین زمان در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران آخرین اثر خود که ترانه‌ای با عنوان خیابان است را در حمایت از مردم معترض ایران اجرا و منتشر کرد.
ابوذر زمان و زینب زمان فرزندان حسین زمان هستند. زینب زمان در فروردین ۱۴۰۲ توسط سازمان اطلاعات سپاه بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد. او پس از چند روز با قرار وثیقه آزاد شد.
درگذشت

حسین زمان در ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ در اثر عوارض ناشی از بیماری سرطان کبد در ۶۳ سالگی درگذشت.
مراسم خاکسپاری او صبح جمعه ۲۲ اردیبهشت در قطعه هنرمندان بهشت زهرا برگزار شد و پیکر او در جوار هنرمندانی چون شهرام عبدلی، محمدرضا الوند و جلال مقامی به خاک سپرده شد. محمد نوری‌زاد، فعال سیاسی، حسین رونقی، فعال سیاسی و مهدی یراحی، آهنگساز و خواننده معترض، هادی خانیکی، محمدمهدی گورنگی، صابر جعفری، حمید خزایی، چنگیز حبیبیان، مهوش وقاری، مانی رهنما، امیر بکان، محسن میردامادی، حمیدرضا نوربخش، باربد بابایی از جمله افرادی بودند که در مراسم خاکسپاری حسین زمان شرکت کردند. دخترش، زینب زمان، بدون حجاب اجباری در این مراسم شرکت کرد.
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها

شب دلتنگی، به اهتمام فریدون شهبازیان (۱۳۷۶)
فصل آشنایی (وصل هجران، آیین همدردی)، مشترک با قاسم افشار، خشایار اعتمادی و علیرضا عصار، (۱۳۷۷)
گلایه، (مشترک با قاسم افشار، امیر کریمی و محمدرضا عیوضی) ۱۳۷۸
قصهٔ شب، با آهنگسازی محمدرضا چراغعلی (۱۳۷۸)
شاپرک، با آهنگسازی محمدرضا چراغعلی و تنظیم امیر سرگزی (۱۳۷۹)
مشق عشق، با آهنگسازی محمدرضا چراغعلی (۱۳۸۰)
قصهٔ نگفته، با آهنگسازی محمدمهدی گورنگی و محمدرضا چراغعلی (۱۳۸۵)
قرار عاشقی، با آهنگسازی محمدرضا چراغعلی، امید قدیانی، بهروز صفاریان (۱۳۸۸)
ترانه‌شناسی > تک آهنگ‌ها

«فراق»، با شعر رضا اسماعیلی و آهنگسازی فریدون شهبازیان (۱۳۷۴)
«آیین همدردی»، با شعر محمدعلی معلم دامغانی و آهنگسازی فریدون شهبازیان (۱۳۷۵)
«غم پنهان»، با شعر سلمان هراتی و آهنگسازی امیر بکان
«از تو خوندن»، با شعر افشین سرفراز و آهنگسازی محمدرضا چراغعلی (۱۳۸۰)
«سوز عشق»، با شعر علیرضا قزوه و آهنگسازی محمدرضا چراغعلی
«خورشیدخونه»
«روزهای کودکی»، با شعر افشین سرفراز، آهنگسازی تورج شعبان‌خانی و بهرام دهقانیار
«دخترکم کجاست» (تقدیم به روح ندا آقاسلطان)، با شعر بابک صحرایی، آهنگسازی امین قباد و تنظیم میلاد اکبری (۱۳۹۳)
«حصر آغوش»، با شعر داوود رحمت‌اللهی، آهنگسازی «آر. ف» و تنظیم میثم احمدی‌فر (۱۳۹۴)
«تو نباشی»، با شعر بابک صحرایی و آهنگسازی بابک زرین (۱۳۹۶)
«فکر تو»، با شعر بابک صحرایی، آهنگسازی امین قباد و تنظیم میلاد اکبری
«به تو می‌رسم دوباره»، با شعر بابک صحرایی، آهنگسازی حامد حنیفی و تنظیم میلاد اکبری
«کی دنیاتو خط‌خطی کرد»، با شعر عبدالجبار کاکایی و آهنگسازی امیر قدیانی
«زندونی»، با شعر داوود رحمت‌اللهی و آهنگسازی علیرضا افکاری
«برادر جان»، با شعر علی‌اکبر یاغی‌تبار و آهنگسازی محمدرضا چراغعلی (۱۳۹۹)
«خبری نیست»، با شعر سید محمد کاظمی و آهنگسازی انوشیروان تقوی (۱۴۰۰)
«خیابان»، با شعر بابک صحرایی و آهنگسازی «شانتیا» (۱۴۰۱)
«گریه های بعد تو»، با شعر داوود رحمت الههی، آهنگسازی رادین فخار و تنظیم میلاد دانیال شهرتی
حسین زمان در کنار سید محمد خاتمی (دی ۱۳۸۶)
ماهی‌خورک کوتوله آفریقای مرکزی

| ماهی‌خورک کوتوله آفریقای مرکزی> وضعیت حفاظت | ماهی‌خورک کوتوله آفریقای مرکزی> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: سبزقباسانان
تیره:: ماهی‌خورک‌های رودخانه‌ای
سرده:: ماهی‌خورک‌های کوتوله
گونه:: C. lecontei
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Ceyx lecontei : Ceyx lecontei 
ماهی‌خورک کوتوله آفریقای مرکزی (نام علمی: Ceyx lecontei) نام یک گونه از سرده ماهی‌خورک‌های کوتوله است.
بورسبورن

| بورسبورن   | بورسبورن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Kusel
انجمن شهرداری: Oberes Glantal
حکومت: حکومت
 • شهردار: Franz Sommer
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۹۰ کیلومتر مربع (۱٫۵۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۰۲ متر (۹۹۱ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۳۹۲
 • تراکم: ۱۰۰/کیلومتر مربع (۲۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۶۶۹۰۴
کدهای شماره‌گیری: ۰۶۳۸۳
پلاک خودرو: KUS
وبگاه: www.boersborn-online.de
بورسبورن (به آلمانی: Börsborn) یک شهر در آلمان است که در Glan-Münchweiler واقع شده‌است. بورسبورن ۳۹۲ نفر جمعیت دارد.