مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی
محتوای کتاب > پیشنهادها و نیاز به استراتژی‌های متفاوت

جیکوبز می‌گوید که در بیشتر مسکن‌های یارانه‌ای (از جمله پروژه‌های ملی و دولتی مسکن و مسکن مقرون‌به‌صرفه) این مفروض وجود دارد که قشر کم‌درآمد نیاز به نوعی مسکن ویژه دارند، درحالی‌که که بین نیاز این افراد و افراد توانمند به مسکن تفاوتی وجود ندارد و تفاوت صرفاً در پول موجود ایشان جهت پرداخت هزینه مسکن است. پیشنهاد جیکوبز این است که دولت‌ها به جای روی آوردن به پروژه‌های عظیم و بزرگ‌مقیاس مسکن ملی (که به ایجاد گسیختگی در بافت شهری و جابجایی ساکنان می‌انجامد و ذاتاً با مسکن‌های موجود متفاوت است) هزینه این پروژه‌ها را صرف گارانتی کردن پرداخت مابه‌تفاوت اجاره به سازندگان و سرمایه‌گذاران بخش خصوصی بکنند و تنها محدودیتی که برای سازندگان خردمقیاس بخش خصوصی ایجاد می‌کنند این باشد که مقرر کنند مسکن‌های گارانتی‌شده صرفاً به ساکنان همان منطقه اجاره داده‌شود و اینکه سازندگان در اجاره دادن به اقشار مختلف دست به تبعیض نزنند.
جیکوبز بر آن است که با طرح‌های مسکن مقرون‌به‌صرفه موجود نباید به‌مثابهٔ شهرک‌هایی منزوی و مجزا از بافت شهری برخورد کرد، بلکه باید تلاش داشت تا آن‌ها را با بافت محیطشان پیوند زد و آشتی داد تا هم وضعیت خود پروژه بهبود یابد و هم وضعیت منطقهٔ شهری. او برای این منظور از راهکنش‌هایی چون ایجاد مغازه و ساختمان تجاری جهت کنش با بافت محیط در طبقات همکف این پروژه‌ها، در نظر گرفتن دستفروشان و فروشندگان غذای خیابانی در فضاهای مرزی طرح مسکن و بافت شهری، و گارانتی مابه‌تفاوت اجاره طرح‌ها جهت افزایش غنای قشری ساکنان یاد می‌کند. به گفتهٔ جیکوبز در برخی طرح‌های مسکن که جهت طبقات متوسط ایجاد شده‌اند، ساکنان نسبت به محیط شهری اطراف طرح حس خصومت و عداوت پیدا می‌کنند و تلاش در منزوی کردن مجتمع مسکونی نسبت به بافت شهری بیرون دارند و برای مواجهه با این حس باید با راهکاری تدریجی امنیت بافت بیرونی را افزایش داد و از حضور اقشار مختلف اجتماعی و اقتصادی در داخل مجتمع مطمئن شد.
به باور جیکوبز، توسعهٔ استفاده از خودروها که اتفاقاً با ظهور نظریات ضدشهری و حومه‌محور در شهرسازی همزمان شد، باعث گسیختگی خیابان‌ها و شکنندگی محله‌های شهری شده است. او این فرایند را «فرسایش شهر توسط خودروها» می‌نامد و می‌گوید که در نهایت مشکل اصلی تعداد زیاد خودروها به نسبت عابران پیاده است و نه نفس استفاده از خودروها (که به بهبود کیفیت زندگی انجامیده است)، و همچنین گسترش نیاز به پارکینگ که باعث گسیختگی بافت‌های شهری می‌شود. به گفتهٔ او باید برای مقابله با این فرایند فرسایشی، به فرآیندی که او آن را «سایش خودروها توسط شهر» نامیده است روی آورد که مشتمل است بر راهکنش‌هایی چون عریض‌تر کردن پیاده‌روها به نسبت معبر سواری، کوتاه‌تر کردن بلوک‌های شهری، افزایش تعداد و اولویت‌بندی خودروهای حمل‌ونقل عمومی مثل اتوبوس و خودروهای کار، و استفاده از بن‌بست برای محافظت محلات در برابر ترافیک ناخواسته.
به‌گفتهٔ جیکوبز شهرها آثار هنری نیستند و مساعی معمارانه در جهت زیباسازی شهری که بدون درک نظم ساختاری شهرها صورت می‌گیرد به غنای زندگی شهری چیزی نمی‌افزاید.
جیکوبز می‌گوید که به جای آن باید با ایجاد انقطاعات بصری در خیابان‌ها تصور «بی‌پایانی» را از بین برد، با ایجاد تضاد کاربری بین لندمارک‌ها و بافت اطراف آن‌ها، به آن‌ها شخصیت داد، و از عناصر متحدساز و یکپارچه‌کننده (مثل ردیف درخت، طرح کفپوش پیاده‌رو یا سایبان‌های هم‌شکل) به برخی خیابان‌ها هویت مشخص بخشید.
در زمینهٔ حکمرانی منطقه‌های شهری و برنامه‌ریزی شهری، جیکوبز جلسه‌های رسیدگی عمومی مرسوم در شهرهای آمریکایی را ناکافی می‌داند و می‌گوید که کارشناسان و مدیران شهری باید در دو زمینه خبرگی داشته باشند، یکی مباحث تخصصی و فنی مربوط به رشتهٔ خود و دیگری آشنایی با منطقهٔ شهری و مسائل و معضلات آن، و ازین رو ساختار سازمانی عمودی (که در آن ادارات تخصصی مدیریت تمام امور مربوط به رشتهٔ خود در کل سطح شهر را بر عهده دارند) پاسخگوی مسائل شهری نیست و از سوی دیگر کارایی برخی ادارات شهری (مثل پلیس یا آتش‌نشانی) در ساختار سازمانی افقی (که در آن ادارات محلی مدیریت تمام رشته‌ها در آن منطقه را بر عهده دارند) کاهش می‌یابد و ازین رو در مدیریت امور شهری باید ساختارهای سازمانی ترکیبی و منعطفی ایجاد کرد. به گفتهٔ جیکوبز حکمرانی مناطق شهری باید به گونه‌ای باشد که ساختاری برای ارتباط شهروندان با نهادهای دولتی و توان تاثیرگذاری و فشار ایشان را بر آن‌ها ایجاد کند و به این منظور باید حداکثر مساحت جغرافیایی هر منطقه شهری (که سرپرست یا شهردار خاص خود را داشته باشد) را تقریباً یک و نیم مایل مربع (حدود چهار کیلومتر مربع) در نظر گرفت، و جمعیت آن باید بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر باشد.
در نهایت جیکوبز بر آن است که رویکرد صحیح به مسائل شهری با شناخت صحیح از چیستی آن‌ها حاصل می‌شود. جیکوبز با نقل قول از مقالهٔ وارن ویور، که مسائل علمی را به سه دستهٔ «مسائل ساده» (مسائلی که دو متغیر اصلی مرتبط به هم دارند و می‌توان رفتارشان را با سنجش این متغیرها تشریح کرد، مثلاً قانون بویل)، «مسائل پیچیدهٔ بدون ساختار» (که شامل تعداد بسیار زیادی [مثلا میلیاردها] متغیر هستند و برای تشریح آن‌ها از روش‌های آماری و احتمالات استفاده می‌شود، مثل قوانین ترمودینامیک) و «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» (که شامل تعداد بسیار زیادی متغیر وابسته به هم هستند، مثل پزشکی و زیست‌شناسی) تقسیم می‌کند، می‌گوید که مسائل شهری از نوع «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» هستند و باید عوامل تأثیرگذار بر شهر را بی‌شمار و وابسته به هم دید. به گفتهٔ او مشکل بنیادی نظریات شهری معاصر مثل طرح باغ‌شهر ابنیزر هوارد این است که با شهر به مثابه مسئله‌ای از نوع «مسائل ساده» برخورد می‌کنند (دو متغیر هوارد در طرح باغشهر تعداد خانه‌های مسکونی و میزان مشاغل موجود بود) و از سوی دیگر طیف طرح‌هایی چون شهر درخشان لو کوربوزیه شهر را در ردهٔ «مسائل پیچیدهٔ بدون ساختار» دسته‌بندی می‌کردند و تلاش داشتند تا از روش‌های آماری و احتمالات به حل مسائل شهری بپردازند. به باور جیکوبز رویکرد صحیح در مواجهه با مسائل شهری، نگاه به آن‌ها به مثابهٔ «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» (مشابه مسائل پزشکی و زیست‌شناسی) است و باید در آن‌ها به فرایندها توجه داشت و از مصداق به مفهوم رسید، و مانند پزشکی که در معاینه فرد با استفاده از اصول علت‌شناسی و مطالعهٔ عینی علائم و نشانه‌های بیماری، بیماری را تشخیص می‌دهد و سپس دست به تجویز درمان مختص آن بیماری می‌کند و به دنبال استدلال عقلانی دربارهٔ بیماری نیست، در مواجهه با مسائل شهری باید آن‌ها را پدیده‌هایی طبیعی و ارگانیک دید و با استقرای فرآیندهای شهری و کاتالیزورهای آن‌ها به راهکنش‌هایی روی آورد که به بهبود کیفیت زندگی شهری می‌انجامند و کمترین آسیب را به بافت شهری وارد می‌کند.