stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پوپولیسم جناح چپ
توسط کشورها > کشورهای اروپایی > آلمان

حزب سوسیالیسم دموکراتیک به صراحت تحت پوپولیسم چپ به ویژه توسط دانشگاهیان آلمان مورد مطالعه قرار گرفت. این حزب پس از اتحاد مجدد آلمان تشکیل شد و از آنجا که متکی به ضد نخبه گرایی و توجه رسانه‌ها توسط یک رهبری کاریزماتیک بود، شبیه پوپولیست‌های راست گرا بود. این حزب تا حدودی برای همان پایگاه رای‌دهندگان با پوپولیست‌های راست‌گرای رقابت کرد، هرچند که به یک بستر جدی تر در آلمان شرقی تکیه داشت. این امر با احساسات ضد مهاجرتی ترجیح داده شده توسط برخی از رای‌دهندگان محدود می‌شد، اگرچه برای مثال این خطوط را اسکار لافونتین عبور داد، وی اصطلاحی را که قبلاً با حزب نازی، Fremdarbeiter (کارگران خارجی) مرتبط بود، در کارزار انتخاباتی خود در سال ۲۰۰۵ به کار برد. حزب سوسیالیسم دموکراتیک در سال ۲۰۰۷ در حزب چپ ادغام شد.
توسط کشورها > کشورهای اروپایی > یونان

سیریزا که از زمان انتخابات ژانویه ۲۰۱۵ به عنوان بزرگ‌ترین حزب شناخته شد، پس از آنکه در اکثر خواسته‌های جنبشهای مردمی در یونان در جریان بحران بدهی دولت، سیستم عامل پوپولیست چپ به عنوان یک حزب چپگرا توصیف شد. صفات پوپولیستی در پلتفرم سیریزا شامل اهمیت روزافزون «مردم» در شعارهای آنها و «ما / مردم علیه آنها / استقرار» تضاد در مبارزات انتخاباتی است. درمورد مهاجرت و حقوق دگرباشان جنسی، سیریزا شامل موارد زیر است. سیریزا خود برچسب «پوپولیست» را نمی‌پذیرد.
توسط کشورها > کشورهای اروپایی > ایتالیا

جنبش پنج ستاره ایتالیا (M5S)، که بزرگ‌ترین حزب در انتخابات عمومی ۲۰۱۸ شد، اغلب به عنوان یک حزب پوپولیست بزرگ چادر توصیف شده‌است اما گاهی اوقات نیز به عنوان یک جنبش پوپولیستی چپ گرا شناخته می‌شود. در واقع «پنج ستاره»، که به پنج موضوع اصلی حزب اشاره دارد، آب عمومی، حمل و نقل پایدار، توسعه پایدار، حق دسترسی به اینترنت و محیط زیست است، پیشنهادهای معمول احزاب پوپولیست چپ. با این وجود، M5S علی‌رغم سابقه چپ خود، اغلب نظرات راست گرایانه را در مورد مهاجرت ابراز داشته‌است.
در سپتامبر ۲۰۱۹، M5S با حزب جبهه دموکراتیک (PD) و چپ و آزاد و برابر (LeU)، با جوزپه کونته در راس آن، دولتی تشکیل داد. از دولت بعضاً به عنوان کابینه پوپولیست چپ یاد می‌شود.
توسط کشورها > کشورهای اروپایی > هلند

حزب سوسیالیست پس از کنار گذاشتن مسیر کمونیستی خود در سال ۱۹۹۱، یک پلتفرم پوپولیست چپ را اداره کرده‌است. اگرچه برخی اشاره کرده‌اند که این حزب طی سالیان سال کمتر پوپولیست شده‌است، اما همچنان در اعلامیه‌های انتخاباتی اخیر خود ضد نخبه پرستی را شامل می‌شود. با آنچه ابرقول اروپا می‌داند مخالف است.
توسط کشورها > کشورهای اروپایی > اسپانیا

حزب پوپولیست چپ گرا Podemos در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۱۴ به ۸ درصد آرا ملی دست یافت. پودموس به دلیل پرهیز از زبان بومی گرایانه که با پوپولیستهای راست گرایانه رایج است، می‌تواند همه رای‌دهندگان چپ را که از استقرار سیاسی ناامید شده‌اند، جلب کند بدون اینکه در مبارزه سیاسی منطقه ای طرف شود. در انتخابات سال ۲۰۱۵ پارلمان ملی، پودموس به ۲۰٫۶۵٪ آرا reached رسید و پس از حزب محافظه کار خلق با ۲۸٫۷۱٪ و حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا با ۲۲٫۰۲٪ سوم به سومین حزب بزرگ پارلمان تبدیل شد. در پارلمان جدید، پودموس ۶۹ از ۳۵۰ کرسی را در اختیار دارد و این نتیجه باعث پایان یافتن سیستم سنتی دو حزب اسپانیا می‌شود. در مصاحبه نوامبر ۲۰۱۸ با ژاکوبن, Novemberigo Errejón استدلال می‌کند که Podemos برای پیروزی در انتخابات بیشتر به استراتژی جدید «ملی-مردمی» نیاز دارد.
توسط کشورها > کشورهای آمریکای جنوبی > آرژانتین

کریستینا فرناندز د کرشنر (به رئیس‌جمهور آرژانتین ۲۰۰۷–۲۰۱۵) و همسرش نستور کرشنر گفته شد برای تمرین Kirchnerism، یک نوع پرونیسم که اغلب در کنار دیگر ذکر شد جزر و مد صورتی دولت در آمریکا لاتین. وی در زمان مسئولیت کریستینا فرناندز دو کرچنر علیه برخی از توافق‌نامه‌های تجارت آزاد مانند منطقه پیشنهادی تجارت آزاد قاره آمریکا صحبت کرده‌است. مشخص شد که دولت وی با افزایش مالیات، به ویژه صادرات محصولات کشاورزی در اواخر دهه ۲۰۰۰، رونق کالاها، صادرات اصلی آرژانتین، به منظور تأمین بودجه برنامه‌های اجتماعی مانند بورس‌های دانشگاه PROGRESAR، تخصیص جهانی برای یارانه کودک (که معمولاً به عنوان AUH در آرژانتین شناخته می‌شود، Asignación Universal por Hijo)، یک مزیت آزمایش شده برای خانواده‌هایی که فرزندان واجد شرایط یارانه هستند و اصلاحات اجتماعی مترقی مانند به رسمیت شناختن ازدواج همجنسگرایان.
توسط کشورها > کشورهای آمریکای جنوبی > برزیل

در برزیل، بزرگ‌ترین رهبر محبوب لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، سی و پنجمین رئیس‌جمهور برزیل است که بر اساس سیاست خود برای مبارزه با نابرابری اجتماعی، تغییرات گسترده حمایت مردمی را ایجاد کرد و جنبشی به نام لولیسم ایجاد کرد.
توسط کشورها > کشورهای آمریکای جنوبی > بولیوی

رهبری سیلز زوازو پوپولیسم چپ و نیز رئیس‌جمهور سابق سوسیالیست ایو مورالس را امتحان کرد.
توسط کشورها > کشورهای آمریکای جنوبی > اکوادور

رافائل کورئا، رئیس‌جمهور سابق اکوادور، بر اهمیت «گفتمان پوپولیستی» تأکید کرده و تکنوکرات‌ها را برای کار در این زمینه برای اکوادورهای مشترک ادغام کرده‌است. در درگیری بین مردم بومی و دولت، کورئا سازمان‌های غیردولتی خارجی را مقصر عامل سوءاستفاده از مردم بومی دانسته‌است.
توسط کشورها > کشورهای آمریکای جنوبی > ونزوئلا

دوره ریاست جمهوری هوگو چاوز شبیه ترکیبی از خرد مردمی و رهبری کاریزماتیک با سوسیالیسم دکترین بود. همچنین توصیف شد که دولت چاوز «بازگشت» به ناسیونالیسم پوپولیستی و توزیع مجدد بود.
توسط کشورها > ایالات متحده

هوی لانگ، فرماندار آتشین دوران رکود بزرگ، تبدیل به سناتور لوئیزیانا، نمونه اولیه پوپولیسم جناح چپ در ایالات متحده بود و از توزیع مجدد ثروت در طرح خود به اشتراک بگذارید ثروت ما بود. در همین حال، برنی سندرز، سوسیالیست دموکراتیک که خود توصیف می‌شود، نمونه ای از یک سیاستمدار پوپولیست چپ مدرن است.
برای مطالعهٔ بیشتر

Weyland, Kurt (2013). "The Threat from the Populist Left". Journal of Democracy. 24 (3): 18–32. doi:10.1353/jod.2013.0045.
March, Luke (2007). "From Vanguard of the Proletariat to Vox Populi: Left-Populism as a 'Shadow' of Contemporary Socialism". SAIS Review of International Affairs. 27 (1): 63–77. doi:10.1353/sais.2007.0013.
اسکار لافونتین، عضو حزب چپ
پابلو ایگلسیاس، رهبر پودموس
خلیج تایلند

| خلیج تایلند | خلیج تایلند |
| --- | --- |
Gulf of Siam: Gulf of Siam
Location of the gulf: Location of the gulf
موقعیت: جنوب شرق آسیا
مختصات: ۰۹°۳۰′ شمالی ۱۰۲°۰۰′ شرقی﻿ / ﻿۹٫۵۰۰°شمالی ۱۰۲٫۰۰۰°شرقی﻿ / 9.500; 102.000
گونه: Gulf
درون‌شارش‌های کلان: دریای جنوبی چین
مساحتِ رو: ۳۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۲۰٬۰۰۰ مایل مربع)
میانگین ژرفا: ۵۸ متر (۱۹۰ فوت)
بیشترین ژرفا: ۸۵ متر (۲۷۹ فوت)
موقعیت خلیج تایلند
خلیج تایلند (به تایلندی: อ่าวไทย) یا خلیج سیام شاخهٔ کم‌عمقی از دریای جنوبی چین در اقیانوس آرام است که در بین تایلند (از جنوب‌غربی تا شمال)، کامبوج و ویتنام جنوبی (در شمال‌شرقی) واقع گردیده و شبه‌جزیره مالایا را این مناطق جدا می‌سازد.
خلیج تایلند بین ۵۰۰ تا ۵۶۰ کیلومتر عرض و بین ۷۲۰ تا ۸۰۰ کیلومتر درازا دارد. رود چائو پرایا که بانگکوک، مهمترین بندر خلیج تایلند در دهانهٔ آن واقع شده‌است به این شاخاب می‌ریزد. از دیگر بنادر مهمی که در حاشیهٔ خلیج تایلند قرار دارند می‌توان به بندرهای پاتانی، سینگورا، پاک پهانانگ و چانتابوری در تایلند، رئام، کامپوت و کپ در کامبوج و راچ گیا در ویتنام اشاره نمود. همچنین آب‌های کم‌عمق حاشیهٔ سواحل خلیج تایلند از لحاظ اقتصادی مناطق مناسبی برای ماهیگیری به‌شمار می‌روند.
شرق شرق است

| شرق شرق است | شرق شرق است |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
کارگردان: دامین اودانل
تهیه‌کننده: لزلی آدوین
فیلمنامه‌نویس: ایوب‌خان دین
بازیگران: اوم پوری لیندا باست جردن روتلج آرچی پنجابی کریس بیسن جان باردون رزالیند مارچ
موسیقی: دبورا مولیسون
فیلم‌بردار: برایان توفانو
تدوین‌گر: مایکل پارکر
شرکت تولید: فیلم‌فور پروداکشنز بی‌بی‌سی فیلمز Assassin Films
توزیع‌کننده: فیلم‌فور پروداکشنز (انگلستان) میرامکس (آمریکا)
تاریخ‌های انتشار:  ۵ نوامبر ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-۱۱-۰۵)  
مدت زمان: ۹۶ دقیقه
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی/اردو-هندی
هزینهٔ فیلم: ۱٫۹ میلیون پوند استرلینگ
فروش گیشه: ۱۰ میلیون پوند استرلینگ
شرق شرق است (انگلیسی: East Is East) فیلمی به کارگردانی دامین اودانل است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به اوم پوری، لیندا باست، آرچی پنجابی و گری لوئیس اشاره کرد.
این فیلم جایزه بفتای بهترین فیلم را در پنجاه و سومین دوره جوایز بفتا در سال ۲۰۰۰ میلادی از آن خود کرد.
داستان فیلم

داستان فیلم ماجرای یک خانواده مسلمان پاکستانی مقیم انگلیس و جدال درونی آنها برای تطبیق با فرهنگ و اخلاقیات جامعه تازه است. پدر خانواده که با وجود ازدواج با یک زن انگلیسی و بیش از دو دهه زندگی در کشور تازه هنوز دلبسته سنت‌ها و اخلاقیات سرزمین مادری خود است، با تهدید و ارعاب و جدال و کشمکش داخلی، خانواده خود را تا مرز ویرانی پیش می‌برد.
مسیحی‌شدن مردمان ژرمن

تصویری از مسیح در قرن نهم به عنوان یک جنگجوی قهرمان (Psalter اشتوتگارت، فصل ۲۳، تصویر مزمور ۹۱:۱۳)
اقوام ژرمن در دوران باستان متأخر و قرون وسطای آغازین به تدریج تحت تأثیر مسیحیت قرار گرفتند. تا سال ۷۰۰ پس از میلاد، انگلستان و فرانسه رسماً مسیحی بودند و تا سال ۱۱۰۰، پاگانیسم ژرمنی نیز نفوذ سیاسی خود را در اسکاندیناوی از دست داد.
تاریخچه

در قرن چهارم، روند اولیه مسیحی شدن مردمان‌گوناگون‌ژرمن، تا حدی به واسطه نفوذ امپراتوری روم که یک نظام مسیحی بود در میان پاگان‌های اروپایی تسهیل شد. تا زمان سقوط امپراتوری روم غربی، قبایل ژرمنی که به آنجا مهاجرت کرده بودند (به استثنای ساکسون‌ها، فرانک‌ها و لمباردها) به مسیحیت گرویده بودند. بسیاری از آنها، به ویژه گوت‌ها و وندال‌ها آریانیسم را به جای تثلیث پذیرفتند. شورای نخست نیقیه یا ارتدکس) که مسیحیت خلقیدونی به جزم‌اندیشی در اعتقادنامه نیقیه را تعریف کرده‌است. ظهور تدریجی مسیحیت ژرمنی، به‌ویژه در میان گروه‌های مرتبط با امپراتوری روم، گاهی داوطلبانه بود. از قرن ششم، مردم‌ژرمن توسط مبلغان کلیسای کاتولیک تغییر مذهب دادند (یا از آریانیسم به کاتولیک گرویدند).
بسیاری از گوت‌ها به عنوان افرادی خارج از امپراتوری روم به مسیحیت گرویدند. بعضی اعضای قبایل دیگر زمانی که آن قبایل در داخل امپراتوری روم مستقر شدند به مسیحیت گرویدند و بیشتر فرانک‌ها و آنگلوساکسون‌ها چند نسل بعد به دین مسیحیت گرویدند. در طول قرن‌های پس از سقوط روم، با افزایش جدایی شرق و غرب بین اسقف‌نشین‌های وفادار به پاپ‌روم در کلیسای کاتولیک‌غربی و وفادار به سایر پاتریارک‌های کلیسای ارتدکس شرقی، بیشتر مردمان ژرمن (به استثنای گوت‌های کریمه و چند گروه دیگر شرقی) به تدریج با کلیسای کاتولیک در غرب متحد شدند، این اتفاق در زمان سلطنت شارلمانی شدت بیشتری گرفت.
تاریخچه > گوت‌ها

در قرن سوم، قبایل‌ژرمن‌شرقی به استپ‌ها، شمال دریای سیاه در جنوب غربی اوکراین، شبه‌جزیره کریمه و از آنجا به بیسارابیا و رومانی امروزی مهاجرت کردند. گروتونگی‌ها یا اوستروگوت‌ها به زندگی در بیسارابیا و تروینگی‌ها به زندگی در استان‌های مولدووا و والاچیا، جایی که آن‌ها کائوکالند می‌نامیدند پرداختند. فرهنگ و هویت گوت‌ها تأثیر زیادی از مردم ژرمن‌شرقی مانند سرم‌ها، داس‌ها و رومی‌های ساکن در آن مناطق گرفته بود. در همان زمان، مهاجمان گوت بسیاری از رومی‌ها، از جمله بسیاری از مسیحیان، را به اسارت گرفتند.
اولفیلاس، یا ولفیلا، پسر یا نوه یکی از مسیحیان ساداگولتینا (در نزدیکی پارناسوس) در کاپادوکیه بود که توسط گوت‌ها به اسارت درآمده بود. در سال ۳۳۷ یا ۳۴۱ اولفیلاس توسط امپراتور آریان کنستانتیوس دوم برای دعوت گوت‌ها به مسیحیت به نزد آنها فرستاده شد و او اولین اسقف گوت‌ها (آریانی مسیحی) شد. تا سال ۳۴۸ میلادی، یکی از پادشاهان گوت به نام ریکوس پاگان شروع به آزار و اذیت گوت‌های مسیحی کرد، و اولفیلاس و بسیاری دیگر از گوت‌های مسیحی، به داخل مرزهای امپراتوری روم گریختند.
بین سالهای ۳۴۸ و ۳۸۳، اولفیلاس کتاب مقدس را به زبان گوتی ترجمه کرد. بنابراین برخی از مسیحیان آریانی در غرب از زبان‌های بومی، در این مورد از جمله زبان گوتی و لاتین، برای موارد مذهبی استفاده می‌کردند.
تاریخچه > فرانک‌ها و آلامانی‌ها

فرانک‌های پاگان که از قرن سوم به گُل مهاجرت کرده بودند همراه با مروونژی‌ها در روز کریسمس در سال ۴۹۸ به کلیسای کاتولیک گرویدند، پس از نبرد تولبیاک، زمانی که کلوویس یکم مسیحی ش شد و در رنس غسل تعمید یافت. جزئیات این رویداد توسط گریگوری تور نقل شده‌است که سال‌ها بعد در قرن ششم آن‌ها را ثبت کرد. پس از تغییر دین، او فرانک‌ها را به عنوان دشمن بدعت‌گذاران و بربرهای آریانی معرفی کرد. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که کلوویس در ایجاد اختلاف مذهبی بین ویزیگوت‌های آریانی و گالو-رومی‌ها شکست خورده‌است و هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که مذهب انگیزه جنگ‌های او بوده‌است. بسیاری از اشراف فرانک در گرویدن به مسیحیت از کلوویس پیروی کردند، اما گرویدن همه رعایای او پس از تلاش‌های بسیار و در برخی مناطق طی دو قرن بعدی اتفاق افتاد. وقایع‌نگاری سنت دنیس نقل می‌کند که پس از تغییر دین کلوویس، تعدادی از پاگان‌ها که ناراضی بودند در اطراف راگناچار که نقش مهمی در به قدرت رسیدن اولیه کلوویس ایفا کرده بود، گرد آمدند. اگرچه متن در مورد علت دقیق آن نامشخص است، کلوویس راگناچار را اعدام کرد. در درجه اول به دلیل کار شبکه رو به گسترش صومعه‌ها، بر بخش‌هایی که بر پذیرش مسیحیت مقاومت می‌کردند غلبه شد.
آلامان‌ها تنها پس از یک دوره تلفیق در قرن هفتم، با تقلید تدریجی از مذهب جدید اشراف مروونژی، مسیحی شدند. لمباردها با ورود به ایتالیا، مسیحیت کاتولیک را نیز در قرن ششم پذیرفتند.
تا سال ۱۰۶۶، زمانی که دانمارکی‌ها و نورس‌ها جایگاه خود را در بریتانیا از دست داده بودند، کارهای مذهبی و تبلیغی در آلمان عمدتاً توسط مبلغان آنگلوساکسون سازماندهی می‌شد و موفقیت‌های متفاوتی داشت. یک رویداد کلیدی قطع بلوط دونار در سال ۷۲۳ در نزدیکی فریتزلار توسط سنت بونیفایس، رسول آلمانی‌ها و اولین اسقف اعظم ماینس بود.
تاریخچه > ساکسون‌های قاره‌ای

تغییر دین ساکسون‌های قدیم توسط نیروی نظامی و شارلمانی صورت گرفت و فرانک‌ها در یک مجموعه لشکرکشی (جنگ‌های‌ساکسون) با موفقیت به پایان رسید، که از سال ۷۷۲ با نابودی ایرمنسول آنها شروع شد و با شکست او به اوج خود رسید. قتل‌عام رهبران ساکسون در کشتار وردن در سال ۷۸۷ و انقیاد این نژاد بزرگ با جابه‌جایی اجباری جمعیت ساکسون‌ها به قلمرو فرانک‌ها و به‌عکس صورت گرفت.
تاریخچه > انگلستان

مسیحی شدن انگلستان آنگلوساکسون در حدود سال ۶۰۰ میلادی، تحت تأثیر مأموریت گریگوری از جنوب شرقی و هیئت هیبرنو-اسکاتلندی از شمال غربی آغاز شد. پاپ گریگوری یکم اولین اسقف اعظم کانتربری، آگوستین کانتربری، را در سال ۵۹۷ به جنوب انگلستان فرستاد. روند تغییر مذهب معمولاً از بالای سلسله مراتب اجتماعی به سمت پایین پیش می‌رفت، عموماً به صورت مسالمت آمیز صورت می‌گرفت، با گرویدن یک حاکم محلی به مسیحیت، رعایای او نیز اسماً مسیحی می‌شدند. این فرایند اغلب جزئی بود، شاید به دلیل سردرگمی در مورد ماهیت دین جدید، یا به دلیل تمایل به استفاده از بهترین موارد هر دو سنت. یک مورد معروف در این مورد، پادشاه آنگلیا شرقی رادوالد بود که محراب مسیحی را در معبد پاگانی خود برپا کرد. محل دفن مشکوک او در ساتون‌هو تأثیرات مشخصی از آیین‌های تدفین مسیحی و پاگانی را نشان می‌دهد.
آخرین پادشاه پاگان آنگلوساکسون از جوت‌ها پادشاه آروالد از جزیره وایت، در نبرد در ۶۸۶ در مبارزه در برابر تحمیل مسیحیت در پادشاهی خود را کشته شد.
در طول دوره طولانی تهاجم وایکینگ‌ها و استقرار آن‌ها در انگلستان آنگلوساکسون، ایده‌های پاگانی و مناسک مذهبی، عمدتاً در دانلا در طول قرن نهم و به ویژه در پادشاهی نورثامبریا، که آخرین پادشاه آن به عنوان یک کشور مستقل بر آن حکومت کرد، بازگشت کرد. ایالت اریک یکم بود، یک وایکینگ، احتمالاً پاگان و حاکم تا سال ۹۵۴ پس از میلاد.
تاریخچه > اسکاندیناوی

اسکاندیناوی آخرین بخش از اروپای ژرمن بود که که به مسیحیت گروید و بیشترین مقاومت را داشت. از قرون وسطای میانه، سرزمین‌های شمال اروپا به تدریج تحت رهبری آلمانی‌ها به مسیحیت گروید و تحت هدایت کلیسا به دولت‌های ملی تبدیل شد.
بعدها، اشراف‌زادگان آلمانی و اسکاندیناوی قدرت خود را به اقوام فنلاندی، سامی، بالت‌ها و برخی از مردم اسلاو نیز گسترش دادند.
مشخصات

غسل تعمید کلوویس دو ویژگی مهم مسیحی‌سازی اروپا را برجسته می‌کند. کلوتیلد، همسر کلوویس اول، یک مسیحی‌خلقیدونی بود و نقش مهمی در تغییر مذهب شوهرش داشت. مدت‌ها پیش از غسل تعمید کلوویس، او به پسرانش اجازه تعمید داده بود. با این حال، دلیل قاطع کلوویس برای پذیرفتن ایمان مسیحی، این اعتقاد بود که او از مسیح کمک‌های روحانی دریافت می‌کرد. او در نبرد تولبیاک از مسیح برای پیروزی در نبرد درخواست کرد. کلوویس پیروز شد و پس از آن توسط رمیجوس به او ایمان مسیحی آموزش داده شد.
اینکه فردی پاگان مانند کلوویس می‌تواند از مسیح درخواست کمک کند، سازگاری پاگانیسم ژرمنی را نشان می‌دهد. در سنت‌چندخدایی‌ژرمنی، «اگر درخواست فرد از اودین پذیرفته نمی‌شد، فرد می‌توانست آن درخواست را برای مسیح مطرح کند.» حس انحصارگرایی دینی مسیحیت برای پاگان‌ها ناشناخته بود. در نتیجه، برای پاگان‌ها می‌توانست در تصمیم‌گیری‌های مذهبی آن‌ها سودمند باشد. یک مثال خوب برای این اتفاق، تصویر چندین چکش‌ثور با صلیب‌های حکاکی شده‌است که به عنوان طلسم گردنبند ساخته شده‌است، که باستان شناسان در اسکاندیناوی آن را پیدا کرده‌اند.
غسل تعمید کلوویس یکم نیز عامل مقدس مهمی برای آن‌ها به‌عنوان یک پادشاه ژرمن بود. یک پادشاه ژرمن نه تنها یک حاکم سیاسی بود، بلکه بالاترین مقام مذهبی را برای مردم خود داشت. او را از تبار خدایان می‌دانستند، رهبر فرقه دینی بود و حاصل‌خیزی سرزمین و پیروزی‌های نظامی را بر عهده داشت. بر همین اساس، تغییر دین رهبر آنها تأثیر شدیدی بر مردم او داشت. اگر او قبول عقیده مسیحی را مناسب می‌دانست، این برای آن‌ها نیز ایده خوبی بود.
گرویدن قبایل ژرمنی به‌طور کلی «از بالا به پایین» صورت گرفت (فلچر ۱۹۹۹:۲۳۶)، به این معنا که مبلغان ابتدا قصد داشتند اشراف ژرمنی به مسیحیت بگروند و سپس ایمان جدید خود را بر عموم مردم تحمیل کنند. این به جایگاه مقدس پادشاه در پاگانیسم‌ژرمنی نسبت داده می‌شود: پادشاه موظف است از طرف قوم خود با خدا تعامل داشته باشد، به طوری که عموم مردم هیچ مشکلی در انتخاب شیوه‌های جایگزین برای عبادت توسط پادشاهان‌شان مشاهده نکردند (پادبرگ ۱۹۹۸:۲۹). اگرچه فلچر، ۱۹۹۹:۲۳۸، انگیزه تغییر مذهب را به عملکرد اخلاقیات وفاداری در برابر پاداش که زمینه‌ساز رابطه بین یک پادشاه و همراهانش بود، ربط می‌دهد. در نتیجه، مسیحیت باید برای این جنگ سالاران دوره مهاجرت‌ها به عنوان یک دین قهرمانانه
که برای فاتحان خوشایند می‌بود ساخته می‌شد که با توجه به شکوه و جلال نظامی امپراتوری روم، کار نسبتاً ساده‌ای بود.
بنابراین در ابتدا برای ژرمن‌ها مسیحیت را به عنوان یک جایگزین برای آیین بومی آن‌ها ارائه شد. حاصل این‌کار تلفیق‌گرایی عناصر پاگانیسم و مسیحیت بود، برای مثال تشابه بین اودین و عیسی. تصویری زیبا از این تمایلات، شعر آنگلوساکسون رؤیای رود است، که در آن عیسی در نقش قهرمانانه یک جنگجوی ژرمنی نقش بسته‌است، که با مرگ خود سرسختانه و حتی مشتاقانه روبرو می‌شود. صلیب، طوری صحبت می‌کند که گویی عضوی از گروه نگهبانان مسیح است، در حالی که مرگ خالق خود را تماشا می‌کند، سرنوشت خود را می‌پذیرد و سپس توضیح می‌دهد که مرگ مسیح یک شکست نبود، بلکه یک پیروزی بود. این در تطابق مستقیم با آرمان‌های پاگان‌های ژرمنی و وفاداری به ارباب است.
تحولات بعدی

در امپراتوری مقدس روم در آلمان قرون وسطا، یک جنگ قدرت مداوم بین امپراتور و پاپ وجود داشت که نمونه آن مناقشه اعطای مقام بود.
از قرن شانزدهم، اصلاحات پروتستانی به اوج خود رسید و در سرزمین‌هایی که به زبان‌های ژرمنی صحبت می‌شد (هلند، آلمان، اسکاندیناوی، بریتانیا) شکل گرفت. آخرین امپراتور آلمان که توسط پاپ تاجگذاری کرد ماکسیمیلیان یکم در سال ۱۴۹۳ بود. شکاف مذهبی در نهایت منجر به جنگ سی‌ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸) شد که در نهایت به پیمان وستفالی (۱۶۴۸) و شکاف در مسیحیت آلمانی شد که تا امروز وجود دارد: بیشتر اتریش، لوکزامبورگ، فلاندر دوک نشین برابانت، جنوب (به ویژه بایرن) و آلمان غربی (به ویژه زارلاند و راینلند بخشی از نوردراین-وستفالن) کاتولیک باقی ماندند در حالی که آلمان شمالی و شرقی (به ویژه پروس) لوتری باقی ماندند. در زمان صلح، مذهب حاکم لوتری یا کاتولیک، مذهب رعایایش را تعیین می‌کرد. آخرین پاپ آلمانی، پاپ بندیکت شانزدهم، در جنوب آلمان (باواریا) به دنیا آمد و نتیجه این شکاف بود. قلمروهای سابق زبان کاتولیک باقی ماندند (به استثنای ژنو و سایر مناطق فرانسوی زبان در سوئیس) در حالی که اسکاندیناوی لوتری باقی ماند.
فهرست مبلغان

مبلغان مسیحی در نزد مردم ژرمن:
در نزد گوت‌ها
اولفیلاس (گوت، ۳۴۱–۳۸۳)
در نزد لمباردها
سنت سورینوس نوریکوم (قرن ۵)
یوگیپوس
در نزد آلامانی‌ها
فریدولین ساکینگن
کلمبانوس (ایرلندی، قرن ششم)
سنت گال
در نزد آنگلوساکسون‌ها
لیوهارد کانتربری (قرن ششم)
آگوستین کانتربری (۵۹۷–۶۰۴)
لارنس کانتربری
ملیتوس
چاد مرسیا (قرن هفتم)
سنت هونوریوس (قرن هفتم)
آیدان لیندیسفارن (قرن هفتم)
در نزد امپراتوری فرانک‌ها
سنت ترودپرت (ایرلندی، قرن هفتم)
سنت رامبولد
سنت بونیفایس (انگلیسی، قرن هشتم)
سنت والپورگا ، سنت ویلیبالد و سنت وینیبالد (برادر و برادران انگلیسی در حال کمک به سنت بونیفاس)
سنت ویلفرد
سنت ویلیبرورد
سنت ویلهاد
سنت لوبوین
سنت لیوجر
سنت اوالد
سنت سویتبرت کایزرسورث
سنت پیرمین (قرن هشتم)
شارلمانی
در نزد باواریایی‌ها
سنت کوربینین (قرن هشتم)
در نزد اسکاندیناوی
انسگر (قرن نهم)
کتاب‌شناسی

فلچر، ریچارد (۱۹۹۷)، تبدیل اروپا: از پاگانیسم به مسیحیت ۳۷۱–۱۳۸۶ م. لندن: هارپر کالینز.
فلچر، ریچارد (۱۹۹۹)، تبدیل بربرها: از پاگانیسم به مسیحیت ، انتشارات دانشگاه کالیفرنیا.
مک مولن، رمزی (۱۹۸۶)، مسیحی کردن امپراتوری روم، ۱۰۰–۴۰۰ پس از میلاد. انتشارات دانشگاه ییل
Padberg, Lutz E. von (1998)، Die Christianisierung Europas im Mittelalter , Reclam Verlag.
راسل، جیمز سی (۱۹۹۴)، آلمانی شدن مسیحیت اولیه قرون وسطی: رویکردی اجتماعی-تاریخی به تحول مذهبی ، انتشارات دانشگاه آکسفورد (۱۹۹۴)،شابک ‎۰-۱۹-۵۱۰۴۶۶-۸.
سالیوان، ریچارد. E. (1953)، «مبلغ کارولینگی و پاگان»، Speculum vol. 28، صص. ۷۰۵–۷۴۰.
وستینسون، آوری (۲۰۰۰). مسیحی شدن ایسلند: کشیشان، قدرت و تغییرات اجتماعی ۱۰۰۰–۱۳۰۰، آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد.
مجسمه حک شده بر سنگ قبر فرانک کونیگزوینتر (قرن هفتم)، که به عنوان اولین شاهد حضور مسیحیان در راین‌لند آلمان شناخته می‌شود. این شکل احتمالاً تصویری از مسیح به عنوان یک جنگجوی قهرمان است که یک نیزه در دست دارد و یک هاله یا تاجی از پرتوها از سر او بیرون می‌زند.
دانشگاه اسلو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Universitet i Oslo: Universitet i Oslo
لاتین: Universitas Osloensis: لاتین: Universitas Osloensis
نام پیشین: دانشگاه سلطنتی فردریک (۱۸۱۱-۱۹۳۹)
نوع: عمومی
بنیانگذاری شده: ۲ سپتامبر ۱۸۱۱
رئیس دانشگاه: سوین استولن
اعضای هیئت علمی: ۳,۷۸۰ (۲۰۱۷)[نیازمند منبع]
کارمندان مدیریتی: ۲,۶۶۸ (۲۰۱۷)[نیازمند منبع]
دانشجویان: ۲۸,۰۰۷ (۲۰۱۷)[نیازمند منبع]
موقعیت: اسلو، نروژ
تعلق ورزشی به: انجمن دانشگاهی اروپایی،  انجمن صنفی دانشگاه‌های اروپایی پژوهش‌گر، شبکه دانشگاه های پایتخت های اروپا
وبگاه: uio.no
پردیس مرکزی دانشگاه
دانشگاه اسلو (به نروژی: Universitetet i Oslo)(به لاتین: Universitas Osloensis)، یکی از دانشگاه‌های دولتی نروژ و قدیمی‌ترین، بزرگترین و پرافتخارترین دانشگاه در نروژ است. این دانشگاه در سال ۱۸۱۱ میلادی با نام دانشگاه سلطنتی فردریک گشایش یافت. دانشگاه از دانشگاه تازه تأسیس هومبولت برلین الگو برداری شد و نامش را از فردریک ششم پادشاه دانمارک-نروژ دریافت کرد. نام این دانشگاه در سال ۱۹۳۹ به دانشگاه اسلو تغییر یافت.
دانشگاه اسلو دارای دانشکده‌های الهیات، حقوق، پزشکی، علوم انسانی، ریاضیات (مهندسی و علوم پایه)، علوم طبیعی، علوم اجتماعی، آموزش و دندان پزشکی است. ساختمان اصلی دانشگاه همچنان در مرکز شهر در کنار تئاتر ملی، کاخ پادشاهی و مجلس نروژ قرار دارد. دیگر دانشکده‌ها همگی در محله بلیندرن (Blindern) قرار دارند که از سال ۱۹۳۰، میزبان دانشکده‌های دانشگاه اسلو بوده‌است. دانشکده پزشکی دانشگاه اسلو بین چند بیمارستان اسلو پخش شده‌است.
جوایز نوبل

پژوهشگران این دانشگاه تاکنون ۵ بار موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌اند:
فریتیوف نانسن - سال ۱۹۲۲ - با وجود اینکه کار علمی او باعث نائل شدنش به این جایزه نشد - صلح
راگنار فریش (Ragnar Frisch) - سال ۱۹۶۹ - اقتصاد
آد هسل (Odd Hassel) - سال ۱۹۶۹ - شیمی
ایوار گیوِر (Ivar Giæver) - سال ۱۹۷۳ - فیزیک
تریگوه هاولمو (Trygve Haavelmo) - سال ۱۹۸۹ - اقتصاد
پانویس و منابع

↑  "University of Oslo (UiO) - Maritime & North Sea Energy Law Education". EduMaritime.net. Retrieved 24 Oct 2018.
↑  به نروژی Det Kongelige Frederiks Universitet و به لاتین Universitas Regia Fredericiana
| ن ب وشبکه آموزشی دانشگاه‌های پایتخت‌های اروپا (یونیکا) | ن ب وشبکه آموزشی دانشگاه‌های پایتخت‌های اروپا (یونیکا) |
| --- | --- |
  آمستردام   آنکارا   فنی خاورمیانه   آتن   بلگراد   آزاد برلین   هومبولت برلین   کمنیوس براتیسلاوا   آزاد بروکسل   آزاد بروکسل(فلاماندی)   بخارست   بوداپست   کپنهاگ   دوبلین   هلسینکی   لوزان   لیسبون   جدید لیسبون   لیوبلیانا   کینگز لندن   مستقل مادرید   کمپلوتنسه مادرید   دولتی مسکو   نیکوزیا   اسلو   پاریس ۱   پاریس ۳   پیر و ماری کوری   دوفین پاریس   کارلف   ریگا   رم ۳   ساپینزا رم   تورورگاتا رم   اسکوپیه   صوفیه   استکهلم   تالین   فناوری تالین   تیرانا   وین   ویلینوس   ورشو   زاگرب :   آمستردام   آنکارا   فنی خاورمیانه   آتن   بلگراد   آزاد برلین   هومبولت برلین   کمنیوس براتیسلاوا   آزاد بروکسل   آزاد بروکسل(فلاماندی)   بخارست   بوداپست   کپنهاگ   دوبلین   هلسینکی   لوزان   لیسبون   جدید لیسبون   لیوبلیانا   کینگز لندن   مستقل مادرید   کمپلوتنسه مادرید   دولتی مسکو   نیکوزیا   اسلو   پاریس ۱   پاریس ۳   پیر و ماری کوری   دوفین پاریس   کارلف   ریگا   رم ۳   ساپینزا رم   تورورگاتا رم   اسکوپیه   صوفیه   استکهلم   تالین   فناوری تالین   تیرانا   وین   ویلینوس   ورشو   زاگرب