عبدالله بن طاهر
واگذاری حکومت خراسان به عبدالله بن طاهر

سال‌شمار زندگی عبدالله بن طاهر
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   | ۱۸۲ | تولد عبدالله |
|   | ۲۰۵ | تصدی منصب حاجب در کنار تمامی مناصب طاهر در عراق و بغداد با مراجعت او به خراسان |
|   | ۲۰۶ | مأموریت سرکوب نصر بن شبث به دستور مأمون |
|   | ۲۰۹ | تسلیم شدن نصر بن شبث و ارسال وی به بغداد |
|   | ۲۱۰-۱۱ | حرکت به سمت مصر با هدف آرام کردن اوضاع آن سرزمین به دستور مأمون |
|   | ۲۱۱ | تسلیم شدن عبیدالله بن سری و ارسال وی به بغداد |
|   | ۲۱۲ | ترک اسکندریه توسط اندلسی‌ها به موجب شهرت عبدالله و بازگشت آرامش به آن ناحیه |
|   | ۲۱۲ | بازگشت عبدالله از مصر و ورود به بغداد |
|   | ۲۱۲-۱۴ | عزیمت عبدالله به دینور با هدف مقابله با بابک به دستور مأمون |
|   | ۲۱۳-۱۴ | دریافت حکومت خراسان |
|   | ۲۱۵ | ورود به مرو و آغاز حکومت |
|   | ۲۱۵ | برگزیدن نیشابور به پایتختی |
|   | ۲۱۸ | مرگ مأمون و آغاز حکومت معتصم |
|   | ۲۱۹ | وقوع شورش محمد بن قاسم علوی و سرکوب آن و ارسال وی به بغداد |
|   | ۲۲۴ | وقوع شورش مازیار و سرکوب آن و ارسال وی به سامرا |
|   | ۲۲۴ | دستگیری افشین |
|   | ۲۲۶ | اعدام افشین |
|   | ۲۳۰ | وفات عبدالله |
ورود عبدالله به بغداد با شکوه و تشریفات ویژه همراه بود و بزرگ‌ترین شخصیت‌های سیاسی عباسی، مأمون و معتصم، در کنار مردم به پیشواز وی آمدند. پس از بازگشت آرامش به قسمت غربی خلافت در اثر اقدامات عبدالله، در سال ۲۱۳ ه‍.ق/ ۸۲۸ م، حکومت جزیره به عباس، فرزند مأمون، و حکومت شام و مصر به معتصم واگذار گردید و به هریک از آنان در کنار عبدالله، پانصد هزار دینار اهدا شد که این چنین بخششی تا این زمان سابقه نداشت. برابر بودن میزان پاداش عبدالله با عباس و معتصم، جایگاه ویژهٔ او و اعتبارش را در نزد مأمون را به تصویر می‌کشد.
در خصوص واگذاری حکومت خراسان به عبدالله، بنا بر روایتی از طبری، پس از مرگ طاهر، مأمون با نگارش نامه‌ای به عبدالله، مرگ وی را تسلیت گفت و طاهر و حکومتش را ستود. مأمون از عبدالله درخواست کرد که در رقه بماند و جنگ با نصر بن شبث را ادامه دهد و شخصی دیگر را به عنوان جانشین خویش در خراسان برگزیند. عبدالله نیز برادرش، طلحه را جانشین خویش در خراسان ساخت و مأمون، حکم حکومتش را توسط احمد بن ابی خالد و سپاهی که همراهش ساخت، برای وی ارسال کرد. عبدالله در سال ۲۱۳ هجری در بغداد بر مرگ برادرش، طلحه، وقوف یافت. بنا بر نقل اکثریت منابع عاملان مأمون، اسحاق بن ابراهیم و یحیی بن اَکْثَم، خبر مرگ طلحه را به عبدالله رساندند و به وی اختیار قبول حکومت خراسان را اعلام داشتند. اما این خبر غیرقابل پذیرش می‌نماید و احتمالاً ناشی از اختلاط با زمان مرگ علی بن طاهر مدتی پس از آن است؛ چرا که فاصلهٔ مرگ طلحه در سال ۲۱۳ ه‍.ق/ ۸۲۸ م تا زمان حرکت عبدالله به دینْوَر در سال ۲۱۴ ه‍.ق/ ۸۲۹ م، به یک سال می‌رسد و عدم وقوف عبدالله و مأمون بر مرگ طلحه، با وجود حساسیت اخبار خراسان، غیرقابل پذیرش می‌نماید. علاوه بر آن، عبدالله پس از غیبتی هفت ساله، در سال ۲۱۲ ه‍.ق/ ۸۲۷ م وارد بغداد شد و به علت علاقه به این شهر و عدم تمایل به حکومت خراسان، در کنار وقوف به حضور علی بن طاهر برای حکومت خراسان، جانشینی علی در خراسان پس از مرگ طلحه را بر حکومت آن ناحیه ترجیح داد. اما سرانجام با مرگ محمد بن حمید طوسی و پیروزی‌های بابک خرمدین، مأمون مُجاب به گسیل عبدالله به دینور شد.
در سال ۲۱۴ ه‍.ق/ ۸۲۹ م با کشته‌شدن محمد بن حمید طوسی، فرماندهٔ سپاهیان خلیفه، در نبرد با بابک، مأمون به‌ناچار عبدالله را به دینور برای مقابله با بابک گسیل کرد؛ لذا، گزارش ثَعالِبی، در خصوص فرمان حکومت عبدالله بر جبال و آذربایجان همزمان با برگزیدن معتصم به حکومت مصر غیرممکن می‌نماید. البته بنابر روایت زرین‌کوب، مأموریت یافتن عبدالله برای حرکت به سمت دینور و نبرد با خرمدینان در سال ۲۱۲ ه‍.ق به وقوع پیوست. اگرچه عبدالله با حرکت به سمت دینور و برگزیدن علی بن طاهر به جای خویشتن برای حکومت خراسان، عدم تمایل خود به حکومت بر آن سرزمین را به نمایش گذاشته بود، اما مدت کوتاهی پس از اقامت عبدالله در دینور، اسحاق بن ابراهیم و یحیی بن اکثم از سوی مأمون به نزد عبدالله آمدند و پیغام مأمون مبنی بر اختیار عبدالله در برگزیدن حکومت خراسان، آذربایجان یا جنگ با بابک خرمدین را به وی اعلام داشتند و عبدالله نیز در پاسخ حکومت خراسان را پذیرفت. باید این نکته را مدنظر قرار داد که شرایط حاکم بر خراسان در آن زمان، به گونه‌ای بیانگر ضرورت حضور عبدالله در آن ناحیه و در نتیجه، عدم اختیار و آزادی عمل او در برگزیدن و قبول یکی از پیشنهادهای مأمون بود، چرا که بر اساس گزارش ابن اَثیر، علی بن طاهر در نبرد با خوارج کشته شد و محمد بن حمید طاهری در مقابل آنان کاری از پیش نبرد و شابُشتی نیز حملهٔ خوارج به روستای حمرا و قتل بسیاری از زنان و کودکان را ذکر می‌کند که این اتفاقات موجب آشفتگی مأمون شد و همانگونه که ذکر شد، اسحاق بن ابراهیم و یحیی بن اکثم را به نزد عبدالله روانه کرد تا وی را برای حکومت خراسان قسم دهند، چرا که این ناحیه پس از دارالخلافه، مهم‌ترین بخش خلافت بوده است. پس می‌توان از این روایت چنین برداشت کرد که عبدالله در جهت اجرای فرمان مأمون، بهبود اوضاع خراسان و خارج‌نمودن حکومت از اختیار برادرانش، مُلزم به حرکت به سمت خراسان بوده است و به‌همین علت به سرعت خود را مهیای حرکت بدان ناحیه کرد و عازم آن سرزمین گشت. اگرچه به روایت نَفیسی، عبدالله در سال ۲۱۳ ه‍.ق حکومت خراسان را عهده‌دار شد. مأمون همچنین ولایات طبرستان، رویان، دماوند و ری را نیز ضمیمهٔ قلمروی عبدالله بن طاهر نمود.