الکساندر لوکاشنکو

در این رسم نام‌گذاری اسلاوی شرقی،  پدرنامی است. و نام خانوادگی  است.
| الکساندر لوکاشنکو | الکساندر لوکاشنکو |
| --- | --- |
Аляксандaр Лукашэнка: Аляксандaр Лукашэнка
لوکاشنکو در سال ۲۰۲۴: لوکاشنکو در سال ۲۰۲۴
: 
رئیس‌جمهور بلاروس: رئیس‌جمهور بلاروس
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۴: آغاز به کار  ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۴
نخست‌وزیر:  میخائیل چیهیر  سرگئی لینگ  ولادیمیر یرموشین  گنادی نوویتسکی  سرگئی سیدورسکی  میخائیل میاسنیکوویچ  آندری کوبیاکوف  سرگئی روماس  رومن گولوچنکو 
پس از: مایچیسلو خیب (رئیس شورای عالی بلاروس)
رئیس شورای عالی دولتی اتحادیه دولت: رئیس شورای عالی دولتی اتحادیه دولت
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۶ ژانویه ۲۰۰۰: آغاز به کار  ۲۶ ژانویه ۲۰۰۰
پس از: سمت ایجاد شده
جانشین شورای عالی بلاروس: جانشین شورای عالی بلاروس
دوره مسئولیت ۱۹۹۰ – ۱۹۹۴: دوره مسئولیت ۱۹۹۰ – ۱۹۹۴
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: الکساندر گریگوریویچ لوکاشنکو ۳۰ اوت ۱۹۵۴ ‏(۷۰ سال) کوپیس، بلاروس شوروی
حزب سیاسی:  حزب کمونیست اتحاد شوروی (۱۹۷۹ تا ۱۹۹۱)  کمونیست‌های دموکراسی خواه (۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲)  فعال سیاسی مستقل (۱۹۹۲ تا کنون) 
همسر(ان): گالینا لوکاشنکو (گالینا زِلنِروویچ) (۱۹۷۵ تا کنون)
فرزندان: سه پسر: ویکتور (متولد ۱۹۷۵)، دمیتری (متولد ۱۹۸۰)، نیکلای (متولد ۲۰۰۴) (از ایرینا آبِلسکایا)
امضا: 
وبگاه: president.gov.by
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:   اتحاد جماهیر شوروی   بلاروس 
خدمت/شاخه:  نیروهای مرزی شوروی  نیروهای مسلح بلاروس 
سال‌های خدمت:  ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷  ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ 
الکساندر گریگوریویچ لوکاشنکو (به روسی: Александр Григорьевич Лукашенко) (زاده ۳۰ اوت ۱۹۵۴)، سیاستمدار، افسر ارتش پیشین و نخستین رئیس‌جمهور بلاروس است که از زمان تشکیل نهاد ریاست‌جمهوری در ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۴ به این مقام رسید.
لوکاشنکو مخالف شوک‌درمانی اقتصاد در دوران گذار پس از شوروی بود، براین باور بود که شوک درمانی باعث می‌شود تا جامعه نوعی از سرمایه‌داری مقررات زدایی شده را بپذیرد، این سیاست در کوتاه مدت به‌طور کلی بلاروس را از رکود اقتصادی مانند سایر کشورهایی که پس از اتحاد جماهیر شوروی مانند روسیه درگیر رکود شدند را در امان نگه داشت. او همچنین از مالکیت دولتی صنایع مهم در بلاروس حمایت کرده‌است. دولت لوکاشنکو همچنین برخی از نمادهای دوران اتحاد جماهیر شوروی را که می‌توان آن را در نشان و پرچم بلاروس مشاهده کرد، پس از همه‌پرسی سال ۱۹۹۵، حفظ کرد. به دنبال همین همه‌پرسی و در پی انحلال شورای عالی بلاروس، قدرت بیشتری به لوکاشنکو داده شد، روابط اقتصادی بلاروس با روسیه تقویت شد و سرانجام منجر به ایجاد کشور متحد با روسیه شد. این اتحاد به بلاروسی‌ها امکان داد تا آزادانه به روسیه سفر کنند، کار کنند و تحصیل کنند و بالعکس. با این حال، روابط با روسیه در دوران تصدی لوکاشنکو، مانند جنگ‌های شیر، همیشه حسنه نبوده‌است.
لوکاشنکو که خود را یک دیکتاتور می‌داند  در صدر یک دولت استبدادی قرار دارد و رسانه‌ها اغلب از او به‌عنوان «آخرین دیکتاتور اروپا» یاد می‌کنند. ناظران بین‌المللی انتخابات را در این کشور آزاد و عادلانه ارزیابی نکردند، وی مخالفان حکومت خود را سرکوب می‌کند و رسانه‌ها نیز آزاد  نیستند. از سال ۲۰۰۶، اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا گاهی لوکاشنکو و سایر مقامات بلاروسی را به‌دلیل نقض حقوق بشر تحریم کرده‌اند.
نحوه رسیدگی دولت او به بیماری دنیاگیری کروناویروس کووید ۱۹ در بلاروس منجر به نارضایتی گسترده مردم نسبت به دولت وی شد. انتخابات مناقشه برانگیز ریاست جمهوری بلاروس در ۲۰۲۰ نیز منجر به اتهامات گسترده‌ای در مورد تقلب در آرای انتخابات شد، این موضوع به شدت اعتراضات ضد دولتی را تقویت کرد تا جایی که لوکاشنکو اکنون با مخالفت بی‌سابقه‌ای با حکومت خود روبرو است. پس از رقابت انتخاباتی، لوکاشنکو توسط اتحادیه اروپا و ایالات متحده به‌عنوان رئیس‌جمهور قانونی بلاروس شناخته نمی‌شود.