stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شانگهای
تاریخ > دوران جمهوری

جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد. همان سال، دیوارهای شهر قدیمی به دلیل ممانعت از گسترش شهر، تخریب شدند. در ژوئیه ۱۹۲۱، حزب کمونیست چین در امتیاز فرانسه در شانگهای تأسیس شد. در ۳۰ مه ۱۹۲۵، جنبش سی‌ام مه آغاز شد زمانی که یک کارگر در یک کارخانه نخ متعلق به ژاپنی‌ها توسط یک سرکارگر ژاپنی تیر خورده و کشته شد. کارگران در شهر سپس اعتصاب سراسری علیه امپریالیسم راه انداختند که به اعتراضات سراسری تبدیل شد و منجر به ظهور ملی‌گرایی چینی گردید.
عصر طلایی شانگهای با ارتقای آن به وضعیت شهرداری آغاز شد، پس از آنکه این شهر در ۷ ژوئیه ۱۹۲۷ از جیانگسو جدا شد. این شهرداری جدید چین مساحتی به وسعت ۴۹۴٫۶۹ کیلومتر مربع (۱۹۱٫۰ مایل مربع) را در بر می‌گرفت، شامل نواحی مدرن منطقه باوشان، منطقه یانگ‌پو، ژابئی، نان‌شی و منطقه پودونگ، اما مناطق امتیازی خارجی را شامل نمی‌شد. این حکومت شهری جدید تحت رهبری یک شهردار چینی و شورای شهری، اولین وظیفه خود—طرح شانگهای بزرگ—را داشت که ایجاد یک مرکز جدید شهری در شهر جیانگوان از منطقه یانگ‌پو، خارج از مرزهای مناطق امتیازی خارجی بود. این طرح شامل یک موزه عمومی، کتابخانه، استادیوم ورزشی و تالار شهر بود که پیش از اینکه توسط حمله ژاپنی‌ها مختل شود، بخشی از آن‌ها ساخته شد. در دهه ۱۹۲۰، shidaiqu به یک فرم جدید سرگرمی تبدیل شد و در شانگهای محبوب شد.
شهر شکوفا شد و در دهه ۱۹۳۰ به یکی از مراکز تجاری و مالی اصلی منطقه آسیا-اقیانوسیه تبدیل شد. در دهه‌های بعد، شهروندان بسیاری از کشورهای مختلف و تمام قاره‌ها به شانگهای آمدند تا زندگی کنند و کار کنند؛ کسانی که برای مدت‌های طولانی—برخی برای نسل‌ها—اقامت داشتند، خود را «شانگه‌ای‌لندر» نامیدند. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، تقریباً ۲۰٬۰۰۰ جنبش سفید از اتحاد جماهیر شوروی تازه تأسیس به شانگهای فرار کردند. این روس‌های شانگهای دومین جامعه بزرگ خارجی را تشکیل دادند. تا سال ۱۹۳۲، شانگهای به پنجمین شهر بزرگ جهان تبدیل شد و محل زندگی ۷۰٬۰۰۰ خارجی بود. در دهه ۱۹۳۰، حدود ۳۰٬۰۰۰ پناهنده یهودی از اروپا به این شهر رسیدند.
منظر افق شانگهای پودونگ در شب، سپتامبر ۲۰۲۱
شانگهای، فیلم‌برداری شده در سال ۱۹۳۷
باند (شانگهای) در اواخر دهه ۱۹۲۰ که از امتیاز فرانسه دیده می‌شود
خیابان نانجینگ (که امروزه خیابان شرقی نانجینگ) در دهه ۱۹۳۰
هتل پارک شانگهای
کتابخانه پیشین شانگهای
ساختمان HSBC، ساخته شده در سال ۱۹۲۳، و ساختمان گمرک، ساخته شده در سال ۱۹۲۷
تاریخ > دوران جمهوری > تهاجم ژاپن

مقالهٔ اصلی: نبرد شانگهای
در رویداد ۲۸ ژانویه، نیروهای نظامی ژاپن به شانگهای حمله کردند در حالی که چینی‌ها مقاومت کردند. بیش از ۱۰٬۰۰۰ فروشگاه و صدها کارخانه و ساختمان عمومی تخریب شدند و منطقه ژابئی ویران گردید. حدود ۱۸٬۰۰۰ غیرنظامی یا کشته، مجروح یا مفقود شدند. آتش‌بس در ۵ مه به توافق رسید. در سال ۱۹۳۷، نبرد شانگهای منجر به اشغال بخش‌های اداره‌شده توسط چین در شانگهای خارج از مناطق بین‌المللی و امتیاز فرانسوی شد. افرادی که در شهر اشغال‌شده ماندند، روزانه با گرسنگی، سرکوب یا مرگ مواجه شدند. در نهایت، کنسشن‌های خارجی در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ توسط ژاپنی‌ها اشغال شدند و تا تسلیم ژاپن در ۱۹۴۵ تحت اشغال باقی ماندند؛ در این مدت جنایات جنگی زیادی توسط ژاپنی‌ها انجام شد.
یکی از پیامدهای تهاجم ژاپن به شانگهای گتوی شانگهای بود. کنسول ژاپن در کاوناس، لیتوانی، چیئونه سوگیهارا هزاران ویزا برای پناهندگان یهودی که از راه حل نهایی نازی‌ها فرار می‌کردند، صادر کرد. آنها از کداینیای، لیتوانی با قطار از روسیه عبور کرده و به ولادی‌وستوک رسیدند و سپس با کشتی به کوبه سفر کردند. اقامت آنها در کوبه کوتاه بود زیرا دولت ژاپن آنها را تا نوامبر ۱۹۴۱ به شانگهای منتقل کرد. دیگر پناهندگان یهودی از اروپا که از طریق سوگیهارا به شانگهای نیامده بودند، از کشتی‌ها به شانگهای وارد شدند. پناهندگان یهودی در گتوی شانگهای در منطقه هونگکو در شرایط سختی نگهداری شدند و پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، حتی یهودیان عراقی که از قبل در شانگهای زندگی می‌کردند نیز زندانی شدند. در میان پناهندگان در گتوی شانگهای، میر یشیوا با دانش‌آموزان و استادان آن وجود داشت. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۵، ارتش چین گتو را آزاد کرد و بیشتر یهودیان طی چند سال بعدی از آنجا رفتند.
تاریخ > دوران جمهوری خلق

در ۲۷ مه ۱۹۴۹، ارتش آزادی‌بخش خلق شانگهای را از طریق نبرد شانگهای به تصرف درآورد. تحت جمهوری جدید چین (PRC)، شانگهای یکی از تنها سه شهری بود که به استان‌های همسایه ادغام نشد (دوتای دیگر پکن و تیانجین بودند). بیشتر شرکت‌های خارجی دفاتر خود را از شانگهای به هنگ کنگ منتقل کردند، به عنوان بخشی از فروش خارجی به دلیل پیروزی جمهوری خلق چین.
پس از جنگ، اقتصاد شانگهای بازسازی شد—از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲، تولید کشاورزی و صنعتی شهر به ترتیب ۵۱٫۵٪ و ۹۴٫۲٪ افزایش یافت. در آن زمان، ۲۰ منطقه شهری و ۱۰ حومه وجود داشت. در ۱۷ ژانویه ۱۹۵۸، منطقه جیادینگ، باوشان و شهرستان شانگهای در جیانگسو به شهرداری شانگهای پیوستند و این شهر به ۸۶۳ کیلومتر مربع (۳۳۳٫۲ مایل مربع) گسترش یافت. در دسامبر همان سال، مساحت شهری شانگهای به ۵٬۹۱۰ کیلومتر مربع (۲٬۲۸۱٫۹ مایل مربع) افزایش یافت بعد از اضافه شدن مناطق حومه‌ای بیشتر در جیانگسو: منطقه چونگمینگ، بخش جینشان، منطقه چینگپو، فنگ‌شیان، چوان‌شا و نانهویی. در ۱۹۶۴، تقسیمات اداری شهر به ۱۰ منطقه شهری و ۱۰ شهرستان تغییر یافت.
به عنوان مرکز صنعتی چین با ماهرترین کارگران صنعتی، شانگهای در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به مرکزی برای چپ (گرایش سیاسی) رادیکال تبدیل شد. جیانگ چینگ چپ‌گرای رادیکال و سه متحدش، که با هم دسته چهار نفره را تشکیل دادند، در این شهر مستقر بودند. در طی انقلاب فرهنگی چین (۱۹۶۶–۱۹۷۶)، جامعه شانگهای به شدت آسیب دید. اکثریت کارکنان شعبه شانگهای بانک خلق چین سرخ‌پوشان بودند و گروهی به نام ستاد ارتباطات ضد اقتصاد در داخل شعبه تشکیل دادند. ستاد ارتباطات ضد اقتصاد سازمان‌های اقتصادی در شانگهای را برچید، برداشت‌های بانکی را بررسی کرد و خدمات بانکی منظم در شهر را مختل کرد. کمون شانگهای در شهر در طی طوفان ژانویه ۱۹۶۷ تأسیس شد. علی‌رغم اختلالات انقلاب فرهنگی، شانگهای تولید اقتصادی را با نرخ رشد سالانه مثبت حفظ کرد.
در طول کمپین جبهه سوم برای توسعه صنعت پایه و صنعت سنگین در مناطق داخلی چین به منظور مقابله با حمله احتمالی اتحاد جماهیر شوروی یا ایالات متحده، ۳۵۴٬۹۰۰ نفر از اهالی شانگهای برای کار در پروژه‌های جبهه سوم فرستاده شدند. نقطه کانونی پروژه جبهه سوم کوچک شانگهای، «پایگاه عقب‌نشینی» در استان آن‌هویی بود که به عنوان «پایگاه چندمنظوره تولید تسلیحات ضدهوایی و ضد تانک» عمل می‌کرد.
از سال ۱۹۴۹، شانگهای به‌طور نسبتاً سنگینی به تأمین درآمد مالیاتی برای دولت مرکزی کمک کرده است؛ در سال ۱۹۸۳، سهم شهر از درآمد مالیاتی بیشتر از سرمایه‌گذاری‌ای بود که در ۳۳ سال گذشته دریافت کرده بود. اهمیت آن برای رفاه مالی دولت مرکزی همچنین مانع از اصلاحات اقتصادی چین که از سال ۱۹۷۸ آغاز شد، گردید.
در سال ۱۹۹۰، دنگ شیائوپینگ اجازه داد که شانگهای اصلاحات اقتصادی را آغاز کند، که باعث ورود سرمایه خارجی به شهر و توسعه منطقه پودونگ شد و منجر به شکل‌گیری لوجیازویی گردید. در همان سال، دولت مرکزی چین شانگهای را به عنوان «سر دراز» اصلاحات اقتصادی چین معرفی کرد. از سال ۲۰۲۰، شانگهای به عنوان یک شهر آلفا+ توسط شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان طبقه‌بندی شده است، که آن را به یکی از ۱۰ شهر مهم جهان تبدیل کرده است.
در اوایل سال ۲۰۲۲، شانگهای با شیوع گسترده‌ای از موارد کووید ۱۹ مواجه شد. پس از اینکه قرنطینه‌های محلی نتوانستند شیوع بیماری را مهار کنند، دولت چین در ۵ آوریل تصمیم به قرنطینه کامل شهر گرفت. این امر باعث شد کمبود مواد غذایی گسترده‌ای در شهر به وجود آید، زیرا زنجیره‌های تأمین مواد غذایی به شدت تحت تأثیر اقدامات قرنطینه‌ای دولت قرار گرفتند که تا ۱ ژوئن ادامه داشت.
ترابری

شانگهای دارای شبکه حمل و نقل عمومی گسترده‌ای است که شامل مترو، اتوبوس‌ها، قایق‌ها و تاکسی‌ها می‌شود و همه آن‌ها با استفاده از کارت حمل و نقل عمومی شانگهای قابل دسترسی هستند.
متروی شانگهای در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱۴ خط و ۳۳۷ ایستگاه می‌باشد. این مترو طولانی‌ترین متروی جهان با ۵۴۸ کیلومتر طول می‌باشد.
متروی شانگهای که شامل خطوط مترو و خطوط مترو سبک است، به تمام مناطق مرکزی شهری و همچنین مناطق حومه نزدیک گسترش یافته است. تا سال ۲۰۲۱ میلادی، ۱۹ خط مترو (بدون احتساب قطار مگلو و راه‌آهن جین‌شان)، ۵۱۵ ایستگاه و ۸۰۳ کیلومتر خط در حال بهره‌برداری است که طولانی‌ترین شبکه مترو در جهان محسوب می‌شود. در ۸ مارس ۲۰۱۹، این شبکه رکورد بالاترین تعداد مسافر روزانه خود را با ۱۳٫۳ میلیون نفر ثبت کرد. هزینه بلیت‌ها بسته به مسافت بین ۳ یوان (۰٫۴۸ دلار آمریکا) تا ۹ یوان (۱٫۲۸ دلار آمریکا) متغیر است.
قطار مغناطیسی (مگلو) شانگهای که در سال ۲۰۰۴ افتتاح شد، اولین و سریع‌ترین قطار مگلو تجاری در جهان است که سرعت عملیاتی آن به ۴۳۰ کیلومتر در ساعت (۲۶۷ مایل در ساعت) می‌رسد. این قطار می‌تواند سفر ۳۰ کیلومتری بین ایستگاه لانگیانگ رود و فرودگاه بین‌المللی پودونگ را در ۷ دقیقه و ۲۰ ثانیه طی کند، در حالی که همین سفر با متروی خط ۲ حدود ۳۲ دقیقه و با اتومبیل ۳۰ دقیقه طول می‌کشد. بلیت یک‌طرفه این قطار ۵۰ یوان (۸ دلار آمریکا) است و بلیت رفت و برگشت ۸۰ یوان (۱۲٫۸۰ دلار آمریکا) قیمت دارد.
تاکسی‌ها، شبکه اتوبوسرانی، و دی‌دی هم نقش‌های عمده‌ای در حمل و نقل شهری دارند. شانگهای همچنین بزرگ‌ترین شبکه اتوبوس در جهان را دارد که شامل قدیمی‌ترین شبکه ترولی‌باس جهان نیز می‌شود. این شبکه اتوبوس دارای ۱٬۵۷۵ خط و طول کلی ۸٬۹۹۷ کیلومتر است. تاکسی‌ها در شانگهای به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شوند و هزینه کرایه پایه آن‌ها ۱۴ یوان (۲٫۲۴ دلار آمریکا) برای ۳ کیلومتر اول است. کرایه‌های شبانه بین ساعت ۱۱ شب تا ۵ صبح بیشتر است.
شبکه مترو شانگهای از بزرگ‌ترین و شلوغ‌ترین شبکه‌های مترو در جهان است که با بیش از ۴۵۹ ایستگاه و ۷۷۲ کیلومتر شبکه در حال بهره‌برداری است.
شانگهای یک مرکز مهم در شبکه بزرگراه‌های چین است و بسیاری از بزرگراه‌های ملی از جمله بزرگراه جینگهو، شنهی، هوشان، هویی و هاکن از این شهر عبور می‌کنند یا به آن می‌رسند. همچنین، این شهر دارای ۱۲ پل و ۱۴ تونل است که از رودخانه هوانگ‌پو عبور می‌کنند. سیستم‌های اشتراک دوچرخه مانند موبایک، هلو و دی‌دی بایک در شانگهای رایج است و مسیرهای دوچرخه‌سواری برای جداسازی ترافیک غیرموتوری از ترافیک خودروها در خیابان‌های سطحی طراحی شده‌اند. همچنین، مالکیت خودروهای خصوصی در این شهر به سرعت در حال افزایش است و به دلیل محدودیت‌های موجود در فروش پلاک‌های خودرو، رشد ترافیک خودروها تحت کنترل است.
شانگهای دارای چهار ایستگاه اصلی قطار است: ایستگاه راه‌آهن شانگهای، ایستگاه راه‌آهن جنوبی شانگهای، ایستگاه راه‌آهن غربی شانگهای و ایستگاه راه‌آهن هنگ‌ژائو. این ایستگاه‌ها به شبکه مترو متصل هستند و هاب‌های اصلی در شبکه راه‌آهن چین به‌شمار می‌روند. همچنین، شانگهای چهار راه‌آهن سریع‌السیر (HSR) دارد و خط‌های جدیدی در دست ساخت است. این شهر همچنین یکی از بزرگ‌ترین هاب‌های حمل‌ونقل هوایی در آسیا است و دو فرودگاه بین‌المللی، یعنی فرودگاه بین‌المللی پودونگ و فرودگاه بین‌المللی هنگ‌ژائو دارد. از آنجا که بندر یانگشان در شانگهای واقع شده، این شهر به بزرگ‌ترین بندر کانتینری جهان تبدیل شده است.
فرهنگ

فرهنگ شانگهای از ترکیب فرهنگ‌های نزدیک فرهنگ وو یو و فرهنگ «شرق با غرب» های‌پای شکل گرفته است. تأثیر فرهنگ وو یو در زبان شانگهایی مشاهده می‌شود که عناصر گویشی از مناطق نزدیک مانند جیانگ‌شی، سوجو و نینگبو را در خود دارد و همچنین در آشپزی شانگهای که تحت تأثیر آشپزی جیانگ‌سو و آشپزی ژجیانگ قرار گرفته است. فرهنگ های‌پای پس از آنکه شانگهای در اوایل قرن ۲۰ به یک بندر پررونق تبدیل شد و بسیاری از خارجی‌ها از اروپا، آمریکا، ژاپن و هند وارد شهر شدند، شکل گرفت. فرهنگ های‌پای ترکیبی از عناصر فرهنگ غربی با فرهنگ محلی وو یو است و تأثیر آن به ادبیات، مد، معماری، موسیقی و آشپزی شهر کشیده شده است. واژه های‌پای که در ابتدا به یک مدرسه نقاشی در شانگهای اشاره داشت، توسط گروهی از نویسندگان پکن در سال ۱۹۲۰ برای انتقاد از برخی از پژوهشگران شانگهای که فرهنگ سرمایه‌داری و فرهنگ غربی را تحسین می‌کردند، ابداع شد. در اوایل قرن ۲۱، شانگهای به عنوان یک منبع و الهام جدید برای فرهنگ سایبرپانک شناخته شده است.
فرهنگ > موزه‌ها

گردآوری آثار فرهنگی در شانگهای از سال ۲۰۱۳ شاهد رشد چشمگیری بوده است و چندین موزه جدید در این شهر افتتاح شده است. این امر تا حدی به دلیل برنامه‌های توسعه‌ای شهر در سال ۲۰۱۸ است که هدف آن تبدیل شانگهای به «یک شهر جهانی عالی» است. بنابراین، شانگهای چندین موزه با اهمیت منطقه‌ای و ملی دارد. موزه شانگهای یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های آثار هنری چینی در جهان را داراست، که شامل مجموعه‌ای بزرگ از برنزهای چین باستان و سرامیک چینی است.
موزه هنر چین، واقع در غرفه چین در نمایشگاه جهانی ۲۰۱۰، یکی از بزرگ‌ترین موزه‌ها در آسیا است و یک نسخه پویانمایی از نقاشی قرن دوازدهم در امتداد رودخانه در طول جشنواره چینگ‌مینگ را به نمایش می‌گذارد. موزه تاریخ طبیعی شانگهای و موزه علم و فناوری شانگهای از موزه‌های معروف تاریخ طبیعی و علم هستند. علاوه بر این، موزه‌های کوچک‌تری نیز در مکان‌های مهم باستان‌شناسی و تاریخی وجود دارند، مانند موزه فرهنگ سونگزه، محل کنگره ملی اول حزب کمونیست چین، محل دولت در تبعید کره سابق، موزه پناهندگان یهودی شانگهای و موزه پست شانگهای (واقع در ساختمان اداره پست عمومی شانگهای) نیز از جمله موزه‌های مهم هستند.
فرهنگ > آشپزی

آشپزی بنبانگ (本帮菜) سبکی از آشپزی است که در قرن هفدهم شکل گرفت و تحت تأثیر استان‌های اطراف قرار گرفت. این سبک به استفاده از چاشنی‌ها تأکید دارد و در عین حال طعم اصلی مواد اولیه را حفظ می‌کند. شکر یکی از مواد اصلی در آشپزی بنبانگ است، به ویژه هنگامی که با سس سویا ترکیب می‌شود. غذاهای برجسته آشپزی بنبانگ شامل شیائولونگ‌بائو، شکمبه خوک سرخ‌شده، و خرچنگ چینی مودار است. آشپزی های‌پای، از سوی دیگر، سبکی از آشپزی با تأثیرات غربی است که در شانگهای به وجود آمد. این سبک عناصری از آشپزی‌های فرانسوی، بریتانیایی، روسی، آلمانی و ایتالیایی را جذب کرد و آن‌ها را بر اساس ویژگی‌های مواد اولیه محلی به ذائقه محلی تطبیق داد. غذاهای مشهور آشپزی های‌پای شامل سوپ برش به سبک شانگهای (罗宋汤, "سوپ روسی")، کتلت‌های گوشت خوک برشته و سالاد شانگهای است که از سالاد الیویه اقتباس شده است. هر دو آشپزی بنبانگ و های‌پای از انواع مختلف غذاهای دریایی، از جمله ماهی آب‌شیرین، میگو و خرچنگ‌ها استفاده می‌کنند.
نانشیانگ «شیائولونگ‌باو» (Nanxiang Xiaolongbao): این غذای سنتی از شهر نانشیانگ در منطقه جیادینگ است که به دلیل پوست نازک، گوشت لطیف، سوپ فراوان و طعم تازه‌اش معروف است. «شیائولونگ‌باو» معمولاً در سبدهای بامبو (شیائولونگ) داغ سرو می‌شود. این هنر در آوریل ۲۰۰۷ به‌عنوان میراث فرهنگی ناملموس شهری ثبت شد.
«شنجیان» شانگهای (Shanghai Shengjian): «شنجیان» یا نان‌های سرخ‌شده شانگهای، یک خوراک معروف است که به‌جای بخارپز شدن، در ماهیتابه سرخ می‌شود. مواد داخلی شامل گوشت خوک و پیاز سبز است که بافت سوپی ایجاد می‌کند. پس از سرخ شدن، مقداری آب به ماهیتابه اضافه شده و درپوش آن بسته می‌شود. سپس نان‌ها به مدت ۸–۱۰ دقیقه پخته می‌شوند تا کف آن‌ها طلایی و ترد شود.
«کانگیو بانمیا» (Congyou Banmian): این غذای محبوب نودلی در شانگهای با روغن پیاز سبز درست می‌شود که در روغن داغ سرخ و قهوه‌ای می‌شود. سپس نودل‌ها با این روغن، سس سویا و ادویه‌ها پوشانده می‌شوند و طعمی دلپذیر، شیرین و کمی تند به دست می‌آید.
«پایگو نیانگائو» (Paigu Niangao): این غذا شامل دنده‌های خوک تازه و کیک‌های برنجی نازک است که با روش سرخ کردن و پخت آرام آماده می‌شود. دنده‌ها طلایی، ترد و گوشتی لطیف دارند و کیک‌های برنجی نرم و جویدنی هستند.
«شویی‌جینگ شیارِن» (Shuijing Xiaren): «شیارِن کریستالی» یک غذای محبوب در شانگهای است که شامل میگو و تخم‌مرغ است و هیچ ماده اضافی دیگری ندارد. میگو تا زمانی که به حالت شفاف درآید پخته می‌شود و به همین دلیل به آن «کریستالی» گفته می‌شود.
فرهنگ > مد

از سال ۲۰۰۱، شانگهای هفته مد خود را به نام Shanghai Fashion Week دو بار در سال در آوریل و اکتبر برگزار می‌کند. مکان اصلی این رویداد در Fuxing Park است و مراسم افتتاحیه و اختتامیه در مرکز مد شانگهای برگزار می‌شود. بخش آوریل همچنین بخشی از جشنواره یک‌ماهه Shanghai International Fashion Culture Festival است. هفته مد شانگهای به عنوان رویدادی با اهمیت ملی شناخته می‌شود که طراحان بین‌المللی و چینی را به نمایش می‌گذارد. حضور بین‌المللی شامل بسیاری از طراحان مد جوان و موفق بریتانیایی بوده است. این رویداد توسط دولت شهری شانگهای برگزار شده و از وزارت بازرگانی جمهوری خلق چین حمایت می‌شود.
نگارخانه

شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر چین
نمایی از ساختمان‌های شانگهای
نمایی بیرونی از ساختمان موزه شانگهای
پل راه‌آهن در مرکز شانگهای
ساختمان‌های شانگهای در میان مه
نقشه‌ای از قرن هفدهم شهر قدیمی شانگهای
نقشه‌ای از شانگهای در ۱۸۸۴؛ مناطق چینی به رنگ زرد، فرانسوی‌ها به رنگ قرمز، بریتانیایی‌ها به رنگ آبی، آمریکایی‌ها به رنگ نارنجی.
تخریب دیوارهای شهر قدیمی، ۱۹۱۲
منطقه ژابئی در حال سوختن، ۱۹۳۷
Nanjing Road, ۱۹۶۷، در دوره انقلاب فرهنگی چین
باند (شانگهای)
مرکز مالی جهانی شانگهای (چپ) و برج جین مائو (راست)
نمودار شماتیک شبکه مترو شانگهای
ساختمان سیتی‌بانک شانگهای یک نمایش نور برگزار می‌کند که عبارت «دوستت دارم شانگهای» را می‌درخشد.
موزه هنر چین، واقع در منطقه پودونگ
شیائولونگ‌باو در شانگهای
十万图之四 (شماره ۴ از صد هزار صحنه) اثر رن شیونگ، پیشگام مکتب هنری شانگهای، ح. 1850
می لانفانگ در حال اجرای اپرای پکن «مقاومت در برابر ارتش جین» در تئاتر تیانچان
در این تبلیغ صابون شانگهای از دهه ۱۹۳۰، دو زن لباس سنتی شانگهای چی‌پائو پوشیده‌اند و در حال بازی گلف هستند.
تاجیک‌ها

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تاجیک‌ها با لباس محلی در مراسم نوروز: تاجیک‌ها با لباس محلی در مراسم نوروز
کل جمعیت: کل جمعیت
تقریباً ۲۱ — ۳۴ میلیون (تخمین‌های گوناگون): تقریباً ۲۱ — ۳۴ میلیون (تخمین‌های گوناگون)
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 افغانستان: ۱۰٬۳۳۹٬۶۰۴ — ۱۵٬۶۶۹٬۱۰۰ (۲۰۲۲) ۲۵٫۳٪ — ۳۱٪
 تاجیکستان: ۹٬۰۰۰٬۰۰۰~ (۲۰۲۵)
 ازبکستان     : ۱٬۶۵۷٬۰۰۰ (سرشماری رسمی) ۸ – ۱۱ میلیون (تخمین‌های غیررسمی)
 روسیه: ۳۵۰٬۰۰۰
 ایالات متحده آمریکا: ۵۲٬۰۰۰
 قزاقستان: ۵۶٬۰۰۰
 قرقیزستان: ۵۹٬۰۰۰
 چین: ۵۱٬۰۰۰
 کانادا: ۱۵٬۸۷۰
 اوکراین: ۴٬۲۵۵
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان فارسی (گویش‌های دَری و تاجیکی) دوم: پشتو، پامیری، روسی، ازبکی: زبان فارسی (گویش‌های دَری و تاجیکی) دوم: پشتو، پامیری، روسی، ازبکی
دین: دین
اسلام  بیشتر پیروان: مذهب سنی سایر مذهب‌ها: مذهب اسماعیلیه و مذهب شیعه دوازده‌امامی: اسلام  بیشتر پیروان: مذهب سنی سایر مذهب‌ها: مذهب اسماعیلیه و مذهب شیعه دوازده‌امامی
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
سایر اقوام ایرانی : سایر اقوام ایرانی 
تاجیک‌ها (تاجیکی: Тоҷик) مردمان ایرانی‌تبار هستند که در کشورهای تاجیکستان، افغانستان، ازبکستان، چین و دیگر مناطق آسیای میانه زندگی می‌کنند. تاجیک‌ها در تاجیکستان به فارسی تاجیکی و زبانهای پامیری، در افغانستان به زبان‌های پامیری، و فارسی دَری که شاخه‌ای از زبان فارسی نو هست، گویش می‌کنند. اگرچه تاجیک‌ها قومیت اصلی تاجیکستان را تشکیل می‌دهند، اما تعداد تاجیک‌ها در افغانستان بیشتر است و در ازبکستان نیز یک اقلیت «بزرگ» محسوب می‌شوند.
مردمان باستانی آریایی چون سُغدی‌ها، خوارَزمی‌ها، باختریان، تخارها، سکاها، ماساژت‌ها و سایر ایرانی زبان‌ها از هزاره دوم پیش از میلاد در سرزمین‌های آسیای میانه حضور داشته‌اند؛ با این حال دولت سامانیان معمولاً به‌عنوان سرآغاز دولت-ملت تاجیکی در نظر گرفته می‌شود. بیشتر تاجیک‌ها امیر اسماعیل سامانی را بنیان‌گذار تاجیکستان می‌دانند. اصل و نسب دودمان سامانیان به خاندان مهران و بهرام چوبین می‌رسد. تاجیک‌های چین با وجود این که به نام تاجیک شناخته می‌شوند به زبان‌های ایرانی شرقی صحبت می‌کنند و از تاجیک‌های فارسی‌زبان مُتِمایزند و درواقع بخشی از مردم پامیری هستند.
فارسیوانها (به تاجیکی: Форсивон) را اغلب به اشتباه تاجیک می‌نامند. فارسیوان نامی امروزی برای خطاب کردن فارسی زبانان افغانستان یا دیاسپورای آنها فارغ از وابستگی قومی می‌باشد که به طور خاص، در گذشته برای اشاره به گروه مشخصی از کشاورزان در افغانستان و شهرنشینان استفاده می‌شد. لغتنامه دهخدا درباره دهگان یا دهقان (به تاجیکی: Деҳқон) بیان کرده است که دهقان در قدیم به خراسانی‌های اصیلِ صاحبِ ملک و زمین اعم از ده‌نشین و شهرنشین گفته می‌شده و مقابلِ تازی و بری پنداشته می‌شده که چادرنشین و بدوی بودند.
پیشینه

ملت تاجیک یکی از ملل کهن و اصیل آریایی‌تبار اند که در سرزمین پهناور ایران کهن، (ایران امروزی، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان قزاقستان، ترکمنستان، قرقیزستان چین، پاکستان) وحتی هند زیست می‌کنند. این ملت در طول تاریخ ضربات مهلکی را متحمل شده‌اند که از زمان چنگیزخان مغول تا تهاجم شوروی به افغانستان و درگیری‌های قومی در افغانستان بخشی از این تاریخ است، بنابراین می‌توان گفت کمتر ملت را سراغ داشت که به این اندازه در جریان تاریخ آسیب‌ها را پذیرا باشند. همین که این ملت آریایی امروزه در چندین کشور پراکنده و تقسیم شده‌اند نمایانگر ورود صدمات مهلک متجاوزین بر پیکره آن بوده و نشانگر توانمندی این ملت بوده است که تا امروز در هر سرزمین دارای هویت مشخص ادامه حیات دادند.
تاجیک‌های افغانستان در دشت کوه‌دامن در شمال کابل، دره پنجشیر، بدخشان، تخار، بغلان، پیرامون هرات، صفحات شمال، غزنی، کابل، حوزه غور و غیره زندگی می‌کنند. اینان قومی غیر چادرنشین بودند که در پیرامون بلخ ودره آمودریا اقامت داشتند و به وسیله یک سفیر چینی (چانک کین) که درحدود ۱۲۸ ق – م به آن نواحی سفر کرد به نام «شاهیا» شرح داده شدند. تاجیک‌های در ایران در سیستان و بلوچستان، خراسان کنونی، کرمان، یزد، و در سراسر ایران زندگی می‌کنند. قوم تاجیک با جمعیتی زیاد درسیستان در هر دو کناره جیحون و در خراسان متراکم تر از سایر اقوام به سر می‌برند.
در آسیای میانه ازدو قبیله عمده تشکیل یافته‌اند که تاجیک‌های دشتی اصیل و تاجیک‌های کوهستانی (پامیری). اکثر تاجیک‌های دشتی در نواحی مرکزی و غربی تاجیکستان زندگی می‌کنند و عدهٔ قابل ملاحظه آن‌ها در ازبکستان وقرقیزستان به سرمی‌بردند. همچنان در چین نسل تاجیکان با موقعیت جغرافیائی پامیر، هندوکش و هیمالیا در غرب چین درآنطرف مرز داخل خاک چین در ناحیه سریلول سین کیانگ نیز زندگی می‌کنند. و در پاکستان تراکم بیشتر شان در چترال و بخشی نیز در مرزهای این کشور با ایران به‌سر می‌برند.
تعداد دقیق این ملت تا هنوز تثبیت نشده است اما به ترتیب بیشترین نفوس تاجیکان در افغانستان تاجیکستان، ازبکستان و ایران مستقر اند و سپس در سایر کشورها به میزان کمتری به‌سر می‌برند. به دلیل سیاست‌های تبعیض آمیز و سرکوب قومی به ویژه در افغانستان و ازبکستان تاجیکان صدمات زیادی دیده‌اند اما با توجه به ویژگی‌های فرهنگی، تعداد بیشتر نفوس و تأثیر گذاری شان در توسعه فرهنگ و زبان فارسی این ملت تا هنوز در این سه کشور تاجیکستان، افغانستان و ازبکستان به ترتیب جایگاه بهتری دارند.
پیشینه > منشأ واژه خراسان

تاجیک‌های افغانستان خودشان را افغان نمی‌دانند و کاربرد افغان در خود افغانستان به پشتون‌ها اطلاق می‌گردد طوری که در هندوستان نیز به افغان‌ها (پشتون‌ها) پتان اطلاق می‌گردد. در برابر افغان به تاجیکان پارسیوان گفته می‌شود؛ بنابراین کشوری که از سده نوزدهم به بعد به نام افغانستان شناخته شد که تمام این حوزه جغرافیایی یا بخش‌های آن در دوره‌های جداگانه تاریخ به نام‌های مختلف یاد شده است بنابرین پژوهندگان درضمن تفحص در آثار و مدارک مربوط به قرون اولی و وسطی و قرون جدید به این واژه به عنوان نام دولت برنمی‌خورند نباید چنین نتیجه‌گیری کنند که سرزمین افغانستان سابقه تاریخی ندارد یا اینکه در آن زمان از تمدن و فرهنگ بی‌بهره بوده است بلکه علت‌های نو بودن افغانستان به عنوان نام کشور و کاربرد واژه‌های دیگر در دوره‌های قبلی می‌باشد. خراسان پس از استیلای مسلمانان به سرزمین پهناوری اطلاق می‌گردید که تمام ساحه افغانستان کنونی را شامل می‌شد که البته زادگاه تاجیکان و در مجموع نژاد بزرگ آریایی می‌باشد. کلمه خراسان را از دو جزء مرکب شده می‌دانند خور در معنی آفتاب و آسان در معنی جای وعده گفته‌اند که صورتی از خورآیان بوده است یعنی محلی که آفتاب از آن بر می‌آید و در هر دو حال در معنی آفتاب برآمد با مطلق شرق را افاده می‌کند. به لفظ پهلوی هرکو سراید
خراسان جای است کز وی خور آید. رودکی شاعر برجسته درین باره می‌گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| مهر دیدم بامدادان چون بتافت از خراسان سوی خاور می‌شتافت  |  |  از خراسان بَر وزد طاووس وش سوی خاور می‌شتابد شاد وخوش |
پیشینه > باشندگان خراسان

در هنگام گشوده شدن خراسان به دست مسلمانان بخش بزرگ باشندگان این سرزمین را مردمانی تشکیل می‌دادند که از شاخه هندو اروپایی نژاد آرین بودند و بعداً به نام تاجیک شهرت یافتند (میرمحمدصدیق فرهنگ افغانستان درپنج قرن اخیرص۳۶) که قبلاً به آن پرداخته شده است. این سرزمین محل اصلی سکونت تاجیک‌ها است. بر علاوه تاجیک‌ها، اقوام دیگری که به حالت خانه به دوشی و بدوی مانند اجداد پشاتنه و بلوچ‌ها و نورستانی‌های کنونی و عده نیز از بازماندگان مهاجمین سابقه زیست داشتند. اقوام خانه به دوش به علت سکونت در مناطق دشوارگذار از آمیزش با عناصر مهاجم و نو وارد محفوظ مانده و زبان و عرف و عادات و در مورد نورستانی‌ها حتی دین آبائی خود را نیز برای مدت دراز حفظ کردند و در بیشتر اوقات از یک نوع آزادی محل بهره‌مند بودند.
در کوهستان مرکزی خراسان که به نام غور غرجستان یا مطلق جبال یاد می‌شد مردمان دیگری به نام هزاره و نکودری جا گرفتند که برخی پیش از هجوم مغلان به این خطه وارد گردیده و برخی از اثر لشکر کشی چنگیز خان در آن جاگزین شدند. اینان با مردم محلی که تاجیکان آمیخته با ترک بودند و امرای آل شنسب و سلاطین غوری از بینشان ظهور کرده‌اند آمیزش یافته زبان آنها را با مخلوطی از واژه‌های ترکی و مغولی قبول کردند و خودشان به نام هزاره و مسکن شان به هزاره جات شهرت یافتند. در قرن پانزدهم هزاره گان در اثر مساعی دعات شیعه مذهب مذکور را پذیرفتند در حالی که بخش بیشتر مردم خراسان سنی مذهب بودند.
در شمال هندوکش یک تعداد مردم ترکی‌زبان از سابق موجود بود، بعداً یک عده از ازبکان شیبانی در ضمن جنگ و جدال با دولت‌های صفوی ایران و مغلی هند در آنجا سکونت اختیار نموده به تدریج از خانه به دوشی به ده‌نشینی گرائیدند و با مرور زمان قبایلی چند از ترکمن و قرقیز که با ایشان خویشاوندی نژادی داشتند به آنان پیوستند. در جنوب و شرق خراسان علت دیگری از باشندگان قدیمی محلی که خود را پشتون می‌نامند و در نزد دری زبانان به افغان شهرت داشتند به‌طور فعال‌تر از سابق وارد تاریخ شدند. باید گفت که کلمه افغانستان به عنوان نام رسمی کشور بار اول در ۱۸۰۱ در معاهده بین انگلیس و ایران دربارهٔ دولت درانی به کار رفته است. اما واژه افغان به مثابه یک قوم و کتله نژادی و فرهنگی و همچنان افغانستان به عنوان محل سکونت آن در تاریخ خراسان سابقه دراز مدت دارد. تا جاییکه معلوم است واژه افغان بار نخست در سده ششم میلادی توسط منجم هندی (ورهه مهیره) درکتاب (مهارت سیم‌ها) ذکر شده است. (هیوان تسانگ) جهانگرد معروف چینی که از سال ۶۳۹ تا ۶۴۴ میلادی درین مناطق مشغول گشت و گذار و از وجود قبایلی به نام (اپوکین) که در حدود کوه‌های سلیمان زیست می‌کردند یاد می‌کند.