مخالفت با جنگ عراق
دلایل مخالفت

منتقدان تهاجم ادعا کردند که این تهاجم منجر بخسارات جانبی بکشته شدن هزاران غیرنظامی و سرباز عراقی و همچنین سربازان ائتلاف خواهد شد و علاوه بر این بصلح و ثبات در سراسر منطقه و جهان لطمه خواهد زد.
یکی دیگر از دلایلی که اغلب بیان شده برای مخالفت، مفهوم وستفالیایی است که دولت‌های خارجی هرگز نباید حق مداخله در امور داخلی یک کشور مستقل دیگر (از جمله تروریسم یا هر امر غیر بین‌المللی دیگر) را داشته باشند. جورجیو آگامبن، فیلسوف ایتالیایی نیزنقدی برمنطق جنگ پیشگیرانه ارائه کرده‌است.
برخی دیگر حق محدودی برای مداخله نظامی در کشورهای خارجی را پذیرفتند، اما با این وجود با تهاجم مخالفت کردند زیرا این تهاجم بدون تأیید سازمان ملل انجام شده و از این رو نقض قوانین بین‌المللی است.بر اساس این موضع، پایبندی ایالات متحده و سایر قدرت‌های بزرگ بمنشور سازمان ملل متحد و سایر معاهدات بین‌المللی یک الزام قانونی است. اعمال قدرت نظامی برخلاف منشور ملل متحد، حاکمیت قانون را تضعیف می‌کند و در مقیاس بین‌المللی هوشیاری غیرقانونی است.
همچنین نسبت به ادعاهای ایالات متحده مبنی بر اینکه دولت سکولار عراق هر گونه ارتباطی با القاعده، گروه تروریستی بنیادگرای اسلامی، مسئول حملات ۱۱سپتامبر ۲۰۰۱ به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون دارد، تردید وجود داشت.
برخی ابراز تعجب کردند که ایالات متحده اقدام نظامی علیه عراق را در نظر خواهد گرفت و نه علیه کره شمالی، که ادعا می‌کرد قبلاً دارای سلاح هسته ای است و اعلام کرده بود که مایل است به جنگ با ایالات متحده فکر کند. این انتقاد زمانی شدت گرفت که کره شمالی در ۹ اکتبر۲۰۰۶ یک آزمایش تسلیحات هسته ای انجام داد.
همچنین انتقاداتی از سیاست ائتلاف توسط کسانی وجود داشت که معتقد نبودند اقدامات نظامی به مبارزه با تروریسم کمک می‌کند، و برخی معتقد بودند که در واقع به تلاشهای عضوگیری القاعده کمک می‌کند. دیگران بر این باور بودند که جنگ و دوره بلافاصله پس از جنگ منجر به افزایش شدید خطر سقوط سلاح‌های کشتار جمعی بدست افراد نادرست (از جمله القاعده) می‌شود.
چه در داخل و چه در خارج از ایالات متحده، برخی استدلال کردند که منطق دولت بوش برای جنگ، بدست آوردن کنترل بر منابع طبیعی عراق (عمدتاً نفت) بود. این منتقدان احساس کردند که جنگ بکاهش خطر گسترش سلاح‌های کشتار جمعی کمکی نمی‌کند و دلیل واقعی جنگ حفظ کنترل بر میادین نفتی عراق در زمانی بود که ارتباط ایالات متحده با عربستان سعودی در خطر بود. «نه خون برای نفت» یک فریاد اعتراضی مردمی قبل از تهاجم در مارس۲۰۰۳ بود. مقامات دولتی این اتهامات را رد کردند، و محقق جف کولگان می‌نویسد که «هنوز هیچ اتفاق نظری در مورد میزان نقش نفت» در جنگ عراق وجود ندارد.
برخی از مخالفان جنگ نیز معتقد بودند که هیچ سلاح کشتار جمعی در عراق وجود نخواهد داشت و بنابراین دلیل کمی برای تهاجم وجود دارد. یکی از برجسته‌ترین آنها اسکات ریتر، افسر سابق اطلاعات نظامی ایالات متحده وسپس بازرس تسلیحات سازمان ملل متحد درعراق بود، که در سال۱۹۹۸ آنقدر نسبت به عراق بداخلاق بود که سناتور آمریکایی جو بایدن به او هشدار داد: "تصمیم در مورد اینکه آیا. کشوری که باید وارد جنگ شود کمی بالاتر از سطح دستمزد شماست یا نه؟." تحقیقات پس از تهاجم نتوانست شواهدی ازسلاح‌های کشتار جمعی درعراق بدست آورد (بغیر از تعداد بسیار کمی گلوله‌های تخریب شده تسلیحات شیمیایی که پس از پایان جنگ ایران و عراق در سال۱۹۸۸ واقع شده بودند). با اینحال، به‌طور کلی، تعداد بسیار کمی از مخالفان تهاجم بعراق به‌طور علنی در مورد اینکه آیا رژیم صدام حسین دارای سلاح‌های کشتار جمعی است یاخیر ابراز تردید کردند.
در طول اشغال، برخی از مخالفان، رئیس‌جمهور بوش را به بی‌تفاوتی نسبت به رنج ناشی از تهاجم متهم کردند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۶ او عقیده داشت که وقتی تاریخ عراق نوشته می‌شود، این دوره «فقط یک کاما به نظر می‌رسد» و انتقادهایی را برانگیخت که او کشته شدن بیش از ۲۷۰۰ سرباز آمریکایی را بی‌اهمیت تلقی کرد.