نژادپرستی زیست‌محیطی
ایالات متحده

در ایالات متحده، اولین گزارشی که رابطه ای بین نژاد، درآمد و خطر قرار گرفتن در معرض آلاینده‌ها ترسیم کرد، «گزارش سالانه شورای کیفیت محیط زیست به رئیس‌جمهور» در سال ۱۹۷۱ بود که در پاسخ به تخلیه زباله‌های سمی در جامعه آفریقایی آمریکایی بود. در شهرستان وارن، NC. پس از اعتراضات در شهرستان وارن، کارولینای شمالی، اداره حسابداری عمومی ایالات متحده (GAO) گزارشی در مورد این پرونده در سال ۱۹۸۳ منتشر کرد، و کلیسای متحد مسیح (UCC) گزارشی را برای بررسی این مفهوم در سال ۱۹۸۷ سفارش داد که ارتباط بین نژاد و نژاد را ترسیم می‌کرد. استقرار تأسیسات پسماندهای خطرناک اعتراض در شهرستان وارن یک رویداد مهم برای تحریک اقلیت، مشارکت مردمی در جنبش عدالت زیست‌محیطی با رسیدگی به موارد نژادپرستی زیست‌محیطی بود.
مطالعه دفتر پاسخگویی دولت ایالات متحده در پاسخ به اعتراضات سال ۱۹۸۲ علیه محل دفن زباله PCB در شهرستان وارن، یکی از اولین مطالعات پیشگامانه بود که همبستگی بین پیشینه نژادی و اقتصادی جوامع و محل تأسیسات زباله‌های خطرناک را نشان داد. با این حال، دامنه مطالعه تنها با تمرکز بر محل دفن زباله‌های خطرناک خارج از محل در جنوب شرقی ایالات متحده محدود بود. در پاسخ به این محدودیت، کمیسیون متحد کلیسای مسیح برای عدالت نژادی (CRJ) یک مطالعه ملی جامع را در مورد الگوهای جمعیتی مرتبط با مکان سایت‌های زباله‌های خطرناک انجام داد.
مطالعه ملی CRJ دو بررسی از مناطق اطراف تأسیسات زباله‌های خطرناک تجاری و مکان سایت‌های زباله‌های سمی کنترل نشده انجام داد. اولین مطالعه ارتباط بین نژاد و وضعیت اجتماعی-اقتصادی و محل درمان، ذخیره‌سازی و دفع زباله‌های خطرناک تجاری را بررسی کرد. پس از تجزیه و تحلیل آماری، اولین مطالعه به این نتیجه رسید که «درصد ساکنان جامعه که به یک گروه نژادی یا قومی تعلق دارند، نسبت به درآمد خانوار، ارزش خانه‌ها، تعداد زباله‌های کنترل‌نشده، پیش‌بینی‌کننده قوی‌تری برای سطح فعالیت زباله‌های خطرناک تجاری است. سایت‌های زباله یا میزان تخمینی زباله‌های خطرناک تولید شده توسط صنعت». مطالعه دوم وجود مکان‌های زباله سمی کنترل‌نشده را در جوامع اقلیت‌های قومی و نژادی بررسی کرد و دریافت که از هر ۵ آمریکایی آفریقایی‌تبار و اسپانیایی‌تبار، ۳ نفر در جوامعی با مکان‌های زباله کنترل‌نشده زندگی می‌کنند. سایر مطالعات نشان دادند که نژاد تأثیرگذارترین متغیر در پیش‌بینی محل قرارگیری تأسیسات زباله است.
از گزارش‌های مربوط به نژادپرستی زیست‌محیطی در شهرستان وارن، کارولینای شمالی، انباشته شدن مطالعات و گزارش‌ها در مورد موارد نژادپرستی و بی‌عدالتی زیست‌محیطی توجه عمومی را در ایالات متحده به خود جلب کرد. در نهایت این امر منجر به فرمان اجرایی ۱۲۸۹۸ رئیس‌جمهور بیل کلینتون در سال ۱۹۹۴ شد که به آژانس‌ها دستور داد تا استراتژی ای را ایجاد کنند که عدالت زیست‌محیطی را مدیریت کند، اما هر آژانس فدرال تا به امروز این دستور را اجرا نکرده‌است. این یک گام تاریخی در رسیدگی به بی عدالتی زیست‌محیطی در سطح سیاست بود، به ویژه در یک جنبش محیط زیستی که عمدتاً سفیدپوستان هستند. با این حال، اثربخشی این فرمان عمدتاً در تأثیر آن بر ایالت‌ها مشخص می‌شود، زیرا کنگره هرگز لایحه‌ای را تصویب نکرد که قانون فرمان اجرایی کلینتون را تصویب کند. صدور این فرمان باعث شد که ایالت‌ها وارد عمل شوند، زیرا بسیاری از ایالت‌ها از آژانس‌های مربوطه خواستند تا استراتژی‌ها و برنامه‌هایی را توسعه دهند که بی عدالتی‌های زیست‌محیطی را که در سطح ایالتی یا محلی مرتکب می‌شوند، شناسایی و رسیدگی کنند.
در سال ۲۰۰۵، در دوران ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش، تلاشی برای حذف فرضیه نژادپرستی از نظمیه صورت گرفت. استفان جانسون، مدیر سازمان حفاظت محیط زیست، می‌خواست هدف این دستور را بازتعریف کند تا از حمایت از جوامع کم درآمد و اقلیت‌هایی که ممکن است توسط سیاست‌های دولت برای همه مردم آسیب دیده باشند، تغییر کند. انتصاب لیزا جکسون به عنوان مدیر سازمان حفاظت محیط زیست توسط اوباما و صدور یادداشت تفاهم در مورد عدالت زیست‌محیطی و فرمان اجرایی ۱۲۸۹۸، تعهد مجدد به عدالت زیست‌محیطی را ایجاد کرد. مبارزه با نژادپرستی زیست‌محیطی با انتخاب ترامپ با مشکلاتی روبرو شد. در دولت ترامپ، کاهش اجباری بودجه سازمان حفاظت محیط زیست همراه با عقب‌نشینی مقررات وجود داشت که باعث آسیب‌پذیری بسیاری از جوامع کم‌نمایش شد.
در نتیجه قرار دادن تأسیسات زباله‌های خطرناک، جمعیت‌های اقلیت بیشتر در معرض مواد شیمیایی مضر قرار می‌گیرند و از پیامدهای سلامتی رنج می‌برند که بر توانایی آنها در کار و مدرسه تأثیر می‌گذارد. یک مطالعه جامع از انتشار ذرات معلق در سراسر ایالات متحده، که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، نشان داد که سیاهپوستان ۵۴ درصد بیشتر از آمریکایی‌های معمولی در معرض انتشار ذرات معلق (دوده) هستند. فابر و کریگ بین قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا بیشتر و عملکرد پایین در مدارس همبستگی پیدا کردند و دریافتند که ۹۲ درصد از کودکان در پنج مدرسه دولتی لس آنجلس با بدترین کیفیت هوا از پیشینه اقلیت بودند. سیستم‌های مدرسه‌ای برای جوامعی که به شدت با خانواده‌های اقلیت پرجمعیت هستند، در مقایسه با سیستم‌های مدرسه در محله‌های عمدتاً سفیدپوست، «فرصت‌های آموزشی نابرابر» را ارائه می‌کنند. در نتیجه آلودگی خود را در این جوامع به دلیل عوامل اجتماعی مانند «مدارس کم بودجه، نابرابری درآمد، و تعداد بی شماری از انکار فاحش حمایت نهادی» در جامعه آفریقایی آمریکایی نشان می‌دهد. در مطالعه ای که از اصطلاح نژادپرستی زیست‌محیطی حمایت می‌کند، در اقیانوس اطلس میانه آمریکا و شمال شرق آمریکا نشان داده شد که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در معرض ۶۱ درصد ذرات معلق بودند، در حالی که لاتینی‌ها در معرض ۷۵ درصد و آسیایی‌ها در معرض ۷۳ درصد قرار گرفتند. ٪. به‌طور کلی، این جمعیت‌ها ۶۶ درصد بیشتر از جمعیت سفیدپوست آلودگی ناشی از ذرات معلق را تجربه می‌کنند.
هنگامی که نژادپرستی زیست محیطعه ایالات متحده به رسمیت شناخته شد، جنبش اجتماعی عدالت زیست‌محیطی را تحریک کرد که در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در ایالات متحده موج گرفت. از لحاظ تاریخی، اصطلاح نژادپرستی محیطی با جنبش عدالت محیطی گره خورده‌است. با این حال، این موضوع با گذشت زمان تا حدی تغییر کرده‌است که اعتقاد بر این است که هیچ ارتباطی با جنبش ندارد. سازمان‌ها و کمپین‌های مردمی در پاسخ به این نژادپرستی زیست‌محیطی با این گروه‌ها که عمدتاً خواستار مشارکت اقلیت‌ها در سیاست‌گذاری در مورد محیط‌زیست هستند، شکل گرفته‌اند. همچنین شایان ذکر است که این مفهوم با وجود ابداع در ایالات متحده بین‌المللی است. یک مثال عالی زمانی است که ایالات متحده زباله‌های خطرناک خود را به کشورهای فقیر در جنوب جهانی صادر کرد زیرا آنها می‌دانستند که این کشورها مقررات زیست‌محیطی و اقدامات ایمنی ضعیفی دارند. جوامع حاشیه‌نشین معمولاً در معرض خطر نژادپرستی زیست‌محیطی هستند، زیرا منابع و ابزارهایی برای مقابله با شرکت‌های بزرگی که این زباله‌های خطرناک را تخلیه می‌کنند، تأمین می‌کنند.
نمونه‌های خاصی از نژادپرستی زیست‌محیطی در سراسر ایالات متحده وجود دارد، و تداوم نژادپرستی محیطی اغلب در شرایط کار و زندگی روزمره ریشه دارد. شهر شیکاگو، ایلینوی، مشکلاتی در زمینه صنعت و تأثیرات آن بر جمعیت‌های اقلیت، به ویژه جامعه آفریقایی آمریکایی داشته‌است. چندین کارخانه زغال سنگ در این منطقه در سلامت ضعیف جوامع محلی خود دخیل بوده‌اند، این همبستگی با این واقعیت تشدید می‌شود که ۳۴٪ از بزرگسالان در آن جوامع از پوشش مراقبت‌های بهداشتی برخوردار نیستند. ایالت لوئیزیانا همچنین با مسائل متعددی روبرو بوده‌است که تعادل بین حضور صنعت، امدادرسانی به بلایای طبیعی و سلامت جامعه برقرار شده‌است. نابرابری‌های نژادی از قبل موجود در ثروت در نیواورلئان، نتیجه طوفان کاترینا را برای جمعیت‌های اقلیت بدتر کرد. تفکیک نژادی نهادینه شده محله‌ها به این معنی است که اعضای اقلیت بیشتر در مناطق کم ارتفاعی که در برابر سیل آسیب‌پذیر هستند زندگی می‌کنند. علاوه بر این، طرح‌های تخلیه طوفان به شدت بر استفاده از اتومبیل‌ها متکی بود و برای افرادی که به حمل‌ونقل عمومی متکی بودند، آماده نمی‌شد. از آنجایی که جمعیت اقلیت کمتر دارای اتومبیل هستند، برخی از مردم چاره ای جز عقب ماندن نداشتند، در حالی که جوامع اکثریت سفیدپوست فرار کردند. علاوه بر این، کوچه سرطان، ردیفی از کارخانه‌های شیمیایی در لوئیزیانا، به عنوان یکی از دلایل تأثیرات نامتناسب بر سلامتی در شهر ذکر شده‌است. فلینت، میشیگان، شهری که ۵۷ درصد سیاه‌پوست است و به‌طور قابل توجهی فقیر است، در آوریل ۲۰۱۴ مشخص شد که آب آشامیدنی حاوی سرب کافی برای پاسخگویی به آژانس حفاظت از محیط زیست است.
مردم ساکن در پاهوکی، فلوریدا، هر ماه اکتبر به دلیل سوختن شکر با سطح غلیظی از دوده مواجه هستند که منطقه محلی را آلوده می‌کند. کشاورزان نیشکر قبل از هر برداشت، مزارع خود را آتش زدند تا همه چیز را به جز نیشکر بسوزانند. آلودگی حاصل از آن به حرکت در می‌آید و بر جوامع سیاه‌پوست عمدتاً فقیر اطراف تأثیر منفی می‌گذارد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ با حمایت وزارت آموزش ایالات متحده نشان داد که افرادی که در معرض آلودگی سوزاننده این میدان قند قرار دارند با نرخ بالاتری از مشکلات تنفسی و ضعیف شدن سیستم ایمنی روبرو هستند.
PCBهای سرطان زا تا دهه ۱۹۷۰ توسط صنایع برلینگتون به نهری در Cheraw، کارولینای جنوبی ریخته می‌شدند. در سال ۲۰۱۸، پس از طوفان فلورانس که باعث شد بقایای مواد شیمیایی در نزدیکی خانه‌ها شسته شود، پنج خانواده مجبور به ترک خانه‌های خود شدند. محققان محلی همچنین زباله‌های سمی PCBها را در خاک یک زمین بازی محلی شناسایی کردند.
در سال ۲۰۰۸، بیش از یک میلیارد تن خاکستر زغال سنگ به کانال رودخانه Emory در کینگستون، تنسی ریخته شد. در سال ۲۰۱۰، اداره دره تنسی چهار میلیون یارد مکعب را از نشت کینگستون به محل دفن زباله در یونیون تاون، آلاباما منتقل کرد. یونیون تاون یک جامعه سیاهپوست عمدتاً کم درآمد است و از شهروندان در برابر خدر سال ۲۰۰۸، بیش از یک میلیارد تن خاکستر زغل سنگ به کانال رودخانه Emory در کینگستون، تنسی ریخته شد. در سال ۲۰۱۰، اداره دره تنسی چهار میلیون یارد مکعب را از نشت کینگستون به محل دفن زباله در یونیون تاون، آلاباما منتقل کرد. یونیون تاون یک جامعه سیاهپوست عمدتاً کم درآمد است و از شهروندان در برابر خاکستر زغال سنگ خطرناک محافظت نشده‌است.
اکستر زغال سنگ خطرناک محافظت نشده‌است.
محققان بومی بحث کرده‌اند که آیا مفهوم عدالت زیست‌محیطی در زمینه بومیان آمریکا و استعمار شهرک نشینان معنا دارد یا خیر. این به این دلیل است که وضعیت حقوقی بومیان آمریکا با دیگر مردمان به حاشیه رانده شده در ایالات متحده متفاوت است. به این ترتیب، دینا گیلیو-ویتاکر، محقق کلویل، توضیح می‌دهد که «از آنجا که روابط مردم بومی با دولت (یعنی ایالات متحده) با اقلیت‌های قومی متفاوت است، عدالت زیست‌محیطی باید از برابری فراتر رود و بتواند به مفاهیم قبیله‌ای عمل کند. حاکمیت، حقوق معاهده، و روابط دولت با دولت».
گیلیو-ویتاکر همچنین استدلال می‌کند که مدل عدالت توزیعی که EJ مبتنی بر آن است، برای جوامع بومی مفید نیست، زیرا «چارچوب‌هایی برای EJ در جوامع غیربومی که بر عدالت توزیعی تکیه دارند بر اساس ارزش‌های آمریکایی سرمایه‌داری زمین به عنوان کالا - یعنی خصوصی ساخته شده‌اند. اموال - در زمین‌هایی که از مردم بومی سلب شده‌است. در مقابل، مردم بومی روابط بسیار متفاوتی با زمین فراتر از شیوه‌های زمین به عنوان کالا دارند.
محققان مطالعات بومی استدلال کرده‌اند که نژادپرستی زیست‌محیطی، با این حال، با ورود استعمار شهرک نشینان در ایالات متحده آغاز شد. فیلسوف پوتاواتومی، کایل پاویس وایت، و مورخ بروله سیوکس، نیک استس، توضیح می‌دهند که مردم بومی قبلاً در یک آخرالزمان محیطی زندگی کرده‌اند: ظهور استعمار. زوئی تاد جغرافیدان متیس و هدر دیویس آکادمیک نیز استدلال کرده‌اند که استعمار شهرک نشینان «مسئول بحران زیست‌محیطی معاصر» است. به این ترتیب، نشان داده شده‌است که تغییرات آب و هوایی علیه بومیان آمریکا به سلاح تبدیل شده‌است، زیرا پدرانی مانند توماس جفرسون و بنجامین فرانکلین جنگل‌های آمریکا را جنگل زدند و از هوای گرم‌تر استقبال کردند که فکر می‌کردند مردم بومی را جابجا می‌کند و ایالات متحده را غنی می‌کند؛ بنابراین، «ایالات متحده از بدو تولد، نقش کلیدی در ایجاد تغییرات فاجعه بار محیطی ایفا کرد». وایت توضیح می‌دهد که «تغییر آب و هوای انسانی (ناشی از انسان) تشدید تغییرات محیطی است که توسط استعمار بر مردم بومی تحمیل شده‌است.» محقق Anishinaabe، Leanne Betasamosake Simpson نیز استدلال کرده‌است که «ما باید به تغییر آب و هوا به عنوان بخشی از یک سری طولانی‌تر از فجایع زیست‌محیطی ناشی از استعمار و جامعه مبتنی بر انباشت فکر کنیم.»
قانون حذف هند در سال ۱۸۳۰ و دنباله اشک‌ها نیز ممکن است نمونه‌های اولیه نژادپرستی زیست‌محیطی در ایالات متحده در نظر گرفته شوند. در نتیجه اولی، تا سال ۱۸۵۰، تمام قبایل شرق می‌سی‌سی‌پی به سرزمین‌های غربی منتقل شدند و اساساً آنها را به «سرزمین‌هایی که برای جلب توجه مهاجران و شرکت‌ها بسیار خشک، دورافتاده یا بایر بودند» محدود کردند. در طول جنگ جهانی دوم، تأسیسات نظامی اغلب در مجاورت رزروها قرار داشتند، که منجر به وضعیتی شد که در آن «تعداد نامتناسبی از خطرناک‌ترین تأسیسات نظامی در نزدیکی سرزمین‌های بومی آمریکا قرار دارند». مطالعه‌ای که تقریباً ۳۱۰۰ شهرستان در قاره ایالات متحده را تجزیه و تحلیل کرد، نشان داد که سرزمین‌های بومی آمریکا با تعداد مکان‌هایی که دارای مهمات منفجر نشده بسیار خطرناک تلقی می‌شوند، ارتباط مثبتی دارد. این مطالعه همچنین نشان داد که کد ارزیابی ریسک (RAC) که برای اندازه‌گیری خطرپذیری سایت‌های دارای مهمات منفجر نشده استفاده می‌شود، گاهی اوقات می‌تواند مخفی کند که این سایت‌ها چقدر برای بومیان آمریکا تهدید هستند. احتمال خطر یا احتمال اینکه یک خطر به مردم یا اکوسیستم‌ها آسیب برساند، به نزدیکی ساختمان‌های عمومی مانند مدارس و بیمارستان‌ها حساس است. این پارامترها از عناصر زندگی قبیله ای مانند مصرف معیشتی، استفاده تشریفاتی از گیاهان و جانوران و تراکم کم جمعیت غافل می‌شوند. از آنجایی که این عوامل منحصربه‌فرد قبیله‌ای در نظر گرفته نمی‌شوند، سرزمین‌های بومی آمریکا اغلب می‌توانند امتیازات کم خطری را دریافت کنند، علی‌رغم اینکه شیوه زندگی آن‌ها تهدید می‌شود. هنگام در نظر گرفتن افراد یا اکوسیستم‌هایی که ممکن است آسیب ببینند، احتمال خطر، بومیان آمریکا را در نظر نمی‌گیرد. مکان‌یابی تأسیسات نظامی در کنار رزروها منجر به وضعیتی می‌شود که در آن «تعداد نامتناسبی از خطرناک‌ترین تأسیسات نظامی در نزدیکی سرزمین‌های بومی آمریکا قرار دارند».
اخیراً، زمین‌های بومی آمریکا برای دفع زباله و تخلیه غیرقانونی توسط ایالات متحده و شرکت‌های چند ملیتی مورد استفاده قرار گرفته‌است. دادگاه بین‌المللی مردم بومی و ملل تحت ستم، در سال ۱۹۹۲ برای بررسی تاریخچه فعالیت‌های جنایتکارانه علیه گروه‌های بومی در ایالات متحده تشکیل شد، و لایحه ای مهم را منتشر کرد که در آن شکایات مردم بومی با ایالات متحده را تشریح کرد. این شامل ادعاهایی بود مبنی بر اینکه ایالات متحده «عمداً و به‌طور سیستماتیک اجازه، کمک، و تشویق، درخواست و توطئه برای ارتکاب تخلیه، حمل و نقل و مکان‌یابی مواد زائد هسته ای، سمی، پزشکی و غیره خطرناک در سرزمین‌های بومی آمریکا در آمریکای شمالی را داده‌است؛ بنابراین خطری آشکار و فعلی برای سلامتی، ایمنی، و رفاه جسمی و روانی مردم بومیان آمریکا ایجاد کرد."
یکی از مسائل جاری برای فعالان بومی آمریکا خط لوله دسترسی داکوتا است. پیشنهاد شده بود که این خط لوله از داکوتای شمالی شروع و به ایلینوی سفر کند. اگرچه این خط لوله مستقیماً از یک منطقه رزرو عبور نمی‌کند، اما این خط لوله تحت نظارت است زیرا از زیر بخشی از رودخانه میسوری می‌گذرد که منبع اصلی آب آشامیدنی برای قبیله Standing Rock Sioux است. خطوط لوله شکسته می‌شوند و اداره ایمنی خطوط لوله و مواد خطرناک (PHMSA) بیش از ۳۳۰۰ حادثه نشت و پارگی برای خطوط لوله نفت و گاز از سال ۲۰۱۰ گزارش کرده‌است. این خط لوله همچنین از یک محل دفن مقدس برای Standing Rock Sioux عبور می‌کند. افسر حفاظت از تاریخ قبیله ای قبیله Standing Rock Sioux نگرانی‌های مربوط به مکان‌های مقدس و مواد باستان‌شناسی را بیان کرد. این نگرانی‌ها نادیده گرفته شد.[نیازمند منبع] پرزیدنت باراک اوباما مجوز این پروژه را در دسامبر ۲۰۱۶ لغو کرد و دستور مطالعه در مورد تغییر مسیر خط لوله را صادر کرد. رئیس‌جمهور دونالد ترامپ این دستور را لغو کرد و اجازه تکمیل خط لوله را صادر کرد. در سال ۲۰۱۷، قاضی جیمز بواسبرگ از قبیله Standing Rock Sioux جانبداری کرد و دلیل آن را ناتوانی سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده در تکمیل یک مطالعه در مورد اثرات زیست‌محیطی نشت نفت در دریاچه Oahe در زمانی که برای اولین بار ساخت و ساز را تأیید کرد، اعلام کرد. یک مطالعه جدید زیست‌محیطی در اکتبر ۲۰۱۸ سفارش و منتشر شد، اما خط لوله همچنان عملیاتی بود. قبیله Standing Rock Sioux این مطالعه را رد کرد و معتقد بود که این مطالعه نمی‌تواند به بسیاری از نگرانی‌های آنها رسیدگی کند. هنوز تلاش‌های دعوی قضایی توسط قبیله Standing Rock Sioux در حال مخالفت با خط لوله دسترسی داکوتا در تلاش برای تعطیلی دائمی آن است.