زنان در جنگ‌های صلیبی
زنان در جنگ‌های صلیبی > زنان حامی و پشتیبان

زنان حامی و پشتیبان جنگ‌های صلیبی به طرق مختلف تحت تأثیر جنبش صلیبی قرار گرفتند. از ابتدا، کلیسا متعهد شده بود که از اموال و خانواده‌های کسانی که صلیب را برداشتند محافظت کند، اما برخی از صلیبیون منشورهایی با مقررات خاص برای بستگان زن و سایر عزیزانشان در زمان غیبتشان به جا گذاشتند. آنها اغلب پول یا اموالی و اماکنی برای مراقبت از خویشاوندانشان می‌دادند. ژیلبرت د الست پیش از عزیمت به سمت اراضی مقدس طی نخستین لشکرکشی صلیبی در سال ۱۰۹۶، صومعهٔ زنان مرهام را برای خواهرش تأسیس کرد. همزمان، هیو ورماندوا ازدواج دخترش الیزابت را با رابرت، کنت مولان ترتیب داد. برخلاف افسانه رایج، همسران صلیبیون در غیاب شوهرانشان در کمربند عفت نگهداری نمی‌شدند، اما حقوقدانان کلیسا نگران مسئله زنا در غیاب صلیبیون بودند. برای جلوگیری از این مشکل، یک زن می‌توانست روی کاغذ مانع از صلیب‌گرفتن شوهرش شود زیرا او قادر نخواهد بود وظیفهٔ زناشویی خود در رابطه جنسی را انجام دهد.
واعظان جنبش صلیبی اغلب زنان را به عنوان مانعی برای صلیبیون توصیف می‌کردند، اما شواهد قطعی اندکی وجود دارد که نشان دهد زنان واقعاً مانع از صلیب‌گرفتن شوهرانشان شده‌اند. وقایع‌نگار اردریک ویتالیس حتی چنین شرح داده است که پس از آنکه اتین بلوآ در هنگامه محاصره انطاکیه را در سال ۱۰۹۸ کارزار صلیبی را رها و به اروپا بازگشت، همسرش ادل توانست او را قانع کند که در سال ۱۱۰۱ به اراضی مقدس بازگردد. در طول هر دو غیبت او، ادل مسئول اداره املاک بود، و دو نامه موجود از شوهرش وجود دارد که در آنها شرح جنگ صلیبی و توصیه‌هایی برای اداره زمین‌هایشان به او داده شده است. بستگان زن همیشه املاک صلیبیون غایب را اداره نمی‌کردند، اما برخی زنان به عنوان نایب‌السلطنه‌های توانمند شناخته شده بودند. به ویژه، بلانش کاستیا و الینور آکیتن نقش‌های بسیار برجسته‌ای در دولت‌های نیابتی از طرف پسران صلیبی‌شان لوئی نهم فرانسه و ریچارد یکم انگلستان ایفا کردند و در شرایط دشوار با هوشمندی عمل کردند.
زنان همچنین می‌توانستند بدون صلیب‌گرفتن، از نظر معنوی و مالی از جنبش صلیبی حمایت کنند. الگوهای ازدواج در فرانسه نشان می‌دهد که برخی ازدواج‌ها و اتحادها نه‌تنها مانع مردان برای عزیمت به شرق و جنگ‌های صلیبی نشده، بلکه به منجر به ورد سنت صلیب‌گرفتن به خانواده و خاندان دیگر شده است یا به آن کمک کرده است. زنان حتی ممکن است از طریق مشارکت در آموزش مذهبی اولیه فرزندانشان و با استخدام کشیش‌هایی که از صلیبیون حمایت می‌کردند، ایدهٔ جنبش صلیبی را ترویج کرده باشند. در قرن ۱۳ میلادی، پاپ اینوسنت سوم از زنان خواست به‌طور جمعی برای موفقیت کارزارهای صلیبی دعا کنند. در برخی موارد، حمایت زنان وابسته به کلیسا مورد توجه قرار گرفته است. معروف است که فیلیپ کنت فلاندرز پیش از عزیمت به اراضی مقدس در سال ۱۱۷۷، از هیلدگارد بینگنی، راهبهٔ صومعه روپرتسبرگ مشاوره خواسته است. همچنین سنت بیرگیتا که از زنان صاحب نفوذ در قرن چهاردهم بود، جدل‌نامه‌هایی برای ترویج و تشویق جنبش صلیبی در حوزهٔ بالتیک نوشته است.
در خصوص امور مالی، پاپ اینوسنت سوم زنان را تشویق می‌کرد تا به جای شرکت شخصی در جنبش صلیبی، پول اهدا کنند یا هزینه یک شوالیه را تقبل کنند و در عوض از همان مزایای معنوی صلیبیون بهره‌مند شوند. این اقدام احتمالاً برای رفع مشکل غیرنظامیان در جنگ‌های صلیبی مطرح شده بود. علاوه بر این روشی مؤثر برای جمع‌آوری پول بود و دستکم تمایل زنان به حمایت از جنبش صلیبی را به رسمیت می‌شناخت. زنان همچنین می‌توانستند پول و اموال خود را به صومعه‌ها که به سازماندهی پول و منابع مالی برای صلیبیون و جنبش صلیبی از جمله فرقه‌های نظامی تازه تأسیس شده می‌پرداختند، اهدا کنند. صلیبیون اغلب برای جمع‌آوری پول برای لشکرکشی‌های صلیبی خود و پوشش بدهی‌ها در زمان بازگشت، به روابط خانوادگی متکی بودند. برخی منشورها و حکم‌ها نشان می‌دهند که آنها زمین‌ها را به بستگان زن می‌فروختند یا رهن می‌دادند، یا در معاملاتی شرکت می‌کردند که به رضایت یک خویشاوند زن نیاز داشت. در زمان جنگ صلیبی پنجم، ده وصیت‌نامه از پانزده وصیت‌نامه در جنوا که برای حمایت مالی از جنگ صلیبی بودند، توسط زنان تنظیم شده بودند.
بسیاری از مردان و زنانی که به جنگ صلیبی می‌رفتند، در برابر سفر دشوار و خطرات مرتبط با آن مغلوب می‌شدند و دیگر به خانه‌های خود بازنمی‌گشتند. گاهی تأیید اینکه آیا صلیبیون هنوز زنده هستند یا نه غیرممکن بود، به این معنی که زنانی که در غرب مانده بودند نمی‌توانستند بدون خطر مسئلهٔ دو همسری دوباره ازدواج کنند. احکام کلیسایی در مورد اینکه همسر یک صلیبی چه مدت باید منتظر بازگشت شوهرش بماند، از ۵ تا ۱۰۰ سال متغیر بود، و برخی ازدواج مجدد را کاملاً خارج از بحث می‌دانستند. چنین زنانی در سایه بیوگی می‌ماندند و توان از پیشرفت از آنها دریغ می‌شد. ایدا لوونی در سال ۱۱۰۶ در تلاشی ناامیدانه به اورشلیم رفت تا شوهرش، بالدوین دوم، کنت انو را که در جریان نخستین جنگ صلیبی در آسیای صغیر مفقود شده بود، پیدا کند، اما موفق نشد.
تا زمان سقوط عکا به دست ممالیک در سال ۱۲۹۱، جنگ صلیبی به بخشی جدایی‌ناپذیر از جامعه قرون وسطی تبدیل شده بود که زندگی زنان در سراسر اروپا را، خواه صلیب برمی‌داشتند یا نه، تحت تأثیر قرار می‌داد. پیر دوبوآ، مبلغ جنبش صلیبی، که در سال‌های ۱۳۰۶–۱۳۰۷ می‌نوشت، معتقد بود که زنان می‌توانند ابزاری برای بازیابی سرزمین مقدس از دست رفته باشند. او ادعا می‌کرد که آنها می‌توانند آموزش‌هایی در رابطه با الهیات و منطق ببینند و به عنوان همسر به مسیحیان شرقی و مسلمانان داده شوند، یا آموزش‌ّهایی در رابطه با طب و مراقبت‌های پزشکی ببینند و از این طریق دیگران را به گرویدن به مسیحیت تشویق کنند. چشم‌انداز او ممکن است واقع‌بینانه نبوده باشد، اما در اواخر قرن ۱۳ میلادی که امکان عملیات نظامی موفق در اراضی مقدس به سرعت در حال کاهش بود، او چنین تشخیص داده بود که زنان، که به‌طور سنتی از فعالیت‌های جنگی منع شده بودند، ممکن است نقشی جایگزین در گسترش مسیحیت ایفا کنند. به نظر ناتاشا هاجسون، مورخ تاریخ زنان، معتقد است که در واقع، چه خوب و چه بد، زنان در تمام دوران جنگ‌های صلیبی، همراه با خانواده‌هایشان خود را متعهد به جنگ مقدس کرده بودند، و بدون شبکه حمایتی که آنها فراهم می‌کردند، مرزهای مسیحیت قرون وسطی نمی‌توانست گسترش یابد و جامعه لاتین در شرق نیز نمی‌توانست تا این اندازه شکوفا شود.