ویروس آنفلوانزای A زیرگروه H1N1
رخدادهای مهم > همه‌گیری جهانی آنفلوانزای A زیرگروه H1N1 در سال ۲۰۰۹

ویروسی که در همه‌گیری جهانی آنفلوانزای خوکی در سال ۲۰۰۹ از بیماران آمریکایی جداسازی شد، ترکیب عجیبی از اجزاء ژنتیکی ۴ ویروس آنفلوانزای مختلف - «آنفلوانزای خوکی آمریکای شمالی»، «آنفلوانزای پرندگان آمریکای شمالی»، «آنفلوانزای انسان» و «آنفلوانزای خوکی» شایع در آسیا و اروپا - بود. هفته‌نامهٔ علمی نیو ساینتیست آن را «یک ملغمهٔ دورگه عجیب و غیرعادی از توالی‌های مادهٔ ژنتیکی» نامید. این سویهٔ جدید در اثر بازآرایی ژنتیکی آنفلوانزاهای انسانی و خوکی در تمامی چهار سویهٔ مختلف زیرگروه‌های H1N1 حاصل شده بود.
بررسی‌های ژنتیکی اولیه نشان داد که ژن هماگلوتینین (HA) ویروس، مشابه ویروس‌های آنفلوانزای خوکی موجود در خوک‌های ایالات متحده آمریکا از سال ۱۹۹۹ بود، اما ژن‌های نورآمینیداز (NA) و پروتئین ماتریکس (M) آن، مشابه آنفلوانزای خوکی اروپا بود که قبلاً شناسایی شده بودند. ۶ ژن آنفلوانزای خوکی آمریکایی نیز، ترکیبی از ویروس‌های آنفلوانزای انسان، پرندگان و خوک‌ها بودند. وجود چنین ترکیبی ژنی در ویروس‌های انسانی و خوکی نامعمول است و هیچگونه سامانهٔ رسمی پایش ویروس‌های رایج خوکی نیز در ایالات متحده آمریکا موجود نیست.
در آوریل سال ۲۰۰۹ میلادی، یک شیوع موضعی از بیماری شبه‌آنفلوانزایی (ILI) در مکزیک و کمی بعد در ایالات متحده آمریکا گزارش شد. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری اعلام کرد که ۷ هفت نمونهٔ جدید از «ویروس آنفلوآنزای A زیرگروه H1N1» پیدا شده و به‌سرعت نقشهٔ ژنی آنرا در پایگاه داده‌های GISAID منتشر کرد. با گزارش‌های به‌موقع و مشابه از مکزیک، در تاریخ ۲۴ آوریل روشن شد که بیماری‌های گزارش‌شده در مکزیک و آمریکا، یکی هستند و سازمان جهانی بهداشت یک کمیتهٔ مشاورهٰ سلامت دربارهٔ یک «همه‌گیری موضعی بیماری شبه‌آنفلوانزایی در مکزیک و آمریکا» تشکیل داد. سپس بیماری به‌سرعت گسترش یافت و تا ۷ مه همان سال، علی‌رغم اقدامات سخت‌گیرانه مقامات مکزیکی در کنترل و مهار بیماری، ۲٬۰۹۹ نفر به آن مبتلا شدند. وقوع یک چنین همه‌گیری، یک سال قبل‌تر پیش‌بینی شده بود؛ هنگامی که پژوهش‌گران متوجه شدند که میزان نوعی پپتید ویروسی به نام رپلیکین در حال افزایش است.
در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۹ میلادی، سازمان جهانی بهداشت یک همه‌گیری جهانی H1N1 را رسماً اعلام کرد و سطح هشدار را به ۶ رساند که نخستین همه‌گیری جهانی از هنگام آنفلوانزای هنگ‌کنگ در سال ۱۹۶۸ محسوب می‌شد. در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۹، باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا به‌طور رسمی اعلامِ «وضعیت اضطراری ملی» نمود. علی‌رغم این نگرانی رئیس‌جمهور اما، مردم چندان نگران نبودند. به‌عنوان مثال یک نظرسنجی توسط «دانشگاه فیرلی دیکینسون» نشان داد که بیشتر ساکنان نیوجرسی (۷۴٪) نگرانی چندانی از این واقعه ندارند یا اصلاً نگران آنفلوانزای H1N1 نیستند؛ ولی همین اعلام وضعیت اضطراری توسط رئیس‌جمهور سبب شد که کارفرماهای آمریکایی، اقداماتی را جهت جلوگیری از پخش آنفلوانزای خوکی انجام دهند و به کارمندان مبتلا مساعدت نموده یا رویهٔ کاری‌شان را به‌نحوی تعدیل و انطباق دهند.
یک پژوهش که با همکاری سرویس خدمات سلامت دانشگاه میشیگان انجام شد، هشدار داد که آنفلوانزای H1N1 می‌تواند سبب آمبولی ریه گردد که علت اصلی مرگ در این همه‌گیری جهانی بود. نویسندگان مقاله توصیه کرده بودند که پزشکان هنگام درمان بیماران مبتلا به آنفلوانزای H1N1 شدید، ریه آنها را با «سی‌تی اسکن به‌همراه مادهٔ حاجب» مورد بررسی قرار دهند. با این حال، آمبولی ریه تنها تظاهر آمبولیک این بیماری نیست و موارد آمبولیک دیگری همچون سکته قلبی، ترومبوز سیاهرگی عمقی شدید دوطرفه، ترومبوز سرخرگی آئورت تحت‌کلیوی و آمبولی هوا در مغز نیز رخ می‌دهد. فهرستی از این رخدادهای آمبولیک اخیراً در پژوهشی منتشر شده‌است.
سازمان جهانی بهداشت در گزارش بعدی خود در ۲۱ مارس ۲۰۱۰، اعلام نمود که «۲۱۳ کشور و ناحیه در سرتاسر جهان، نمونه‌های آزمایشگاهی تأییدشده از همه‌گیری جهانی آنفلوانزای H1N1 را اعلام نموده و ۱۶٬۹۳۱ مرگ گزارش شده‌است». در ۳۰ مه ۲۰۱۰ مجدداً سازمان جهانی بهداشت گزارشش را به‌روزرسانی نمود و اعلام کرد که «۲۱۴ کشور و ناحیه در سرتاسر جهان، نمونه‌های آزمایشگاهی تأییدشده از همه‌گیری جهانی آنفلوانزای H1N1 را اعلام نموده و ۱۸٬۱۳۸ مرگ گزارش شده‌است». پژوهش‌های انجام‌شده به سرپرستی اندرو میلر نشان داد که زنان حمله در معرض خطر بیشتری هستند. به نطر می‌رسد که در برخی گروه‌ها، نظیر زنان باردار و همچنین بومیان آمریکایی، در برخورد با این ویروس، پاسخ لنفوسیت تی کمک‌کننده نوع ۲ بیشتری می‌دهند که سبب بروز سندرم پاسخ التهابی سیستمیک (SIRS) گشته و موجب ادم ریوی و مرگ می‌شود.
در ۲۶ آوریل ۲۰۱۱، سازمان جهانی بهداشت یک هشدار آماده‌باش برای همه‌گیری جهانی H1N1 برای آمریکایی‌ها منتشر نمود. در ماه اوت همان سال، بنا به گزارش سازمان مطالعات زمین‌شناختی و مرکز کنترل و پیشگیری بیماری، سمورهای دریایی سواحل ایالت واشینگتن مبتلا به همان گونهٔ ویروسی بودند که مسئول همه‌گیری جهانی آنفلوانزای A زیرگروه H1N1 بود و حدود ۲۵۰ مورد از آن یافت شد. در اوایل ژانویهٔ ۲۰۱۴، مقامات بهداشتی تگزاس، ۳۳ مرگ ناشی از H1N1 را هنگام بروز آنفلوانزای فصلی ۲۰۱۳/۲۰۱۴ گزارش کردند و ۲۱ مورد مرگ دیگر نیز بعداً در سرتاسر ایالات متحده آمریکا گزارش شد. در شهرهای مختلف کانادا ۹ مورد مرگ و در مکزیک نیز یک مورد مرگ گزارش شد. مقامات بهداشتی اسپانیا نیز ۳۵ مورد از ابتلای H1N1 را در ناحیهٔ آراگون گزارش کردند که ۱۸ مورد از آن‌ها در بخش مراقب‌های ویژه (آی‌سی‌یو) بستری بودند.