stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جودو
تاریخ و فلسفه > جودو در دوران جنگ جهانی دوم و پس از آن > نقش جودو در اردوگاه‌های بازداشت

شرایط زندگی در این اردوگاه‌ها بسیار سخت بود؛ افراد در ساختمان‌های موقتی و با حداقل امکانات به سر می‌بردند. با این حال، ژاپنی‌تباران از جودو به عنوان یک ابزار مهم برای تقویت روحیه و تحمل شرایط دشوار استفاده کردند. جودو که اصولی مانند انضباط، صبر و احترام به دیگران را آموزش می‌دهد، به یکی از فعالیت‌های اصلی در اردوگاه‌ها تبدیل شد. به عنوان مثال، در اردوگاه منزنار در کالیفرنیا یک دوجو سنتی تأسیس شد که به بیش از ۳۵۰ نفر آموزش جودو داده می‌شد؛ از جمله ۱۰۰ نفر که دارای کمربند مشکی بودند.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، بسیاری از ژاپنی‌تباران به مناطق مختلف آمریکا و کانادا مهاجرت کردند و این مهاجرت‌ها به گسترش فرهنگ ژاپنی، از جمله جودو، در این کشورها کمک کرد.
تاریخ و فلسفه > جودو در دوران جنگ جهانی دوم و پس از آن > ممنوعیت جودو در دوران پس از جنگ

در همین دوران، ژاپن نیز با چالش‌های جدی مواجه بود. پس از تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵، قوای اشغالگر آمریکایی تحت فرماندهی ژنرال داگلاس مک‌آرتور برنامه‌ای برای غیرنظامی‌سازی و دموکراتیک‌سازی ژاپن آغاز کردند. به عنوان بخشی از این برنامه، آموزش هنرهای رزمی سنتی مانند جودو و کن‌دو در مدارس ممنوع شد. آمریکایی‌ها معتقد بودند که این هنرهای رزمی، که بخشی از فلسفه بودو بودند، می‌توانند جوانان ژاپنی را با ارزش‌های نظامی‌گری پرورش دهند و در آینده به تهدیدی برای قوای اشغالگر تبدیل شوند.
با این حال، مقامات ژاپنی و مربیان جودو تلاش کردند تا نشان دهند که این ورزش می‌تواند به عنوان یک فعالیت تربیتی و غیرنظامی به مدارس بازگردانده شود. این تلاش‌ها در نهایت موفقیت‌آمیز بود و در سال ۱۹۵۱ آموزش جودو به مدارس بازگشت؛ اما این بار با تمرکز بیشتر بر جنبه‌های فیزیکی آن و کاهش یا حذف آموزش‌های فلسفی و اخلاقی مرتبط با بودو. این اقدام بخشی از بازسازی فرهنگی و هویتی ژاپن پس از جنگ بود و به نسل جوان ژاپنی کمک کرد تا با ارزش‌های جدید سازگار شوند و به بازسازی کشورشان کمک کنند.
اجزای جودو > جودوکا (تمرین‌کننده جودو)

فردی که به تمرین و اجرای هنر رزمی جودو می‌پردازد، به عنوان جودوکا (ژاپنی: 柔道家, هپبورن: judoka؟, ت.ت. 'استاد جودو') شناخته می‌شود. معنای مدرن جودوکا در انگلیسی به معنای تمرین‌کننده جودو با هر سطحی از تجربه و تخصص است؛ اما به‌طور سنتی، افرادی که زیر رتبه دان ۴ بودند کِنکیو-سی (ژاپنی: 研究生, هپبورن: kenkyu-sei؟, ت.ت. 'کارآموزان') نامیده می‌شدند و تنها کسانی که دارای رتبه دان ۴ یا بالاتر بودند جودوکا نامیده می‌شدند.
پسوند -کا (ژاپنی: 家, هپبورن: ka؟, در اینجا به معنای متخصص یا استاد)، هنگامی که به یک اسم اضافه می‌شود، به معنای فردی با تخصص یا دانش ویژه در آن موضوع است.
اجزای جودو > سنسی (معلم جودو)

یک معلم جودو سنسی (ژاپنی: 先生, هپبورن: sensei؟) نامیده می‌شود. واژه سنسی از ترکیب دو واژه سن (قبل) و سی (زندگی)  تشکیل شده و یعنی «کسی که قبل از شما بوده» است. در دوجوهای غربی، معمول است که به مربی هر درجه دان، سنسی گفته شود. به‌طور سنتی، این عنوان برای مربیان با درجه دان ۴ و بالاتر محفوظ بود.
اجزای جودو > جودوگی (لباس جودو)

تمرین‌کنندگان جودو به‌طور سنتی لباس‌های سفیدی به نام کیکوگی (ژاپنی: 稽古着, هپبورن: keikogi؟, ت.ت. 'لباس تمرین') یا جودوگی (ژاپنی: 柔道着, هپبورن: jūdōgi؟, ت.ت. 'لباس جودو') می‌پوشند که در غرب گاهی به اختصار گی (ژاپنی: 着, هپبورن: gi؟, ت.ت. 'لباس') نامیده می‌شود.
این لباس شامل یک کت سنگین نخی به شکل کیمونو به نام اوواگی (ژاپنی: 上衣, هپبورن: uwagi؟, ت.ت. 'کت') است که شبیه به کت‌های کارگری سنتی به نام هانتن (ژاپنی: 半纏, هپبورن: hanten؟) می‌باشد و با اوبی (ژاپنی: 帯, هپبورن: obi؟, ت.ت. 'کمربند') که رنگ آن رتبه را نشان می‌دهد بسته می‌شود و همچنین زوبون (ژاپنی: ズボン, هپبورن: zubon؟, ت.ت. 'شلوار') با بند کشی است. نمونه‌های اولیه کیکوگی دارای آستین‌ها و پاچه‌های شلوار کوتاه بودند و جودوگی آستین بلند مدرن در سال ۱۹۰۶ به تصویب رسید.
برای رویدادهای برگزار شده تحت نظارت فدراسیون جهانی جودو (IJF)، جودوگی‌ها باید دارای برچسب نشان رسمی «International Judo Federation» باشند. این برچسب نشان می‌دهد که جودوگی تعدادی تست کنترل کیفیت را گذرانده است تا اطمینان حاصل شود که مطابق با مقررات ساخت بوده و بیش از حد سفت، انعطاف‌پذیر، سخت یا لغزنده نیست تا به حریف اجازه گرفتن یا انجام فنون را بدهد.
اجزای جودو > جودوگی آبی

استفاده مدرن از جودوگی آبی برای مسابقات سطح بالا اولین بار توسط آنتون خسینک در جلسه کمیسیون انضباطی فدراسیون جهانی جودو (IJF DC)، در شهر ماستریخت در سال ۱۹۸۶ پیشنهاد شد. برای مسابقه، یکی از دو رقابت‌کننده جودوگی آبی می‌پوشد تا تمایز آن‌ها برای قضاوت داوران و تماشاگران آسان‌تر باشد.
جودوکاهای ژاپنی و سنت‌گرایان تمایل دارند استفاده از جودوگی آبی را نپسندند؛ زیرا جودو به عنوان یک ورزش «پاک» در نظر گرفته می‌شود و جایگزینی جودوگی سفید خالص با آبی ناپاک، یک توهین تلقی می‌شود.
در ژاپن، هر دو جودوکا از جودوگی سفید استفاده می‌کنند و اوبی قرمز سنتی (بر اساس رنگ‌های پرچم ژاپن) به کمربند یکی از رقابت‌کنندگان متصل می‌شود. خارج از ژاپن، اوبی رنگی نیز ممکن است برای راحتی در مسابقات کوچک‌تر استفاده شود و جودوگی آبی تنها در سطوح منطقه‌ای یا بالاتر الزامی است که به سازمان مربوط بستگی دارد.
فنون جودو

در جودو سه دسته اصلی از وازا (ژاپنی: 技, هپبورن: waza؟, ت.ت. 'فنون') وجود دارد: ناگه-وازا (ژاپنی: 投げ技, هپبورن: nage-waza؟, ت.ت. 'فنون پرتابی')، کاتامه-وازا (ژاپنی: 固技, هپبورن: katame-waza؟, ت.ت. 'فنون گلاویزی') و آتمی-وازا (ژاپنی: 当て身技, هپبورن: atemi-waza؟, ت.ت. 'فنون ضربتی'). جودو بیشتر به خاطر ناگه-وازا و کاتامه-وازا شناخته شده است. تمرین‌کنندگان جودو معمولاً بخشی از هر جلسه تمرین را به اوکمی (ژاپنی: 受け身, هپبورن: ukemi؟, ت.ت. 'افتادن‌های ایمن') اختصاص می‌دهند تا بتوانند ناگه-وازا را بدون خطر آسیب جدی تمرین کنند. انواع مختلفی از اوکمی وجود دارد، از جمله:
اوشیرو اوکمی (ژاپنی: 後ろ受身, هپبورن: ushiro ukemi؟, ت.ت. 'افتادن به پشت')
یوکو اوکمی (ژاپنی: 横受け身, هپبورن: yoko ukemi؟, ت.ت. 'افتادن به پهلو')
مائه اوکمی (ژاپنی: 前受け身, هپبورن: mae ukemi؟, ت.ت. 'افتادن به جلو')
زنپو کایتن اوکمی (ژاپنی: 前方回転受身, هپبورن: zenpo kaiten ukemi؟, ت.ت. 'افتادن با غلتیدن به جلو').
فردی که فن را اجرا می‌کند به نام توری (ژاپنی: 取り, هپبورن: tori؟, ت.ت. 'گیرنده') و فردی که فن روی او اجرا می‌شود با نام اوکه (ژاپنی: 受け, هپبورن: uke؟, ت.ت. 'دریافت‌کننده') شناخته می‌شود.
فنون جودو > ناگه-وازا (فن‌های پرتابی)

ناگه-وازا شامل تمام فنونی است که در آن‌ها توری تلاش می‌کند اوکه را معمولاً با هدف قرار دادن اوکه روی پشت، پرتاب یا زمین‌گیر کند. هر فن دارای سه مرحله متمایز است:
کوزوشی (ژاپنی: 崩し, هپبورن: Kuzushi؟): به معنای از بین بردن تعادل حریف
تسوکوری (ژاپنی: 作り, هپبورن: Tsukuri؟): به معنای چرخیدن و جایگیری برای پرتاب
کاکه (ژاپنی: 掛け, هپبورن: Kake؟): به معنای اجرای نهایی و تکمیل پرتاب.
ناگه-وازا معمولاً با استفاده از اوچی-کومی (ژاپنی: 内込, هپبورن: uchi-komi؟)، به معنای چرخش مکرر و آماده‌سازی تا مرحله کاکه، تمرین می‌شوند.
به‌طور سنتی، ناگه-وازا به دو دسته اصلی تقسیم می‌شود: تاچی-وازا (ژاپنی: 立ち技, هپبورن: tachi-waza؟, ت.ت. 'فنون ایستاده') یعنی پرتاب‌هایی که با حفظ وضعیت عمودی توری انجام می‌شوند و سوتمی-وازا (ژاپنی: 捨身技, هپبورن: sutemi-waza؟, ت.ت. 'فنون فداکاری') به معنای پرتاب‌هایی که در آن توری برای پرتاب اوکه وضعیت عمودی خود را فدا می‌کند. تاچی-وازا به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:
ته-وازا (ژاپنی: 手技, هپبورن: te-waza؟, ت.ت. 'فنون دستی')، فنونی که در آن توری عمدتاً از بازوهای خود برای پرتاب اوکه استفاده می‌کند.
کوشی-وازا (ژاپنی: 腰技, هپبورن: koshi-waza؟, ت.ت. 'فنون باسنی')، پرتاب‌هایی که عمدتاً از حرکت بلند کردن از باسن استفاده می‌کنند.
آشی-وازا (ژاپنی: 足技, هپبورن: ashi-waza'؟, ت.ت. 'فنون پا و ساق پا')، پرتاب‌هایی که در آن توری عمدتاً از پاهای خود استفاده می‌کند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ناگه-وازا (ژاپنی: 投げ技, هپبورن: nage-waza؟, ت.ت. 'فنون پرتابی') | تاچی-وازا (ژاپنی: 立ち技, هپبورن: tachi-waza؟, ت.ت. 'فنون ایستاده') | ته-وازا (ژاپنی: 手技, هپبورن: te-waza؟, ت.ت. 'فنون دستی') |
| ناگه-وازا (ژاپنی: 投げ技, هپبورن: nage-waza؟, ت.ت. 'فنون پرتابی') | تاچی-وازا (ژاپنی: 立ち技, هپبورن: tachi-waza؟, ت.ت. 'فنون ایستاده') | کوشی-وازا (ژاپنی: 腰技, هپبورن: koshi-waza؟, ت.ت. 'فنون باسنی') |
| ناگه-وازا (ژاپنی: 投げ技, هپبورن: nage-waza؟, ت.ت. 'فنون پرتابی') | تاچی-وازا (ژاپنی: 立ち技, هپبورن: tachi-waza؟, ت.ت. 'فنون ایستاده') | آشی-وازا (ژاپنی: 足技, هپبورن: ashi-waza'؟, ت.ت. 'فنون پا و ساق پا') |
| ناگه-وازا (ژاپنی: 投げ技, هپبورن: nage-waza؟, ت.ت. 'فنون پرتابی') | سوتمی-وازا (ژاپنی: 捨身技, هپبورن: sutemi-waza؟, ت.ت. 'فنون فداکاری') | ما-سوتمی-وازا (ژاپنی: 真捨身技, هپبورن: Ma-sutemi-waza؟, ت.ت. 'فنون فداکاری از پشت') |
| ناگه-وازا (ژاپنی: 投げ技, هپبورن: nage-waza؟, ت.ت. 'فنون پرتابی') | سوتمی-وازا (ژاپنی: 捨身技, هپبورن: sutemi-waza؟, ت.ت. 'فنون فداکاری') | یوکو-سوتمی-وازا (ژاپنی: 橫捨身技, هپبورن: Yoko-sutemi-waza ؟, ت.ت. 'فنون فداکاری از پهلو') |
فنون جودو > کاتامه-وازا (فنون گلاویزی)

کاتامه-وازا (ژاپنی: 固技, هپبورن: Katame-waza؟, ت.ت. 'فنون گلاویزی') به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:
اوساکومی-وازا (ژاپنی: 抑込技, هپبورن: osaekomi-waza؟, ت.ت. 'فنون نگهداری') که در آن توری، اوکه را روی زمین به پشت می‌گیرد و نگه می‌دارد.
شیمه-وازا (ژاپنی: 絞技, هپبورن: shime-waza؟, ت.ت. 'فنون خفه‌کردن') که در آن توری تلاش می‌کند با خفه‌کردن یا فشار دادن به گردن اوکه را به تسلیم وادار کند.
کانستسو-وازا (ژاپنی: 関節技, هپبورن: kansetsu-waza؟, ت.ت. 'فنون مفصلی') که در آن توری تلاش می‌کند با دستکاری دردناک مفاصل اوکه را به تسلیم وادار کند.
یک مفهوم مرتبط، نه-وازا (ژاپنی: 寝技, هپبورن: ne-waza؟, ت.ت. 'فنون خوابیده') است که در آن فن‌ها از وضعیت غیر ایستاده اعمال می‌شوند.
در جودوی رقابتی، کانستسو-وازا در حال حاضر به دستکاری مفصل آرنج محدود است. دستکاری و قفل‌کردن سایر مفاصل را می‌توان در کاتاهای مختلف، مانند کاتامه-نو-کاتا و کودوکان گوشین جوتسو یافت.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
کاتامه-وازا (ژاپنی: 固技, هپبورن: Katame-waza؟, ت.ت. 'فنون گلاویزی'): اوساکومی-وازا (ژاپنی: 抑込技, هپبورن: osaekomi-waza؟, ت.ت. 'فنون نگهداری')
کاتامه-وازا (ژاپنی: 固技, هپبورن: Katame-waza؟, ت.ت. 'فنون گلاویزی'): شیمه-وازا (ژاپنی: 絞技, هپبورن: shime-waza؟, ت.ت. 'فنون خفه‌کردن')
کاتامه-وازا (ژاپنی: 固技, هپبورن: Katame-waza؟, ت.ت. 'فنون گلاویزی'): کانستسو-وازا (ژاپنی: 関節技, هپبورن: kansetsu-waza؟, ت.ت. 'فنون مفصلی')
فنون جودو > آتمی-وازا (فنون ضربتی)

آتمی-وازا (ژاپنی: 当身技, هپبورن: Atemi-waza؟, ت.ت.) فنونی هستند که در آن توری با ضربه به نقطه حیاتی اوکه را ناتوان می‌کند. آتمی-وازا خارج از کاتا مجاز نیستند.
ایمنی در جودو

دیدگاه کانو جیگورو برای جودو، هنری رزمی بود که بتوان آن را به‌طور واقع‌بینانه تمرین کرد. رندوری (تمرین آزاد) بخش اصلی آموزش جودو بود و شیای (مسابقه) آزمونی مهم برای درک یک جودوکا از جودو به‌شمار می‌رفت. ایمنی نیازمند برخی نوآوری‌های اساسی بود که شکل‌گیری جودو را تحت تأثیر قرار داد.[نیازمند منبع]
آتمی وازا (فنون ضربه‌زدن) در اوایل تاریخ جودو به‌طور کامل به کاتا (فرم‌های از پیش طراحی‌شده) محدود شد. کانسِتسو وازا (فنون قفل مفاصل) به فنونی که بر مفصل آرنج تمرکز داشتند محدود شدند. فنون مختلف پرتابی که قضاوت می‌شدند برای تمرین با نیروی کامل بیش از حد خطرناک هستند، مانند تمام پرتاب‌های قفل مفصل از جوجوتسو، در شیای ممنوع شدند. برای حداکثر ایمنی در ناگه وازا (فنون پرتاب)، جودوکا در اوکِمی (افتادن‌های کنترل‌شده) آموزش می‌دیدند و بر روی تاتامی (تشک‌های ساخته شده از کاه برنج) تمرین می‌کردند.
ایمنی در جودو > کانسِتسو و شیمه وازا

خفگی با کانستسو-وازا (فنون قفل مفاصل) و شیمه-وازا (فنون خفه‌کردن) عموماً تحت شرایط کنترل شده معمولی دوجو، جودو و در مسابقات ایمن است. معمولاً محدودیت‌های سنی برای تمرین و اجرای این نوع فنون وجود دارد، اما ماهیت دقیق این محدودیت‌ها از کشوری به کشور دیگر و از سازمانی به سازمان دیگر متفاوت خواهد بود.
ایمنی در جودو > ناگه وازا

ایمنی در تمرین فنون پرتابی بستگی به سطح مهارت هر دو نفر توری (فرد پرتاب‌کننده) و اوکه (فرد پرتاب‌شونده) دارد. پرتاب‌های ناپخته می‌توانند پتانسیل آسیب‌رسانی به هر دو نفر را داشته باشند؛ برای مثال، در هنگامی که توری برای جبران فن ضعیف، با قدرت از طریق پرتاب عمل می‌کند. به همین ترتیب اوکِمی ضعیف، به‌ویژه از پرتاب‌های قدرتمندتری که اوکه مهارت لازم برای افتادن‌های کنترل‌شده از آن‌ها را ندارد، می‌تواند منجر به آسیب شود. به این دلایل، پرتاب‌ها معمولاً به ترتیب دشواری برای هر دو توری و اوکه آموزش داده می‌شوند. این موضوع در گوکیو (ژاپنی: 五教, هپبورن: Gokyo؟, ت.ت. 'پنج آموزش') که یک گروه‌بندی سنتی از پرتاب‌ها است و به ترتیب دشواری اوکِمی مرتب شده‌اند، نشان داده می‌شود. آن‌هایی که در دای ایککیو (ژاپنی: 第一教, هپبورن: Dai ikkyo؟, ت.ت. 'اولین آموزش') گروه‌بندی شده‌اند، نسبتاً برای افتادن‌های کنترل‌شده، ساده هستند درحالی‌که آن‌هایی که در دای گوکیو (ژاپنی: 第五教, هپبورن: dai gokyo؟, ت.ت. 'پنجمین آموزش') گروه‌بندی شده‌اند، برای افتادن‌های کنترل‌شده، دشوار هستند.
ایمنی در جودو > ممنوعیت محافظ (پوشش سر)

به کار بستن پوشش سر (حجاب) در مسابقات جودو ممنوع است. به گفتهٔ نیکولاس مسنر سخنگوی وقت فدراسیون جهانی جودو، این تصمیم برای حفظ مسائل ایمنی در حین نگه‌داشتن‌ها و خفه کردن‌ها گرفته شده است.
آموزش > رندوری (تمرین آزاد)

آموزش جودو تأکید ویژه‌ای بر رندوری (ژاپنی: 乱取り, هپبورن: randori؟, ت.ت. 'گرفتن آشوب'، اما به معنای «تمرین آزاد») دارد. این اصطلاح شامل انواع مختلفی از فرم‌های تمرین است و شدت اجرای آن بسته به هدف و سطح تخصص شرکت‌کنندگان متفاوت است. از طرفی، رندوری از نوع یاکوسوکو گیکو (ژاپنی: 約束稽古, هپبورن: Yakusoku geiko؟, ت.ت. 'تمرین پیش‌پیمان')، سبکی همکارانه است که در آن هیچ‌یک از شرکت‌کنندگان مقاومتی در برابر تلاش‌های همدیگر برای پرتاب نشان نمی‌دهند. یک مفهوم مرتبط، سوته گیکو (ژاپنی: 捨稽古, هپبورن: Sute geiko؟, ت.ت. 'تمرین فداکاری') است که در آن جودوکای باتجربه اجازه می‌دهد تا توسط شریک کم‌تجربه‌تر خود پرتاب شود. در انتهای دیگر، سبک سخت رندوری قرار دارد که سعی دارد سبک جودو دیده شده در مسابقات را تقلید کند. در حالی که رندوری سخت اساس جودو است، تأکید بیش از حد بر جنبه رقابتی، توسط سنت‌گرایان به عنوان نامطلوب تلقی می‌شود اگر هدف رندوری «پیروزی» به جای «یادگیری» باشد.
آموزش > تاندوکو-رنشو (تمرین شخص با خود)

تاندوکو-رنشو (ژاپنی: 単独動作, هپبورن: Tandoku-renshu؟, ت.ت. 'تمرین انفرادی'): کار شخصی.
آموزش > آموزش ذهنی در جودو

آموزش ذهنی یک روش نوظهور در تمرینات جودو است که هدف آن بهبود عملکرد ورزشکاران حرفه‌ای در تمرینات و مسابقات و همچنین ارتقاء سلامت و رفاه در زندگی روزمره ورزشکاران و اطرافیان آن‌ها از طریق یادگیری و کاربرد مهارت‌های روان‌شناختی است. اولین انتشار یک رویکرد عملی خاص جودو برای آموزش ذهنی مبتنی بر اصول تمرینات ورزشی در سال ۲۰۰۵ با کارهای بوریس بلومنشتاین، رونی لیدور و گرشون تننباوم صورت گرفت. در سال ۲۰۲۲، کایو گابریل اولین مقاله در مورد آموزش ذهنی را که در مجله علمی فدراسیون جهانی جودو، «هنرها و علوم جودو» منتشر شد، ارائه داد.
جودوی رقابتی > تاریخچه

مسابقات (ژاپنی: 試合, هپبورن: shiai؟) بخش بسیار مهمی از جودو هستند. در سال ۱۸۹۹، از کانو درخواست شد که به ریاست کمیته‌ای در دای نیپون بوتوکوکای (ژاپنی: 大日本武徳会, هپبورن: Dai Nippon Butoku Kai؟, ت.ت. 'انجمن سراسری فضیلت رزمی ژاپن') منصوب شود تا نخستین مجموعه قوانین رسمی مسابقات برای جوجوتسو را تدوین کند. این قوانین قرار بود مسابقات بین مدارس مختلف سنتی جوجوتسو و همچنین تمرین‌کنندگان جودوی کودوکان را پوشش دهند. مسابقات ۱۵ دقیقه طول می‌کشید و بر اساس ناگه وازا و کاتامه وازا، با حذف آتمی وازا، داوری می‌شدند. برنده شدن با دو ایپون امکان‌پذیر بود که در چهار راه مختلف پیروزی اهدا می‌شد: با «پرتاب» که در آن پشت حریف به‌طور کامل و با نیروی کافی به تشک برخورد کند، با «نگه داشتن» آنها روی پشت برای مدت «کافی»، یا با «تسلیم شدن» که از طریق شیمه-وازا یا کانسِتسو-وازا که حریف را مجبور به تسلیم شدن یا توقف توسط داور یا داور کناری می‌کرد، حاصل می‌شد. قفل‌های انگشت، انگشت پا و مچ پا ممنوع بودند.
در سال ۱۹۰۰، این قوانین با اصلاحاتی توسط کودوکان پذیرفته شدند که شامل ممنوعیت همه قفل‌های مفصلی برای درجات کیو و اضافه کردن قفل‌های مچ به کانسِتسو-وازای ممنوعه برای درجات دان بود. همچنین نسبت تاتشی-وازا به نه-وازا باید بین ۷۰٪ تا ۸۰٪ برای درجات کیو و بین ۶۰٪ تا ۷۰٪ برای درجات دان باشد.
در سال ۱۹۱۶، قوانین اضافی برای محدود کردن بیشتر کانسِتسو-وازا با ممنوعیت آشی گارامی و قفل‌های گردن و همچنین دو جیمه، وضع شدند. این قوانین در سال ۱۹۲۵ بیشتر تکمیل شدند.
کانو جیگورو برای مدت طولانی آرزو داشت که جودو به‌عنوان رشته‌ای از ورزش‌های المپیک شناخته شود. اولین باری که جودو در بازی‌های المپیک دیده شد، در نمایش غیررسمی به میزبانی کانو در بازی‌های ۱۹۳۲ بود. با این حال، کانو دربارهٔ ورود احتمالی جودو به‌عنوان ورزش المپیکی نظر دوگانه داشت:
مردم از بخش‌های مختلف دربارهٔ حکمت و امکان معرفی جودو به‌همراه دیگر بازی‌ها و ورزش‌ها در بازی‌های المپیک از من سؤال کرده‌اند. نظر من در حال حاضر، نسبتاً منفعل است. اگر این خواسته کشورهای عضو دیگر باشد، من اعتراضی ندارم. اما خودم تمایلی به پیشقدم شدن ندارم. به‌دلیل اینکه جودو در واقعیت، فقط یک ورزش یا بازی نیست. من آن را به‌عنوان یک اصل زندگی، هنر و علم می‌بینم. در واقع، جودو وسیله‌ای برای دستیابی به کمال فردی است. تنها یکی از اشکال آموزش جودو، به اصطلاح رندوری یا تمرین آزاد، می‌تواند به‌عنوان یک نوع ورزش طبقه‌بندی شود. البته تا حدی، همین مطلب دربارهٔ بوکس و شمشیربازی هم صدق می‌کند، اما امروزه آنها به‌عنوان ورزش‌ها تمرین و اجرا می‌شوند. سپس بازی‌های المپیک به‌شدت تحت تأثیر ناسیونالیسم هستند که ممکن است بر آن تأثیر بگذارد و «جودوی مسابقه‌ای» را توسعه دهد که شکلی واپس‌گرایانه همانند جوجوتسو پیش از تأسیس کودوکان است. جودو باید به‌عنوان هنر و علم از هرگونه تأثیر خارجی، سیاسی، ملی، نژادی و مالی یا هر منفعت سازمان‌یافته دیگری آزاد باشد. و همه چیزهای مرتبط با آن باید به هدف نهایی آن، یعنی «نفع بشریت»، هدایت شوند. قربانی‌کردن انسانی یک موضوع تاریخی است.
جودوی رقابتی > استفاده از جودو در بازی‌های المپیک تابستانی

مقالهٔ اصلی: جودو در بازی‌های المپیک تابستانی
در پنجاه و هفتمین جلسه عمومی کمیته بین‌المللی المپیک که در ۲۲ اوت ۱۹۶۰ در رم برگزار شد، اعضای کمیته بین‌المللی المپیک به‌طور رسمی تصمیم گرفتند که جودو را در میان رویدادهای المپیکی بگنجانند. این پیشنهاد که توسط هیئت ژاپنی مطرح شد، با استقبال همه شرکت‌کنندگان مواجه شد. تنها دو رأی مخالف در رأی‌گیری نهایی وجود داشت که مخالف خود جودو نبودند بلکه افزایش تعداد رویدادهای المپیک به‌طور کلی را نمی‌پذیرفتند. برای اولین بار در تاریخ، یک ورزش سنتی ژاپنی در رقابت‌های المپیک گنجانده شد.
سرانجام، جودو برای اولین بار به‌عنوان یک ورزش المپیکی برای مردان در بازی‌های ۱۹۶۴ توکیو برگزار شد. کمیته المپیک جودو را از بازی‌های ۱۹۶۸ حذف کرد که با اعتراضات مواجه شد. آنتون خسینک از هلند اولین مدال طلای المپیک را در بخش آزاد جودو با شکست دادن آکیو کامیناگا از ژاپن به‌دست‌آورد. رویداد زنان به‌عنوان یک رویداد نمایشی در المپیک ۱۹۸۸ معرفی شد و در سال ۱۹۹۲ به یک رویداد رسمی با مدال تبدیل شد.
جودوی رقابتی > استفاده از جودو در بازی‌های پارالمپیک تابستانی

جودو به‌عنوان یک ورزش پارالمپیکی در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۱۹۸۸ سئول معرفی شد و رویدادهای زنان برای اولین بار در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۴ برگزار شد.
جودوی رقابتی > استفاده از جودو در بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع

جودو یک ورزش اختیاری در سه دوره بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع بود: بازی‌های ۱۹۹۰ در آوکلند، بازی‌های ۲۰۰۲ در منچستر و بازی‌های ۲۰۱۴ در گلاسگو. از سال ۲۰۲۲، جودو به یک ورزش اصلی در بیست‌ودومین دوره بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع در بیرمنگام تبدیل شد.[نیازمند منبع]
جودوی رقابتی > قوانین فعلی مسابقات بین‌المللی

مجازات‌ها ممکن است برای: انفعال یا جلوگیری از پیشرفت در مسابقه؛ برای نقض‌های ایمنی مانند استفاده از فنون ممنوعه، یا برای رفتاری که برخلاف روح جودو تلقی می‌شود، اعمال شود. مبارزه باید در صورتی که شرکت‌کننده‌ای خارج از منطقه تعیین‌شده روی تشک باشد، متوقف شود.
جودوی رقابتی > قوانین فعلی مسابقات بین‌المللی > تقسیمات وزنی

در حال حاضر هفت تقسیم وزنی وجود دارد که ممکن است توسط نهادهای حاکم تغییر کند و بر اساس سن رقابت‌کنندگان تعدیل شود:[نیازمند منبع]
|  | فوق‌سبک‌وزن | نیمه‌سبک‌وزن | سبک‌وزن | نیمه‌میان‌وزن | میان‌وزن | نیمه‌سنگین‌وزن | سنگین‌وزن |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| مردان | کمتر از ۶۰ کیلوگرم (۱۳۰ پوند؛ ۹٫۴ سنگ) | ۶۰–۶۶ کیلوگرم (۱۳۲–۱۴۶ پوند؛ ۹٫۴–۱۰٫۴ سنگ) | ۶۶–۷۳ کیلوگرم (۱۴۶–۱۶۱ پوند؛ ۱۰٫۴–۱۱٫۵ سنگ) | ۷۳–۸۱ کیلوگرم (۱۶۱–۱۷۹ پوند؛ ۱۱٫۵–۱۲٫۸ سنگ) | ۸۱–۹۰ کیلوگرم (۱۷۹–۱۹۸ پوند؛ ۱۲٫۸–۱۴٫۲ سنگ) | ۹۰–۱۰۰ کیلوگرم (۲۰۰–۲۲۰ پوند؛ ۱۴–۱۶ سنگ) | بیشتر از ۱۰۰ کیلوگرم (۲۲۰ پوند؛ ۱۶ سنگ) |
| زنان | کمتر از ۴۸ کیلوگرم (۱۰۶ پوند؛ ۷٫۶ سنگ) | ۴۸–۵۲ کیلوگرم (۱۰۶–۱۱۵ پوند؛ ۷٫۶–۸٫۲ سنگ) | ۵۲–۵۷ کیلوگرم (۱۱۵–۱۲۶ پوند؛ ۸٫۲–۹٫۰ سنگ) | ۵۷–۶۳ کیلوگرم (۱۲۶–۱۳۹ پوند؛ ۹٫۰–۹٫۹ سنگ) | ۶۳–۷۰ کیلوگرم (۱۳۹–۱۵۴ پوند؛ ۹٫۹–۱۱٫۰ سنگ) | ۷۰–۷۸ کیلوگرم (۱۵۴–۱۷۲ پوند؛ ۱۱٫۰–۱۲٫۳ سنگ) | بیشتر از ۷۸ کیلوگرم (۱۷۲ پوند؛ ۱۲٫۳ سنگ) |
جودوی رقابتی > قوانین فعلی مسابقات بین‌المللی > امتیازدهی در مسابقات

پرتابی که حریف را با قدرت و کنترل به پشت روی تشک می‌اندازد، یک ایپون امتیاز دارد و مسابقه را می‌برد. پرتابی کمتر از این که حریف را به پشت می‌اندازد اما نیروی کافی برای دریافت ایپون ندارد، یک وازا-آری (ژاپنی: 技あり, هپبورن: waza-ari؟, ت.ت. 'امتیاز جزئی') امتیاز دارد. «دو امتیاز وازا-آری معادل یک ایپون است» (ژاپنی: 技あり合わせて一本, هپبورن: waza-ari awasete ippon؟)، این قانون در سال ۲۰۱۷ لغو شد، اما در سال ۲۰۱۸ دوباره اجرا شد. پیش از این، پرتابی که حریف را به پهلو می‌اندازد، یک یوکو (ژاپنی: 有効, هپبورن: yuko؟) امتیاز داشت.
در سال ۲۰۱۷، فدراسیون جهانی جودو تغییراتی در ارزیابی امتیازها اعلام کرد. تنها ایپون و وازا-آری در طول مسابقه داده می‌شود و امتیازات یوکو اکنون در داخل وازا-آری محسوب می‌شوند.
ایپون در نه-وازا برای نگه داشتن حریف به پشت با استفاده از اوسه‌کومی-وازای شناخته‌شده برای ۲۰ ثانیه یا وادار کردن حریف به تسلیم از طریق شیمه-وازا یا کانسِتسو-وازا اعطا می‌شود. تسلیم با دو بار ضربه زدن به تشک یا حریف با دست یا پا، یا گفتن مایتا (ژاپنی: まいった, هپبورن: maitta؟, ت.ت. 'من تسلیم شدم') اعلام می‌شود. نگه داشتن برای کمتر از ۲۰ ثانیه، اما بیش از ۱۰ ثانیه یک وازا-آری امتیاز دارد (پیش‌تر وازا-آری برای نگه داشتن بیش از ۱۵ ثانیه و یوکو برای نگه داشتن بیش از ۱۰ ثانیه اعطا می‌شد).
پیش‌تر، امتیاز اضافی که کمتر از یوکو بود، به نام کوکا (ژاپنی: 効果, هپبورن: Koka؟) وجود داشت. این امتیاز اکنون حذف شده است.
اگر امتیازات در پایان مسابقه یکسان باشند، مسابقه با قانون امتیاز طلایی حل می‌شود. امتیاز طلایی یک وضعیت ناگهانی مرگ است که در آن ساعت به زمان مسابقه بازنشانی می‌شود و اولین شرکت‌کننده‌ای که هر امتیازی کسب کند، برنده می‌شود. اگر در این مدت امتیازی کسب نشود، برنده با هانتِی (ژاپنی: 判定, هپبورن: Hantei؟)، نظر اکثریت داور و دو داور کناری، تعیین می‌شود.
تغییراتی در امتیازدهی صورت گرفته است. در ژانویه ۲۰۱۳، هانتِی حذف شد و امتیاز طلایی دیگر محدودیت زمانی ندارد. مسابقه تا زمانی که جودوکا با یک فن امتیاز کسب کند یا حریف مجازات شود (هانسوکو-ماکه) ادامه می‌یابد.[نیازمند منبع]
جودوی رقابتی > قوانین فعلی مسابقات بین‌المللی > مجازات‌ها

دو نوع مجازات ممکن است اعطا شود. یک شیدو (ژاپنی: 指導, هپبورن: shido؟, ت.ت. 'راهنمایی') برای تخلفات جزئی قوانین اعطا می‌شود. شیدو می‌تواند برای دوره طولانی از عدم تهاجم نیز اعطا شود. تغییرات اخیر در قوانین اجازه می‌دهند که اولین شیدوها تنها به‌عنوان هشدار محسوب شوند. اگر نتیجه برابر باشد، سپس و فقط سپس، تعداد شیدوها (اگر کمتر از سه باشد) برای تعیین برنده استفاده می‌شود. پس از اعطای سه شیدو، پیروزی به حریف داده می‌شود که به معنای هانسوکو-ماکه (ژاپنی: 反則負け, هپبورن: hansoku-make؟, ت.ت. 'شکست به‌خاطر بازی ناپاک') غیرمستقیم است، اما منجر به اخراج از مسابقات نمی‌شود.
توجه: پیش از سال ۲۰۱۷، شیدوی چهارم هانسوکو-ماکه بود. اگر هانسوکو-ماکه برای تخلف بزرگ قوانین اعطا شود، نه تنها منجر به باخت مسابقه می‌شود، بلکه منجر به اخراج از مسابقات برای بازیکن مجازات‌شده می‌شود.
در هنرهای رزمی ترکیبی

همچنین ببینید: هنرهای رزمی ترکیبی
تعدادی از تمرین‌کنندگان جودو در هنرهای رزمی ترکیبی یا اِم‌اِم‌اِی تأثیرگذار بوده‌اند. از مبارزان برجسته اِم‌اِم‌اِی که آموزش جودو دیده‌اند، می‌توان به مدال‌آوران المپیک هیدهیکو یوشیدا (طلا، ۱۹۹۲)، نائویا اوگاوا (نقره، ۱۹۹۲)، پاوئو ناستولا (طلا، ۱۹۹۶)، ماکوتو تاکیموتو (طلا، ۲۰۰۰)، ساتوشی ایشی (طلا، ۲۰۰۸)، روندا روزی (برنز، ۲۰۰۸) و کیلا هریسون (طلا، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶) اشاره کرد. همچنین، فدور املیاننکو که مدال برنز قهرمانی ملی جودوی روسیه را کسب کرده است، یوشیهیرو آکیاما، دان فرای، ریک هاون، دن جاش کلی، هکتور لومبارد، کارو پاریسیان، آیاکا هاماساکی، آنتونیو سیلوا، اولگ تاکتاروف، رادی فرگوسن، یون دونگ سیک و حبیب نورمحمدوف نیز از دیگر مبارزان شناخته‌شده در اِم‌اِم‌اِی هستند که پس‌زمینه جودو دارند.
سبک‌های جایگزین و هنرهای رزمی مشتق شده

جودوی کودوکان که توسط کانو جیگورو تأسیس شده، محبوب‌ترین و شناخته‌شده‌ترین سبک جودو است، اما تنها سبک موجود نیست. اصطلاحات جودو و جوجوتسو در سال‌های اولیه تقریباً به جای هم استفاده می‌شدند، بنابراین برخی از این اشکال جودو هنوز به نام جوجوتسو یا جیو-جیتسو شناخته می‌شوند، یا به دلیل همین شباهت، یا صرفاً برای اینکه آن‌ها از جودوی سنتی متفاوت باشند، از سبک اصلی جودوی کانو، چندین فرم مرتبط تکامل یافته‌اند که برخی اکنون به عنوان هنرهای جداگانه در نظر گرفته می‌شوند:[نیازمند منبع]
سبک‌های جایگزین و هنرهای رزمی مشتق شده > جودوی کوسن

جودوی کوسن که به‌طور معمول به عنوان یک سبک جداگانه از جودو توصیف می‌شود، مجموعه‌ای از قوانین مسابقات جودوی کودوکان است که در اوایل قرن بیستم برای استفاده در مسابقات مدارس عالی ویژه ژاپن که در دانشگاه امپراتوری کیوتو برگزار می‌شد، محبوب شد. واژه «کوسن» یک مخفف از کلمه کوتو سنمون گاکو (ژاپنی: 高等専門学校, هپبورن: Koto Senmon Gakko؟, ت.ت. 'مدرسه عالی حرفه‌ای') است. در حال حاضر، مسابقات بین هفت دانشگاه سابق امپراتوری ژاپن برگزار می‌شود و به عنوان ناناتی جودو (هپبورن: Nanatei Judo, ت.ت. 'جودوی هفت امپراتور') شناخته می‌شود. تمرکز جودوی کوسن بر نه-وازا باعث مقایسه آن با جوجیتسو برزیلی شده است.[نیازمند منبع]
سبک‌های جایگزین و هنرهای رزمی مشتق شده > جودوی فری‌استایل

جودوی فری‌استایل نوعی از جودوی رقابتی است که عمدتاً در ایالات متحده تمرین می‌شود و فنونی را حفظ می‌کند که از قوانین اصلی فدراسیون جهانی جودو حذف شده‌اند. جودوی فری‌استایل در حال حاضر توسط «اتحادیه جودوی فری‌استایل جهانی» (IFJA) پشتیبانی می‌شود. اتحادیه ورزشی آماتور (AAU) به‌طور رسمی جودوی فری‌استایل را در ایالات متحده آمریکا تأیید می‌کند.