نبرد کوه بلر
زمینه

از زمان تأسیس اتحادیه کارگران متحد معدن در سال ۱۸۹۰، معادن ذغال سنگ در شهرستان مینگو، ویرجینیای غربی و اطراف آن فقط کارگران غیر اتحادیه را استخدام می‌کردند و قراردادهای کاری که شامل عضویت در اتحادیه به عنوان زمینه ای برای فسخ فوری می‌شد را، به شدت اجرا می‌کردند. از آنجایی که معدنچیان در منطقه تقریباً منحصراً در شهر شرکتها زندگی می‌کردند، پایان کار به معنای اخراج نیز بود. در سال ۱۹۲۰، جان ال. لوئیس، رئیس جدید UMW در تلاش برای پایان دادن به مقاومت سه دهه ای در برابر اتحادیه سازی در منطقه بود. او تحت فشار فزاینده‌ای قرار داشت تا این کار را انجام دهد، هم از طرف معدنچیانی که در اعتصاب ذغال سنگ کارگران معدن متحد در سال ۱۹۱۹ شرکت کرده بودند، و هم از طرف اپراتورهای آسیب دیده معادن که اکنون توسط معادن غیر اتحادیه در ویرجینیای غربی تحت فشار بودند.
این فشار اتحادیه‌سازی شامل تلاش‌های مادر جونز که در ۸۳ سالگی سخنرانی‌های آتشین انجام می‌داد و فرانک کینی، رئیس منطقه اتحادیه محلی بود. بیش از ۳۰۰۰ معدنچی شهرستان مینگو به اتحادیه پیوستند - و اخراج شدند. سپس شرکت‌های زغال‌سنگ، مأموران آژانس کارآگاه بالدوین فلتس را برای اخراج خانواده‌های کارمندان سابق خود استخدام کردند.
در ۱۹ مه ۱۹۲۰، دوازده کارآگاه بالدوین فلتس، از جمله لی فلتس، به ماتیوان رسیدند و با برادر لی، آلبرت فلتس ارتباط برقرار کردند. آلبرت و لی برادران توماس فلتس، مالک و مدیر آژانس کارآگاهی خصوصی بودند. عوامل بالدوین-فلتس، شکارچیان اتحادیه شهرت داشتند که به استفاده از خشونت علیه گروه‌هایی که به دنبال سازماندهی بودند، شناخته می‌شدند. مأموران همچنین مسئول کشتار لودلو در سال ۱۹۱۴ بودند. آلبرت قبلاً در آن منطقه بوده و سعی کرده بود به شهردار کبل تسترمن ۵۰۰ دلار رشوه بدهد تا مسلسل‌ها را روی پشت بام‌های شهر بگذارد. تسترمن نپذیرفت. آن روز بعد از ظهر آلبرت و لی به همراه ۱۱ مرد دیگر به سمت املاک شرکت زغال سنگ استون مانتین حرکت کردند. اولین خانواده ای که آنها بیرون کردند یک زن و فرزندانش بودند. شوهر این زن در آن زمان خانه نبود. آنها را به زور با اسلحه بیرون کردند و وسایلشان را زیر یک باران خفیف اما پیوسته در جاده انداختند. معدنچیانی که آن را دیدند خشمگین شدند و به شهر خبر دادند.
در حالی که مأموران آژانس به سمت ایستگاه قطار می‌رفتند تا شهر را ترک کنند، رئیس پلیس سید هاتفیلد و گروهی از معدنچیان با آنها روبرو شدند و به آنها گفتند که دستگیر شده‌اند. آلبرت فلتس گفت که در واقع اوست که حکمی برای دستگیری هتفیلد دارد. به تسترمن هشدار داده شد، و پس از اینکه یک معدنچی فریاد زد که سید دستگیر شده‌است، به خیابان دوید. هتفیلد به فروشگاه برگشت و تسترمن خواست تا حکم را ببیند. پس از بررسی آن، شهردار تسترمن فریاد زد: «این یک حکم جعلی است.» با این کلمات، درگیری با اسلحه شروع شد و رئیس هتفیلد به مأمور آلبرت فلتس شلیک کرد. تسترمن به همراه آلبرت و لی فلتس در میان ده مرد کشته شده بودند (سه نفر از شهر و هفت نفر از آژانس).
این درگیری با اسلحه به کشتار ماتیوان معروف شد و اهمیت نمادین آن برای معدنچیان بسیار زیاد بود. آژانس کارآگاهی به ظاهر شکست ناپذیر بالدوین فلتس ضربه خورده بود . رئیس سید هتفیلد تبدیل به یک اسطوره و قهرمان برای کارگران معدن شد و نماد امیدواری بود که ظلم اپراتورهای ذغال سنگ و اسلحه‌های اجیر شده آنها سرنگون شود. در سراسر تابستان و تا پاییز ۱۹۲۰، اتحادیه در شهرستان مینگو قدرت یافت، همان‌طور که مقاومت اپراتورهای زغال سنگ نیز تقویت شد. تیراندازی‌های پراکنده در بالا و پایین رودخانه توگ رخ داد. در اواخر ژوئن، پلیس ایالتی به فرماندهی کاپیتان بروکوس به مستعمره چادر لیک کریک در نزدیکی ویلیامسون یورش برد. گفته می‌شود که معدنچیان به سوی مردان بروکوس و مارتین از مستعمره تیراندازی کردند و پلیس ایالت در پاسخ به معدنچیان شلیک کرد و آنها را دستگیر کرد، چادرهای بوم را تکه‌تکه کرد و وسایل خانواده‌های معدنچی را پراکنده کرد. هر دو طرف در حال تقویت بازوهای خود بودند و سید هتفیلد به تقویت مقاومت ادامه داد، به ویژه با تبدیل جواهرفروشی تسترمن به یک مغازه اسلحه فروشی.
در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۱، محاکمه هتفیلد به دلیل کشتن آلبرت فلتس آغاز شد و در کانون توجه ملی قرار گرفت و توجه زیادی را به موضوع معدنچیان جلب کرد. با ادامه محاکمه، جایگاه اسطوره ای هتفیلد افزایش یافت. همه مردان در نهایت تبرئه شدند، اما به‌طور کلی اتحادیه با شکست‌های قابل توجهی روبرو شد. 80 درصد معادن با جایگزین‌های وارداتی و اعتصاب کنندگان سابق که برای بازگشت به کار قرارداد سگ زرد را امضا کردند، بازگشایی شده بودند. در اواسط ماه مه ۱۹۲۱ معدنچیان اتحادیه یک حمله تمام عیار را به معادن غیر اتحادیه آغاز کردند. در مدت کوتاهی درگیری تمام دره رودخانه توگ را دربر گرفت. این «نبرد سه روزه» سرانجام با پرچم آتش‌بس و اجرای حکومت نظامی به پایان رسید. معدنچیان از ابتدا اجرای حکومت نظامی را یک طرفه می‌دانستند. صدها معدنچی دستگیر شدند. کوچک‌ترین تخلف می‌توانست به معنای حبس باشد، در حالی که کسانی که طرف «قانون و نظم» هستند مصونیت دارند. معدنچیان اما با تاکتیک‌های چریکی و خرابکاری پاسخ دادند.
در بحبوحه این وضعیت پرتنش، هتفیلد در ۱ اوت ۱۹۲۱ به شهرستان مک داول سفر کرد تا به اتهام منفجر کردن یک تیپل ذغال سنگ محاکمه شود. همراه با او یک دوست صمیمی اش، اد چمبرز، و همسرانشان سفر کردند. هنگامی که آنها بدون سلاح و در کنار همسرانشان از پله‌های دادگاه بالا می‌رفتند، گروهی از مأموران بالدوین فلتس که بالای پله‌ها ایستاده بودند تیراندازی کردند. هاتفیلد فوراً کشته شد. چمبرز گلوله خورده بود و تا پایین پله‌ها غلت می‌خورد. علیرغم اعتراض سالی چمبرز، یکی از مأموران از پله‌ها پایین دوید و یک بار دیگر به چمبرز شلیک کرد. اجساد هتفیلد و چمبرز به ماتیوان بازگردانده شد و خبر کشتارها پخش شد.
معدنچیان که از کشته شدن هتفیلد خشمگین بودند و می‌دانستند که قاتلان از مجازات در امان خواهند ماند، شروع به تهیه اسلحه کردند و از شهرک‌های کوهستانی خود بیرون ریختند. معدنچیان در امتداد رودخانه کوچک زغال سنگ جزاولین کسانی بودند که منطقه را سازماندهی کردند و اقداماتی مانند گشت زنی و حفاظت از منطقه را آغاز کردند. کلانتر دان چافین سربازان کانتی لوگان را به منطقه رودخانه زغال سنگ فرستاد، جایی که معدنچیان مسلح سربازان را دستگیر کردند، آنها را خلع سلاح کرده و فراری دادند.
در ۷ آگوست ۱۹۲۱، رهبران کارگران متحد معدن (UMW) ناحیه ۱۷، که بخش اعظم جنوب ویرجینیای غربی را در بر می‌گیرد، در مرکز ایالت در چارلستون تجمعی برگزار کردند. این رهبران فرانک کینی و فرد مونی بودند که از مجروحان درگیری‌های قبلی مین در منطقه بودند. هر دو محلی و خوش بیان بودند. کینی و مونی با فرماندار افرایم مورگان ملاقات کردند و طوماری از خواسته‌های معدنچیان به او ارائه کردند. هنگامی که مورگان این درخواست‌ها را رد کرد، معدنچیان بی قرارتر شدند و شروع به صحبت در مورد راهپیمایی در مینگو برای آزادی معدنچیان محصور، پایان دادن به حکومت نظامی و سازماندهی شهرستان کردند. اما کوه بلر، شهرستان لوگان و کلانتر چافین مستقیماً در این راه ایستادند.