آنفلوانزا
همه‌گیرشناسی

اطلاعات بیشتر: دنیاگیری آنفلوانزا
آنفلوآنزا معمولاً با اپیدمی‌های فصلی و پاندمی‌های پراکنده مشخص می‌شود. بیشترین بار آنفلوآنزا ناشی از فصول آنفلوآنزا و ناشی از IAV و IBV است. در میان زیرگروه‌های IAV, H1N1 و H3N2 در انسان در گردش هستند و مسئول آنفلوآنزای فصلی هستند. موارد به‌طور نامتناسبی در کودکان رخ می‌دهد، اما شدیدترین علل در میان افراد مسن، بسیار جوان، نقص ایمنی است. در یک سال معمولی، ویروس‌های آنفلوآنزا، ۵ تا ۱۵ درصد از جمعیت جهان را آلوده می‌کنند، که سالانه باعث ۳ تا ۵ میلیون مورد بیماری شدید می‌شود و هر سال ۲۹۰۰۰۰ تا ۶۵۰۰۰۰ مرگ‌ومیر ناشی از آن به دلیل بیماری تنفسی را شامل می‌شود. ۵ تا ۱۰ درصد از بزرگسالان و ۲۰ تا ۳۰ درصد از کودکان هر سال به آنفلوآنزا مبتلا می‌شوند تعداد گزارش شده موارد آنفلوآنزا معمولاً بسیار کمتر از تعداد واقعی موارد است.
در طول اپیدمی‌های فصلی، تخمین زده می‌شود که حدود ۸۰٪ از افراد سالم که سرفه یا گلودرد دارند، به آنفلوآنزا مبتلا هستند. تقریباً ۳۰ تا ۴۰ درصد از افرادی که به دلیل آنفلوآنزا در بیمارستان بستری می‌شوند به پنومونی مبتلا می‌شوند و حدود ۵ درصد از کل موارد پنومونی شدید در بیمارستان‌ها، به دلیل آنفلوآنزا است که همچنین شایع‌ترین علت ARDS در بزرگسالان است. در کودکان، آنفلوآنزا یکی از دو علت شایع ARDS است که دیگری ویروس سنسیشیال تنفسی است. حدود ۳ تا ۵ درصد از کودکان هر سال به دلیل آنفلوآنزا به عفونت گوش میانی مبتلا می‌شوند. بزرگسالانی که به دلیل آنفلوآنزا دچار نارسایی ارگان می‌شوند و کودکانی که دارای امتیاز PIM و نارسایی حاد کلیه هستند، میزان مرگ‌ومیر بالاتری دارند. در طول آنفلوآنزای فصلی، مرگ‌ومیر در افراد بسیار جوان و مسن متمرکز است، در حالی که در طول پاندمی آنفلوآنزا، بزرگسالان جوان اغلب با نرخ بالایی تحت تأثیر قرار می‌گیرند.
در مناطق معتدل، تعداد موارد آنفلوآنزا از فصلی به فصل دیگر متفاوت است. سطوح پایین ویتامین D، احتمالاً به دلیل نور کمتر خورشید، رطوبت کمتر، درجه حرارت پایین‌تر، و تغییرات جزئی در پروتئین‌های ویروس ناشی از دریفت آنتی‌ژنی، به اپیدمی‌های سالانه کمک می‌کند که در طول فصل زمستان به اوج خود می‌رسد. در نیمکره شمالی، این از اکتبر تا مه (به‌طور محدودتر از دسامبر تا آوریل), و در نیمکره جنوبی، از ماه مه تا اکتبر (به‌طور محدودتر از ژوئن تا سپتامبر است). بنابراین، هر سال دو فصل مجزای آنفلوآنزا در مناطق معتدل وجود دارد، یکی در نیمکره شمالی و دیگری در نیمکره جنوبی. در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری، روند فصلی پیچیده‌تر است و به نظر می‌رسد تحت تأثیر عوامل مختلف آب و هوایی مانند حداقل دما، ساعات آفتابی، حداکثر بارندگی و رطوبت بالا قرار می‌گیرد. بنابراین ممکن است آنفلوآنزا در تمام طول سال در این مناطق رخ دهد. اپیدمی‌های آنفلوآنزا در دوران مدرن تمایل به شروع در نیمکره شرقی یا جنوبی دارند، که آسیا مخزن اصلی ویروس‌های آنفلوآنزا است.
IAV و IBV با هم گردش می‌کنند، بنابراین این دو الگوهای انتقال یکسانی دارند. با این حال، فصلی بودن ICV، به خوبی درک نشده است. عفونت ICV در کودکان زیر دو سال شایع‌تر است و در بزرگسالی بیشتر افراد در معرض آن قرار گرفته‌اند. بستری شدن در بیمارستان مرتبط با ICV بیشتر در کودکان زیر سه سال اتفاق می‌افتد و اغلب با عفونت همزمان با یک ویروس یا یک باکتری دیگر همراه است که ممکن است شدت بیماری را افزایش دهد. هنگامی که تمام بستری شدن در بیمارستان برای بیماری‌های تنفسی در میان کودکان خردسال را در نظر می‌گیریم، به نظر می‌رسد ICV تنها درصد کمی از این موارد را تشکیل می‌دهد. طغیان‌های بزرگ عفونت ICV ممکن است رخ دهد، بنابراین بروز به‌طور قابل توجهی متفاوت است.
طغیان‌های آنفلوآنزا ناشی از ویروس‌های جدید آنفلوآنزا شایع هستند. بسته به سطح ایمنی از قبل موجود در جمعیت، ویروس‌های جدید آنفلوآنزا می‌توانند به سرعت پخش شوند و باعث پاندمی با میلیون‌ها مرگ شوند. این پاندمی‌ها، برخلاف آنفلوآنزای فصلی، ناشی از تغییرات آنتی‌ژنی شامل ویروس‌های آنفلوآنزای حیوانی است. تا به امروز، همهٔ پاندمی‌های شناخته شدهٔ آنفلوآنزا توسط IAVها ایجاد شده‌اند، و آن‌ها از همان الگوی انتشار از یک نقطه مبدأ به بقیه جهان در طول موج‌های متعدد در یک سال پیروی می‌کنند. سویه‌های پاندمی تمایل دارند با نرخ بالاتر پنومونی در افراد سالم مرتبط باشند. به‌طور کلی پس از هر پاندمی آنفلوآنزا، سویهٔ پاندمی به عنوان عامل آنفلوآنزای فصلی به گردش خود ادامه داده و جایگزین گونه‌های قبلی می‌شود. از سال ۱۷۰۰ تا ۱۸۸۹، پاندمی‌های آنفلوآنزا تقریباً هر ۵۰ تا ۶۰ سال یک بار رخ می‌دهد. از آن زمان، پاندمی‌ها تقریباً هر ۱۰ تا ۵۰ سال یک بار رخ می‌دهند، بنابراین ممکن است در طول زمان بیشتر شوند.