stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میزنای

| میزنای | میزنای |
| --- | --- |
جزئیات: جزئیات
ساخته از: غنچه میزنایی
سرخرگ‌ها: سرخ‌رگ مثانه‌ای بالایی، سرخرگ مهبلی، شاخه میزنایی سرخرگ کلیوی
شناسه‌ها: شناسه‌ها
MeSH: D014513
TA98: A08.2.01.001
TA2: 3394
FMA: 9704
لوله باریکی که ادرار را از کلیه‌ها به مثانه می‌برد میزنای یا حالِب نام دارد. این مجرا از لگنچه منشأ گرفته و به مثانه ختم می‌شود.
مثانه نیز ادرار را از طریق لوله دیگری به نام میزراه (پیشاب‌راه) تخلیه می‌کند.
میزنای در افراد بالغ معمولاً میان ۲۵ تا ۳۰ سانتیمتر درازا دارد. در جدار میزنای عضلات صاف دیده می‌شوند. انتهای حالب (پیوستگاه میزنای و مثانه) به صورت اسفنگتر یکطرفه عمل کرده در انسان سالم مانع ریفلاکس ادرار از مثانه به میزنای می‌شود. جدار حالب از سه لایه تشکیل شده است که شامل: ۱- در خارج بافت همبندی ۲- میانی بافت عضلانی ۳- داخلی لایهٔ مخاطی
رونگاره و شمای کلیه.
۱ بافت‌های مخروطی کلیوی
۲ سرخرگ‌های میان بافتی
۳ سرخرگ کلیوی
۴ سیاه‌رگ کلیوی
۵ ناف کلیه
۶ لگنچه کلیوی
۷   میزنای
۸ فرورفتگی فرعی
۹ کپسول کلیوی
۱۰ بخش پایینی کپسول کلیوی
۱۱ بخش بالایی کپسول کلیوی
۱۲ سیاه‌رگ میان بافتی
۱۳ نفرون
۱۴ فرورفتگی فرعی
۱۵ فرورفتگی اصلی
۱۶ برآمدگی کلیوی
۱۷ ستون برتین یا ستون کلیوی
ایرانشهر (سیستان و بلوچستان)

| ایرانشهر یرانشهر | ایرانشهر یرانشهر |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: ایرانشهر
بخش: مرکزی
نام(های) دیگر: پهره، پورا، فهره، فهلفهره یا فهرج مکران
نام(های) پیشین: پهره
مردم: مردم
جمعیت: ۱۱۳،۷۵۰ نفر
رشد جمعیت: ۱۷٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۵۹۱ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۳۲
میانگین بارش سالانه: ۱/۵۳
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: مهندس سعید دیده‌ور
ره‌آورد: سوزن دوزی، خرما، خربزه، طالبی، هندوانه
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۴
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ۹۵ ج ، م
کد آماری: ۱۵۴۳
پانویس: جملهٔ خوش آمد به زبان بلوچی: وش یهتء میی ملکء تها
  ایرانشهر  روی نقشه ایران ۲۷°۱۲′شمالی ۶۰°۴۱′شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۲۰°شمالی ۶۰٫۶۹°شرقی﻿ / 27.20; 60.69   :   ایرانشهر  روی نقشه ایران ۲۷°۱۲′شمالی ۶۰°۴۱′شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۲۰°شمالی ۶۰٫۶۹°شرقی﻿ / 27.20; 60.69   
 :  
ایرانشهر (بلوچی: یِرانشَهر) یکی از شهرهای استان سیستان و بلوچستان است که نام پیشین آن پَهرَه (در فرهنگ فارسی معین به معنی نگهبانی می باشد.) بوده‌است. این شهر در میانه سیستان و بلوچستان ایران قرار دارد.
شهرستان ایرانشهر با پهناوری افزون بر ۳۰۲۰۰ کیلومتر مربع (به بلوچی چارینه) و با بلندای میانگین ۵۹۱ متر از روی دریا در فاصله ۳۴۵ کیلومتری مرکز استان سیستان و بلوچستان است و ۱۵ درصد گستره استان را از آن خود کرده است و آب و هوای گرم و خشک دارد، همچنین سومین شهر پرجمعیت استان بوده؛ و از جمله شهرهای ایران است که دارای فرمانداری ویژه است.
تاریخچه

کهن‌ترین منابعی که از ایرانشهر نامی به میان آورده‌اند منابع تاریخی یونانی و لاتین می‌باشند که در آنها از شهر پورا (Poura) به عنوان پایتخت ساتراپی اصلی گدروزی نام برده‌اند.
ساتراپی نامی است که یونانیان به‌طور کلی
به شهربانی‌های مختلف شاهنشاهی هخامنشیان داده‌اند.
از دیگر نام‌هایی که در تاریخ به این شهر از بلوچستان گفته می‌شده‌است می‌توان پره، پهره و معرب آن فهره را نام برد. در این منطقه می‌توان آثاری از اولین سکونتگاه‌های بشر را یافت. سایت‌های باستانی مانند بمپور و خوراب و اسپیدژ و غیره، از جمله این مکان‌ها هستند. همچنین، وجود قلعه‌های متعدد در این شهر نشان از رونق و اهمیت آن در ادوار گوناگون می‌دهد، بنای قلعه بمپور به دوره ساسانیان بازمی‌گردد و قلعه ناصری در عهد قاجاریان ساخته شده‌است. شهر بمپور از زمان افشاریان تا زمان قاجار به عنوان مرکز حکمفرمایی بلوچستان جنوبی شناخته می‌شده‌است، اما پس از دوره قاجار و مرکزیت یافتن ایرانشهر، بمپور اقتدار خود را از دست داد.
جغرافیا

شهرستان ایرانشهر از نظر جغرافیایی در ۶۰ درجه و ۴۱ دقیقه درازای خاوری و ۲۷ درجه و ۱۲ دقیقه پهنای شمالی و درقسمت مرکزی استان سیستان و بلوچستان واقع شده‌است. ایرانشهر از شمال به زاهدان، از باختر به بمپور، از خاور به مگس و از جنوب به چابهار محدود شده و در منتهی الیه قسمت خاوری با کشور پاکستان هم‌مرز است. شهرستان ایرانشهر در ۳۳۳ کیلومتری جنوب باختری زاهدان و در مسیر راه زاهدان – بندر چابهار در ۵۷۱ متری از سطح دریا قرار دارد. رود بمپور از ۴ کیلومتری جنوب شهر گذشته و پس از ۱۳۰ کیلومتر به هامون جازموریان می‌ریزد.
مسیرهای دسترسی به این منطقه عبارت اند از:
مسیر ایرانشهر-خاش به سمت شمال خاوری به درازای ۱۵۰ کیلومتر
مسیر ایرانشهر-چابهار به سمت جنوب به درازای ۳۷۵ کیلومتر
مسیر ایرانشهر-بم به سمت شمال باختری به درازای ۳۷۲ کیلومتر
هم چنین راهی به سمت جنوب از ۱۸ کیلومتری این راه امتداد یافته که ایرانشهر را به درازای ۳۸۵ کیلومتر به چابهار متصل می‌کند.
مردم‌شناسی

در ایرانشهر اکثریت مردم بلوچ و پیرو دین اسلام و مذهب اهل سنت می‌باشند.البته اقلیتی از بلوچ های شیعه نیز در ایرانشهر حضور دارند
مردم این منطقه از کشاورزی، دامداری، صیادی، صنایع دستی و تجارت امرار معاش می‌کنند. مردم این منطقه اکثراً درونگرا بوده اما فرهنگ عشیره ای، آن‌ها را به هم متعهد و همبسته می‌کند. همچنین، درصد بالایی از جمعیت مناطق روستایی ایرانشهر را عشایر تشکیل می‌دهند که عموماً در سیاه چادرها و کپرهای ساخته شده از شاخ و برگ نخل خرما زندگی می‌کنند و همچنین عده زیادی از جمعیت ساکن در این شهر از استان کرمان و شهر بم هستند؛ و عمده معیشت این قشر از طریق نگه داری دام به خصوص بز انجام می‌شود.
ایرانشهر به همراه شهرهایی مانند پیرانشهر (آذربایجان غربی)، بیدشهر (لارستان)، رضوانشهر (تالش)، آزادشهر (ترکمن‌صحرا) و درمیان (جنوب خراسان) برخی‌ شهرهای با اکثریت مذهب اهل سنت در ایران می‌‌باشند.
مردم‌شناسی > جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۱۳٬۷۵۰ نفر (۲۷٬۲۴۸ خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۴۵ | ۱۵٬۳۶۸ | —     |
| ۱۳۵۵ | ۲۱٬۳۸۶ | ۳۹٫۲٪+ |
| ۱۳۶۵ | ۴۰٬۰۲۷ | ۸۷٫۲٪+ |
| ۱۳۷۵ | ۶۶٬۹۵۹ | ۶۷٫۳٪+ |
| ۱۳۸۵ | ۹۹٬۴۹۶ | ۴۸٫۶٪+ |
| ۱۳۹۰ | ۹۷٬۰۱۲ | ۲٫۵٪− |
| ۱۳۹۵ | ۱۱۳٬۷۵۰ | ۱۷٫۳٪+ |
فرهنگ > زبان

زبان مردم این منطقه زبان بلوچی بوده که در مناطق مختلف با گویش‌های مختلف رواج داشته و مانند زبان‌های گیلکی و کردی، ریشه‌ای پهلوی دارد. از جمله گویش‌های منطقه می‌توان به بمپوری، ایرندگانی، ابتری، دامنی، بزمانی، سرحدی، دلگانی و نرماشیری اشاره کرد.
اولین محققی که لهجه‌های بلوچی را بیشتر به‌طور سیستماتیک مورد مطالعه قرارداد ویلهلم گایگر Wilhelm Geiger بود. او بلوچی را به دو لهجه اصلی تقسیم کرده و بلوچی شمالی (سرحدی) و بلوچی جنوبی (مکرانی) نامید. وی همچنین بلوچی جنوبی را به گروه‌های شرقی و غربی و بلوچی شمالی را به گروه‌های شمالی و جنوبی که به ترتیب توسط طوایف لغاری و مری نمایندگی می‌شدند تقسیم کرد. گیگر برای نشان دادن تفاوت لغوی لهجه‌ها به این واقعیت اشاره می‌کند که بلوچی شمالی به میزان بالایی از زبانهای هندی همسایه لغت اقتباس می‌کند در حالیکه بلوچی جنوبی بیشتر دارای لغات اقتباس شده با ریشه فارسی است.ترجمه و نقل از جهانی (۸۹)
یکی دیگر از محققین لهجه‌های بلوچی «سر جرج گریرسون» می‌باشد. او لهجه‌های بلوچی را به شرقی و غربی تقسیم کرد. وی معتقد بود که بلوچی غربی در محدوده حکومتی بریتانیا دارای سه لهجه است و آن‌ها را بر اساس منطقه عمده‌ای که در آن صحبت می‌شوند، لهجه کراچی، کیچی و پنجگوری نامید.
محقق برجسته دیگری که به صورت سیستماتیک لهجه‌های بلوچی را مطالعه کرده‌است پروفسور جوزف الفنبین می‌باشد، او در کتاب «زبان بلوچی، لهجه‌شناسی بامتن» برای نشان دادن تفاوت بین لهجه‌های مختلف، لیستی شامل آواشناسی، دستور (صرف و نحو) و لغت تهیه کرده و آن را به عنوان معیار مقایسه شباهت‌ها و تمایز لهجه‌ها بکار برده‌است.نقشه جغرافیایی لهجه‌ها
زبان و لهجه در ایرانشهر اغلب لهجه بلوچی آنهم از نوع ایرانشهری'سربازی'لاشاری'سرحدی'، بزمانی و… می‌باشد؛ و زبان فارسی نیز در این شهر موجود می‌باشد؛ و سایرلهجه‌ها و زبان‌های کشور نیز وجود دارد.
فرهنگ > آداب

در شهرستان ایرانشهر، لباس مردان(لباس بلوچی) متشکل از پیراهن دراز و یقه باز، شلوار گشاد، دستار (لنگ) و جلیقه (باسکت)، و بعضاً کلاه است لباس زنان هم پیراهن بلندی است که با سوزندوزی در قسمت‌های سرآستین، جیب (گپتان)، دم پا و سرسینه تزئین شده‌است.
فرهنگ > صنایع دستی

بدون تردید مهم‌ترین و مشهورترین صنایع دستی ایرانشهر سوزن دوزی بلوچی است که دارای شهرت جهانی می‌باشد. شهرستان ایرانشهر واقع در بلوچستان در سال ۱۳۹۷ به عنوان شهر ملی سوزن دوزی ثبت شد.
اما از صنایع ظریفه دیگر رایج و مشهور در این شهرستان می‌توان گلیم بافی، حصیر بافی ،پولک دوزی و سکه دوزی را نام برد.
جاذبه‌های گردشگری

تصویر سراسرنما از قلعه ناصری
قلعه ناصری (ایرانشهر)
غار کرمانچی
رودخانه دامن
تالاب جازموریان
کوه بزمان
بازار روز ایرانشهر
چشمه آبگرم کتوکان
چشمه آبگرم بزمان
چشمه آبگرم کنتی
خانه آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای در زمان تبعید،بیت رهبری
مراکز مهم شهری > بیمارستانهای ایرانشهر

بیمارستان خاتم‌الانبیا
بیمارستان ایران
مراکز مهم شهری > دانشگاه‌های ایرانشهر

دانشگاه علوم پزشکی ایرانشهر
دانشگاه آزاد ایرانشهر
دانشگاه ولایت
دانشگاه پیام نور ایرانشهر
دانشگاه کشاورزی ایرانشهر
دانشگاه فرهنگیان ایرانشهر
دانشگاه علمی کاربردی ایرانشهر
تصویر سراسرنما از میدان کپات
مراکز مهم شهری > بافت تاریخی ایرانشهر

مقالهٔ اصلی: محله قدیمی ایرانشهر
مراکز مهم شهری > فرودگاه

مقالهٔ اصلی: فرودگاه ایرانشهر
فرودگاه ایرانشهر فرودگاهی در کشور ایران با کد یاتا IHR و ایکائو OIZI است که در شهر ایرانشهر قرار دارد.
تالار قصر ایرانشهر
عودلاجان

عودلاجان یا اودلاجان یا لارجان از محله‌های قدیمی شهر تهران است که ساکنین آن در قدیم بیشتر یهودی بودند و از غرب به خیابان ناصرخسرو، از شرق به خیابان سیروس (مصطفی خمینی)، از شمال به امیر کبیر و از جنوب به ۱۵ خرداد محدود است و سه محله اصلی امامزاده یحیی، پامنار و ناصرخسرو را در بر می‌گیرد که از نظر تاریخی، به دلیل وجود بناهای تاریخی متعدد، بسیار غنی است.
عودلاجان همراه با محله‌های ارگ، سنگلج، بازار و چاله‌میدان، تهران اوایل عصر ناصری (پیش از ویران‌سازی حصار شاه‌تهماسبی و ساخت حصار ناصری) را شکل می‌دادند.
عودلاجان قدیم با ۲۶۱۹ خانه و ۱۱۴۶ دکان بزرگ‌ترین محله شهر و مرفه‌نشین بود.
محله عربها در گوشه شمال غربی محله عودلاجان، و کوچه شام بیاتی‌ها در شمال عودلاجان، کوچه خدابنده‌لو در غرب عودلاجان، همگی در محله‌های خوب و به اصطلاح سرآب قراردارند.
تاریخچه

ساکنان این محله در قدیم بیشتر کلیمی بوده‌اند. زرتشتیانی نیز در این محله سکونت داشتند. همچنین برخی از مشاهیر تاریخ معاصر ایران مانند خاندان قوام الدوله، خاندان مستوفی، نصیرالدوله بدر تاجر ثروتمند و نخستین وزیر فرهنگ دوره پهلوی، سید حسن مدرس، نماینده مجلس شورای ملی و چهره نامدار مشروطیت در عودلاجان ساکن بودند.
خانه‌های پراتاق این محله در عرف عوام به خانه قمر خانم معروف بوده‌است.
مردم بومی عودلاجان از روستای کهنه‌لاجان شهرستان پیرانشهر در شمال‌غرب ایران به نقطه کنونی مهاجرت کردند که پس از سکونت در این محله، همچنان به یاد روستای قدیمی خود بودند و نمی‌خواستند ریشه‌هایشان فراموش شود. از این رو، آن‌ها نام این محله جدید را به افتخار زادگاه خود، "عود لاجان" گذاشتند، به معنی "بازگشت به لاجان" زیرا امیدوار بودند که روزی اصلیت خود را در همان روستا بازیابند و به آنجا بازگردند، با این حال آنها در این محله ماندگار شدند و امروزه بخشی از مردم تهران محسوب می شوند همچنین در زبان کردی و در مناطق کردنشین به افرادی که نام و اسم آنها عبدالله  باشد -عودلا - گفته میشود و مانند اکثر روستاها و محله های اصیل قدیمی اولین فرد که آنجا ساکن میشد همان روستا به اسمش نامگذاری میشد، عودلا جان (معرب عودلاگیان)اصالتی کردی دارد هم اکنون با گذشت چندین نسل و مهاجرت از جاهای دیگر ، تشخیص بومی از غیر بومی در این محله ممکن نمی‌باشد.
عودلاجان از مناطق اعیان‌نشین تهران در دوره قاجار بوده‌است و همپای بازار وفاداری بیشتری را به مذهب و روحانیت بروز می‌دادند. این را می‌توان از وجود ۱۶ مسجد و مدرسه در این کوچک‌ترین محله تهران دریافت و این که طبق اسناد به جا مانده از دوره قاجار، بیشترین آمار روضه خوانی، زیارت نامه خوانی و تعزیه گردانی در آن به چشم می‌آمد. محله‌ای با باغات و خانه‌های باشکوه بسیار. خانه مدرس و باغ ملک‌الشعرا و کاخ گلستان و عمارت مسعودیه در این منطقه جای گرفته‌اند.
عودلاجان تا اواسط دوره پهلوی اعتبار اجتماعی خود را حفظ کرد. اما پس از دگرگونی‌های بزرگ اجتماعی و شهری که در دهه ۱۳۴۰ رخ داد، به تدریج از اهمیتش کاسته شد. آنچه اکنون محله عودلاجان را به شدت تحت فشار قرار داده‌است، گسترش بازار در تمامی اضلاع محله است. این روند باعث شده که عودلاجان از یک محله اعیان‌نشین عمدتاً تبدیل به انباری برای بازار شود و برخی خانه‌های قدیمی و فاقد مالک آن جایگاه معتادان و افراد خطرناک شود.
نام

نام اودلاجان را تغییریافته آو-لاجون که در گویش بومی تهران به معنی «جای تقسیم آب» است می‌دانند. برخی نیز نام این محله را تلفظ «عبدالله جان» به لهجه کلیمیان دانسته‌اند.
در نظریه ای دیگر، معنای عودلاجان را "مناره آتش" دانسته اند. واژه لاج یا همان لاخ یا همان لاق، در فارسی باستان مادی و هخامنشی، به معنای انباشته، لایه مند، برج و مانند آن (مانند مناره) بوده است. واژه عود هم (هم در فارسی و هم در آذری) دگر شکل "اوت و آت و آتش" است. لذا واژه عودلاجان به معنای "برج آتش، یا همان مناره" است. واژه آتش لاخ را در منابع ادبی فارسی کهن هم داریم. یک مناره کهن باستانی (حداقل از عصر سلجوقی و شاید قدیمتر) در محله پامنار قرار داشته که بعدها در عصر صفوی هم بازسازی شده است. این تک مناره ها و پامنارها در شهرهای مرکزی ایران مانند تهران، قم، اصفهان و ... در بافت کهن و هسته و قلب شهر یافت می شود و احتمالا علاوه بر کاربرد آئینی در دوران هخامنشی تا ساسانی، "نشانِ ناحیه مسکونی و علامت شهر از دور" بوده است. واژه بالیغ، بالک و بالوق در ترکی (به معنای شهر) هم ممکن است بی ارتباط با این ریشه کهن مادی-پارسی لاج/لاخ/لاق/لای نباشد. همین جزء لاج را در نام محله سنگلج به صورت "لج" مشاهده می کنیم.
گذرهای عودلاجان

مسیو کرشیش معلم اتریشی مدرسه دارالفنون نقشه عودلاجان در دوران قاجار به ویژه در عهد ناصری را با تمام گذرها، کوچه‌ها و حتی بناها به تصویر می‌کشد. مسیو کرشیش اتریشی همراه با ذوالفقار بیک و تقی‌خان از شاگردان مدرسه دارالفنون شروع به نقشه‌برداری از تهران کردند و سرانجام موفق شدند نخستین نقشه تهران را در ۱۲۷۵ هجری قمری ترسیم کنند. تاریخ اتمام طراحی نقشه کرشیش جمادی الاول سال ۱۲۷۵ هجری قمری مطابق با سال ۱۸۵۵ میلادی و ۱۲۳۳ هجری شمسی است. در نقشه کرشیش ۲۰ کوچه و گذر عودلاجان به چشم می‌خورد:
گذر باغ نظام‌الدوله، گذر در حمام نواب، گذر شتر گلو، گذر مسجد حوض، گذر در مدرسه و کوچه‌های نظام العلما، سردار، سپهدار، شاهبیاتی، معین‌الملک، حاجی علی، آقا موسی تاجر، میرزا آقاجان، خدابنده‌لو، حاجی آقا بابا، آقا محمد محمود، سهراب خان، نقاره‌چی‌ها، هادی خان و محمدخان امیر تومان از جمله گذرها و کوچه‌های عودلاجان هستند.
تیمچه اکبریان (شماره ثبت ۱۳۶۰۱ در ۱۵ آبان ۱۳۸۴ در فهرست آثار ملی) با مرمت با نام جدید «سفره خانه سنتی طهرون قدیم»، یکی از تیمچه‌های قدیمی تهران است که در بازارچه عودلاجان روبه‌روی کوچه حکیم قرار دارد. این بنا، با قدمت ۲۶۰ سال، نخستین بانک و صرافی ایران بوده که به صورت بانک رهنی کار می‌کرده‌است. اصغر شعر باف از استادان مرمت و مرمت کار این اثر، قدمت آن را به دوره قاجاریه و متعلق به عصر فتحعلیشاه قاجار نسبت می‌دهد که توسط داود کلیمی اداره می‌شد و تا اوایل انقلاب نیز توسط همین شخص و با کاربری بانک مشغول به فعالیت بود.
نحوه کار بانک: اجناسی را که برای گرو می‌آوردند، از طریق سوراخی در کف طبقه همکف و در مجاورت دیوار، به صورت مخفیانه و دور از دید مردم، به زیر زمین انتقال می‌دادند. این بنا در قسمت غربی چهار طبقه و در قسمت شرقی دارای سه طبقه است.
در ورودی چوبی و بزرگ با کنده کاری‌های هنرمندانه‌ای به حیاطی می‌رسد که در قسمت میانی آن حوضی شمالی – جنوبی قرار دارد که به فضای صحن جهت و زیبایی خاصی داده‌است. فضای صحن اصلی هشت ضلعی است و از زیر زمین، آب انبار، طبقه همکف و اول تشکیل شده‌است. طبقه اول و همکف با حجره‌هایی احاطه شده‌است که به عنوان بانک از آن استفاده می‌شده‌است.
ساختمان تیمچه قرینه است، در قسمت جنوبی و شمالی دو سالن بزرگ و در طرفین اتاق‌های کوچکی قرار دارد. وجه تمایز ضلع شرقی و غربی اینست که اتاق‌های ضلع شرقی غلام گردشی داشته‌اند؛ یعنی، اتاق‌های ضلع شرقی به هم راه داشتند و هر اتاق دو در داشته که ارتباط آن را با اتاق‌های مجاور میسر می‌کرده‌است و غلام خانه می‌توانسته به تمامی اتاق‌ها دسترسی داشته باشد که به آن غلام گردشی می‌گفتند. اتاق‌های کوچک نیز با درهای چوبی و شیشه‌های رنگی، فضایی دلنشین را برای بیننده ایجاد کرده‌است.
مرمت

مرمت و بازسازی بازارچه محله عودلاجان با مشارکت سازمان میراث فرهنگی، شهرداری تهران، و کسبه بازار صورت می‌پذیرد.
اصول کلی مرمت، حفظ شواهد تاریخی- معماری و بازسازی بدنه کلی بازار با تویزه و تاقهای چهار بخش بر اساس قالب ارجاع و همچنین رعایت حدود مالکیت کنونی بازار می‌باشد.
نگارخانه

بقایایی ویران شدهٔ خانه اعیانی قدیمی
بن‌بست گاذری (احتمالا گازری به معنای رخت‌شویی)، نزدیک سه‌راه دانگی
سردر بازارچه سنتی عودلاجان
بازارچه سنتی عودلاجان در شب
خانه سید حسن مدرس
عمارت دبیرالمُلک که متعلق به محمدحسین دبیرالملک فراهانی از دولتمردان عهد قاجار بوده و اکنون درهای آن به روی عموم باز است
خانهٔ تاریخی مهرانگیز کامبیز فرزند حاجی خان کامبیز که این منزل را از پدر خود به ارث برد و بعد‌ها آنرا به میراث فرهنگی واگذار کرد که لوکیشن فیلمبرداری سریال پدرسالار بوده‌است و اکنون "خانهٔ فرهنگ محلهٔ امامزاده یحیی" نام دارد.
خانه تاریخی اردیبهشت در عودلاجان
بازار قدیمی عودلاجان
خانه تاریخی اردیبهشت
کوچه و بازار قدیمی عودلاجان
تابلوی ورودی کوچهٔ عودلاجان از جنوب این محله در خیابان ۱۵ خرداد
شیخ عثمان (شهر)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= یمن
| شیخ عثمان | شیخ عثمان |
| --- | --- |
شهر: شهر
استان: عدن
جمعیت (سرشماری ۲۰۰۴): جمعیت (سرشماری ۲۰۰۴)
 • کل: ۱۰۵٬۲۴۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳+ (Yemen Standard Time)
شیخ عثمان  به عربی: ( الشیخ عثمان ) یکی از شهرهای استان عَدَن در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است.
شیخ عثمان  شهر یست ساحلی که در سمت مشرق شهر عدن واقع می‌باشد. مردم این شهر به ماهی گیری و کشتی سازی مشهور هستند.
این شهر سابقا در یمن جنوبی واقع شده بود
جمعیت

جمعیت شهر شیخ عثمان طبق سرشماری ۲۰۰۴، ۱۰۵٬۲۴۸ نفر می باشد که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند.
سنت-ژان-دارک (با-سن-لوران)

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَنت-ژان-دارک Sainte-Jeanne-d'Arc | سَنت-ژان-دارک Sainte-Jeanne-d'Arc |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
سَنت-ژان-دارک: سَنت-ژان-دارک
مختصات: ۴۸°۳۰′ شمالی ۶۷°۵۷′ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۵۰۰°شمالی ۶۷٫۹۵۰°غربی﻿ / 48.500; -67.950: مختصات: ۴۸°۳۰′ شمالی ۶۷°۵۷′ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۵۰۰°شمالی ۶۷٫۹۵۰°غربی﻿ / 48.500; -67.950
استان:  استان کبک
ناحیه: با-سن-لوران
منطقه شهری: لا میتیس
Constituted: January 30, 1922
حکومت: حکومت
 • Mayor: Maurice Chrétien
 • Federal riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
 • Prov. riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱۲٫۸۰ کیلومتر مربع (۴۳٫۵۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۰۹٫۸۶ کیلومتر مربع (۴۲٫۴۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۳۱۳
 • تراکم: ۲٫۸/کیلومتر مربع (۷/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): کاهش۲٫۸%
 • Dwellings: ۱۴۹
Postal code(s): G0J 2T0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.municipalite.sainte-jeanne-darc.qc.ca
سَنت-ژان-دارک، با-سَن-لُران (به فرانسوی: Sainte-Jeanne-d'Arc) قصبه‌ای در منطقه شهری لا میتیس ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۳۳۴ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۱۰٫۸۲ کیلومتر مربع است.
مسابقه تا پایان کار

نرخ مالیات شرکت های ایرلندی (نرخ استاندارد، نرخ تولید، نرخ غیرفعال) از سال 1974 تا 2016؛ منبع از کمیسیون های درآمد ایرلند
مسابقه تا پایان کار (انگلیسی: Race to the bottom) در علم اقتصاد به مقررات‌زدایی دولتی از محیط کسب‌وکار و مالیات‌ها به منظور جذب یا نگه داشتن فعالیت‌های اقتصادی در مرزهای خود اشاره دارد. این پدیده، که پیامد جهانی‌سازی و تجارت آزاد است، معمولاً زمانی رخ می‌دهد که رقابت بر سر یک صنعت یا فعالیت تجاری خاص بین دولت‌ها افزایش یافته‌باشد.
فریدریش نیچه
زندگی

او در ۱۵ اکتبرِ ۱۸۴۴ در شهر کوچک روکن واقع در لایپزیک پروس چشم به جهان گشود. به‌دلیل مقارنت این روز با زادروز فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه وقت پروس، که در روز تولد نیچه چهل‌وپنج‌ساله می‌شد، پدر او که آموزگار چند تن از اعضای خاندان شاهی بود، نام کوچک پادشاه را بر فرزند خود نهاد (نیچه در آینده بخش میانی نام خود ویلهلم را حذف کرد).
پدر او کارل لودویگ نیچه (۱۸۴۹–۱۸۱۳) که کشیشی لوتری و سابقاً آموزگار بود، و مادرش فرانسیسکا نیچه (۱۸۹۷–۱۸۲۶) یک سال پیش از زاده شدنِ نیچه در سال ۱۸۴۳ ازدواج کردند. آن‌ها صاحب دو فرزند دیگر نیز شدند: الیزابت فورستر-نیچه متولد ۱۸۴۶ و پسری دیگر به نام لودویگ جوزف زادهٔ ۱۸۴۸. وقتی نیچه پنج‌ساله بود، پدرش بر اثر یک ناخوشی مزمن مغزی درگذشت. شش ماه پس از آن، واپسین فرزند خانواده، لودویگ جوزف در دوسالگی جان باخت. نیچه پس از آن همراه با خانواده در شهر ناومبورگ جای گیر شد. در آنجا با مادربزرگِ مادری و دو عمهٔ مجرد نیچه زندگی می‌کردند. پس از درگذشت مادربزرگش در سال ۱۸۵۶، به خانهٔ اصلی خود نقل مکان کردند که هم‌اکنون به موزه و مرکز مطالعات نیچه بدل شده است. نایجل راجرز و مل تامپسون در کتاب فیلسوفان بدکردار نشان می‌دهند که نیچه همواره بیمار بوده و سردرد داشته و اگر بر اثر بیماری سفلیس نمی‌مرد، می‌شد نتیجه گرفت که او در هنگام مرگ هنوز پسر بوده است. نیچه چند بار به زنانی مانند لو سالومه و کازیما واگنر ابراز عشق کرده بود اما همهٔ این موارد با تلخی پایان یافت و مخصوصاً خیانت لو سالومه و دوستش پل ری ضربهٔ بسیار محکمی به او وارد آورد که بیماری او را تشدید کرد. در اواخر عمرِ نیچه خواهرش از او پرستاری می‌کرد که او هم حداکثر استفاده را از عواید فروش آثار برادرش برد. نیچه در ده سال پایانی عمرش عملاً مجنون بود.
زندگی > استادی در دانشگاه بازل

تا حدودی به‌واسطهٔ حمایت‌های ریچل، نیچه در سال ۱۸۶۹ پیشنهادی اعتناپذیر برای مقام استادیِ لغت‌شناسی کلاسیک در دانشگاه بازل سوئیس دریافت کرد. در آن زمان نیچه تنها ۲۴ سال داشت و هنوز نه دورهٔ دکتریِ خود را به پایان رسانیده و نه گواهیِ شایستگیِ علمی دریافته کرده بود. در اینجا نیز باز با حمایت‌های ریچل از سوی دانشگاه لایپزیک به او دکتری افتخاری داده شد. این پیشنهاد در زمانی به او ارائه شد که او به تغییر رشته از لغت‌شناسی به علومِ تجربی فکر می‌کرد، لیک به‌هرروی، او این پیشنهاد را پذیرفت. تا به امروز، هنوز هم نام نیچه در فهرستِ جوان‌ترین استادان ثابتِ علومِ کلاسیک به چشم می‌خورد.
نیچه در این دوران آشنایی نزدیکی با «یاکوب بورکهارت» نویسندهٔ کتاب «تمدن فرهنگی رنسانس در ایتالیا» داشت. او هوادار فلسفهٔ آرتور شوپنهاور فیلسوف نامدار آلمانی بود و با واگنر، آهنگ‌ساز آلمانی، دوستی نزدیکی داشت. وی بعدها گوشهٔ انزوا گرفت و از همهٔ دوستانش رویگردان شد.
او در طول دوران تدریس در دانشگاه بازل با واگنر آشنایی داشت. قسمت دوم کتاب تولد تراژدی تا حدی با جهان موسیقی «واگنر» نیز سروکار دارد. نیچه این آهنگ‌ساز را با لقب «مینوتار پیر» می‌خواند. برتراند راسل در «تاریخ فلسفه غرب» دربارهٔ نیچه می‌گوید: «ابرمرد نیچه شباهت بسیاری به زیگفرید (پهلوان افسانه‌ای آلمان) دارد فقط با این تفاوت که او زبان یونانی هم می‌داند.»
با رسیدن به اواخر دههٔ ۱۸۷۰ نیچه به روشنگری فرانسه مشتاق شد و این در حالی بود که بسیاری از اندیشه‌ها و آرای او در آلمان جای خود را در میان فیلسوفان و نویسندگان پیدا کرده بود.
زندگی > ترک شهروندی آلمان

در سال ۱۸۶۹ نیچه شهروندی «پروسی» خود را ملغی کرد و تا پایان عمرش بی سرزمین ماند. او در حالی که در آلمان، سوئیس و ایتالیا سرگردان بود و در پانسیون زندگی می‌کرد بخش عمده‌ای از آثار نامور خود را آفرید.
زندگی > تغییر نام

نیچه ادعا کرد که دارای تباری از یک خانواده سرشناس لهستانی است و بر این مسئله اصرار زیادی نیز ورزید. از او نقل شده است که نوشته: «آلمان دارای ملتی بزرگ است چرا که مردمانش خون لهستانی در رگهایشان جاری است… من به لهستانی‌تبار بودن خود می‌بالم.» نیچه نوشت: «به من گفته شده که نیاکانم از سرشناسان لهستانی بوده‌اند که حدود یکصد سال پیش به واسطهٔ باورهای مذهبی‌شان (پروتستان در لهستان اکثریت کاتولیک) مجبور به ترک خانه و سرزمینشان شدند؛ نامشان بعد از مهاجرت، آلمانی‌مآب می‌گردد و از نیتسکی (Niëtzky) به نیچه (Nietzsche) تغییر داده می‌شود.
لو آندرئاس سالومه دختر یک افسر ارتش روسیه بود که به دردناک‌ترین عشق نیچه بدل شد. او می‌گوید: «من در برابر چنین روحی قالب تهی خواهم کرد» و «از کدامین ستاره بر زمین افتادیم تا در اینجا یکدیگر را ملاقات کنیم.» این‌ها نخستین جملاتی بود که نیچه در نخستین دیدارش با سالومه بر زبان آورد.