دلرس بانو بیگم
ازدواج با اورنگ‌زیب

در فوریه ۱۶۳۷، دلرس با شاهزاده محی‌الدین (که بعداً اورنگ‌زیب نامیده شد)، پسر سوم شاه جهان امپراتور گورکانی و همسر محبوبش ممتاز محل، نامزد کرد. پیشنهاد ازدواج توسط شاه جهان مطرح و توسط پدر دلرس پذیرفته و منجر به خواستگاری او شد. امپراتور سپس اورنگ‌زیب عاشق را از دکن، که در آنجا مشغول به لشکرکشی بود، فراخواند و او در تاریخ ۱۵ آوریل ۱۶۳۷ برای عروسی خود به آگره رسید. این ازدواج چند هفته بعد در ۸ مه ۱۶۳۷ در آگره با جشن‌های بزرگی انجام شد.
طبق تصمیم منجمان دربار امپراتوری، مراسم ازدواج آن‌ها چهار ساعت پیش از طلوع خورشید، در میان جشن‌های بزرگ و باشکوهی در عمارت شهنواز خان برگزار شد. خافی خان عظمت این جشن‌ها را این گونه توصیف می‌کند: «انجام آتش‌بازی زمین را به آسمانی دیگر تبدیل کرد»؛ او همچنین جذابیت‌های خوانندگان و رقصندگان را «برابر با ونوس» می‌داند. قاضی در حضور امپراتور این ازدواج را با مهریه ۴۰۰٬۰۰۰ روپیه به انجام رسانید. پس از عروسی، ولیمه‌ای در ۱۴ مه در عمارت اورنگ‌زیب برگزار شد که در آن شاه جهان به عروس و داماد هدایای ارزشمندی داد.
این زوج تازه ازدواج کرده بیش از سه ماه به خوشی در آگره در کنار امپراتور گذراندند و سپس در ۴ سپتامبر ۱۶۳۷، به دکن رفتند تا اورنگ‌زیب به عنوان نایب‌الملک به کار خویش ادامه دهد. دلرس در طول اقامت خود در آگره، نخستین فرزند اورنگ‌زیب را باردار شد؛ شاعر با استعداد شاهدخت زیب‌النسا. او نه ماه پس از ازدواج در ۱۵ فوریه ۱۶۳۸ در قلعه دولت‌آباد دکن زاده شد و دختر مورد علاقه پدرش بود. این زوج سلطنتی در طول نوزده سال آینده، چهار فرزند دیگر به دنیا آوردند که اورنگ‌زیب به آن‌ها بیش از سایر فرزندان خود از همسران بعدی علاقه داشت. دلرس به عنوان همسر اصلی اورنگ‌زیب، نفوذ بزرگ و قابل توجهی بر وی داشت و بر حرم‌سرای و کاخ او حکمرانی می‌کرد، طبق گفته‌ها ("اگر محی الدین (اورنگ‌زیب) در سمت‌های خود در استان‌های مختلف حکومت می کرد، اما در خانه این دلرس بود که او را اداره می کرد"). او برخلاف همسران بعدی شوهرش که در دربار گورکانی چندان محبوب نبودند، در میان بالاترین رتبه‌ها در دربار بود. با این حال، دلرس در سیاست دربار و امور اداری مشارکت نمی‌کرد، زیرا به نظر می‌رسید شوهرش به زنان اجازه مداخله در چنین مواردی را نمی‌داد، هرچند او در هنگام شفاعت برای دیگران حتی در (کار سیاسی) بر تصمیمات شوهرش تاثیر داشت.
ویژگی‌های جسمی و شخصیتی شناخته‌شده دلرس زیبایی، سرزندگی و جذابیت هستند. با توجه به شخصیت او، به نظر می‌رسد او زنی مغرور و خودخواه بوده و شوهرش احترام بسیاری به او می‌گذاشته‌است. اورنگ‌زیب او را زنی زودجوش‌آور و با «غرور بسیار» که تا پایان عمر او را دوست داشت و هرگز احساسات او را جریحه دار نکرد، توصیف کرده‌است. ذات مغرور دلرس در ازدواج او مشکلی ایجاد نکرد زیرا اورنگ‌زیب همیشه با همسر مغرور خود فروتنانه رفتار می‌کرد. از همه روایت‌ها به نظر می‌رسد که دلرس از نظر شخصیت با همسرش نیز بی‌شباهت نبوده‌است. هر دوی آن‌ها با اراده قوی، متدین و نسبتاً بی‌تفاوت نسبت به طرح طبیعی ارزش‌های مادی بودند.
با این حال، در حالی که اورنگ‌زیب یک سنی متعصب بود، دلرس بیگم یک شیعه معتقد بود. او در دربار اورنگ‌زیب مناظره‌هایی را میان علمای شیعه و سنی ترتیب داد که شاهزاده زیب‌النساء نیز در آن شرکت داشت. با این حال، پس از مرگ دلرس و هنگامی که اورنگ‌زیب به امپراتوری رسید، او از دخترش خواست که در این بحث‌ها شرکت نکند، هرچند به گفته تاریخ‌نگاری به نام مگان لعل او به این کار ادامه داد. شیعیان صفوی در دوره اورنگ زیب رشد کردند و حتی از هر زمان دیگری در امپراتوری گورکانی پرنفوذتر شدند؛ به طوری که رهبران نظامی آن‌ها تقریباً همه جنگ‌های موفق اورنگ‌زیب را رهبری می‌کردند.
ازدواج‌های دیگر اورنگ‌زیب با دو همسر بعدی‌اش چندان موفق نبود. دو همسر پایین‌رتبه او، اگرچه چهار فرزند دیگر برای او به وجود آوردند، اما نتوانستند به او نزدیک شوند و بیشتر مواقع تنها می‌ماندند. مقام و اقتدار همسر سلطنتی فقط برای دلرس محفوظ بود. او تا پایان عمر نفوذ خود را بر شوهرش حفظ کرد و همیشه محبوب و همسر اصلی او بود. موقعیت وی در دربار، کاخ و زندگی شوهرش حتی پس از مرگ نابه‌هنگامش، توسط هیچ‌یک از همسران بعدی اورنگ‌زیب گرفته نشد. بنابراین، دلرس هرگز جایگزین نشد و هیچ شهبانویی بر کاخ اورنگ‌زیب حکومت نکرد.