stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
پیشینه > مدرسه علوم سیاسی

مدرسه سیاسی یا مدرسه علوم سیاسی مدرسه‌ای بود که به منظور تعلیم علوم سیاسی به فرمان مظفرالدین شاه قاجار و در زمان وزارت خارجه میرزا نصرالله خان مشیرالدوله در نیمه شعبان ۱۳۱۷ قمری برابر با ۲۸ آذر ۱۲۷۸ خورشیدی در تهران افتتاح شد. نخستین مدیر مدرسه میرزا حسن خان مشیرالملک (بعدها ملقب به مشیرالدوله و پیرنیا) بود و پس از او کسانی چون عبدالکریم‌خان محقق‌الدوله، میرزا حسین‌خان مؤتمن‌الملک، محمدحسین خان ذکاءالملک فروغی، محمدعلی فروغی، ولی‌الله خان نصر، علی پرتو اعظم (حکیم اعظم)، عبدالحسین شیبانی (وحیدالملک) و علی‌اکبر دهخدا مدیریت مدرسه را به عهده داشتند.
طول دوره تحصیل در مدرسه سیاسی پنج سال بود: سه سال موسوم به مقدماتی یا متوسطه و دو سال موسوم به مؤخراتی یا عالی. شرط سنی ورود به دوره مقدماتی این مدرسه حداقل چهارده و حداکثر شانزده سال بود. متقاضیان ورود به این مدرسه می‌بایستی تصدیق‌نامه شش ساله ابتدایی می‌داشتند و در امتحان ورودی شرکت کنند. مواد درسی دوره متوسطه شامل بدیع، معانی و بیان، جغرافیای مفصل عالم و ایران، تاریخ مفصل ایران، تاریخ ملل قدیمه مشرق، تاریخ رم، تاریخ یونان، تاریخ جدید، تاریخ قرون وسطی، تاریخ معاصر، تاریخ شعرا، تاریخ فلسفه جدید، تاریخ عرب و اسلام، عهدنامه‌ها، جغرافیای احصائیه، صرف و نحو، ریاضیات، جبر و مقابله دو درجه، هندسه چهار مقابله، دفترداری، منطق طبیعیات، حیوان‌شناسی، نبات‌شناسی، طبقات الارض، فیزیک، شیمی، زبان فرانسه، ادبیات فارسی و مقداری فقه می‌شد. در دوره دوساله عالی، یک دوره فقه (براساس کتاب‌های جامع عباسی، تبصره علامه و شرایع)، کلیات حقوق اساسی، حقوق اداری، حقوق مدنی، حقوق جزائی، حقوق تجارتی، اصول محاکمات حقوقی (آیین دادرسی)، قوانین عدلیه و علم ثروت (مالیه، بودجه، قوانین مالیه، نقود، اعتبار و صرافی) تدریس می‌شد).
مدرسه سیاسی ابتدا در بنای اجاره ای دایر بود تا اینکه در ۲۷ اردیبهشت ۱۲۹۰ خورشیدی لایحه وزارت معارف (در زمان وزارت علاء السلطنه) در مجلس به تصویب رسید که ۱۵ هزار تومان از عایدات اداره نمک را به تأسیس مدرسه حقوق و سیاسی تخصیص داد؛ بنابراین مصوبه، سیزده هزار و هفتصد و هفتاد ذرع زمین از اراضی بایر موازی با باغ نگارستان برای ساخت بنای این مدرسه و همچنین یک باب موزه و یک کتابخانه در نظر گرفته شد.
این مدرسه در اول اسفند ۱۳۰۵ از وزارت خارجه جدا و به وزارت معارف ملحق شد. در اواخر سال تحصیلی ۱۳۰۶–۱۳۰۷ بخش مقدماتی (متوسطه) مدرسه سیاسی از آن جدا و به مدرسه دارالفنون منتقل شد. از آن پس مدرسه سیاسی تنها دارای دوره عالی بود.
از همان ابتدای تأسیس مدرسه علوم سیاسی، جدالی بر سر دروس سنتی وجود داشته‌است؛ برخی استادان نظیر پیرنیا معتقد به ضرورت دروس سنتی بودند و برخی به دروس جدید توجه داشتند. دست بر قضا، طرفداران دروس جدید تفوق یافتند و نهایتاً دروس جدید به سرفصل‌های مدرسه و سپس دانشکده اضافه شد.
پیشینه > مدرسه حقوق

تأسیس مدرسه حقوق در قانون تشکیلات عدلیه که در سال ۱۲۹۰ خورشیدی به تصویب مجلس رسید، پیش‌بینی شد تا کادر قضائی کشور را تأمین کند. در ماده ۱۴۷ این قانون، دانش آموختگان مدرسه حقوق از شرکت در امتحانی که برای تصدی به شغل قضاوت در نظر گرفته شده بود، مستثنا شده بودند. در سال ۱۲۹۸ نصرت‌الدوله فیروز وزیر عدلیه دوران صدراعظمی وثوق‌الدوله مسیو فرانسیس آدولف پرنی مستشار عدلیه را همراه هیئت ایرانی عازم شرکت در کنفرانس صلح ورسای به پاریس فرستاد و به او دستور داد با چند استاد قرار داد منعقد کند که صلاحیت تدریس درس‌های حقوق داشته باشند. به دنبال آن، مدرسهٔ حقوق در ۱۲۹۹ با چهار معلم فرانسوی، شش آموزگار ایرانی و ۳۰ دانش‌آموز و به ریاست مسیو پرنی در چارچوب وزارت عدلیه آغاز به کار کرد. در اسفند ۱۳۰۵ مدرسه حقوق از وزارت عدلیه جدا و به وزارت معارف ملحق گشت.
پیشینه > مدرسهٔ تجارت

مدرسهٔ تجارت در اواخر ۱۳۰۴ به دست علی‌اکبر داور وزیر وقت فوائد عامه ایجاد شد. هدف از تأسیس مدرسهٔ تجارت تربیت یک عده تاجر با خبر از اوضاع اقتصادی دنیا بود. رؤسای مدرسه عبارت بودند از احمد شبان (ممتازالاطباء) و محمود افشار. این مدرسه در ۱۳۰۶ از وزارت فوائد عامه جدا شد و زیرنظر وزارت معارف قرار گرفت.
پیشینه > مدرسهٔ حقوق و سیاسی و اقتصاد

در ۱۳۰۶ دو مدرسهٔ سیاسی و حقوق در هم ادغام شدند و مدرسهٔ حقوق و سیاسی را تشکیل دادند. مدرسه تجارت نیز در ۱۳۰۹ در مدرسهٔ حقوق و سیاسی ادغام شد و مدرسهٔ حقوق و سیاسی و اقتصاد شکل گرفت که ریاست آن را نیز علی‌اکبر دهخدا بر عهده داشت.
پیشینه > دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی و اقتصادی

با تشکیل دانشگاه تهران در ۱۳۱۳ این مدرسه با نام دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی و اقتصادی زیر مجموعهٔ دانشگاه تهران شد. با جدا شدن دانشکدهٔ اقتصاد از آن در ۱۳۴۶ این دانشکده به نام دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی به کار خود ادامه داد.
رؤسای دانشکده

از میان رؤسای دانشکده می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:
علی پرتو اعظم
عبدالحسین شیبانی
علی‌اکبر دهخدا
محمدعلی فروغی
کریم سنجابی
عبدالحمید زنگنه
ولی‌لله اتابکیان
موسی عمید
حسن افشار
محمدعلي هدايتي
محمدجعفر جعفری لنگرودی
ناصر کاتوزیان
سید حسین صفایی
محمدرضا تخشید
حسنعلی درودیان
عباس کریمی
سید فضل‌الله موسوی
سید داود آقایی
ابراهیم متقی (هم‌اکنون)
گروه‌های آموزشی

گروه حقوق خصوصی و اسلامی
گروه حقوق عمومی و بین‌الملل
گروه جزا و جرم‌شناسی
گروه علوم سیاسی
گروه روابط بین‌الملل
گروه مطالعات منطقه‌ای
فعالیت‌های پژوهشی

چهار مرکز و مؤسسه تحقیقاتی وابسته به دانشکده حقوق و علوم سیاسی طیف وسیعی از پروژه‌های تحقیقاتی پایه‌ای و عملی در زمینه‌های مختلف حقوق و سازمان بین‌الملل، مطالعات مربوط به صلح، مطالعات منطقه‌ای، مسائل مربوط به بزه، مطالعات تطبیقی نظام‌های مختلف قانونی در کشورهای مختلف، حقوق بشر و دیگر مسائل و مشکلات اساسی جهانی را در بر می‌گیرد. در حال حاضر دکتر زهرا شاکری معاون پژوهشی دانشکده است.
امکانات آموزشی و پژوهشی

بزرگ‌ترین کتابخانه تخصصی حقوق و علوم سیاسی کشور
۴ قرائت خانهٔ مجهز
۱ سایت کامپیوتر
۶ فصلنامه علمی پژوهشی
مرکز مطالعات عالی بین‌المللی
مرکز مطالعات حقوق بشر
مؤسسه تحقیقاتی علوم جزا و جرم شناسی
مؤسسه حقوق تطبیقی
مؤسسه حقوق عمومی
مؤسسه حقوق فضا
مؤسسه حقوق انرژی
مرکز مطالعات سیاستگذاری عمومی
گروه پژوهشی مطالعات اوراسیای مرکزی
استادان برجسته

محمدجعفر جعفری لنگرودی
ناصر کاتوزیان
سید حسین صفایی
سید جواد طباطبایی
حسین بشیریه
محمود شهابی خراسانی
داریوش آشوری
محمد آشوری
کریم سنجابی
ابراهيم پاد
محمود عرفانی
سید ابوالفضل قاضی
سید محمد رضوی
احمد متین دفتری
عباس میلانی
محمدعلی فروغی
ابراهیم پورداوود
محمدعلی موحد
حمید عنایت
عبدالرحمن عالم
احمد نقیب زاده
صادق زیباکلام
الهه کولایی
جمشید ممتاز
امیرحسین رنجبریان
حسن امامی
عزت‌الله عراقی
داوود فیرحی
لعیا جنیدی
حمیرا مشیرزاده
دانشجویان و دانش‌آموختگان برجسته دانشکده

داریوش آشوری
جمشید آموزگار
صادق احمدی
سیدحسن امین
ادیب برومند
محمدعلی اسلامی ندوشن
داریوش صفوت
ابراهیم اصغرزاده
جواد اطاعت
غلامحسین الهام
علی‌اصغر امیرانی
حسین بشیریه
ابوالحسن بنی‌صدر
نورعلی تابنده
سید مصطفی تاج‌زاده
محمدرضا تاجیک
کامران تلطف
محمدجعفر جعفری لنگرودی
سیاوش جمادی
جمشید برزگر
عبدالصمد خرمشاهی
علیرضا رجایی
حسن روحانی‏
مریم زندی
احمد زیدآبادی
محمدعلی سپانلو
حسن شهیدی
جواد شیخ‌الاسلامی
علی صابری
محمد صالحی
صادق صبا
سید موسی صدر
شادی صدر
منوچهر صدوقی سها
شیرین عبادی
حسن عضدی
محمدعلی علومی
علی آراد
وجیه‌الله فاضل
محمد فرض‌پور ماچیانی
داود فیرحی
مهرانگیز کار
نصرالله کسرائیان
سیاوش کسرایی
محمد دهش
بهمن کشاورز
صدیق کمانگر
الهه کولایی
منوچهر متکی
حسن نزیه
حسینعلی نوذری
کسری نوری
اردشیر نیک‌پور
محمود واعظی
محسن هادوی
مهدی هادوی
داریوش همایون
محمد یگانه
حامد زمانی
عباس کعبی
مجید صالحی
در سالِ ۱۳۱۸
سرجیو لاپورتا

سرجیو لاپورتا (به انگلیسی: Sergio La Porta) استاد ارمنی‌شناسی در کرسی هیگ و ایزابل در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، فرسنو است. او نویسنده چندین کتاب دربارهٔ تاریخ سیاسی و خرمندانهٔ ارمنی، لغت‌شناسی و ادبیات آخرالزمانی است. او در دانشنامه ایرانیکا در موضوع تاریخ آغازین ارمنستان و روابط ایران و ارمنستان می‌نویسند. او هم‌اکنون ویراستار ژورنال بنیاد ارمنی‌شناسی را به عهده دارد.
تحصیلات

او فارغ‌التحصیل دانشگاه کلمبیا به سال ۱۹۹۴ در زمینه فرهنگ‌ها و زبان‌های آسیایی و خاورمیانه است. همچنین فارغ‌التحصیل تمدن‌ها و زبان‌های خاورنزدیک به سال ۱۹۹۹ میلادی است و دکترایش را در زمینه تمدن‌ها و زبان‌های خاورنزدیک در سال ۲۰۰۱ از دانشگاه هاروارد دریافت کرده‌است.
آثار

three-volume study on Armenian commentaries on the works of Dionysius the Areopagite (Peeters, 2008)
co-edited with K. Bardakjian a volume entitled, The Armenian Apocalyptic Tradition: A Comparative Perspective SVTP 25 (Brill, 2014)
with B. Crostini, Negotiating Co-existence: Communities, Cultures and ‘Convivencia’ in Byzantine Society. BAC 96 (WVT, 2013)
قانون لواط

وضعیت قانون لواط در کشور های دنیا:
  مجاز  غیر مجاز
قانون لواط قانونیست که برخی رفتارهای جنسی را جرم تعریف می‌کند. رفتارهای مشخص جنسی منظور از لفظ لواط به ندرت در قانون برشمرده می‌شود، ولی نوعاً از سوی دادگاه‌ها هر رفتار جنسی در نظر گرفته می‌شود که «غیرطبیعی» یا غیراخلاقی به نظر برسد. لواط نوعاً آمیزش جنسی مقعدی، آمیزش جنسی دهانی و حیوان‌خواهی را در بر می‌گیرد. در عمل قوانین لواط به ندرت در خصوص زوج‌های دگر جنس گرا اعمال شده‌اند.
رانی جیمز دیو

| رانی جیمز دیوRonnie James Dio | رانی جیمز دیوRonnie James Dio |
| --- | --- |
دیو در حال اجرا با هون اند هل (۲۰۰۷): دیو در حال اجرا با هون اند هل (۲۰۰۷)
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: رونالد جیمز پاداونا
زاده: ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۲ پرتسموث، نیوهمپشایر
درگذشته: ۱۶ مهٔ ۲۰۱۰ (۶۷ سال) هوستون، تگزاس
ژانر: هوی متال  ، هارد راک بلوز راک
ساز(ها): گیتار باس، کیبورد، ترومپت، خواننده
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۷-۲۰۱۰
همکاری‌های مرتبط: اِلف، رینبو، دیو، بلک سبث، هوِن اند هِل
نوع صوت: تنور
وبگاه: RonnieJamesDio.com
رونالد جیمز پاداوُنا (به انگلیسی: Ronald James Padavona) ترانه‌سرا و خوانندهٔ هوی متال آمریکایی بود که از اواخر دههٔ ۶۰ میلادی به این سو با گروه‌های مختلفی همچون اِلف، رینبو، بلک سبث و گروه خودش با نام دیو همکاری داشته‌است. از او به عنوان یکی از مستعدترین خوانندگان هوی متال که تا به امروز در این عرصه ظهور کرده‌اند یاد می‌شود.
او در دههٔ ۸۰ میلادی با گردهم آوردن ۴۰ هنرمند مطرح هوی‌متال و هاردراک آن دوره، پروژهٔ هیر ان اید را با هدف کمک به قحطی‌زدگان آفریقایی اجرا کرد.
دیو با هم‌گروهی‌های سابق‌اش در بلک سبت، گروه جدیدی به نام هوِن اند هِل تشکیل داده‌بودند. آن‌ها اولین آلبوم‌شان با نام The Devil You Know را در ۲۸ آوریل ۲۰۰۹ روانهٔ بازار کردند.
در هجدهم نوامبر ۲۰۰۹، خبر مریض شدن رانی و ابتلای وی به سرطان معده منتشر شد. همسر و مدیر برنامه‌های او، وندی دیو ضمن سپاس گویی از هوادارانی که برای رونی آرزوی سلامتی کرده بودند چنین بیان کرد:
پس از اینکه رونی، این اژدها را بکشد به روی سن باز خواهد گشت. جایی که او بدان تعلق دارد و کاری که او همیشه به آن عشق ورزیده است، اجرا برای هوادران بر روی سن.
جیمز دیو در صبحگاه شانزدهم مه سال ۲۰۱۰ پس از نبرد شش ماهه خود با سرطان، در ۶۷ سالگی درگذشت.
استان خودمختار کوزوو و متوهیا

| استان خودمختار کوزوو و متوهیا Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija / Аутономна Покрајина Косово и Метохиja (صربی) Krahina Autonome e Kosovës (آلبانیایی) کوزوو و متوهیا | استان خودمختار کوزوو و متوهیا Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija / Аутономна Покрајина Косово и Метохиja (صربی) Krahina Autonome e Kosovës (آلبانیایی) کوزوو و متوهیا |
| --- | --- |
استان خودمختار کوزوو و متوهیا در صربستان: استان خودمختار کوزوو و متوهیا در صربستان
پایتخت و بزرگترین شهر: پریشتینا ۴۲°۴۰′ شمالی ۲۱°۱۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۶۶۷°شمالی ۲۱٫۱۶۷°شرقی﻿ / 42.667; 21.167
زبان(های) رسمی: صربی، آلبانیایی
حکومت: خودمختاری
بنیان‌گذاری: بنیان‌گذاری
• بازتأسیس : ۱۹۹۰
• آغاز مأموریت ادارهٔ موقت سازمان ملل در کوزوو : ۱۹۹۹
 :  
مساحت: مساحت
• کل: ۱۰٬۹۰۸ کیلومتر مربع (۴٬۲۱۲ مایل مربع)
• آبها (٪): نامعلوم
جمعیت: جمعیت
• سرشماری : ۱٬۸۳۶٬۵۲۹ 
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP): برآورد ۲۰۱۰ 
• کل: ۵٫۳۵۲ میلیارد دلار
واحد پول: دینار صربستان (RSD)
منطقه زمانی: CET
• تابستان (ساعت تابستانی): CEST
پیش‌شماره تلفنی: ۳۸۱
دامنه سطح‌بالا: .rs (.yu)
استان خودمختار کوزوو و متوهیا، شامل قلمرو کوزوو در داخل جمهوری صربستان می‌شود. پس از اعلام استقلال کوزوو از صربستان در ۱۸ فوریه ۲۰۰۸، برخی از کشورها از جمله آمریکا، آلمان و بریتانیا، استقلال کوزوو را به رسمیت شناخته و برخی دیگر مانند روسیه، یونان و صربستان از به رسمیت شناختن کوزوو مستقل خودداری کردند. صربستان، امروزه هنوز کوزوو را با عنوان استان خودمختار کوزوو و متوهیا، بخشی از قلمرو خود به حساب می‌آورد.
این استان، در سال ۱۹۹۰ و پس از انقلاب ضدبوروکراتیک اسلوبودان میلوسویچ و در جهت کاهش اختیارات و قدرت استان خودمختار سوسیالیستی کوزوو به وضعیت قبل از سال ۱۹۷۴ تشکیل شد. در آغاز، این استان، یک بخش خودمختار از جمهوری سوسیالیستی صربستان در یوگسلاوی سوسیالیستی بزرگ بود، ولی پس از فروپاشی یوگسلاوی، به یک بخش خودمختار از جمهوری صربستان در کشور جدید و کوچک‌تر جمهوری فدرال یوگسلاوی تبدیل شد.
پس از آنکه در سال ۱۹۹۲، جمهوری فدرال یوگسلاوی با اتحاد صربستان و مونته‌نگرو شکل گرفت، کوزوو، توسط اکثریت آلبانیایی‌تبار آن و همچنین کشور آلبانی، یک کشور مستقل با نام جمهوری کوزوو شناخته می‌شد. پس از سال ۱۹۹۹، صربستان دیگر کنترل دوفاکتو خود را بر روی این ناحیه به‌کار نبرد و در سال ۲۰۰۸، جمهوری کوزوو، به صورت یک‌جانبه اعلام استقلال کرد. بیشتر کشورهای جهان، هنوز کوزوو را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نشناخته‌اند و صربستان هنوز شعب اداری مربوط به این استان خودمختار را دایر نگه داشته‌است.
تثبیت (بافت‌شناسی)

تثبیت یک قدم مهم در آماده‌سازی مقاطع بافتی در رشته‌های بافت شناسی، آسیب‌شناسی بافتی و زیست‌شناسی سلولی است که توسط آن بافت‌های زیستی از فروپاشی حفظ شده و از اتولیز یا فساد نمونه جلوگیری می‌شود. ساختار بافت توسط اشکال و اندازهٔ ماکرومولکول‌های داخل و اطراف سلول تعیین می‌شود. ماکرومولکول‌های اصلی داخل یک سلول، پروتئین‌ها و اسیدهای نوکلئیک هستند. تثبیت، واکنش‌های بیوشیمیایی در حال انجام را خاتمه داده و مقاومت مکانیکی یا ثبات بافت مورد بررسی را افزایش می‌دهد. هدف اصلی تثبیت بافت، حفظ سلول‌ها و اجزای بافت است به صورتی که تهیه برش‌های نازک و رنگ آمیزی آن‌ها امکان‌پذیر باشد.
فرایند

تثبیت معمولاْ مرحله اول یک فرایند چند مرحله‌ای به منظور آماده‌سازی یک نمونه از مواد زیستی برای آنالیزهای میکروسکوپی است؛ بنابراین، انتخاب تثبیت کننده و پروتکل تثبیت ممکن است به دیگر مراحل پردازش و تجزیه و تحلیل نهایی بستگی داشته باشد.
به عنوان مثال، در روش ایمونوهیستوشیمی از آنتی بادی‌ها استفاده می‌شود تا به یک هدف پروتئینی خاص متصل شوند. تثبیت طولانی مدت، می‌تواند نواحی هدف را به صورت شیمیایی پوشانده و از اتصال آنتی بادی به آن‌ها جلوگیری کند. در این موارد به‌طور معمول، از روش تثبیت سریع با استفاده از فرمالین سرد به مدت حدود ۲۴ ساعت استفاده می‌شود.
متانول ۱۰۰٪ نیز می‌تواند برای تثبیت سریع استفاده شود. زمان تثبیت بسته به نوع بافت و مواد زیستی متفاوت است. به عنوان مثال، سلول سرطان پستان MDA-MB 231 انسانی می‌تواند تنها در ۳ دقیقه با متانول سرد (منفی ۲۰ درجه سانتیگراد) تثبیت شود.
انواع

به‌طور کلی بسته به نوع نمونهٔ اولیه سه نوع فرایند تثبیت وجود دارد:
تثبیت حرارتی: پس از خشک شدن اسمیر روی اسلاید در دمای اتاق، اسلاید چندین بار از روی شعله چراغ بنزن عبور داده می‌شود تا ارگانیسم با حرارت کشته شود و به اسلاید بچسبد. این روش به‌طور معمول برای تثبیت باکتری‌ها و آرکی‌ها استفاده می‌شود. تثبیت حرارتی عموماْ مورفولوژی کلی و نه ساختارهای داخلی را حفظ می‌کند. حرارت، آنزیم‌های پروتئولیتیک را دناتوره و از اتولیز جلوگیری می‌کند. تثبیت حرارتی نمی‌تواند برای رنگ آمیزی کپسول باکتری مورد استفاده قرار گیرد زیرا کپسول (گلیکوکالیکس) را کوچک کرده یا از بین می‌برد و کپسول پس از رنگ آمیزی قابل رویت نخواهد بود.
غوطه وری: در این روش، نمونه بافتی در محلول تثبیت، با حجمی حداقل ۲۰ برابر بیشتر از حجم بافت غوطه ور می‌شود تا تثبیت شود. تثبیت کننده باید درون بافت نفوذ کند تا آن را تثبیت کند، بنابراین اندازه و تراکم بافت و همچنین نوع تثبیت کننده باید در نظر گرفته شود. این یک تکنیک رایج برای کاربردهای سلولی است. استفاده از یک نمونه بزرگتر به معنی زمان بیشتر برای رسیدن تثبیت کننده به قسمت‌های عمیق‌تر بافت است.
تزریق وریدی: در این روش، تثبیت از طریق جریان خون است. تثبیت کننده با حجمی مطابق با حجم برون ده قلبی به درون قلب تزریق می‌شود. تثبیت کننده در تمام بدن پخش می‌شود و بافت تا زمانی که تثبیت شود نمی‌میرد. مزیت این روش حفظ کامل مورفولوژی است، اما معایب آن مرگ جاندار و هزینه بالای آن (به دلیل حجم تثبیت کننده مورد نیاز برای موجودات بزرگتر) است.
در هر دو فرایند تثبیت از نوع غوطه وری و نفوذپذیری، تثبیت کننده‌های شیمیایی استفاده می‌شوند تا در حد امکان، حالت بافت (هم شیمیایی و هم ساختاری)، مشابه به بافت زنده باقی بماند.
عوامل مؤثر بر تثبیت

عوامل مؤثر بر تثبیت شامل pH و اسمولاریته محیط است. حجم نمونه، حجم تثبیت کننده، درجه حرارت و مدت زمان تثبیت کردن نیز از عوامل مؤثر بر تثبیت می‌باشند.
| اهداف | تثبیت کننده‌های قابل استفاده | تثبیت کننده‌های غیرقابل استفاده |
| --- | --- | --- |
| پروتئین‌ها | بافر خنثی فرمالین، پارافرمالدئید | تترااکسید اسمیوم |
| آنزیم‌ها | برش‌های منجمد شده | تثبیت کننده‌های شیمیایی |
| لیپیدها | برش‌های منجمد شده*، گلوتوآلدئید، تترااکسید اسمیوم | تثبیت کننده‌های الکلی، بافر خنثی فرمالین |
| اسیدهای نوکلئیک | تثبیت کننده‌های الکلی، HOPE | تثبیت کننده‌های آلدئیدی |
| موکوپلی‌ساکاریدها | برشهای منجمد شده | تثبیت کننده‌های شیمیایی |
| آمین‌های بیوژنیک | محلول‌های بوین، بافر خنثی فرمالین |  |
| گلیکوژن | تثبیت کننده‌هایی با پایهٔ الکلی | تترااکسید اسمیوم |
برش‌های منجمد با وجود مورفولوژی ضعیف، آران‌ای و لیپیدها را حفظ می‌کنند. در مقابل، برش‌های پارافین (مترادف با تثبیت کننده‌های شیمیایی در جدول)، RNA را از بین می‌برند و برخی از آنتی ژن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند اما مورفولوژی خوبی دارند.
نظریه محاسبات

نظریهٔ رایانش یا نظریهٔ محاسبات (به انگلیسی: Theory of computation) زمینهٔ وسیعی است که امکان و کارایی حل مسائل گوناگون به وسیلهٔ مدل‌های محاسباتی، با استفاده از الگوریتم‌ها را مورد مطالعه قرار می‌دهد.
این نظریه را به دو شاخهٔ عمده به‌صورت زیر تقسیم می‌کنند:
نظریهٔ محاسبه‌پذیری یا قابلیت محاسبه
نظریهٔ پیچیدگی
هر دو شاخهٔ فوق با مدل‌های صوری محاسبات سر وکار دارد.
تاریخچه

در علم رایانه نظری و ریاضیات نظریهٔ رایانش شاخه‌ای است که با توجه به مشکلات می‌توان به آن به عنوان یک مدل محاسبه با استفاده از یک الگوریتم پرداخت.
این نظریه را به دو شاخهٔ عمده به صورت زیر تقسیم می‌کنند:
نظریهٔ محاسبه‌پذیری یا قابلیت محاسبه
نظریهٔ پیچیدگی
هر دو شاخهٔ یادشده در بالا با مدل‌های صوری محاسبات سروکار دارد.
به منظور انجام یک مطالعه دقیق از محاسبات دانشمندان رایانه با انتزاع ریاضی رایانه به عنوان یک مدل محاسبه کار می‌کنند.
مدل‌های بسیاری در این زمینه وجود دارد ولی معمولاً مدل مورد بررسی ماشین تورینگ است.
از نظر دانشمندان رایانه مطالعه ماشین تورینگ به این دلیل ساده است که می‌توان با آن به تدوین، فرموله، تجزیه و تحلیل و اثبات نتایج پرداخت. در نظر آن‌ها ماشین تورینگ قدرتمندترین مدل یعنی مدل معقول از محاسبه را ممکن می‌سازد.
ظرفیت حافظه به‌طور بالقوه بی‌نهایت یک ویژگی غیرمیسر است؛ در حالی که تصمیم‌های ماشین تورینگ نیاز به تنها مقدار محدودی از حافظه دارد.
بنابرین، هر مشکل که می‌تواند حل شود. تصمیم یک ماشین تورینگ را می‌توان با یک رایانه که دارای یک مقدار محدود از حافظه است، حل کرد.
شاخه‌ها > نظریهٔ ماشین‌ها

نظریهٔ ماشین‌ها عبارت است از مطالعه ماشین آلات انتزاعی (یا ماشین آلات ریاضی یا سیستم) و مسائل محاسباتی است که می‌تواند با استفاده از این دستگاه حل شود. این ماشین انتزاعی اتوماتیک نامیده می‌شود. این ماشین آلات از کلمه یونانی می‌آید و به این معنی است که چیزی در حال انجام چیزی خود به خود است. نظریهٔ ماشین‌ها، به نظریهٔ زبان رسمی مربوط است. اتوماتیک اغلب به عنوان کلاس از زبان رسمی شناخته می‌شود که قادر به تشخیص طبقه‌بندی است. دستگاه می‌تواند یک نمایندگی محدود، از یک زبان رسمی که ممکن است یک مجموعه نامحدود باشد، باشد. ماشین آلات به عنوان مدل‌های نظری برای ماشین آلات محاسبه استفاده می‌شود. همچنین برای اثبات در مورد محاسبات استفاده می‌شود.
نظریهٔ زبان رسمی

نظریهٔ زبان، شاخه‌ای از ریاضیات در رابطه با توصیف زبان به عنوان مجموعه‌ای از عملیات بیش از یک الفبا است. این نظریه با نظریهٔ ماشین‌ها مرتبط است؛ به‌طوری‌که به‌طور اتوماتیک برای تولید و تشخیص زبان رسمی استفاده می‌شود. کلاس زبان‌های رسمی، خصوصیات زبان رسمی که از پیش وجود دارد و مربوط به یک کلاس اتوماتیک است در آن به رسمیت می‌شناسد. بنابرین اتوماتیک به عنوان مدلی برای محاسبه استفاده می‌شود.
نظریهٔ رایانش

معادلات نظریهٔ محاسبات در درجه اول با سؤال از میزان یک هم‌شکل قابل حل در یک رایانه است شروع می‌شود.
یکی از نتایج مهم در نظریهٔ محاسبات این است که توقف، توسط یک ماشین تورینگ قابل حل نمی‌باشد. این مشکل یک نمونه از مشکلاتی است که تدوین و فرموله کردن آن با استفاده از یک ماشین تورینگ غیرممکن است.
نظریه محاسبات مربوط به شاخه‌ای از منطق ریاضی به نام نظریهٔ بازگشت است که به عنوان مدل محاسبه تقلیل به مدل تورینگ است.
نظریهٔ پیچیدگی رایانشی

نظریهٔ پیچیدگی عبارت است از این که آیا مشکل روی یک رایانه قابل حل است و این که چگونه این مشکل می‌تواند حل شود. برای این منظور دو جنبه عمده، پیچیدگی زمانی و پیچیدگی فضایی در نظر گرفته می‌شود که به ترتیب یعنی زمان مراحل انجام محاسبات و این که چه مقدار حافظه برای انجام محاسبات مورد نیاز است. برای تجزیه و تحلیل اینکه چقدر زمان و مکان لازم است که به یک الگوریتم داده شود دانشمندان رایانه زمان و فضای مورد نیاز برای حل مشکل را به عنوان یک تابع از اندازه مشکل ورودی بیان می‌کنند. مهم‌ترین مشکل در علوم رایانه این سؤال است که آیا یک کلاس گسترده از برخی مشکلات نشان داده قابل حل است. برای این منظور بیشتر در کلاس پیچیدگی بحث شده‌است.
مدل‌های رایانش

محاسبه بازگشتی یعنی دنباله تعریف آن، هر مقدار ورودی و دنباله‌هایی از توابع بازگشتی یعنی ظاهر شدن در دنبالهٔ تعریف با ورودی و خروجی. یک راه برای اندازه‌گیری قدرت یک مدل محاسباتی، مطالعه کلاس زبان رسمی که مدل می‌تواند تولید کند است.
جابر بن عبدالله انصاری

| جابر بن عبدالله الأنصاری | جابر بن عبدالله الأنصاری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ قبل از هجرت مدینه، حجاز
درگذشت: ۷۸ هجری قمری (۶۹۸ میلادی)
مدفن: قبرستان بقیع، مدینه
ملیت: مردم عرب
شناخته‌شده برای: همراه وفادار محمد، علی بن ابی‌طالب، اهل بیت
والدین: عبدالله بن عمرو بن حرام (پدر) نسیبه بنت عقبه بن عدی (مادر)
جابر بن عبدالله انصاری (زاده ۱۶ قبل از هجرت – درگذشته ۷۸ ه‍. ق) با نسب کامل جابِرِ بن عبدالله بن عَمرو بن حرام بن کعب بن غَنْم بن سلمة از صحابه محمد و به اعتقاد شیعه، سجاد بود. شیعیان معتقد هستند که او همان‌طور که محمد بشارت داده بود تا زمان امامت محمد باقر زنده بود و سلام محمد را به محمد باقر رساند. به این ترتیب او پنج امام شیعه: علی بن ابی طالب، حسن مجتبی، حسین بن علی، زین العابدین و محمدباقر را درک کرد.
تولد و کودکی

جابر بن عبدالله بن عمرو انصاری از تیره بنوسلمه از قبیله خزرج است که حدود پانزده سال قبل از هجرت محمد در مدینه به‌دنیا آمد. البته تولد او را ۱۶ سال قبل از هجرت و سن او را در حادثه بدر ۱۸ سال هم نوشته‌اند. اولین موردی که مورخان از جابر آورده‌اند، حضور او با پدرش در بیعت عقبه دوم در سال ۱۳ بعثت است. وی کم سال‌ترین ناظرِ بیعت اوسیان و خزرجیان با محمد بود و احتمالاً در آن هنگام ۱۶ سال داشته‌است.
نسبت

جابر بن عبدالله انصاری در روایات مختلف ۱۹ یا ۱۷ یا ۱۸ غزوه شرکت کرده‌است. از کنیه‌های او ابوعبدالرحمن و ابومحمد است.
سیره‌نویسان نسب جابر را چنین نوشتند: جابربن عبدالله بن عمرو بن حرام بن کعب بن غنم بن کعب بن سلمة. عبدالله بن عمرو- پدر جابر از مردم مدینه و از طایفه خزرج بود. وی درمیان مردم مدینه از نخستین کسانی بود که قبل از هجرت محمد (از مکه به مدینه) قبول اسلام کرد و در محل عقبه اولاً با محمد بیعت کرده‌است.
در مورد نسب مادر جابر چنین نوشته‌اند: نسیبه- دختر عقبة بن عدی بن سنان بن هابی یا (یابی) بن زید بن حرام بن کعب و در حقیقت عبدالله با دختر عموی پدرش ازدواج کرده‌است.
مسلمان شدن

عبدالله پدر جابر از بزرگان قبیله خزرج و از نخستین مسلمانان مدینه بود و در بیعت عقبه شرکت نموده و از کسانی بوده که سوگند خوردند پس از مهاجرت محمد به مدینه جان و مال خود را فدای او کنند.
پس از هجرت محمد

پس از هجرت محمد از مکه به مدینه، جابر از کسانی بود که در بیشتر غزوه‌ها حضور داشت و فقط در غزوه بدر و احد غایب بود گرچه برخی گفته‌اند که او در غزوه بدر آب‌رسان بوده‌است.
در سال ۳ هجرت و پیش از غزوه ذات الرقاع، جابر با بیوه‌ای به نام سُهَیْمه، دختر مسعود بن اوس، ازدواج کرد تا بتواند پس از کشته‌شدن پدرش، از ۹ خواهر خود بهتر سرپرستی کند. در این هنگام جابر با مشکلات مالی دست به گریبان بود و دیونی از پدر خود برعهده داشت. چندی بعد در راه بازگشت از غزوه ذات الرقاع (سال چهارم هجرت) محمد جویای حال جابر شد و مشکل مالی او را برطرف و برای او استغفار کرد.
پس از درگذشت محمد

وی پس از محمد اعتبار خود را حفظ کرد و در فعالیت‌های سیاسی و نظامی مشارکت داشت. بر اساس منابع شیعی جابر جزو ۶–۷ صحابه ای بود که در جریان سقیفه نسبت به علی ابن ابی‌طالب وفادار بود و خلافت و جانشینی را حق وی می‌دانست. وی از نخستین بیعت کنندگان با علی ابن ابیطالب به خلافت بود. در جنگ صفین با لشکر معاویه جنگید. هنگامی که معاویه پس از کشته‌شدن علی ابن ابیطالب مردم مدینه را به بیعت فراخواند، آن را بیعت ضلال خواند. وی در سفری که به شام داشت با معاویه برخورد انتقادی داشت و صله او را نپذیرفت.
در کربلا

او یکی از یاران محمد بود. اما به دلیل نابینایی نتوانست در کربلا حاضر شود و از حسین بن علی دفاع کند. بر اساس روایات امامی او اولین فردی بود که قبر حسین بن علی را ۴۰ روز پس از واقعه عاشورا زیارت کرد. و این نخستین اقدام شیعه در برگزاری مراسم اربعین شناخته می‌شود.
فضلیت‌ها

جابر در شماره آن گروه از صحابه است که شیعه و سنی در بزرگداشت او اتفاق نظر دارند. به گزارش ترمذی، احمد بن حنبل و ابن حبان، از فضایلش این بود که ۲۵ بار محمد برای وی در ماجرای «لیلة البعیر» استغفار کرد. در روایتی جعفر الصادق جابر را از منقطعان به اهل بیت شمرده و در روایتی دیگر در شماره چند تن از اصحاب علی ابن ابیطالب قرار گرفته که به آنها بشارت بهشت داده شده‌است. کشی در حدیثی نقل کرده‌است پیامبر اسلام طول عمر جابر را پیش‌بینی کرده‌است و از او خواسته تا سلام او را به محمد باقر برساند.