stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سنگاپور ایرلاینز
رتبه جهانی

در سال ۲۰۱۶ سایت معتبر worldairlineawards که رده‌بندی‌های شرکت‌های هوایی در جهان را انجام می‌دهد، شرکت هوایی سنگاپور را به عنوان سومین خط هوایی برتر سال انتخاب کرد. این ایرلاین توانست با طراحی بسیار مناسب فضای سرنشین، کترینگ عالی و تنوع غذایی (شامل غذاهای مختلف شرق آسیا)، عملکرد بهتری در مقایسه با خطوط عربی داشته باشد.
بر پایه برآوردی در نشریه «فوربس»، سنگاپور ایرلاینز به‌عنوان «برترین» شرکت برای انجام مسافرت‌های هوایی در سال ۲۰۱۹ میلادی انتخاب شد. این شرکت به دلیل خدمات عالی با قیمت مناسب توانست این جایگاه را برای چندمین بار به‌دست‌آورد.
این شرکت در چندین رده‌بندی دیگر هم به عنوان بهترین خط هوایی در سال ۲۰۱۸ انتخاب شده بود. از جمله پیش‌تر در رده‌بندی «اسکای ترکس»، شرکت هوایی سنگاپور بهترین خط جهان در سال ۲۰۱۸ شده بود. یکی از نکاتی که سبب می‌شود این شرکت در فهرست‌های بهترین خطوط هوایی همیشه جایگاه اول را داشته باشد ترکیبی از امکانات رفاهی مناسب در پرواز، ایمنی و نظم، محیط بسیار آرامش‌بخش کابین، مهماندارانی با لباس‌های زیبای شرق آسیا در کنار غذاهای لذیذ با طعم شرقی است. از سوی دیگر معمولاً صندلی‌های این شرکت فضای بیشتری را در کلاس‌های اکونومی برای مسافران خود در نظر می‌گیرد.
ناوگان هوایی

ناوگان مسافربری
| هواپیما | تعداد | سفارش ها | ظرفیت صندلی | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ایرباس ای۳۵۰-۹۰۰ | ۶۴ | ۱ | ۲۵۳ |  |
| ایرباس ای۳۸۰-۸۰۰ | ۱۲ |  | ۴۷۱ |  |
| بوئینگ ۷۳۷-۸۰۰ | ۸ |  | ۱۶۲ |  |
| بوئینگ ۷۳۷مکس | ۱۵ |  | ۱۵۴ |  |
| بوئینگ ۷۷۷-۳۰۰ ای آر | ۲۲ |  | ۲۶۴ |  |
| بوئینگ ۷۷۷-۹ |  | ۴ | اعلام خواهد شد. |  |
| بوئینگ ۷۸۷-۱۰ | ۲۳ | ۲ | ۳۳۷ |  |
| مجموع | ۱۵۶ | ۷ |  |  |
ناوگان باری
| هواپیما | تعداد | توضیحات |
| --- | --- | --- |
| بوئینگ ۷۴۷-۴۰۰ اف | ۷ |  |
| بوئینگ ۷۷۷ اف | ۵ |  |
| مجموع | ۱۲ |  |
:
دیزالو

درآمیزی یا دیزالو (به انگلیسی: Dissolve) فنی است در تدوین و در اتصال دو نما (سینما) از فیلم به کار می‌رود. در این فن تصویر «الف» تدریجاً محو می‌شود و تصویر «ب» جای آن را می‌گیرد. از دیزالو برای نشان دادن گذر زمان استفاده می‌شود. دیزالو واجد کاربردهای زیبایی شناسانه ای هم می تواند باشد. فیلم مکانی در آفتاب ساخته جورج استیونز نمونه ای مثال زدنی ست که در آن کاربرد دیزالو بسیار فراتر از گذشت زمان و به مثابه جوهره اصلی تدوین فیلم می باشد.
اندازهٔ زمانی

زمان دیزالو متفاوت است و از نیم ثانیه (۱۰-۱۲ فریم) تا یک دقیقه در نوسان است.
کوتاه‌ترین دیزالو یک تا ده فریم طول می‌کشد که به برش نرم مشهور است.
لیرجت ۲۳

| لیرجت ۲۳ | لیرجت ۲۳ |
| --- | --- |
ناسا Learjet 23: ناسا Learjet 23
کاربری: جت تجاری
تولیدکننده: لیرجت
طراح: William Powell Lear، based on a design by Dr.eng. Hans-Luzius Studer
نخستین پرواز: 7 October 1963
معرفی‌شده در: October 13, 1964
وضعیت: Active
کاربر اصلی: Private نیروی نظامی
ساخته‌شده: 1962-1966
تعداد ساخته‌شده: 104
لیرجت ۲۳ (به انگلیسی: Learjet 23) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لیرجت در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۶۲–۱۹۶۶ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد یک مشتری خصوصی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۶۳−۱۰−۰۷ ۷ اکتبر ۱۹۶۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
کانویر اف-۱۰۶ دلتا دارت

| کانویر اف-۱۰۶ دلتا دارت | کانویر اف-۱۰۶ دلتا دارت |
| --- | --- |
اف-۱۰۶ متعلق به گارد ملی هوایی کالیفرنیا: اف-۱۰۶ متعلق به گارد ملی هوایی کالیفرنیا
کاربری: هواپیمای رهگیر
نخستین پرواز: ۲۶ دسامبر ۱۹۵۶
معرفی‌شده در: ژوئن ۱۹۵۹
بازنشستگی: Aآگوست 1988 (ANG); ۱۹۹۸ (ناسا)
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا گارد ملی هوایی
تعداد ساخته‌شده: ۳۴۲ (۲ پیش نمونه, 277 F-106A, 63 F-106B)
هزینه هر فروند: US$4.7 million (1973) $25.1 million (2014)
توسعه‌یافته از: کانویر اف-۱۰۲ دلتا دگر
یک اف-۱۰۶ متعلق به ناسا در حال انجام مأموریت در پروژه موسوم به «کسوف»
کانویر اف-۱۰۶ دلتا دارت (به انگلیسی: Convair F-106 Delta Dart) هواپیمای اصلی رهگیر نیروی هوایی ایالات متحده منطبق با تمام شرایط آب و هوایی از دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ بود که به عنوان به اصطلاح «رهگیر نهایی» طراحی شده بود و ثابت شد که آخرین رهگیر اختصاصی در سرویس نیروی هوایی ایالات متحده تا به امروز است. این جنگنده بتدریج در دهه ۱۹۸۰ بازنشسته شد و با هواپیماهای بدون سرنشین QF-106 جایگزین گردید که تا سال ۱۹۹۸ تحت برنامه Pacer Six مورد استفاده قرار گرفتند.
لاکهید ال-۱۰۰ هرکولس

| لاکهید ال-۱۰۰ هرکولس | لاکهید ال-۱۰۰ هرکولس |
| --- | --- |
A Tepper Aviation L-100-30 taking off from پایگاه هوایی و فضایی موهاوی، California: A Tepper Aviation L-100-30 taking off from پایگاه هوایی و فضایی موهاوی، California
کاربری: هواپیمای باری
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: لاکهید کورپوریشن
نخستین پرواز: April 20, 1964
معرفی: September 30, 1965
وضعیت: Active
کاربر اصلی: Indonesian Air Force سافایر لیندن ایر کارگو Transafrik International
ساخته‌شده: 114
توسعه‌یافته از: لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس
لاکهید ال-۱۰۰ هرکولس (به انگلیسی: Lockheed L-100 Hercules) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی اندونزی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۶۴−۰۴−۲۰ ۲۰ آوریل ۱۹۶۴ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
سلطان محمد عامری

| سلطان محمد عامری | سلطان محمد عامری |
| --- | --- |
معاون وزارتخانه‌های دارایی، راه و کشور، نماینده نایین در دوره ششم مجلس شورای ملی، حاکم رضائیه (ارومیه): معاون وزارتخانه‌های دارایی، راه و کشور، نماینده نایین در دوره ششم مجلس شورای ملی، حاکم رضائیه (ارومیه)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سلطان محمد خان عامری ۱۲۶۸ ایران
درگذشته: ۲۱ اسفند ۱۳۵۱ تهران، ایران
همسر(ان): عصمت و معصومه
تحصیلات: مدرسه آمریکایی تهران
سلطان محمد خان عامری (۱۲۶۸–۲۱ اسفند ۱۳۵۱) روزنامه‌نگار و از چهره‌های سیاسی دوران قاجار و مدیران دولتی دوران پهلوی بود که به سبب مشارکت در کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ و همکاری با سید ضیاءالدین طباطبائی و همچنین پرونده اتهامات فساد مالی در دوران رضا شاه پهلوی شهرت یافت.
آغاز کار

پدرش میرزا نصرالله خان اسدالسلطنه نایینی، پیشکار ناصرالدین شاه و سرپرست ساخت عمارت مسعودیه بود. در دبیرستان البرز تحصیل کرد و به مدت دو سال رئیس دفتر سید حسن مدرس بود. در سال ۱۲۹۲ پس از پایان تحصیلاتش در مدرسه آمریکایی، به استخدام اداره مالیاتهای غیرمستقیم وزارت مالیه (دارایی) درآمد و همزمان در مدرسه آمریکایی نیز درس می‌داد. او به روزنامه‌نگاری نیز می‌پرداخت و در روزنامه نوبهار متعلق به ملک‌الشعرای بهار فعالیت می‌کرد.
کودتای سوم اسفند

سلطان محمد در سال ۱۲۹۸ به اروپا رفت و پس از بازگشت در روزنامه رعد متعلق به سید ضیاءالدین طباطبایی فعال شد. او در جلسات کمیته آهن شرکت می‌جست که در خانه سید ضیاء در زرگنده شمیران تشکیل می‌شد و به آن کمیته زرگنده نیز می‌گفتند. این کمیته در شکل‌گیری کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ نقش داشت. پس از کودتا، سلطان محمدخان رئیس کابینه (رئیس دفتر) سیدضیاء و سپس معاون وزیر مالیه شد. بنابر برخی اسناد، سلطان محمد خان در رویداد کودتا و کابینه کودتا جاسوس احمد شاه بوده و فعالیتهای کودتاچیان را به دربار گزارش می‌کرده‌است.
انتخابات دوره چهارم مجلس شورای ملی پیش از کودتا برگزار شد و سلطان محمدخان از نایین انتخاب شد اما سیدضیاء جلو تشکیل مجلس را گرفت. پس از سقوط کابینه سیدضیاء و اخراج او از ایران، مجلس تشکیل شد اما اعتبارنامه سلطان محمدخان را به سبب همکاری او با سیدضیاء رد کرد و او نتوانست به مجلس راه یابد. سلطان محمدخان هنگام بررسی اعتبارنامه اش در مجلس (پنجم امرداد ۱۳۰۰) در دفاع از خود گفت نه تنها در کودتا نقشی نداشته بلکه از آن بی اطلاع بوده و چون دولت سیدضیاء را دولتی قانونی می‌دانسته که با فرمان شاه تشکیل شده و همچنین از آنجا که کارمند دولت بوده و به کسب معیشت نیاز داشته، همکاری با سیدضیاء را پذیرفته‌است. او خطاب به نمایندگان گفت:
«آیا به واسطه نداشتن معیشت یا نداشتن هیچ گناه و تقصیر باید از بهترین حقوق زندگانی محروم شوم؟ آقایان به یک قیام و قعود که در دسته‌جات خودتان قرار داده‌اید آتیه کسی را سیاه نکنید».
سردار معظم (تیمورتاش) در پاسخ او گفت:
«این هشت کرور که از مالیه مملکت [رفت] در زمان کفالت [شما] بود یا خیر؟ آیا این حواله‌جات که در وجه حامل پرداخته می‌شد در چه زمانی بود؟ در زمان کفالت جنابعالی بود یا نه؟ آیا مصارف را برای خراسان که به عقیده من باید فعلاً از او مسترد شودُ باید جزء اصلاحات مالیه شمرد یا جزء تفریط کاری‌های مالیه ایران؟»
در پی اصرار زیاد سلطان محمدخان به بیگناهی خود، سید حسن مدرس گفت:
«مثل این است که آقای سلطان محمدخان تکیه‌شان را به جایی داده‌اند و به مجلس آمده‌اند (منظورش انگلیس بود). به واسطه این که [این] سلطان محمدخان غیر از سلطان محمدخان شش ماه پیش است که با هم دوست بودیم و جداً می‌گویم همان‌طور که سید ضیاء تکیه خودش را به جای دیگر داد و ملت ایران او را نابود ساخت، شما هم مثل همان اگر تکیه‌تان را به جای دیگر کرده‌اید، انشاءالله الرحمن این ملت و همین وکلایی که می‌بینید که به نظر شما نمی‌آید، انشاءالله شما را هم نیست و نابود خواهند نمود».
در رأی‌گیری برای اعتبارنامه سلطان محمدخان، حتی یک نماینده هم به نشانه موافقت از جا برنخاست. او هنگامی که از صحن مجلس خارج می‌شد جلو در برگشت و خطاب به نمایندگان صدا زد: «همه وجدان کش» و از مجلس خارج شد. تماشاچیان صدا زدند: «به مجلس توهین می‌کند. جسارت می‌کند».
از کشتی‌ها چه خبر؟

سلطان محمد خان عامری پس از ناکامی در ورود به مجلس، شروع به انتشار روزنامه ای به نام صور کرد. با تغییر سلطنت و روی کارآمدن رضاشاه، دوباره به صحنه سیاست بازگشت و در دوره ششم مجلس شورای ملی به نمایندگی نایین انتخاب شد. سپس در سال ۱۳۰۵ معاون وزارت مالیه (دارایی)، در ۱۳۰۶ معاون وزارت داخله (کشور)، در ۱۳۰۹ رئیس حسابداری راه‌آهن شمال، در ۱۳۱۲ معاون وزارت طرق (راه) و در فروردین ۱۳۱۴ حاکم رضائیه (ارومیه) شد.
عامری در زمستان ۱۳۱۴ به اتهام اختلاس و در ارتباط با پرونده فساد مالی در وزارت طرق به زندان افتاد که علی منصور وزیر و شماری از مدیران این وزارتخانه متهمان آن پرونده بودند. محمد نبوی از مدیران وزارت طرق و دایی همسر علی منصور اعتراف کرده بود که از نماینده شرکتی هلندی شصت هزار تومان برای اعطای قرارداد ساخت بندر نوشهر گرفته و میان شماری از دست‌اندرکاران وزارت طرق تقسیم کرده و از جمله، ۶۵۰۰ تومان آن را به عامری داده بوده‌است. علی‌اصغر طالقانی مدیر داخلی شرکت سوئدی سنتاب نیز اعتراف کرده بود که برای کسب قرارداد ساخت پل در مازندران و گیلان به علی منصور و شماری از دیگر مدیران وزارت طرق رشوه داده و به سلطان محمد عامری نیز طی چند نوبت مجموعاً چهار هزار تومان پرداخته‌است.
به گفته خواهرزاده‌اش ایرج عامری که تا چند سال پیش معاون سازمان اسناد و کتابخانه ملی بود، عامل دیگر زندانی شدنش این بوده که در زمانی که معاون وزارت طرق بوده، دو کشتی شن کش و لجن کش از ایتالیا برای لایروبی رود کارون خریداری می‌کند که یکی از آنها به گل می‌نشیند. محمدحسین آیرم رئیس شهربانی و اداره سیاسی وقت از موضوع مطلع می‌شود و از سلطان محمد عامری درخواست رشوه می‌کند اما رضا شاه اطلاع می‌یابد و از عامری می‌پرسد: «از کشتی‌ها چه خبر؟» عامری به دروغ می‌گوید کشتی‌ها مشغول فعالیتند و رضاشاه درجا دستور حبس او را صادر می‌کند.
سلطان محمد خان عامری پس از شهریور ۱۳۲۰ از زندان آزاد شد. با تدوین و تصویب نخستین برنامه توسعه هفت ساله ایران و تأسیس سازمان برنامه، عامری به انتخاب مجلس در هفتم اردیبهشت ۱۳۲۹ به عضویت هیئت نظارت بر این سازمان انتخاب شد و این انتخاب بار دیگر در هشتم آذر ۱۳۳۳ تمدید شد.
بازماندگان

عامری در گورستان ظهیرالدوله شمیران به خاک سپرده شده‌است. او دو همسر به نامهای عصمت و معصومه داشت که از آنها دارای چهار دختر و چهار پسر شد که عبارتند از: هوشنگ عامری استاندار کرمان و مدیرعامل شرکت بیمه ایران، مظفر عامری معاون وزارت آب و برق در دوران نخست‌وزیری شریف امامی، مراد عامری (ساکن آلمان) و سعادت عامری استاد دانشگاه در آمریکا.
خانه عامری‌ها

سلطان محمد عامری در سال ۱۳۰۵ قطعه زمینی به مساحت ۲۷۵۰ از مستملکات حاج امین‌الضرب (در خیابان فیشرآباد یا سپهبد قرنی کنونی و ضلع شمالی میدان فردوسی تهران) خرید و خانه ای در آن ساخت که در سال ۱۳۹۳ با اینکه ثبت ملی شده بود، برای ساخت پارکینگ مجمتع تجارت جهانی تخریب شد.
آثار

ترجمه تاریخ کشورهای متحده آمریکا
ترجمه شرح حال توماس جفرسن سومین رئیس‌جمهوری آمریکا نوشته ژون لی سنیتزکی
ترجمه مقالاتی در زمینه تصوف و اسماعیلیه
سیکورسکی سی‌اچ-۱۲۴ سی کینگ

| سیکورسکی سی‌اچ-۱۲۴ سی کینگ | سیکورسکی سی‌اچ-۱۲۴ سی کینگ |
| --- | --- |
A Canadian Forces CH-124 Sea King: A Canadian Forces CH-124 Sea King
کاربری: ASW / بالگرد چندمنظوره
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا / کانادا
تولیدکننده: سیکورسکی
سازنده: United Aircraft of Canada
معرفی: 1963
وضعیت: Active service
کاربر اصلی: نیروهای مسلح کانادا Royal Canadian Navy نیروی هوایی سلطنتی کانادا
تعداد ساخته‌شده: 41
توسعه‌یافته از: سیکورسکی اس‌اچ-۳ سی کینگ
سیکورسکی سی‌اچ-۱۲۴ سی کینگ (به انگلیسی: Sikorsky CH-124 Sea King) یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ سیکورسکی در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این بالگرد نیروهای مسلح کانادا بوده‌است.
پایپر پی‌ای-۲۹ پاپوز

| پی‌ای-۲۹ پاپوز | پی‌ای-۲۹ پاپوز |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای آموزشی
تولیدکننده: پایپر ایرکرفت
نخستین پرواز: ۱۹۶۲
وضعیت: لغو شد
تعداد ساخته‌شده: ۱
پایپر پی‌ای-۲۹ پاپوز (به انگلیسی: Piper PA-29 Papoose) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای آموزشی ساخت شرکت پایپر ایرکرفت است. هواگرد پی‌آی-۲۹ Papoose نخستین پروازش را در ۱۹۶۲ میلادی انجام داد. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
سییروا سی‌آر تویین

| CR Twin | CR Twin |
| --- | --- |
یکی از نمونه‌ها در موزه واتسون: یکی از نمونه‌ها در موزه واتسون
کاربری: بالگرد چندمنظوره آزمایشی
تولیدکننده: شرکت سییروا - روتورکرفت
طراح: جی اس شاپیرو
نخستین پرواز: ۱۹۶۹
تعداد ساخته‌شده: ۳
سییروا سی‌آر تویین (به انگلیسی: Cierva CR Twin) یک بالگرد چندمنظورهٔ ۵ سرنشین بود که برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ میلادی در انگلستان پرواز کرد. تنها سه فروند از این پروژهٔ آزمایشی تولید شد و در نهایت در سال ۱۹۷۵ پروژه کنسل گشت.
مشخصات

داده‌ها از Jane's All The World's Aircraft 1971-72
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۱ خلبان
ظرفیت: ۴ سرنشین
طول: ۲۸ فوت ۲ اینچ (۸٫۵۹ متر)
ارتفاع: ۹ فوت ۱۱ اینچ (۳٫۰۲ متر)
وزن خالی:  ۱٬۹۳۵ پوند (۸۷۸ کیلوگرم)
وزن ناخالص:  ۳٫۱۵۰ پوند (۱ کیلوگرم)
پیشرانه هواگرد: ۲ عدد  Continental IO-360،‏ ۱۳۵ اسب بخار (۱۰۱ کیلووات)  در هر موتور
قطر روتور اصلی: 2× ۳۳ فوت ۰ اینچ (۱۰٫۰۶ متر)
مساحت روتور اصلی: ۸۰۴ فوت مربع (۷۴٫۷ متر مربع)
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۱۳۰ مایل بر ساعت (۲۰۹ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۱۳ گره)
سرعت کروز:  ۱۲۰ مایل بر ساعت (۱۹۳ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۰۴ گره)
بُرد:  ۵۰۰ مایل (۴۳۴ مایل دریایی؛ ۸۰۵ کیلومتر)
حداكثر ارتفاع:  ۲۰٬۰۰۰ فوت (۶٬۱۰۰ متر)
نرخ صعود:  ۱٬۴۰۰ فوت بر دقیقه (۷٫۱ متر بر ثانیه)
ایرانه

| ایرانه | ایرانه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: همدان
شهرستان: ملایر
بخش: بخش سامن
دهستان: حرم رودسفلی
جمعیت: ۲۹ نفر (سرشماری ۹۵)
ایرانه، روستایی از توابع بخش سامن شهرستان ملایر در استان همدان ایران است. این روستا زادگاه باباطاهر شاعر نامی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان حرم رودسفلی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۹نفر (۱۳خانوار) بوده است.
سسنا تی-۴۱ مسکالرو

| سسنا تی-۴۱ مسکالرو | سسنا تی-۴۱ مسکالرو |
| --- | --- |
Cessna T-41B of the Republic of Korea Air Force: Cessna T-41B of the Republic of Korea Air Force
کاربری: هواپیمای آموزشی
کشور سازنده: United States
تولیدکننده: سسنا
معرفی‌شده در: 1964
وضعیت: In limited service
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا نیروی هوایی پادشاهی تایلند ارتش پادشاهی تایلند
ساخته‌شده: 1964-1996
توسعه‌یافته از: سسنا ۱۷۲
سسنا تی-۴۱ مسکالرو (به انگلیسی: Cessna T-41 Mescalero) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ سسنا در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۶۴-۱۹۹۶ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است.
لاکهید ال‌سی-۱۳۰

| لاکهید ال‌سی-۱۳۰ | لاکهید ال‌سی-۱۳۰ |
| --- | --- |
An LC-130 rocket assisted takeoff from the Greenland Icecap: An LC-130 rocket assisted takeoff from the Greenland Icecap
کاربری: چوب اسکی-equipped هواگرد ترابری نظامی
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: لاکهید کورپوریشن لاکهید مارتین
نخستین پرواز: 1956
وضعیت: Active
کاربر اصلی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
توسعه‌یافته از: لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس
لاکهید ال‌سی-۱۳۰ (به انگلیسی: Lockheed LC-130) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۵۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
دهستان برزنون

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: نیشابور
بخش: سرولایت
مرکز دهستان: برزنون
جمعیت: ۵۶۹۳ نفر
ارتفاع مرکز از سطح دریا: ۱۶۰۰
پیش‌شمارهٔتلفنی مرکز: -
بَرزَنُون یا بُورزنی، دهستانی است از توابع بخش سرولایت شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران. مرکز این دهستان، روستای برزنون است. آرامگاه امامزاده حسین‌اصغر، یکی از زیارتگاه‌های مشهور در میان شهرستان‌های منطقه؛ و همچنین کوهی که از دیدگاه برخی ایران‌شناسان، محل برپایی آذر برزین‌مهر بوده و دین آنها در زمان حکومت ساسانیان زرتشت بوده (رشته‌کوه اردلان) در این دهستان قرار دارد.
موقعیت و جغرافیا

دهستان برزنون، به مرکزیت «روستای برزنون» ، از توابع بخش سرولایت، در شمال غربی شهرستان نیشابور، و در محدوده عرض ′۳۱°۳۶ تا ′۴۲°۳۶ شمالی و طول ′۱۲°۵۸ تا ′۲۷°۵۸ شرقی، واقع شده‌است. این دهستان: از شمال، با دهستان سرولایت؛ از شرق، با دهستان بینالود؛ از جنوب شرقی، با دهستان فیروزه؛ از جنوب با دهستان طاغنکوه شمالی؛ از جنوب غربی با دهستان مشکان؛ و از شمال غربی با دهستان یام همسایه است. در محدود جنوبی دهستان (ارتفاعات محدوده امامزاده حسین‌اصغر) با ۲۰۰۰ متر، از بیشترین میزان ارتفاع؛ و در محدود شمالی دهستان؛ حوالی روستاهای اله‌آباد، خیرآباد و مورنی با ارتفاع ۱۴۰۰ متر کمترین ارتفاع از سطح دریا مشاهده می‌شود.
جمعیت و سکونت‌گاه‌ها

بر پایه سرشماری ۱۳۹۰، دهستان برزنون؛ سکونتگاه ۱۶۷۴ خانوار مشتمل بر ۵۶۹۳ نفر بوده و بر پایه سالنامه آماری ۱۳۹۰؛ این دهستان، دارای ۱۹ آبادی مشتمل بر ۸ آبادی داری سکنه و ۱۱ آبادی خالی از سکنه است. آبادی‌های مسکونی دهستان برزنون، بر پایه سرشماری ۱۳۹۰ و به ترتیب حروف الفبا و با یادکرد جمعیت عبارتند از: برزنون (۳۵۰۸)؛ تیران (۴۰۳)؛ خیرآباد (۲۴۸)؛ زهان (۹۵۱)؛ شترسنگ (۱۰۱)؛ قره‌گل (۲۳۲)؛ کلاته حاجی (۱۱۵)؛ گاوکش (۱۳۵). دیگر آبادی‌های این دهستان بر پایه جدول تقسیمات کشوری ۱۳۹۰ عبارتند از: باریک‌آب، تخته‌مشک، ته‌منگان، درویش‌علی مقری، رشم‌اوا (رستم‌آوا)، سه چاه، امامزاده حسین‌اصغر، قاسم‌آباد، کلاته صدوقی، مورنی و اله‌آباد.
در تقسیمات کشوری > قرن معاصر تا ۱۳۶۵

بر اساس اسناد تقسیمات کشوری دوره معاصر (قرن چهاردهم خورشیدی)، دهستان برزنون امروزی دربرگیرنده بخشی از روستاها و نقاط دهستان «بار و معدن» (در برگیرنده: برزنون، تیران، خیرآباد، قره‌گل، گاوکش، تخته‌مشک، شاهزاده حسین‌اصغر، باریک‌آب، ته‌منگان، مورنی، سرخ‌چشمه، ارمدک و …) به همراه چند روستا از توابع «دهستان سرولایت» (از جمله: زهان، شترسنگ، کلاته‌حاجی و اله‌آباد) قرن معاصر تا نیمه دهه ۱۳۶۰ شمسی می‌باشد.
در تقسیم‌بندی که مهندس‌الملک در سال ۱۳۰۰ شمسی ارائه داده، «بار معدن فیروزه» یکی از بلوکات داوزه‌گانه ولایت نیشابور ایالت خراسان می‌باشد. مسعود کیهان نیز در کتاب «جغرافیای مفصل ایران» (تألیف سال ۱۳۱۱ ش) «بارمعدن» را در میان بخش‌های سیزده‌گانه ولایت نیشابور برشمرده است. تا اینکه طبق تصویب‌نامه شماره ۱۴۹۴۶ تاریخ ۱۳۲۳/۰۹/۱۸ بر پایه قانون تقسیمات جدید کشوری مصوب ۱۳۱۶؛ دهستان سرولایت به «بخش سرولایت» ارتقاء یافت و چنان‌که در جلد نهم کتاب «فرهنگ جغرافیائی ایران (چاپ ۱۳۲۹) آمده؛ بار معدن در کنار اربقائی، ماروسک و مرکزی، چهار دهستان بخش سرولایت شهرستان نیشابور را تشکیل می‌دهند. بار معدن، بر اساس اسناد سرشماری ۱۳۵۵ (اولین سرشماری رسمی کشور)، یکی از دهستان‌های سیزده‌گانه شهرستان نیشابور؛ و بر پایه اسناد سرشماری ۱۳۴۵ (دومین سرشماری رسمی کشور)، بار معدن یکی از دهستان‌های چهارگانه بخش سرولایت شهرستان نیشابور (اربقایی (اربقاین)، بارمعدن، سرولایت، ماروسک) است. در سرشماری ۱۳۵۵ و ۱۳۶۵ نیز به همین گونه بوده‌است.
در تقسیمات کشوری > سال‌های ۱۳۶۶ تا ۱۳۸۱

در تاریخ ۱۳۶۶/۱۰/۲۸، بر اساس تصویب‌نامه شماره ۱۱۷۹۵۲/ت۹۱۷؛ پانزده دهستان در شهرستان نیشابور ایجاد شد که یکی از آن‌ها «دهستان بینالود» بود و طبق مصویه شماره ۸۴۹۰۲/ت۱۲۵ک مورخه ۱۳۶۹/۰۸/۰۱، دهستان‌های دوگانه بینالود و سرولایت از توابع بخش سرولایت، شناسایی گردیده‌اند و چنان‌که در مستندات تقسیمات کشوری ۱۳۷۰، ۱۳۷۲، ۱۳۷۳، ۱۳۷۵، ۱۳۷۶ و ۱۳۸۱ آمده، تمامی نقاط و روستاهای حوزه دهستان برزنون امروزی، بخشی از «دهستان بینالود» را تشکیل می‌دهند.
در تقسیمات کشوری > تأسیس دهستان برزنون

در اواخر سال ۱۳۸۱ و اوایل ۱۳۸۲، در پی تغییری در تقسیمات شهرستان، دهستان بینالود از بخش سرولایت منتزع شد و به بخش تحت جلگه پیوست و بخشی از این دهستان، «دهستان برزنون» امروزی را تشکیل داد. باری؛ بر پایه تصویب‌نامه شماره ۵۳۴۵۶ت۲۷۲۵۷ه‍ به تاریخ ۱۳۸۱/۱۱/۳۰ که در تاریخ ۱۳۸۱/۱۲/۲۷ به تأیید مقام ریاست جمهوری اسلامی ایران رسید؛ پیرو جلسه تاریخ ۱۳۸۱/۱۲/۱۸ کمیسیون سیاسی ـ دفاعی هیئت وزیران؛ دهستان برزنون به مرکزیت روستای برزنون، مشتمل بر ۵۱ روستا، مزرعه و مکان، در برگیرنده: آرمدک، آغل بزنقوره، الله‌آباد، امامزاده حسین‌اصغر، باریک‌آب، برزنون، بینوا، تخته‌مشک، ته‌دره، به‌منگان، تیران، چشمه، خواجه‌حسن، خیرآباد، درمانگاه برزنون، درویش‌علی مقری، دیلق، رستم‌آواه، زهان، سرخ‌چشمه، سعدی، سلمه‌کاریز، سه‌چاه، شاداب، شباغوتی، شترسنگ، عشرت‌آباد، قاسم‌آباد، قره‌گل، قره‌مراد، رضاآباد، کارجی، کلاته آقا خودرو، کلاته آقامحمد، کلاته حاجی، کلاته حاجی غلامعلی، کلاته محمد، کلاته صدوقی، کلاته موسی، کلوتی، کلوخی سفلی، کلوخی علیا، کوره ایوب، گاوکش، گرجی دره، گرجی کو، مورفی، موزائیک‌سازی اطمینان، نهربند، یکه لنگه؛ در تابعیت بخش سرولایت شهرستان نیشابور، ایجاد و تأسیس گردید. دهستان برزنون و دهستان سرولایت، در تقسیمات کنونی، بخش سرولایت شهرستان نیشابور را تشکیل می‌دهند.
پیشینه تاریخی > سرولایت، ارغیان و پیش از آن

دهستان برزنون، در بخش جنوبی بخش سرولایت امروزین قرار گرفته، و سرولایت؛ چنان‌که در پیشینه‌های اسناد رسمی تقسیمات کشوری آمده، محدوده نسبتاً گسترده‌ای است که از حدود جنوب قوچان امروزی تا دهستان بار و معدن (قدیم) و از جلگه ماروسک تا مشکان و دریه یام را در قلمرو خود داشته‌است. این منطقه چنان‌که در کتب تاریخی آمده، بخشی از ولایت ارغیان قدیم بوده یا پیوندهایی ژرف با آن دارد. فریدون گرایلی، تاریخ‌نگار، سرولایت را گذرگاه ایران و توران دانسته، از پیوند تاریخ این منطقه با دوران پارتیان و از وجود شهری تاریخی به نام جوزگان در این بوم خبر می‌دهد و تصریح می‌نماید که سرولایت اصرار زیادی را در طی قرون و اعصار در دل خویش، جای داده و کوه‌های سر به فلک کشیده آن شاهدی بر این فراز و نشیب‌هاست. آثاری همچون آرامگاه امامزاده حسین‌اصغر (ع)، گوردخمه‌ها و سرداب‌های تیران و گاوکش در دهستان برزنون، نشانه‌هایی از حیات تاریخی این بخش از بوم سرولایت نیشابور می‌باشند. همچنین باید افزود که بوم برزنون به گونه ویژه‌ای با ناحیه رِیوَند باستانی و آتشکده معروف آن، بُرزین‌مِهر، پیوند دارد.
پیشینه تاریخی > پیوند با ریوند کهن

در دسته‌بندی محدوده‌های جغرافیایی و تقسیمات اوایل قرن معاصر، ناحیه دهستان برزنون، در زمره توابع دهستان «بار معدن» یا «بار و معدن» قدیم آمده‌است. دهستان بار و معدن؛ ناحیه‌ای بود نسبتاً گسترده که تخته‌مشک و گاوکش را در شرق و مرزان و ینگ را در غرب، در بر می‌گرفت و جای‌ها و آبادی‌هایی همچون تیران، برزنون، امامزاده حسین‌اصغر، معدن فیروزه، معدن نمک، برزنون، اردلان، گرماب شاهزاده و … در این ناحیه قرار داشت. در جغرافیای امروز؛ رشته‌کوه اردلان (از شاخه‌های رشته‌کوه‌های بینالود) که در جبهه جنوبی-غربی دهستان برزنون (و در ناحیه میانی بار و معدن قدیم) قرار گرفته‌است جداکننده بخش سرولایت و شهرستان فیروزه می‌باشد. آرامگاه امامزاده حسین‌اصغر [در قلمرو دهستان برزنون] بر خط‌الراس در شمال غربی رشته‌کوه اردلان، معدن فیروزه [در قلمرو شهرستان فیروزه] در دامنه‌های جنوبی میانه رشته‌کوه و برکه‌های سی‌سر [منطبق بر دریاچه ریوند باستان؛ در قلمرو دهستان بینالود] در دامنه شمالی منتهی‌الیه جنوب غربی رشته‌کوه؛ سه پدیده‌ای هستند که سررشته پیوند این ناحیه با منطقه ریوند قدیم نیشابور می‌باشند. چنان‌که در نوشتار جغرافی‌نویسان قدیم آمده: معدن فیروزه در ناحیه ریوند نیشابور قرار داشته و ریوند، ناحیه‌ای بوده پیوسته به شهر نیشابور که در سه سوی دیگر گسترده شده و حدود آن به مرزهای ولایت‌های طوس (در شمال شرقی نیشابور)، بیهق (در غرب نیشابور) و پشت (در جنوب نیشابور) می‌رسیده‌است. و چنان‌که جغرافی‌نگاران قدیم تصریح نموده‌اند که شهر مرکزی ناحیه ریوند؛ در شمال غربی نیشابور و میان ولایت‌های توس و جوین و در مسیر راه نیشابور به مهرجان (یا مهرگان) و اسفراین واقع بوده گمانی نیست که شهر ریوند در این ناحیه یا نزدیکی آن، ساخته شده بود.
پیشینه تاریخی > در جغرافیای برزین‌مهر

در «بندهش» ، از متون کیش زرتشت پیامبر، آمده‌است که: ریوند، خانه آذر بُرزین‌مهر است. آتشکده آذرِ بُرزین‌مِهر، بر فراز کوه ریوند خراسان، در نزدیکی نیشابور قرار داشته ایران‌شناسانی همچون هوتوم-شیندلر، مارکوارت نیز جایگاه آذربرزین‌مهر در روستای ریوند نیشابور و بر فراز تپه‌ای به همین نام (=ریوند) دانسته‌اند. نوشته‌های جغرافی‌نویسان قدیم دربارهٔ قریه ریوند و معدن فیروزه در منطقه ریوند نیشابور، از قرائن تاریخی این دیدگاه می‌باشند. و ایرانشناسان همچون مری بویس، فریدون جنیدی و … به‌طور خاص؛ رشته‌کوهی (کوه اردلان) که روستای برزنون و (بورزنی) و معدن فیروزه در آنجا قرار دارد را ریوندکوه دانسته و محل آذربرزین‌مهر معرفی کرده‌اند و بویس اذعان می‌نماید که یک بخش از نام این آذر (= بُرزین‌مهر)، در نام روستای برزنون (Borzīnān) حفظ شده‌است. این منطقه در پژوهش احمدرضا سالم، چنین توصیف شده است: ناحیه‌ای کوهستانی، تپه‌های بلند و مشرف بر دشت‌های وسیع که می‌تواند جایگاهی مناسب برای بنای یک آتشکده باشد. وجود امامزاده‌ای در نزدیکی روستای برزنون را نباید نادیده گرفت؛ همسایگی نیایشگاه‌های ایرانی با آرامگاه‌ها موضوع جدیدی نیست.