stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جوزم

| جوزم | جوزم |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: کرمان
شهرستان: شهربابک
بخش: دهج
سال شهرشدن: ۱۳۸۸
مردم: مردم
جمعیت: ۱۰٫۶۷۷ نفر
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۳.۳ کیلومترمربع
ارتفاع: ۲٬۱۹۹ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: علی فتحی زاده
ره‌آورد: لبنیات، میوه جات سردسیری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۴
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
  جوزم  روی نقشه ایران ۳۰°۳۰′۴۳″شمالی ۵۵°۰۱′۴۳″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۵۱۱۸۷۸۰°شمالی ۵۵٫۰۲۸۶۶۸۰°شرقی﻿ / 30.5118780; 55.0286680   :   جوزم  روی نقشه ایران ۳۰°۳۰′۴۳″شمالی ۵۵°۰۱′۴۳″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۵۱۱۸۷۸۰°شمالی ۵۵٫۰۲۸۶۶۸۰°شرقی﻿ / 30.5118780; 55.0286680   
 :  
جَوَزم(Javazm) شهری است کوهستانی و سردسیر و از توابع بخش دهج شهرستان شهربابک در استان کرمان است.

شهر جوزم ۱۰ هزار و ۶۷۷نفر را در قالب دو هزار و ۲۵۸خانوار در خود جای داده‌است. این شهر در مسیر بزرگراه تهران-بندرعباس واقع شده‌است. شهر جوزم در آغاز سال ۱۳۸۸ خورشیدی تأسیس شد.
آب و هوا و اقلیم

آب و هوای شهر جوزم معتدل و خنک تا سرد و نیمه مرطوب می باشد و ارتفاع این شهر از سطح دریا ۲٬۱۹۹ متر است.شهر جوزم تابستان های خنک و زمستان های سرد و برفی دارد. سردترین ماه منبطق با دی ماه و گرمترین ماه منطبق با تیرماه می باشد. اوج بارش ها در ماه های دی و بهمن اتفاق می افتد.
جاذبه‌های تاریخی و طبیعی

حمام تاریخی جوزم
عمارت جلیل خانی
قلعه قدیمی
آسیاب آبی
قبرستان قدیمی
دخمه
قنات
بوم کن ها
رودخانه دائمی
کوه نرکوه
صحرای فدک
فضای سبز شهری

بوستان گلستان
بوستان شهرک
جیمز مونرو

| جیمز مونرو | جیمز مونرو |
| --- | --- |
پرتره وی در سال ۱۸۱۹، اثر ساموئل مورس: پرتره وی در سال ۱۸۱۹، اثر ساموئل مورس
پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا: پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۱۷ – ۴ مارس ۱۸۲۵: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۱۷ – ۴ مارس ۱۸۲۵
معاون رئیس‌جمهور: دانیل تامپکینز
پس از: جیمز مدیسون
پیش از: جان کوئینسی آدامز
۸ام وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا: ۸ام وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۴ – ۲ مارس ۱۸۱۵: دوره مسئولیت ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۴ – ۲ مارس ۱۸۱۵
رئیس‌جمهور: جیمز مدیسون
پس از: جان آرمسترانگ جونیور
پیش از: ویلیام اچ. کرافورد
۷ام وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا: ۷ام وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۲ آوریل ۱۸۱۱ – ۴ مارس ۱۸۱۷: دوره مسئولیت ۲ آوریل ۱۸۱۱ – ۴ مارس ۱۸۱۷
رئیس‌جمهور: جیمز مدیسون
پس از: Robert Smith
پیش از: جان کوئینسی آدامز
۱۲ام و ۱۶ام فرماندار ویرجنیا: ۱۲ام و ۱۶ام فرماندار ویرجنیا
دوره مسئولیت ۲۸ دسامبر ۱۷۹۹ – ۱ دسامبر ۱۸۰۲: دوره مسئولیت ۲۸ دسامبر ۱۷۹۹ – ۱ دسامبر ۱۸۰۲
پس از: James Wood
پیش از: John Page
دوره مسئولیت ۱۶ ژانویه ۱۸۱۱ – ۲ آوریل ۱۸۱۱: دوره مسئولیت ۱۶ ژانویه ۱۸۱۱ – ۲ آوریل ۱۸۱۱
پس از: George William Smith
پیش از: George William Smith
کاردار United States در the United Kingdom: کاردار United States در the United Kingdom
دوره مسئولیت ۱۸ آوریل ۱۸۰۳ – ۲۶ فوریه ۱۸۰۸: دوره مسئولیت ۱۸ آوریل ۱۸۰۳ – ۲۶ فوریه ۱۸۰۸
نامزد کننده: توماس جفرسون
پس از: روفوس کینگ
پیش از: ویلیام پینکنی
کاردار United States در France: کاردار United States در France
دوره مسئولیت ۲۸ مه ۱۷۹۴ – ۹ سپتامبر ۱۷۹۶: دوره مسئولیت ۲۸ مه ۱۷۹۴ – ۹ سپتامبر ۱۷۹۶
نامزد کننده: جرج واشینگتن
پس از: گاورنر موریس
پیش از: Charles Pinckney
United States Senator   از ویرجینیا: United States Senator   از ویرجینیا
دوره مسئولیت ۹ نوامبر ۱۷۹۰ – ۲۹ مارس ۱۷۹۴: دوره مسئولیت ۹ نوامبر ۱۷۹۰ – ۲۹ مارس ۱۷۹۴
پس از: جان واکر
پیش از: Stevens Mason
Delegate to the Congress of the Confederation from ویرجینیا: Delegate to the Congress of the Confederation from ویرجینیا
دوره مسئولیت ۳ نوامبر ۱۷۸۳ – ۷ نوامبر ۱۷۸۶: دوره مسئولیت ۳ نوامبر ۱۷۸۳ – ۷ نوامبر ۱۷۸۶
پس از: صندلی جدید
پیش از: هنری لی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۸ آوریل ۱۷۵۸ Monroe Hall, Virginia, British America
درگذشته: ۴ ژوئیهٔ ۱۸۳۱ (۷۳ سال) نیویورک سیتی، نیویورک، ایالات متحده آمریکا
آرامگاه: Hollywood Cemetery ریچموند، ویرجینیا
حزب سیاسی: جمهوریخواه-دموکرات
همسر(ان): الیزابت کورترایت مونرو (ا. ۱۷۸۶–۱۸۳۰)
فرزندان: ۳
اقامتگاه: Ash Lawn
محل تحصیل: College of William and Mary
تخصص: وکیل Planter College Administrator
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه:  ارتش قاره‌ای  Virginia Militia
سال‌های خدمت: 1775–1777 (Army) 1777–1780 (militia)
درجه: Major (Army) Colonel (militia)
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ انقلاب آمریکا  •  نبرد ترنتون
جیمز مونرو (به انگلیسی: James Monroe) (زاده ۲۸ آوریل ۱۷۵۸ – درگذشته ۴ ژوئیه ۱۸۳۱) پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا است که بین سال‌های ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۵ رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود و چهارمین نفر از ویرجینیا است که به این سمت رسیده است. این دوران هم‌زمان با ۱۱۹۵ تا ۱۲۰۳ خورشیدی و سال‌های میانی سلطنت فتحعلی شاه قاجار است.
سنین جوانی و تحصیل

جیمز مونرو در ۲۸ آوریل ۱۷۵۸ در خانه والدینش در منطقه‌ای جنگلی در شهرستان وستمورلند در مستعمره ویرجینیا در خانواده (اندرو) اسپنس مونرو و الیزابت جونز به دنیا آمد. سایت علامت‌گذاری‌شده یک مایل (۱٫۶ کیلومتر) از جامعه ثبت‌نشده که امروزه به‌عنوان تالار مونرو، ویرجینیا شناخته می‌شود، فاصله دارد. سایت خانه خانواده جیمز مونرو در سال ۱۹۷۹ در فهرست ملی مکان‌های تاریخی ثبت شد. او یک خواهر به نام الیزابت و سه برادر کوچکتر به نام‌های اسپنس، اندرو و جوزف جونز داشت. پدر مونرو به عنوان یک صنعت‌گر کار می‌کرد و یک میهن‌پرست بود که در اعتراضات علیه قانون تمبر شرکت داشت. مادر او دختر یک مهاجر ولزی بود که خانواده‌اش یکی از ثروتمندترین افراد در شهرستان کینگ جورج بودند.
پدربزرگ پدربزرگ او، پاتریک اندرو مونرو، در اواسط قرن هفدهم به عنوان یک سلطنت‌طلب پس از شکست چارلز اول در جنگ داخلی انگلیس، از اسکاتلند به آمریکا مهاجرت کرد و بخشی از یک قبیلهٔ اسکاتلندی باستانی معروف به قبیله مونرو بود. در سال ۱۶۵۰، او زمین بزرگی را در شهر واشینگتن، شهرستان وستمورلند، ویرجینیا به ثبت رساند. همچنین در میان نیاکان جیمز مونرو، مهاجران اوگنو فرانسوی بودند که در سال ۱۷۰۰ به ویرجینیا آمدند.
در سن ۱۱ سالگی، مونرو در آکادمی کمبل تاون، تنها مدرسه در شهرستان ثبت نام کرد. این مدرسه بهترین مدرسه در مستعمره ویرجینیا در نظر گرفته شد، به همین دلیل است که مونرو بعدها توانست بلافاصله دوره‌های پیشرفته لاتین و ریاضی را در کالج ویلیام اند مری بگذراند. او تنها ۱۱ هفته در سال در این مدرسه تحصیل می‌کرد، زیرا نیروی کار او در مزرعه مورد نیاز بود. در هنگام این مدت، مونرو با یک همکلاسی قدیمی‌تر، جان مارشال، رئیس دادگاه عالی آینده، دوستی برقرار کرد. در سال ۱۷۷۲، مادر مونرو پس از به دنیا آوردن کوچک‌ترین فرزندش درگذشت و پدرش نیز به زودی از دنیا رفت و او را به عنوان پسر ارشد مسئول خانواده گذاشت. اگرچه مونرو ۱۶ ساله دارایی از جمله بردگان را از هر دو والدینش به ارث برده بود، اما مجبور شد برای همیاری از برادران کوچکترش از مدرسه کناره‌گیری کند. عموی بدون فرزند او، جوزف جونز، پدر جانشین مونرو و خواهر و برادرش شد و بدهی‌های برادر شوهرش را پرداخت. جونز که یکی از اعضای خانه برگزس ویرجینیا بود، مونرو را به پایتخت ویلیامزبرگ، ویرجینیا برد و در ژوئن ۱۷۷۴ در کالج ویلیام اند مری ثبت نام کرد.
در طول این مرحله از انقلاب آمریکا، مخالفت با دولت بریتانیا در سیزده مستعمره در واکنش به «مصوبه‌های تحمل‌ناپذیر»، مجموعه ای از قوانین سخت علیه مستعمره‌ها در پاسخ به مهمانی چای بوستون، افزایش یافت. در ویلیامزبرگ، فرماندار بریتانیا، جان موری، چهارمین ارل دانمور، پس از اعتراض نمایندگان، مجمع را منحل کرد، و سپس آنها تصمیم گرفتند هیئتی را به نخستین کنگره قاره‌ای در فیلادلفیا بفرستند. دانمور می‌خواست از غیبت بورگس‌ها که در ریچموند گردهم آمده بودند و سربازان نیروی دریایی سلطنتی سلاح‌های شبه‌نظامیان ویرجینیا را مصادره کنند، استفاده کند، که باعث نگرانی شبه‌نظامیان و دانشجویان کالج ویلیام اند مری، از جمله مونرو شد. آنها به سمت کاخ فرماندار راهپیمایی کردند و از دانمور خواستند باروت مصادره شده را پس بدهد. هنگامی که شبه نظامیان بیشتری تحت رهبری پاتریک هنری به ویلیامزبرگ رسیدند، دانمور موافقت کرد که برای کالاهای مصادره شده غرامت بپردازد. مونرو و سایر دانشجویانش از کارهای فرماندار چنان خشمگین شدند که پس از آن تمرینات نظامی روزانه را در محوطه دانشگاه انجام دادند. در ۲۴ ژوئن ۱۷۷۵، مونرو و ۲۴ شبه نظامی به کاخ فرماندار یورش بردند و صدها تفنگ و شمشیر را به اسارت گرفتند.
اوایل کار سیاسی > عضو کنگره قاره‌ای

مونرو تحصیل در رشته حقوق را زیر نظر جفرسون از سر گرفت و تا سال ۱۷۸۳ ادامه داد. او علاقه خاصی به تئوری یا عمل حقوقی نداشت، اما ترجیح داد آن را بپذیرد، زیرا فکر می‌کرد که «فوری‌ترین پاداش ها» را ارائه می‌دهد و می‌تواند راه او را به سمت ثروت، موقعیت اجتماعی و نفوذ سیاسی آسان کند. در سال ۱۷۸۲، مونرو به عضویت مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد. پس از خدمت در شورای اجرایی ویرجینیا، او به عنوان عضو کنگره چهارم کنفدراسیون در نوامبر ۱۷۸۳ انتخاب شد و تا زمانی که کنگره در ترنتون، نیوجرسی در ژوئن ۱۷۸۴ تشکیل شد، در آناپولیس خدمت کرد. با قاعده چرخشی از آن دفتر بازنشسته شد. در آن زمان، دولت در پایتخت موقت شهر نیویورک جلسه داشت. در سال ۱۷۸۴، مونرو سفر گسترده‌ای را در غرب نیویورک و پنسیلوانیا انجام داد تا شرایط شمال غرب را بررسی کند. این سفر او را متقاعد کرد که ایالات متحده باید بریتانیا را تحت فشار قرار دهد تا پست‌های خود را در منطقه رها کند و کنترل شمال غرب را به دست گیرد. در حین خدمت در کنگره، مونرو مدافع گسترش غرب شد و نقش کلیدی در نگارش و تصویب فرمان شمال غربی ایفا کرد. این فرمان قلمرو شمال غرب را ایجاد کرد و اداره فدرال مناطق غرب پنسیلوانیا و شمال رود اوهایو را فراهم کرد. یکی دیگر از هدف‌های مونرو در کنگره کنفدراسیون، مذاکره دربارهٔ حقوق آمریکا برای کشتیرانی آزاد در رود می‌سی‌سی‌پی بود. در این دوره، جفرسون همچنان به عنوان مربی برای مونرو خدمت می‌کرد و به دستور جفرسون، با جیمز مدیسون یکی دیگر از ویرجینیایی‌های برجسته دوست شد.
اوایل کار سیاسی > ازدواج و وکالت

در ۱۶ فوریه ۱۷۸۶، مونرو با الیزابت کورترایت (۱۷۶۸–۱۸۳۰)، که از جامعه عالی شهر نیویورک آمده بود، در کلیسای ترینیتی در منهتن ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه فرزند بود، الیزا در سال ۱۷۸۶، جیمز در سال ۱۷۹۹ و ماریا در سال ۱۸۰۲. اگرچه مونرو با ایمان انگلیکن بزرگ شده بود، اما فرزندان بر اساس آموزه‌های کلیسای اسقفی آموزش می‌دیدند. پس از یک ماه عسل کوتاه در لانگ آیلند، نیویورک، مونروها به شهر نیویورک بازگشتند تا با پدرش زندگی کنند تا زمانی که کنگره تعطیل شود:
در پاییز ۱۷۸۶، مونرو از کنگره استعفا داد و به خانه عموی خود جونز در فردریکزبرگ، ویرجینیا نقل مکان کرد، جایی که با موفقیت امتحان وکالت را پشت سر گذاشت و وکیل ایالتی شد. در سال ۱۷۸۷، مونرو برای یک دوره دیگر در مجلس نمایندگان ویرجینیا پیروز شد. اگرچه او در تمایل خود برای اصلاح مواد صریح شده بود، اما به دلیل تعهدهای کاری خود نتوانست در کنوانسیون فیلادلفیا شرکت کند. در سال ۱۷۸۸، مونرو نماینده کنوانسیون تصویب ویرجینیا شد که به تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد. در ویرجینیا، مبارزه بر سر تصویب قانون اساسی پیشنهادی بیش از یک درگیری ساده بین فدرالیست‌ها و ضد فدرالیستها بود. ویرجینیایی‌ها طیف کاملی از نظرها را در مورد شایستگی تغییر پیشنهادی در دولت ملی داشتند و کسانی که حد وسط مبارزه ایدئولوژیک را داشتند به شخصیت‌های اصلی تبدیل شدند. به رهبری مونرو و ادموند پندلتون، این «فدرالیست‌هایی که طرفدار اصلاحات هستند» از نبود منشور حقوق انتقاد کردند و نگران واگذاری اختیارهای مالیاتی به دولت مرکزی بودند. مونرو خواستار آن شد که قانون اساسی تضمین‌هایی را در مورد کشتیرانی رایگان در رود می‌سی‌سی‌پی درج کند و در صورت دفاع به دولت فدرال کنترل مستقیم بر شبه نظامیان بدهد. با انجام این کار، او می‌خواست از ایجاد ارتش دائمی جلوگیری کند، که ثابت شد یک نقطه بحرانی اختلاف بین فدرالیست‌ها و ضد فدرالیست‌ها بود. مونرو همچنین با کالج انتخاباتی که به نظر او بسیار فاسد و مستعد منافع دولتی بود، مخالفت کرد و از انتخاب مستقیم رئیس‌جمهور حمایت کرد. پس از اینکه مدیسون تصمیم خود را تغییر داد و قول داد لایحه حقوق را تصویب کند، کنوانسیون ویرجینیا با رای محدود قانون اساسی را تصویب کرد، اگرچه خود مونرو به آن رای منفی داد.
اوایل کار سیاسی > سناتور

در انتخابات ۱۷۸۹ برای اولین کنگره ایالات متحده، هنری مونرو، ضد فدرالیست، مونرو را متقاعد کرد تا در مقابل مدیسون شرکت کند، و او از مجلس قانونگذاری ویرجینیا خواست تا یک حوزه کنگره را برای انتخاب مونرو طراحی کند. در طول مبارزه‌های انتخاباتی، مدیسون و مونرو اغلب با هم سفر می‌کردند و انتخابات هیچ چیزی از دوستی آنها کم نکرد. در انتخابات ناحیه پنجم ویرجینیا، مدیسون بر مونرو غلبه کرد و ۱۳۰۸ رای در مقایسه با ۹۷۲ رای مونرو به دست آورد. پس از این شکست، مونرو خانواده خود را از فردریکزبرگ به شهرستان البمارل، ابتدا به شارلوتزویل و بعداً به محله نزدیک مانتیسلو نقل مکان کرد، جایی که او ملکی خرید و نام آن را هایلند گذاشت. پس از مرگ سناتور ویلیام گریسون در سال ۱۷۹۰، قانونگذاران ویرجینیا مونرو را برای خدمت باقی مانده دوره گریسون انتخاب کردند. از آنجایی که مجلس سنا برخلاف مجلس نمایندگان پشت درهای بسته تشکیل جلسه داد، مردم توجه چندانی به آن نکردند و بر مجلس نمایندگان متمرکز شدند؛ بنابراین مونرو در فوریه ۱۷۹۱ درخواست کرد که جلسه‌های سنا به صورت علنی برگزار شود، اما در ابتدا رد شد و تا فوریه ۱۷۹۴ اجرا نشد.
در دوران ریاست جمهوری جرج واشینگتن، سیاست ایالات متحده به‌طور فزاینده ای بین حزب ضد دولت به رهبری توماس جفرسون وزیر امور خارجه و فدرالیست‌ها به رهبری الکساندر همیلتون وزیر خزانه داری دو قطبی شد. مونرو در مخالفت با دولت مرکزی قوی و اجرایی قوی همیلتون در کنار جفرسون محکم ایستاد. حزب دموکرات-جمهوری‌خواه حول جفرسون و مدیسون متحد شد و مونرو یکی از رهبران این حزب نوپا در سنا شد. او همچنین به سازماندهی مخالفت با جان آدامز در انتخابات ۱۷۹۲ کمک کرد، اگرچه آدامز جورج کلینتون را شکست داد و دوباره به عنوان معاون رئیس‌جمهور انتخاب شد. هنگامی که مونرو در نوامبر ۱۷۹۲ در تحقیق‌های کنگره در مورد معامله‌های غیرقانونی همیلتون با جیمز رینولدز شرکت کرد، این امر منجر به افشای اولین رسوایی جنسی سیاسی در ایالات متحده شد. همیلتون هرگز مونرو را به خاطر این تحقیر عمومی که تقریباً منجر به دوئل بین آن دو می‌شد نبخشید. در طول سال‌های ۱۷۹۲ و ۱۷۹۳، مونرو و مدیسون به جزوه‌های همیلتون که جفرسون را به تضعیف اقتدار واشینگتن متهم می‌کرد، با یک سری شش مقاله پاسخ دادند. این پاسخ‌های تند و تیز عمدتاً توسط مونرو نوشته شده بود. به عنوان رهبر جمهوری خواهان در سنا، مونرو خیلی زود درگیر مسائل روابط خارجی شد. در سال ۱۷۹۴، او به عنوان مخالف انتصاب همیلتون به عنوان سفیر در بریتانیا و از حامیان جمهوری اول فرانسه ظاهر شد. از سال ۱۷۹۱ او در چندین مقاله با نام مستعار آراتوس جانب انقلاب فرانسه را گرفته بود.
فرماندار ویرجینیا و دیپلمات (۱۷۹۹–۱۸۰۲، ۱۸۱۱) > فرماندار ویرجینیا

در رای‌گیری خط حزبی، قانونگذار ویرجینیا مونرو را به عنوان فرماندار ویرجینیا در سال ۱۷۹۹ انتخاب کرد. او تا سال ۱۸۰۲ به عنوان فرماندار خدمت کرد. قانون اساسی ویرجینیا به فرماندار از اختیارهای بسیار کمی جدا از فرماندهی شبه نظامیان در زمانی که مجمع آن را به اجرا درآورد، اعطا کرد، اما مونرو از جایگاه خود برای متقاعد کردن قانونگذاران برای افزایش مشارکت ایالت در حمل و نقل و آموزش و افزایش آموزش برای شبه نظامیان استفاده کرد. مونرو همچنین شروع به ارائه خطاب‌های ایالت مشترک المنافع به قوه مقننه کرد، که در آن مواردی را برجسته کرد که معتقد بود قانونگذار باید در آن‌ها عمل کند. مونرو همچنین تلاش‌هایی را برای ایجاد اولین ندامتگاه در ایالت انجام داد و حبس جایگزین مجازات‌های دیگر اغلب شدیدتر شد. در سال ۱۸۰۰، مونرو از شبه نظامیان ایالتی خواست تا شورش گابریل را سرکوب کنند، شورش بردگان که در مزرعه ای در شش مایلی پایتخت ریچموند سرچشمه می‌گرفت. گابریل و ۲۷ برده دیگر که شرکت کردند، همگی به جرم خیانت به دار آویخته شدند. این اعدام‌ها احساس‌های دلسوزانه ای را در میان مردم ویرجینیا برانگیخت و مونرو با قانونگذار همکاری کرد تا مکانی را تضمین کند که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار آزاد و برده مظنون به «توطئه، شورش، خیانت و شورش» برای همیشه به خارج از ایالات متحده تبعید شوند.
مونرو فکر می‌کرد که عناصر خارجی و فدرالیست شبه جنگ ۱۷۹۸–۱۸۰۰ را ایجاد کرده‌اند و او به شدت از نامزدی توماس جفرسون برای ریاست جمهوری در سال ۱۸۰۰ حمایت کرد. فدرالیست‌ها نیز به مونرو مشکوک بودند، برخی او را در بهترین حالت یک فریب فرانسوی و در بدترین حالت یک خائن می‌دانستند. با قدرت انتصاب مقام‌های انتخاباتی در ویرجینیا، مونرو از نفوذ خود برای کمک به جفرسون برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ویرجینیا استفاده کرد. او همچنین استفاده از شبه نظامیان ویرجینیا را برای وادار کردن نتیجه به نفع جفرسون در نظر گرفت. جفرسون در انتخابات ۱۸۰۰ پیروز شد و مدیسون را به عنوان وزیر امور خارجه خود منصوب کرد. به عنوان عضوی از حزب جفرسون و رهبر بزرگ‌ترین ایالت کشور، مونرو به عنوان یکی از دو جانشین محتمل جفرسون در کنار مدیسون ظاهر شد.
فرماندار ویرجینیا و دیپلمات (۱۷۹۹–۱۸۰۲، ۱۸۱۱) > انتخابات ۱۸۰۸ و کوید

در بازگشت به ویرجینیا در سال ۱۸۰۷، مونرو مورد استقبال گرم قرار گرفت و بسیاری از او خواستند که در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۰۸ شرکت کند. پس از اینکه جفرسون از ارائه معاهده مونرو-پینکنی امتناع کرد، مونرو به این باور رسیده بود که جفرسون به دلیل تمایل به اجتناب از ارتقای مونرو بالاتر از مدیسون در سال ۱۸۰۸، این معاهده را رد کرده است. به دلیل احترام به جفرسون، مونرو موافقت کرد که از مبارزه‌های انتخاباتی فعال برای ریاست جمهوری اجتناب کند، اما او قبول پیش نویس تلاش را رد نکرد. حزب دموکرات-جمهوری‌خواه به‌طور فزاینده ای به جناح‌بندی تبدیل شد و «جمهوری خواهان قدیمی» یا «کویدز» دولت جفرسون را به دلیل کنار گذاشتن اصول واقعی جمهوری خواهان محکوم کردند. کویدز به رهبری جان رندولف روانوک، سعی کردند مونرو را در راه خود جلب کنند. برنامه این بود که مونرو را برای ریاست جمهوری در انتخابات ۱۸۰۸ با همکاری حزب فدرالیست که پایگاهی قوی در نیوانگلند داشت، نامزد شود. مونرو تصمیم گرفت در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۰۸ در مقابل مدیسون شرکت کند تا قدرت موقعیت سیاسی خود را در ویرجینیا نشان دهد. دموکرات-جمهوری خواهان معمولی بر کویدها غلبه کردند، کنترل حزب را در ویرجینیا حفظ کردند و از پایگاه مدیسون محافظت کردند. مونرو در طول مبارزه‌های مدیسون علیه فدرالیست چارلز کوتسورث پینکنی، علناً از جفرسون یا مدیسون انتقاد نکرد، اما از حمایت از مدیسون خودداری کرد. مدیسون پینکنی را با اختلاف زیادی شکست داد و همه ایالت‌ها را به جز یک ایالت خارج از نیوانگلند برد. مونرو ۳۴۰۰ رای در ویرجینیا به دست آورد، اما در جاهای دیگر از حمایت کمی برخوردار شد.
مونرو که به دلیل کاندیداتوری مورد علاقه اکثریت جمهوریخواهان قرار گرفته بود، برای چند سال آینده به زندگی خصوصی کنار رفت. طرح فروش خانه دومش در لودون کانتی، اوک هیل، به منظور بازسازی و گسترش هایلند با درآمد حاصله، به دلیل قیمت پایین املاک و خانه و زمین شکست خورد. پس از انتخابات، مونرو به سرعت با جفرسون آشتی کرد، اما زمانی که جفرسون نامزدی مونرو را به کنگره در سال ۱۸۰۹ معرفی نکرد، دوستی آنها تیره شد. مونرو تا سال ۱۸۱۰ با مدیسون صحبت نکرد. مونرو توجه خود را به کشاورزی در املاک خود در شارلوتزویل معطوف کرد، و تکنیک‌های باغبانی جدیدی را آزمایش کرد تا از تنباکو که ارزش آن به‌طور پیوسته در حال کاهش بود، به گندم تبدیل شود.
وزیر امور خارجه و وزیر جنگ (۱۸۱۱–۱۸۱۷) > انتخابات ۱۸۱۶

مونرو تصمیم گرفت در انتخابات ۱۸۱۶ به دنبال ریاست جمهوری باشد و رهبری دوران جنگ او را به عنوان وارث ظاهری مدیسون معرفی کرده بود. مونرو از حمایت قوی بسیاری در حزب برخوردار بود، اما نامزدی او در کنگره نامزدی کنگره دموکرات-جمهوری‌خواه در سال ۱۸۱۶ به چالش کشیده شد. از آنجایی که به دلیل افول فدرالیست‌ها، که به دلیل مواضع طرفدار بریتانیا و مخالفتشان با جنگ ۱۸۱۲ به عنوان بی وفا تلقی می‌شدند، دیگر حزب مخالف جدی وجود نداشت، گروه دموکرات-جمهوری‌خواه در کنگره برای پیروزی مونرو بسیار مهم بود. وزیر خزانه داری ویلیام اچ. کرافورد از حمایت بسیاری از نمایندگان کنگره جنوبی و غربی برخوردار بود، در حالی که فرماندار دانیل تامپکینز توسط چندین نماینده کنگره از نیویورک حمایت می‌شد. کرافورد به‌ویژه از بسیاری از جمهوری‌خواهان دموکرات که نسبت به حمایت مدیسون و مونرو از تأسیس بانک دوم ایالات متحده محتاط بودند، درخواست کرد. کرافورد علیرغم حمایت قابل توجهی که داشت، تصمیم گرفت به این باور که مونرو در نهایت می‌تواند به عنوان جانشین مونرو نامزد شود، به تعویق افتاد و مونرو نامزد حزبش شد. تامپکینز نامزد معاونت ریاست جمهوری حزب شد. فدرالیست‌های رو به زوال، روفس کینگ را به عنوان نامزد ریاست‌جمهوری خود معرفی کردند، اما حزب پس از پایان جنگ مردمی که با آن مخالفت کرده بودند، مخالفت چندانی نداشت. مونرو ۱۸۳ رای از ۲۱۷ رای الکترال را دریافت کرد و در هر ایالت به جز ماساچوست، کانکتیکات و دلاور پیروز شد. از آنجایی که او قبلاً به عنوان افسر ارتش قاره در طول جنگ انقلاب و به عنوان نماینده در کنگره قاره خدمت می‌کرد، آخرین رئیس‌جمهور که یک پدر بنیانگذار بود شد.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > تحلیف و کابینه

مراسم تحلیف مونرو در ۴ مارس ۱۸۱۷ برگزار شد. از آنجایی که مونرو اولین رئیس‌جمهوری بود که در دوره صلح و ثبات اقتصادی به قدرت رسید، اصطلاح «عصر احساس‌های خوب» به زودی ابداع شد. این دوره با تسلط بلامنازع جمهوری خواهان که در پایان دوره مدیسون برخی از سیاست‌های فدرالیستی مانند تأسیس بانک مرکزی و تعرفه‌های حمایتی را اتخاذ کرده بودند، مشخص شد. مونرو در تعیین انتصاب‌های فدرال، خطوط قدیمی حزب را تا حد زیادی نادیده گرفت، که تنش‌های سیاسی را کاهش داد و حس «وحدت» را که ایالات متحده را فرا گرفت، تقویت کرد. او دو تور طولانی ملی برای ایجاد اعتماد ملی انجام داد که شامل مراسم استقبال و ابراز حسن نیت بود. مونرو یک کابینه از نظر جغرافیایی متعادل منصوب کرد و از طریق آن قوه مجریه را رهبری کرد. به درخواست مونرو، کرافورد به عنوان وزیر خزانه داری ادامه داد. مونرو همچنین بنجامین کرونینشیلد از ماساچوست را به عنوان وزیر نیروی دریایی و ریچارد راش از پنسیلوانیا را به عنوان دادستان کل انتخاب کرد. مونرو با به رسمیت شناختن نارضایتی شمال از ادامه سلسله ویرجینیا، جان کوئینسی آدامز از ماساچوست را به عنوان وزیر امور خارجه برگزید، و آدامز را به محبوب اولیه برای در نهایت جانشینی مونرو تبدیل کرد. آدامز که یک دیپلمات باتجربه بود، در سال ۱۸۰۷ حزب فدرالیست را در حمایت از سیاست خارجی توماس جفرسون رها کرده بود و مونرو امیدوار بود که این انتصاب به فرار فدرالیست‌های بیشتری تشویق شود. پس از اینکه ژنرال اندرو جکسون از انتصاب به عنوان وزیر جنگ امتناع کرد، مونرو به جان سی. کلهون، نماینده کنگره کارولینای جنوبی روی آورد و کابینه را بدون یک فرد غربی برجسته باقی گذاشت. در اواخر سال ۱۸۱۷ راش سفیر بریتانیا شد و ویلیام ویرت جانشین او به عنوان دادستان کل شد. به استثنای کرونینشیلد، بقیه منصوبان اولیه کابینه مونرو تا پایان دوره ریاست جمهوری او در محل باقی ماندند.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست خارجی

به گفته مورخ ویلیام ارل ویکس، «مونرو یک استراتژی جامع را با هدف گسترش اتحادیه در خارج و در عین حال تحکیم آن در داخل ایجاد کرد.» او تجارت را گسترش داد و روابط با بریتانیای کبیر را آرام کرد و در عین حال ایالات متحده را به هزینه امپراتوری اسپانیا گسترش داد، که از آنجا فلوریدا و به رسمیت شناختن مرز در سراسر قاره را به دست آورد. در مواجهه با فروپاشی اجماع توسعه طلبان بر سر مسئله برده داری، رئیس‌جمهور تلاش کرد تضمین‌هایی را به شمال و جنوب ارائه دهد که توسعه آینده توازن قدرت بین دولت‌های برده و آزاد را مختل نخواهد کرد، سیستمی که به گفته ویکس، در واقع این کار را انجام داد. اجازه می‌دهد تا توسعه آمریکا برای بهترین چهار دهه ادامه یابد.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست خارجی > معاهده‌ها با انگلیس و روسیه

مونرو پس از به قدرت رسیدن، روابط گرم تری را با بریتانیا در پی جنگ ۱۸۱۲ دنبال کرد. در سال ۱۸۱۷، ایالات متحده و بریتانیا پیمان راش-باگوت را امضا کردند که جنگ‌افرازهای دریایی در دریاچه‌های بزرگ و دریاچه چمپلین را تنظیم می‌کرد و مرز بین ایالات متحده و آمریکای شمالی بریتانیا را غیرنظامی کرد. معاهده ۱۸۱۸، همچنین با بریتانیای کبیر، در ۲۰ اکتبر ۱۸۱۸ منعقد شد و مرز کنونی کانادا و ایالات متحده از مینه‌سوتا تا کوه‌های راکی را در مدار ۴۹ تعیین کرد. این توافقنامه همچنین یک اشغال مشترک ایالات متحده و بریتانیا از کشور اورگان را برای ده سال آینده ایجاد کرد. اگرچه آنها همه مسائل برجسته بین ایالات متحده و بریتانیا را حل نکردند، این معاهده‌ها اجازه تجارت بیشتر بین ایالات متحده و امپراتوری بریتانیا را داد و به جلوگیری از یک مسابقه تسلیحاتی دریایی گران‌قیمت در دریاچه‌های بزرگ کمک کرد. در شمال غربی اقیانوس آرام، ادعاهای ارضی آمریکا با ادعاهای روسیه تزاری، که پست‌های تجاری تا جنوب خلیج سانفرانسیسکو داشت، و ادعاهای بریتانیای کبیر در تضاد بود. این وضعیت در پاییز ۱۸۲۱ تشدید شد، زمانی که سنت پترزبورگ دریای ساحلی اقیانوس آرام آمریکا را در شمال عرض جغرافیایی ۵۱ درجه به روی کشتی‌های خارجی در یک منطقه ۱۰۰ مایلی بست، بنابراین ادعای ارضی خود را چهار درجه عرض جغرافیایی به سمت جنوب تغییر داد. در اواخر دوره دوم ریاست جمهوری مونرو، ایالات متحده معاهده روسیه و آمریکا در سال ۱۸۲۴ را با امپراتوری روسیه منعقد کرد که در آن حد جنوبی حاکمیت روسیه در سواحل اقیانوس آرام آمریکای شمالی در ۵۴ درجه و ۴۰ دقیقه موازی (نوک جنوبی آلاسکا فعلی) تعیین شد.