stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایرانیان بحرین
زبان‌ها > زبان لری

مقالهٔ اصلی: زبان لری
این زبان مرتبط به قوم لر است، چندتا گویش متفاوت دارد. زبان‌های لری خود به دو گروه لر بزرگ و لر کوچک تقسیم می‌شوند. زبان لری همانند زبان فارسی نواده‌ای از زبان فارسی میانه (پارسی پهلوی) است.
زبان‌ها > زبان بلوچی

مقالهٔ اصلی: زبان بلوچی
زبان مردم بلوچ، زبان بلوچی در پارهای موارد به فارسی میانه (پارسی پهلوی) قرابت پیدا می‌کند، و درجایی نیز به زبان زبان پارتی (پهلوی اشکانی).
زبان‌ها > زبان ترکی

مقاله‌های اصلی: زبان ترکی آذربایجانی و زبان ترکی قشقایی
زبان ترکی: در مورد کسانی که از اقوام آذربایجانی و قشقایی هستند به زبان ترکی با لهجه‌های آن صحبت می‌کنند. این زبان هم تأثیر بر زبان عربی بحرینی و بحرانی داشت.
زبان‌ها > عربی عجمی

برای مدت طولانی، ایرانیانی که به بحرین، کویت، امارات متحده عربی و شرق عربستان مهاجرت کرده بودند، به شیوه‌ای خاص حروف را تلفظ می‌کردند. (حروفی که در عربی به شکل متفاوت از فارسی تلفظ می‌شوند را در اینجا قرار دهید: ق در برابر گ، ح در برابر هـ، ظ در برابر ز ، ص در برابر س، ث (th) در برابر س (s)) و اغلب در اشاره به مذکر و مؤنث اشتباه می‌کنند، مثلاً "تعالی" (مؤنث) به جای "تعال" (مذکر) - معنای "بيا" را دارد. این گویش که به "عربی عجمی" معروف شد، در میان نسل‌های قدیمی ایرانیانی که به این مناطق مهاجرت کرده بودند بسیار رایج بود. برای مدتی این گویش منبعی برای طنز و تمسخر بود، اما ایرانیان این کشورها با آن کنار آمدند و پس از یادگیری عربی صحیح، از آن برای اهداف سرگرمی استفاده کردند. به عنوان مثال، بازیگر هُدا الخطیب (بازیگر خودمونی اماراتی که اصالتا ریشه در دژگان دارد)، در یک سریال تلویزیونی (عربي: مسلسل الدعله) به این گویش صحبت می‌کرد در حالی که آن را با فارسی مخلوط می‌کرد که در میان پارسیان جنوب خلیج فارس بسیار رایج است. او همچنین یک صحنه کامل دارد که در آن زبان عربی یاد می‌گیرد و آهنگ لارستانی/آچومی/خودمونی/بستکی «قلیون مه تشن قوری مه چایی یار نازنین جای تو خالی» را می خواند. در امارات هم رایج بود.
زبان‌ها > عربی بحرینی

مقالهٔ اصلی: عربی خلیجی بحرینی
عجم بحرین علاوه بر زبان انگلیسی، زبان عربی رسمی را در مدارس دولتی نیز می آموزد، عمدتاً (اما نه لزوما) کسانی که به مدارس خصوصی می روند، انگلیسی خوبی دارند. با این حال، عربی رسمی در فعالیت‌های زندگی روزمره استفاده نمی‌شود، صحبت کردن در جمع یا خصوصی با دوستان، خانواده و همکاران معمولاً به گویش محلی (بحريني) انجام می‌شود. اکثر نوادگان ایرانیان/عجم بحرین در بحرین به این گویش صحبت می‌کنند، یا خلط می‌کنند. واژگان آن به‌طور زیادی از زبان اچمی/لاری/لارستانی (اچمی)، فارسی، ترکی و انگلیسی.
زبان‌ها > زبان انگلیسی

مقاله‌های اصلی: انگلیسی، انگلیسی نو، و انگلیسی آمریکایی
بسیاری از نوادگان ایرانیان بحرین در بحرین از این زبان برای کار، مطالعه یا کار (داخل یا خارج کشور) استفاده می‌کنند. زبانی ضروری برای به دست آوردن جایگاه بالایی در جامعه مدرن بحرین. عجم بحرین همیشه به دلیل دوزبانه بودن به داشتن تلفظ خوب انگلیسی معروف بوده‌اند، زیرا زبان عربی شامل حروفی است که مانند حروف انگلیسی صدا می‌دهند، مانند (ث/th) که در زبان عربی وجود دارد ولی در زبان‌های ایرانی نیست و فارسی شامل حروفی مانند (P/پ) است که در زبان‌های ایرانی وجود دارد ولی در زبان عربی نیست. این موضوع همچنین باعث شده است که آن‌ها در شرکت‌هایی مانند "باپکو" (شرکت نفت بحرین) توسط همکاران بحرانی (بحرانیان) و عرب/اعراب مورد آزار و اذیت قرار گیرند.
فرهنگ

فرهنگ ایرانیان بحرین در بحرین با غذاها و موسیقی ایرانی پیوند عمیقی دارد. در بسیاری از مراسم و عروسی‌ها، دستمال‌بازی و موسیقی ایرانی از جنوب و شمال ایران و همچنین موسیقی جنوب خلیج فارس مانند گروه‌های «سلطانیز» و «میامی» رایج است.
فرهنگ > موسیقی

مقاله‌های اصلی: سلطانیز، موسیقی عربی خلیج فارس، و اسمش نادنم
گروه «سلطانیز» (گروه آواز خودمونی) یک گروه موسیقی از ایرانیان بحرین بود که ترانه‌هایی «بندری» به زبان‌های فارسی، و فولکلور لارستانی به اچمی (با گویش بستکی) - مانند «اسمش نادانم»، و عربی بحرینی منتشر کرده است. این گروه در بحرین به نام «فرقة سلطانیز» شناخته می‌شود. نخستین آلبوم این گروه در سال ۱۹۸۹ میلادی و آخرین آلبوم در سال ۲۰۰۳ میلادی منتشر شد. خواننده اصلی گروه «احمد سلطان» بود و از محبوب‌ترین ترانه‌های این گروه می‌توان به «ناز اَکن ناز اَکن» اشاره کرد. سلطانیز در دهه نود به دلیل آمیختن سازهای عربی با آواز ایرانی، برای ترانه‌های معروفی «چایی چایی»، «رفتم بباغ» و «به خدا خود بدا» شناخته شده بود. این گروه در تلویزیون بحرین و جشنواره‌های موسیقی روی صحنه رفته و بر نوازندگان و خوانندگان جدید بندری/جنوبی ایران تأثیر گذاشته است. مثلا، «نازکن» در ۲۵ ژوئن ۱۹۹۰ منتشر شد و کوروس - ناز نکن - که بعداً منتشر شد، از ترانه «سلطانیز» الهام گرفته است. به همین واسطه از «سلطانیز» به عنوان یکی از اثرگذارترین بندهای موسیقی جنوبی ایران یاد می‌شود. گروه «میامی» نیز یک گروه کویتی بود که برخی از اعضای آن به فارسی می‌خواندند، اما همه آنها ایرانی نبودند. دیگر گروه‌های آواز ایرانی ببحرینی عبارتند از:
فرقة الکواکب البحرینیة
فرقة شارکس البحرینیة
فرقة الغرباء البحرینیة
فرقة الدانة البحرینیة (گروهی از خانواده جناحی)
فرقة السلام البحرینیة
این آهنگ‌ها، به‌عنوان نشانه‌ای از هویت آچومی‌های بحرین، باقی مانده‌اند. آن‌ها هر از گاهی به این آهنگ‌ها گوش می‌دهند تا یادآور ریشه‌هایشان باشد. به همین دلیل، بسیاری از ایرانیان امروز (مردم از ساکن ایران و خارج از کشور)، تلاش‌های این گروه‌ها (به ویژه «سلطانیز») را به رسمیت می‌شناسند و همچنان با بازخوانی و تنظیم دوباره (ریمیکس) آثار آن‌ها، قدردانی خود را نشان می‌دهند. هنر موسیقی جنوب ایران با آثار هنرمندانی همچون «سندی» و «بویز» و «عرفان طهماسبی» و «اروین بستکی»، ادامه دارد و نشان‌دهنده تداوم تأثیر موسیقی بندری است که با گروه‌هایی مانند «سلطانیز» آغاز شده بود، بر علاوه از خوانندهای بحرینی مانند حسین اسیری.
ساز «هبان» که در خلیج جنوبی هست، دقیقاً همان ساز «نی انبان/همبان» است که توسط ایرانیان اقوام مهاجر از ایران به کویت و بحرین وارد شده است.
فرهنگ > خوراک و تفریحات

این بخش به دنیای پرطعم و رنگ غذای جوامع «خودمونی» «لری» و «فارسی» و «ترکی» در بحرین، کویت و امارات متحده عربی می‌پردازد. بر خلاف تصور رایج، این لذیذی‌های آشپزی، اصالتی عربی ندارند، بلکه میراثی گرانبها هستند که نسل به نسل در میان خانواده‌های «آچمی/لاری/لارستانی» که قرن هاست این کشورها را خانه خود می‌دانند، منتقل شده است. محبوب‌ترین غذاهای «خودمونی» در بحرین می‌توان به اینا را اشاره کرد، مانند:
مهوه (به عربی: مهیاوه).
رنگینگ (به عربی: رنقينه/رنگینه) - حلوی شیرینی که تهیه میشود از خورما. رایج در کرمان، فارس، بوشهر، هرمزگان و خوزستان، بحرین، کویت و امارات.
نان رگاگ (به عربی: خبز رقاق/رگاگ) - هرمزگانی، لارستانی، رایج در جنوب ایران، بحرین، کویت و امارات.
خانه فروش (به عربی: خمفروش) - هرمزگانی.
بلالیت (به عربی: بلاليط) - این دسر مقوی هندی-عربی در بحرین، کویت، امارات، هرمزگان و بندرعباس تهیه می‌شود. بلالیت از ماکارونی، شکر یا شیره خرما، هل، گلاب، زعفران و روغن درست می‌شود و آن را در وعده صبحانه سرو می‌کنند. این دسر در برخی دیگر از شهرهای جنوب کشور نیز رایج است.
مسقطی لاری (در بحرین به نام عربی: «حلوی بحرینیة»).
آش رشته (در بحرین معروف بن نام «شُلة العجم» است).خان فروش (خنفروش): شیرینی هرمزگانی (خودمونی/اچمی) که در‌بحرین رایج‌ است
عصیده (اچمی): این شیرینی سنتی هم مانند خبیصه از ترکیب آرد، روغن و شیره غلیظ تهیه می‌شود و بسیار لذیذ و خوش‌عطر است.
پیشو (اچمی): که از گلاب و ژلاتین تهیه می‌شود.
شله زرد (اچمی): دسر برنجی سنتی زعفرانی که با برنج، شکر، زعفران و گلاب درست می‌شود و با دارچین و خلال بادام یا پسته تزیین می‌شود.
حلوا/خبیصه (اچمی): شیرینی که از آرد، شکر و کره یا روغن تهیه می‌شود و اغلب با زعفران، هل و گلاب مزه دار می‌شود.
جریش.
لقمه (به عربی: لقيمات/لگیمات).
کوفته مومغ (به عربی: كباب).
غذاهای سنتی ایرانی مشترک دیگری که در بحرین هستند، شامل از جمله:
چلو کباب (غذای ملی ایران).
جوجه کباب (غذای ملی ایران).
پاچه (غذای ملی ایران).
در بحرین، معمولاً ایرانی‌ها، به‌ویژه مادران، ته‌دیگ را به‌عنوان یک خوراکی اضافی و لذیذ در کنار غذای اصلی سرو می‌کنند و بچه‌ها معمولاً عاشق آن هستند.
بستنی ایرانی سنتی (که در بحرین معروف به نام «بستنی» است، بر خلاف «آیسکریم/عسکریم»).
فالوده (یک نمونه از بستنی‌های ایرانی).
سوهان.
ساگو.
شوت پلو.
سبزی پلو.
قرمه سبزی.
امکان ندارد روزی بدون یک کتری چای سیاه ایرانی بگذرد و شکر (قند) ایرانی نیز در بسیاری از خانه‌ها ایرانی به عنوان یک عادت روزانه مصرف می‌شود
چیزهای دیگر:
قلیان سنتی (در بحرین و کویت به نام عربی محلی: «گدو»).
فرهنگ > رستوران‌ها

رستوران‌های ایرانی در بحرین نیز معروفیت زیادی دارند، از جمله «رستوران اصفهانی» و «رستوران تخت جمشید» که یکی از بزرگ‌ترین رستوران‌های ایرانی در بحرین هستند.
یکی از معروف‌ترین رستوران‌های کباب ایرانی در بحرین با شعبات متعدد، «حسن ابل» است که کباب‌هایی تهیه می‌کند که مورد پسند «بحرانی‌ها» و «خودمونی‌ها» قرار می‌گیرد.
بر علاوه از اینا: «رستوران باغ»، رستوران «تبریز» (ترکی ایرانی)، و «مرمریز» در بحرین معروف هستند.
فرهنگ > محله‌های ایرانی‌تبارها در بحرین

منامه: پایتخت بحرین، «فریج مشبر» یکی از محله‌های قدیمی (فرجان) در پادشاهی بحرین، به ویژه در پایتخت، منامه است که در پشت قلعه (وزارت کشور فعلی) واقع شده است. این یکی از اولین محله‌ها به‌شمار می‌رود که علاوه بر «فریج القضیبیه» (تلفظ: گضیبیه)، سنگکی و عدلیه، ساکنان آن بحرین بوده است. «فریج المخارگه» نیز نامیده می‌شود. خیلی از اچومی‌ها و ترک‌ها هنوز در منامه زندگی می‌کنند.
محرق: پارسیان محرق در «فریج البنعلی» زندگی می‌کنند و خاستگاه بسیاری از ایرانیان بحرین محرق از شهر کوچکی در استان فارس به نام بیرم است که یکی از شهرهای استان لار است و از نظر اداری به تعدادی وابسته است. از روستاها تعداد بیرمی‌ها در بحرین از تعداد برمی‌های ایران بیشتر است. برخی از آفریقایی های و اچومی های بیرم اینجا زندگی می‌کنند.
همچنین روستای طشان که اکثریت آن فارس هستند و شهر توبلی که ایرانیان بحرین زیادی در آن زندگی می‌کنند، علاوه بر حضور گسترده در شهرهای بزرگی مانند رفاع و مکان‌هایی مانند سار، دراز و سماهیج به دلیل جمعیت شیعه‌نشین‌شان شناخته می‌شوند و ممکن است تمرکز بالاتری از ایرانیان بحرین عجم/فارس داشته باشند. جالب اینجاست که نام‌های دراز و سماهیج خود از زبان فارسی گرفته شده‌اند.
برخی از اچومی‌ها‌ در شهر عیسا (مدينة عيسى) زندگی می‌کنند.
بسیتین: اکثریت بلوچی ها در «فریج البلوش» زندگی می‌کنند.
فرهنگ > آداب و رسوم

خیلی از بحرینی‌ها (منظورمون ملت) و خودمونی‌ها (قومیت/نژاد)، به ویژه در مراسم عروسی با موسیقی ایرانی و عربی می‌رقصند.
لباس‌های سنتی (اچمی، لری…) برای مراسم عروسی از ایران سفارش داده می‌شود.
خودمونی‌ها همیشه با دستمال می‌رقصند، در عروسی‌ها و دیگر جشن‌ها رقص «دستمال بازی» خود را به نام «سه پا» دارند. این عادت را از لرها و ترک‌ها گرفته‌اند.
در بحرین، همانند سنت‌های محلی ایرانی، خالکوبی در میان ایرانیان بحرین نیز رایج است (اما در بحرین این بستگی به فرقه و افراط گرایی مذهبی دارد یا نه)
نوروز به عنوان یک جشن مهم در فرهنگ ایرانیان بحرین بحرین شناخته می‌شود و دوستان و خانواده‌ها این جشن را به‌طور سنتی برگزار می‌کنند، علاوه بر این، جشن‌های «نوروز» را در هتل‌ها برگزار می‌کنند.
ایرانیان بحرین شیعه مذهب (عجم: خودمونیا، لُر‌ها و گروهای دیگر) راهپیمایی محرم خودشان هر سال دارند، و همیشه با فارسی برای عزاداری محرم در منامه می‌خونند.
وقتی نوبت به جشن سالگرد استقلال بحرین (عيد الاستقلال) می رسد، برخی از ایرانیان شعار "ایران ایران ایران" را سر می دهند در حالی که برخی از ایرانیان بحرینی آنها را به خاطر آن سرزنش می کنند.
گاهی اوقات وقتی تیم فوتبال شهر منامه در حال بازی است، طرف های مقابل (عرب‌ها و بحرانیان) فریاد می زنند: «منامه، هوها، لعنت به پدرش» يا «منامه چطوری؟ هالسنه مافی دوری» یعنی  یا «منامه، چطوری، امسال تو لیگ نخواهی داشت»
فرهنگ > ضرب‌المثل‌ها و عبارات محلی با فارسی

خری داشتُم خری خریدُم
ای داد بی داد
هوا ابر داره
یه سیب خراب بقیه رو هم خراب می کنه
چیزی ارزون بی علت نیست
چطوری؟ مثل پلو تو‌ دوری!
عمر که نیست، جون در عذابن
بگو والله؟
موفت مال کوشت
خُرُم بُرُم
شهست عاد (با عربی گفته می‌شود)
زحرمار (اکثریت بحرینیا اینو می‌گویند)
با عربی محلی: «هست؟» به جای عربی فصیح «موجود؟»
فرهنگ > خانواده‌های معروف

برخی از معروفترین خانواده‌های ایرانیان بحرین عبارتند از:
البستکی/بستکی که ریشه در بستک دارند (اچمی)، خنجی از خنج (اچمی)، زینل، خوری، گله‌داری از گله‌دار (اچمی بیخی)، اسیری از اسیر، مال الله (اچمی)، کوهیجی از کوهیج، بوشهری (لُر) از بوشهر، شکیب، بهزاد، الشيرازي/شیرازی از شیراز، ثقفی، گراشی از گراش، کانو، کازرونی از کازرون، دشتی از دشتی، ابل، بوچیری، جمشیر یا جمشید، جانگیر، شریف یا شریفی، دیلمی از دیلم، بلجیک، دیری از دیر، دیوانی، عجمی، جواهری، اسفندیاری، رویان، رستم/رستمی (رخی عوض کردن به نام الفردان)، عجیمی، اخترزاده، راستی، ترک، ادیبی، فردوسی، آغا، فخرو، فالامرزی از فرامرزان، کریمی، اکبری (اچمی)، جعفری، فخراوی از بردستان، میرزا، تقوی، تورانی از توران (؟)، خوشابی، غلوم، حاجی، امیری، منصوری، شربتی، قناطی، رحیمی، ملک، انصاری، کاکولی، کوخردی از کوخرد (اچمی)، البلوشی از بلوچستان (بلوچ)، جناحی از جناح (اچمی)، عسکری و أشكناني از اشکنان (ترک یا خودمونی‌های اشکنان؟).
اکثر خانواده‌هایی «اچمی» با پیشینه سنی که قبلاً به آنها اشاره شد بر اساس تاریخ و موقعیت‌های مکانی، ایرانی هستند، اما بیشتر آنها ترجیح می‌دهند خود را عرب معرفی کنند تا از نژادپرستی یا جنجال جلوگیری کنند. در نهایت، این مسئله به میزان قوی بودن فرهنگ ایرانی آنها و محیطی که آنها را احاطه کرده بستگی دارد. این موضوع همچنین توضیح می‌دهد که چرا برخی از اعضای یک خانواده ممکن است دربارهٔ منشأ دقیق خود، ایرانی یا عرب، بحث و جدل کنند. همچنین معروف است که بسیاری از آنها به نام خانوادگی خود «ال» (عربی: ال) اضافه کرده‌اند تا آن را بیشتر عربی جلوه دهند. بسیاری از افراد در واقع این اقدامات را به‌عنوان «تسلیم شدن» یا رها کردن ریشه‌ها و فرهنگ خود می‌بینند، در حالی که دیگران این اقدام را به منظور جلوگیری از مشکلات نژادپرستی توضیح می‌دهند. این تغییرات امروزه در ظاهر رسمی آنها قابل مشاهده است زیرا لباس‌های سنتی خود را تغییر داده‌اند و تنها به زبان عربی مسلط صحبت می‌کنند.
فرهنگ > ازدواج و تعاملات اجتماعی

در گذشته ازدواج عجم‌ها با عرب‌ها نادر بود. در دهه‌های شصت و هفتاد قرن گذشته و با گسترش جریان چپ‌گرا، ازدواج‌ها بین عجم‌ها و عرب‌های (سنی) و بحارنه (شیعه) افزایش یافت. پس از انقلاب اسلامی در ایران و افزایش تعصب مذهبی، ازدواج‌ها بین عجم‌های شیعه (عجم) و بحارنه افزایش یافت و ازدواج‌ بین عجم سنی مذهب (هوله) و عرب‌های سنی کاهش یافت. با این حال، بسیاری از خانواده ها هنوز هم در یک گروه قومی ازدواج می کنند.
شرکت‌های بزرگ متعلق به ایرانیان بحرین

عجم/فارس‌های بحرین یا جوامعی که از ایران نشأت گرفته‌اند، جامعه بزرگی تشکیل داده‌اند که در زمینه تجارت فعالیت می‌کردند، به‌ویژه تجارت مروارید، فرش، مواد غذایی و تجارت گوسفند و دام. طبقه فقیر آن‌ها نیز به مشاغل ساده‌ای مانند ساخت و ساز، حمل و نقل دریایی و زمینی، و نظافت خیابان‌ها مشغول بودند. ساکنان خلیج فارس از عرب‌ها به این افراد «عجم» می‌گفتند. در بحرین، خانواده‌های ایرانی تعدادی از بزرگ‌ترین و معتبرترین شرکت‌ها را مدیریت می‌کنند. برخی از این شرکت‌ها عبارتند از:
گروه یوسف بن احمد کانو: گروه یوسف بن احمد کانو که در سال ۱۸۹۰ تأسیس شد، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های خانوادگی چندملیتی در خاورمیانه است. این گروه دارای یک پرتفوی وسیع از کسب‌وکارها و شراکت‌های استراتژیک است و دفاتری در خاورمیانه، شمال آفریقا، اروپا و آسیا دارد. بیش از ۴۰۰۰ کارمند در بخش‌های مختلف در این گروه فعالیت می‌کنند.
گروه کوهجی: گروه کوهجی یکی دیگر از شرکت‌های بزرگ است که در زمینه‌های مختلف فعالیت می‌کند. این گروه شامل شرکت‌های ساخت‌وساز و جواهرسازی است و نقش مهمی در اقتصاد بحرین دارد.
گروه جواهری زینل: یکی از بزرگ‌ترین و معروف‌ترین شرکت‌های جواهرسازی در بحرین است که محصولات با کیفیت بالا و طراحی‌های منحصر به فرد ارائه می‌دهد.
گروه جمشیر: در زمینه‌های مختلفی از جمله املاک و مستغلات، ساخت‌وساز و سرمایه‌گذاری فعالیت می‌کند و به عنوان یکی از خانواده‌های برجسته ایرانی در بحرین شناخته می‌شود.
گروه فخرو: این گروه در بخش‌های مختلفی از جمله فناوری اطلاعات، حمل‌ونقل، و خدمات مالی فعالیت می‌کند و به عنوان یکی از پیشروان در اقتصاد بحرین شناخته می‌شود.
گروه منصوری: در زمینه‌های تجاری و سرمایه‌گذاری فعالیت می‌کند و به دلیل نوآوری و کیفیت خدماتش معروف است.
این شرکت‌ها و گروه‌ها، با ارائه خدمات و محصولات متنوع، نقش مهمی در توسعه اقتصادی و اجتماعی بحرین ایفا می‌کنند و نشان‌دهنده تأثیر قابل توجه خانواده‌های ایرانی در این کشور هستند.
تاریخچه

همچنین ببینید: تاریخ بحرین، استقلال بحرین، روابط ایران و بحرین، و حقوق بشر در بحرین
تاریخچه > پیش از اسلام

دوران باستان: بحرین به عنوان دیلمون شناخته می‌شد و یکی از مراکز تجاری مهم در تمدن‌های سومری و آشوری بود.
امپراتوری هخامنشیان (قرن ششم تا سوم پیش از میلاد): بحرین بخشی از امپراتوری هخامنشیان بود و تحت نام «تایلوس» شناخته می‌شد.[نیازمند منبع]
حکومت یونانی تحت هیسپوآسینس (۱۲۷ قبل از میلاد - ۲۵۰ میلادی): بعد از سقوط هخامنشیان، بحرین تحت نام «تایلوس» یا «عرادوس» به یکی از مناطق حکومتی یونانی تبدیل شد.[نیازمند منبع]
دوره ساسانیان (۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی): بحرین بخشی از امپراتوری ساسانی بود و تحت حاکمیت آنها قرار داشت. در این دوره، منطقه به نام «میسان» شناخته می‌شد و به عنوان یکی از استان‌های ساسانی اهمیت داشت.[نیازمند منبع]
حاکم مشترک با بوشهر: ادعا می‌شود که در سال ۷۳۵ بحرین و بوشهر حاکم واحدی بوده‌اند.
سلسله عصفوریان و جابرید (۱۲۵۳–۱۳۳۱ میلادی): بحرین تحت حکومت سلسله‌های عصفوریان و جابرید قرار داشت که از قبایل عربی محلی بودند و منطقه را اداره می‌کردند[نیازمند منبع]
فتح اسلامی: در قرن هفتم میلادی، بحرین توسط مسلمانان فتح شد و به عنوان یکی از مراکز مهم اسلامی شناخته شد. این منطقه تحت خلافت اموی و سپس عباسی قرار گرفت.[نیازمند منبع]
تاریخچه > پس از اسلام

دوره قرامطه (قرن دهم میلادی): بحرین به مرکز حکومت قرامطه تبدیل شد. قرامطه یک گروه اسماعیلی انقلابی بودند که از خلافت عباسی جدا شدند و تا قرن یازدهم بر منطقه حکم راندند.[نیازمند منبع]
دوره آل عیون (قرن یازدهم تا سیزدهم میلادی): پس از سقوط قرامطه، بحرین تحت حکومت آل عیون درآمد که یک دودمان عربی محلی بود.[نیازمند منبع]
دوره آل جبر (قرن سیزدهم تا پانزدهم میلادی): پس از آل عیون، بحرین تحت حکومت آل جبر قرار گرفت که یکی از قبایل عربی قوی منطقه بودند.[نیازمند منبع]
دوره پرتغالی‌ها (۱۵۰۷ تا ۱۶۰۲ میلادی): بحرین توسط پرتغالی‌ها فتح شد و به عنوان یک نقطه استراتژیک برای کنترل تجارت خلیج فارس استفاده می‌شد.[نیازمند منبع]
دوره صفوی (۱۵۰۱ تا ۱۷۲۲ میلادی / ۹۰۶ تا ۱۰۹۷ هجری شمسی): بحرین تحت حکومت امپراتوری صفوی اداره می‌شد و مذهب تشیع دوازده امامی، مذهب رسمی امپراتوری، را دنبال می‌کرد.[نیازمند منبع]
افول صفویان و افشاریه (۱۷۲۲ تا ۱۷۹۶ میلادی / ۱۰۹۷ تا ۱۱۷۴ هجری شمسی): با تضعیف امپراتوری صفوی، درگیری‌های داخلی و تهدیدات خارجی افزایش یافت. بحرین نیز بی‌ثباتی سیاسی و تغییر در توازن قدرت را تجربه کرد.[نیازمند منبع]
نادرشاه افشار (۱۷۳۶ تا ۱۷۴۷ میلادی / ۱۱۱۵ تا ۱۱۶۵ هجری شمسی): نادرشاه افشار برای مدت کوتاهی در جریان لشکرکشی‌های خود بخش‌هایی از بحرین را تحت کنترل درآورد. با این حال، سلطنت کوتاه مدت او تأثیر عمیقی بر روند قدرت‌گیری آل خلیفه نداشت.[نیازمند منبع]
پس از مرگ نادرشاه در سال ۱۷۴۷، شیخ نصر توانست با استفاده از این خلاء قدرت، حاکم بندر بوشهر را به زندان بیاندازد و تا پایان سال ۱۷۴۸ بر شهر تسلط یابد. او ابتدا از نبرد بین مدعیان مختلف افشاریه دور ماند، اما در ژانویه ۱۷۵۱ اعلام استقلال کرد و مالیات بگیران فرستاده اسماعیل سوم را زندانی و همچنین با قبایل دشتستان ارتباط برقرار کرد.
حکومت ناصر آل مذکور (۱۷۵۱ میلادی): نصر آل مذکور که به توانایی‌های خود اطمینان پیدا کرد، در نیمه دوم سال ۱۷۵۱ با کمک میرناصر از بندر ریگ به بحرین (جزیره‌ای که تحت کنترل شیخ عسلو بود) حمله کرد. با این حال، آنها تا سپتامبر عقب رانده شده و مجبور به عقب‌نشینی شدند. شیخ عسلو سپس بوشهر را در نوامبر با کمک سایر اعراب هوله محاصره کرد، اما این حمله بی‌نتیجه ماند و به زودی مجبور به رفع محاصره شدند. اتحاد بندر ریگ و بوشهر سرانجام توانست بحرین را تصرف کند، اما حاکم بندر ریگ نصر را متقاعد کرد که به بوشهر بازگردد و جزیره را به او بدهد. اما در سال ۱۷۵۳ حمله بندر گناوه میرناصر را مجبور به بازگشت به بندر ریگ کرد و به نصر آل‌مذکور اجازه داد جزیره را تصرف کند. در طول درگیری بر سر بحرین، خود جزیره به شدت توسط هرج و مرج تضعیف شده بود. به نظر می‌رسد که آل‌مذکور از بحرین به عنوان مکانی برای فرستادن مبتلایان به جذام و بیماری‌های مقاربتی استفاده می‌کرد.
تاریخچه > شرایط کنونی

از زمانی که اینجا در بحرین به دنیا آمدیم، ما هرگز به تعلق به ایران فکر نکرده‌ایم، پایبندی به اصل و فرهنگ همیشه وجود داشته است، اما تمایلی به تعلق به کشور ایران نداریم
همه موارد ذکر شده به ایرانیان بحرینی (اعم از شیعه، سنی، غیر مذهبی یا هر مذهب دیگری) کمک نمی‌کند که به ریشه خود افتخار کنند. با وجود این چالش‌ها، بخشی از ایرانیان بحرینی بحرین با ریشه‌های ایرانی خود ارتباط برقرار می‌کنند. این ارتباط از طریق حفظ برخی سنت‌ها و آداب و رسوم ایرانی، آشنایی با عناصر فرهنگی ایران و تسلط به زبان فارسی (در اقلیت) حفظ می‌شود. حتی در مواردی که تسلط به زبان فارسی وجود ندارد، آگاهی از هویت ایرانی همچنان در میان نسل‌های مختلف ایرانیان بحرین باقی مانده است. ایرانیان بحرینی بحرین با مجموعه‌ای پیچیده از چالش‌ها برای حفظ میراث فرهنگی خود روبرو هستند. در حالی که تعطیلی مدرسه ایرانی (که از بسیاری جهات یک واکنش قابل درک است) و سیاست‌های همگون‌سازی اجباری موانع قابل توجهی ایجاد کرده است، ایرانیان بحرینی به بحرین وفادار هستند، در آنجا دارای اموال هستند و در آنجا زاد و ولد کرده‌اند. اما انعطاف‌پذیری و عزم جامعه برای حفظ ریشه‌هایشان مشهود است. با این حال، دخالت‌های ادعایی دولت بحرین و ایران که شامل سنی‌سازی اجباری در بحرین و دخالت دولت ایران از طریق شیعیان می‌شود، لایه دیگری از پیچیدگی را به این وضعیت اضافه می‌کند و نگرانی‌هایی را در مورد آینده تنوع فرهنگی بحرین و حقوق جوامع بومی آن ایجاد می‌کند.
از می ۲۰۲۴ (میلادی)؛ دولت کشور بحرین در تلاش برای برقراری مجدد روابط دیپلماتیک با ایران است. حمد بن عیسی آل خلیفه، پادشاه بحرین به ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه گفت که پادشاهی بحرین مشتاقانه منتظر از سرگیری روابط دیپلماتیک با ایران در سفر 23 ماه مه به روسیه است. رسانه عربستان سعودی الشرق الاوسط گزارش داد که ملک حمد گفت: «ما با ایران مشکل داشتیم، اما دیگر نه. ما دلیلی برای به تاخیر انداختن عادی سازی روابط با آن نمی بینیم.»  روز دوشنبه ۲۴ ژوئن (۴ تیر) 2024 بحرین و ایران توافق کردند در مورد چگونگی از سرگیری روابط سیاسی مذاکره کنند.
نامهای نواحی بحرین

نام بسیاری از روستاهای بحرین از زبان فارسی گرفته شده است، تصور می‌شد که این نام‌ها در نتیجه تأثیرات پیوند تاریخی بحرین با فرهنگ ایرانی، به ویژه از طریق امپراتوری هخامنشی، ساسانی، و صفویه بر بحرین و حکومت قبلی پارسیان بوده است.
| نام (اکنون) | اصل | ریشه فارسی | معنی |
| --- | --- | --- | --- |
| المنامه | منامه | من + نامه | من نامه ام، مکان نامه یا محل ارسال نامه، شهر پایتخت که اکثر ایرانیان بحرین در آن بودند |
| عدلیه | ظلمآباد | ظلم آباد | مانند نام یه روستایی در شهرستان گتوند، خوزستان ایران - برخلاف نام اصلی، این مکان ظلم نیست، و شهر عاشقان شده است. |
| الدراز | دراز | دراز | روستایی کشیده در امتداد خط ساحلی. |
| البسیتین | بسیطین/بسیتین | بس + تن | مکان بساط (محل گستردن بساط، بازار)، مانند نام یه روستایی در شهرستان رامهرمز، خوزستان ایران - (منطقه بحرانیا) |
| المالکیة | مالچِیه | مال + چیه | مال چی است، مانند نام یه منطقه در اهواز در استان خوزستان ایران - (منطقه بحرانیا) - افراد محلی هنوز از آن به عنوان «مالچِیه» یاد می‌کنند و دارای یک اقیانوس/ساحل معروف است. |
| شَهرکان | شِهرکان | شهر + کان | شهر کان ← کان شهر ← محل شهر / شهر قدیمی |
| کرزکان | کرزکان | کرز + کان | کرز کان، کان کرز، محل کرز؟ |
| الشاخورة | شاه خورا | شاه + خورا | شاه خورا ← شاه‌آخور ← آخور شاه (اصطبل پادشاه). |
| جرداب | گردآب | گرد + آب | گردآب - گرداب آب: محل چرخش آب. |
| سلماباد | سلمآباد | سلم + آباد | جای آباد و سِلم. |
| کرباباد | کربآباد | کرب + آباد | جای کرب و غم. |
| دِمستان | دبستان | دب + استان | یعنی مدرسه. |
| دیه | دیه | دیه | روستای. |
| کرانه | کرانه | کرانه | ساحل. |
| باربار | بار بار | بار + بار | بار بار - دوبار (Again and again) - ممکن است کلمه بار برای تأیید ورود محموله‌ها یا محموله‌های خارجی به ساحل تکرار شده باشد. |
| سماهیج | سه ماهی / مشماهیج | سه ماهی | سه ماهی. درباره منشأ نام سماهیج، البکری با نقل قول از دیگران می‌گوید: "سماهیج از فارسی «سه» (سه) و «ماهی» (ماهی) گرفته شده و به این ترتیب، «سه ماهی»." تغییر صدای «ی» نهایی در شکل فارسی «ماهی» به «ج» به‌طور محلی بسیار تلفظ می‌شود، که یک ویژگی آوایی شناخته شده به نام "اج اجه" است و به قبایل قداعه نسبت داده شده است، مانند کلمه تمیمی (فردی که متعلق به قبایل بنی تمیم است) که به صورت تمیمیج تلفظ می‌شود. |
احتمالاً نام‌های نواحی دیگر در بحرین مانند «الدیر» (به معنی صومعه) و «سماهیج» (که در اصل «مشماهیج» بوده است) شاید ریشه‌های نسطوری مسیحی دارند که به دوره مسیحیت در تاریخ بحرین بازمی‌گردند. در واقع، باستان‌شناسان بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ میلادی بقایای یک کلیسای مسیحی را در «سماهیج» کشف کردند که با استفاده از تاریخ‌گذاری رادیوکربن به قرن‌های چهارم تا هشتم میلادی مربوط می‌شود، یعنی پیش از ورود اسلام به بحرین. برخی از نام‌های مکان در بحرین به دوران تیلوس برمی‌گردند، به عنوان مثال، حومه مسکونی «عراد» در محرق، اعتقاد بر این است که از «آرادوس»، نام یونانی باستانی جزیره محرق سرچشمه گرفته است.