stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
برنامه پرس سنگین
تاریخچه

در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، ذخایر فولاد آلمان نازی در حال پایان بود چرا که با پیمان ورسای از ذخایر غنی فولاد محروم شده بود. از طرف دیگر، معادن آلمان ذخایر زیادی منیزیم که فلزی سبک و مناسب هواگردهای جت جدید بود تولید می‌کرد. با این حال مهندسان آلمانی با چالش جدیدی روبرو شده بودند؛ در حالیکه فولاد به راحتی توسط چکش، آهنگری می‌شود ولی منیزیم به هیچ وجه قابلیت آهنگری ندارد. منیزیم زیر ضربات چکش ترک خورده و خرد می‌شود. دانشمندان آلمانی برای شکل‌دادن به منیزیم باید فرایند جدیدی تولید می‌کردند: فرایند شکل دهی گرم با سرعت کنترل شده که مخصوصاً برای قطعات بزرگ مناسب بود.
پس از جنگ جهانی دوم، آمریکا و روسیه شروع به مسابقه تسلیحاتی کردند که این دوران به دوران جنگ سرد شهرت پیدا کرده‌است. در حالی که در ایالات متحده بمب افکن‌های بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس و بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس هنوز هم با پرچ کردن قطعات فلزی جداگانه به یکدیگر مونتاژ می‌شدند، آلمانی‌ها اجزای سازه‌ای سبک و قوی یکپارچه از جنس منیزیم و آلومینیوم را ساخته بودند. برای ساخت این قطعات، آلمانی‌ها یک پرس ۳۳ هزار تنی هیدرولیکی و دو پرس کوچکتر ۱۶۵۰۰ تنی ساخته بودند و به کمک آن اولین هواپیمای مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲ را تولید کردند. پس از جنگ جهانی دوم شوروی‌ها پرس ۳۳ هزارتنی و آمریکایی‌ها دوپرس کوچکتر ۱۶۵۰۰ تنی را از کارخانه مسرشمیت به غنیمت بردند. ترس از اینکه شوروی با این پرس توان نظامی خیلی بیشتری بدست بیاورد باعث شکل‌گیری «برنامه پرس سنگین» با هدف ساخت قویترین پرس جهان و پیروزی در مسابقه تسلیحاتی شد.
نخست هفده دستگاه پرس با هزینه ۳۸۹ میلیون دلاری برنامه‌ریزی شده بود، اما این پروژه در سال ۱۹۵۳ به ده دستگاه کاهش یافت.
پرس ۵۰ هزارتنی Mesta. از این پرس‌ها برای ساخت قطعات هواپیماهایی مانند بوئینگ ۷۴۷ و جنگنده اف-۳۵ استفاده می‌شود.
طاقک‌های (bulkhead) تیتانیمی بدنه جنگنده مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ قبل و بعد از انجام پرسکاری توسط پرس ۵۰ هزارتنی Alcoa
داریوش صفوت

| داریوش صفوت | داریوش صفوت |
| --- | --- |
داریوش صفوت در دههٔ ۱۳۵۰: داریوش صفوت در دههٔ ۱۳۵۰
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: داریوش صفوتِ صفایی
زاده: ۷ آذر ۱۳۰۷شیراز
درگذشته: ۲۷ فروردین ۱۳۹۲ (۸۴ سال)کرج
ژانر: موسیقی اصیل ایرانی
ساز(ها): سه‌تار، سنتور
تحصیلات: دکترای حقوق بین‌الملل
دانشگاه: دانشگاه تهران دانشگاه سوربن
بنیانگذار: مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران
جایزه(ها): دریافت نشان «شوالیهٔ هنر و ادب» Chevalier De L'ordre Des Arts et Des Letters
داریوش صفوت (۷ آذر ۱۳۰۷ – ۲۷ فروردین ۱۳۹۲) موسیقی‌دان سنتی، نوازنده سنتور و سه‌تار و از شاگردان حبیب سماعی، ابوالحسن صبا و محمد ایرانی مجرد بود. او از جمله بنیان‌گذاران مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران در سال ۱۳۴۷ است.
زندگی

داریوش صفوت در سال ۱۳۰۷ در شیراز متولد گردید. وی فرزند ارشد علی‌اصغر صفوت پسر ارشد میرزا آقاخان صفوت‌المُلک تنها پسر میرزا مهدی (محمدعلی) حکیم الهی فرزند میرزا عبدالله اشیک آقاسی‌باشی پسر میرزا محمدعلی نوهٔ میرزا مهدی استرآبادی وقایع‌نگار دربار نادرشاه افشار بود. نسب میرزا مهدی استرآبادی هم بر اساس شجره‌نامه خانوادگی به خواجه نصیر طوسی می‌رسید. در این خانواده آموزش موسیقی به‌طور موروثی صورت می‌گرفت. برادر کوچک‌تر او یوسف صفوت نخستین قهرمان و نخستین استاد ملی شطرنج ایران بود.
وی یادگیری سه‌تار را نزد پدر (علی‌اصغر صفوت) آغاز کرد و به دلیل نشست و برخاست پدرش با اهالی هنر، از جمله حبیب سماعی در ۱۶ سالگی (سال ۱۳۲۳) نزد وی رفت و سنتور را نزدش آموخت. از سال ۱۳۲۶ تا سال ۱۳۳۶ به تکمیل نوازندگی سه‌تار و سنتور نزد ابوالحسن صبا اقدام نمود به نحوی که بعدها صبا در جایی از وی به عنوان یکی از بهترین شاگردان خود یاد کرد که درکی دقیق و ظریف از موسیقی ایرانی دارند. در سال ۱۳۳۲ به اخذ درجه لیسانس حقوق از دانشکده حقوق دانشگاه تهران نائل آمد. در اواخر سال ۱۳۳۹ برای تدریس در مرکز مطالعات موسیقی شرقی در انستیتو موسیقی‌شناسی سوربن به فرانسه رفت. در اولین بازگشتش به ایران در سال ۱۳۴۲، ازدواج نمود و برای تکمیل تحصیلات و تحقیقاتش مجدداً به فرانسه بازگشت. در سال ۱۳۴۴ از دانشکده حقوق دانشگاه پاریس، دکترا در حقوق بین‌الملل گرفت و در همین سال به ایران بازگشت. و از سال ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۸ به تحقیق در ردیف موسیقی سنتی ایران و تکمیل سه‌تار در محضر محمد ایرانی مجرد اشتغال ورزید.
تدریس موسیقی

وی از سال ۱۳۳۸ به تدریس در زمینه‌های نوازندگی سنتور و سه‌تار، ردیف موسیقی ایرانی، آکوستیک موسیقی، تاریخ موسیقی ایران، شناخت موسیقی، آشنایی با موسیقی شرقی، فلسفه موسیقی ایرانی، تجزیه و تحلیل موسیقی ایرانی، موسیقی و اسلام، بررسی رسالات کهن موسیقی ایران و… در مراکز زیر پرداخت:
هنرستان موسیقی ملی، تهران، ۱۳۳۹–۱۳۳۸
مرکز مطالعات موسیقی شرقی، وابسته به انستیتو موزیکولوژی پاریس، دانشگاه سوربن، ۱۳۴۴–۱۳۳۹
دانشکده هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، ۱۳۷۶–۱۳۴۵
هنرکده موسیقی ملی، تهران، ۱۳۶۰–۱۳۵۸
دانشکده موسیقی دانشگاه هنر، تهران، ۱۳۵۸ تاکنون
دانشکده تلویزیون و سینما، تهران، ۱۳۵۶–۱۳۵۹
دانشکده میراث فرهنگی (تهران)، ۱۳۶۹
بسیاری از استادان فعلی موسیقی از آموزش‌های وی بهره‌مند شده‌اند.
مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران

داریوش صفوت در سال ۱۳۴۷ مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران وابسته به سازمان رادیو تلویزیون وقت را بنیان نهاد و تا سال ۱۳۵۹ مدیریت آن را برعهده داشت. این مرکز در گسترش موسیقی اصیل ایران و پرورش موسیقی‌دانان جوان سهم به‌سزایی داشته‌است.
وی هم‌چنین کنسرت‌های متعددی در اقصی نقاط جهان اجرا کرده‌است.
عضویت‌ها و نشان‌ها

استاد بازنشسته پایه ۱۵ دانشگاه هنر و دانشگاه تهران
استاد نمونه دانشگاه‌های ایران
مدیر مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایرانی، وابسته به سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۹
مدیر سابق گروه موسیقی دانشگاه تهران
مدیر سابق گروه موسیقی دانشگاه هنر
سرپرست سابق کارگاه موسیقی کودکان و نوجوانان در صدا و سیما از ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۲
مدیر سابق گروه هنر در مرکز نشر دانشگاهی
عضو انجمن آکوستیک‌دانان ایران ۱۳۵۷/۱۹۷۸
عضو انجمن فلسفه ایران ۱۳۵۵/۱۹۷۶
عضو «پیوسته» فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران
داریوش صفوت در سال ۱۳۸۵ موفق به دریافت نشان «شوالیه هنر و ادب» Chevalier De L'ordre Des Arts et Des Letters گردید که بالاترین نشان هنری کشور فرانسه است.
شاگردان سرشناس

مجید کیانی
پرویز مشکاتیان
حسین علیزاده
پریسا
لوید میلر
هما سادات افسری
نورالدین رضوی سروستانی
اظهارات دیگران

محمد ایرانی مجرد، هنگام نوازندگی داریوش صفوت نمی‌توانست سکوت کند، و تحسین بی‌اختیار بر لبانش جاری می‌شد. البته او برای تحسین دکتر صفوت به این‌جا توقف نکرده و گفته بود: من اگر فرزندی داشتم بیشتر از صفوت دوستش نداشتم.
سودابه فضائلی در مقاله‌ای که به مناسبت هشتادسالگی داریوش صفوت به چاپ رسیده بود، او را «حکیم موسیقی» نام نهاد.
پرویز مشکاتیان: «من به عنوان کسی که سال‌ها در محضر استاد داریوش صفوت به تلمذ نشسته‌ام، بی‌هیچ گمانی بر آنم که ایشان از برگزیدگان خداوند هستند. از شهر جانان‌اند و از تبار راستینان این سرزمین، بی‌هیچ اغراقی… او همیشه صحبت از جایگاه معنوی هنرمند، اخلاق هنرمند و واصل شدن به مبدأ و مأخر و مرکز زیبایی‌ها، به طریق اولی چشم‌پوشی از مادیات و ملموسات دنیا می‌کرد». (بانی فیلم، ۱۰ آذر ۸۲ صفحه ۹)
جلال ذوالفنون: «دکتر صفوت شخصیتی است مرکب از دانش و هنر و اخلاق، همراه با قلبی آکنده از عشق و ایمان به موسیقی ایرانی که مدام در تپش است». (بانی فیلم، ۱۰ آذر ۸۲ صفحه ۹)
پریسا: «استاد صفوت فقط معلم من نبود بلکه پدر هنری‌ام بود و هرچه از موسیقی دارم از او دارم. او در موسیقی دستم را گرفت. چه در زمینه موسیقی و چه در زمینه معنویت و اخلاق زنده یاد صفوت، کسانی که بضاعت علمی دارند باید از او صحبت کنند، چرا که موسیقی از دیدگاه او تنها صوت، ملودی و ردیف نبود موسیقی برای او ابزاری برای توجه به عالمی دیگر بود، ابزاری برای درخود فرو رفتن و تزکیه نفس بود.»
مهدی آذرسینا: «دکتر صفوت اندیشمندی است که در اثر سال‌ها ریاضت و تعمق برای درک زیربنا و اصول موسیقی دستگاهی ایران، به جایگاهی پرقدر و بالا دست یافت… در تمام رشته‌های موسیقی کسانی تربیت شدند که بعدها زمام اشاعهٔ موسیقی نوین ایران را به عهده گرفتند… و این همه اتفاق نمی‌افتاد، مگر به همت جناب استاد داریوش صفوت». (بانی فیلم، ۱۰ آذر ۸۲ صفحه ۹)
داوود گنجه‌ای: «من از دکتر صفوت مطالب اخلاقی بسیاری آموخته‌ام، وی مرتب برای ما از اخلاق و دوستی‌های عارفانه می‌گفت». (بانی فیلم، ۱۰ آذر ۸۲ صفحه ۹)
مجید کیانی: «مهم‌ترین نکته‌ای که در آموزش‌های ایشان رعایت می‌شد، اهمیت دادن به معنویت در هنر موسیقی بود، تا ما جوان‌های قدیم را به این سو بکشاند، که برای حفظ موسیقی ایرانی، اخلاق از همه مهم‌تر است. تا این هنر بتواند جایگاه معنوی خودش را بیابد». (بانی فیلم، ۱۰ آذر ۸۲ صفحه ۹)
آثار

رساله «عرفان و موسیقی ایران» به زبان فارسی، تهران ۱۳۴۸ (۱۹۶۹ میلادی)
ترجمه انگلیسی رساله «عرفان و موسیقی ایران»، چاپ نیویورک ۱۹۸۵ میلادی (۱۳۴۶)
ترجمه فرانسوی رساله «عرفان و موسیقی ایران» با اضافات، پاریس ۱۹۸۸ میلادی (۱۳۶۷)
پژوهشی کوتاه دربارهٔ استادان موسیقی ایران و الحان موسیقی ایرانی به زبان فارسی، تهران ۱۳۵۰ (۱۹۷۱ میلادی).
تصحیح و چاپ «رساله موسیقی» بنایی به اتفاق استاد تقی بینش به زبان فارسی، تهران ۱۳۶۸ (۱۹۸۹ میلادی)
بخش پایانی کتاب «هنر موسیقی ایران» به زبان انگلیسی، واشینگتن ۱۹۹۱ میلادی (۱۳۷۰)
کتاب موسیقی ایران به زبان فرانسه به اتفاق نلی کارن (Nelly Caron)، این کتاب در سال ۱۹۶۶ میلادی (۱۳۴۵) تحت نظارت شورای بین‌المللی و موسیقی یونسکو در پاریس چاپ شده‌است.
کتاب هشت گفتار دربارهٔ فلسفه موسیقی به زبان فارسی، تاریخ چاپ ۱۳۸۶ انتشارات نیک
کتاب هشت گفتار دربارهٔ فلسفه موسیقی ۲ به زبان فارسی، تاریخ چاپ ۱۳۹۱ انتشارات ارس.
کتاب هشت گفتار دربارهٔ فلسفه موسیقی ۳ به زبان فارسی، تاریخ چاپ ۱۳۹۱ انتشارات ارس
کتاب هشت گفتار دربارهٔ فلسفه موسیقی ۴ به زبان فارسی، تاریخ چاپ دوم ۱۳۹۸ انتشارات ارس
کتاب هشت گفتار دربارهٔ فلسفه موسیقی ۵ به زبان فارسی، تاریخ چاپ دوم ۱۳۹۸ انتشارات ارس
هم‌چنین از وی دو اجرای سه‌تار و سنتور به صورت کاست در داخل ایران قابل دسترسی است نشر سروش.
کتاب ۱۲۴ قطعهٔ برگزیده از موسیقی کلاسیک ایران، چاپ دوم ۱۳۹۸ انتشارات ماهور.
سی‌دی ۱۲۴ قطعهٔ برگزیده از موسیقی کلاسیک ایران (۶ سی‌دی) ۱۳۹۲ انتشارات ماهور.
سی‌دی بدیهه‌پردازی ۱ (سه‌تار داریوش صفوت) ۱۳۸۸ موسسه فرهنگی صداخانه معاصر.
سی‌دی بدیهه‌پردازی  ۲ (سه‌تار داریوش صفوت) ۱۳۹۰ موسسه فرهنگی صداخانه معاصر.
سی‌دی بدیهه‌پردازی ۳ (سنتور داریوش صفوت) ۱۳۹۰ موسسه فرهنگی صداخانه معاصر.
سی‌دی بدیهه‌پردازی ۴ (سه‌تار داریوش صفوت) ۱۳۹۰ موسسه فرهنگی صداخانه معاصر.
سی‌دی بدیهه‌پردازی ۵ (سنتور داریوش صفوت) ۱۳۹۱ موسسه فرهنگی صداخانه معاصر.
درگذشت

داریوش صفوت ساعت ۱۲:۱۰ بامداد روز سه‌شنبه ۲۷ فروردین ۱۳۹۲ در شهرک دهکده فردیس کرج و در منزل شخصی درگذشت. پیکر وی در بهشت سکینه به خاک سپرده شد.
مزار صفوت در بهشت سکینه کرج
دانشکده طب سنتی ایرانی تهران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: سراسری (دولتی)
بنیانگذاری شده: ۱۳۸۶
رئیس: روجا رحیمی
موقعیت: تهران
وبگاه: وبگاه رسمی
دانشکده طب سنتی دانشگاه علوم پزشکی تهران اولین دانشکده طب سنتی ایران است.
گروه‌های آموزشی

گروه آموزشی طب ایرانی
گروه آموزشی داروسازی سنتی
گروه آموزشی تاریخ پزشکی
تاریخچه

مقدمات راه اندازی و تصویب رشته طب سنتی در سال ۱۳۸۵ در وزارت بهداشت فراهم گردید. چهار دانشگاه علوم پزشکی تهران، علوم پزشکی شهید بهشتی، علوم پزشکی ایران و شاهد برای جذب دانشجو اعلام آمادگی کردند. اولین دانشکده طب سنتی ایران در دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۳۸۶ افتتاح شد.
سید علاءالدین حسین

| سید علاءالدین حسین | سید علاءالدین حسین |
| --- | --- |
حرم امامزاده سید علاء الدین حسین: حرم امامزاده سید علاء الدین حسین
درگذشت: ۲۰۲ قمری
مدفن: آستانه (شیراز)
عنوان: سید علاء الدین حسین، حسین کوچک
همسر: خدیجا بنت اسد
والدین: موسی کاظم (پدر) ام بنین نجمه (مادر)
خویشاوندان: فرزند موسی بن جعفر و برادر علی بن موسی
حسین بن موسی ملقب به سید علاء الدین حسین و معروف به حسین کوچک فرزند موسی کاظم برادر علی بن موسی الرضا و احمد ابن موسی می‌باشد. او در سال ۲۰۲ قمری (اواخر قرن دوم هجری) از مدینه راهی توس بود که در شیراز به قتل رسید. بنا بر نقل بعضی از علمای انساب مرقد وی در طبس بنام امامزاده حسین بن موسی کاظم مشهور است.
آرامگاه

بنای اصلی آرامگاه در زمان اتابکان در اواخر قرن هفتم یا اوایل قرن هشتم هجری قمری ساخته شده است. گنبد در سال ۱۳۲۹ بر اثر حوادث متعدد برداشته و در سال ۱۳۳۱ به وسیله مشیرالملک (میرزا ابوالحسن خان) گنبدی با اسکلت فلزی بر روی آن نصب گردید.
آرامگاه > وضعیت آرامگاه در حال حاضر

آرامگاه در محله آستانه در جنوب شرقی بافت تاریخی شیراز قرار دارد. گنبد کنونی با کاشی‌های معرق پوشیده شده است که بر آن به خط ثلث طلایی و بر زمینه آبی سوره مزمل نوشته شده است.
عبدالتواب بالاکرزی

| عبدالتواب بالاکرزی | عبدالتواب بالاکرزی |
| --- | --- |
وزیر تحصیلات عالی افغانستان: وزیر تحصیلات عالی افغانستان
دوره مسئولیت ۲۰۱۹ – ۲۰۲۰: دوره مسئولیت ۲۰۱۹ – ۲۰۲۰
رئیس‌جمهور: محمداشرف غنی
پس از: نجیب الله خواجه عمری
پیش از: عباس بصیر
معین علمی تحصیلات عالی: معین علمی تحصیلات عالی
دوره مسئولیت ۲۰۲۰ – تاکنون: دوره مسئولیت ۲۰۲۰ – تاکنون
رئیس‌جمهور: محمداشرف غنی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲ مهٔ ۱۹۷۷ ‏(۴۷ سال) قریه بالاکرز، ولسوالی دامان، ولایت قندهار، پادشاهی افغانستان
ملیت: افغانستان
محل تحصیل: دانشگاه کندهار انستیتوت تکنالوژی آسیایی
عبدالتواب بالاکرزی (زاده: ۱۳۵۶ ولسوالی دامان، ولایت قندهار) سیاستمدار افغانستانی است که به‌عنوان  وزیر تحصیلات عالی افغانستان خدمت کرده‌است.
بالاکرزی دوره مکتب را در کابل فرا گرفته است، وی لیسانسش را در رشته انجنیری سیول از دانشگاه کندهار و ماستریش را در رشته انجنیری و مدیریت منابع آب از انستیتوت تکنالوژی آسیایی واقع در شهر بانکوک تایلند در سال ۲۰۱۰ گرفته‌است.
او از سال ۱۳۸۵ بدینسو مدت ۶ سال به‌عنوان عضو هیئت علمی دانشکده انجنیری دانشگاه کندهار، مدت ۳ سال معین علمی دانشکده محیط زیست دانشگاه کابل و مدت ۱۶ ماه به‌عنوان سرپرست وزارت تحصیلات عالی خدمت کرده‌است.
عبدالتواب بالاکرزی در بیش از ۸۰ اجلاس بین‌المللی در چهار براعظم جهان در بخش‌های رهبریت در تحصیلات عالی، تضمین کیفیت، تجدید و انکشاف نصاب درسی، تحقیقات علمی، خدمات محصلان، ایجاد و انکشاف روابط میان داننشگاه‌ها، مراکز علمی منطقه و جهان و دیگر امور مهم مربوط به تحصیلات عالی اشتراک فعال نموده‌است. به همین ترتیب در تعدادی زیادی از برنامه‌های ارتقای ظرفیت داخلی اشتراک فعال داشته‌است.
وی از جانب مقام عالی ریاست جمهوری اسلامی افغانستان مدال وزیر محمد اکبر خان را دریافت نموده است.
خسرو امیرصادقی

| خسرو امیرصادقی | خسرو امیرصادقی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: امیرخسرو امیرصادقی
زادهٔ: ۲۰ آذر ۱۳۲۹ قائم‌شهر، مازندران، ایران
درگذشت: ۲۳ تیر ۱۴۰۲ (۷۲ سال)
پیشه: بازیگر تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۴۰۲–۱۳۴۱
همسر: فائزه
فرزندان: امیرشروین-شیرین-محمدرضا امیرصادقی
خسرو امیرصادقی (۲۰ آذر ۱۳۲۹ – ۲۳ تیر ۱۴۰۲) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ اهل ایران بود. او در فیلم‌های مسافران مهتاب و رانده شده و همچنین در سریال پایتخت ۵ و پایتخت ۶ نقش آفرینی داشته‌است.
زندگی‌نامه

خسرو امیرصادقی معروف به امیرخسرو در ۲۰ آذر ۱۳۲۹ در قائم‌شهر به دنیا آمد. وی از کودکی عاشق بازیگری بود و از حدود ۱۲ سالگی بر روی صحنه تئاتر هنرنمایی می‌کرد تا وقوع انقلاب و بسته شدن تمامی تئاترها مخصوصاتئاترهای لاله زار که باعث ورود او به عرصه سینما شد.[نیازمند منبع]
او فعالیت سینمایی خود را بعد از انقلاب ایران با بازی در فیلم سرنوشت سازان به کارگردانی جهانگیر جهانگیری در سال ۱۳۵۷ آغاز کرد. پس از آن در فیلم‌های زیادی به‌عنوان بازیگر، تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار، ایفای نقش نمود. فرزندان او نیز بازیگری و تهیه‌کنندگی را دنبال کرده‌اند. دومین پسر او (محمدرضا امیرصادقی)از کودکی در مسافران مهتاب در نقش مش حسین آقا وارد سینما شدو پسر اول او امیرشروین به تهیه‌کنندگی سینما مشغول هست و شیرین امیرصادقی دختر ایشان در صدا پیشگی مشغول به فعالیت می‌باشد.
خسروامیرصادقی در ۲۳ تیر ۱۴۰۲ بر اثر بیماری ریوی درگذشت. و در ۲۵ تیر در در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.
فیلم‌شناسی > بازیگر

پایتخت ۶ (۱۳۹۹)
پایتخت (فصل ۵) (۱۳۹۷)
خوب بد زشت (۱۳۹۳)
بازنشسته‌ها (۱۳۹۱)
سالهای مشروطه (۱۳۸۸)
بله برون(۱۳۸۲)
سهراب(۱۳۷۸)
عشق طاهر (۱۳۷۸)
ساده‌لوح (۱۳۷۰)
شتاب‌زده (۱۳۷۰)
شقایق (۱۳۷۰)
رانده شده (۱۳۶۸)
بهار در پاییز (۱۳۶۶)
محکومین (۱۳۶۶)
مسافران مهتاب (۱۳۶۶)
ترنج (۱۳۶۵)
تفنگ شکسته(۱۳۶۴)
گردباد (۱۳۶۴)
آشیانه مهر (۱۳۶۳)
برگ و باد (۱۳۶۳)
حادثه (۱۳۶۳)
سیاه راه(۱۳۶۳)
مزدوران (۱۳۶۳)
مشت (۱۳۶۳)
حسام‌الدوله (بی‌خبر) (۱۳۶۳)
بازجویی یک جنایت (۱۳۶۲)
تفنگدار (۱۳۶۲)
سردار جنگل (۱۳۶۲)
ملخ زدگان (۱۳۶۲)
میرزا کوچک خان (۱۳۶۲)
نقطه ضعف (۱۳۶۲)
سرنوشت سازان (۱۳۵۷)
فیلم‌شناسی > تهیه‌کننده

شتابزده (۱۳۷۰)
کلید ازدواج (۱۳۷۶)
از صمیم قلب (۱۳۷۹)
بله‌برون (۱۳۸۲)
پسر تهرانی (۱۳۸۷)
اتوره سوتساس

| اتوره سوتساس | اتوره سوتساس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۷ اینسبروک، اتریش-مجارستان
درگذشت: ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ (۹۰ سال) میلان، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه(ها): معمار و طراح صنعتی
سبک: گروه ممفیس
اتوره سوتساس (به انگلیسی: Ettore Sottsass) (زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۷ میلادی – درگذشتهٔ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ میلادی) طراح ایتالیایی قرن بیستم بود که به دلیل طراحی مبلمان، جواهرات، شیشه، چراغ، لوازم خانگی و اداری و همچنین طراحی و ساخت بناها و فضاهای داخلی متعدد که اغلب با رنگ‌های تند تعریف می‌شوند، شهرت داشت.
اوایل زندگی

سوتساس در شهر اینسبروک در اتریش غربی به دنیا آمد و در تورین بزرگ شد؛ جایی که پدرش که وی نیز اتوره نام داشت، معمار بود. سوتساسِ پدر عضو گروه معماری مدرنیستی به نام «جنبش ایتالیایی برای معماری منطقی» (MIAR) بود که توسط جوزپه پاگانو رهبری می‌شد.
سوتساسِ جوان در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۹ میلادی با مدرک معماری فارغ‌التحصیل شد.
پس از تهاجم آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار به ایتالیا، سوتساس در دستهٔ مونته‌روزا [بخشی از حزب فاشیست جمهوری سوسیالیستی ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی] نام‌نویسی کرد تا در کوه‌ها و در کنار ارتش هیتلر بجنگد. (سوتساس ماجراهای خود را به عنوان یک ستوان بخش مونته‌روزا در زندگی‌نامهٔ خود با عنوان نگاشته در شب (Scritto di Notte) توسط انتشارات آدلفی منتشر نموده‌ است).
سوتساس پس از حضور در ارتش، شرکت معماری و طراحی خود را در میلانِ ایتالیا افتتاح کرد. در آنجا او شروع به طراحی مبلمان کرد و رنگ‌ها، الگوها و اشکال مختلف را آزمایش کرد. آثار او غالباً بواسطهٔ اشیاء عجیب و غریب رنگارنگش با فرهنگ پاپ قرابت داشت. قطعات او اغلب از شیشه و سرامیک ساخته می‌شد.
گروه ممفیس

گفتار اصلی: گروه ممفیس
با ظهور گروه‌های جدید («ابزارهای جهانی»، «آرکیزوم»، «سوپراستودیو»، «اوفو»، «ززیگوراتا»، «۹۹۹۹» و...) به‌ طور اتفاقی بسیاری از این گروه‌ها در این مسیر احیاء نوین/قدیمیِ دست‌سازه‌ها به عنوان یک عرصهٔ جدید برای تجربه و تجدید خلاقیت، مشغول به فعالیت شدند. در اکتبر ۱۹۸۰ میلادی، سوتساس با دو پیشنهاد روبرو شد؛ یکی از سوی رنزو بروگولا، دوست قدیمیِ عزیز و نجار که از او خواست که عزم خود را «برای ساختن چیزی شبیه به دوران خوب گذشته» جزم کند و دیگری از طرف ماریو و برونلا گودانی صاحبان گالری طراحی میلانو، که از او خواستند «مبلمان جدید» را برای گالری ایشان ایجاد کند.
اتوره سوتساس گروه ممفیس را در ۱۱ دسامبر ۱۹۸۰ میلادی در میلان تأسیس کرد. [در جلسه‌ی افتتاحیه‌ی گروه آهنگی از باب دیلن با عنوان: *(Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again) پخش شد.]
این گروه از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۸ میلادی فعال بود. گروه ممفیس در واکنشی علیه وضعیت موجود ایجاد شد. سوتساس تفکر گروه را حولِ محور «رادیکال، شوخ و تکان‌دهنده» متمرکز کرد؛ اساساً بدون توجه به آنچه در آن زمان «خوب» در نظر گرفته می‌شد. اشکال هندسی دقیق و جسورانهٔ آرت دکو، پالت‌های رنگارنگ هنر پاپ و زمینه‌های پر زرق و برق کیچ از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی الهام بخش کار آنها بود. لایه‌های رنگارنگ و موزائیک کاری‌ها معمولاً در کار آنها یافت می‌شد و در طراحی کف، میزها و چراغ‌ها گنجانده می‌شد.
سوتساس تکنیک چاپ ویژهٔ خود را نیز ابداع کرد. این تکنیک چاپ اسکوئیگلز (Squiggles Print) بود که به عنوان چاپ باکتریو (Bacterio Print) نیز شناخته می‌شود. برای چاپ، سوتساس از اشکال و بافت سطوح یک معبد بودایی در مادورایِ هند الهام گرفت، سپس این جزئیات را به شیوهٔ مجرد یا انتزاعی در هم تنید و آن را باکتریو نامید. سپس از این الگوها در طراحی مبلمان به عنوان روکش و منسوجات استفاده شد.
به اختصار می‌توان گفت که گروه ممفیس یک گروه پست مدرنِ معماری و طراحی بود که توسط سوتساس در میلان ایتالیا تأسیس شد. تمرکز این گروه به شدت بر طراحی مبلمان با تأکید بر انواع غیرمتعارف بود. طراحان این گروه بواسطهٔ استفاده از فرم‌های جسورانه و قطعات درخشان با رنگ‌های متضاد به شهرت رسیدند. در آن زمان، مبلمان صرفاً کاربردی بود؛ با این حال، گروه ممفیس با طرح‌های افراطی و بسیار تزئینی خود به دنبال اثبات خلاف این دیدگاه بودند. آنها با درهم ریختن تعاریف معمول، قطعات روزمره را مفرح کردند و آنها را به آثار هنری تبدیل کردند. بسیاری از منتقدین معتقد بودند که این روندی است که دوام نخواهد آورد. ایده‌های غیرمتعارف آنها بحث‌برانگیز بود اما امروزه به‌طور گسترده‌ای شناخته شده و مورد استقبال قرار گرفته‌است. این آثار همچنان در سراسر جهان تأثیرگذار هستند و می‌توان آن‌ها را در موزه‌های سراسر جهان از جمله: مؤسسه هنر شیکاگو، موزه طراحی در کِنزینگتون لندن، موزه هنر مدرن در نیویورک و بسیاری دیگر مشاهده کرد.
استودیو طراحی سوتساس

از آنجایی که جنبش ممفیس در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی به خاطر انرژی و زرق و برق فراوان توجه جهانیان را به خود جلب کرد، اتوره سوتساس شروع به گردآوری یک شرکت بزرگ مشاور طراحی کرد که او آن را سوتساس آسوچاتی (به ایتالیایی: Sottsass Associati) نامید. سوتساس آسوچاتی در سال ۱۹۸۰ میلادی تأسیس شد و امکان معماری در مقیاس قابل توجه و همچنین طراحی برای صنایع بزرگ بین‌المللی را فراهم کرد. علاوه بر اتوره سوتساس، سایر بنیانگذاران آن آلدو چیبیچ (Aldo Cibic)، مارکو مارابلی، ماتئو تون و مارکو زانینی بودند. بعداً یوهانا گراواندر، مارکو سوزانی و مایک رایان نیز به این شرکت پیوستند. در سال ۱۹۸۵ میلادی، سوتساس گروه ممفیس را ترک کرد تا روی آسوچاتی تمرکز کند.
سوتساس آسوچاتی عمدتاً در حیطه‌های گوناگون معماری و همچنین طراحی فروشگاه‌ها و نمایشگاه‌های زنجیره‌ای برای شرکت اسپریت، طراحی محصولات هویتی برای شرکت آلسی، طراحی نمایشگاه‌ها، فضاهای داخلی، لوازم الکترونیکی مصرفی در ژاپن و انواع مبلمان فعالیت کرد. این استودیو بر اساس راهنمایی‌های فرهنگی اتوره سوتساس و فعالیت انبوهی از همکاران جوان [که اغلب پس از مدتی آنجا را ترک می‌کردند تا استودیوهای خود را تأسیس کنند] بنا شد. سوتساس آسوچاتی امروزه در لندن و میلان مستقر است و به حفظ وظایف، فلسفه و فرهنگ استودیو ادامه می‌دهد.
این استودیو با اعضای سابق ممفیس از جمله: یوهانا گراواندر معمار و جیمز اروین طراح صنعتی به فعالیت خود ادامه می‌دهد و برای شرکت‌های بزرگی مانند: اپل، فیلیپس، زیمنس، زانوتا، فیات و آلسی کار می‌کند و همچنین طراحی داخلی تمام خرده‌فروشی‌های اسپریت (هولدینگ اسپریت) را انجام می‌دهد.
دستاوردهای قابل توجه در طراحی

ماشین‌تحریر ولنتاین، اولیوتی، ۱۹۶۹ میلادی.
کابینت سوپرباکس، پولترونوا، ۱۹۶۶ میلادی.
آینه توت‌فرنگی فوق‌العاده (اولترافراگولا)، پولترونوا، ۱۹۷۰ میلادی.
چراغ تاهیتی، گروه ممفیس، ۱۹۸۱ میلادی.
میوه‌خوری مورمانسک، گروه ممفیس، ۱۹۸۲ میلادی.
قفسه کتاب کارلتون، گروه ممفیس، ۱۹۸۱ میلادی.
قفسه کتاب مالابار، گروه ممفیس، ۱۹۸۱ میلادی.
کابینت کازابلانکا، گروه ممفیس، ۱۹۸۱ میلادی.تلفن بزرگ، ۱۹۸۶ میلادی.
صندلی خاویار دوست ندارید دوشیزه، ۱۹۸۷ میلادی.
گالری آپولودورو، ساعت نمایش داده شده، رویداد هفتم ساعت معماران، با مایکل گریوز، هانس هولی، آراتا ایسوزاکی، پائولو پورتوگسی، نقاشی‌ها از: پائولو سالواتی، رم، ۱۹۸۷ میلادی.
مجموعه خاطرات چین، گالری مورمن‌ها، ۱۹۹۶ میلادی.
صندلی ماندارین، نول، ۱۹۸۶ میلادی.
آثار شیشه‌ای برای ونینی.
آثار شیشه‌ای برای CIRVA.
میلان نو - سرویس قاشق و چنگال که با دستیاری آلبرتو گوتسی در سال ۱۹۸۷ میلادی برای آلسی طراحی شد. برندهٔ شانزدهمین جایزهٔ «پرگار طلا» در سال ۱۹۹۱ میلادی.
مجموعه تورگی، آلسی، ۱۹۸۹ میلادی.
دستاوردهای قابل توجه در معماری

فروشگاه فیوروچی، ۱۹۸۰ میلادی.
نمایشگاه اسپریت، دوسلدورف، ۱۹۸۵ میلادی.
نمایشگاه اسپریت، زوریخ، ۱۹۸۵ میلادی.
نمایشگاه اسپریت، هامبورگ، ۱۹۸۵ میلادی.
ساختمان، مارینا دی ماسا، ۱۹۸۵ میلادی.
نمایشگاه آلسی، میلان، ۱۹۸۵ میلادی.
خانه گرگ، ریجوی (کلرادو)، ۱۹۸۵ میلادی با یوهانا گراواندر.
بار زیبیبو، فوکوئوکا، ۱۹۸۹ میلادی.
خانه اولابوئناگا، مائوئی، ۱۹۸۹ میلادی با یوهانا گراواندر.
خانه چِی، امپولی، ۱۹۸۹ میلادی.
خانه بیشوفبرگر، زوریخ، ۱۹۸۹ میلادی با یوهانا گراواندر.
موزه هنرهای معاصر، راونا، ۱۹۹۲ میلادی.
خانه گِلا، رم، ۱۹۹۳ میلادی.
خانه سبز، لندن، ۱۹۹۳ میلادی.
قایق موتوری آمازون اکسپرس، ۱۹۹۴ میلادی.
استراحتگاه گلف و باشگاه، ژاوکینگ، ۱۹۹۴ میلادی.
فرودگاه مالپنسا، میلان، ۱۹۹۴ میلادی.
خانه نانون، لنکان، ۱۹۹۵ میلادی.
خانه ون ایمپ، سن-لیووانزوتم، ۱۹۹۶ میلادی با یوهانا گراواندر.
اتاق انتظار آلیتالیا، ۱۹۹۷ میلادی.
خانه پرنده، لنکان، ۱۹۹۸ میلادی با یوهانا گراواندر.
جزیره روپونگی، توکیو، ۲۰۰۴ میلادی.
خانه ورزش، نانجینگ، ۲۰۰۴ میلادی.
دروازه‌های ورودی گالری دبلیو. کیت و جانت کلوگ در محوطه دانشگاه ایالتی پلی‌تکنیک کالیفرنیا، پومونا، ۱۹۹۵ میلادی.