stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محملیان
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۵ نفر (۸ خانوار) بوده است.
محمد احدی

| امیر محمد احدی | امیر محمد احدی |
| --- | --- |
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
شاخه نظامی: ارتش جمهوری اسلامی ایران
درجه: سرتیپ
یگان: نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران
فرماندهی: وابسته نظامی ایران در فرانسه وابسته نظامی ایران در ترکیه
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق
محمد احدی سرتیپ ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که هم‌اکنون به‌عنوان معاون همکاری‌های بین‌المللی ستاد کل نیروهای مسلح فعالیت می‌کند.
وی از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ وابسته نظامی ایران در فرانسه بود و از ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۱ به‌عنوان وابسته نظامی ایران در ترکیه فعالیت می‌کرد. احدی در سال ۱۳۹۶ به وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح منتقل شد و در فاصله سال‌های ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ معاون امور بین‌الملل وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح بود. او در سال ۱۴۰۰ به ستاد کل نیروهای مسلح منتقل شد و از سال ۱۴۰۲ معاون همکاری‌های بین‌المللی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح است.
انریکه آدولفو خیمنز

| انریکه آدولفو خیمنز | انریکه آدولفو خیمنز |
| --- | --- |
رئیس‌جمهور پاناما: رئیس‌جمهور پاناما
دوره مسئولیت ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵ – ۷ اوت ۱۹۴۸: دوره مسئولیت ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵ – ۷ اوت ۱۹۴۸
معاون رئیس‌جمهور: ارنستو دا لا گواردیا رائول خیمنز
پس از: ریکاردو آدالفو د لا گواردیا آرانگو
پیش از: دومینگو دیاز آروسمنا
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Enrique Adolfo Jiménez Brin ۸ فوریهٔ ۱۸۸۸ پاناماسیتی
درگذشته: ۲۸ آوریل ۱۹۷۰ (۸۲ سال) پاناماسیتی
ملیت: پاناما
حزب سیاسی: National Liberal Party
تخصص: Politician, ambassador
انریکه آدولفو خیمنز (انگلیسی: Enrique Adolfo Jiménez; زاده ۸ فوریهٔ ۱۸۸۸ – درگذشته ۲۸ آوریل ۱۹۷۰) دیپلمات و سیاستمدار اهل پاناما بود. وی از ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵ تا ۷ اوت ۱۹۴۸ رئیس‌جمهور پاناما بود.
انریکه آدولفو خیمنز در ۲۸ آوریل ۱۹۷۰، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
مشاع سیه‌آباد

| مشاع سیه‌آباد | مشاع سیه‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: سراوان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: حومه
جمعیت: ۲۳ نفر 
مشاع سیه‌آباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان حومه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
مصطفی‌پاشا

مصطفی پاشا
مصطفی‌پاشا یا لل‍ه‌پاشا (زاده ۱۵۰۰ و درگذشته ۷ مه ۱۵۸۰ میلادی) صدراعظم و سردار بوسنیایی‌تبار امپراتوری عثمانی بود. وی در سال ۱۵۷۸ در زمان پادشاهی شاه محمد خدابنده به ایران حمله کرد و موجبات نبرد چلدر را فراهم کرد.[نیازمند منبع]
عزل از منصب فرماندهی سپاه

سلطان مراد سوم سلطان عثمانی چون در سال ۹۸۷ قمری (۱۵۷۹ میلادی) خبر یافت که سرزمین شروان بار دیگر به دست سپاهیان قزلباش افتاده و عثمان پاشا به قلعه دربند (دمور قاپا) گریخته و عادل‌گرای خان تاتار گرفتار گشته است، مصطفی پاشا (لل‍ه‌پاشا) را از فرماندهی سپاه عثمانی معزول ساخت و سنان پاشا از سرداران عثمانی را به جای وی منصوب کرد.[نیازمند منبع]
رنه کوس

| رنه کوس | رنه کوس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ مهٔ ۱۹۱۳ پاریس
درگذشت: ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶ (۹۳ سال)
ملیت:  فرانسه
تحصیلات:  مدرسه آلزاس  دبیرستان جانسون دو سایلی  دانشکده پزشکی دانشگاه پاریس 
پیشه: پزشک
شناخته‌شده برای: پیوند کلیه
حرفه پزشکی: حرفه پزشکی
حرفه: جراح
مؤسسه‌ها: مدیریت چندین بخش اورولوژی در بیمارستان‌های پاریس
تخصص: متخصص پزشکی مجاری ادراری
جوایز:  مدالِ صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه)  نشان شایستگیِ لژیون دونور  نشان ملی لیاقت  جایزه مداوار 
 :  
رنه کوس ((به فرانسوی: René Küss)؛ ۳ مهٔ ۱۹۱۳ – ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶ (۹۳ سال)) استاد پزشکی مجاری ادراری و جراح اهل فرانسه بود. شهرت وی به دلیل پیشگامی در پیوند کلیه است. او در سال ۰۱۹۷۱ ۱۹۷۱ اولین انجمن علمی پزشکی پیوند در اروپا (به فرانسوی: La Société Francaise de Transplantation) را تأسیس نمود.
رنه که عضو آکادمی ملی پزشکی (فرانسه) است در سال ۰۲۰۰۲ ۲۰۰۲ بالاترین نشان علمی در زمینه پیوند (جایزه مداوار) را دریافت کرد.
اوایل زندگی و تحصیل

رنه کوس در ۳ مهٔ ۱۹۱۳ در خانواده ای پروتستان از اهالی منطقه آلزاس متولد شد و همراه با ارزش‌های اخلاقی و اصول مسئولیت پذیری رشد کرد. او فرزند یک جراح برجسته و ثروتمند بود که زمانی ریاست آکادمی ملی جراحی (فرانسه) را بر عهده داشت. پدربزرگش امیل کوس پزشک دانشگاه استراسبورگ و آخرین شهردار شهر استراسبورگ قبل از الحاق آن به آلمان بدنبال جنگ بود. پدرش سرپرست بخش جراحی عمومی در بیمارستان شاریته پاریس بود. کوس به یاد می‌آورد که اولین بار در سن هفت سالگی به همراه پدرش در یک اتاق عمل حضور داشت. او دو برادر و دو خواهر داشت و خانواده‌اش برای پرداختن به ورزش و هنر زمانی را به مسافرت بین خانه‌هایشان در کنار دریا، کوه‌ها و شهر پاریس اختصاص می‌دادند.
او در دانشکده پزشکی دانشگاه پاریس تحصیل کرد و به عنوان رزیدنت جراحی در بیمارستان هوپیتال بروکای پاریس، تحت سرپرستی روبرت پروست برادر نویسندهٔ بزرگ مارسل پروست، مشغول بود.
جنگ جهانی دوم

کوس آموزش مقدماتی پزشکی اش را در سن ۲۶ سالگی رها کرد تا در طول جنگ جهانی دوم در ارتش فرانسه ثبت نام کند و به دنبال آن پزشک نیروی دریایی فرانسه شد. او نشان نظامی صلیب نظامی را برای مجاهدت‌های جنگی خود دریافت کرد. او در تمام مدت سربازان مجروح آمریکایی و آلمانی را عمل جراحی کرد.
حرفه جراحی

پس از جنگ، کوس نوآوری‌هایی در تخصص اورولوژی به ویژه در تخلیه ادرار و بازسازی عروق در موارد پیوند در بیمارستان کوچین(به فرانسوی: Hôpital Cochin) انجام داد.
او روشBoari-Küss را برای طویل کردن میزنای ایجاد کرد و در قرار دادن کلیه اهداکننده در فضای خارج صِفاقی یا حفره تهیگاهی دخالت داشت، تکنیکی که تا قرن بیست و یکم ادامه داشت. به ویژه دو کار پزشکی او توسط افراد معاصر «تاریخی» در نظر گرفته می‌شود:
اولین عمل پیوند کلیه خارج صِفاقی انسان به انسان در ۰۱۹۵۱−۰۱−۱۲ ۱۲ ژانویه ۱۹۵۱ که این روش به دلیل نقش اصلی او در آن به عنوان "عملیات Küss" شناخته شد. البته به علت فقدان سرکوب‌کننده‌های ایمنی، کلیه‌های اهدایی ضعیف، وضعیت نامناسب گیرندگان و فقدان مراقبت‌های ویژه پزشکی بعد از عمل، همه پیوندها رد شدند.
دومین عملیات تاریخی در سال ۱۹۶۶ انجام شد که در آن زمان، برتابش یا تشعشع به عنوان یک عامل سرکوب کننده سیستم ایمنی و همچنین برخی دیگر از داروهای سرکوب کننده ایمنی اساسی (مرکاپتوپورین(6-MP) و کورتیزون) معرفی شدند. کوس همراه با دستیارش ژاک پوآسون در یک روش خاص، دو کلیه خوک را به یک انسان پیوند زدند اما پیوند ناموفق بود و بیمار فوراً درگذشت. کوس بعداً این را به عنوان یک تجربه دردناک توصیف کرد و تا آخر عمر اثر نامطلوبی بر وی نهاد.
او چندین بخش اورولوژی را در بیمارستان‌های پاریس تأسیس کرد، دبیرکل شد و در سال ۱۹۵۲ ریاست "انجمن بین‌المللی ارولوژی (به فرانسوی: Société internationale d'urologie)" را بر عهده گرفت، و تا سال ۱۹۸۵ در آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۷۲ به منظور پیشرفت کلینیک اورولوژی در بیمارستان دانشگاهی پیتی-سالپتری‌یر از مطب خصوصی استعفا داد. همزمان انجمن پیوند فرانکوفون (به فرانسوی: La Société Francaise de Transplantation) را تأسیس کرد.
سال ۱۹۸۵ از امور بالینی بازنشسته شد و بعداً در دهه ۱۹۹۰ به عنوان رئیس آکادمی ملی پزشکی (فرانسه) خدمت کرد.
زندگی شخصی

کوس یک رانندهٔ اتومبیلهای مسابقه ای بود. او در رقابت‌های اتومبیل تور دو فرانس و رالی مونت کارلو شرکت کرد.
همچنین علاقهٔ عمیقی به هنر و نقاشی داشت و با هنرمندان برجستهٔ پاریسیِ آن زمان از جمله رائول دوفی آشنا شد.
مرگ

کوس در سال ۲۰۰۶ درگذشت. برای یادبودش یک سنگ مرمر حکاکی شده در بیمارستان پیتی-سالپتری‌یر پاریس قرار دارد.
سوزان الیوز هینتون

| سوزان الیوز هینتون | سوزان الیوز هینتون |
| --- | --- |
زاده: Susan Eloise Hinton ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۴۸ ‏(۷۶ سال) تالسا، اکلاهما،  US
پیشه: Writer
ملیت: American
دوره: ۱۹۶۷-اکنون
سبک نوشتاری: ادبیات داستانی نوجوانانs, ادبیات کودک، فیلمنامه
وبگاه: www.sehinton.com
 جوایز Margaret Edwards Award   1988                     :  جوایز Margaret Edwards Award   1988                     
سوزان الیوز هینتون (به انگلیسی: Susan Eloise Hinton) (متولد ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۸) یک نویسنده آمریکایی است که به واسطهٔ نوشتن رمان بیگانگان «The Outsiders» شهرت جهانی یافت. در سال ۱۹۸۸، او جایزه مارگارت ادواردز را از انجمن کتابخانه آمریکا برای نوشتن برای نوجوانان دریافت کرد.
در زمان نگارش کتاب بیگانگان تنها ۱۶ سال داشته‌است. این دختر نوجوان که از خواندن کتاب‌های عاشقانه لطیف خسته شده به دنبال خواندن داستانی دربارهٔ واقعیت زندگی نوجوانان بود و از آن جا که جستجویش به نتیجه نرسید تصمیم گرفت خودش دست به قلم شود. این رمان که تاکنون چندین جایزه کسب کرده دربارهٔ زندگی سخت دو پسر یتیم در خیابان‌های شهر اوکلاهما است که در میان خشونت و فشار و فقر تلاش می‌کنند تا زنده بمانند. یکی از مهمترین آثار هینتون ماهی مهاجم نام دارد که با همین عنوان توسط فرانسیس فورد کاپولا اقتباس سینمایی شده‌است. این رمان توسط یوسف نجفی جابلو در نشر ایجاز ترجمه و چاپ شده‌است.
ملخرک

چند روستا در استان بوشهر است:
مله‌خرگ
مل‌خرک شمالی
مل‌خرک جنوبی
محمد احسان

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
ملیت: مصر
زاده: ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)
قد: ۱۸۴ سانتیمتر (۶ فوت ۰ اینچ)
وزن: ۱۶۰٫۵۵ کیلوگرم (۳۵۴٫۰ پوند)
ورزشی: ورزشی
کشور:  Egypt
ورزش: وزنه‌برداری
تیم: National team
به‌روزرسانی در ۱ سپتامبر ۲۰۱۶.: به‌روزرسانی در ۱ سپتامبر ۲۰۱۶.
محمد احسان (انگلیسی: Mohamed Ihsan؛ زادهٔ ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۸۴) وزنه‌بردار اهل مصر است.
روکاسانا، آلاباما

| روکاسانا، آلاباما | روکاسانا، آلاباما |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
روکاسانا، آلاباما: روکاسانا، آلاباما
Roxana United Methodist Church: Roxana United Methodist Church
روکاسانا، آلاباماLocation within the state of Alabamaنمایش نقشه آلاباماروکاسانا، آلاباماروکاسانا، آلاباما (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: روکاسانا، آلاباماLocation within the state of Alabamaنمایش نقشه آلاباماروکاسانا، آلاباماروکاسانا، آلاباما (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۲°۴۱′۱۳″ شمالی ۸۵°۴۰′۰۹″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۶۸۶۹۴°شمالی ۸۵٫۶۶۹۱۷°غربی﻿ / 32.68694; -85.66917: مختصات: ۳۲°۴۱′۱۳″ شمالی ۸۵°۴۰′۰۹″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۶۸۶۹۴°شمالی ۸۵٫۶۶۹۱۷°غربی﻿ / 32.68694; -85.66917
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت: آلاباما
شهرستان: شهرستان لی، آلاباما
ارتفاع: ۷۳۸ فوت (۲۲۵ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (منطقه زمانی مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (EDT)
شماره GNIS: ۱۲۵۹۹۹
روکاسانا (به انگلیسی: Roxana) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آلاباما واقع شده‌است. روکاسانا ۲۲۴٫۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامی پیسارو

| کامی پیسارو | کامی پیسارو |
| --- | --- |
حدود ۱۹۰۰: حدود ۱۹۰۰
نام هنگام تولد: یاکوب آبراهام کامی پیسارو
زادهٔ: ۱۰ ژوئیهٔ ۱۸۳۰ شارلوت آمالی، جزیره سنت توماس، هند غربی دانمارک، (امروزه جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا)، هند غربی دانمارک
درگذشت: ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳ (۷۳ سال) پاریس، فرانسه، فرانسه
ملیت: دانمارکی-فرانسوی
شناخته‌شده برای: نقاشی
جنبش: دریافتگری (امپرسیونیسم) پسادریافتگری (پست‌امپرسیونیسم)
یاکوب آبراهام کامی پیسارو (Jacob Abraham Camille Pissarro) (زاده ۱۰ ژوئیه ۱۸۳۰ – درگذشته ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳) نقاش دریافتگر (امپرسیونیست) دانمارکی-فرانسوی بود.
کامی پیسارو نقاشی است که نه تنها او را بنیان‌گذار دریافتگری (امپرسیونیسم) می‌دانند، بلکه وی را استاد چهار نقاش بزرگ پسادریافتگر، از جمله سزان و گوگن می‌خوانند. او از استادان پل گوگن بود. رنوآر چهره‌نگاره‌های پیسارو از مردم عادی را انقلابی می‌خواند. وی تنها هنرمندی بود که آثارش بین سال‌های ۱۸۷۴ و ۱۸۸۶ در هر هشت نمایشگاه آثار دریافت‌گرانه پاریس به معرض نمایش درآمدند.
زندگی > از کودکی تا آغاز جوانی

کامی پیسارو در ژوئیهٔ ۱۸۳۰ در یکی از جزایر صخره‌ای بکر کشور دانمارک در سنت توماس متولد شد. پدرش در بندر شارلوت آمالی به پیشه پر رونق آهن فروشی اشتغال داشت. دربارهٔ والدین او چیز زیادی نمی‌دانیم، جز آنکه پدرش، آبراهام گابریل پیسارو، یهودی فرانسوی‌تباری بود که اصلیت پرتغالی داشت و نیز مادرش، راکویل مانزانو، از تبار دو رگه اروپایی – آفریقایی بود. کامی خیلی زود استعداد استثنایی اش را در طراحی بروز داد، اما والدینش که ترجیح می‌دادند آینده او را آینده یک تجارت‌پیشه مجسم کنند، در ابتدا تمایلی برای تشویق او از خود نشان ندادند.
در سال ۱۸۴۱ خانواده‌اش تصمیم گرفتند او را برای تحصیل به فرانسه بفرستند؛ و او بعد از سفری طولانی به پاسی رسید و در یک مدرسه شبانه‌روزی به مدیریت آقایی به نام ساواری مسکن گزید. آقای ساواری به استعداد شاگرد جوان خودش پی برد و برخلاف تمایل صریح والدین او، وی را به تکمیل استعداد خود و ادامه تلاش برای هنرمند شدن تشویق کرد. به رغم منع پدر کامی، که ابداً خیال نداشت به پسر خود اجازه پرداختن به چنین کارهای به زعم خود بدی را بدهد، آقای ساواری، که استعداد بالقوه این جوان را قدر می‌نهاد، به او اجازه داد که در گردش‌ها و اوقات استراحت و تعطیلات خود میل هنری خویش را اقناع کند، تا به این ترتیب با امور مدرسه‌اش تداخلی پیش نیاید و ضمناً با آقای پیسارو آشکارا مخالفت نشده باشد.
زندگی > آغاز به تجارت

زمانی که کامی به هفده سالگی رسید و احساس شد که تحصیلاتش به حد کفایت رسیده است، او را به سنت توماس فراخواندند تا کارآموزی در امور بازرگانی را آغاز کند. او به مدت ۵ سال منتهای کوشش خود را به کار برد تا هم به کار بازرگانی هم به هنر خود بپردازد، اما فشار کار تجارت هر روز غیرقابل تحمل‌تر از روز پیش می‌شد.
زندگی > آغاز به کار طراحی

در حوالی سال ۱۸۵۰ فریتس مل بی، نقاش دانمارکی که از سوی کشور متبوع خود برای مطالعه در وضیعت این مستعمره دوردست دانمارک به سن توماس فرستاده شده بود، متوجه جوانی شد که در فواصل کار تجاری خود در بندر به طراحی می‌پرداخت. به زودی بین دو جوان رابطه دوستی برقرار شد. مل بی اندکی مسن‌تر بود و از این‌رو در زندگی هنری خود کمی پیش تر بود. کامی پیسارو عمیقاً تحت تأثیر او قرار گرفت تا آنجا که در اثر تشویق‌های او مصمم شد ار حرفه خود بگریزد و همراه او به کاراکاس و ونزوئلا برود.
زندگی > شروع زندگی مستقل

در ۱۲ نوامبر ۱۸۵۲ همراه با مل بی وارد بندر لا گوایرا شدند. تقریباً، بلافاصله، پیسارو وارد مجمعی از افراد با فرهنگ گردید که اکثراً دوستار موسیقی بودند. در اوت ۱۸۵۴ به تنهایی به سن توماس برگشت و بعد در ۱۸۵۵ به فرانسه رفت تا برای همیشه آنجا بماند. در این هنگام، پدرش که تمایلات هنری پسر به خوبی برای او ثابت شده بود دیگر برای جلوگیری از آن‌ها کوششی نمی‌کرد. بی شک او نیز این حقیقت را پذیرفته بود که پسرش، که در آن زمان ۲۵ ساله بود، در کار تجارت ابداً استعدادی ندارد؛ بنابراین با موفقیت خانواده شروع به ادامه تحصیل در پاریس کرد، اکنون می‌توانست به معاشرت با هنرمندان مسن‌تر از خود و حتی استادانی چون کامی کورو (که او را در خانه خود مسکن داد) تکیه کند.
زندگی > مهارت در منظره‌پردازی

مهارت خاص او در منظره‌سازی آشکار بود، منظره‌های مورد علاقه او اکثراً مناظر بیگانه و غیر فرانسوی بودند. او تا سال‌های متمادی خاطرات مناطق گرمسیری را چنان خوب به یاد می‌آورد که آن‌ها را با همه ویژگی‌هایشان نقاشی می‌کرد. همان زندگی گیاهی که با نخل‌های بلند و رنگ پردازی گرم و افق‌های گسترده دوردست نمایانده می‌شد و انسان تکرار و بازتاب آن را، بعدها، در بهترین تابلوهای امپرسیونیستی می‌یابد. پیسارو از همه بیشتر به توصیه‌های آنتون مل بی (برادر فریتس مل بی) که در زمان اقامت در هند غربی دوست و مشاور او بود، گوش فرا می‌داد، خود او نیز نقاش بود. او با آغوش باز از پیسارو استقبال کرد.
زندگی > ابتدای مسیر طلایی

سال ۱۸۵۵ برای این مرد جوان فرصتی طلایی بود که با استفاده از آن توانست فعالیت هنری خویش را آغاز کند و برای خود نقطه اتکایی تدارک ببیند. بخش هنرهای زیبای نمایشگاه بین‌المللی شامل همه نام‌های مشهور بود و انگر و دولاکروا را به مبارزه با یکدیگر کشانیده بود. ظاهراً هم‌زمان با برپایی همین نمایشگاه بود که پیسارو را تب هواخواهی از کورو فراگرفت. شاید در همان‌جا بود که او احساس کرد کششی نیز به جانب دوبین یی و میله دارد. با مشاهده آثار این نقاشان پیسارو فهمید که دیگر نمی‌تواند به خاطرات خویش تکیه نماید. او درک کرد که مشاهده بی واسطه می‌تواند آزاداندیشی تازه‌ای به او بدهد پس پند کوربه را گوش داد (باید به میان کشتزارها بروی، الهه موسیقی در دل جنگل هاست). در طی همین جستجوها با لودوویک پی یت، شان رویی ژان آلفرد دبروسه، و نیز کلود مونه آشنایی یافت.
زندگی > اولین نمایشگاه

سال ۱۸۵۹ را شاید بتوان سال شروع فعالیت رسمی او به حساب آورد، برای نخستین بار در سالن رسمی تابلویی یه نمایش گذاشت: این تابلو منظره‌ای در مون مورنسی بود. در ۱۸۶۳ با ارسال ۳ تابلو به نمایشگاه مشهور سالن مردودین که مورد حمایت ناپلئون سوم واقع شده بود حضور خود را اعلام کرد (ظاهراً ناپلئون سوم از مخالفان این هنرمندانی که ۱۰ سال بعد کانون و هسته امپرسیونیسم را تشکیل دادند بسیار آزادمنش تر بود) هنر پیسارو به سرعت شکل می‌گرفت. از ۱۸۶۶ به بعد، می‌بینیم که به تدریج از زیر نفوذ کورو خارج می‌شود. به رنگ‌های روشن‌تر می‌گراید، تون خنثی رفته رفته در کار او کاستی می‌گیردو هوا سبکبارتر از پیش در فضای درخشان تابلوهایش به گردش در می‌آید. آن نشانه‌هایی که مشخصه تکنیک امپرسیونیستی بودند در کار او وضوح بیشتری می‌یابد و با استفاده از کاردک و با ضربه‌هایی نرم‌تر و پرپیچ و تاب از هر زمان دیگر آثار خود را خلق می‌کند.
زمانی که به پاریس آمد مشتری همیشگی کافهٔ گوئربوآ در خیابان کلیشی شد. این کافه از زمستان ۶۸–۱۸۶۷ به صورت محل تجمع داستان نویسان، منتقدان و نقاشان درآمده و مکانی برای تبادل افکار آنان شده بود. پیسارو در این کافه، مانه، رنوآر، دگا، فانتن لاتور، براکه موند و نویسندگانی چون دورانتی، آرماند سیلوستر، زاکاری و حتی بعضی اوقات زولا را می‌دید.
زندگی > تلالو دریافتگری-نقطه آغاز

او تا سال ۱۸۷۰ در لووه سینه ماند. سپس از بیم هجوم ارتش آلمان تصمیم گرفت عازم انگلستان گردید. اقامت در لندن صرفاً یک دورهٔ تبعید و اضطراب نیست که پیسارو در طی آن برای بازگشت به فرانسه روزشماری کند. بلکه مرحله ایست که قطع رابطه با گذشته و همچنین آغازی دیگر را مشخص می‌نماید؛ زیرا در واقع، درست در همان لحظه حوادثی در جریان بود که بر آیندهٔ دریافتگری تأثیر قطعی داشت. پیسارو مرتب با مونه، که او نیز به انگلستان پناهنده شده بود دیدار می‌کرد و به واسطهٔ تبادل افکاری که میان این دو صورت می‌گرفت، نکات باریک این هنر جدید روشن و مشخص می‌شد و به آزادی بیشتر آن می‌انجامید. این دو تن به اتفاق به موزه‌ها می‌رفتند و ترنر را، با رنگ‌های درخشان، شفافیت رنگی و برداشت خیال گونه‌اش از طبیعت و به خصوص طرز کار او را درکشیدن ابرها و متحجر نکردن آن‌ها کشف می‌کردند. پیسارو به محض فراهم شدن موقعیت به فرانسه برگشت، اما حتی یکی از هزار و پانصد تابلویی را که هنگام ترک پاریس در کارگاه خود در لووه سینه به جا گذاشته بود در جای خود نیافت و طبیعی است که همین خسران برای او به منزلهٔ علامت راهنمائی بود که نقطهٔ آغازی دیگر را نشان می‌داد. او به چهلمین سال زندگی خود رسیده بود، با این حال آن‌قدر شهامت و آزادگی داشت که راهی تازه در پیش بگیرد و سرمشق دیگران گردد. او رها از گذشتهٔ خویش دوباره آغاز کرد، از این مرحله به بعد تکنیک او به مراتب مطمئن تر و تصور او از کاری که می‌خواست انجام بدهد به مراتب روشن‌تر می‌گردد و این کار چیزی نیست مگر مطالعه و تحقیق در طبیعت.
زندگی > تأثیرات متقابل سزان و پیسارو

او در نواحی منظره‌های آسنی و اوورا را که سزان در همان دوره به جستجوی موضوع برای چند تابلوی مهم به آنجا رفته بود بازیافت. دلائل بسیاری دردست هست که تأیید می‌کند این دو هنرمند بر یکدیگر تأثیر گذاشته‌اند: سزان راه ساده کردن ترکیب بندی تابلوها و منسجم تر کردن آن‌ها را به پیسارو نشان داد و پیسارو نمونهٔ نقاشی درخشنده‌تری را که از رنگ‌های روشن تری ترکیب شده بود پیش روی سزان قرار داد. به یمن وجود این دو، و همچنین هنرمندان دیگری که در پاریس مانده بودند، دریافتگری در راه شکوفایی افتاده بود هنرمندان به‌واسطه علائق مشترک و دوستی تازه یافته‌شان به یکدیگر نزدیک شده بودند و خود خبر نداشتند که راه را برای یک انقلاب راستین آماده می‌کند. در فرهنگستان سوئیس، یعنی همانجایی که در ۱۸۵۷ با مونه آشنا شد، اکنون پس از سال‌ها سزان و گیومن را ملاقات می‌کرد. دوستی‌اش با رنوار و سیسلی ظاهراً در حوالی ۱۸۶۵ شروع شد. سخاوت پیسارو، و نیز این حقیقت که او مسن‌ترین فرد گروه بود، در چشم دوستان جوان‌ترش به او اعتباری خاص می‌داد.
زندگی > دریافتگری-طلوع آفتاب

یکی از مراحل مهم تاریخ دریافتگری تشکیل نمایشگاهی بود که این نقاشان به همراه تنی چند از نقاشان دیگری که مثل خود آن‌ها از عدم انعطاف و سختگیری داوران تالار رسمی ناخشنود بودند و رغبتی به ایجاد رابطه‌ای مجدد با دانشگاهیان نداشتند، ترتیب برپایی آن را دادند. این گروه مختلط عنوانی تقریباً مبتذل برای خود انتخاب کرد. انجمن نقاشان، مجسمه‌سازان و حکاکان. خود همین عنوان نشان می‌داد که آن‌ها در آن لحظه هیچ قصد فتنه انگیزی نداشتند. در روز ۱۵ آوریل، این نمایشگاه نامتجانس در ناحیه‌ای در بولوار کاپوسین که نادار عکاس سخاوتمندانه در اختیار آنان قرار داده بود، درهای خود را بر روی مردم گشود و برخلاف انتظار بلافاصله سر و صدا بپا کرد. مطبوعات که آزرده شده بودند و مردم به شوق و شعف درآمده هر دو به تمسخر و ریشخند زبان گشودند، و عدم درک آن‌ها عاقبت به غلیان خشم انجامید. پیش از آن هیچگاه یک نمایشگاه نقاشی مایهٔ اینهمه خشم و هیاهو نشده بود. چند سال پیشتر مانه، با تابلوهای ناهار در چمنزار و المپیای خود به تهدید اخلاق عمومی متهم شده بود، این بار هیچ‌کس نمی‌توانست به موضوع ایراد بگیرد چرا که موضوع اکثر تابلوها منظره بود، از این‌رو این خود نقاشی‌ها، و تکنیک ناآشنای آن‌ها، بود که در معرض انتقادهای مخالف قرار می‌گرفت.
اما به راستی کیفیت تحریک‌کنندهٔ این نقاشی‌ها، که چنان شدید بود که تودهٔ مردم به رغم بی‌زیان بودن مضامین شان آنگونه قهرآلود به آن‌ها می‌تاختند، در چه بود؟ کلید ماجرا شاید تابلویی از مونه به نام دریافتگری طلوع آفتاب بود که در همان نمایشگاه آویخته شده بود و مایهٔ اصلی آزردگی بود. نویسندهٔ مقاله‌ای در نشریهٔ شری واری تابلوی مونه را مظهر مسخرگی این شکل جدید هنری قلمداد کرد و اصطلاح امپرسیونیسم‌ها را که ساخته خودش بود به هنرمندان شرکت‌کننده در نمایشگاه اطلاق کرد.
این اصطلاح بلافاصله مقبول واقع شد و همان هنرمندانی که به مسخره امپرسیونیست خوانده شده بودند آن را پذیرفتند. امپرسیون یعنی تأثیر یا تأثری که روی ذهن یا حواس پنج‌گانه ایجاد می‌شود. با آنکه سیل پیش‌بینی‌نشده‌ای از بدزبانی آنان را بهت زده ساخته بود، اما دلسرد نشدند. تصمیم گرفتند وارد میدان مبارزه شده و با عداوت عمومی بجنگند.
زندگی > پذیرش دریافتگری-نمایشگاه‌ها

سال بعد ۱۸۷۶ آن‌ها نمایشگاه دیگری دایر کردند که شرایط سختگیرانه‌تری را در پیش پای بازدیدکننده‌ها قرار می‌داد: تنها کسانی اجازهٔ ورود به نمایشگاه را داشتند که برچسب رسوای امپرسیونیسم را پذیرفته و تعهدی معین سپرده بودند؛ ولی اکنون تعداد هم‌پیمانان به‌مراتب بیشتر و چشمگیرتر بود و همین به هنرمندان جرأت می‌داد که خود را برای یک نمایشگاه سوم آماده کنند. در آوریل ۱۸۷۷ نمایشگاه مزبور دایر شد و این بار هژده نقاش، و از جمله نقاشانی که امروز استادان دریافتگری به‌شمار می‌روند، در آن شرکت کردند. هر یک از نقاشان شرکت‌کننده تعداد چشمگیری از آثار خود را بنمایش گذاشته بود. نمایشگاه چهارم امپرسیونیست‌ها که در سال ۱۸۷۹ در خیابان اپرا برپا شد تعدادی غایب داشت رنوار، سیسلی و سزان – اما برای نخستین بار به حضور گوگن، که محجوبانه و تنها با یک تندیس در نمایشگاه شرکت کرده بود آراسته می‌شد. پنجمین نمایشگاه در سال ۱۸۸۰ نمایشگاه‌های ششم و هفتم در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲ برگزار شد، بعد از این نمایشگاه‌ها، آخرین نمایشگاه دریافتگری یعنی نمایشگاه هشتم با تأخیر چند ساله در سال ۱۸۸۶ دایر شد و پس از آن به‌دنبال اختلاف نظرهایی که ریشه‌های عاطفی داشت و زاییدهٔ شخصیت‌های شدیداً فردگرایانهٔ تک تک آن‌ها بود، اعضای گروه پراکنده شدند.
پیسارو هفت بچه داشت که در فاصله سال‌های ۱۸۶۳ تا ۱۸۸۴ به دنیا آمده بودند، و از این جهت بار سنگینی به دوش او بود. او بیشتر وقت خود را صرف مراجعه به مشتریان خود می‌کرد تا شاید چند فرانکی که می‌توانست برای او حیاتی باشد از آن‌ها به‌دست بیاورد. با همه این‌ها انسان هیچگاه در تابلوهای پیسارو کوچک‌ترین نشانه‌ای از سستی و دلسردی نمی‌یابد. هنر او در عین جدی بودن غمگین نیست، و متانت آرامش بخشی دارد، گوئی برای او هیچ چیزی بجز نقاشی اهمیت نداشته است. منظره‌های او به جهانی بی دغدغه تعلق دارند و هنرمندی که این جهان را می‌دیده تنها به ترسیم آنچه می‌دیده می‌اندیشیده است. پیسارو در هر کاری که انجام می‌داد نوعی خیرخواهی و نوعی اشتیاق به تفهیم منظور خویش از خود ابراز می‌کرد که او را شدیداً دلسوز جلوه می‌داد.
تاباران در چند خط تصویری زنده از این مرد پیش روی ما می‌گستراند: او می‌گوید: پیسارو همیشه از تحسین کردن رفقای خود خوشحال می‌شد. طنز گزنده ملایم را بکار می‌برد و گاهی زبان تندی داشت، اما هیچ‌وقت یک کلمه واقعاً تحقیرآمیز از دهانش بیرون نیامد و بر قلم اش جاری نشد. هر وقت آن بقول خودش اردوی دوستانش در معرض تفرقه قرار می‌گرفت او وارد معرکه می‌شد و از برکت خلق خوش و طنز نشاط آلود وی، که سختی ی تقلاهایش برای ادامه حیات هیچگاه نتوانست آن را از میان ببرد، کشمکش‌ها فوراً تمام می‌شد.