stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ستیریزین

داروی آنتی هیستامین
| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
نام‌های تجاری: Zyrtec
نام‌های دیگر: Alerid, Alatrol, Alzene, Cetirizina, Cetirin, Cetzine, Cetirizin, Cezin, Histazine, Humex, Letizen, Razene, Reactine, Zyrtec, Zirtec, Zodac, Zirtek, Zynor, Zyrlek, Zylljergy
AHFS/Drugs.com: monograph
مدلاین پلاس: a698026
 داده‌ها:  US سازمان غذا و دارو (آمریکا): Cetirizine 
رده‌بندی داروهایبارداری:  AU: B?   
روش مصرف دارو: خوراکی
کد ATC: R06AE07 
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  CA: داروی بدون نسخه   UK: داروی بدون نسخه (GSL, OTC)   US: داروی بدون نسخه   OTC 
داده‌های فارماکوکینتیک: داده‌های فارماکوکینتیک
زیست فراهمی: بیش از ۷۰ درصد
پیوند پروتئینی: ۸۸–۹۶درصد
متابولیسم: حداقل (با واسطه سیتوکروم P450)
اثر دارو: ۲۰–۴۲ دقیقه
نیمه‌عمر حذف: میانگین: ۸٫۳ ساعت بازه: ۶٫۵–۱۰ ساعت
مدت زمان اثر: بیش از ۲۴ ساعت
دفع: ادرار: ۷۰–۸۵٪ مدفوع: ۱۰–۱۳٪
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک (±)-[2-[4-[(4-chlorophenyl)phenylmethyl]-1- piperazinyl]ethoxy]acetic acid :  نام آیوپاک (±)-[2-[4-[(4-chlorophenyl)phenylmethyl]-1- piperazinyl]ethoxy]acetic acid 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: ۸۳۸۸۱-۵۱-۰ Y
پاب‌کم CID: ۲۶۷۸
IUPHAR/BPS: ۱۲۲۲
دراگ‌بنک: DB00341 Y
کم‌اسپایدر: ۲۵۷۷ Y
UNII: YO7261ME24
KEGG: D07662 Y
ChEBI: CHEBI:۳۵۶۱ Y
ChEMBL: ChEMBL۱۰۰۰ Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID4022787 
ECHA InfoCard: 100.223.545 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C21H25ClN2O3
جرم مولی: ۳۸۸٫۸۹ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES Clc1ccc(cc1)C(c2ccccc2)N3CCN(CC3)CCOCC(=O)O :  SMILES Clc1ccc(cc1)C(c2ccccc2)N3CCN(CC3)CCOCC(=O)O 
 InChI InChI=1S/C21H25ClN2O3/c22-19-8-6-18(7-9-19)21(17-4-2-1-3-5-17)24-12-10-23(11-13-24)14-15-27-16-20(25)26/h1-9,21H,10-16H2,(H,۲۵٬۲۶) Y Key:ZKLPARSLTMPFCP-UHFFFAOYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C21H25ClN2O3/c22-19-8-6-18(7-9-19)21(17-4-2-1-3-5-17)24-12-10-23(11-13-24)14-15-27-16-20(25)26/h1-9,21H,10-16H2,(H,۲۵٬۲۶) Y Key:ZKLPARSLTMPFCP-UHFFFAOYSA-N Y 
  (صحت‌سنجی):   (صحت‌سنجی)
ستیریزین (به انگلیسی: Cetirizine) که با نام تجاری Zyrtec نیز فروخته می‌شود، یک آنتی هیستامین نسل دوم است که برای درمان رینیت آلرژیک (تب یونجه)، درماتیت و کهیر استفاده می‌شود. ستیریزین به صورت خوراکی مصرف می‌شود. اثرات ستیریزین عموماً در عرض یک ساعت شروع شده و برای تقریباً یک روز ادامه می‌یابد. درجه فایده آن مشابه سایر آنتی هیستامین‌ها مانند دیفن هیدرامین است.
عوارض جانبی شایع شامل خواب آلودگی، خشکی دهان، سردرد و درد شکم است. برخلاف باور عموم ستیریزین تاحدی باعث خواب آلودگی می‌شود ولی به مراتب کمتر از آنتی هیستامین‌های نسل اول. استفاده در بارداری بی خطر به نظر می‌رسد، اما مصرف آن در دوران شیردهی توصیه نمی‌شود. این دارو با مسدود کردن گیرنده‌های اچ-۱ هیستامین، عمدتاً در خارج از مغز، عمل می‌کند. ستیریزین با داروهای آرام بخش تداخل دارد.
در سال ۱۹۸۱ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۸۷ مورد استفاده قرار گرفت. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی قرار دارد. این دارو به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس است. در سال ۲۰۱۹، با بیش از ۱۱ میلیون نسخه، شصت و هفتمین داروی رایج تجویز شده در ایالات متحده بود.
رده درمانی: آنتی هیستامین اختصاصی
اشکال دارویی: قرص، شربت
موارد مصرف

کاربرد اصلی آن در درمان آلرژی و خارش است. برای درمان رینیت آلرژیک به ویژه تب یونجه و بیماری‌های آلرژیک پوستی از قبیل کهیر و آنژیوادم نیز مصرف می‌شود. ستیریزین خواص آرامبخشی ضعیفی نیز دارد.
اندیکاسیون اولیه ستیریزین برای تب یونجه و سایر حساسیت‌ها است. از آنجایی که علائم خارش و قرمزی در این شرایط ناشی از اثر هیستامین بر گیرنده H1 است، مسدود کردن آن گیرنده‌ها به‌طور موقت آن علائم را تسکین می‌دهد.
ستیریزین همچنین معمولاً برای درمان کهیر حاد و در موارد خاص، مزمن، تجویز می‌شود که مؤثرتر از هر آنتی هیستامین نسل دوم دیگری است.
اشکال دارویی

ستیریزین بدون نسخه در ایالات متحده به شکل قرص‌های ۵ و ۱۰ میلی‌گرمی موجود است. مقدار ۲۰ میلی‌گرم فقط با نسخه در دسترس است. همچنین به صورت شربت ۱ میلی‌گرم در میلی لیتر برای مصرف خوراکی با نسخه در دسترس است. در انگلستان، حداکثر ۳۰ قرص ۱۰ میلی‌گرمی در لیست فروش عمومی (داروها) قرار دارد و می‌توان آن را بدون نسخه و بدون نظارت داروساز خریداری کرد. این دارو می‌تواند به شکل قرص، کپسول یا شربت باشد.
مکانیسم اثر

ستیریزین با مهار اختصاصی گیرنده‌های H1 (نوع یک گیرنده‌های هیستامین) عمل می‌کند. فرق آن با آنتی هیستامینهای قدیمیتر مثل کلرفنیرامین آن است که چون از سد خونی مغزی نمی‌گذرد، اثر تسکینی کمتری بر سیستم عصبی مرکزی دارد و خواب آلودگی آن کمتر است.
عوارض جانبی

عوارض احتمالی: سردرد (۱۶٪)، خشکی دهان (۵٫۷٪)، خواب آلودگی (۵–۲۰٪) و خستگی (۵٫۶٪) است، در حالی که عوارض جانبی جدی تر اما نادر گزارش شده شامل نارسایی قلب، تاکی کاردی و اِدِم می‌باشد. قطع مصرف ستیریزین پس از استفاده طولانی مدت (معمولاً استفاده بیش از شش ماه) ممکن است منجر به خارش عمومی شود.
رایج‌ترین عوارض احتمالی مصرف ستیریزین عبارتند از:
افزایش تعداد ضربان قلب
نامنظم شدن ضربان
احساس بی حوصلگی
بیش فعالی
گیجی و مشکلات بینایی و عدم حفظ تعادل
کاهش مقدار ادرار
خواب آلودگی
خشک شدن دهان و گلو
حالت تهوع
سرفه
یبوست
اما ستیریزین عوارض جانبی تخصصی دیگری نیز دارد:
عوارض عمومی: سکته مغزی، خستگی شدید، خشکی دهان و گلو، سردرد، شکم درد، بیش فعالی و بی حوصلگی
عوارض بر سیستم عصبی: به صورت شایع (۱۴٫۳ درصد) سکته مغزی، سردرد (۱۴ درصد)، سرگیجه (۱ تا ۱۰ درصد)، کاهش حس چشایی، پارستزی (حس سوزن سوزن شدن)، لرزش، میگرن، تیک‌های عصبی، اختلالات گوارشی، اختلال حافظه، دیازژیا، دیسکینزی، دیستونی، انسنکوپ، آمنیزی
عوارض بر دستگاه گوارشی: خشک شدن دهان و گلو، حالت تهوع، استفراغ، اسهال، درد شکم، یبوست، نفخ، افزایش بزاق، پوسیدگی دندان، هموروئید، تغییر رنگ زبان، بزرگ شدن شکم
عوارض بر دستگاه تنفسی: سرفه، اختلال در تنفس، تنگی نفس، عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، برونشیت، افزایش خلط، سینوزیت
عوارض از لحاظ روانی: سردرگمی، اختلال حافظه، کاهش میل جنسی، اضطراب، بیش فعالی، اختلال خواب، افسردگی، توهم، تیک عصبی، افزایش احتمال خودکشی
سایر عوارض عمومی: کمر درد، درد قفسه سینه، آرتریت، پوکی استخوان، ضعیف شدن عضلات، خارش، عرق کردن زیاد، آلوپسی، درماتیت، خشک شدن پوست، جوش، اگزما، کم شدن ادرار، عفونت ادرار، بی‌اختیاری ادرار، درد پستان در زنان، خون ریزی زودهنگام قاعدگی، واژینیت، تپش قلب، تاکی کاردی، نارسایی قلبی، افزایش فشار خون، افزایش وزن و چاقی
داروشناسی > فارماکودینامیک

ستیریزین به عنوان یک آنتاگونیست بسیار انتخابی گیرنده H1 هیستامین عمل می‌کند. مقادیر Ki برای گیرنده H1 تقریباً ۶ نانومولار برای ستیریزین، ۳ نانومتر برای لووستیریزین و ۱۰۰ نانومتر برای دکستروستیریزین است که نشان می‌دهد انانتیومر چپی، شکل فعال اصلی است. ستیریزین دارای ۶۰۰ برابر یا بیشتر گزینش پذیری برای گیرنده H1 نسبت به طیف گسترده‌ای از جایگاه‌های دیگر، از جمله استیل کولین موسکارینی، سروتونین، دوپامین، و گیرنده‌های α-آدرنرژیک، در میان بسیاری دیگر است. این دارو ۲۰٫۰۰۰ برابر یا بیشتر گزینش گیرنده H1 را نسبت به پنج گیرنده استیل کولین موسکارینی نشان می‌دهد و از این رو اثرات آنتی کولینرژیک را نشان نمی‌دهد. مهار ناچیز کانال hERG را نشان می‌دهد (IC50 > 30 میکرومولار) و هیچ سمیت قلبی با ستیریزین در دوزهای حداکثر ۶۰ میلی‌گرم در روز، (شش برابر دوز توصیه شده طبیعی و بالاترین دوز ستیریزین در افراد سالم) مشاهده نشده‌است.
ستیریزین تنها اندکی از سد خونی مغزی عبور می‌کند و به همین دلیل، در مقایسه با بسیاری از آنتی هیستامین‌های دیگر، کمترین آرام‌بخشی را ایجاد می‌کند. یک مطالعه برش‌نگاری با گسیل پوزیترون|توموگرافی (برش نگاری) گسیل پوزیترون (PET) نشان داد که اشغال مغزی گیرنده H1 برای ۱۰ میلی‌گرم ستیریزین ۱۲٫۶٪، برای ۲۰ میلی‌گرم ستیریزین ۲۵٫۲٪ و برای ۳۰ میلی‌گرم هیدروکسیزین ۶۷٫۶٪ است. (دوز ۱۰ میلی‌گرم ستیریزین از نظر اثر آنتی هیستامین محیطی برابر با دوز ۳۰ میلی‌گرم هیدروکسیزین است) مطالعات PET با آنتی هیستامین‌ها نشان داده‌است که اشغال گیرنده H1 مغز بیش از ۵۰٪ با شیوع بالای خواب آلودگی و زوال شناختی مرتبط است، در حالی که اشغال گیرنده H1 مغز کمتر از ۲۰٪ غیر آرامبخش در نظر گرفته می‌شود. بر این اساس، اشغال گیرنده H1 به خوبی با خواب آلودگی ذهنی برای ۳۰ میلی‌گرم هیدروکسی زین ارتباط داشت، اما هیچ ارتباطی برای ۱۰ یا ۲۰ میلی‌گرم ستیریزین وجود نداشت. به این ترتیب، نفوذ مغز و اشغال گیرنده H1 مغز توسط ستیریزین وابسته به دوز است و بر این اساس، در حالی که ستیریزین در دوزهای ۵ تا ۱۰ میلی‌گرم غیر آرام‌بخش یا آرام‌بخش خفیف گزارش شده‌است، در مطالعات دیگر گزارش شده‌است که دوز بالاتر ۲۰ میلی‌گرم باعث خواب آلودگی قابل توجهی می‌شود.
ستیریزین همچنین خواص ضد التهابی مستقل از گیرنده‌های H1 نشان می‌دهد. این اثر از طریق سرکوب مسیر NF-kB، و با تنظیم آزادسازی سیتوکین‌ها و کموکاین‌ها، و در نتیجه تنظیم جذب سلول‌های التهابی نشان داده می‌شود. مشخص شده‌است که کموتاکسی، ائوزینوفیل و آزادسازی LTB4 را مهار می‌کند. در دوز ۲۰ میلی‌گرم، «بون و همکاران» نشان داد که بیان VCAM-1 را در بیماران مبتلا به درماتیت آتوپیک مهار می‌کند.
داروشناسی > فارماکوکینتیک > جذب

ستیریزین پس از مصرف خوراکی به صورت قرص یا شربت به سرعت و به‌طور گسترده جذب می‌شود. فراهمی زیستی خوراکی ستیریزین حداقل ۷۰ درصد و لووستیریزین حداقل ۸۵ درصد است. Tmax ستیریزین بدون توجه به فرمولاسیون تقریباً ۱ ساعت است. فارماکوکینتیک ستیریزین با دوز در محدوده ۵ تا ۶۰ میلی‌گرم به صورت خطی افزایش می‌یابد. Cmax آن پس از یک دوز واحد، ۲۵۷ نانوگرم در میلی لیتر برای ۱۰ میلی‌گرم و ۵۸۰ نانوگرم در میلی لیتر برای ۲۰ میلی‌گرم است. غذا هیچ تأثیری بر فراهمی زیستی ستیریزین ندارد، اما مشخص شده‌است که Tmax را ۱٫۷ ساعت به تأخیر می‌اندازد؛ (یعنی Cmax تقریباً ۲٫۷ ساعت می‌شود) و Cmax را تا ۲۳٪ کاهش می‌دهد. یافته‌های مشابهی برای لووستیریزین که همراه با یک وعده غذایی پرچرب تجویز شده بود گزارش شد، که Tmax آن ۱٫۲۵ ساعت به تعویق افتاد و Cmax آن تا حدود ۳۶ درصد کاهش یافت. سطوح ستیریزین در حالت پایدار در عرض ۳ روز رخ می‌دهد و با تجویز مزمن دارو تجمع نمی‌یابد. پس از تجویز روزانه ۱۰ میلی‌گرم ستیریزین به مدت ۱۰ روز، میانگین Cmax 311 نانوگرم در میلی لیتر بود.
داروشناسی > فارماکوکینتیک > پخش

مشخص شده‌است که میانگین اتصال ستیریزین به پروتئین پلاسما ۹۳ تا ۹۶ درصد در محدوده ۲۵ تا ۱۰۰۰ نانوگرم در میلی لیتر مستقل از غلظت است. اتصال ۸۸ تا ۹۶ درصدی به پروتئین پلاسما نیز در چندین مطالعه گزارش شده‌است. این دارو با میل ترکیبی بالا به آلبومین متصل می‌شود، در حالی که گلیکوپروتئین آلفا۱ و لیپوپروتئین‌ها نقش بسیار کمتری در اتصال به پروتئین کل پلاسما دارند. کسر آزاد یا متصل نشده لووستیریزین ۸ درصد گزارش شده‌است. حجم واقعی توزیع ستیریزین ناشناخته است اما ۰٫۳ تا ۰٫۴۵ کیلوگرم بر لیتر تخمین زده می‌شود. ستیریزین به آرامی و ضعیف از سد خونی مغزی عبور می‌کند، که عمدتاً به دلیل خواص شیمیایی آن است، اما تا حدودی به دلیل فعالیت آن به عنوان یک سوبسترای P-گلیکوپروتئین است.
داروشناسی > فارماکوکینتیک > متابولیسم

ستیریزین متابولیسم گسترده‌ای را متحمل نمی‌شود. به ویژه توسط سیستم سیتوکروم P450 متابولیزه نمی‌شود. به همین دلیل، با داروهایی که آنزیم‌های سیتوکروم P450 را مهار یا القا می‌کنند، مانند تئوفیلین، اریترومایسین، کلاریترومایسین، سایمتیدین یا الکل، تداخل قابل‌توجهی ندارد. در حالی که ستیریزین تحت متابولیسم یا متابولیسم گسترده‌ای توسط آنزیم سیتوکروم P450 قرار نمی‌گیرد، متابولیسم آن توسط روش‌های دیگری انجام می‌شود که مسیرهای متابولیکی آن شامل اکسیداسیون و کونژوگاسیون است. رادیواکتیویته پلاسما که به ستیریزین تغییر نیافته نسبت داده می‌شود بیش از ۹۰ درصد در ۲ ساعت، ۸۰ درصد در ۱۰ ساعت و ۷۰ درصد در ۲۴ ساعت است که نشان دهنده متابولیسم محدود و کند است. آنزیم‌های مسئول تبدیل ستیریزین شناسایی نشده‌اند.
داروشناسی > فارماکوکینتیک > دفع

ستیریزین تقریباً ۷۰ تا ۸۵ درصد از طریق ادرار و ۱۰ تا ۱۳ درصد از طریق مدفوع دفع می‌شود. حدود ۵۰ یا ۶۰ درصد ستیریزین دفع شده در ادرار بدون تغییر است. از طریق یک مکانیسم انتقال فعال از طریق ادرار دفع می‌شود. نیمه عمر حذف ستیریزین بین ۶٫۵ تا ۱۰ ساعت در بزرگسالان سالم است که میانگین آن در مطالعات تقریباً ۸٫۳ ساعت است. مدت اثر آن حداقل ۲۴ ساعت است. نیمه عمر حذف ستیریزین در افراد مسن به ۱۲ ساعت، در نارسایی کبد تا ۱۴ ساعت و در نارسایی کلیوی تا ۲۰ ساعت افزایش می‌یابد.
شیمی

ستیریزین حاوی استریوایزومرهای L و D است. از نظر شیمیایی، لووستیریزین L-انانتیومر فعال ستیریزین است. این دارو یکی از اعضای گروه آنتی هیستامین‌های دی فنیل متیل پیپرازین است. آنالوگ‌ها شامل سیکلیزین و هیدروکسی زین هستند.
شیمی > سنتز

۱-(۴-کلروفنیل متیل)-پیپرازین با متیل (۲-کلرواتوکسی)-استات در حضور کربنات سدیم و حلال زایلن آلکیله می‌شود تا محصول جایگزین Sn2 در بازده ۲۸ درصد تولید شود. صابون سازی استر استات با رفلاکس کردن با هیدروکسید پتاسیم در اتانول مطلق انجام می‌شود تا بازده ۵۶ درصدی میانی نمک پتاسیم حاصل شود. سپس با هیدروکلراید آبی هیدرولیز شده و استخراج می‌شود تا ۸۱٪ محصول کربوکسیلیک اسید را به دست آورد.
دسترسی

یک بسته قرص ستیریزین 10 میلی گرمی
Zyrtec-D، ترکیبی از ستیریزین و سودوافدرین.
ستیریزین که قبلاً در بسیاری از کشورها فقط با نسخه تجویز می‌شد، اکنون بدون نسخه در بیشتر کشورها در دسترس است. در برخی کشورها، این دارو تنها در بسته‌های حاوی هفت یا ده دوز ۱۰ میلی‌گرمی بدون نسخه موجود است.
مانند بسیاری از داروهای آنتی هیستامین دیگر، ستیریزین معمولاً در ترکیب با سودوافدرین، یک ضد احتقان، تجویز می‌شود. این ترکیبات اغلب با استفاده از نام تجاری مشابه ستیریزین با پسوند "D" (مانند Zyrtec-D، Virlix-D و غیره) به بازار عرضه می‌شوند.
تداخلات دارویی

قبل از تجویز این دارو توسط پزشک، در صورتی که داروی دیگری مصرف می‌کنید به پزشک خود اطلاع دهید. ستیریزین ممکن است با سایر داروهای آنتی هیستامین یا داروهای سرماخوردگی، مسکن، فشارخون، ضد افسردگی، ضد اضطراب، داروهای خواب‌آور و … تداخل داشته باشد.
برخی از داروهایی که با ستیریزین تداخل دارند عبارتند از:
دیفن هیدرامین
داروهای ضد تشنج
کاربامازپین
آلپرازولام
دیازپام
زولپیدم
کدئین
آمی تریپتیلین
ریتالین
کلرپرومازین
ترازودون
متادون
ترامادول
آسپرین
استامینوفن
کاپتوپریل و …
نکات مصرف

این دارو برای کودکان زیر دو سال مناسب نمی‌باشد.
چنانچه به بیماری‌های مزمن کبد مبتلا هستید از این دارو استفاده نکنید.
اطلاعاتی مبنی بر بروز وابستگی و سوءمصرف با ستیریزین وجود ندارد.
اگر مبتلا به صرع هستید یا در معرض تشنج قرار دارید باید قبل از مصرف قرص ستیریزین با پزشک خود مشورت کنید.
حداکثر اثر دارو یک ساعت بعد از مصرف ظاهر می‌شود. در صورت مصرف با غذا سرعت جذب دارو کاهش می‌یابد.
می‌توانید از قرص‌های ستیریزین قبل یا بعد از غذا استفاده کنید. همچنین می‌توانید این قرص را با استفاده از یک لیوان نوشیدنی یا آب مصرف کنید.
اگر هر یک از علایم عوارض قرص ستیریزین که در بالا عنوان شده‌است ادامه یافت یا برای شما مشکلاتی ایجاد کرد بهتر است پزشک یا متخصص خود را در جریان قرار دهید.
مصرف قهوه و چای می‌تواند از گیجی ناشی از دارو بکاهد.
اگر با مصرف دارو خواب‌آلودگی روی دهد، از انجام فعالیت‌های مخاطره‌آمیز خودداری کنید.
مصرف در دوران بارداری و شیردهی

این دارو معمولاً در دوران حاملگی خطری برای جنین ندارد و مصرف ستیریزین در دوران بارداری مانعی ندارد ولی توجه داشته باشید که در موقع تجویز پزشک، حامله بودن خود را به پزشک اطلاع دهید.
L-استریوایزومر، لووستیریزین (بالا) و D-استریوایزومر ستیریزین
سنتز ستیریزین:
راننده تاکسی (فیلم ایتالیایی)

| راننده تاکسی | راننده تاکسی |
| --- | --- |
ادویژ فنش در صحنه‌ای از فیلم: ادویژ فنش در صحنه‌ای از فیلم
کارگردان: میکله ماسیمو تارنتینی
تهیه‌کننده: لوچانو مارتینو
نویسنده: میکله ماسیمو تارنتینی فرانچسکو میلیتسیا
بازیگران: ادویژ فنش آلدو ماچونه
موسیقی: پولسار
فیلم‌بردار: جانکارلو فراندو
تدوین‌گر: رایموندو کروچانی
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۷۷ (۱۹۷۷)  
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
راننده تاکسی با نام اصلی تاکسی گرل (انگلیسی: Taxi Girl) یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی میکله ماسیمو تارنتینی است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد.
بازیگران

ادویژ فنش
آلدو ماچونه
میکله گامینو
جانفرانکو دانجلو
آلوارو ویتالی
جورج هیلتون
انتسو کاناواله
جاکومو ریتسو
گاستونه پسکوچی
روسانا دی لورنتسو
فرانکو دیوجنه
فرانکا اسکانیه‌تی
انتسو لیبرتی
آدریانا فاکتی
توماس رودی
آدام موسری

| آدام موسری | آدام موسری |
| --- | --- |
موسری در سال ۲۰۱۶: موسری در سال ۲۰۱۶
زادهٔ: ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۸۳ ‏(۴۲ سال)
شهروندی: ایالات متحده آمریکا، اسرائیل
شناخته‌شده برای: رئیس اینستاگرام
آدام موسری (به انگلیسی: Adam Mosseri) یک کارآفرین آمریکایی–اسرائیلی است که قبلاً به عنوان مدیر اجرایی در فیسبوک مشغول به کار بود. او مخصوصاً برای ایجاد خبرخوان این اپلیکیشن شناخته شده‌است. موسری یک هفته پس از اعلام استعفای غیرمنتظره کوین سیستروم و مایک کریگر، بنیانگذاران اینستاگرام توسط فیسبوک در اکتبر ۲۰۱۸ (مهرماه ۱۳۹۷) به عنوان رئیس جدید اینستاگرام انتخاب شد.
آدام موسری در شهر نیویورک متولد شده است و تحصیلاتش را در دانشگاه نیویورک و در رشته‌ی طراحی اطلاعات به اتمام رسانده است. رشته‌ٔ تحصیلی او، ارتباط بسیار  نزدیک و مستقیمی با شغل‌های بعدی او دارد. در واقع طراحی اطلاعات به ‌معنی استفاده از طرح های گرافیکی و دیگر ابزارها برای نشان دادن دقیق تر وبهتر اطلاعات است.
این رشته‌ٔ تحصیلی سبب میشود تا ارائه‌ی داده و اطلاعات را به صورتی بهینه‌سازی کند تا بهترین تجربه‌ی کاربری در مواجهه با آنها نیز رقم بخورد. موسری بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه در سال۲۰۰۶ وارد آکادمی هنر سان‌فرانسیسکو شد.
از مسئولیت‌های او در این آکادمی نوعی آموزش به‌همراه تحصیل بود. او در سال ۲۰۰۲ همزمان با تحصیل، آژانس مشاوره‌ٔ طراحی‌های مخصوص خودش به اسم Blank Mosseri را تأسیس کرد و به عنوان سمت مدیریت در آن مشغول فعالیت شد. سرنوشت بعدی آدام در سال ۲۰۰۷ رقم خورد. او در آن سال به عنوان مسئول طراح محصول و رابط کاربری وارد تیم شرکت TokBox شد. این استارتاپ اکنون نیز فعالیت دارد و خدمات متنوعی را برای ارائه‌ی ویدیو، صوت و پیام‌رسانی در داخل ‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها عرضه می‌کند.
موسری ۳۸ ساله که مجله بیزینس اینسایدر در سال ۲۰۱۵ او را «بازیکن قدرتی» فیس‌بوک نامیده بود،همراه با همسرش مونیکا و سه پسرشان در سانفرانسیسکو زندگی می‌کنند. آدام و مونیکا به امور خیریه علاقمندند و در خیریه‌های محلی از جمله پروژه شانتی – که موسسه‌ای مردم‌نهاد برای کمک به افراد مبتلا به ایدز و سرطان است- مشارکت می‌کنند.
احمد تیجانی (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Əhməd Ticani
زادروز:  ۱۰ نوامبر ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  اویو
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)*
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال شوشی
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال شاه‌داغ قوسار |  ۴۹ |  (۲۰) |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال باکو |  ۵۲ |  (۱۴) |
| ۲۰۱۳– |  باشگاه فوتبال شوشی |   |  (۷) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۰۸:۱۱, ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۰۸:۱۱, ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳ (UTC). 
احمد تیجانی (انگلیسی: Ahmad Tijani؛ زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شاه‌داغ قوسار، باشگاه فوتبال باکو، و باشگاه فوتبال شوشی اشاره کرد.
فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۷

Football match
فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۷ فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۷، چهاردهمین دوره جام باشگاه‌های جهان، یک تورنمنت فوتبال سازماندهی شده توسط فیفا بود که بین برندگان شش کنفدراسیون قاره‌ای و همچنین قهرمان لیگ کشور میزبان برگزار شد. فینال بین باشگاه اسپانیایی رئال مادرید، نماینده یوفا به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان اروپا، و باشگاه برزیلی گرمیو، نماینده کونمبول به عنوان قهرمان جام لیبرتادورس برگزار شد.
رئال مادرید با گل کریستیانو رونالدو با نتیجه ۱–۰ پیروز شد و سومین قهرمانی خود در جام باشگاه‌های جهان را به دست آورد. این اولین باری بود که یک تیم پس از قهرمانی رئال در سال قبل، با موفقیت از عنوان قهرمانی جام باشگاه‌های جهان خود دفاع کرد. این پیروزی همچنین دهمین باری بود که یک تیم از اروپا قهرمان جام باشگاه‌های جهان شد.
تیم‌ها

| تیم | کنفدراسیون | حضور قبلی در فینال |
| --- | --- | --- |
|  رئال مادرید | یوفا | ۲۰۱۴، ۲۰۱۶ |
|  گرمیو | کونمبول | نداشته |
ورزشگاه

ورزشگاه شهر ورزشی زاید در ابوظبی به عنوان ورزشگاه فینال در ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ اعلام شد. این ورزشگاه پیش از این میزبان فینال در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ بود.
پیش زمینه

رئال مادرید با قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا ۱۷–۲۰۱۶ به چهارمین جام باشگاه‌های جهان خود راه یافت. این باشگاه قبلاً در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ جام باشگاه‌های جهان را برنده شده بود و از نظر تعداد برد پس از بارسلونا در رده دوم قرار داشت. مادرید در مرحله نیمه نهایی وارد مسابقات شد و با الجزیره، قهرمان لیگ برتر امارات متحده عربی که در برابر آوکلند سیتی نیوزیلند، قهرمان اقیانوسیه و اوراوا رد دایموندز ژاپن، قهرمان آسیا پیروز شده بود، روبرو شد. رئال مادرید پس از تصمیمات بحث برانگیز توسط داور و سیستم کمک داور ویدئویی، مسابقه را ۲–۱ برد.
باشگاه گرمیو برزیل با قهرمانی در جام لیبرتادورس ۲۰۱۷ در ماه نوامبر به اولین جام باشگاه‌های جهان خود راه یافت. آنها وارد مرحله نیمه نهایی شدند و با قهرمان آمریکای شمالی، پاچوکا مکزیک روبرو شدند که الوداد کازابلانکا مراکش، قهرمان آفریقا را در یک‌چهارم نهایی شکست داده بود. گرمیو با گلی که اورتون در دقیقه ۹۵ به ثمر رساند، بازی را ۱–۰ در وقت اضافه برد.
مسیر تا فینال

|  رئال مادرید |  رئال مادرید | تیم |  گرمیو |  گرمیو |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۱۷–۲۰۱۶ | قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۱۷–۲۰۱۶ | نحوه شرکت | قهرمان جام لیبرتادورس ۲۰۱۷ | قهرمان جام لیبرتادورس ۲۰۱۷ |
| حریف | نتیجه | جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۷ | حریف | نتیجه |
|  الجزیره | ۲–۱ | نیمه نهایی |  پاچوکا | ۱–۰ (و.ا.) |
مسابقه > خلاصه

کریستیانو رونالدو تک گل بازی را در دقیقه ۵۳ برای رئال مادرید به ثمر رساند، یک ضربه ایستگاهی پای راست از فاصله ۲۵ یاردی کمی به سمت چپ که از شکافی در دیوار دفاعی عبور کرد و به گوشه چپ دروازه رفت.
مسابقه > جزئیات

| 0 | 1 |
| --- | --- |
             رئال مادرید :              گرمیو 
| 0 | 1 |
| --- | --- |
بهترین بازیکن بازی: کریستیانو رونالدو (رئال مادرید) کمک داوران: ماروین تورنتیرا (مکزیک) میگل آنخل هرناندز (مکزیک) داور چهارم: روشن ایرماتوف (ازبکستان) کمک داوران ویدئویی: مارک گایگر (ایالات متحده آمریکا) جاخونگیر سعیدوف (ازبکستان) کمک داور کمک‌داوران ویدئویی: فلیکس زوایر (آلمان): قوانین مسابقه ۹۰ دقیقه  ۳۰ دقیقه وقت اضافه در صورت نیاز  ضربات پنالتی اگر نتیجه همچنان مساوی است  دوازده نیمکت‌نشین  حداکثر ۳ تعویض
محمد ملکی

| محمد ملکی | محمد ملکی |
| --- | --- |
در مراسم خاکسپاری اعظم طالقانی در آبان ۱۳۹۸: در مراسم خاکسپاری اعظم طالقانی در آبان ۱۳۹۸
رئیس دانشگاه تهران: رئیس دانشگاه تهران
دوره مسئولیت ۱۳۵۷ – ۱۳۵۸: دوره مسئولیت ۱۳۵۷ – ۱۳۵۸
پس از: عبدالله شیبانی
پیش از: حسن عارفی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۰ تیر ۱۳۱۲ تجریش، شمیران، تهران، ایران
درگذشته: ۱۲ آذر ۱۳۹۹ (۸۷ سال) تهران، ایران
ملیت: ایران
همسر(ان): قدسی میر معز
فرزندان: عمار و ابوذر
پیشه: استاد دانشگاه، نویسنده، زندانی سیاسی، کنشگر
محمد ملکی (زاده ۲۰ تیر ۱۳۱۲ در تهران – درگذشته ۱۲ آذر ۱۳۹۹ در تهران)، فعال سیاسی، فعال حقوق بشر، نویسنده و نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از پیروزی انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ بود.
دانشگاه تهران در دوران مدیریت وی صحنه اخراج استادان و دانشجویان تحت عناوین پاکسازی انقلاب و دانشگاه از «ضدانقلاب»، «عوامل فاسد»، «نوکر بیگانه» «وابسته به پهلوی، امپریالیسم و صهیونیسم» بود.
زندگی و کنش‌های سیاسی

محمد ملکی فرزند حسین در ۲۰ تیر ۱۳۱۲ در تجریش (شمیران) به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تجریش و دارالفنون گذراند و سپس در دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران ادامه تحصیل داده و در سال ۱۳۴۰ در رشته بهداشت و صنایع غذایی فارغ‌التحصیل شد. بلافاصله به تدریس در دانشگاه تهران مشغول شد. ملکی اگرچه در دوران شاه به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش بازداشت شده بود، اما این امر مانعی نشد که در دانشگاه تدریس نکند و همچنین از بورسیه دانشگاه برای تکمیل تحصیلاتش در اتریش و انگلستان استفاده کرد.
زندگی و کنش‌های سیاسی > فعالیت در جبهه ملی ایران و نهضت مقاومت ملی

از سال ۱۳۳۰ کنش‌های سیاسی را در سال‌های آخر دبیرستان آغاز کرد و در جنبشهای دانشجویی و جبهه ملی ایران و نهضت مقاومت ملی پس از کودتای ۲۸ مرداد ادامه داد و از فعالان مبارزه بود. در سال ۱۳۳۹ در ارتباط با ورود ریچارد نیکسون و کنش‌های دانشجویی دستگیر شد و به زندان ساواک افتاد. پس از آزادی به مبارزه علیه رژیم شاه ادامه داد. وی از شاگردان و مریدان سید محمود طالقانی و همچنین شاگرد و دوست علی شریعتی بود. او دیدگاهی توحیدی و شورایی به اسلام داشت. ملکی لقب «یاسر» را برای خود برگزیده بود.
زندگی و کنش‌های سیاسی > دوران انقلاب

در جریان انقلاب رابط ایران و خارج از کشور در ارتباط با دانشجویان و دریافت پیام‌های آیت‌الله خمینی و تکثیر و توزیع آن‌ها بود. تحصن‌های استادان دانشگاه‌ها و روحانیت در دانشگاه تهران با هماهنگی ملکی انجام شد و همچنین در کمیته استقبال از روح‌الله خمینی عضویت فعال داشت.
اداره شورایی دانشگاه تهران و پیشنهاد نظام طلبگی برای آموزش عالی

پس از پیروزی انقلاب با اصرار محمود طالقانی و حکم شورای انقلاب، مسئولیت ریاست دانشگاه تهران را در شرایطی قبول کرد که در دانشگاه، همه گروه‌های سیاسی چپ و راست و سازمان مجاهدین خلق ایران و انجمن‌های اسلامی و غیره دفترهایی داشتند و در همان حال در دانشکده فنی ۸ تانک چیفتن مستقر بوده و مسجد دانشگاه مملو از اسلحه‌هایی بود که مردم از پادگان‌ها به غنیمت گرفته بودند. دانشگاه تهران با سرعت آماده پذیرش دانشجویان شد و به دنبال آن سایر دانشگاه‌های سراسر کشور شروع به فعالیت کردند.
دوران سرپرستی دانشگاه تهران توسط محمد ملکی تنها دوره‌ای بود که با اصرار وی به صورت شورایی متشکل از استادان، دانشجویان و کارمندان اداره می‌شد و این شوراها، خود رئیس دانشکده و در نهایت رئیس دانشگاه را تعیین می‌کردند که وی پس از تشکیل این شوراها دوباره به ریاست دانشگاه انتخاب شد. او در این دوران اعلام می‌کند که انقلاب رخ داده انقلاب مستضعفین بوده و اسلام به شورا اعتقاد دارد و به عنوان یک مسلمان در اداره شورایی دانشگاه از چیزی ترس ندارد.
همچنین در این دوران ریاست دانشگاه تهران پیشنهاد تغییر اساسی نظام دانشگاهی ایران و بناکردن آن بر روی نظام طلبگی را داد.