stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جیمی کارتر
ریاست‌جمهوری > سیاست خارجی

کارتر در دوران ریاست‌جمهوری خود ۱۲ سفر بین‌المللی به ۲۵ کشور انجام داد. کارتر نخستین رئیس‌جمهور آمریکا بود که در سال ۱۹۷۷ به کشورهای جنوب صحرای آفریقا و نیجریه سفر کرد. مسافرت او شامل سفر به اروپا و آسیا، آمریکای لاتین بود. او برای مذاکرات صلح چندین سفر به خاورمیانه انجام داد.
کارتر در امور خارجی به دنباله‌روی از سیاست پیشینیان، مناسبات سیاسی کاملی با جمهوری چین برقرار کرد و در ژوئن ۱۹۷۹ مذاکرات مربوط به گفتگوی محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی (SAALT II) را با اتحاد جماهیر شوروی به پایان رساند. او در خاورمیانه با پیمان کمپ دیوید در سال ۱۹۷۸ بین مصر و اسرائیل ارتباط برقرار کرد و توافقنامه‌های مربوط به کانال پاناما را به تصویب رساند.
جنگ سرد با شوروی که موجب تهاجم شوروی به افغانستان در دسامبر ۱۹۷۹ شد در کارنامه جیمی‌کارتر و در شرح جایزه صلح نوبل او به عنوان انتقاد یادآوری شد و در شبکه‌های خبری نیز انتشار یافت.
ریاست‌جمهوری > سیاست خارجی > بنیان‌گذاری اداره امور حقوق بشر

کارتر پس از رسیدن به ریاست‌جمهوری سیاست خارجی آمریکا را بر پایه حقوق بشر اعلام کرد. در زمان ریاست‌جمهوری او «اداره امور حقوق بشر» با وزارت سایروس ونس در وزارت امور خارجه آمریکا بنیان‌گذاری شد که کار آن ارائه گزارش‌های حقوق بشر درباره کشورهای جهان بود که از آمریکا کمک‌های امنیتی و اقتصادی می‌گرفتند. در نخستین گزارشی که اداره امور حقوق بشر در سال ۱۹۷۷ منتشر کرد نام ایران در کنار آرژانتین، هائیتی، اندونزی، پرو و فیلیپین، به عنوان یکی از شش کشوری ذکر شد که حقوق بشر در آن نقض می‌شود و همزمان از آمریکا تسلیحات دریافت می‌کنند. او اعلام کرد که سیاست فروش اسلحه آمریکا را تغییر می‌دهد و جلوی ارسال جنگ‌افزار به دیگر نقاط جهان را می‌گیرد.
ریاست‌جمهوری > سیاست خارجی > اسرائیل و مصر

کارتر از ابتدای ریاست‌جمهوری تلاش کرد در ستیز اسرائیل و اعراب میانجیگری کند. کارتر پس از یک تلاش ناموفق برای رسیدن به یک سازش جامع بین مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۷ (از طریق گردهم آوری دوباره کنفرانس ۱۹۷۳ ژنو)، انور سادات، رئیس‌جمهور مصر و مناخم بگین، نخست‌وزیر اسرائیل را در سپتامبر ۱۹۷۸ به اردوگاه ریاست‌جمهوری در کمپ دیوید دعوت کرد، با این امید که صلح قطعی برقرار شود. با این که دو طرف نمی‌توانستند در خصوص عقب‌نشینی اسرائیل از کرانه باختری به توافق برسند، مذاکرات منجر به به رسمیت‌شناسی رسمی اسرائیل توسط مصر و ایجاد یک حکومت انتخابی در کرانه باختری و غزه شد. این گفتگو منجر به پیمان کمپ دیوید شد که به جنگ بین اسرائیل و مصر پایان داد.
این پیمان منشأ بروز مخالفت گسترده داخلی در اسرائیل و مصر شد. یورگن ینزهاوگن مورخ، استدلال می‌کند  تا زمانی که کارتر در ژانویه ۱۹۸۱ کنار رفت، او در وضعیت عجیبی قرار داشت. سعی می‌کرد از سیاست سنتی آمریکا فاصله بگیرد. ولی نهایتاً اهداف آن سنت را که شکستن ائتلاف عربی، به حاشیه راندن فلسطینیان، ساختن یک ائتلاف با مصر، تضعیف اتحاد شوروی و تأمین امنیت اسرائیل بود را محقق کرد.
ریاست‌جمهوری > سیاست خارجی > ایران

همچنین ببینید: جزیره ثبات و انقلاب ۱۳۵۷ ایران
ریاست‌جمهوری > سیاست خارجی > ایران > محمدرضا شاه

به دنبال سیاست حقوق بشری کارتر، او در خرداد ۱۳۵۶ جلوی فروش ۲۵۰ جنگنده اف-۱۸ به ارزش ۴ میلیارد دلار به ایران را گرفت. سایروس ونس از طرفداران این سیاست و زبیگنیف برژینسکی مشاور امنیت ملی کارتر (به دلیل جنگ سرد) از مخالفان این سیاست بودند. اما در تابستان همان سال دولت آمریکا پیشنهاد فروش هفت فروند هواپیمای آواکس به ایران را به کنگره این کشور ارائه داد. از این جهت به دورویی متهم شد.
او در مهر ۱۳۵۶ شاه و فرح را به کاخ سفید دعوت کرد. در جریان این سفر، تظاهرات مخالفان شاه در برابر کاخ سفید به خشونت کشیده شد. پلیس آمریکا تلاش کرد با شلیک گاز اشک‌آور، معترضان را متواری کند. همزمان وزش باد باعث شد تا گاز اشک‌آور به کاخ سفید و مراسمی که در حال برگزاری بود برسد و شاه مجبور شد با دستمال چشم‌های خود را پاک کند. با اینحال کارتر به پشتیبانی خود از شاه افزود و در پایان آخرین روزهای سال ۱۹۷۷ در یک سفر خاورمیانه به تهران نیز سفر کرد.
با آغاز حرکت انقلابی مردم ایران، کارتر در ۱۰ دی ۱۳۵۶ به تهران سفر کرد تا حمایت کامل واشینگتن را به محمدرضا پهلوی ابلاغ کند. کارتر در ضیافتی که از طرف شاه به مناسبت ورود او در کاخ نیاوران ترتیب داده شده بود، خطاب به محمدرضاشاه چنین گفت: «به دلیل رهبری بزرگ شاه، ایران جزیره ثبات در یکی از آشوب‌زده‌ترین نقاط جهان شده است. اعلی‌حضرت، این به دلیل تکریم بسیار نسبت به شما، رهبری شما و احترام و ستایش و عشقی است که ملت ایران به شما دارد. هیچ کشور دیگری در جهان برای برنامه‌ریزی مشترک از ایران به آمریکا نزدیک‌تر نیست. هیچ کشور دیگری برای بررسی مشکلات منطقه‌ای که مورد علاقهٔ هر دو طرف ما نیز هست ارتباط نزدیک‌تری از ایران با ما ندارد و هیچ رهبر دیگری نزد من احترامی عمیق‌تر و رابطه‌ای دوستانه‌تر ندارد.»
ریاست‌جمهوری > سیاست خارجی > ایران > آغاز انقلاب

از ۱۷ دی ۱۳۵۶ با چاپ مقاله ایران و استعمار سرخ و سیاه حرکت انقلابی مردم ایران ابعاد تازه‌ای یافت و با تظاهرات و اعتصابات گسترده در طول سال ۱۳۵۷ ادامه یافت. کارتر به‌طور مرتب از طریق ویلیام هیلی سالیوان، سفیر آمریکا در ایران و اردشیر زاهدی مسائل مربوط به ایران را پیگیری می‌کرد. طرفداران حقوق بشر به رهبری سایرس ونس از میانه سال ۱۳۵۷ به فکر روابط آمریکا با دوران پس از شاه و جلوگیری از مداخله آمریکا در امور داخلی ایران بودند. زیرا باور داشتند که چنین مداخله‌‌ای کار را خرابتر خواهد کرد و برای آرام شدن اوضاع، شاه باید از ایران خارج شود (ویلیام سالیوان سفیر آمریکا در ایران در گزارش آبان ۱۳۵۷ خود نتیجه‌گیری کرده بود که کار شاه در ایران تمام است). اما زبیگنیف برژینسکی، مشاور امنیت ملی کارتر  پیشنهاد کرد که آمریکا از طریق کودتا حکومت شاه را حفظ کند.
برژینسکی در خاطرات خود نوشته بود: «در روز سوم نوامبر ۱۹۷۸ (۱۲ آبان ۱۳۵۷) به دستور رئیس‌جمهور از ساعت نه و پنج دقیقه تا نه و یازده دقیقه مستقیماً با شاه گفتگو کردم. به شاه گفتم: «آمریکا بدون هیچ ملاحظه‌ای در بحران کنونی کاملاً از شما پشتیبانی می‌کند.»
برژینسکی در ادامه نوشته بود که هدف من از تماس با شاه روشن کردن این مطلب بود که رئیس‌جمهور آمریکا از او پشتیبانی کرده و در صدد بودم، او را تشویق به انجام اقدام قاطع کنم، پیش از آنکه اوضاع از کنترل خارج شود. اما ماه‌ها بود که اوضاع از کنترل شاه خارج شده بود. سرانجام دو روز بعد از این تماس در ۱۴ آبان ۱۳۵۷ جعفر شریف‌امامی که نخست‌وزیر وقت بود در مقابل مشکلات فراوان تاب نیاورد و پس از ۷۰ روز صدارت استعفاء داد تا ارتشبد غلامرضا ازهاری کابینه نظامی خود را به شاه معرفی کند. در ۲۱ نوامبر ۱۹۷۸ (۳۰ آبان ۱۳۵۷) کارتر در دیدار با زاهدی از او خواست تا پشتیبانی شدید ایالات متحده آمریکا از شاه و نیاز به نشان دادن قاطعیت از سوی او را به شاه اعلام کند. کارتر که می‌دید ایران در حال خروج از اردوگاه غرب است، در روز پنجشنبه ۱۴ ژانویه ۱۹۷۹ (۱۴ دی ۱۳۵۷) ژنرال رابرت هایزر، معاون فرماندهی نیروهای مسلح آمریکا در اروپا را به تهران فرستاد تا از فروپاشی ارتش شاهنشاهی ایران در پی خروج شاه از کشور جلوگیری کند و هم‌زمان نظامیان را از دست زدن به اقدامی نسنجیده یا خشونت‌آمیز بر ضد دولت شاپور بختیار بازدارد. سرانجام هایزر در ۱۴ بهمن ۱۳۵۷ تهران را ترک کرد.
ریاست‌جمهوری > سیاست خارجی > ایران > مذاکرات مخفیانه با خمینی

با بالا گرفتن انقلاب، در ۱۵ دی ۱۳۵۷ دولت کارتر با در پاریس، مذاکرات مخفیانه با خمینی را آغاز کرد. فردای آن روز محمدرضا شاه از ایران خارج شد. پس از دو هفته مذاکره، آمریکا به خمینی اطمینان داد اگر او با ارتش شاه درگیر نشود برای بازگشت خمینی مشکلی پیش نخواهد آورد، مخالفتی با تغییر قانون اساسی ایران نخواهد داشت و از دولت آتی پشتیبانی خواهند کرد. خمینی نیز وعده‌هایی درباره ادامه فروش نفت و رعایت حقوق یهودیان و دامن نزدن به بی‌ثباتی در خاورمیانه موافقت کرد و در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ به تهران رفت.
ریاست‌جمهوری > سیاست خارجی > ایران > بحران گروگان‌گیری

مقالهٔ اصلی: گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا
بر پایه اسناد منتشر شده، دولتمردان آمریکایی باور داشتند انقلابیون جدید در ایران، مشکلی با آمریکا ندارند. اما همزمان، خمینی به صراحت در پیام‌های خود نشان داده بود که نگرانی زیادی از احتمال مداخله آمریکا (مانند کودتای ۲۸ مرداد) و بازگشت شاه به قدرت دارد. برای همین با حمله دانشجویان به سفارت آمریکا از آنها پشتیبانی کرد.
کارتر طی ۱۴ ماه آخر دوره ریاست‌جمهوری خود، درگیر موضوع گروگانگیری کارمندان سفارت آمریکا در ایران بود. ادامه گروگانگیری باعث شد کارتر در آوریل ۱۹۸۰ (فروردین ۱۳۵۹) روابط سیاسی آمریکا با ایران را قطع و نخستین تحریم‌ها علیه ایران را وضع کند. او در ادامه به اخراج دانشجویان ایرانی از آمریکا، کمک گرفتن از پاپ، فرستادن یاسر عرفات به تهران برای شفاعت دست زد. شکست عملیات پنجه عقاب در اردیبهشت ۱۳۵۹ رسوایی بزرگی برای او بود. تا جاییکه سایروس ونس وزیر امور خارجه وقت در اعتراض به انجام این عملیات و اینکه بدون اطلاع او انجام شده بود از مقام خود کناره‌گیری کرد.
کارتر در مصاحبه با شبکه سی‌ان‌بی‌سی دلیل انتخاب نشدن در دوره دوم ریاست‌جمهوری را عدم حمله نظامی به ایران دانست و گفت: «من می‌توانستم ایران را با سلاح از نقشه جهان محو کنم. ولی در این عملیات مردمان بی‌گناه زیادی کشته می‌شدند.»
ریاست‌جمهوری > شکست در انتخابات ۱۹۸۰

همچنین ببینید: دکترین کارتر
ادامه گروگانگیری و تورم مستمر در داخ آمریکا منجر به شکست کارتر در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۸۰ شد. او در واپسین سخنرانی خود در مقام ریاست‌جمهوری خلیج فارس را حوزه منافع حیاتی آمریکا خواند و گفت: «هر گونه تلاش یک نیروی خارجی برای کنترل خلیج فارس حمله به منافع حیاتی آمریکا قلمداد خواهد شد و آمریکا چنین حمله‌ای را با هر ابزاری که لازم باشد، از جمله نیروی نظامی دفع خواهد کرد.» این تئوری او بعدها دکترین کارتر نام گرفت که پایه تشکیل چارچوب امنیتی خلیج فارس و توافق با کشورهای حاشیه این خلیج برای استقرار پایگاه‌های نظامی آمریکا در آن کشورها بود.
پس از ریاست‌جمهوری

پیمان کمپ دیوید یکی از مهم‌ترین پیمان‌های صلح در طول تاریخ که نخستین و جدی‌ترین گام در پایان بخشیدن به جنگ اعراب و اسرائیل و نیز پایان بخش جنگ‌های ادامه‌دار مصر و اسرائیل بود با تلاش‌های کارتر به ثمر رسید. همچنین نشست سیاسی گوادالوپ، یکی از مهم‌ترین نشست‌های سیاسی رهبران بلوک غرب بود. جیمی کارتر در این نشست کوشید تا رهبران کشورهای قدرتمند سرمایه‌داری را متقاعد نماید حمایت از رژیم‌های دیکتاتوری را متوقف نمایند. بر اساس این اقدامات، وی در سال ۲۰۰۲ جایزه نوبل صلح را دریافت کرد.
کارتر کمی بعد از شکست در انتخاب دوباره، به گروه خبرنگاران کاخ سفید گفت قصد دارد دوران بازنشستگی او مشابه هری ترومن باشد و زندگی عمومی آینده او صرف ثروت‌اندوزی برای خودش نشود.
پس از ریاست‌جمهوری > دیپلماسی

دیپلماسی بخش بزرگی از دوران پسا ریاست‌جمهوری کارتر بود. این تلاش‌های دیپلماتیک در خاورمیانه با جلسه‌ای در سپتامبر ۱۹۸۱ با نخست‌وزیر اسرائیل مناخیم بگین، و سفری در مارس ۱۹۸۳ به مصر که شامل دیدار با اعضای سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود آغاز شد.
کارتر به بازگشت رئیس جمهوری منتخب هائیتی به قدرت پس از کودتای نظامی سال ۱۹۹۴ کمک کرد. او در کشورهایی مانند چین، بوسنی و اتیوپی به فعالیت‌های دیپلماتیک پرداخت.
در سال ۲۰۱۸ پرونده‌های رسمی فاش ساختند که در ژانویه ۱۹۹۳ کارتر به رئیس‌جمهور منتخب ایالات متحده آمریکا بیل کلینتون پیشنهاد کرده بود او را به عنوان نماینده ویژه صلح ایرلند شماری منصوب کند.
در سال ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور کلینتون از کارتر برای مأموریت صلح کره شمالی کمک طلبید. کارتر در این مأموریت با کیم ایل سونگ تفاهمنامه‌ای به نام «چارجوب مورد توافق» امضا کرد. کارتر یک پیمان را با کیم طرح‌ریزی کرد و برای تشویق آمریکا به اقدام در این خصوص بدون اجازه دولت کلینتون آن را در سی‌ان‌ان اعلام کرد. اما به دلیل مخالفت دولت کلینتون، این توافق به شکست انجامید.
در مارس ۱۹۹۹ کارتر از تایوان دیدار کرد و با لی تنگ-هویی رئیس‌جمهور تایوان ملاقات کرد. در این جلسه کارتر از پیشرفت تایوان در زمینه دموکراسی، حقوق بشر، اقتصاد، فرهنگ، علوم و فناوری تمجید کرد.
او در سال ۲۰۰۳ از برنامه‌ای برای برگزاری انتخابات در ونزوئلا در میانه اعتصاب سراسری ونزوئلا (۲۰۰۲-۲۰۰۳) دفاع کرد. اما نهایتاً انتخاباتی برگزار نشد.
پس از ریاست‌جمهوری > اسرائیل و فلسطین

اطلاعات بیشتر: آپارتاید اسرائیلی
کتاب فلسطین صلح نه تبعیض کارتر، از کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز که در سال ۲۰۰۶ به چاپ رسیده به خاطر توصیف سیاست‌های اسرائیل در کرانه باختری و نوار غزه اشغالی به عنوان آپارتاید بحث‌برانگیز شد. کارتر در یک مصاحبه آپارتاید را «جداسازی اجباری دو ملت در یک قلمرو به صورتی که یکی از گروه‌ها مسلط و کنترل گر بر دیگری باشد» تعریف کرد. او در اظهاراتی که از رادیو پخش شد گفت سیاست‌های اسرائیل آپارتایدی است بدتر از آپارتاید آفریقای جنوبی:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | وقتی اسرائیلی سرزمینی در عمق درون کرانه باختری را اشغال می‌کند، و در حدود ۲۰۰ شهرک را با جاده به یکدیگر متصل می‌کند، و سپس فلسطینیان را از استفاده از آن جاده یا حتی رد شدن از آن بازمی‌دارد، این مرتکب موارد بدتری از جداسازی یا آپارتاید حتی از آن چیزی است که در آفریقای جنوبی مشاهده کردیم. |  » |
کارتر با گفتن این که «امید این است که کتاب من حداقل بحثی را تحریک کند که در این کشور وجود نداشته است. هرگز بحثی به هیچ میزانی دربارهٔ این مسئله وجود نداشته» از خود در برابر اتهامات یهودستیزی دفاع کرد. او دیدگاه خود را اینگونه ابراز کرد که اسرائیل نمی‌تواند تا زمانی که با عقب‌نشینی از سرزمین‌های اشغال‌شده با همسایگانش به صلح برسد و اضافه کرد «بزرگ‌ترین تعهد در زندگی من تلاش برای آوردن صلح به اسرائیل بوده است.» کارتر چند ماه پس از تألیف کتاب با وجود فشارهای سنگین در گفتگو با روزنامه آبزرور بریتانیا تأکید کرد که از توصیف اسرائیل به آپارتاید پشیمان نیست و «این کلمه دقیق‌ترین وصف حال فلسطین است.»
او در یک سخنرانی در سال ۲۰۰۷ در دانشگاه برندایس، از واژه‌گزینی در کتاب خود که القا می‌کرد حملات تروریستی انتحاری فلسطینیان به عنوان یک ابزار سیاسی موجه بوده عذرخواهی کرد و گفت «آن جمله به نحوی کاملاً نامناسب و احمقانه واژه‌بندی شده بود. من به ناشرانم نوشته‌ام تا آن جمله را در ویراست‌های آینده کتاب فوراً عوض کنند. من شخصاً از شما و همه افراد اینجا عذرخواهی می‌کنم.»
کارتر در کتاب سال ۲۰۱۰ خود به نام می‌توانیم در سرزمین مقدس صلح داشته باشیم از بی‌میلی اسرائیل به عقب‌نشینی از سرزمین‌ها و شهرک‌های اسرائیلی به عنوان مانع اصلی بر سر صلح در خاورمیانه یاد کرد.
تصویر عمومی و میراث > افکار عمومی

از رای‌دهندگان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۷۶ که کارتر آن را برنده شد، دربارهٔ کارتر و جرالد فور نظرخواهی شد. بسیاری از رای‌دهندگان فورد را بابت عفو نیکسون سرزنش می‌کردند. در مقایسه، کارتر یک جنوبی صادق، روراست و خوش نیت دیده می‌شد. کارتر، دوره ریاست‌جمهوری خود را با رضایت ۶۶ درصدی آغاز کرد. اما زمانی که این سمت را ترک می‌کرد به ۳۴ درصد کاهش یافت و ۵۵ درصد هم عدم رضایت داشتند.
رونالد ریگان، فرماندار سابق کالیفرنیا در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۸۰ در برابر خوی جدی و درون نگرانه کارتر، یک اعتماد به نفس ساده از خود بروز داد. کارتر در قیاس با ریگان که به خاطر جذبه و محول کردن امور به زیردستانش شهره بود، بدبین و ناقاطع تصویر شد. ریگان از مشکلات اقتصادی، بحران گروگانگیری در ایران و فقدان همکاری واشینگتن، دی.سی. برای تصویر کردن کارتر به عنوان یک رهبر ضعیف و غیرمؤثر استفاده کرد. کارتر، همچون سلفش جرالد فورد، به دور دوم انتخاب نشد. در میان روسای‌جمهور، کارتر نخستین کسی بود که پس از هوور در سال ۱۹۳۲ از انتخاب به دور دوم بازماند.
ریاست‌جمهوری کارتر در ابتدا از سوی برخی دانشوران از جمله استیون هیوارد به عنوان یکی ناکامی دیده می‌شد. در رتبه‌بندی‌های تاریخی رئیس‌جمهورهای ایالات متحده آمریکا، ریاست‌جمهوری کارتر در بین جایگاه هجدهم تا سی‌وچهارم قرار دارد. به هر روی، فعالیت‌های کارتر پس از ریاست‌جمهوری با اقبال مواجه شدند. نشریه ایندیپندنت نوشت: «به‌طور گسترده کارتر شخص بهتری از زمانی دانسته می‌شود که رئیس‌جمهور بود.» گرچه ریاست‌جمهوری او بازخوردهای مثبت و منفی داشته، اما تلاش‌های او در زمینه صلح‌بانی و امور بشردوستانه از زمانی که او از ریاست‌جمهوری کنار رفته را به عنوان یکی از موفق‌ترین رئیسان‌جمهور سابق در تاریخ آمریکا مشهور کرده است.
مستند کانال‌های پشت پرده: بهای صلح (۲۰۰۹) تلاش‌های کارتر در کمپ دیوید که بین اسرائیل و مصر صلح برقرار کرد را مسبب آوردن تنها صلح معنادار به خاورمیانه می‌داند. این فیلم افتتاح‌کننده جشنواره بین‌المللی فیلم موناکو بود.
تصویر عمومی و میراث > افتخارات و جوایز

کارتر جوایز و افتخارات زیادی از زمان ریاست‌جمهوری خود دریافت کرد و نهادها و مکان‌های متعددی به افتخار او نامگذاری شدند. کتابخانه و موزه جیمی کارتر در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد. در سال ۱۹۹۸ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا سومین و آخرین زیردریایی کلاس سی‌ولف را به افتخار رئیس‌جمهور سابق، کارتر و خدمت او به عنوان افسر زیردریایی نامگذاری کرد. این یکی از معدود زیردریایی‌های نیروی دریایی بود که به افتخار یک شخص در قید حیات نامگذاری می‌شد. او در همان سال جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر را به افتخار دستاوردهای حقوق بشری و مدال یادبود هوور را که برای پاسداشت مهندسانی است که در جنبش‌های جهانی مشارکت کرده‌اند، دریافت کرد. او جایزه صلح نوبل ۲۰۰۲ را که تا حدی پاسخی به تهدیدات جنگی رئیس‌جمهور جرج دابلیو. بوش علیه عراق و انتقادات کارتر از دولت بوش بود، دریافت کرد.
کارتر ۹ بار به خاطر ضبط صوتیِ کتاب‌های خود، نامزد جایزه گرمی برای بهترین آلبوم کلمات شفاهی شد و سه بار آن را برنده شد.
فرودگاه سادر در امریکاس، جورجیا در سال ۲۰۰۹ به فرودگاه منطقه‌ای جیمی کارتر تغییر نام داده شد.
کارتر در سال ۱۹۸۴ برنده جایزه آکادمی دستاورد آمریکا شد. او در سال ۱۹۹۱ عضو افتخاری انجمن فی بتا کاپا در دانشگاه ایالتی کانزاس شد. او در همان سال به عضویت انجمن فیلسوفان آمریکا انتخاب در آمد.
درگذشت

مقالهٔ اصلی: مرگ و خاکسپاری جیمی کارتر
کارتر در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۴ در سن ۱۰۰ سالگی در خانهٔ خود در پلینز، جورجیا درگذشت. پسر او، جیمز ای. کارتر سوم، بعد از ظهر همان روز درگذشت او را اعلام کرد. درگذشت کارتر به دنبال تصمیم او در فوریه ۲۰۲۳ برای قرار گرفتن تحت مراقبت‌های آسایشگاهی بود.
اندکی پس از اعلام این خبر، جو بایدن رئیس‌جمهور وقت آمریکا بیانیه‌ای در احترام به میراث کارتر منتشر کرد و او را مردی با اصول، ایمان و فروتن خواند. دولت بایدن همچنین اعلام کرد که قصد دارد، یک مراسم خاکسپاری رسمی دولتی برگزار کند.
نگارخانه

دیدار با کریستین آنفینزن (برنده جایزه نوبل شیمی ۱۹۷۲)
در حال اعطای مدال افتخار به یک اسقف ارتدکس
در دیداری با کرک داگلاس (بازیگر هالیوود و پدر مایکل داگلاس)
کارتر جوان با سگ خود به‌نام بوزو (۱۹۳۷)
خبر پیروزی جیمی کارتر در روزنامه اطلاعات
نقشهٔ سفرهای جیمی کارتر در دوران ریاست‌جمهوری
انور سادات و جیمی کارتر در قرارداد کمپ دیوید
محمدرضا پهلوی و جیمی کارتر در کاخ نیاوران
کارتر در حال دوچرخه‌سواری در سال ۲۰۰۸
کارتر (نفر دوم از راست) به همراه مارتی آهتیساری، ویلیام هیگ، و اخضر ابراهیمی از گروه ریش‌سفیدان در لندن (۲۴ ژوئیه ۲۰۱۳)
بیجگان

مکان
| بیجگان (دلیجان) شهیدیه | بیجگان (دلیجان) شهیدیه |
| --- | --- |
روستا: روستا
روستای بیجگان دهستان جاسب: روستای بیجگان دهستان جاسب
مختصات: ۳۴°۴′۲۵″ شمالی ۵۰°۴۷′۵۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۷۳۶۱°شمالی ۵۰٫۷۹۷۷۸°شرقی﻿ / 34.07361; 50.79778: مختصات: ۳۴°۴′۲۵″ شمالی ۵۰°۴۷′۵۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۷۳۶۱°شمالی ۵۰٫۷۹۷۷۸°شرقی﻿ / 34.07361; 50.79778
استان: مرکزی
شهرستان: دلیجان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: جاسب
جمعیت: ۳۴۴ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۶۴۴۲
بیجگان (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است. از مهمترین بناهای این روستان می‌توان به مسجد جامع  و مسجد کرسی اشاره داشت. بیجگان یا بیج مکان به معنی مکان بسته و این اسم بدان جهت بوده چون راه ازنا در گذشته‌ها باز نبوده و راه روستا از طرف بالا مانند اتاقی که از سقف ان وارد می‌شده به پسته‌های بسته هم پستهٔ بیج گفته می‌شود در این روستا مسجدی با سبک معماری دوره صفویه با صفه‌ها و سبک معماری گچ بری و کاهگل؛ و تیر چوبی که هنوز هم دایر می‌باشد و جز میراث فرهنگی ثبت گردیده‌است اهالی این روستا از قدیم به شغل دامداری و کشاورزی اشتغال داشته‌اند و عمده محصولات ان گردو بادام و انواع میوه جات و کشت محصولات زراعی بوده‌است و در اواخر دوره قاجاریه جمعیتی معادل ۱۹۸۰نفر در ان سکونت می‌کردند که در مراتع روستا نیز انواع گیاهان دارویی من جمله گون وجود داشته‌است و یکی از محصولات دارویی روستا به نام سماق که خواص فراوانی دارد سماق: ضد دیابت. ضد روماتیسم؛ و داروی شفابخش نقرس است که مورد استفاده اهالی قرار می‌گرفته‌است و خاصیت ضد میکروبی این گیاه به اثبات رسیده‌است و برای درد دندان نیز مفید و اشتها را نیز تحریک می‌کند و لثه را تقویت و از خون‌ریزی معده جلوگیری می‌کند و پاک‌کننده معده و قابض و مقوی معده است از اسهال صفراوی و مزمن جلوگیری و خلط خونی سینه را در مان می‌کند؛ ولی تازه نباید مصرف شود چون ایجاد مسمومیت می‌کند. این روستا دارای امامزاده‌ای مجلل در خارج از روستا می‌باشد که مدفن امامزادگان عیسی اسحاق و مریم از اولاد موسی بن جعفر ع با گنبد نقره‌ای رنگ و ایوانی در جهت شرقی غربی می‌باشد.
موقعیت طبیعی و جغرافیایی روستای بیجگان
فاصله روستای بیجگان تا شهر دلیجان (مرکز بخش و شهرستان) معادل ۲۴ کیلومتر می‌باشد. ارتفاع روستا از سطح دریا حدود ۱۹۴۰ متر می‌باشد روستای بیجگان در منطقه کوهستانی و دامنه ارتفاعات قرار دارد. رودخانه ازنا از خط القعر منطقه و از شرق روستا عبور می‌نماید ارتفاعات مشرف به روستا عبارتند از: کوه تخته گرده با ارتفاع ۲۷۹۰ متر در شمال، کوه سرخان با ارتفاع ۲۵۲۵ متر در شرق، کوه سیاهند با ارتفاع ۲۰۹۱ متر در غرب و کوه تخت با ارتفاع ۲۴۵۴ متر در جنوب. توپوگرافی منطقه کلا به صورت ناهموار و کوهستانی است و باغها و مزارع در دامنه این ارتفاعات تا لبه رودخانه ازنا (در خط القعر) قرار دارد.
جمعیت

این روستا در دهستان جاسب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۴۴ نفر (۱۴۱خانوار) بوده‌است.
شیدوری

سیدوری یا به عبارت دقیق‌تر شیدوری شخصیتی در حماسه گیلگمش است. از او به عنوان یک ایل‌زن یاد می‌شود. در قدیمی‌ترین نسخه حماسه (بابلی باستان)  نامی ندارد و در نسخه پسین حماسه (بابلی معیار) نامش تنها در یک سطر (اولین سطر) آمده است. در نسخه هوری و هیتی نامش به شکل Naḫmazulel یا Naḫmizulen آمده است. این مساله مطرح شده که نام او در نسخه معیار از لقبی گرفته شده که مترجم هوری، شیدوری، «زن جوان» برای او به کار برده است. یک پیشنهاد جایگزین در عوض آن را با نام شخصی اکدی، «او محافظ من است» مرتبط می‌کند. در همه نسخه‌ها، او قهرمان را نصیحت می‌کند اما جزییات دقیق این بخش متفاوت است. درباره تاثیر شیدوری بر کتاب مقدس و یا اساطیر یونانی بحث در میان پژوهشگران در جریان است.
در زمینه‌های دیگر، لقب شیدوری ممکن است به الهه‌هایی چون آلانی، ایشارا و آلانزو برگردد. برابر کردن شیدوری با ایشتار نادرست است.
نام

نام شیدوری (dSI-du-ri) اغلب به صورت سیدوری آوانگاری می‌شود، اما بر اساس املای جایگزین خارج از حماسه گیلگمش، اندرو آر. جورج نتیجه‌گیری می‌کند که املای شیدوری دقیقتر است. در قطعات بابلی باستانِ حفظ شده حماسه گیلگمش، ایل‌زن بی‌نام است و حتی در نسخه معیار فقط یک سطر مستقیماً از او به عنوان شیدوری یاد می‌کند. قبل از نام او علامت دینگیر، به اصطلاح « دترمیناتیو الهی»، آمده است و  چنین فرض می‌شود که او باید به عنوان یک خدایی درک شود.
ریشه‌شناسی نام موضوع بحث است و دو نظریه در حال حاضر قابل قبول هستند. به گفته ویلفرد جی. لمبرت، احتمالاً از نام شخصی رایج اکدی Šī-dūrī که از دوره اور سوم شناخته شده، گرفته شده است. لمبرت آن را به معنای «او دیوار من است (به طور استعاری: حفاظ)» ترجمه کرد. اما پیشنهاد دوم، که لمبرت نیز آن را به عنوان یک امکان پذیرفته است، این واژه را با کلمه هوری شیدوری، «زن جوان» مرتبط می‌کند. یک متن واژگانی بین‌النهرینی اصطلاح شیدوری را مترادف ardatu اکدی فهرست می‌کند که آن نیز به یک زن جوان اشاره می‌کند.  اندرو آر. جورج این احتمال را در نظر می‌گیرد که نام شخصی اکدی یک وام‌واژه هوری بوده که با ریشه‌شناسی عامیانه اکدی شکل گرفته است.
گری بکمن اشاره می‌کند که در ترجمه‌های هوری و هیتی از این حماسه که از قطعه‌های پیداشده در هاتوسا شناخته می‌شود، ایل‌زن یک نام رایج هوری دارد، Naḫmazulel یا Naḫmizulen، اما از او به عنوان شیدوری یاد می‌شود. او پیشنهاد می‌کند که این اصطلاح، در این زمینه به عنوان یک لقب عمل می‌کند، و بعداً به عنوان یک نام شخصی در نسخه معیار بابلی دوباره به کار رفت.  نام Naḫmazulel نیز با علامت دینگیر نوشته شده است.
نام > لقب شیدوری در سایر منابع

در منابع هوری، لقب šiduri برای الهه‌های گوناگونی به کار می‌رفت، از جمله آلانزو (یکی از دختران هبات)، آلانی و ایشارا.