stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
برج القصب

| برج القصب برج القصب | برج القصب برج القصب |
| --- | --- |
Village: Village
برج القصب: برج القصب
برج القصب: برج القصب
مختصات: ۳۵°۳۶′۱۷″ شمالی ۳۵°۴۷′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۶۰۴۷۲°شمالی ۳۵٫۷۹۲۲۲°شرقی﻿ / 35.60472; 35.79222: مختصات: ۳۵°۳۶′۱۷″ شمالی ۳۵°۴۷′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۶۰۴۷۲°شمالی ۳۵٫۷۹۲۲۲°شرقی﻿ / 35.60472; 35.79222
کشور:  سوریه
استان‌های سوریه: استان لاذقیه
منطقه‌های سوریه: منطقه اللاذقیه
ناحیه اداری: لاذقیه
جمعیت (سرشماری ۲۰۰۴): جمعیت (سرشماری ۲۰۰۴)
 • کل: ۴۹۰۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن: اقلیم مدیترانه‌ای
برج القصب یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه اللاذقیه واقع شده‌است. برج القصب ۴٬۹۰۲ نفر جمعیت دارد.
اولستد (شهر هلسنس)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اولستد، شهر هلسنس: اولستد، شهر هلسنس
روستا: روستا
 Ølsted rooftops with Arresø in the background (looking north). :  Ølsted rooftops with Arresø in the background (looking north). 
کشور: دانمارک
استان‌های دانمارک: استان هوودستادن
Municipality: Halsnæs
جمعیت: ۱٬۹۲۰ (۲۰۱۵)
First documented: ۱۱۰۰
ساعت زمانی: زمان (UTC+۱)
 - ساعت تابستانی: ساعت تابستانی اروپای مرکزی (UTC+۲)
کد پستی: ۳۳۱۰
اولستد (به دانمارکی: Ølsted) یک شهرک در دانمارک است که در کمون هلسنس واقع شده‌است. اولستد ۱٬۹۲۰ نفر جمعیت دارد.
رقاصک

چرخ تعادل در ساعت مانتل. فنر تعادل مارپیچی در بالا قابل مشاهده است.
چرخ تعادل مدرن در یک حرکت ساعت
چرخ تعادل یا رقاصک وسیله‌ای است که در ساعت‌های مچی کوکی و ساعت‌های رومیزی مکانیکی مورد استفاده قرار می‌گیرد که مشابه آونگ در یک ساعت آونگی است. این چرخ وزنه دار است که به طرفین می‌چرخد و توسط یک فنر پیچشی مارپیچی به سمت مرکز خود بازمی‌گردد که به فنر تعادل یا فنر مویین معروف است. این چرخ توسط چرخ دنگ هدایت می‌شود، که حرکت چرخشی چرخ دنده ساعت را به تکانه‌هایی تبدیل می‌کند که به چرخ تعادل منتقل می‌شود. هر چرخش چرخ (که «تیک» یا «ضربه» نامیده می‌شود) به چرخ دنده اجازه می‌دهد تا مقدار مشخصی را جلو برود و عقربه‌ها را به جلو حرکت دهد. چرخ تعادل و فنر مویین با هم یک نوسان ساز هارمونیک را تشکیل می‌دهند که به دلیل رزونانس ترجیحاً با سرعت معینی نوسان می‌کند. فرکانس تشدید یا ضربان آن در برابر نوسان با سرعت‌های دیگر مقاومت می‌کند. ترکیب جرم چرخ تعادل و خاصیت ارتجاعی فنر زمان بین هر نوسان یا «تیک» را ثابت نگه می‌دارد. از زمان اختراع آن در قرن چهاردهم تا زمانی که حرکات دیاپازون و کوارتز در دهه ۱۹۶۰ در دسترس قرار گرفت، تقریباً هر دستگاه زمان‌سنجی قابل حمل از نوعی چرخ تعادل استفاده می‌کرد.
بررسی اجمالی

تا دهه ۱۹۸۰ چرخ‌های تعادل فناوری زمان‌سنجی مورد استفاده در زمان‌سنج‌ها، قفل‌های زمان خزانه بانک، فیوزهای زمانی برای انفجار مهمات، ساعت‌های زنگ دار، تایمرهای آشپزخانه و کرونومترها بودند، اما اکنون فناوری کوارتز این کاربردها را به خود اختصاص داده‌است و اکنون تنها کاربرد اصلی این سازوکار در ساعت‌های مکانیکی با کیفیت است.
چرخ‌های تعادل ساعت مدرن (۲۰۰۷) معمولاً از گلوسیدور، آلیاژی با انبساط حرارتی کم از بریلیم، مس و آهن، با فنرهایی از آلیاژ ارتجاعی ضریب حرارتی پایین مانند Nivarox ساخته می‌شوند. این دو آلیاژ با هم مطابقت داده شده‌اند، بنابراین واکنش‌های دمایی هر یک از آنها خنثی می‌شود و در نتیجه خطای دمایی اندکی ایجاد می‌شود. چرخ‌ها برای کاهش مقاومت هوا صاف هستند و محورها بر روی سنگهای جواهر (معمولاً یاقوت) به‌طور دقیق قرار گرفته‌اند. چرخ‌های رقاصک قدیمی‌تر از وزنه‌های پیچی در اطراف لبه برای تنظیم تعادل استفاده می‌کردند، اما چرخ‌های مدرن در کارخانه با کامپیوتر ساخته می‌شوند و از لیزر برای ایجاد یک حفره‌های دقیق در رینگ استفاده می‌کنند تا متعادل شوند. چرخ‌های رقاصک با هر گردش حدود یک و نیم دور می‌چرخند؛ یعنی حدود ۲۷۰ درجه به سمت هر طرف موقعیت تعادل مرکزی خود. سرعت چرخ تعادل با فنر تعادل (مویین) می‌شود و میله ای (تنظیم کننده) با شکاف باریک در انتهای آن که فنر تعادل از آن عبور می‌کند. این قسمت از فنر پشت شکاف را ثابت نگه می‌دارد. حرکت میله (تنظیم کننده)، شکاف فنر تعادل را به سمت چپ و راست می‌چرخاند و طول مؤثر آن و در نتیجه سرعت ارتعاش رزونانس تعادل را تغییر می‌دهد. از آنجایی که تنظیم کننده (رگولاتور) با عملکرد فنر تداخل دارد، کرنومترها و برخی از ساعت‌های دقیق دارای تعادل‌های «فارش آزاد» و بدون تنظیم‌کننده هستند، مانند Gyromax. میزان آنها توسط پیچ‌های وزنی روی لبه تعادل تنظیم می‌شود.
سرعت نوسان تعادل به‌طور سنتی بر حسب ضربان (تیک) در ساعت یا BPH اندازه‌گیری می‌شود. اگرچه از یکاهایی مانند ضربان در ثانیه و هرتز نیز استفاده می‌شود. مدت زمان یک ضربه، به‌طور یک بار چرخش رقاصک تعریف می‌شود (مدت زمان رفت چرخ رقاصک)، بنابراین دو ضربه در یک چرخه کامل وجود دارد (رفت برگشت). رقاصک‌ها در ساعت‌های دقیق با ضربان‌های سریع‌تر طراحی می‌شوند، زیرا در این صورت کمتر تحت تأثیر حرکات مچ قرار می‌گیرند. ساعت‌های زنگ دار و تایمرهای آشپزخانه اغلب دارای نرخ ۴ ضربه در ثانیه (14400 BPH) هستند. ساعت‌های ساخته شده قبل از دهه ۱۹۷۰ معمولاً دارای نرخ ۵ ضربه در ثانیه (18000 BPH) بودند. ساعت‌های فعلی دارای نرخ 6 (21600 BPH)، 8 (28800 BPH) و تعداد کمی از آن‌ها ۱۰ ضربه در ثانیه (36000 BPH) هستند. شرکت ساعت‌سازی Audemars Piguet در حال حاضر ساعتی با نرخ نوسان تعادل بسیار بالا ۱۲ ضربان در ثانیه (43200 BPH) تولید می‌کند. در طول جنگ جهانی دوم، الگین یک کرونومتر بسیار دقیق تولید کرد که با سرعت ۴۰ ضربان در ثانیه (144000 BPH) کار می‌کرد و نام مستعار "Jitterbug" را برای آن به ارمغان آورد.
دقت بهترین ساعت‌های رقاصک دار روی مچ دست حدود چند ثانیه در روز است. دقیق‌ترین ساعت‌های رقاصک دار ساخته شده، کرونومترهای دریایی بودند که در کشتی‌ها برای ناوبری فلکی به عنوان منبع زمانی دقیق برای تعیین طول جغرافیایی استفاده می‌شدند. در جنگ جهانی دوم آنها به دقت ۰٫۱ ثانیه در روز دست یافته بودند.
دوره نوسان

دوره نوسان چرخ تعادل T بر حسب ثانیه، زمان لازم برای یک چرخه کامل (دو ضربه)، با گشتاور اینرسی چرخ I بر حسب کیلوگرم متر 2 و سفتی (ثابت فنر) فنر تعادل κ بر نیوتن تعیین می‌شود. - متر بر رادیان:
تاریخچه

رقاصک با اولین ساعت‌های مکانیکی، در قرن چهاردهم اروپا ظاهر شد، اما به نظر می‌رسد دقیقاً مشخص نیست که چه زمانی و در کجا برای اولین بار از آن استفاده شده‌است. این یک نسخه بهبود یافته از فولیوت است، یک زمان‌سنج اولیه اینرسی متشکل از یک میله مستقیم که در مرکز با وزنه‌هایی در انتهای آن چرخیده‌است، که به جلو و عقب نوسان می‌کند. وزنه‌های فولیوت را می‌توان روی میله به داخل یا خارج کرد تا سرعت ساعت را تنظیم کند. اولین ساعت‌ها در شمال اروپا از فولیوت استفاده می‌کردند، در حالی که ساعت‌های جنوب اروپا از چرخ‌های تعادل استفاده می‌کردند. با کوچک‌تر شدن ساعت‌ها، ابتدا به‌عنوان ساعت‌های براکتی و ساعت‌های فانوس و سپس به‌عنوان اولین ساعت‌های بزرگ پس از سال ۱۵۰۰، چرخ‌های تعادلی به‌جای فولیوت‌ها استفاده شدند. از آنجایی که بیشتر وزن آن بر روی لبه دور از محور قرار دارد، چرخ تعادل می‌تواند گشتاور اینرسی بیشتری نسبت به یک فولیوتِ هم اندازه با خود داشته باشد و زمان دقیق تری را ارائه دهد. شکل چرخ رقاصک نیز مقاومت هوای کمتری ایجاد می‌کرد و از نظر هندسی، تا حدی خطای انبساط حرارتی ناشی از تغییرات دما را جبران می‌کرد.
تاریخچه > اضافه شدن فنر تعادل

چرخ‌های تعادل اولیه صرفاً زمان‌سنج بودند، زیرا فاقد عنصر ضروری دیگر بودند: فنر تعادل. چرخ‌های تعادل اولیه توسط راه‌انداز به یک جهت هل داده شدند تا زمانی که پرچم لبه‌ای که با دنده ای روی چرخ دنگ (چرخ فرار) در تماس بود از کنار نوک دندان بلغزد ("فرار") و عمل فرار معکوس شود و چرخ را به عقب هل دهد (در مسیر مخالف). در چنین چرخی "اینرسی"، شتاب متناسب با نیروی محرکه است. در یک ساعت بدون فنر تعادل، نیروی محرکه هم نیرویی را که چرخ را شتاب می‌دهد و هم نیرویی را که سرعت آن را کاهش داده و آن را معکوس می‌کند، تأمین می‌کند. اگر نیروی محرکه افزایش یابد، هم شتاب افزایشی و هم شتاب کاهشی افزایش می‌یابد، این باعث می‌شود چرخ سریع‌تر به جلو و عقب رانده شود. این امر باعث شد که زمان‌سنجی به شدت به نیروی اعمال شده توسط چرخ دنگ وابسته باشد. در یک ساعت، نیروی محرکه ارائه شده توسط فنر اصلی، که از طریق چرخ دنده ساعت به خروجی اعمال می‌شود، در طول دوره کارکرد ساعت با باز شدن فنر اصلی کاهش می‌یابد. بدون هیچ وسیله ای برای یکسان‌سازی نیروی محرکه، ساعت در طول دوره کارکردن بین پیچ‌های فنر به دلیل از دست دادن نیروی فنر، سرعت خود را کاهش می‌دهد و باعث از دست دادن زمان و عقب ماندن ساعت می‌شود. به همین دلیل است که همه ساعت‌های فنری پیش‌بالانس به فیوز (یا در موارد معدود stackfreed) نیاز داشتند تا نیرویی را که از فنر اصلی وارد می‌شود یکسان کنند تا به حداقل دقت ممکن دست یابند. با وجود با این دستگاه‌ها، ساعت‌های قبل از اختراع فنر تعادل، بسیار کم دقت بودند.
ایده فنر تعادل از مشاهداتی الهام گرفته شده‌است که بر پایه فنر مویین که برای محدود کردن چرخش چرخ اضافه شده‌است، دقت آن را افزایش می‌دهد. رابرت هوک برای اولین بار در سال ۱۶۵۸ یک فنر فلزی را روی ترازو اعمال کرد و ژان دو هاوتفو و کریستیان هویگنس آن را به شکل مارپیچی کنونی در سال ۱۶۷۴ بهبود بخشیدند. اضافه شدن فنر، چرخ تعادل را به یک نوسانگر هارمونیک تبدیل کرد که اساس کارکرد یک ساعت مدرن است. این بدان معناست که چرخ با فرکانس تشدید طبیعی یا ضربان می‌چرخد و در برابر تغییرات سرعت نوسان ناشی از مقاومت یا تغییر نیروی محرکه مقاومت می‌کند. این نوآوری اساسی، دقت ساعت‌ها را از چندین ساعت در روز به شاید ۱۰ دقیقه در روز بسیار افزایش داد، و آنها را از نوآوری‌های گران‌قیمت به زمان‌سنج‌های مفید تبدیل کرد.
تاریخچه > خطای دما

پس از اضافه شدن فنر تعادل، یک منشأ اصلی عدم دقت، اثر تغییرات دما بود. ساعت‌های اولیه دارای فنرهای تعادلی ساخته شده از فولاد ساده و تعادل‌های برنجی یا فولادی بودند و تأثیر دما بر روی آنها به‌طور قابل توجهی بر روی سرعت کارکردشان تأثیر می‌گذاشت.
افزایش دما باعث افزایش ابعاد فنر تعادل و تعادل در اثر انبساط حرارتی می‌شود. استحکام فنر، نیروی ترمیم کننده ای که در پاسخ به انحراف ایجاد می‌کند، متناسب با عرض و مکعب ضخامت آن و با طول آن نسبت معکوس دارد. اگر فقط بر ابعاد فیزیکی آن تأثیر بگذارد، افزایش دما در واقع باعث قوی‌تر شدن فنر می‌شود. با این حال، یک اثر بسیار بزرگتر در فنرِ تعادلِ ساخته شده از فولادِ ساده این است که کشش فلز فنر به‌طور قابل توجهی با افزایش دما کاهش می‌یابد؛ نتیجه نهایی این است که یک فنر فولادی ساده با افزایش دما ضعیف تر می‌شود. افزایش دما همچنین قطر چرخ تعادل فولادی یا برنجی را افزایش می‌دهد و اینرسی دَوَرانی و گشتاور اینرسی آن را افزایش می‌دهد و شتاب‌گیری فنر تعادل را سخت‌تر می‌کند. دو اثر افزایش دما بر ابعاد فیزیکی فنر و تعادل، تقویت فنر تعادل و افزایش اینرسی چرخشی ترازو، اثرات متضادی دارند و تا حدی یکدیگر را خنثی می‌کنند. تأثیر عمده دما که بر سرعت ساعت تأثیر می‌گذارد، ضعیف شدن فنر تعادل با افزایش دما است.
در ساعتی که اثرات دما جبران نمی‌شود، فنر ضعیف‌تر زمان بیشتری می‌برد تا چرخ تعادل را به سمت مرکز بازگرداند، بنابراین ضربان کندتر می‌شود و ساعت زمان را از دست داده و عقب می‌ماند. فردیناند برتود در سال ۱۷۷۳ متوجه شد که یک چرخ تعادل برنجی معمولی و فنر مویین فولادی، به ازای ۶۰ درجه فارنهایت (۳۳ درجه سانتی گراد) افزایش دما، ۳۹۳ ثانیه (شش و نیم دقیقه) در روز عقب می‌ماند که ۳۱۲ ثانیه آن به دلیل کاهش کشش فنری است.
تاریخچه > چرخ‌های تعادل جبران شده با دما

نیاز به یک ساعت دقیق برای ناوبری فلکی در طول سفرهای دریایی باعث پیشرفت بسیاری در فناوری تعادل در قرن ۱۸ بریتانیا و فرانسه شد. حتی یک خطای ۱ ثانیه در روز در کرنومتر دریایی می‌تواند منجر به خطای ۱۷ مایلی در موقعیت کشتی پس از یک سفر ۲ ماهه شود. جان هریسون برای اولین بار در سال ۱۷۵۳ با استفاده از «محور جبران» دو فلزی روی فنر، در اولین کرونومتر دریایی موفق، H4 و H5، جبران دما را به چرخ تعادل اعمال کرد. با این اختراع به دقت کسری از ثانیه در روز دست یافتند، اما محدودیت جبران به دلیل پیچیدگی آن بیشتر مورد استفاده قرار نگرفت.
راه حل ساده‌تری در حدود سال ۱۷۶۵ توسط پیر لو روی ابداع شد و توسط جان آرنولد و توماس ارنشاو بهبود یافت: Earnshaw یا چرخ تعادل جبرانی. نکته کلیدی این بود که چرخ تعادل با دما تغییر اندازه دهد. اگر بتوان با گرم‌تر شدن، قطر آن را کوچکتر کرد، گشتاور اینرسی کوچک‌تر، ضعیف شدن فنر تعادل را جبران می‌کند و دوره نوسان را ثابت نگه می‌دارد.
برای انجام این کار، لبه بیرونی رقاصک از یک "ساختار چند لایه (ساندویچ)" از دو فلز با جنس متفاوت ساخته شد. لایه ای از فولاد در داخل که به لایه ای از برنج در خارج جوش خورده‌است. نوارهای این ساختار دو فلزی هنگام گرم شدن به سمت فولاد خم می‌شوند، زیرا انبساط حرارتی برنج بیشتر از فولاد است. لبه در دو نقطه در کنار پره‌های چرخ باز شده بود، بنابراین شبیه یک S شکل (به شکل) با دو "بازو" دو فلزی دایره ای شکل بود. گاهی اوقات به این چرخ‌ها "Z-balances" نیز گفته می‌شود. افزایش دما باعث می‌شود بازوها به سمت داخل به سمت مرکز چرخ خم شوند و جابجایی جرم به سمت داخل، لحظه اینرسی تعادل را کاهش می‌دهد، مشابه روشی که یک اسکیت باز در حال چرخش می‌تواند با کشیدن بازوهای خود، لحظه اینرسی خود را کاهش دهد. این کاهش در گشتاور اینرسی، گشتاور کاهش یافته تولید شده توسط فنر تعادل ضعیف تر را جبران می‌کند. میزان جبران با وزنه‌های متحرک روی بازوها تنظیم می‌شود. کرونومترهای دریایی با این نوع تعادل، خطای تنها ۳ تا ۴ ثانیه در روز در محدوده دمایی وسیع داشتند. در دهه ۱۸۷۰ از تعادل جبران شده در ساعت‌ها استفاده شد.
تاریخچه > خطای دمای متوسط

تعادل استاندارد Earnshaw به دلیل تغییرات دما، خطا را به‌طور چشمگیری کاهش داد، اما آن را حذف نکرد. همان‌طور که برای اولین بار توسط JG Ulrich توضیح داده شد، یک تعادل جبرانی تنظیم شده برای نگه داشتن زمان صحیح در دمای پایین و بالا معین، چند ثانیه در روز در دمای متوسط خواهد بود. دلیل آن این است که گشتاور اینرسی تعادل به عنوان مربع شعاع بازوهای جبرانی و در نتیجه دما تغییر می‌کند. اما خاصیت ارتجاعی فنر به صورت خطی با دما تغییر می‌کند.
برای کاهش این مشکل، سازندگان زمان‌سنج، طرح‌های مختلف «جبران کمکی» را اتخاذ کردند که خطا را کمتر از ۱ ثانیه در روز کاهش داد. چنین طرح‌هایی برای مثال شامل بازوهای دو فلزی کوچک متصل به داخل چرخ تعادل است. چنین جبران کننده‌هایی فقط می‌توانند در یک جهت به سمت مرکز چرخ تعادل خم شوند، اما خم شدن به سمت بیرون توسط خود چرخ مسدود می‌شود. حرکت مسدود شده باعث یک پاسخ دمایی غیر خطی می‌شود که می‌تواند تغییرات الاستیسیته را در فنر کمی بهتر کند. اکثر زمان‌سنج‌هایی که در آزمایش‌های سالانه رصدخانه گرینویچ بین سال‌های ۱۸۵۰ و ۱۹۱۴ اولین بار بودند، طرح‌های جبران کمکی بودند. جبران کمکی به دلیل پیچیدگی آن هرگز در ساعت‌ها استفاده نشد.
تاریخچه > مواد بهتر

چرخ تعادل اصلاح شده دو فلزی در اوایل قرن بیستم به دلیل پیشرفت در متالورژی منسوخ شد. چارلز ادوارد گیوم برای اختراع Invar در سال ۱۸۹۶، یک آلیاژ فولاد نیکل با انبساط حرارتی بسیار کم، و Elinvar (از El asticité invar iable) آلیاژی که خاصیت ارتجاعی آن در محدوده دمایی وسیع بدون تغییر است، برای فنرهای تعادلی در سال ۱۸۹۶ برنده جایزه نوبل شد. تعادل جامد اینوار با فنر الینوار تا حد زیادی تحت تأثیر دما قرار نگرفت، بنابراین جایگزین تعادل دو فلزی دشوار تنظیم شد. این امر منجر به یک سری آلیاژهای بهبود یافته با ضریب دمای پایین برای تعادل‌ها و فنرها شد.
قبل از اختراع الینوار، گیوم آلیاژی برای جبران خطای دمای متوسط در تعادل دو فلزی با اعطای ضریب دمای درجه دوم منفی به آن اختراع کرد. این آلیاژ که آنیبال نام دارد، یک تغییر جزئی از اینوار است. تقریباً به‌طور کامل اثر دمایی فنر مویین فولادی را حذف کرد، اما همچنان به یک چرخ تعادل جبران شده دو فلزی نیاز داشت که به عنوان چرخ تعادل گیوم شناخته می‌شود. این طرح بعداً به جایگزین رقاصک‌های تک فلزی اینوار با فنرهای الینوار شدند. ضریب درجه دوم با جایگاه آن در معادله انبساط یک ماده تعریف می‌شود.
که در آن:
پانویسها و منابع

1 2  Odets, Walt (2007). "The Balance Wheel of a Watch". The Horologium. TimeZone.com. Archived from the original on 6 July 2007. Retrieved 2007-06-16.
↑  Odets, Walt (2005). "Balance Wheel Assembly". Glossary of Watch Parts. TimeZone Watch School. Retrieved 2007-06-15.
↑  Arnstein, Walt (2007). "Does faster mean more accurate?, TimeZone.com". Archived from the original on 2007-06-08. Retrieved 2007-06-15.
↑  "Jules Audemars Watch with Audemars Piguet Escapement". Audemars press release. Professional Watches magazine. 19 January 2009. Archived from the original on 2009-12-28. Retrieved 15 October 2020.
↑  Schlitt, Wayne (2002). "The Elgin Collector's Site". Archived from the original on 29 August 2022. Retrieved 2007-06-20.
↑  "Marine Chronometer". Encyclopædia Britannica online. Encyclopædia Britannica Inc. 2007. Retrieved 2007-06-15.
1 2  Headrick, Michael (2002). "Origin and Evolution of the Anchor Clock Escapement". 22 (2). Archived from the original on 2009-10-25. Retrieved 2007-06-06. {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)
↑  "Brittens Old Clocks & Watches" Edited by Cecil Clutton, G H Baillie & C A Ilbert, Ninth Edition Revised and Enlarged by Cecil Clutton. Bloomsbury Books London 1986 شابک ‎۰۹۰۶۲۲۳۶۹۵ page 16
↑  Milham 1945, p. 224
↑  Milham 1945, p. 226
1 2  "A Revolution in Timekeeping, part 3". A Walk Through Time. NIST (National Inst. of Standards and Technology). 2002. Archived from the original on 2007-05-28. Retrieved 2007-06-06.
↑  A.L. Rawlings, Timothy Treffry, The Science of Clocks and Watches, Publisher: BHI, شابک ‎۰ ۹۵۰۹۶۲۱ ۳ ۹, Edition: 1993, 3rd enlarged and revised edition.
↑  Britten 1898, p. 37
↑  Milham 1945, p. 233
↑  Gould 1923, pp. 265–266
↑  Milham 1945, p. 234
↑  Gould, p. 201.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های کتابخانه‌ای: کتابخانه‌های ملی :  آلمان 
چرخ تعادل در ساعت زنگ دار دهه ۱۹۵۰، آپولو، توسط Lux Mfg. Co. که فنر تعادل (۱) و تنظیم کننده (۲) را نشان می دهد.
Foliot (میله افقی با وزنه) از ساعت De Vick، ساخت ۱۳۷۹، پاریس
شاید اولین نقاشی موجود از چرخ تعادل، در ساعت نجومی جیووانی دودونی، ساخته شده در سال ۱۳۶۴، پادوآ، ایتالیا. چرخ تعادل (شکل تاج، بالا) دارای ضربان ۲ ثانیه بود. ردیابی تصویری از رساله ساعت ۱۳۶۴ او، Il Tractatus Astrarii .
چرخ تعادل اولیه با فنر در ساعت فرانسوی قرن هجدهم
چرخ تعادل دوفلزی جبران‌شده با دما، متعلق به ساعت جیبی اوایل دهه ۱۹۰۰. ۱۷ میلی‌متر قطر (۱) حرکت جفت وزنه‌های متضاد به انتهای بازوها باعث افزایش جبران دما می‌شود. (۲) باز کردن جفت وزنه‌ها در نزدیکی پره‌ها، سرعت نوسان را کاهش می‌دهد. تنظیم یک وزنه باعث تغییر حالت یا تعادل می‌شود.
چرخ‌های تعادل کرنومتر دریایی از اواسط دهه ۱۸۰۰، با سیستم‌های مختلف جبران کمکی برای کاهش خطای دمای متوسط
بالانس و فنر آلیاژی با ضریب دمای پایین، در حرکت ETA 1280 از ساعت Benrus شرکت ساخته شده در دهه ۱۹۵۰
تالایگوآ نوو

| تالایگوآ نوو | تالایگوآ نوو |
| --- | --- |
Municipality and town: Municipality and town
Location of the municipality and town of Talaiga Nuevo in the Bolívar Department of Colombia: Location of the municipality and town of Talaiga Nuevo in the Bolívar Department of Colombia
Country:  کلمبیا
بخش‌های کلمبیا: بخش بولیوار، کلمبیا
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۶۱ کیلومتر مربع (۱۰۱ مایل مربع)
جمعیت (Census 2018): جمعیت (Census 2018)
 • کل: ۱۲۸۴۵
 • تراکم: ۴۹/کیلومتر مربع (۱۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Colombia Standard Time)
وبگاه: http://www.talaiguanuevo-bolivar.gov.co/
تالایگوآ نوو (انگلیسی: Talaigua Nuevo) نام شهری در کشور کلمبیا است.
دومین یاکوب

| دومین یاکوب | دومین یاکوب |
| --- | --- |
زادهٔ: ۸ ژوئن ۱۸۹۷ سینت-نیکلاس
درگذشت: ۵ نوامبر ۱۹۸۴ سینت-نیکلاس
ملیت: بلژیک
دومین یاکوب (هلندی: Domien Jacob; ۸ ژوئن ۱۸۹۷ – ۵ نوامبر ۱۹۸۴) ژیمناست هنری اهل بلژیک بود.
راه برنجی (تورنتو)

راه برنجی
راه برنجی(تورنتو) (به انگلیسی: Brass Rail) (آوایش انگلیسی: /bræs/re. ɪl/ ) معروف‌ترین باشگاه برهنگی در کشور کانادا محسوب می‌شود . این باشگاه در خیابان یونگ از محله بلور تورنتو قرار دارد ، محله بلور به خاطر جشنواره فیلم تورنتو و هتل‌های لوکس یورویل زبانزد است . سلبریتی‌هایی چون ساموئل جکسون ، چارلیز ترون ، الکس رودریگز ، کالین فارل کسانی بودند از این کلوپ برهنگی بازدید کرده‌اند پل شافر آهنگساز کار خود را از این کلوپ شروع کرد و توانست به معروفیت برسد . این باشگاه توانسته مجوز رقص برهنه لمیده را به دست بیاورد ، حتی ماجرای حقوقی سال ۱۹۹۹ با شکایت به دادگاه عالی کانادا به پیروزی برسد .
درازگلبرگ

| درازگلبرگ | درازگلبرگ |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
شاخه:: Magnoliophyta
رده:: دولپه‌ای‌ها
راسته:: گل‌سپاسی‌سانان
تیره:: خرزهره‌ایان
سرده:: Dolichopetalum
گونه:: kwangsiense
درازگلبرگ (نام علمی: Dolichopetalum) نام یک سرده از زیرخانواده استبرق است.
زره‌پوستان

صدف‌پوستان مختلف از رده استخوان‌زرهیان.
واژه زره‌پوستان یا صدف‌پوست (Ostracoderm) توصیفی است که برای ماهیان بی‌آرواره زره‌دار دوران دیرینه‌زیستی استفاده می‌شود.
صدف‌پوست‌ها هم‌نیا paraphyletic  یا چندنیا polyphyletic هستند و بنابراین از این صفت در دسته‌بندی‌های امروزی استفاده نمی‌شود اما برای توصیف گروه‌هایی از ماهیان بی‌آرواره زره‌دار همچنان کاربرد دارد.
راک هادسن

| راک هادسن | راک هادسن |
| --- | --- |
هادسن در ۱۹۵۲: هادسن در ۱۹۵۲
نام هنگام تولد: روی هارولد شرر جونیور
زادهٔ: ۱۷ نوامبر ۱۹۲۵ وینتکا، ایلینوی، ایالات متحده
درگذشت: ۲ اکتبر ۱۹۸۵ (۵۹ سال) بورلی هیلز، کالیفرنیا، ایالات متحده.
علت مرگ: عوارض وابسته به ایدز
یادمان‌ها: آرامگاه خالی در گورستان فارست لان، کتدرال سیتی، کالیفرنیا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۸–۱۹۸۵
همسر: فیلیز گیتس (ا. ۱۹۵۵–۱۹۵۸)
راک هادسن (انگلیسی: Rock Hudson؛ با نام تولد روی هارولد شرر جونیور (Roy Harold Scherer Jr.)؛ ۱۷ نوامبر ۱۹۲۵ – ۲ اکتبر ۱۹۸۵) بازیگر آمریکایی بود. او یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های سینمای زمان خود بود و بیش از سه دهه در سینما فعالیت داشت. او چهره برجسته‌ای در عصر طلایی هالیوود بود.
او با بازی در فیلم وسوسه باشکوه (۱۹۵۴)، و پس از آن با هرچه خدا می‌خواهد (۱۹۵۵) و غول (۱۹۵۶) که برای آن نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد، به شهرت رسید. هادسن همچنین با مجموعه‌ای از کمدی‌های رمانتیک با هم‌بازی دوریس دی یعنی حرف‌های خودمانی (۱۹۵۹) و برایم گلی نفرست (۱۹۶۴) به موفقیت ادامه داد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، فیلم‌های او شامل دومی‌ها (۱۹۶۶) و توبروک (۱۹۶۷) می‌شدند. هادسن از فیلم‌نامه‌هایی که به او پیشنهاد شد ناراضی بود و به تلویزیون روی آورد و در مجموعهٔ معمایی مک‌میلان و همسرش (۱۹۷۱–۱۹۷۷) ایفای نقش کرد. آخرین نقش او به عنوان ستارهٔ مهمان در فصل پنجم (۱۹۸۴–۱۹۸۵) مجموعهٔ دودمان بود، تا اینکه نوعی بیماری وابسته با ایدز ادامهٔ کار را برای او ناممکن کرد.
اگرچه هادسن در در خصوص تمایلات جنسی خود محتاط بود، اما در میان همکارانش در صنعت سینما مشهور بود که او همجنس‌گرا است. در سال ۱۹۸۴ تشخیص داده شد که هادسن به ایدز مبتلاست. سال بعد، او یکی از نخستین افراد مشهوری بود که تشخیص ایدز خود را به‌طور رسمی اعلام کرد. هادسن نخستین سلبریتی برجستهٔ آمریکایی بود که بر اثر بیماری وابسته به ایدز درگذشت.
زندگی‌

وی تحت نام روی هرولد شرر جونیور در ۱۷ نوامبر ۱۹۲۵ در وینتکا ایلینوی زاده شد. وقتی چهار سال بیشتر سن نداشت پدرش روی هرولد سینیور مادرش را به بهانهٔ مشکلات مالی تنها گذاشت و کاترین تا هشت سالگی خودش به تنهایی روی کوچک را بزرگ کرد.
وقتی روی هشت ساله بود مادرش با مردی به نام فیتزجرالد ازدواج کرد و همسر مادرش روی را به فرزند خواندگی پذیرفت و نام او رسماً از روی هرولد شرر به روی هارولد فیتزجرالد تغییر کرد.
ناپدری رفتارهای ناهنجاری نسبت به وی روا می‌داشت تا جایی که کاترین برای بار دوم محبور به طلاق شد.
روی در اواخر جنگ جهانی دوم به ارتش آمریکا-نیروی دریایی- پیوست و بعد از آن برای مدتی به عنوان نامه رسان و راننده کامیون مشغول به کار بود
همیشه رؤیای هنرپیشه شدن را در سر می‌پروراند و در تخیلات خود تصور می‌کرد روزی در کنار استودیوهای فیلم‌سازی او را کشف می‌کنند.
اما این هنری ویلسون بود که او را کشف کرد و از قد بلند و چشمان مهربان راک به عنوان ویژگی‌های بارزش نام برد. ویلسون اسم روی هرولد را ابتدا به Roc به معنای ققنوس ولی سپس به Rock به معنای سنگ تغییر داد. هادسون نیز از رودخانه ایی به همین نام الهام گرفته شد.
راک هادسون جوان به کلاس‌های بازیگری رفت و اولین فیلمش Air Cadet را در سال ۱۹۴۸ وقتی ۲۳ سال بیشتر سن نداشت بازی کرد که در آن می‌بایست یک دیالوگ یک خطی را بگوید ولی آنقدر بد بود که در نهایت از فیلم اصلی حذف شد.
بعد از این ناامیدی هادسون جوان تمام فعالیتش را متمرکز بازیگری کرد و با کمپانی یونیورسال قرارداد بست و در وسترن‌های درجه دو بازی می‌کرد. هادسون در اکران فیلم The bend of the river (1952) تشویق بیشتری از هنرپیشهٔ اصلی فیلم یعنی جیمی استوارت دریافت کرد.
هادسون به عنوان هنرپیشهٔ حاشیه ایی بود تا سال ۱۹۵۴ که فیلم Magnificent Obsession را با جین وایمن بازی کرد و این فیلم از او ستاره ایی رمانتیک ساخت و اوج کارش با فیلم غول بود که برای آن نامزد دریافت جایزه بهترین نقش اول مرد مراسم اسکار شد.
هادسون محبوبیتش را در قالب فیلم‌های کمدی ادامه داد که از مشهورترین آنها می‌توان به سه گانهٔ کمدیش با دوریس دی و تونی راندال اشاره کرد.
هادسون در اوایل دههٔ هفتاد و با جایگزین شدن ستاره‌های جدید مجبورا به تلویزیون روی آورد و به عنوان کمیسر استوارت مک میلان در سریالی به اسم مک میلان و همسرش ستاره بود.
آخرین برنامه ایی که از هادسون باقی مانده برنامهٔ *بهترین دوستان دوریس دی* است که بعد از پخش آن برنامه مردم از دیدن چهرهٔ بیمار او شوک شدند.
راک هادسون در دوم اکتبر ۱۹۸۵ بعد از یک سال مبارزه با بیماری ایدز در گذشت. او به عنوان اولین فرد مشهوری که بیماری ایدزش را به همگان اعلام کرد شناخته می‌شود. بعد از وی بنیادهای زیادی برای کمک کردن به بیماران ایدزی تأسیس شد تا دیگر کسانی مثل راک هادسون با آن همه زیبایی و قلب طلایی بدون کمک در دوران بیماری رها نشوند
زندگی شخصی

راک هادسون در تمام مدت حرفه ایی اش تصویر خود را به عنوان مجرد واجد شرایط حفظ کرد و نه خودش و نه هنری ویلسون به عنوان مدیر برنامه هیچ‌گاه نگذاشتند همجنسگرا بودن راک مشخص شود.
یکی از مجله‌ها به عنوان محرمانه اطلاعاتی محرمانه راجع‌به سکشولایتی راک در دست داشت و هنری ویلسون با قربانی کردن داستان تب هانتر راک را نجات داد و بعد از آن راک مجبور شد با منشی هنری ویلیسون فیلیز گیتس ازدواج کند. ازدواجی نمادین که فیلیز از آن خبر نداشت و دیوانه وار عاشق راک شد و بعد از طلاقش از راک (بعد از فهمیدن قضیهٔ همجنسگرایی راک) هیچگاه نه ازدواج کرد نه صاحب فرزندی شد و طبق مصاحبه اش گویا راک عقیم نیز بوده.
دلیل انتقال ویروس اچ آی وی به بدن راک هیچ‌گاه تأیید نشد. عده ایی معتقدند او در جراحی قلبش در سال ۱۹۸۳ آلوده شده و عده ایی دیگر می‌گویند او آن را از فردی ناقل دریافت کرده.
بعد از مرگش مارک کریستین شریک روزهای آخر راک از او به علت آزار و آسیب‌های احساسی شکایت کرد در حالی که هیچ وقت جواب آزمایش کریستین اچ آی وی مثبت نشد و رسانه‌ها معتقند او برای جلب توجه این کارها را کرده. در نهایت دادگاه ۵ میلیون دلار از سرمایهٔ راک را به او بخشید.
راک هادسون