سرویس امنیتی سوئد
تاریخچه

منشأ خدمات امنیتی سوئد اغلب به ایجاد یک دفتر پلیس ویژه (Polisbyrån) در طول جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ مرتبط است، که مستقیماً به ستاد کل ارتش و دفتر فرماندهی معظم نیروهای مسلح گزارش می‌شد،   مأموریت اصلی دفتر حفاظت از امنیت ملی (به عنوان مثال ضد جاسوسی) بود و اولین رئیس آن کاپیتان اریک آف ایدولم بود.  پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ دفتر تعطیل شد، اگرچه برخی فعالیتهای اطلاعاتی در پلیس استکهلم انجام می‌شد، با مدیریت گروه کوچکی از تقریباً ۱۰ افسر پلیس به سرپرستی رئیس اریک هالگرن، کسی که بعداً به عنوان رئیس سرویس امنیت عمومی (Allmänna säkerhetstjänsten) بدل شد.   این سرویس امنیتی بر کمونیست‌ها از آغاز جنگ تا اوایل دهه ۱۹۳۰ نظارت می‌کرد و عمدتاً تمام عملیات سازمان شده بود، مدتی بعد سرویس تمرکز خود را بر روی نازی‌ها آغاز کرد.
در سال ۱۹۳۲، سازمان به پلیس ایالتی تازه تأسیس (استان) منتقل شد.  افسران شاغل در پلیس ایالتی ابزاری برای نظارت بر تماس‌های تلفنی یا رهگیری و بازکردن نامه نداشتند و دیگر مشلات مثل کمبود عمومی کارمندان و منابع مالی، رئیس اطلاعات نظامی سوئد، سرهنگ دوم کارلوس آدلروکروتس را نگران کرد، وی احساس کرد اگر اروپا درگیر یک جنگ دیگر شود، کشور به یک آژانس امنیتی قدرتمندتر احتیاج دارد؛ بنابراین، در سال ۱۹۳۸، به دنبال ابتکار عمل آدلرکروتز و ارنست لچه در وزارت دادگستری و غیره، سرویس امنیت عمومی تشکیل شد.  کل سازمان و فعالیتهای آن بسیار محرمانه بود. در طول جنگ جهانی دوم، آژانس حدود ۲۵۰۰۰ تماس تلفنی را رصد می‌کرد و بیش از ۲۰۰۰۰۰ نامه را هر هفته رهگیری می‌کرد.  در سال ۱۹۴۶، به دنبال ارزیابی پارلمانی پس از جنگ، فعالیت به میزان قابل توجهی کاهش یافت و بار دیگر تحت پلیس ایالت سازمان یافت که عمدتاً وظیفه ضد جاسوسی را بر عهده داشت.   در سال ۱۹۶۵، پلیس سوئد به یک ارگان ملی شد و کلیه کارها تحت نظر شورای پلیس ملی در بخش امنیت (Rikspolisstyrelsens säkerhetsavdelning، مخفف RPS / SÄK) سازماندهی شد.
بین سالهای ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵ سرویس اطلاعاتی سوئد فعالیت‌های گسترده داشت و منجر به دستگیری تعداد زیادی جاسوس و مأموران دشمن شد. برخی از مهم‌ترین جاسوس پس از جنگ به اسم‌های Fritiof Enbom, Hilding Andersson, Stig Wennerström و Stig Bergling بودند و همه این جاسوسان از طرف اتحاد جماهیر شوروی بودند و به حبس ابد محکوم شده‌اند.
در اوایل دهه ۱۹۷۰، سوئد توسط تعدادی از اقدامات تروریستی که توسط تجزیه طلبان کروات انجام شده بود، به لرزش افتاد. برخی از مهمترین موارد حمله به سفارت یوگسلاوی در ۱۹۷۱ در استکهلم و هواپیماربایی هواپیمای اسکاندیناوی هواپیمای ۱۳۰ پرواز یک سال بعد از حمله به سفارت بود.
در نتیجه این حملات، اولین قوانین تروریستی در سال ۱۹۷۳ ایجاد شد و این حق را به پلیس داد که افراد وابسته به سازمان‌های تروریستی را بدون تأخیر اخراج کند. این حوادث همچنین منجر به تغییرات داخلی در وزارت امنیت شد در نتیجه منابع بیشتری دریافت کردند.   در ۲۸ فوریه ۱۹۸۶، نخست‌وزیر سوئد اولاف پالمه توسط یک فرد مسلح ناشناس ترور شد. این ترور به‌طور گسترده مورد انتقاد قرار نگرفت، چون خود پالمه در شب قتل از محافظ شخصی برخوردار نبود.  با این وجود، این ترور باعث استعفای کمیسرهای پلیس ملی، نیلز اریک آهمانسون و رئیس دپارتمان، سون سندستروم، در پی افشای ماجرای ابه کارلسون در سال ۱۹۸۸ شد.
براساس توصیه‌های ارائه شده توسط کمیته دولتی که وظیفه ارزیابی وزارت امنیت را پس از ترور پالمه داشتند، سرویس امنیتی سوئد در ۱ اکتبر ۱۹۸۹، ایجاد شد.  آژانس جدید - گرچه هنوز هم به‌طور رسمی بخشی از هیئت پلیس ملی بود - دارای یک مدیر کل شد و نظارت سیاسی آن مستقل تر شد.    بعلاوه، آزانس، مسئولیت رسمی کلیه وظایف محافظت از سیاست مداران را به عهده گرفت (که قبلاً با هیئت پلیس ملی و پلیس شهرستان استکهلم به صورت گروهی مسئولیت این بخش را داشتند).   در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۳، وزیر امور خارجه آنا لیند توسط میایلو میایلویچ ترور شد. دولت در پی قتل لیند، رویه‌های خود را مورد بازبینی قرار داد  که منجر به دو برابر شدن تعداد افسران محافظان مسئولان شد.  در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۵، پلیس با تشکیل سرویس امنیتی سوئد به یک آژانس کاملاً مستقل، دوباره سازمان خود را به یک آژانس متحد تغییر داد.