stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حکومت اسلامی لارستان

حکومت اسلامی لارستان که رسماً ملت اسلام و سپس ملت لار نامیده می‌شد، حکومتی بود که در سال ۱۲۸۸ خورشیدی در گرمسیرات فارس در جنوب ایران در پی آشفتگی پس از جنبش مشروطه به رهبری مجتهدی به نام سید عبدالحسین نجفی لاری تشکیل شد. این حکومت بر بخش‌هایی از فارس، هرمزگان، بوشهر و کرمان نفوذ داشت و سرانجام در سال ۱۹۱۴ میلادی (۱۲۹۳ خورشیدی) با حملهٔ نیروهای دولت مشروطه به لار فروپاشید.
حکومت اسلامی لارستان دارای تشکیلات اداری، قضایی و نظامی بود و مدارکی از ضرب سکه و چاپ تمبر توسط آن یافت می‌شود. این حکومت به عنوان نخستین حکومت اسلامی در ایران بر پایهٔ نظریهٔ ولایت فقیه شناخته می‌شود.
پیش‌زمینه

سید عبدالحسین نجفی لاری در ۳ صفر ۱۲۶۴ قمری در نجف زاده شد. وی تحصیلات خود را نزد علمایی همچون میرزای شیرازی، شیخ محمدحسین کاظمی و ملا لطف‌الله مازندرانی گذراند و در سن بیست و دو سالگی به درجهٔ اجتهاد نایل شد. وی تا چهل و پنج سالگی در شهر نجف اقامت داشت و به عنوان یکی از اساتید حوزهٔ علمیهٔ نجف مطرح بود. او در پی درخواست بزرگان لارستان از میرزای شیرازی برای فرستادن مجتهد به این منطقه، در سال ۱۳۰۹ قمری به لارستان رفت.
سید عبدالحسین لاری با فعالیت‌های خود حمایت بخش گسترده‌ای از اقشار اجتماعی جنوب ایران را به دست آورد و در دورهٔ استبداد صغیر به عنوان یکی از چهره‌های مهم مذهبی–سیاسی جنوب ایران مطرح شد. او در دوران حضور خود در لارستان به اخراج یهودیان و مبلغان مسیحی جنوب ایران مبادرت کرد.
حکومت

حکومت لارستان با فرمان سید عبدالحسین لاری مبنی بر وجوب تبدیل حکومت قاجار به حکومت اسلامی در سال ۱۹۰۹ با ممانعت از پرداخت مالیات به دولت مرکزی بنیانگذاری شد. آموزش نیروی نظامی و احداث کارخانهٔ اسلحه‌سازی از جمله اقدامات اولیهٔ او در تأسیس حکومت اسلامی لارستان بود. تعیین امام جمعه و فرستادن مبلغان مذهبی به شهرها و روستاهای مجاور، چاپ تمبر و ضرب سکه نیز از دیگر اقدامات او بود. روی تمبرها «پُست ملت اسلام» و سپس «پست ملت لار» نوشته شد تا از تمبرهای دورهٔ قاجار تمیز داده شود. انتشار این دو نوع تمبر این نکته را یادآور می‌شود که سید قیام خود را نخست به نام «ملت اسلام» خوانده و سپس که قدرت بیشتری یافته، آن را به نام «ملت لار» چاپ زده‌است که نوعی خودمختاری به ذهن متبادر می‌سازد.
سید لاری همچنین اقدام به تدوین قانون اساسی و قانون بلدی نمود که در شیراز چاپ و در لار توزیع شد. او پرچمی مثلثی شکل را با آیه‌ای از قرآن و دو شمشیر پیوسته به صورت نیم‌دایره با عباراتی عربی روی آن برای حکومت تعبیه نمود. وی تجارت و بازرگانی با استعمارگران روس و انگلیس را به زیان امت اسلامی دانست؛ از این رو استعمال چای، قند، ادویه، خوراک و پوشاک‌هایی را که از کشورهای خارجی وارد ایران و سایر کشورهای اسلامی می‌شد تحریم کرد.
در آستانهٔ سال ۱۹۱۴ میلادی (۱۲۹۳ خورشیدی) نیروهای دولت مشروطه به رهبری قوام‌الملک شهر لار را تسخیر کردند و سید و یارانش از این شهر خارج شدند. وی تا پایان عمر به حالت تبعید در فیروزآباد و سپس جهرم به سر برد و سرانجام در سال ۱۳۰۳ در جهرم درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.
سید عبدالحسین نجفی در حال نماز
پادگان دوکوهه

| پادگان دوکوهه | پادگان دوکوهه |
| --- | --- |
فعال: اسفند ۱۳۶۰ تاکنون
کشور: ایران
وفاداری: نیروهای مسلح ایران
رسته: نیروی زمینی ارتش سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
گونه: پشتیبانی
نقش: آموزشی سازماندهی
پادگان/ستاد: تیپ ۷۲ پیاده مکانیزه دوکوهه تیپ ۷ ولی عصر تیپ ۱۴ امام حسین تیپ محمد رسول‌الله تیپ ۱۷ قم تیپ ۸ نجف
نام(های) مستعار: دوکوهه
نبردها: جنگ ایران و عراق
فرماندهان: فرماندهان
| دوکوهه | دوکوهه |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خوزستان
شهرستان: اندیمشک
  دوکوهه  روی نقشه ایران ۳۲°۱۹′شمالی ۴۸°۱۱′شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۳۲°شمالی ۴۸٫۱۸°شرقی﻿ / 32.32; 48.18   :   دوکوهه  روی نقشه ایران ۳۲°۱۹′شمالی ۴۸°۱۱′شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۳۲°شمالی ۴۸٫۱۸°شرقی﻿ / 32.32; 48.18   
 :  
پادگان دوکوهه پادگانی نظامی برای آماده‌سازی رزمندگان در جنگ ایران و عراق بود. این پادگان مقر اصلی تیپ ۷۲ پیاده مکانیزه دوکوهه می‌باشد. بخش اصلی پادگان که شامل ساختمان‌های گردان‌ها و انبارهای نگهداری اسلحه، ساختمان‌های اداری، دژبانی، انبار و ادوات، همچنین زمین صبحگاه در کنار یکدیگر و در نزدیک جاده قرار داشت، اما امروز این پادگان به دو بخش تقسیم شده‌است، که با فنس و دیوار از هم جدا شده‌اند. بخش شرقی آن در اختیار لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله قرار دارد، که تبدیل به یادمان جنگ ایران و عراق شده و یکی از محل‌های بازدید کاروان‌های راهیان نور است. بخش غربی پادگان در اختیار ارتش است، که ساختمان‌های پنج طبقه آن مسکونی شده و قسمت‌های دیگر به‌صورت انبار مهمات و تأسیسات درآمده است. این پادگان یکی از نمادهای جنگ ایران و عراق است.
تاریخچه

پادگان دوکوهه نام منطقه و پادگانی است در ۴ کیلومتری شمال‌غربی شهر اندیمشک، در مجاورت جاده اندیمشک - خرم‌آباد که دهستان دوکوهه در شرق جاده و پادگان دوکوهه در غرب جاده واقع شده‌است. این پادگان از شمال و غرب به رودخانهٔ فصلی بالارود منتهی می‌شود و بخش جنوبی آن نیز با عوارض مصنوعی محدود شده‌است.
این منطقه به علت وجود دو ارتفاع ۳۱۶ و ۲۸۸ متری در کنار هم، که مانند دو کوه دوقولو در این منطقه مسطح خود نمایی می‌کنند، دوکوهه نام گرفته‌است. مساحت این پادگان با حواشی آن ۱۵ کیلومتر مربع می‌باشد، که وسعت بخش اصلی آن کمتر از ۵ کیلومتر مربع است. بخش اصلی پادگان که شامل ساختمان‌های گردان‌ها، ساختمان‌های اداری، دژبانی و انبار و ادوات، همچنین زمین صحبگاه است، در کنار جاده و ایستگاه راه‌آهن دوکوهه قرار دارد.
دوکوهه قبل از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ پادگان پشتیبانی لشکر ۹۲ زرهی اهواز و یگان‌های نظامی جنوب‌غرب کشور بود و ساختمان‌هایی نیمه‌ساز برای نیروهای پادگان وجود داشت. با شروع جنگ ایران و عراق، این پادگان در اختیار یگان‌های سپاه پاسداران قرار گرفت و در دوران جنگ، به مهم‌ترین پادگان عملیاتی خوزستان مبدل شد. این پادگان که عقبه یگان‌های عمل کننده در عملیات فتح‌المبین بود، پس از این عملیات به پادگان تیپ ۲۷ محمد رسول‌الله تبدیل شد. همچنین لشکر ۱۰ سیدالشهدا نیز در همین پادگان تشکیل و راه‌اندازی شد، که بعدها مقر اصلی آن به نزدیکی همین پادگان (پادگان شهید کلهر) منتقل گردید. در طول جنگ، پادگان دوکوهه بزرگ‌ترین منزلگاه برای تجهیز و سازماندهی نیروهای جبهه جنوب بود.
دو نوع ساختمان در دوکوهه بود؛ ساختمان‌های یک طبقه که در قسمت شمال و غرب پادگان قرار داشتند و واحدهای اداری بودند، که کارهای ستادی و خدماتی در آنها انجام می‌شد و بخش دیگر، ساختمان‌های ۵ طبقه‌ای بودند، که به‌عنوان آسایشگاه نیروهای رزمنده از آنها استفاده می‌شد و در بخش جنوبی پادگان قرار داشتند، که هر کدام از ساختمان‌ها به نام یک گردان پیاده نظیر انصار، مالک اشتر، حبیب بن مظاهر، مقداد و عمار نام گرفته بودند. از آنجا که پیش از تکمیل کارهای تأسیساتی پادگان، جنگ شروع شده بود، ساختمان‌ها در ابتدا فاقد امکانات تهویه، شیشه، دستشویی و لوله‌کشی آب مناسب بودند و خیابان‌های پادگان نیز شنی بودند. زمین صبحگاه، حمام و بعضی از واحدها مثل مخابرات، حسینیه شهید همت، آرایشگاه و سایر سرویس‌های خدماتی بعدها به وجود آمد. در ضلع شمالی حسینیه دو ساختمان ۵ طبقه دیگر به نام‌های ذوالفقار و القارعه وجود دارد، که مقر گردان‌های زرهی بود. کمی بالاتر از ساختمان گردان ذوالفقار، محوطه وسیعی وجود دارد که نمادی از قدس در آن ساخته شده است. این محوطه زمین صبحگاه و محل تمرین‌ها و اجتماع بسیجیان دوکوهه بود. در بخش جنوبی زمین صبحگاه، حمام‌های دوکوهه و در بخش شمالی آن ساختمان‌های اداری قرار دارد.
در فاصله ۲ کیلومتری از جنوب‌غربی پادگان دوکوهه، حسینه گردان تخریب واقع است که حسینهٔ امیرالمؤمنین نام دارد و چادرهای رزمندگان تخریب‌چی در کنار آن مستقر بود. مقر این رزمندگان به علت تمرین‌های ویژه و سخت‌تر، دور از سایر گردان‌ها قرار داشت. پس از ربوده شدن احمد متوسلیان؛ فرمانده تیپ ۲۷ محمد رسول‌الله در لبنان، پادگان دوکوهه به نام پادگان احمد متوسلیان تغییر نام یافت. اکنون دوکوهه حالتی دو بخشی پیدا کرده‌است، که با فنس و دیوار از هم جدا شده‌است، بخش شرقی آن در اختیار لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله قرار دارد، که این بخش بیشتر حالت یادمانی داشته و یکی از محل‌های بازدید راهیان نور است. بخش غربی پادگان در اختیار تیپ ۷۲ پیاده مکانیزه دوکوهه متعلق به ارتش است، که ساختمان‌های ۵ طبقه آن مسکونی شده و قسمت‌های دیگر به صورت انبار مهمات درآمده است.
موقعیت پادگان

این پادگان در فاصله ۴٫۵ کیلومتری شمال شهر اندیمشک و ۱۶۰ کیلومتری اهواز، در مجاورت جاده اندیمشک به خرم‌آباد قرار گرفته‌است. علت نامگذاری این منطقه به این نام، وجود دو ارتفاع ۳۱۶ و ۲۸۸ متری در کنار یکدیگر و در این منطقه با فاصله کمتر از یک کیلومتر بوده که مانند دو کوه دوقلو در این منطقه مسطح خودنمایی می‌کنند.
این پادگان، قبل از انقلاب پادگان پشتیبانی ارتش بود، که برای لشکر ۹۲ زرهی اهواز و مقرهای نظامی جنوب غربی کشور تعبیه شده بود، همچنین ساختمان‌هایی برای نظامیان خدمت‌کننده در پایگاه شکاری به‌صورت نیمه‌ساز در این پادگان وجود داشت. با شروع جنگ ایران و عراق در شهریورماه ۱۳۵۹ و در نتیجه افزایش تعداد یگان‌های نظامی سپاه، با توجه به موقعیت مناسب آن مورد توجه مسئولین نظامی قرار گرفت و اولین بار به صورت جدی قبل از عملیات فتح‌المبین به عنوان عقبه نیروها مورد توجه قرار گرفت و به ترتیب تیپ‌های ۷ ولی عصر، تیپ ۱۴ امام حسین، تیپ تازه تأسیس محمد رسول‌الله و چند روز بعد تیپ‌های ۱۷ قم و ۸ نجف اشرف در آن مستقر شدند. اولین اعزام در اسفندماه ۱۳۶۰ به دنبال حمله ارتش عراق به چذابه از دوکوهه صورت گرفت.
آثار فرهنگی

عبدالرضا سالمی‌نژاد در کتاب فاتحان سایت و رادار موقعیت دوکوهه را اینگونه توضیح می‌دهد: در عملیات فتح المبین همهٔ یگان‌هایی که باید وارد منطقه می‌شدند عقبه‌شان دوکوهه بود حدود مثلاً هفت، هشت، ده یگان بودیم که آنجا مستقر بودیم، همه هم چادر زده بودیم توی پادگان، در ساختمان‌های نیمه کاره‌ایی که هنوز هم هستند. اولین مقر ما برای تشکیل تیپ در پادگان دوکوهه بود، یک ساختمان آن از ما بود بقیه مربوط به تیپ‌های سپاه بودند که آن‌ها هم کم‌کم در حال استقرار بودند. تیپ هم آنجا تشکیل شد.
تمدن

}}
تمدن یا مدنیت (به انگلیسی: Civilization) به هر جامعه پیچیده که دارای ساختارهای یک‌ جانشینی، طبقه‌بندی اجتماعی، شکلی از مدیریت، ساماندهی اجتماعی و سامانه نمادین ارتباطی مانند دستگاه نوشتاری (خط) باشد گفته می‌شود.
دانش و مهارت زندگی در انسان در جمع تکامل میابد یک بدون آموزگار باید همه چیز را از آغاز بپژوهد و بیازماید و و عمر یک انسان به ساخت تمدن نمیرسد مگر با انتقال تجربه هایش به دیگران پس تمدن روند تکامل و پیشرفت انسانها برای زندگی بهتر است و با همزیستی شهروندی و بجا گزاری راه و روش زندگی برای آیندگان در نسلهای پیاپی با گذشت هزاران سال پدید می آید پس میتوان گفت که هر تمدن مستقلی هزاران سال ریشه نهفته در تاریخ تا شکل گیری داشته است. و امریست برآمده از همزیستی بشری سابقه ایجاد تمدن در کشورها وابسته به دوران پیشین آنها بوده برپایه همزیستی و فراگیری نسلها از پیشینیان. هرگونه ستیزه جویی و تقسیم بندی انسانها برپایه های غیر انتخابی مانند نژاد و باور از پیرامون راهبند پیشرفت تمدنهاست به جز تقسیم بندی برپایه رعایت اصول همزیستی پس عنوانی به نام تمدن دینی که امری شخصی است عنوانی مجعول است و ناساز با مفهوم تمدن ما میتوانیم جامعه ای با باوری غالب داشته باشیم نه تمدن منسوب به دین. تمدن به معنای پذیرش شهرنشینی، پذیرش نظم و قانون و سایر شئون اجتماعی و همکاری افراد اجتماع با یکدیگر است؛ و برای شکل‌گیری یک تمدن عناصر متعددی تأثیرگذار است که عبارت است از: علم، نظم، امنیت، تعاون و همکاری.
.در ایران هم تمدنی که ظهور زرتشت و پادشاهی ماد ها و سپس پادشاهی هخامنشی که بلندای همزیستی را با منشور کورش بزرگ در گستره ای عظیم از جغرافیای شناخته شده آنزمان فراگیر نمود و نقشی پررنگ و جاودانه در سرنوشت تمدن بشری بجای نهاد پیشینه ای هزاران ساله را مینمایاند برای نمونه تمدنی به اسم ایلام در پیرامون و منطقه خوزستان امروزی برپا بوده است یک تمدن با توسعه دولت، طبقه‌بندی اجتماعی، شهرنشینی و سامانه های نمادین ارتباطی فراتر از زبان گفتاری طبیعی (یعنی یک سیستم نوشتاری) مشخص می‌شود. تمدن‌ها اغلب با ویژگی‌های دیگری از جمله کشاورزی، معماری، زیرساخت‌ها، پیشرفت‌های فناوری، پول، مالیات، مقررات، و تخصص نیروی کار نیز شناخته می‌شوند. تمدن‌ها سکونتگاه های پرجمعیت و سازمان یافته‌ای هستند که با طبقات اجتماعی و سلسله درجه هایی که شامل نخبگان حاکم و جمعیت‌های شهری و روستایی تابع تقسیم می‌شوند که به کشاورزی، معدن کاری، تولید و بازرگانی مشغول هستند.  قدرت را متمرکز می‌کند و کنترل انسان را بر طبیعت، از جمله بر سایر انسان‌ها گسترش می‌دهد.
ریشه‌شناسی

تمدن هم معنی با واژه فارسی شهرنشینی و شهریگری و مصدر عربي از باب تفعل و اسم مصدر فارسي است.  تعریف تمدن در فرهنگ عميد چنين آمده است : “شهرنشين شدن، خوي شهري برگزيدن و با اخلاق مردم شهر آشنا شدن، همكاري مردم با يكديگر در امور زندگاني و فراهم ساختن اسباب ترقي و آسايش خود".
واژهٔ تمدن معانی متفاوتی دارد که به جامعهٔ بشری مربوط است . کلمه تمدن برابر کلمه لاتین شهرنشین بودن یا شهروندان Civis و شکل وصفی آن Civilis است. متمدن شدن اساساً به معنی شهرنشین شدن است. به عنوان نمونه برای استفاده از واژهٔ تمدن در علم حقوق می‌توان به این مورد اشاره کرد که در تمدن روم؛ قانون افراد غیرنظامی در یک کتاب بزرگ و کامل به‌نام Corpus Juris Civilis در سده ۱۶ برای امپراتور ژوستینیان (۵۶۵ تا ۴۸۳ پیش از میلاد) جمع‌آوری شده بود؛ که دوباره کشف شده و توسط استادان و کارشناسان قانون در اولین دانشگاه که در اروپای غربی در بلونیا در سده ۱۱ تأسیس شده بود، مورد استفاده قرار گرفت.
از سال ۱۳۸۸ میلادی، کلمه Civilis به زبان انگلیسی وارد شده این واژه در سال ۱۷۲۲ میلادی با مفهومی نزدیک به واژهٔ تمدن استفاده شده‌ است که معنی آن متضاد و مخالف بربریت بوده‌است.
معنای اصطلاحی تمدن

گرچه مفهوم تمدن به‌طور عام از دیرباز وجود داشته و ابن‌خلدون با کلید واژه‌های «العمران» و «الحضارة» به آن پرداخته‌ است؛ ولی واژه و مفهوم اصطلاحی تمدن به معنای امروزی از قرن ۱۸ میلادی براساس دیدگاه انسان محور در مغرب‌زمین شکل گرفته و دانشمندان علوم اجتماعی تعریف‌هایی متفاوت از آن ارائه کرده‌اند؛ گروه زیادی آن را مترادف با فرهنگ یا شکلی پیشرفته‌تر از آن دانسته و برخی دیگر حوزهٔ معنایی آن دو را از یکدیگر جدا کرده‌اند.
با وجود گوناگونی تعریف‌ها و دشواری ارائهٔ تعریفی واحد از مفهوم تمدن، وجود سازمان و نظم اجتماعی و پیشرفت مادی و معنوی انسان، نقطهٔ مشترک بسیاری از دیدگاه‌های دانشمندان علوم اجتماعی‌اند.
پایه‌های تمدن

تمدن را می‌توان به شکل کلی عبارت از نظم اجتماعی دانست که در نتیجهٔ وجود آن، خلاقیت فرهنگی امکان‌پذیر می‌شود و جریان پیدا می‌کند. در تمدن چهار رکن و عنصر اصلی را می‌توان تشخیص داد که عبارت‌اند از:
ساختار اقتصادی
سازمان سیاسی
خصوصیت اخلاقی
بسط فرهنگ و هنر
در ساده‌ترین حالت تعریف ادبی کلمهٔ تمدن به معنی یک جامعهٔ ترکیبی و پیچیده است.
از نظر فنی انسان‌شناس‌ها مفهوم تمدن را در شمار بسیاری مردمانی که در شهرها زندگی می‌کنند و غذا و خوراک خود را از کشاورزی تهیه می‌کنند، در جوامع به هم پیوسته با مردمانی که در گروه‌های نمادین زندگی می‌کنند، در جامعه‌های قبیله‌ای با مردمانی که در گروه‌ها و محل‌های کوچک زندگی می‌کنند، در مردمان وابسته به هم بیابانگرد کوچ‌کننده که با شکار کردن و جمع‌آوری مواد غذایی زندگی می‌کنند، و نیز در قبیله‌هایی که با کار کردن در باغ‌های تولید گل و میوه و سبزیجات امرار معاش می‌کنند می‌یابند.
البته وقتی که این کلمه به صورت صفت استفاده می‌شود فقط به بعضی از گروه‌های بشری گفته می‌شود و شامل جوامع و مردمان دیگر نمی‌شود.
پایه‌های تمدن > جامعه بشری به صورت کلی

کلمه تمدن بعضی وقت‌ها می‌تواند به جامعهٔ بشری به صورت کلی اشاره کند، مانند آنچه که در جمله‌های «یک جنگ هسته‌ای می‌تواند تمدن بشریت را محو کند» یا جملهٔ «من خوشحال هستم که پس از هفته‌ها گم‌شدن و سرگردانی در میان وحشی‌ها به سلامتی دوباره به تمدن خود بر می‌گردم». به‌علاوه، این کلمه در این مورد برای اشارهٔ بالقوه به تمدن جهانی استفاده می‌شود.
پایه‌های تمدن > یک استاندارد برای رفتار

کلمهٔ تمدن همچنین می‌تواند به معنی استانداردی برای رفتار مشابه رفتار محترمانه و رسمی اجتماعی استفاده شود. رفتار متمدن یا مدنی نقطهٔ مقابل بربریت یا رفتار بد و ناخوشایند تلقی می‌شود. در این مفهوم، تمدن به معنی مهارت و تخصص نیز می‌باشد. به عنوان مثال، مردمی که در یک روستایی کوچک کار می‌کنند اما دارای مهارت‌هایی هستند، می‌توانند افراد متمدن یا مدنی به‌شمار آیند.
رابطه بین دو واژهٔ تمدن و فرهنگ

برخی تمدن و فرهنگ را مترادف یکدیگر به کار می‌برند.
گروهی دیگر فرهنگ را در نقطهٔ مقابل تمدن قرار می‌دهد. در این مضمون، معنی فرهنگ تغییر کرده همهٔ عقاید و آفرینش‌های انسانی مربوط به اسطوره، دین، هنر و ادبیات را شامل می‌شود. حال آنکه تمدن به حوزهٔ خلاقیت انسانی مرتبط با فناوری (تکنولوژی) و علم اشاره می‌کند. خط، تکنولوژی و علم عمومی‌ترین معیارهای مورد استفاده بوده‌اند. همراه با این معیارها، از خصوصیت‌های دیگری نیز استفاده شده‌است که در مشاهدهٔ تجربی، فرهنگ‌ها غالباً با آن‌ها پیوستگی داشته‌اند: وجود شهرها، وجود ناهمگنی جمعیتی که بر اثر تقسیم پیچیدهٔ کار با هم مرتبط شده‌اند و تمرکز قدرت اقتصادی و سیاسی.
برخی دیگر تمدن را شامل فرهنگ دانسته‌اند با این توضیح که تمدن شامل سخت‌افزارها نیز می‌شود.
گوردون چایلد خصوصیات ممیزهٔ تمدن را این گونه توضیح می‌دهد: «.. گرد آمدگی جمعیت‌های بزرگ در شهرها، تفکیک تولیدکنندگان اولیه (ماهیگیران، برزگران و از این قبیل) به افزارمندان متخصص تمام وقت، بازرگانان، مأموران دولتی، روحانیون و حکمرانان در میان جمعیت‌ها، تمرکز مؤثر قدرت اقتصادی و سیاسی؛ استفاده از علائم قراردادی برای ثبت و انتقال اطلاعات (خط) و همچنین واحدهای قراردادی اوزان و مقادیر، زمان و مکان، که به پیدایش نوعی علم ریاضی و تقویمی انجامیده‌اند.»[نیازمند منبع]
«همهٔ تمدن‌ها و از جمله تمدن‌های بزرگ امروزی و عهد باستان، فقط نمونه‌های خاصی از فرهنگ به‌شمار می‌روند، که از نظر کمیت محتوایی شان و پیچیدگی الگوبندی شان از یکدیگر متمایزند، ولی از لحاظ کیفیت با فرهنگ‌های اقوام به اصطلاح نامتمدن فرقی ندارند.»[نیازمند منبع]
تمدن‌ها به عنوان سیستم‌های پیچیده

گروه دیگری از نظریه‌پردازان، که از سیستم تئوری استفاده می‌کنند، به تمدن‌ها به عنوان سیستم‌های پیچیده یا شبکه‌ای از شهرهایی که با فرهنگ‌های قبل از شهری باهم ادغام شده‌اند و با روابط اقتصادی، سیاسی، نظامی، دیپلماتیک و فرهنگی فی‌مابین تعریف شده‌اند، مورد بررسی و کاوش قرار می‌دهند.
برای مثال، جین جاکوبس در تئوری شهرنشین‌ها، شهرها را مانند موتورهای اقتصادی تعریف می‌کند که برای ایجاد شبکه بزرگی از مردم کار می‌کنند به گفته او فرایند و عملکرد اصلی که این شبکه‌های شهری را ایجاد می‌کند جایگزینی مهم است. جایگزینی مهم فرایند و عملکردی است که در آن شهرهای حومه و اطراف شروع به جایگزینی کالاها و خدماتی که قبلاً از شهرهای پیشرفته وارد و ارائه می‌شدند، می‌کنند. جایگزینی موفقیت‌آمیز واردات، رشد اقتصادی را در این شهرهای حومه و جانبی به وجود می‌آورد و به این شهرها امکان می‌دهد که بعداً کالاهای خود را به شهرهای کمتر توسعه یافته در فرا دریاهای خود صادر کنند و شبکه اقتصادی جدیدی را به وجود آورند. بدین جهت جاکوبس توسعه اقتصادی را در شبکه‌های گسترده و وسیعی به جای هر جامعه با فضای فرهنگی مجزا و منفرد بررسی و تحقیق می‌کند.
تئوریسین‌های سیستم‌ها به روابط بسیار بین شهرها، شامل روابط اقتصادی، تبادل فرهنگی و روابط سیاسی، دیپلماتیک، نظامی می‌نگرند. این موارد اغلب در مقیاس‌ها و بعدهای مختلف اتفاق می‌افتند. برای مثال، شبکه‌های تجاری تا قرن نوزدهم میلادی خیلی بزرگ‌تر و گسترده‌تر از جنبه‌های فرهنگی یا سیاسی بودند. راه‌های مهم و ادامه‌دار تجارت و بازرگانی، شامل جاده ابریشم از طریق آسیای مرکزی و اقیانوس هند راه‌های ارتباطی دریایی بودند که امپراتوری روم، امپراتوری ایران، هندوستان و امپراتوری چین را بهم پیوند می‌دادند و در ۲۰۰۰ سال قبل موقعی که تمدن‌ها به ندرت روابط سیاسی، دیپلماتیک، نظامی یا فرهنگی مشترک باهمدیگر داشتند، تأسیس شده بود.
بسیاری از تئوریسین‌ها دربارهٔ کل جهان که قبلاً به صورت ترکیبی از یک «سیستم جهانی» منفرد بود، یک فرایند و عملکردی که به عنوان جهانی شدن شناخته شده‌است، بحث می‌کنند. تمدن‌ها و جوامع مختلف در سراسر جهان به‌طور اقتصادی، سیاسی و حتی فرهنگی وابستگی‌هایی در زمینه‌های مختلف دارند. بحث‌ها و مشاجراتی موقع شروع این ترکیب و اینکه چه نوع ترکیب فرهنگی، تکنولوژیکی، اقتصادی، سیاسی، یا نظامی دیپلماتیک می‌باشد و چه نشانگر کلیدی در تعیین زمینه تمدن دخالت دارد، وجود داشته‌است.
دیوید ویلکینسون پیشنهاد کرده‌است که ترکیب اقتصادی و نظامی دیپلماتیک بین‌النهرین و تمدن مصریان در ایجاد آنچه که او آن را «تمدن مرکزی» در حدود سال ۱۵۰۰ قبل از میلاد مسیح می‌خواند، تأثیر داشته‌است. تمدن مرکزی بعداً توسعه یافت و شامل تمام خاورمیانه و اروپا شد و در توسعه بعدی نیز در مقیاس جهانی با ایجاد مستعمره نشین‌هایی در کشورهای آمریکایی، استرالیا، چین و ژاپن تا قرن نوزدهم میلادی شامل شد. بر طبق نظریه ویلکینسون، تمدن‌ها می‌توانند به‌طور فرهنگی متفاوت و چندگانه، مانند تمدن مرکزی، یا مرتبط همسان و یک نوع مانند تمدن ژاپنی باشند. آنچه که هانتینگون آن را «صدای تمدن‌ها» می‌نامد ممکن است توسط ویلکینسون به عنوان صدای جنبه‌ها و موارد فرهنگی در داخل تمدن جهانی منفرد مشخص شوند.
نکات دیگر در مورد جنگ‌های صلیبی به عنوان اولین مرحله در جهانی شدن تلقی می‌شود. دیدگاه‌های بیشتر بحث‌ها و گفتگوها دربارهٔ شبکه جوامعی است که از زمان‌های قدیم تا به حال گسترش و توسعه یافته و از هم پاشیده شده و افت پیدا کرده‌اند و در اقتصاد و فرهنگ جهانی شده کنونی نتیجه استعمار اروپایی‌ها هستند، می‌باشند.
آینده تمدن‌ها

دانشمند سیاست‌مدار ساموئل هانتینگتون دربارهٔ تعریف مشخصات و ویژگی‌های قرن ۲۱ میلادی بحث کرده که صدای تمدنها برطبق دیدگاه‌های هانتینگتون برخوردهای بین تمدن‌ها را با برخوردهای بین ملت‌ها و کشورها و ایدئولوژی‌ها که در قرون نوزدهم و بیستم میلادی مشخص و متمایز شده‌اند، جایگزین خواهند شد.
در زمان حاضر، تمدن جهانی در مرحله‌ای است که مشخصات و ویژگی‌هایی به عنوان جامعه صنعتی ایجاد کرده‌است که جامعه زمین‌داری به وجود آمده که متعاقب آن بوده‌است. بعضی آینده‌نگران عقیده دارند که تمدن در حال تغییر و انتقال است و جامعه جهانی یک جامعه بین‌المللی خواهد شد.
تاریخ‌نویس مشهور ویلیام مک گاغی به‌طور نمونه، تاریخ جهان را در موقعیت پنج تمدن که به‌طور متوالی به وجود آمده‌اند که هر کدام با یک تکنولوژی ارتباطی جدیدی معرفی شده‌اند. تمدن در اساس با یک شکل نوشتار ایدئوگرافیکی شروع می‌شود. نوشتار الفبایی، چاپ، ضبط الکترونیکی، پخش و اشاعه و ارتباط کامپیوتری چهار تمدن باقی‌مانده را معرفی کرده‌اند و تمدن آخری در دوران اولیه و پیدایش خود است. آینده تمدن بستگی به فرایندها و عملکردهای سازمان یافته و ارگانیک که مشابه تمدن‌های ماقبل و اولیه می‌باشند، بستگی دارد. تا یک درجه و سطح معین ما می‌توانیم، آینده را با مشاهده دوره‌های تمدن‌های گذشته پیشگویی کنیم. ارتباطات کامپیوتری آینده جامعه جهانی را شکل خواهد داد.
کارداشو اسکیل تمدن را براساس پیشرفتگی سطح تکنولوژیکی مشخص کرده و مخصوصاً با مقدار انرژی یک تمدن که آن را قادر به تسلط و کنترل می‌کند، آن را می‌سنجد. کارداشو اسکیل مراحل تکاملی برای تمدن‌ها را از دیدگاه نظر تکنولوژیکی پیشرفته بیشتر از ارزش‌های موجود می‌داند.
تمدن‌های اولیه

تمدن‌های شناخته شده اولیه (که به لفظ سنتی تعریف شده‌اند) گوبکلی‌تپه (به کردی: Girê Navokê) (به ترکی استانبولی: Göbeklitepe) با قدمت ۱۲ هزار سال قبل از میلاد در استان شانلی‌اورفه ترکیه و نزدیکی مرز سوریه قرار دارد این تپه به‌عنوان دیرینه‌ترین مکان پرستش و رسوم دینی شمرده می‌شود، که تاریخ دوازده‌هزارسالهٔ آن گواهی یافتن اولین مکانی است که بشر در آن به تعداد زیادی زیسته‌است. این اثر تاریخی، باید کار گروه عظیمی انسان در آن منطقه باشد.
قدیمی‌ترین خرسنگ‌های کشف شده در گوبکلی تپه قرار دارد. این خرسنگ که قدمتش به دوران نوسنگی پیش از سفال آمی‌رسد از بیست دایره تشکیل شده که در کل شامل دویست ستون سنگی به ارتفاع تقریبی شش متر هستند. کاربرد این خرسنگ‌ها معلوم نیست اما نظریه غالب بر این است که کسی در پیرامون آن سکونت نداشته و صرفاً به منظور پرستش ساخته شده‌است.
تمدن بین‌النهرین بین رودخانه‌های دجله و فرات در دنیای مدرن امروزی کشور عراق نامیده می‌شود و پرسیا که در دنیای مدرن امروزی ایران و دره رود نیل که مصر، تمدن دره هندوس در منطقه‌ای که امروزه پاکستان و شمال هندوستان و توسعه موازی تمدن‌های چینی در هوآنگ هو، رودخانه زرد (و دره رودخانه یانگ تسه در چین) که تمدن‌های کوچک‌تری هم در ایلام در دنیای امروزی ایران و در جزیره کرت در دریای آدریاتیک مانند تمدن اولمک که در دنیای امروزی مکزیک نامیده می‌شود، به وجود آمده‌اند.
ساکنان این مناطق شهرهایی ساخته، سیستم‌های نوشتن به وجود آورده، کوزه‌گری و سفال‌سازی و استفاده از فلزات، استفاده از حیوانات اهلی را یادگرفته‌اند و ساختار اجتماعی پیشرفته‌ای را با سیستم‌های کلاسی یادگرفته‌اند. همچنین این مسئله مهم است که تمدن‌ها در مناطق شمالی و جنوبی جنگل‌های بارانی آفریقای غربی پیش از ارتباط با اروپائی‌ها (گانا) به وجود آمده‌اند.
تمدن‌های اولیه > تمدن سومری از سال ۳۵۰۰–۲۳۳۴ قبل از میلاد مسیح

مقالهٔ اصلی: تمدن سومری
بین‌النهرین به‌طور رسمی محل تولد سومری‌ها بود که از سال ۴۰۰۰ تا ۳۵۰۰ قبل از میلاد با تشکیل آکاد به وجود آمده بود. سنگ‌های قدیمی گرانیتی که هنوز هم یافت می‌شوند تاریخهایی در حدود ۹۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح قدمت دارند و در رود اردن قرار دارند. اولین محلهای اسکان در جریکو، هزاره نهم قبل از میلاد که دوره پیش از کوزه‌گری به‌شمار می‌رفت، فرهنگ PPNA که محتملا راهی برای اسکان بعدی افراد هموار ساخته‌است، که شامل اسکان اولیه هزاره هشتم قبل از میلاد مسیح (خانه‌هایی با آجرهای گلی، احاطه شده توسط دیوارهای سنگی و داشتن یک برج ساخته شده از سنگ در روی دیوار) می‌باشند. در این دوران شواهدی دال بر گندم، جو و نخود و شکار حیوانات وحشی می‌باشد. (اما با وجود این، هیچ نشانه‌ای که بر شکل گرفتن جوامع (تمدن‌های اولیه) با مردمی که محیط‌های اطراف آن‌ها زندگی می‌کنند، وجود ندارد. همین‌طور، تا هزاره ششم قبل از میلاد ما مواردی را پیدا می‌کنیم که آنچه را که بر مقبره‌ها و پرستش و اعتقادات مذهبی قدیمی که به‌طور زیادی اعمال و رفتارهای مذهبی عمومی و همگانی را در این مناطق اتفاق افتاده، نشان می‌دهد این اطلاعات پیدا شده که شامل مجموعه‌ای از دفینه‌ها (با استخوان‌های باقی‌مانده که اسکلت کامل نیستند، فک‌ها و آرواره‌ها از بین رفته، صورت‌ها با آب آهک پوشانده شده و سکه‌های فلزی که به جای چشم‌ها استفاده شده‌است، چیزهای یافت شده دیگر در این مناطق شامل ابزارهای سنگی و استخوانی، شکل‌ها و پوسته‌های گلی و سفالی و ظروف مالاشیت می‌باشد. در حدود ۱۵۰۰ تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد جریکو و شهرهای دیگری مانند کانان به عنوان سمبلی از امپراتوری مصریان می‌باشد.
چندین کیلومتر دورتر به‌طرف جنوب غربی اور، اریدو جنوبی‌ترین مجموعه‌هایی از شهر-معابدهای اولیه، در سومر، جنوب بین‌النهرین با این محلهای سکنی که طبق سنگ نبشته‌های زغالی در حدود ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد بوده‌اند. تا هزاره چهارم (پیش از میلاد) در نیپور که ما پیدا کرده‌ایم، در رابطه با زیگورات و شرین، یک آبراه و راه دریایی که از آجر و خشت به شکل کمان می‌باشد. دست نبشت‌های سومریان که بر وسایل سفالی یا گلی نوشته شده‌اند در نیپور بدست آمده‌اند. تا ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح یک شهر قدیمی به نام سوسا در بین‌النهرین که احتمالاً از ادغام شدن دهکده‌های اولیه به وجود آمده بود کشف شده‌است. کتیبه دست نوشته سومریان که تاریخ آن به بعد از ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح تخمین زده می‌شود، پیدا شده‌است. سومر که اولین تمدن در ناحیه بین‌النهرین که حالا عراق امروزی است، که به عنوان اولین تمدن جهان معروف شده‌است اما اولین نیست.