سالومه ام‌سی
فعالیت موسیقی > فلسفه

سالومه همیشه تأکید داشته که چالش‌هایی که به عنوان رپر در جامعه وجود ایران دارد فقط به جنسیت او مربوط نمی‌شود. «شاید من اولین دختری بودم که برای رپ خواندن پا در استودیو گذاشت، ولی اطرافیانم پس از گذراندن حیرت اولیه اکثراً مرا تشویق می‌کردند. اهمّ چالش‌هایی که در جامعه ما حضور داشت برای رپرهای مرد هم مطرح بود و هست. البته نظرات آلوده به تبعیض جنسی که از نادانی سرچشمه می‌گیرند را تا حدی همیشه باید تحمل کنیم ولی این یک مشکل جهانی هست. خوشبختانه من توانستم در طول سال‌ها شنوندگانی داشته باشم که شاید از نظر کمیت زیاد نباشند ولی همه دارای عقل سلیم‌اند و دور از این نوع رفتارها هستند. وی از توجه سطحی‌ای که رسانه‌های خارجی به خاطر «اولین رپر زن ایران» بودنش نشان می‌دهند نیز ناراضی است و می‌گوید: «ولی چیزی نگذشت که فهمیدم حکایت من فقط تا جایی که با روایت این رسانه‌ها هم راستا باشد، ارزش بیانی دارد و هرچیزی که در چشم‌انداز از پیش تعیین شده آنها نگنجد، نادیده گرفته شده و حذف خواهد شد. ارزش خبری من رابطه مستقیم با جنسیت و ملیتم دارد و هرچیز که من را فرای یک زن و یک ایرانی، به عنوان یک انسان و یک شهروند دنیا روایت کند، سزاوار راه یافتن به نسخه نهایی خبر را ندارد.»
او همچنین اعتقاد دارد که هیپ هاپ می‌تواند ابزاری برای قدرت بخشی باشد و می‌گوید: «هیپ هاپ فقط یک ابزار است مانند آموزش و پرورش، می‌توان آن را برای آگاهی‌بخشی انسان در مورد حقوق و موقعیت اش به کار برد تا متوجه توانایی‌های بالقوه خود شود و در آخر، قدرتمندتر شود… فکر می‌کنم تغییر آرام و به صورت محلی صورت می‌گیرد و در نتیجه ترجیح می‌دهم به جای شعار دادن و داد زدن، تجربه‌های خودم را به استعاره بیان کنم و امیدوار باشم الهام‌بخش یکی دو نفر باشم.» در جای دیگر می‌گوید که نظرش در مورد هیپ هاپ در طول سال‌ها تغییر کرده و دیگر مثل گذشته سخت گیر نیست: «هیپ هاپ یه ابزاره مثل همه ابزارهای بیانی دیگه. می شه به هر نحوی استفاده‌اش کرد و بستگی به استفاده‌کننده‌اش داره که چه کسیه، کجاست، هدفش چیه؟ حتی خود یک نفر می تونه در دوره‌های مختلف برداشت‌های مختلف داشته باشه و نحوه استفاده اش از هیپ هاپ تغییر کنه. خود من، نحوه شعرگویی‌ام دوره‌های متعدد داشت، چون خود زندگیم دارای مراحل مختلف بود. به نظرم مخصوصاً در دنیای امروز ارتباطی و فردگرایی نمی شه هیچ ابزار بیانی ای رو محدود کرد، هر شخصی می تونه تعاریف و برداشت خودش رو داشته باشه.»
سالومه شاید یکی از زیرزمینی‌ترین هنرمندان ایرانی باشد و در مصاحبه‌ای اشاره می‌کند که حتی اگر دولت ایران مشکلی با هیپ هاپ نداشت، او همچنان فعالیت زیرزمینی خود را خواهد داشت و معتقد است که هنری که بخواهد روی زمین باشد، مجبور است با سیستم‌های متعددی بسازد و در نتیجه محدود شود. در جواب سؤالی مربوط به اینکه آیا اگر حکومت اجرای هیپ هاپ را آزاد کند رپر کمتر سیاسی خواهند بود، گفته‌است: «فکر می‌کنم آنهایی که از نظر اجتماعی آگاه هستند کار خود را ادامه خواهند داد و کسانی که از وقایع اجتماعی/سیاسی سوءاستفاده کردند تا توجه‌ها را جلب کنند، راه‌های دیگری را برای مطرح کردن خود خواهند یافت.» سالومه دلیل دور ماندنش از حاشیه‌های صحن موسیقی ایران نیز چنین توضیح می‌دهد: «وقتی من رپ کردن را شروع کردم جامعه رپ فارسی‌ای وجود نداشت، من و چند نفر دیگر چون با رپ جهانی و خصوصاً آمریکایی خو گرفته بودیم، دوست داشتیم به زبان خودمان این سبک را اجرا کنیم و از دغدغه‌های خودمان بگوییم. فعالیت هیپ‌هاپی من همچنان با این ایده مستقل ادامه دارد. در این میان، این جامعه رپ فارسی که می‌گویید به‌طور جداگانه شکل گرفت و به نظر می‌آید اگر کسی بخواهد حالا فعالیت در سبک هیپ‌هاپ را شروع کند، باید به نحوی خود را جزو این جامعه بداند. نمی‌دانم چرا. من کارم را می‌کنم. نمی‌دانم کی جزو کدام گروه است و کی از کی خوشش می‌آید و کی با کی دعوا دارد. تجربه من این بوده که هروقت سخن از جامعه رپ ایرانی می‌شود، موضوع حاشیه‌ای است و من از حاشیه‌ها خوشم نمی‌آید.»
سالومه در مورد بخش «ام سی» نامش نیز چنین توضیح می‌دهد: «برای من از اوایل به‌طور غریزی این احساس وجود داشت که رپر بودن جنبه سرگرم‌کنندگی و تأثیر لحظه‌ای و «دستا بالا» ی بیشتر داره و ام.سی. کسیه که روی شعر و محتوا و تأثیر دراز مدت تأکید داره. شاید بشه گفت رپر بیشتر به عضلات خطاب می‌کنه و ام.سی. به سلولهای مغز. البته هیچ خط معینی وجود نداره و خیلی از ام.سی. ها رپر هستند و خیلی از رپرها ام.سی.»
پس از دریافت بورسیه تحصیلی از دولت ژاپن، سالومه در سال ۲۰۱۰ به ژاپن مسافرت و فوق لیسانس خود را در زمینه هنرهای صوتی/تصویری دریافت کرد. وی در زمینه تجربه‌اش در ژاپن می‌نویسد: «توانستم به درک عمیق‌تری از موسیقی برسم و راه‌های جدیدی که برای بیان سبک جدید زندگی ام من را خوشبخت تر می‌کند بیابم: دور از زندگی شهری و نزدیک تر به طبیعت.»