stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گوشت
گوشت سفید

مقالهٔ اصلی: گوشت سفید
گوشت سفید یکی از انواع گوشت است که اصطلاحاً به گوشت ماکیانی چون مرغ، بوقلمون، بلدرچین، شترمرغ و در برخی منابع ماهی گفته می‌شود. در اصطلاح عامیانه، گوشت سفید به گوشتی گفته می‌شود که رنگش در مقایسه با گوشت قرمز روشن‌تر باشد.
مرغ رایج‌ترین گوشت سفید مصرفی در بین مردم است و شناسایی گوشت سالم و تازهٔ آن هم دارای اهمیت ویژه‌ای است. نخستین علامت در سلامت گوشت مرغ توجه به ظاهر و پوست آن می‌باشد که باید عاری از هرگونه خون مردگی یا کبودی بوده و صاف، براق و یکدست باشد. قسمت شکمی مرغ تازه نباید بوی گندیدگی و تعفن دهد. رنگ گوشت مرغ باید به رنگ زرد کهربایی باشد.
نگارخانه

دکه گوشت‌فروشی و خانواده مقدس در حال دادن صدقه، اثر پیتر ارتسن
مرغ، رایج‌ترین گوشت سفید که توسط انسان‌ها خورده می‌شود.
هانیس

هانیس روستایی در ۱۸ کیلومتری شرقی شهر سنندج واقع شده‌است. زبان مردم هانیس کردی می باشند.شغل اکثر مردماین روستا کشاورزی است و آب و هوای آن در تابستان خنک و دلپزیر و در زمستان بسیار سرد است.
این روستا دارای طبیعتی دلپذیر و چشمه های پر آب است که گاها در تابستان ها کم آب ولی به ندرت خشک می‌شوند. یکی از معانی برداشت شده از نام این روستا سرزمین پر چشمه یا کانیس است که کانی در زبان کردی به معنای چشمه است. این روستا محصولات زراعی و باغی فراوان تولید می‌کند که می‌توان به: گیلاس، هلو، گردو، بادام، زردآلو، سنجد، گندم، انواع صیفی‌جات و... اشاره نمود.
 
در این روستا به  نام های خانوادگی متونع همچون: منصوری، نصیری، مرادی و ... اشاره کرد که بیشترین نام خانوادگی مربوط به منصوری است.
لغت‌نامه دهخدا :هانیس. ( اِخ ) دهی از دهستان ییلاق بخش حومه شهرستان سنندج است. در 15 هزارگزی جنوب خاور سنندج و 6 هزارگزی جنوب شوسه سنندج به همدان واقع شده. ناحیه ای است کوهستانی سردسیر و دارای 495 تن سکنه کردی زبان است. از چشمه مشروب میشود و محصولش غلات و شغل اهالی زراعت و گله داری است. زنان قالیچه و جاجیم و گلیم میبافند. راه مالرو دارد. ( فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5)
«: کمیته تخصصی نام نگاری و یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی ایران :». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ اوت ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۱.
گیاه‌پارچ دودندان

| گیاه‌پارچ دودندان | گیاه‌پارچ دودندان |
| --- | --- |
Intermediate pitcher of N. bicalcarata: Intermediate pitcher of N. bicalcarata
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 2.3):  آسیب‌پذیر  (IUCN 2.3)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: گیاهان
کلاد:: نهان‌دانگان
کلاد:: دولپه‌ای‌های نو
راسته:: میخک‌سانان
تیره:: Nepenthaceae
سرده:: Nepenthes
گونه:: N. bicalcarata
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Nepenthes bicalcarata Hook.f. (1873): Nepenthes bicalcarata Hook.f. (1873)
مترادف: مترادف
 Nepenthes dyak S.Moore (1880):  Nepenthes dyak S.Moore (1880)
گیاه‌پارچ دودندان (نام علمی: Nepenthes bicalcarata)، یک گونه‌ از سرده گیاه پارچ در بورنئو، اندونزی می‌باشد.
مورچه شیرجه‌زن دارای هم‌زیستی دوسویه شدیدی با گیاه‌پارچ دودندان است.
بنییوپ

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= بخش خودمختار والنسیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| بنییوپ  Benillup | بنییوپ  Benillup |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
  نشان:   نشان
بنییوپ  BenillupLocation in Spain: بنییوپ  BenillupLocation in Spain
مختصات: ۳۸°۴۵′۱۲″ شمالی ۰°۲۲′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۷۵۳۳۳°شمالی ۰٫۳۷۹۴۴°غربی﻿ / 38.75333; -0.37944: مختصات: ۳۸°۴۵′۱۲″ شمالی ۰°۲۲′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۷۵۳۳۳°شمالی ۰٫۳۷۹۴۴°غربی﻿ / 38.75333; -0.37944
Autonomous community:  بخش خودمختار والنسیا
استان: آلیکانته
کومارکا: Comtat
Judicial district: Alcoi
حکومت: حکومت
 • Alcalde: Enrique Coderch Ferrando (2007) (PP)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۴۰ کیلومتر مربع (۱٫۳۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۶۵ متر (۱۸۵۴ فوت)
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۱۰۲
 • تراکم: ۳۰/کیلومتر مربع (۷۸/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Benilluper, benillupera
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
Postal code: 03827
Official language(s): گویش والنسیایی
بِنییوپ (به اسپانیایی: Benillup) دهستانی در استان آلیکانتهٔ اسپانیا است.
در این دهستان ۱۰۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳٫۴۲ کیلومتر مربع است.
انتراکه

مکان
| انتراکه | انتراکه |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
انتراکه: انتراکه
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان کونیو (CN)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Roberto Gosso
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵۹٫۹ کیلومتر مربع (۶۱٫۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۹۴ متر (۲۹۳۳ فوت)
بیشترین ارتفاع: ۳٬۲۹۷ متر (۱۰۸۱۷ فوت)
کمترین ارتفاع: ۷۹۲ متر (۲۵۹۸ فوت)
جمعیت (۳۱ ژوئیه ۲۰۱۰): جمعیت (۳۱ ژوئیه ۲۰۱۰)
 • کل: ۸۵۷
 • تراکم: ۵٫۴/کیلومتر مربع (۱۴/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Entracquesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 12010
پیش‌شماره تلفن: 0171
وبگاه: وبگاه رسمی
انتراکه (به ایتالیایی: Entracque) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده‌است.
خصوصیات

انتراکه ۱۵۹٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۸۵۷ نفر جمعیت دارد و ۸۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
منطقه‌های ترکیه

منطقه های ترکیه که بر پایهٔ محدوده‌های سرشماری تعیین شده‌اند.
مناطق جغرافیایی ترکیه شامل هفت منطقه (به ترکی: bölge و به زبان انگلیسی Geographical regions of Turkey ) است
کنگرهٔ جغرافیای اول که در سال ۱۹۴۱ در آنکارا برگزار شد، در پایان بررسی‌های طولانی خود ترکیه را به هفت منطقه جغرافیایی (به ترکی: bölge) تقسیم نمود. منطقه‌های تعریف شده صرفاً برای بیان تعاریف و اهداف جغرافیایی، جمعیتی و اقتصادی است. این تقسیم بندی ها بر اساس معیارهایی از جمله اینکه ترکیه از سه طرف توسط دریاها احاطه شده است، کوه ها قسمت های داخلی آناتولی را از سواحل، آب و هوا، حمل و نقل و پوشش گیاهی جدا می کنند، تعیین شد. به یک تقسیم اداری اشاره نمی کند.
ویژگی‌ها

منطقه‌های ترکیه عبارتند از:
| منطقه | جایگاه | ویژگی |
| --- | --- | --- |
| منطقه‌های ترکیه |  | مناطق جغرافیایی با توجه به مشخصات آب‌وهوایی مشابه گروه‌بندی شده‌اند. |
| منطقه اژه (ترکی: Ege Bölgesi) |  | منطقه اژه با مساحت ۷۹٫۰۰۰ کیلومتر مربع پنجمین منطقه بزرگ در میان هفت منطقه جغرافیایی ترکیه است. |
| منطقه مرمره (ترکی: Marmara Bölgesi) |  | منطقه مرمره با مساحت ۶۷٫۰۰۰ کیلومتر مربع کوچک‌ترین ولی پرجمعیت‌ترین منطقه ترکیه است. |
| منطقه مدیترانه (ترکی: Akdeniz Bölgesi) |  | منطقه مدیترانه ترکیه با مساحت ۱۲۰٫۰۰۰ کیلومتر مربع هم از نظر مساحت و هم از نظر جمعیت در جایگاه چهارم قرار دارد. |
| منطقه آناتولی شرقی (ترکی: Doğu Anadolu Bölgesi) |  | منطقه آناتولی شرقی از نظر مساحت بزرگ‌ترین و در عین حال کم‌جمعیت‌ترین منطقه ترکیه است. |
| منطقه دریای سیاه (ترکی: Karadeniz Bölgesi) |  | منطقه دریای سیاه ترکیه ۱۸٬۱ درصد از خاک ترکیه را در بر می‌گیرد. این منطقه با مساحت ۱۴۱٫۰۰۰ کیلومتر مربع از این نظر در جایگاه سوم قرار دارد. |
| منطقه آناتولی جنوب شرق (ترکی: Güneydoğu Anadolu Bölgesi) |  | منطقه آناتولی جنوب شرق با مساحت ۷۵٫۰۰۰ دومین منطقه کوچک ترکیه است. |
| منطقه آناتولی مرکز (ترکی: Iç Anadolu Bölgesi) |  | منطقه آناتولی مرکزی با مساحت ۱۵۱٫۰۰۰ دومین منطقه بزرگ ترکیه است. |
داده‌های آماری

| منطقه | مساحت به کیلومتر مربع | تراکم جمعیت در کیلومتر مربع | جمعیت (در سال ۲۰۰۰) | رشد جمعیت (٪) | درصد از خاک ترکیه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ترکیه | ۷۸۰٫۰۰۰ | ۸۷ | ۷۲٫۸۰۳٫۹۲۷ | ۱٬۵ | ۱۰۰ |
| منطقه اژه | ۷۹٫۰۰۰ | ۱۱۳ | ۸٫۹۳۸٫۷۸۱ | ۱٬۶۲۹ | ۱۰ |
| منطقه مرمره | ۶۷٫۰۰۰ | ۲۵۹ | ۱۷٫۳۶۵٫۰۲۷ | ۲٬۶۶۹ | ۸ |
| منطقه مدیترانه | ۱۲۰٫۰۰۰ | ۷۳ | ۸٫۷۰۶٫۰۰۵ | ۲٬۱۴۳ | ۱۵ |
| منطقه آناتولی شرقی | ۱۶۳٫۰۰۰ | ۳۸ | ۶٫۱۳۷٫۴۱۴ | ۱٬۳۷۵ | ۲۱ |
| منطقه دریای سیاه | ۱۴۱٫۰۰۰ | ۶۰ | ۸٫۴۳۹٫۲۱۳ | ۰٬۳۶۵ | ۱۸ |
| منطقه آناتولی جنوب شرق | ۷۵٫۰۰۰ | ۸۸ | ۶٫۶۰۸٫۶۱۹ | ۲٬۴۷۹ | ۹ |
| منطقه آناتولی مرکزی | ۱۵۱٫۰۰۰ | ۷۷ | ۱۱٫۶۰۸٫۸۶۸ | ۱٬۵۷۸ | ۱۹ |
تقسیم‌بندی استان‌های ترکیه بر پایهٔ منطقه > منطقه اژه

ازمیر
افیون قره‌حصار
آیدین
دنیزلی
عُشاق
کوتاهیه
مانیسا
موغله
تقسیم‌بندی استان‌های ترکیه بر پایهٔ منطقه > منطقه مرمره

ادیرنه
استانبول
بالیکسیر
بورسا
بیله‌جک
تکیرداغ
چاناق‌قلعه
سقاریه
قوجا ایلی
قرقلرایلی
یالوا
تقسیم‌بندی استان‌های ترکیه بر پایهٔ منطقه > منطقه مدیترانه

آدانا
اسپارتا
آنتالیا
بوردور
ختای
عثمانیه
قهرمان مرعش
مرسین
تقسیم‌بندی استان‌های ترکیه بر پایهٔ منطقه > منطقه آناتولی شرقی

اردهان
ارزروم
ارزنجان
آغری
الازیغ
ایگدیر
بتلیس
بینگول
تونج‌ایلی
حکاری
سعرد
قارص
ملطیه
موش
وان
تقسیم‌بندی استان‌های ترکیه بر پایهٔ منطقه > منطقه دریای سیاه

آرتوین
اردو
آماسیه
بارتین
بایبورت
بولی
ترابزون
توکات
چوروم
دوزجه
ریزه
زونگولداک
سامسون
سینوپ
قره‌بوک
قسطمونی
گوموش‌خانه
گره‌سون
تقسیم‌بندی استان‌های ترکیه بر پایهٔ منطقه > منطقه آناتولی جنوب شرق

آدیامان
باتمان
دیاربکر
شانلی‌اورفه
شرناق
غازی عینتاب
کیلیس
ماردین
تقسیم‌بندی استان‌های ترکیه بر پایهٔ منطقه > منطقه آناتولی مرکزی

اسکی‌شهر
آق‌سرای
آنکارا
چانقری
سیواس
قرشهر
قیریق‌قلعه
قونیه
قیصریه
کارامان
نوشهر
نیغده
یوزگات
منطقه اژه
منطقه مرمره
منطقه مدیترانه
منطقه آناتولی شرقی
منطقه دریای سیاه
منطقه آناتولی جنوب شرق
منطقه آناتولی مرکزی
ویلیام والدورف استور

| بسیار محترم ویسکونت استور | بسیار محترم ویسکونت استور |
| --- | --- |
ویلیام والدورف استور، اولین ویسکونت استور: ویلیام والدورف استور، اولین ویسکونت استور
عضو خانه لردها لرد تمپورال: عضو خانه لردها لرد تمپورال
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۹۱۶ – 18 October 1919 همتای موروثی: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۹۱۶ – 18 October 1919 همتای موروثی
پس از: ایجاد همتا
پیش از: دومین ویسکونت استور
عضو سنای نیویورک از حوزهٔ  ۱۰مین: عضو سنای نیویورک از حوزهٔ  ۱۰مین
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۸۰ – ۳۱ دسامبر ۱۸۸۱: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۸۰ – ۳۱ دسامبر ۱۸۸۱
پس از: Daniel B. St. John
پیش از: Joseph Koch
عضو  مجلس ایالتی نیویورک از حوزهٔ ۱۱م منهتن: عضو  مجلس ایالتی نیویورک از حوزهٔ ۱۱م منهتن
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۷۸ – ۳۱ دسامبر ۱۸۷۸: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۷۸ – ۳۱ دسامبر ۱۸۷۸
پس از: Elliot C. Cowdin
پیش از: James M. Varnum
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ویلیام والدورف استور ۳۱ مارس ۱۸۴۸ نیویورک،  U.S.
درگذشته: ۱۸ اکتبر ۱۹۱۹ (۷۱ سال) برایتون، ساسکس، انگلستان
علت مرگ: نارسایی قلب
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه (US)
همسر(ان): Mary Dahlgren Paul (ا. ۱۸۷۸–۱۸۹۴)
فرزندان:  Waldorf Astor  Pauline Astor  John Rudolph Astor  جان جیکوب استور پنجم  Gwendolyn Enid Astor 
والدین:  جان جیکوب استور سوم  Charlotte Augusta Gibbes 
خویشاوندان: خانواده استور را ببینید
محل تحصیل: مدرسه حقوق کلمبیا
ویلیام والدورف «ویلی» استور، اولین ویسکونت استور‏ (William Waldorf "Willy" Astor, 1st Viscount Astor) (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۸۴۸ - درگذشتهٔ ۱۸ اکتبر ۱۹۱۹)، وکیل، سیاستمدار، تاجر (هتل‌ها و روزنامه‌ها) و نوع‌دوست آمریکایی-بریتانیایی بود. استور از فرزندان خانواده بسیار ثروتمند استور در شهر نیویورک بود. او در سال ۱۸۹۱ به بریتانیا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۹۹ تابع بریتانیا شد. ویلیام به دلیل کمک‌هایش به سازمان‌های خیریه جنگ در سال ۱۹۱۶ به عنوان بارون استور و در سال ۱۹۱۷ به عنوان ویسکونت استور شناخته شد.
اوایل زندگی و تحصیلات

ویلیام والدورف استور در شهر نیویورک متولد شد. او تنها فرزند جان جیکوب استور سوم (۱۸۲۲–۱۸۹۰)، کارشناس امور مالی و بشردوست و شارلوت آگوستا گیبس (۱۸۲۵–۱۸۸۷) بود. ویلیام در آلمان و ایتالیا زیر نظر معلمان خصوصی و یک خانم معلم تحصیل کرد.
در ابتدای جوانی، استور به ایالات متحده بازگشت و به مدرسه حقوق کلمبیا رفت و در سال ۱۸۷۵ با مدرک LL.B فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۸۷۵ به هیئت وکلای ایالات متحده فراخوانده شد و برای مدت کوتاهی در وکالت و مدیریت املاک و مستغلات پدرش مشغول به کار شد.
زندگی شخصی

استور در ۶ ژوئن ۱۸۷۸ با مری دالگرن پل (متولد ۱۸۵۸، درگذشتهٔ ۲۲ دسامبر ۱۸۹۴) ازدواج کرد. او در قبرستان کلیسای ترینیتی منهتن به خاک سپرده شد. آنها پنج فرزند داشتند.
سیاست

پس از مدتی وکالت، استور فکر کرد که راه واقعی خود را یافته و با ورود به عرصه سیاسی فرصتی برای مطرح شدن، جز از طریق ثروت خانواده‌اش، پیدا کرده‌است. در سال ۱۸۷۷، با تمرکز بر کنگره ایالات متحده، استور به عنوان یک جمهوری‌خواه وارد سیاست شهر نیویورک شد.
او در سال ۱۸۷۸ به عنوان عضو مجمع ایالتی نیویورک (New York Co. , 11th D.) انتخاب شد و همچنین در سال‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۸۱ به عنوان عضو مجلس سنای ایالت نیویورک (10th D.) تعیین گردید. احتمالاً استور از سوی رئیس دستگاه جمهوری‌خواه ایالت نیویورک، روسکو کانکلینگ که خانواده‌اش با او رفت و آمد داشتند، مورد حمایت قرار می‌گرفت.
در سال ۱۸۸۰، مجمع عمومی مریلند تصمیم گرفت که بین تاون در شهرستان چارلز مریلند را به افتخار او، «والدورف» نام‌گذاری کنند.
استور در سال ۱۸۸۱، به عنوان نامزد کنگره ایالات متحده از رازول پی. فلاور شکست خورد. تلاش دوم وی نیز منجر به شکست شد. او ذاتاً خجالتی بود و نمی‌توانست از پس حملات سیاسی برآید و این اتفاق پایان فعالیت سیاسی او بود. شکست‌های سیاسی او زمینه‌ساز انتقادات تند از سوی مطبوعات شد.
در سال ۱۸۸۲، رئیس‌جمهور چستر آلن آرتور، استور را به عنوان وزیر ایتالیا منصوب کرد و وی تا سال ۱۸۸۵ در این منصب ماند. آرتور به استور گفت: «برو و از زندگی لذت ببر، پسر عزیزم.» زمانی که استور در رم زندگی می‌کرد، به هنر و مجسمه‌سازی برای همه عمرش علاقه‌مند شد.
نقل‌مکان به انگلستان

پس از مرگ پدرش در فوریه ۱۸۹۰، استور ثروتی را به ارث برد که او را به ثروتمندترین مرد آمریکا تبدیل کرد. در آن سال او شروع به ساخت هتل مجلل والدورف در محل اقامت قبلی خود کرد. این هتل با ۱۳ منزل، عمارت مجاور که متعلق به عمه‌اش، کارولین «لینا» شرمرهورن استور بود را تحت‌الشعاع قرار داد. لینا به شدت از وجود این ساختمان تجاری در همسایگی خود انتقاد کرد. نهایتاً در سال ۱۸۹۷، پسرش، جان جاکوب استور چهارم، او را متقاعد کرد که از آنجا کوچ کند و سپس عمارت خودشان را با هتل استوریا که به عنوان بخش الحاقی والدورف اداره می‌شد، جایگزین کرد. این مجموعه به هتل والدورف-استوریا تبدیل شد.
در این میان، جنجال به دشمنی تبدیل شد. عمه لینا همچنین اصرار داشت که او، نه همسر ویلیام که مری نام داشت، خانم استور در جامعه نیویورک است. زمانی که همسر برادر بزرگ شوهرش، شارلوت استور، زنده بود، این عنوان متعلق به او بود.
بنابراین استور به همراه همسر و فرزندانش به انگلستان نقل مکان کرد. او تا سال ۱۸۹۳ خانه لنزدان را در لندن کرایه کرد. استور در همان سال یک ملک روستایی به نام کلاودن در تاپلو، باکینگهامشر، از دوکِ وست مینستر خریداری کرد. در سال ۱۸۹۹، ویلیام والدورف استور تابعیت بریتانیا را گرفت و همین امر او را از تاریخ آمریکا دورتر ساخت.
در تابستان ۱۸۹۲ استور برای ناپدید شدن از دید عموم، به دروغ از طریق کارکنانش به خبرنگاران آمریکایی اطلاع داد که ظاهراً بر اثر ذات الریه فوت کرده‌است. با این حال مدتی بعد این دروغ برملا شد و در نتیجه استور مورد تمسخر مطبوعات قرار گرفت.
استور در سال ۱۸۹۵ یک عمارت به سبک معماری گوتیک در ویکتوریا امبانکمنت لندن در «تو تمپل پِلِیس»، مشرف بر رودخانه تیمز ساخت. او معمار جان لافبرو پیرسون را مأمور ساخت تا یک ساختمان ۱٫۵ میلیون دلاری، یک «دژ مستحکم تودور» به عنوان دفتری برای مدیریت دارایی‌های گسترده خود بسازد.
استور در زمان زندگی در لندن چندین ملک تجاری را خریداری نمود. در سال ۱۸۹۲، او روزنامه «پال مال گَزت» را خریداری نمود و در سال ۱۸۹۳ «پال مال مگزین» را تأسیس کرد. استور در سال ۱۹۱۱ امتیاز «دِ آبزروِر» که یک روزنامه ملی بود را خریداری نمود. در سال ۱۹۱۲ او «مگزین» را فروخت و در سال ۱۹۱۴ «گزت» و «دِ آبزروِر» را با ساختمانی در خیابان نیوتن و متعلقات آن، به عنوان تحفه به پسرش والدورف استور داد.
استور در سال ۱۹۰۳ املاک قلعه هیور را در نزدیکی ادنبریج، کنت، در حدود ۳۰ مایلی جنوب لندن خریداری کرد. این ملک با مساحت بیش از ۳۵۰۰ هکتار در مرکز خود قلعه‌ای داشت که در سال ۱۲۷۰ ساخته شده بود و «آن بولین» در کودکی در آنجا زندگی کرده بود. استور زمان و پول زیادی را صرف بازسازی قلعه که به نام «روستای تودور» شناخته می‌شود، کرد و در آن دریاچه و باغ‌های مجلل احداث نمود. او بعدتر «باغ ایتالیایی» (از جمله فرنری) را برای نمایش مجموعه مجسمه‌ها و زیور آلات خود اضافه نمود.
استور در سال ۱۹۰۶ به پسر بزرگش، والدورف استور و عروس جدیدش، نانسی ویچر لانگهورن، املاک کلایودن و همچنین الماس سانسی را به عنوان تحفه عروسی پیشکش کرد. نانسی استور (تخلصی که بعد از عروسی انتخاب کرد) اولین نماینده زن در پارلمان بریتانیا شد.
استور در سال ۱۹۰۸، با تکیه بر موفقیت خود در اداره هتل والدورف-استوریا در نیویورک، هتل والدورف در «وست اِند» لندن را تأسیس نمود.
بشردوستی و مقام اشرافی

استور در سال ۱۸۹۹ تابع بریتانیا شد و همانند پدرش به فعالیت‌های خیرخواهانه خود ادامه داد. از جمله موسسات خیریه‌ای که او از آنها حمایت کرد، عبارت بودند از بیمارستان کودکان بیمار، خیابان بزرگ اورموند (که در سال ۱۹۰۳ به آن ۲۵۰۰۰۰ دلار اهدا کرد). دانشگاه کالج لندن (اهدا ۲۰۰۰۰ پوند در سال ۱۹۰۲ به‌خاطر کسب کرسی استادی). صندوق تحقیقات سرطان؛ دانشگاه آکسفورد؛ دانشگاه کمبریج؛ انجمن ملی پیشگیری از ظلم به کودکان؛ جامعه صلیب سرخ بریتانیا؛ کالج یادبود گوردون، خارطوم؛ انجمن خانواده عساکر و ملوانان؛ و بنای یادبود زنان ملکه ویکتوریا.
لوشتون، نبراسکا

Village در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Lushton, Nebraska | Lushton, Nebraska |
| --- | --- |
Village: Village
Downtown Lushton: Gilbert Street: Downtown Lushton: Gilbert Street
Location of Lushton, Nebraska: Location of Lushton, Nebraska
مختصات: ۴۰°۴۳′۲۶″ شمالی ۹۷°۴۳′۲۸″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۷۲۳۸۹°شمالی ۹۷٫۷۲۴۴۴°غربی﻿ / 40.72389; -97.72444: مختصات: ۴۰°۴۳′۲۶″ شمالی ۹۷°۴۳′۲۸″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۷۲۳۸۹°شمالی ۹۷٫۷۲۴۴۴°غربی﻿ / 40.72389; -97.72444
ایالت: نبراسکا
شهرستان: شهرستان یورک، نبراسکا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۱۴ مایل مربع (۰٫۳۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۱۴ مایل مربع (۰٫۳۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۶۷۷ فوت (۵۱۱ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۰
 • برآورد (2012): ۳۰
 • تراکم: ۲۱۴٫۳/مایل مربع (۸۲٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 68371
کد منطقه: 402
کد FIPS: 31-29645
شماره GNIS: 0830954
لوشتون(به انگلیسی: Lushton) شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۰ نفر بوده‌است.
گیاه‌پارچ سخت‌برگ

| گیاه‌پارچ سخت‌برگ | گیاه‌پارچ سخت‌برگ |
| --- | --- |
An upper pitcher of Nepenthes rigidifolia at the type locality near Sidikalang, Sumatra: An upper pitcher of Nepenthes rigidifolia at the type locality near Sidikalang, Sumatra
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 در بحران انقراض  (IUCN 3.1):  در بحران انقراض  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: گیاهان
کلاد:: نهان‌دانگان
کلاد:: دولپه‌ای‌های نو
راسته:: میخک‌سانان
تیره:: Nepenthaceae
سرده:: Nepenthes
گونه:: N. rigidifolia
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Nepenthes rigidifolia Akhriadi, Hernawati & Tamin (2004): Nepenthes rigidifolia Akhriadi, Hernawati & Tamin (2004)
مترادف: مترادف
 Nepenthes alpicola Chi.C.Lee in sched. (2004) nom.nud.  Nepenthes aptera Chi.C.Lee in sched. (2004) nom.nud.  Nepenthes species A C.Clarke (2001):  Nepenthes alpicola Chi.C.Lee in sched. (2004) nom.nud.  Nepenthes aptera Chi.C.Lee in sched. (2004) nom.nud.  Nepenthes species A C.Clarke (2001)
گیاه‌پارچ سخت‌برگ (نام علمی: Nepenthes rigidifolia)، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها است.
زنان در تائوئیسم

تندیس چینی‌توده‌ایِ ایزدبانوی تائوئیستی Doumu (مادر دب اکبر)، که برگرفته از بودیسم دوا (بودیسم) ماریکی است، سدهٔ هجدهم میلادی
زنان در تائوئیسم (انگلیسی: Women in Taoism) یا نقش‌های زنان در تائوئیسم (‎/ˈdaʊɪzəm/‎, ‎/ˈtaʊ-/‎) (همچنین به‌صورت "Daoism" ‎/ˈdaʊ-/‎) متفاوت از پدرسالاری در چین سنتی بوده است. برخی مکاتب تائوئیستی اهمیت ویژه‌ای برای زنان قائل بودند و توانایی آن‌ها در تنزیه و ارتباط با ایزدان را به رسمیت می‌شناختند. زنان در این مکاتب اغلب متون و کتب مقدس مکاشفه‌ای دریافت می‌کردند. نخستین بار زنان در مکتب شانگ‌چینگ که در سدهٔ چهارم میلادی به‌دست زنی به نام وی هواچون بنیان نهاده شد، جایگاهی برجسته یافتند. دورهٔ دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) نقطهٔ اوج اهمیت زنان در تائوئیسم بود، به‌گونه‌ای که یک‌سوم روحانیون این مکتب را زنان تشکیل می‌دادند، از جمله راهبه‌های اشرافی تائوئیست. تعداد زنان تائوئیست تا سدهٔ دوازدهم کاهش یافت، اما در این دوران مکتب تائوئیسم کوانژن که سان بُوئر را به‌عنوان تنها زن در میان شاگردان اصلی خود منصوب کرد، زنان را در موقعیت‌های قدرت قرار داد. در سده‌های هجدهم و نوزدهم، زنان تائوئیست به تمرین و مباحثه پیرامون نودان (女丹، "کیمیاگری درونی زنان" نِیدان) پرداختند، که شامل تمرین‌های ویژهٔ زنان مانند مراقبهٔ تنفسی و تجسم ذهنی بود. افزون بر این، ایزدان و فرقه‌های تائوئیستی سابقه‌ای طولانی مانند مادر باستانی بی‌حد و حصر، حامی سن نین جاودانگی، هه شیانگو یکی از هشت فناناپذیر، و مازو، ایزدبانوی حامی ملوانان و ماهیگیران در چین دارند.
واژگان

از زمان پیدایش تائوئیسم سازمان‌یافته در اواخر دورهٔ دودمان هان (۲۰۲ پ. م – ۲۲۰ م)، زنان در مکاتب مختلفی فعال بودند که نام‌های متفاوتی به آن‌ها اطلاق می‌شد. در طریقت استادان آسمانی (Tianshi Dao)، زنانِ همسر یک استاد نوشی (女士 یا 女師، "استاد زن") و زنان برگزیدهٔ ژونگمین (種民، "مردم بذر") نوگوان (女官، "افسر زن") نامیده می‌شدند. در مکتب والاترین روشنایی، راهبه‌های تائوئیست بیشتر به‌صورت انفرادی زندگی می‌کردند و نو داوشی (女道士، "تائوئیست زن" یا "استاد تائوئیست زن") یا نوگوان (女冠، "کلاه زنانه"، که به سربند آیینی خاصی اشاره دارد) نامیده می‌شدند، به‌ویژه در دوران دودمان سونگ. در مکتب تائوئیسم کوانژن (کمال مطلق)، اصطلاح داگو (道姑، "بانوان دائو") برای اشاره به راهبه‌های صومعه‌ها و زنان دیندار استفاده می‌شد.
تاریخچه > پیش از دودمان هان و دوره هان

مادر باستانی بی‌حد و حصر یا شی وانگمو برجسته‌ترین ایزدبانو در تائوئیسم است، هرچند که سنت‌های مربوط به او پیش از شکل‌گیری ادیان سازمان‌یافته تائوئیستی وجود داشته‌اند. منابعی از دوره ایالت‌های جنگ‌طلب (۴۷۵–۲۲۱ پ. م) این ایزدبانو را با سنت‌های شَمَنی مرتبط می‌دانند، از جمله روح آشنای او یعنی پرنده سه‌پا و باغ هلوهای جاودانگی او. شان‌های جینگ (کلاسیک کوه‌ها و دریاها) که در حدود سده ۳ پ. م نوشته شده، دربارهٔ او می‌گوید: «در ظاهر، مادر باستانی بی‌حد و حصر به انسان شباهت دارد، اما دُمی همچون پلنگ و دندان‌هایی همچون ببر دارد و در سوت ماورایی مهارت دارد. او تاج پیروزی بر موهای درهم‌تنیده خود دارد. او فرمانروای بلایای آسمانی و پنج نیروی ویرانگر است.»
در دوره دودمان هان (۲۰۶ پ. م–۲۲۰ م)، مردم بر این باور بودند که این ایزدبانو می‌تواند آن‌ها را از بیماری و مرگ محافظت کند و او به چهره مرکزی آیین یک فرقه (شاخه) دهقانی تبدیل شد که در سال ۳ پ. م از شاندونگ برخاست و در سراسر کشور گسترش یافت. شی وانگمو به عنوان الهه بیماری‌های همه‌گیر شناخته شد که در غرب، بر کوه کونلون ساکن بود و بر دیوهای بیماری فرمان می‌راند. آیین پرستش او در مناطق مختلف چین، به ویژه در کوه هنگ در هونان، کوه هوا در شنشی، و کوه وویی در فوجیان گسترش داشت.
در دوران شش سلسله، آیین او در درون مکتب شانگ چینگ (نهایت وضوح) تائوئیسم ادغام شد و او به یکی از ایزدبانوان کلیدی این مکتب تبدیل گردید و در آن زمان هم به مردان و هم به زنان یاری می‌رساند. پرستش او در دوران دودمان تانگ به اوج خود رسید و او به‌ویژه به عنوان حامی زنان شناخته شد و به‌عنوان نماینده آرمان زنانه مورد تکریم قرار گرفت.[کدام صفحه؟] از دوران دودمان سونگ، آیین رسمی تائوئیسم توجه کمتری به او نشان داد و دیگر ایزدبانوان جایگاه او را گرفتند. بااین‌حال، او همچنان در جنبش‌های فرقه‌ای و گروه‌های مذهبی کوچک که از طریق نوشتن فوجی پیام‌هایی از او دریافت می‌کردند، نقشی برجسته داشت. در جلسات احضار روح، در دوره‌های دودمان مینگ و دودمان چینگ، او عنوان مادر باستانی بی‌حد و حصر (無生老母، مادر ارجمند نازاده) را بر خود گرفت و هنوز هم یکی از الهه‌های کلیدی مورد پرستش زنان به‌ویژه در اجتماعات عامه محسوب می‌شود.
تاریخچه > اوایل قرون وسطی

نقش زنان در تائوئیسم سازمان‌یافته از دوران سه پادشاهی و شش سلسله (۲۲۱–۵۹۰ م) و دوره دودمان سوئی (۵۹۰–۶۱۸ م) افزایش یافت. در سده چهارم، مکتب شانگ چینگ یک زن به نام وی هواکون (۲۵۱–۳۳۴ م) را به‌عنوان بنیان‌گذار خود به رسمیت شناخت. زنان در این مکتب تائوئیستی، متون مقدس را منتقل می‌کردند، روش‌های آیینی را آموزش می‌دادند و به‌عنوان راهنما عمل می‌کردند.
وی هواتسون که با یکی از افسران برجسته تیانشی ازدواج کرده بود، به مقام محترم جیو (祭酒، ناظر آیین‌های قربانی) رسید که نشان‌دهندهٔ دریافت آموزش‌های دینی جامع در این سازمان، از جمله آیین‌های گذار جنسی و دریافت اسناد رسمی، بود. در زندگی‌نامهٔ قدیسانهٔ او آمده است که وی در کوه هنگ به دائو دست یافت؛ این کوه در آن زمان یکی از مراکز بسیار فعال برای تمرینات بودایی و تائویی به‌شمار می‌رفت. از این رو، او را بانو نانیوئه (南嶽夫人، بانوی کوه‌های مقدس چین) نامیدند. پس از این دوره، وی به شخصیتی پرطرفدار تبدیل شد و به‌ویژه در دوران سلسلهٔ تانگ، محبوبیت فراوانی در میان زنان تائویی یافت و آموزه‌های او در سراسر چین گسترش یافت.
بر اساس متنی از دوران شش سلسله، مکتب تیانشی پنج دسته از زنان را برای ورود به آیین تائو مناسب می‌دانست: دختران مجرد جوان، زنانی که به دلیل طالع نحس قادر به ازدواج نبودند، زنانی که به اجبار ازدواج کرده بودند، بیوه‌ها و زنانی که از سوی همسرانشان طرد شده بودند. این گروه‌ها که از نظر اجتماعی در دسته‌های نامطلوب قرار داشتند، از طریق مکتب تیانشی امکان فرار از محدودیت‌های اجتماعی و یافتن جایگاهی جایگزین را به دست می‌آوردند. این الگو در سایر مکاتب تائویی و دوره‌های تاریخی دیگر، به‌ویژه در دوران سلسلهٔ تانگ نیز دیده می‌شود.
نقش‌برجسته‌ای از مادر باستانی بی‌حد و حصر مربوط به دودمان هان
پیکره‌ای سفالین از مادر باستانی بی‌حد و حصر، دودمان هان، سده ۲ میلادی
فدراسیون دو و میدانی ایران

| فدراسیون دوومیدانی جمهوری اسلامی ایران iranathletics | فدراسیون دوومیدانی جمهوری اسلامی ایران iranathletics |
| --- | --- |
ورزش: دو و میدانی
بنیان‌گذاری: ۱۳۱۵
سازمان همکار: اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی
تاریخ همکاری: ۱۹۳۶ (۱۹۳۶)
منطقه همکاری: اتحادیه دو و میدانی آسیا
رییس: احسان حدادی
وبگاه رسمی: وبگاه رسمی
www.iranathletics.ir: www.iranathletics.ir
فدراسیون دو و میدانی ایران سازمان اداره کننده ورزش دو و میدانی در کشور ایران است که مقر آن در مجموعه ورزشی شهید کشوری تهران قرار دارد. این فدراسیون در سال ۱۳۱۵ تأسیس شده است.