کیتامورا توکوکو
سرگذشت

کیتامورا به عنوان پسر ارشد خانواده، از پدرش کیتامورا کایزو و مادرش یوکی، در محله توجین‌ماچی اوداوارا واقع در استان ساگامی (استان کاناگاوا فعلی) متولد شد. پدربزرگش پزشک رسمی قلمرو اوداوارا بود. اما این قلمرو بر اثر اصلاحات میجی سقوط کرد.
در سال ۱۸۷۳ (سال ۶ میجی)، برادر کوچکترش کاکیو متولد شد. کاکیو در سال ۱۸۷۹، نام خانوادگی خود را به مارویاما (با پذیرفتن وراثت این خاندان که از سامورایی‌های سابق قلمرو اوداوارا بودند) تغییر داد و بعدها به عنوان نقاش ژاپنی به نام مارویاما کوکا شناخته شد.
در پاییز سال ۱۸۷۳، والدین و برادرش به توکیو نقل مکان کردند و توکوکو نزد پدربزرگ و مادربزرگش در اوداوارا ماند. پدرش در وزارت دارایی مشغول به کار شد و مادرش یک مغازه کیمونوفروشی در خانه باز کرد.
در بهار سال ۱۸۷۸، به دلیل بیمار شدن پدربزرگش، خانواده‌اش دوباره به اوداوارا بازگشتند. پدرش این بار به عنوان یک کارمند در دفتر دولتی منطقه آشیگارا کامی مشغول به کار شد.
در سال ۱۸۸۱، خانواده به محله یازائمون‌چو در منطقه کیوباشی توکیو نقل‌مکان کردند. پدرش به وزارت دارایی بازگشت و مادرش با نام خانوادگی مارویاما یک فروشگاه تنباکو افتتاح کرد. توکوکو و برادرش به مدرسه ابتدایی تای‌می منتقل شدند. در همین دوره، او به شدت تحت تأثیر جنبش فعال آزادی و حقوق مدنی قرار گرفت.
در می سال ۱۸۸۳، کیتامورا توکوکو با اویا ماسائو، یکی از فعالان جنبش آزادی و حقوق مدنی، آشنا شد و از طریق او با آکیاما کونیسابورو و ایشیزاکا ماساتاکا، از اعضای حزب لیبرال، ارتباط برقرار کرد. همچنین با پسر ماساتاکا، ایشیزاکا ماساتسوگو، دوستی نزدیکی برقرار کرد. در سپتامبر همان سال، در رشته علوم سیاسی دانشگاه سن‌مون گاکو (دانشگاه واسدا فعلی) ثبت‌نام کرد و سال بعد آن با میازاکی کوشوشی که در همین رشته مشغول به تحصیل بود آشنا شد.
در می سال ۱۸۸۵، جناح چپ حزب لیبرال به رهبری اوی کنتارو برنامه‌ای برای انقلاب در کره مطرح کرد. در ژوئن همان سال، اویا ماسائو نیز به این برنامه پیوست و برای تأمین بودجه فعالیت‌های جنبش، پیشنهاد سرقت مسلحانه را مطرح کرد. توکوکو نیز برای مشارکت در این حرکت دعوت شد اما پس از تأمل بسیار تصمیم گرفت از جنبش جدا شود. وی در تابستان همان سال، با مینا، دختر بزرگ ایشیزاکا ماساتاکا، آشنا شد.
در سال ۱۸۸۷، با وجود اینکه مینا نامزد داشت، با او وارد رابطه عاشقانه شد. در مارس سال ۱۸۸۸ در کلیسای سوکیاباشی (کلیسای سوگامو فعلی) غسل تعمید شد و در نوامبر همان سال با مینا ازدواج کرد.
در ۹ آوریل ۱۸۸۹، مجموعه «اشعار یک زندانی» را با هزینه شخصی منتشر کرد، اما بلافاصله پس از انتشار آن پشیمان شد و کتاب‌ها را از بازار جمع‌آوری کرد. در پاییز همان سال، به عنوان مترجم جورج برس ویت، مبلغ مسیحی کوئیکری که از بریتانیا به ژاپن آمده بود، مشغول به کار شد و با او دوستی عمیقی برقرار کرد.
تحت تأثیر برس ویت بود که به ایده صلح‌طلبی علاقه‌مند شد و همراه با کاتو مانجی و دیگر افراد، انجمن صلح ژاپن را تأسیس کرد.
در نوامبر ۱۸۹۰، به عنوان معلم زبان انگلیسی در یک مدرسه دخترانه مشغول به کار شد و خانواده‌اش از محله یازائمون‌چو به پارک شیبا نقل‌مکان کردند.
در ۲۹ می ۱۸۹۱، «نغمهٔ هورای» را با هزینه شخصی منتشر کرد. در ژوئن همان سال، هنگام تماشای نمایش هملت در یوکوهاما، با تسوبوچی شویو ملاقات کرد و بعدها باز هم به دیدار او رفت.
در سال ۱۸۹۲، مقاله‌ای با عنوان «شاعر بدبین و زنان» را در «مجله زنان» منتشر کرد که توجه بسیاری را به خود جلب نمود. در همان زمان، وی به کلیسا آزابو رفت و آمد می‌کرد و تحت تأثیر ترجمه‌های دی.اف جونز، مبلّغ مسیحی آمریکایی، قرار گرفت. در ماه مارس همان سال، نشریه «صلح»، متعلق به انجمن صلح ژاپن، راه‌اندازی شد و او به عنوان سردبیر و نویسنده اصلی این نشریه فعالیت خود را آغاز کرد. در همین دوران با شیمازاکی توسون آشنا شد. در ماه ژوئن، نخستین دخترش به نام ایکو به دنیا آمد. در ماه سپتامبر، مقاله‌ای با عنوان «تحلیلی بر تحولات شگرف ذهنی» را در مجله زنان به چاپ رساند.
در فوریه سال ۱۸۹۳، او در پاسخ به مقاله‌ای از یاماجی آیزان با عنوان «بررسی شخصیت رای جو»، مقاله‌ای به نام «بحث دربارهٔ تعامل با زندگی» را در شماره‌های آغازین مجله ادبی «جهان ادبی» منتشر کرد که منجر به مناظره‌ای میان او، توکوتومی سوهو و دیگر نویسندگان شد. در ماه اوت همان سال، یکی از دانش‌آموزان سابق او در مدرسه دخترانه، به نام تومی ماتسوکو، در ۱۸ سالگی در اثر بیماری درگذشت و او ماه بعد مقاله‌ای با عنوان «مقدمه‌ای بر مرثیه» نوشت.
با توجه به جو ملی‌گرایانه‌ای که پیش از جنگ چین و ژاپن بر جامعه حاکم شده بود، وضعیت روانی او رو به وخامت گذاشت. پس از تکمیل نقدی دربارهٔ رالف والدو امرسون با عنوان «امرسون»، در ۲۸ سپتامبر همان سال اقدام به خودکشی کرد، اما زنده ماند و در بیمارستان بستری شد.
در ژانویه ۱۸۹۴، پس از ترخیص از بیمارستان، به خانه‌اش بازگشت اما دیگر تا روز مرگ دست بر قلم نبرد. عصر روز ۱۶ می سال ۱۸۹۴ در باغ خانه‌اش واقع در نزدیکی پارک شیبا در توکیو خود را حلق‌آویز کرد. مراسم خاکسپاری‌ این نویسنده در روز بعد از مرگش به سبک مسیحی برگزار شد.
در ۸ اکتبر ۱۸۹۴، مجموعه‌ای از دست‌نوشته‌های به جامانده از وی با عنوان «مجموعه توکوکو» توسط هوشینو تنچی و شیمازاکی توسون گردآوری و منتشر شد. در همان ماه، مقاله‌ای با عنوان «خواندن “مجموعه توکوکو”» نوشته کانکو چیکوسوی در نشریه «ادبیات واسدا» چاپ شد. در سال ۱۹۰۲، نسخه کامل آثار او با عنوان «مجموعه کامل آثار توکوکو» توسط هوشینو تنچی منتشر گردید. پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۵۰، نسخه دیگری از آن با همان عنوان «مجموعه کامل آثار توکوکو» توسط کاتسوموتو سی‌ایچیرومنتشر شد.