stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خط ۴ متروی شیراز

خط ۴ متروی شیراز یکی از خطوط متروی شیراز است. این خط به طول تقریبی ۱۷ کیلومتر با ۱۷ ایستگاه در راستای شرقی-غربی قرار گرفته‌است از پل احسان شروع شده و پس از طی کردن بلوار شهید رجایی در  فرهنگ‌شهر، بلوار پاسداران، بلوار استقلال، مشیر شرقی، مشیر کهنه، بلوار سیبویه و بلوار الزهرا عبور می‌نماید و در نهایت به بلوار مدرس در کنار فضیلت به اتمام می‌رسد و به خطوط ۱، ۲، ۵ و ۶ متصل خواهد شد
عملیات اجرایی فاز یک این خط حد فاصل ایستگاه رازی تا استقلال در ۲۱ مهرماه ۱۴۰۲ آغاز شد. این فاز به طول ۵٫۶ کیلومتر با ۸ ایستگاه خطوط یک و دو را حد فاصل بلوار مدرس (ایستگاه رازی) و خیابان انقلاب (ایستگاه استقلال) به هم متصل می‌کند. در این تاریخ پروژه اتصال خطوط ۱ و ۴ مترو شیراز در مجاورت حرم احمد بن موسی (شاهچراغ) نیز با ۶ ایستگاه به طول ۲ کیلومتر آغاز به کار کرد.
ایستگاه‌ها

| شماره | نام | موقعیت | وضیعت | بازگشایی | تقاطع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | رازی | بلوار مدرس، بلوار رازی | در دست ساخت  |  |  |
| ۲ | ایثار | بلوار رازی، بلوار ایثار | در دست ساخت  |  |  |
| ۳ | شهرداری | بلوار رازی، شهرداری منطقه ۲ | در دست ساخت  |  |  |
| ۴ | زینبیه | بلوار زینبیه | در دست ساخت  |  |  |
| ۵ | آستانه | حرم  سید علاءالدین حسین | در دست ساخت  |  |  |
| ۶ | شاهزاده قاسم | میدان شاهزاده قاسم | در دست ساخت  |  | آنتنی شاهچراغ |
| ۷ | دروازه کازرون | دروازه کازرون | در دست ساخت  |  |  |
| ۸ | استقلال | ابتدای بلوار استقلال | در دست ساخت  |  |  |
| شماره | نام | موقعیت | وضیعت | بازگشایی | تقاطع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | زندیه | چهارراه زند | در دست ساخت  |  |  |
| ۲ | چهارراه مشیر | چهارراه مشیر | در دست ساخت  |  |  |
| ۳ | سه‌راه نمازی | سه‌راه نمازی | در دست ساخت  |  |  |
| ۴ | شهید دستغیب | بلوار شهید دستغیب | در دست ساخت  |  |  |
| ۵ | شاهچراغ | حرم شاهچراغ | در دست ساخت  |  |  |
| ۶ | شاهزاده قاسم | میدان شاهزاده قاسم | در دست ساخت  |  |  |
حبیبه آتا فورسون

حبیبه آتّا فورسون (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۴۵) مدیر باسابقهٔ فوتبال غنا و ورزشکار سابق دو و میدانی غنایی است.در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۹، او برای عضویت در شورای اجرایی اتحادیهٔ فوتبال غنا به رقابت پرداخت و موفق شد در شورای اجرایی فدراسیون فوتبال غنا حضور داشته باشد و تنها زنی باشد که در حال حاضر در شورای اجرایی اتحادیهٔ فوتبال غنا مشغول به کار است. او به عنوان اولین کسی که فوتبال زنان را در غنا معرفی کرد، شناخته شده است. او همچنین بنیانگذار باشگاه بانوان افسانه‌ای، یکی از تیم‌های محبوب فوتبال زنان در غناست.
زندگی اولیه

فورسون تحصیلات ابتدایی خود را در یاا آچیا گیلرز بیسیک در کوماسی آغاز کرد، جایی که عشق او به ورزش آشکار شد.او به دبیرستان آی. تی احمدیه، کوماسی رفت جایی که او به پرورش و توسعهٔ مهارت‌های خود در پرش ارتفاع و سایر رویدادهای دو و میدانی ادامه داد. زمانی که در مدرسه بود در جشنواره‌های ملی ورزشی، نمایندهٔ منطقهٔ آشانتی بود که با کسب مدال در پرش ارتفاع، پرتاب نیزه و مسابقات دو ۴ در ۱۰۰ متر امدادی برتری یافت.
پیشه > دو و میدانی

در سال ۱۹۶۵، در طول اولین بازی‌های سراسری آفریقا که در برازاویل برگزار شد، او بخشی از تیم ورزشکاران دو و میدانی غنا بود و در مسابقهٔ پرش ارتفاع، نقره گرفت. او همچنین یکی از اعضای تیمی بود که در مادهٔ دوی ۴ در ۱۰۰ متر امدادی نیز نقره گرفت.
بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵، فورسون با قهرمانی متوالی در مسابقات قهرمانی پرش ارتفاع کشور و ثبت رکورد ملی در سال ۱۹۶۳، تأثیر زیادی در دو و میدانی گذاشت؛ رکوردی که قبل از شکسته شدن آن به مدت پنج سال دست‌نیافتنی باقی مانده بود. در سال ۱۹۷۷، او برندهٔ مسابقات قهرمانی تنیس منطقه‌ای شد و در آن زمان از مسابقات دو و میدانی فعال کنار رفت.
پیشه > مدیریت فوتبال

فورسون، کارمند و مربی دانشکدهٔ متوسطهٔ فنی کوماسی (KISCO) بود. او به خاطر نقش مهمش در تبدیل بازیکنانی مانند فریمپونگ مانسو از یک مهاجم به مدافع و جورج کندی برای تبدیل شدن به یک مهاجم مهلک در صحنهٔ محلی شناخته شده است. فریمپونگ مانسو در ادامه برای تیم‌های آسانته کوتوکو و تیم ملی غنا بازی کرد.
در سال ۱۹۸۵، فورسون تیم بانوان افسانه‌ای در لیگ برتر زنان غنا را با نام «آشتون لیدیز» راه‌اندازی کرد. او در دو نوبت برای پستی در کمیتهٔ اجرایی اتحادیه فوتبال غنا از طریق تنها جایگاه اعضای مؤسسه رقابت کرد، اما از لینیر آدی باخت.با این حال، در اکتبر ۲۰۱۹، او یک جایگاه در کمیتهٔ اجرایی از طریق جایگاه تازه ایجاد شدهٔ فوتبال زنان به دست آورد.او هشت رأی از ۱۶ رأی موجود را به دست آورد.یکی از وظایف او به عنوان نمایندهٔ زنان، همکاری با ناآ اودوفولی نورتی برای ارائهٔ یک سند سیاست جامع دربارهٔ فوتبال زنان بود.
در سال ۲۰۲۰، او به عنوان رئیس کمیتهٔ مدیریت بلک کوئینز منصوب شد و در سال ۲۰۲۱ نیز این سمت را حفظ کرد. پیش از آن، او چندین سال به عنوان عضو کمیته خدمت کرده است. او همچنین به عنوان عضوی از چندین کمیتهٔ ورزشی دیگر از جمله لیگ منطقه‌ای زنان آشانتی و کمیته‌های نوجوانان کار کرد. در دسامبر ۲۰۱۹، او به عنوان رئیس کمیتهٔ جام حذفی زنان غنا منصوب شد و این سمت را در سال ۲۰۲۱ نیز حفظ کرد.
او همچنین یکی از اعضای مدیریت سابق کوماسی آسانته کوتوکو است.
زندگی شخصی

فورسون شش فرزند دارد.
افتخارات

در ژوئن ۲۰۲۱، در جریان جوایز فوتبال غنا در سال ۲۰۲۱، فورسون به دلیل مشارکت بی‌شمارش در فوتبال غنا و به‌ویژه فوتبال زنان در غنا، مفتخر به دریافت جایزه دستاورد ویژه شد.
مولود عاطفی

| مولود عاطفی | مولود عاطفی |
| --- | --- |
روی جلد مجله اطلاعات دختران پسران - سال ۱۳۵۳: روی جلد مجله اطلاعات دختران پسران - سال ۱۳۵۳
زادهٔ: ۱۳۰۷ همدان، ایران
درگذشت: ۲۹ شهریور ۱۳۸۱ (۷۳–۷۴ سال) واشینگتن دی سی، آمریکا
ملیت: ایرانی، آمریکایی
سال‌های فعالیت: دهه ۳۰ تا ۱۳۸۱
آثار: مجری برنامه آفتاب مهتاب
دوره: پهلوی
همسر: محمدرضا عاطفی
فرزندان: بهمن عاطفی
مولود عاطفی (۱۳۰۷ – ۲۹ شهریور ۱۳۸۱) گوینده برنامه‌های رادیو ایران و نخستین زن قصه‌گوی کودکان و نوجوانان در رادیو بود.
زندگی‌نامه

مولود عاطفی (ایزدی) در سال ۱۳۰۷ در همدان به دنیا آمد. او چندسال بعد به همراه خانواده راهی تهران شد. علاقه و توانایی او در اجرای کوتاه و بلند برای جمع، از همان کودکی آشکار بود و در نهایت نیز او را راهی مدرسهٔ تربیت معلم تهران ساخت.
مولود درست در آخرین روزهای تحصیلات عالی خود در این مرکز، به دنبال فراخوانی مبنی بر اعلام نیاز رادیو ایران به گویندهٔ دائمی زن، در آزمون سراسری این سازمان شرکت کرد و با موفقیت وارد این کار شد.
مولود عاطفی تا سال‌ها بعد، گویندهٔ اصلی برنامه‌های رادیو ایران بود و شامگاه هر یکشنبه برنامهٔ ویژه‌ای را تحت عنوان «با آثار جاویدان ادبیات جهان آشنا شوید»، اجرا می‌کرد. او از معدود گویندگانی بود که خیلی زود توانست به بخش خبر رادیو راه یابد و به خواندن خبر بپردازد.
گفته می‌شود مهم‌ترین کار عاطفی، قصه گفتن برای بچه‌ها بوده‌است که تنها اندکی پس از پیوستنش به رادیو آغاز شد و به سرعت رشد کرد و طرفداران بسیاری داشت. در سال ۱۳۳۹ به دعوت رسمی یک سازمان فرهنگی آمریکایی، سه ماه به آمریکا رفت و مطالعه و تحقیق در زمینهٔ داستان‌های کودکان و نوجوانان را آغاز کرد.
او که رفته‌رفته به شیوه‌های مختلف قصه‌نویسی برای کودکان و نوجوانان تسلط بیشتری می‌یافت، به نقاط مختلف ایران سفر می‌کرد و بخش‌های مخصوص کتاب‌خوانی کودکان و نوجوانان را در کتابخانهٔ اصلی هر شهر دائر می‌کرد.
به دنبال تلاش او در این راستا تلویزیون ملی ایران مسئولیت اجرای برنامهٔ روزانه‌ای در همین زمینه را به او سپرد.
مهاجرت

مولود عاطفی همزمان با انقلاب ۱۳۵۷ ایران را به مقصد آمریکا ترک کرد و به فرزندش، بهمن، پیوست. فعالیت‌های گستردهٔ فرهنگی او در خارج از کشور نیز همچنان ادامه یافت و در واشینگتن نیز با رادیو صدای آمریکا همکاری کرد.
درگذشت

مولود عاطفی در تابستان سال ۱۳۸۱ به دلیل ابتلا به سرطان و به دنبال آن آلزایمر، پس از ۱۰ روز بیهوشی، در ایالت ویرجینیا درگذشت.
دامداما

| دامداما | دامداما |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: چایپاره
بخش: حاجیلار
دهستان: حاجیلار شمالی
جمعیت: ۴۵۵ نفر (سرشماری ۹۵)
دامداما، روستایی است از توابع بخش حاجیلار شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان حاجیلار شمالی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۹۶نفر (۶۸ خانوار) 
بوده است.
بی‌بی عایشه

| بی‌بی عایشه | بی‌بی عایشه |
| --- | --- |
جلد مجله تایم در ۹ اوت ۲۰۱۰ بی بی عایشه را به تصویر می‌کشد: جلد مجله تایم در ۹ اوت ۲۰۱۰ بی بی عایشه را به تصویر می‌کشد
ملیت: افغان-آمریکایی
دیگر نام‌ها: عایشه محمدزی
بی‌بی عایشه (نام قانونی در ایالات متحده: عایشه محمدزی) زنی از قوم پشتون است که چهره‌اش با بینی بریده در تابستان ۲۰۱۰ روی جلد مجله تایم ظاهر شد.
بینی و گوش‌های وی توسط شوهرش بریده شده بود. وی توسط نیروهای آمریکایی در کوهستان اروزگان پیدا شد و برای درمان ابتدا به کابل و سپس به ایالات متحده انتقال داده شد.
داستان او اولین بار در دسامبر ۲۰۰۹ در دیلی بیست ظاهر شد و در پی آن پزشکان پیشنهاد کمک رایگان به او را دادند. بنیاد گروسمن برن در کالیفرنیا متعهد شد که جراحی ترمیمی انجام دهد و سازماندهی ویزای عایشه را از اوایل بهار ۲۰۱۰ آغاز کرد. داین سایر ژورنالیستی از ای‌بی‌سی نیوز در ابتدا در مارس ۲۰۱۰ مشکلات عایشه را تحت پوشش قرار داد که در سال ۲۰۱۴ دوباره در مورد آن گزارش داد.
زندگی در افغانستان

عایشه در افغانستان و در یک خانواده از قوم پشتونمتولد شد. او در آغاز زندگی رنج برد، مادر خود را از دست داد و در نوجوانی مجبور به ازدواج شد. پدر عایشه او را در ۱۲ سالگی به دلیل خسارت برای قتلی که یکی از اعضای خانواده‌اش مرتکب شده بود، به یک مبارز طالبان بد داد. وی در سن ۱۴ سالگی ازدواج کرد و مورد آزار و اذیت قرار گرفت. در ۱۸ سالگی گریخت اما توسط پلیس دستگیر شد و به مدت ۵ ماه در زندان به سر برد و سپس به خانواده‌اش بازگشت. پدرش او را به خانواده شوهرش برگرداند. پدر شوهر، شوهر و سه نفر دیگر از اعضای خانواده برای انتقام از فرار، عایشه را به کوهستان بردند، بینی و گوش‌های او را بریدند و او را به مرگ واگذار کردند. بعداً عایشه به یک پایگاه نظامی آمریکایی پناه برد و توسط سربازان آمریکایی نجات یافت. برخی منابع در مورد نقش اعضای طالبان در ختنه وی اختلاف نظر دارند.
ظاهر شدن در مجلهٔ تایم

عایشه در جلد اوت ۲۰۱۰ مجله تایم و در مقاله مربوط به آن، «زنان افغان و بازگشت طالبان» حضور داشت. تصویر جلد، بحث و جدال زیادی ایجاد کرد. تصویر و عنوان جلد همراه، «چه اتفاقی می‌افتد اگر ما افغانستان را ترک کنیم»، بحث در مورد محاسن جنگ در افغانستان را افزایش داد.
این عکس توسط عکاس اهل آفریقای جنوبی جودی بیبر گرفته شده که جایزه جهانی ورلد پرس فوتو را برای سال ۲۰۱۰ دریافت کرد. تصویر عایشه با تصویر دختر افغان (شَربَت‌گُل زمانی) که توسط استیو مک کوری گرفته شده، مقایسه می‌شود.
زندگی در ایالات عمتحده

اندکی پس از پخش جلد تایم در اوت ۲۰۱۰، عایشه برای انجام جراحی ترمیمی رایگان به ایالات متحده انتقال داده‌شد. وی پس از ورود به کالیفرنیا، از نظر روانشناختی دچار تشنج غیر صرعی روانشناختی، حملات وحشت و خودزنی شد که نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشت. جراحان نتیجه گرفتند که وی «از نظر احساسی آماده نیست» تا مسئولیت‌های بیمار را در روند جراحی ترمیمی بر عهده بگیرد، و روان‌شناس وی، او را با اختلال شخصیت مرزی تشخیص داد. در حالی که جراحی ترمیمی وی به تأخیر افتاد، وی به پناهگاه زنان برای زنان افغان در کویینز، نیویورک تحویل داده شد، اما او مشکلات زیادی را برای کارمندان و سایر ساکنان، از جمله هم‌اتاقی‌هایی که در این پناهگاه برای زندگی با او استخدام شده‌بودند، ایجاد کرد. با تغییر در داروها، وضعیت عایشه بهبود یافت و تشنج متوقف شد.
بعداً وضعیت روانی عایشه به اندازه کافی بهبود یافت تا جایی که وی توانست داروها را برای کنترل رفتار خود متوقف کند. از سال ۲۰۱۲، مقدمات انجام بازسازی چند مرحله ای صورت برای عایشه آغاز شد. طی چند ماه پیشانی او باز شد تا بافت کافی برای ساختن بینی جدید فراهم شود. ساختار بینی جدید او با استفاده از غضروف‌های بدنش و پوشش داخلی آن با استفاده از بافت دست راست او برنامه‌ریزی شد. عایشه در مجموع ۱۲ عمل جراحی کامل انجام داد.
در سال ۲۰۱۴ ای‌بی‌سی نیوز مجدداً از عایشه گزارش نوشت و بینی جدید او را نشان داد که ظاهر او را تغییر داده‌بود. عایشه توسط یک زوج افغان-آمریکایی به فرزندی پذیرفته شده و در مریلند زندگی می‌کند. او انگلیسی و ریاضیات می‌خواند و آرزو دارد افسر پلیس شود.
تصویر عایشه در ورلد پرس فوتو در سال ۲۰۱۱ نشان داده شد.
دکترای داروسازی

دکتری داروسازی، به درجه دکترای حرفه‌ای در رشته تحصیلی داروسازی گفته می‌شود و در بسیاری از کشورها از جمله ایران، دریافت این درجه پیش نیاز صدور مجوز جهت فعالیت یک داروساز می‌باشد. اولین دوره دکترای داروسازی (.Pharm.D) در کالج داروسازی دانشگاه کالیفورنیای جنوبی، واقع شده در لس آنجلس، در سال ۱۹۵۰ ارائه شد.
در ایران دکتری داروسازی معمولاً ۱۲ ترم است.
خونی‌سر

| خونی‌سر | خونی‌سر |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: آمل
بخش: دشت‌سر
دهستان: دشت‌سر شرقی
جمعیت: 
پیش‌شمارهٔ تلفن: 4311
خونی سر، روستایی است از توابع بخش دشت‌سر شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
این روستا در سال ۱۳۹۸ جزو یکی از منطقه های شهر بابکان شده است 
از دیدنی های این روستا میتوان به درخت(تسکا) یک صد ساله است. 
نام گزاری این روستا خونی در زبان گلکی به معنی چشمه وسر هم به معنی شروع است.
جمعیت

این روستا در دهستان دشت‌سر شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایرانجمعیت این روستا ۹۰ خانوار تقریبا۳۸۰ نفر
حبیب احمدزاده

| حبیب احمدزاده | حبیب احمدزاده |
| --- | --- |
احمدزاده در مراسم بزرگداشت هفته دفاع مقدس - ۲۴ شهریور ۱۳۸۸: احمدزاده در مراسم بزرگداشت هفته دفاع مقدس - ۲۴ شهریور ۱۳۸۸
زاده: ۲۷ مهر ۱۳۴۳ ‏(۶۰ سال) آبادان، ایران
پیشه: رمان‌نویس، مستندساز، فیلمنامه‌نویس و محقق
ملیت: ایرانی
حبیب احمدزاده (زاده ۲۷ مهر ۱۳۴۳) رمان‌نویس، مستندساز، فیلمنامه‌نویس و محقق معاصر ایرانی است.
زندگی

حبیب احمدزاده در ۲۷ مهر ۱۳۴۳ در آبادان متولد شد. پدرش که اهل دلوار در شهرستان تنگستان در استان بوشهر است، در آستانه جنگ ایران و عراق به آبادان مهاجرت کرد. احمدزاده فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی از دانشگاه هنر تهران و دکترای پژوهش هنر در دانشگاه تربیت مدرس است. او از جمله فعالان در عرصه ادبیات و هنر پایداری بوده و تا کنون دو کتاب و چندین فیلمنامه در این زمینه نگاشته‌است.
فعالیت‌های ادبی

داستان‌های شهر جنگی، چاپ هفدهم، انتشارات سوره مهر، تهران، سال ۱۳۸۷.
شطرنج با ماشین قیامت، چاپ پانزدهم، انتشارات سوره مهر، تهران، سال ۱۳۸۷.
کد۲۴ یا بوف کور چگونه ساخته و پرداخته شد، چاپ سوم، انتشارات سوره مهر، تهران، سال ۱۳۹۶
فعالیت‌های سینمایی > فیلمنامه‌نویس

۵۰ قدم آخر (۱۳۹۲)
آنکه دریا می‌رود (آرش معیریان)، ۱۳۸۵
اتوبوس شب (کیومرث پوراحمد) به همراه کیومرث پوراحمد، ۱۳۸۵
گفتگو با سایه (خسرو سینایی) به همراه خسرو سینایی، ۱۳۸۴
روایت سه‌گانه: اپیزود اول (پرویز شیخ‌طادی)، به همراه پرویز شیخ‌طادی، ۱۳۸۲
روایت سه‌گانه: اپیزود دوم (عبدالحسن برزیده)، به همراه عبدالحسن برزیده، ۱۳۸۲
آژانس شیشه‌ای (ابراهیم حاتمی‌کیا)، مشاور فیلمنامه، ۱۳۷۶
فعالیت‌های سینمایی > کارگردان

آخرین تیر آرش (مستند) ۱۳۸۲
موج زنده (مستند) ۱۳۸۸
بهترین مجسمه دنیا (مستند) ۱۳۹۰
جوایز و افتخارات

سیمرغ بلورین ویژه هیئت داوران بخش مستند جشنواره بین‌المللی فیلم فجر برای مستند بهترین مجسمه دنیا. ۱۳۹۰
دیپلم افتخار جشنواره بین‌المللی سینما حقیقت برای فیلم مستند بهترین مجسمه دنیا. ۱۳۹۱
جایزه سوم بخش مستندجشنواره ملی فیلم دفاع مقدس برای فیلم بهترین مجسمه دنیا. ۱۳۹۱
تندیس جشن خانه سینما برای فیلمنامه سینمایی اتوبوس شب . ۱۳۸۴
جایزه سوم مسابقه ادبی «Writingforge»، برای داستان کوتاه نامه‌ای به خانوادهٔ سعد، نوامبر ۲۰۱۰.
جایزه بهترین فیلمنامه برای فیلمنامه اتوبوس شب، به همراه کیومرث پوراحمد، جشن سینمای ایران، ۱۳۸۶.
برنده جایزه رمان برگزیده از جشنواره ادبی اصفهان برای کتاب شظرنج با ماشین قیامت(۱۳۸۵)
برنده جایزه شهید غنی‌پور در بخش داستان و رمان دفاع مقدس برای کتاب شظرنج با ماشین قیامت(۱۳۸۴)
جایزه بهترین تهیه‌کنندگی فیلم مستند به نوشین خدامی (تهیه‌کننده آخرین تیر آرش)، جشنواره شهید آوینی، ۱۳۸۲.
جایزه بهترین تهیه‌کنندگی فیلم مستند به نوشین خدامی (تهیه‌کننده آخرین تیر آرش)، جشن سینمای ایران، ۱۳۸۲.
برنده جایزه برترین کتب بیست سال داستان‌نویسی دفاع مقدس برای کتاب داستان‌های شهر جنگی (۱۳۷۹)
برنده جایزه بهترین کتاب داستان کوتاه دفاع مقدس برای کتاب داستان‌های شهر جنگی (۱۳۷۸)
سایر فعالیت‌ها

در زمان حملهٔ اسرائیل به شهر غزه و محاصرهٔ آن، احمدزاده ترجمهٔ انگلیسی یکی از داستان‌های مجموعهٔ داستان‌های شهر جنگی، به نام پر عقاب را برای «بسیاری از صلح دوستان و نظریه‌پردازان جهان» ارسال کرد. این داستان دربارهٔ محاصرهٔ شهر آبادان در زمان جنگ ایران و عراق است. نوام چامسکی، در ای میلی به احمدزاده «تیزهوشی نویسنده را نیز به علت ارسال به موقع آن در چنین روزهای دردناکی مورد ستایش قرار داده‌است.»
حبیب احمدزاده به همراه کیومرث پوراحمد، پرویز پرستویی، مرتضی سرهنگی و سعید سیاح طاهری، از بانیان اولیهٔ جشنی به نام کشتی دوستی بودند که ۲ مهر ۱۳۸۹، در سی‌امین سالگرد جنگ ایران و عراق، با کمک هنرمندان سینمای ایران و مردم شهرهای آبادان و خرمشهر، با شرکت کودکان عراقی شهرهای بصره و فاو و کودکان ایرانی بر روی کشتی دوستی در رودخانه مرزی اروندرود (حد فاصل این چهار شهر و بهانه اصلی شروع جنگ توسط صدام) برگزار شد. این مراسم را مجری برنامه‌های کودک تلویزیون ایران عمو پورنگ اجرا کرد و گزارش آن از تلویزیون‌های ایران و عراق پخش شد.
مقالات و نامه‌ها

مقاله چه کسی محمد مسعود را کشت: دربارهٔ زندگی و مرگ محمد مسعود، روزنامه‌نگار جنجالی دهه ۴۰ میلادی.
مقاله راه گرفتن تروریست‌ها این است ونه تسخیر و تخریب بی‌نتیجه دو کشورکه ابراز نظر چامسکی را در پی داشت.
احمدزاده نامه‌ای به کاپیتان ویل راجرز، فرمانده مسبب سرنگونی هواپیمای مسافربری ایران نوشت. این نامه به همراه پاسخ چند نظامی آمریکایی در چاپ‌های جدیدتر کتاب داستان‌های شهر جنگی آمده‌است.
ترجمهٔ آثار به زبان‌های دیگر

Ahmadzadeh, Habib.Chess with the Doomsday Machine. Translated by Paul Sprachman. USA: Mazda Publishers, 2008, ، (بازبینی به تاریخ ۲۳ اسفند ۱۳۸۹).
Ahmadzadeh, Habib.A City under Siege[پیوند مرده]. Translated by Paul Sprachman. USA: Mazda Publishers, 2010, ، (بازبینی به تاریخ ۲۳ اسفند ۱۳۸۹).
Ahmadzadeh, Habib.Shah me makinën e Kiametit. Translated by Genc Mllojës. Albania: botimet ideart, 2010.
داستان کوتاهی از او به نام ننه، به زبان‌های انگلیسی، عربی و فرانسه ترجمه شده‌است.
داستان ایرانی «نامه‌ای به خانواده سعد» در مجله World Literature Today در آمریکا در شماره (نوامبر/دسامبر ۲۰۱۰) به چاپ رسید.
اقتباس از آثار

فیلمنامه فیلم‌های سینمایی اتوبوس شب و چتری برای کارگردان (فیلم تلویزیونی) از کتاب داستان‌های شهر جنگی اقتباس شده‌اند.
مستند "آخرین تیر آرش"
دکل رادیویی ورشو

| دکل رادیویی ورشو | دکل رادیویی ورشو |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: دکل مخابراتی
موقعیت: کونستانتینو، لهستان
آغاز ساخت: ژوئیه ۱۹۷۰
پایان: ۱۸ مه ۱۹۷۴
بلندی: ۶۴۶٫۳۸ متر (۲٬۱۲۰٫۶۷ فوت)
دکل رادیویی ورشو (به انگلیسی: Warsaw radio mast) دکل مخابراتی به ارتفاع ۶۴۶٫۳۸ متر مستقر در شهر کونستانتینو، لهستان بود. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۷۰ آغاز شد و در ۱۸ مه ۱۹۷۴ تکمیل و افتتاح گردید.
این دکل تا پیش از سقوطش در تاریخ ۸ اوت ۱۹۹۱ بلندترین سازه در جهان محسوب می‌شد و حالا سومین سازه جهان است.
محمد کافی

محمد کافی اهل شهر «سه قلعه» خراسان جنوبی و استاد دانشگاه ایرانی است که از سال ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۰ ریاست دانشگاه فردوسی را بر عهده داشت.
زندگی شخصی

محمد کافی در سال ۱۳۳۶ در روستای سه‌قلعهٔ شهرستان سرایان  استان خراسان جنوبی متولد شد. پس از پایان مقاطع تحصیلی ابتدایی و متوسطه در روستای سه‌قلعهٔ بخش سرایان، مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد را در رشته زراعت و اصلاح نباتات در دانشگاه فردوسی مشهد گذراند و هم‌زمان در فعالیت‌های اجتماعی و انقلابی نیز شرکت فعال داشت.
دوران تحصیلات آکادمیک او همزمان با شروع انقلاب و جنگ تحمیلی و همچنین فعالیت‌های مختلف سازندگیِ روستاها بود. بر این اساس در کنار فعالیت‌های علمی و پژوهشی به فعالیت در نهادهای انقلابی نیز پرداخت که جدولِ زیر به‌طور خلاصه، فعالیت‌های او در نهادهای انقلابی را نشان می‌دهد.
مسئول هیئت واگذاری زمین شهرستان فردوس (۱۳۶۱–۱۳۵۹)
مسئول واحد زراعت و جانشین مسئول کمیته کشاورزی جهاد سازندگی استان خراسان (۱۳۶۳–۱۳۶۵)
طراح پروژه کشاورزی سدهای مخزنیِ جهاد سازندگی خراسان ـ مشهد (۱۳۶۶–۱۳۶۵)
مسئول گروه زراعت مرکز آموزش عالی هاشمی‌نژاد در جهاد سازندگی خراسان (۱۳۶۹–۱۳۶۷)
او به صورت داوطلبانه ۱۱ ماه در جبهه‌های جنگ ایران و عراق حضور یافت که در بار اول در خط اول به عنوان بیسیم‌چیِ سردار شهید بروجردی در سال ۱۳۶۱ و در بار دوم به عنوان فرمانده گروهان مهندسی آب در جزایر مجنون در سال ۱۳۶۶ فعالیت کرده است.
تحصیلات

او به عنوان دانشجوی ممتاز در دوره دانشجویی بلافاصله پس از دانش‌آموختگی در مقطع کارشناسی ارشد در سال ۱۳۶۹ به عضویت هیئت علمی دانشگاه فردوسی درآمد. پس از حدود سه سال تدریس و پس از موفقیت در امتحان اعزام در سال ۱۳۷۲ برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری به دانشگاه نیوکاسل انگلستان اعزام شد. در خارج از کشور نیز در رشته فیزیولوژی گیاهان زراعی با تأکید بر تنش‌های محیطی در گیاهان ادامه تحصیل داده و موفق به کسب رتبه ممتاز در بین دانشجویان خارجی شاغل به تحصیل در دانشگاه نیوکاسل شد که به این ترتیب، جایزه بورس ORSA (overseas research student award) را از سوی ملکه انگلیس دریافت کرد.
در مدت حضور در انگلستان علاوه بر عضویت در شورای انجمن اسلامی دانشجویان از طرف سرپرستِ وقتِ دانشجویان ایرانی خارج از کشورِ وزارت علوم جمهوری اسلامی ایران به عنوان مسئول فعالیت‌های فوق برنامه دانشجویان کشاورزیِ شاغل به تحصیل در بریتانیا انتخاب شد و چندین نشست علمی سراسری برای دانشجویان تدارک دید. کافی ۱۰ سال پس از اخذ مدرک دکتری در سال ۱۳۷۵ به رتبه استادی در سال ۱۳۸۵ دست یافت.
مسئولیت‌های اجرایی

او در دوران اشتغال خود به عنوان عضو هیئت علمی، مسئولیت اجرایی مهمی نیز در دانشگاه و وزارت علوم، تحقیقات و فناوری بر عهده داشته که مهم‌ترین آنها در زیر لیست شده است:
مسئول دفتر نظارت و ارزیابی آموزشی دانشگاه فردوسی مشهد (۱۳۷۲–۱۳۷۰)
نماینده وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در سازمان نظام مهندسی کشاورزی خراسان (۱۳۸۲–۱۳۸۰)
معاون دانشجویی و فرهنگی دانشگاه فردوسی مشهد (۱۳۸۱–۱۳۷۷)
رایزن علمی و سرپرست دانشجویان ایرانی در هند و کشورهای شبه قاره از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۵
مدیر گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی (۱۳۸۷–۱۳۸۹)
رئیس دانشگاه فردوسی مشهد در دو دوره چهار ساله (۱۳۹۲–۱۴۰۰)
نماینده تام‌الاختیار وزارت علوم در شرق کشور
همچنین در طی مسئولیت به عنوان رایزن علمی در هند و کشورهای شبه قاره، وضعیت دانشگاه‌های مورد تأیید وزارت علوم و همچنین دانشجویان شاغل به تحصیل در هندوستان را ساماندهی کرد. ضمناً در این دوره، نشان آموزش عالی و توسعه سال ۲۰۰۴ میلادی توسط انجمن بین‌المللی آموزش برای صلح جهانی را دریافت کرد.
در دوره ریاست او در دانشگاه فردوسی مشهد، این دانشگاه توانست در سال ۱۳۹۴ رتبه اول را در زمینه تعاملات علمی، پژوهشی و فناوری بین‌المللی کسب کرد.
فعالیت‌های پژوهشی و آموزشی

تا کنون بیش از ۲۲ عنوان کتاب به زبان فارسی و انگلیسی توسط وی منتشر شده است که تعدادی از آنها بیش از ۱۵ بار تجدید چاپ شده و در جشنواره‌های مختلف مقام کسب کرده‌اند. وی در سال‌های ۱۳۸۰ و ۱۳۹۲ به عنوان استاد نمونه آموزشی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی برگزیده شد. تعداد مقالات علمی-پژوهشی کافی بیش از ۱۰۰ عنوان بوده و تا کنون راهنمایی پایان‌نامه تحصیلی حدود ۲۰ دانشجوی دکتری و ۳۰ دانشجوی کارشناسی ارشد را بر عهده داشته است. در سال ۱۳۹۲ نیز از طرف پایگاه استنادی علوم جهان اسلام به عنوان یکی از ۲۰ دانشمند برتر رشته‌های علوم کشاورزی جهان اسلام که بیشترین تولیدات علمی را داشته‌اند معرفی شد.
در حال حاضر علاوه بر انجام وظایف آموزشی و پژوهشی، سردبیر نشریه علمی پژوهشی تنش‌های محیطی در علوم کشاورزی، مدیر مسئول نشریه علمی پژوهشی پژوهش‌های حبوبات ایران، عضو انجمن علمی فیزیولوژی گیاهی ایران و عضو هیئت تحریریه ۴ نشریه علمی پژوهشی داخلی و یک نشریه خارج از کشور است.
سوابق علمی

برخی از سوابق علمی محمد کافی عبارتند از:
مدیر مسئول دو فصلنامه پژوهش‌های حبوبات ایران
سردبیر فصلنامه تنش‌های محیطی در علوم زراعی
عضو هیئت تحریریه فصلنامه پژوهش‌های زراعی ایران
خیابان آندراشی

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
یکی از تقاطع‌های خیابان آندراشی در سال ۱۸۹۶، جلوی تالار اپرا: یکی از تقاطع‌های خیابان آندراشی در سال ۱۸۹۶، جلوی تالار اپرا
معیار ثبت: فرهنگی: 
شمارهٔ ثبت: ۴۰۰–۰۰۲
تاریخ ثبت: ۱۹۸۷ (طی نشست یازدهم)
تمدید ثبت: ۲۰۰۲
خیابان آندراشی یا بلوار آندراشی (به مجاری: Andrássy út) یک بلوار به طول ۲٫۵ کیلومتر، و یکی از جاذبه‌های گردشگری بوداپست است که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.
نام

دیْولا آندراشی نخست‌وزیر مجارستان در ۱۸۷۰ حامی طرح‌های نوسازی بوداپست به شیوه‌های نوین از مدل پاریس بود. پس از اتمام ساختِ بلوار در سال ۱۸۸۵، نیز نام او را بر بلوار گذاشتند. نام بلوار چندین بار در قرن بیستم عوض شده‌است: پس از جنگ جهانی دوم در ‎۱۹۵۰–۱۹۵۶ بلوار استالین؛ در ‎۱۹۵۶–۱۹۵۷ بلوار جوانان مجار؛ و در ‎۱۹۵۷–۱۹۹۹ بلوار جمهوری خلق و سپس دوباره به نام اصلی آن، بلوار آندراشی نام‌گذاری شد.
ناصرالدین شاه

ناصرالدین شاه در سفر سومش به فرنگ از این بلوار رد شد، در خاطراتش در روز سه شنبه ۲۹ ذیحجه ۱۳۰۷ (۱۸۸۹ میلادی) آورده‌است: «.... برای تیاتر، از کوچه آندراشی رفتیم، این کوچه آندراشی از کوچه‌های بسیار خوب است، در تمام فرنگستان همچو کوچه‌ای نیست، عرضش دویست ذرع است، طولش دو هزار و پانصد کیلومتر بسیار خیابان عالی است، اطرافش خانه‌های ممتاز بسیار بلند چندین مرتبه دارد، چراغ‌های خوب در این خیابان است، بسیار خیابان شسته تمیز خوبی است، اغلب خیابان‌های پست پهن و عریض است، به‌خصوص این خیابان آندراشی که خیلی نقل دارد، به قدر بیست و پنج هزار جمعیت در اطراف راه ایستاده بودند، متصل اِ اِ (زنده باد به مجاری: Éljen) می‌کردند، خلاصه رسیدیم به تیاتر…». چهارشنبه غره محرم ۱۳۰۷: «... در روزنامه دیروز نوشته بودیم که کوچه آندراشی دویست ذرع عرض دارد، خلاف بود بیست ذرع بیشتر عرض ندارد…». بنابراین در مورد دو هزار و پانصد کیلومتر هم قطعاً اشتباهی رخ داده‌است (پانوشت کتاب).
محمدابراهیم امین

| محمدابراهیم امین | محمدابراهیم امین |
| --- | --- |
دهمین رئیس کل بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران: دهمین رئیس کل بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران
دوره مسئولیت ۱۳ شهریور ۱۳۹۲ – ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۵: دوره مسئولیت ۱۳ شهریور ۱۳۹۲ – ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۵
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: سید محمد کریمی
پیش از: عبدالناصر همتی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۹ بیرجند، خراسان، ایران
تحصیلات: کارشناسی اقتصاد کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی
محل تحصیل: دانشگاه شیرازدانشگاه نورثروپ
محمد ابراهیم امین (زادهٔ متولد ۱۳۲۹ در بیرجند) رئیس پیشین بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران، دارای لیسانس اقتصاد از دانشگاه شیراز و کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی از دانشگاه «نورثروپ» آمریکا است. وی در حالیکه دانشجوی دکترای اقتصاد در دانشگاه کلرمونت آمریکا بود در پی اوج‌گیری انقلاب اسلامی، درس خود را ناتمام گذاشت و به ایران بازگشت.