stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مالزی
آب و هوای مالزی > بهترین زمان سفر به مالزی

آب و هوای مالزی به ویژه در بهار برای تفریحات آبی و ساحلی بسیار مناسب است، در اواخر بهار که هوا کمی گرم شده است و دیگر از باران‌های شدید خبری نیست می‌توان نهایت لذت را از تفریحات آبی برد؛ چون آب و هوای مالزی در بهار نه آنقدر گرم است که آزرده‌خاطر شوید و نه آنقدر بارانی که بخواهید به دنبال چتر باشید!
آب و هوای مالزی در تابستان مناسب جزیره‌گردی است! اگر در شهرهای بزرگ مالزی مانند کوالالامپور و ملاکا ساکن هستید ممکن است گرمای هوا اذیتتان کند. پس بار و بندیل را ببنید و راهی جزایر ناب و هیجان‌انگیز این کشور شوید. آب و هوای مالزی در تابستان و جزایر مالزی آنقدر جذاب و دلپذیر است که تابستان برایتان مثل برق و باد تمام می‌شود.
آب و هوای مالزی در پاییز هم که گفتن ندارد، مشهور است که پاییز در مالزی فصل جنون و عاشقی است. برگ‌های زرد، قرمز و نارنجی تمام شهر را پر می‌کند و باید آماده پیاده‌روی در خیابان‌های باران‌زده مالزی شوید. در آب و هوای پاییزی مالزی بهتر است صبر کنید تا باران کمی ملایم‌تر شود. چون برخی از باران‌های پاییزی کشور مالزی بسیار شدید بوده و با سیل همراه هستند.
جالب اینجاست که حتی در زمستان به دلیل قرار گرفتن مالزی در منطقه استوایی، سرمای زیادی احساس نمی‌شود، در واقع اکثر جشن‌ها و فستیوال‌های مالزی در این فصل برگزار می‌شود. همچنین سبک لباس پوشیدن در زمستان مالزی مانند بیشتر کشورهای استوایی چندان تفاوتی با سایر فصول ندارد. باران هم که مهمان همیشگی آب و هوای مالزی در زمستان است، با این وجود هیچ خبری از سوز سرمای استخوان سوز نیست و شما می‌توانید با چتر در مراسمات شرکت کنید.
منابع طبیعی

مالزی به خوبی از منابع طبیعی در نواحی خود برخوردار است همچون کشاورزی، جنگلداری و نیز مواد معدنی. از لحاظ کشاورزی، مالزی اولین صادرکننده پلاستیک طبیعی (کائوچو) و خرمای روغنی می‌باشد که همراه آن الوارها و تنه‌های بریده شده درختان، کاکائو، فلفل سیاه، آناناس و تنباکو (توتون) موجب رشد این بخش می‌شود. خرمای روغنی، نیز یک جنس عمده صادراتی خارجی است.
در ارتباط با منابع جنگلی، ذکر شده است که برش الوار تنها برای اعطای یک کمک عمده به اقتصاد در طی قرن۱۹ انجام گرفته است. امروزه، تقریباً ۵۹٪ مالزی از جنگل پوشیده شده است. گسترش سریع صنعت تولید الوار (چوب)، به ویژه پس از دهه ۱۹۶۰، موجب فرسایش جدی منابع جنگلی کشور شد. اما، در راستای اقدام دولت برای حفاظت از محیط و سیستم‌های اکولوژیکی، منابع جنگلی توانسته‌اند به یک مبنای پایدار دست پیدا کنند و بر این اساس نرخ قطع درختان روند نزولی در پیش گرفت.
علاوه بر این، در این نواحی جنگل کاری صورت گرفته و در نقاط کم‌تراکم جنگلی مجدداً درختکاری نیز انجام شده است. دولت مالزی برنامه‌هایی را برای غنی‌سازی حدود ۳۰/۳۱۲کیلومتر مربع (۵/۱۲۰ مایل مربع) از این سرزمین را تحت شرایط جنگل طبیعی با نخل رونده کشت داده، و درختکاری‌های کائوچو به همراه آن‌ها انجام داده است. همچنین برای غنی‌سازی بیشتر منابع جنگلی، گونه‌های سریع رویان درختان مولد الوار را همچون meranti tembaga ,merawan و sesenduk در این ناحیه کاشته است. در عین حال، پرورش درختان پرارزش همچون ساج و درختان دیگر را نیز برای استفاده از مغر آن‌ها و کاغذ ترویج نموده است. کائوچو به عنوان تنها تکیه‌گاه اقتصاد مالزی، به‌طور وسیعی با روغن خرما به عنوان کالای صادراتی عمده کشاورزی مالزی جایگزین شده است.
قلع و نفت خام دو منبع عمده معدنی هستند که در اقتصاد مالزی از اهمیت خاصی برخوردارند. مالزی تا زمان فروپاشی بازار قلع در دهه۱۹۸۰، به تنهایی بزرگ‌ترین تولیدکننده قلع جهان بود. در قرون۱۹ و۲۰، قلع نقش غالبی را در اقتصاد مالزی ایفا می‌کرد. درست در سال ۱۹۷۲ بود که نفت خام و گاز طبیعی، جای قلع را به عنوان عامل اتکاء بخش معدن مالزی اشغال نمودند. ضمناً، مالیات برای قلع کاهش یافته است. نفت خام و گاز طبیعی در حوزه‌های برون‌ساحلی صباح، ساراواک و ترنگانو، به خصوص در آن سه ایالت، کمک فراوانی به اقتصاد مالزی نموده است. دیگر کانی‌های دارای اهمیت یا ویژگی (خاص) شامل مس، طلا، بوکسیت، سنگ آهن و زغالسنگ به همراه مواد معدنی صنعتی نظیر خاک رس، کائولن، سیلیس، آهک، باریت، فسفات و سنگ‌های ساختمانی همچون گرانیت و نیز بلوک‌ها و قطعات مرمر هستند. مقادیر اندکی از طلا نیز تولید می‌شوند. در سال۲۰۰۴، وزیر در امور دفتری نخست‌وزیر، داتوک مصطفی احمد، فاش کرد که ذخایر نفتی مالزی در حدود ۸۴/۴ میلیارد بشکه می‌باشد در حالی که ذخایر گاز طبیعی آن ۸۹تریلیون فوت مکعب (۲۵۰۰کیلومتر مکعب) است. این یک افزایش ۲٪/۷ بود.
دولت برآورد نمود که مالزی با نرخ فعلی تولید قادر خواهد بود برای ۱۸ سال نفت و به مدت ۳۵ سال گاز طبیعی تولید کند. مالزی در سال ۲۰۰۴ رتبه بیست و چهارم را از لحاظ ذخایر نفتی و سیزدهم را از نظر گاز طبیعی در دنیا دارد. ۵۶٪ ذخایر نفتی در این شبه جزیره قرار دارند درحالی که ۱۹٪ آن در شرق مالزی واقع شده است. دولت درآمد حاصله از نفت را به میزان ۵٪ به ایالات خود و باقی آن را به حکومت فدرال اختصاص داد. هریک از ایالات حق دارند تا منابع موجود در داخل محدوده خود را کنترل نمایند. اما، نفت و گاز تحت نظارت دولت فدرال قرار دارد. به ایالاتی که منابع مزبور در آن‌ها وجود داشته باشد، امتیازاتی اعطاء خواهد شد.
اقتصاد

شبه جزیره مالایی و آسیای جنوب شرقی، همواره مرکزی برای تجارت بوده است. اقلام گوناگونی همچون چینی‌آلات و چاشنی‌ها، حتی پیش از آنکه سلطان‌نشین مالاکا و سنگاپور به این شهرت برسند، فعالانه تجارت می‌شده است. در سده هفدهم، ذخایر فراوانی از قلع در چند ایالات مالایایی کشف شد. سپس، همان‌طور که امپراتوری بریتانیا بر مالایا چیره شدند، درختان کائوچو و خرمای روغنی برای مقاصد بازرگانی عرضه شدند. در طول این دوران، مالایا به بزرگ‌ترین تولیدکننده عمده قلع، کائوچو و خرمای روغنی تبدیل شد.
همزمان با این که مالایا به سوی کسب استقلال خود حرکت می‌نمود، دولت به اجرای برنامه‌های پنج‌ساله خود پرداخت. برنامه پنج‌ساله اول آن کشور در سال ۱۹۵۵ آغاز گردید. با تأسیس مالزی، این برنامه‌ها بازنگری و تکرار شدند، که اولین برنامه مالزی در سال ۱۹۶۵ آغاز شد. در دهه ۱۹۷۰، مالزی به تقلید از رویه چهار قدرت اقتصادی اصلی آسیا پرداخت و از وابستگی به استخراج معادن و کشاورزی به اقتصادی صنعتی تغییر هویت داد. با سرمایه‌گذاری ژاپن، در طول چند سال صنایع سنگین آن شکوفا شد، و صادرات مالزی به موتور اولیه رشد کشور تبدیل شدند. مالزی پیوسته به رشد بیش از ۷ درصد در تولید ناخالص ملی در کنار تورمی پایین در دهه‌های ۱۹۸۰و۱۹۹۰ دست یافت. طی همان دوره، دولت کوشید تا با سیاست اقتصادی جدید (مالزی) (ان‌ای‌پی) پس از حادثه شورش نژادی ۱۳ مه ۱۹۶۹ فقر را ریشه‌کن سازد.مالزی امروزه پس از حدوداً ۱۴ سال پیشرفت بسیاری کرده به عنوان یک کشور در حال توسعه شناخته می‌شود.
واحد پول این کشور رینگیت است. هر رینگیت معادل ۰٫۲۳۶ دلار آمریکا و هر دلار معادل ۴٫۲۳ رینگیت است. (آوریل ۲۰۲۲).
اقتصاد > توسعه و مهاجرت

مالزی چند سال اخیر پیشرفت‌های زیادی کرده است که می‌توان برای مثال به پیشرفت در حوزه برداشت نفت و فروش ان اشاره کرد. همچنین دولت این کشور برای افزایش درآمد سرانه پیشنهاد داده است که مرزهای این کشور به‌روی مهاجرانی از چین، هند، عربستان، اندونزی و برخی کشورهای دیگر باز شود.
ترابری

مالزی جاده‌های بزرگی دارد که تمامی شهرها و نقاط اصلی را در ساحل غربی شبه جزیره مالزی به هم پیوند می‌دهد. درازای شبکه آزادراهی مالزی نزدیک به ۱۱۹۲کیلومتر (۷۴۰مایل) است. این شبکه تمامی شهرها و مراکز مهم همچون دره کلانگ، جوهور باهرو و پنانگ را به دیگر نقاط پیوند می‌دهد. بزرگراه اصلی، بزرگراه شمال- جنوب به ترتیب از نقاط شمالی و جنوبی بوکیت کایوهیتام و جوهور بهرو در شبه جزیره مالزی امتداد می‌یابد. این بزرگراه بخشی از شبکه بزرگراهی آسیا است که تایلند و سنگاپور را نیز به هم پیوند می‌دهد.
جاده‌های شرق مالزی و کرانه خاوری شبه جزیره مالزی هنوز به نسبت توسعه نیافته هستند. آن‌ها از جاده‌های پرپیچ و خم در نواحی کوهستانی تشکیل شده‌اند و برخی از آن‌ها هنوز آسفالت نشدند و شنی هستند. به همین سبب استفاده همیشگی از رودخانه‌ها به عنوان روش اصلی ترابری برای ساکنان داخلی شمرده می‌شود.
سرویس قطار در غرب مالزی با خط آهن مالایایی Keretapi Tanah Melayu انجام می‌گیرد و شبکه گسترده‌ای دارد که تمام نواحی و شهرهای این شبه جزیره و از جمله سنگاپور، را به یکدیگر پیوند می‌دهد. خط آهن کوتاهی در ساباه وجود دارد که راه‌آهن بورنئوی شمالی از آن برای ترابری کرایه‌ای بهره می‌گیرند.
بندرهای دریایی Tanjong Kidurong، کوتا کینابالو، کوچینگ، Kuantan، پاسیر گودانگ، Tanjung Pelepas، پنانگ، Port Klang، سانداکان و Tawau وجود دارند.
همچنین فرودگاه‌هایی در رده جهانی وجود دارند مانند فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور در سپانگ، فرودگاه بین‌المللی بایان لپاز در پنانگ و فرودگاه بین‌المللی کوچینگ و فرودگاه بین‌المللی لنگکاوی که حرکت به سوی مقاصد بین‌المللی و داخلی و نیز مسیرهای هوایی کوتاه داخلی در نواحی روستایی ساباه و ساراواک در آن انجام می‌گیرد. مالزی موطن کم هزینه‌ترین سیستم حمل بار، خطوط هوایی آسیا در منطقه است. فرودگاه کوالالامپور است که به عنوان یک مرکز پروازی نواحی آسیای جنوب شرق و چین را نیز تحت پوشش قرار می‌دهد.
خدمات مخابراتی درون‌شهری عمدتاً از طریق پست رادیوئی مایکرو ویو برای شبه جزیره مالزی فراهم می‌شود. مخابرات بین‌المللی به وسیله کابل‌های زیر دریایی و ماهواره انجام می‌گیرد. یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شرکت‌های مخابراتی در مالزی، تلکام مالزیا برهاد (TM) است که تولیدات و خدماتی را برای خطوط ثابت، و موبایل و نیز خدمات دسترسی شماره‌گیری و پهنای باند اینترنتی را ارائه می‌نماید. این شرکت تقریباً دارای خدمات انحصاری خطوط ثابت تلفنی در کشور است.
در حال حاضر شرکت‌های سل کام (Celcom)، مکسیس (Maxis) و دی جی (دیجی) بیشترین سهم در ارائه خدمات تلفن همراه این کشور را دارا می‌باشند.
در دسامبر ۲۰۰۴ لیم کینگ یایک وزیر انرژی، آب و مخابرات گزارش داد که کمتر از یک درصد یا حدود ۲۱۸۰۰۴ نفر از مردم مالزی از خدمات باند پهن (اینترنتی) استفاده می‌کنند. اما این مقادیر براساس شماره مشترکان می‌باشد، در حالی که درصد مصرف داخلی آن می‌تواند به‌طور دقیق تری بر این وضعیت تأثیر بگذارد. این نشان دهنده افزایش ۴۵٪/۰در سه چهارم از موارد است. او همچنین بیان کرد که دولت در نظر دارد که استفاده از آن تا سال ۲۰۰۶ به ۵٪ افزایش یافته و تا سال ۲۰۰۸ به ۱۰٪ برسد. وی به شرکت‌های مخابراتی بومی و سرویس دهندگان توصیه نمود تا به خاطر منافع کاربران بیشترین خدمات را در اقصی نقاط با هزینه‌های پایینتری ارائه دهند.
بهداشت

جامعه مالزی برای گسترش و توسعه بهداشت اهمیت قائل بوده است، و ۵٪ بودجه توسعه بخش اجتماعی دولت به بهداشت عمومی اختصاص داده شده – که یک افزایش بیش از ۴۷٪ نسبت به رقم پیشین آن است. این یعنی بهداشت دارای افزایشی بیش از ۲میلیارد RM است. با افزایش و بالا رفتن سن جمعیت، دولت می‌خواهد در بسیاری از حوزه‌ها اصلاحاتی انجام دهد از جمله نوسازی بیمارستان‌های موجود، ساختمان و تجهیزات جدید پزشکی، گسترش تعداد پلی کلینیک‌ها (درمانگاه‌ها)، و اقدامات ارتقاء آموزش و توسعه ترویج از راه دور بهداشت. در طی چند سال گذشته، آن‌ها تلاش‌های خود را برای بازسازی سیستم‌ها و جذب بیشتر سرمایه‌گذاری خارجی افزایش داده‌اند.
سامانه بهداشتی مالزی نیازمند پزشکانی است که یک دوره ۳ساله اجباری خدمت را در بیمارستان‌های عمومی بگذرانند تا همواره نیروی کار این بیمارستان‌ها حفظ شود. اخیراً، پزشکان خارجی نیز در این کشور برای اشتغال مورد تشویق قرار گرفته‌اند. اما هنوز، یک کمبود پیچیده از نیروی کار پزشکی به خصوص در سطوح کارشناسان کارآزموده وجود دارد که موجب می‌شود خدمات درمانی و بهداشتی پزشکی خاص تنها در شهرهای بزرگ در دسترس قرار گیرد. تلاش‌های اخیر دراثر فقدان تخصص برای استفاده از لوازم موجود که توسط سرمایه‌گذاری مهیا می‌شود، ارائه امکانات به دیگر شهرها به حالت توقف باقی مانده است.
فعلاً ۱۴ بیمارستان دولتی و مرکز بهداشتی با ظرفیت کلی ۲۸۱۶۳تخت وجود دارد. همچنین ۷ مؤسسه تخصصی درمانی (از جمله موسسات روان‌شناسی) با ظرفیت ۶۲۹۲تخت وجود دارند. همچنین در مورد بیمارستان‌های خصوصی، ۲۲۵ واحد درمانی (از جمله زایشگاه و شیرخوارگاه) در مالزی وجود دارد و آن‌ها ظرفیت ۹۴۹۸تخت را فراهم می‌سازند. اکثر آن‌ها در نواحی شهری قرار دارند و نیز بسیاری از بیمارستان‌های عمومی مجهز به جدیدترین تجهیزات تشخیصی و پرتونگاری هستند. برای بیمارستان‌های خصوصی به‌طور کل سرمایه‌گذاری بهینه‌ای منظور نشده است – و آن‌ها اغلب ظرف ۱۰سال پیش از آن که شرکت‌ها از آن سودی حاصل کنند، به کار خود خاتمه می‌دهند. اما، هم‌اکنون وضعیت تغییر کرده و شرکت‌ها اینک به دنبال ورود مجدد به این حوزه می‌باشند، به خصوص از این لحاظ که خارجی‌ها علاقه فراوانی دارند که برای مراقبت درمانی به مالزی وارد شوند.
مردم > نژاد

ساکنان کشور مالزی از سه نژاد مالایی (۶۰٪)، چینی (۲۷٪)، هندی (۱۲٪) و غیره (۱٪) تشکیل شده است.
مردم > زبان

زبان اصلی مالزی زبان مالایی با خط انگلیسی است، اما مهاجرانی که از سراسر جهان به این کشور آمدند، به زبان مادری خود سخن می‌گویند. در اصل زبان مالایی به خط جاوی که از خط عربی گرفته شده است نوشته می‌شد، اما به دلیل استعمارات بریتانیا اکثر مردم زبان مالایی را با خط انگلیسی می‌نویسند
دین

اسلام دین رسمی مالزی است و از تعداد ۳۲٬۴ میلیون جمعیت این کشور حدود ۶۳ درصد از مردم دارای دین اسلام بوده‌اند. مذهب مسلمانان مالزی اغلب شافعی است و البته از برخی فرقه‌های دیگر مثل صوفیه و اسماعیلیه نیز در این کشور تعدادی زندگی می‌کنند.
مقالهٔ اصلی: اسلام در مالزی
اولین مدرک مبنی بر وجود اسلام در شبه جزیره مالایی به قرن ۱۴ میلادی در ترنگانو برمی گردد، اما طبق گاهنامه، سلاطین کداح، مهاراجا دربار راجا (۱۱۷۹- ۱۱۳۶ میلادی) در قرن ۹ به اسلام روی آورد و نام خود را به مظفرشاه تغییر داد و از آن تاریخ به بعد ۲۷ سلطان بر کداح حکومت نمودند.
مالزی یک جامعه چند دینی است، و اسلام دین رسمی این کشور می‌باشد. بر طبق ارقام آماری در سال ۲۰۰۰، چهار دین اصلی آن عبارتند از اسلام، بوداگرایی، مسیحیت و هندوگرایی
اگرچه قانون اساسی مالزی از لحاظ نظری آزادی مذهبی را تضمین می‌کند، در عمل، این وضعیت چندان هم ساده نیست (نگاه کنید به آزادی مذهبی در مالزی) اغلب غیر مسلمانان در فعالیت‌های خود همچون احداث ساختمان‌های مذهبی با محدودیت‌هایی روبرو هستند. ضمناً، مسلمانان خود را نسبت به اطاعت از تصمیمات احکام شریعت ملزم می‌دانند. به عنوان یک مسئله قانونی هنوز کاملاً مشخص نشده که آیا مسلمانان آزادانه از احکام اسلام پیروی می‌کنند یا خیر. در برخی از موقعیتها، دادگاه‌های مالزی حق آزادی انتخاب مذهب را برای فرد حتی زمانی که از دین اسلام برگشته، نادیده گرفته‌اند. (همچون یوشع جمال الدین در برابر موضع وزارت کشور در دهه ۱۹۸۰)
در کل، هرکسی که می‌خواهد از دین اسلام برگردد باید به‌طور قانونی اظهار نماید، اما این امر هنوز توسط دادگاه‌های داخلی مالزی به رسمیت شناخته نشده است. گفته می‌شود هرکسی می‌تواند ارتداد خود را به یک دادگاه شریعت اظهار کند، اما کلاً دادگاه چنین مجوزی را به وی نمی‌دهد.
مردم مالزی شخصاً به اعتقادات مذهبی یکدیگر احترام می‌گذارند، و عمدتاً مشکلات مذهبی داخلی از جهت سیاسی به وجود می‌آید.
اسلام در مالزی
بودائیسم در مالزی
مسیحیت در مالزی
هندوئیسم در مالزی
وضعیت آزادی مذهبی در مالزی
شهروندی

به بیشتر مالزیایی‌ها بر اساس حقوق مدنی شهروندی داده شده است همه مالزیایی‌ها بدون هیچ شهروندی رسمی در داخل ایالات خود شهروند فدرال هستند. برای هر شهروند کارت شناسائی بهداشتی تحت عنوان "MyKad" در سن ۱۲ سالگی صادر می‌شود، و باید همیشه آن را با خود داشته باشد. هر شهروند لازم است کارت شناسائی خود را به پلیس نشان دهد، یا در مواقع اضطراری که هر فرد نظامی باید خود را به وسیله آن معرفی نماید. اگر کارت فوراً در دسترس نباشد، شخص به لحاظ فنی ۲۴ساعت بر اساس قانون فرصت دارد تا با مراجعه به نزدیکترین کلانتری برای دریافت آن اقدام نماید.
تعطیلات

مردم مالزی در طول سال تعدادی روزهای تعطیلی و جشن دارند. برخی از این تعطیلات جزو تعطیلات عمومی فدرال معرفی شده‌اند و بعضی دیگر توسط خود ایالات به عنوان تعطیلات عمومی معرفی می‌شوند. برخی جشن‌ها نیز که جزو تعطیلات عمومی محسوب نیستند از سوی گروه‌های خاص نژادی یا مذهبی تعطیل محسوب می‌شوند.
مشهورترین روز تعطیل (در مالزی) «هاری مرداکا» (روز استقلال-National Day) در ۳۱ اوت به یادبود استقلال فدراسیون مالزی در سال ۱۹۵۷ می‌باشد. هاری مرداکا، و نیز روز کارگر (۱می)، روز تولد شاه (اولین شنبه ماه ژوئن) و برخی اعیاد دیگر به عنوان تعطیلات عمومی و رسمی و فدرال در این کشور محسوب می‌شوند.
مسلمانان در مالزی در تعطیلات مسلمین جشن می‌گیرند. معروفترین عید، عید فطر (که «هاری رایا عیدالفطر نیز گفته می‌شود) و ترجمه مالایایی آن عید فطر است. کلاً این عید از سوی مسلمانان سراسر جهان در پایان ماه رمضان، ماه روزه داری، برگزار می‌شود. علاوه بر، Hari Raya Puasa، آن‌ها عید قربان (به» هاری رایاً عیدالاضحی نیز گفته می‌شود و ترجمه آن عیدالاضحی (قربان) بوده)، و اول ماه محرم (سال جدید اسلامی)، و مولدالرسول (روز تولد پیامبر اسلام) را نیز جشن می‌گیرند.
فرهنگ چینی در مالزی به عنوان نمونه جشن‌هایی برگزار می‌شود که از سوی تمام چینی‌های سراسر جهان انجام می‌گیرد. سال جدید چینی معروفترین این جشن‌ها است که ۱۵ روز طول می‌کشد و با " جشن فانوس به پایان می‌رسد. دیگر جشنهای برگزار شده از سوی چینی‌ها عبارتند از جشن کینگمینگ، جشن قایق اژدها و جشن میانه پاییز. علاوه بر جشنهای سنتی چینی، بودائی‌های چینی نیز جشن روز وساک را برگزار می‌نمایند.
اکثر هندیهای مالزی هندو هستند و جشن دیپاوالی (دیوالی)، یا جشن نور نور برگزار می‌کنند، در حالی که تایپوسام مراسمی است که در سراسر کشور با تجمع هندوها در باتو کیوز (غارهای باتو) برگزار می‌گردد. گذشته از هندوها، سیکها نیز جشن وایساکی، یا سال جدید سیکها را برگزار می‌کنند.
جشنهای دیگر همچون کریسمس، هاری گاوای بین مردم ایبان در دایاک، پستاکاآماتان از مردم کادازان دوسون نیز در کشور مالزی برگزار می‌شود.
با وجود آن که بیشتر این جشنها مربوط به نژاد یا مذهب خاصی می‌شود، تمامی مالایایی‌ها بدون توجه به پیشینه مذهبی و نژادی خود، این جشنها را با هم برگزار می‌کنند. در سالهای ۱۹۹۸–۱۹۹۶ زمانی که جشنهای هاری رایا پوآسا و سال جدید چینی با یکدیگر هم‌زمان گردید، شعار «Raya Kongsi» که ترکیبی از Gong Xi Fa Cai بود، برای تبریک سال نوی چینی استفاده شد، و هاری رایا (که در زبان مالایایی به مفهوم «جشن‌گیری با همدیگر» می‌باشد) بکار رفت. در طول سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۵، هاری رایا پوآسا و دیپاوالی با یکدیگر مقارن شده، و یک شعار مشابه «Raya Deepa» ابداع می‌شود.
جاذبه‌های گردشگری > شبه جزیره مالزی

شبه جزیره مالزی به سبب داشتن سواحل بیشمار و گوناگون در بخش‌های مختلفش، یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مکان‌های غواصی در دنیا شمرده می‌شود. محدوده ساراواک به سبب داشتن آب‌های شفاف و گوناگونی ماهی‌ها از زیباترین جاذبه‌های مالزی به‌شمار می‌رود.
جاذبه‌های گردشگری > طبیعت‌های سرسبز و جنگل‌ها

طبیعت زیبا و استوایی مالزی مکان‌های متعددی را برای گردشگران علاقه‌مند به طبیعت ارائه می‌کند. تامان نگارا یا جنگل ملی مالزی از قدیمی‌ترین جنگل‌های می‌رود.
جاذبه‌های گردشگری > سواحل و جزایر

سواحل شرقی شبه جزیره مرکزی مالزی، دارای جزایر بسیار دیدنی و بکر می‌باشند که از آن جمله عبارتند از: جزایر پرهنتیان، جزیره ردانگ، جزیره تیومان. همچنین می‌توان به جزیرهٔ لنکاوی اشاره کرد که در شمال غربی مالزی واقع شده است و در زبان مالایی به معنی جزیرهٔ عقاب سرخ قهوه‌ای است. جزیرهٔ لنکاوی با جزیره کیش در خلیج پارس خواهر خوانده هستند.
جزایر پرهینتان از جاذبه‌های اصلی و ملی به حساب آمده که عدهٔ عظیمی از توریست‌های مالزی را به سمت خود جذب می‌کند.
جاذبه‌های گردشگری > بلندترین برج دوقلوی جهان

برج‌های دوقلوی پتروناس که متعلق به شرکت نفتی پتروناس مالزی می‌باشند در حال حاضر بلندترین برج دوقلوی جهان می‌باشند که یکی از مکان‌های توریستی شهر کوالالامپور را به وجود آورده‌اند.
جاذبه‌های گردشگری > مجسمه بلند ایستاده

مجسمهٔ ایستادهٔ هندو در باتو کیو (کوالالامپور) یکی از مجسمهٔ‌های بلند ایستاده دنیاست که همه روزه تعداد زیادی از توریست‌ها از آن دیدن می‌کنند.
جاذبه‌های گردشگری > باغ پرندگان

پارک پرنده‌ها واقع در شهر کوالالامپور نیز بزرگ‌ترین باغ پرنده‌های روباز در دنیاست که طرفداران زیادی دارد.
جاذبه‌های گردشگری > طولانی‌ترین سرسره آبی جهان

سرسره آبی ۱۱۴۰ متری که اخیراً در پارک ESCAPE مالزی ساخته‌شده، بلندترین سرسره آبی دنیا است. رکورد بلندترین سرسره آبی دنیا از سال ۲۰۱۵ متعلق به سرسره ۶۰۵ متری پارک اکشن در نیوجرسی بود، اما جای خود را به سرسره جدید مالزی داد.
این سرسره افراد را به یک سفر چهار دقیقه‌ای پیچ‌درپیچ در دل جنگل خواهد برد و افراد می‌توانند طی شیب هفتاد متری که سرسره از آن می‌گذرد از مناظر جنگل هم دیدن کنند.
برخلاف سرسره پارک اکشن نیوجرسی که بادی است، این سرسره از پلیمر مسلح به فیبر ساخته‌شده و سازه‌ای دائمی خواهد بود که روی میله‌های فولادی سوار می‌شود.
چو خِنگ مدیرعامل گروه تفریحات انسانی اپراتورهای پارک ESCAPE در بیانیه‌ای گفت: «قصد ما هرگز شکستن رکورد جهانی نبود. همیشه این موضوع که چرا سرسره‌های آبی این‌قدر کوتاه ساخته می‌شوند و سریع به پایان می‌رسند مرا متحیر می‌کرد. می‌خواستم سرسره‌ای بسازم که افراد بتوانند حداقل چند دقیقه روی آن لیز بخورند».
جاذبه‌های گردشگری > پل آسمان لنکاوی

یکی از جاذبه‌های معروف لنکاوی، پل آسمان است. برای رسیدن به بالای این پل باید از تله‌کابین استفاده شود. بعضی از قسمت‌های سطح پل شیشه‌ای است و یکی از جاذبه‌های بسیار زیبای لنکاوی محسوب می‌شود.
پانای، کاپیز

Municipality در Western Visayas
| پانای، کاپیز | پانای، کاپیز |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
شعار: Heritage Capital of Capiz: شعار: Heritage Capital of Capiz
موقعیت پانای، کاپیز در نقشه: موقعیت پانای، کاپیز در نقشه
منطقه: Western Visayas (Region VI)
استان: کاپیز
Legislative district: 1st district of Capiz
تأسیس‌شده: ۱۵۶۶
Barangay: ۴۲
حکومت: حکومت
 • شهردار: Dante B. Bermejo
مساحت : مساحت 
 • کل: ۱۱۶٫۳۷ کیلومتر مربع (۴۴٫۹۳ مایل مربع)
جمعیت (خطا: زمان نامعتبر سرشماری): جمعیت (خطا: زمان نامعتبر سرشماری)
 • کل: ۴۸۸۹۰
 • تراکم: ۴۲۰/کیلومتر مربع (۱۱۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (PST)
ZIP code: 5801
IDD : کد منطقه : +63 (0)36
پانای، کاپیز (به لاتین: Panay, Capiz) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در کاپیز واقع شده‌است.
پل راه‌آهن خیابان کینزی

| پل راه‌آهن خیابان کینزی | پل راه‌آهن خیابان کینزی |
| --- | --- |
پل راه‌آهن خیابان کینزی به طور دائمی در حالت بالا قفل شده است: پل راه‌آهن خیابان کینزی به طور دائمی در حالت بالا قفل شده است
مختصات: ۴۱°۵۳′۱۸٫۷″ شمالی ۸۷°۳۸′۲۱″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۸۸۸۵۲۸°شمالی ۸۷٫۶۳۹۱۷°غربی﻿ / 41.888528; -87.63917
بر روی: رود شیکاگو
مکان: شیکاگو
نام رسمی: راه‌آهن شیکاگو و نورث وسترن، پل خیابان کینزی
نام(های) دیگر: پل خیابان کارول
مالک: راه‌آهن یونیون پاسیفیک
وضعیت میراث: نشانه شیکاگو
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
طراحی: پل بازشو
درازای کل: ۱۹۵٫۸۳ فوت (۵۹٫۶۹ متر)
پهنا: ۴۱٫۷ فوت (۱۲٫۷ متر)
درازترین دهنه: ۱۷۰ فوت (۵۲ متر)
پیشینه: پیشینه
آغاز ساخت: دسامبر ۱۹۰۷
گشایش: ۱۹ سپتامبر ۱۹۰۸
مکان: مکان
fa (in English: Expected satiety): fa
پل راه‌آهن خیابان کینزی متعلق به راه‌آهن شیکاگو و نورث وسترن (همچنین به نام‌های پل خیابان کارول یا پل راه‌آهن شیکاگو و نورث وسترن شناخته می‌شود) یک پل بازشو تک‌لنگه است که از شاخه شمالی رود شیکاگو در مرکز شهر شیکاگو، ایلینوی عبور می‌کند. در زمان افتتاح آن در سال ۱۹۰۸، این پل طولانی‌ترین و سنگین‌ترین پل بازشو در جهان بود. پل‌های قبلی در همین مکان شامل یک پل عابر پیاده بودند که اولین پل روی رود شیکاگو بود؛ پل دوم که به عنوان اولین پل راه‌آهن شیکاگو خدمت می‌کرد؛ و پل سوم که یکی از اولین پل‌های تمام فولادی در ایالات متحده بود.
شیکاگو سان-تایمز، آخرین مشتری راه‌آهن در شرق پل، کارخانه چاپ خود را در سال ۲۰۰۰ از مرکز شهر شیکاگو خارج کرد و از آن زمان پل بدون استفاده مانده است. این پل در سال ۲۰۰۷ به عنوان نشانه شیکاگو تعیین شد. پل سالی یک بار پایین آورده می‌شود و توسط خدمه با یک کامیون های‌ریل بازرسی می‌شود و هنوز در وضعیت «فعال» قرار دارد.
موقعیت

پل راه‌آهن خیابان کینزی در جهت شرق-غرب امتداد دارد و از شاخه شمالی رود شیکاگو بین مناطق جامعه نزدیک شمالی و نزدیک غربی شیکاگو عبور می‌کند. در جنوب آن منطقه تاریخی ولف پوینت در محل تلاقی شاخه اصلی رود شیکاگو با شاخه‌های شمالی و جنوبی قرار دارد و در شرق آن ۳۵۰ وست مارت سنتر و مرچندایز مارت واقع شده‌اند. خط راه‌آهن روی پل یک خط انشعابی از راه‌آهن یونیون پاسیفیک است، که از مسیر خط یونیون پاسیفیک/شمالی حدود ۱ مایل (۱٫۶ کیلومتر) در شمال غربی پل منشعب می‌شود. راه‌آهن در شرق پل از سال ۲۰۰۰ هیچ مشتری‌ای نداشته است.
پل‌های قبلی

در طول دهه ۱۸۲۰ یک سکونتگاه کوچک در اطراف ولف پوینت، در محل تلاقی رود شیکاگو رشد کرد. در ژوئن ۱۸۲۹، ساموئل میلر—که یک میخانه در ساحل شمالی رودخانه در کنار تلاقی داشت—و آرچیبالد کلیبورن مجوز راه‌اندازی یک قایق عبور از دهانه شاخه شمالی رودخانه، درست در جنوب خیابان کینزی فعلی را دریافت کردند. تا سال ۱۸۳۲ قایق با یک پل عابر پیاده جایگزین شد که اولین پلی بود که روی رود شیکاگو ساخته شد.
در ۱۰ اکتبر ۱۸۴۸ راه‌آهن گالنا و شیکاگو یونیون—اولین راه‌آهن شیکاگو—از یک ایستگاه در سمت غربی رود شیکاگو، نزدیک گوشه خیابان‌های کانال و کینزی شروع به کار کرد. اگرچه شهر شیکاگو از ۱۷ ژوئیه ۱۸۴۸ به راه‌آهن اجازه ساخت پل روی شاخه شمالی رودخانه را داده بود، اما تا سال ۱۸۵۱ راه‌آهن شروع به خرید زمین‌های مورد نیاز برای ساخت ایستگاه خیابان ولز در شرق رودخانه نکرد. برای دسترسی به ایستگاه جدید، یک پل شناور طراحی شده توسط جنکس دی. پرکینز روی شاخه شمالی در تقریباً همان مکان پل عابر پیاده قبلی ساخته شد. این پل—اولین پل راه‌آهن شیکاگو—در سال ۱۸۵۲ تکمیل شد، که به قطارها اجازه می‌داد به ایستگاه جدید خیابان ولز و سپس به صنایع در ساحل شمالی رود شیکاگو تا اسلیپ اوگدن و Navy Pier دسترسی داشته باشند.
پل راه‌آهن اصلی در سال ۱۸۷۹ با یک پل چرخشی جایگزین شد که همراه با پل راه‌آهن گلاسگو روی رودخانه میزوری، یکی از اولین پل‌های راه‌آهن تمام فولادی در ایالات متحده بود. این پل از فولاد بسمر ساخته شده بود که بسیار شکننده بود و بنابراین پل دوباره در سال ۱۸۹۸ جایگزین شد. پل جایگزین روی زمین ساخته شد و به موقعیت خود شناور شد، که اجازه می‌داد ساختار قدیمی برداشته شود و ساختار جدید در ۲۷½ ساعت در ۱۳ و ۱۴ مارس ۱۸۹۸ جایگزین شود.
پل بالارونده

ترافیک رودخانه و ترافیک راه‌آهن به طور فزاینده‌ای در رقابت با یکدیگر بودند. در اکتبر ۱۸۷۹ یک فاجعه به سختی جلوگیری شد زمانی که یک قطار مسافری هفت‌واگنه با ۸۰۰ نفر مسافر با سرعت زیاد به پل چرخشی باز نزدیک شد و به سختی توانست به موقع توقف کند، به طوری که چرخ‌های جلوی آن از جاده دسترسی به رودخانه آویزان شد. در همین حال، قایق‌ها در رودخانه بزرگ‌تر می‌شدند و عبور از پل‌ها در دهانه شاخه شمالی را دشوارتر می‌یافتند، بنابراین سپاه مهندسان ارتش دستور داد سه پل چرخشی نزدیک خیابان کینزی که مانع ترافیک رودخانه بودند، پاک‌سازی شوند. بنابراین، در سال ۱۹۰۷ ساخت یک پل بالارونده جدید آغاز شد که فضای بیشتری برای عبور قایق‌ها از رودخانه فراهم می‌کرد.