stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلاه حصیری

برای دیگر کاربردها، کلاه حصیری (ابهام‌زدایی) را ببینید.
کلاه حصیر نی سنتی اوکراین .
کلاه حصیری از جنس نی که توسط یک راهب بودایی ژاپنی پوشیده شده‌است
کلاه حصیری (به انگلیسی: Straw hat) کلاهی است که از جنس کاه، نی یا ساقه گیاهان یا بافت‌های درختان مانند برگ نخل بافته می‌شود. معمولاً این نوع کلاه برای محافظت از سر در مقابل نور خورشید و گرمازدگی، طراحی شده‌است اگر چه این نوع کلاه بارها به عنوان یک عنصر تزئینی در مد به کار رفته‌است.
مواد

برای ساخت این نوع کلاه از الیاف زیر می‌شود:
نی گندم
نی چاودار: برای کلاه‌های سنتی کاهلی استفاده شده در میان دهقانان بلاروس، جنوب غربی روسیه و اوکراین مورد استفاده قرار می‌گیرد.
توکیلا نی: فیبر انعطاف‌پذیر و بادوام، که اغلب در اکوادور برای ساخت کلاه استفاده می‌شود، که به عنوان کلاه پانامایی معروف است.
نی بونتال/ پارابونتال: از برگ‌های خشک نخل یا ساقه درختنخل کاکلی تهیه می‌شود.
نی باکو: ۱x۱ بافته شده، ساخته شده از ساقه‌های جوان نخل تالیپوت از ملابار و سیلون،
کنف بافته،
نخل رافیا،
نی شنتونگ: از کاغذهایی با کارایی بالا ساخته شده‌است که برای تقلید از نی با رشته‌های کاغذی بافته می‌شود، در گذشته‌های دور از بونتال ساخته می‌شده‌است
نی تویو: واشی، سلفون با روکش سلفی،
نی بنگورا: ساخته شده از درجه پایین واشی،
نوارهای کاغذی: ساخته شده از رشته‌های مختلف کاغذ از ابریشم مصنوعی از گیاهان مختلف (سوئیس Paglinastraw)، (ابریشم، کاغذ برنج)،
سیسال / پارازیتال(2x2 سیسال بافته شده)،
علف دریایی (شیان)،
نی ویسکا: نی مصنوعی ساخته شده توسط نخ ریسی ویسکوز در یک رشته صاف و بافته شده، بافته شده یا بافتنی و مخصوصاً برای کلاه‌های زنانه،
نی راش:نوعی نی ضخیم، سفت، مورد استفاده برای تولید کلاه ارزان برای حفاظت کشاورزان از نور خورشید گاهی، از سازو ساخته می‌شود
چتایی،
آباچا: (برای کلاه‌های سینامی)
رامی،
نی مصنوعی، نوعی نی: ساخته شده ازپلی‌پروپیلن، پلی اتیلن یا از ترکیب‌های مختلف آکریلیک، PP , PE، پلی استر.
سایر الیاف نی که بیشتر در کلاه‌های مخروطی آسیا مورد استفاده قرار می‌گیرند، از نخل‌های مختلف (نخل کاکلی، خیزران، نخل (سرده))، برگ‌های نیشکر، بامبو و کاه برنج ساخته می‌شوند.
نی تراشه: از کاج سفید، صنوبر لومباردی، یا بید سفید، به شکل سنتی مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما بسیار رایج شده‌است.
تولید

انواع مختلفی از کلاه‌های حصیری وجود دارد، اما به هر حال همه آنها با استفاده از نوعی محصولات فیبر بافته می‌شوند. بسیاری از این کلاه‌ها به روشی مشابه کلاه‌های نمدی ساخته می‌شوند. مواد اولیه توسط بخار یا با فروبردن در آب گرم نرم می‌شوند و سپس با دست یا با استفاده از قالب کلاه به کلاه تبدیل می‌شوند. کلاه‌های بافته شده با نی ظریفتر با بافت تنگتر قیمت گرانتری دارند. از آنجایی که برای بافتن کلاه بزرگتر، زمان بسیار بیشتری لازم است، پس گرانتر هستند.
تاریخچه

کلاه‌های حصیری پیش از قرون وسطی، تابستان در اروپا و آسیا پوشیده شده‌اند و از آن زمان تا کنون کمی تغییر کرده‌اند. بسیاری از آنها در مینیاتورهای معروف مانند ساعات خوش دوک دوبری دیده می‌شوند، که توسط همه اقشار، اما بیشتر توسط مردان پوشیده می‌شوند.
مکرووتلو، یک طرح محلی از یک کلاه حصیری است، سمبل ملی مردم باتوتو و لسوتو، و ملت لسوتو می‌باشد. ضمناً در پلاک‌های آن کشور استفاده شده‌است.
رئیس‌جمهور تئودور روزولت در بازدید از کانال پاناما به معروف کردن کلاه پاناما کمک کرد. روزولت با انتشار یک سری عکس در محل ساخت کانال پاناما در سال ۱۹۰۶، از جاذبه طبیعی خود برای این تبلیغ عمومی استفاده کرد.
انواع کلاه‌های نی

کلاه بواتر - یک کلاه حصیری رسمی با یک سطح صاف.
کلاه بونتال - یک کلاه کاهی سنتی نیمه رسمی یا غیررسمی از فیلیپین است که از الیاف بانتال ساخته شده‌است
کلاه مخروطی - کلاه قدیمی که در درجه اول توسط کشاورزان در جنوب شرقی آسیا پوشیده می‌شود.
کلاه پاناما - یک کلاه خوب و گران‌قیمت که در اکوادور ساخته می‌شود.
سالاکوت - یک کلاه گرد مخروطی یا گرد معمولی که معمولاً از چوب خیزران در فیلیپین ساخته می‌شود.
آلبوم عکس

کلاه بونتال - فیلیپین
کلاه پاناما از کوئنکا، اکوادور
کلاه حصیری فدورا (۱۹۶۰) از شرکت بین‌المللی کلاه، در ایالات متحده
کودکی که کلاه حصیری دارد. به شکل حرفه ای سال ۱۹۲۸ تصور برداری شده در شیلدز جنوبی، انگلستان قابل مشاهده است.
عکسی که در سال ۱۹۱۲ به تصویر کشیده شده‌است که یک زن و مرد را با کلاه‌های حصیری نشان می‌دهد
کلاه مخروطی آسیایی در میانمار
کلاه بواتر
هنر

در آثار هنری تولید شده در قرون وسطی، پس از لباس‌های شیک، احتمالاً دیدنی‌ترین چیز کلاه‌های حصیری است که تاکنون در مردان غربی دیده شده‌است، به ویژه آنهایی که در پرتره آرنولفینی ۱۴۳۴ توسط یان وان آیک (قد بلند، سیاه رنگ) و بوسیله سنت جرجیس پوشیده شده‌است. جورج در نقاشی از پیزانلو با همان تاریخ (سمت چپ). در اواسط قرن ۱۸ میلادی، خانمهای ثروتمند شیک پوشی را به تصویر کشیده که به عنوان دختران کشوری با یک کلاه حصیری با لباس محلی به نمایش گذاشته‌است.
پرتره آرنولفینی (جزئیات) اثر جان وان ایک
نقاشی باکره و کودک با مقدسین جورج و آنتونی توسط پیزانلو
دختر با کلاه نی توسط فردریش فون آملینگ
قدم زدن در ساحل توسط خواکان سورولا
تبلیغ برای کلاه‌های حصیری بانوان
دختر بچه‌ای با کلاه حصیری، توسط برت موریسوت (۱۸۹۲).
پلاک لسوتو، دارای یک مکرولو است
گندی‌خوری سفلی

مکان
| گندی‌خوری سفلی | گندی‌خوری سفلی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۰°۵۲′۱۲″ شمالی ۵۱°۲۰′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۸۷۰۰۰°شمالی ۵۱٫۳۳۶۳۹°شرقی﻿ / 30.87000; 51.33639: مختصات: ۳۰°۵۲′۱۲″ شمالی ۵۱°۲۰′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۸۷۰۰۰°شمالی ۵۱٫۳۳۶۳۹°شرقی﻿ / 30.87000; 51.33639
استان: کهگیلویه و بویراحمد
شهرستان: دنا
بخش: بخش مرکزی
دهستان: توت نده
جمعیت: ۴۸۹ نفر
گندی‌خوری سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دنا در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
مردم روستای گندیخوری از طایفه دلی می باشند که از طوایف مستقل بویراحمد هستند
جمعیت

این روستا در دهستان توت نده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۹ نفر (۱۰۱خانوار) بوده‌است.
کله‌بن

| کله‌بن | کله‌بن |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: جویبار
بخش: مرکزی
دهستان: حسن‌رضا
جمعیت: ۴۴۵ نفر (سرشماری ۹۵)
کله‌بن، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان حسن‌رضا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۵۰۰نفر (۱۴۴خانوار) بوده‌است.
ایوان مک‌کال

| ایوان مک‌کال | ایوان مک‌کال |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: James Henry Miller
زادهٔ: ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۱۵ سالفورد، منچستر بزرگ
درگذشت: ۲۲ اکتبر ۱۹۸۹ (۷۴ سال) بکنهام
ملیت: بریتانیا
پیشه(ها): نمایشنامه‌نویس، موسیقی فولک معاصر، فعال حقوق کارگران
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۰–۸۹
حزب سیاسی: حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB)
همسر(ها): جوآن لیتل‌وود  (ا. ۱۹۳۴–۱۹۴۹) جین نیولاو (m. 1949; div. 19??) پگی سیگر  (ا. ۱۹۷۷)
فرزندان: ۵، از جمله کریستی مک‌کول
ایوان مک‌کال (انگلیسی: Ewan MacColl; ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۱۵ – ۲۲ اکتبر ۱۹۸۹) نمایشنامه‌نویس، موسیقی فولک معاصر، فعال حقوق کارگران اهل بریتانیا و همچنین از اعضای حزب کمونیست بریتانیای کبیر بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز گرمی شده‌است. از آثار معروف وی می‌توان به اولین بار که چهره‌ات را دیدم اشاره کرد.
مسیح دانشوری

| مسیح دانشوری | مسیح دانشوری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۷۸ نیشابور
درگذشت: ۲۵ تیر ۱۳۵۶ (۷۸ سال) تهران
مدفن: بهشت زهرا قطعه ۱۴، ردیف ۱۰۰، شماره ۲۵
ملیت: ایرانی
تحصیلات: پزشک و متخصص بیماری‌های ریوی و سل
شناخته‌شده برای: تأسیس و گسترش «آسایشگاه مسلولین شاه‌آباد» (بیمارستان دکتر مسیح دانشوری) در تهران
آثار برجسته: از مؤسسین «انجمن مبارزه با سل و حمایت از مسلولین» و «بیمارستان بوعلی»
فرزندان: سوسن
والدین: سیدعلی دانشوری مجد الحکما
مسیح دانشوری (زاده ۱۲۷۸ نیشابور – درگذشته ۲۵ تیر ۱۳۵۶)نخستین پزشک متخصص ریه ایران بود. پدرش سیدعلی دانشوری ملقب به «حافظ الصحه مجد الحکما» و در زمان خود پزشک (طبیب)ی کاردان بوده‌است.
زندگی‌نامه

مسیح دانشوری در سال ۱۲۷۸ در شهر نیشابور به‌دنیا آمد. سه سال بعد خانواده وی به ترشیز نقل مکان می‌کنند و او تحصیلات ابتدایی را در ترشیز (نام قبلی کاشمر) آغاز می‌کند و تا کلاس ۶ دبستان در آنجا مشغول به تحصیل می‌شود. سپس پدرش جهت ادامه تحصیل او را به مشهد می‌فرستد. پس از ۲ سال به مدرسه فرانسوی «سن لوئی» تهران اعزام و به رشته پزشکی علاقه‌مند شد و در سال۱۳۰۲ جهت تحصیل در رشته طب به فرانسه رفت و در رشته بیماریهای ریوی و سل فارغ‌التحصیل شد و پس از مدتی در سال ۱۳۱۶ آسایشگاه سل شاه آباد را در محل کنونی بیمارستان مسیح دانشوری بنیان گذاشت. مسیح دانشوری در سال ۱۳۵۶ در تهران درگذشت.
تاریخچه پژوهشکده دکتر مسیح دانشوری

مقالهٔ اصلی: بیمارستان دکتر مسیح دانشوری
بنای اولیه بیمارستان دکتر مسیح دانشوری در سال ۱۲۷۳ جهت مداوای بیماری ریوی مظفرالدین شاه قاجار و به توصیه پزشک معالج او احداث شد. پس از آن، مسیحِ دانشوری، کاخ مظفری را در شمالی‌ترین نقطهٔ تهران (شاه آباد سابق و دارآباد فعلی) به یک مدرسهٔ پرستاری تبدیل کرد. سال‌ها بعد(۱۳۷۱ه‍.ش) علی اکبر ولایتی با همراهی چند تن از استادان پزشکی (مسجدی، طباطبایی، حسنتاش و بهادری) مرکزِ تحقیقات سل و بیماری‌های ریوی که در محوطهٔ فیزیکی این مرکز پزشکی قرار دارد را تأسیس نمودند و در سال ۱۳۷۷ با ادغام این مرکز با بیمارستان مسیح دانشوری، «مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانیِ سل و بیماری‌های ریویِ دکتر مسیح دانشوری»، پایه‌گذاری شد.
مرز ایران–ترکیه

| مرز ایران–ترکیه | مرز ایران–ترکیه |
| --- | --- |
مشخصات: مشخصات
نهادها:  ایران  ترکیه
طول: ۵۳۴ کیلومتر (۳۳۲ مایل)
نقشه مرز ایران–ترکیه
گذرگاه مرزی بازرگان
گذرگاه رازی در خط مرزی ایران و ترکیه
مرز ایران–ترکیه (ترکی استانبولی: İran–Türkiye sınırı) ۵۳۴ کیلومتر (۳۳۲ مایل) طول دارد و در شرق ترکیه و شمال‌غربی ایران قرار دارد. در منتهی‌الیه شمالی آن جمهوری آذربایجان قرار دارد و در منتهی‌الیه جنوبی با عراق هم‌مرز است.
شالوده مرز ایران و ترکیه در سال ۱۰۴۹ هجری قمری (۱۶۳۹ میلادی) طی عهدنامه زهاب بنیان نهاده شد و به جنگ‌های ۱۵۰ ساله دودمان صفویان و امپراتوری عثمانی که عمدتاً بر سر اراضی مرزی بود خاتمه داد. البته این موضوع به معنای پایان اختلافات مرزی نبود، اما قرارداد زهاب از یک دیدگاه واجد اهمیت خاص است، زیرا برای اولین بار از حدود مناطق مرزی دو کشور صحبت به میان آمد، هرچند مرز دو کشور به‌طور دقیق مشخص نشد. توافق نهایی و کامل بر پایه رضایت دو طرف تا زمان دودمان پهلوی و جمهوری ترکیه طول کشید.
خط مرزی ایران و ترکیه، شامل سه گذرگاه مرزی در استان آذربایجان غربی می‌باشد. گذرگاه مرزی بازرگان، گذرگاه مرزی رازی که خط آهن نیز از آن می‌گذرد و نزدیک‌ترین مسیر برای رفتن به شهر وان از شهر خوی است و گذرگاه مرزی سرو که نزدیک شهر ارومیه است.
ایران و ترکیه ۵۰۰ کیلومتر مرز مشترک دارند که قسمت اعظم آن را مناطق کوهستانی صعب‌العبور تشکیل می‌دهد و چهار استان آغری، ایگدیر، وان و حاکاری از ترکیه با استان آذربایجان غربی ایران هم‌مرز هستند.
تاریخچه

قدمت این سرحد به عهدنامه زهاب یا عهدنامه قصر شیرین برمی‌گردد که بین امپراتوری عثمانی و دولت صفوی در ۱۷ مه ۱۶۳۹ میلادی در شهر قصر شیرین عقد شد. این پیمان‌نامه به جنگی که از سال ۱۶۲۳ آغاز شده بود و همچنین به مبارزات ۱۵۰ ساله دو کشور که بیشتر بر سر اختلافات ارضی صورت می‌گرفت، پایان داد. این پیمان با شرط پیوستن ایروان در قفقاز جنوبی به ایران و پیوستن تمام سرزمین‌های میان‌رودان (دربرگیرندهٔ بغداد) به عثمانی انجام گرفت. با این حال این پیمان‌نامه پایان اختلافات مرزی میان ایران و عثمانی نبود. در زمان فتحعلی شاه اختلافات مرزی باعث شد نخستین عهدنامه ارز روم در ژولای سال ۱۸۲۳ منعقد شود اما نتوانست چاره‌ای مناسب برای درگیری‌های مرزی قبلی تعیین کند.
بعد از عهدنامه اخیر تا اواخر سلطنت محمدشاه گفتگوی مهمی در امر مرزهای دو کشور انجام نشد تا در سال ۱۲۵۳ موقعی که دولت ایران در محاصره هرات و تسخیر آنجا سرگرم بود، به‌واسطه غارت خرمشهر به دست علیرضا پاشا (۲۳ رجب ۱۲۵۴) و ادعای وی مبنی بر تعلق آنجا به دولت عثمانی، گفتگوی مرزی مابین دو کشور شروع گردید و پس از آنکه نزدیک بود کار به جنگ منجر شود، دولت‌های روس و انگلیس دخالت کرده قرار گذاشتند کمیسیونی مرکب از مأمورین ایران و عثمانی و روس و انگلیس در ارزنةالروم منعقدشده دعاوی طرفین و ادعای پنج کرور خسارتی که دولت ایران از بابت محمره (خرمشهر فعلی) مطالبه می‌نمود تسویه نمایند.
دولت ایران میرزا تقی‌خان وزیر نظام (بعد امیرکبیر لقب یافت) را به سمت نمایندگی و دولت عثمانی انور افندی را انتخاب کرد. در سال ۱۲۵۹ هجری مأمورین دولت‌های چهارگانه که مرکب بودند از نمایندگان ایران و عثمانی و انگلیس و روس در ارزنةالروم جمع شده و بعد از مذاکرات طولانی در تاریخ ۱۶ جمادی‌الثانی ۱۲۶۳ برابر با ۳۱ مه ۱۸۴۷ دومین عهدنامه ارزنةالروم مابین محمدشاه و سلطان عبدالحمید توسط میرزا تقی‌خان وزیر نظام و انور افندی به امضا رسید.
طبق این عهدنامه، مناطق مورد اختلاف میان دو امپراتوری میان آنها تقسیم شد. اما به‌دلیل غیر دقیق بودن، انجام این اقدام تا سال ۱۹۱۴ بطول انجامید. به‌موجب عهدنامهٔ دوم ارزروم دولت ایران پذیرفت که از ادعای خود در رابطه با مناطق غربی زهاب (مندلی، نفتخانه و خانقین) دست برداشته و نیز حاکمیت عثمانی را بر سلیمانیه به رسمیت بشناسد و نسبت به آن ادعایی نداشته باشد. همچنین عثمانی نیز تعهد کرد حق کشتیرانی ایران بر اروندرود را به رسمیت بشناسد. علاوه بر این بنا شد که حدود مرزی دو کشور تعیین شود ولی با وجود برگزاری سه نشست توافقی به عمل نیامد. پس از کش و قوس فراوان و کارشکنی‌های بی‌پایان عثمانی، در نهایت در سال ۱۹۱۳ پروتکلی راجع به تحدید حدود امضا گردید که مبنای تعیین دقیق مرزها گردید.
گذرگاه‌ها > گذرگاه مرزی بازرگان

مرز بازرگان از مهم‌ترین نقاط گمرک ایران است و در فاصلهٔ یک کیلومتری شهر بازرگان واقع در شهرستان ماکو در استان استان آذربایجان غربی قرار دارد. این گمرک در سال ۱۳۰۵ ساخته شده است. نام این گذرگاه از طرف کشور ترکیه «مرز گوربولاغ» می‌باشد. در سال ۱۳۱۸ به دلیل افزایش میزان مبادلات و مسافران، قرارداد احداث ساختمان مشترک گمرکات ایران و ترکیه کنار یکدیگر و در نقطه صفر مرزی به صورت مشابه منعقد گردید و به علت وقوع جنگ جهانی دوم در سال ۱۳۲۰ ساختمان گمرک ایران که نیمه تمام باقی مانده بود در طی سالهای ۱۳۲۵ تا ۱۳۲۷ ساخته شده و گمرک بازرگان در همان محل شروع به کار کرد. در سالهای ۱۳۲۸ تا ۱۳۷۷ نیز ساختمانهای جدید، انبارها و منازل مسکونی و تأسیسات مورد نیاز احداث شد، در سال ۱۳۶۴ ساختمانهای اداری گمرک بازرگان به مساحت ۴۴۱۸ مترمربع و در ۴ طبقه با زیر بنای ۹۱۱۹ مترمربع ساخته شد.
گذرگاه‌ها > گذرگاه مرزی رازی

مرز رازی خوی یا گمرک رازی خوی در بخش قطور واقع در شهرستان خوی در فاصله ۷۵ کیلومتری شهر خوی و ۵ کیلومتری شهر قطور قرار دارد. این مسیر به لحاظ مسافت و امنیت راه‌ها (امنیت جاده‌ای و امنیت نظامی) مسیر امنی می‌باشد. کسانی که بنا به دلایل تجاری و سیاحتی، قصد سفر به شهر وان ترکیه را دارند، مرز زمینی رازی به لحاظ امنیت و مسافت کوتاه‌تر به وان توصیه می‌شود. تا قبل از جنگ چالدران شهرهای وان تا دیار بکر از اراضی ایران بود؛ که پس از شکست ایران در جنگ چالدران این مناطق از ایران جدا شده و جزو قلمرو امپراتوری عثمانی محسوب گردیدند. به علت دوستی شدید و عقاید مشترک سیاسی بین آتاترک و رضا شاه، هر دو رهبر مصمم به ارتقای روابط سیاسی و اقتصادی خود گردیدند؛ بنابراین راه‌آهن ایران را رضا شاه به راه‌آهن ترکیه از طریق مرز رازی متصل نمود.
گذرگاه‌ها > گذرگاه مرزی سرو

گذرگاه مرزی سرو از شهر ارومیه (مرکز استان آذربایجان غربی) ۶۰ کیلومتر فاصله دارد و برخلاف مرز رازی که فقط امکان عبور سواری دارد، برای گذر تمام وسایل نقلیه (سواری – اتوبوس – کامیون و تریلی) استفاده شده و در تمام ساعات شبانه روز فعال است و اولین شهر بعد از مرز شهر کوچک یوکسک اوا است که ۴۰ کیلومتری با مرز فاصله دارد شهر یوکسک اوا فرودگاه هم دارد که می‌تواند برای پروازهای داخلی ترکیه مورد استفاده قرار گیرد. فاصله وان از مرز سرو ۲۴۰ کیلومتر است.
شهرها و نقاط مرزی > ایران

ماکو
قطور (خوی)
چالدران
سلماس
بردوک
شهرها و نقاط مرزی > ترکیه

دغوبایزید، آغری
کاپکوی، وان
گوربولاک، آغری
سارای، وان
بگروپک
آتلیلار
اسندره، حکاری (منطقه)
آرالیک، ایغدیر
دیوار مرزی و پایش دیجیتال

مقالهٔ اصلی: دیوار مرزی ایران و ترکیه
در دی‌ماه سال ۱۳۹۵، رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهوری ترکیه، از قصد حکومت ترکیه برای ساخت دیوار امنیتی در مرز با ایران و نیز مرز این کشور با عراق خبر داده‌بود. اعلام خبر احداث این دیوار در مرز ترکیه با ایران با واکنش مثبت حکومت ایران روبرو شد. در ۱۷ مرداد ۱۳۹۶ حکومت ترکیه از ساخت دیوار بتنی در مرز مشترک ایران و ترکیه خبر داد و اعلام کرد که احداث این دیوار با هدف برخورد با اعضا و شبه‌نظامیان حزب کارگران کردستان انجام می‌شود. علاوه بر این حکومت ایران نیز برای پایش و نظارت مستمر و تصویری در مرز ایران و ترکیه، تجهیزات اپتیکی، الکترونیکی، پهپادی و خودروهای عملیاتی سبک را به کار گرفته است.
گمرک بازرگان در دههٔ ۵۰ میلادی
جو چزاره کلمبو

| جو چزاره کلمبو | جو چزاره کلمبو |
| --- | --- |
جو کلمبو (۱۹۷۱–۱۹۳۰ میلادی) ©آی‌اف-استودیو جو کلمبو: جو کلمبو (۱۹۷۱–۱۹۳۰ میلادی) ©آی‌اف-استودیو جو کلمبو
نام هنگام تولد: چزاره کلمبو
زادهٔ: ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۳۰ میلان، ایتالیا
درگذشت: ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۱ (۴۱ سال) میلان، ایتالیا
ملیت:  ایتالیا
محل تحصیل: آکادمی هنرهای زیبای بررا، دانشگاه پلی‌تکنیک میلان
پیشه: طراحی صنعتی
جو کلمبو (به ایتالیایی: Joe Colombo)، متولد شده با نام چزاره کلمبو (به ایتالیایی: Cesare Colombo)؛ (زادۀ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۳۰ میلادی – درگذشتۀ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۱ میلادی) یک طراح صنعتی اهل ایتالیا بود.
زندگی و حرفه

چزاره «جو» کلمبو تا سال ۱۹۴۹ میلادی در آکادمی هنرهای زیبای بررا، آکادمی هنرهای زیبا، در میلان تحصیل کرد و پس از آن تا سال ۱۹۵۴ میلادی در رشتهٔ معماری در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان تحصیل کرد.
در سال ۱۹۵۱ میلادی او به موویمنتو نوکلئوآره (جنبش هسته‌ای) که توسط سرجیو دانجلو و انریکو بای تأسیس شده بود، پیوست. چهار سال بعدی، کلمبو به عنوان نقاش و مجسمه‌ساز اکسپرسیونیسم انتزاعی فعال بود و آثار خود را با دیگر اعضاء در میلان، تورین، ورویه، ونیز و بروکسل به نمایش گذاشت.
در سال ۱۹۵۵ میلادی کلمبو به گروه هنر بتن پیوست، اما نقاشی را برای ارتقای حرفهٔ طراحی خود رها کرد. قبل از اینکه در نمایشگاهی برای دهمین تری‌یناله سال ۱۹۵۴ میلادی همکاری کند و طرح‌های سرامیکی یک نشست بین‌المللی در آلبیسولا را مستند کرد. کلمبو برای ارائۀ خود، به عنوان مثال، سه نشیمن فضای خارجی ایجاد کرد که با نمایش تلویزیونی «زیارتگاه مانند» ترکیب شدند.
در سال ۱۹۵۹ میلادی، کلمبو مجبور شد شرکت خانوادگی خود که تولیدکنندۀ لوازم برقی بود را در اختیار بگیرد و شروع به آزمایش با فناوری‌های جدید ساخت و تولید کرد. در سال ۱۹۶۲ میلادی کلمبو پروژه‌های طراحی داخلی و معماری خود را که بیشتر برای اقامتگاه‌ها و اسکی بود افتتاح کرد.
کلمبو محصولاتی را برای اولوچه، کارتل، بیفه، آلسی، فلکس‌فرم و بوفی طراحی کرد.
کلمبو در سال ۱۹۷۱ میلادی در تولد ۴۱ سالگی خود درگذشت.
کارهای اصلی

کلمبو به همراه برادرش جیانی ایدهٔ چراغ‌های منشوری، مانند چراغ آکریلیکا (۱۹۶۲ میلادی) را توسعه داد. اولین طرح او برای کارتل، صندلی شمارهٔ ۴۸۰۱ (۱۹۶۷–۱۹۶۳ میلادی) بود که از سه عنصر تخته چندلای مونتاژ شده تشکیل شده بود. المان‌های سیال صندلی او پیش-آزمایشی از طرح‌های پلاستیکی بعدی‌اش بود، مانند صندلی اونیورساله شمارهٔ ۴۸۶۰ (۱۹۶۷–۱۹۶۵ میلادی)، که اولین صندلی برای بزرگسالان بود که از پلاستیک ای‌بی‌اس ساخته شده بود.
علاوه بر این، کلمبو طرح‌های نوآورانه‌ای برای مبلمان، چراغ‌ها، شیشه‌ها، دستگیره‌های در، لوله‌ها، ساعت‌های زنگ دار و ساعت‌های مچی تولید کرد. او دوربین حرفه‌ای ترای‌سیستم (۱۹۶۹ میلادی)، تهویهٔ مطبوع کندی (۱۹۷۰ میلادی)، ظروف غذاخوری برای آلیتالیا (۱۹۷۰؛ هنوز در حال استفاده) و همچنین میز چاپ ارگونومیک و موتوردار را ساخت.
کلمبو از ابتدای کار خود بیشتر به سیستم‌های زنده علاقه‌مند بود. حمل‌کنندهٔ مدولار اولیهٔ او کومبی-سنتر در سال ۱۹۶۳ میلادی نمونه‌ای برای آن است. این ترجیح برای سیستم‌های مبلمان منجر به طراحی‌هایی مانند سیستم زندگی افزوده (۱۹۶۸–۱۹۶۷ میلادی) و صندلی‌های لوله (۱۹۷۰–۱۹۶۹ میلادی) و مالتی (۱۹۷۰ میلادی) شد که می‌توانستند در موقعیت‌های مختلف مونتاژ شوند تا تعداد زیادی موقعیت نشستن را بدست آورند. آن‌ها منعکس کنندهٔ هدف اصلی کلمبو، «تغییرپذیری» هستند.
طرح‌های آینده‌نگر او، جهان‌های کوچک زیستی یکپارچه بودند. ویژنا-اتاق‌نشیمن آینده او در نمایشگاه ویژنا در سال ۱۹۶۹ میلادی به نمایش گذاشته شد. این اتاق شامل فضاهای داخلی «باربلا-مانند» بود که در آن مبلمان به عناصر ساختاری و ویچه ورسا (برعکس) تبدیل شدند. مبلمان سنتی با عناصر کاربردی مانند مکعب‌های نشسته نایت-سِل و سنترال-لیوینگ و همچنین کیچن-باکس جایگزین شد تا فضاهای زندگی پویا و چند منظوره ایجاد شوند. کیچن-باکس (۱۹۶۳ میلادی)، بر روی چرخ و با ابعاد ۷۵x۷۵x۹۰ سانتی‌متر، حاوی اجاق گاز دو شعله، فِر، کباب‌پز، یخچال، تختۀ برش، میز کار بیرون‌کش و قفسه‌هایی برای کتاب‌های آشپزی، چاقو و سایر ابزارها، که اخیراً دوباره با ابعادی کمی بزرگ‌تر (۹۶ [ارتفاع] در ۱۰۷ در ۶۵ سانتی‌متر)، توسط شرکت بوفی تولید شده‌ است.
کلمبو برای آپارتمان خود واحدهای روتو-لیوینگ و کابریولت-بِد (هر دو در سال ۱۹۶۹ میلادی) را طراحی کرد و به دنبال آن کل واحد مبله که در نمایشگاه ایتالیا: چشم‌انداز داخلی در موزهٔ هنر مدرن نیویورک در سال ۱۹۷۲ میلادی ارائه شد. یک «لیوینگ-ماشین» کامل، شامل آشپزخانه، کمد، حمام، و محل خواب را تنها در ۲۸ متر مربع ارائه کرد.
صندلی الدا (۱۹۶۳ میلادی)
صندلی بریلیو (۱۹۷۱ میلادی)
چراغ توپو (۱۹۷۰ میلادی)
نمایشگاه‌ها

آثار او در موزه‌های طراحی متعدد، از جمله موزۀ هنر مدرن، نیویورک به نمایش گذاشته شده‌ است.
جوایز

در سال ۱۹۶۴ میلادی، کلمبو جایزۀ این-آرک را برای ایدهٔ اتاقش از هتلی در ساردینیا (۱۹۶۴–۱۹۶۲ میلادی) دریافت کرد. در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ میلادی جایزهٔ ای‌دی‌آی (انجمن طراحی صنعتی) به او اهداء شد. در سال ۱۹۷۰ میلادی جایزهٔ پرگار طلا را دریافت کرد.
نگارخانه

کابریولت-بِد (۱۹۶۹ میلادی)
صندلی بریلیو (۱۹۷۱ میلادی)
چراغ توپو (۱۹۷۰ میلادی)
کیچن-باکس (۱۹۶۳ میلادی)
صندلی اونیورساله شمارهٔ ۴۸۶۰ (۱۹۶۵ میلادی)
جو کلمبو، سیستم ذخیره‌سازی قابل حمل، ۱۹۶۹ میلادی، موزهٔ هنر مدرن (نیویورک)
لیلیت هاروتیونیان (ورزشکار)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زاده: ۴ آوریل ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال) گیومری
قد: ۱٫۶۴ m (۵ ft ۴ ۱⁄۲ in)
وزن: ۵۵ ک‌گ (۱۲۱ پوند)
ورزشی: ورزشی
کشور:  ارمنستان
ورزش: Track and field
رویداد(ها): 400m hurdles
لیلیت هاروتیونیان (به ارمنی: Լիլիթ Հարությունյան); (به انگلیسی: Lilit Harutyunyan) زاده ۴ آوریل ۱۹۹۳ در گیومری) یک ورزشکار دو و میدانی اهل ارمنستان است که در رشته دو ۴۰۰ متر بامانع رقابت می‌کند. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ به رقابت پرداخت.
رکوردهای شخصی

| رشته | رتبه | نتیجه | تاریخ | مکان |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۴۰۰ متر | ۲ | ۵۶٫۹۰s | ۱۶ مه ۲۰۱۵ | آرتاشات |
| ۱۵۰۰ متر | ۱۰ | ۴:۵۱٫۹۵ | ۲۲ ژوئن ۲۰۱۴ | تفلیس |
| ۴۰۰ متر با مانع | 1 | ۵۶٫۱۵s | ۲۹ مه ۲۰۱۶ | آرتاشات |
| ۸۰۰ متر | ۵ | ۲:۰۹٫۷۰ | ۲۷ فوریه ۲۰۱۶ | استانبول |
کلی استفانیشیت

کلی استفانیشیت (به انگلیسی: Kelly Stefanyshyn) (زادهٔ ۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۲) شناگر اهل کانادا است.
چوب‌بست

| چوب بست چوب بست | چوب بست چوب بست |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: بابل
بخش: گتاب
دهستان: گتاب جنوبی
جمعیت: ۳۲۹ نفر (سرشماری ۹۵)
چوب بست، روستایی است از توابع بخش گتاب شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان گتاب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۷ نفر (۷۸خانوار) بوده‌است.
این روستا با یک کانال آب به دو قسمت بالا و پایین تقسیم می‌شود شغل اکثر مردم کشاورزی بوده و بعضی از مردم هم در کنار کشاورزی به شغل دیگری هم مثل دبیری یا تجارت برنج و مرکبات می پردازند
در سال‌های اخیر اکثر مردم جوان این روستا به شهرهای تهران و بابل مهاجرت کرده‌اند.
تنها مدرسه این روستا مدرسه ابتدایی شهید مهدی نیا می‌باشد  که با توجه به کمبود دانش آموز در سال‌های اخیر تعطیل شده .
دربارهٔ علت نامگذاری این روستا به چوب بست نقل است که در زمانهای دورتر جلوی ارباب منطقه را با چوب بستند و مانع ورود او به محل شدند
از مناطق دیدنی این روستا آب بندان چوب بست است که مامنی برای تفریح و استراحت است که با تلاش دهیار روستا اخیراً قسمت غربی آن با چراغ‌های مهتابی و درختان کوچک سرو تزیین شده‌است .
ویرچوال باکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(های)اصلی: Innotek GmbH
توسعه‌دهنده(ها): ابرشرکت اوراکل
مخزن: www.virtualbox.org/browser/vbox/trunk  
سیستم‌عامل: مایکروسافت ویندوز، مک‌اواس، لینوکس، و سولاریس
پلت‌فرم: تنها X64 (ویرایش ۵ و پس از آن از آی‌ای-۳۲ استفاده می‌کنند.)
حجم: ۴۰–۹۰ مگابایت، بسته به سیستم‌عامل
مجوز: پروانه عمومی همگانی گنو
وبگاه: www.virtualbox.org 
ماشین مجازی اوراکل ویرچوال‌باکس (به انگلیسی: Oracle VM VirtualBox) یک بستهٔ نرم‌افزاری آزاد و متن‌باز است که مجازی‌سازی را برای کامپیوترهای ایکس ۸۶ و AMD64/Intel64 انجام می‌دهد. نسخه‌های اولیه آن توسط شرکت آلمانی اینوتک طراحی شد. پس از خریداری‌شدن اینوتک توسط سان مایکروسیستمز، اداره این نرم‌افزار بر عهده سان افتاد. در حال حاضر این نرم‌افزار توسط اوراکل به عنوان بخشی از خانوادهٔ محصولات مجازی‌سازی توسعه می‌یابد. این محصول بر روی یک سیستم‌عامل میزبان موجود نصب می‌شود، در خود برنامه امکان داشتن تعدادی سیستم‌عامل مجازی معروف به سیستم‌عامل میهمان وجود دارد. هر یک از سیستم‌عامل‌های میهمان دارای محیط مجازی مربوط به خود هستند.
سیستم‌عامل‌های میزبان شامل گنو/لینوکس، مک‌اواس ایکس، ویندوز اکس‌پی، ویندوز ویستا، ویندوز ۷، ویندوز ۸، سولاریس و اپن‌سولاریس هستند. یک نسخهٔ پورت شده برای فری بی‌اس‌دی هم با امکانات محدود در دسترس است. سیستم عامل‌های مهمان پشتیبانی شده شامل تعداد کمی از نسخه‌های نت‌بی‌اس‌دی و نسخه‌های مختلف ویندوز، لینوکس، دراگون‌فلی بی‌اس‌دی، فری‌بی‌اس‌دی، اپن‌بی‌اس‌دی، اواس/۲، سولاریس، اپن‌سولاریس، هایکو، سیلابل، ری‌اکت‌اواس و اسکای‌اواس و غیره هستند. از زمان انتشار نسخه ۳٫۲٫۰، ویرچوال‌باکس اجازه مجازی‌سازی محدود مک اواس ایکس بر روی سخت‌افزارهای اپل را می‌دهد. سیستم عامل مک ایکس را نمی‌توان روی سخت‌افزارهای دیگر به صورت قانونی اجرا کرد. دلیل آن وجود سیستم مدریت و کنترل در همهٔ ماشین‌های اپل می‌باشد که اجرای مک‌اواس ایکس را روی سخت‌افزارهای اپل بررسی می‌کند.
بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۰ لایف‌هکر و لینوکس‌ژورنال ویرچوال‌باکس یکی از محبوب‌ترین نرم‌افزارهای مجازی‌سازی با بیش از ۵۰ درصد آرا بود.