stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کانتابری

مقالات مرتبط: گسترش روم در آیبریا، سلتیبری‌ها
در نقشه مکان قبیله کانتابری در ناحیه شمال آیبری در سرزمین‌های سلتیبری واقع شده‌است.
کانتابری‌ها یا مجموعه قبایل کانتابری (به یونانی: Καντάβροι، (Kantabroi))، در دوران باستان، پیش از یورش روم و کارتاژ ،فدراسیونی قبیله ای و بزرگ بودند که در حدود قرن پنجم قبل از میلاد در منطقه ساحلی شمالی شبه جزیره ایبری زندگی می‌کردند. این مردمان و قلمروهای آنها در سال ۱۹ قبل از میلاد، در پی جنگ‌های کانتابریایی، به استان رومی هیسپانیا تاراکوننسیس ملحق شدند.
کانتابری‌ها مردمی سلتیبری بودند که در ناحیه مرزی آیبریا در مجاورت آکویتانیایی‌ها در شمال شرقی، آئوتریگونها در شرق،
تورمودیجی و واکائه در جنوب و کنفدراسیون آستورِس در غرب می‌زیستند.
واژه‌شناسی

کانتابری شکل لاتینیزه شده از یک نام محلی است که به معنای "بلندی" است و از ریشه بازسازی شده کانت (*cant) ("به معنی کوه") در لیگوری باستان گرفته شده‌است. اما در منابع قرون وسطی و همچنین دوره مدرن، این نام معمولاً به باسک‌ها اشاره دارد.
ارنست گیلز

تصویر دیباچه اثر گیلز با عنوان «استرالیای دوبار پیموده شده»
ویلیام ارنست پاول گیلز (William Ernest Powell Giles) (زاده ۲۰ ژوئیه ۱۸۳۵ – درگذشت ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷)،‏ معروف به ارنست گیلز، کاوشگری استرالیایی بود که پنج سفر اکتشافی بزرگ را به مناطقی از استرالیای جنوبی و استرالیای غربی رهبری کرد.
اوایل زندگی

ارنست گیلز در بریستول، انگلستان چشم به جهان گشود. او پسر ارشد ویلیام گیلز (زادهٔ حدود ۱۷۹۵ – درگذشتهٔ ۲۸ مه ۱۸۶۰)، بازرگان و جین الیزابت گیلز، با نام دوشیزگی پاول (زادهٔ حدود ۱۸۰۴ – درگذشتهٔ ۱۵ مارس ۱۸۷۹) بود. اوضاع خانواده‌شان خوب بود تا زمانی که در تنگنا قرار گرفتند و به استرالیا مهاجرت کردند. ویلیام گیلز تا سال ۱۸۵۰ در آدلاید شمالی و تا سال ۱۸۵۳ در ملبورن زندگی کرد. ویلیام بعدها به استخدام گمرک اچ. ام در ویکتوریا درآمد و همسرش مدرسهٔ دخترانهٔ موفقی در زمان مستعمره تأسیس کرد.
گیلز در مدرسهٔ بیمارستان مسیح در نیوگیت، لندن تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۰، در ۱۵ سالگی، به استرالیا مهاجرت کرد و به والدینش در آدلاید پیوست. در سال ۱۸۵۲، گیلز به نواحی زرخیز ویکتوریا رفت، سپس کارمند ادارهٔ پُست در ملبورن و بعدها کارمند دادگاه شهرستان شد. طولی نکشید که گیلز از زندگی شهری خسته شد و به کشور قبلی خود بازگشت و به عنوان یک بوشمن تجربیات ارزشمندی را به دست آورد. در سال ۱۸۶۵، او سفری اکتشافی به شمال‌غرب رودخانهٔ دارلینگ در رشته کوه یانکانیا داشت و در آنجا در جستجوی زمین‌هایی بود که قابلیت کشت کنف را داشته باشند، زیرا در آن زمان ماده‌ای ارزشمند برای ساخت طناب بود.
سفر اکتشافی

گیلز تا سال ۱۸۷۲، زمانی که با دو مرد دیگر، چمبرز پیلار در قلمرو شمالی را ترک می‌کرد، قصد سفر اکتشافی سازمان یافته‌ای را نداشت و در ۲۲ اوت، سرزمین‌های ناشناختهٔ زیادی را به سمت شمال‌غرب و غرب طی کرد. آن‌ها طی سفر خود به دریاچهٔ آمادئوس رسیدند که مسیرشان را مسدود کرده بود و از آنجاییکه اسب‌های‌شان ضعیف شده بودند، مجبور شدند به رودخانهٔ فینکه و سپس به شارلوت واترز و آدلاید بازگردند، جاییکه گیلز، در ژانویه ۱۸۷۳ وارد آنجا شد. گیلز این سفر اکتشافی خود را نافرجام تلقی کرد، هرچند با توجه به تعداد و تجهیزات گروهش، عملکرد خوبی به‌شمار می‌رفت.
دومین سفر اکتشافی

با کمک‌های مالی دوست گیلز، بارون وون مولر، شرایط دومین سفر اکتشافی مهیا شد.
گیلز، اولین فرد اروپایی بود که صخره‌های سنگی به نام اولگاس که امروزه رسماً با نام کاتا جوتا/کوه اولگا شناخته می‌شوند، دریاچهٔ آمادئوس را دید. او می‌خواست به احترام حامی خود، بارون فردیناند وون مولر، نام آن‌ها را به ترتیب کوه مولر و دریاچهٔ فردیناند بنامد، هرچند مولر او را مجاب کرد که نام آن‌ها را به افتخار پادشاه آمادئوس از اسپانیا و ملکه اولگا از وورتمبرگ نام‌گذاری کند. ظاهراً گیلز اولورو (معروف به صخرهٔ آیرز) را پیدا کرد، اما کاوشگر رقیب، ویلیام گوس، زودتر مدعی این اکتشاف شد.
سومین، چهارمین و پنجمین سفر اکتشافی

در اوایل سال ۱۸۷۵، گیلز خاطرات خود را با عنوان سفرهای جغرافیایی به صورت عمومی، در استرالیای مرکزی آمادهٔ انتشار کرد و در ۱۳ مارس ۱۸۷۵، با کمک سخاوتمندانهٔ سر توماس الدر، سومین سفر اکتشافی خود را آغاز کرد. سرزمین‌ها هرچقدر از خلیج فاولر به سمت شمال می‌رفتند، بایرتر می‌شدند. گیلز از همان راهی که آمده بود، بازگشت و به سمت شرق رفت، در نهایت با دور زدن ساحل شمالی دریاچهٔ تورنس به ایستگاه الدر در بلتانا رسید.
در بلتانا مقدمات سفر چهارم گیلز فراهم شد و او به همراه تیتکنز، ستوانش و کاروانی از شترها، در ۶ می، سفر خود را آغاز کردند. ساربان افغان، ماهومت صالح که دو سال پیش، گروه اکتشافی پیتر واربرتون به استرالیای غربی را همراهی کرده بود، کنترل و سرپرستی کاروان را برعهده داشت. آن‌ها در ۲۳ می به پورت آگوستا رسیدند و پس از طی مسیری به سمت شمال و گذر از دریاچه‌ها، در کل، مسیری به سمت غرب را دنبال کردند. در این سفر آن‌ها با خود آب حمل می‌کردند، از این رو، گروه از جستجوی مداوم آب برای اسب‌ها که در سفرهای پیشین موجب مشکلات زیادی شده بودند، خلاص شد. در اواخر سپتامبر، آن‌ها بیش از ۳۲۳ مایل (۵۲۰ کیلومتر) را در ۱۷ روز بدون یافتن آب طی کردند، سپس در ۲۵ سپتامبر، مردی بومی معروف به تامی، منبع آبی را در گودالی کوچک در میان تپه‌های شنی در چشمهٔ ملکه ویکتوریا پیدا کرد و گروه نجات یافت. پس از ۹ روز استراحت، در ۶ اکتبر، گروه، سفر خود را از سر گرفت و همچنان به سمت غرب حرکت کردند. ده روز بعد، گروه اکتشافی مورد حملهٔ تعداد زیادی از بومیان قرار گرفت و گیلز به آن‌ها شلیک کرد. در ۴ نوامبر، آن‌ها با دامداری سفیدپوست در اردوگاه توترا، در شرق بیندی بیندی استرالیای غربی مواجه شدند. مسیر آن‌ها از غرب به سمت ایستگاه والبینگ و سپس به سمت جنوب غربی بود و در ۱۱ نوامبر، به نیو نورسیا رسیدند و در آنجا مورد استقبال اسقف سالوادو قرار گرفتند. در ۱۷ نوامبر ۱۸۷۵، گروه به گیلفورد و سپس روز بعد به پرت رسید، جاییکه با استقبالی پرشور مواجه شدند.
گیلز به مدت دو ماه در پرت ماند. تیتکنز و جس یانگ، یکی دیگر از اعضای گروه اکتشافی، از طریق دریا به آدلاید بازگشتند و در ۱۳ ژانویه ۱۸۷۶، گیلز سفر بازگشت (پنجمین سفر اکتشافی) را آغاز کرد که مسیر آن نسبت به سفر آخر به شمال، حدوداً ۴۰۰ مایل (۶۴۰ کیلومتر) بیشتر بود. آن‌ها در سپتامبر ۱۸۷۶، پس از سفری سودمند که در طی آن به ارزش شترها پی‌برده بودند، به آدلاید رسیدند.
سال‌های آخر زندگی و میراث

گیلز از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۹ به عنوان تقسیم کنندهٔ زمین در منطقهٔ غربی ویکتوریا کار کرد.
در سال ۱۸۸۰، او مقاله‌ای با نام وقایع یک سفر اکتشافی از یاد رفته که گزارشی از دومین و سومین سفر اکتشافی‌اش بود را منتشر کرد. سپس در سال ۱۸۸۹، کتاب استرالیا دو بار پیموده شد: داستانی از سفر اکتشافی را در دو جلد ارزشمند منتشر کرد. این کتاب دربارهٔ پنجمین سفر اکتشافی او بود. او سفرهای جزئی دیگری هم داشت و سال‌های آخر عمرش را به عنوان کارمند در دفتر بازرس معادن در کولگاردی گذراند، جاییکه دانش و اطلاعات ارزشمندش از سرزمین‌های داخلی کشور، همیشه در اختیار کاوشگران بود. گیلز در سال ۱۸۸۰، مدال طلای حامیان انجمن جغرافیای سلطنتی را دریافت کرد و پادشاه ویتوریو امانوئل دوم او را به عنوان (شوالیه نشان تاج ایتالیا) برگزید.
در آن زمان، علی‌رغم اکتشافات او، دولت‌های مختلف استرالیا به محض اتمام کارهایش، دستاوردهای او را نادیده گرفتند و از فعالیت‌های او حمایت نکردند یا به او پاداش مالی ندادند. فرماندار سر ویلیام جرویس در ۱۱ اکتبر ۱۸۸۱ ادعا کرد: «به من اطلاع داده شده‌است که او قمار می‌کند و همیشه، کاملاً هوشیار نیست».
گیلز پس از تحمل دورهٔ کوتاه ناخوشی، در ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷، بر اثر ذات الریه در خانهٔ برادرزادهٔ خود در کولگاردی درگذشت و در گورستان کولگاردی به خاک سپرده شد. او ازدواج نکرده بود. در آن زمان گزارش شد:
او به عنوان کسی که بهترین سال‌های عمر خود را وقف یکی از شریف‌ترین اهدافی که انسان می‌تواند به آن بپردازد، کرد نامی از خود به جا گذاشت که تا مدت‌ها در یادها باقی خواهد ماند و نام او را گرامی خواهند داشت.
در سال ۱۹۷۶، به افتخار او، پرتره‌اش توسط پُست استرالیا روی تمبر پُستی قرار گرفت.
کوه گیلز، سومین کوه مرتفع در سرزمین شمالی؛ دریاچهٔ گیلز، در ۱۶۰ کیلومتری (۱۰۰ مایل) شمال شهر سادرن کراس، استرالیای غربی و ایستگاه هواشناسی گیلز، در نزدیکی مرز استرالیای غربی و استرالیای جنوبی، به‌نام او نام‌گذاری شده‌اند.
خانواده

ویلیام گیلز (زادهٔ حدود ۱۷۹۵ – درگذشتهٔ ۲۸ مه ۱۸۶۰) از گمرک اچ ام، ویکتوریا و جین الیزابت گیلز، با نام دوشیزگی پاول (زادهٔ حدود ۱۸۰۴ - درگذشتهٔ ۱۵ مارس ۱۸۷۹)
ویلیام ارنست گیلز (زادهٔ ۲۰ ژوئیه ۱۸۳۵ - درگذشتهٔ ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷)
دومین پسر، هنری آلبرت سیدنی گیلز (زادهٔ حدود ۱۸۴۰ - درگذشتهٔ ۸ دسامبر ۱۸۵۳) در ملبورن درگذشت.
هلن سارا گیلز (درگذشتهٔ ۴ ژانویه ۱۹۰۷)
سومین دختر، هریت الیزا نیو گیلز (درگذشتهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۲۱)
کوچک‌ترین دختر، آلیس مری گیلز (زادهٔ حدود ۱۸۵۰ - درگذشتهٔ ۱۵ دسامبر ۱۹۲۹)
نام‌های گیاهان

کریستوفر گیلز که هیچ نسبتی با گیلز نداشت (زادهٔ حدود ۱۸۴۱ - درگذشتهٔ ۱۹۱۷) در سفرهای اکتشافی سال‌های ۱۸۷۲–۱۸۷۳ و ۱۸۷۳–۱۸۷۴ به گیلز در جمع‌آوری گیاهانی برای وون مولر در منطقهٔ شارلوت واترز کمک کرد.
گیاه گیلیشا که شامل گونه‌ای به‌نام Gilesia biniflora F.Muell، تاک غربی است، هم به‌نام کریستوفر و هم به‌نام ارنست گیلز نام‌گذاری شده‌است.
گیاه Cyperus gilesii و Panicum gilesii معمولاً به احترام ارنست گیلز فهرست‌بندی می‌شوند.
گونه‌های Eremophila christopheri به احترام کریستوفر گیلز نام‌گذاری شده‌اند.
نقشه سفرهای ارنست گیلز. برگرفته از «استرالیا دو بار پیموده شده» اثر ارنست گیلز، و نقشه جغرافیایی استرالیایی کاوشگران استرالیا (۱۹۹۵)
عماد (موشک)

|  موشک دوربرد عماد  |  موشک دوربرد عماد  |
| --- | --- |
نوع: موشک بالستیک دوربرد استراتژیک
خاستگاه: ایران
تاریخچه خدمت: تاریخچه خدمت
خدمت: ۱۳۹۴-اکنون
استفاده‌شده توسط: ایران
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
طراح: وزارت دفاع
سازنده: وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران نیروی هوافضای سپاه پاسداران
تاریخ تولید: ۱۳۹۴
تعداد ساخته‌شده: محرمانه
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
وزن: وزن کلاهک ۷۵۰ کیلوگرم (مواد منفجره نزدیک ۴۵۰ کیلوگرم)
عماد نخستین موشک بالستیک میان برد ایران است که قابلیت هدایت و کنترل تا لحظه اصابت به هدف را دارد. خبر ساخت و آزمایش این موشک نخستین بار توسط حسین دهقان وزیر دفاع ایران در ۱۹ مهر ۱۳۹۴ منتشر شد.
به گفته وزیر دفاع ایران، عماد اولین موشک دوربرد قابل کنترل و هدایت شونده ایران است که تا لحظه برخورد به هدف کنترل‌پذیر است و طراحی و ساخت این موشک توسط متخصصین وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح صورت گرفته‌است. برخی منابع از جمله خبرگزاری مهر مدعی هستند که از این موشک جهت حمله به اسراییل استفاده شده است .
نامگذاری

مسئولان ایرانی که معمولاً اسامی ادوات نظامی را از نام‌های اسلامی انتخاب می‌کنند دربارهٔ نام ""عماد"" سخنی نگفته‌اند اما روزنامه اخبار لبنان، می‌گوید این نامگذاری به گونه‌ای اشاره به رزمنده لبنانی عماد مغنیه است.البته نام عماد به معنی ستون می‌تواند اشاره به ساخت موشکهایی با این نوع طراحی در آینده و در واقع مدل پایه بودن این موشک نیز است. ژنرال بازنشسته ارتش مصر به نام محمدعلی عبدالله البهلولی دربارهٔ نامگذاری و توان این موشک می‌گوید؛ این همان موشکی است که صهیونیستها و آمریکاییها باید از آن بترسند چون از تمام سامانه‌های پدافندی آنها قطعاً عبور خواهد کرد و همچنین ایران به دنبال ساخت انواع دوربردتر این نوع موشک است.
مشخصات فنی

برد این موشک را ۱۷۰۰ تا ۲۵۰۰ کیلومتر و درصد خطای آن را یک چهارم خطای شهاب ۳ می‌دانند.
اظهارنظرها

حسین دهقان وزیر دفاع جمهوری اسلامی ایران طراحی، ساخت و آزمایش این موشک را یک جهش فناورانه و عملیاتی در حوزه راهبردی ساخت موشک دانست و گفت: ما برای تقویت بنیه دفاعی و توانمندی‌های موشکی خود از کسی اجازه نمی‌خواهیم.
یکی از مسئولان آمریکایی در گفتگو با سی ان ان می‌گوید ساخت عماد توسط ایران به معنای زیر پا نهادان قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت است.
اما داود ترخانی این نظر را رد کرده و معتقد است که با قطعنامه ۱۹۲۹منافاتی ندارد.
«اوزی رابین» کارشناس موشکی اسرائیلی در مورد این موشک جدید به رویترز گفت: «عماد نشانگر جهشی بزرگ در بحث دقت است؛ این موشک در دماغه خود مجهز به سامانه هدایت و کنترل پیشرفته‌ای است.»
کانال لندوهر

۵۹°۲۲′۵۹″ شمالی ۱۳°۲۳′۳۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۹٫۳۸۳۰۶°شمالی ۱۳٫۳۹۲۵۰°شرقی﻿ / 59.38306; 13.39250
| کانال لندوهر  Landwehrkanal | کانال لندوهر  Landwehrkanal |
| --- | --- |
کانال لندْوِهر یا به زبان آلمانی Landwehrkanal یک کانال آب به طول ۱۰/۷ کیلومتر است که در شهر برلین در آلمان به موازات کانال اشپری جریان دارد.
این کانال آب بین سالهای ۱۸۴۵ و ۱۸۵۰ طبق برنامه‌ریزی‌ها توسط معمار پروسی پیتر یورف لنه ساخته شد. این کانال قسمت بالادستی رودخانه اشپری را در اوست‌هافن (بندر شرقی) در فریدریشسهاین با قسمت پایین‌دستی آن در شارلوتنبورگ متصل می‌سازد و سپس از میان کرویتسبرگ و پارک تیرگارتن عبور می‌کند.
حوادث

پس از قتل روزا لوکزامبورگ از رهبران انقلابی آلمان در شورش‌های ۱۵ ژانویه ۱۹۱۹ در جریان انقلاب آلمان، جسد وی به کانال لندوهر انداخته شد و تا ۱ ژوئن ۱۹۱۹ پیدا نشد. اکنون یک علامت یادبود در محل پیدا شدن جسد رزا لوکزامبورگ نصب شده‌است.
نگارخانه

نقشه آبراهه‌ها در منطقه برلین
منظره کانال لندوهر به سمت پل کوتنر
پل قطار
تصویر در سال ۱۹۲۸، نزدیک به محل نقض سال ۱۹۴۵
گاز (پانسمان)

گاز
گاز (به فرانسوی: Gaze) یک پارچهٔ نازک با بافت باز است. معمولاً از گاز پس از سترون کردن (استریل) برای پانسمان زخم استفاده می‌شود. ریشه این واژه از فارسی و اسپانیایی در کلمه حریر گرفته شده‌است.
این پارچه‌های تور مانند در اتاق عمل کاربرد زیادی دارند و در ابعاد ۱۰ در ۱۰ سانتی‌متر یافت می‌شوند. از نظر شناسایی و رادیوپک بودن به دو نوع ساده و خط دار تقسیم می‌شوند.
برخی از گازها دارای ویژگی خاصی هستند مثلاً گاز وازلین(به انگلیسی: vaseline gauze) که برای پانسمان سوختگی به کار می‌رود و به دلیل چرب بودن به سطح زخم زیاد نمی‌چسبد یا گاز خط دار که در اتاق عمل به کار می‌رود و به دلیل داشتن یک نخ حاجب در رادیوگرافی، یافتن آن در بدن بیمار در مواردی که گاز در موضع جراحی جا می‌ماند ساده‌تر است. اختراع گاز استریل مربوط به مردم غ ز ه است که نام همین منطقه هم روی گاز استریgaze مانده است
سنت. کلایرسویل، اوهایو

مکان
| St>  Clairsville, Ohio | St>  Clairsville, Ohio |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of St. Clairsville, Ohio: Location of St. Clairsville, Ohio
ایالت: اوهایو
شهرستان: Belmont
حکومت: حکومت
 • شهردار: Robert Vincenzo
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۲ مایل مربع (۵٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۲ مایل مربع (۵٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۲۷۳ فوت (۳۸۸ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۵٬۰۵۷
 • تراکم: ۲۳۵۴٫۲/مایل مربع (۹۰۹٫۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
FIPS code: 39-69526
GNIS feature ID: 1082182
وبگاه: http://www.stclairsville.com/
سنت. کلایرسویل(به انگلیسی: St. Clairsville) شهری در ایالت اوهایو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵٬۱۸۴ نفر بوده‌است.
مسجد قبا

| مسجد قباء | مسجد قباء |
| --- | --- |
نمایی از مسجد اصلی قبا، قبل از تخریب آن در قرن بیستم: نمایی از مسجد اصلی قبا، قبل از تخریب آن در قرن بیستم
دین: دین
وابستگی: اسلام
استان: استان مدینه
منطقه: حجاز
مکان: مکان
مکان:  مدینه، عربستان سعودی
مختصات: ۲۴°۲۶′۲۱″ شمالی ۳۹°۳۷′۰۲″ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۴۳۹۱۷°شمالی ۳۹٫۶۱۷۲۲°شرقی﻿ / 24.43917; 39.61722﻿ (Quba Mosque)
معماری: معماری
گونه: مسجد
پایان ساخت: ۶۲۲
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گنبد(ها): ۶
مناره(ها): ۴
وبگاه: وبگاه
Quba Mosque Foundation and Islamic Center: Quba Mosque Foundation and Islamic Center
مسجد قُبا نخستین مسجد جهان اسلام است که در بیرون شهر مدینه قراردارد. نخستین سنگ‌های بنای این مسجد توسط محمد بن عبدالله پس از مهاجرت او از مکه به مدینه گذاشته شد. قبا نام قریه‌ای در نزدیکی مدینه بوده‌است.
موقعیت

مسجد قبا در قریه قبا قرار دارد که در دو کیلومتری مدینه می‌باشد. در گذشته کسانی که قصد سفر از مکه به مدینه را داشتند از این قریه عبور می‌کردند اما امروزه بخاطر احداث بزرگراه مکه به مدینه با فاصله ای از کنار آن عبور می‌کند. در گذشته قبیله بنی عمروبن عوف از انصار در آنجا ساکن بودند. نام این قریه بخاطر نام چاهی که در آنجا بوده‌است، گرفته شده‌است. قریهٔ قبا از مناطق خوش آب وهوای اطراف مدینه بوده و نخلستانهای فراوان و چاه‌های آب شیرین داشته‌است.
ساخت مسجد

قبا در مسیر راه مکه به مدینه واقع شده‌است و از نخستین کسانی بودند که از هجرت پیامبر به مدینه استقبال کردند. پیامبر چند روزی در قبا توقف کردند تا خانواده اش که همراه علی بن ابی‌طالب بودند به ایشان پیوستند. و در همان چند روز که در قبا بودند اقدام به ساخت مسجد قبا نمودند.
مسجد در سال اول هجری، به پیشنهاد عمار یاسر یا به تقاضای ساکنان محل در قبا بنا شد. پیامبر اسلام مساحت مسجد را براساس خط سیر شتر خویش مشخص نمود و خط قبله را تعیین کرد. گرداگرد مسجد، دیواری از سنگهای حرّه (آتشفشانی) برافراشتند و سقف آن را بر روی سه‌ردیف ستون قرار دادند.
آورده‌اند که پیامبر اسلام شخصاً کار می‌کرد و خشت‌ها را حمل و تعبیه می‌کرد. به هنگام ساختن این مسجد زمانی که عمار یاسر بیش از همه خشت حمل می‌کرد سر انجام عمار یاسر در جنگ صفین کشته شد.
بازسازی

این مسجد بارها بازسازی شده‌است. نخستین تغییر در مسجد قبا، تغییر در محراب آن بود. زمانی که قبلهٔ مسلمانان از بیت‌المقدس به جانب مسجدالحرام تغییر کرد، پیامبر اسلام به قبا آمد و با کمک اصحابش، قبلهٔ مسجد را به سوی کعبه قرار داد. بعد آن در زمان عثمان مورد بازسازی قرار گرفت. در زمان عمر بن عبدالعزیز در اواخر دهه قرن اول هجری بنای اولیه مسجد را خراب و از نو استوار کرد و رواق‌هایی به آن افزود. در سال ۵۵۵ قمری به دست جمال الدین ابومنصور اصفهانی نیز بازسازی گردید. در سال ۱۳۸۸ قمری مجدد توسط ملک فیصل بازسازی و رواق‌های شرقی آن توسعه یافت. در سال ۱۴۰۶ با معماری جدید بازسازی گردید و هم‌اکنون از زیباترین مساجدی است که در مدینه منوره قرار دارد. چهار گلدسته به ارتفاع ۴۷ ساخته شد، شش گنبد بزرگ به قطر ۱۲ ساخته شد و در نهایت، مساحت شبستان به ۵۰۳۵ افزایش یافت.
فضیلت

مسجد قبا اولین مسجدی است که پیامبر اسلام آن را بنا کرده‌است و بنابر روایات آیه ۱۰۸ توبه اشاره به مسجد قبا دارد و بر این نکته اشاره دارد که این مسجد بر پایه تقوا ساخته شده‌است لذا آن را به مسجد التقوی نیز می‌شناختند در مقابل مسجد ضرار که برپایه نفاق ساخته شد و پیامبر دستور به تخریب آن را داد. در روایتی از پیامبر اسلام آمده‌است که کسی در خانه اش وضو بگیرد و در مسجد قبا دو رکعت نماز بگذارد ثواب یک عمره کرده‌است. پیامبر اسلام بعد از هجرت به مدینه هفته ای یکبار شنبه‌ها یا دوشنبه‌ها به مسجد قبا می‌آمدند و مسافت میان مسجدالنّبی و مسجد قبا را پیاده یا سواره طی می‌کرد و در آن نماز می‌خواندند.
در روایتی دیگر از ابن شبه پیامبر اسلام گفته‌است دو رکعت نماز در مسجد قبا بهتر از آن است که دوباره به بیت‌المقدس برود. همچنین در روایتی دیگر که ابن کثیر و ذهبی نقل کرده‌اند بجا آوردن دو رکعت نماز در مسجد قبا برار یک حج عمره می‌باشد.
ام‌تی‌وی اینترتینمنت استودیوز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگو شرکت: لوگو شرکت
نوع: Subsidiary
صنعت: Motion picture Television production فیلم
بنا نهاده: ۱۹۹۶
دفتر مرکزی: هالیوود، لس آنجلس، کالیفرنیا، U.S.
افراد کلیدی: کریس مک‌کارتری آلربرت برگر دیوید گل ران یرکسا
نام‌های تجاری: ام‌تی‌وی سی‌ام‌تی کمدی سنترال پاپ تی‌وی لند پارامونت نتورک
مالک: پارامونت گلوبال
مادر: وایاکام‌سی‌بی‌اس (وایاکام‌سی‌بی‌اس) ام‌تی‌وی پارامونت پیکچرز
وبگاه: mtv.com/shows/
ام‌تی‌وی اینترتینمنت استودیوز (انگلیسی: MTV Entertainment Studios) یک استودیوی سرگرمی ام تی وی بازوی تولید فیلم و تلویزیون گروه سرگرمی ام تی وی است که زیرمجموعه ای از بخش شبکه های رسانه ای پارامونت پارامونت گلوبال است. این گروه که در سال ۱۹۹۱ تاسیس شد.
گامتوسیت

تصویر شماتیک بخشی از فرایند گامتوژنز
گامتوسیت (به انگلیسی: Gametocyte) یک سلول زایای یوکاریوتی است که طی فرایند گامتوژنز با تقسیم میتوز به سلول‌های گامتوسیت مشابه خود تقسیم شده یا با تقسیم میوز به گامتیدها تقسیم می‌شود. گامتوسیت‌های نر، اسپرماتوسیت و گامتوسیت‌های ماده، اووسیت نامیده می‌شوند.
اسپاگتی آلا پوتانسکا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اسپاگتی آلا پوتانسکا: اسپاگتی آلا پوتانسکا
نام‌های جایگزین: پاستا آلا پوتانسکا, پاستا پوتانسکا
بخش: اصلی
خاستگاه: ایتالیا
منطقه: کامپانیا
دمای سرو: گرم
مواد اصلی: اسپاگتی، گوجه فرنگی، زیتون، کاپاریس، سیر
انواع: اسپاگتی آلا پوتانسکا با آنچوی یاماهی تن
  رسانه: اسپاگتی آلا پوتانسکا:   رسانه: اسپاگتی آلا پوتانسکا
اسپاگتی آلا پوتانِسکا (به ایتالیایی می‌شود تلفظ [spaˈɡetti alla puttaˈneska]) (اسپاگتی معمولی یا اسپاگتی ساده)  یا پاستا پوتانسکا یک غذای پاستای ایتالیایی است که در اواسط قرن بیستم در ناپل اختراع شد و معمولاً با گوجه فرنگی، روغن زیتون، زیتون، فلفل چیلی، کاپاریس و سیر — با ورمیشل یا پاستا اسپاگتی درست می‌شود.
خاستگاه

دستور العمل‌های مختلفی در کتاب‌های آشپزی ایتالیایی که به قرن نوزدهم برمی گردند، انواع سس‌های پاستا را به نام‌های مختلف آورده اند که بسیار شبیه به پوتانسکای امروزی هستند. یکی از قدیمی‌ترین موارد به سال ۱۸۴۴ بازمی‌گردد، زمانی که ایپولیتو کاوالکانتی، درکتاب آشپزی نظری-عملی (Cucina teorico-pratica)، دستوری از غذاهای محبوب ناپلی‌ها را گنجانده بود که آن را " ورمیشل مخلوط با زیتون، کاپاریس و سس ماهی آنچوی(Vermicelli all'oglio con olive capperi ed alici salse) " نامید. سپس در دیگر کتاب‌های آشپزی ناپل اشارات پراکنده ای به آن شده است،تا اینکه در سال ۱۹۳۱، باشگاه گردشگری ایتالیا در راهنمای غذاهای ایتالیایی ، آن را در فهرست غذاهای خاص کامپانیا قرار داد و آن را ماکارونی مارینارا (Maccheroni alla marinara) نامید، که دستور پخت پیشنهادی آن به دستور درست کردن سس پوتانسکای امروزی نزدیک است. در ناپل، این نوع سس پاستا معمولاً با نام زیتون و کاپاریس (aulive e chiappariell) شناخته می‌شود.
این غذا با نام فعلی خود برای اولین بار در ادبیات غذاشناسی در دهه ۱۹۶۰ ظاهر شد. اولین یادکرد شناخته شده از واژه پاستا آلا پوتانسکا در اثری به نام زخم فانی (فریتو اِ مورته) اثر رافائله لا کاپریا آورده شده است ، در این رمان ایتالیایی که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد ، به «اسپاگتی آلا پوتانسکا همان‌طور که در سیراکوز می‌پزند» اشاره می شود. به گفته اتحادیه حرفه ای پاستاسازان ایتالیا، سس این پاستا در دهه ۱۹۶۰ رایج شد.
اگرچه نسخه ۱۹۷۱ قاشق نقره‌ای (Cucchiaio d'argento)، یکی از برجسته‌ترین کتاب‌های آشپزی ایتالیا، دستور پختی با نام پوتانسکا ندارد، اما دو دستور پخت مشابه با آن را آورده است: اسپاگتی ناپلی آلا پارتنوپه، که با آنچوی ومقادیر فراوانی اورگانو درست می‌شود؛ و اسپاگتی آلا سیسیلیانا که با افزودن فلفل سبز مشخص می‌شود. باز هم سبک سیسیلی دیگری نیز در اطراف پالرمو رایج است که شامل زیتون، آنچوی و کشمش است.
در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۵ در روزنامه ایل گلفو (خلیج) - روزنامه‌ای که به جزایر ایتالیایی ایسکیا و پروسیدا سرویس می‌دهد - خبرنگاری به نام آناریتا کومو اظهار داشت که سوگو آلا پوتانسکا در دهه ۱۹۵۰ توسط ساندرو پتی، یکی از مالکان رانسیو فلونه، یک رستوران و محل شبانه معروف در جزیره ایسکیا، اختراع شد. به گفته کومو، لحظه الهام پتی زمانی فرا رسید که نیمه شبی پتی گروهی از مشتریان را دید که پشت یکی از میزهای او نشسته بودند. او مواد اولیه کمی داشت و به آنها گفت که به اندازه کافی مواد برای تهیه یک وعده غذایی برای آنها را ندارد. آنها شکایت کردند که دیر شده‌است و گرسنه هستند و گفتند: «Facci una puttanata qualsiasi» یعنی «هر ...... که داری برای ما درست کن».  پتی چیزی بیش از چهار گوجه فرنگی، دو زیتون و مقداری کاپاریس نداشت (که در واقع الان مواد اولیه سوگو (سس) هستند)، پتی بعدها به کومو گفت: «بنابراین من از آنها برای تهیه سس اسپاگتی استفاده کردم.» بعداً پتی این غذا را تحت عنوان اسپاگتی آلا پوتانسکا در منوی غذایی خود قرار داد.
واژه‌شناسی

از آنجا که واژه پوتانا("puttana ") تقریباً به معنای "فاحشه" یا "خودفروش" است و پوتانسکا(puttanesca) صفتی است که از آن کلمه گرفته شده‌است، نظریه ای وجود دارد که این غذا در یکی از بوردلوها در محله طبقه کارگری ناپل یعنی محله اسپانیایی‌ها (Quartieri Spagnoli)اختراع شده‌است. از سوی دیگر، جرمی پارزن، مورخ مواد غذایی، پیشنهاد می‌کند که این نام بیشتر به استفاده عملی از پوتانسکا «puttanesca» در ایتالیایی مربوط می‌شود تا تعریف تحت اللفظی آن: «ایتالیایی‌ها از پوتانا puttana (و واژه‌های مرتبط با آن) تقریباً به همان صورتی که ما از آشغال در فارسی (در زبان انگلیسی shit) استفاده می‌کنیم، به‌عنوان یک ناسزای همه‌منظوره استفاده می‌کنند؛ بنابراین شاید منظور از واژه ماکارونی آلا پوتانسکا بیان این جمله باشد که «من فقط هر آشغالی از توی کابینت که دم دستم آمد را در ماهیتابه ریختم».
غذای اصلی

سس این غذا به تنهایی در ایتالیایی سوگو آلا پوتانسکا(sugo alla puttanesca) نامیده می‌شود. دستور ساخت این سس ممکن است با توجه به سلیقه های محتلف  متفاوت باشد. به عنوان مثال، بر خلاف نسخه محبوب در لاتزیو، نسخه ناپلی بدون آنچوی تهیه می‌شود. ادویه جات نیز گاهی اضافه می‌شوند، اما در بیشتر موارد، سوگو بدون ادویه و تنها کمی شور (از کاپاریس، زیتون و آنچوی) و کاملاً معطر (از سیر) است. به‌طور سنتی، سس با اسپاگتی سرو می‌شود، اگرچه با پنه، بوکاتینی، لینگوئین و ورمیشل نیز قابل سرو است.
سیر و آنچوی (که در نسخه ناپلی حذف شده‌است) در روغن زیتون تفت داده می‌شوند. فلفل چیلی خرد شده، زیتون، کاپاریس، گوجه فرنگی خرد شده و پونه کوهی (اورگانو) را به همراه نمک و فلفل سیاه به طعم اضافه می‌کنند. سپس آشپز با دم کشیدن این مخلوط را غلیظ کرده و روی اسپاگتی که آل دنته (ترد و خشک) پخته شده می‌ریزد. در آخر هنگام سرو کمی جعفری خرد شده نیز روی آن می‌ریزند.
یادداشت

^ a: در این کاربرد، puttanata یک اسم ایتالیایی به معنی چیز بی‌ارزش می‌باشد. این واژه از واژه ایتالیایی فاحشه puttana مشتق شده‌است.
کیو چوجی

کیو چوجی (Qiu Chuji)‏ (۱۰ فوریه ۱۱۴۸ تا ۲۱ اوت ۱۲۲۷ میلادی)، که با نام تائویی خود استاد چانگچون (Master Changchun) نیز شناخته می‌شود، یکی از مریدان تائوئیست «ونگ چونگیانگ» بود. او به دلیل ملاقاتش با چنگیزخان نزدیک هندوکش شناخته می‌شود.
کیو یکی از هفت دائوئیست شمال بود. او مؤسس بخش درگون گیت از تائوئیسم بود که موجب جذب جریاناتی از سنن جاری از بخش‌های مریدان شد.