بسته‌شدن فک
هدایت، دندان‌های طبیعی و عملکرد > سازماندهی تراز دندانی

چینش دندان‌ها در عملکرد مهم است و در طول سال‌ها، سه مفهوم شناخته شده برای توصیف چگونگی تماس دندان‌ها با یکدیگر و عدم تماس آنها توسعه یافته است:
تراز دندانی متعادل دوطرفه
تراز دندانی متعادل یک‌طرفه
تراز دندانی با محافظت متقابل
تراز دندانی متعادل دوطرفه:
این مفهوم مبتنی بر منحنی اسپی (curve of Spee) و منحنی ویلسون (curve of Wilson) است و برای دندان‌های طبیعی ترمیم شده منسوخ شده است. با این حال، هنوز در پروتزهای متحرک کاربرد دارد. این طرح شامل تماس‌های روی هر چه بیشتر دندان‌ها (هم در سمت کاری و هم در سمت غیرکاری) در تمام حرکات خارج از مرکزی فک پایین است. این امر به ویژه در مورد پروتز کامل مهم است زیرا دندان‌های در تماس در سمت غیرکاری به تثبیت پایه‌های پروتز در حرکت فک پایین کمک می‌کنند. در دهه ۱۹۳۰ اعتقاد بر این بود که این چیدمان برای دندان‌های طبیعی هنگام ارائه بازسازی کامل اکلوزال به منظور توزیع تنش‌ها ایده‌آل است. با این حال، مشخص شد که نیروهای جانبی وارد شده بر دندان‌های خلفی ترمیم شده، اثرات مخربی بر ترمیم‌ها ایجاد می‌کنند.
تراز دندانی متعادل یک‌طرفه:
از سوی دیگر، تراز دندانی متعادل یک‌طرفه یک چیدمان دندانی پرکاربرد است که در دندانپزشکی فعلی استفاده می‌شود و معمولاً به عنوان عملکرد گروهی شناخته می‌شود. این مفهوم مبتنی بر این مشاهده است که تماس‌های NWS مخرب بودند و بنابراین دندان‌های NWS باید عاری از هرگونه تماس خارج از مرکزی باشند و در عوض تماس‌ها باید در WS توزیع شوند تا بار اکلوزالی را به اشتراک بگذارند. عملکرد گروهی زمانی استفاده می‌شود که هدایت نیش قابل دستیابی نباشد و همچنین در رویکرد Pankey-Mann Schuyler (PMS) که در آن عملکرد گروهی بهتر از هدایت نیش در نظر گرفته شد زیرا بارگذاری را در WS بهتر توزیع می‌کرد.
تراز دندانی با محافظت متقابل:
مجلهٔ پروتز دندان (۲۰۱۷) تراز دندانی با محافظت متقابل را اینگونه تعریف می‌کند: 'یک طرح اکلوزالی که در آن دندان‌های خلفی از تماس بیش از حد دندان‌های قدامی در موقعیت حداکثر درهم‌رفتگی جلوگیری می‌کنند و دندان‌های قدامی دندان‌های خلفی را در تمام حرکات خارج از مرکزی فک پایین از هم جدا می‌کنند'.
در حرکات خارج از مرکز، نیروهای آسیب‌رسان به دندان‌های خلفی وارد می‌شود و دندان‌های قدامی برای دریافت این نیروها مناسب‌تر هستند؛ بنابراین در طول حرکات بیرون‌زده، تماس یا هدایت دندان‌های قدامی باید به اندازه‌ای باشد که دندان‌های خلفی را از هم جدا کرده و از آنها محافظت کند.
در مقابل، دندان‌های خلفی برای پذیرش نیروهایی که در حین بسته شدن فک پایین اعمال می‌شوند مناسب‌تر هستند. این به این دلیل است که دندان‌های خلفی به گونه‌ای قرار گرفته‌اند که نیروها مستقیماً در امتداد محور طولی دندان اعمال می‌شوند و می‌توانند آنها را به‌طور مؤثر پراکنده کنند، در حالی که دندان‌های قدامی به دلیل موقعیت لبی و زاویه خود نمی‌توانند این نیروهای سنگین را به خوبی تحمل کنند؛ بنابراین پذیرفته شده است که دندان‌های خلفی باید در ICP تماس‌های سنگین‌تری نسبت به دندان‌های قدامی داشته باشند و به عنوان یک توقف برای بسته شدن عمودی عمل کنند.
علاوه بر این، در حرکات جانبی، عملکرد نیش یا عملکرد گروهی باید برای جداسازی دندان‌های خلفی در سمت کاری (WS) عمل کنند، زیرا همان‌طور که در بالا توضیح داده شد، دندان‌های قدامی برای پراکنده کردن نیروهای افقی آسیب‌رسان مناسب‌تر هستند، همچنین تماس دورتر از مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) است، بنابراین نیروهای ایجاد شده از نظر قدرت کاهش می‌یابند. عملکرد گروهی یا هدایت نیش همچنین باید جداسازی دندان‌ها را در سمت غیر کاری (NWS) فراهم کند زیرا مقدار و جهت نیروی وارد شده به TMJ و دندان‌ها می‌تواند به دلیل افزایش فعالیت عضلانی مخرب باشد. عدم وجود تماس‌های NWS همچنین امکان حرکت روان کندیل سمت کاری را فراهم می‌کند زیرا یک تماس ممکن است هدایت کندیل را قطع کند و بنابراین باعث ایجاد یک رابطهٔ ناپایدار فک پایین شود.
تماس‌های منحرف کننده و تداخل‌ها:
یک تماس منحرف کننده تماسی است که فک پایین را از حرکت مورد نظر خود منحرف می‌کند. نمونه‌ای از این مورد زمانی است که فک پایین توسط لغزش RCP-ICP به داخل ICP منحرف می‌شود که مسیر آن توسط تماس‌های دندانی منحرف کننده تعیین می‌شود. این اغلب در عملکرد (به عنوان مثال جویدن) دخیل است، اما در برخی موارد این تماس‌های منحرف کننده می‌توانند آسیب‌رسان باشند و ممکن است منجر به درد در اطراف دندان شوند (اغلب با دندان‌قروچه همراه است). با این حال، برخی از بیماران ممکن است کاملاً از تماس‌های منحرف‌کننده مشابه بی‌اطلاع باشند، که نشان می‌دهد این سازگاری بیمار است نه تماس که ممکن است بر وضعیت بیمار تأثیر بگذارد.
تداخل اکلوزالی، هرگونه تماس دندانی است که مانع از حرکت هماهنگ فک پایین می‌شود (یک تماس نامطلوب دندان).
تداخلات ترازبندی (اکلوزالی) ممکن است به صورت زیر طبقه‌بندی شوند:
تداخل سمت کاری (Working Side Interference): هنگامی که یک تماس دندانی سنگین یا زودرس بین دندان‌های فک بالا و پایین در سمتی که فک پایین به سمت آن حرکت می‌کند وجود دارد و این تماس ممکن است دندان‌های قدامی را از هم جدا کند یا نکند.
تداخل سمت غیر کاری (Non-Working Side Interference): یک تماس اکلوزالی در سمتی که فک پایین از آن دور می‌شود که مانع از حرکت هماهنگ فک پایین می‌شود. این تداخلات به دلیل نیروهای مورب وارد شده، پتانسیل بیشتری برای تخریب نسبت به تداخلات WS دارند.
تداخل بیرون‌زده (Protrusive Interference): تماس‌هایی که بین جنبه‌های دیستال دندان‌های خلفی فک بالا و جنبهٔ مزیال دندان‌های خلفی فک پایین رخ می‌دهد. این تداخلات به‌طور بالقوه بسیار آسیب‌رسان هستند و حتی ممکن است به دلیل نزدیکی تداخل به عضله، باعث ناتوانی در برش صحیح شوند.
هنگامی که دندانپزشک ترمیم‌هایی را ارائه می‌دهد، مهم است که این ترمیم‌ها تداخلی ایجاد نکنند، در غیر این صورت ترمیم بار بیشتری را دریافت می‌کند. در مورد تماس‌های منحرف‌کننده، تداخل‌ها ممکن است با پارافانکشن مانند دندان‌قروچه نیز همراه باشند (اگرچه شواهد ضعیف هستند) و ممکن است بر توزیع نیروهای اکلوزالی سنگین تأثیر منفی بگذارند. تداخل‌ها همچنین ممکن است به دلیل تغییر فعالیت عضلات جونده باعث درد در آنها شوند، با این حال بحث و جدل زیادی در مورد اینکه آیا رابطه‌ای بین انسداد و اختلالات گیجگاهی‌فکی وجود دارد یا خیر، وجود دارد. تقریباً همه افراد دارای دندان، تداخلات اکلوزالی دارند و بنابراین به عنوان علت همه TMDها دیده نمی‌شوند. هنگامی که یک تغییر حاد یا بی‌ثباتی قابل توجه در وضعیت اکلوزال وجود دارد و متعاقباً یک عامل اتیولوژیک برای TMD را نشان می‌دهد، درمان اکلوزالی مورد نیاز است.
تنظیم اکلوزال (حذف تداخلات اکلوزالی) ممکن است به منظور به دست آوردن یک رابطهٔ اکلوزالی پایدار انجام شود و با ساییدن انتخابی تداخلات اکلوزالی یا از طریق سایش یک اسپلینت اکلوزالی سخت برای اطمینان از ایجاد رابطهٔ عقب‌رفته واقعی به دست می‌آید.