stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دشت لوت
کاوش‌ها > جغرافیایی

جدّی‌ترین مورد شناسایی و آشنایی با شگفتی‌های این بیابان از سال ۱۳۴۶ هجری خورشیدی با شرکت هیئت‌های علمی ایرانی و فرانسوی به سرپرستی دکتر احمد مستوفی و دکتر ژان راش استاد جغرافیای دانشگاه سوربن پاریس آغاز شد و سالها بدون وقفه ادامه داشت. در طول این مطالعات، حداقل به مدت ۵ سال و هر سال ۱ تا ۲ ماه، نمونه‌های انواع عوارض ناهمواریهای این دشت، از نزدیک مورد مشاهده و مطالعه قرار گرفت. دکتر احمد مستوفی دو بار با هیئت همراه از شرق به غرب و بار دوم از غرب به شرق از ریگ لوت عبور کرد و مشاهدات خود را منتشر نمود. در خارج از قلمرو ریگزارها، سایر نقاط دشت لوت به‌وسیلهٔ ماشین و حتی هلی‌کوپتر (به‌ویژه کلوت‌ها) به کرّات مورد مشاهده و مطالعه قرار گرفتند و نتایج این مطالعات در نشریه فصلی موسسه جغرافیا چاپ و منتشر شده است.
کاوش‌ها > باستان‌شناختی

بررسی‌های مؤسسه جغرافیایی دانشگاه تهران از سال ۴۶ در دشت لوت به کشف نمونه‌هایی از اشیاء سفالین و فلزی و سنگی دوران قبل از تاریخ این ناحیه انجامید، ولی این هیئت به سبب اشتغال به کارهای مربوط به خود و نداشتن افراد باستانشناس، موفق به گمانه زنی و تجسس بیشتری نشد. هیئت مطالعاتی دشت لوت با همکاری اداره کل باستانشناسی در سال ۱۳۴۷ به این منطقه رفت. آنان در این منطقه به تکه سفال‌های متنوع دست یافتند و با کاوش در تپه‌های کوتاه و مسیرهایی که در لا به لای کلوت‌ها قرار دارند توانست به مقابر قبل از تاریخ و اشیاء ارزنده آن دست یابد.
اشیاء و مقابر مکشوفه: در بررسی ده روزه آقوس شهداد که در ۷ کیلومتری دشت لوت قرار دارد، اشیاء متعددی متعلق به هزاره سوم و سفال‌هایی از هزاره چهارم قبل از میلاد در مقابر مکشوفه بدست آمده که شامل ظروف سفالین که با رنگ‌های قرمز و نقوش مختلف تزیین یافته‌اند که از لحاظ سبک و شیوه کار با ظروف مکشوفه در بلمپور بلوچستان و خوراب کرمان شباهت کامل دارد. همچنین کوزه سفالین نخودی رنگ ظریفی بدست آمد که روی آن سه نوار قرمز رنگ دیده می‌شود. حد فاصل این نوارها با تصاویر عقاب پرگشوده و خطوط شکسته موازی به رنگ سیاه تزیین شده است. نظیر این ظرف سر مرز ایران و پاکستان در تپه‌ای به نام کولی ماهی کشف گردید که قدمت آن‌ها به هزاره سوم قبل از میلاد می‌رسد و همچنین با ظروف رنگارنگ شوش قابل مقایسه است.
ظروف سنگی: در گورهای مکشوفه تعدادی ظروف از جنس مرمر و سنگ‌های آهکی خاکستری رنگ کشف گردیده است. ظروف مرمر رنگارنگ این ناحیه با اشیاء مرمری شوش که متعلق به هزاره سوم قبل از میلاد است شباهت کلی دارد. کشف این نوع اشیاء در محل مزبور رابطه قوم آقوس را با نقاط دورتری ثابت می‌کند. همچنین ظروف فلزی و تزیینی نیز در این منطقه کشف شده است.
ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو

تا پیش از چهلمین اجلاس میراث جهانی در استانبول، ایران دارای ۱۹ اثر ثبت‌شده در میراث جهانی بود که همه آن‌ها جزو آثار فرهنگی ایران محسوب می‌شوند و هیچ اثر طبیعی از ایران در فهرست میراث جهانی وجود نداشت. در این اجلاس بیابان لوت به عنوان نخستین اثر طبیعی ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. ایران پرونده بیابان لوت و قنات ایرانی را برای ثبت جهانی ارسال کرده بود. ابتدا ۱۱ قنات و سپس بیابان لوت در فهرست میراث جهانی گنجانده شد.
بیابان لوت دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی است که آن را شایسته ثبت در فهرست میراث طبیعی جهان نمود:
بلندترین کلوت‌های جهان در بخش شرقی کلوت‌ها
طولانی‌ترین کلوت‌های جهان
گرم‌ترین نقطه جهان با دمای ۷۰٫۷ درجه سلسیوس
بلندترین تپه‌های ماسه‌ای جهان در ریگ یلان در شرق بیابان لوت
وجود یکی از بلندترین نبکاهای (گلدان صحرا، تل گز یا تل نباتی) جهان با ارتفاع ۱۲ متر
محدوده عرصه و حریم بیابان لوت برای ثبت در میراث جهانی حدود ۴۰ هزار کیلومتر مربع تعیین شده است که محدوده بسیار بزرگی بوده و در بین سه استان کرمان، خراسان جنوبی و سیستان و بلوچستان قرار دارد. البته بیابان لوت بسیار بزرگ‌تر از محدوده پیشنهادشده برای ثبت در میراث جهانی است، اما با توجه به این‌که مهم‌ترین عناصر واجد ثبت در میراث جهانی در لوت مرکزی واقع شده‌اند، این منطقه برای ثبت در میراث جهانی پیشنهاد گردید. مساحت عرصه بیابان لوت ۲۲۷۸۰ کیلومتر مربع و مساحت حریم بیابان لوت ۱۷۹۴۱ کیلومتر مربع است؛ که شامل ریگ یلان (تپه‌های ماسه ای)، کلوت‌ها، نبکاها، رودخانه شور، هامادا (دشت ریگی)، پهنه بازالتی گندم بریان و… است که در این میان کلوت‌ها در غرب و ریگ یلان در شرق با چشم‌اندازی زیبا و شگفت‌انگیز خودنمایی می‌کنند.
شروع کار بر روی پرونده ثبت جهانی بیابان لوت از تیر ماه ۱۳۹۳ بوده است و پرونده آن در بهمن ۱۳۹۳ برای دفتر یونسکو در پاریس ارسال شد. این پروژه با مدیریت جغرافی‌دانان و همکاری بسیاری از متخصصان دیگر رشته‌ها تدوین گردید و در نهایت در ۲۷ تیر ۱۳۹۵ با اجماع همه کشورهای عضو در کمیته میراث جهانی، بیابان لوت به عنوان نخستین اثر طبیعی ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
سراسرنماها

سراسرنمایی از دشت لوت در جنوب شرقی ایران.
این بیابان بین استان‌های خراسان جنوبی، سیستان و بلوچستان و کرمان قرار گرفته است و یکی از گرم‌ترین نقاط جهان محسوب می‌شود.
نمایی از کلوت‌های دشت لوت
تصویربرداری فضایی از دشت لوت
یوپ هاینکس

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 هاینکس به عنوان سرمربی بایرن مونیخ در سال ۲۰۱۳:  هاینکس به عنوان سرمربی بایرن مونیخ در سال ۲۰۱۳
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  یوپ هاینکس
زادروز:  ۹ مهٔ ۱۹۴۵ ‏(۷۹ سال)
زادگاه:  مونشن‌گلادباخ، آلمان
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۶۳–۱۹۶۷ |  بروسیا مونشن‌گلادباخ |  ۸۲ |  (۵۰) |
| ۱۹۶۷–۱۹۷۰ |  هانوفر ۹۶ |  ۸۶ |  (۲۵) |
| ۱۹۷۰–۱۹۷۸ |  بروسیا مونشن‌گلادباخ |  ۲۲۶ |  (۱۶۸) |
| مجموع |   |  ۳۹۴ |  (۲۴۳) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۶۶–۱۹۶۷ |  زیر ۲۱ سال آلمان غربی |  ۳ |  (۱) |
| ۱۹۶۷–۱۹۷۶ |  آلمان غربی |  ۳۹ |  (۱۴) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۷۹:  بروسیا مونشن‌گلادباخ (دستیار)
۱۹۷۹–۱۹۸۷:  بروسیا مونشن‌گلادباخ
۱۹۸۷–۱۹۹۱:  بایرن مونیخ
۱۹۹۲–۱۹۹۴:  اتلتیک بیلبائو
۱۹۹۴–۱۹۹۵:  اینتراخت فرانکفورت
۱۹۹۵–۱۹۹۷:  تنریف
۱۹۹۷–۱۹۹۸:  رئال مادرید
۱۹۹۹–۲۰۰۰:  بنفیکا
۲۰۰۱–۲۰۰۳:  اتلتیک بیلبائو
۲۰۰۳–۲۰۰۴:  شالکه ۰۴
۲۰۰۶–۲۰۰۷:  بروسیا مونشن‌گلادباخ
۲۰۰۹:  بایرن مونیخ
۲۰۰۹–۲۰۱۱:  بایر لورکوزن
۲۰۱۱–۲۰۱۳:  بایرن مونیخ
۲۰۱۷–۲۰۱۸:  بایرن مونیخ
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
یوزف «یوپ» هاینکس (به آلمانی: Josef "Jupp" Heynckes؛ زاده ۹ مهٔ ۱۹۴۵ در مونشن گلادباخ)، بازیکن و مربی سابق فوتبال اهل آلمان است.
دوران بازی > رده باشگاهی

وی ۳۶۹ بار در بوندس لیگا به میدان رفته‌است و بعد از گرد مولر و کلاوس فیشر و روبرت لواندوسکی، با ۲۲۰ گل چهارمین گلزن برتر تاریخ بوندسلیگا به‌شمار می‌رود.
هاینکس اولین بازی رسمی خود را برای مونشن گلادباخ در بوندس لیگا ۲ در سال ۱۹۶۴ انجام داد. سپس همراه گلادباخ با مدیریت هنس ویزویلر افسانه‌ای توانست به سطح اول فوتبال آلمان برسد. او دو سال دیگر در گلادباخ ماند و سپس راهی هانوفر ۹۶ شد. هاینکس بار دیگر به گلادباخ بازگشت و تا سال ۱۹۷۸ یعنی تا پایان دوران بازیگری اش در گلادباخ ماند.
یوپ هاینکس دو بار نیز در سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ به ترتیب با ۳۰ و ۲۷ گل آقای گل بوندس لیگا شده‌است.
دوران بازی > رده ملی

هاینکس ۳۹ بازی ملی برای آلمان غربی انجام داده و توانسته ۱۴ گل نیز به ثمر برساند. او در قهرمانی آلمان در جام جهانی ۷۴ عضو تیم آلمان بود ولی تنها یک‌نیمه برای آلمان‌ها به میدان رفت.
مربیگری

هاینکس بعد از دوران بازیگری به مربی گری روی آورد و توانست با نتایج قابل قبول و قهرمانی‌های زیاد همراه با بایرن مونیخ ،رئال مادرید و شالکه ۰۴ نام خود را به عنوان یک مربی صاحب سبک بر سر زبان‌ها بیندارد. او اولین بار به عنوان مربی کمکی در تیم بروسیا مونشن‌گلادباخ فعالیت کرد و طی سال‌های آینده، سابقه مربیگری در بایرن مونیخ، اتلتیک بیلبائو، آینتراخت فرانکفورت، رئال مادرید، بنفیکا، شالکه، بایر لورکوزن و بایرن مونیخ را در کارنامه خود ثبت کرد. هاینکس در سال ۲۰۱۳ و بعد از فتح سه‌گانه با بایرن مونیخ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد تا پپ گواردیولا هدایت این تیم را برعهده بگیرد.
در تاریخ ۶ اکتبر ۲۰۱۷ بایرن رسماً اعلام کرد که یوپ هاینکس را به عنوان جانشین آنچلوتی برگزیده است. سرانجام پس از مطرح شدن نام چندین مربی بزرگ، مدیران بایرن تصمیم گرفتند بار دیگر به یوپ هاینکس اعتماد کنند؛ کسی که فصل ۲۰۱۲–۱۳ بایرن را به همه جام‌های ممکن رساند و سه‌گانه‌ای تاریخی را برای این تیم به ثبت رساند. وی بعد از رسمی شدن انتقالش به بایرن مونیخ گفت: «این برای من بازگشت نیست بلکه حرکتی دوستانه محسوب می‌شود. به بایرن مونیخ بیش از حد مدیونم. رابطه‌ی من و بایرن مونیخ، رابطه عاشق و معشوق است.» هاینکس بازگشت بسیار موفقی به بایرن مونیخ داشت و موفق شد قهرمانی بوندسلیگا را به‌دست آورد اما در لیگ قهرمانان با حذف در مرحله نیمه نهایی، از راه‌یابی به فینال رقابت‌ها بازماندند.
وی یکی از موفق‌ترین مربیان تاریخ فوتبال جهان و بایرن مونیخ است.
افتخارات > باشگاهی

بوندس لیگا: ۷۱–۱۹۷۰، ۷۵–۱۹۷۴، ۷۶–۱۹۷۵، ۷۷–۱۹۷۶
جام حذفی آلمان: ۷۳–۱۹۷۲
جام یوفا: ۷۵–۱۹۷۴
افتخارات > ملی

جام ملت‌های اروپا: ۱۹۷۲
جام جهانی: ۱۹۷۴
افتخارات > مربی

بوندس لیگا: ۸۹–۱۹۸۸، ۹۰–۱۹۸۹، ۱۳–۲۰۱۲، ۱۸–۲۰۱۷
سوپر جام فوتبال آلمان: ۱۹۸۷، ۱۹۹۰، ۲۰۱۲
لیگ قهرمانان اروپا: ۱۳–۲۰۱۲
جام حذفی آلمان: ۱۳–۲۰۱۲
لیگ قهرمانان اروپا: ۹۸–۱۹۹۷
سوپرجام اسپانیا: ۱۹۹۷
جام اینترتوتو: ۲۰۰۳، ۲۰۰۴
یادبود ملی

یادبود ملی برج شیاطین در ایالت وایومینگ.
یادبود ملی دریایی پاپاهانوموکووآکه‌آ در مجمع‌الجزایر هاوایی.
یادبود ملی (به انگلیسی: National Monument) در ایالات متحده، منطقه‌ای حفاظت‌شده شبیه به پارک ملی است با این تفاوت که رئیس‌جمهور ایالات متحده می‌تواند به سرعت یک منطقه از آن کشور را بدون تأیید کنگره به عنوان یک یادبود ملی اعلام کند. به یادبودهای ملی نسبت به پارک‌های ملی سرمایهٔ کم‌تری اختصاص می‌یابد و حفاظت کم‌تری از حیات وحش آن‌جا نسبت به پارک‌های ملی انجام می‌گیرد. با این وجود، مناطق داخلی یا اطراف پارک‌های ملی، یادبودهای ملی یا جنگل‌های ملی می‌تواند جزئی از مناطق بکر باشند که حتی از پارک‌های ملی نیز بیشتر تحت حفاظت قرار دارند، اگرچه در مناطق بکری که توسط سازمان جنگل‌داری ایالات متحده یا دفتر مدیریت زمین اداره می‌شوند، اغلب شکار مجاز است.
یادبودهای ملی تحت ادارهٔ یکی از سازمان‌های فدرال هستند: سازمان پارک‌های ملی، سازمان جنگل‌داری ایالات متحده، سازمان حیات وحش و آبزیان ایالات متحده یا دفتر مدیریت زمین.
قدرت اعطای یادبود ملی توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده، به مصوبهٔ آثار باستانی ۱۹۰۶ بر می‌گردد. رئیس‌جمهور تئودور روزولت از این مصوبه برای اعلام کردن برج شیاطین در وایومینگ به عنوان اولین یادبود ملی استفاده کرد. او بر این باور بود که کنگره به کندی پیش می‌رود و پیش از آن که کنگره برج شیاطین را به عنوان یک پارک ملی تصویب کند، تخریب خواهد شد.
ماکاریوس سوم

| ماکاریوس سوم | ماکاریوس سوم |
| --- | --- |
اسقف ماکاریوس: اسقف ماکاریوس
نخستین رئیس‌جمهور قبرس: نخستین رئیس‌جمهور قبرس
دوره مسئولیت ۱۶ اوت ۱۹۶۰ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۴: دوره مسئولیت ۱۶ اوت ۱۹۶۰ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۴
پس از: استقلال قبرس
پیش از: نیکوس سامپسون (کودتای نظامی)
دوره مسئولیت ۷ دسامبر ۱۹۷۴ – ۳ اوت ۱۹۷۷: دوره مسئولیت ۷ دسامبر ۱۹۷۴ – ۳ اوت ۱۹۷۷
پس از: گلافکوس کلریدس (کفیل)
پیش از: اسپیروس کیپیرانو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: میخائیل خریستودولو موسکوس ۱۳ اوت ۱۹۱۳ پاناگیا، پافوس
درگذشته: ۳ اوت ۱۹۷۷ (۶۳ سال) نیکوزیا
ملیت:  قبرس
حزب سیاسی: بدون حزب
پیشه: روحانی، سیاستمدار
تخصص: مطران و پیشوای کلیسای ارتدکس قبرس (۱۹۵۰–۱۹۷۷)
امضا: 
میخائیل خریستودولو موسکوس (به یونانی: Μιχαήλ Χριστοδούλου Μούσκος) معروف به به اسقف ماکاریوس یا ماکاریوس سوم (به یونانی: Μακάριος Γ) (زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۱۳ – درگذشتهٔ ۳ اوت ۱۹۷۷) مطران و پیشوای کلیسای ارتدکس قبرس (میان سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۷) و نخستین رئیس جمهور این کشور (در دو دورهٔ زمانی ۱۹۶۰–۱۹۷۴ و ۱۹۷۴–۱۹۷۷) بود.
دولت وی سرانجام طی کودتایی به رهبری نیکوس سامپسون سرنگون‌شد. مرگ وی بر اثر سکته قلبی بود.
قله‌چینی

اوجوس دل سالادو
قله‌چینی (به انگلیسی: Peak bagging) از فعالیت‌های کوهنوردی است که در آن فرد کوهنورد می‌کوشد تا به قله‌های مجموعه‌ای مشخص از کوه‌ها برسد.
این مجموعه معمولاً مربوط به فهرستی از قله‌های بالاتر از یک ارتفاع مشخص می‌شود. کوهنورد همچنین ممکن است شماری از قله‌ها با اَشکال ویژه را برای نوردیدن برگزیند و به آن‌ها صعود کند و اصطلاحاً آن‌ها را برای مجموعه خود «بچیند».
قله‌چینی با فعالیت دیگری که بلندنوردی (Highpointing) نامیده می‌شود مقداری تفاوت دارد. بلندنوردان سعی می‌کنند به هر منطقه جغرافیایی یا کشور و استان و غیره که وارد می‌شوند بلندترین نقطه را یافته و به آن صعود کنند. گونه‌ای از بلندنوردی که هدفش رسیدن به هفت قله بلند جهان است امروزه از محبوبیت زیادی برخوردار شده‌است.
روث هندلر

| روث هندلرروث هندلر | روث هندلرروث هندلر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ نوامبر ۱۹۱۶ دنور، کلرادو
درگذشت: ۲۷ آوریل ۲۰۰۲ (۸۵ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا
شناخته‌شده برای: خالق عروسک باربی
همسر: الیوت هندلر
فرزندان: باربارا، کنت
روث هندلر (به انگلیسی: Ruth Handler) (زادهٔ ۴ نوامبر ۱۹۱۶ – درگذشتهٔ ۲۷ آوریل ۲۰۰۲) خالق عروسک معروف باربی بود.
اوایل زندگی

هندلر روت از مهاجرین یهودی لهستانی-آیدا مسکو (ملقب به روبنشتاین) در یاکوب مسکو متولد شد. او با دوست پسر دبیرستان خود، الیوت هندلر ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۸ به لس آنجلس نقل مکان کرد. شوهرش تصمیم گرفت مبلمان آنها را از دو نوع پلاستیک تازه کشف شده، Lucite و Plexiglas تهیه کند. روت هندلر پیشنهاد کرد که شوهرش این کار تجاری را شروع کند و آنها یک تجارت مبلمان را شروع کردند. روت هندلر به عنوان نیروی فروش تجارت جدید، قراردادهای فرود با شرکت هواپیماسازی داگلاس و دیگران کار می‌کرد.او و همسرش بنیان گذار شرکت متل امریکا هستند
باغلاما

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازهای زهی: سازهای زهی
نام‌های دیگر: باقلاما
طبقه‌بندی:  سازهای زهی  سازهای زخمه‌ای 
سازهای مرتبط: سازهای مرتبط
 تار  دوتار  سه‌تار  تنبور :  تار  دوتار  سه‌تار  تنبور 
نمونه صدا: نمونه صدا
 نوای ساز باغلاما:  نوای ساز باغلاما
باغلاما (به ترکی: Bağlama) نام‌ سازی ریشه گرفته از مردم منطقه آناتولی و آذربایجان است.
این ساز در موسیقی کلاسیک عثمانی، موسیقی محلی ترکی، موسیقی ترکی قشقایی، موسیقی آذری، موسیقی کردی، موسیقی آشوری، موسیقی ارمنی، و در بخش‌هایی از سوریه، عراق و کشورهای بالکان استفاده می‌شود
تاریخچه

باغلاما و سازهای هم‌خانوادهٔ آن در آذربایجان ایران رواج دارد. نوعی باغلامای کوچک در یونان نیز رایج است گمان می‌رود باغلاما و سازهای هم‌خانوادهٔ آن محصول تغییراتی هستند که روی قوپوز صورت گرفته‌است. به هر ترتیب باغلاما و سازهای هم‌خانوادهٔ آن نقش مهمی در انتقال فرهنگ و موسیقی ترکی به عصر حاضر ایفا کرده‌اند. این ساز در کشور ترکیه یک ساز محبوب است.
در ایران گاهی به آن ساز دیوان نیز می‌گویند؛ که از واژه فارسی ساز به معنی دستگاه و ابزار آمده‌است. اگرچه ساز به یک مجموعه از سازهای زخمه‌ای اشاره دارد. این ساز در موسیقی کلاسیک عثمانی، موسیقی محلی ترکی، موسیقی آذری، موسیقی آشوری، موسیقی ارمنی، و در بخش‌هایی از سوریه، عراق و یونان کشورهای بالکان استفاده می‌شود. ابزاری شبیه باغلاما در حفاری‌های باستان‌شناسی از سومر و هیتی در آناتولی و در آثار یونان باستان یافت شده‌است.
ویژگی‌های ظاهری و ساختاری

سازیست زهی که با مضراب پلاستیکی یا سرانگشتان دست (شلپه – شرپه) نواخته می‌شود.

این ساز هفت سیم دارد که به سه گروه سه‌سیم، دوسیم و دوسیم تقسیم می‌شود. نوع دیگر این ساز با دسته بلندتر در ایران با نام دیوان شناخته می‌شود.
باغلاما کاسهٔ طنینی یکپارچه به شکل تقریباً نیمه‌گلابی و دسته‌ای نسبتاً طویل دارد که دستان‌ها(پرده‌ها) روی آن بسته می‌شوند. روی دهانهٔ کاسه صفحه چوبی قرار دارد و سایر اجزای سازهای این خانواده عبارت‌اند از: وترها، سیم‌گیر، خرک، شیطانک، گوشی‌ها و مضراب.
جنس و مواد به کار رفته در ساختمان ساز

کاسهٔ طنینی یکپارچه (گاه ترکه‌ای): چوب‌های پروانه، عرعر و ماهون.
صفحه: چوب صنوبر، چوب‌های دیگر.
دستان‌ها: سیم نایلونی.
خرک:شاخ، استخوان، عاج فیل، چوب‌های سخت.
وترها:زه یا موی دم اسب (در قدیم)، سیم فولادی.
شیطانک و سیم‌گیر:شاخ، استخوان، عاج فیل، چوب‌های سخت.
مضراب: چوب یا پوست درخت گیلاس یا آلبالو (در قدیم). شاخ، پر غاز و پلاستیک نرم.
خانواده باغلاما

باغلاما در انواع و اندازه‌های مختلف (مطابق با هدف مورد نظر) ساخته می‌شود.
انواع باغلاما:
جورا (Cura)
تانبورا (Tanbura)
باغلاما دسته کوتاه (Çöğür,Kısa Sap Bağlama)
باغلاما دسته بلند (Uzun Sap Bağlama)
ساز دیوان (Divan Sazı)
ساز میدان (Meydan Sazı)
باغلاما یونانی
باغلاما الکتریکی (برقی)
کوک‌های باغلاما

چیده‌مان سیم‌ها در باغلاما از پایین به بالا «دو، دو، سه» است. کوک‌هایی که در فهرست زیر، یاد شده‌اند، از پایین به بالا گفته شده‌اند. آن دسته از سیم‌های باغلاما که سه‌تایی در کنار هم هستند، از پایین به بالا به گونه‌ای هستند که نخست در پایین، یک سیم بم‌نواز هست که کلفت‌تر از دو سیم بالاتر از خود می‌باشد. سپس دو سیم دیگر در بالای سیم بم، بسته شده‌اند. بیشتر هنگام‌ها میانهٔ زیر و بمی سیم بم در دستهٔ سه‌تایی، با دو سیم بالاتر، شش پرده یا همان یک اکتاو است.
کوک بوزوک یا کارا (Sol, Re, La)
کوک باغلاما (La, Sol, Re)
کوک مستزاد (Fa, Re, La)
کوک میسکت (Fa#, Re, La)
موارد و نوع استفاده

باغلاما و سازهای هم‌خانواده آن رپرتوار گسترده‌ای دارند که مقام‌های رایج در موسیقی ترکی، ارمنی ترکیه، بسیاری از مقام‌های رایج در آذربایجان ایران، ترکیه و شمال عراق را شامل می‌شود. این سازها هم به صورت تک‌نوازی و هم در همراهی با آواز و نیز در کنار سازهای دیگر در ارکسترهای مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند.
مشاهیر

عاشیق ویسل، نشات ارتاش، اردال ارزنجان، از نوازندگان بنام این ساز هستند.
دانقرالو

طبیعت دانقرالو
مکان
| دانقرالو | دانقرالو |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۴۲′۳۸″ شمالی ۴۵°۷′۱۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۷۱۰۵۶°شمالی ۴۵٫۱۲۱۶۷°شرقی﻿ / 37.71056; 45.12167: مختصات: ۳۷°۴۲′۳۸″ شمالی ۴۵°۷′۱۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۷۱۰۵۶°شمالی ۴۵٫۱۲۱۶۷°شرقی﻿ / 37.71056; 45.12167
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: ارومیه
بخش: مرکزی
دهستان: باش‌قلعه
جمعیت: ۱۴۹ نفر (سرشماری ۹۵)
دانقرالو، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ارومیه دراستان آذربایجان غربی.
نام این روستای کهن از واژه سومری "تانگری" یا "دینگری" به معنی خدا (در زبان ترکی "تانری" یا "تاری") و "لی" به عنوان پسوند منسوبیت (مانند تبریزلی ، تهرانلی) بوجود امده است .
جمعیت

این روستا در دهستان باش‌قلعه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۴۹ نفر بوده‌است.
ادریسی (سرده)

| ادریسی | ادریسی |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
دسته:: گیاهان گلدار
رده:: دولپه‌ای‌ها
راسته:: زغال‌اخته‌سانان
سرده:: هیدرانژا
گونه‌ها: گونه‌ها
 در حدود ۶۰۰ رقم:  در حدود ۶۰۰ رقم
گل ادریسی (نام علمی: Hydrangea) از گیاهان گل‌دار است. این گیاه بومی مناطق جنوب و شرق قاره آسیا (به ویژه چین، مناطق هیمالایا، ژاپن، کره و اندونزی) و قاره آمریکا است. بین ۷۰ تا ۷۵ گونه گل ادریسی وجود دارد که بیشتر به صورت بوته یا درختچه‌هایی هستند به طول ۱ تا ۳ متر اما بعضی گونه‌های آن به صورت درختان کوچک و بعضی دیگر، به ویژه در سرزمین‌های حاره، بالا رونده‌های درخت دوستی هستند که تا بلندی ۳۰ متر از درختان بالا می‌روند.
گل بیشتر گونه‌ها سفید رنگ است اما به رنگ‌های آبی، سرخ، صورتی و بنفش هم یافت می‌شوند. رنگ آن بستگی به میزان قلیایی بودن خاک و درصد وجود یون‌های فلزهای گوناگون در آن دارد.
زمان کاشت

گل ادریسی بیشتر در پاییز کشت می‌شود. البته این گیاه کشت بهاره نیز دارد. هرگز سعی نکنید این گیاه را در دمای بالا و به خصوص در فصل تابستان بکارید. در هنگام کاشت ادریسی باید در اوایل صبح یا اواخر بعد از طهر که هوا مناسب و خنک است کاشته شود.
روش کشت

برای کاشت، بذرها را در یک لیوان شیشه‌ای ریخته و در آن را با سرپوش پلاستیکی یا کیسه ببندید، پس از یک هفته، بذرها را به گلدان پر شده از خاک مناسب انتقال دهید و آن را آبیاری کنید. بهتر است خاک گلدان را از بارورکننده‌های غنی از پتاسیم پر کنید. خاک اسیدی و وجود یون آهن باعث تولید گل نزدیک به رنگ‌های آبی و خاک قلیایی و وجود یون آلومینیم، باعث تولید گل به سوی رنگ‌های صورتی است.
روش نگهداری

گیاه برای رشد بهتر باید روزانه به مدت سه ساعت در معرض نور مستقیم خورشید قرار گیرد. در هفته حداقل سه بار گلدان‌ها را آبیاری کنید قبل از آبیاری مجدد، دقت کنید خاک گلدان خشک باشد. PH مناسب برای رشد گیاه ۶ است. گل ادریسی از انواع گیاهان یک ساله است و پس از یک سال گل می‌دهد.
برای محافظت در فصل زمستان، روی بوتهٔ گل را بپوشانید. و به محض عبور از خطر سرمازدگی پوشش آن را بردارید.
استفاده

گل ادریسی بیشتر استفاده تزئینی دارد و خوردن آن مقداری مواد سمّی وارد بدن می‌کند اما برگ یک گونه آن با دقت و به صورت یک نوع چای در ژاپن و کره مصرف می‌شود.
تیگن

Unincorporated area در 23x15px|border |alt=|link= مونتانا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| تیگن Teigen | تیگن Teigen |
| --- | --- |
Unincorporated area: Unincorporated area
ایالت:  مونتانا
شهرستان: Petroleum County
ارتفاع: ۳۱۹۲ فوت (۹۷۳ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۷- (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۶- (MDT)
زیپ‌کد: ۵۹۰۸۴
GNIS feature ID: ۷۷۷۴۴۸
تیگن در غرب شهرستان نفت، مونتانا، ایالات متحده‌است. در امتداد بزرگراه ۲۰۰ در غرب شهر وینت، بخشداری شهرستان نفت نهفته‌است. ارتفاع آن ۳۱۹۲ فوت از سطح دریا (۹۷۳ متر) است. اداره پست تیگن در تاریخ ۲۴ نوامبر سال ۱۹۱۴ افتتاح شد. اگر چه اداره پست در تاریخ ۲۱ دسامبر سال ۱۹۸۳، بسته شد جامعه هنوز دارای یک کد پستی مجزا از۵۹،۰۸۴.
داش بلاغ (قروه)

مکان
| داش بلاغ (قروه) داش بلاغ | داش بلاغ (قروه) داش بلاغ |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۴°۵۹′ شمالی ۴۸°۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۹۸۳°شمالی ۴۸٫۱۵۰°شرقی﻿ / 34.983; 48.150: مختصات: ۳۴°۵۹′ شمالی ۴۸°۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۹۸۳°شمالی ۴۸٫۱۵۰°شرقی﻿ / 34.983; 48.150
استان: کردستان
شهرستان: قروه
بخش: چهاردولی 
دهستان: چهاردولی شرقی
جمعیت: ۳۹ نفر (سرشماری ۹۵)
داش بلاغ (قروه)، روستایی از توابع بخش چهاردولی شهرستان قروه در استان کردستان ایران است.
زبان رسمی این روستا کردی است
جمعیت

این روستا در دهستان چهاردولی شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
حبیب‌الله بوربور

| حبیب‌الله بوربور | حبیب‌الله بوربور |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: حبیب‌الله بوربور حسین‌بیگی
زادهٔ: ۱۳۲۸ (۷۴–۷۵ سال) شهرستان ورامین، ایران
حزب سیاسی: جمعیت گفتمان انقلاب اسلامی (اکنون–۱۴۰۰)جمعیت وفاداران انقلاب اسلامی (اکنون–۱۳۸۲)
خویشاوندان: مجتبی رضاخواه (داماد)
جوایز: نشان خدمت (درجهٔ ۳)
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: ایران
خدمت/شاخه: کمیته انقلاب اسلامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
جنگ‌ها/عملیات‌: دوران تثبیت جمهوری اسلامی شورش ۱۳۵۹–۱۳۵۷ کردها 
 :  
حبیب‌الله بوربور حسین‌بیگی (زادهٔ ۱۳۲۸) سرمایه‌دار و سیاست‌مدار ایرانی است. او  در حال حاضر دبیرکل جمعیت وفاداران انقلاب اسلامی  و رئیس فراکسیون اصولگرایان خانه‌ی احزاب  است. اکبر هاشمی رفسنجانی در مرداد ۱۳۷۶ نشان دولتی «درجه سوم خدمت» به بوربور اعطا کرد.
حبیب الله بور بور، همچنین رئیس مجمع خیرین کشور و عضو شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی است.
زندگی

اطلاعات زیادی از زندگی پیش از انقلاب او در دسترس نیست جز این که او پیش از انقلاب کارمند وزارت آموزش و پرورش بوده است.  او در خاطرات خود ادعا کرده است که پیش از انقلاب عضو گروه مبارز «مسلمان شمس» بوده است اما هیچ اطلاعاتی از این گروه در هیچ جا موجود نیست.  در بهمن ماه ۱۳۵۷ او یکی از جوانانی بود که در کمیته استقبال از امام کار می‌کرد. پس از پیروزی انقلاب به کمیته ‌انقلاب اسلامی و سپس به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست و مدتی فرماندهی پادگان امام علی را که مادر مراکز آموزشی سپاه است بر عهده داشت. او همچنین به مشارکت‌اش در عملیات سرکوب خیزش شهر پاوه در سال‌های آغازین انقلاب اشاره کرده است. او از آن پس سمت‌های مختلفی را در سازمان‌ها، نهادها، و بنیادها از جمله جهاد سازندگی،‌ وزارت کشاورزی، ‌دادسرای انقلاب، سازمان اتکا‌ی ارتش، بنیاد علوی، بنیاد شهید، ‌وزارت کشور ، بانک ملت ، وزارت دادگستری ، و سازمان حفاظت محیط زیست  به عهده گرفته است.
در سال ۱۳۹۹ بوربور با پدر زن میثم خامنه‌ای، محمود لولاچیان، «خیریه‌ی رحمت واسعه» را تاسیس کرد. او از بنیانگذاران «جامعه‌ی خیرین حوزه‌های علمیه خواهران» و رییس هیئت مدیره‌ی آن است. بوربور از موسسان «انجمن مرکزی خیرین مسکن ساز ایران» نیز هست.
بوربور در شرکت‌های مختلف وابسته به بانک ملت سمت‌های مهمی داشته است از جمله: گروه مالی ملت، پی ریز بنیان مرصوص بهساز،‌ ساختمان و خدمات نوساز، و گروه مدیریت توسعه ساختمانی جام ملت.
در جریان انتخابات مجلس سال ۱۳۹۸ که حذف نام برخی چهره‌های محافظه کار مانند حمید رسایی از فهرست نامزدهای اصولگرایان انتقادهایی را در بر داشت مشخص شد داماد بوربور،‌ مجتبی رضاخواه، یکی از افرادی بود که به جای نام‌های شناخته شده در لیست ایران سربلند آمده است.
یون کنودسن

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۰ نوامبر ۱۹۷۴ ‏(۵۰ سال)
زادگاه:  سکیدسمو
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Leirsund
:  باشگاه فوتبال لیلستروم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۳–۱۹۹۹ |  باشگاه فوتبال لیلستروم |  ۶ |  (۰) |
| ۱۹۹۶ |  ← Strømsgodset (قرضی) |  ۷ |  (۰) |
| ۱۹۹۷ |  ← Skjetten (قرضی) |   |   |
| ۱۹۹۸ |  ← Kongsvinger (قرضی) |  ۰'"`UNIQ--ref-۰۰۰۰۰۰۰۱-QINU`"' |  (۰) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۰ |  باشگاه فوتبال میتیولن |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۰–۲۰۱۲ |  Stabæk |  ۲۸۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال فردریکستاد |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال لیلستروم |  ۰ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۳۴۲ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۴ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال نروژ |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۱ |  تیم ملی فوتبال نروژ |  ۲۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
یون کنودسن (انگلیسی: Jon Knudsen؛ زادهٔ ۲۰ نوامبر ۱۹۷۴) بازیکن فوتبال اهل نروژ است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فردریکستاد، باشگاه فوتبال لیلستروم، و باشگاه فوتبال میتیولن اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال نروژ و نروژ بازی کرده‌است.
اوبندون‌کش

مکان
| آبندانکش | آبندانکش |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۳۲′۱۳″شمالی ۵۳°۰۶′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۳۶۹۴۴°شمالی ۵۳٫۱۱۲۵۴۳°شرقی﻿ / 36.536944; 53.112543: مختصات: ۳۶°۳۲′۱۳″شمالی ۵۳°۰۶′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۳۶۹۴۴°شمالی ۵۳٫۱۱۲۵۴۳°شرقی﻿ / 36.536944; 53.112543
استان: مازندران
شهرستان: ساری
بخش: مرکزی
دهستان: میان‌دورود کوچک
جمعیت: ۶۱۷نفر
آبندانکش با نام رسمی آب‌ بندان کش به انگلیسی  ab bandan kash (ترکیبی از دو کلمه ی آبَندان+کَش به معنی روستایی که در کنار آبندان واقع شده است) روستایی که در کنار آبندان تاریخی واقع شده است، در بخش مرکزی شهرستان ساری استان مازندران
است. گمان های تاریخی بر این است که این روستا قبلا مرکز یک شهر (بخاطر وجود آبندان تاریخی) بوده است و دارای قدمت 2000 ساله است، همچنین کوزه ها و آثاری از آن موقع کشف شده است.  این روستا دارای اماکن تاریخی با قدمت 300 سال است.