stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شبکه نوری نافعال
انواع > فرکانس رادیویی over glass

فرکانس رادیویی بیش از شیشه‌ای (RFoG) نوع منفعل نوری شبکه است که حمل و نقل سیگنال‌های RF که قبلاً حمل و نقل بیش از مس (اصولاً بیش از یک فیبر ترکیبی کواکسیال کابل) بیش از PON. در جهت رو به جلو RFoG است که هر یک به تنهایی P2MP سیستم یا نوری روکش برای موجود PON مانند GEPON/EPON. پوشش برای RFoG بر اساس موج مالتی پلکس (WDM) -- منفعل ترکیبی از طول موج در یک رشته از شیشه است. معکوس RF پشتیبانی ارائه شده توسط حمل و نقل بالادست یا بازگشت RF بر روی یک طول موج جداگانه از PON بازگشت موج. جامعه و کابل مخابراتی مهندسین (SCTE) رابط شیوه‌های Subcomittee (IPS) کار گروه ۵ است که در حال حاضر در حال کار بر روی IPS 910 RF بیش از شیشه‌ای. RFoG ارائه می‌دهد سازگاری با موجود RF تکنولوژی مدولاسیون اما ارائه می‌دهد هیچ پهنای باند اضافی برای RF مبتنی بر خدمات است. اگر چه هنوز به اتمام RFoG استاندارد است که در واقع مجموعه‌ای از گزینه‌های استاندارد شده است که سازگار با هر یک از دیگر (نمی‌توان آن‌ها را مخلوط در همان PON). برخی از استانداردهای ممکن است interoperate با دیگر پونز دیگران ممکن نیست. این ارائه می‌دهد یک ابزار برای حمایت از RF فناوری در مکان‌های که در آن تنها الیاف موجود است یا که در آن مس است و مجاز نیست یا امکان‌پذیر است. این فناوری است که هدف نسبت به اپراتورهای تلویزیون کابلی و موجود خود را HFC شبکه.
انواع > WDM-PON

Wavelength Division Multiplexing PON یا WDM-PONهای غیر استاندارد از نوع منفعل نوری شبکه در حال طراحی و توسعه توسط برخی از شرکت‌ها.
چند طول موج از یک WDM-PON استفاده می‌شود برای جدا کردن شبکه‌های نوری واحد (تعهد) به چندین مجازی پونز شرکت-موجود در همان زیرساخت‌های فیزیکی است. معادل طول موج استفاده می‌شود در مجموع از طریق تسهیم آماری برای ارائه کارآمد با طول موج استفاده و کاهش تأخیر و با تجربه و با تعهد است.
هیچ استاندارد مشترک برای WDM-PON و نه هیچ اتفاق آرا توافق بر تعریف از این اصطلاح است. توسط برخی از تعاریف WDM-PON یک طول موج اختصاصی برای هر ONU. دیگر لیبرال تر تعاریف نشان می‌دهد که استفاده از بیش از یک طول موج در هر یک جهت و در یک PON است WDM-PON. آن را دشوار است به نقطه را به سازمان ملل متحد مغرضانه لیست WDM-PON فروشندگان هنگامی که وجود دارد هیچ اتفاق آرا تعریف.
پونز ارائه پهنای باند بالاتر از مسی سنتی مبتنی بر دسترسی به شبکه. WDM-PON بهتر حفظ حریم خصوصی و مقیاس پذیری بهتر چون هر ONU تنها دریافت خود را طول موج است.
مزایا: مک لایه ساده چون P2P ارتباط بین OLT و تعهد هستند متوجه شدم در طول موج دامنه بنابراین هیچ P2MP کنترل دسترسی رسانه‌ها مورد نیاز است. در WDM-PON هر طول موج می‌تواند اجرا در سرعت‌های مختلف و پروتکل وجود دارد که آسان پرداخت as-شما-رشد و ارتقاء است.
چالش‌ها: هزینه‌های بالای اولیه تنظیم کردن هزینه‌های WDM قطعات. کنترل دما یکی دیگر از چالش به دلیل چگونه طول موج تمایل به رانش با دماهای محیطی است.
انواع > TWDM-PON

زمان و طول موج-بخش تسهیم منفعل نوری شبکه (TWDM-PON) یک راه حل اولیه برای نسل بعدی منفعل نوری شبکه مرحله 2 (NG-PON2) با خدمات کامل دسترسی به شبکه (FSAN) در مارس 2012. TWDM-PON بیفتد با تجاری مستقر Gigabit PON (G-PON) و ۱۰ گیگابایت PON (XG-PON) سیستم.
انواع > Long-Reach Optical Access Networks

مفهوم بلند در رسیدن به نوری دسترسی به شبکه (LROAN) است که به جای نوری/برق/نوری تبدیل است که می‌گیرد در ارز محلی با مستمر مسیر نوری که گسترش از مشتری به هسته شبکه. کار توسط دیوی و پین در BT نشان داد که هزینه قابل توجهی صرفه جویی می‌تواند ساخته شده با کاهش تجهیزات الکترونیکی و املاک مورد نیاز در ارز محلی یا سیم مرکز. یک اثبات مفهوم اینباره نشان داد که ممکن بود به خدمت ۱۰۲۴ کاربران در 10Gbit/s با 100 متر برسد.
این تکنولوژی است که گاهی نامیده شده است طولانی رسیدن به PON بسیاری استدلال می‌کنند که مدت PON است و دیگر قابل استفاده به عنوان در اکثر موارد تنها توزیع منفعل باقی می‌ماند.
فناوری‌های فعال

با توجه به توپولوژی PON انتقال حالت برای پایین دست (که از OLT به ONU) و بالادست (که از ONU به OLT) متفاوت هستند. برای پایین دست انتقال این OLT پخش سیگنال‌های نوری به تمام تعهد در حالت پیوسته (سانتی‌متر) است که در پایین دست کانال همواره نوری سیگنال داده. اما در بالادست کانال تعهد نمی‌تواند انتقال داده نوری سیگنال در سانتی‌متر است. استفاده از سانتی‌متر را در تمام سیگنال‌های منتقل شده از تعهد همگرا (با میرایی) به یکی از فیبر با قدرت شکاف (خدمت به عنوان قدرت متصل) و با هم تداخل دارند. برای حل این مشکل حالت پشت سر هم (BM) انتقال است که به تصویب رسید برای بالادست کانال. با توجه به ONU تنها انتقال بسته‌های نوری هنگامی که آن را به خود اختصاص داده است یک شکاف زمان و نیاز به انتقال و تعهد به اشتراک گذاری بالادست کانال در زمان division multiplexing (TDM) حالت. مراحل BM نوری بسته‌های دریافت شده توسط OLT متفاوت بسته به بسته پس از تعهد نیست، هماهنگ برای انتقال بسته‌های نوری در همان فاز و فاصله بین OLT و با توجه ONU تصادفی هستند. پس فاصله بین OLT و تعهد نیست، نوری بسته‌های دریافت شده توسط OLTهای مختلف ممکن است دامنه. به منظور جبران فاز تنوع و دامنه تنوع در یک زمان کوتاه (مثلاً در 40 ns برای GPON) در حالت پشت‌سرهم ساعت و بازیابی اطلاعات (BM-CDR) و حالت پشت سر هم آمپلیفایر (برای مثال پشت سر هم حالت TIA) نیاز به کار بود. به‌علاوه BM انتقال به حالت فرستنده به کار در حالت پشت سر هم. چنین حالت پشت سر هم فرستنده است که قادر به روشن و خاموش کردن در زمان کوتاه است. فوق سه نوع circuitries در PON کاملاً متفاوت از همتایان خود در نقطه-به-نقطه پیوسته mode optical communication link.
فیبر به محل

فیبر نوری شبکه استفاده دی‌الکتریکی طراحی قطعات به تقسیم سیگنال. به جای سیگنال توزیع شده است با استفاده از پرتو ابزار. هر شکاف به‌طور معمول تجزیه سیگنال از یک فیبر تک به ۱۶ و ۳۲ تا ۲۵۶ الیاف بسته به تولیدکننده و چندین ابزار را می‌توان جمع‌آوری شده در یک دولت واحد.
یک پرتو شکاف قادر به ارائه هر گونه تغییر یا بافر قابلیت‌ها و استفاده نمی‌کند هر منبع قدرت؛ در نتیجه اتصال نامیده می‌شود یک نقطه به چند نقطه با لینک. برای چنین یک اتصال نوری شبکه پایانه‌های مشتری پایان باید انجام برخی از توابع خاص که نمی‌خواهد در غیر این صورت نیاز خواهد بود. برای مثال با توجه به عدم تعویض هر سیگنال خروج از دفتر مرکزی باید پخش به تمام کاربران خدمت که شکاف (از جمله به کسانی که برای آن‌ها سیگنال در نظر گرفته شده است). از این رو به شبکه‌های نوری ترمینال برای فیلتر کردن هر سیگنال در نظر گرفته شده برای مشتریان دیگر. علاوه بر این پس از اسپلیتر هیچ بافر هر فردی نوری شبکه ترمینال باید هماهنگ در یک تسهیم طرح برای جلوگیری از سیگنال‌های فرستاده شده توسط مشتریان از برخورد با هر یک از دیگر. دو نوع تسهیم ممکن است برای دستیابی به این: موج-مالتی پلکس و time-division multiplexing. با طول موج-مالتی پلکس هر مشتری انتقال خود سیگنال با استفاده از یک طول موج منحصر به فرد است. با time-division multiplexing (TDM) با مشتریان "به نوبت" انتقال اطلاعات است. تجهیزات TDM شده است در بازار، طولانی‌ترین؛ زیرا هیچ تعریف واحد از "WDM-PON" تجهیزات مختلف فروشندگان ادعا می‌کنند را منتشر کرده‌اند 'اولین' WDM-PON تجهیزات، اما اجماع وجود ندارد که در آن محصول بود 'اولین' WDM-PON محصول به بازار است.
منفعل نوری شبکه باید هر دو مزایا و معایب بیش فعال شبکه. آن‌ها برای جلوگیری از پیچیدگی‌های درگیر در نگه داشتن تجهیزات الکترونیکی عامل خارج از منزل. آن‌ها همچنین اجازه می‌دهد تا به صورت آنالوگ پخش برنامه‌های است که می‌تواند ساده تحویل تلویزیون آنالوگ. اما از آنجا که هر یک سیگنال باید تحت فشار قرار دادند به هر کس خدمت شکاف (به جای فقط یک تعویض دستگاه) دفتر مرکزی باید مجهز به یک قوی به خصوص قطعه از انتقال تجهیزات به نام خط نوری ترمینال (OLT). علاوه بر این از آنجا که هر مشتری نوری شبکه ترمینال باید انتقال تمام راه را به دفتر مرکزی (به جای فقط به نزدیکترین تعویض دستگاه) رسیدن به توسعه دهندهٔ مورد نیاز خواهد بود برای رسیدن به فاصله از دفتر مرکزی که ممکن است با خارج کارخانه فعال بر اساس شبکه‌های نوری.
نوری شبکه‌های توزیع نیز می‌توانند در یک نقطه-به-نقطه "homerun" توپولوژی که در آن نفاق و/یا فعال شبکه در حال تمام واقع در دفتر مرکزی کاربران اجازه می‌دهد به وصله به هر کدام از شبکه مورد نیاز است از نوری توزیع قاب.
اجزای نوری نافعال

رانندگان پشت مدرن منفعل نوری شبکه و قابلیت اطمینان بالا و هزینه پایین و منفعل قابلیت.
تک حالت منفعل قطعات نوری شامل انشعاب دستگاه‌های مانند موج-Division Multiplexer/Demultiplexers (WDMs), مقره‌های مروج و فیلتر. این قطعات در حال استفاده در interoffice حلقه فیدر فیبر در حلقه (FITL), هیبریدی فیبر-کابل کواکسیال (HFC), سلسله همگاه رقمی (SONET) و دیجیتال همزمان سلسله مراتب (SDH) سیستم؛ و دیگر شبکه‌های مخابراتی به‌کارگیری نوری سیستم‌های مخابرات است که استفاده از تقویت‌کننده فیبر نوری (OFAs) و مالتی پلکس کردن بر پایه تفکیک طول موج (DWDM) سیستم. پیشنهاد الزامات مورد نیاز برای این قطعات منتشر شده در سال ۲۰۱۰ توسط Telcordia فناوری.
این طیف گسترده‌ای از منفعل نوری اجزای برنامه شامل چند انتقال و توزیع، نوری، شیپور خاموشی برای نظارت بر پمپ combiners برای الیاف تقویت‌کننده نرخ بیت محدود کننده‌های نوری متصل، مسیر، تنوع قطبش تنوع تداخل‌ها و conherent ارتباطات است.
WDMs هستند قطعات نوری است که در آن قدرت تقسیم یا ترکیب بر اساس طول موج ترکیب سیگنال‌های نوری است. مالتی پلکس کردن بر پایه تفکیک طول موج (DWDMs) هستند قطعات نوری که تقسیم قدرت بیش از حداقل چهار طول موج است. طول موج حساس روابط منفعل هستند قطعات نوری است که در آن قدرت تقسیم یا ترکیب شده به‌طور مستقل از طول موج ترکیب سیگنال‌های نوری است. داده شده جزء ممکن است ترکیب و تقسیم سیگنال‌های نوری را به‌طور همزمان در دو طرفه (duplex) انتقال بیش از یک فیبر تک. منفعل نوری اجزای فرمت داده‌ها شفاف، ترکیب و تقسیم قدرت نوری در برخی از پیش تعیین شده (نسبت جفت نسبت) صرف نظر از محتوای اطلاعات از سیگنال‌های. WDMs می‌تواند از فکر به عنوان موج نفاق و combiners. طول موج حساس روابط می‌تواند از فکر به عنوان قدرت نفاق و combiners.
یک نوری جداکننده دو پورت جزء غیرفعال است که اجازه می‌دهد تا نور (در محدوده طول موج) به تصویب از طریق کم میرایی در یک جهت و در حالی که جداسازی (ارائه میرایی) نور تبلیغ در جهت معکوس. مقره استفاده می‌شود که هر دو انتگرال و در خط اجزای لیزر دیود ماژول‌ها و تقویت کننده‌های نوری و کاهش سر و صدای ناشی از چند مسیر انعکاس در بالا و میزان ارسال بیت و آنالوگ سیستم‌های انتقال.
یک نوری سیرکولاتور در یک روش مشابه عمل به یک جداکننده نوری است با این تفاوت که معکوس تبلیغ lightwave است که به کارگردانی یک سوم پورت خروجی به جای اینکه از دست داد. نوری سیرکولاتور می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد برای انتقال دو طرفه به عنوان یک نوع از انشعاب جزء است که توزیع (و ایزوله) قدرت نوری در میان الیاف بر اساس جهت lightwave انتشار است.
یک فیبر نوری فیلتر است یک جزء با دو یا بیشتر از دو پورت فراهم می‌کند که طول موج حساس از دست دادن انزوا و/یا از دست دادن بازگشت. فیبر نوری فیلتر هستند و در خط طول موج انتخابی قطعات است که اجازه می‌دهد تا یک محدوده خاص از طول موج‌ها را از خود عبور (یا منعکس کننده) با کم میرایی برای طبقه‌بندی انواع فیلتر).
لایه رای‌گیری تطبیقی با زمان چرخه
پهنای باند تضمین شده رای‌گیری
قلعه

برای دیگر کاربردها، قلعه (ابهام‌زدایی) را ببینید.
«دژ» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، دژ (ابهام‌زدایی) را ببینید.
ارگ راین با معماری ساسانی مربوط به شاهنشاهی ساسانی؛ کرمان ایران
درگاه قلعه آگرا در هندوستان
قلعه دیائویو، هه چوان، استان چونگ چینگ، چین
دِژ یا قَلعه یا کَلات یک سازه مستحکم است که از دیرباز در ایران، هند و چین و در سده‌های میانی توسط نجیب‌زادگان در اروپا احداث می‌شد. قلعه با کاخ که دارای استحکامات نیست و شهرک مستحکم که گونه‌ای از دفاع عمومی بوده، با وجود شباهت‌های بسیار، تفاوت دارد. در طول زمان کاربرد این واژه دستخوش تغییرات فراوان بوده و به بناهای مختلفی اشاره می‌نموده‌است. در طول سده‌های مختلف، با وجود اشتراکات، قلعه‌ها اشکال و ویژگی‌های مختلفی داشته‌اند.
قلعه در اروپا در سده‌های نهم و دهم میلادی، پس از سقوط امپراتوری کارولنژی و در نتیجه تقسیم قلمرو میان مالکان شخصی و شاهزاده‌ها پدیدار گشت. این نجیب‌زادگان قلعه‌ها را برای سلطه بر پیرامون خود ساختند و آن‌ها را دارای ساختارهای آفندی و پدافندی کردند؛ چنین سازه‌هایی پایگاهی بودند که نجیب‌زادگان می‌توانستند به کمک آن‌ها همزمان به تهاجم و دفاع بپردازند. اگرچه خاستگاه قلعه‌ها بیشتر نظامی ارزیابی می‌شود اما به عنوان مرکز فرماندهی و نشانه قدرت نیز به کار می‌رفتند. قلعه‌های شهری برای کنترل مردم بومی و راه‌های مهم به کار می‌رفتند؛ قلعه‌های روستایی نیز اغلب در کنار مراکزی همانند آسیاب‌ها و زمین‌های حاصل‌خیز ساخته می‌شدند که برای زندگی به آنها نیاز بود.
بسیاری از قلعه‌ها در اصل از گل و چوب ساخته شده بودند اما بعدها با سنگ تقویت شدند. قلعه‌های آغازین بیشتر از مزایای دفاعی طبیعی مانند کوهستان و رودخانه و سازه‌هایی مانند برج‌ها بهره می‌بردند و بر روی یک برجک دفاعی میانی استوار بودند. اواخر سده دوازدهم میلادی و اوایل سده سیزدهم میلادی پدافند قلعه‌ها به پیشرفت‌های علمی دست یافت. این پیشرفت‌ها با شگرد پرتاب گلوله توپ از دو سو مایه گسترش برج‌ها شد. بسیاری از قلعه‌های نوین چند ضلعی و بر پایه دفاع متمرکز بودند. چندین مرحله از دفاع که به همراه یکدیگر می‌توانستند همزمان عمل کرده تا قدرت قلعه را به بالاترین حد برسانند. این تغییرات دفاعی به ترکیب پیشرفت فناوری قلعه‌ها به دنبال کسب تجارب در جنگ‌های صلیبی از جمله استحکامات متمرکز و الهام‌گیری از پدافندهای پیشین مانند پایگاه‌های دفاعی رومی نسبت داده می‌شود. تمامی عناصر معماری قلعه‌ها نظامی نیستند. مواردی مانند خندق‌ها از هدف اصلی خود یعنی دفاع به نمادی از قدرت تبدیل شدند.
اگرچه اروپایی‌ها در سده چهاردهم میلادی به باروت دست یافتند اما چنین دستاوردی تا سده پانزدهم، هنگامی که توپ‌ها به قدری توانمند شدند که بر دیوارهای سنگی فائق آیند، چندان بر قلعه‌ها تأثیرگذار نبود. با این که در سده شانزدهم ساخت قلعه‌ها ادامه یافت، فناوری‌های نوین ساخت توپ آن‌ها را به محلی نامناسب برای زندگی تبدیل کرد. بدین ترتیب قلعه‌های مسکونی رها شده و با قلعه‌های توپخانه‌ای که هیچ نقشی در حکومت مدنی نداشتند، جایگزین گشتند. پس از سده هجدهم میلادی، با ساخته شدن قلعه‌های ساختگی، به عنوان بخشی از احیای رمانتیسم معماری سده‌های میانه اروپا، رویکرد به قلعه با وجود این که دیگر اهداف نظامی نداشت، دوباره افزایش یافت.
تعریف > واژه‌شناسی

دژ یک واژه فارسی و قلعه وام‌واژه عربی. قلعه با دژ متفاوت است؛ زیرا دژ یک سنگر نظامی مستحکم و قلعه محل زندگی و سکونت. دربارهٔ گستره معنایی واژه قلعه هماهنگی وجود ندارد اما آن را جایگاهی دارای برج و بارو برای یک پادشاه، فرماندار، مالک یا نجیب‌زاده به‌شمار می‌آورند. قلعه از کاخ که برج و بارو ندارد، سنگر که جایگاه نجیب‌زادگان نیست و مکان مستحکم که یک پایگاه دفاعی عمومیست، متفاوت می‌باشد. با این وجود میان این انواع همانندی‌های فراوانی وجود دارد. در گذر زمان کاربری این واژه گسترش یافته و ساختمان‌های گوناگونی به این عنوان خوانده شده‌اند. در طول بیش از ۹۰۰ سالی که قلعه‌ها ساخته شده‌اند، این سازه‌ها اشکال و ویژگی‌های گوناگونی به خود گرفته‌اند.[نیازمند منبع]
واژه قلعه از پارسی میانه وارد عربی و ترکی شده‌است و از اکدی (kalakku) وارد پارسی میانه گشته‌است.
قلعه معرب واژه‌ای پارسی به صورت‌های کَلا، کَلات و کلاک است که همانند بسیاری از واژگان هنگام تعریب کاف به قاف تغییر کرده و از فارسی وارد عربی شده‌است. در زبان فارسی، در قدیم بیشتر واژه دز و دیز در این معنی رواج داشته و این در بسیاری از نام‌های جغرافیایی هم دیده می‌شود چنان‌که دزفول (دزپل) به معنای پل قلعه است و دیزج که نام بسیاری از روستاهای ایران است معرب دزگ و دیزگ به معنای قلعه کوچک است. دِزدار (دژدار) فارسی به معنای محافظ قلعه نیز در زبان ترکی عثمانی به عاریت گرفته شده و در مناطق تحت چیرگی عثمانی ازجمله در بوسنی استفاده می‌شود. گاهی این واژه برای تمام انواع استحکامات به کار می‌رود، و در نتیجه در معنی غلط استعمال می‌گردد. یک نمونه از آن قلعه میدن می‌باشد که بر خلاف نامش یکی از استحکامات تپه‌ای در عصر آهن است که ریشه و هدف بسیار متفاوتی دارد.
اگرچه واژه دژ به واژه‌ای عمومی برای یک خانه مانور تبدیل نشده‌است، بسیار از این خانه‌ها در نام خود واژه «دژ» را یدک می‌کشند، درحالی که از ویژگی‌های معماری قلعه، عده معدودی را دارا می‌باشند، معمولاً علت اینست که صاحبان آن‌ها علاقه‌مند بودند که با گذشته ارتباط برقرار کنند و احساس می‌کردند که واژه «دژ» تجلی‌گاه قدرت آن‌ها می‌باشد. مطابق مطالعات، همان‌طور که در بالا گفته شد، قلعه به عنوان مفهومی منسجم پذیرفته شده‌است، ریشه آن به اروپا بازمی‌گردد و بعدها صلیبیون آن را به بخش‌هایی از خاورمیانه گسترش داده‌اند.
در مکان‌های مختلف جهان، ساختمان‌های مشابهی دارای ویژگی‌های استحکامی و سایر مشخصات توصیفی مربوط به مفهوم قلعه می‌باشند، اگرچه آن‌ها در دوران و شرایطی متفاوت ایجاد شده و تحولات و تأثیرات مختلفی را تجربه کرده‌اند. برای مثال استفان ترنبول تاریخ‌دان، شیرو در ژاپن را به عنوان یک دژ قلمداد می‌کند، که شامل «یک تاریخ توسعه کاملاً متفاوت می‌باشد، که به روشی کاملاً متفاوت ساخته و برای مقاومت در برابر حمله‌هایی با طبیعت کاملاً متمایز طراحی شده‌است.» درحالی که قلعه‌های اروپایی ساخته شده از اواخر سده ۱۲ام و اوایل سده ۱۳ام به بعد، در اصل سنگی بودند، شیرو تا سده ۱۶ام عمدتاً از چوب ساخته می‌شود.
تعریف > ویژگی‌های متمایز کننده

فرانک‌ها در نخستین جنگ صلیبی (۱۰۹۶–۱۰۹۹)، تمامی دژها و شهرک‌ها و روستاهای دارای دیوار را که با آن روبه‌رو می‌شدند، به‌شکل یکسانی «قلعه» خطاب می‌کردند. با این حال، امروزه در ساده‌ترین شکل تعریف که توسط پژوهشگران مورد پذیرش قرار گرفته‌است، قلعه «یک عمارت شخصی مستحکم» می‌باشد. این بنا با استحکامات قدیمی‌تر مانند بورهای آنگلوساکسون و شهرهای دارای دیوار مانند قسطنطنیه و انطاکیه، متفاوت است. قلعه‌ها صورتی از دفاع جمعی نبودند بلکه توسط حاکمان فئودال ساخته شده و در سلطه آن‌ها بودند. در رویکرد متاخر نوین اصرار بر لزوم قرار داشتن بنا در محیطی فئودالی جهت شمول آن در تعریف قلعه نیز پدید آمده‌است.
قلعه‌ها برآورده کننده طیفی از اهداف بودند که مهم‌ترین آن‌ها شامل مسائل نظامی، حکومتی و اجرایی می‌شدند. علاوه بر کاربرد دفاعی، قلعه‌ها می‌توانستند ابزاری تهاجمی به عنوان پایگاه عملیات درون اراضی دشمن باشند. مهاجمان نورمن در انگلستان از قلعه‌ها برای اهداف دفاعی و پاکسازی ساکنین محلی استفاده کردند. ویلیام یکم هنگام پیشروی در اراضی انگلستان، جهت امنیت‌بخشی به مواضع کلیدی، استحکاماتی بنا نمود. او میان سال‌های ۱۰۶۶ و ۱۰۸۷ میلادی، ۳۶ قلعه همانند قلعه وارویک، جهت مقابله با شورشی‌ها احداث کرد.
با نزدیک شدن به اواخر قرون وسطی، با ظهور توپ‌های نیرومند و استحکامات توپ‌خانه‌ای دائمی، دژها اهمیت نظامی خود را از دست دادند. قلعه‌ها از آن پس تنها به عنوان اقامت‌گاه و مظاهر قدرت کاربرد داشتند. یک قلعه علاوه بر اینکه می‌توانست به عنوان یک سنگر یا زندان عمل کند، مکانی برای سرگرمی یک شوالیه یا لرد و همراهانش بود. با گذر زمان، با بدل شدن ظاهر و اندازه قلعه به مظهری از اعتبار و قدرت ساکنانش، زیبایی‌شناسی طراحی قلعه‌ها اهمیت فراوانی یافت. اگرچه در دوره‌های بعدی قلعه‌ها هنوز در مقابل سطوح پایین تهاجم مقاوم بودند، در نهایت جای خود را به عنوان اقامت‌گاه‌های سطح بالا، به خانه‌های ویلایی مجلل دادند.
ویژگی‌های رایج > تپه

تپه قلعه عارضه‌ای خاکی با فرازی مسطح بود. این تپه اگرچه گاهی بخشی‌هایی از عوارض طبیعی از پیش موجود را نیز دربر می‌گرفت، اغلب مصنوعی بود؛ از این رو ایجاد آن با توجه به محدودیت‌های فناورانه، مستلزم به‌کارگیری مقدار زیادی نیروی کار و قوه جسمی بود. تپه اندازه‌های متفاوتی داشت اما معمولاً بسیار بزرگ بود و ارتفاع آن به ۱۰ متر یا بیشتر هم می‌رسید. تپه اغلب به همراه حصار یک قلعه تپه‌وحیاط را شکل می‌داد. با این حال در برخی موارد تپه به تنهایی به کار برده می‌شد. با حفاری زمین دور تپه یک شیار در اطراف آن ایجاد می‌شد که خندق نامیده می‌شود. معمولاً در منتهی‌الیه تپه پلی معلق قرار داشت که دو طرف خندق را به هم وصل می‌کرد. بر فراز تپه اغلب یک سازه مستحکم مانند یک برجک دفاعی قرار می‌گرفت و قسمت مسطح ممکن بود به شکل اختصاصی به وسیله پرچین احاطه شود. گاهی تپه بر روی یک قلعه قدیمی دیگر قرار می‌گرفت که موجب می‌شد اتاق‌های سازه قبلی به عنوان انبار و زندان در زیر برجک دفاعی نو به کار برده شود.
ویژگی‌های رایج > محوطه و برون‌بارو

محوطه یا حیاط یک محیط محصور مستحکم بود. محوطه یکی از ویژگی‌های رایج قلعه‌ها به حساب می‌آمد و اکثر آن‌ها حداقل یک محوطه داشتند. درحالیکه برجک دفاعی در بالای تپه اقامتگاه مالک قلعه و آخرین سنگر دفاعی به حساب می‌آمد، محوطه سکونتگاه سایر ساکنان قلعه بود و از آن‌ها حفاظت می‌کرد. سربازخانه، اصطبل، کارگاه و انبارها اغلب در این محوطه قرار داشتند. آب از طریق چاه یا آب‌انبار فراهم می‌شد. با گذر زمان، تمرکز از برجک دفاعی به محوطه انتقال یافت. این مسئله موجب ایجاد یک محوطه دیگر شد که ساختمان‌های مجلل همچون اقامتگاه‌های حاکم و کلیسا را از ساختمان‌های دیگر مانند کارگاه‌ها و سربازخانه‌ها جدا می‌کرد.
محوطه‌ها با وجود این که عموماً مربوط به قلعه‌های نوع تپه‌وحیاط بودند، می‌توانستند صورتی از سازه‌های دفاعی مستقل به حساب بیایند. برون‌بارو محوطه اصلی دفاعی قلعه بود. یک قلعه می‌توانست چندین محوطه اما تنها یک برون‌بارو داشته باشد. قلعه‌های بدون برجک دفاعی که بر دفاع بیرونی خود جهت محافظت متکی بودند، گاهی «قلعه‌های برون‌بارو» نامیده می‌شوند. این نوع از قلعه‌ها نخستین شکل قلعه‌ها بودند که به پیش از ابداع برجک دفاعی در سده دهم، بازمی‌گردند.
از اواخر سده دوازدهم شوالیه‌ها از خانه‌های کوچکی که در محوطه قبلاً در آن می‌زیستند، خارج شدند و در خانه‌های مستحکم واقع در حومه شهرها زندگی کردند.
ویژگی‌های رایج > برجک دفاعی

برجک دفاعی برجی عظیم و قبل از رواج دفاع متمرکز، مستحکم‌ترین نقطه قلعه بود.< در قلعه‌های تپه‌وحصار، برجک دفاعی در بالای تپه قرار داشت. اگرچه برجک دفاعی اغلب مستحکم‌ترین بخش قلعه و آخرین پناهگاه در زمان سقوط دفاع خارجی بود، در زمان حمله خالی نمی‌ماند بلکه به عنوان اقامت‌گاه مالک قلعه یا مهمانان و نمایندگان او استفاده می‌شد. برجک دفاعی در ابتدا تنها در انگلستان رایج بود. هنگامی که پس از پیروزی نورمن‌ها در سال ۱۰۶۶ میلادی، فاتحان برای مدتی طولانی در شرایط مدام آماده‌باش به سر می‌بردند. در جاهای دیگر همسر حاکم یک اقامت‌گاه جدا در نزدیکی برجک دفاعی داشت و برجک دفاعی پادگان و مرکز فرماندهی نظامی بود. این دو ساختمان به تدریج در یکدیگر ادغام شدند. فضای داخلی بزرگی که در بسیاری از برجک‌های دفاعی به چشم می‌خورد، می‌تواند گمراه‌کننده باشد؛ این فضا همانند ساختمان‌های اداری مدرن، به چندین اتاق تقسیم می‌شدند.
ویژگی‌های رایج > اتاق دروازه

ورودی قلعه اغلب ضعیف‌ترین بخش از نظر دفاعی بود. برای غلبه بر این نقطه ضعف، اتاق دروازه ابداع شد تا افراد داخل قلعه بر جریان و رفت‌وآمد تسلط داشته باشند. در قلعه‌های گلی و چوبی، اتاق دروازه نخستین بخشی بود که با سنگ بازسازی می‌شد. جلوی دروازه یک نقطه کور به حساب می‌آمد. به منظور مقابله با این نقطه کور، در هر دو سوی دروازه، برج‌هایی به شیوه‌ای مشابه رومیان طراحی شد. اتاق دروازه شامل مجموعه‌ای از موانع تدافعی بود تا یک حمله مستقیم را دشوارتر کند. معمولاً در قلعه‌ها یک یا چند دروازه بالارو و چند پیکان‌درز وجود داشت که به سربازان اجازه می‌داد با دشمنان مقابله کنند. گذرگاه درون اتاق دروازه طولانی ساخته می‌شد تا زمان عبور مهاجمین و تحت حمله قرارگرفتن آن‌ها در مکانی محدود را بدون امکان پاسخگویی، افزایش دهد.
شایعه‌ای معروف است که سوراخ‌های مرگ که در سقف مسیر دروازه قرار داشتند، برای ریختن روغن جوشان یا سرب ذوب‌شده بر سر مهاجمان به کار می‌رفتند؛ درحالیکه هزینه روغن و سرب و فاصله اتاق دروازه از کوره‌های آتش‌نشان می‌دهند که این موضوع عملی نبود. به احتمال زیاد از این سوراخ‌ها برای پرتاب اشیا به طرب مهاجمان و خاموش کردن آتش آن‌ها با ریختن آب، ایجاد شده بودند. تدارکات طبقه بالایی اتاق دروازه برای اقامت ایجاد شده بودند، لذا دروازه هرگز بی دفاع نمی‌ماند.
در طول سده‌های سیزدهم و چهاردهم، برج‌وبارو شامل حصار، خندق و یک برج در مقابل اتاق نگهبان دروازه، توسعه یافت لایه حفاظتی دیگری ایجاد شده باشد. هدف این مانع تنها ایجاد خط دفاعی دیگر نبود، بلکه مسیر حمله را نیز به مهاجمان تحمیل می‌نمود.
ویژگی‌های رایج > خندق

خندق گودالی بزرگ به صورت خشک یا پر از آب بود که قلعه را احاطه یا بخش‌های مختلف آن را از یکدیگر جدا نمی‌نمود. هدف آن غالباً دفاعی و جلوگیری از رسیدن تجهیزاتی مانند برج محاصره به دیوار بیرونی و سخت‌تر کردن حفر تونل بود. خندق‌های دارای آبی در مناطق پست قرار داشتند و اغلب در آن‌ها از تخته‌پل استفاده می‌شد. این پل‌ها اغلب با پل‌های سنگی جایگزین می‌شدند. پدافند آبی مانند خندق‌ها و دریاچه‌های طبیعی مسیر دشمنان به سمت قلعه را تعیین می‌کردند.
ویژگی‌های رایج > دیوار حایل

دیوارهای حایل دیوارهایی دفاعی هستند که حیاط بیرونی را محصور می‌کنند. آن‌ها باید به قدری بلند باشند که نتوان به راحتی با استفاده از نردبان از آن‌ها بالا رفت، و به اندازه‌ای ضخیم باشند که در مقابل بمباران سلاح‌های محاصره که از سده ۱۵ام به بعد شامل باروت توپخانه می‌شدند، مقاوم باشند. یک دیوار معمولی سه متر پهنا و ۱۲ متر ارتفاع داشت، اگرچه این مقدار می‌تواند با توجه به اندازه قلعه متفاوت باشد. گاهی برای ممانعت از از زیر خراب کردن دیوارهای حایل، دامنه‌ای سنگی در پایه آن‌ها ساخته می‌شد. راه‌روهای بالای دیوارهای حایل به نیروهای تدافعی اجازه می‌داد که مهمات را بر سر دشمنان فرو ریزند، و کنگره‌ها امنیت را افزایش می‌دادند. برج‌های نوک تیز بر فراز دیوارهای حایل امکان شلیک در طول دیوار را فراهم می‌ساختند. تا سده ۱۳ام استفاده از درزپیکان‌ها در اروپا رواج پیدا نکرد، زیرا این ترس وجود داشت که آن‌ها استحکام دیوار را کاهش می‌دهند.
ویژگی‌های رایج > لانه‌موری

لانه‌موری اصطلاحی برای نوعی از ساختارهای دفاعی زیرزمینی است، این ساختارها اکنون با یکی از اصطلاحات کمتر شناخته شده «غار / پناهگاه / قلعه / چاله / شهر زیرزمینی» یا اصطلاحات مشابه دیگر شناخته شده‌اند. این سازه‌ها که در بسیاری از مناطق ایران و ترکیه دیده شده‌است، راهروهای پیچ در پیچ و راهروهایی با چندین طبقه و هزارتوی است که به تقلید از لانه مورچه ساخته شده‌است. طرح این لانه‌ها چنان پیچیده، تودرتو و تاریک بوده که اگر دشمن یا شخص غریبه یا ناآشنایی وارد آن می‌شد، در راهروهای تاریک گم می‌شد و سرانجام توسط بومیان یا تشنگی و گرسنگی و کمبود هوا کشته می‌شد. نمونه‌های شاخصی از این لانه‌موری‌ها در نیاسر و نوش‌آباد، مورچه‌خورت اصفهان، قلعه آتشگاه و بُناب در آذربایجان غربی شناسایی شده‌اند.