stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کوهی دوی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Kohei Doi
زادروز:  ۲۴ دسامبر ۱۹۸۸ ‏(۳۵ سال)
زادگاه:  کوبه
قد:  ۱٫۸۲ متر (۵ فوت ۱۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Iwate Grulla Morioka
شمارهٔ پیراهن:  ۱
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۱–۲۰۰۶:  باشگاه فوتبال ویسل کوبه Youth
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال ویسل کوبه |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۹ |  ← Mito Hollyhock (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  FC Imabari |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۲– |  Iwate Grulla Morioka |  ۷۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۵ |  ← Kyoto Sanga (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ فوریه ۲۰۱۷. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ فوریه ۲۰۱۷. 
کوهی دوی (انگلیسی: Kohei Doi؛ زادهٔ ۲۴ دسامبر ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویسل کوبه اشاره کرد.
میناموتو نو تاکاآکیرا

میناموتو نو تاکاآکیرا (به ژاپنی: 源 高明 みなもと の たかあきら)، تولد ۹۱۴ میلادی، مرگ ۹۸۳ میلادی، در دوره هی‌آن، از اشراف درباری (کوگه) پسر امپراتور دایگو سادایجین (وزیر چپ) بود. او علاوه بر موقعیت اشرافی خود به عنوان نسل اول خاندان گنجی، در مطالعات بسیار عالی و به آداب دربار مسلط بود و در دربار امپراتوری بسیار مورد احترام بود زیرا از حمایت فوجیوارا نو موروسوکه قدرتمند و دخترش چوگو فوجیوارا نو آنشی برخوردار بود. پس از مرگ موروسوکه و دخترش، او مورد نفرت خاندان فوجیوارا قرار گرفت، در جریان حادثه آننا از قدرت کنار رفت و از سیاست بازنشسته شد. او یک عمارت باشکوه در اوکیو شیجو کیوتو ساخت و به نیشی‌نومییا سادایجین معروف بود. او پدر میناموتو نو میشی، همسر دوم فوجیوارا نو میچیناگا است.
از او همچنین به عنوان یکی از افرادی که الگو و مدل هیکارو گنجی در داستان گنجی است، نامبرده شده است. پدر میناموتو نو تاکاآکیرا، امپراتور دایگو بود، اما مادرش زنی پایین‌رده به نام کویی بود، بنابراین او به مقام رعیت تنزل یافت و نام خانوادگی «میناموتو» را برگزید. به نظر می‌رسد که میناموتو نو تاکاآکیرا فردی با استعداد بود که از نظر دانش سرآمد بود و به سیاست و آداب و رسوم تشریفاتی اشراف داشت. او به سرعت به شهرت رسید و به مقام وزیر چپ رسید و مقام مهمی به عنوان رعیت ارشد امپراتور به او داده شد. هیکارو گنجی نیز از نوادگان امپراتور بود که به عنوان تابع به نام خانوادگی میناموتو از خانواده امپراتوری جدا شد. با نگاهی به این موضوع، می‌توان گفت که هیکارو گنجی و میناموتو نو تاکاآکیرا، حتی با توجه به تحصیلات و حرفه‌های درخشانشان، شبیه هم هستند.
روح انتقام در داستان گنجی

میناموتو نو تاکاآکیرا به سمت وزیر چپ ارتقا یافت، اما مظنون به شورش شد و به تبعید دازایفو (دولت) (کیوشو) فرستاده شد. اگرچه او توانست به کیوتو بازگردد، اما هرگز به سیاست بازنگشت و مردی ناامید درگذشت.
بر اساس یک نظریه، دلیل ایجاد داستان گنجی این بود که گنجی که توسط خاندان فوجیوارا از قدرت کنار گذاشته شده بود، در داستانی وادار شود تا برای آرام کردن ارواح انتقام‌جو، نقشی فعال بازی کند.
هنگامی که حادثه آننا رخ داد، فوجیوارا نو میچیناگا چون هنوز نوزاد بود درگیر این حادثه نبود، اما به عنوان یکی از اعضای خاندان فوجیوارا او نسبت به پدر همسرش، میناموتو نو تاکاآکیرا، احساس گناه می‌کرد. می‌توان فرض کرد که بعدها، با کمک موراساکی شیکیبو (ماهیرو)، او این ایده و تصور را داشت  که از طریق ادبیات، برای فرونشاندن خشم و انتقام روح‌های انتقام‌جویانه اشراف‌زادگانی که توسط خاندان فوجی‌وارا طرد شده بودند، مانند میناموتو نو تاکاآکیرا، استفاده کند. البته این به خاطر شکوفایی خاندان فوجیوارا بود، اما آنها همچنین معتقد بودند که آرامش روح ارواح انتقام‌جو به صلح در کشور منجر می‌شود.
سول‌کالیبر ۳

| سول‌کالیبر ۳ | سول‌کالیبر ۳ |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): پراجکت سول
ناشر(ها): نامکو
کارگردان(ـان): جین اوکوبو یوشیتاکا تزوکا
تهیه‌کننده(ها): هیروآکی یوتوریئاما آکیکو تانگه میتسوئو کاشیواگی
طراح(ـان): تتسویا آکاتسوکا ماکوتو کیوکاوا ریوجی ایچیکاری
هنرمند(ان): ماساشی کوبو تاکوجی کاوانو هیده‌آکی ایتو
نویسنده(ها): یوشیهیرو ناکاگاوا
آهنگساز(ان): جونیچی ناکاتسورو که‌ایکی کوبایاشی ریوایچی تاکادا
سری: سول‌کالیبر
سکو(ها): پلی‌استیشن ۲ آرکید
تاریخ(های) انتشار: پلی‌استیشن ۲  آرکید ۲۰۰۶
ژانر(ها): مبارزه‌ای
حالت(ها): تک‌نفره، چندنفره
رسانه: دی‌وی‌دی
گروه سنی: CERO: +۱۲ ESRB: T PEGI: +۱۶ 
سول‌کالیبر ۳ (به ژاپنی: ソウルキャリバーIII SōruKyaribā Surī) یک بازی ویدئویی در سبک مبارزه‌ای بر پایه سلاح است که توسط پراجکت سول توسعه یافته و شرکت نامکو آن را در سال ۲۰۰۵، برخلاف سول کالیبر ۲ که بر روی چندین سیستم منتشر گردیده بود، به‌طور انحصاری برای کنسول پلی‌استیشن ۲ منتشر کرده‌است. یک نسخه بهبود یافته نیز تحت عنوان سول کالیبر ۳: نسخه آرکید در سال ۲۰۰۶ برای آرکید عرضه گردید. این چهارمین قسمت از مجموعه بازی‌های مبارزه‌ای سول‌کالیبر به‌شمار می‌رفت که دنباله نسخه سول‌کالیبر ۲ بود.
شخصیت‌ها

سه شخصیت جدید به این نسخه اضافه شدند که شامل: تیرا، زاسالامل و ستسکا می‌باشند که هر سه آن‌ها دارای سبک مبارزه منحصر به فرد خود هستند. تقریباً تمام شخصیت‌هایی که در سری سول بودند نیز در این نسخه حضور دارند.
جزیره کانگورو

| نام بومی: کارتا (جزیره مردگان) | نام بومی: کارتا (جزیره مردگان) |
| --- | --- |
نقشه جزیره کانگورو: نقشه جزیره کانگورو
fa (in English: Expected satiety): fa
جغرافیا: جغرافیا
مکان: استرالیای جنوبی
مختصات: ۳۵°۵۰′ جنوبی ۱۳۷°۱۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۳۳°جنوبی ۱۳۷٫۲۵۰°شرقی﻿ / -35.833; 137.250
مساحت: ۴٬۴۰۵ کیلومتر مربع (۱٬۷۰۱ مایل مربع)
طول: ۱۵۰ کیلومتر (۹۳ مایل)
عرض: ۹۰ کیلومتر (۵۶ مایل)– ۵۷ کیلومتر (۳۵ مایل)
کرانه‌ها: ۵۴۰ کیلومتر (۳۳۶ مایل)
بیشترین ارتفاع: ۲۹۹ متر (۹۸۱ پا)
بلندترین نقطه: کوه مک‌دانل
کشور: کشور
استرالیا: استرالیا
تقسیمات کشوری: تقسیمات کشوری
State: استرالیای جنوبی
LGA: Kangaroo Island Council
بزرگترین منطقه مسکونی: Kingscote (جمعیت  ۲٬۰۳۴)
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۴٬۸۹۴
تراکم جمعیت: ۱٫۰۰ /کیلومتر مربع (۲٫۵۹ /مایل مربع)
جزیره کانگورو (انگلیسی: Kangaroo Island) سومین جزیره بزرگ استرالیا پس از تاسمانی و جزیره ملویل است که در ایالت استرالیای جنوبی و ۱۱۲ کیلومتری جنوب‌غربی آدلاید قرار دارد. نزدیک‌ترین نقطه این جزیره به سرزمین اصلی استرالیا اسنپر پوینت نام دارد که در گذرگاه بک‌استرز قرار دارد و ۱۳٫۵ کیلومتر با شبه‌جزیره فلوریو فاصله دارد.
جزیره کانگورو ۱۵۰ کیلومتر طول و بین ۵۷ تا ۹۰ کیلومتر عرض دارد و مساحت آن حدود ۴٬۴۰۵ کیلومتر مربع است. طول خط ساحلی آن ۵۴۰ کیلومتر و بلندترین نقطه آن کوه مک‌دانل با ارتفاع ۲۹۹ متر بالاتر از سطح دریا است. این جزیره توسط تنگه اینوستیگیتور از شبه‌جزیره یورک در شمال غربی و توسط گذرگاه بک‌استرز از شبه‌جزیره فلوریو در شمال شرقی جدا می‌شود.
سلمان کدیور

| سلمان کدیور | سلمان کدیور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۶۵ شیراز
ملیت: ایرانی
پیشه: نویسنده
سلمان کدیور نویسنده ایرانی است. رمان پس از بیست سال نوشته او توانست در دوازدهمین دوره جایزه ادبی جلال آل‌احمد به عنوان اثر برگزیده در بخش رمان و داستان بلند انتخاب شود.  آیت الله خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی درباره این کتاب گفت: «پس از بیست سال، یک عاشقانه‌ جذاب تاریخی قوی است که واقعا یک رمان خیلی خوب از کار درآمده است.»
کتاب‌شناسی

| سال | عنوان کتاب | توضیحات | ناشر | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۰ | راننده رئیس‌جمهور و چند داستان دیگر | ۱۳ داستان کوتاه تاریخی، سیاسی و اجتماعی | شهرستان ادب |  |
| ۱۳۹۷ | پس از بیست سال | رمان تاریخی مربوط به تاریخ اسلام | شهرستان ادب |  |
جوایز

| سال | جشنواره | بخش | اثر | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۸ | دوازدهمین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد | رمان و داستان بلند | کتاب پس از بیست سال | برگزیده |  |
جنبش عدالتخواه دانشجویی

سلمان کدیور در خرداد ۱۳۹۳ پس از انتخابات داخلی جنبش عدالت‌خواه دانشجویی، به عنوان دبیر این اتحادیه دانشجویی انتخاب شد.
جنبش عدالتخواه دانشجویی > ممنوعیت از فعالیت سیاسی

سلمان کدیور به همراه ۳ نفر از فعالین جنبش عدالتخواه دانشجویی در دی ۱۳۹۶ با رای دادگاه ۱۰۱ کیفری مجتمع قضایی شهید قدوسی، به سه ماه حبس تعزیری (دوسال معلق) و پنج سال ممنوعیت هرگونه فعالیت سیاسی، محکوم شدند.
اوگو فرناندس (بازیکن بسکتبال)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: شیلی
زاده: ۸ سپتامبر ۱۹۳۰ سانتیاگو
ورزشی: ورزشی
ورزش: بسکتبال
اوگو فرناندس (اسپانیایی: Hugo Fernández‎؛ زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۳۰) بازیکن بسکتبال اهل شیلی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ شرکت کرده‌است.
میزوری ترای‌انگل، کالیفرنیا

| میزوری ترای‌انگل، کالیفرنیا | میزوری ترای‌انگل، کالیفرنیا |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
میزوری ترای‌انگل، کالیفرنیاLocation in Californiaنمایش نقشه کالیفرنیامیزوری ترای‌انگل، کالیفرنیامیزوری ترای‌انگل، کالیفرنیا (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: میزوری ترای‌انگل، کالیفرنیاLocation in Californiaنمایش نقشه کالیفرنیامیزوری ترای‌انگل، کالیفرنیامیزوری ترای‌انگل، کالیفرنیا (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۵°۲۶′۲۰″ شمالی ۱۱۹°۴۱′۲۴″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۴۳۸۸۹°شمالی ۱۱۹٫۶۹۰۰۰°غربی﻿ / 35.43889; -119.69000: مختصات: ۳۵°۲۶′۲۰″ شمالی ۱۱۹°۴۱′۲۴″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۴۳۸۸۹°شمالی ۱۱۹٫۶۹۰۰۰°غربی﻿ / 35.43889; -119.69000
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت: کالیفرنیا
کانتی: شهرستان کرن، کالیفرنیا
ارتفاع: ۱۷۱ متر (۵۶۱ فوت)
میزوری ترای‌انگل (به انگلیسی: Missouri Triangle) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده‌است. میزوری ترای‌انگل ۱۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نبرد ایوو جیما

بمباران ایو جیما قبل از اشغال.
تندیس یادبود نبرد ایو جیما، نیروهای تفنگدار دریایی ایالات متحده آمریکا واقع در آرلینگتون در ایالت ویرجینیا، همچنین ببینید برافراشتن پرچم در ایو جیما.
نبرد ایوو جیما در اواخر جنگ جهانی دوم بین نیروهای دریایی ایالات متحده و ژاپن در ژانویه و فوریه ۱۹۴۵ انجام شد و در طی آن جزیره ایوو جیما به اشغال ایالات متحده درآمد. این نبرد پنج‌هفته‌ای شاهد برخی از شدیدترین و خونین‌ترین نبردهای جنگ دوم جهانی دراقیانوس آرام بود.
به‌رغم نبردهای خونین و تلفات شدید هر دو طرف، پیروزی آمریکا از همان ابتدا تضمین شده بود. برتری بسیار آمریکا در شمار سربازان و جنگ‌افزار و همچنین برتری کامل هوایی، همراه با عدم امکان عقب‌نشینی یا تقویت ژاپنی‌ها، و همچنین کمبود غذا و آذوقه برای آن‌ها، شرایط را به ضرر ژاپنی‌ها رقم می‌زد.
عکس جو رزنتال از خبرگزاری آسوشیتدپرس از برافراشتن پرچم ایالات متحده در بالای کوه ۱۶۹ متری سوریباچی در این جزیره توسط شش تفنگدار دریایی ایالات متحده به تصویری نمادین از نبرد و تلاش‌های جنگی آمریکا در اقیانوس آرام تبدیل شد. بر اساس داستان نبرد ایوو جیما تاکنون فیلم آمریکایی پرچم‌های پدران ما و فیلم ژاپنی نامه‌هایی از ایوجیما هر دو فیلم با کارگردانی کلینت ایستوود در سال ۲۰۰۶، ساخته شده‌است.
تلفات

در نبرد ایوو جیما، شمار تلفات جنگی ژاپنی‌ها سه برابر تعداد کشته‌های آمریکایی‌ها بود، اما مجموع تلفات آمریکایی‌ها (کشته‌ها و مجروحان) بیشتر از جمع آمار کشته و زخمی‌های ژاپنی‌ها شد که این امر در بین نبردهای تفنگداران دریایی در اقیانوس آرام استثنا به‌شمار می‌آید.
در طی این نبرد که ۳۵ روز طول کشید از مجموع تقریباً ۲۱٬۹۰۲ نظامی ژاپنی موجود در جزیره همگی کشته شدند و تنها ۲۱۶ نفر به اسارت تفنگداران دریایی آمریکا درآمدند. تلفات نیروهای آمریکایی شامل ۶٬۸۲۱ نفر کشته و ۲۶٬۵۰۴ نفر مجروح بوده‌است.
از ۲۱۰۰۰ سرباز ژاپنی در ایوو جیما در ابتدای نبرد، تنها ۲۱۶ نفر به اسارت درآمدند که برخی از آنها فقط به این دلیل اسیر شدند که بیهوش یا زخمی شده بودند. بیشتر بقیه در عملیات کشته شدند، اما تخمین زده شده‌است که حدود ۳۰۰۰ نفر برای چندین روز پس از فتح جزیره توسط آمریکا به مقاومت در تونل‌های زیرزمینی ادامه دادند تا اینکه در نهایت تسلیم جراحات خود شدند.
پیش‌زمینه

در این مقطع از جنگ، نیروهای آمریکایی پس از تسخیر جزایر ماریانا، از این جزایر به عنوان سکویی برای اعزام هواپیماهای دورپرواز بمب‌افکن بی-۲۹ برای بمباران شهرهای اصلی ژاپن استفاده کردند. اما بمب‌افکن‌های بی-۲۹ هدف هواپیماهای جنگنده کوچک ژاپنی قرار می‌گرفتند. دلیل آن نیز این بود که آمریکا در آن مقطع هنوز هواپیماهای جنگنده‌ای نداشت که تا این مسافت‌های دور بتوانند بی-۲۹ را اسکورت کنند. جزیره ایوو جیما جزیره‌ای است که حدوداً در میانه مسیر جزایر ماریانا به خاک اصلی ژاپن واقع شده و تسخیر این جزیره می‌توانست موقعیتی را پدیدآورد که بمب‌افکن‌های بی-۲۹ بتوانند از آن پس با اسکورت هواپیماهای جنگنده عملیات‌های کم‌خطرتری را به سوی شهرهای ژاپن انجام بدهند.
ژاپنی‌ها در طول جنگ از جزیره ایوو جیما برای رهگیری بمب‌افکن‌های آمریکایی در مسیر حملات بمباران خود به ژاپن استفاده کرده بودند و اکنون آمریکایی‌ها می‌توانستند از این جزیره به عنوان پایگاهی برای حملات به سرزمین اصلی ژاپن استفاده کنند.
هدف تهاجم آمریکایی‌ها در این نبرد، تصرف جزیره با دو فرودگاه صحرایی آن بود: فرودگاه جنوبی و فرودگاه مرکزی. مواضع ارتش ژاپن در جزیره به شدت مستحکم بود و با شبکه‌ای متراکم از سنگرها، مواضع توپخانه پنهان، و ۱۸ کیلومتر تونل زیرزمینی پشتیبانی می‌شد.
درگیری

در ۱۹ فوریه ۱۹۴۵ در ساعت ۲ بامداد، ناوهای جنگی آمریکایی در آغاز روز شروع به گلوله‌باران جزیره کردند. پس از آن، صدها بمب‌افکن به بمباران جزیره پرداختند و پس از آن توپخانه‌های نیروی دریایی دوباره وارد عمل شدند. در ساعت ۸:۳۰ صبح، اولین گروه از ۳۰ هزار تفنگدار دریایی در سواحل ایوو جیما پیاده شدند. این تفنگداران دریایی با زمین و ساحل سختی روبه‌رو شدند متشکل از خاکستر آتشفشانی که به راحتی می‌توان روی آن لغزید و سنگربندی در آن غیرممکن بود. آن‌ها با تعجب متوجه عدم حمله دشمن به خود شدند و تا غروب تمامی ۳۰ هزار تفنگدار دریایی آمریکایی وارد این سواحل شدند.
برنامه تادامیچی کوریبایاشی، فرمانده نیروهای ژاپنی این بود که نخست اجازه دهد همه سربازان آمریکایی در کرانه‌ها پیاده شوند و سپس همه را از مواضع مرتفع هدف گلوله‌باران قرار دهد. نیروهای آمریکایی کمی بعد زیر آتش شدید ژاپنی‌های مستقز در غارها و سنگرهای آتشفشان سوریباچی در جنوب جزیره قرار گرفتند.
تیراندازی علیه پیاده‌نظام ژاپنی که به خوبی مستقر شده بودند بی فایده بود. سربازان آمریکایی ناچار بودند سنگرهای ژاپنی‌ها را یک به یک با شعله‌افکن و نارنجک از بین ببرند. در جریان نبردها ۴۰ هزار تفنگدار دیگر آمریکایی وارد جزیره شدند.
رسیدن به قله آتشفشان سوریباچی برای آمریکایی‌ها تا ۲۳ فوریه طول کشید. در ساعت ۱۰ صبح، تفنگداران دریایی از هنگ ۲۸ یک پرچم آمریکا را بر روی قله نصب کردند. این اتفاق چند ساعت بعد تکرار شد و یکی از معروف‌ترین عکس‌های جنگ جهانی دوم را رقم زد. جو روزنتال، عکاس آسوشیتدپرس، جوایز متعددی را برای این عکس از جمله جایزه پولیتزر در سال ۱۹۴۵ دریافت کرد. با این حال، هنگام برافراشته شدن پرچم، تمام مواضع دفاعی ژاپن در آتشفشان گرفته نشده بود. در روزهای بعد نبردهای شدیدی درگرفت.
منطقه ساحلی تا حدی با تصرف آتشفشان امن شد و اکنون تفنگداران دریایی و تجهیزات سنگین بیشتری به ساحل می‌آمدند. تهاجم برای کنترل فرودگاه‌ها و بقیه جزیره گسترش یافت. در هفته‌های بعد، نبرد در سراسر جزیره بسیار سخت باقی ماند. ژاپنی‌ها با شجاعت سنتی تا پای جان جنگیدند. تنها ۲۰۰ نفر از ۲۲۰۰۰ مدافع ژاپنی اسیر شدند. نیروهای متفقین ۲۱۰۰۰ تلفات را شمارش کردند که از این تعداد ۷۰۰۰ نفر کشته شده بوند. یک چهارم از جوایز مدال افتخار که به تفنگداران دریایی ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم اعطا شد، برای عملیات در ایوو جیما بود. در ۲۶ مارس ۱۹۴۵، جزیره امن اعلام شد.
دریاسالار چستر دبلیو نیمیتز این جنگ را این‌گونه توصیف می‌کند: «در میان مردانی که در ایوو جیما می‌جنگیدند، شجاعت غیرعادی یک ویژگی رایج بود.»
پس از این نبرد مشخص شد که قدرت باقی‌مانده هواپیماهای جنگنده ژاپنی به آن اندازه‌ای نبود که عملیات بمب‌افکن‌های بی-۲۹ را تا آن اندازه مخاطره‌آمیز کند که نیاز به قربانی کردن این تعداد سرباز برای تصرف ایوو جیما را توجیه کند. اما از سویی دیگر، تا پایان جنگ، ۲۴۰۰ بمب‌افکن بی-۲۹ با ۲۷۰۰۰ خدمه در جزیره فرود اضطراری داشتند، که این امتیازی برای نیروهای آمریکایی در منطقه به‌وجود آورد.
کوهی تاکانو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Kohei Takano
زادروز:  ۳ آوریل ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال)
زادگاه:  استان چیبا
قد:  ۱٫۷۰ متر (۵ فوت ۷ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۱–۲۰۰۳:  باشگاه فوتبال کاشیما آنتلرز
۲۰۰۴–۲۰۰۷:  Tokyo Gakugei University
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۴ |  AC Nagano Parceiro |  ۱۴۱ |  (۱۵) |
| مجموع |   |  ۱۴۱ |  (۱۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
کوهی تاکانو (انگلیسی: Kohei Takano؛ زادهٔ ۳ آوریل ۱۹۸۵) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
پارک ملی کاتاوی

| پارک ملی کاتاوی | پارک ملی کاتاوی |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
Katavi National Park at sunset: Katavi National Park at sunset
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: تانزانیا
نزدیک‌ترین شهر: امپاندا
مختصات: ۶°۵۰′ جنوبی ۳۱°۱۵′ شرقی﻿ / ﻿۶٫۸۳۳°جنوبی ۳۱٫۲۵۰°شرقی﻿ / -6.833; 31.250
مساحت: ۴۴۷۱ کیلومتر مربع
تاسیس‌شده: ۱۹۷۴
بازدیدکنندگان: ۳۱۳۵ (در ۲۰۱۲)
هیئت حاکمه: Tanzania National Parks Authority
پارک ملی کاتاوی (انگلیسی: Katavi National Park) یک پارک ملی در تانزانیا است.
این پارک که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شده دارای ۴۴۷۱ کیلومتر مربع مساحت می‌باشد، حیواناتی همچون گاومیش آفریقایی، گورخر، کل یالدار، زرافه، فیل بیشه آفریقایی، تمساح نیل، اسب آبی، یوزپلنگ، سگ وحشی آفریقایی، کفتار، پلنگ آفریقایی و شیر در پارک ملی کاتاوی زیست می‌کنند.
نگارخانه

Katuma River
Sunset
Walking safari escorted by an armed ranger
Crocodiles feasting
Monitor lizard eating crocodile egg
Spiritual Tree of Katabi
نبرد ایوشام

| ن ب ودومین نبرد بارون‌ها | ن ب ودومین نبرد بارون‌ها |
| --- | --- |
 نبرد لوئس  نبرد ایوشام  محاصره کنیل‌وورث  نبرد چسترفیلد :  نبرد لوئس  نبرد ایوشام  محاصره کنیل‌وورث  نبرد چسترفیلد 
نبرد ایوشام (انگلیسی: Battle of Evesham) نبردی است که در چهارم اوت ۱۲۶۵ و در جریان دومین نبرد بارون‌ها درگرفت. جنگ بارون‌ها بخشی از تاریخ قرن سیزدهم انگلستان است که از دو بخش عمده تشکیل گردیده. در این نبرد سیمون دو مونتفورد، به همراه بارون‌های شورشی، توسط پرنس ادوارد که بعدها ملقب به ادوارد یکم گردید شکست سختی خوردند. پرنس ادوارد که نیروهای نظامی پدرش هنری سوم را رهبری می‌کرد در چهارم اوت ۱۲۶۵ توانست این منطقه را که در نزدیکی شهر ایوشام ووسترشایر قرار داشت را تصرف نماید.
پس از نبرد لوئس، مونتفورد توانسته بود که کنترل دولت سلطنتی را در دست بگیرد اما پس از فرار برخی از متحدین نزدیکش و همین‌طور فرار پرنس ادوارد از اسارت، ناخواسته در موضع دفاعی قرار گرفت و به ناچار پایش به جنگ ایوشام کشیده شد که فرجام کارش کشته شدن و قطع اعضایش بود. در این نبرد مونتفورد به تقریب با نیرویی کاملاً آزموده و به میزانِ دو برابر نیروی خودش مواجه گردید. نبردی که به زودی و پس از آغاز تبدیل به یک قتل‌عام گردید. هر چند نتیجهٔ این نبرد به طور موقت باعث ترمیم اقتدار سلطنتی گردید اما سایر بازماندگان بارون‌ها و شورشی‌ها باقی ماندند تا زمانی که در تاریخ ۱۲۶۷ حکم کنیل‌وورث امضا گردید.
پیش‌زمینه

سیمون دو مونتفورد، ششمین ارل لستر، پس از پیروزی در نبرد لوئس که در حدود یک سال قبل رخ داده بود موضعی غالب در پادشاهی انگلستان به دست آورده بود، او همچنین پادشاه، شاهزاده ادوارد، و برادر پادشاه ریچارد، ارل کورن‌وال را در اسارت نگه داشته بودبا همه این احوال، مونتفورد حوزهٔ نفوذش را به سرعت و به دلیل فاسد شدن متحدان کلیدی‌اش از دست می‌داد، در ماه فوریه، رابرت دی فریس ششمین ارل دربی، دستگیر و در برج لندن زندانی شد مهم‌تر اینکه در همان زمان متحد اثرگذار مونتفورد، گیلبرت دو کلر، هفتمین ارل گلاستر در ماه مه همان سال، اردو را ترک کرد و به سمت پادشاه رفت. با کمک گیلبرت که هفتمین ارل گلاستر بود پرنس ادوارد توانست از اسارت مونتفورد بگریزد.
با همراهی لردهای ولش مارچز که در شورش حضور داشتند، مونتفورد خواستار کمک و حمایت لیولن آپ‌گروفد شاهزادهٔ ولز بود، لیولن پذیرفت و در ازای اجابت درخواست مونتفورد خواهان به رسمیت شناختن کامل عنوان خود و همچنین حفظ تمامی دستاوردهای نظامی و غنایم شد، آنچه که مصالح این پیمان برای مونتفورد به ارمغان می‌آورد چیزی نبود به جز رساندن او به خانه و سرزمینش، در همین حال ادوارد دست به محاصرهٔ شهر گلاستر زد که در تاریخ ۲۹ ماه ژوئن عَلَم شورش و طغیان برافراشته بود. هدف او در حال حاضر اتحاد با نیروهای فرزندش سیمون و تعامل با ارتش سلطنتی بود اما سیمون جوان از لندن نقل مکان کرد و به آرامی و بدون دغدغه به سمت غرب رفت، سرانجام، سیمون قلعهٔ کنیلورث را در منطقهٔ کنیل‌وورث احداث نمود. اما ادوارد توانست ضربات بسیاری را بر پیکره دشمنش وارد سازد که بسیاری از آنها خارج از دیوارهای قلعه پناه گرفته بودند. پرنس ادوارد از آنجا به سمت جنوب نقل مکان کرد که در آن تاریخ یعنی چهارم اوت، با استفاده از آگهی‌های بسیار به دروغ اعلام نمود که در کنیل‌وورث اسیر گشته تا مونتفورد را فریب دهد و به این تفکر بیندازد که نیروهایش را در هنگام رسیدن تقویت نکند، پرنس در حال مدیریت نقشه و تله‌ای بود در جهت کشاندن مونتفورد به سمت رودخانهٔ آون تا به وسیلهٔ مسدود کردن تنها پل رودخانه، مونتفورد را وادار کند که بدون کمک گرفتن از نیروهای فرزندش سیمون، تن به نبرد دهد.
نبرد

با توجه به درس‌هایی که از نبرد لوئس به دست آمده بود، اعضای ارتش سلطنتی اقدام به گرفتن مواضعی در قسمت بالای جبهه نمودند، درست در امتداد خط الراس ناحیه‌ای به نام تپه‌سبز، ایوشام در شمال ایوشام، ادوارد نیروهایش را در سمت چپ قرار داد، و فرماندهی نیروهای سمت راست را به گلاستر سپرد. در حدود ساعت ۸ صبح، مونتفورد شهر ایوشام را با خشم و غضب بسیار رها کرد و به سمت جبههٔ نبرد شتافت، در لوئس نیروی بارون‌ها اعتماد به نفس خود را با احساس پیروزی توسط سرنوشت و مشیت الهی به دست آورده بودند در حالی که نقش صلیب سفید را بر لباس‌های خود داشتند. اما ارتش سلطنتی در این زمان، رهبر خودش را بازیافته بود و لباس‌های یک‌دست با صلیب قرمز کاملاً مشخص به تن کرده بود که علامت متمایز کنندهٔ آنها بود، با توجه به کتاب وقایع‌نگاری کشیش ویلیام ریشانگر هنگامی که مونتفورد پیشروی ارتش سلطنتی را دید گفت: آنها هرگز چنین چیزی را به دست نمی‌آوردند و یادنمی‌گرفتند، بلکه تنها به خاطر من آموختند.
نیروهای مربوط و شرکت کننده در این نبرد از ارتش سلطنتی و ارتش بارون‌ها به ترتیب بین ۱۰ هزار و ۵ هزار نیروی سنگین اسلحه برآورد شده است، مونتفورد به سرعت متوجهٔ این اختلاف فاحش گردید به همین جهت دست به تاکتیک تمرکز نیروها و هجوم به قلب خطوط دشمن زد، به امید اینکه بتواند شکاف و رخنه‌ای را در صفوف آنها ایجاد کند، اگر چه این تاکتیک در ابتدا موفقیت‌آمیز نشان می‌داد اما نیروهای بارونی به دلیل از دست دادن این ابتکار مدتی پس از شروع آن سست شدند چرا که حرکات غیرقابل اعتماد نیروی پیاده‌نظام ولزی لیولن آپ‌گروفد که مواضع اولیه خود را ترک کرده بودند باعث تردید آنها شد و ابتکار عمل را از دست دادند، جناحین ارتش سلطنتی، مونتفورد را در محاصره قرار داد، در زمینی نامطلوب از لحاظ اجرای تاکتیک نظامی، نبرد به سرعت تبدیل به یک قتل‌عام گردید.
شکست در نبرد لوئس، خاطره‌ای بد، همراه با خشم و غضب در وجود سربازان سلطنت‌طلب گذاشته بود که انگیزه‌ای برای جنگیدن با یک حس قوی و تلخ از خشم و نفرت شده بود، در نتیجه، حتی با وجود تلاش بسیاری از سربازان مونتفورد برای تسلیم شدن، بسیاری از شورشیان بارونی در میدان جنگ به جای اینکه به اسیری گرفته شوند و زندانی شوند تا فدیه‌ای در جهت آزادی آنها قبول شود که از رسوم مرسوم در آن زمان بود، به شکلی فجیع کشته شدند. در آنچه که به عنوان بخشی از خونریزی و رگ‌زنی نجیب‌زادگان از زمان پیروزی باید نام برد، در ابتدا، هنری دو مونتفورد، فرزند مونتفورد کشته شد، بعد از آن خود مونتفورد در حالی که در ابتدا اسبش را از دست داد در مبارزه کشته شد، بدن او مثله و قطعه‌قطعه شد، سر، دست، پا و بیضه‌ها قطع می‌شوند.
عواقب بعدی نبرد ایوشام

اعضای خاندان سلطنتی پس از پایان نبرد بسیار مشتاق به حل و فصل و همچنین رسیدگی به دستاوردهای پس از جنگ بودند، در سپتامبر همان سال پارلمان انگلستان در وینچستر پیرامون همین موضوع تشکیل جلسه داد، همهٔ کسانی که در شورش شرکت داشتند و به طریقی زنده ماندند به حکم پادشاه از ارث محروم گشتند، هر چند هنوز طغیان و سرکشی فرزند جوان سیمون در لینکلن‌شر پایان نیافته بود و تا کریسمس ادامه داشت، هنوز هم در برخی نقاط مقاومت‌هایی به صورت پراکنده وجود داشت، مشکل اصلی آنجا بود که پادگان و قلعهٔ کنیلورث نیوجرسی تقریباً تسخیرناپذیر می‌نمود، محاصره کنیل‌وورث در تابستان سال ۱۲۶۶ آغاز گردید ولی بیهوده به نظر می‌رسید و حاصلی در پی نداشت.
در پایان اکتبر، اعضای خاندان سلطنتی در حال تنظیم پیش‌نویس قراردادی به نام حکم کنیل‌وورث بودند که به موجب آن به شورشیان اجازه می‌داد تا زمین‌ها و املاک خود را بتوانند با قیمت مرسوم قبل از دوران شورش و سرکشی به فروش برسانند، مدافعان قلعه در ابتدا این پیشنهاد را رد کردند چرا که در آن زمان توانسته بودند اغلب حملات علیه قلعه را دفع کنند اما در پایان همان سال، شرایط به گونه‌ای غیرقابل تحمل شده بود، در سال ۱۲۶۷ سرانجام با این حکم موافقت شد. سرانجام این درگیری‌ها که رو به گسترش می‌نهاد، نبرد ایوشام و عواقب پس از آن بود که می‌توان گفت به پایان مخالفت و شورش بارون‌ها در زمان سلطنت هنری سوم انجامید، پس از این وقایع، پادشاهی، به یک دوره‌ای از وحدت و پیشرفت وارد شده بود که تا اوایل ۱۲۹۰ میلادی به طول انجامید.
کتاب‌شناسی

Brooks, Richard (2015) Lewes and Evesham 1264-65; Simon de Montford and the Barons' War. Osprey Campaign Series #285. Osprey Publishing. ISBN 978-1-4728-1150-9
Burne, A. H. (1950, reprint 2002), The Battlefields of England London: Penguin ISBN 0-14-139077-8
English Heritage (1995). English Heritage Battlefield Report: Evesham 1265.
Maddicott, J. R. (1994), Simon de Montfort, Cambridge: Cambridge University Press ISBN 0-521-37493-6
Powicke, F. M. (1953), The Thirteenth Century: 1216-1307, Oxford: Clarendon. ISBN 0-19-285249-3
Prestwich, Michael (1988), Edward I, London: Methuen London ISBN 0-413-28150-7
Prestwich, Michael (2005), Plantagenet England: 1225-1360, Oxford: Oxford University Press ISBN 0-19-822844-9
اوشام، پنجره کلیسای سنت لارنس
سیمون دو مونتفورد شورشی و طغیان‌گر به سلطنت هنری سوم در نبرد ایوشام می‌میرد، وقایع‌نگاری انگلستان، صفحهٔ ۲۵۱، مرگ مونتفورد.