stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نوروز در ایران باستان
مراسم ایرانیان باستان در نوروز

آداب و رسوم نوروزی همه سرچشمه‌ای کهن دارند و از نظرگاه دانش مردم‌شناسی بسیار جالب توجه برای مطالعه هستند. ایرانیان عقیده داشتند که سرنوشت انسان و جهان در سالی که در پیش است، در نوروز تعیین می‌شود. گفته می‌شد که در این روز زرتشت با خدا گفتگویی پنهانی داشت و در این روز نیکبختی‌ها برای مردمان زمین، تقسیم می‌گردد و از این روست که ایرانیان آن را روز امید نامند.
مراسم ایرانیان باستان در نوروز > آمادگی برای نوروز

مردم با گذشتن چندین روز از اسفند ماه سبزی می‌کاشتند و به گردگیری و پاکیزگی خانه یا به اصطلاح به خانه‌تکانی می‌پرداختند و هر کس متناسب با توانایی خود آذوقهٔ نوروزی را فراهم می‌کرد و سعی بر این بود که با خانه‌های پاکیزه و شسته و رفته، سبزه‌های خرم، رخت‌های نو، چهره‌های شاد و خندان نوروز را پذیرا شوند.
یکی از آیین‌هایی که پیش از نوروز تدارک آن مرسوم بوده، پروردن سبزه می‌باشد. به موجب روایتی کهن، بیست و پنج روز پیش از عید، ستون‌هایی از خشت خام اطراف حیاط دربار برپا می‌کردند و بر فراز هر ستونی نوعی دانه از حبوبات می‌کاشتند و خوبی و بدی رویش غلات را در سالی که در پیش بود، از چگونگی روییدن آن پیش‌بینی می‌کردند. معمول بود به رشد این دانه‌ها نگریسته و هر یک از دانه‌هایی که بهتر بار آمده بود، تفأل می‌زدند که آن محصول در سال بیشتر خواهد بود. در خانه‌ها نیز در ظروف ویژه سبزه به عمل می‌آوردند. هر کدام از مردمان در ظرفی یا چیزی مانند آن اقلامی از دانه‌ها از قبیل گندم، جو، برنج، لوبیا، عدس، ارزن، نخود، کنجد، باقلا، ذرت و ماش می‌کاشتند.
ابوریحان بیرونی نیز در داستان‌های پیدایش سبزه‌های نوروزی آورده است، «هر شخصی از راه تبرک به این روز در طشتی جو کاشت، سپس این رسم در ایرانیان پایدار ماند، که روز نوروز در کنار خانه هفت صنف از غلات بر هفت استوانه بکارند، و از روئیدن این غلات، به خوبی و بدی زراعت و حاصل سالیانه حدس بزنند.» تقدس عدد هفت نزد ایرانیان بیشتر از این جهت بود که نمایندهٔ ۷ امشاسپند است. امشاسپند به هفت فرشتهٔ بزرگ که هر یک مظهر یکی از صفات اهورامزداست، گفته می‌شود. نظریه‌ای هست مبنی بر اینکه ترکیب لغوی هفت سین از همین هفت صنف غلات است که ابوریحان به آن اشاره کرده است. به عبارت دیگر هفت صنف که در اوایل ظهور اسلام به پیروی از سنت‌های باستانی متداول بوده و فقط به جنبهٔ تقدس آن از جهت عدد هفت و زیبایی سبزه‌های نوروزی، از نظر سنن دیرین، توجه می‌شده، به تدریج در زبان عامهٔ مردم به این ترتیب تغییر یافته است: «هفت صنف»، «هفت صن»، «هفت سن»، «هفت سین» و در نتیجه به پیروی از معنی ظاهری کلمه، کم‌کم چنین پنداشته شده که باید بر سفرهٔ نوروزی، هفت چیز که نام آن با سین آغاز گردد، فراهم آید.
رسم کوزه‌شکستن بنابراین اعتقاد بود که ظرف‌های سفالین هر خانواده بایستی در روزهای پیش از نوروز نو گردد و هر سال همانگونه که پوشاک نو می‌شود، ظرف‌های چرکین نیز نو شود. از این رو رسم بر این بود که هر چه کاسه و کوزهٔ کهنه و فرسوده و چرکین در خانه هست از بام فرو افکنده و آن‌ها را می‌شکستند و به جای آن‌ها کاسه و کوزهٔ نو بکار می‌بردند و با این آیین به بهداشت خانه یاری کرده و بیماری‌ها را در سال نو از خانه دور می‌داشتند.
مراسم ایرانیان باستان در نوروز > سیزده فروردین

رسم بیرون رفتن از خانه در روز سیزدهم فروردین ماه و آن روز را به شادی و خرمی و خوشی گذراندن آخرین قسمت از مجموعهٔ رسم‌های جشن بهاری است که با شب سوری و آتش‌افروزی آغاز می‌شود و پس از برگزاری مراسم سال نو، در روز سیزده فروردین پایان می‌یابد. در متون کهن فارسی ذکری از بیرون شدن از خانه‌ها و به صحرا رفتن در روز سیزده فروردین نشده است، با وجود این به‌طور سنتی در میان اقوام ایرانی این رسم باقی مانده است و احتمالاً قدمت آن به پایهٔ نوروز می‌رسد. یکی از توجیه‌هایی که برای مراسم سیزده فروردین می‌شود اینست که در ایران باستان روز سیزدهم ماه متعلق به ایزد تیر (تیشتر) بوده که ایزد باران است. این ایزد همواره به صورت اسبی، با دیو خشکی و خشکسالی که دیو اپوش نام دارد، در جنگ و کشمکش است و اگر شکست یابد خشکسالی می‌شود و اگر پیروز شود، سرچشمهٔ آب‌ها روان می‌گردند و سرزمین‌ها از سال خوب و خوش بهره‌مند می‌شوند. برای اینکه ایزد باران پیروز شود، لازم بود که همهٔ مردمان در نماز از او نام برند و او را بستایند و از او طلب باران کنند. از آنچه گذشت چنین برمی‌آید که ایرانیان در روزگار قبل از گسترش دین زرتشت در نخستین روزهای سال و در روزی که متعلق به ایزد باران بود یعنی سیزده فروردین ماه به دشت و صحرا و کنار چشمه و جویبار می‌رفتند و در نیمروز گوسفند بریان می‌کردند و این نثاری بود برای فرشتهٔ باران تا کشت‌های نو دمیده را از باران سیراب کند. به عبارت دیگر روز سیزدهم فروردین نوروز، روز رسمی همهٔ مردم برای طلب باران برای همهٔ سرزمین‌های ایران بوده است. افکندن سبزه‌های تازه‌دمیدهٔ نوروزی به آب روان جویبارها نیز تمثیلی است از دادن فدیه به ایزد آب آناهیتا و ایزد باران «تیر». از رسوم دیگر روز سیزده، گره زدن سبزه برای باز شدن بخت دوشیزگان است و این رسمی است از روزگارانی که آیین‌های مذهبی و جادویی به هم آمیخته بود و هر کس آرزوی خود را به نوعی عملاً برای خود برآورده می‌کرد و می‌پنداشت که بدین طریق در تحقق آن تسریع خواهد شد و گره زدن دو شاخهٔ سبزه تمثیلی است از پیوند یک مرد و زن که می‌بایستی به هم بپیوندند تا تسلسل تولد برقرار گردد و آرزوی گره‌زننده که طالب همسر است، برآورده شود.
طبق اساطیر نجومی ایران عمر جهان دوازده هزار سال است و در پایان دوازده هزار سال، آسمان و زمین درهم خواهد شد. جشن‌های دوازده روزه نوروز نیز در ارتباط با دورهٔ دوازده هزار سالهٔ جهان و همچنین دوازده ماه سال بود. پس در پایان دوازده روز، یک روز نیز به نشانهٔ خمسه و آشفتگی نهایی به این جشن اضافه شد. روز سیزده نوروز معرف آشوب است و چون هرج و مرج و بی‌نظمی نحس به‌شمار می‌آمد روز سیزده نوروز را نیز منحوس می‌شمردند.
نوروز در موسیقی

توجهی که نوروز در دوران ساسانیان از آن برخوردار بود، در موسیقی نیز منعکس است. در میان نام آهنگ‌های زمان ساسانی که شاعران ایرانی دوران‌های متأخرتر منوچهری و نظامی آن‌ها را ضبط کرده‌اند، نام‌های نوروز و ساز نوروز، نوروز بزرگ، نوروز قباد می‌آید. آنچه امروز از موسیقی مربوط به بهار و نوروز به دست ما رسیده است در چهار گروه اصلی قابل تقسیم است:
نوروزخوانی (بهارخوانی) از جمله آیین‌های کهن ایرانی است. گمان می‌رود که مضمون این آیین در قبل از اسلام، علاوه بر توصیف طبیعت و بشارت بهار، در ستایش اهورامزدا، مدح شاهان، امیران، بزرگان و مردم گشاده‌دست و خوشرو بوده است. نوروزخوانان خنیاگران گمنام و دوره‌گردی بودند که از حدود ۱۵ روز به عید مانده، بر در هر خانه‌ای بهار را با شعر و آواز نوید می‌دادند. کار نوروزخوانان با آمدن بهار به پایان می‌رسید.
این ترانه‌ها توسط خنیاگران حرفه‌ای اجرا می‌شده، معمولاً از پیچیدگی بیشتری در موسیقی برخوردار بوده و با چند ساز متداول در محل همراهی می‌شده است. به عنوان مثال نغمه‌های «باد بهار» یا «باد نوروز»، «ساز نوروز»، «نوبهاری»، «آیین جمشید»، «فرخ روز» به باربد نوازندهٔ معروف دربار خسروپرویز نسبت داده شده است.
امروزه در ردیف دستگاهی موسیقی ایران، چند گوشه با عناوین «نوروز عرب»، «نوروز صبا» و «نوروز خارا» در دستگاه راست پنجگاه و همایون اجرا می‌شود. قدر مسلم این گوشه‌ها بازمانده و تداوم‌یافتهٔ نمونه‌هایی در موسیقی مقامی قدیم ایران هستند. در منظومهٔ خسرو و شیرین نظامی در فصل باربد مطرب، در ضمن ذکر ۳۰ لحن موسیقی دورهٔ ساسانی، نام «ساز نوروز» یا «یاد نوروز» یا «ناز نوروز» (لحن نوزدهم) آمده است.
کوسه برنشین: محتوای این نمایش بیرون راندن سرما و زمستان و استقبال بهار بوده است.
آتش‌افروز: از دسته‌های نوروزی‌خوانان به‌شمار می‌آیند. بازیگران دوره‌گردی بودند که با خواندن و رقصیدن و پرداختن به طنز و هجو و لودگی، ضمن سرگرم نمودن مردم، نوروز و بهار را نوید می‌دادند.
آتش‌باز: از دسته‌های نوروزی‌خوانان به‌شمار می‌آیند. آتش‌بازان با خواندن آواز و انجام رقص به آتش‌بازی می‌پرداختند.
پیوستگی فرهنگی نوروز با دیگر اقوام و ملل

مردم بابل از دوران‌های بسیار قدیم، روز اول سال را، عموماً در اعتدال بهاری (۲۱ مارس) جشن می‌گرفتند. این زمان اول بهار و آغاز فصل نو است، زمانی که طبیعت از خواب زمستانی بیدار می‌شود، در حقیقت آغاز سال نو بود. از لوحه‌ها چنین بر می‌آید که این جشن تقریباً از ۲۳۴۰ سال، پیش از میلاد، شناخته شده بود. عید آغاز سال در بین‌النهرین (بابل و آشور) و همچنین در عیلام در اصل بازگشت ایزدِ شهید شونده، دُموزی بود که معتقدان نظر داشتند او هر ساله می‌میرد و بار دیگر به حیات برمی‌گردد. مرگ او مرگ جهان گیاهان و حیات مجدد او حیات مجدد جهان گیاهی بود. سپس در پی عزاداری‌هایی که برای ایزدِ شهید شونده، مظهر برکت، مظهر زندگی و مرگ جهان گیاهی انجام می‌شد، اشک‌های بسیاری ریخته می‌شد که این اشک‌های ریخته شده نماد باران و نوعی جادوی باران‌آوری و آب بود، در پی این عزاداری و اشک ریختن‌ها بود که ایزدِ به شهادت رفته بار دیگر در روز نوروز زنده می‌شد و زندگی از سر می‌گرفت.
فینیقی‌ها در آغاز بهار مراسمی داشتند به نام مراسمِ آدونیس. آدونیس یک روح گیاهی است که مرگ و بازگشت او به زندگی معرف خواب طبیعت در زمستان و احیای آن در بهار است. آدونیس از درختی به دنیا آمد و مردم روغن آن درخت را در جشن مربوط به روز سال که اول اعتدال ربیعی بوده به کار می‌بردند. از مشخصات جشن کاشت بذرهای سبز در ظرف‌های گلدان بود. این رسم هنوز در بین مسیحیان قبرسی معمول است. مردم این ظرف‌های سبز را باغ‌های آدونیس می‌نامیدند. سپس بعد از چند روز سوگواری، این سبزه‌ها را به دریاها یا آب‌های روان می‌انداختند. غرض اصلی از این تشریفات تحریک باروری زمین و رشد نباتات بوده است و مقصود از به آب انداختن سبزی‌ها تأمین باران بوده است.
اسطوره و افسانه آتیس که در یونان وجود داشته شباهت بسیاری با اسطوره و افسانهٔ سیاوش دارد چه در آغاز بهار مردم پنج روز مراسمی برگزار می‌کردند و طی آن درخت صنوبری را کفن پوشانده به کوچه و بازار می‌بردند و برای آتیس گریه و زاری می‌نمودند. سپس رقص‌هایی انجام داده و روز آخر به شادی و استراحت می‌پرداختند و این به معنای رستاخیر آتیس بود. آغاز این جشن در روز اعتدال بهاری و روز پایان آن روز ۲۵ مارس بوده است.
اسطوره‌های دیگری همانند داستان سیاوش در فرهنگ‌های دیگر نیز یافت می‌شود که با بنیاد ایزد گیاهی شهید شونده و الههٔ باروری شکل گرفته است. این باور در دموزی و اینانا، (اسطوره سومری)، اوزیریس و ایزیس (اسطوره مصری)، سیبل و آتیس (اسطوره یونانی)، رام و سیتا (اسطوره هندی)، تموز و ایشتر (اسطوره بین‌النهرین)، آدونیس و آفرودیت (اسطوره یونانی)، یوسف و زلیخا) (ذکر شده در تورات) نیز بیان شده است.
تأثیر مراسم نوروز بر دیگر اقوام و ملل

نوروز و مهرگان در ایران باستان در میان مردم شبه‌جزیره عربستان هم دو جشن بزرگ شناخته شده بودند و در برخی از نقاط عربستان متداول بود. به‌خصوص این رسم در بین پادشاهان حیره که سنن درگاه خویش را بر آیین شهریاران ساسانی نهاده بودند و در پیرامون خلیج فارس رواج کامل داشت.
نوروز در نزد ترکان نیز جشنی بزرگ بود و سغدیان آن را «نوسرد» به معنای سال نو می‌نامیدند و به روش مرسوم به دوستان و بستگان خود شیرینی می‌دادند به همین علت در ترکیه نوروز را «جشن شیرینی» یا «شکریایرامی» می‌نامند.
قلقشندی (۷۵۶–۸۲۱ قمری) نویسندهٔ کتاب صبح الاعشی نوشته است، نوروز که یکی از مشهورترین اعیاد مصر است از ایران باستان گرفته شده و به آن نام نیروز قبطی داده‌اند. این عید با همان نام و آداب و سنن ایرانی در مصر برگزار می‌شود. این نویسنده همچنان نوشته است: مصریان در آن روز شادی کرده، آتش می‌افروزند و آب بر روی هم می‌پاشند که از مراسم ایرانیان به مراتب مفصل‌تر است. مردم شام نیز همین آیین را در اول ماه نیایش که یکی از ماه‌های رومی است برگزار می‌کنند. بنابر فرضیه‌ها احتمالاً کمبوجیه دوم نوروز باستان را به مصر برده است. بر طبق نظریه‌ای دیگر تاریخ ورود نوروز در مصر باستان در عهد حکومت داریوش بزرگ جانشین کمبوجیه بوده است. در زمان این پادشاه روابط فرهنگی میان مصریان و ایران محکم و استوار بوده است. حتی پس از فتح مصر از طرف اعراب نیز این جشن باستانی در این کشور ادامه داشته است. هنوز هم در مصر در اوایل بهار درست همان روزی که در ایران مراسم سیزده‌بدر برپا می‌شود مردم تحت تأثیر فرهنگ ایرانی از شهر بیرون می‌روند و مراسمی دارند که به سیزده ما بسیار شبیه است و آن را «یشم‌النسیم» می‌گویند.
بنا بر فرضیهٔ ایموتو ئه‌ایچی ایران‌شناس اهل ژاپن، احتمالاً اُبُن یا «جشن اموات در ژاپن» از رسوم ایرانی منشأ گرفته شده است. در دوران فرمانروایی امپراتریس کوگیوکو (امپراتریس سایمی) (زادهٔ ۵۹۴، درگذشتهٔ ۶۶۱ میلادی) برای نخستین بار جشن اموات یا اُبُن برگزار شد. در نیهون شوکی (در سال ۷۲۰ تألیف آن پایان یافته) آمده است که در زمان حکمرانی امپراتریس کوگیوکو در روز سوم از ماه هفتم (اوت) سال ۶۵۷ میلادی (۳۶ هجری شمسی) چند مرد و زن از راه دریا با کشتی به کیوشو جزیرهٔ جنوب غربی ژاپن رسیدند سپس در روز پانزدهم ماه هفتم در معبد بودایی آسوکا انگاره‌ای بودایی ساخته شد و پیش از آن «اُورابون» را جشن گرفتند. به عقیدهٔ ایموتو ئه‌ایچی نام رهبر این گروه راه‌گم‌کردگان دریا که در این کتاب آمده تحریف‌شدهٔ نام «دارا» به زبان ایرانی است و احتمالاً کسانی که با کشتی به ژاپن وارد شده و این جشن را برای اولین بار برگزار کردند، ایرانی بودند.
منبع‌شناسی

قدیمی‌ترین سند در دورهٔ اسلامی که در آن به تفصیل در مورد نوروز و تشریفات وابسته به آن سخن رفته است، کتاب المحاسن و الاضداد منسوب جاحظ دانشمند سدهٔ سوم هجری از اهالی بصره است. هرچند انتساب این کتاب به جاحظ مورد تردید است و عده‌ای این اثر را متعلق به ابوالفضل بیهقی (زاده ۳۷۰ ه‍.ش درگذشته ۴۵۶ ه‍.ش) می‌دانند. در این کتاب به نقل از کتاب الاعیاد و النواریز (عیدها و نوروزها) نوشتهٔ «موسی بن عیسی کسروی» مشهور در نزد اعراب به «الخسروی»، ضمن توصیف نوروزها از نوروز خوزستان هنگام رسیدنِ درخت خرما، نوروز شمال، نوروز عامه و نوروز پادشاهان نام می‌برد. از آثار دیگر منسوب به جاحظ که در آن به انعکاس فرهنگ و آداب ایرانیان پرداخته شده، کتاب التاج یا کتاب التاج فی اخلاق الملوک است. آداب نوروز به دنبال بحث روش پادشاهان ساسانی در دادن جایزه و مقرری، بابی را تحت عنوان هدایای نوروز و مهرگان باز کرده و همچنین از تقسیم جامه و پیراهن شاهان موجود در خزانه به ملازمان و مردم و در مبحث «دادخواهی از شاه به داوران» در روز نوروز، توضیحاتی پیرامون روش رسیدگی به شکایت مردم از شخص شاه در نوروز ذکر شده است. گزارش اخیر شباهت بسیاری به مطالبی دارد که خواجه نظام الملک در سیاست‌نامه آورده است.
آثار الباقیه نوشتهٔ ابوریحان بیرونی (زمان تألیف ۳۹۰ قمری)، کتابی است به زبان عربی دربارهٔ گاهشماری و گاهشناسی ملل باستانی که در آن نکات ارزنده‌ای دربارهٔ جشن‌ها و اعیاد و تاریخ ملوک ایران بیان شده است.
نوروزنامه رساله‌ای مردم‌شناختی منسوب به خیام (۵۱۰–۴۲۷ هجری قمری) دربارهٔ منشأ و تاریخ و آداب جشن نوروز است. مؤلف ضمن نقل تاریخ اساطیری ایران (پیشدادیان) از حقیقت نوروز و سبب نهادن آن و رسم‌های که در اجتماع ایران رعایت می‌شده، سخن گفته است. امروزه پژوهشگران در انتساب این رساله به خیام همداستان نیستند و معتقدند احتمالاً خیام یادداشت‌هایی برای تألیف این رساله تهیه کرده اما فرصت تدوین را نیافته و پس از مرگ او شخص دیگری یادداشت‌ها را تنظیم و تدوین نموده است.
کیهان‌نگاری و عجایب‌المخلوقات نوشتهٔ زکریای قزوینی (۶۰۰–۶۸۲ هجری قمری)
نخبةالدهر نوشتهٔ شمس‌الدین دمشقی (۶۵۴–۷۲۷ هجری قمری)
یکی از کهن‌الگوهای معروف در اساطیر جهان، روییدن گیاه از خون «ایزد گیاهی» است که این امر پیوند هرچه استوارتر ایزد گیاهی را با سرسبزی و باروری طبیعت نشان می‌دهد. سیاوش ایزد گیاهی ایران نیز از این امر مستثنا نیست و هنگام مرگ از خون او پرسیاوشان می‌روید.
بخشی از شاهنامه و مینیاتوری که گذشتن سیاوش را از آتش به تصویر کشیده است. اسطوره سیاوش، نماد مرگ و رستاخیز و تابع الگوی خزان و بهار است. در این داستان خزان کامل (مرگ سیاوش) و بهار پس از آن (تولد کیخسرو پس از مرگ سیاوش) و نیز رفتن سیاوش به درون آتش (به نشانه خزان) و زنده آمدن او (بهار) دیده می‌شود.
نقش برجسته‌ای از ازدواج دموزی (ایزدگیاهی در اسطوره سومری) با اینانا (الههٔ باروری). به نظر می‌رسد دو روایت ایرانی (داستان سیاوش) و هندی (اسطوره رام و سیتا) خود با روایت کهنِ بین‌النهرینی دموزی و اینانا مربوط هستند و ارتباط فرهنگی کلّ منطقه را گزارش می‌دهد.
روشن کردن آتش در ژاپن برای استقبال ارواح درگذشتگان در مراسم ابن
عین سفنی

city در 23x15px|border |alt=|link= عراق
| عین سفنی | عین سفنی |
| --- | --- |
city: city
عین سفنیLocation in Iraq: عین سفنیLocation in Iraq
مختصات: ۳۶°۴۱′۳۰″ شمالی ۴۳°۲۱′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۹۱۶۷°شمالی ۴۳٫۳۵۰۰۰°شرقی﻿ / 36.69167; 43.35000IQ: مختصات: ۳۶°۴۱′۳۰″ شمالی ۴۳°۲۱′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۹۱۶۷°شمالی ۴۳٫۳۵۰۰۰°شرقی﻿ / 36.69167; 43.35000IQ
شهرستان‌های عراق: شهرستان شیخان
عین سفنی (به عربی: عین سفني) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است.
پلیزنتویل، نیوجرسی

City در 23x15px|border |alt=|link= نیوجرسی, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Pleasantville, New Jersey | Pleasantville, New Jersey |
| --- | --- |
City: City
نقشه پلیزنتویل در شهرستان آتلانتیک. Inset: موقعیت شهرستان آتلانتیک پررنگ شده در ایالت نیوجرسی.: نقشه پلیزنتویل در شهرستان آتلانتیک. Inset: موقعیت شهرستان آتلانتیک پررنگ شده در ایالت نیوجرسی.
Census Bureau map of Pleasantville, New Jersey: Census Bureau map of Pleasantville, New Jersey
ایالت:  نیوجرسی
شهرستان: آتلانتیک
Incorporated: ۱۰ ژانویه ۱۸۸۹
حکومت: حکومت
 • نوع: City
 • شهردار: Jesse Tweedle, Sr. (term ends December 31, 2012)
 • Administrator: Linda D. Peyton
 • Clerk: Linda D. Peyton
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۲۹۸ مایل مربع (۱۸٫۹۰۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵٫۶۹۴ مایل مربع (۱۴٫۷۴۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱٫۶۰۴ مایل مربع (۴٫۱۵۴ کیلومتر مربع)  ۲۱٫۹۸٪
 • رتبه: 238th of 566 in state 16th of 23 in county
ارتفاع: ۱۳ فوت (۴ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • کل: ۲۰٬۲۴۹
 • رتبه: 128th of 566 in state 5th of 23 in county
 • تراکم: ۳۵۵۶٫۵/مایل مربع (۱۳۷۳٫۲/کیلومتر مربع)
  • رتبه: 182nd of 566 in state 4th of 23 in county
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (Eastern (EDT))
زیپ‌کدs: ۰۸۲۳۲, ۰۸۲۳۴
Area code: 609
FIPS code: ۳۴۰۰۱۵۹۶۴۰
GNIS feature ID: ۰۸۸۵۳۵۶
وبگاه: http://pleasantville-nj.org
پلیزنتویل (به انگلیسی: Pleasantville) شهری در ایالت نیوجرسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۰٬۲۴۹ نفر بوده‌است.
یک مرد یک خرس

| یک مرد یک خرس | یک مرد یک خرس |
| --- | --- |
کارگردان: مسعود جعفری جوزانی
تهیه‌کننده: مسعود جعفری جوزانی
نویسنده: مسعود جعفری جوزانی
بازیگران: حمید جبلی حمیده خیرآبادی محمدعلی کشاورز عاطفه رضوی داریوش مؤدبیان فردوس کاویانی جمشید اسماعیل‌خانی میرصلاح حسینی روح‌الله مفیدی منوچهر آذری
موسیقی: فریدون شهبازیان
فیلم‌بردار: عزیز ساعتی
تدوین‌گر: داوود یوسفیان
شرکت تولید: جوزان فیلم
توزیع‌کننده: جوزان فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۴ فروردین ۱۳۷۲
مدت زمان: ۹۶ دقیقه
کشور: ایرانی
زبان: فارسی 
یک مرد یک خرس فیلمی به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی مسعود جعفری جوزانی محصول سال ۱۳۷۱ است.
این فیلم در ۴ فروردین ۱۳۷۲ در سینماهای ایران اکران شد.
خلاصه فیلم

کمالی صاحب تنها خانه مجلل کوچه خورشید که همراه همسرش نرگس خاتون از حضور یک مرد و خرسش در محله ناراضی اند، تلاش می‌کنند تا او را از محله بیرون کنند در مقابل، بچه‌های محله که نمی‌خواهند تنها سرگرمی خود را از دست بدهند، با کمک خاله خراسانی به دفاع از خرس برمی خیزند.
جشنواره‌ها

کاندیدا بهترین نقش دوم زن (حمیده خیرآبادی) در یازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر - ۱۳۷۱
کاندیدا پوستر (اعلان دیواری) (ابراهیم حقیقی) در دوازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر - ۱۳۷۲
ونزن کن سن کارلو

مکان
| Vanzone con San Carlo | Vanzone con San Carlo |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Vanzone con San Carlo: Comune di Vanzone con San Carlo
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان وربانو-کوزیو-اوسولا (VB)
دهستان: Roletto, Ronchi Dentro, Ronchi Fuori, Valeggio, Croppo
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۲ کیلومتر مربع (۶٫۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۷۷ متر (۲۲۲۱ فوت)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۴۸۲
 • تراکم: ۳۰/کیلومتر مربع (۷۷/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Vanzonesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 28030
پیش‌شماره تلفن: 0324
ونزن کن سن کارلو (به ایتالیایی: Vanzone con San Carlo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وربانو-کوزیو-اوسولا واقع شده‌است.
خصوصیات

ونزن کن سن کارلو ۱۶٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۴۸۲ نفر جمعیت دارد و ۶۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باشگاه فوتبال آراف‌اس

Football club
باشگاه فوتبال آر اف اس یک باشگاه فوتبال حرفه ای لتونی است که در ریگا، لتونی واقع شده‌است. لیگ برتر فوتبال لتونی رقابت می‌کند، که برترین باشگاه فوتبال لتونی است.
باشگاه فوتبال آر اف اس برای در سال ۲۰۱۶ به لیگ برتر فوتبال لتونی صعود کرد، زیرا باشگاه فوتبال اسکونتو مجوز حضور در این لیگ را دریافت نکرد.
در سال ۲۰۱۸، آر اف اس برای اولین بار به مسابقات مقدماتی لیگ اروپا راه یافت. در اولین بازی آر اف اس موفق شد با نتیجه ۳ بر ۲ در خارج از خانه مقابل المپیک لیوبلیانا پیروز شود. با این حال آنها در بازی برگشت و در خانه ۲–۰ شکست خوردند و از این مسابقات حذف شدند. یک سال بعد، این باشگاه به اولین افتخار خود یعنی جام حذفی فوتبال لتونی دست یافت.[نیازمند منبع]
در فصل ۲۱–۲۰۲۰، آر اف اس در اولین بازی مرحله مقدماتی لیگ اروپا با پارتیزان رو به رو شدند. لتونیایی‌ها در پنالتی‌ها شکست را پذیرفتند و ۱–۰ مقابل پارتیزان شکست خوردند.
عملکرد در رقابتهای اروپایی

| فصل | رقابت | مرحله | باشگاه | رفت | برگشت | مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰–۲۰۱۹ | لیگ اروپا | مرحله اول مقدماتی | المپیک لیوبلیانا | ۰–۲ | ۳–۲ | ۳–۴ |
| ۲۱–۲۰۲۰ | لیگ اروپا | مرحله اول مقدماتی | باشگاه فوتبال پارتیزان | ۰–۱ |  |  |
| ۲۲–۲۰۲۱ | لیگ کنفرانس اروپا | مرحله اول مقدماتی | کلاکسویک | ۲–۳ | 4-2 (و.ا.)) | ۶–۵ |
| ۲۲–۲۰۲۱ | لیگ کنفرانس اروپا | مرحله دوم مقدماتی | پوشکاش آکادمیکا | ۳–۰ | ۲–۰ | ۵–۰ |
| ۲۲–۲۰۲۱ | لیگ کنفرانس اروپا | مرحله سوم مقدماتی | خنت | ۰–۱ | ۲–۲ | ۲–۳ |
| ۲۳–۲۰۲۲ | لیگ قهرمانان اروپا | مرحله اول مقدماتی |  |  |  |  |
افتخارات

لیگ برتر فوتبال لتونی
قهرمانان: ۲۰۲۱
جام حذفی فوتبال لتونی
برندگان: ۲۰۱۹، ۲۰۲۱
آلیخانیان

آلیخانیان (زبان ارمنی: Ալիխանյան), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
ایساهاک آلیخانیان
سوس آلیخانیان
گئورگ آلیخانیان
پیش‌نویس:تیگرانوهی آلیخانیان
پیش‌نویس:هرایر آلیخانیان
آرتیوم آلیخانیان
آبراهام آلیخانوف
گئورگ آلیخانیان
نوارت آلیخانیان
ورین آختلا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| Verin Akhtala Վերին Ախթալա | Verin Akhtala Վերին Ախթալա |
| --- | --- |
Verin Akhtalaموقعیت روی نقشه ارمنستانVerin Akhtalaموقعیت روی نقشه استان لوری: Verin Akhtalaموقعیت روی نقشه ارمنستانVerin Akhtalaموقعیت روی نقشه استان لوری
مختصات: ۴۱°۱۰′ شمالی ۴۴°۴۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۱۶۷°شمالی ۴۴٫۷۶۷°شرقی﻿ / 41.167; 44.767: مختصات: ۴۱°۱۰′ شمالی ۴۴°۴۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۱۶۷°شمالی ۴۴٫۷۶۷°شرقی﻿ / 41.167; 44.767
استان: لوری
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
ورین آختلا (به لاتین: Verin Akhtala) یک روستا در ارمنستان است که در استان لوری واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال وانادزور، مرکز استان لوری واقع شده است.
پلنگ صورتی (فیلم ۲۰۰۶)

| پلنگ صورتی | پلنگ صورتی |
| --- | --- |
پوستر اکران در سینما: پوستر اکران در سینما
کارگردان: شاون لوی
تهیه‌کننده: رابرت سایموندز
نویسنده: استیو مارتین لن بلوم بر اساس داستانی از: لن بلوم مایکل سالتزمن خلق شخصیت‌ها: موریس ریچلین بلیک ادواردز
بازیگران: استیو مارتین کوین کلاین ژان رنو بیانسه امیلی مورتیمر هنری چرنی کریستن چنووس کورنبرگ ریس کلایو اوون ژاکلین لاول
موسیقی: کریستوف بک تم هنری مانچینی
فیلم‌بردار: جاناتان براون
تدوین‌گر: جرج فولسی جونیور
توزیع‌کننده: مترو گلدوین میر  تئاترهای آمریکا و ویدئو و دی‌وی‌دی در سراسر جهان: کلمبیا پیکچرز تئاترهای خارج از آمریکا: فاکس قرن بیستم
تاریخ‌های انتشار: ۱۰ فوریه ۲۰۰۶
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور:  ایالات متحده آمریکا  فرانسه
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۸۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار
فروش گیشه: ۱۵۸٬۸۵۱٬۳۵۷ دلار
پلنگ صورتی (به انگلیسی: The Pink Panther) فیلمی کمدی، محصول سال ۲۰۰۶ است. این فیلم یک بازسازی از سری پلنگ صورتی به کارگردانی بلیک ادواردز است و دهمین فیلم از سری پلنگ صورتی محسوب می‌شود. همچنین این فیلم، اولین فیلم از این سری با بازی استیو مارتین در نقش بازرس کلوزو می‌باشد.
داستان فیلم

در میانه یک بازی فوتبال میان تیم فرانسه و چین، ایو گلوآنت سرپرست تیم فرانسوی با اصابت تیری سمی در ناحیه گردن کشته می‌شود و انگشتری الماس گران بهای او مشهور به پلنگ صورتی به سرقت می‌رود. سر بازرس دریفوس که در آستانه دریافت نشان شوالیه‌است، قصد دارد تا با استفاده موقعیت پیش آمده، شانس خود را برای دریافت نشان بیشتر کند. از این رو بی دست و پاترین پلیس فرانسه، ژاندارم ژاک کلوزو، را احضار کرده و با دادن عنوان بازرسی به وی، پرونده را به او می‌سپارد. هدف او از این کار به دست گرفتن پرونده بعد از شکست حتمی کلوزو و در نتیجه انداختن نام خود بر سر زبان هاست. اما نقشه‌ها مطابق میل او پیش نمی‌رود. چون کلوزو به شکلی اتفاقی گروهی از دزدان مشهور را در یک کازینو به دام می‌اندازد. کلوزو به سرعت به دنبال مظنونین احتمالی پرونده، از جمله زانیا، دوست دختر ایو گلوآنت، و همکاران و رقبای او می‌رود. دریفوس نیز برای باخبر بودن از عملیات وی ژاندارم ژیلبر پانتون را به دستیاری او منصوب می‌کند. کلوزو در تعقیب زانیا در آمریکا باعث یک رسوایی مطبوعاتی شده و هنگام بازگشت دریفوس او را از ماموریت یافتن پلنگ صورتی و قاتل گلوآنت خلع می‌کند. اما کلوزو در لحظه‌ای که انتظارش نمی‌رود، به صحنه بازمی گردد تا مچ قاتل را بگیرد.
نکات

مارتین که خود از نویسندگان فیلمنامه نیز بوده، کوین اسپیسی و مایک مایرز را برای نقش کلوزو در نظر داشته، اما سرانجام اسیر وسوسه بازی در نقش بی دست و پاترین پلیس فرانسه می‌شود.
خودرو فایتون

فایتون گرفتون دایملر ۱۸۹۷
کادیلاک وی-۱۶ دوئل کول ۱۹۳۲
خودروی فایتون (به انگلیسی: Phaeton body) سبکی از خودروهای روباز بدون هیچ حفاظی در برابر آب‏‌و‏هوا بود که در فاصله سالهای ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰ رواج داشت. این سبک از خودرو معادل کالسکه‌های سبک و سریع فایتون بود که توسط اسب کشیده می‌شد.
ورین آرتاشات

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| ورین آرتاشات Վերին Արտաշատ | ورین آرتاشات Վերին Արտաշատ |
| --- | --- |
Norashen (left) and Verin Artashat (right) as seen from the ruins of دوین.: Norashen (left) and Verin Artashat (right) as seen from the ruins of دوین.
استان: آرارات
بنیانگذاری: ۱۸۲۸
حکومت: حکومت
 • شهردار: آشوت قازاریان
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۸۵ کیلومتر مربع (۳٫۰۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۴٬۲۷۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
ورین آرتاشات (به ارمنی: Վերին Արտաշատ) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرارات واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده است.
خصوصیات

ورین آرتاشات ۷٫۸۵ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۲۷۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.