فرهنگ لا تن
تاریخچه

در حدود سال‌های ۶۵۰ تا ۴۵۰ پیش از میلاد، فاز نهایی فرهنگ هالشتات در اروپای مرکزی گسترش یافته بود و انتقال فرهنگ در این منطقه تدریجی بود. آثار آن از دست‌ساخته‌های سبک لا تن شناسایی شد. این دست‌ساخته‌ها ابتدا در لبهٔ غربی ناحیهٔ هالشتات کهن بروز یافت.
هرچند توافقی دربارهٔ محدودهٔ دقیق شکل‌گیری اولیهٔ فرهنگ لا تن وجود ندارد، ولی اجماع گسترده‌ای در خصوص مرکزیت این فرهنگ در لبه‌های شمال غربی فرهنگ هالشتات، شمال آلپ، وجود دارد. قلمرو آن از غرب به درهٔ مارن و موزل و بخشی از راینلاند و از شرق به انتهای غربی هستهٔ هالشتات در محدودهٔ بایرن، چک، اتریش و سوئیس کنونی محدود بود.
در سال ۱۹۹۴ مقبره‌ای از سدهٔ پنجم پیش از میلاد در گلاوبرگ ایالت هسن حفاری شد. این ناحیه قبلاً در محدودهٔ پیرامونی هستهٔ لا تن در نظر گرفته می‌شد. خود محوطهٔ لا تن نیز در نزدیکی لبهٔ جنوبی هستهٔ اصلی بود.
اسکان موفقیت‌آمیز یک گروه یونانی در ماسالیا (شمال مارسی کنونی) در ساحل مدیترانه، تجارت بزرگی با مناطق هالشتات در حوضهٔ آبریز رون و سون ایجاد کرد. مدافن اولیهٔ لا تن مانند مقبرهٔ ویکس در بورگونی شامل محصولات تجملاتی وارداتی در کنار دست‌ساخته‌های محلی است. بیشتر مناطق تحت سلطهٔ رؤسای قبیله‌ای بود که در تپه‌قلعه‌ها زندگی می‌کردند؛ در حالی که مردم معمولی در روستاهای کوچک یا مزارع ساکن بودند.
تا سال ۵۰۰ پیش از میلاد قلمرو اتروسک‌ها در شمال ایتالیا گسترش یافت و با سلت‌ها هم‌مرز شدند. سپس تجارت در آلپ جانشین تجارت با یونانی‌ها شد و مسیر رون افول کرد. مناطق پررونق شامل راین میانی (با معادن بزرگ آهن)، ناحیه‌های مارن و شامپانی و نیز بوهم بودند. بی‌شک، ارتباطات تجاری و ثروت در ایجاد سبک لا تن نقش داشت؛ هرچند بزرگی اهمیت آن هنوز مورد بحث است.
بری کانلیف از محلی شدن فرهنگ لا تن در سدهٔ پنجم پیش از میلاد یاد می‌کند. دو مرکز قدرت و نوآوری در این دوران پدید آمد: یکی در ناحیهٔ مارن-موزل در غرب که از طریق گردنه‌های آلپ، با درهٔ پو و فرهنگ گلاسکا ارتباطات تجاری داشت و دیگری در ناحیهٔ بوهم در شرق که از طریق مسیرهای شرقی آلپ و فرهنگ ونتی ارتباطات مجزایی با دریای آدریاتیک داشت.
در سدهٔ چهارم پیش از میلاد فرهنگ لا تن از مبدأ خود از طریق چند مهاجرت بزرگ، به مناطق وسیعی در اروپا شامل فرانسه، آلمان، اروپای مرکزی، هیسپانیا، شمال و مرکز ایتالیا، بالکان و آسیای صغیر راه یافت. در همین زمان دست‌ساخته‌های سبک لا تن در بریتانیا و اندکی بعد در ایرلند نیز ظهور یافتند.
از حدود سال ۴۰۰ پیش از میلاد، شواهد تجارت مدیترانه‌ای کمتر می‌شود. دلیل آن شاید گسترش جمعیت سلت‌ها باشد. آنان به سوی جنوب و غرب مهاجرت کردند و درگیری‌هایی با مردم ساکن در این مناطق شامل اتروسک‌ها و رومی‌ها پدید آوردند. همچنین به نظر می‌رسد جمعیت ساکن در بیشتر مراکز اصلی لا تن بسیار ناپایدارتر و بیشتر در معرض جنگ بوده‌اند. در حدود سال ۳۸۷ پیش از میلاد، سلت‌ها به رهبری برنوس رومیان را شکست دادند و رم را غارت کردند و خود را به عنوان اصلی‌ترین تهدید برای سرزمین اصلی روم تثبیت کردند. این شرایط در زمان جنگ‌های روم و گل و تا زمان فتح نهایی گل توسط ژولیوس سزار در سال ۵۸ تا ۵۰ پیش از میلاد ادامه داشت. رومیان از پیشروی سلت‌ها در جنوب رم جلوگیری کردند؛ ولی در سوی دیگر دریای آدریاتیک گروه‌هایی از بالکان گذشتند و به یونان رسیدند. دلفی در سال ۲۷۹ پ.م. مورد حملهٔ سلت‌ها قرار گرفت. به آسیا نیز هجوم بردند و گالاتیا را در بخش سلتی آناتولی بنا کردند. در این زمان، سبک لا تن در حال گسترش در جزایر بریتانیا بود؛ هرچند ظاهراً جابجایی جمعیتی قابل توجهی به همراه نداشت.
پس از حدود ۲۷۵ پ.م. گسترش روم به منطقهٔ لا تن آغاز شد و نخستین گام آن، فتح گالیا چیسالپینا بود. فتح گل سلتی در سال ۱۲۱ پ.م. آغاز شد و با جنگ‌های گالی در دههٔ ۵۰ پ.م. تکمیل شد. فرهنگ گل به سرعت با فرهنگ رومی ممزوج شد و به رشد فرهنگ گلی-رومی در دوران باستان متأخر کمک کرد.