stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سعید عابدینی
دستگیری آخر

همچنین ببینید: نقض حقوق مسیحیان در جمهوری اسلامی ایران
در ژوئیه ۲۰۱۲، عابدینی نهمین سفر خود به ایران را که به‌گفتهٔ وی، برای دیدار خانواده، کار و نیز ساخت یک یتیم‌خانه در شهرستان رشت انجام داد اما بمحض ورود به کشور، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گذرنامه او را مصادره کرده و تحت بازداشت خانگی قرار داد. پس‌از مدتی به زندان اوین منتقل شد.
در میانه ژانویه سال ۲۰۱۳، گزارش شد که عابدینی در دادگاه ممکن است با مجازات مرگ روبرو شودو در دادگاهی غیر علنی، اتهام او به خطر انداختن امنیت ملی تفهیم شد. حامیان او ولی ادعا کردند که دستگیری او به دلیل تغییر دین و تلاش برای گسترش مسیحیت در ایران بوده‌است.در ۲۱ ژانویه سال ۲۰۱۳، رسانه‌های دولتی ایران گزارش دادند که عابدینی می‌تواند پس از سپردن وثیقه یک صد و شانزده‌ هزار دلاری آزاد شود ولی همسر او، با این حال، اعلام کرد «حکومت به هیچ وجه قصد از آزادی او را و اعلام این خبر است یک بازی برای خاموش کردن گزارش‌های رسانه‌های بین‌المللی است.»
در پایان و در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳، قاضی پیر عباسی، سعید عابدینی را به هشت سال زندان محکوم کرد. به گفته فاکس نیوز، قاضی پیرعباسی عنوان داشته «عابدینی با ایجاد یک شبکه کلیساهای خانگی مسیحی و غیره اقدام به تحریک جوانان ایران و دوری آن‌ها از اسلام قصد تضعیف نظام را دارد.»
آزادی

در ۲۶ دی ۱۳۹۴ و همزمان با حضور وزرای خارجه ایران و آمریکا در وین به منظور قرائت بیانیهٔ اجرایی شدن برجام، دادستان عمومی و انقلاب تهران اعلام کرد که در راستای مصوبات شورای عالی امنیت ملی ایران و مصالح کلی نظام، چهار زندانی ایرانی دو تابعیتی ظرف روز جاری (شنبه) در چارچوب مبادله زندانیان آزاد شدند. در همین حال، برخی منابع خبری از جمله خبرگزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران گزارش دادند که جیسون رضائیان، خبرنگار واشینگتن پست و سعید عابدینی در میان آزاد شدگان هستند.
پس از آزادی

خبرگزاری رویترز، پس از آزادی سعید عابدینی اعلام کرد که سعید عابدینی پس از آزاد شدن از زندان در ایران، به دیدار خانواده و فرزندش خواهد رفت. به گفته رویترز، همسر عابدینی در پیامی به طرفداران همسرش اعلام نموده بود که سعید از اعتیاد به پورنوگرافی و سوءرفتار رنج می‌برده‌است و از نظر جسمی مورد بدرفتاری همسرش قرار می‌گرفته. عابدینی هنگام ورود به آمریکا در اشویل، کارولینای شمالی مورد استقبال والدین و خواهرش قرار گرفت، ولی همسر و فرزندانش که در آیداهو اقامت دارند برای دیدار با او به این اقامتگاه کشیش فرنکلین گراهام سفر نکردند. خانم نغمه عابدینی همسر او به رویترز اعلام نمود که این دو برای بهبود روابط زناشویی خود تلاش خواهند کرد. نغمه عابدینی تقاضای طلاق و حفظ فرزندانش در آیداهو را تسلیم دادگاه کرد.در سال ۲۰۰۷، عابدینی به حبس تعلیقی سه‌ماهه به جرم خشونت خانگی محکوم شد.قاضی دادگاه در آیداهو حکم ۹۰ روز حبس ایشان را تعلیق نمود، اما حکم داد که باید یک سال تحت نظر باشد.رابرت پیتنجر، نماینده جمهوری‌خواه کارولینای شمالی طی بیانیه‌ای [گناه] عابدینی را با داوود مقایسه نمود و ادعا نمود که در حال متقاعد نمودن نغمه برای تجدیدنظر می‌باشد.خود عابدینی در بیانیه‌ای در در این مورد صادر کرد اینطور نوشت که
"دو هفته قبل از زندانی ایرانی آزاد شدم که مرا سه و نیم حبس کرده بود و گناه من چه بود؟ مسیحی بودن … از نوامبر گذشته، نغمه شروع به نگاشتن مطالبی در مورد زناشویی ما در صفحه فیسبوک خود نمود و حمایت از من را متوقف نمود. مطالب او سوالهایی را در مورد من و پیوند زناشویی ما ایجاد نمود که بعنوان زندانی در ایران نمی‌توانستم پاسخ آنها را بدهم. در دو هفته‌ای که وارد آمریکا شدم تصمیم گرفتم که پاسخی ندهم چونکه از نظر من این مطالب شخصی هستند … وقتی که به آیداهو بازگشتم متوجه شدم که نغمه شکایتی علیه من تنظیم نموده که برای اطمینان از ماندن فرزندانمان در ایالت است. البته من قصدی برای منتقل کردن فرزندانمان نداشتم … قسمت اعظم آنچه که نغمه نگاشته‌است صحت ندارد و باور دارم که ما باید مشکلات خود را در خلوت حل کنیم و نه در رسانه‌های جمعی. خدایی که در حال حاضر مشغول خدمت به او هستم، همان خدایی است که در بدترین و خشن‌ترین زندانهای عالم هنگام بازجویی و شکنجه می‌پرستیدم و آن خداوند می‌تواند ازدواجی را که تحت فشار باورنکردنی ای تاب آورده‌است را به جای اول بازگرداند."
ایدئولوژی انقلاب ۱۳۵۷

ایدئولوژی انقلاب ۱۳۵۷ ایران را «ترکیبی پیچیده» از اتحادگرایی اسلامی، عوام‌گرایی سیاسی و «رادیکالیسم مذهبی» شیعه نامیده‌اند.
انقلاب ایران خود را به زبان اسلام بیان می‌کند، یعنی به‌عنوان یک جنبش دموکراتیک با رهبری مذهبی، نقدی با فرمول‌بندی دینی از نظم قدیم و طرح‌هایی با بیان دینی برای نظام جدید. انقلابیون مسلمان به تولّد اسلام به عنوان الگوی خود نگاه می‌کنند و خود را درگیر مبارزه با کفر، ظلم و امپراتوری می‌دانند.
شاید مهم‌ترین تفاسیر ایدئولوژیک متنوع از اسلام در اتحاد بزرگی که به انقلاب ۱۹۷۹ میلادی منجر شد، آسایش‌گرایی سنتی روحانی، خمینی‌گرایی، ایدئولوژی چپ اسلامی علی شریعتی و اسلام لیبرال-دمکراتیک مهدی بازرگان بود. گروه‌های چریکی سوسیالیست از انواع اسلامی و سکولار و مشروطیت سکولار در اشکال سوسیالیستی و ناسیونالیستی کم‌قدرت‌تر بودند.
همچنین تأثیر فضای جنگ سرد و تمایل عمومی «جنبش‌های رهایی‌بخش کشورهای پیرامونی» در قرن بیستم به مارکسیسم، به عنوان علم مبارزه و رهایی از یک‌سو و باز بودن تاریخی باب اجتهاد در فقه شیعه، امکان خوانش چپ‌گرایانه از اسلام را در ایران فراهم کرده بود.
محمدرضاشاه پهلوی، بیش از نیم قرن پیش با محکوم کردن جریان‌های چپ‌گرا و اسلام‌گرای انقلابی، اتحاد میان این دو نحلهٔ فکری را اتحاد «ارتجاع سرخ و سیاه» توصیف کرده بود.
شعاری که توسط تظاهرکنندگان سر داده می‌شد (استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی) مطالبهٔ محوری و در عین حال گستردهٔ انقلابیون نامیده شده است. انقلابیون نسبت به آنچه فساد، زیاده‌خواهی و ماهیت خودکامهٔ حکومت پهلوی می‌نامیدند و همچنین سیاست‌هایی که به زعم آنان، با هزینهٔ فقرا به ثروتمندان کمک می‌کرد و تسلط/استثمار اقتصادی و فرهنگی توسط بیگانگان غیرمسلمان (به‌ویژه آمریکایی‌ها) بر ایران را موجب می‌شد، انتقاد داشتند.
از مشارکت‌کنندگان در این ایدئولوژی از جلال آل احمد و علی شریعتی می‌توان نام برد. آل احمد ایدهٔ غرب‌زدگی را فرموله و آن را به عنوان یک طاعون یا سرمستی که مسلمانان را از ریشه و هویت خود بیگانه می‌کند، معرّفی کرد. همچنین علی شریعتی با تعبیر خود از اسلام به عنوان تنها راه بیداری مستضعفان و رهایی جهان سوم از استعمار و استعمار نو بر بسیاری از جوانان ایرانی تأثیر گذاشت.
به‌طور کل، انقلابیون ۵۷ چه در لباس روحانیت و چه در لباس چریک‌های فدایی خلق و دیگر گروه‌ها قدم به قدم، کپی‌برداری از دو قطب کمونیسم در جهان یعنی چین و شوروی را آغاز کرده بودند. انقلاب ۵۷ بدون ایدئولوژی هرگز به سرانجام نمی‌رسید. نقطهٔ اوج آن ایدئولوژی را می‌توان در سخنان خسرو گلسرخی دید؛ درست جایی که اسلام و مارکسیسم به شکلی بسیار توده‌فهم و اسطوره‌پردازانه پیوند می‌خورند. همین ایدئولوژی اسطوره‌محور و اسطوره‌پرور بود که نیروی مردمی عظیمی را ایجاد کرد و انقلاب ۵۷ را به وجود آورد.
خمینی

شخصی که درنهایت، ایدئولوژی انقلاب را تدوین کرد، مردی بود که بر خود انقلاب مسلط شد؛ خمینی. او تبلیغ می‌کرد که قیام و به‌ویژه شهادت در برابر ظلم و بی‌عدالتی بخشی از اسلام شیعه است و روحانیون باید بسیج شوند و مردم خود را به جای موعظه به عمل هدایت کنند. او واژگان مارکسیستی تمایزگر ستمگر-مظلوم یا استثمارگر-استثمارشونده را با اصطلاحات قرآنی مستضعفین (ضعیفان) و مستکبرین (قدرتمندان) معادل‌سازی کرد. او همچنین با شعار «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» نفوذ دو ابرقدرت شوروی و آمریکا را در ایران رد کرد.
خمینی > ولایت فقیه

امّا مهم‌تر از آن، او این ایدئولوژی را توسعه داد که چه کسی جمهوری اسلامی را اداره خواهد کرد و حکومت به چه شکلی خواهد بود. خمینی مدّعی بود که اسلام مستلزم اطلاق اصل ولایت فقیه بر حکومت است، یعنی مسلمانان، در واقع همه، نیازمند «ولایت» هستند که در قالب حکومت یا نظارت از سوی فقیه یا فقهای برجسته اسلامی است. این امر ضروری بود؛ زیرا اسلام تنها اطاعت از شریعت سنتی اسلامی را می‌طلبد. پیروی از این قانون نه‌تنها از نظر اسلامی توجیه‌پذیر بود، بلکه به ادّعای اسلام‌گرایان از فقر و بی‌عدالتی و غارت سرزمین مسلمانان توسط کافران بیگانه جلوگیری می‌کرد؛ امّا برای تحقق این موارد، شریعت باید از بدعت و انحراف مصون می‌ماند و این مستلزم تسلط فقهای اسلامی بر حکومت بود.
تأسیس و اطاعت از این حکومت اسلامی آن‌قدر مهم بود که «در واقع بیان اطاعت از خدا» بود. درنهایت، «حتی از نماز و روزه هم ضروری‌تر» برای اسلام شمرده می‌شد؛ زیرا اسلام‌گرایانی همانند خمینی مدّعی بودند که بدون آن، اسلام واقعی زنده نخواهد ماند. این اصل محدود به ایران نبود و یک اصل جهانی به‌شمار می‌رفت. خمینی «صدور انقلاب اسلامی را امری ضروری می‌دانست.» او دربارهٔ «صدور انقلاب» مدّعی شد که «به معنای دخالت در شئون مردم کشورهای دیگر نیست»، و «بلکه به معنای پاسخ دادن به سؤال‌های فکری بشر تشنهٔ معارف الهی است.»
این بینش انقلابی از حکومت دین‌سالارانه کاملاً در تضاد با تشیع آرامش‌طلب بود که خواستار کناره‌گیری از زندگی سیاسی یا حداقل حکومت تا زمان بازگشت مهدی بود. در عین حال، خمینی می‌دانست که نیازمند پایگاه گستردهٔ انقلابی است و به همین دلیل از تشویق این نیروها برای اتحاد با هوادارانش برای سرنگونی شاه دریغ نمی‌کرد. در نتیجه، ایدئولوژی انقلاب پیش از پیروزی به «بی‌دقتی» یا «ویژگی مبهم» شناخته می‌شد و ویژگی ولایت فقیه/دین‌سالاری آن در انتظار فرارسیدن فرصت مناسب برای اعلام عمومی بود. خمینی مدّعی بود که مخالفت سایر انقلابیون با ولایت فقیه/حکومت دین‌سالار، نتیجهٔ کارزار تبلیغاتی امپریالیست‌های خارجی است که می‌خواهند از ممانعت اسلام در غارت‌هایشان جلوگیری کنند. این تبلیغات به گونه‌ای بود که حتی در حوزه‌های علمیه نیز نفوذ کرده بود و هنگام صحبت از حکومت اسلامی «رعایت اصول تقیه» (یعنی تقیه حق در دفاع از اسلام) را ضروری می‌کرد.
این انشعاب بین عناصر عام و خاص ایدئولوژی انقلاب، به ناچار وحدت انقلاب را از بین برد؛ زیرا خمینی تقیه را رها کرد و برای ایجاد حکومتی به رهبری روحانیون تلاش کرد، در حالی که مخالفان حکومت دینی مقاومت می‌کردند. درنهایت، این انشقاق تأثیری در روند انقلاب نداشت؛ اپوزیسیون شکست خورد و ایدئولوژی انقلابی پیروز شد.
ایدئولوژی در عمل

پس از انقلاب، ایدئولوژی آن در سیاست‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی آشکار شد.
از نظر پوشش، کراوات به سبک غربی برای مردان و موهای بدون پوشش، بازوها و بسیاری موارد دیگر برای زنان ممنوع شد؛ امّا تغییرات غیرمذهبی نیز وجود داشت، مانند تأکید بر پوشش، آداب و رسوم طبقه مستضعف، در مقابل ظرافت‌ها و زیاده‌خواهی‌های اشرافیت یا بورژوازی غربی در دورهٔ شاه. به عنوان مثال، ناظران در روزهای نخستین انقلاب به ماهیت «غذاخوری» غذاهای رستورانی اشاره کردند که به معنای «تأکید بر پیروزی مستضعفان مسلمان» بود. یک قاضی در بهمن ۱۳۵۷ «دگرگونی یک‌شبه» وزارت دادگستری در تهران را این‌گونه توصیف کرد:
مردها دیگر کت و شلوار و کراوات نمی‌پوشیدند و شلوارهای ساده و پیراهن‌های بدون یقه که بسیاری از آن‌ها کاملاً چروک و حتی برخی لکه‌دار بودند، پوشیده می‌شد. حتی بینی من هم بوی تغییر را دریافت. بوی خفیف ادکلن یا عطری که در راهروها به‌ویژه در صبح می‌پیچید، دیگر وجود نداشت.
سمار

| سمار | سمار |
| --- | --- |
Spiny rush: Spiny rush
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاه
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: تک‌لپه‌ای‌ها
(طبقه‌بندی‌نشده):: تک‌لپه‌ای‌های برگ‌بیدی
راسته:: گندم‌سانان
تیره:: سازوئیان
سرده:: سازو
گونه:: J. acutus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Juncus acutus کارل لینه: Juncus acutus کارل لینه
سمار (نام علمی: Juncus acutus) نام یک گونه از سرده سازو است.
در قدیم به این گیاه اسل هم می‌گفتند.
سلیمان جعفرزاده

| سلیمان جعفرزاده> اطلاعات شخصی | سلیمان جعفرزاده> اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۴۴ خورشیدی پلدشت، ایران
حزب سیاسی: سپاه پاسداران
فرزندان: محمدرضا
خویشاوندان: جعفر جعفرزاده
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی  نمایندهٔ دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی رییس کمیسیون اجتماعی مجلس در دوره هشتم
سلیمان جعفرزاده (زادهٔ ۱۳۴۴ در پلدشت) نمایندهٔ حوزه انتخابیه ماکو و شوط و پلدشت و  چالدران در دورهٔ هشتم  مجلس شورای اسلامی بوده‌است. وی پیش‌تر در دورهٔ هفتم نیز عضو این مجلس بود.
دیاجیو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: GB0002374006 
صنعت: صنعت الکل
بنا نهاده: ۱۹۹۷
دفتر مرکزی: لندن، بریتانیا
محدودهٔ فعالیت: جهانی
مدیر عامل اجرایی: ایوان مینزیس
رئیس هیئت مدیره: فرانتس هامر
محصولات: نوشابه آبجو شراب نوشیدنی‌های تقطیری
درآمد:  ۲۳٫۵ میلیارد پوند (۲۰۲۳)
سود خالص:  ۳٫۷ میلیارد پوند (۲۰۲۳)
مجموع دارایی:  ۳۵٫۶ میلیارد پوند (۲۰۲۳)
تعداد کارکنان: ۳۰٫۰۰۰ نفر (۲۰۲۳)
شرکت‌های وابسته: وایت هورس گینس اسمیرنوف جانی واکر بیلیز ایست آفریکن خوزه کوئروو گینس نیجریه کاپیتان مورگان یونایتد اسپریتس
وبگاه: www.Diageo.com
دیاجیو (به انگلیسی: Diageo) شرکت بریتانیایی چندملیتی تولیدکنندهٔ انواع نوشیدنی‌های الکلی است، که دفتر مرکزی آن در شهر لندن، انگلستان قرار دارد.
این شرکت بزرگ‌ترین تولید کنندهٔ نوشیدنی‌های تقطیری از جمله آبجو و شراب در جهان می‌باشد. از برندهای معروف دیاجیو می‌توان به: جانی واکر (پرفروش‌ترین ویسکی در جهان)، اسمیرنوف (پرفروش‌ترین ودکا در جهان)، بیلیز، (نوعی لیکور) و گینس، (نوعی آبجو) اشاره نمود. این شرکت همچنین مالک برند خوزه کوئروو، (پرفروش‌ترین تکیلا در جهان) نیز می‌باشد.
شرکت دیاجیو محصولات خود را در بیش از ۱۸۰ کشور جهان ارائه می‌کند و در ۸۰ کشور نیز دارای شعبه است.
بخشی از سهام شرکت دیاجیو در بازارهای بورس لندن و بورس نیویورک معامله می‌شود. این شرکت در سال ۲۰۱۱ با ارزش بازاری بالغ بر ۳۴ میلیارد پوند در رتبه ۱۲ از بزرگ‌ترین شرکت‌های فعال در بازار بورس اوراق بهادار لندن قرار داشت.
سفر به قعر دریا

| سفر به قعر دریا | سفر به قعر دریا |
| --- | --- |
کارگردان: ایروین آلن
تهیه‌کننده: ایروین آلن
نویسنده: ایروین آلن چارلز بنت
بازیگران: والتر پیجن جون فونتین باربارا ادن پیتر لوری رابرت استرلینگ مایکل آنسارا فرانکی آوالون هنری دانیل رجیس تومی مارک اسلید دل مونرو
موسیقی: پال ساتل و برت شفتر
فیلم‌بردار: وینتون هاچ
تدوین‌گر: جرج بوملر
شرکت تولید: ویندزر پروداکشنز
توزیع‌کننده: فاکس قرن بیستم
تاریخ‌های انتشار:  ۱۲ ژوئیه ۱۹۶۱ (۱۹۶۱-۰۷-۱۲)  
مدت زمان: ۱۰۵ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱٬۵۸۰٬۰۰۰ دلار
فروش گیشه: ۲٫۳ میلیون دلار (آمریکا/کانادا)
سفر به قعر دریا (انگلیسی: Voyage to the Bottom of the Sea) یک فیلم علمی–تخیلی به کارگردانی ایروین آلن است که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد.
بازیگران

والتر پیجن
جون فونتین
باربارا ادن
پیتر لوری
رابرت استرلینگ
مایکل آنسارا
فرانکی آوالون
هنری دانیل
رجیس تومی
مارک اسلید
دل مونرو
سفیددارگله

| سفیددارگله | سفیددارگله |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: سوادکوه
بخش: مرکزی
دهستان: راستوپی
جمعیت: ۶۶ نفر (سرشماری ۹۵)
سفیددارگله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سوادکوه در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان راستوپی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۶ نفر (۳۸خانوار) بوده‌است.
محمد تقی
تبار

مقالهٔ اصلی: علی بن موسی الرضا
از محمد تقی به عنوان تنها فرزند علی بن موسی الرضا یاد می‌شود. و به همین دلیل معاصرینش او را ابن الرضا می‌نامیدند. بنابر گزارش شیخ کلینی، مادر محمد تقی کنیزی به نام «حبیبه» از نوبیا در شمال آفریقا بود. بنابر روایتی که در کافی و تهذیب آمده است، مادر محمد تقی را «خیزران»، از نسل خانوادهٔ ماریه، همسر پیامبر اسلام، می‌دانند. به نوشتهٔ نوبختی، اسمش «درّه» بود که بعدها به خیزران تغییر یافته است. نام‌های دیگری نیز برای مادر محمد تقی ذکر شده است، از جملهٔ آن‌ها می‌توان به «سبیکه»، «سکینه»، «ریحانه» و «ام‌الحسن» اشاره نمود. با این وجود، علی بن موسی الرضا، مادرِ محمد تقی را «خیزران» خطاب می‌نمود. در حدیثی منتسب به علی بن موسی الرضا، بشارتِ تولد محمد تقی توسط پیامبر اسلام، به عنوان «فرزندی که از بهترین کنیزان اهل نوبه پدید خواهد آمد» داده شده است.
نام و القاب

امام نهم شیعیان دوازده امامی، نامش محمد و کنیه‌اش ابوجعفر و القاب او تقی و جواد است. در احادیث شیعه با عنوان ابوجعفر از او یاد می‌شود و برای اینکه با محمد باقر - امام پنجم شیعیان که او نیز ابوجعفر نامیده می‌شد - اشتباه نشود؛ تاریخ‌نویسان به او ابوجعفر ثانی می‌گفتند. ذهبی علاوه بر جواد از او با القاب قانع و مرتضی نام برده است. به گفتهٔ ابن‌تیمیه، محمد تقی قبل از این که جواد نام بگیرد به بخشندگی شهرت داشت. علاوه بر این، القاب دیگری مثل زکی، رضی، مختار، متوکل، مرضی، متقی، منتجب، عالم ربانی و هادی هم برای محمد تقی گزارش شده است. به نقل از قطب‌الدین راوندی در کتاب القاب الرسول و عتره، محمد تقی در میان مردم به القابی چون اعجوبه اهل‌البیت، نادره‌الدهر، بدیع‌الزمان، عیسی‌ثانی، و ذوالکرامات هم شهرت داشته است. پدرش او را صادق، صابر، فاضل، قره‌اعین‌المؤمنین، و غیظ الملحدین می‌خوانده است. کنیهٔ خاص وی ابوعلی گزارش شده است.
سرگذشت

| گاه‌شمار زندگی محمدتقی | گاه‌شمار زندگی محمدتقی |
| --- | --- |
رویدادهای زندگی محمدتقی: رویدادهای زندگی محمدتقی
 در عصر مأمون:  در عصر مأمون
۸۱۱:  ولادت در ۱۰ رجب ۱۹۵ ه‍.ق در مدینه
۸۱۳:  قتلِ امین توسط مأمون و آغازِ خلافتِ مأمون  آغاز قیام‌های ضد حکومتی
۸۱۵:  قیام محمد بن جعفر علیه حکومت  درخواست مأمون از رضا برای پذیرشِ خلافت در ابتدا، و سپس پذیرشِ ولایتعهدی  اعزام گروهی از جانب مأمون برای همراهی رضا تا مرو
۸۱۶:  حرکت علی بن موسی‌الرضا از مدینه به مرو  سفر به مکه با پدر در مسیر مرو   
۸۱۷:  عقد در غیاب توسط مأمون با ام فضل  سفر به مرو برای ملاقات پدر
۸۱۸:  کشته‌شدن رضا در سناباد در آخر صفر ۲۰۳ ه‍.ق  سفر اعجازگونه به خراسان و دفنِ پدر  آغاز امامت
۸۱۹:  احضار اول جواد به بغداد توسط مأمون
۸۲۸:  ولادت علی النقی در مدینه   
۸۲۹:  ولادت موسی مبرقع در مدینه
۸۳۱:  احضار دوم به بغداد توسط مأمون  ازدواج با ام‌فضل در تکریت
۸۳۳:  مرگ مأمون و آغاز خلافت معتصم
 در عصر معتصم:  در عصر معتصم
۸۳۵:  احضار به بغداد توسط معتصم  مرگ مشکوک محمد تقی در بغداد
ن ب و: ن ب و
سرگذشت > تولد و سال‌های اولیه زندگی

منابع سال ولادت محمد تقی را ۱۹۵ ه‍.ق دانسته‌اند؛ اما در ماه ولادتش اختلاف کرده‌اند. شیخ طوسی در مصباح المتهجد، تاریخ دهم رجب را ذکر کرده است. مادلونگ، تاریخ رمضان ۱۹۵ ه‍.ق را متذکر شده و محل ولادت محمد تقی را، منطقه سریا در نزدیکی مدینه می‌داند.
فاصلهٔ زمانی ۳۰ ساله میانِ ازدواج علی بن موسی الرضا و تولد محمد تقی، تردیدهایی در مورد نسبت پدر–فرزندی این دو به وجود آورد. به‌علاوه این شبهه سبب شد تا جمعی به امامتِ خودِ رضا نیز شک نمایند؛ چرا که معتقد بودند هر «امام» باید صاحبِ فرزندی باشد تا از طریق او امامت، به نسل بعدی منتقل شود. دلیل دیگری که برای این تردید وجود داشت، تفاوتِ رنگ پوستِ رضا با فرزندش محمد تقی بود. آن‌طور که منابع منعکس کرده‌اند، رنگ پوست محمد تقی به مقدار زیادی تیره بوده است. بنابر روایتی که شیخ کلینی در اصول کافی آورده است، روزی بر اساس قرار قبلی، عموها و برادرها و خواهران علی بن موسی الرضا، قیافه‌شناسانی را به باغی دعوت کردند و رضا خود در گوشه‌ای از باغ در حالی که لباس باغبان‌ها را پوشیده بود به بیل زدن مشغول شد؛ به گونه‌ای که ارتباطی با جمع ندارد. در این حین محمد تقی را وارد کردند و از قیافه‌شناسان خواستند پدرش را در میان جمع تشخیص دهند. بنا بر نقل کلینی، قیافه‌شناسان به اتفاق گفتند پدرش در میان جمع نیست اما عمو و عموی پدرش و عمه‌اش را تشخیص دادند. سپس رو به باغبان کرده، گفتند اگر پدرش در اینجا باشد باید آن باغبان باشد که بیل بر دوش گذاشته است؛ چرا که زیر ساق پای این دو به یک شکل است. در این هنگام رضا به جمع آنها پیوست و همه به اتفاق گفتند که پدر محمد تقی، اوست. از همین رو است که بنابه روایتی که در مناقب و تاریخ طبری آمده است، علی بن موسی الرضا پسرش محمد تقی را به ابراهیم، پسر پیامبر اسلام، تشبیه کرده است؛ چرا که همسران پیامبر از سر حسادت انتساب او به محمد را انکار کرده به ماریه، همسر پیامبر، تهمت زدند.
به عقیده رسول جعفریان به دلیل تنگنای سیاسی دوران محمد تقی و همچنین اصل تقیه، که امامان شیعه برای حفظ پیروان خویش، خود را ملزم به رعایت آن می‌کردند؛ اطلاعات زیادی از دوران زندگی محمد تقی در منابع تاریخی نیامده است. چیزی که مشخص است، محمد تقی دوران کودکی خویش را در مدینه گذرانده است. این عدم شفافیت بدان خاطر است که پس از احضار پدرش رضا توسط مأمون عباسی به خراسان، رضا هیچ‌یک از اعضای خانواده‌اش را با خود به خراسان نبرد. مادلونگ، تنها به همراهی محمد تقی پنج ساله با پدرش -پیش از عزیمتش به مرو- در سفری به مکه جهت زیارت اشاره دارد. دربارهٔ اینکه آیا محمد تقی در دوران اقامت پدرش در خراسان به دیدارش رفته است یا خیر، تنها ابن فندق در تاریخ بیهق، گزارش می‌کند که محمد تقی از راه طبس مسینا و در سال ۲۰۲ ه‍.ق راهی خراسان شده است.
سرگذشت > پس از مرگ پدر

محمد تقی در سن هفت سالگی، پدرش را از دست داد. مصادر تاریخی مربوط به درگذشت علی بن موسی الرضا تصدیق می‌کنند محمد تقی برای غسل پدرش و اقامه نماز به خراسان آمده است. منابع شیعی این سفر را معجزه‌گونه می‌دانند. در حدیث مفصلی که در عیون اخبار الرضا آمده است، از قولِ اباصلت، خادم و صحابی خاص رضا- نقل شده است که رضا بعد از خوردن انگور زهرآلودی که مأمون به خورد او داده بود، در بستر بیماری به‌سر می‌برد تا آنکه پسربچه‌ای که خودش را محمد بن علی معرفی نمود، با وجود درب‌های بسته، وارد شد و علی بن موسی الرضا را در آغوش گرفت. به گفته اباصلت پس از حرف‌های رازگونه‌ای که بین پدر و پسر رد بدل شد، علی بن موسی الرضا از دنیا رفت. سپس محمد تقی او را غسل داد و کفن پوشانید. در روایت دیگری که در کشف الغمه آمده است، سفرِ معجزه‌گونهٔ محمد تقی به خراسان از زبان معمر بن خلاد این‌طور نقل شده است که محمد تقی، به اتفاقِ معمر از مدینه خارج شده است و در بیابانی در اطراف مدینه، او را مدتی تنها گذاشت. محمد تقی پس از بازگشت، غیبتش را برای معمر با عبارت «اکنون پدرم را دفن کردم» توجیه نمود.
امامت > اختلاف‌ها

همچنین ببینید: واقفیه و غالیان
پس از تولد دیر بهنگام محمد تقی، تردیدهایی دربارهٔ جانشینی علی بن موسی الرضا در میان شیعیان شکل گرفت. واقفیه از فرصت استفاده کردند تا به این تردید دامن بزنند و حتی امامت رضا را نیز زیر سؤال بردند. محمد تقی، ۹ سال و به روایتی هفت سال داشت وقتی پدرش در خراسان درگذشت. این نخستین بار بود که در تشیعِ دوازه امامی، شخصِ بالغی برای تصدیِ منصبِ امامت حاضر نبود. دور نمای یک امامِ نابالغ حیرت گسترده‌ای در جامعهٔ شیعه به وجود آورد و بحث مفصلی در این خصوص که آیا بلوغ شرط لازم برای امامت است یا نه؛ درگرفت. به گفتهٔ مادلونگ، در نتیجهٔ این بحران، غیر امامی‌ها که برای کسب مواهبِ دربارِ عباسی تظاهر به حمایت از رضا می‌کردند به گروه‌های ابتداییِ خود برگشتند. همچنین شیعیانی که گمان می‌کردند این که یک کودک بتواند امام شود غیرقابل تصور است، از احمد بن موسی، برادر رضا، پیروی کردند، و به فرقه احمدیه مشهور شدند؛ یا به فرقه واقفیه -با باور به ختم امامت با موسی کاظم- پیوستند؛ و مولفه نام گرفتند. مادلونگ از گروه دیگری یاد می‌کند که در این تحیّر، به دو فرقهٔ زیدیه و اهل سنت پیوستند. محمد تقی در مقابله با این جریان واقفیه، شیعیان خود را از اینکه پشت سر واقفیه نماز بخوانند نهی کرد. مخالفت‌های زیدیه با شیعیان دوازده‌امامی هم موضعِ تندِ محمد تقی را به همراه داشت تا جاییکه زیدیه و واقفیه هر دو را مصداق آیه «وجوه یومئذ خاشعه عامله ناصبه» دانست و آن‌ها را ناصبی نامید. مقابلهٔ محمد تقی با غلات از مقابله با باقی فرقه‌ها شدیدتر بود، چرا که غالیان با جعلِ حدیث به نام ائمه و منتسب کردن خود به آن‌ها، شیعیان را به انحراف می‌کشاندند و شیعه را بدنام می‌کردند. این دشمنی تا جایی بود که محمد تقی از یکی از اصحابش به نام اسحاق انباری خواست دو تن از غلات به نام‌های ابوالمهری و ابن ابی‌الزرقاء را به قتل برساند. محمد بن ابی‌زینب از سران غالیان و برخی از یارانش هم مورد لعن محمد تقی قرار گرفتند.
امامت > ارتباط با شیعیان

در دورانِ امامتِ محمد تقی، به دلیل گسترش جمعیتِ شیعه تا شرقِ مراکزِ سنتیِ آن در عراق و عربستان، و نیز به دلیل سنِ پایینِ محمد تقی، در اوایل امامتش، نقش وکیل در نظارت بر امور روزانهٔ شیعیان به مقدار زیادی افزایش پیدا کرد. محمد تقی تماس همیشگی خود با پیروانش را از طریق نامه‌نگاری حفظ می‌کرد. در یکی از احادیث شیعه، پدرش رضا او را به خاطر نوشتن نامه‌های «بسیار زیبا» در زمانی که او هنوز پسری جوان بود ستوده است. نامه‌های او موضوعات گسترده‌ای را در بر می‌گرفت اما عموماً پاسخ‌هایی به سوالات فقهی، خصوصاً دربارهٔ مسایلِ شخصیِ ازدواج، طلاق، و ارث بود.
امامت > ارتباط با شیعیان > شبکه وکالت

این شبکه هر چند از زمانِ جعفر صادق وجود داشت اما از آن برای اخذ وجوه مالی استفاده می‌شد. نظام وکالت را در واقع موسی کاظم بنیان گذاشت. علی بن موسی الرضا این تشکیلات را حفظ کرد اما در دوران محمد تقی، به گفته جاسم حسین، شکل سیاسی_نظامی به خودش گرفت. جاسم حسین، شورش مردم قم در سال ۲۱۰ ه‍.ق که به کشته شدن یحیی بن عمران -وکیلِ محمد تقی- انجامید را با این فعالیت‌ها مرتبط می‌داند. به نوشتهٔ جاسم حسین، مأمون که محمد تقی را با این فعالیت‌های مرتبط می‌دانست، او را به بهانه ازدواج با دخترش به بغداد فراخواند؛ با این وجود شورش‌ها همچنان ادامه پیدا کرد. جعفربن داوود قمی که به مصر تبعید شده بود، موفق شد فرار کند و در قم به همراه یارانش لشکر مأمون را شکست دهد. جعفر بعدها به دستِ معتصم -خلیفهٔ بعدی- کشته شد؛ اما مرگ او تأثیر منفی بر قیام‌های روبه رشد علویان نداشت. معتصم به ناچار برای کنترل اوضاع، محمد تقی را به بغداد فراخواند. فعالیت‌های سیاسی وکلا اما همچنان به کار خودش ادامه می‌داد.
برخی از وکلای محمد تقی در نقاط مختلف خلافت عباسی به این شرح هستند: علی بن مهزیار در اهواز، ابراهیم بن محمد همدانی در همدان، یحیی بن ابی‌عمران در ری، یونس بن عبدالرحمان و ابوعمرو حَذّاء در بصره، علی بن حسان واسطی در بغداد، علی بن اسباط در مصر، صفوان بن یحیی در کوفه، صالح بن محمد بن سهل و زکریا بن آدم در قم؛ علاوه بر وکلای ثابت؛ محمد تقی، گاه نمایندگانی به شهرها می‌فرستاد تا وجوه شرعی یا مبالغی که نزد وکلا بود را جمع‌آوری کنند. از خیران الخادم نیز به عنوان وکیل محمد تقی یاد شده است. از این میان، برخی اجازه یافتند وارد دستگاه حکومت شوند و به مقام‌های بالایی برسند. از جمله می‌توان از محمد بن اسماعیل بن بَزِیع نام برد که وزیر شد. حسین بن عبداللّه نیشابوری به حکومت بست و سیستان و حکم بن علیا اسدی به حکومت بحرین رسید. این دو مخفیانه به محمد تقی خمس می‌پرداختند.
امامت > اصحاب و راویان حدیث

شیخ طوسی، عالمِ شیعی، یکصد و شانزده نفر از راویانی که از محمد تقی حدیث نقل کرده‌اند، را برشمرده است. در این میان عده‌ای از یاران معتمدش بودند که احادیث زیادی از آن‌ها باقی مانده است؛ برخی از آنان عبارتند از: علی بن مهزیار اهوازی، و حسین بن سعید، داوود بن قاسم (معروف به ابوهاشم جعفری)، عبدالعظیم حسنی، ابوعبدالله محمد بن خالد برقی، فضل بن شاذان، زکریا بن آدم، و محمد بن اسماعیل بن بزیع. همچنین از علی بن اسباط کوفی، عثمان بن سعید عَمْری و عمرو بن فرات به عنوان یاران معتمد محمد تقی یاد می‌شود. اصحاب اجماعی که از محمد تقی نقل روایت کرده‌اند، عبارتند از: صفوان بن یحیی، احمدبن‌محمد بَزَنطی، یونس بن عبدالرحمن، و حسن بن محبوب.