آنفلوانزا
تاریخچه

T اولین اپیدمی آنفلوآنزا ممکن است حدود ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد در چین رخ داده باشد و توصیفات احتمالی آنفلوآنزا در نوشته‌های یونانی از قرن پنجم قبل از میلاد وجود دارد. در هر دو سال ۱۱۷۳–۱۱۷۴ پس از میلاد و ۱۳۸۷ پس از میلاد، اپیدمی‌هایی در سراسر اروپا رخ داد که «آنفلوآنزا» نامیده شد. اینکه آیا این اپیدمی‌ها یا سایر اپیدمی‌ها توسط آنفلوآنزا ایجاد شده‌اند، مشخص نیست زیرا در آن زمان هیچ الگوی نام‌گذاری ثابتی برای بیماری‌های تنفسی همه‌گیر وجود نداشت و «آنفلوآنزا» تا قرن‌ها بعد به وضوح با بیماری تنفسی مرتبط نشد. آنفلوآنزا ممکن است در اوایل سال ۱۴۹۳ به قاره آمریکا آورده شده باشد، زمانی که یک بیماری همه گیر شبیه آنفلوآنزا باعث مرگ بیشتر جمعیت آنتیل شد.
اولین رکورد قانع کننده از پاندمی آنفلوآنزا در سال ۱۵۱۰ بود. این بیماری در شرق آسیا و سپس به شمال آفریقا و سپس اروپا گسترش یافت. به دنبال این پاندمی، آنفلوآنزای فصلی با پاندمی‌های بعدی در سال‌های ۱۵۵۷ و ۱۵۸۰ رخ داد. پاندمی آنفلوآنزا در سال ۱۵۵۷ به‌طور بالقوه اولین باری بود که آنفلوآنزا با سقط جنین و مرگ زنان باردار مرتبط شد. پاندمی آنفلوآنزای ۱۵۸۰ در تابستان در آسیا سرچشمه گرفت، به آفریقا، سپس اروپا و در نهایت آمریکا گسترش یافت. در پایان قرن شانزدهم، آنفلوآنزا به عنوان یک بیماری خاص و قابل تشخیص با اشکال همه گیر و بومی شناخته شد. در سال ۱۶۴۸، کشف شد که اسب‌ها نیز آنفلوآنزا را تجربه می‌کنند.
داده‌های آنفلوآنزای بعد از سال ۱۷۰۰ دقیق‌تر است، بنابراین تشخیص پاندمی آنفلوآنزا پس از این مرحله آسان‌تر است. اولین پاندمی آنفلوآنزا در قرن هجدهم در سال ۱۷۲۹ در روسیه در بهار آغاز شد و در طول سه سال با امواج متمایز در سراسر جهان گسترش یافت که امواج بعدی کشنده‌تر بودند. یکی دیگر از پاندمی‌های آنفلوآنزا در سال‌های ۱۷۸۱–۱۷۸۲ رخ داد که در پاییز در چین شروع شد. از این پاندمی، آنفلوآنزا با شیوع ناگهانی بیماری تب همراه شد. پاندمی بعدی آنفلوآنزا از سال ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۳ بود که در زمستان در چین آغاز شد. این پاندمی نرخ حمله بالایی داشت، اما میزان مرگ‌ومیر پایین بود.
یک پاندمی جزئی آنفلوآنزا از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۱ همزمان با سومین پاندمی وبا رخ داد و اولین پاندمی آنفلوآنزا بود که با آمارهای حیاتی ثبت شد، بنابراین مرگ‌ومیر آنفلوآنزا برای اولین بار به وضوح ثبت شد. آنفلوآنزای فوق حاد پرندگان در سال ۱۸۷۸ شناسایی شد و به زودی با انتقال به انسان مرتبط شد. در زمان پاندمی ۱۸۸۹، که ممکن است توسط یک سویه H2N2 ایجاد شده باشد، آنفلوآنزا به یک بیماری به راحتی قابل تشخیص تبدیل شده بود.
عامل میکروبی مسئول آنفلوآنزا در سال ۱۸۹۲ توسط R. F. J. Pfeiffer به عنوان گونه باکتری Haemophilus influenzae شناسایی شد که «آنفلوآنزا» را در نام خود حفظ کرده است. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳، محققان ایتالیایی و اتریشی توانستند با استفاده از فیلترهایی با منافذ بسیار کوچک برای عبور باکتری‌ها نشان دهند که آنفلوآنزای پرندگان، که در آن زمان «طاعون مرغی» نامیده می‌شد، توسط عامل میکروسکوپی کوچک‌تر از باکتری‌ها ایجاد می‌شود. با این حال، تفاوت‌های اساسی بین ویروس‌ها و باکتری‌ها هنوز به‌طور کامل شناخته نشده بود.
از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰، پاندمی آنفلوآنزای اسپانیایی به مخرب‌ترین پاندمی آنفلوآنزا و یکی از مرگبارترین پاندمی‌های تاریخ تبدیل شد. این پاندمی که احتمالاً توسط H1N1 ایجاد شده است، احتمالاً در ایالات متحده آغاز شده است، قبل از اینکه از طریق سربازان در طول جنگ جهانی اول و پس از آن در سراسر جهان گسترش یابد. موج اولیه در نیمه اول سال ۱۹۱۸ نسبتاً جزئی بود و شبیه پاندمی‌های آنفلوآنزای گذشته بود، اما موج دوم در اواخر همان سال نرخ مرگ‌ومیر بسیار بالاتری داشت. موج سوم با مرگ‌ومیر کمتر چند ماه پس از موج دوم در بسیاری از نقاط رخ داد. تا پایان سال ۱۹۲۰، تخمین زده می‌شود که حدود یک سوم تا نیمی از مردم جهان به این بیماری مبتلا شده‌اند، با ده‌ها میلیون مرگ، که به‌طور نامتناسبی در بزرگسالان جوان هستند. در طول همه‌گیری ۱۹۱۸، راه تنفسی انتقال به وضوح شناسایی شد و نشان داده شد که آنفلوآنزا توسط یک «عبور فیلتر» ایجاد می‌شود، نه یک باکتری، اما عدم توافق در مورد علت آنفلوآنزا برای یک دهه دیگر وجود داشت و تحقیقات در مورد آن کاهش یافت. پس از پاندمی، H1N1 در انسان به شکل فصلی تا پاندمی بعدی در گردش بود.
در سال ۱۹۳۱، ریچارد شاپ سه مقاله منتشر کرد که یک ویروس را به عنوان عامل آنفلوآنزای خوکی، یک بیماری تازه شناخته شده در میان خوک‌ها که در طول موج دوم پاندمی ۱۹۱۸ مشخص شد، شناسایی کرد. تحقیقات Shope به تحقیقات در مورد آنفلوآنزای انسانی تجدید قوا کرد و بسیاری از پیشرفت‌ها در ویروس‌شناسی، سرولوژی، ایمونولوژی، مدل‌های حیوانی آزمایشی، واکسن‌شناسی و ایمونوتراپی از آن زمان از تحقیقات آنفلوآنزا به وجود آمده است. تنها دو سال پس از کشف ویروس‌های آنفلوآنزا، در سال ۱۹۳۳، IAV به عنوان عامل مسئول آنفلوآنزای انسانی شناخته شد. انواع فرعی IAV در طول دهه ۱۹۳۰ کشف، و IBV در سال ۱۹۴۰ کشف شد.
در طول جنگ جهانی دوم، دولت ایالات متحده روی توسعه واکسن‌های غیرفعال برای آنفلوآنزا کار کرد که در نتیجه اولین واکسن آنفلوآنزا در سال ۱۹۴۵ در ایالات متحده مجوز گرفت. ICV دو سال بعد در سال ۱۹۴۷ کشف شد. در سال ۱۹۵۵، تأیید شد که آنفلوآنزای مرغی توسط IAV ایجاد می‌شود. از زمان جنگ جهانی دوم، چهار پاندمی آنفلوآنزا رخ داده است. اولین مورد، آنفلوآنزای آسیایی از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ بود که توسط یک سویه H2N2 ایجاد شد و در استان یوننان چین شروع شد. تعداد مرگ و میرها احتمالاً از یک میلیون نفر فراتر رفته است و بیشتر در میان افراد بسیار جوان و بسیار مسن رخ داده است. این اولین پاندمی آنفلوآنزا بود که در حضور یک سیستم نظارت جهانی و آزمایشگاه‌هایی که قادر به مطالعه ویروس جدید آنفلوآنزا بودند رخ داد. پس از این پاندمی، H2N2 زیرگروه IAV بود که مسئول آنفلوآنزای فصلی بود. اولین داروی ضد ویروسی علیه آنفلوآنزا، آمانتادین، در سال ۱۹۶۶ تأیید شد که با داروهای ضد ویروسی اضافی که از دهه ۱۹۹۰ بودند، استفاده می‌شد.
در سال ۱۹۶۸، H3N2 از طریق بازآرایی بین سویه H3N2 پرندگان و سویه H2N2 که در انسان در گردش بود به انسان وارد شد. سویه جدید H3N2 در هنگ کنگ پدیدار شد و در سراسر جهان گسترش یافت و باعث پاندمی آنفلوآنزای هنگ کنگ شد که منجر به مرگ ۵۰۰ هزار تا ۲ میلیون نفر شد. این اولین پاندمی بود که به‌طور قابل توجهی توسط سفرهای هوایی گسترش یافت. H2N2 و H3N2 پس از پاندمی تا سال ۱۹۷۱ که شیوع H2N2 کاهش یافت و به‌طور کامل با H3N2 جایگزین شد، به‌طور مشترک در گردش بودند. در سال ۱۹۷۷، H1N1 دوباره در انسان ظاهر شد، احتمالاً پس از اینکه در یک تصادف آزمایشگاهی از فریزر آزاد شد و باعث یک شبه پاندمی شد. این سویه H1N1 از نظر آنتی‌ژنی شبیه به سویه‌های H1N1 بود که قبل از سال ۱۹۵۷ در گردش بودند. از سال ۱۹۷۷، هر دو H1N1 و H3N2 به عنوان بخشی از آنفولانزا فصلی در انسان پخش شده‌اند. در سال ۱۹۸۰، سیستم طبقه‌بندی مورد استفاده برای زیرشاخه ویروس‌های آنفلوآنزا معرفی شد.
در برخی موارد، IBV به دو سویه، به نام‌های دودمان‌های شبه B/Victoria و B/Yamagata که هر دو از سال ۱۹۸۳ در انسان‌ها در گردش بوده‌اند، تقسیم می‌شود. در سال ۱۹۹۶، HPAI H5N1 در گوانگدونگ، چین شناسایی شد و یک سال بعد در طیور در هنگ کنگ ظهور کرد و به تدریج از آنجا در سراسر جهان گسترش یافت. در آن زمان، یک شیوع کوچک H5N1 در انسان در هنگ کنگ رخ داد، و موارد پراکندهٔ انسانی از سال ۱۹۹۷ رخ داده است که میزان مرگ‌ومیر بالایی را به همراه دارد. جدیدترین پاندمی آنفلوآنزا، پاندمی آنفلوآنزای خوکی در سال ۲۰۰۹ بود که در مکزیک سرچشمه گرفت و منجر به مرگ صدها هزار نفر شد. این بیماری توسط یک سویه جدید H1N1 ایجاد شد که مجموعه‌ای از ویروس‌های آنفلوانزای انسانی، خوکی و پرندگان بود. پاندمی سال ۲۰۰۹ باعث جایگزینی سویه‌های قبلی H1N1 در گردش با سویه جدید، اما نه هر ویروس آنفلوآنزای دیگری، شد. در نتیجه، H1N1، H3N2، و هر دو دودمان IBV به شکل فصلی از زمان همه‌گیری سال ۲۰۰۹ در گردش بوده‌اند.
در سال ۲۰۱۱، IDV در خوک‌ها در اوکلاهما، ایالات متحده آمریکا کشف شد و گاوها بعداً به عنوان مخزن اولیه IDV شناسایی شدند. در همان سال، H7N9 پرندگان در چین شناسایی شد و در سال ۲۰۱۳ شروع به ایجاد عفونت‌های انسانی کرد که از شانگهای و آن‌هوئی شروع شد و بیشتر در چین باقی ماند. HPAI H7N9 زمانی در سال ۲۰۱۶ ظاهر شد و گاهی انسان را به‌طور تصادفی آلوده می‌کند. سایر AIVها از جمله H5N6، H6N1، H7N2-4، H7N7، و H10N7-8، از دهه ۱۹۹۰ کمتر انسان را آلوده کرده، و زیرگروه‌های HPAI H مانند H5N1-3، H5N5-6 و H5N8 در بسیاری از نقاط جهان از سال ۲۰۱۰، شروع به گسترش کرده‌اند. پاندمی‌های آیندهٔ آنفلوآنزا که ممکن است توسط یک ویروس آنفلوآنزا با منشأ پرندگان ایجاد شود، , تقریباً اجتناب‌ناپذیر تلقی می‌شوند و جهانی شدن افزایش یافته گسترش ویروس‌های جدید را آسان‌تر کرده است، بنابراین تلاش‌های مستمری برای آماده شدن برای پاندمی‌های آینده نیاز است تا پیشگیری و درمان آنفلوآنزا را بهبود بخشد.