stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
چی پوشیده بودی؟
نمایشگاه

از زمان اولین نمایش خود در سال ۲۰۱۴ در دانشگاه آرکانزاس، این اثر هنری به دانشگاه‌های مختلف آمریکا منتقل شده است تا پیام خود را به دانشجویان دیگر نیز برساند. برای مثال، این نمایشگاه در سال ۲۰۱۸ در دانشگاه اوهایو برگزار شد. در هر دانشگاه، هیئتی از دانشجویانِ انجمن‌های دانشگاهی تصمیم می‌گیرند که کدام داستان‌ها به نمایش درآیند، و برخی از دانشجویان حتی لباس‌های خود را برای افزودن به این اثر اهدا می‌کنند.
این نمایشگاه همچنین الهام‌بخش آثار مشابهی شده است، از جمله «برهنه کردن صدایم»، اثری مشترک از نو نیکا اپس، معاون مدیر برنامه‌های شمولیت و ارزیابی در دفتر برابری و شمولیت دانشگاه ایالتی سام هیوستون، که در سال ۲۰۱۸ با همکاری برخی از دانشجویان این دانشگاه خلق شد.
هارالد استرند نیلسن

| هارالد استرند نیلسن | هارالد استرند نیلسن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ مهٔ ۱۹۷۱ گیوویک
ملیت: نروژ
هارالد استرند نیلسن (انگلیسی: Harald Strand Nilsen؛ زادهٔ ۷ مهٔ ۱۹۷۱) از برندگان مدال‌های بازی‌های المپیک زمستانی اسکی‌باز آلپاین اهل نروژ است.
نور آرتاگرس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| نور آرتاگرس Նոր Արտագերս | نور آرتاگرس Նոր Արտագերս |
| --- | --- |
نور آرتاگرسموقعیت روی نقشه ارمنستاننور آرتاگرس در استان آرماویر واقع شدهنور آرتاگرسموقعیت روی نقشه استان آرماویر: نور آرتاگرسموقعیت روی نقشه ارمنستاننور آرتاگرس در استان آرماویر واقع شدهنور آرتاگرسموقعیت روی نقشه استان آرماویر
مختصات: ۴۰°۰۴′ شمالی ۴۴°۰۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۶۷°شمالی ۴۴٫۰۰۰°شرقی﻿ / 40.067; 44.000: مختصات: ۴۰°۰۴′ شمالی ۴۴°۰۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۶۷°شمالی ۴۴٫۰۰۰°شرقی﻿ / 40.067; 44.000
استان: آرماویر
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۲۲۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
نور آرتاگرس (به ارمنی: Նոր Արտագերս) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است.
خصوصیات

نور آرتاگرس ۱٬۲۲۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
فرهاد تجری

| فرهاد تجری | فرهاد تجری |
| --- | --- |
نماینده دوره هشتم و دهم حوزه های انتخابیه سرپل ذهاب قصر شیرین و گیلان غرب مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره هشتم و دهم حوزه های انتخابیه سرپل ذهاب قصر شیرین و گیلان غرب مجلس شورای اسلامی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۷ خورشیدی سرپل ذهاب، ایران
فرزندان: فواد تجری
تحصیلات: دکتری حقوق خصوصی، مرحله رساله
تجری (زادهٔ ۱۳۴۷ در سرپل ذهاب - ) نماینده مجلس شورای اسلامی در دروه های هشتم و دهم است.
تجری از حوزهٔ انتخابیهٔ قصرشیرین، سرپل ذهاب و گیلانغرب در دورهٔ هشتم و دهم به مجلس شورای اسلامی راه یافت.
فرنائو پیرس دی آندراده

| فرنائو پیرس دی آندراده | فرنائو پیرس دی آندراده |
| --- | --- |
درگذشت: ۱۵۵۲
ملیت: پرتغالی
پیشه(ها): بازرگان، داروساز و دیپلمات
شناخته‌شده برای: مواجعه دیپلوماتیک با دودمان چینی مینگ
کاپیتان فرنائو پیرس دی آندراده (Fernão Pires de Andrade) (با املای Fernão Peres de Andrade هم نوشته شده و در منابع معاصر نیز به صورت Fernam (Fernã) Perez Dandrade نوشته می‌شود) (درگذشته در ۱۵۵۲)،‏ تاجر، داروساز و دیپلمات رسمی اهل پرتغال بود که زیر نظر کاوشگر و فرماندار ملاکای پرتغالی آلفونسو دو آلبوکرکه فعالیت می‌کرد. دیدار او با مینگ چین در سال ۱۵۱۷ پس از دیدارهای اولیه جرج آلوارز و رافائل پرسترلو در سال‌های ۱۵۱۳ و ۱۵۱۶ – نشان‌دهنده از سرگیری ارتباط مستقیم تجاری و دیپلماتیک اروپا با چین بود. (اگرچه اروپایی‌هایی نظیر مارکو پولو در چین قرون وسطی حضور داشتند، اما با سقوط سلسله یوآن ارتباطات قطع شد). اگرچه مأموریت دی آندراده در ابتدا موفقیت‌آمیز بود و به سفارت پرتغال اجازه داد تا با پکن رابطه برقرار کند، اما با وقوع حوادثی که منجر به برداشت بسیار منفی از پرتغالی‌ها در چین شد، این روابط به‌زودی تیره گشت. حوادثی که خشم چینی‌ها را برانگیخت شامل اقدامات برادر دی آندراده به‌نام سیمائو بود. همچنین گزارش‌های نادرست مبنی بر آدم‌خوار بودن پرتغالی‌ها و ارتباط دادن آن به کودکان ربوده شده چینی و گزارش‌های واقعی از فتح ملاکا توسط آنها که یک دولت خراجی وفادار مینگ بود، نیز در این زمینه بی‌تأثیر نبودند. تا اواخر دهه ۱۵۴۰ و استقرار حکومت پرتغالی‌ها بر ماکائو در سال ۱۵۵۷، تجارت عادی و روابط میان پرتغال و سلسله مینگ از سر گرفته نشد.
در آرشیف‌های سلسله مینگ، از آندراده با عنوان «فولانگجی» (佛 郎 機) یاد می‌شد. فولانجی از «فرانک‌ها» می‌آید و نام عامی است که از زمان جنگ‌های صلیبی، مسلمانان آن را اروپاییان می‌گذاشتند. اصطلاح هندی-جنوب شرقی آسیایی «فرِنگی» نیز از همین ریشه است. چینی‌ها این رسم را برای اولین بار زمانی اتخاذ کردند که تصور می‌کردند پرتغالی‌ها با رهنماها و مترجمان مسلمانِ حاضر در اولین ملاقات فرنائو و قبل از اینکه اروپایی‌ها مستقیماً با چینی‌ها ملاقات کنند، در ارتباط هستند.
سفرهای خارجی > هند، سوماترا و ملاکا

در سال ۱۵۱۱ فرنائو پیرس د آندراده در عملیات دریایی کاوشگر و فاتح پرتغالی آفونسو د آلبوکرکی، فرماندهی کشتی را از کوچین در هند برای فتح سلطان نشین ملاکا برعهده داشت. مورخ پرتغالی ژائو د باروس (۱۴۹۶–۱۵۷۰) نوشت هنگامی که ناوگان آلبوکرکی وارد آب‌های وسیع میان سریلانکا و آچه شد، طوفان سهمگینی به وجود آمد، یک کشتی به فرماندهی سیمائو مارتینیو غرق شد اما تمام خدمه آن توسط فرنائو نجات یافتند و سوار کشتی او شدند. برای جبران این ضرر، پرتغالی‌ها پنج کشتی از گجرات را که میان ملاکا و سوماترا در حرکت بودند، دستگیر و آنها را به خدمت خود درآوردند. ناوگان خرد آلبوکرکی با یک کشتی «جانک (کشتی ته پهن و بادبان دار چینی)» دشمن متعلق به «موور» های جاوه‌ای در نزدیکی پولویررا (احتمالاً پولائو برهالا، ۱۶۰ مایلی ملاکا، میان بلاوان، مدان و لوموت، پراک درگیر شد). به گفته باروس، آنها دو روز با این کشتی جنگیدند. خدمه دشمن از تکتیک‌های آتش‌افروزی به کشتی خود به عنوان وسیله‌ای برای سوزاندن کشتی‌های آلبوکرکی استفاده کردند، زیرا آنها از تکنیک‌های رَمینگ و رگبارهای توپخانه‌ای با برد نزدیک استفاده می‌کردند. اگرچه کشتی تسلیم شد اما جانک و خدمه آن مورد تحسین شدید پرتغالی‌ها قرار گرفتند و لقب اُبراوو (جانک شجاع) را از آن خود کردند. خدمه پرتغالی از فرنائو پیرس خواهش کردند تا آلبوکرکی را متقاعد کند که خدمه را ببخشد و آنها را به عنوان فرمانبرداران پرتغال ببینند که واقعاً نمی‌دانستند با چه کسی می‌جنگند. آلبوکرکی سرانجام با این امر موافقت کرد.
ژائو دی باروس در حین نوشتن سرگذشت آفونسو د آلبوکرکی در سوماترا خاطرنشان کرد که چینی‌ها اولین کسانی بودند که تجارت بین سوماترا و هند را در دست گرفتند. وی همچنین به حضور چینی‌های ساکنِ سوماترا اشاره کرد. همچنین باروس توضیح داد که در حالی که فرنائو پیرس در پاسِم (قلمرویی در سوماترا) در حال بارگیری مصالجات آسیای جنوب شرقی در کشتی خود بود تا آنها را به عنوان تحفه بدهد یا در چین بفروشد، دو پادشاه مختلف کشته شدند و تاج و تخت آنها غصب شد. ظاهراً غصب تاج و تخت پادشاهان باعث کمی آشفتگی یا بحران در این ایالت شد. باروس توضیح می‌دهد که بنابر اعتقاد مردم محلی، اگر خویشاوندان سلطنتی یک پادشاه، قصد جان او را بکنند، آن پادشاه شرعاً حق ندارد حکومت کند. مورخ مارک دیون خاطرنشان می‌کند که فرنائو در نوشته خود همین داستان را بیان نموده و اضافه کرده که در جامعه آنها، تنها یک مسلمان می‌تواند جایگزین قابل قبولی برای منصب حاکمیت باشد.
سفرهای خارجی > تماس اولیه با چین

پس از فتح ملاکا در سال ۱۵۱۱، پرتغالی‌ها نه تنها تجارت مصالجات را اروپا در انحصار خود درآوردند، بلکه با بازرگانان چینی نیز مشتاقانه ملاقات کردند و روابط تجاری داشتند. هنگامی که پرتغالی‌ها تحت رهبری دیوگو لوپس دسکیرا در سال ۱۵۰۹ برای ایجاد روابط تجاری وارد ملاکا شدند، بازرگانان محلی چینی (و بازرگانان جاوه ای و تامیل) از آنها حمایت کردند. د آلبوکرکی، خورخه آلوارس را برای کاوش به سمت شمال فرستاد. در سال ۱۵۱۳ سفر او در امتداد سواحل گوانگدونگ شروع شد و نهایتاً بیرقی را در «جزیره توئن مون» به اهتزاز درآورد. در همان سال رافائل پرسترلو که بعداً در سال ۱۵۱۶ با بازرگانان چینی کانتون تجارت کرد، این مأموریت را دنبال کرد. او به سایر پرتغالی‌ها، گزارشی وسوسه‌کننده در مورد تجارت پرسود در چین ارائه کرد. این امر آندراده را بر آن داشت تا در حالی که در ملاکا متوقف شده بود، روند مأموریت خود را تسریع بخشد و با خدمه خود در مورد رفتن به چین یا بنگال گپ بزند.
سفرهای خارجی > مأموریت مانوئل اول در چین > انتخاب سفیران

پادشاه مانوئل اول در سال ۱۵۱۷ هنگامی که آندراده با هفت کشتی تجاری مجهز به توپ با یک مترجم مسلمان در ۱۷ ژوئن ۱۵۱۷ به راه افتاد، مجوز یک مأموریت تجاری را صادر کرد. در سال ۱۵۱۵ آندراده برای انجام این مأموریت در لیسبون انتخاب شده بود تا-به عنوان یک داروساز- بتواند اقسام دارو مورد استفاده در شرق آسیا را برای ارائه به پرتغالی‌ها و اروپا بررسی کند. تاجر فلورانسی، جیووانی دا امپولی که وقتی در هند بود گزارشی دربارهٔ تجارت با چین نوشت، نیز در این مأموریت به عنوان نماینده تجاری اصلی میان پرتغالی‌ها و چینی‌ها انتخاب شد. با این حال، جیووانی در ۱۵ اکتبر ۱۵۱۷، یعنی در اویل مأموریت، به دلیل آنکه کشتی‌اش به‌طور تصادفی آتش گرفت، در چین جان سپرد. تومه پیرس، داروساز سلطنتی که به هند سفر کرده بود و در سال ۱۵۱۵ اثری برجسته در مورد تجارت آسیایی نوشته بود، در این مأموریت به عنوان سفیر اصلی انتخاب شد.
سفرهای خارجی > مأموریت مانوئل اول در چین > اولین تماس

اگرچه پس از غرق شدن یک کشتی در تنگه ملاکا مأموریت متوقف شد، اما در ۱۵ اوت با هشت کشتی در مَصَب رودخانه مروارید پهلو گرفتند و در مورد تجارت احتمالی ابریشم و چینی با مقامات چینی در کانتون مذاکره کردند.
ارجاعات

↑  "Andrade, Fernão Peres de, -1552". Library of Congress Name Authority File. Retrieved 4 February 2014.
↑  Wills, 340.
1 2 3  Dion, 135.
↑  Dion, 138.
↑  Birch, 63.
↑  Dion, 138–139.
1 2  Dion, 139.
↑  Dion, 144.
1 2 3  Dion, 146.
↑  Wolff, 311.
1 2 3 4 5 6  Wills, 336.
↑  Dames, 247.
↑  Dames, 211–212.
گاجوواکا

Neighbourhood در Visakhapatnam, 23x15px|border |alt=|link= هند
| گاجوواکا గాజువాక | گاجوواکا గాజువాక |
| --- | --- |
Neighbourhood: Neighbourhood
Areal view of Gajuwaka area: Areal view of Gajuwaka area
گاجوواکاLocation in Andhra Pradesh, India: گاجوواکاLocation in Andhra Pradesh, India
مختصات: ۱۷٫۷°۸۳٫۲۱۶۷′۱۷٫۷″ شمالی ۸۳٫۲۱۶۷° شرقی﻿ / ﻿۱۹٫۰۹۱۸۶۲°شمالی ۸۳٫۲۱۶۷°شرقی﻿ / 19.091862; 83.2167 مختصات: دقایق عرض جغرافیایی >= ۶۰ {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: ۱۷٫۷°۸۳٫۲۱۶۷′۱۷٫۷″ شمالی ۸۳٫۲۱۶۷° شرقی﻿ / ﻿۱۹٫۰۹۱۸۶۲°شمالی ۸۳٫۲۱۶۷°شرقی﻿ / 19.091862; 83.2167 مختصات: دقایق عرض جغرافیایی >= ۶۰ {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
ایالت: آندرا پرادش
District: Visakhapatnam
حکومت: حکومت
 • نهاد: Greater Visakhapatnam Municipal Corporation
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۴۰۰۰۰۰
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان تلگو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
PIN: ۵۳۰۰۲۶
پلاک خودرو: AP 31 and AP 33
شهر گاجوواکا (به انگلیسی: Gajuvaka) با جمعیت ۴۰۰٫۶۹۳ نفر در ایالت آندرا پرادش در کشور هند واقع شده‌است.
نوتر-دام-ده-نژ، کبک

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Notre-Dame-des-Neiges | Notre-Dame-des-Neiges |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
Notre-Dame-des-Neiges: Notre-Dame-des-Neiges
مختصات (4, 2e Rang Centre, Trois-Pistoles): ۴۸°۰۷′ شمالی ۶۹°۱۰′ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۱۱۷°شمالی ۶۹٫۱۶۷°غربی﻿ / 48.117; -69.167: مختصات (4, 2e Rang Centre, Trois-Pistoles): ۴۸°۰۷′ شمالی ۶۹°۱۰′ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۱۱۷°شمالی ۶۹٫۱۶۷°غربی﻿ / 48.117; -69.167
استان:  استان کبک
ناحیه: با-سن-لوران
منطقه شهری: Les Basques
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • Mayor: Jean Marie Lafrance
 • Federal riding: Rimouski-Neigette—Témiscouata—Les Basques
 • Prov. riding: Rimouski-Neigette—Témiscouata—Les Basques
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۳٫۵۰ کیلومتر مربع (۳۶٫۱۰ مایل مربع)
 • خشکی: ۹۴٫۲۲ کیلومتر مربع (۳۶٫۳۸ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱٬۱۲۹
 • تراکم: ۱۲٫۰/کیلومتر مربع (۳۱/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۶٫۶%
 • Dwellings: ۷۸۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0L 4K0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.notredamedesneiges.qc.ca
نوتر-دام-ده-نژ (به فرانسوی: Notre-Dame-des-Neiges) شهری در منطقه شهری له باسک ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۱۸۱ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۹۲٫۸۷ کیلومتر مربع است.
کورته پالازیو

مکان
| کورته پالازیو | کورته پالازیو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
کورته پالازیو: کورته پالازیو
موقعیت کورته پالازیو در نقشه: موقعیت کورته پالازیو در نقشه
ناحیه: لمباردی
استان / شهرستان: استان لودی (LO)
دهستان: Cadilana, Terraverde, Prada, Casellario
حکومت: حکومت
 • شهردار: Pierangelo Repanati (since June 14, 2004)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵ کیلومتر مربع (۶ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱٬۵۸۸
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۷۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 26834
پیش‌شماره تلفن: 0371
وبگاه: وبگاه رسمی
کورته پالازیو (به ایتالیایی: Corte Palasio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لودی واقع شده‌است.
خصوصیات

کورته پالازیو ۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۸۸ نفر جمعیت دارد.
زویاهل

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اوکراین
| زویاهل Звягель | زویاهل Звягель |
| --- | --- |
کاخ مزنتسف در زویاهل: کاخ مزنتسف در زویاهل
  پرچمنشان:   پرچمنشان
تاسیس‌شده: 9th century
وضعیت شهر: 1795
حکومت: حکومت
 • شهردار: Volodymyr Zahryvyi
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٬۶۶۷ کیلومتر مربع (۱۰۳۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۱۸ متر (۷۱۵ فوت)
جمعیت (۲۰۲۱): جمعیت (۲۰۲۱)
 • کل: ۵۵٬۴۶۳
کد پستی: 11700—11709
کد منطقه: 1811000000
وبگاه: http://novograd.osp-ua.info/
زویاهل (به اوکراینی: Звягель) شهری در استان ژیتومیر در کشور اوکراین است. جمعیت این شهر ۵۵,۴۶۳ نفر (۲۰۲۱ تخمینی) است. نام پیشین این شهر نوووهراد-وولینسکیی بوده‌است.
جغرافیا

شهر زاودسکه در شمال منطقه پولتاوا در محل تلاقی رودخانه های سولا و آرتوپلوت در منطقه جنگلی-استپی اوکراین در فاصله ۱۲ کیلومتری شهر لوخویتسی و ۱۶۰ کیلومتری شهر پولتاوا قرار دارد. خط راه آهن باخماچ-کرمنچوک راه آهن جنوب با ایستگاه سولا از شهر می گذرد. (تا سال ۱۹۶۲، ایستگاه کارخانه قند استالینسکا). وسعت این شهر ۱۲۵۹ هکتار و جمعیت آن ۸۰۵۳ نفر است. آب و هوای معتدل قاره ای دارد.
ایستگاه قطار
خانه لسیا اوکراینکا
نماد هولوکاست
قلعه نووهراد بر فراز رودخانه اسلوچ
دپتفورد، نیوجرسی

Township در آمریکا
| Deptford Township, New Jersey | Deptford Township, New Jersey |
| --- | --- |
Township: Township
Census Bureau map of Deptford Township, New Jersey: Census Bureau map of Deptford Township, New Jersey
ایالت: نیوجرسی
County: Gloucester
Formed: June 1, 1695 as Bethlehem
Incorporated: February 21, 1798
حکومت: حکومت
 • نوع: Faulkner Act (Council-Manager)
 • شهردار: Paul Medany (D, term ends December 31, 2015)
 • Manager: Rob Hatalovsky
 • Clerk: Rob Hatalovsky
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷٫۶۱۱ مایل مربع (۴۵٫۶۱۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۷٫۳۶۲ مایل مربع (۴۴٫۹۶۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۲۴۹ مایل مربع (۰٫۶۴۵ کیلومتر مربع)  ۱٫۴۱٪
 • رتبه: 162nd of 566 in state 9th of 24 in county
ارتفاع: ۸۵ فوت (۲۶ متر)
جمعیت (2010 Census): جمعیت (2010 Census)
 • کل: ۳۰٬۵۶۱
 • رتبه: 72nd of 566 in state 3rd of 24 in county
 • تراکم: ۱۷۶۰٫۳/مایل مربع (۶۷۹٫۷/کیلومتر مربع)
  • رتبه: 306th of 566 in state 11th of 24 in county
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (Eastern (EDT))
زیپ‌کدs: 08097
کد منطقه: 856
FIPS code: 3401517710
GNIS feature ID: 0882149
وبگاه: http://www.deptford-nj.org/
دپتفورد (به انگلیسی: Deptford Township) شهری در ایالت نیوجرسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۰٬۵۶۱ نفر بوده‌است.
زرین‌دست

ابو روح محمد بن منصور بن ابی عبداللّه بن منصور جَمانی (جرجانی) چشم‌پزشکی ایرانی بود که در زمان ابوالفتح ملکشاه بن محمد سلجوقی (پادشاهی‌اش از ۱۰۷۲–۱۰۷۳ میلادی تا ۱۰۹۲–۱۰۹۳) برآمد.
وی در سال ۱۰۸۷–۱۰۸۸ میلادی رساله‌ای بسیار جامع و مهم راجع به چشم‌پزشکی به نام نورالعیون به فارسی تألیف نمود.
نخستین جنگ سیلزی

نخستین جنگ سیلزی یکی از جبهه‌های جنگ جانشینی اتریش بود. این نام برای توصیف جنگ پروس علیه اتریش در سال‌های ۱۷۴۰ تا ۱۷۴۲ میلادی به کار می‌رود که عمدتاً در مناطق سیلزی، موراویا و بوهم (سرزمین‌های پادشاهی بوهم) به وقوع پیوست. این جنگ نخستین جنگ از مجموعه جنگ‌های سیلزی بود که میان فریدریش کبیر پروس و ماریا ترزای اتریش رخ داد.
در اواخر سال ۱۷۴۰ فریدریش با مطرح کردن ادعاهای دودمانی قدیمی دربارهٔ بخش‌هایی از سیلزی به این منطقه حمله و جنگ را آغاز کرد. جنگ با پیمان برلین در سال ۱۷۴۲ به سود پروس خاتمه یافت و سلطهٔ پروس بر بیشتر سیلزی و کنت‌نشین کووزکو تأیید شد. در هر حال، جنگ جانشینی اتریش ادامه یافت و دو سال بعد، پروس و اتریش وارد جنگ دوم سیلزی شدند.
زمینه

در اوایل قرن هجدهم، دودمان هوهن‌تسولرن حاکم براندنبورگ-پروس ادعاهای سلسله‌ای بر دوک‌نشین‌های مختلف در استان سیلزی هابسبورگ داشت، منطقه‌ای پرجمعیت و مرفه که با قلمرو اصلی پروس در مارگراف‌نشین براندنبورگ همسایه بود. سیلزی علاوه بر ارزش آن به عنوان منبع درآمد مالیاتی، تولید صنعتی (به ویژه مواد معدنی) و نیروهای نظامی، اهمیت ژئواستراتژی زیادی برای متخاصمین داشت. دره اودر بالا یک مجرای نظامی طبیعی بین براندنبورگ، پادشاهی بوهم و مارگراف‌نشین موراویا را تشکیل می‌داد و هر قدرتی که این قلمرو را در اختیار داشت می‌توانست همسایگانش را تهدید کند. سیلزی همچنین در امتداد مرز شمال‌شرقی امپراتوری مقدس روم قرار داشت و به کنترل‌کننده خود اجازه می‌داد نفوذ مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و امپراتوری روسیه در آلمان را محدود کند.
زمینه > ادعاهای پروس

بخشی از ادعاهای براندنبورگ-پروس دربارهٔ سیلزی به پیمان وراثت ۱۵۳۷ میان فریدریش دوم لگنیتسا دوک سیلزی و یواخیم دوم هکتور براندنبورگ امیر انتخابگر از دودمان هوهن‌تسولرن بازمی‌گشت. طبق این پیمان در صورت منقرض شدن پیاست‌های سیلزی باید دوک‌نشین‌های سیلزی در لگنیتسا، وولوف و برگ به انتخابگر براندنبورگ واگذار می‌شدند. فردیناند یکم پادشاه بوهم فوراً این توافق را رد کرد و حاکم براندنبورگ-پروس را تحت فشار قرار داد. با این وجود، پس از مرگ گئورگ ویلهلم لگنیستا که پایان‌بخش دودمان پیاست بود، در سال ۱۶۷۵ فریدریش ویلهلم براندنبورگ مدعی شاهزاده‌نشین‌های سیلزی شد.
یواخیم سوم فریدریش براندنبورگ در سال ۱۶۰۳ دوک‌نشین یاگرندورف را از پسرعمویش گئورگ-فریدریش براندنبورگ-آنسباخ به ارث برد؛ ولی پس از شورش بوهم و آغاز جنگ سی‌ساله، فردیناند دوم، حاکم کاتولیک امپراتوری مقدس روم، پس از پیروزی در نبرد کوه سفید در سال ۱۶۲۱ املاک هوهن‌تسولرن‌های پروتستان در سرزمین‌های بوهم را مصادره کرد. با این حال، انتخابگرهای براندنبورگ همچنان خود را حاکم قانونی یاگرندورف می‌دانستند.
براندنبورگ نمی‌توانست این ادعاهای دودمانی را اعمال کند. هنگامی که اتریش در سال ۱۶۸۵ درگیر جنگ بزرگ عثمانی بود، امپراتور لئوپولد یکم کنترل فوری ناحیه شوویبوس در سیلزی را در ازای دریافت کمک نظامی علیه ترک‌ها و تسلیم کردن ادعاهای برجسته هوهن‌تسولرن در سیلزی، به فریدریش ویلهلم، انتخابگر براندنبورگ داد؛ ولی پس از جلوس فریدریش سوم براندنبورگ، پسر و جانشین انتخابگر، امپراتور در سال ۱۶۹۴ کنترل شوویبوس را دوباره در اختیار گرفت و بیان کرد آن سرزمین شخصاً به فریدریش ویلهلم (تا پایان زندگی‌اش) داده شده بود. در عوض فریدریش سوم ادعاهای قدیمی هوهن‌تسولرن دربارهٔ یاگرندورف و میراث پیاست سیلزی را یادآوری کرد.
زمینه > جانشینی اتریش

۴۵ سال بعد، هنگامی که کارل ششم در سال ۱۷۴۰ بدون وارث مردی درگذشت، براندنبورگ-پروس فرصتی برای اجرای این ادعا به دست آورد. کارل طبق فرمان اجرایی ۱۷۱۳ بزرگ‌ترین دخترش را به جانشینی خود منصوب کرد و پس از مرگ کارل، دخترش ماریا ترزا به حکومت آرشیدوک‌نشین اتریش و نیز سرزمین‌های بوهم و مجارستان که درون حکومت هابسبورگ بودند، دست یافت. در زمان زندگی کارل، فرمان اجرایی به اطلاع ایالت‌های امپراتوری رسانده شد؛ ولی پس از مرگ او، برخی گروه‌ها بی‌درنگ به آن اعتراض کردند.
فریدریش دوم،، شاه تازه به تخت نشسته پروس، بحران جانشینی اتریش را فرصتی برای تصرف سیلزی دانست. مورخان ادعاهای کهن خانوادهٔ او را در تصمیم فریدریش برای حمله کم‌اهمیت دانسته‌اند. این منطقه پرجمعیت و صنعتی بود؛ ولی به نظر می‌رسد که عوامل اقتصادی وزن زیادی در حملهٔ پروس نداشت. بلکه احتمالاً ملاحظات ژئواستراتژی نقش اساسی را ایفا می‌کرد. فریدریش به‌درستی اعتقاد داشت که فریدریش آگوستوس دوم زاکسن که همزمان بر پایهٔ اتحاد شخصی، حاکم لهستان نیز بود، تمایل دارد بر سیلزی سلطه یابد تا دو قلمرو خود را به یکدیگر پیوند دهد. این امر می‌توانست به محاصره براندنبورگ نیز بینجامد.
پس از مرگ امپراتور در ۲۰ اکتبر، فریدریش به سرعت تصمیم به حمله گرفت. در ۸ نوامبر به ارتش پروس دستور حرکت داد و در ۱۱ دسامبر به ماریا ترزا اولتیماتوم داد که سیلزی را تسلیم کند. در عوض به او قول داد که فرمان اجرایی را به رسمیت بشناسد و در انتخابات امپراتوری به همسر ماریا ترزا یعنی فرانتس استفان لورن رأی دهد. فریدریش به انتظار پاسخ نماند و در ۱۶ دسامبر ۱۷۴۰ نیروهایش را از مرز سیلزی که به خوبی محافظت نشده بود، گذراند و نخستین جنگ سیلزی را آغاز کرد.
ائتلاف‌ها و اهداف

پس از فعالسازی مجدد ادعاهای پروس دربارهٔ سیلزی و آماده شدن برای جنگ با اتریش، چند قدرت اروپایی دیگر به پروس پیوستند. کارل آلبرت، شاهزاده انتخابگر بایرن، ادعای سرزمین‌های بوهم، اتریش علیا و تیرول را به درگاه امپراتوری برد. فریدریش آگوستوس زاکسن نیز مدعی موراویا و سیلزی علیا شد. پادشاهی‌های اسپانیا و ناپل امیدوار به تصرف مناطق تحت سلطه هابسبورگ در شمال ایتالیا بودند. پادشاهی فرانسه نیز به دنبال تسلط بر هلند اتریش بود و هابسبورگ را رقیبی سنتی می‌دانست. انتخابگرهای کلن و پفالتس نیز به این قدرت‌ها پیوستند و اتحادیه نیمفنبورگ را شکل دادند.
اتریش نیز مورد حمایت بریتانیای کبیر (تحت اتحاد شخصی با انتخابگر هانوفر) و در نهایت، ساووا-ساردنی و جمهوری هلند بود. امپراتوری روسیه نیز در درگیری وسیع‌تری به صورت غیرمستقیم از اتریش حمایت می‌کرد و به سوئد حمله کرد. اهداف ماریا ترزا از این درگیری، نخست حفظ سرزمین‌ها و عنوان‌های موروثی خود و دوم، دستیابی به حمایت برای انتخاب همسرش به عنوان امپراتور مقدس روم بود.
شرح جنگ > لشکرکشی ۱۷۴۰ و ۱۷۴۱ به سیلزی

در اوایل دسامبر ۱۷۴۰ ارتش پروس به آرامی در امتداد رود اودر گرد آمد و فریدریش در ۱۶ دسامبر بدون اعلام جنگ، ارتش خود را به درون سیلزی حرکت داد. قوای پروس از دو سپاه با ۲۷ هزار سرباز تشکیل شده بود، در حالی که کل سیلزی با یک پادگان اتریشی با تنها ۸ هزار سرباز محافظت می‌شد. اتریشی‌ها تنها توانستند مقاومت اندکی از خود نشان دهند و پروسی‌ها برسلو (مرکز استان) را در ۲ ژانویه بدون درگیری فتح کردند. قلعه اولو نیز در ۹ ژانویه بدون مقاومت به تصرف پروس درآمد و از آن به عنوان مقر زمستانی خود استفاده کردند. تا پایان ژانویه تقریباً تمام سیلزی تحت تصرف پروس بود و دیگر استحکامات اتریش شامل گلوگو، بریگ و نایسه در محاصره قرار گرفتند.
پروسی‌ها در اوایل سال ۱۷۴۰ مقر زمستانی خود را ترک و لشکرکشی بهاره را آغاز کردند. شاهزاده لئوپولد دوم آنهالت-دسو در ۹ مارس گلوگو را گرفت. در اواخر مارس ارتش ۲۰ هزار نفری اتریش به فرماندهی ویلهلم رینهارد فن نیپرگ از سودتس گذشت تا محاصره نایسه را بشکند. نیروهای پروس از پیشروی آن جلوگیری کردند و در ۱۰ آوریل در نزدیکی مولویتز با یکدیگر روبرو شدند. این نبرد با برتری پروس پایان یافت. با جابجایی نیروهای پروس، محاصره نایسه خاتمه یافت؛ ولی بریگ در ۴ مه تسلیم پروسی‌ها شد. پس از آن نیروی اصلی پروس مقر تابستانی خود را در نزدیکی نایسه ترتیب داد.
شرح جنگ > مذاکرات تابستان ۱۷۴۱

پس از شکست اتریش در مولویتز، قدرت‌های دیگر نیز به حمله به این آرشیدوک‌نشین محاصره شده، تشویق شدند و درگیری به نبرد وسیع‌تری که جنگ جانشینی اتریش خوانده شد، گسترش یافت. فرانسه در پیمان برسلو که در ۵ ژوئن منعقد شد، حمایت خود را از تصرف سیلزی توسط پروس اعلام کرد و در ماه ژوئیه به اتحادیه نیمفنبورگ پیوست. طبق این پیمان، فرانسه و اسپانیا از ادعاهای سرزمینی بایرن علیه اتریش حمایت کردند. در ۱۵ اوت نیروهای فرانسوی از راین گذشتند و در دانوب به نیروهای انتخابگر بایرن پیوستند. سپس این نیروها به سوی وین پیشروی کردند. ارتش اسپانیا و ناپل به متصرفات اتریش در شمال ایتالیا حمله کردند. نیروهای فرانسه و بایرن نیز در ۱۴ سپتامبر لینتس را گرفتند و با پیشروی در اتریش علیا در اکتبر به مجاورت وین رسیدند. همزمان زاکسن نیز (که در ۱۹ سپتامبر به ائتلاف علیه اتریش پیوسته بود) به بوهم هجوم برد.
با حملهٔ دشمنانی تازه از جبهه‌های گوناگون به اتریش، شاه فریدریش مذاکرات صلح پنهانی با نیپرگ را در برسلو آغاز کرد. با این وجود به حمایت از اتحادیه نیمفنبورگ نیز ادامه داد. گرچه فردریک با فرانسویان متحد بود، ایده تبدیل فرانسه به قدرت حاکم در آلمان (از طریق تخریب اتریش) مورد موافقتش قرار نگرفت. با درخواست و میانجیگری بریتانیا در ۹ اکتبر، اتریش و پروس یک پیمان آتش‌بس مخفی با عنوان پیمان کلاین شنلندورف امضا کردند که طبق آن، هر دو طرف جنگجو در سیلزی نبرد را متوقف کنند (هرچند که حضور خود را حفظ می‌کنند) و اتریش در نهایت پذیرفت سیلزی سفلی را در قبال آغاز مذاکرات صلح نهایی تا قبل از پایان سال تسلیم کند. سپس نیروهای اتریشی نیپرگ برای دفاع از اتریش در برابر مهاجمان غربی از سیلزی فراخوانده شدند و نایسه را پس از محاصره‌ای ساختگی ترک کردند. کل سیلزی تحت کنترل پروس قرار گرفت.