stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رضا ژیان
سرگذشت

رضا ژیان که عمدهٔ فعالیتش بر صحنه تئاتر متمرکز بود از بازیگران بنام سینما و تلویزیون نیز به‌شمار می‌رفت و علاوه بر بازیگری آثاری را نیز کارگردانی کرد.
وی فعالیت هنری را از دوران تحصیل و در خانه پیشاهنگی و کاخ جوانان آغاز کرد و پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان و در سن بیست سالگی با پیوستن به «کارگاه نمایش»، وابسته به تلویزیون ایران، به صورت حرفه‌ای به بازیگری روی آورد. مجموعه‌های تلویزیونی «حرف تو حرف» و «سرزمین افتخار» از جمله مهم‌ترین کارهای این دوره از فعالیت هنری او به‌شمار می‌رود.
رضا ژیان پس از انقلاب بیشتر بر صفحه تلویزیون ظاهر شد که کارگردانی مجموعه تلویزیونی «مثل‌آباد» و بازیگری در آن و بازی در مجموعه‌های «محله برو بیا» و «محله بهداشت» نام او را بپش از پیش مطرح کرد. رضا ژیان چند سالی را نیز در خارج از ایران سپری کرد. وی همسر زویا زاکاریان بود.
از جمله مشهورترین آثار هنری دیگر او می‌توان به این موارد اشاره کرد: مجموعه‌های تلویزیونی «طنزآوران جهان»، «تهران ۱۱- ۵۹۵ ج ۴۸»، «آژانس دوستی»، «زیر بازارچه» و فیلمهای سینمایی «مرد عوضی»، «مومیایی ۳»، «مسافر ری»، «عشق فیلم» و نمایشهای «دوستان بامحبت» و «عشق روی خرپشته».
درگذشت

«رضا ژیان» در ۲۷ بهمن ۱۳۸۱ در سن ۵۳ سالگی در «بیمارستان شهریار» تهران درگذشت.
فیلم‌شناسی > نمایش

حالت چطوره مش رحیم
گلدونه خانوم
پاتوق
احمد آقا بر سکو
صغری دلاک
صورت برداری
شبات
زیبا اهل حر آباد
قمر در عقرب
جان نثار
خاطرات و کابوسهای یک جامه دار از زندگی و مرگ میرزاتقی خان امیرکبیر
کافه اکبر آقا نوستالژی
آن سفر کرده (سیاسی)
خانه ما آنسوی مرز (سیاسی)
کاشفان باقلوا (کمدی)
قصه آقا جمال (کمدی)
دوستان با محبت
سبزه، دوست خوب بچه‌ها
فیلم‌شناسی > سینما

عشق فیلم (ابراهیم وحیدزاده - (۱۳۸۱)
مسافر ری (سید داود میرباقری - ۱۳۷۹)
دارا و ندار (فریدون حسن‌پور) (۱۳۷۸)
مومیایی ۳(محمدرضا هنرمند - (۱۳۷۸)
عشق بدون مرز (پوران درخشنده - (۱۳۷۷)
مرد عوضی (محمدرضا هنرمند - (۱۳۷۷)
پول - (۱۳۷۷)
آتش در زمستان (۱۳۶۴)
سیاه راه (۱۳۶۳)
رسول پسر ابوالقاسم (داریوش فرهنگ - (۱۳۶۰)
چوپانان کویر (۱۳۵۹)
پسر ایران از مادرش بی‌خبر است (۱۳۵۵)
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | نام | سمت | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۱ | زیر آسمان شهر (سری سوم) | بازیگر | مهران غفوریان | شبکه ۳ |
| ۱۳۸۰ | خانه پدری | بازیگر | فریدون حسن‌پور | شبکه تهران |
| ۱۳۷۹ | همسایه‌ها | بازیگر | محمدحسین لطیفی | شبکه ۳ |
| ۱۳۷۹ | مسافر ری | بازیگر | داود میرباقری | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۹ | معجزه ازدواج | بازیگر | علی‌رضا خمسه | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۸ | آغوش‌های خالی | بازیگر | وحید نیکخواه آزاد | شبکه ۳ |
| ۱۳۷۸–۱۳۷۷ | سلام کوچولو | کارگردان | رضا ژیان سیما ایلخان | برنامه کودک و نوجوان شبکه ۱ |
| ۱۳۷۸–۱۳۷۷ | زیر بازارچه | بازیگر و کارگردان | رضا ژیان | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۸–۱۳۷۵ | آژانس دوستی | بازیگر مهمان | گروه کارگردانان |  |
| ۱۳۷۷ | همشاگردی‌ها | بازیگر | احمد نجیب‌زاده مسعود شاه‌محمدی | در دهه فجر ۱۳۷۷ پخش شد. |
| ۱۳۷۷ | عاقبت نقدفروشی، عاقبت نسیه‌فروشی | بازیگر و کارگردان | رضا ژیان |  |
| ۱۳۷۶–۱۳۷۵ | تهران ۱۱–۵۹۵ ج ۴۸ | بازیگر مهمان | مرضیه برومند | بازی در اپیزود «جمعه» |
| ۱۳۷۴ | پرده عجایب | بازیگر | داریوش مؤدبیان | بازی در اپیزود «سرقت مسلحانه» |
| ۱۳۶۴ | طنزآوران جهان | بازیگر | داریوش مؤدبیان حسین فردرو |  |
| ۱۳۶۴ | لطائف الطوائف | بازیگر | ؟ |  |
| ۱۳۶۴ | اندر لطائف روزگار | بازیگر | منصور کوشان | شبکه ۱ |
| ۱۳۶۳ | محله بهداشت | بازیگر | داریوش مؤدبیان حسین فردرو |  |
| ۱۳۶۲ | داستان ریاضی‌دانان | بازیگر | محمدعلی طالبی | در نقش «ابن سینا» |
| ۱۳۶۱ | محله برو بیا | بازیگر | داریوش مؤدبیان | در سال ۱۳۶۲ از شبکه ۲ پخش می‌شد. |
| ۱۳۶۰ | مثل‌آباد | بازیگر و کارگردان هنری | رضا ژیان | کارگردان تلویزیونی: «مسعود فروتن» |
| ۱۳۶۱ | تله‌تئاتر «به دنبال سیمرغ» | بازیگر | منصور کوشان | کارگردان تلویزیونی: «مهوش جزایری» این تله تئاتر در ۹ قسمت، تهیه و پخش شد. |
| ۱۳۵۴ | تله‌تئاتر «گلدونه خانم» | بازیگر | اسماعیل خلج | کارگردان تلویزیونی: «انوشه درخشان» رضا رویگری و شهره آغداشلو هم در این تله‌تئاتر حضور داشتند. |
| ۱۳۵۰ | حرف تو حرف | بازیگر | حسن خیاط‌باشی | حسن خیاط‌باشی، علی‌رضا جاویدنیا، پری امیرحمزه، حسین واعظی، خسرو فرحزادی، بهزاد اشتیاقی و نعمت اسداللهی هم در این مجموعه طنز تلویزیونی حضور داشتند. |
| ۱۳۴۷ | سرزمین افتخار | بازیگر | شجاع‌الدین مصطفی‌زاده | بهزاد اشتیاقی، محمود بهرامی، پری امیرحمزه، شهروز رامتین، حسن کاخی و منوچهر علیپور و سیداحمد امامیه هم در این سریال تلویزیونی، بازی کرده بودند. |
| ۱۳۴۷ | تله‌تئاتر «روز مقدس» | بازیگر | عبدالحسین واعظی | پرویز فیروزکوهی، سیداحمد امامیه، منوچهر علیپور، حسن کاخی و مجید یونسی هم در این تله تئاتر، بازی کرده بودند. |
:
فیلم‌شناسی > نقش‌ها

مش رحیم (در نمایش «حالت چطوره مش رحیم»)
جامه‌دار (در نمایش «خاطرات و کابوسهای یک جامه دار از زندگی و مرگ میرزاتقی خان امیرکبیر»)
استاد خیاط (در مجموعه تلویزیونی «مثل آباد»)
آقای تابلوکار، کیمیاگر، دکتر آرتیموس (در مجموعه تلویزیونی «محله برو بیا»)
دایی مسروپ (در نمایش «خانه ما آنسوی مرز») - اجرا در لس آنجلس آمریکا
قهوه‌چی (در مجموعه تلویزیونی «زیر بازارچه»)
کایتانا گی‌ین کوئربو

| کایتانا گی‌ین کوئربو | کایتانا گی‌ین کوئربو |
| --- | --- |
کایتانا در مراسم جایزه گویا ۲۰۱۷: کایتانا در مراسم جایزه گویا ۲۰۱۷
زادهٔ: ۱۳ ژوئن ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) مادرید، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
تحصیلات: دانشگاه کمپلوتنسه مادرید
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶–اکنون
قد: ۱٫۶۶ متر (۵ فوت ۵ اینچ)
خویشاوندان: فرناندو گی‌ین (پدر)
کایتانا گی‌ین کوئربو (اسپانیایی: Cayetana Guillén Cuervo‎؛ زادهٔ ۱۳ ژوئن ۱۹۶۹) بازیگر، مجری تلویزیون و روزنامه‌نگار اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به داستان‌هایی از کرونن، همه چیز درباره مادرم، عشق نه، فقط دیوانگی، یک تپانچه در هر دست و پدربزرگ اشاره کرد.
بیگ جان استاد

| بیگ جان استاد | بیگ جان استاد |
| --- | --- |
Studd wrestling in the 1980s: Studd wrestling in the 1980s
نام تولد: John William Minton
زاده: ۱۹ فوریهٔ ۱۹۴۸ باتلر، پنسیلوانیا
درگذشته: ۲۰ مارس ۱۹۹۵ (۴۷ سال) برک، ویرجینیا
علت مرگ: Combination of سرطان کبد و لنفوم هاجکین
همسر(ها): Donna Conklin (ا. ۱۹۷۸)
فرزندان: ۳
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Big John Studd Captain USA Chuck O'Connor Executioner #2 The Mighty Minton
قد: ۶ فوت ۱۰ اینچ (۲۰۸ سانتیمتر)
وزن: ۳۶۴ پوند (۱۶۵ کیلوگرم)
معرفی: لس آنجلس، کالیفرنیا
مربی: Killer Kowalski
آغاز: ۱۹۷۲
بازنشستگی: ۱۹۸۹
بیگ جان استاد (انگلیسی: Big John Studd; ۱۹ فوریهٔ ۱۹۴۸ – ۲۰ مارس ۱۹۹۵) بازیگر تلویزیون، بازیگر سینما و کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به مرد در شرف ازدواج اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیو دبلیو ای شده‌است.
سوووو (استان لوبلین)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| سوووو (استان لوبلین) | سوووو (استان لوبلین) |
| --- | --- |
روستا: روستا
سوووو (استان لوبلین): سوووو (استان لوبلین)
مختصات: ۵۰°۴۶′۰″ شمالی ۲۲°۵۷′۱۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۷۶۶۶۷°شمالی ۲۲٫۹۵۴۱۷°شرقی﻿ / 50.76667; 22.95417: مختصات: ۵۰°۴۶′۰″ شمالی ۲۲°۵۷′۱۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۷۶۶۶۷°شمالی ۲۲٫۹۵۴۱۷°شرقی﻿ / 50.76667; 22.95417
استان: استان لوبلین
شهرستان: شهرستان زاموشتش
گمینا: گمینا سوووو
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۴۶۰
سوووو (به لهستانی:  Sułów) یک روستا در لهستان است که در گمینا سوووو واقع شده‌است. سوووو ۴۶۰ نفر جمعیت دارد.
پارک تاریخی سی تپ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ
خائو خلنگ نوک، یکی از بزرگ‌ترین سازه‌های باستانی دواراواتی، قرن هفتم تا هشتم میلادی.: خائو خلنگ نوک، یکی از بزرگ‌ترین سازه‌های باستانی دواراواتی، قرن هفتم تا هشتم میلادی.
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: استان پتچابون، Thailand
گونه: سکونتگاه انسانی
مساحت: ۴٫۷ کیلومتر مربع (۴۷۰ هکتار)
تاریخ: تاریخ
ساخته‌شده: 4th century
رهاشده: 14th century
دوره‌ها: تاریخ باستان
فرهنگ‌ها: Dvaravati
مرتبط با: Mon people
اطلاعات بیشتر: اطلاعات بیشتر
کشف‌شده: ۱۹۰۴
تاریخ‌های کاوش: ۱۹۳۵
باستان‌شناسان: Damrong Rajanubhab
وضعیت: Partial restoration
مالکیت: Public
مدیریت: Fine Arts Department, entry fee
دسترسی عمومی: Yes
معماری: معماری
سبک‌های معماری: Dvaravati معماری خمر
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: The Ancient Town of Si Thep and Its Associated Dvaravati Monuments
گونه: Cultural
معیار: ii, iii
تاریخ ثبت: 2023 (45th کمیته میراث جهانی)
شماره ثبت: 1662
Area: 866.471 ha
Region: فهرست‌های میراث جهانی
 :  
 :  
پارک تاریخی سی تپ (انگلیسی: Si Thep Historical Park) (تای: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ) یک محوطه باستان‌شناسی در استان پتچابون تایلند است. این محوطه شامل شهر باستانی سی تپ است که از حدود قرن سوم تا پنجم میلادی تا قرن سیزدهم مسکونی بوده و دوره‌های فرهنگی مختلفی از دوران پیشاتاریخ متأخر، دوارواتی و امپراتوری خمر را در بر می‌گیرد. سی تپ یکی از بزرگ‌ترین دولت‌شهرهای شناخته‌شده‌ای بود که در نخستین هزاره میلادی در دشت‌های تایلند مرکزی پدید آمد، اما با ظهور شهرهای تایلندی‌زبان سوخوتای و سپس آیوتایا در حوضه رود چائو پرایا متروکه شد.
این محوطه در سال ۱۹۰۴ مورد توجه باستان‌شناسی مدرن قرار گرفت، زمانی که شاهزاده دامرونگ راجانوبه آن را مورد بررسی قرار داد. در سال ۱۹۳۵، سی تپ به عنوان یک یادمان باستانی ثبت شد. از آن زمان، اداره هنرهای زیبای تایلند به پژوهش‌ها و کاوش‌های خود در این سایت ادامه داده است. باستان‌شناسانی مانند شاهزاده سوبهدرادیس دیسکول، اچ. جی. کواریچ ویلز و ژان بواسلیر نیز بر روی این محوطه تحقیقاتی انجام داده‌اند.
بر اساس شواهد تاریخی یافت‌شده در این مکان، سی تپ احتمالاً مرکز یکی از مندالاهای دوارواتی بوده است. همچنین، از طریق ازدواج‌های سلطنتی، پیوندهایی با شهر سِما، پایتخت ایالت همسایه کاناساپورا که در شرق و در آن‌سوی کوه‌های دونگ فایا ین در حوضه رودخانه مون قرار داشت، برقرار کرده بود. برخی پژوهشگران بر این باورند که سی تپ همان آیوججهاپورا بوده است، شهری که در متون پالی همچون راتانابیمباوامسا [th] و جیناکالامالی به عنوان پیشگام پادشاهی آیوتایا ذکر شده است.
سی تپ در سال ۱۹۸۴ به عنوان یک پارک تاریخی ثبت شد و در سال ۲۰۱۹ به عنوان یک میراث جهانی یونسکو به صورت موقت پیشنهاد شد. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، این محوطه با عنوان شهر باستانی سی تپ و یادمان‌های مرتبط با دوارواتی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این نخستین سایت فرهنگی در تایلند بود که پس از بان چیانگ در سال ۱۹۹۲، موفق به دریافت این عنوان شد.
تاریخچه > سکونت اولیه: قرن چهارم تا پنجم میلادی

سی تهپ از یک روستای کشاورزی ماقبل تاریخ در دره پا ساک، حدود ۲۵۰۰ تا ۱۵۰۰ سال پیش توسعه یافت. در نخستین مرحله باستان‌شناسی (حدود قرن چهارم تا پنجم میلادی)، سکونت اولیه سی تهپ درون شهر داخلی متمرکز بود و یک سنت تدفینی با نذورات مرتبط با هند و جوامع منطقه مرکزی و حوزه رودخانه مون در شمال شرقی وجود داشت.
تاریخچه > دوران تأثیرات هندوئیسم: قرن ششم تا هشتم میلادی

دومین مرحله سکونت (حدود قرن ششم تا هشتم میلادی) با گسترش به شهر بیرونی همراه بود. با ظهور نظام پادشاهی، ویشنوپرستی در جامعه سی تهپ نقش مهمی یافت و روابطی با هند، فونان، چِنلا و فرهنگ دوارواتی برقرار شد. سی تهپ از قرن ششم میلادی یکی از مراکز فرهنگی شهری دوارواتی بود و از اولین جوامع تایلند به‌شمار می‌رفت که با هند ارتباط برقرار کرد. این موضوع در سنگ‌نوشته K 978 که به زبان سانسکریت و با الفبای پالاوا در قرن ششم میلادی نوشته شده، تأیید شده است. بدین ترتیب، سی تهپ همراه با دیگر دولت‌های اولیه جنوب‌شرق آسیا مانند فونان، چنلا و پادشاهی سری کشترا به یک دولت اولیه تبدیل شد. چارلز هایگام به سنگ‌نوشته‌ای از سی تهپ در قرن هفتم میلادی اشاره می‌کند که در آن آمده است: «در این سال… پادشاهی که برادرزاده شاه بزرگ، فرزند پروتیوینادراوارمان، و به بزرگی بهاواوارمان است، که اصول اخلاقی برجسته‌ای دارد، قدرتمند و وحشت دشمنانش است، این سنگ‌نوشته را در هنگام جلوس بر تخت سلطنت برپا کرد.» شهر توسط یک خندق به وسعت ۴٫۷ کیلومتر مربع محصور شده بود، در حالی که سازه خائو کلانگ نای (تای: เขาคลังใน) مربوط به قرن ششم تا هفتم میلادی است.
تاریخچه > دوران تأثیرات بودیسم: قرن هشتم تا دهم میلادی

این دوره (حدود قرن هشتم تا دهم میلادی) اوج شکوفایی سی تهپ بود. یک سیستم آبیاری توسعه یافت و هنرهای تحت تأثیر مهایانه شکل گرفت، در حالی که روابط با هند، دوارواتی و شهرهای شمال‌شرقی ادامه داشت. سی تهپ به همراه سما [fr] و لوپبوری مسیرهای منطقه را تحت کنترل داشت. توسعه سی تهپ منجر به تأسیس شهر همسایه‌اش، تا رونگ (تای: ท่าโรง)، شد که در ۲۰ کیلومتری شمال و در امتداد رودخانه پا ساک قرار داشت و بعدها در دوران سلطنت پادشاه نانگ‌کلاو از پادشاهی راتاناکوسین به ناحیه ویچیان بوری تغییر نام یافت. از طریق بودیسم، شواهد تاریخی متعددی ارتباط بین سی تهپ و دیگر موجودیت‌های دوارواتی-محور مانند ون دان را در ایسان نشان می‌دهند.
در این دوره، سی تهپ به همراه پادشاهی لاوو مرکز دولت دوارواتی به سبک ماندالا بود، اما به دلیل مهاجرت‌های ناشی از شرایط آب و هوایی یا شیوع بیماری، سی تهپ شکوه خود را از دست داد و لاوو به عنوان تنها مرکز قدرت در منطقه باقی ماند تا اینکه بین قرن‌های دهم تا یازدهم میلادی تحت سلطه خمرها قرار گرفت.
موزه آیینه و روشنایی

| موزه آیینه و روشنایی | موزه آیینه و روشنایی |
| --- | --- |
نام: موزه آیینه و روشنایی
کشور: ایران
استان: استان یزد
شهرستان: یزد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نوع بنا: ویلای مسکونی
کاربری کنونی: موزه
دورهٔ ساخت اثر: پهلوی
بانی اثر: صراف زاده
مالک فعلی اثر: بنیاد مستضعفان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: سده ۲۴ (میلادی)
تاریخ ثبت ملی: ۲/۶/۱۳۷۸
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: وجود دارد
عمارت قصر آیینه یا موزه نور و روشنایی در شهر یزد، خیابان آیت‌الله کاشانی، روبروی پارک هفت تیر واقع شده است.
پیشینه

عمارت این مجموعه در سال ۱۳۲۰ جهت استفاده به عنوان مهمانسرای خصوصی توسط صراف زاده ساخته شد و پس از انقلاب با فتوای محمد صدوقی مصادره و به بنیاد مستضعفان تحویل و سپس در سال ۱۳۷۷ تبدیل به موزه گردید. هر از چند گاهی در موزه آثار نقاشی، عکاسی و… هنرمندان یزد در حوضخانه آن به نمایش گذاشته می‌شود.
مشخصات عمارت

مساحت کل عمارت ۸۰۵۰ متر مربع و زیر بنای آن ۸۳۷ متر مربع می‌باشد. سبک معماری ترکیبی؛ سنتی و اروپایی شامل: اتاق‌هایی رو به استخر یا نشیمن بهاری، اتاق خواب، قسمت شاه نشین، حوضخانه و سرویس است. تزئینات اتاق‌ها شامل گچبری و نقاشی روی دیوار و آیینه کاری است که حوضخانه بنا بیشترین تزئینات را دارد. درها و پنجره‌ها چوبی و مشبک با شیشه‌های رنگی است و پنجره‌ها به وسیلهٔ لولای جدا شونده به صورت ساده و رنگی در می‌آید.
موزه شامل اشیاء زیر است: ۱) اشیاء روشنایی پی سوز شامل: نصبی، آویز، پایه دار، دستی ۲) شمع سوز شامل: نصبی، آویز، پایه دار، دستی ۳) نفت سوزها ۴) گاز سوزها ۵) برق سوزها ۶) مجموعه آیینه‌ها «تعداد اشیاء: ۱۲۴ مورد» قدیمی‌ترین شی موجود در موزه پی سوزهای متعلق به دوران ساسانی است.
نگارخانه

تصاویری از موزه آیینه و روشنایی
نمایی از درون موزه
آیینه‌های برنزی اولیه
نمونه‌ای از ظروف
ظرفی درخشان
یک آیینه
نمایی از داخل موزه
درون موزه
بردا (هلند)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= برابانت شمالی, 23x15px|border |alt=|link= هلند
| بردا Breda | بردا Breda |
| --- | --- |
کلانشهر: کلانشهر
کلیسای بزرگ شهر بردا: کلیسای بزرگ شهر بردا
  پرچممهر:   پرچممهر
استان:  برابانت شمالی
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲۹٫۱۵ کیلومتر مربع (۴۹٫۸۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۲۶٫۸۷ کیلومتر مربع (۴۸٫۹۸ مایل مربع)
 • آب: ۲٫۲۸ کیلومتر مربع (۰٫۸۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۸ متر (۲۶ فوت)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • کل: ۱۷۸۲۸۰
 • تراکم: ۱٫۳۷۶/کیلومتر مربع (۳٫۵۶/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۴۸۰۰
کد منطقه: ۰۷۶ (۳۱)+
وبگاه: www.breda.nl
بردا (به هلندی: Breda) یکی از شهرهای تاریخی کشور هلند است.
این شهر در جنوب هلند و در استان برابانت شمالی واقع شده‌است.
شهر بردا با ۱۷۳٫۲۸۴ جمعیت (در سال ۲۰۰۹) یکی از ۱۰ شهر بزرگ هلند به‌شمار می‌آید.
بردا در منطقه برابانت هلند پس از آیندهوون و تیلبورخ سومین شهر بزرگ است.
نام بردا ادغام‌شدهٔ دو واژهٔ brede (پهن) و Aa (نام رودخانه) است. از آن‌جا که منطقهٔ بردا محل پیوستن رود مارک به رود «آ» و بخش عریض «آ» به این نام معروف شده‌است.
بردا در قدیم شهری دارای برج و بارو و شهری با اهمیت نظامی و سیاسی بود.
مرکز شهر بردا دارای ساختمان‌های قدیمی دیدنی و است و شامل بخش‌هایی از خندقهای قدیمی شهر می‌شود. در ساختمان‌های گوناگون بردا به‌ویژه در بگیناژها (صحن‌های مسکونی راهبه‌وارها) و تئاتر قدیمی شهر سبک معماری دوره نوزایی و باروک دیده می‌شود.
ریکی استیمبوت

| ریکی استیم بوت | ریکی استیم بوت |
| --- | --- |
ریکی استیم بوت در سال ۲۰۱۸: ریکی استیم بوت در سال ۲۰۱۸
نام تولد: Richard Henry Blood
زاده: ۲۸ فوریهٔ ۱۹۵۳ ‏(۷۱ سال) نیویورک
محل زندگی: ناکسویل، تنسی، U.S.
همسر(ها): مورین پاورز (ا. ۱۹۷۷–ج. ۱۹۸۰) خون دبرا (ا. ۱۹۸۱–ج. ۱۹۸۵) بانی هستینگز (ا. ۱۹۸۵–ج. ۲۰۰۳) کلودیا سوبیسکی (ا. ۲۰۰۴)
فرزندان: Richie Steamboat
خانواده: Vic Steaboat (برادر)
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Rick Blood The Dragon Richard Blood Ricky Steamboat Sam Steamboat Jr.
قد: ۵ ft ۱۰ in (۱٫۷۸ m)
وزن: ۲۳۵ پوند (۱۰۷ کیلوگرم)
معرفی: هونولولو، هاوایی شارلوت، کارولینای شمالی
مربی: ورن گنیه شیخ آهنین
آغاز: 1976
بازنشستگی: 1994
ریکی استیم بوت (انگلیسی: Ricky Steamboat؛ زادهٔ ۲۸ فوریهٔ ۱۹۵۳) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
او در بیشتر مسابقات خود به عنوان Ricky "The Dragon" Steamboat ظاهر شد.
او در بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ برنده عناوینی همچون قهرمانی کمربند Intercontinental Heavyweight Champion(یک بار)، NWA World Heavyweight Champion(یک بار) و کمربند United States Heavyweight Champion(چهار بار) شده است. او همچنین دوازده بار قهرمان کمربندان World Tag Team Champion(هشت بار در WCW و چهار بار در NWA) شده است.
وی همچنین در سال ۲۰۰۹ با معرفی ریک فلر به عنوان عضو تالار شهرت دبلیو دبلیو ای معرفی شد.
مسابقه او با رندی  "ماچو من" سوج در رسلمنیا ۳، یکی از بهترین و مهم ترین مسابقات تاریخ رسلمنیا محسوب میشود. حتی مسابقه مشهور هالک هوگان با آندره د جاینت هم نتوانست از جذابیت این مسابقه کم کند. این مسابقه نزدیک به صد هزار تماشاگر داشت.
همچنین درگیری بسیار طولانی او با ریک فلر بیش از ده سال ادامه داشت و او و ریک فلر همیشه به عنوان رقیب سنتی یکدیگر شناخته میشدند.
ریک فلر که رقیب سنتی او بود و او را برای Hall of famer شدن معرفی کرد درباره او میگوید: او همه چیز داشت، کاریسما، و یکی از بهترین بدن ها را در بین کشتی گیران.
اریکسون گلوب

نمایی از اریکسون گلوب
ساختمان گلوبن بزرگترین سازه کروی جهان است که در استکهلم سوئد واقع شده‌است ساختمان گلوبن، بزرگترین ساختمان کروی جهان است و بواسطه عظمتش از هر نقطه استکهلم دیده می‌شود و ۶۰۰۰۰ متر مربع مساحت، ۱۱۰ متر شعاع و ۱۶۰۰۰ نفر گنجایش دارد. محاسبه شده‌است که اگر یک شیر آب را باز کنیم تا گلوبن را پر از آب نمائیم این کار مدت ۴۰ سال بطول خواهد انجامید.
گوگوش، تنها خوانندهٔ ایرانی است که در این مکان کنسرت برگزار کرده است.
سامقان

مکان
| سامقان | سامقان |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۴۸′۲۵″ شمالی ۵۷°۵′۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۰۶۹۴°شمالی ۵۷٫۰۸۵۰۰°شرقی﻿ / 36.80694; 57.08500: مختصات: ۳۶°۴۸′۲۵″ شمالی ۵۷°۵′۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۰۶۹۴°شمالی ۵۷٫۰۸۵۰۰°شرقی﻿ / 36.80694; 57.08500
استان: خراسان رضوی
شهرستان: جغتای
بخش: بخش هلالی
دهستان: میان جوین
جمعیت: ۳۱۶ نفر (سرشماری ۹۵)
سامقان، روستایی است از توابع بخش هلالی در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان میان جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۴۸ نفر (۱۲۷ خانوار)
بوده است.
بل ای‌آراچ-۷۰ آراپاهو

| بل ای‌آراچ-۷۰ آراپاهو | بل ای‌آراچ-۷۰ آراپاهو |
| --- | --- |
یک فروند بل ای‌آراچ-۷۰ آراپاهو در فرودگاه صحرایی کنز، آلاباما: یک فروند بل ای‌آراچ-۷۰ آراپاهو در فرودگاه صحرایی کنز، آلاباما
کاربری: بالگرد شناسایی
تولیدکننده: بل هلیکوپتر
نخستین پرواز: ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۶
وضعیت: توقف تولید
تعداد ساخته‌شده: ۴ فروند (پیش‌نمونه)
توسعه‌یافته از: بل ۴۰۷
بل ای‌آراچ-۷۰ آراپاهو (به انگلیسی: Bell ARH-70 Arapaho) یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ بل هلیکوپتر در کشور ایالات متحده آمریکا و کانادا است. این بالگرد برای نخستین بار در ۰۲۰۰۶−۰۷−۲۰ ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
داستان‌هایی از کرونن

| داستان‌هایی از کرونن | داستان‌هایی از کرونن |
| --- | --- |
کارگردان: مونچو آرمنداریس
تهیه‌کننده: آلفرد هومر کلودی اوسار الیاس کرختا
فیلمنامه‌نویس: مونچو آرمنداریس خوزه آنخل مانیاس
بر پایه: داستان‌هایی از کرونن اثر خوزه آنخل مانیاس
بازیگران:  خوان دیه‌گو بوتو  جوردی مویا  مرسدس سمپیترو  آندره فالکن  جوزپ ماریا پو  کایتانا گی‌ین کوئربو 
فیلم‌بردار: آلفردو ف. مایو
توزیع‌کننده: آلتا فیلمز (اسپانیا)
تاریخ‌های انتشار:  ۲۹ آوریل ۱۹۹۵ (۱۹۹۵-04-۲۹) (اسپانیا)  
مدت زمان: ۹۵ دقیقه
کشور: اسپانیا فرانسه آلمان
زبان: اسپانیایی 
داستان‌هایی از کرونن (اسپانیایی: Historias del Kronen‎) یک فیلم درام به کارگردانی مونچو آرمنداریس است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۵ اکران و در همان سال برندهٔ جایزه گویا برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد.
گزیدهٔ بازیگران

خوان دیه‌گو بوتو
جوردی مویا
مرسدس سمپیترو
آندره فالکن
جوزپ ماریا پو
کایتانا گی‌ین کوئربو
برججی

مکان
| برججی | برججی |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
برججی: برججی
ناحیه: لیگوریا
استان / شهرستان: استان ساونا (SV)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۷ کیلومتر مربع (۱٫۴ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۱۱۰ متر (۳۶۰ فوت)
کمترین ارتفاع: ۰ متر (۰ فوت)
جمعیت (دسامبر  ۲۰۰۴): جمعیت (دسامبر  ۲۰۰۴)
 • کل: ۱٬۲۱۲
 • تراکم: ۳۳۰/کیلومتر مربع (۸۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 17042
پیش‌شماره تلفن: 019
وبگاه: وبگاه رسمی
برججی (به ایتالیایی: Bergeggi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ساونا واقع شده‌است.
خصوصیات

برججی ۳٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۱۲ نفر جمعیت دارد.
عبدالاحمد جاوید

| احمد جاویدعبدالاحمد جاوید | احمد جاویدعبدالاحمد جاوید |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویه ۱۹۲۷ کابل، افغانستان
درگذشت: ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۲ (۷۵ سال) لندن، انگلستان
محل تحصیل: دانشگاه تهران
آثار برجسته: رئیس پیشین دانشگاه کابل
عبدالاحمد جاوید (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۲۷ در کابل – درگذشتهٔ ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۲ در لندن) پژوهشگر، ادبیات‌شناس و رئیس پیشین دانشگاه کابل بود. عبدالاحمد جاوید از معدود ادب‌پژوهان افغانستان است که تحقیقات سودمند فراوانی در گستره ادبیات‌شناسی، زبان و فرهنگ فارسی دری انجام داده‌اند.
زندگی

عبدالاحمد جاوید در سال ۱۹۲۷ در کابل به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را نیز در همین شهر به پایان رساند. در سال ۱۹۴۳ وارد دانشکده ادبیات دانشگاه کابل شد. وی سپس برای ادامه تحصیل راهی تهران شد و در سال ۱۹۵۶ موفق به اخذ درجه دکترای ادبیات فارسی از دانشگاه تهران شد.
او پس از بازگشت به افغانستان، در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه کابل مشغول به تدریس شد. وی در سال ۱۹۷۲ میلادی به ریاست دانشگاه کابل رسید.
از او که یکی از محققان و ادب شناسان سرشناس افغان بود، ده‌ها کتاب، رساله و مقاله در زمینه زبان و فرهنگ فارسی برجای مانده است.
فعالیت ادبی

احمد جاوید در میان اهل ادب و اهل دانشگاه در افغانستان شهرت و اعتبار فراوانی داشته است و مقامات حکومتی نیز او را از بزرگ‌ترین شخصیت‌های این عصر دانسته‌اند.
جاوید به مدد آشنایی با سرشناس‌ترین ادبیات‌شناسان و پژوهشگران ایران و نیز با بهره‌مندی از تسلط به زبان‌های انگلیسی و عربی امکان استفاده از منابع و متون تألیف شده به این زبان‌ها را در اختیار داشت. از طرف دیگر، به خاطر داشتن دسترسی به‌شماری از مهم‌ترین نسخه‌های خطی و منحصربه‌فردی از دیوان‌های اشعار شاعران فارسی‌زبان که در آرشیو ملی افغانستان نگه‌داری می‌شده توانست قدم در راه‌هایی بگذارد که روندگان اندکی دارند.
جاوید همچنین با گردآوری شماری از قصه‌های بومی رایج در افغانستان نشان داده است که در پی شناختن و شناساندن فرهنگ بومی و عقاید و باورهای رواج یافته در میان مردم سرزمینش است.
او زبان فارسی را دومین زبان تمدن اسلامی می‌دانست و با اشاره به گستردگی رواج این زبان در قلمروهای اسلامی معتقد بود که فارسی را نباید زبان یک قوم دانست، بلکه این زبان حلقهٔ وصلی میان اقوام و گویندگان دیگر زبان‌ها در منطقه بوده است.
آثار

شماری از آثار پژوهشی و مقالات جاوید با هدف روشنی‌افگندن به آثار ادبی و میراث فرهنگی پدید آمده در قلمرو افغانستان نگاشته شده‌اند. شماری دیگر به بحث‌هایی در سراسر حوزهٔ زبان فارسی اختصاص یافته که مقالات او در مورد فردوسی و سعدی از این جمله‌اند.
کتاب‌شناسی

اوستا: مهم‌ترین سرچشمهٔ تاریخ و فرهنگ ما، (گردآورنده:) عبدالاحمد جاوید، (به اهتمام:) عبدالرسول رهین، استکهلم: شورای فرهنگی افغانستان، ۱۳۷۸؛
فرهنگ جاوید، تهران: انتشارات جست‌وجو، ۱۳۸۳؛
نگاهی به اشعار دری خوشحال خان ختک (تک‌نگاری)، ۱۳۹۰
افسانه‌های قدیم شهر کابل، ۱۳۹۰:
مجموعه مقالات جاوید، تهران: انتشارات روزنه‌کار، ۱۳۹۰
جلد اول: مجموعه مقالات و پژوهش‌های تاریخی
جلد دوم: مجموعه مقالات زیست‌نامه‌ها
جلد سوم: مجموعه مقالات پژوهش‌های ادبی
جلد چهارم: مجموعه مقالات پژوهش‌های زبانی
درگذشت

دکتر جاوید که در سال‌های پایانی عمر خود در لندن به سر می‌برد، پیش از مرگ برای دوره‌ای طولانی در بستر بیماری بود و سرانجام، روز چهارشنبه ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۲، در سن هفتاد و پنج سالگی در شهر لندن درگذشت.
پی‌نوشت

↑  https://www.dw.com/fa-af/پنج-سال-پس-از-استاد-جاويد/a-3163789
↑  http://www.ariaye.com/dari9/farhangi/baqaye3.html
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  «دکتر احمد جاوید درگذشت». وبگاه بی‌بی‌سی. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۸.
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  جاوید و  رهین، اوستا….
↑  جاوید، فرهنگ جاوید.
↑  جاوید، مقالات جاوید.
↑  مولایی، «نگاهی گذرا به آثار جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  ایرج، «یادی از جاوید»، بی‌بی‌سی.
↑  «پنجمین سال درگذشت استاد احمد جاوید». وبگاه بی‌بی‌سی.