یی سون شین
تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲)

ژاپن درست پس از گذشت یک سال از رسیدن یی سون شین به مقام جدیدش، حمله به کره را آغاز کرد. یی سون شین پیش از این هرگز فرماندهی یک کشتی را برعهده نگرفته بود، اما در چهار ماه اول جنگ ۱۱ نبرد نیروی دریایی را با پیروزی پشت سر گذاشت.
اولین نبرد دریایی وی نبرد اوکپو بود که با یک فرمانده دیگر، وون کیون، ۲۶ کشتی ژاپنی را نابود کردند و در حالی که فقط سه نفر کره ای زخمی شدند. یی سون شین بزودی کشتی‌های ژاپنی دیگر را نیز در منطقه تعقیب و را نابود کرد. ژاپنی‌ها هنگام ورود وی به منطقه، غالباً از ترس کشتی‌های خود را ترک می‌کردند و آنها را نابود می‌کردند.
تویوتومی هیده‌یوشی، رهبر نظامی ژاپن، با افزایش نیروی دریایی خود به ۱۷۰۰ فروند کشتی به کره ای‌ها پاسخ داد. با این حال، یی سون شین مزایای بسیاری داشت.
اول اینکه، او اطمینان داد که مردانش به خوبی آموزش دیده‌اند. دوم، او مناطق ساحلی را که نبردها به خوبی در جریان بود می‌شناخت و توانست از جزر و مد و تنگه‌ها به نفع خودش سود ببرد. سوم، توانایی‌های رهبری طبیعی وی باعث الهام بخش مردان او شد. سرانجام، یی سون شین کشتی‌های لاک پشتی خود را داشت.
جنگ برای کره در زمین به خوبی پیش نمی‌رفت. ژاپنی‌ها قادر بودند از مکانهایی دور از موقعیت دریاسالار یی سون شین باخبر شوند و بخش اعظمی از کره، از جمله سئول، را به تصرف خود درآوردند. با این حال، کره ای‌ها با دودمان مینگ در چین متحد شدند که به عوض شدن مسیر جنگ در خشکی کمک کرد.
ژاپنی‌ها سه عملیات دریایی دیگر را در سال ۱۵۹۲ به راه انداختند. یی سون شین قلادهٔ کشتی‌های لاک پشت خود را در طول عملیات دوم باز کرد. کشتی لاک پشتی ابتدا در نبرد ساچئون دیده شد که در آن نبرد نیروهای یی سون شین کل ناوگان ژاپنی را نابود کردند در حالی که تنها ۵ نفر از کره ای‌ها زخمی شدند. با این حال، یکی از این زخمی‌ها خود یی سون شین بود که از شانه زخمی شد هرچند که نجات یافت.
دریاسالار یی سون شین در اواخر سال ۱۵۹۲ حداقل در ۱۵ نبرد پیروز شده بود و هر ۴ عملیات دریایی ژاپنی‌ها را عقیم گذاشته بود. ژاپن از کره عقب‌نشینی کرد. با این حال، آنها به مدت طولانی منتظر نماندند.
در این میان، دریاسالار یی با مشکلات سیاسی برخورد کرد. ژاپنی‌ها تصمیم گرفتند از رقابت‌های دربار کره استفاده کنند و یکی از مردانشان، یک مأمور دوجانبه به نام یوشیرا را برای خراب کردن شهرت یی سون شین به کره فرستادند. یوشیرا اطلاعات غلطی به رهبران کره داد. در نتیجه او به دستور مخالفان سیاسی خود به دلیل نافرمانی از دستورها دستگیر، تنزل رتبه و تقریباً تا مرگ شکنجه شد. متحدان وی سرانجام وی را آزاد کردند. در این میان، ژاپن با آگاهی از اینکه یی سون شین از چرخهٔ فرماندهی حذف شده تهاجم جدیدی را آغاز کرد.
وون کیون اندکی پس از به دست گرفتن فرماندهی نیروی دریایی در نبرد چیل چول لیانگ کشته شد. یی سون شین بار دیگر دریادار و مسئول باقیماندهٔ ناوگان کره شامل ۱۳ فروند کشتی شد.
دریاسالار یی سون شین، به ظاهر به دلیل ناکامی وون کیون معذب بود و خود را برای آخرین نبرد آماده گردید. با این حال، او تصمیم گرفت تا آنجا که ممکن است ژاپنی‌های زیادی را با خود غرق کند. وی در تنگه میونگ ریانگ موضع گرفت، زیرا آنجا تنگ بود، جریان آبی قدرتمند و مطلوبی داشت، در سایهٔ کوه‌های اطراف احاطه شده بود، و گردابهایی تندی داشت.
نبرد از اوایل صبح شروع شد که جریان آب به سمت شمال بود. حدود ۳۳۰ فروند کشتی جنگی ژاپنی به ۱۳ فروند کشتی یی سون شین حمله کردند.
در واقعیت، نبرد به عنوان ۳۳۰ در مقابل یک آغاز شد، زیرا تنها دریاسالار یی سون شین به اندازه کافی جسور بود تا کشتی خود را به سمت ژاپنی‌ها پیش براند. او می‌دانست که از دو مزیت برخوردار است: توپ‌های بی شماری (که ژاپنی‌ها در آن زمان به ندرت از آنها استفاده می‌کردند) و کماندارانش. در مقابل، کشتی‌های ژاپنی برای تصادف با سینهٔ کشتی طراحی شده بودند.
همان‌طور که کشتی سرفرماندهی کره، ژاپنی‌ها را از راه دور بمباران می‌کرد، کشتی‌های دیگر ناوگان کره دل و جرأت پیدا کردند و به آرامی به او پیوستند.
با قرار گرفتن ژاپنی‌ها در میانهٔ تنگه، جریان آب به سمت جنوب تغییر کرد. در نتیجه، کشتی‌های متراکم ژاپنی شروع کردن به تصادم با یکدیگر کردند. کشتی‌های ژاپنی هدف آسانی برای توپ‌های کره ای‌ها بودند. ملوانان ژاپنی شروع به پریدن کشتی کردند اما در جریان قوی آب غرق شدند.
در پایان روز، ژاپنی‌ها نیمی از مردان و ۳۰ فروند از کشتی‌هایشان را از دست داده بودند. برخی مورخان معاصر بر این باورند که تلفات کشتی‌های ژاپنی حتی بیشتر از این بوده‌است. دریاسالار یی سون شین حدود ده نفر تلفات داشت و حتی یک فروند کشتی هم از دست نداد.