stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه هنر ایران

«دانشگاه هنر» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، دانشگاه هنر (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سردر پردیس پردیس بین‌المللی فارابی در کرج: سردر پردیس پردیس بین‌المللی فارابی در کرج
بنیانگذاری شده: ۱۲۹۷ (۱۰۶ سال پیش)
وابستگی: وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
رئیس: سید بهشید حسینی
دانشجویان: ۵٬۰۰۰
موقعیت: تهران و کرج
وبگاه: www.art.ac.ir
دانشگاه هنر ایران بزرگ‌ترین مرکز آموزش عالی رشته‌های هنری در ایران است که در سال ۱۳۵۸ در پی ادغام پنج مؤسسه آموزش عالی هنر شامل دانشگاه فارابی، هنرکده هنرهای تزئینی، دانشکده هنرهای دراماتیک، هنرستان عالی موسیقی و هنرکده موسیقی ملی به‌وجود آمد. این دانشگاه در سال ۱۲۹۷ هجری خورشیدی بنیان‌گذاری شد.
با گسترش و توسعهٔ کمی و کیفی فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی دانشگاه از جمله ایجاد رشته‌های متعدد در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد و رشد جمعیت دانشجویی این مجتمع بر اساس مصوبهٔ شورای گسترش آموزش عالی از سال ۱۳۷۰ به دانشگاه هنر تغییر نام داد و با چهار دانشکدهٔ هنرهای کاربردی، هنرهای تجسمی، سینما و تئاتر و پردیس اصفهان فعالیت خود را ادامه داد.
دانشکده موسیقی در سال ۱۳۷۳ و دانشکده معماری و شهرسازی در سال ۱۳۸۰، پس از اخذ مجوز به مجموعهٔ دانشکده‌های دانشگاه هنر افزوده شدند. دانشکده پردیس اصفهان نیز از سال ۱۳۷۹ بر اساس مصوبهٔ شورای گسترش آموزش عالی از مجموعهٔ دانشگاه هنر منتزع شد. این دانشگاه در زمینهٔ توسعهٔ تحصیلات تکمیلی نیز گام‌هایی مؤثر برداشته است که از اهم آن‌ها می‌توان به برنامه‌ریزی و برگزاری دورهٔ دکترای پژوهش هنر برای نخستین بار در کشور توسط این دانشگاه اشاره کرد. دانشگاه هنر اکنون دارای پنج دانشکده است که در شهرهای تهران و کرج واقع شده‌اند و در مجموع شامل ۱۶ رشته در مقطع کارشناسی، ۱۶ رشته در مقطع کارشناسی ارشد و ۳ رشته در مقطع دکترا است.
دانشکده‌ها > دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر تهران (پردیس باغ ملی)

شامل رشته‌های:
دکتری و کارشناسی ارشد پژوهش هنر
کارشناسی ارشد مطالعات موزه
کارشناسی ارشد هنر اسلامی
کارشناسی ارشد فلسفه هنر
دکتری مطالعات تطبیقی هنر
همچنین با برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته در آینده ای نزدیک، سه رشته جدید با عنوان حکمت هنرهای دینی (دکتری)، تاریخ هنر (دکتری) و فلسفه هنر (دکتری) به جمع رشته‌های ارائه شده در این دانشکده اضافه خواهد شد
دانشکده‌ها > دانشکده هنرهای تجسمی تهران (پردیس باغ ملی)

شامل رشته‌های:
گرافیک
نقاشی
مجسمه‌سازی
عکاسی
تصویرسازی
دانشکده‌ها > دانشکده سینما و تئاتر تهران (خیابان شهید ورزنده یا پردیس استاد قطب‌الدین صادقی)

شامل رشته‌های:
سینما در چهار گرایش کارگردانی، فیلمنامه‌نویسی، تدوین و فیلمبرداری
تئاتر در گرایش‌های بازیگری، کارگردانی، نمایش عروسکی، طراحی صحنه و ادبیات نمایشی
انیمیشن
دانشکده‌ها > دانشکده هنرهای کاربردی تهران (پردیس ولیعصر)

شامل رشته‌های:
طراحی صنعتی
صنایع دستی
طراحی پارچه و لباس
چاپ
فرش
دانشکده‌ها > دانشکده معماری و شهرسازی تهران (پردیس باغ ملی)

شامل رشته‌های:
معماری
مطالعات معماری ایران
شهرسازی
معماری داخلی
برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای
معماری و انرژی
مدیریت پروژه و ساخت
دانشکده‌ها > دانشکده موسیقی کرج (پردیس بین‌المللی فارابی)

شامل رشته‌های:
نوازندگی سازهای جهانی
نوازندگی سازهای ایرانی
موسیقی‌شناسی
آهنگسازی
موسیقی نظامی
دانشکده‌ها > دانشکده حفاظت و مرمت تهران (پردیس باغ ملی)

در سال ۱۳۹۴، دانشکده حفاظت و مرمت به عنوان دانشکده ای تخصصی در سطح تحصیلات تکمیلی و با وجود چهار رشته مرمت اشیاء فرهنگی و تاریخی، مرمت و احیاء بناها و بافت‌های تاریخی، مطالعات موزه و هنرهای اسلامی در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری مرمت اشیاء پس از طی مراحل قانونی راه اندازی شد.
حوادث خرداد ۱۴۰۲

چهارشنبه ۲۴ خرداد ۱۴۰۲، دانشجویان دانشگاه هنر در اعتراض به اجباری‌شدن پوشش مقنعه، در پردیس باغ ملی تحصن کردند که با اعمال خشونت و ضرب‌وشتم از سوی نیروهای حراست روبه‌رو شدند. در روز شنبه ۲۷ خرداد ۱۴۰۲ نیز در پی تحصن دانشجویان دانشگاه هنر، نیروهای امنیتی لباس شخصی و یگان ویژه در مقابل ورودی پردیس باغ ملی به دانشجویان معترض حمله کرده، بیش از ۱۰ تن از دانشجویان را بازداشت کردند. به نقل از شوراهای صنفی تشکل‌های دانشجویی کشور اکثر دانشجویان بازداشت‌شده در ساعات پایانی روز شنبه و ساعات اولیهٔ روز یکشنبه (۲۸ خرداد) آزاد شدند.
حوادث خرداد ۱۴۰۲ > صدور بیانیه

جمعی از دانشجویان دانشگاه هنر در اعتراض به سرکوب گسترده و بازداشت دانشجویان این دانشگاه در بیانیه‌ای ضمن تأکید بر ایستادگی و همبستگی برای آزادی، خطاب به سرکوبگران گفته‌اند که «میان ما و شما دریایی خون فاصله است، ما، که حالا نزدیک یک سالی می‌شود که «ما» شده‌ایم، هیچ حرفی با شما نداریم الا یک کلمه: نه.» و همچنین در ادامه اظهار داشته‌اند که «پس از تأکید دوباره‌تان بر آپارتاید جنسیتی و الزام حضور در دانشگاه با مقنعه، پس از بستن آب و خشونت بر دوستان‌مان که تنها در جهت برابری در پردیس باغ ملی تحصن کرده بودند، ما هم دوباره تأکید می‌کنیم که چیزی به عقب برنمی‌گردد.»
در پی این حوادث دانشجویان حدود ۲۰ دانشگاه کشور از جمله دانشجویان دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران، دانشجویان دانشگاه تهران، دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی، دانشجویان دانشگاه تربیت مدرس، دانشجویان دانشگاه سوره و … در حمایت از دانشجویان دانشگاه هنر بیانیه صادر کردند.
داگرلند

گستره احتمالی داگرلند بین بریتانیا و بقیه قاره اروپا. ده هزار سال پیش از میلاد.
داگِرلند (انگلیسی: Doggerland) منطقه‌ای است که هم‌اکنون در بخش جنوبی دریای شمال در زیر آب دریا قرار گرفته اما در قدیم بیرون از آب بود و بریتانیا را به بقیه قاره اروپا متصل می‌کرد. داگرلند به خاطر بالا رفتن سطح آب دریاها در حدود ۶۵۰۰ تا ۶۲۰۰ پیش از میلاد به زیر آب رفت.
بررسی‌های زمین‌شناختی نشان می‌دهد که داگرلند از کرانه شرقی بریتانیا تا هلند و سواحل غربی آلمان و شبه جزیره یوتلاند امتداد می‌یافته‌است. داگرلند احتمالاً زیستگاهی غنی بوده و در دوره میان‌سنگی انسان‌هایی در آن سکونت داشته‌اند. با مرور زمان و بالا رفتن آب دریا این منطقه نیز تبدیل به جزایر بسیار کم‌ارتفاعی شده و سپس حدود ۸۲۰۰ سال پیش، احتمالاً در پی وقوع سونامی به‌طور کامل به زیر آب رفته‌است. گمان می‌رود که این سونامی در نتیجه زمین‌لغزه زیرآبی استورگا رخ داده باشد.
قابلیت‌های باستان‌شناختی این منطقه نخستین بار در اوایل سده بیستم شناسایی شد، اما در سال ۱۹۳۱ یعنی زمانیکه یک کشتی ماهیگیری کف‌روب در شرق منطقه واش قطعه‌ای از شاخ یک گوزن را از آب گرفت، اهمیت یافت. بررسی‌ها نشان داد که این شاخ گوزن مربوط به زمانی است که این منطقه توندرا بوده‌است. پس از آن شناورها بازمانده ماموت‌ها، شیرها و دیگر حیوانات و همچنین چندین ابزار و سلاح پیش از تاریخ را از داگرلند کشف کردند.
نام داگرلند از نام ساحل داگر گرفته شده‌است و این نام به نوبه خود به نوعی از قایق‌های ماهیگیری هلندی سده هفدهم اشاره دارد که به هلندی «دوخر» نامیده می‌شوند. از این قایق‌ها برای صید روغن‌ماهی اطلسی استفاده می‌شد.
سامانه جهانی اضطرار و ایمنی دریایی

سامانه جهانی اضطرار و ایمنی دریایی (انگلیسی: Global Maritime Distress and Safety System) یا به اختصار سجاواد (GMDSS) سامانه جهانی ارتباطات رادیویی زمینی و ماهواره‌ای برای اعلام خطر و وضعیت اضطراری و پشتیبانی عملیات تجسس و نجات است.
در چارچوب این سامانه، کشورها بر مجموعه‌ای از روال‌های امنیتی، گونه‌های ابزار و تجهیزات، و پروتکل‌های ارتباطاتی توافق کرده‌اند تا از این طریق امنیت دریایی را افزایش داده و عملیات نجات کشتی‌ها، قایق‌ها و هواگردها را تسهیل نمایند.
پیشینه

این تصمیم که در سال ۱۹۷۹ اتخاذ گردید. پس از انجام مطالعات تکمیلی فنی توسط اتحادیه بین‌المللی ارتباطات راه دور ITU و تهیه مشخصات فنی و عملیاتی مرتبط با آن از اوایل سال ۱۹۹۹ میلادی برای شناورهای تجاری بالای ۳۰۰ تن و همچنین شناورهای فعال در عرصه دریانوردی بین‌المللی اجباری گردیده و امروزه یکی از ابزارهای اصلی و مهم برای تضمین سلامت دریانوردی کشتی‌ها و واحدهای شناور محسوب می‌گردد.
سامانه جهانی اضطرار و ایمنی دریایی که عمدتاً برای خودکار نمودن مبادله علائم اضطراری و ایمنی کشتی‌ها طراحی شده دارای کیفیت بهتر، سرعت عمل بیشتر و روش بهره‌برداری ساده‌تری بوده و از انعطاف‌پذیری قابل توجهی نیز برخوردار است. از جمله خدمات ارتباطی این سیستم می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
نواحی عملیاتی

با توجه به این که ارائه خدمات مربوط به سامانه جهانی اضطرار و ایمنی دریایی نیاز به بهره‌گیری از تجهیزات رادیویی متناسب با فاصله بین فرستنده و گیرنده و همچنین موقعیت آنها دارد. مناطق عملیاتی مربوط به خدمات سجاواد (GMDSS) به 4 منطقه موسوم به A1 ، A2، A3 و A4 تقسیم گردیده است. حدود هریک از مناطق در ادامه بیان می‌شوند:
منطقه A1 : محدود به منطقه تحت پوشش سرویس سیستم رادیو سیار دریایی FM در باند VHF می‌باشد که شعاع حدود ۲۰ تا ۳۰ مایل دریایی از ایستگاه ساحلی را شامل است.
منطقه A2 : محدوده‌ی بعد از منطقه A1 که تحت پوشش سرویس‌های رادیو ساحلی باند MF بوده که شعاع حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ مایل دریایی از ایستگاه ساحلی را شامل است.
منطقه A3 : محدوده‌ی بعد از منطقه A2 که تحت پوشش شبکه جهانی اینمارست و همچنین سرویسهای رادیوساحلی باند HF می‌باشد. این پوشش عرض‌های جغرافیایی ۷۰ درجه شمالی تا ۷۰ درجه جنوبی را شامل است.
منطقه A4 : محدوده‌های خارج منطقه A3 ، یعنی مناطق قطبی شمال و جنوب.
در سامانه جهانی اضطرار و ایمنی دریایی تعداد دستگاه‌ها و انواع آن حائز اهمیت بوده و صرفاً متأثر از ابعاد کشتی نبوده بلکه بستگی به بعد مسافت و مسیر و موقعیت شناور دارد. مجموعه تجهیزات سجاواد عمدتاً برای واحدهای شناور مورد نظر می‌باشد زیرا در ایستگاههای ساحلی سرویس‌های متفاوت را می‌توان از ایستگاهه‌ای مجزا ارائه نمود در حالیکه در مورد واحدهای شناور همه سرویسهای لازم می‌بایستی توسط ایستگاه کشتی قابل ارائه باشد.
تجهیزات اصلی

مهمترین اجزای مخابراتی و رادیویی سجاواد یک کشتی یا واحد شناور عبارتند از:
سامانه رادیو تلفنی VHF با امکان فراخوانی دیجیتال گزینشی (DSC)
تجهیزات رادیویی باند MF و HF
گیرنده ناوتکس
دستگاه‌های واکی‌تاکی
ترمینال اینمارست
گیرنده GPS
ترانسپوندر تجسس و نجات (SART)
فرستنده تعیین موقعین اضطراری (EPIRB)
تجهیزات AIS و LIRT
الگوی تجهیزات ایستگاه کشتی

در حالت عمومی و شرایط متعارف برای یک کشتی بزرگ که در آبهای بین‌المللی تردد می‌نماید سجاواد متشکل از اجزاء زیر خواهد بود :
برای سایر واحدهای شناور نیز بر حسب نوع مأموریت و موقعیت تردد آنها می‌توان به تناسب تعداد تجهیزات را کاهش داد. در این خصوص باید مفاد فصل ۴ مقررات سولاس و به ویژه مواد ۷ تا ۱۲ آن را در نظر گرفت. با توجه به اهمیت و کارآیی سجاواد امروزه علاوه بر واحدهای دریایی مذکور در مقررات سولاس که الزاماً مجهز به اینگونه تجهیزات هستند برای شناورهای کوچک نیز استفاده از نوع ساده این تجهیزات، قابل توصیه بوده و مورد حمایت بخش ایمنی سازمان IMO می‌باشد.
داگلاس اف۴دی اسکای‌ری

| داگلاس اف۴دی اسکای‌ری | داگلاس اف۴دی اسکای‌ری |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای جنگنده
تولیدکننده: شرکت هواپیماسازی داگلاس
طراح: اد هاینمن
نخستین پرواز: 23 January 1951
معرفی‌شده در: 1956
بازنشستگی: 1964
وضعیت: Phased out of service
کاربر اصلی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
ساخته‌شده: 1950–1958
تعداد ساخته‌شده: 422
توسعه‌یافته به: داگلاس اف۵دی اسکای‌لنسر
داگلاس اف۴دی اسکای‌ری (به انگلیسی: Douglas F4D Skyray) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۰–۱۹۵۸ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۵۱−۰۱−۲۳ ۲۳ ژانویه ۱۹۵۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
جمهوری اسلامی افغانستان

این مقاله دربارهٔ دولت مستقر بین ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۱ است. برای جمهوری‌های قبلتر افغانستان، جمهوری افغانستان، جمهوری دموکراتیک افغانستان، دولت اسلامی افغانستان، و دولت انتقالی افغانستان را ببینید.
جمهوری اسلامی افغانستان (به پشتو: د افغانستان اسلامي جمهوریت)، یک نظام ریاستی جمهوری اسلامی بود که از ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۱ در افغانستان حاکمیت داشت. این حکومت برای جایگزینی با دولت‌های موقت و انتقالی، که پس از حمله آمریکا به افغانستان در ۲۰۰۱ به وجود آمده بودند، تأسیس شد. این حمله باعث سرنگونی امارت اسلامیِ طالبان شد که به صورت محدود به عنوان یک دولت به رسمیت شناخته شده‌بود. با اینحال طالبان حدود ۲۰ سال پس از حمله در تاریخ ۱۵ اوت ۲۰۲۱، افغانستان را بازپس گرفتند که به پایان جنگ ۲۰۰۱–۲۰۲۱، طولانی‌مدت‌ترین جنگ در تاریخ آمریکا، روی آورد. این امر سرنگونی جمهوری اسلامی زیر رهبری رئیس‌جمهور محمداشرف غنی، و احیای امارت اسلامی تحت کنترل طالبان را نتیجه داد. سازمان ملل متحد همچنان جمهوری اسلامی را به عنوان دولت مشروع افغانستان به جای امارت اسلامی به‌عنوان دولت دفاکتوی فعلی، شناخته است. توافق آمریکا و طالبان، که در تاریخ ۲۹ فوریه ۲۰۲۰ در قطر امضا شده بود، یکی از رویدادهای اساسی بود که باعث فروپاشی نیروهای امنیت ملی افغانستان شد. پس از این توافق، آمریکا به شدت تعداد حملات هوایی را کاهش داد و نیروهای امنیت ملی افغانستان را از یک لبهٔ مهم در مقابله با شورش طالبان محروم کرد که در نهایت منجر به تصرف کابل توسط طالبان شد. این دولت عضوی از سازمان ملل متحد، سازمان همکاری اسلامی، اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا، گروه ۷۷، سازمان همکاری اقتصادی و جنبش عدم تعهد بود.
پس از حملهٔ آمریکا و سقوط کابل در سال ۲۰۰۱ نیروهای طالبان کنترل مناطق مختلف کشور را در دست گرفتند و جنگ داخلی ادامه داده شد. این امر افغانستان را مشکل ساز کرد؛ نقض حقوق بشر و حقوق زنان و سوء استفاده‌های متعدد مرتکب شده توسط هر دو طرفین، مانند کشتن غیرنظامیان، آدم‌ربایی و شکنجه گزارش شد. با توجه به وابستگی گسترده این دولت به ایالات متحده در پی کمک‌های نظامی و اقتصادی، برخی این دولت افغانستان را به عنوان یک دولت متکی به آمریکا طبقه‌بندی می‌کنند، که پس از پایان عملیات آزادی بلندمدت به تدریج کنترل روستایی و ولایت‌هایش را از دست داد.
پس از خروج نیروهای ناتو در ۲۰۲۱ طالبان یک هجوم نظامی بزرگ را در مهٔ ۲۰۲۱ اجرا کرد و پس از سه و نیم ماه تمام افغانستان را در دست گرفتند. نیروهای مسلح افغانستان به سرعت از هم پاشید و بیشتر ولایات بدون درگیری تسلیم طالبان شدند. در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ در پی ورود نیروهای طالبان به کابل، مذاکراتی پرتنش بین طرفین انجام شد و دولت تمایل خود را به تسلیم مسالمت آمیز کابل به شورشیان اعلام کرد. کمی بعد رئیس‌جمهور افغانستان اشرف غنی از کشور فرار کرد. با انتشار این خبر، طالبان وارد ارگ ریاست جمهوری افغانستان شدند، و جمهوری اسلامی افغانستان سقوط کرد.مدت کوتاهی پس از آن، امرالله صالح، معاون اول رئیس‌جمهور خود را به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت اعلام کرده و مقاومت جمهوری‌خواهانه در برابر طالبان را اعلام کرد.
تاریخچه

در دسامبر ۲۰۰۱, پس از سرنگونی دولت طالبان دولت موقت افغانستان زیر نظر حامد کرزی تشکیل شد. شورای امنیت سازمان ملل برای به کمک ادارهٔ کرزی و ارائه امنیت اولیه نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت را ایجاد کرد. افغانستان در این زمان، پس از دو دهه جنگ و یک قحطی حاد یکی از بالاترین میزان مرگ و میر کودکان و نوزاد را در جهان داشت و بسیاری از مردم با پایین‌ترین امید به زندگی گرسنه بودند و هیچ زیربنایی در کشور وجود نداشت. بسیاری از اهداکنندگان خارجی شروع به ارائهٔ کمک و بازسازی کشور جنگ‌زده شدند.
نیروهای طالبان در عین حال شروع به تجدید قوا در پاکستان کردند، در حالی که نیروهای ائتلاف بیشتری برای کمک به روند بازسازی وارد افغانستان شدند. شورش طالبان برای به دست آوردن مجدد کنترل افغانستان آغاز شد. در طول دهه آینده، آیساف و سربازان افغان بسیاری از حملات علیه طالبان را رهبری کردند، اما موفق به شکست کامل آنها نشدند. از اینرو افغانستان به دلیل عدم سرمایه‌گذاری خارجی، فساد دولتی و شورش طالبان، یکی از فقیرترین کشورهای جهان باقی ماند. در همین حال کرزی تلاش کرد تا مردم کشور را متحد سازد، و حکومت افغانستان قادر به ساخت ساختارهایی دموکراتیک شد و یک قانون اساسی را در سال ۲۰۰۴ با نام «جمهوری اسلامی افغانستان» اتخاذ کرد. تلاش‌هایی اغلب با حمایت از کشورهای کمک‌کنندهٔ خارجی، برای بهبود اقتصاد کشور، مراقبت‌های بهداشتی، تحصیلات، حمل و نقل و کشاورزی در بازسازی در افغانستان ایجاد شد. نیروهای آیساف نیز شروع به آموزش نیروهای امنیت ملی افغانستان کردند. پس از سال ۲۰۰۲، نزدیک به پنج میلیون افغان‌های مقیم خارج به کشور بازگشتند. در سال ۲۰۱۱ تعداد نیروهای ناتو در افغانستان با ۱۴۰٬۰۰۰ به اوج خود رسید، و در در ۲۰۱۸ به ۱۶٬۰۰۰ نفر رسید.
اشرف غنی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۴ برنده شده و حامد کرزی ریاست جمهوری را به او واگذار کرد؛ قدرت برای اولین بار در تاریخ افغانستان به صورت دموکراتیک منتقل شد. در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴، ناتو به‌طور رسمی عملیات جنگی آیساف در افغانستان را به پایان رساند و مسئولیت امنیتی کامل را به دولت افغانستان منتقل کرد. مأموریت حمایت قاطع ناتو در همان روز به عنوان جانشین آیساف تشکیل شد. هزاران نفر از نیروهای ناتو برای آموزش و توصیه نیروهای دولتی افغانستان در کشور باقی ماندند تا مبارزهٔ خود را در برابر طالبان ادامه دهند. در سال ۲۰۱۵ تخمین زده شد که «حدود ۱۴۷۰۰۰ نفر در جنگ افغانستان از سال ۲۰۰۱ کشته شده‌اند. بیش از ۳۸۰۰۰ نفر از کشته‌شدگان غیرنظامی بوده‌اند.» گزارشی با عنوان تعداد بدن به این نتیجه رسیدند که در کل بین ۱۰۶٬۰۰۰–۱۷۰٬۰۰۰ غیرنظامی در نتیجهٔ جنگ در افغانستان از سوی همهٔ احزاب درگیر، کشته شده‌اند.
پیش‌زمینه

همچنین ببینید: جنگ شوروی در افغانستان، جنگ در افغانستان (۱۹۹۲–۱۹۸۹)، و جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۶–۱۹۹۲)
اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ از افغانستان خارج شد و جمهوری دموکراتیک افغانستان به دست مجاهدین در سال ۱۹۹۲ سقوط کرد. سپس منازعات مختلفی در بین مجاهدین برای گرفتن کنترل قدرت از دست یکدیگر باعث جنگ‌هایی در بین خود آن‌ها شد که سال‌ها به طول انجامید.
پیش‌زمینه > امارت اسلامی افغانستان

مقالهٔ اصلی: امارت اسلامی افغانستان (۱۹۹۶–۲۰۰۱)
در سال ۱۹۹۴ طالبان به عنوان یک حرکت اسلامی تشکیل شد و در ۱۹۹۶ شهر کابل را تسخیر کرد. در پایان سال ۲۰۰۰، طالبان ۹۰ درصد از کشور را در کنترل خود داشتند، به غیر از سنگرهای مجاهدین و ائتلاف شمال که عمدتاً در گوشه شمال شرقی ولایت بدخشان متشکل می‌شدند. این پایان جنگ‌های داخلی بین مجاهدین و شروع حکومتی جدید توسط طالبان تحت امارت اسلامی افغانستان بود.
مناطق تحت کنترل مستقیم طالبان عمدتاً شهرها و شاهراه‌های مهم افغانستان بودند. خان‌ها و جنگ‌سالاران قبیله‌ای به صورت دفاکتو بر شهرهای کوچک، روستاها و مناطق روستایی کنترل مستقیم داشتند. طالبان در صدد برقراری قانون و نظم و اعمال تفسیر دقیق از شریعت اسلامی و احکام شرعی ملا محمد عمر بر کل کشور افغانستان بودند.
امارت اسلامی افغانستان در پی حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و حملهٔ آمریکا به افغانستان فروپاشید. در ماه مه و ژوئن ۲۰۰۳, مقامات ارشد طالبان گرد هم جمع شدند و آماده برای جنگ چریکی برای اخراج نیروهای آمریکایی از افغانستان شدند.
پیش‌زمینه > دولت موقت افغانستان

مقاله‌های اصلی: دولت موقت افغانستان و کنفرانس بن
در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۱، تعدادی از رهبران و سیاستمداران افغان، تحت نظر سازمان ملل برای تصمیم‌گیری در خصوص حکومت پس از طالبان در آلمان گردهم آمدند. این گردهمایی منجر به تصویب توافقنامه‌ای برای تشکیل دولت موقت برای شش ماه و متشکل از ۳۳ عضو، به رهبری یک رئیس‌جمهور موقت شد تا پس از آن در یک گردهمایی، دولت انتقالی افغانستان تشکیل شود و قدرت را به مدت ۲ سال در اختیار بگیرد و پس از تصویب قانون اساسی انتخابات ریاست‌جمهوری برگزار شود. بعضی از مفاد توافقنامه بن پس از تصویب قانون اساسی منقضی شد اما با این حال، این توافقنامه راه را برای تشکیل نظام دموکراتیک در افغانستان فراهم کرد.
در طول کنفرانس بین‌المللی افغانستان در دسامبر ۲۰۰۱ در آلمان، حامد کرزی توسط شخصیت‌های برجستهٔ سیاسی افغان برای خدمت در یک دورهٔ شش‌ماهه به عنوان رئیس دولت موقت افغانستان انتخاب شد و پسان در طول لویی جرگه ۲۰۰۲ در کابل، برای مدت دو سال به عنوان رئیس‌جمهور موقت انتخاب شد.
پیش‌زمینه > جمهوری اسلامی افغانستان

در سال ۲۰۰۴ اولین انتخابات ریاست جمهوری در تاریخ افغانستان برگزار شد و مردم برای تعیین رئیس‌جمهور و دو معاون وی به پای صندوق انتخابات رفتند. حامد کرزی با کسب ۵۵٫۴ درصد آرا به عنوان اولین رئیس‌جمهور منتخب افغانستان برگزیده شد.
ساختار

رئیس‌جمهور افغانستان برای مدت پنج سال و مستقیماً توسط مردم انتخاب می‌شد. رئیس‌جمهور پس از دو دوره ریاست، دیگر مجاز به کاندیداتوری مجدد نبود. کاندیداتور ریاست جمهوری باید حداقل ۴۰ سال می‌داشت، مسلمان می‌بود و شهروندی افغانستان را می‌داشت. کاندیداتور همراه دو معاون خود نامزد می‌شد. رئیس‌جمهور رئیس دولت و فرمانده کل نیروهای مسلح ارتش بود. از جمله اختیارات وی می‌توان به تعیین کابینه، تکمیل مناصب خود در ارتش، پلیس و والی‌ها با تصویب مجلس اشاره کرد.
مجلس شورای ملی قوه مقننه است، این نهاد دارای دو مجلس بود، ولسی جرگه و مشرانو جرگه.
شورای ملی افغانستان نهاد قانون‌گذاری این کشور که از دو مجلس به نام‌های ولسی جرگه (مجلس سفلی) و مشرانو جرگه (مجلس علیا یا سنا) تشکیل می‌شد.
انتخابات ولسی جرگه (مجلس نمایندگان) در سطح ولسوالی‌های افغانستان به صورت انتخابات سراسری انجام می‌شد. این مجلس ۲۴۹ نماینده داشت. در مشرانو جرگه ۱۰۲ نماینده عضویت داشتند. یک سوم آن‌ها توسط رئیس‌جمهور انتخاب می‌شدند. همچنین هر ولایت در مشرانو جرگه دو نماینده داشتند که یکی توسط شوراهای ولایتی و دیگری توسط شوراهای ولسوالی‌ها انتخاب می‌شدند و به دلیل تشکیل نشدن شوراهای ولسوالی‌ها فعلاً هر دو نماینده را شوراهای ولایتی انتخاب می‌کردند. اختیارات مشرانو جرگه بیشتر جنبه مشورتی داشت اما در حالت‌های خاصی امکان وتو قوانین ولسی جرگه نیز به آن داده شده بود.
ستره محکمه (دیوان عالی افغانستان) عالی‌ترین نهاد قضایی این کشور است و ریاست آن را عبدالسلام عظیمی بر عهده داشت. دادگستری افغانستان متشکل از دادگاه عالی، دادگاه تجدید نظر و دادگاه‌های اولیه برای صلاحیت‌های خاص بود. ستره محکمه متشکل از ۹ قاضی بود که توسط رئیس‌جمهور برای دوره ده ساله معرفی می‌شدند و توسط پارلمان تأیید می‌شدند. قاضیان باید حداقل ۴۰ سال سن داشته می‌داشتند، متعلق به هیچ حزب سیاسی نمی‌بودند و دارای مدرک حقوق یا فقه اسلامی می‌بودند.
یادداشت

↑  افغانستان دو پست معاون ریاست جمهوری داشت، معاون اول رئیس‌جمهور و معاون دوم رئیس‌جمهور.
↑  ۳۱ مارس تا ۲۹ سپتامبر
پارلمان افغانستان در کابل، ساختمان کنونی آن در ۲۰۱۵ ساخته شده است.
آمنه بیگم مجلسی

آمنه بیگم مجلسی (سده ۱۱ قمری) از زنانی است که در ایران به درجه اجتهاد و قضاوت رسیدند.
آمنه دختر محمدتقی مجلسی (پدر محمدباقر مجلسی)، عالم شیعه در عصر صفویان بود. او فقه شیعه را نزد پدر و سپس همسرش ملا محمدصالح مازندرانی کامل کرد، طوری که به شوهرش در حل مسایل دشوار دینی نیز کمک می‌کرد و موجب تحسین او (که خودش از استادان برجسته بود) شده بود. آمنه ۶ فرزند داشت (از جمله محمدسعید اشرف مازندرانی و محمدهادی مازندرانی) با این همه در اوقات فراغتش به دعاوی مردم می‌رسید و پرسش‌ها و مشکلات دینی و اجتماعی آنان را پاسخ می‌گفت و از محبوب‌ترین زنان دوره خود بود.
علّامه امین درباره او نوشته است:
مِنَ النِّساءِ الْفاضِلاتِ، لَهَا شَرْحٌ عَلَى الألْفِيَّةِ وَ شَوَاهِدِ السُّيُوطِي وَ قَبْرُهَا… وَ عَلَيْهِ شَيْءٌ مِنْ شِعْرِهَا، يَظْهَرُ مِنْهُ وَفُورُ أَدَبِهَا.
زندگی

سال دقیق تولد آمنه در دست نیست. مؤلف ریاض العلماء، که همزمان با وی می‌زیسته‌است، از او با عنوان فاضله، عالمه، صالحه و متقیه، یاد کرده‌است.
در مورد ازدواج وی با ملا محمدصالح مازندرانی که از شاگردان برجسته مکتب علامه مجلسی بود؛ گفته شده وقتی وی با پیشنهاد پدرش مبنی بر ازدواج با ملا محمدصالح مازندرانی که در اوج فقر و تنگی معیشت بود روبرو شد؛ آمنه بیگم با بیان اینکه «فقر و تنگدستی عیب مردان نیست» موافقتش را با ازدواج اعلام داشت. شب ازدواج، ملا محمدصالح سخت روی مسئله‌ای دینی کار می‌کرد. فردا صبح که ملا محمدصالح از خانه بیرون رفت، آمنه پاسخ مسئله را نوشت و در میان کتاب گذاشت. شب داماد آن را یافت و سجده شکر کرد که چنین همسری دارد.
آمنه در اوقات فراغتش به دعاوی مردم می‌رسید و پرسش‌ها و مشکلات دینی و اجتماعی آنان را پاسخ می‌گفت و از محبوب‌ترین زنان دوره خود بود.
فرزندان

آمنه بیگم از همسرش ملا محمدصالح مازندرانی شش فرزند داشت از جمله محمدسعید اشرف مازندرانی، محمدهادی اصفهانی، نورالدین محمد، محمدسعید متخلص به اشرف، حسنعلی، عبدالباقی، محمدحسین و احتمالاً یکی از دخترانش زکیه است که او نیز دارای علم فقاهت بود. دختر دیگرش به همسری میر ابوالمعالی درآمد. بزرگان اسلامی مانند محمدباقر وحیدبهبهانی، سید محمدمهدی بحرالعلوم، سید علی طباطبایی (صاحب ریاض)، سید محمدحسین شهرستانی و سید حسین طباطبایی بروجردی از نوادگان دختری آمنه بیگم مجلسی هستند و خاندان‌های طباطبایی، بروجردی، شهرستانی (آل شهرستانی)، وحید اصفهانی، بحرالعلوم از نوادگان آمنه بودند.
درگذشت و مدفن

آمنه بیگم عمری بلند داشت و در اصفهان درگذشت. مدفنش در مسجد جامع اصفهان نزدیک مدفن پدر و پدربزرگش است.
سال درگذشت او نیز مشخص نیست و در کتب تراجم نیامده است. برخی کتب به اشتباه و گویا با استناد به یکدیگر، محل دفن او را در تخت فولاد اصفهان نوشته و عنوان کرده‌اند که بعضی از اشعار آمنه بیگم نیز بر روی قبرش نوشته شده‌است. سید مصلح الدین مهدوی، که در باب خاندان مجلسی جستجوهای بسیاری انجام داده‌است می‌نویسد «در تخت فولاد، قبر صاحب عنوان (آمنه بیگم) معروف نیست بلکه مظنون آن است که قبر مشارٌ‌الیها و خواهران‌شان در بقعه، یا حوالی مجلسی در جنب مسجد جامع اصفهان است».
بنابراین مدفن آمنه و خواهرانش به احتمال زیاد در بقعه پدرشان محمدتقی مجلسی و محل آرامگاه کنونی محمدباقر مجلسی است. در قسمت شمال غربی بقعه علامه مجلسی، تا چند سال پیش آثار قبر چند زن وجود داشت که یکی از آنها مشهور به آمنه بیگم بود ولی در تعمیرات اخیر اطراف بقعه، آثار آنها از بین رفت.
آثار

آثار آمنه بیگم مجلسی عبارتند از:
دیوان شعر
تفسیر برخی عبارات کتاب قواعد الاحکام علامه حلی
شرح الفیه ابن مالک
شرح شواهد سیوطی
کتابی در فقه تا باب عبادت
کمک به برادرش محمدباقر مجلسی در گردآوری اخبار بعضی جلدهای بحارالانوار
داود حسن‌زادگان رودسری

| داود حسن‌زادگان رودسری | داود حسن‌زادگان رودسری |
| --- | --- |
نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی
دوره مسئولیت ۱۳۷۹ – ۱۳۸۲: دوره مسئولیت ۱۳۷۹ – ۱۳۸۲
حوزه انتخاباتی: شهرستان‌های رودسر و املش
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۹ خورشیدی شهرستان رودسر،
ملیت:  ایران
پیشه: سیاستمدار
تخصص: مدیریت استراتژیک , پژوهشگر و تحلیلگر سیاسی اجتماعی
داود حسن زادگان رودسری، متولد 
رودسر ، دانش‌آموخته مدیریت استراتژیک، پژوهشگر و تحلیلگر سیاسی و نماینده اسبق مجلس شورای اسلامی (دوره ششم).
زندگی و سوابق

حسن زادگان به سال ۱۳۳۹ در شهرستان رودسر زاده شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش گذراند. در مقطع کارشناسی در مدریت استراتژیک و حقوق بین‌الملل تحصیلات دانشگاهی خود را به پایان رسانده است. مشاور منطقه آزاد صنعتی قشم در خلیج فارس از دیگر سمت‌های اجرایی حسن زادگان در اواخر دهه هفتاد شمسی می‌باشد.