stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سال گربه (ترانه)
ساخت و محتوا

استیوارت شعر اولیهٔ ترانه را در سال ۱۹۷۴، با نام «Foot Of The Stage» و با الهام از یکی از اجراهای تونی هانکوک که در سال ۱۹۶۶ در بورنموث دیده‌بود نوشت. هانکوک آن‌شب روی سِن از سرنوشتش شکایت کرد به تماشاگران گفت که می‌خواهد بمیرد، استیوارت حرف‌های او را جدی گرفت اما بقیهٔ تماشاگران چون فکر می‌کردند این بخشی از نمایش است به او خندیدند. هانکوک دو سال بعد خودکشی کرد و شرکت طرف قرارداد استیوارت هم موسیقی را پسندید اما به‌دلایلی مثل این‌که «در آمریکا کسی هانکوک را به‌یاد نمی‌آورد» شعر را رد کرد.
پس از آن استیوارت تلاش کرد روی همان موسیقی شعر دیگری بنویسد. شعر جدید «Horse of the Year» نام داشت و در آن به شاهدخت آن اشاره شده بود که سوار بر «اسب سال» می‌رود. شعر به‌همان صورت باقی ماند تا این‌که در یکی از روزهای سال ۱۹۷۵ ماریون (دوست دختر استیوارت) یک کتاب آسترولوژی ویتنامی را در صفحهٔ «Year of the Cat» روی میز آشپزخانه باز گذاشت. کلمه‌ها از عنوان شعر قبلی بهتر بودند و گذشته از آن کلمهٔ «of» را هم داشتند. استیوارت روی آهنگ‌های «of» دار باب دیلن مثل «Masters of War» و «Chimes of Freedom» وسواس داشت و معتقد بود که این حرف اضافه باعث می‌شود آنها «شگفت‌انگیز» به نظر برسند. او که صبح همان روز فیلم کازابلانکا با بازی همفری بوگارت را از تلویزیون دیده بود، فکر کرد که آهنگ باید در مورد چیزی عجیب و غریب باشد که در سال گربه اتفاق می‌افتد: «در یک صبح از یک فیلم بوگارت، در کشوری که زمان را به عقب برمی‌گردانند/ تو مثل پیتر لوره در حال فکر کردن به یک جنایت، میان جمعیت قدم می‌زنی…»
ریف پیانویی که در «سال گربه» شنیده می‌شود چیزی است که پیتر وود (پیانیست) برای گرم‌کردن پیش از اجرا، در تور مشترک‌شان با لیندا رانستد در ایالت‌های جنوبی ایالات متحدهٔ آمریکا می‌نواخت. زمانی که استیوارت به وود پیشنهاد داد روی آن شعری بگذارد و ترانه‌ای بسازند، وود مخالفت کرد چون ترجیح می‌داد که آهنگ به همان صورت سازی باقی بماند؛ بنابراین استیوارت برای جلب نظر او ریف پیانو را دست نخورده در مقدمهٔ «سال گربه» آورد و روی بقیهٔ آهنگ شعر گذاشت.
در میانهٔ قطعه یک بخش بلند اینسترومنتال وجود دارد که ناگهانی اما ماهرانه به موتیف‌های مختلف بین ارکستر، لید گیتار و ساکسوفون تبدیل می‌شود. اضافه‌کردن بخش سازهای زهی ایدهٔ آلن پارسونز بود و هم او بود که در آخرین لحظه پیشنهاد داد تک‌نوازی ساکسوفون به ترانه اضافه شود. سولوی گیتار آکوستیک و الکتریک را تیم رنویک نواخته و فیل کنزی تک‌نوازی ساکسوفون را اجرا کرده‌است.
در سال ۲۰۲۱ و پس از بازنشر آلبوم سال گربه در چهل و پنجمین سالگردش استیوارت در مصاحبه‌ای گفت: «نمی‌دانم که ماریون اگر ترانه را شنیده آن را به کتاب آسترولوژی‌اش ربط داده یا نه. زمانی که ترانه منتشر شد ما از هم جدا شده بودیم. او با یک فرانسوی ازدواج کرد و به بوردو رفت. به نظر می‌رسد او تجربهٔ «سال گربه» را داشته‌است.]
موقعیت در جدول‌های فروش موسیقی > جدول‌های هفتگی

| چارت (۱۹۷۶–۱۹۷۷) | جایگاه |
| --- | --- |
کنت میوزیک ریپورت استرالیا: ۱۳
جدول ترانه‌های رقص ایتالیا: ۱۵
اولتراتاپ بلژیک (فلاندرز): ۹
اولتراتاپ بلژیک (والونیا): ۱۸
تک‌آهنگ‌های برتر مجلهٔ آرپی‌ام کانادا: ۳
تک‌آهنگ‌های معاصر بزرگسال مجلهٔ آرپی‌ام: ۶
۱۰۰ تک‌آهنگ برتر هلند: ۶
انجمن صنعت ضبط نیوزیلند: ۱۵
آفیشال چارتس بریتانیا: ۳۱
بیلبورد هات ۱۰۰ مجلهٔ بیلبورد: ۸
تاپ ۱۰۰ مجلهٔ کرش‌باکس ایالات متحدهٔ آمریکا: ۴
جدول معاصر بزرگسال مجلهٔ بیلبورد: ۸
:
موقعیت در جدول‌های فروش موسیقی > جدول‌های پایان سال

| چارت (۱۹۷۷) | بالاترین جایگاه |
| --- | --- |
استرالیا: ۸۲
کانادا: ۴۲
بیلبورد هات ۱۰۰ ایالات متحدهٔ آمریکا: ۹۲
:
نظر منتقدان

استیون توماس ارلواین از آل‌میوزیک «سال گربه» را فراموش‌نشدنی توصیف کرده و استیوارت میسن از همان وب‌سایت، ترانه را یک تجربهٔ شنیداری واقعاً شگفت‌انگیز و از برجسته‌ترین آثاری دانسته که آلن پارسونز تهیه‌کننده‌اش بوده‌است.
به باور مایکل هیتلی از ریکورد کالکتر اگر شعر «سال گربه» در مورد یک کمدین ناشناخته در ایالات متحده باقی مانده‌بود، موفقیتش در آن کشور دور از ذهن به‌نظر می‌رسید. او ترانه را «رادیو پسند» توصیف کرده‌است.
قطعه‌های تک‌آهنگ

نسخهٔ ۷ اینچی بریتانیا (آرسی‌اِی رکوردز - RCA 2771)
روی صفحه: «سال گربه» - ۳:۲۳
پشت صفحه: «هتل برادوی» - ۳:۵۵
نسخهٔ ۷ اینچی ایالات متحده (ژانوس رکوردز - J-266)
روی صفحه: «سال گربه» (مونو) - ۴:۳۲
پشت صفحه: «سال گربه» (استریو) - ۴:۳۲
افراد مشارکت‌کننده

اَل استیوارت: آواز، گیتار، کیبورد
جورج فورد: گیتار بیس
پیتر وایت: گیتار ریتم
تیم رنویک: لید گیتار آکوستیک و الکتریک
فیل کنزی: ساکسوفون
استوارت الیوت: درامز
سید کرمانی

سید مجتبی حسین کرمانی (به انگلیسی: Syed Kirmani  pronunciation ؛ متولد ۲۹ دسامبر ۱۹۴۹) بازیکن کریکت اهل هند و کارناتاکا است که در پُست ویکت‌بان بازی می‌کرد. در ۱۹۸۲ نشان پادما شری را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۶ هم از یک عمر دستاوردهایش در کریکت هندوستان، از وی تقدیر به عمل آمد.
کتاب طلایی آزمایش‌های شیمی

کتاب طلایی آزمایش‌های شیمی یک کتاب شیمی کودک است که در سال ۱۹۶۰ توسط رابرت برنت ساخته شده و توسط هری لازاروس نشان داده شده و توسط انتشارات غربی به عنوان بخشی از مجموعه کتابهای طلایی منتشر شده‌است.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): رابرت برنت
تصویرگر(ها): هری لازاروس
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی
مجموعه: کتاب‌های طلایی
موضوع(ها): علم شیمی
گونه(های) ادبی: کتاب درسی
ناشر: انتشارات غربی
تاریخ نشر: ۱۹۶۰
شمار صفحات: ۱۱۲
یک دهه پس از انتشار کتاب، نگرانی‌هایی دربارهٔ ایمنی واکنش‌های شرح داده شده، که اغلب از آنها استفاده می‌شود یا باعث ایجاد مواد سمی می‌شود، مطرح شد. به عنوان مثال، یک آزمایش گاز کلر تولید کرد، و دیگری از تتراکلرید کربن استفاده شده، یک سمیت کبدی قوی.
اعتقاد بر این بود که این کتاب همچنین الهام بخش دیوید هان، با نام مستعار «پسر بچه رادیو اکتیو» توسط رسانه‌ها است، که سعی در ساخت رآکتور هسته ای در کشتن مادر خود داشت، اگرچه این کتاب هیچگونه واکنش هسته ای را شامل نمی‌شود. .
به دلیل نگرانی‌های ایمنی، سرانجام این کتاب از قفسه‌های کتابخانه بیرون کشیده شد. اکنون بسیار نادر است، نسخه‌های خصوصی به‌طور معمول برای فروش همگاه قرار می‌گیرد.
تاریخ چاپ

چاپ اول در سال ۱۹۶۰ چاپ شد. چاپ دوم در سال ۱۹۶۲ چاپ شد و نسخه اصلاح شده در سال ۱۹۶۳ چاپ شد.
جسارتهای وابسته

کتاب کامل: https://archive.org/details/GoldenBookOfChemistryExperiments/page/n23
جین مارست

| جین مارست | جین مارست |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۷۶۹ لندن
درگذشت: ۲۸ ژوئن ۱۸۵۸ لندن
ملیت: پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
جین مارست (انگلیسی: Jane Marcet؛ ۱ ژانویهٔ ۱۷۶۹ – ۲۸ ژوئن ۱۸۵۸) نویسنده کتاب‌های مقدماتی آموزش علوم اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
خیابان داونینگ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
عابرین و توریست‌ها مقابل دروازه‌های داونینگ استریت: عابرین و توریست‌ها مقابل دروازه‌های داونینگ استریت
طول: ۲۱۷ متر (۷۱۲ فوت)
مختصات: ۵۱°۳۰′۱۲″شمالی ۰°۰۷′۳۹″غربی﻿ / ﻿۵۱٫۵۰۳۴°شمالی ۰٫۱۲۷۶°غربی﻿ / 51.5034; -0.1276
از: وایت‌هال
به: Horse Guards Rd
ساخت: ساخت
پایان ساخت: ۱۶۸۰
داونینگ استریت
خیابان داونینگ خیابانی در وست مینیستر لندن است؛ که در حدود ۲۰۰ سال اقامتگاه وزرای بلندپایه کابینه انگلیس بوده است و علاوه بر آنها لرد بلندپایه خزانه‌داری معاون وی و رئیس اداره خزانه نیز در این مکان اقامت دارند و دفتر نخست‌وزیر انگلیس نیز در همین خیابان است. مهم‌ترین نشانی در خیابان داونینگ آدرس پلاک ۱۰ خیابان داونینگ است؛ که سال‌ها اقامتگاه لرد بلندپایه اداره خزانه‌داری بوده و امروزه با ادغام دو سمت نخست‌وزیری و لرد بلندپایه خزانه، این محل میزبان نخست‌وزیر انگلیس است؛ بنابراین برای اشاره به محل زندگی و دفتر نخست‌وزیر معمولاً از «خیابان داونینگ» یا «پلاک ۱۰» استفاده می‌شود و به همین ترتیب برای اشاره به محل زندگی و دفتر رئیس اداره خزانه از «پلاک ۱۰» استفاده می‌شود.
دروازه‌های داونینگ استریت
داونینگ استریت در وایت‌هال در مرکز لندن قرار گرفته و تنها چند دقیقه با کاخ وست‌مینستر/ پارلمان انگلیس فاصله دارد. این خیابان در کنار مرکز گارد سواره نظام و پارک سینت جمیز قرار دارد. این خیابان توسط سرجرج داونینگ، اولین بارون انگلستان ساخته شده که به همین دلیل به نام وی نامگذاری شده است (وی در فاصله ۱۶۳۲ تا ۱۶۸۹ می‌زیسته است). داونینگ یک سرباز و دیپلمات انگلیسی بود؛ که تحت امر اولیور کرامول و چارلز دوم، پادشاه انگلستان کار می‌کرد. پادشاه به علت جان‌فشانی‌های وی قطعه زمینی را در کنار پارک سینت جیمز به او هدیه کرد؛ که امروزه داونینگ استریت در آن قرار دارد. نخست‌وزیر بریتانیای کبیر، رئیس اداره خزانه و بازرس ارشد حزب همگی در یکی از خیابان‌های داونینگ استریت زندگی می‌کنند. طبق آمار وبگاه داونینگ استریت، آخرین فردی که با مالکیت خصوصی در این منطقه زندگی می‌کرده فردی به نام آقای چیکن بوده که اطلاع دقیقی در مورد وی در دست نیست و فقط می‌دانیم که در دهه ۱۷۳۰ این مکان را ترک کرده است. در قرن نوزدهم، خانه‌های موجود در این منطقه به دفاتر خارجی تبدیل شدند. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، طرحی برای تخریب دفاتر خارجی و بقیه داونینگ استریت و ساختن «چیزی مدرن تر» ارائه شد. با این وجود این طرح هرگز اجرا نشد تا به حال نیز به آن توجهی نشده است.
تاریخ

در طول تاریخ، وزیران در هر خانه‌ای که آن را مناسب خود می‌دانسته‌اند زندگی کرده‌اند. گاهی اوقات پلاک ۱۱ نه تنها توسط رئیس اداره خزانه بلکه توسط افرادی که نامزد معاونت نخست‌وزیری بودند (چه این عنوان را تصاحب می‌کردند و چه نمی‌کردند) اشغال می‌شد و این یک رسم عمومی در دولت ائتلافی بود. گاهی اوقات هم وزیر مربوطه خانه‌ای را در داونینگ استریت در اختیار می‌گرفت و در جای دیگری زندگی می‌کرد و تنها از آن برای مهمانی‌ها و مناسبت‌های رسمی استفاده می‌کرد.
ویلیام گلدستون در طول دوران نخست‌وزیری خود که از سال ۱۸۸۱ آغاز شد در پلاک‌های ۱۰، ۱۱، ۱۲ سکنی گزید. از آنجا که وی هم نخست‌وزیر و هم رئیس خزانه بود این مسئله کاملاً طبیعی می‌کرد. پس از انتخاب سراسری بریتانیای کبیر / در سال ۱۹۹۷ که در آن حزب کارگر انگلستان به قدرت رسید، تونی بلر که دارای سه فرزند بود در خانه شخصی خودش زندگی می‌کرد به همراه گوردون براونکه در آن زمان مجرد بود به داونینگ استریت نقل مکان کردند. اگرچه پلاک ۱۰ همچنان به عنوان دفتر نخست‌وزیر مورد استفاده قرار گرفت اما بلر و خانواده اش به آپارتمانی بزرگتر در پلاک‌های ۱۱ و ۱۲ نقل مکان کردند و براون هم در آپارتمانی در پلاک ۱۰ مستقر شد. او از این آپارتمان برای تفریح خود استفاده می‌کرد اما در سال ۲۰۰۶ به همراه خانواده خود به آنجا نقل مکان کرد.
ورودی‌های داونینگ استریت

در سال ۱۹۸۶ دروازه‌های فولادی مشکی رنگی در ورودی داونینگ استریت کار گذاشته شد تا نخست‌وزیر وقت مارگارت تاچر از حملات تروریستی قو به خصوص حملات ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در امان بماند. پیش از آن همه افراد می‌توانستند در داونینگ استریت قدم زده و وارد پلاک ۱۰ شوند و از این طریق مسیر خود را به پارک سینت جیمز کوتاه کنند. در سال ۲۰۰۳، شالوده دروازه‌ها مستحکم شد.
کشتزارهای لندن

| کشتزارهای لندن | کشتزارهای لندن |
| --- | --- |
کارگردان: متئو کولن
تهیه‌کننده: گریس هانلی
نویسنده: مارتین آمیس
بازیگران: جانی دپ بیلی باب تورنتون امبر هرد کارا دلوین جیم استرجس تئو جیمز جیسون آیزکس جنیفر میسونی‌
موسیقی: بنسون تایلر
فیلم‌بردار: گی‌یرمو نابارو
تدوین‌گر: داگلاس کریس
توزیع‌کننده: هیرو اینترتنمنت میرادا استدیو
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-0۹-۲۰)  
مدت زمان: ۱۱۸ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۸ میلیون دلار
فروش گیشه: ۴۸۷٬۴۲۰ هزار دلار
کشتزارهای لندن (به انگلیسی: London Fields) فیلمی مهیج و هیجان‌انگیز ساخت سال ۲۰۱۸ به کارگردانی ماتیو کالن با فیلمنامه ای از روبرتا هانلی و مارتین آمیس است که بر اساس رمانی به همین نام ساخته آمیس در سال 1989 ساخته شده است. در این فیلم بیلی باب تورنتون در نقش سامسون یانگ بازی می کند ، نویسنده ای که به سختی بیمار است و به مدت 20 سال از محاصره نویسنده رنج می برد. در این فیلم بازیگرانی همچون امبر هرد ، جیم استارجس ، تئو جیمز ، جیسون آیزاک ، کارا دلوین ، اوبی ابیلی و جیمی الکساندر حضور دارند.
این فیلم برای نمایش در بخش ویژه سخنرانی ها در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو 2015 انتخاب شد اما بعداً پس از شکایت کارگردان متیو کالن از تهیه کنندگان فیلم ، متهم کردن آنها به کلاهبرداری و استفاده از نام وی برای تبلیغ ، از فهرست جشنواره خارج شد. پس از اینکه سازندگان در دادخواست جداگانه ای با هرد به توافق رسیدند ، لندن فیلدز در 26 اکتبر 2018 با نمایشی در ایالات متحده آزاد شد و یک شکست مهم و تجاری بود.طبق گفته ناظران پشت صحنه اختلاف جانی دپ و امبر هرد از این فیلم شروع شد و در پشت صحنه این فیلم سر یکدیگر داد زده اند
داستان

نیکولا ۶ سال است که می‌داند قاتلی قرار است او را به قتل برساند و در این مدت همیشه با ترس و اضطراب زندگی کرده، اما در نهایت پس از آشنایی با ۳ مرد، متوجه می‌شود که یکی از آن‌ها قاتل او خواهد بود.
دریاچه رتبا

| دریاچه رتبا | دریاچه رتبا |
| --- | --- |
قایق‌ها در درون دریاچه: قایق‌ها در درون دریاچه
موقعیت: کیپ ورت شبه‌جزیره
مختصات: ۱۴°۵۰′۱۸٫۰۲″ شمالی ۱۷°۱۴′۴۱٫۳۶″ غربی﻿ / ﻿۱۴٫۸۳۸۳۳۸۹°شمالی ۱۷٫۲۴۴۸۲۲۲°غربی﻿ / 14.8383389; -17.2448222
گونه: دریاچه آب شور
کشورهای حوضه: سنگال
مساحتِ رو: ۳ کیلومتر مربع (۱ مایل مربع)
بیشترین ژرفا: ۳ متر (۹٫۸ فوت)
دریاچه رتبا (انگلیسی: Lake Retba) یا دریاچهٔ صورتی، دریاچه‌ای است در شمال شبه‌جزیره کیپ-ورت کشور سنگال در آفریقا. این دریاچه در حدود ۳۰ کیلومتری شمال شرقی داکار، پایتخت سنگال قرار دارد. رنگ آب این دریاچه به دلیل وجود ریز جلبک نمک‌دوست دونالیلا سالینا به رنگ صورتی است. جلبک‌ها به منظور تلاش برای جذب نور، یک رنگدانهٔ قرمز تولید می‌کنند که انرژی لازم برای تولید آدنوزین تری‌فسفات را فراهم می‌سازد. این رنگ به ویژه در فصول خشک سال (از نوامبر تا ژوئن) به خوبی قابل مشاهده است و این در حالی است که در فصول بارندگی (ژوئیه تا اکتبر) میزان رنگ صورتی فروکش می‌نماید. میزان شوری این دریاچه در برخی نقاط تا ۴۰٪ هم می‌رسد. تا پیش از آنکه رالی داکار در سال ۲۰۰۹ به آمریکای جنوبی انتقال یابد، دریاچهٔ رتبا غالباً نقطهٔ پایانی رالی داکار محسوب می‌گردید. این دریاچه همچنین به عنوان میراث جهانی یونسکو نیز مورد توجه این سازمان است.
دریاچهٔ رتبا در عین‌حال به دلیل داشتن میزان نمک بسیار زیاد نیز شهره است. در برخی مناطق میزان شوری تا ۴۰٪ نیز می‌رسد که به‌طور عمده به سبب ورود آب دریا و تبخیر شدن بلافاصله و متعاقب آن است. غلظت نمک این دریاچه به اندازه‌ای است که همانند دریای مرده می‌توان بر روی آب دریاچه به صورت شناوری و ثابت قرار گرفت. روزانه بالغ بر ۳۰۰۰ نفر زن و مرد با حدود ۶ تا ۷ ساعت کار مداوم به جمع‌آوری نمک دریاچه برای صادرات می‌پردازند. این افراد برای جلوگیری از هرگونه آسیب پوستی، از روغن درخت روغن قلم استفاده می‌کنند.
ادوارد کارگو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Édouard Kargulewicz
زادروز:  ۱۶ دسامبر ۱۹۲۵
زادگاه:  گورکی
تاریخ مرگ:  ۱۳ مارس ۲۰۱۰ (۸۴ سال)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| – |  Cognac |   |   |
| ۱۹۴۷–۱۹۵۸ |  باشگاه فوتبال بوردو |  ۳۴۸ |  (۱۴۵) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۵۰–۱۹۵۳ |  تیم ملی فوتبال فرانسه |  ۱۱ |  (۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
ادوارد کارگو (انگلیسی: Édouard Kargu؛ ۱۶ دسامبر ۱۹۲۵ – ۱۳ مارس ۲۰۱۰) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوردو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه بازی کرده‌است.
حسینیه علیا

| حسینیه علیا | حسینیه علیا |
| --- | --- |
نام: حسینیه علیا
کشور: ایران
استان: استان یزد
شهرستان: شهرستان اردکان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: حسینیه
دیرینگی: دوره پهلوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره پهلوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۳۱۶۳
تاریخ ثبت ملی: ۱۸ شهریور ۱۳۸۷
حسینیه علیا مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان اردکان، بخش عقدا، دهستان هفتادر، روستای هفتادر، محله علیا واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۸ شهریور ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۳۱۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سال ۱۸۹۰ در آمریکا

رویدادهایی که در سال ۱۸۹۰ در ایالات متحده آمریکا به وقوع پیوستند.
رویدادها > ژانویه – ژوئن

در این زمان جورج دبلیو جانسون اولین آمریکایی آفریقایی‌تباری بود که سیلندرهای گرامافون را در نیویورک ضبط کرد.
۱ ژانویه – در میشیگان، کشتی بخار چوبی Mackinaw در یک آتش‌سوزی در بلک ریور سوخت.
۲ ژانویه – آلیس سنگر اولین کارمند زن در کاخ سفید شد.
۲۲ ژانویه – سازمان کارگران معدن متحد تأسیس شد.
۲۵ ژانویه – نلی بلای سفر دور جهان خود را در ۷۲ روز کامل کرد.
۲۴ فوریه – شیکاگو به عنوان میزبان نمایشگاه کلمبیا انتخاب شد.
۲ تا ۷ مارس – کمپین Cherry Creek در قلمرو آریزونا رخ داد.
۳ مارس – اولین بازی فوتبال آمریکایی در تاریخ دانشگاه ایالتی اوهایو در دلاور، اوهایو در برابر دانشگاه وسلین اهیو برگزار شد. ایالت اوهایو ۲۰–۱۴ پیروز شد.
۸ مارس – دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی در فارگو، داکوتای شمالی تأسیس شد.
۲۷ مارس – یک پیچند در لوییویل، کنتاکی، ۷۶ کشته و ۲۰۰ زخمی بر جای گذاشت.
۲۸ مارس – دانشگاه ایالتی واشینگتن در پولمن، واشینگتن تأسیس شد.
می – انجمن ملی حق رای زنان آمریکایی تأسیس شد.
۲ مه – قلمروی اکلاهما سازماندهی شد.
۳۱ مه – نورگیر ۵ طبقه Cleveland Arcade در کلیولند، اوهایو افتتاح شد.
۱ ژوئن - اداره سرشماری ایالات متحده شروع به استفاده از ماشین حسابداری هرمان هولریث برای ثبت بازده سرشماری با استفاده از ورودی کارت پانچ شده در تاریخ سخت‌افزار رایانه کرد. شرکت Hollerith در نهایت به IBM تبدیل شد.
۱۲ ژوئن – در میشیگان، کشتی بخار چوبی رایان در نزدیکی جزیره Thunder Bay گم شد.
۲۰ ژوئن – تصویر دوریان گری اثر اسکار وایلد توسط مجله ماهانه لیپینکات مستقر در فیلادلفیا منتشر شد.
رویدادها > جولای – دسامبر

۲ ژوئیه – قانون شرمن به قانون ایالات متحده تبدیل شد.
۳ ژوئیه – آیداهو به عنوان چهل و سومین ایالت ایالات متحده پذیرفته شد (برای مطالعه بیشتر به تاریخ آیداهو مراجعه کنید).
۱۰ ژوئیه – وایومینگ به عنوان چهل و چهارمین ایالت ایالات متحده پذیرفته شد (برای مطالعه بیشتر به تاریخ وایومینگ مراجعه کنید).
۱۳ ژوئیه – در مینه سوتا، طوفان منجر به فاجعه Sea Wing در دریاچه Pepin شد و ۹۸ نفر را کشت.
۶ آگوست – در زندان آبرن در نیویورک، ویلیام کملر اولین کسی بود که بر روی صندلی الکتریکی اعدام شد.
۱۰ اوت – در بوستون، جان بویل آوریلی، شاعر ایرلندی الاصل، به‌طور ناگهانی در سن ۴۶ سالگی درگذشت. این مرگ باعث سوگواری گسترده و ادای احترام به او در سراسر کشور و جهان شد.
سپتامبر – ویلفورد وودراف، رئیس کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان، " مانیفست ۱۸۹۰ " را منتشر کرد و رسماً مورمنیسم و چندهمسری را به اجرا دراورد.
۲۵ سپتامبر – پارک ملی سکویا ایجاد شد.
۱ اکتبر – پارک ملی یوسیمیتی ایجاد شد.
۱۱ اکتبر – در واشینگتن، دی.سی.، سازمان دختران انقلاب آمریکا تأسیس شد.
۱۳ اکتبر
انجمن برادری دلتا چی توسط ۱۱ دانشجوی حقوق در دانشگاه کرنل واقع در ایتاکا، نیویورک تأسیس شد.
در میشیگان، اسکرو (نوعی کشتی) جی اف وارنر (نام یک کشتی) در خلیج تندر گم شد.
۲۹ نوامبر – در وست پوینت، نیویورک، نیروی دریایی ایالات متحده، نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا را ۲۴–۰ در اولین بازی فوتبال آمریکایی بین این دو تیم شکست داد.
۲۴ دسامبر – قانونگذار منطقه اکلاهاما سه مؤسسه آموزش عالی که عبارتند از: دانشگاه اکلاهاما، دانشگاه ایالتی اکلاهما و دانشگاه اکلاهمای مرکزی را تأسیس کرد.
۲۹ دسامبر – کشتار زانو زخمی اتفاق افتاد: در نزدیکی ووندد نی در داکوتای جنوبی، هفتمین هنگ سواره نظام ایالات متحده تلاش کرد تا اردوگاه سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا را خلع سلاح کند که در همان حال تیراندازی شروع شد. در این واقعه ۱۵۳ لاکوتا (یکی از ۷ قبیلهٔ سو) و ۲۵ سرباز کشته شدند همچنین حدود ۱۵۰ نفر از صحنه فرار کردند.
رویدادها > وقایع بدون تاریخ

اولین چاه گرادیان زمین‌گرمایی در شهر بویزی، آیداهو در ایالات متحده حفاری شد.
ساختمان Demarest، یک ساختمان تجاری در خیابان پنجم در شهر نیویورک، به عنوان اولین ساختمان با یک آسانسور الکتریکی (نصب شده توسط اوتیس ورلدواید) تکمیل شد.
ورزش

۳۰ سپتامبر - دامادهای بروکلین (یک تیم بیسبال) قهرمان لیگ ملی شدند.
تولدها

۴ ژانویه – ویکتور آدامسون، کارگردان، تهیه‌کننده، فیلمنامه‌نویس و بازیگر وسترن (درگذشت ۱۹۷۲)
۲۲ ژانویه – فرد ام. وینسون، سیزدهمین قاضی دیوان عالی (درگذشت ۱۹۵۳)
۲۸ ژانویه – رابرت استراد، پرنده‌شناس، و جانورشناس معروف به «پرنده باز آلکاتراز» (درگذشت ۱۹۶۳)
۱۸ فوریه
ادوارد آرنولد، بازیگر (درگذشت ۱۹۵۶)
آدولف منژو، بازیگر سینما (درگذشت ۱۹۶۳)
۲۴ فوریه – مارجوری ماین، بازیگر (درگذشت ۱۹۷۵)
۲۷ فوریه
فردی کپارد، نوازنده کورنت جاز (درگذشت ۱۹۳۳)
آرت اسمیت، خلبان (در سانحه هوایی در سال ۱۹۲۶ درگذشت)
۱۱ مارس – ونیوار بوش، مهندس و سیاست‌مدار آمریکایی (درگذشت ۱۹۷۴)
۲۱ مارس – سی داگلاس باک، سناتور ایالت دلاور در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۹ (درگذشت ۱۹۶۵)
۲۸ مارس – پل وایتمن، موسیقی‌دان (درگذشت ۱۹۶۷)
۷ آوریل
مارجوری استونمن داگلاس، طرفدارحفظ منابع طبیعی و نویسنده (درگذشت ۱۹۹۸)
هری دبلیو هیل، دریاسالار (درگذشت ۱۹۷۱)
۱۳ آوریل – فرانک مورفی، سیاستمدار و قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده آمریکا (درگذشت ۱۹۴۹)
۱ مه – لارنس وایلد، بسکتبالیست و ۳۰اُمین فرماندار ساموآی آمریکا (درگذشت ۱۹۷۱)
۱۱ مه – وودال راجرز، وکیل و سیاستمدار، شهردار دالاس (درگذشت ۱۹۶۱)
۱۵ مه – کاترین آن پورتر، نویسنده داستان کوتاه، رمان و مقاله، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی (درگذشت ۱۹۸۰)
۱ ژوئن – فرانک مورگان، بازیگر (درگذشت ۱۹۴۹)
۲۶ ژوئن
اسکار چارلز بدجر دوم، دریاسالار (درگذشت ۱۹۵۸)
جین ایگلز، بازیگر (درگذشته ۱۹۲۹)
۲۲ ژوئیه – رز کندی، بشردوست و مادر خانواده کندی (درگذشت ۱۹۹۵)
۲۶ ژوئیه – دانیال جی. کالاگان، دریاسالار (کشته شدن در عملیات ۱۹۴۲)
۲۰ اوت – اچ پی لاوکرفت، نویسنده داستان‌های ترسناک (درگذشت ۱۹۳۷)
۹ سپتامبر - کلنل ساندرز، بنیانگذار مرغ سوخاری کنتاکی (درگذشت ۱۹۸۰)
۲۰ سپتامبر – جلی رول مورتون، موسیقی‌دان (درگذشت ۱۹۴۱)
۲۴ سپتامبر – آلن الندر، سناتور ایالت لوئیزیانا در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۷۲ (درگذشت ۱۹۷۲)
۱ اکتبر
کاترین کوری هریس، بازیگر، همسر اول جان باریمور (درگذشت ۱۹۲۷)
آلیس جویس بازیگر (درگذشت ۱۹۵۵)
بلانش اولریکس، شاعر، همسر دوم جان باریمور (درگذشت ۱۹۵۰)
۲ اکتبر – گروچو مارکس، کمدین و هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون (درگذشت ۱۹۷۷)
۸ اکتبر – ادی ریکن باکر، راننده ماشین مسابقه ای و خلبان جنگنده جنگ جهانی اول (درگذشت ۱۹۷۳)
۱۳ اکتبر – کنراد ریختر، رمان‌نویس و برنده جایزه پولیتزر (درگذشت ۱۹۶۸)
۱۴ اکتبر – دوایت آیزنهاور، سی و چهارمین رئیس‌جمهور ایالات متحده از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ (درگذشت ۱۹۶۹)
۲۰ اکتبر – شرمن مینتون، سناتور ایالت ایندیانا در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۱، قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده آمریکا از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۶ (درگذشت ۱۹۶۵)
۲۵ اکتبر – فلوید بنت، هوانورد و کاشف (درگذشت ۱۹۲۸)
۲۱ دسامبر – هرمان جوزف مولر، زیست شاس و برنده جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی در سال ۱۹۴۶ (درگذشت ۱۹۶۷)
۲۵ دسامبر – رابرت ریپلی، کارتونیست، کارآفرین و مردم‌شناس (درگذشت ۱۹۴۹)
۲۶ دسامبر – چارلز نلسون آزبورن، معروف به «عمو چارلی»، کمانچه نواز رشته‌کوه آپالیشین (درگذشت ۱۹۹۲)
درگذشتگان

۲ ژانویه – جورج هنری بوکر، شاعر و نمایشنامه نویس (متولد ۱۸۲۳)
۲۸ ژانویه – پرودنس کراندال، کارشناس آموزش و پرورش (متولد ۱۸۰۳)
۲۲ فوریه – جان جیکوب استور سوم، سرمایه‌گذاران و نوع‌دوست آمریکایی (متولد ۱۸۲۲)
۲ مارس – جیمز ئی. انگلیش، سناتور ایالت کنتیکت در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۶ (متولد ۱۸۱۲)
۱۹ مارس – جان اس. هاگر، سناتور ایالت کالیفرنیا در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۵ (متولد ۱۸۱۸)
۱ آوریل – دیوید ویلبر، سیاستمدار (متولد ۱۸۲۰)
۱۹ آوریل – جیمز پولاک، سیاستمدار (متولد ۱۸۱۰)
۳۰ آوریل – مارکوس‌ترین ،روزنامه‌نگار، نمایش‌نامه‌نویس، عکاس، خبرنگار و رهبر اولین جنبش کارگری در نروژ (متولد ۱۸۱۷)
۳ مه – جیمز بی. بک، سناتور ایالت کنتاکی در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۹۰ (متولد ۱۸۲۲ در اسکاتلند)
۱۵ مه – ادوارد دوان، مبلغ پروتستانتیسم در میکرونزی (متولد ۱۸۲۰)
۱۱ ژوئن
جورج ادوارد برت، ناشر (متولد ۱۸۲۹)
هیو بوکانن، سیاستمدار اهل جورجیا (متولد ۱۸۲۳)
۳۰ ژوئن – ساموئل پارکمن تاکرمن، آهنگساز (متولد ۱۸۱۹)
۹ ژوئیه – کلینتون بی فیسک، بشردوست و فعال نهضت مخالفت با مصرف الکل (متولد ۱۸۲۸)
۱۰ ژوئیه – توماس سی. مک‌کریری، سناتور ایالت کنتاکی در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۱ (متولد ۱۸۱۶)
۱۳ ژوئیه – جان سی. فریمونت، افسر، کاشف و سناتور ایالت کالیفرنیا در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۵۰ تا ۱۸۵۱ (متولد ۱۸۱۳)
۶ اوت – ویلیام کملر، قاتل، اولین نفری که روی صندلی الکتریکی اعدام شد (متولد ۱۸۶۰)
۱۰ اوت – جان بویل آوریلی، شاعر، رمان‌نویس و روزنامه‌نگار (متولد ۱۸۴۴ در ایرلند)
۸ سپتامبر – ایزاک پی. کریستینسی، سناتور ایالت میشیگان در سنای ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۹ (متولد ۱۸۱۲)
۳۰ سپتامبر – فردریک اچ بیلینگز، وکیل و سرمایه‌گذار (متولد ۱۸۲۳)
۷ اکتبر – جان هیل هویت، ترانه‌سرا (متولد ۱۸۰۱)
۸ اکتبر – جیمز دبلیو ددریک، رئیس دادگاه عالی تنسی از سال ۱۸۷۶ تا ۱۸۸۶ (متولد ۱۸۱۲)
۲۰ اکتبر – آلفرد بی. مولت، معمار (متولد ۱۸۳۴)
۷ نوامبر – کومانچ (اسب)
۱۵ دسامبر – گاو نشسته، یکی از رهبران سرخ‌پوستان آمریکا (متولد حدود ۱۸۳۱)
آن لیا آندرهیل، یکی از خواهران فاکس (متولد ۱۸۱۴)
۲۹ دسامبر: کشتار زانوی زخمی
حسن قلی‌زاده

| حسن قلی‌زاده | حسن قلی‌زاده |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: حسن پورقلی‌زاده
زادهٔ: ۱۷ خرداد ۱۳۲۶ تهران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: فارغ‌التحصیل جامعه‌شناسی از دانشگاه ملی فارغ‌التحصیل فیلمبرداری از مدرسه عالی تلویزیون و سینما
پیشه: کارگردان فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌بردار
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۱ - اکنون
حسن قلی‌زاده (زاده ۱۷ خرداد ۱۳۲۶ - تهران) یک فیلم‌بردار، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایران است.
فعالیت‌ها > بازیگر

هیوا (۱۳۷۷)
فعالیت‌ها > کارگردان

آسمان پرستاره (۱۳۷۸)
تماس شیطانی (۱۳۷۱)
راز گل سرخ (۱۳۷۱)
۱۹۳۶ (۱۳۵۹)
فعالیت‌ها > نویسنده

آسمان پرستاره (۱۳۷۸)
بندر مه آلود (۱۳۷۱)
تماس شیطانی (۱۳۷۱)
راز گل سرخ (۱۳۷۱)
خانه خلوت (۱۳۷۰)
آپارتمان شماره۱۳ (۱۳۶۹)
جستجو در جزیره (۱۳۶۹)
کشتی آنجلیکا (۱۳۶۷)
میهمانی خصوصی (۱۳۶۵)
۱۹۳۶ (۱۳۵۹)
فعالیت‌ها > تهیه‌کننده

۱۹۳۶ (۱۳۵۹)
فعالیت‌ها > مدیر فیلم‌برداری

خنده در باران (۱۳۹۰)
گناه من (۱۳۸۵)
گزارش مریم (۱۳۸۴)
بانوی کوچک (۱۳۸۰)
آسمان پرستاره (۱۳۷۸)
عشق کافی نیست (۱۳۷۷)
جنگ نفتکش‌ها (۱۳۷۲)
تماس شیطانی (۱۳۷۱)
راز گل سرخ (۱۳۷۱)
عیالوار (۱۳۷۱)
قرق (۱۳۷۰)
آپارتمان شماره ۱۳ (۱۳۶۹)
جستجو در جزیره (۱۳۶۹)
پول خارجی (۱۳۶۸)
ساوالان (۱۳۶۸)
زرد قناری (۱۳۶۷)
سال‌های خاکستری (۱۳۶۷)
کشتی آنجلیکا (۱۳۶۷)
گراند سینما (۱۳۶۷)
شیرک (۱۳۶۶)
اجاره‌نشین‌ها (۱۳۶۵)
پیک جنگل (۱۳۶۲)