stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فاجعه انگلیسی
رویدادها > هشدارها

به کیست، قبل و در طول پیاده‌روی چندین بار در مورد آب و هوا هشدار داده شده بود. گزارش هواشناسی ارسال شده در خوابگاه جوانان برای ۱۷ آوریل به وضوح نشان دهنده تغییر آب و هوا بود. ایستگاه کوهستانی تله کابین شاونزلند دمای صبحگاهی را ۳ درجه سانتیگراد همراه با مه، بارش برف و حدود ۱۲ سانتی‌متر برف گزارش کرده بود. کیست می‌توانست از طریق تلفن به این گزارش آب و هوا دسترسی داشته باشد.
سرپرست خوابگاه «هرمان رایچرت» و انباردار «کارل راک‌ویلر»، دو کوهنورد باتجربه، نگرانی‌های خود را به کیست ابراز کردند و از او خواستند که تحت هیچ شرایطی از مسیرهای پیاده‌روی پوشیده از برف استفاده نکند، بلکه به جای آن، به جاده پاک ادامه دهد. با وجود هشدارهای آنها، کیست جاده را در نزدیکی گونترستال ترک کرد.
هنگامی که کیست به تنهایی در مسافرخانه سنت والنتین، در شرق گونترستال، راهنمایی خواست، صاحب مسافرخانه آنجا نیز توصیه کرد که از پیاده‌روی به سمت شاونزلند خودداری کنید و اشاره کرد که همه مسیرها و تابلوهای راهنمایی عمیقاً پوشیده از برف هستند. کیست پاسخ داد که برف را از تابلوها پاک می‌کنیم. صاحب مسافرخانه متوجه نشد که گروهی از دانش‌آموزان با خود دارند تا اینکه به راه افتادند.
در حوالی ساعت ۱۵:۰۰ در نزدیکی محله کوهلرهاو، کیست طبق شهادت خودش با دو کارگر جنگلداری که به دلیل آب و هوا کار خود را متوقف کرده بودند، گفتگوی کوتاهی داشت. او مسیر را پرسید، اما دلیلی برای قطع مسیر پیاده‌روی ندید. این جلسه در گزارش دادستان ذکر نشده است.
اندکی بعد، در دره کاپلر بالایی، گروه با یک پستچی محلی به نام «اُتو اشتایرت» ملاقات کردند که به تازگی از خوابگاه معدنچیان در نزدیکی معادن شاونزلند پیت برگشته بود. اشتایرت فوراً به کیست دربارهٔ هر گونه صعود بیشتر هشدار داد و به بارش برف فزاینده اشاره کرد و پیشنهاد کرد که گروه را سالم به سمت کاپل هدایت کند.
رویدادها > کولاک

برف در بالای دره کاپل عمیق‌تر می‌شد و گروه در تلاش برای حرکت به جلو بود. قله شاونزلند که آنها قصد داشتند تا ظهر به آن برسند هنوز در راه بود و پیشرفت از طریق برف تا کمر دشوار شد. با وجود بدتر شدن شرایط، کیست تصمیم گرفت به جای بازگشت به خوابگاه معدنچیان، به سمت قله ادامه دهد و سپس به روستای بعدی هافسگروند پایین بیاید. دره بالایی کاپلر که در یک خط مستقیم بود، حدود ۱ کیلومتر از قله، و ۲ کیلومتر تا هافسگروند فاصله داشت. با این حال، کیسا زمین را در نظر نگرفته بود و حدود ۳۰۰ متر صعود برای رسیدن به قله وجود داشت. گروه که در یک خط مستقیم به سمت قله حرکت می‌کردند، سعی می‌کردند از شیب‌دارترین جناح کوه، دیوار کاپلر، که شیب آن تا ۷۰ درصد بود، بالا بروند. صعود دشوار از میان برف عمیق در دمای اطراف نقطه انجماد، برف رانش و باد شدید به زودی باعث سقوط برخی از کودکان شد. «جک الکساندر ایتون»، قهرمان ۱۴ ساله بوکس مدرسه، اولین کسی بود که سقوط کرد. به او یک پرتقال و یک تکه کیک دادند و به او گفتند که «بالا بزن». کیست که هنوز متقاعد شده بود که مسیر مستقیم به هافسگروند امن‌ترین گزینه است، به صعود ادامه داد و به پسرها اجازه داد آهنگ‌های شاد بخوانند تا آنها را راضی نگه دارد. کسانی که دیگر نمی‌توانستند روی پای خود بایستند توسط دیگران حمل می‌شدند.
هنگامی که گروه در نهایت به قله شرقی شاونزلند رسیدند، پناهگاه کوه را از دست دادند و به‌طور کامل در معرض طوفان برف در دمای زیر صفر قرار گرفتند. اگر آنها به سمت غرب رفته بودند، می‌توانستند از طریق مسیری همسطح به ایمنی ایستگاه بالای تله کابین شاونزلند برسند. از آنجایی که هیچ چیز در مه و طوفان دیده نمی‌شد، کیست همچنان سعی کرد خود را به هافسگروند برساند، احتمالاً غافل از اینکه این به معنای ۲۵۰ متر فرود دیگر از طریق زمین‌های شیب دار و پوشیده از برف بود. اندکی بعد، با محو شدن نور روز، گروه حس جهت خود را در سمت جنوب شرقی کوهستان از دست داد. آنها توسط طوفان به سمت شرق رانده شدند، مسیر هافسگروند از سمت جنوب بود.
رویدادها > نجات

حوالی ساعت ۱۸:۳۰ گروه توانستند صدای ناقوس‌های کلیسای هافسگروند را بشنوند که نشان دهنده مسیر هافسگروند بود. از ارتفاع ۱۱۰۰ متری به زیر مه فرود آمدند و توانستند چراغ‌های هافسگروند را ببینند.
اولین اعضای گروه حدود ساعت ۲۰:۰۰ به حیاط مزرعه دوبلهوف رسیدند. وقتی توضیح دادند که دیگران هنوز در کوه هستند، زنگ خطر به صدا درآمد. در پاسخ، همه مردان موجود در هافسگروند سوار اسکی شدند تا آنها را جستجو کنند، زیرا پسرها نمی‌توانستند مکان بقیه گروه را به وضوح نشان دهند. پس از پیدا شدن آنها، حمل بچه‌ها در برف عمیق تازه غیرممکن بود، بنابراین از سورتمه شاخ استفاده کردند. سرانجام پانزده نفر از دانش آموزان با قدرت خود به مزرعه رسیدند. دیگران مراقب پسران فرو ریخته بودند و کمک خواستند، زیرا کیست به دو دانش آموز بیهوش کمک می‌کرد.
یک پزشک در تعطیلات در نزدیکی هافسگروند درمان اضطراری ارائه کرد. پسرها با دقت گرم شده و توسط یاوران از آنها مراقبت می‌شد. اندکی پس از ساعت ۲۲:۰۰، پلیس در کیرشارتن از طریق تلفن تماس گرفت و از فرایبورگ درخواست آمبولانس کرد. تا ساعت ۲۳:۳۰ همه کوهنوردان پیدا شده بودند. پلیس و آمبولانس‌ها به همراه یک پزشک دیگر، تیم رسمی امداد کوهستان و یک سگ جستجوگر به دلیل شرایط زمستانی جاده تا ساعت ۱:۰۰ به هافسگروند نرسیدند.
تلفات

چهار نفر از اعضای گروه را نتوانستند در هافسگروند احیا کنند و اعلام کردند که مرده‌اند. «روی ویتام» و دانش آموز دیگر با آمبولانس به مرکز پزشکی دانشگاه فرایبورگ منتقل شدند. ویتام ۱۰ دقیقه پس از رسیدن در آنجا، جان باخت اما پسر دیگر به سرعت بهبود یافت. پنج پسر متوفی، فرانسیس بوردیلون (۱۲)، پیتر الرکمپ (۱۳)، استنلی لیون (۱۳)، جک الکساندر ایتون (۱۴) و روی ویتام (۱۴) بودند.
سه کودک آخری که پیدا شد، از جمله ایتون، درست زیر خط الراس قرار داشتند. از آنجایی که بعید به نظر می‌رسد که آنها به دلایلی بتوانند در شرایط خود از کوه بالا بروند، منطقی است که فرض کنیم زمانی که گروه از هم پاشید آنها را در آنجا رها کردند.
تحقیقات

در طول تحقیقات در انگلستان، کیست اظهار داشت که مسیر برنامه‌ریزی شده معمولاً به عنوان یک سفر یک روزه کوتاه در نظر گرفته می‌شود و مقامات آلمانی شرایط را بدترین طوفان برفی در چهل سال اخیر توصیف کرده‌اند. در ابتدا بسیار مهم بود، مدیریت مدرسه بررسی کرد که چرا گروهی به این اندازه تنها توسط یک بزرگسال در خارج از کشور همراهی می‌شد. اگرچه فعالیت بدنی شدید به عنوان بخشی از تربیت بدنی در آن زمان طبیعی بود، اما کیست به دلیل عدم تشخیص سریع وضعیت اضطراری، ناتوانی در نگه داشتن گروه و عدم توجه کافی به پسرانی که از هم پاشیده بودند مورد سرزنش قرار گرفت. عدم آمادگی عمومی برای پیاده‌روی و تجهیزات ناکافی نیز به شدت مورد انتقاد قرار گرفت.
در آلمان، حزب نازی به سرعت از این موقعیت استفاده سیاسی کرد. بازی‌های المپیک در برلین نزدیک می‌شد و رایش آلمان می‌خواست خود را به عنوان یک کشور قدرتمند اما دوست و خیرخواه به جهانیان معرفی کند؛ بنابراین، گزارش رسمی تز کیست را در مورد یک فاجعه آب و هوایی غیرقابل پیش‌بینی که علیرغم تلاش‌های قهرمانانه معلمشان به قیمت جان پسران تمام شد، پذیرفت. نقش حیاتی روستاییان هافسگروند و همچنین همه پیشنهادات سوء رفتار از سوی معلم نادیده گرفته شد. فقدان هرگونه اقدامی علیه کیست توسط مقامات آلمانی انگیزه دیپلماتیک داشت: شکایت بیشتر علیه بریتانیا می‌توانست تنش‌ها را افزایش دهد و روابط دیپلماتیک تیره‌شده از زمان به قدرت رسیدن آدولف هیتلر را تشدید کند که مورد استقبال هیچ‌یک از طرفین نبود. به این ترتیب آلمان توانست خود را به عنوان یک یاور سخاوتمند در مواقع ضروری معرفی کند. کیست این توسعه را بسیار راحت یافت و دولت بریتانیا نیز خشنود شد.
عواقب

کیست از همان ابتدا این رویداد را برای مطبوعات و مقامات به عنوان یک فاجعه طبیعی غیرقابل پیش‌بینی توصیف کرد. او مثل روز قبل انتظار آب و هوای مطلوب بهاری را داشت و مدعی شد که به محض خراب شدن هوا، تمام تلاش خود را برای رساندن گروه به امنیت انجام داده است. در نتیجه این حادثه، سفر بعدی مدرسه به اتریش تحت رهبری کیست لغو شد، اما در نهایت تمام اتهامات علیه او لغو شد. کیست همچنان در حرفه معلمی فعال بود و در سال ۱۳۵۰ درگذشت.
یکی از پسران نجات یافته، «استنلی سی فیو»، بعداً به ارتش بریتانیا پیوست، اما به مافوق خود گفت که نمی‌توان از او انتظار داشت که با آلمانی‌ها بجنگد، زیرا آنها را نجات جان خود می‌داند و او در آسیا مستقر شد.
عواقب > عنوان تبلیغات

دانش‌آموزان نجات‌یافته روز شنبه به فرایبورگ منتقل شدند، جایی که جوانان هیتلری یک برنامه اوقات فراغت ترتیب دادند تا آنها را مشغول نگه دارند. تا روز یکشنبه بود که بیشتر آنها از مرگ برخی از دانش آموزان خود مطلع شدند. رایش آلمان همچنین سفر بازگشت بازماندگان به انگلستان و انتقال کشته شدگان را با افتخارات نظامی و تاج گل شخصی به نام آدولف هیتلر مدیریت کرد.
پیش از آن، مراسم یادبودی به نفع عموم مردم آلمان و بریتانیا برگزار شد. یک عکس مطبوعاتی که در آن اعضای جوانان هیتلری «نگهبان افتخاری» در تابوت «قهرمانان سقوط کرده و رفقای کوهستانی» داشتند نیز در چندین روزنامه انگلیسی چاپ شد. در سال‌های بعد، جوانان هیتلر از دانش‌آموزانی که در این حادثه جان باختند، به‌عنوان «رفقای کوهستانی افتاده» که جان خود را در مبارزه برای صلح و تفاهم بین‌المللی داده بودند، احترام می‌گذاشتند.
واکنش‌ها

پدر جک الکساندر ایتون گزارش رسمی را باور نکرد. او پس از تصادف چندین بار به فرایبورگ سفر کرد، مسیر را ردیابی کرد، با شاهدان مصاحبه کرد، وقایع را بازسازی کرد و تأییدی بر ظن خود یافت. او در بیانیه‌ای کتبی که به عنوان درخواستی برای محاکمه کردن کیست به صورت علنی توزیع کرد، تحقیقات خود را خلاصه کرد و کیست را متهم کرد که گروه دانش‌آموزان را از روی جاه‌طلبی و بی‌احتیاطی در وضعیت ناامیدکننده‌ای قرار داده است و توصیه‌های محلی را نادیده گرفته است. تلاش برای افزایش به دلیل تحقیر آلمانی‌ها و اظهارات او از نظر سیاسی نامطلوب بود و مورد توجه کمی قرار گرفت، به خصوص که آنها همچنین اپراتورهای تور و مدیریت مدرسه را مقصر می‌دانستند. ایتون علناً اعلام کرد که کیست قاتل پسرش است و او را بی وقفه تعقیب می‌کرد. والدین سایر قربانیان به اعتراضات ایتون نپیوستند.
کشف مجدد

در خارج از منطقه شاونزلند، فاجعه فراموش شد، تا اینکه یک معلم فرایبورگ و مورخ آماتور، «برند هاینمولر»، در آغاز قرن بیست و یکم هنگام مطالعه تاریخ جوانان هیتلر در فرایبورگ با آن مواجه شد. از آنجایی که تصویرسازی در سوابق آن دوران آشکارا تحت تأثیر سیاسی بود، او به بازسازی وقایع از روی سوابق فردی و روایات شفاهی پرداخت. او یافته‌های خود را در ۱۷ آوریل ۲۰۱۶، هشتادمین سالگرد فاجعه، در هافسگروند ارائه کرد. این یافته‌ها توضیح رسمی فاجعه را به عنوان یک حادثه غم‌انگیز ناشی از آب و هوای عجیب رد کرد و از اتهامات جک ایتون در مورد جهل عمدی و اعتماد بیش از حد کیست حمایت کرد. شگفتی بسیاری از این که چنین گروهی از دانش‌آموزان مدرسه‌ای که به اندازه کافی مجهز نبودند، در این شرایط اصلاً از شاونزلند عبور کرده بودند، هنوز در هافسگروند به یاد می‌آید.
همان‌طور که هاینمولر مکرراً اشاره کرده است، هنوز مشخص نیست که دقیقاً در «آخرین مایل»، بین صدای زنگ‌ها و دوبلهوف چه اتفاقی افتاده است. به گفته امدادگران، گروه‌های کوچکی از پسران متلاشی شده پیدا شدند که هر کدام یک پسر بزرگ‌تر به عنوان نگهبان داشتند. اما از آنجایی که به نظر می‌رسید دانش‌آموزان خسته را که در برف دراز کشیده بودند به‌جای اینکه آنها را به سرپناه ببرد، با یک نگهبان دراز کشیده بودند، هاینمولر استدلال کرد که کیست تا آن زمان کاملاً کنترل گروه را از دست داده بود و گروه به گروه‌های جداگانه تقسیم شده بود که سعی کردند به تنهایی به پناهگاه برسند و خستگی را پشت سر بگذارند. یکی از بیست و یک سؤال مطرح شده توسط جک ایتون در آن زمان، این سؤال را مطرح می‌کند که کدام یک از پسران ثابت کردند که «انگلیسی‌های واقعی» هستند و به افراد ضعیف تر نیازمند کمک کردند. آنچه مسلم است این است که تبانی مخفیانه بین کیست، مدیریت مدرسه و بازماندگان صورت گرفته است حتی پس از مرگ کیست در سال ۱۹۷۱، چیزی در مورد محتوای بحث‌ها فاش نشده است.
دو دختر یکی از بازماندگان، «کنت آزبورن»، که در طول سفر خاطرات خود را حفظ کرده بود، در سخنرانی هاینمولر حضور داشتند و گزارش دادند که اگرچه پدرشان اغلب در مورد این تور صحبت نکرده است، اما مهربانی و کمک کشاورزان در تمام طول سفر در خاطره او باقی مانده است. زندگی او آزبورن، ۱۲ ساله، ممکن است تنها به این دلیل زنده بماند که یک شنل بارانی قرضی با خود داشت تا در برابر باد محافظت کند. او در تمام زندگی‌اش یک مدل بازیگران کوچک از یک کلیسا را گرامی می‌داشت که دخترانش تنها زمانی که از کلیسای جامع فرایبورگ دیدن می‌کردند، آن را به عنوان کلیسای جامع فرایبورگ معرفی می‌کردند. در دوره بعد، آزبورن آرشیو گسترده‌ای از تمام گزارش‌های روزنامه‌های بریتانیایی در مورد تصادفی که در دسترس او بود، ایجاد کرد، یک نسخه از آن به برند هاینمولر داده شد.
خبرنگار بریتانیایی «کیت کانولی» در تاریخ ۶ ژوئیه ۲۰۱۶ مقاله مفصلی را در توصیف یافته‌های هاینمولر در گاردین منتشر کرد.
بناهای تاریخی

در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۷، تابلوهای اطلاعاتی جدیدی به دو بنای تاریخی موجود در شیب الصاق شد که خلاصه‌ای از رویداد و اهمیت تاریخی سایت ارائه می‌دهد.
بناهای تاریخی > بنای یادبود انگلیسی

بنای یادبود انگلیسی در شاونزلند توسط هرمان آلکر به نمایندگی از بالدور فون شیراخ و جوانان هیتلر طراحی شد و در ۱۲ اکتبر ۱۹۳۸ وقف شد. بر روی یک سکوی شش ضلعی که توسط یک دیوار احاطه شده است، دروازه‌ای شبیه روون قرار دارد که از دو ستون و یک تیر متقاطع تشکیل شده است. ستون‌ها، در سمت چپ انگلیسی و در سمت راست آلمانی، شرح حادثه بدون اشاره به عملیات نجات توسط روستاییان و نام و تاریخ تولد پنج دانش‌آموز فوت شده را نشان می‌دهند. متن انگلیسی به اشتباه قربانیان را «پیشاهنگان انگلیسی» نامیده است. تیر متقاطع در اصل یک عقاب امپراتوری و صلیب شکسته را داشت که پس از جنگ جهانی دوم حذف شدند.
بناهای تاریخی > بنای یادبود کوچک انگلیسی

بنای یادبود کوچک انگلیسی یا یادبود کوچک انگلیسی‌ها یا ایتون کراس، نامی است که به صلیب یادبود سنگی به ارتفاع حدود ۱ متر داده شده است که پدر جک الکساندر ایتون در می ۱۹۳۷ در نزدیکی محلی که پسرش در آن قرار داشت برپا کرد. کتیبه‌ای آلمانی در سمت شیب و کتیبه‌ای انگلیسی در سمت دره با همین محتوا وجود دارد. قصد ایتون از برپایی آن ابراز اعتراض خود به گزارش رسمی این رویداد بود که کیست را از هرگونه گناه مبری می‌کرد. او می‌خواست متن انگلیسی با این جمله خاتمه یابد که «معلمشان در ساعت محاکمه آنها را ناکام گذاشت»، اما این موضوع به دلیل مخالفت با نسخه رسمی وقایع، از او رد شد. فضای خالی روی صلیب زیر متن انگلیسی به وضوح قابل مشاهده است.
بناهای تاریخی > لوح یادبود

در محوطه ورودی کلیسای هافسگروند که صدای زنگ آن بچه‌ها را هدایت می‌کرد و آنها را قادر می‌ساخت تا ساکنان را آگاه کنند، والدین دانش آموزان نجات یافته لوح یادبودی نصب کردند که در آن از ساکنان هافسگروند برای نقش آنها در نجات تشکر می‌کردند.
مسیر گروهاِس S: ملاقات با پستچی اُتو اشتایرت، سپس صعود به عصای کاپلر.۱: رسیدن به خط الراس، رانده شده به سمت شرق توسط طوفان.۲: نقطه ای که گروه احتمالاً برای اولین بار صدای ناقوس کلیسا را شنیدند و صدا را دنبال کردند.۳: جایی که جک ایتون با دو بازمانده پیدا شد.۴: جایی که فرانسیس بوردیلون و روی ویتم به همراه کیست و یک بازمانده دیگر پیدا شدند.۵: مکانی که پیتر الرکمپ با یک بازمانده پیدا شد.۶: مکانی که استنلی لیون در آن یافت شد، درست بالای دوبلهوف.دی D: خانه مزرعه دوبلهوف.بی B: ایستگاه قله تله کابین (جایی که می‌شد نزدیکترین پناهگاه را پیدا کرد).
متن انگلیسی در یادبود کوچک انگلیسی.
مؤسسه آموزش عالی بهائی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه زیرزمینی
بنیانگذاری شده: ۱۳۶۶ خورشیدی
بنیان گذار: جامعه بهائیان ایران
مؤسّسهٔ آموزش عالی بهایی (B.I.H.E. (Bahá'í Institute for Higher Education یک دانشگاه غیررسمی در ایران است که در سال ۱۳۶۶ توسط جامعه بهائیان ایران به منظور فراهم آوردن امکان ادامهٔ تحصیل برای بهائیان که از حق تحصیل در دانشگاه‌ها توسط دولت جمهوری اسلامی ایران محروم شده بودند تأسیس گشت. در حال حاضر این دانشگاه با کادر علمی در داخل و خارج از کشور امکان ادامهٔ تحصیل در ۵۶ رشته در مقاطع کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد را برای دانشجویانش فراهم می‌آورد. بیش از ۱۱۶ دانشگاه در سراسر دنیا مدرک دانشگاه علمی آزاد را معتبر محسوب می‌کنند و فارغ التحصیلان آن را در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای خود پذیرش کرده‌اند. به رغم آزار و اذیت گسترده از جمله هجوم و یورش به اماکن مرتبط به این مؤسسه، دستگیری و حبس برخی اعضای کادر علمی و اداری آن و همچنین ضبط تجهیزات آموزشی، دانشگاه علمی توانسته است به کار خود ادامه دهد. از این دانشگاه به دفعات به عنوان نمونهٔ موفقی از استقامت سازنده و پاسخی صلح‌آمیز و عاری از خشونت به ظلم و ستم یاد شده است.
پیش زمینه > آزار و اذیت جامعهٔ بهائی ایران

جامعهٔ بهائی ایران از ابتدای شکل‌گیری با انواع مختلف آزار و اذیت از جمله سانسور و تبلیغات بهائی ستیزانه، محرومیت‌های اجتماعی، محرومیت‌های تحصیلی و شغلی، توقیف اموال، تخریب اماکن دینی، بازداشت و حبس، شکنجه و آزار و اذیت‌های جسمی و روانی، اعدام، آدم‌ربایی، و تهدید به مرگ مواجه بوده است. انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ باعث افزایش آزار و اذیت‌ها علیه بهائیان ایران شد و از آن پس آنان که بزرگ‌ترین اقلیت دینی کشور هستند در معرض حملات و سرکوب گسترده از جانب حکومت قرار گرفتند. در نتیجهٔ این آزار و اذیت‌های مداوم تا حال بیش از ۲۰۰ بهائی کشته شده‌اند. بالغ بر هزاران بهائی زندانی شده‌اند، شغل خود را از دست داده‌اند، از دریافت حقوق و مزایای بازنشستگی محروم مانده‌اند، از مدارس و دانشگاه‌ها اخراج شده‌اند، اموال و املاکشان توقیف و قبرستان‌هایشان تخریب شده است. آزار و اذیت بهائیان ایران پس از انقلاب اسلامی اکنون در دههٔ چهارم خود ادامه دارد. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، در سپتامبر ۲۰۱۶، در گزارش خود پیرامون وضعیت حقوق بشر در ایران، بهائیان را به عنوان «ستم دیده‌ترین اقلیت مذهبی» این کشور توصیف کرد. همچنین در آپریل ۲۰۲۴، سازمان دیده‌بان حقوق بشر در گزارشی سرکوب سازمان‌یافته بهائیان در ایران را به‌عنوان «جنایت علیه بشریت» ارزیابی کرد.
پیش زمینه > محرومیت از حق تحصیل

محرومیت از حق تحصیل یکی از روش‌هایی است که دولت ایران برای مقابله با بسیاری از آنانی که عقیدهٔ آن‌ها را برنمی‌تابد استفاده می‌کند، اما بهائیان تنها گروهی هستند که به‌طور مداوم و فراگیر از این نظر مورد تبعیض قرار می‌گیرند. محرومیت تحصیلی بهائیان بخشی از تلاش‌های دولت ایران برای سرکوب این جامعه است. اندکی پس از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ تعداد بسیاری از دانش آموزان بهائی در تمامی مقاطع تحصیلی از ابتدائی تا دانشگاه از تحصیل محروم شدند. در سال‌های بعد در واکنش به فشارهای بین‌المللی، دانش آموزان مقطع ابتدایی و متوسطه اجازه ثبت نام دوباره یافتند اما محرومیت جوانان بهائی از ورود به دانشگاه‌های خصوصی و عمومی کشور همچنان ادامه دارد و بهائیان نمی‌توانند در دانشگاه‌ها ثبت نام کنند و در صورت ثبت نام باید اخراج گردند.
مصوبه‌ای که دانش آموزان بهائی را از ورود به دانشگاه‌های دولتی منع می‌کند در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۱) صادر شد. در آن سال دانشگاه‌ها سیستم جدیدی برای پذیرش دانشجو اتخاذ کردند که بنا بر آن تنها دانش آموزانی که به یکی از ادیان رسمی قانون اساسی ایران معتقد بودند اجازه ورود به دانشگاه داشتند.
در تاریخ ششم اسفند ۱۳۶۹ (۲۵ فوریه ۱۹۹۱) مصوبه‌ای توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی صادر شد که ذکر می‌کند که باید از ثبت نام بهائیان در دانشگاه‌ها جلوگیری به عمل آید و چنانچه هویت بهائی فردی هنگام تحصیل احراز گردد باید از تحصیل محروم شود. در طی سال‌ها، برای منع ورود متقاضیان بهائی به دانشگاه ترفندهای گوناگونی در مراحل مختلف فرایند پذیرش از جمله آزمون ورودی، انتخاب رشته، ثبت نام و … بکار گرفته شده است. در میان معدود دانش آموزان بهائی که قادر به ثبت نام و شروع تحصیل در دانشگاه شده‌اند، اکثریت آن‌ها قبل از فارغ‌التحصیلی اخراج شدند.
در پاسخ به این محرومیت، جامعهٔ بهائی یک سیستم دانشگاهی تأسیس کرده است. هم‌اکنون دانشگاه علمی آزاد در بسیاری از رشته‌ها جوانان بهائی را آموزش می‌دهد.
سیر شکل‌گیری و توسعه

پس از آنکه تلاش‌های مکرر جامعهٔ بهائی ایران برای آنکه دولت این کشور بهائیان را در دانشگاه‌ها بپذیرد راه به جایی نبرد، این جامعه منابع محدود خود را برای فراهم آوردن امکان ادامه تحصیل برای جوانان بهائی بسیج کرد. در یک تلاش جمعی، گروه کوچکی از استادان و کادر علمی دانشگاهی که خود بعد از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ به دلیل بهائی بودن شغلشان را از دست داده بودند یک مجموعهٔ غیررسمی تشکیل دادند که دروس دانشگاهی ارائه می‌داد. این تلاش‌ها در سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶–۱۳۶۵) به تأسیس آنچه بعدها به نام دانشگاه علمی آزاد شناخته شد انجامید.
علیرغم محدودهای عملی بسیار و همچنین تلاش‌های مقامات حکومتی برای تعطیل نمودن مؤسسه از طریق هجوم به کلاسهای درس و منازل استادان و شاگردان و دستگیری و زندانی نمودن آن‌ها، این دانشگاه همچنان توانسته است به کار خود ادامه دهد و بسیاری از فارغ التحصیلان آن در دانشگاه‌های معتبر سراسر دنیا به تحصیل در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا مشغول هستند. در حال حاضر، این دانشگاه در زمینه‌های علوم، مهندسی، بازرگانی و مدیریت و علوم انسانی و اجتماعی، با همکاری بیش از ۷۰۰ نفر کادر علمی، ۴ رشته کاردانی، ۱۷ رشته در مقطع کارشناسی و ۱۶ رشته در مقطع کارشناسی ارشد ارائه می‌دهد.
شیوهٔ کارکرد

دانشگاه علمی آزاد در ابتدای شروع فعالیت خود مانند یک دانشگاه مکاتبه‌ای عمل می‌کرد و استادان و دانشجویان از طریق سیستم پستی دروس و تکالیف را برای یکدیگر ارسال می‌کردند. به مرور زمان و با گسترش فعالیت‌های این مؤسسه، کلاس‌های حضوری نیز در سیستم کاری آن گنجانده شدند. در سال‌های اخیر با بهره‌گیری از اینترنت، تدریس در دانشگاه علمی آزاد بر پایهٔ سیستمی ترکیبی شامل تدریس حضوری و اینترنتی صورت می‌گیرد. استفاده از اینترنت همچنین این امکان را فراهم کرده است که دانشگاه بتواند از استادان خارج از کشور که به صورت داوطلبانه با آن همکاری می‌کنند بهره بگیرد.
رشته‌های تحصیلی

این دانشگاه در مجموع در ۵۶ رشته در ۵ دپارتمان علوم، مهندسی، مدیریت و بازرگانی، علوم انسانی و علوم اجتماعی به شرح زیر دانشجو می‌پذیرد:
رشته‌های تحصیلی > مقطع کاردانی

حسابداری
عمران
کامپیوتر
آموزش و پرورش پیش از دبستان
رشته‌های تحصیلی > مقطع کارشناسی

مطالعات زبان انگلیسی
ادبیات و زبان فارسی
داروسازی
زیست‌شناسی
مهندسی سازه
مهندسی حمل و نقل
مهندسی آب و فاضلاب
مهندسی شیمی
شیمی کاربردی
علوم کامپیوتر
علوم دارویی
مدیریت بازرگانی
روان‌شناسی
جامعه‌شناسی
حقوق
حسابداری
معماری
موسیقی
رشته‌های تحصیلی > مقاطع بالاتر از کارشناسی

محیط زیست کاربردی
روان‌شناسی مشاوره
مدیریت ساخت و ساز
روان‌شناسی کودک و نوجوان
مدیریت و برنامه ریزی آموزشی
ارتقاء سلامت جامعه
حقوق بشر
حقوق بین‌الملل
مدیریت بازرگانی
علوم اعصاب
ادبیات فارسی
سلامت عمومی
جامعه‌شناسی
مهندسی نرم‌افزار
مهندسی سازه
مطالعات ترجمه
شهرت و اعتبار دانشگاه

دانشگاه علمی آزاد به عنوان یکی از معدود موسسات خودجوش شناخته می‌شود که در یک جامعهٔ بسته و محدود امکان تحصیلات دانشگاهی را برای محرومان از این حق فراهم می‌کند. همچنین از این دانشگاه به عنوان نمونه‌ای از استقامت سازنده و صلح‌آمیز علیه ظلم و ستم و مثالی از توان‌مندسازی از طریق آموزش یاد می‌شود. نتایج مطالعاتی که بر روی دانشگاه علمی آزاد صورت گرفته نشان می‌دهد که این دانشگاه یک «فضای اجتماعی» برای دانشجویان و استادان فراهم می‌آورد که بتوانند با همسالان و همکارانی که به مانند خود از آزار و اذیت و تبعیض مذهبی رنج می‌برند ارتباط برقرار کنند، از نظر آکادمیک و اجتماعی فعال باقی بمانند و اصولی همچون یادگیری، تاب آوری به پشتوانهٔ حمایت‌های بین‌المللی و فداکاری‌های جامعه، خدمت به جامعه، و مقاومت در برابر محرومیت‌های اجتماعی-سیاسی را جامهٔ عمل بپوشانند.
اگرچه نظام جمهوری اسلامی ایران مدرک این دانشگاه در ایران را معتبر نمی‌داند، اما از سال ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) تا به حال بیش از ۱۱۶ دانشگاه در سراسر دنیا مدرک این دانشگاه را معتبر دانسته‌اند و فارغ‌التحصیلان دانشگاه علمی آزاد را در مراتب بالاتر تحصیلی دانشگاه خود پذیرفته‌اند.
انجمن «لیبرپرس» در اسپانیا جایزه سال ۲۰۲۲ خود را به مؤسّسهٔ آموزش عالی بهائی اهدا کرد. به گفته این انجمن مؤسسه آموزش عالی بهایی به خاطر «تلاش ستودنیِ این نهاد در فراهم آوردنِ آموزش عالی برای هزاران جوانِ بهاییِ محروم از تحصیل در سرزمین مادری خود» شایسته دریافت جایزه سال ۲۰۲۲ این نهاد است. این جایزه از سال ۱۹۹۹ هر سال به مؤسسات، نهادها و افرادی که در راه تعمیقِ فرهنگِ همبستگی، مسئولیت مشترک و ارزش‌های انسانی تلاش کرده‌اند اهدا می‌شود.
فشارها و حملات

حکومت ایران با هجوم به خانه‌های محل برگزاری کلاس‌ها، توقیف تجهیزات آموزشی و جزوات درسی و دستگیری و زندانی نمودن کادر علمی و اداری، پیوسته سعی در ایجاد اختلال در کار این دانشگاه داشته است. بین سال‌های ۱۹۸۷ میلادی (۱۳۶۵ شمسی) تا ۲۰۰۵ میلادی (۱۳۸۳ شمسی) در خلال سایر آزار و اذیت‌های وارده بر جامعهٔ بهائی ایران، این دانشگاه نیز چندین بار بسته شد. در اوایل مهرماه سال ۱۳۷۷ شمسی (۱۹۹۸ میلادی) دانشگاه در سطحی وسیع مورد هجوم قرار گرفت. نیروهای حکومتی به خانهٔ بیش از ۵۰۰ بهائی یورش بردند، جزوات آموزشی و مواد درسی را ضبط کردند و بیش از ۳۶ نفر از کادر علمی را دستگیر نمودند. در دوران بازداشت از دستگیرشدگان خواسته شد که متن تعهدی مبتنی بر تعطیلی دانشگاه و قطع همکاری خود با آن را امضا کنند که آن‌ها چنین مسئله‌ای را قبول نکردند. اکثر افراد مدتی پس از دستگیری آزاد شدند ولی چهار نفر از بازداشت شدگان به ۳ تا ۱۰ سال حبس محکوم شدند. کادر علمی و اداری دانشگاه و همچنین دانشجویان مصمم بودند که با وجود تمام مشکلات به تلاش‌هایشان در مسیر کسب دانش ادامه دهند. در تابستان ۲۰۰۲، مأموران حکومتی به صورت هم‌زمان به ۸ محل که امتحان ورودی دانشگاه در آن‌ها در حال برگزاری بود هجوم آوردند، از جلسهٔ امتحان فیلم‌برداری کردند، دانش آموزان را مورد سؤال قرار دادند و برگه‌های امتحان را جمع‌آوری کردند.
موج دیگری از حملات گسترده به دانشگاه در فاصلهٔ ۲۲ تا ۲۴ ماه مه ۲۰۱۱ میلادی (۳۰ اردیبهشت تا ۳ خرداد ۱۳۹۰ شمسی) رخ داد که در این بازه خانه‌های تعدادی از استادان و کادر اداری دانشگاه مورد یورش قرار گرفت. در این حملات، مأموران حکومتی به بیش از ۳۰ خانه هجوم آورده و کتاب‌ها، کامپیوترها و وسائل شخصی صاحبانشان را ضبط کردند. همچنین در تهران ساختمان‌هایی که از آن‌ها به عنوان آزمایشگاه دانشگاه یا برای برگزاری برخی کلاس استفاده می‌شد نیز پلمب شدند. یورش به منازل و دستگیری‌ها در شهرهای تهران، زاهدان، ساری، اصفهان و شیراز صورت گرفت و در جریان آن ۱۶ نفر دستگیر شدند. در ادامهٔ این حملات در سپتامبر ۲۰۱۴ (شهریور ۱۳۹۳) نیز چند تن دیگر از استادان بازداشت شدند. برخی از بازداشت‌شدگان این دو موج از حملات چندین هفته بعد از دستگیری آزاد شدند. اما دیگران محاکمه شدند و به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» و «اقدام علیه جمهوری اسلامی ایران» به ۴ تا ۵ سال زندان محکوم شدند. امروز برخی از آن‌ها پس از طی دوران محکومیت خود آزاد شده‌اند و برخی دیگر هنوز در زندان به سر می‌برند.
علیرغم این فشارها و حملات، دانشگاه علمی آزاد همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.