stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کمونیسم چپ

کمونیسم چپ یا چپ کمونیست، موضعی است که جناح چپ کمونیسم در اختیار دارد، که از ایده‌ها و عملکردهای سیاسی مورد حمایت مارکسیست - لنینیست‌ها و سوسیال دموکرات‌ها انتقاد می‌کند. کمونیست‌های چپ مواضعی را مطرح می‌کنند که مارکسیست‌تر از نظرات مارکسیسم - لنینیسم مورد حمایت بین‌الملل کمونیست پس از بولشوییزاسیون توسط جوزف استالین و در طی دومین کنگره خود هستند.
به‌طور کلی، دو جریان کمونیسم چپ یعنی چپ ایتالیایی و هلندی-آلمانی وجود دارد. چپ کمونیست در ایتالیا در طی جنگ جهانی اول در سازمان‌هایی مانند حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کمونیست ایتالیا شکل گرفت. چپ ایتالیایی خود را ذاتاً لنینیستی می داند، اما مارکسیسم - لنینیسم را به عنوان نوعی فرصت طلبی بورژوایی که در اتحاد جماهیر شوروی تحت سلطه استالین تحقق یافت، محکوم می‌کند. چپ ایتالیایی در حال حاضر در سازمانهایی مانند حزب کمونیست انترناسیونالیست (باتاگلیا کمونیستا) و حزب کمونیست بین‌المللی تجسم یافته‌است. چپ هلند و آلمان قبل از حکومت استالین از ولادیمیر لنین جدا شد و از یک نظر قاطعانه مارکسیستی کمونیستی و مارکسیسم لیبرترین در مقابل چپ ایتالیا حمایت می‌کند که بر نیاز به یک حزب انقلابی بین‌المللی تأکید می‌کند.
کمونیسم چپ با اکثر اشکال دیگر مارکسیسم در این باور که کمونیست‌ها نباید در پارلمان‌های بورژوازی شرکت کنند، متفاوت است و برخی مخالف شرکت در اتحادیه‌های کارگری محافظه کار هستند. با این حال، بسیاری از کمونیست‌های چپ در انتقاد از بلشویک اختلاف نظر داشتند. کمونیست‌های شورا بلشویک‌ها را به دو دلیل عملکردهای حزب نخبه گرا مورد انتقاد قرار دادند و بر تشکیلات خودمختار طبقه کارگر بدون احزاب سیاسی تأکید کردند.
اگرچه او در سال ۱۹۱۹ قبل از اینکه چپ کمونیست به عنوان جریان متمایز ظاهر شود، کشته شد، رزا لوکزامبورگ بر اکثر کمونیست‌های چپ تأثیر زیادی گذاشته‌است. طرفداران کمونیسم چپ عبارتند از: آمادئو بوردیگا، اونوراتو دامن، ژاک کاماته، هرمان گورتر، آنتونی پانکوک، اوتو روهله، سیلویا پانکهورست و پل ماتیک.
تاریخچه و مروری اولیه

دو سنت عمده را می‌توان در کمونیسم چپ یعنی جریان هلندی - آلمانی و جریان ایتالیایی مشاهده کرد. مواضع سیاسی این سنت‌ها مخالف جبهه‌های مردمی، انواع مختلف ملی‌گرایی و جنبش‌های آزادی ملی و پارلمانتاریسم است.
ریشه‌های تاریخی کمونیسم چپ از جنگ جهانی اول ناشی می‌شود. بیشتر کمونیست‌های چپ از انقلاب اکتبر در روسیه حمایت می‌کنند، اما نگاه انتقادی به توسعه آن را حفظ می‌کنند. با این حال، برخی از جریانات هلندی - آلمانی در سالهای بعد این عقیده را که انقلاب ماهیتی پرولتری یا سوسیالیستی دارد، رد می‌کنند و معتقدند که این انقلاب صرفاً با ایجاد یک نظام سرمایه‌داری دولتی، وظایف انقلاب بورژوازی را انجام داده‌است.
کمونیسم چپ برای اولین بار به عنوان یک جنبش مشخص در حدود سال ۱۹۱۸ مورد توجه قرار گرفت. ویژگی‌های اساسی آن تأکید بر نیاز به ایجاد یک حزب کمونیست یا شورای کارگری کاملاً جدا از عناصر اصلاح طلب و مرکزگرا بود که «به پرولتاریا خیانت کردند»، مخالفت با همه، اما محدودترین مشارکت در انتخابات و تأکید بر ستیزه‌جویی. جدا از این، اشتراکات کمی بین دو بال وجود داشت. فقط ایتالیایی‌ها برای مدت کوتاهی نیاز به کار انتخاباتی را پذیرفتند که مدت کوتاهی با آن مخالفت کردند و باعث خشم بروز ولادیمیر لنین در کتاب کمونیسم چپ: یک اختلال شیرخوارگی شد.
کمونیسم چپ روسیه

بلشویسم چپ در سال ۱۹۰۷ ظهور کرد در حالی که گروه Vpered استبداد و پارلمانتاریسم ادراک شده ولادیمیر لنین را به چالش می‌کشید. در این گروه الکساندر بوگدانف، ماکسیم گورکی، آناتولی لوناچارسکی، میخائیل پوکرووسکی، گریگوری الکسینسکی، استانیسلاو ولسکی و مارتین لیادوف حضور داشتند. اوتسوویست‌ها یا فراخوان‌ها طرفدار فراخوان نمایندگان حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه از دومای سوم بودند. بوگدانف و متحدانش، لنین و احزابش را به ارتقا لیبرال دموکراسی از طریق «پارلمانتاریسم به هر قیمت» متهم کردند.
در سال ۱۹۱۸، جناحی در درون حزب کمونیست روسیه به نام کمونیست‌های چپ به‌وجود آمد که با امضای پیمان صلح برست-لیتوفسک با آلمان شاهنشاهی مخالف بود. کمونیست‌های چپ خواهان انقلاب بین‌المللی پرولتری در سراسر جهان بودند. در آغاز، رهبر این فراکسیون نیکولای بخارین بود. آنها برای جنگ انقلابی علیه قدرتهای مرکزی ایستادند. با حق تعیین سرنوشت ملتها مخالفت کردند (به ویژه در مورد لهستان از آنجا که لهستانی‌های زیادی در این گروه کمونیست بودند و آنها نمی‌خواستند یک دولت سرمایه‌داری لهستان تأسیس شود). و آنها عموماً در مورد احتمالات انقلاب اجتماعی در آن زمان موضع داوطلبانه داشتند.
آنها شروع به انتشار روزنامه کمونیست که انتقادی از مسیری را که بلشویک‌ها در آن قدم می‌گذارند ارائه می‌دادند. آنها علیه بوروکراتیک سازی بیش از حد دولت استدلال کردند و همچنین استدلال کردند که مالکیت کامل دولت بر ابزار تولید باید با سرعتی سریعتر از آنچه لنین می‌خواست پیش رود.
کمونیست‌های چپ کم رنگ شدند چون موج انقلابی جهان در جنگ جویی خاموش شد زیرا لنین شخصیتی بیش از حد قوی نشان داده بود. آنها همچنین از زمان جناح راست شدن موقعیت او بخارین را به عنوان یک شخصیت برجسته از دست دادند تا اینکه سرانجام با لنین به توافق رسید. در بحث‌های داخلی که شکست خوردند، آنها حل شدند. چند گروه بسیار کمونیست چپ کمونیست در چند سال آینده در داخل جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی ظاهر شدند، اما بعداً قربانی سرکوب توسط دولت شدند. از بسیاری جهات، مواضع کمونیست‌های چپ توسط جناح مخالف کارگران و گروه کارگران گاوریل میاسنیکوف از حزب کمونیست روسیه و تا حدودی توسط دسیست‌ها به ارث رسید.
کمونیسم چپ ایتالیایی تا سال ۱۹۲۶

کمونیست‌های چپ ایتالیا در مرحله بعدی توسعه خود، کمونیست چپ نامیده شدند، اما هنگامی که حزب کمونیست ایتالیا (PCd'I) تأسیس شد، اعضای آن در واقع نمایندگی اکثریت کمونیستها در آن کشور بودند. این نتیجه یک فراکسیون ممتنع کمونیست حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) بود که از سایر بخشهای PSI پی برده بود، زیرا آنها باید یک حزب جداگانهٔ کمونیست تشکیل دهند که اصلاح طلبان را شامل نمی‌شود. این به آنها مزیت بزرگی نسبت به بخشهای PSI می‌داد که به دنبال شخصیت‌هایی مانند Giacinto Menotti Serrati و آنتونیو گرامشی برای رهبری بودند. این نتیجه بی صبری انقلابی رایج در زمانی بود که انتظار می‌رفت در آینده ای نزدیک انقلاب، به معنای محدود تلاش شورشیان برای به دست گرفتن قدرت، توسعه یابد.
تحت رهبری آمادئو بوردیگا چپ‌ها باید کنگره PCd'I را تا کنگره لیون ۱۹۲۶ کنترل می‌کردند. در این دوره، ستیزه‌جویان PCd'I خود را از کارگران اصلاح طلب و دیگر ستیزه‌جویان ضد فاشیست منزوی می‌دانند. در یک مرحله، هنگامی که به شبه نظامیان کمونیست دستور داده شد تا سازمانهای دفاعی را کنترل کنند که کاملاً تحت کنترل حزب نبودند، این انزوا عمیق شد. این تاکتیکهای فرقه ای موجب نگرانی در رهبری انترناسیونال کمونیست و منجر به ایجاد مخالفتی در درون PCD'I خود شد. سرانجام، این دو عامل منجر به جابجایی بوردیگا از سمت خود به عنوان دبیر اول و جایگزینی او با گرامشی شد. تا آن زمان، بوردیگا در یک زندان فاشیست بود و قرار بود تا سال ۱۹۵۲ در خارج از سیاست سازمان یافته باقی بماند. توسعه جناح کمونیست چپ توسعه جریان بوردیگیست نبود (همان‌طور که اغلب به تصویر کشیده می‌شود).
سال ۱۹۲۵ برای چپ ایتالیایی نقطه عطفی بود زیرا سالی بود که به اصطلاح بولشوییزاسیون در بخشهای انترناسیونال کمونیست اتفاق افتاد. این طرح برای از بین بردن تمام انحرافات سوسیال دموکراتیک از انترناسیونال کمونیست و توسعه آنها در خطوط بلشویکی یا حداقل در امتداد آنچه گریگوری زینوویف، دبیر انترناسیونال کمونیست، خطوط بلشویکی می‌دانست، طراحی شد. در عمل، این به معنای ساختارهای بوروکراتیک از بالا به پایین بود که در آن اعضا توسط رهبری تأیید شده توسط کمیته اجرایی انترناسیونال کمونیست (ECCI) کنترل می‌شدند. در ایتالیا، این بدان معنا بود که رهبری که قبلاً در دست بوردیگا بود به بدنه ای اعطا می‌شد که با پیوستن اقلیت Serrati-Maffi به PSI به PCd'I به وجود آمد، اگرچه گروه بوردیگا اکثریت داشتند. رهبری جدید توسط بوردیگا پشتیبانی شد، وی اراده بین‌الملل کمونیست را به عنوان یک مرکزگرا پذیرفت.
با این وجود، بوردیگا از درون با ECCI جنگید تا مقاله ای از وی که برای مواضع لئون تروتسکی در مورد موضوعات مورد اختلاف روسیه مطلوب بود سرکوب شود. در همین حال، بخشهایی از چپ با انگیزه Onorato Damen کمیته انتانت را تشکیل دادند. به این کمیته دستور داده شد که خود رهبری که اکنون توسط گرامشی رهبری می‌شود، منحل شود و این تنها مخالف مواضع بوردیگا بود که پس از یک کار جذب موفق به اعتبار رسیده بودند. با برگزاری کنگره حزب در سال ۱۹۲۶ در لیون، تاجگذاری شده توسط پایان‌نامه‌های مشهور گرامشی در لیون، اکثریت چپ اکنون شکست خوردند و البته به اقلیت حزب تبدیل شدند. با پیروزی فاشیسم در ایتالیا، بوردیگا به زندان افتاد. هنگامی که بوردیگا با رای مخالف تروتسکی در گروه PCd'I زندان مخالفت کرد، وی در سال ۱۹۳۰ از حزب اخراج شد. او سالها بعد از این موضع عدم دخالت در سیاست را گرفت. پیروزی فاشیسم ایتالیا همچنین بدان معنی بود که چپ ایتالیایی وارد فصل جدیدی از توسعه خود می‌شود، اما این بار در تبعید.
کمونیسم چپ هلندی – آلمانی تا سال ۱۹۳۳

کمونیسم چپ در هر دو کشور با هم پدیدار شد و همیشه بسیار نزدیک بود. از جمله نظریه پردازان برجسته جنبش قدرتمندتر آلمان، آنتونی پانه کوک و هرمان گورتر و فعالان آلمانی پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ در هلند پناهنده شدند. انتقاد از اصلاح طلبی سوسیال دموکراتیک را می‌توان قبل از جنگ جهانی اول جستجو کرد زیرا در هلند یک جناح انقلابی سوسیال دموکراسی حتی قبل از جنگ از حزب اصلاح طلب جدا شده بود و با فعالان آلمانی ارتباط برقرار کرده بود. تا سال ۱۹۱۵ حزب ضد ملی سوسیالیست توسط فرانتس پففرت تأسیس شد و به دی اکتیون مرتبط بود. پس از آغاز انقلاب آلمان در سال ۱۹۱۸، می‌توان حال و هوای چپ را در میان بخشهای احزاب کمونیست هر دو کشور پیدا کرد. در آلمان، این امر پس از اخراج شخصیت‌های برجسته آن از حزب کمونیست آلمان (KPD) توسط پاول لوی، مستقیماً به تأسیس حزب کارگران کمونیست آلمان (KAPD) منجر شد. این تحول در هلند و در مقیاس کوچکتر در بلغارستان، جایی که جنبش کمونیستی چپ برای تقلید از آلمان منعکس شد.
KAPD هنگام تأسیس آن، ده‌ها هزار انقلابی را شامل می‌شود. با این وجود، طی چند سال از هم پاشیده و عملاً منحل شد. دلیل آن این بود که این اساس بر اساس خوش‌بینی انقلابی و یک خلوص بود که آنچه را که به عنوان جبهه بینی شناخته می‌شد، رد می‌کرد. جبهه گرایی مستلزم کار در همان سازمان‌های کارگران اصلاح طلب بود. KAPD در زمانی که تصور می‌شد انقلاب یک واقعه قریب‌الوقوع است و صرفاً هدفی نیست که هدف آن باشد، چنین کاری توسط KAPD مفید نبود. این باعث شد اعضای KAPD کار در اتحادیه‌های کارگری سنتی را به نفع تشکیل اتحادیه‌های انقلابی خودشان رد کنند. این اتحادیه‌ها که اصطلاحاً آنها را از اتحادیه‌های کارگری رسمی متمایز می‌کند، ۸۰ هزار عضو در سال ۱۹۲۰ داشتند و در سال ۱۹۲۱ با ۲۰۰ هزار عضو به اوج خود رسیدند، پس از آن به سرعت کاهش یافتند. آنها همچنین از نظر سازمانی از ابتدا تقسیم شده بودند، با اتحادیه‌های مرتبط با KAPD AAU-D و کسانی که در ساکسونی در اطراف Otto Rhhle بودند که مخالف تصور یک حزب به نفع سازمان یک طبقه واحد به عنوان AAU-E بودند.
KAPD قادر به رسیدن به حتی کنگره تأسیس آن قبل از درد و رنج برای اولین بار تقسیم آن زمانی که به اصطلاح گرایش بلشویک ملی در اطراف بود فریتز Wolffheim و هاینریش لاوفنبرگ (Laufenberg) ظاهر شد (این گرایش هیچ ارتباطی با گرایش‌های سیاسی مدرن در روسیه نیز به همین نام). به‌طور جدی تر، KAPD به دلیل عدم ایجاد ساختارهای ماندگار، خیلی سریع پشتیبانی خود را از دست داد. این امر همچنین منجر به مشاجرات داخلی شد و حزب در واقع به دو گرایش رقابتی معروف به گرایش‌های اسن و برلین برای مورخان چپ تقسیم شد. کمونیست کارگران بین‌المللی (KAI) که به تازگی تأسیس شده‌است، دقیقاً در همان خطوطی از حزب کوچک کارگر کمونیست بلغارستان تقسیم شده‌است. تنها وابستگان دیگر KAI حزب کمونیست کارگران انگلیس به رهبری سیلویا پانکهورست، حزب کمونیست کارگران هلند (KAPN) در هلند و گروهی در روسیه بودند. AAU-D در همان خطوط تقسیم شد و به عنوان یک گرایش واقعی در کارخانه‌ها به سرعت متوقف شد.
کمونیسم چپ و انترناسیونال کمونیست

کمونیست‌های چپ به‌طور کلی از تصرف قدرت بلشویکی در انقلاب اکتبر حمایت می‌کردند و امیدهای زیادی به تأسیس انترناسیونال کمونیست یا همان کمینترن داشتند. در حقیقت، آنها اولین ارگان تشکیل شده توسط کمینترن را برای هماهنگی فعالیت‌های خود در اروپای غربی، دفتر آمستردام ، کنترل کردند. با این وجود، این فقط یک مختصر مختصر بود و دفتر آمستردام هرگز به عنوان یک نهاد رهبری برای اروپای غربی همان‌طور که در ابتدا در نظر گرفته شده بود، عمل نکرد. دفتر وین کمینترن نیز ممکن است به عنوان کمونیست چپ طبقه‌بندی شود، اما پرسنل آن نباید به هیچ‌یک از دو جریان تاریخی تشکیل دهنده کمونیسم چپ تبدیل شوند. در عوض، دفتر وین ایده‌های فوق‌العاده چپ اولین دوره در تاریخ کمینترن را پذیرفت.
کمونیست‌های چپ از انقلاب روسیه حمایت می کردند، اما روش‌های بلشویک را قبول نمی‌کردند. بسیاری از سنتهای هلندی - آلمانی انتقاد روزا لوکزامبورگ را همان‌طور که در مقاله پس از مرگ وی با عنوان انقلاب روسیه منتشر شد، پذیرفتند. در این مقاله، او موضع بلشویکی در مورد توزیع زمین به دهقانان و حمایت آنها از حق تعیین سرنوشت ملت‌ها را رد کرد که به دلیل فرسوده بودن تاریخ آن را رد کرد. کمونیست‌های چپ ایتالیا در آن زمان هیچ‌یک از این انتقادها را نپذیرفتند و هر دو جریان متحول می‌شوند.
تا حدی قابل توجه، جدال شناخته شده کمونیسم جناح چپ لنین : یک اختلال شیرخوارگی حمله به ایده‌های جریان‌های نوظهور کمونیست چپ است. هدف اصلی وی بحث درگیری با جریاناتی بود که به سمت تاکتیک‌های انقلابی خالص حرکت می‌کردند و به آنها نشان می‌داد که می‌توانند بر اساس اصول کاملاً انقلابی باقی بمانند و از انواع تاکتیک‌ها استفاده می‌کنند؛ بنابراین، لنین از استفاده از پارلمانتاریسم و کار در اتحادیه‌های کارگری رسمی دفاع کرد.
از آنجایی که شورش کرونشتات در زمانی رخ داد که بحث در مورد تاکتیک‌ها هنوز در کمینترن ادامه داشت، به اشتباه توسط برخی از مفسران کمونیستی باقی مانده‌است. در حقیقت، جریان‌های کمونیست چپ هیچ ارتباطی با این شورش نداشتند، اگرچه وقتی از آن مطلع شدند برای حمایت از آن تجمع کردند. در سالهای بعد، به ویژه سنت آلمان و هلند سرکوب شورش را به عنوان نقطه عطف تاریخی تکامل دولت روسیه پس از اکتبر ۱۹۱۷ می‌دانست.
۱۹۴۵–۱۹۵۲

مراحل پایانی جنگ جهانی دوم همان‌طور که برای هر گرایش سیاسی دیگری نیز صادق بود، در تاریخ کمونیسم چپ یک حوضه آبریز بود. مانند تروتسکیست‌ها، کمونیست‌های چپ انتظار داشتند که جنگ حداقل با آغاز یک موج انقلابی مبارزه مانند آنچه که پایان جنگ جهانی اول را رقم زده بود، به پایان برسد. از این رو اعتصابات در ایتالیا از سال ۱۹۴۲ به بعد مورد توجه شدید آنها بود. بسیاری از کمونیست‌ها را که قبلاً در تبعید، زندان یا به دلیل سرکوب غیرفعال بودند، رها کردند و به فعالیت سیاسی فعال در ایتالیا بازگشتند. این نتیجه این شد که سازمان‌های جدیدی که با کمونیسم چپ شناخته می‌شوند به وجود آمده و سازمانهای قدیمی خود را منحل کردند.
اگر برای چپ ایتالیایی پایان جنگ شروع جدیدی را رقم زد، آن را برای چپ آلمانی-هلندی نیز انجام داد. اگرچه در آلمان چنین بود که سنت چپ کمونیست کاملاً خاموش شد، و فقط در قالب چند گروه پراکنده که دیدگاه‌های شورایی داشتند زنده ماند، اما با مقایسه فرانسه، با آغاز تلاش آگاهانه برای ایجاد ترکیبی از دو رشته کمونیسم چپ به شکل Gauche Communiste de France، که بر پایه مشارکتهای قبل از جنگ بنا شد.
۱۹۵۲–۱۹۶۸

سال ۱۹۵۲ پایان نفوذ توده ای از جانب کمونیسم چپ ایتالیا را نشان داد زیرا تنها نماینده باقی مانده آن، حزب کمونیست انترناسیونالیست، در دو بخش تقسیم شد: گروه تحت رهبری بوردیگا نام حزب کمونیست بین‌المللی را گرفت، در حالی که گروه اطراف دامن نام حزب کمونیست انترناسیونالیست. Gauche Communiste de France (GCF) در همان سال منحل شد. کمونیست‌های چپ از این نقطه به بعد تقریباً در دوره افول مداوم قرار گرفتند، اگرچه با وقایع ۱۹۶۸ تا حدودی جوان شدند.
از سال ۱۹۶۸

قیامهای می ۱۹۶۸ منجر به افزایش مجدد علاقه به اندیشه‌های کمونیست چپ در فرانسه شد، جایی که گروه‌های مختلفی تشکیل می‌شدند و به‌طور منظم مجلات را منتشر می‌کردند تا اواخر دهه ۱۹۸۰ که علاقه کمرنگ شد. گرایشی به نام کمونیزاسیون در اوایل دهه ۱۹۷۰ توسط کمونیست‌های چپ فرانسوی ابداع شد و جریان‌های مختلف کمونیسم چپ را تلفیق کرد. امروز در محافل آزادی‌خواه مارکسیست و چپ کمونیست همچنان تأثیرگذار است. در خارج از فرانسه، گروه‌های کوچک کمونیستی چپ مختلف، عمدتاً در کشورهای پیشرو سرمایه‌داری ظهور کردند. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ باتاگلیا کمونیستا یک سری کنفرانس‌های چپ کمونیست را برای درگیر کردن این عناصر جدید که جریان کمونیست بین‌المللی نیز در آن شرکت داشت، آغاز کرد. در نتیجه این موارد، در سال ۱۹۸۳ دفتر بین‌المللی حزب انقلابی (بعداً به عنوان گرایش کمونیست انترناسیونالیست تغییر نام یافت) توسط باتاگلیا کمونیستا و سازمان کارگران کمونیست انگلیس تأسیس شد.
طرفداران برجسته کمونیسم چپ پس از سال ۱۹۶۸، پل متیک و ماکسیمیلین روبل را شامل می‌شوند. گروه‌های برجسته کمونیست چپ امروزه شامل حزب کمونیست بین‌الملل، جریان کمونیست بین‌الملل و گرایش کمونیست انترناسیونالیست هستند. علاوه بر گروه‌های کمونیست چپ در تبار مستقیم سنتهای ایتالیا و هلند، از سال ۱۹۶۸ تعدادی از گروه‌ها با مواضع مشابه شکوفا شده‌اند.
برای مطالعهٔ بیشتر

مارکسیسم غیر لنینیستی: نوشته‌هایی در شورای کارگران (۲۰۰۷) (شامل متن‌هایی از هرمان گورتر، آنتونی پانه کوک، سیلویا پانکهورست و اوتو روله). سن پترزبورگ، فلوریدا: ناشران قرمز و سیاه.شابک ‎۹۷۸−۰−۹۷۹۱۸۱۳−۶−۸شابک 978-0-9791813-6-8.
Alexandra Kollontai: نویسنده منتخب. آلیسون و باسبی، ۱۹۸۴
پانکوک ، آنتون. شوراهای کارگری AK Press، ۲۰۰۳. مقدمه نوام چامسکی
جریان کمونیست بین‌الملل، که خود یک گروه کمونیست چپ است، یک سری مطالعات دربارهٔ آنچه که به عنوان پیشینه خود می‌داند، تولید کرده‌است. به‌طور خاص، کتاب در مورد جریان هلندی - آلمانی، که توسط فیلیپ بورینت (که بعداً از ICC خارج شد) است، شامل یک کتابشناسی جامع است.
کمونیست ایتالیایی چپ ۱۹۲۶–۱۹۴۵ (شابک ‎۱۸۹۷۹۸۰۱۳۲)
چپ کمونیست هلندی-آلمانی (شابک ‎۱۸۹۹۴۳۸۳۷۸)
چپ کمونیست روسیه، ۱۹۱۸–۱۹۳۰ (شابک ‎۱۸۹۷۹۸۰۱۰۸)
چپ کمونیست انگلیس، ۱۹۱۴–۱۹۴۵ (شابک ‎۱۸۹۷۹۸۰۱۱۶)
همچنین جلد ۵ شماره ۴ بهار ۱۹۹۵ مجله Revolutionary History نیز مورد توجه است. «از طریق فاشیسم، جنگ و انقلاب: تروتسکیسم و کمونیسم چپ در ایتالیا».
علاوه بر این، مطالب زیادی در اینترنت به زبان‌های مختلف منتشر شده‌است. یک نقطه شروع مفید مجموعه کمونیسم چپ است که در بایگانی اینترنتی مارکسیست‌ها منتشر شده‌است.
اچ‌ام‌اس فاون (۱۸۵۶)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
سفارش ساخت::  ۲۷ مارس ۱۸۵۲
آب‌اندازی::  ۴ مه ۱۸۵۴
آغاز کار::  ۳۰ سپتامبر ۱۸۵۶
اعزام::  ۲۶ نوامبر ۱۸۵۹
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  1,045 tons
درازا::  ۱۶۰ فوت (۴۹ متر)
پهنا::  ۳۱ فوت ۱۰ اینچ (۹٫۷۰ متر)
آبخور::  ۱۱ فوت (۳٫۴ متر)
عمق نگهداری کشتی::  ۱۷ فوت ۶ اینچ (۵٫۳۳ متر)
سرعت::  ۸٫۷ گره (۱۶٫۱ کیلومتر بر ساعت)
اچ‌ام‌اس فاون (۱۸۵۶) (به انگلیسی: HMS Fawn (1856)) یک کشتی بود که طول آن ۱۶۰ فوت (۴۹ متر) بود. این کشتی در سال ۱۸۵۶ ساخته شد.
کولرین، مینه‌سوتا

| Coleraine, Minnesota | Coleraine, Minnesota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of the city of Coleraine within Itasca County, Minnesota: Location of the city of Coleraine within Itasca County, Minnesota
کشور: ایالات متحده آمریکا
State: مینه‌سوتا
شهرستان: Itasca
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۶۴ مایل مربع (۴۳٫۱۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۶٫۱۳ مایل مربع (۴۱٫۷۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۵۱ مایل مربع (۱٫۳۲ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۲۲ فوت (۴۰۳ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا)
 • کل: ۱٬۹۷۰
 • برآورد (2012): ۱٬۹۸۳
 • تراکم: ۱۲۲٫۱/مایل مربع (۴۷٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 55722
کد منطقه: 218
FIPS code: 27-12502
GNIS feature ID: 0655778
وبگاه: City of Coleraine MN Web Portal
کولرین، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Coleraine, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در مینه‌سوتا واقع شده‌است.
خصوصیات

کولرین ۴۳٫۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۹۷۰ نفر جمعیت دارد و ۴۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
متندورف

| متندورف  | متندورف  |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Eifelkreis Bitburg-Prüm
انجمن شهرداری: Südeifel
حکومت: حکومت
 • شهردار: Paul Lentes jun.
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴٫۹۸ کیلومتر مربع (۵٫۷۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۵۰ متر (۸۲۰ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۱٬۱۰۳
 • تراکم: ۷۴/کیلومتر مربع (۱۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 54675
کدهای شماره‌گیری: 06522
پلاک خودرو: BIT
وبگاه: www.mettendorf-eifel.de
متندورف (به آلمانی: Mettendorf) یک شهر در آلمان است که در بیتبورگ-پروم واقع شده‌است.
ماهیچه میان‌دنده درونی

ماهیچه میان‌دنده درونی
ماهیچه‌های میان‌دنده درونی از لبه‌های سطح داخلی دنده‌های قفسه سینه و همچنین از غضروف دنده (به انگلیسی: Costal cartilage) که در اصل از اجزای ستون مانند غضروف شفاف (به انگلیسی: hyaline cartilage) می‌باشد گسترش یافته و به قسمتی پایین‌تر از دنده بالایی متصل می‌شوند. در هر طرف از قفسهٔ سینه ۱۱ عدد ماهیچه میان‌دنده درونی وجود دارد. ماهیچه میان‌دنده توسط اعصاب میان‌دنده تنظیم می‌شوند و توسط سرخرگ‌ها و سیاهرگ‌های میان‌دنده نگهداری و ابقا می‌شوند.
هنگام تنفس > هنگام دم

ماهیچه میان‌دنده درونی شل می‌شود.
در دم به دلیل گسترش حجم درونی قفسه سینه و کم بودن غلظت هوا و اجزای آن مانند اکسیژن، هوا ی بیرون شش‌ها توسط واپخش به درون ششها وارد می‌شود.
هنگام تنفس > هنگام بازدم

ماهیچه میان‌دنده درونی به سمت درون و پایین منقبض می‌شود و قفسهٔ سینه را نیز در همین جهات حرکت می‌دهد که منجر به کوچک شدن فضای درونی قفسه سینه می‌شود.
در بازدم به دلیل کوچک شدن حجم درونی قفسه سینه و زیاد بودن غلظت هوا و اجزای آن مانند دی اکسید کربن، هوا ی درونی شش‌ها توسط پخش مولکولی به بیرون شش‌ها منتقل می‌شود.
پیوندها

ماهیچه میان‌دنده
ماهیچه میان‌دنده برونی
اچ‌ام‌اس فالکون (۱۸۹۹)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۲۶ ژوئن ۱۸۹۹
آغاز کار::  ۲۹ دسامبر ۱۸۹۹
اعزام::  ۱ دسامبر ۱۹۰۱
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۳۷۵ تن (۳۶۹ تن بزرگ) light
درازا::  ۲۱۵ فوت ۶ اینچ (۶۵٫۶۸ متر)
پهنا::  ۲۱ فوت (۶٫۴ متر)
آبخور::  ۸ فوت ۹ اینچ (۲٫۶۷ متر)
سرعت::  ۳۰ گره (۵۶ کیلومتر بر ساعت)
اچ‌ام‌اس فالکون (۱۸۹۹) (به انگلیسی: HMS Falcon (1899)) یک کشتی بود که طول آن ۲۱۵ فوت ۶ اینچ (۶۵٫۶۸ متر) بود. این کشتی در سال ۱۸۹۹ ساخته شد.
فروتاروم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
نماد سهام شرکت: LSE: FRUT, بورس تل‌آویو: FRUT
ISIN: IL0010810823 
صنعت: صنایع شیمیایی صنعت غذایی
بنا نهاده: ۱۹۳۳؛ ۹۱ سال پیش (۱۹۳۳-خطا: زمان نامعتبر}})
دفتر مرکزی: حیفا، اسرائیل
محصولات: ترکیب معطر
تعداد کارکنان: ۲٬۷۰۰ نفر
وبگاه: www.frutarom.com
فروتاروم (عبری: פרוטרום תעשיות בע"מ‎) شرکت صنایع شیمیایی اسرائیلی است، که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد.
۲۵۰ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۲ - سده ۳ - سده ۴
دهه:: ۲۲۰  ۲۳۰  ۲۴۰  ۲۵۰  ۲۶۰  ۲۷۰  ۲۸۰ 
سال:: ۲۴۷ ۲۴۸ ۲۴۹ - ۲۵۰ - ۲۵۱ ۲۵۲ ۲۵۳
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گاه‌شماری ایرانی: ۳۷۲ پیش از هجرت – ۳۷۱ پیش از هجرت
گاه‌شماری میلادی: ۲۵۰ CCL
گاه‌شماری اتیوپیایی: ۲۴۲–۲۴۳
گاه‌شماری ارمنی: نامعلوم
گاه‌شماری اسلامی: ۳۸۳ پیش از هجرت – ۳۸۲ پیش از هجرت
گاه‌شماری ایگبو: −۷۵۰ – −۷۴۹
گاه‌شماری آشوری: ۵۰۰۰
گاه‌شماری بربری: ۱۲۰۰
گاه‌شماری بنگالی: −۳۴۳
گاه‌شماری بهائی: −۱۵۹۴ – −۱۵۹۳
گاه‌شماری بودایی: ۷۹۴
گاه‌شماری بیزانسی: ۵۷۵۸–۵۷۵۹
گاه‌شماری جوچه: نامعلوم
گاه‌شماری چینی: 己巳年 (زمین مار) ۲۹۴۶ یا ۲۸۸۶     — تا — 庚午年 (فلز اسب) ۲۹۴۷ یا ۲۸۸۷
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی: ۷۹۳
گاه‌شماری دیسکوردیان: ۱۴۱۶
گاه‌شماری ژاپنی: نامعلوم
گاه‌شماری ژولینی: ۲۵۰ CCL
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای: −۳۸۸
گاه‌شماری عبری: ۴۰۱۰–۴۰۱۱
گاه‌شماری قبطی: −۳۴ – −۳۳
گاه‌شماری کره‌ای: ۲۵۸۳
گاه‌شماری مینگو: ۱۶۶۲ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین 民前۱۶۶۲年
گاه‌شماری هولوسن: ۱۰۲۵۰
گاه‌شماری‌های هندو: 
 - ویکرم سموت: ۳۰۶–۳۰۷
 - شاکا ساموات: ۱۷۲–۱۷۳
 - کالی یوگا: ۳۳۵۱–۳۳۵۲
از تاریخ پیدایش رم: ۱۰۰۳
سال سلطنت انگلیس: نامعلوم
این جعبه:  نمایش بحث ویرایش: این جعبه:  نمایش بحث ویرایش
۲۵۰ (میلادی) دویست و پنجاهمین سال تقویم میلادی است.
رویدادها

تأسیس شهر نیشابور( نیشابور (شهر کهن) ) به دست شاهپور اول با نام نیو شَهپُهْر (به پهلوی:           نیو شَهپُهْر، به معنی: ساختهٔ نیک شاهپور)
زادگان

ماکسیمیان، امپراتور روم (تاریخ احتمالی)
گالریوس، امپراتور روم (تاریخ احتمالی)
کنستانتیوس کلوروس، امپراتور روم (تاریخ احتمالی)
لیسینیوس، امپراتور روم (تاریخ احتمالی)
آریوس، کشیش مسیحی و بنیادگذار آریانیسم (تاریخ احتمالی)
درگذشتگان

۲۰ ژانویه - فابین، پاپ کلیسای کاتولیک روم
‎
| ن ب ودهه‌ها و سال‌ها | ن ب ودهه‌ها و سال‌ها |
| --- | --- |
۱۹۰:  ۱۹۹  ۱۹۸  ۱۹۷  ۱۹۶  ۱۹۵  ۱۹۴  ۱۹۳  ۱۹۲  ۱۹۱  ۱۹۰ 
۲۰۰:  ۲۰۹  ۲۰۸  ۲۰۷  ۲۰۶  ۲۰۵  ۲۰۴  ۲۰۳  ۲۰۲  ۲۰۱  ۲۰۰ 
۲۱۰:  ۲۱۹  ۲۱۸  ۲۱۷  ۲۱۶  ۲۱۵  ۲۱۴  ۲۱۳  ۲۱۲  ۲۱۱  ۲۱۰ 
۲۲۰:  ۲۲۹  ۲۲۸  ۲۲۷  ۲۲۶  ۲۲۵  ۲۲۴  ۲۲۳  ۲۲۲  ۲۲۱  ۲۲۰ 
۲۳۰:  ۲۳۹  ۲۳۸  ۲۳۷  ۲۳۶  ۲۳۵  ۲۳۴  ۲۳۳  ۲۳۲  ۲۳۱  ۲۳۰ 
۲۴۰:  ۲۴۹  ۲۴۸  ۲۴۷  ۲۴۶  ۲۴۵  ۲۴۴  ۲۴۳  ۲۴۲  ۲۴۱  ۲۴۰ 
۲۵۰:  ۲۵۹  ۲۵۸  ۲۵۷  ۲۵۶  ۲۵۵  ۲۵۴  ۲۵۳  ۲۵۲  ۲۵۱  ۲۵۰ 
۲۶۰:  ۲۶۹  ۲۶۸  ۲۶۷  ۲۶۶  ۲۶۵  ۲۶۴  ۲۶۳  ۲۶۲  ۲۶۱  ۲۶۰ 
۲۷۰:  ۲۷۹  ۲۷۸  ۲۷۷  ۲۷۶  ۲۷۵  ۲۷۴  ۲۷۳  ۲۷۲  ۲۷۱  ۲۷۰ 
۲۸۰:  ۲۸۹  ۲۸۸  ۲۸۷  ۲۸۶  ۲۸۵  ۲۸۴  ۲۸۳  ۲۸۲  ۲۸۱  ۲۸۰ 
۲۹۰:  ۲۹۹  ۲۹۸  ۲۹۷  ۲۹۶  ۲۹۵  ۲۹۴  ۲۹۳  ۲۹۲  ۲۹۱  ۲۹۰ 
۳۰۰:  ۳۰۹  ۳۰۸  ۳۰۷  ۳۰۶  ۳۰۵  ۳۰۴  ۳۰۳  ۳۰۲  ۳۰۱  ۳۰۰
اچ‌ام‌اس ایمپریوس

اچ‌ام‌اس ایمپریوس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اچ‌ام‌اس ایمپریوس (۱۷۹۳)
اچ‌ام‌اس ایمپریوس (۱۸۵۲)
اچ‌ام‌اس ایمپریوس (۱۸۸۳)
کوموری

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: سهامی عام
ISIN: JP3305800009 
بنا نهاده: 1923
دفتر مرکزی: توکیو، ژاپن
محصولات: ماشین چاپ فشاری، تجهیزات چاپ
درآمد:  897 میلیون دلار
تعداد کارکنان: 2,227 نفر
وبگاه: وبگاه رسمی
کوموری کورپوریشن (株式会社小森コーポレーション, Kabushiki-kaisha Komori kōporēshon؟) یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان ماشین چاپ فشاری در جهان است. کوموری در ژاپن مستقر است و در اکتبر 1923 تأسیس شد.
پتروف

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک پیانوی مدل «بیبی گراند» ساخت پتروف.: یک پیانوی مدل «بیبی گراند» ساخت پتروف.
صنعت: سازs
بنا نهاده: ۱۸۶۴
بنیانگذاران: آنتونین پتروف
دفتر مرکزی: هرادتس کرالووه، جمهوری چک
محدودهٔ فعالیت: در سراسر جهان
افراد کلیدی: زوزانا سرالووا پتروفووا
محصولات: پیانو و پیانوs
خروجی تولید: سالانه حدود ۲۰۰۰ پیانوی گرند جدید و ۱۲۰۰۰ پیانوی ایستاده
تعداد کارکنان: حدود ۱٬۰۰۰
وبگاه: petrof.com
یک پیانوی دیواری ساخت پتروف.
پتروف از سال ۱۸۸۳ تولید پیانوهای دیواری را آغاز کرد.
پتروف (به چکی: Petrof) سازندهٔ معتبر چِکی پیانوهای دست‌ساز است. شرکت پتروف در سال ۱۸۶۴ میلادی، توسط آنتوان پتروف در هرادِتس کرالووِه، جمهوری چک تأسیس شد.
پتروف از سال ۱۸۸۳ تولید پیانوهای دیواری را آغاز کرد.