ژیزل فروینت
زندگی‌نامه > پاریس

در مارس ۱۹۳۳، یک ماه پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در آلمان، والتر بنیامین در ۳۰ مه به پاریس گریخت. او در حالی که نگاتیوهایش را دور بدنش پیچیده بود، به پاریس فرار کرد تا بتواند آنها را از سد مرزبانان عبور دهد. ژیزل و والتر بنیامین دوستی خود را در پاریس ادامه دادند و در آنجا بود که فروینت عکس مشهوری از او در حال مطالعه در کتابخانه ملی فرانسه گرفت. آنها هر دو در مورد هنر قرن ۱۹ و ۲۰ مطالعه می‌کردند و دربارهٔ آن می‌نوشتند و فروینت تحصیلات خود در سوربن را پی گرفت.
اگرچه فروینت مجذوب عکاسی پرتره بود، اما هرگز این کار را به‌طور جدی انجام نداده بود و در آن زمان دوربین را صرفاً به عنوان «ابزاری برای پژوهش‌های جامعه شناختی» می‌دید. آندره مالرو نخستین کسی بود که از او خواست برای یکی از کتاب آینده‌اش، از او عکس بگیرد، نه یک پرتره رسمی معمولی، بلکه به شکلی بی‌هوا، که در آن زمان در پاریس در حال فراگیر شدن بود؛ بنابراین آنها به بهارخواب خانه رفتند. عکس‌هایی که او در آن روز از او گرفت، در دهه‌های بعد بارها توسط ناشران استفاده شد. مالرو که اکنون با او آشنایی نسبی پیدا کرده بود، از فروینت دعوت کرد تا از نخستین کنگره بین‌المللی دفاع از فرهنگ در پاریس در سال ۱۹۳۵ عکاسی مستند کند، و در آنجا بود که او با بسیاری از هنرمندان برجسته فرانسوی زمان خود آشنا شد و پس از آن از او عکس گرفت. فروینت با چهره‌های ادبی مشهور همچون سیلویا بیچ مالک شکسپیر و شرکاء و آدرین مونیه مالک «خانه دوستان کتاب» دوست شد. در سال ۱۹۳۵، مونیه ازدواجی را برای مونیه با پی‌یر بلوم ترتیب داد تا مونیه بتواند ویزایی برای اقامت قانونی در فرانسه بگیرد (آنها پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۸ رسماً طلاق گرفتند).
در سال ۱۹۳۶، زمانی که سیلویا بیچ به ایالات متحده آمریکا رفت، فروینت به آپارتمان مشترک مونیه و بیچ نقل مکان کرد و با مونیه رابطه شخصی نزدیکی (همراه رابطه جنسی نامشروع) پیدا کرد. هنگامی که بیچ بازگشت، به رابطه نزدیک خود با مونیه پایان داد، اما دوستی قوی خود با مونیه و فروینت را حفظ کرد. فروینت دورهٔ دکترای خود را در جامعه‌شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه سوربن در سال ۱۹۳۶، به پایان رساند و از پایان‌نامه دکترای خود را با عنوان «عکاسی در فرانسه در قرن نوزدهم» دفاع کرد که توسط «خانه دوستان کتاب» مونیه منتشر شد.
مونیه «[فروینت] را به هنرمندان و نویسندگانی که جذاب‌ترین موضوعات هنری او شدند، معرفی کرد.» در اواخر همان سال، فروینت با اثر عکاسی خبری خود، «انگلستان شمالی»، که در ۱۴ دسامبر ۱۹۳۶ در مجله لایف منتشر شد، در سطح بین‌المللی شهرت یافت و تأثیرات رکود بزرگ در انگلستان را نشان داد. در آن زمان هیچ مجله‌ای در فرانسه نمی‌توانست عکس‌های رنگی منتشر کند، بنابراین کار فروند با لایف - یکی از نخستین مجلات نشر انبوه رنگی - رابطه مادام‌العمر بین عکاس و این مجله شکل گرفت.
در سال ۱۹۳۸، مونیه به فروینت پیشنهاد داد که از جیمز جویس برای کتاب آینده‌اش، شب‌زنده‌داری فینگن‌ها عکس بگیرد. جویس که دوست نداشت از او عکس گرفته شود، فروینت را برای نمایش خصوصی آثار قبلی خود به آپارتمانش در پاریس دعوت کرد. او به اندازه‌ای تحت تأثیر کار فروینت قرار گرفت که به او اجازه داد از او عکاسی کند، و در یک دوره سه روزه، خودمانی‌ترین پرتره‌های جویس را در زمان اقامتش در پاریس ثبت کرد. در یکی از جلسات عکاسی، جویس سرش را به چراغ زد و پیشانی خود را برید. او فریاد زد: «خونریزی دارم. عکس‌های لعنتی تو موجب مرگ من خواهد بود» و ادامه داد: «در اثر این درد، فراموش کرده بود که هرگز در حضور یک خانم نباید ناسزا بگوید.» درست بعد از اتمام جلسه عکاسی، تاکسی فروینت تصادف کرد که به دوربین‌های او آسیب رساند و فیلم‌ها همه خراب شدند. فروینت این موضوع را به جویس خبر داد و جویس که خرافاتی بود، متقاعد شد که ناسزاگویی او باعث این تصادف شده است، بنابراین او فروند را برای دور دوم عکاسس، به خانه اش دعوت کرد. مجله تایم در ۸ مه ۱۹۳۹ از یکی از این عکس‌ها را روی جلد خود منتشر کرد. کل مجموعه عکس‌ها در نهایت در سال ۱۹۶۵ در جیمز جویس در پاریس سال‌های پایانی او اثر ژیزل فروینت و وی.بی. کارلتون و با مقدمه‌ای از سیمون دو بووار.
در سال ۱۹۳۹ و پس از «دوبار عدم پذیرش در تویستاک اسکوئر»، فروینت سرانجام اعتماد ویرجینیا وولف را به خود جلب کرد و عکس‌های رنگی نمادین خانوادهٔ وولف را که امروزه در گالری ملی پرتره به نمایش گذاشته شده، ثبت کرد. وولف حتی «موافقت کرد که لباس‌هایش را عوض کند تا ببیند کدامیک با هارمونی رنگ‌ها مناسب‌تر است و اصرار داشت که با لئونارد (و سگ اسپانیل خود پینکا) از او عکس گرفته شود. در برخی از چاپ‌ها، چهرهٔ وولف رنگ‌پریده و دارای چین و چروک است و در برخی دیگر کمی لبخند می‌زند و جوان‌تر است. این مکان مقدس ملکه بلومزبری بود که در آن مهمانی‌هایش برگزار می‌شد و دوستانش برای صرف چای می‌آمدند. تنها یک سال بعد، این خانه در جریان بلیتس ویران شد.»
در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، با نزدیک شدن تهاجم نازی‌ها به پاریس، فروینت از پاریس به منطقه آزاد دوردونی فرار کرد. شوهر صوری او، پی‌یر، توسط نیروهای نازی دستگیر و به اردوگاه کار فرستاده شده بود. او موفق به فرار شد و قبل از بازگشت به پاریس برای مبارزه و پیوستن به گروه مقاومت با فروینت ملاقات کرد. فروینت به عنوان همسر یک زندانی فراری، یک یهودی و یک سوسیالیست، «از جان خود بیم داشت».
درست قبل از شروع جنگ، والدین او سرانجام در فوریه ۱۹۳۹ از آلمان به بریتانیا گریختند و نازی‌ها تمام دارایی‌های آنها را که پیش از فرار در آلمان رها کردند بودند، مصادره کردند. پدرش دو سال بعد از دنیا رفت و مادرش، بی‌پول، مجبور شد مجموعه آثار هنری را که قبلاً در سال ۱۹۳۳، اندکی پس از به قدرت رسیدن هیتلر، به سوئیس بی‌طرف منتقل کرده بود، بفروشد.