stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خرلوگین چویبالسان
وحشت بزرگ > مرگ مارشال دمید

در آگوست ۱۹۳۷، مارشال دمید ۳۶ ساله، که چویبالسان همیشه از محبوبیت او رنجیده بود، در شرایط مشکوکی درگذشت که منجر به ارتقای چویبالسان به سمت فرماندهی کل ارتش مغولستان و وزیر دفاع شد. روز بعد، چویبالسان، به عنوان وزیر کشور، دستور ۳۶۶ را صادر کرد که در آن اعلام شد که بسیاری در مغولستان «تحت نفوذ جاسوسان و تحریک کنندگان ژاپنی قرار گرفته‌اند.» در همان ماه استالین که از تحرکات نظامی ژاپن در منچوری نگران شده بود دستور استقرار ۳۰۰۰۰ سرباز ارتش سرخ در مغولستان را صادر کرد و یک هیئت بزرگ شوروی را به رهبری میخائیل فرینوفسکی، معاون کمیسر NKVD شوروی به اولان باتور اعزام کرد. فرینوفسکی متهم به به راه انداختن پاکسازی‌های خشونت‌آمیز بود که به‌طور مؤثری در اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری نیکلای یژوف، رئیس NKVD انجام داده بود. فرینوفسکی با کار از طریق مشاوران شوروی که قبلاً در وزارت کشور تعبیه شده بودند و با چویبالسان مایل به ارائه پوشش نمادین، چارچوب پاکسازی را از پشت صحنه ساخت. تهیه لیست دستگیری و ایجاد یک تروئیکا به سبک NKVD (به ریاست چویبالسان) برای محاکمه مظنونان.
وحشت بزرگ > ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۷

دستگیری ۶۵ نفر از مقامات عالی‌رتبه دولتی و روشنفکران در شب ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۷ نشان از آغاز پاکسازی‌های جدی داشت. همه به جاسوسی برای ژاپن به عنوان بخشی از توطئه جندن-دمید متهم شدند و بیشتر آنها زیر شکنجه شدید اعتراف کردند. اولین دادگاه نمایشی از ۱۸ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۳۷ در تئاتر مرکزی برگزار شد. ۱۳ نفر از ۱۴ متهم به اعدام محکوم شدند. تروئیکای چویبالسان در یک تشنج خشونت که نزدیک به ۱۸ ماه به طول انجامید، اعدام بیش از ۱۷۰۰۰ لاما ضدانقلاب را تأیید و اجرا کرد. راهبانی که اعدام نشدند به زور قاجار شدند و ۷۴۶ صومعه کشور منحل شدند. هزاران نفر از روشنفکران، مقامات سیاسی و دولتی مخالف دیگر که «دشمنان انقلاب» نامیده شدند، و همچنین قومی بوریات و قزاق نیز دستگیر و کشته شدند. ۲۵ نفر از مقامات ارشد حزب و دولت، ۱۸۷ نفر از رهبری نظامی، ۳۶ نفر از ۵۱ عضو کمیته مرکزی اعدام شدند. چویبالسان با پیروی از الگوی روسی، گولاگ‌هایی را در حومه شهر برای زندانی کردن مخالفان گشود. در حالی که NKVD با اجرای محاکمه‌های نمایشی و اجرای اعدام‌ها، به‌طور مؤثری پاکسازی را مدیریت کرد، یک چویبالسان اغلب مست در هنگام شکنجه و بازجویی از ضدانقلابیون مظنون، از جمله دوستان و رفقای قدیمی، گاهی حضور داشت. دستورات اعدام NKVD با مهر لاستیک چویبالسان و گاهی اوقات شخصاً اعدام‌ها را هدایت می‌کرد. او همچنین اسامی دشمنان سیاسی را صرفاً برای تسویه حساب‌های قدیمی به لیست‌های دستگیری NKVD اضافه کرد.
وحشت بزرگ > اتمام وحشت بزرگ

چویبالسان که از استرس غرق شده بود، شش ماه (اوت ۱۹۳۸ - ژانویه ۱۹۳۹) را صرف بهبودی و مشاوره با وروشیلف، یژوف و استالین در مسکو و سوچی کرد بالسان وقتی به مغولستان بازگشت، دستورات شوروی را دنبال کرد و نخست‌وزیر بسیار محبوب عمار را پاکسازی کرد. چویبالسان ادعا کرد که "به توطئه‌گران ضد دولتی کمک کرده، با دستگیری آنها مخالفت کرده و از دفاع از مرزها غفلت کرده‌است. او به کشور خود خیانت کرده و خائن به انقلاب بوده‌است." ۷ مارس ۱۹۳۹ و به اتحاد جماهیر شوروی فرستاده شد، جایی که بعداً توسط تروئیکای شوروی محاکمه و اعدام شد. با برکناری عمار، چویبالسان به رهبر بی‌رقیب مغولستان تبدیل شد و همزمان نخست‌وزیر، وزیر امور داخلی، وزیر جنگ و فرمانده کل نیروهای مسلح مغولستان بود. چویبالسان که در موقعیت خود مطمئن بود، در آوریل ۱۹۳۹ ترور را پایان داد و اعلام کرد که در زمانی که او در اتحاد جماهیر شوروی نبود، عملیات تصفیه بیش از حد توسط مقامات حزب غیرتمند انجام شده بود، اما او بر دستگیری جنایتکاران واقعی نظارت داشت. مقصر رسمی پاکسازی‌ها بر عهده معاون وزیر امور داخلی ناسانتوگتو و سرپرست شوروی سابق او کیچیکوف بود. بعداً سایر دژخیمان پاکسازی از جمله لووسان شراو، بایاسگلان، دشتسوگ و لووسندورج دستگیر و اعدام شدند. داگسوم و لوسول، آخرین دو عضو زنده (علاوه بر خود چویبالسان) از هفت عضو اصلی بنیانگذار MPRP نیز دستگیر شدند. دوگسوم در سال ۱۹۴۱ اعدام شد. لوسول قبل از محاکمه شدن پرونده اش در زندان شوروی درگذشت.
قربانیان برجسته پاکسازی چویبالسان عبارتند از (از بالا). نخست وزیران پلژیدین جندن و آناندین آمار، و دو نفر از اعضای موسس MPRP دوگسوم و لوسول
مرگ

در اواخر سال ۱۹۵۱ چویبالسان برای درمان سرطان کلیه به مسکو سفر کرد. او در ۲۶ ژانویه ۱۹۵۲ در آنجا درگذشت. جسد چویبالسان با افتخارات کامل نظامی به مغولستان بازگردانده شد و در قبرستان آلتان اولگی در اولان‌باتور به خاک سپرده شد. در ژوئیه ۱۹۵۴ جسد او به آرامگاه تازه ساخته شده برای سوخباتور در مقابل خانه دولتی در ضلع شمالی میدان سوخباتور منتقل شد، جایی که این دو فرد پس از انقلاب دموکراتیک ۱۹۹۰ در مغولستان در آنجا بودند. اما مقبره در سال ۲۰۰۵ تخریب شد و اجساد هر دو حاکم تحت نظارت روحانیون بودایی سوزانده شد و خاکستر دوباره در قبرستان آلتان اولگی دفن شد.
دوگسومین بودو
جامبین لخومبه
گلگدورجین دمید
میخائیل فرینوفسکی
مجسمه چویبالسان در مقابل دانشگاه ملی در اولان‌باتور
کافر (مینی‌سریال)

| کافر | کافر |
| --- | --- |
ژانر: وسترن درام
سازنده: اسکات فرانک استیون سودربرگ
نویسنده: اسکات فرانک
کارگردان: اسکات فرانک
بازیگران: جک اوکانل میشل داکری اسکوت مک‌نری مریت ویور توماس سنگستر تانتو کاردینال کیم کوتس سم واترستون جف دانیلز
موسیقی از: کارلوس رافائل ریورا
کشور سازنده: ایالات متحدهٔ آمریکا
شمار فصل‌ها: ۱
شمار قسمت‌ها: ۷
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی:  اسکات فرانک  استیون سودربرگ  کیسی سیلور 
تهیه‌کننده‌ها:  جسیکا لوین  مایکل ملون 
مکان تولید: سانتافه، نیومکزیکو
دوربین: فیلم‌برداری تک دوربین
مدت: ۴۱–۸۰ دقیقه
توزیع‌کننده: نت‌فلیکس
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: نت‌فلیکس
انتشار اولیه: ۲۲ نوامبر ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-11-۲۲)
کافر (انگلیسی: Godless) یک مجموعهٔ تلویزیونی درام آمریکایی است که توسط اسکات فرانک برای نتفلیکس ساخته شده‌است. تولید این مجموعهٔ هفت قسمته در سانتافه در سپتامبر ۲۰۱۶ آغاز شد و مجموعه در سطح جهانی در تاریخ ۲۲ نوامبر ۲۰۱۷ توسط نتفلیکس منتشر شد.
جنگ داخلی افغانستان (۲۰۰۱–۱۹۹۶)

| ن ب وجنگ‌های افغانستان (۱۳۵۷–اکنون) | ن ب وجنگ‌های افغانستان (۱۳۵۷–اکنون) |
| --- | --- |
 انقلاب ثور  قیام بیست و چهار حوت  قیام چنداول  قیام بالا حصار (۱۹۷۹)  جنگ شوروی در افغانستان  جنگ در افغانستان (۱۹۹۲–۱۹۸۹)  جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۶–۱۹۹۲)  جنگ داخلی افغانستان (۲۰۰۱–۱۹۹۶)  جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱)  درگیری‌های پنجشیر :  انقلاب ثور  قیام بیست و چهار حوت  قیام چنداول  قیام بالا حصار (۱۹۷۹)  جنگ شوروی در افغانستان  جنگ در افغانستان (۱۹۹۲–۱۹۸۹)  جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۶–۱۹۹۲)  جنگ داخلی افغانستان (۲۰۰۱–۱۹۹۶)  جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱)  درگیری‌های پنجشیر 
در سال ۱۹۹۶ برابر با ۱۳۷۴ خورشیدی طالبان، کابل پایتخت افغانستان را تصرف و امارت اسلامی افغانستان را تأسیس نمود. آنها بیش از ۹۰٪ کشور رابه استثنای مناطق کوچکی در شمال شرق (پنجشیر، بدخشان و قسمتی از تخار تحت کنترل جمعیت اسلامی و مناطق شمالی دره صوف و بلخاب تحت کنترل حزب وحدت) تحت کنترل گرفتند.
در همین سال، جامعه جهانی، شامل آمریکا، بیان نمودند که طالبان منبع بسیار پایداری برای به دست گرفتن کنترل این کشور جنگ‌زده هستند. ولی افراط آنها در قوانین اسلامی و مذاکره نکردن با دشمنان به زودی این حرف را نقض کرد. در سال ۱۹۹۶، اسامه بن لادن و گروهش القاعده وارد افغانستان شده و از آنجا به عنوان مرکز عملیات‌های خود استفاده نمودند. با وجود طالبان، القاعده توانست از افغانستان برای اهداف نظامی، تعلیم سربازانش، خرید و فروش اسلحه، هماهنگی با دیگر جهادی‌ها و نقشه برای طرح‌های جدید تروریستی خود استفاده کند. پیش از حادثه ۱۱ سپتامبر بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ نفر در کمپ‌های القاعده تعلیمات نظامی دیدند.
حادثه بمبگذاری اوت ۱۹۹۸ سفارت آمریکا از سوی رییس جمهور بیل کلینتون به بن لادن نسبت داده شده بود و کلینتون دستور حمله موشکی به کمپ‌های تعلیمی القاعده در افغانستان را صادر کرد. در همان زمان در سال ۱۹۹۹ آمریکا از طالبان خواست که بن لادن را به آنها تحویل دهند که طالبان این خواسته‌ها را رد کردند.
سازمان اطلاعاتی آمریکا در دهه ۹۰ در افغانستان فعالیتهایی داشت که به دنبال دستگیری یا کشتن بن لادن بودند. این تیم چندین عملیات را انجام دادند اما هیچ‌وقت دستور قتل او را از طرف رییس جمهور دریافت نکردند. البته این ماموریت‌ها باعث روابط بسیار خوبی شد که در سال ۲۰۰۱ ورود آمریکا به خاک افغانستان را تسریع بخشید.
شکنجه‌های دوره صفوی

شکنجه‌های دورهٔ صفوی به شکنجه‌هایی گفته می‌شود که در دورهٔ صفوی اعمال می‌شده و بسیاری از آن‌ها حتی در مقیاس زمانی و دورهٔ تاریخی خود، وحشتناک بوده‌اند. گروهی از تاریخ‌نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان را زنده‌زنده می‌خورده‌اند، یا به نمونه‌های دیگری از مجازات‌ها مانند انداختن مجرمین جلوی سگان آدم‌خوار اشاره کرده‌اند.
مجازات‌ها و شکنجه‌ها

شکنجه‌های دوران صفوی شامل انواع متفاوتی بود. در بعضی مواقع شکنجه‌های وحشیانه‌ای در مورد مخالفان اعمال می‌شد. تاریخ‌نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان را زنده‌زنده می‌خوردند، یا نمونه‌های دیگری از مجازات‌ها مانند انداختن مجرمین جلوی سگان آدمخوار. چنین آمده‌است که بسیاری از این شکنجه‌ها و مجازات‌ها ریشه در رسوم قبایل چادرنشین ترک آسیای‌میانه‌ای داشت که از حامیان شاه اسماعیل صفوی بودند و او را در به قدرت رساندن یاری نمودند. از جملهٔ این رسوم که این حامیان وارد نمودند، زنده‌خواری دشمنان و استفاده از جمجمهٔ دشمنان به‌عنوان جام بود. در دوران حکومت صفویان، دسته‌ای جلاد زنده‌خوار وجود داشت که به فرمان شاه، مقصرین را زنده‌زنده می‌خوردند. گاهی شاهان صفوی آنان را احضار کرده و دستور می‌دادند تا مجرمان را در جلوی چشمانش بدرند. این دسته از آدم‌خواران که در دربار شاه عباس نگهداری می‌شدند چیگین یا «چیک» قورچی‌ها نام داشتند. نقل است که لشکر چهل‌نفری آدم‌خواران شاه عباس، در همه‌جا او را همراهی می‌کردند و قربانیان را می‌خوردند. کریم نجفی برزگر، استاد تاریخ صفوی، عنوان می‌کند که بسیاری از این اعمال، تحت عنوان گسترش شیعه و اسلام توجیه می‌شد. به‌طورکلی صفویان تمایل داشتند که مشروعیت فرمانروایی خود و جانشینان خود را با اسلام، توجیه کنند.
از دیگر شکنجه‌ها و مجازات‌های دوران صفوی، زنده‌زنده کندن پوست مجرمان و مخالفان و پُرکردن پوست آنان با کاه یا آویزان کردن مخالفان و انداختن آنان جلوی سگ‌های آدم‌خوار بود. همچنین کندن اعضای بدن مخالفان، ریختن سرب داغ در گلوی مجرمین، جوشاندن مجرمین در روغن جوشان، ریختن باروت در لباس مجرم و منفجرکردن آن از دیگر شکنجه‌های رایج در آن دوران بود.
ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی، این‌گونه نقل کرده‌است:
«روزی، چند نفر را در نزد شاه صفی شمشیر می‌زدند. محمدتقی، از اهالی گناباد، که منجم دربار بود، حضور داشت و برای این‌که وحشیگری‌ها را نبیند چشمانش را بسته بود. شاه صفی متوجه این موضوع شد و بلافاصله دستور داد تا چشمان محمدتقی را از حدقه درآورند.»
پیرقلی‌بیگ، فرستادهٔ شاه عباس به روسیه، پس از بازگشت به ایران، به دستور شاه، زبان از حلقش بیرون آورده شد و چشمانش از حدقه بیرون آمد. نقل شده‌است که به فرمان شاه اسماعیل دوم، بیشتر کسانی که در مراسم مذهبیِ سَب شرکت داشتند، به‌عنوان مجازات، قطعه‌قطعه شدند. همچنین، با رعیت به‌مانند بردگان رفتار می‌شد و مطابق سیاستِ رسمی، آن‌ها حق ترک زمین‌های کشاورزی را نداشتند. زمین‌داران بزرگ، معمولاً برای بازگرداندن کشاورزان فراری، دست به دامان دولت می‌شدند و رعایایی که فرار می‌کردند مجازات می‌شدند.
غرق شدن کشتی تایتانیک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
غرق شدن کشتی تایتانیک اثر ویلی اشتور، ۱۹۱۲: غرق شدن کشتی تایتانیک اثر ویلی اشتور، ۱۹۱۲
تاریخ: ۱۴ آوریل ۱۹۱۲ – ۱۵ آوریل ۱۹۱۲
زمان: ۲۳:۴۰ – ۲:۲۰
مدت: ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه
مکان: اقیانوس اطلس شمالی
نوع: فاجعه دریایی
علت: برخورد با کوه یخ در ۱۴ آوریل ۱۹۱۲
شرکت‌کننده‌ها:  افراد کلیدی  ادوارد اسمیت (ناخدا)  توماس اندروز (طراح کشتی)  جک فیلیپس (افسر بی‌سیم)  فردریک فلیت (گزارش کنندهٔ کوه یخ)  ویلیام مک‌میستر مرداخ (افسر عرشهٔ برخورد)  چارلز لیتولر (مسئول بخش قایق‌های نجات)  جی بروس ایسمای (رئیس شرکت ستاره سفید)  
نتیجه:  ارتقا ایمنی ناوبری  تاثیرات فرهنگی  ایجاد کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا 
کشته‌ها: ۱٫۴۹۰ نفر – ۱٫۶۳۵ نفر
غرق شدن کشتی آر ام‌ اس تایتانیک (به انگلیسی: Sinking of the RMS Titanic) فاجعه‌ای است در ارتباط با کشتی آرام‌اس تایتانیک که در بامداد ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ در اقیانوس اطلس شمالی و ۴ روز پس از آغاز نخستین سفرش از بندر ساوت‌همپتون به مقصد نیویورک به دلیل برخورد با یک کوه یخ شناور به وقوع پیوست. تایتانیک عنوان‌دار بزرگ‌ترین خط حمل و نقل مسافرِ در حال خدمت بود. این کشتی در بامداد دوشنبه ساعت ۲:۲۰ دقیقه در ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ غرق شد.
اپراتور کشتی تا پیش از برخورد با کوه یخ، شش پیام اخطار از سایر کشتی‌ها در رابطه با یخ‌های شناور دریافت کرده بود. در طی غرق شدن تایتانیک، تقریباً تمام مسافرانی که به آب دریا پریده یا افتادند به دلیل دمای −۲ درجه سلسیوس (۲۸ درجه فارنهایت) از شوک سرما و هیپوترمی جان سپردند. از ۲٫۲۲۴ مسافر کشتی در حدود ۱٫۵۰۰ نفر جان خود را از دست دادند که این موضوع باعث شد تا فاجعهٔ غرق کشتی تایتانیک تبدیل به مرگبارترین بلای تاریخ دریایی به وقوع پیوستهٔ بشر در زمان صلح باشد.
تایتانیک با بیش از ۱٫۰۰۰ مسافر و خدمه غرق شد. تقریباً تمام کسانی که به آب پریدند یا به آب افتادند در اثر تأثیر شوک سرما و ناتوانی در عرض چند دقیقه غرق شدند یا مردند. کشتی آر ام اس کارپاتیا حدود ساعت ۴:۰۰ صبح (۱ ساعت و ۴۰ دقیقه بعد از غرق شدن تایتانیک) وارد شد و آخرین بازمانده را تا ساعت ۹:۱۵ صبح ۱۵ آوریل (حدود ۷ ساعت بعد از غرق شدن تایتانیک) نجات داد. این فاجعه جهان را شوکه کرد و خشم گسترده‌ای را نسبت به کمبود قایق نجات، مقررات ملایم و رفتار نابرابر با سه کلاس مسافر در حین تخلیه ایجاد کرد. در تحقیقات بعدی، تغییرات گسترده در مقررات دریایی توصیه شد که منجر به ایجاد کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا (SOLAS) در سال ۱۹۱۴ شد.
پیش‌زمینه

کشتی تایتانیک می‌توانست در عین راحتی و سرعت، حمل و جابجایی ۳٫۵۴۷ مسافر را بر عهده بگیرد. موتورهای رفت و برگشتی این کشتی دارای عظیم‌ترین موتورهای ساخته شده تا آن زمان بود که ارتفاعی بالغ بر ۴۰ فوت (۱۲ متر) و سیلندرهایی با قطر دهانهٔ ۹ فوت (۲٫۷ متر) را داشت. این موتورها روزانه نیازمند ۶۰۰ تن زغال‌سنگ برای تولید انرژی حرکتی بودند. چنین گفته شده که قسمت مسافران به ویژه بخش لوکس یا کلاس اول این کشتی از نظر شکوه و تجمل بی‌نظیر بوده‌است. هزینهٔ بلیت سفر یکطرفه از اقیانوس اطلس برای سوئیت های لوکس این کشتی ضمن داشتن مجوز خصوصی بالغ بر ۴٫۳۵۰ دلار بود که با ارزشیابی ارزی در سال ۲۰۱۷ معادل ۱۱٫۰۳۱۰ دلار می‌شود. وضعیت رفاهی برای کلاس سوم کشتی نیز مثال‌زدنی بود و این کلاس به همان اندازهٔ کلاس اول و دوم با استاندارد های امروزی به شکل کاملاً غیرعادی راحت بوده‌است. در این کلاس‌ها مقادیر فراوانی از اغذیهٔ مناسب عرضه می‌شده و مسافران شرایط آنجا را حتی بهتر از شرایط خانه های خود تجربه می‌کردند.
سفر اول تایتانیک اندکی بعد از ظهرِ روز ۱۰ آوریل ۱۹۱۲ هنگامی که تایتانیک در اولین مرحله سفر خود به نیویورک از ساوت‌همپتون خارج شد، آغاز شد. چند ساعت بعد تایتانیک با طی مسیری ۸۰ مایل دریایی (۱۴۸ کیلومتر / ۹۲ مایل) به بندر شربورگ در شمال غربی فرانسه رفت؛ جایی که مسافران را سوار کرد. بندر بعدی تماس که پهلو گرفت کویینزتاون (کوو) در ایرلند بود که حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح روز ۱۱ آوریل به آنجا رسید. کشتی بعد از ظهر آن روز بعد از پذیرفتن مسافر و محموله‌های بیشتر، آنجا را ترک کرد.
در زمان عزیمت تایتانیک به سمت غرب از طریق اقیانوس اطلس، ۸۹۲ خدمه و ۱٫۳۲۰ مسافر را حمل می‌کرد. این فقط نیمی از ظرفیت کامل مسافر این کشتی بوده که ۲٫۴۳۵ نفر بود، زیرا مسافر در این فصل کم بود و حمل و نقل از بریتانیا به دلیل اعتصاب معدنچیان زغال‌سنگ مختل شده بود. تعدادی از مسافران تایتانیک از جامعه ادواردین، از جمله میلیونرهایی مانند جان یعقوب آستور و بنیامین گوگنهایم تا مهاجران فقیر کشور های متفاوتی همچون ارمنستان، ایرلند، ایتالیا، سوئد، سوریه و روسیه بودند که زندگی جدیدی را در ایالات متحده جستجو می‌کردند.
فرماندهی کشتی را کاپیتان ادوارد اسمیت ۶۲ ساله، کاپیتان ارشد وایت استار لاین بر عهده داشت. او چهار دهه تجربه دریانوردی داشت و به عنوان کاپیتان آر ام اس المپیک خدمت کرده بود و از آنجا به فرماندهی تایتانیک منتقل شد. اکثریت قریب به اتفاق خدمه ای که زیر نظر وی خدمت می‌کردند، ملوانان آموزش دیده نبودند؛ بلکه مهندس، آتش‌نشان، متصدی سوخت کوره، مسئول مراقبت از موتورها یا مهمانداران و کارکنان گالی و مسئول مسافران بودند. ۶ افسر دیده‌بان و ۳۹ دریانورد، تنها حدود ۵ درصد از خدمه را تشکیل می‌دادند و بیشتر آنها در ساوت‌همپتون به خدمت گرفته شده بودند و با کشتی آشنایی لازم را نداشتند.
شرایط یخبندان را به زمستان معتدلی نسبت دادند که باعث شد تعداد زیادی کوه یخ در سواحل غربی گرینلند جابجا شوند.
آتش‌سوزی در یکی از سطل‌های زغال‌سنگ تایتانیک تقریباً ۱۰ روز قبل از عزیمت کشتی آغاز شده بود و برای مدت چند روز در سفر همچنان ادامه داشت، اما در ۱۵ آوریل پایان یافت. هوا در طول روز از وزش باد شدید و دریا های معتدل در صبح تا آرامش کاملاً واضح تا عصر به‌طور قابل توجهی بهبود یافت؛ زیرا مسیر کشتی او را تحت یک سیستم فشار زیاد قطب شمال قرار می‌داد.
روزشمار حرکت تایتانیک > ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ > نجات و خروج

بازماندگان تایتانیک حوالی ساعت ساعت ۴:۰۰ صبح روز ۱۵ آوریل توسط کشتی آر ام اس کارپاتیا که در طول شب با سرعت زیاد و با خطر قابل توجهی بخارپز شده بود، نجات یافتند؛ زیرا کشتی باید از کوه های یخ زیادی در مسیر عبور می‌کرد. چراغ های کارپاتیا برای اولین بار حوالی ساعت ۳:۳۰ صبح مشاهده شد که به شدت بازماندگان را تشویق کرد، اگرچه چندین ساعت بیشتر طول کشید تا همه به کشتی بیایند. سرانجام بیش از ۳۰ مرد در قایق تاشو B موفق شدند سوار ۲ قایق نجات دیگر شوند، اما یکی از بازماندگان درست قبل از انتقال جان خود را از دست داد. قایق تاشو A نیز دچار مشکل بود و اکنون تقریباً غرق شده بود. بیش از نیمی از مسافران یک شبه مرده بودند. بازماندگان باقیمانده از قایق تاشو A به قایق نجات دیگری منتقل شدند و ۳ جسد را در آن قایق به جا گذاشتند که به حال محو شدن رها شد. ۱ ماه بعد توسط یکی از کشتی های مسافربری وایت استار لاین به نام آر ام اس اوشنیک در حالی که اجساد هنوز در قایق بودند، کشف شد.
کسانی که در کارپاتیا بودند، از صحنه‌ای که هنگام طلوع خورشید از آنها استقبال کرد، مبهوت شدند: «زمین های یخی که مانند نقاطی از منظره، اهرام بی شماری از یخ بر روی آنها قرار گرفته‌اند.» کاپیتان آرتور روسترون از کارپاتیا، یخ را در اطراف دید؛ از جمله ۲۰ کوه یخ بزرگ به ارتفاع ۲۰۰ فوت (۶۱ متر) و تعداد زیادی کوه یخ کوچکتر و همچنین تکه های یخ و خرده های تایتانیک. برای مسافران کارپاتیا به نظر می‌رسید که کشتی آنها در وسط دشت سفید وسیعی از یخ قرار دارد که با کوه های یخی که مانند تپه‌هایی در دوردست ظاهر می‌شوند، پوشیده شده است.
هنگامی که قایق های نجات در کنار کارپاتیا جمع شدند، بازماندگان با وسایل مختلف سوار کشتی شدند. برخی به اندازه کافی قوی بودند که از نردبان طنابی بالا بروند؛ دیگران را در زنجیرها و بچه‌ها را در کیسه های پستی بلند کردند. آخرین قایق نجاتی که به کشتی رسید، قایق شماره ۱۲ لایتولر با ۷۴ سرنشین در یک قایق بود که برای حمل ۶۵ نفر طراحی شده بود. همه آنها تا ساعت ۹:۰۰ صبح در کارپاتیا بودند. زمانی که خانواده‌ها و دوستان دوباره به هم پیوستند، صحنه های شادی داشت، اما در بیشتر موارد امیدها از بین رفتند؛ زیرا عزیزانشان دوباره ظاهر نشدند.
در ساعت ۹:۱۵ صبح، دو کشتی دیگر به نام اس اس مونت تمپل و اس اس کالیفرنیا رسیدند که سرانجام با بازگشت اپراتور رادیویی او به خدمت، از فاجعه مطلع شدند؛ اما تا آن زمان دیگر هیچ بازمانده‌ای برای نجات وجود نداشت. کارپاتیا عازم شهر فیومه واقع در اتریش-مجارستان بود، اما از آنجایی که آن کشتی نه فروشگاه و نه امکانات پزشکی برای رسیدگی به بازماندگان داشت، روسترون دستور داد که یک دوره برای بازگشت به نیویورک، جایی که بتوان از بازماندگان به مراقبت کرد، محاسبه کنند. کارپاتیا منطقه را ترک کرد و سایر کشتی‌ها را برای جستجوی نهایی و بی‌ثمر ۲ ساعته رها کرد.
تلفات و بازماندگان

تعداد تلفات این فاجعه به دلایل مختلفی مشخص نیست؛ از جمله سردرگمی در لیست مسافران که شامل اسامی افرادی بود که در آخرین لحظه سفر خود را لغو کردند و اینکه چندین مسافر به دلایل مختلف با نام مستعار سفر کرده‌اند و در لیست تلفات، مضاعف محسوب می‌شدند. تعداد قربانیان بین ۱,۴۹۰ تا ۱,۶۳۵ نفر اعلام شده است. ارقام زیر از گزارش هیئت تجارت بریتانیا در مورد این فاجعه است:
| مسافران | رده | تعداد  سرنشینان | درصد  مجموع سرنشینان | تعداد  نجات یافتگان | تعداد  از دست رفتگان | درصد  نجات یافتگان | درصد  از دست رفتگان | درصد مجموع   سرنشینان نجات یافته | درصد مجموع   سرنشینان از دست رفته |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| کودکان | درجه اول | ۶ | ۰.۳٪ | ۵ | ۱ | ۸۳٪ | ۱۷٪ | ۰.۲٪ | ۰.۱٪ > |
| کودکان | درجه دوم | ۲۴ | ۱.۱٪ | ۲۴ | ۰ | ۱۰۰٪ | ۰٪ | ۱.۱٪ | ۰٪ |
| کودکان | درجه سوم | ۷۹ | ۳.۶٪ | ۲۷ | ۵۲ | ۳۴٪ | ۶۶٪ | ۱.۲٪ | ۲.۴٪ |
| کودکان | مجموع | ۱۰۹ | ۵٪ | ۵۶ | ۵۳ | ۵۱٪ | ۴۹٪ | ۲.۵٪ | ۲.۴٪ |
| زنان | درجه اول | ۱۴۴ | ۶.۵ | ۱۴۰ | ۴ | ۹۷٪ | ۳٪ | ۶.۳٪ | ۰.۲٪ |
| زنان | درجه دوم | ۹۳ | ۴.۲٪ | ۸۰ | ۱۳ | ۸۶٪ | ۱۴٪ | ۳.۶٪ | ۰.۶٪ |
| زنان | درجه سوم | ۱۶۵ | ۷.۴٪ | ۷۶ | ۸۹ | ۴۶٪ | ۵۴٪ | ۳.۴٪ | ۴٪ |
| زنان | خدمه | ۲۳ | ۱٪ | ۲۰ | ۳ | ۸۷٪ | ۱۳٪ | ۰.۹٪ | ۰.۱٪ |
| زنان | مجموع | ۴۲۵ | ۱۹.۱٪ | ۳۱۶ | ۱۰۹ | ۷۴٪ | ۲۶٪ | ۱۴.۲٪ | ۴.۹٪ |
| مردان | درجه اول | ۱۷۵ | ۷.۹٪ | ۵۷ | ۱۱۸ | ۳۳٪ | ۶۷٪ | ۲.۶٪ | ۵.۳٪ |
| مردان | درجه دوم | ۱۶۸ | ۷.۶٪ | ۱۴ | ۱۵۴ | ۸٪ | ۹۲٪ | ۰.۶٪ | ۶.۹٪ |
| مردان | درجه سوم | ۴۶۲ | ۲۰.۸٪ | ۷۵ | ۳۸۷ | ۱۶٪ | ۸۴٪ | ۳.۳٪ | ۱۷.۴٪ |
| مردان | خدمه | ۸۸۵ | ۳۹.۸٪ | ۱۹۲ | ۶۹۳ | ۲۲٪ | ۷۸٪ | ۸.۶٪ | ۳۱.۲٪ |
| مردان | مجموع | ۱,۶۹۰ | ۷۵.۹٪ | ۳۳۸ | ۱,۳۵۲ | ۲۰٪ | ۸۰٪ | ۱۵.۲٪ | ۶۰.۸٪ |
| مجموع | کل | ۲,۲۲۴ | ۱۰۰٪ | ۷۱۰ | ۱,۵۱۴ | ۳۲٪ | ۶۸٪ | ۳۱.۹٪ | ۶۸.۱٪ |
کمتر از یک سوم مسافران تایتانیک از این فاجعه جان سالم به در بردند. برخی از بازماندگان اندکی پس از آن جان باختند؛ صدمات و اثرات قرار گرفتن در معرض بیماری باعث مرگ چند نفر از کسانی شد که به کارپاتیا آمده بودند. از گروه های نشان داده شده در جدول، ۴۹ درصد از کودکان، ۲۶ درصد از زنان و ۸۰ درصد از مردان جان باختند. این ارقام تفاوت های فاحشی را در میزان بقای بین مردان و زنان و طبقات مختلف کشتی تایتانیک به ویژه در میان زنان و کودکان نشان می‌دهد. اگرچه کمتر از ۱۰ درصد از مسافران زن درجه یک و دو از دست رفتند، ۵۴ درصد از مسافران زن درجه سه جان باختند. به طور مشابه، ۵ کودک از ۶ کودک درجه یک و همه کودکان درجه دو زنده ماندند، اما ۵۲ کودک از ۷۹ کودک درجه سه جان باختند. تنها کودک درجه یک که از بین رفت، لورین آلیسون ۲ ساله بود. به تناسب، سنگین‌ترین تلفات را مردان درجه دو متحمل شدند که ۹۲ درصد از آنها جان باختند. از میان حیوانات خانگی که به کشتی آورده شدند، ۳ نفر از غرق شدن جان سالم به در بردند.
نگارخانه

عکسی از تایتانیک در حال خروج از بلفاست در طول کارآزمایی دریایی که در ۲ آوریل ۱۹۱۲ گرفته شد.
عکس کوه یخی که ساعاتی بعد از برخورد کشتی تایتانیک توسط مهماندار ارشد کشتی اس اس پرینز آدالبرت گرفته شد.
مسیری که تایتانیک در طول انتقالش به اطراف طی کرد. خط آبی مسیری است که سینه کشتی و خط قرمز مسیری است که پاشنه کشتی طی کرده‌است.
کوه یخ صفحات کشتی را خم کرد، پرچ های آن را پاره کرد و به یک سری از محفظه های آن آسیب رساند.
نمایی از غرق شدن تایتانیک که ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه (از ۲۳:۴۰ تا ۲:۲۰ بامداد) به طول انجامید.
عکسی از ادوارد اسمیت (ناخدای کشتی تایتانیک) که در سال ۱۹۱۱ گرفته شد.
سیگنال خطری که در حدود ساعت ۱:۴۰ بامداد توسط جک فیلیپس (اپراتور رادیویی تایتانیک) به یک کشتی روسی به نام اس اس بیرما ارسال شد. این یکی از آخرین پیام های رادیویی قابل فهم تایتانیک بود.
فرود آمدن قایق نجات شماره ۱۵ روی قایق نجات شماره ۱۳ که توسط چارلز دیکسون به تصویر کشیده شد.
کاریکاتور خدای من به تو نزدیکتر است که در سال ۱۹۱۲ به تصویر کشیده شد.
غرق شدن تایتانیک که توسط هنری رویتردال به تصویر کشیده شد.
ساعت جیبی بازیابی شده از محل غرق شدن تایتانیک که در ساعت ۲:۲۸ (۸ دقیقه بعد از غرق شدن تایتانیک) متوقف شده‌است.
سرهنگ آرچیبالد گریسی چهارم، یکی از بازماندگان در قایق نجات تاشو B بود. او هرگز از مصیبت خود بهبود نیافت و ۸ ماه پس از غرق شدن تایتانیک درگذشت.
عکسی از قایق نجات تاشو D که از عرشه کشتی آر ام اس کارپاتیا در صبح روز ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ گرفته شد.
کاریکاتور زمان مشغول شدن که در سال ۱۹۱۲ توسط باد فیشر به تصویر کشیده شد. خشم عمومی در این فاجعه باعث شد تا سیاستمداران قوانین جدیدی را در صنعت کشتیرانی وضع کنند.
عکسی از سینه کشتی تایتانیک که در ژوئن ۲۰۰۴ گرفته شد.
مسیر سفر اول تایتانیک از ساوت‌همپتون به نیویورک که با خط قرمز مشخص شده‌است. محل غرق شدن نیز با ستاره زرد مشخص شده‌است.
چیدمان سنگر با مناطق آسیب دیده که به رنگ سبز نشان داده شده‌است.
زوج عجیب

| رفقای عجیب | رفقای عجیب |
| --- | --- |
ژانر: کمدی موقعیت
سازنده: متیو پری دنی جاکوبسون   جوزپه کینان
بازیگران: متیو پری توماس لنون لیندسی اسلون وندل پیرس ایوت نیکول براون
سازنده موسیقی متن: نیل پاول هفتتی
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
زبان اصلی: انگلیسی
شمار فصل‌ها: ۳
شمار قسمت‌ها: ۳۸
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی: متیو پری اریک تانن باوم کیم تانن باوم سارا تیمبرمن کارل بورلی
دوربین: چند دوربینه
مدت: ۲۱–۲۲ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: CBS
انتشار اولیه: ۲۲ فوریه ۲۰۱۵ – ۶ ژانویه ۲۰۱۷
وبگاه: وبگاه
رفقای عجیب (انگلیسی: The Odd Couple) یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی کمدی موقعیت چند دوربینه به تهیه کنندگی متیو پری است، که از ۱۹ فوریه ۲۰۱۵ تا ۳۰ ژانویه ۲۰۱۷ از شبکهٔ سی‌بی‌اس پخش شده‌است.
این سریال هفتمین تولید تلویزیونی از فیلمنامهٔ نیل سایمون به همین نام است که در سال ۱۹۶۵ نوشته شده‌است. تولیدات تلویزیونی از این فیلمنامه، فیلم «رفقای عجیب» در سال ۱۹۶۸ و ادامهٔ آن به اسم «رفقای عجیب ۲» در سال ۱۹۹۸، سریال «رفقای عجیب» در دهه ۱۹۷۰ و ادامهٔ آن در سال ۱۹۸۲، همچنین فیلم تلویزیونی «دوباره با هم» برگرفته از همین سریال و کارتون «صبح شنبه» در سال ۱۹۷۵ است.