stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سهره کوهستانی برانت

| سهره کوهستانی برانت | سهره کوهستانی برانت |  |
| --- | --- | --- |
| وضعیت حفاظت | وضعیت حفاظت |  |
|  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1) |  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1) |  |
| رده‌بندی علمی  | رده‌بندی علمی  |  |
| فرمانرو: | جانوران |  |
| شاخه: | طنابداران |  |
| رده: | پرندگان |  |
| راسته: | گنجشک‌سانان |  |
| تیره: | سهرگان |  |
| زیرخانواده: | سهره‌ایان دانه‌خوار |  |
| سرده: | Leucosticte |  |
| گونه: | L. brandti |  |
| نام دوبخشی | نام دوبخشی |  |
| Leucosticte brandti [[Charles Lucien Bonaparte | Leucosticte brandti [[Charles Lucien Bonaparte | Bonaparte]], 1850 |
سهره کوهستانی برنت (نام علمی: Leucosticte brandti)، همچنین به عنوان سهره کوهستانی سرسیاه شناخته می‌شود، گونه‌ای سهره از تیرهٔ سهرگان (Fringillidae) است که در افغانستان، بوتان، چین، هند، قزاقستان، نپال، پاکستان، روسیه، تاجیکستان و ترکمنستان یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن علفزار معتدل است.
سهره کوهستانی برنت یا سهره کوهستانی سرسیاه (Leucosticte brandti) - 1904
انرژی حرارتی خورشیدی

انرژی گرمایی خورشیدی که جزء انرژی‌های پاک که از آن به‌عنوان یکی از انرژی بدون کربن یاد می‌شود (به انگلیسی: Solar Thermal Energy) یکی از انرژی‌های تجدیدپذیر به‌شمار می‌رود که از تبدیل نور به گرما در شاره، و استفاده از تغییرات دما به حرکت، و تبدیل حرکت بهانرژی الکتریکی به وجود می‌آید. این تبدیل اکثراً به‌دست صفحات خورشیدی یا پنل خورشیدی انجام می‌گیرد. سالانه مقدار زیادی از نیروی به وجود آمده از تابش نور خورشید تبدیل به گرمای زمین می‌شود. با بهره‌گیری از صفحه‌های خورشیدی، می‌توان بخشی از این هدر رفت را به نیروی الکتریکی تبدیل کرد.
استفاده از انرژی گرمایی خورشیدی به سه بخش تقسیم می‌شود:
گرمای پایین
گرمای متوسط
گرمای بالا
در بخش گرمای پایین و در مناطق مسکونی به‌طور کلی از صفحه‌های هموار به‌کار برده می‌شود.
در بخش گرمای متوسط نیز صفحه‌های هموار به‌شمار زیاد به کار می‌روند که معمولاً این صفحه‌ها، در ساختمان‌های بازرگانی و اداری برای گرم کردن آب یا هوا به‌کار برده می‌شوند.
در بخش گرمای بالا، از جمع کردن پرتوهای نور خورشید در یک مرکز با استفاده از آینه و لنز (عدسی) برای تولید برق استفاده می‌شود.
در فرایند فتوولتائیک نیروی خورشیدی به‌طور مستقیم به نیروی الکتریسیته تبدیل می‌شود. در ماه اکتبر سال ۲۰۰۹ کارخانه‌ها، مولدهای برق و نیروگاه‌های سراسر جهان، تنها ۶۰۰ مگاوات از برق مورد نیاز خود را از طریق انرژی گرمایی خورشیدی تأمین کردند.
کاربرد انرژی گرمایی خورشیدی

نیروی گرمایی خورشیدی از نظر کاربرد و شیوهٔ بهره‌برداری از آن به سه دسته بخش‌بندی می‌شود که عبارت است از:
کاربردهای صنعتی
کاربردهای نیمه‌صنعتی
کاربردهای خانگی
کاربردهای صنعتی

تأسیساتی که با استفاده از آن‌ها نیروی جذب‌شده گرمایی خورشید به نیروی الکتریکی تبدیل می‌شود، نیروگاه گرمایی خورشیدی نامیده می‌شوند.
این تأسیسات بر پایه انواع متمرکزکننده‌های موجود و بر حسب اشکال هندسی متمرکز کننده‌ها به سه دسته تقسیم می‌شوند:
نیروگاه‌هایی که گیرنده آن‌ها، آینه‌های سهمی ناودانی می‌باشند.
نیروگاه‌هایی که گیرنده آن‌ها در یک برج قرار دارد و نور خورشید به وسیله آینه‌های بزرگی به نام خورپا (هلیوستات)، به آن بازتاب می‌شود. (دریافت‌کننده مرکزی)
نیروگاه‌هایی که گیرندهٔ آن‌ها بشقابی سهمی یا دیش می‌باشند.
در هر نیروگاهی اعم از نیروگاه‌های آبی، نیروگاه‌های گرمایی و نیروگاه‌های گازی، برای تولید برق از مولدهای الکتریکی استفاده می‌شود که با چرخیدن آن، برق تولید می‌شود.
این مولدهای الکتریکی، انرژی گردشی خود را از دستگاهی به نام توربین دریافت می‌کنند. بدین ترتیب می‌توان گفت که مولدهای الکتریکی، انرژی جنبشی را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌نمایند.
تأمین‌کننده انرژی جنبشی مولدها، توربین‌ها هستند که دارای انواع مختلفی می‌باشند. در نیروگاه‌های بخار، توربین‌هایی وجود دارند که بخار با فشار و دمای بسیار بالا وارد آن‌ها شده و سبب به چرخش درآمدن پره‌های توربین می‌شود.
در نیروگاه‌های آبی که روی سدها جاگذاری می‌شوند، نیروی پتانسیل موجود در آب موجب به چرخش درآمدن پره‌های توربین می‌شود؛ بدین ترتیب می‌توان گفت که در نیروگاه‌های آبی انرژی پتانسیل آب، به انرژی جنبشی و سپس به انرژی الکتریکی تبدیل می‌شود.
در نیروگاه‌های گرمایی بر اثر سوختن سوخت‌های فسیلی مانند مازوت، آب موجود در سامانه بسته نیروگاه، در درون دیگ بخار (بویلر) به بخار تبدیل می‌شود و بدین ترتیب، نیروی گرمایی به نیروی جنبشی و سپس به نیروی الکتریکی تبدیل می‌شود.
در نیروگاه‌های گازی، توربین‌هایی وجود دارد که به‌طور مستقیم در اثر سوختن گاز، به حرکت درآمده و ژنراتور را می‌گرداند. به این صورت که انرژی گرمایی به انرژی جنبشی و سپس به انرژی الکتریکی تبدیل می‌شود.
اما در نیروگاه‌های گرمایی-خورشیدی، وظیفه اصلی بخش‌های خورشیدی تولید بخار مورد نیاز برای تغذیهٔ توربین‌ها است. به عبارت دیگر می‌توان گفت که این نوع نیروگاه‌ها شامل دو بخش هستند:
سامانه خورشیدی که پرتوهای خورشید را جذب کرده و با استفاده از گرمای جذب‌شده، بخار تولید می‌کند.
سامانه ای به نام سامانه سنتی که همانند دیگر نیروگاه‌های گرمایی، بخار تولید شده را به‌دست توربین و مولد به نیروی الکتریکی تبدیل می‌کند.
کاربردهای صنعتی > نوع سهمی (شَلجمی) خطی

در این نیروگاه‌ها، از بازتاب‌دهنده‌هایی که به صورت سهمی خطی می‌باشند، برای تمرکز پرتوهای خورشید در خط کانونی آن‌ها استفاده می‌شود و گیرنده به صورت لوله‌ای در خط کانونی بازتاب‌کننده‌ها قرار دارد. در داخل این لوله، روغن مخصوصی در جریان است که بر اثر گرمای پرتوهای خورشید، گرم و داغ می‌شود.
روغن داغ از مبدل گرمایی عبور کرده و آب را به بخار تبدیل نموده و به مدارهای طراحی شده در نیروگاه‌های گرمایی انتقال داده می‌شود تا به کمک توربین بخار و ژنراتور به نیروی الکتریکی تبدیل شود.
برای بهره‌برداری بیشتر و افزایش بازدهی لوله دریافت‌کننده، سطح آن را با اکسید فلزی که ضریب سپیدایی بالایی دارد پوشش می‌دهند و همچنین در محیط اطراف آن لوله شیشه‌ای به صورت شفاف پوشیده می‌شود تا از هدر رفت گرمایی و افت پرتویی جلوگیری شود و همچنین از لوله دریافت‌کننده محافظت به عمل آید. ضمناً بین این دو لوله، خلاء به وجود می‌آورند تا پرتو‌های تابشی خورشید در تمام طول روز به صورت مستقیم به لولهٔ دریافت‌کننده برسد.
در این نیروگاه‌ها یک سیستم ردیاب خورشید نیز وجود دارد که به وسیلهٔ آن آینه‌های شَلجمی دائماً خورشید را دنبال می‌کنند و پرتو‌های آن را روی لوله دریافت‌کننده متمرکز می‌نمایند. تغییرات تابش خورشید در این نیروگاه‌ها به‌دست منبع ذخیره و گرم‌کن سوخت فسیلی جبران می‌شوند.
کاربردهای صنعتی > نوع دریافت کننده مرکزی

در نیروگاه‌های خورشیدی از نوع دریافت‌کننده مرکزی، پرتوهای خورشید به‌دست مزرعه‌ای ساخته‌شده از شمار زیادی آینه بارتاب‌کننده به نام خورپا بر روی یک دریافت‌کننده که در بالای برج نسبتاً بلندی استقرار یافته است، متمرکز می‌شود.
در نتیجه، روی محل تمرکز پرتوها، انرژی گرمایی زیادی ایجاد می‌شود که این انرژی به وسیلهٔ سیال عامل که درون دریافت‌کننده در حرکت است، جذب می‌شود و به وسیلهٔ مبدل گرمایی به سامانهٔ آب و بخار طراحی شده در نیروگاه‌های سنتی، منتقل شده و بخار با دمای فوق گرم در فشار و دمای طراحی شده برای استفاده در توربین مولد برق، تولید می‌شود.
این سیال عامل در مبدل‌های گرمایی کنار آب قرار گرفته و موجب تبدیل آن به بخار با فشار و گرمای بالا می‌شود؛ در برخی از این سامانه‌ها سیال عامل آب است و مستقیماً درون دریافت‌کننده به بخار تبدیل می‌شود.
برای استفاده همیشگی از این نوع نیروگاه در زمانی که تابش خورشید وجود ندارد؛ برای نمونه در ساعات ابری یا شب‌ها، از سامانه‌های ذخیره‌کننده گرما یا احیاناً از تجهیزات پشتیبانی که ممکن است از سوخت فسیلی نیز استفاده کنند برای ایجاد بخار برای تولید برق، کمک گرفته می‌شود.
بررسی‌ها و پژوهش‌ها در زمینه فناوری و سامانه‌های این نیروگاه‌ها ادامه دارد و آزمایشگاه‌ها و مؤسسه‌های بی شماری در سراسر دنیا در این زمینه فعالیت می‌کنند.
کاربردهای صنعتی > نوع بشقابی

در این نیروگاه‌ها از بازتاب‌کننده‌هایی که به صورت شلجمی بشقابی است، جهت تمرکز نقطه‌ای پرتوهای خورشیدی استفاده می‌شود و گیرنده‌هایی که در کانون شلجمی قرار می‌گیرند به کمک سیال جاری در آن انرژی گرمایی را جذب کرده و به کمک یک ماشین گرمایی و مولد، آن را به نوع مکانیکی و الکتریکی تبدیل می‌کنند.
کاربردهای صنعتی > دودکش‌های خورشیدی

روش دیگر برای تولید انرژی الکتریسیته از انرژی خورشید استفاده از برج نیرو یا دودکش‌های خورشیدی می‌باشد. در این سامانه، از خاصیت دودکش‌ها استفاده می‌شود، به این صورت که با استفاده از یک برج بلند به ارتفاع حدود ۲۰۰ متر و شمار زیادی گرم‌خانه‌های خورشیدی که در اطراف آن است هوای گرمی که به وسیلهٔ انرژی خورشیدی در یک گرم‌خانه تولید می‌شود و به طرف دودکش یا برج که در مرکز گلخانهها قرار دارد، هدایت می‌شود.
این هوای گرم چون سبک است به سمت بالای برج حرکت می‌کند و باعث ایجاد مکش به سمت بالا می‌شود که انرژی حاصل از این مکش سبب چرخیدن پروانه و ژنراتوری که در پایین برج نصب شده است، می‌گردد و بدین وسیله انرژی الکتریکی تولید می‌شود. هم‌اکنون یک نمونه از این سامانه در ۱۶۰ (km) کیلومتری جنوب مادرید احداث شده که ارتفاع برج آن به ۲۰۰ متر می‌رسد.
کاربردهای صنعتی > نوع عدسی‌های فرنل

نسل نوی تأمین‌کننده‌های نیروی گرمایی خورشید، از عدسی فرنل برای متمرکز کردن نیروی خورشیدی به منظور تولید انرژی الکتریکی استفاده می‌کنند. یکی از مهم‌ترین دلایل استفاده از این نوع عدسی‌ها ارزان بودن قیمت لنز آن است.
کاربردهای نیمه‌صنعتی > کوره خورشیدی

در سدهٔ هجدهم میلادی، نوتورا اولین کوره خورشیدی را در فرانسه ساخت و به وسیلهٔ آن یک پل چوبی را در فاصله ۶۰ متری آتش زد.
هنری بسمر که به پدر فولاد جهان مشهور است، گرمای مورد نیاز کوره ذوب فولاد خود را از انرژی خورشیدی تأمین می‌کرد. متداول‌ترین سامانهٔ یک کوره خورشیدی ساخته‌شده از دو آینه یکی تخت و دیگری کروی می‌باشد. نور خورشید به آینه تخت رسیده و به‌دست این آینه به آینه کروی بازتابیده می‌شود. برپایهٔ قوانین اُپتیک (نورشناسی) هرگاه دسته پرتوی همراستا با محور آینه با آن برخورد نماید، در محل کانون متمرکز می‌شوند، به این ترتیب انرژی گرمایی گسترده خورشید در یک نقطه جمع می‌شود که این نقطه به دماهای بالایی می‌رسد. امروزه پروژه‌های فراوانی در زمینه کوره‌های خورشیدی در سراسر جهان در حال طراحی و اجرا می‌باشد.
کاربردهای نیمه‌صنعتی > خشک‌کن خورشیدی

نوشتار اصلی: خشک‌کن خورشیدی
خشک‌کردن مواد غذایی برای نگهداری آن‌ها از زمان‌های بسیار قدیم مرسوم بوده است و انسان‌های نخستین خشک‌کردن را یک هنر می‌دانستند.
خشک‌کردن عبارت است از گرفتن بخشی از آب موجود در مواد غذایی و سایر محصولات که مایهٔ افزایش عمر انباری محصول و جلوگیری از رشد باکتری‌ها می‌گردد. در خشک‌کن‌های خورشیدی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم از انرژی خورشیدی جهت خشک نمودن مواد استفاده می‌شود و هوا نیز به صورت طبیعی یا اجباری جریان یافته و باعث تسریع عمل خشک‌شدن محصول می‌گردد. خشک‌کن‌های خورشیدی در اندازه‌ها، طرح‌های مختلف و برای محصولات و مصارف گوناگون، طراحی و ساخته می‌شوند.
کاربردهای نیمه‌صنعتی > خانه‌های خورشیدی

گذشتگان از انرژی خورشیدی برای کاهش مصرف چوب در گرم کردن خانه‌های خود در زمستان استفاده می‌کردند. آن‌ها ساختمان‌ها را به ترتیبی بنا می‌کردند که در زمستان نور خورشید به درون اتاق‌های نشیمن می‌تابید ولی در روزهای گرم تابستان فضای اتاق در سایه قرار داشت. در سال‌های بین دو جنگ جهانی در اروپا و ایالات متحده طرح‌های فراوانی در زمینه خانه‌های خورشیدی مطرح و آزمایش شد.
از آن زمان به بعد تحول خاصی در این زمینه صورت نگرفت. حدود چند سالی است که معمارها به‌طور جدی ساخت خانه‌های خورشیدی را آغاز کرده‌اند و به دنبال تحول و پیشرفت این فناوری به نتایج مفیدی نیز دست یافته‌اند. برای نمونه در ایالات متحده در سال ۱۸۹۰ به تنهایی حدود ۱۰ تا ۲۰ هزار خانه خورشیدی ساخته شده است. در این گونه خانه‌ها می‌کوشند از انرژی خورشیدی برای روشنایی، فراهم کردن آب گرم بهداشتی، سرمایش و گرمایش ساختمان استفاده شود و با به کار بردن مصالح ساختمانی مفید از هدر رفتن گرما و انرژی جلوگیری شود.
کاربردهای خانگی

مقالهٔ اصلی: سامانه‌های حرارتی خورشیدی در ساختمان
سامانه‌های گرمایی خورشیدی در ساختمان برای کاربردهای خانگی از انرژی گرمایی خورشید دارای موارد فراوانی می‌باشد که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از: آبگرمکن و حمام خورشیدی، سرمایش و گرمایش خورشیدی، آب شیرین‌کن خورشیدی و اجاق خورشیدی که به دو دستهٔ سامانه‌های فعال خورشیدی و سامانه‌های غیرفعال خورشیدی دسته‌بندی می‌شوند.
کاربردهای خانگی > آبگرمکن‌های خورشیدی

تولید و فراهم آبگرم بهداشتی در منازل و اماکن عمومی به خصوص در مکان‌هایی که مشکل سوخت‌رسانی وجود دارد، استفاده می‌شود. چنانچه ظرفیت این سیستم‌ها افزایش یابد، می‌توان از آن‌ها در گرمابه‌های خورشیدی نیز استفاده کرد.
کاربردهای خانگی > تهویه مطبوع خورشیدی

گرمایش و سرمایش ساختمان‌ها با استفاده از انرژی خورشید ایده تازه‌ای بود که در سال‌های ۱۹۳۰ مطرح شد و در کم‌تر از یک دهه به پیشرفت‌های قابل توجهی رسید. با افزودن سامانه‌ای معروف به سامانهٔ تبرید جذبی یا چیلر جذبی به سامانه‌های خورشیدی، می‌توان افزون بر آب گرم مصرفی و گرمایش از این سامانه‌ها در فصول گرما برای سرمایش ساختمان نیز استفاده کرد. در این سیستم به وسیله پنل‌های در معرض نور خورشید سیالی گرم می‌شود و این سیال به چیلر جذبی منتقل شده و انرژی آن تبدیل به نیروی نیاز برای فعالیت سامانه گرمایش یا سرمایش خانه یا تولید برق می‌شود.
کاربردهای خانگی > آب‌شیرین‌کن خورشیدی

هنگامی که گرمای دریافت شده از خورشید با دمای کم بر روی آب شور اثر کند، تنها آب تبخیر شده و املاح باقی می‌ماند. سپس با استفاده از روش‌های مختلف می‌توان آب تبخیر شده را تنظیم کرده و به این ترتیب آب شیرین فراهم کرد. با این روش می‌توان آب بهداشتی مورد نیاز در نقاطی که دسترسی به آب شیرین وجود ندارد مانند جزایر را تأمین کرد.[نیازمند منبع]
آب‌شیرین‌کن خورشیدی در ۲ اندازه خانگی و صنعتی ساخته می‌شوند. در نوع صنعتی آب‌شیرین‌کن با گنجایش بالا می‌توان برای استفاده در شهرها برای تولید آب شیرین از آن استفاده کرد.[نیازمند منبع]
کاربردهای خانگی > اجاق‌های خورشیدی

دستگاه‌های خوراک پز خورشیدی نخستین بار به وسیلهٔ شخصی به نام نیکلاس ساخته شد. اجاق ساخته شده به‌دست او دارای یک جعبه عایق‌بندی شده با صفحه سیاه‌رنگی بود که قطعات شیشه‌ای درپوش آن را تشکیل می‌داد. اشعه خورشید با عبور از میان این شیشه‌ها وارد جعبه شده و به وسیلهٔ سطح سیاه جذب می‌شد و سپس دمای درون جعبه را به ۸۸ درجه سانتی‌گراد افزایش می‌داد.
اصول کار اجاق خورشیدی جمع‌آوری پرتوهای مستقیم خورشید در یک نقطه کانونی و افزایش دما در آن نقطه می‌باشد. امروزه طرح‌های متنوعی از این سامانه‌ها وجود دارد که این طرح‌ها در مکان‌های مختلفی از جمله آفریقای جنوبی آزمایش شده و به نتایج خوبی نیز رسیده‌اند.
یک برج کانون خورشیدی
دیش سهمی در فرانسه که درجه حرارت را تا ۳۸۰۰ سلسیوس بالا می‌برد.
برج سولار دو، واقع در کالیفرنیا، که از دریافت‌کننده مرکزی استفاده می‌کند.
نخستین برج مکشی خورشیدی ساخته شده در ۱۶۰ کیلومتری جنوب مادرید
نمونه‌ای از خانه‌های خورشیدی
نمونه‌ای از پنل‌های خورشیدی متعلق به آبگرمکن خورشیدی
اندرسون (آلاباما)

مکان در 22px آلاباما, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| اندرسون، آلاباما Anderson, Alabama | اندرسون، آلاباما Anderson, Alabama |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
موقعیت در آلاباما: موقعیت در آلاباما
محل آلاباما در نقشه ایالات متحده: محل آلاباما در نقشه ایالات متحده
ایالت:  آلاباما
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۳ کیلومتر مربع (۱٫۳ مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۵- (CDT)
اندرسون  شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
مکان

اندرسون در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۳٫۳ کیلومترمربع است.
مردم‌شناسی

با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۳۵۴ نفر، ۱۴۸ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۱۷۴ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۵۲،۱akm²) قرار دارد.
۲۶% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۶۳،۵% درصد زوج بوده و ۶،۱% درصد زنان بدون شوهر و ۲۷،۷% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۳۰،۹۶۲ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۸،۱۲۵ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۲۸،۳۳۳ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
سن-اوپیفان، کبک

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Épiphane | Saint-Épiphane |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
Saint-Épiphane: Saint-Épiphane
مختصات: ۴۷°۵۴′ شمالی ۶۹°۲۰′ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۹۰۰°شمالی ۶۹٫۳۳۳°غربی﻿ / 47.900; -69.333: مختصات: ۴۷°۵۴′ شمالی ۶۹°۲۰′ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۹۰۰°شمالی ۶۹٫۳۳۳°غربی﻿ / 47.900; -69.333
استان:  استان کبک
ناحیه: با-سن-لوران
منطقه شهری: ریوییر-دو-لو
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • Mayor: Jean-Pierre Gratton
 • Federal riding: Montmagny—L'Islet—Kamouraska—Rivière-du-Loup
 • Prov. riding: Montmagny—L'Islet—Kamouraska—Rivière-du-Loup
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۲٫۲۰ کیلومتر مربع (۳۱٫۷۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۸۲٫۱۰ کیلومتر مربع (۳۱٫۷۰ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۸۴۹
 • تراکم: ۱۰٫۳/کیلومتر مربع (۲۷/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۲٫۹%
 • Dwellings: ۴۰۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0L 2X0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.saint-epiphane.ca
سن-اوپیفان (به فرانسوی: Saint-Épiphane) شهری در منطقه شهری ریوییر-دو-لو ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۹۰۵ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۸۲٫۳۶ کیلومتر مربع است.
سهیلیه

مکان
| سهیلیه | سهیلیه |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
مختصات: : مختصات: 
استان: البرز
شهرستان: ساوجبلاغ
جمعیت: 
سهیلیه منطقه ای ویلایی در ساوجبلاغ استان البرز است. این منطقه به دلیل آب و هوای دلپذیر خود و نزدیکی به تهران یکی از محبوب ترین مناطق ویلایی اطراف تهران محسوب میشود.
گریبول، وایومینگ

مکان
| Greybull, Wyoming | Greybull, Wyoming |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Greybull, Wyoming: Location of Greybull, Wyoming
Greybull, WyomingLocation in the United States: Greybull, WyomingLocation in the United States
مختصات: ۴۴°۲۹′۲۹″ شمالی ۱۰۸°۳′۱۳″ غربی﻿ / ﻿۴۴٫۴۹۱۳۹°شمالی ۱۰۸٫۰۵۳۶۱°غربی﻿ / 44.49139; -108.05361: مختصات: ۴۴°۲۹′۲۹″ شمالی ۱۰۸°۳′۱۳″ غربی﻿ / ﻿۴۴٫۴۹۱۳۹°شمالی ۱۰۸٫۰۵۳۶۱°غربی﻿ / 44.49139; -108.05361
ایالت: وایومینگ
شهرستان: شهرستان بیگ هورن، وایومینگ
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۸۳ مایل مربع (۴٫۷۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۸۲ مایل مربع (۴٫۷۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۱ مایل مربع (۰٫۰۳ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۷۸۹ فوت (۱۱۵۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۸۴۷
 • برآورد (2012): ۱٬۸۵۳
 • تراکم: ۱۰۱۴٫۸/مایل مربع (۳۹۱٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 82426
کد منطقه: 307
FIPS code: 56-33885
GNIS feature ID: 1589144
گریبول(به انگلیسی: Greybull) شهری در ایالت وایومینگ کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۸۴۷ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
سوپ میوه

سوپ بلوبری
سوپ میوه یکی از دسرهای اندونزی است که مخلوطی از میوه‌های استوایی است که در آب نارگیل و شیره گل رز درست شده‌است.
تکه‌های خرد شده انگور
تکه‌های طالبی
توت فرنگی
آناناس
آووکادو
میوه دراگون
گوشت نارگیل سبز (نارگیلی که هنوز جوان است و گوشت سفید آن بسیار ترد است و به عنوان میوهٔ محبوب اندونزی در مغازه‌ها سرو می‌شود)
آب نارگیل سبز
همه میوه‌ها را به تکه‌های کوچک قاچ زده و در آب نارگیل ریخته به آن شکر و شیر عسل به اندازه دلخواه اضافه می‌کنند و روی آن تکه‌های یخ می‌ریزند. بعد از حدود نیم ساعت دسر درست شده‌است.
این دسر را در اندوزی با نام soup buah می‌شناسند.
پیدازیستی

پیدازیستی یا فانروزوئیک (Phanerozoic) یک اَبَردوران (ائون) زمین‌شناسی است.
واژه فانروزوئیک از واژه یونانی «فانروس» مشتق شده که به معنی پیدا و هویدا است. پس از گسترش سریع و فراوان زیست در دوره کامبرین که مرحله اول ابردوران پیدازیستی است، تنوع زیستی زمین افزایش چشمگیری یافت و به این خاطر در سنگواره‌های ابردوران پیدازیستی، سنگواره‌های جانوران بیشتر و پیشرفته‌تری دیده می‌شود. نام پیدازیستی در اصل، در زمانی ابداع شد و به‌کار رفت که هنوز سنگواره‌های قدیمی‌تر از کامبرین یافته نشده بود.
در ابردوران پیدازیستی که از حدود ۵۴۱ میلیون سال پیش تاکنون به‌درازا کشیده زیست جانوری انبوه و فراوان بوده است. در پیدازیستی چندین شاخه از جانوران به‌سرعت، پدیدار شدند، ماهی‌ها تکامل پیدا کردند، حشرات و چهاراندامان پدید آمدند و گیاهان پیشرفته‌تری به منصه ظهور رسیدند. در ابردوران پیدازیستی بود که نیروهای زمین‌ساختی با فشار خود، باعث درهم‌فشرده شدن قاره‌های جهان در یک ابرقاره به نام پانجه‌آ شدند و این ابرقاره سپس تکه‌تکه شده و قاره‌های امروزی را به‌وجود آورد.
بیشتر زمین‌شناسان و دیرین‌شناسان مرز دو ابردوران پیشین‌زیستی و پیدازیستی را زمانی می‌دانند که نخستین سه‌بندی‌ها (تریلوبیت‌ها) و جانوران آبسنگ‌ساز هم‌چون کهن‌جامان Archaeocyatha و مرجان‌های دریایی پدیدار شدند.
پیدازیستی، جدیدترین و کنونی‌ترین اَبَردوران از چهار ابردوران زمین‌شناسی در مقیاس زمانی زمین‌شناسی زمین است که از ۵۳۸٫۸ میلیون سال پیش تا امروز را در بر می‌گیرد. این ابردوران زمانی است که در آن حیات جانوری و گیاهی به‌طور گسترده رشد جمعیت داشته، واگرایش فرگشتی پیدا کرده و در کنام‌های مختلف سطح زمین کلنی‌سازی کرده است. این ابردوران از دوره کامبرین آغاز می‌شود، زمانی که جانوران برای نخستین بار پوسته‌های سختی را توسعه دادند که می‌توانند به‌وضوح در سنگواره‌ها‌ حفظ شوند. بازه زمانی پیش از پیدازیستی بر روی کره زمین که به‌طور کلی بزرگ‌ابردوران نهان‌زیستی (کریپتوزوئیک) یا پرکامبرین (پیش از کامبرین) نامیده می‌شود، اکنون به ابردوران‌های پیشازیستی، نخست‌زیستی و پیشین‌زیستی تقسیم شده است.
بازهٔ زمانی پیدازیستی با ظهور ناگهانی شواهد انفجار کامبرین از تعدادی شاخه جانوری آغاز می‌شود؛ فرگشت این شاخه‌ها به اشکال گوناگون نظیر گیاهان، ماهی‌ها‌، بندپایان و نرم‌تنان؛ همچنین فرگشت حشرات، گیره‌داران، هزارپایان و فرگشت چهاراندامان را در بر می‌گیرد. در این ابردوره، گیاگان امروزی که عمده آن‌ها در زمره گیاهان آوندی هستند، توسعه یافته است. در این بازه زمانی، نیروهای زمین‌ساخت صفحه‌ای که قاره‌ها را جابه‌جا می‌کنند، آن‌ها را در یک خشکی واحد به نام پانگه‌آ (آخرین ابرقاره) گرد هم آوردند، که سپس به خشکی‌های قاره‌ای کنونی تقسیم شد.
تقسیم‌بندی

پیدازیستی دربرگیرنده دوران‌ها و دوره‌های زیر است:
دیرینه‌زیستی (پالئوزوئیک) (۵۴۱–۲۵۲ میلیون سال): کامبرین، اردویسین، سیلورین، دوونین، کربونیفر و پرمین.
میانه‌زیستی (مزوزوئیک) (۲۵۲–۶۶ میلیون سال): تریاس، ژوراسیک و کرتاسه
نوزیستی (سنوزوئیک) (۶۶ میلیون سال پیش - تا کنون): پالئوژن، نئوژن و کواترنری.
زمان درازی که از شکل‌گیری زمین تا پیدازیستی ادامه داشته به نام بزرگ‌اَبَردوران پرکامبرین (نهان‌زیستی) معروف است. این بزرگ‌ابردوران خود به سه ابردوران تقسیم شده است و آن ابردورانی که پیش از پیدازیستی بوده، پیشین‌زیستی (پروتروزوئیک) نام دارد.
ریشه‌شناسی

اصطلاح «پیدازیستی» در سال ۱۹۳۰ توسط زمین‌شناس آمریکایی جرج هالکات چادویک (۱۸۷۶–۱۹۵۳) ابداع شد. این واژه از کلمات یونانی باستان φανερός (phanerós) به معنای «قابل مشاهده» و ζωή (zōḗ) به معنای «زندگی» گرفته شده است. دلیل این نام‌گذاری این بود که در گذشته تصور می‌شد که حیات در دوره کامبرین، که نخستین دوره در مقیاس زمانی زمین‌شناسی این دوران است، آغاز شده است، زیرا در آن زمان هیچ فسیل‌ی از دوره پرکامبرین در دسترس نبود.
با این حال، پس از کشف ردفسیل‌هایی از حیات پیچیده در حال رشد از دوره ادیاکاران (معروف به "انفجار آوالون") که متعلق به دوران پیشین‌زیستی است، اجماع علمی امروزی بر این است که جانداران چندسلولی، شامل تخت‌زیوه‌تباران و اسفنج‌های دریایی ابتدایی مانند اوتاویا، حداقل از دوره تونین وجود داشته‌اند. همچنین، اولین شواهد حیات به شکل تشکیلات میکروبی پروکاریوتی ساده، در بستر دریا در دوران نخست‌زیستی آغاز شده است.
مرز پیشین‌زیستی–پیدازیستی

مرز میان دوران پیشین‌زیستی و پیدازیستی در ۵۳۸٫۸ میلیون سال پیش تعیین شده است. در قرن نوزدهم، این مرز بر اساس زمان ظهور نخستین فسیل‌های جانوران فراسلولی (جانوران) در نظر گرفته شده بود. اما از دهه ۱۹۵۰، مطالعات سیستماتیک منجر به شناسایی ردفسیل‌های چند صد گروه (آرایه) از جانوران نرم‌تن پیچیده در دوره ادیاکاران از دوران پیشین‌زیستی شد که به انفجار آوالون معروف است.
گذار از زیست‌بوم نسبتاً ثابت و بی‌تحرک پرکامبرین به زیست‌بوم متحرک و فعال کامبرین در اوایل دوران پیدازیستی رخ داده است.
دوران‌های پیدازیستی

پیدازیستی به سه مقیاس زمانی زمین‌شناسی تقسیم می‌شود: دیرینه‌زیستی، میانه‌زیستی و نوزیستی، که خود به ۱۲ مقیاس زمانی زمین‌شناسی دیگر تقسیم می‌شوند.
دوران دیرینه‌زیستی شامل فرگشت سه شاخه (زیست‌شناسی) جانوری برجسته یعنی بندپایان، نرم‌تنان و طنابداران است که گروه آخر شامل ماهی‌ها، دوزیستان و آب‌پرده‌داران (شامل هم‌کمانان و خزنده‌چهرگان) می‌شود.
دوران میانه‌زیستی شامل فرگشت تمساح‌سانان، لاک‌پشت‌ها، دایناسورها (از جمله پرنده‌ها)، پولک‌خزندگان (مارمولک‌ها و مارها) و پستانداران است.
نوزیستی با رویداد انقراض کرتاسه–پالئوژن آغاز می‌شود و شاهد گسترش وسیع پرنده‌ها و پستانداران بوده است. انسان‌ها در بخش اخیر این دوران ظاهر شده و تکامل یافته‌اند.
دوران‌های پیدازیستی > دوران دیرینه‌زیستی

مقالهٔ اصلی: دیرینه‌زیستی
دیرینه‌زیستی دوره‌ای در تاریخ زمین است که در آن حیات پیچیده فعال فرگشت یافت، برای نخستین بار در خشکی گسترش یافت و اجداد تمام جانداران چندسلولی زمین تنوع یافتند.
این دوران شامل شش دوره است: کامبرین، اردویسین، سیلورین، دوونین، کربنیفر و پرمین.
دوران‌های پیدازیستی > دوران دیرینه‌زیستی > دوره کامبرین

مقالهٔ اصلی: کامبرین
کامبرین نخستین دوره از دوران دیرینه‌زیستی است و از ۵۳۹ میلیون تا ۴۸۵ میلیون سال پیش ادامه داشت. این دوره شاهد واگرایش فرگشتی چشمگیری از جانوران بود که به عنوان انفجار کامبرین شناخته می‌شود، زمانی که بیشترین تعداد الگوی بدن جانوری در تاریخ زمین در یک دوره شکل گرفت.
در این دوره جلبک‌های پیچیده تکامل یافتند و زیست‌بوم آن توسط بندپایان زره‌دار (مانند تریلوبیت‌ها و پره‌دندان‌سانان) و تا حدی سرپایان‌های دارای صدف (مانند راست‌قیفه) غالب شد. تقریباً تمام ساخه جانوران دریایی در این دوره تکامل یافتند.
در این زمان، ابرقاره پانوتیا شروع به فروپاشی کرد و بیشتر قسمت‌های آن بعداً دوباره به هم پیوستند و ابرقاره گوندوانا را تشکیل دادند.