stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ضدویروس نورتون
نسخه‌های ویرایش ویندوز > نسخه ۲۰۰۷

این نسخه در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۷ منتشر شد. هدف سیمانتک در این نسخه کاهش مصرف منابع سیستمی توسط این ضدویروس و در نتیجه افزایش سرعت رایانه‌ها بود. این نسخه با ویندوز تازه ارائه شده ویستا کاملاً مطابقت داشت و در حدود ۸۰ درصد کدهای آن دوباره‌نویسی شده بود. ویژگی‌های اضافه شده به این نسخه شامل رابط کاربری جدید، عدم نیاز به باز کردن پنجره جدید برای دسترسی به بخش مرکز محافظت نورتون و تنظیمات مربوط به آن و قسمت شناسایی روت کیت‌ها با استفاده از تکنولوژی خریداری شده از شرکت وریتاس بود.
نسخه‌های ویرایش ویندوز > نسخه ۲۰۰۸

این نسخه در ۲۷ آگوست ۲۰۰۷ منتشر شد. ویژگی سونار برای شناسایی بدافزارها از طریق بررسی رفتار آن‌ها و محافظت بلادرنگ در برابر اکسپلویت‌ها از ویژگی‌های جدید اضافه شده به این نسخه بود.
نسخه‌های ویرایش ویندوز > نسخه ۲۰۰۹

در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۰۸ ارائه شد و برای افزایش کارایی بیشتر در حدود ۳۰۰ تغییر داشت. از جمله ویژگی‌های جدید آن یک نشانگر مصرف سی‌پی‌یو بود که در قسمت اصلی رابط کاربری ضدویروس قرار داشت.
نسخه‌های ویرایش ویندوز > نسخه ۲۰۱۰

این نسخه جدیدترین نسخه ضدویروس نورتون است که در سپتامبر ۲۰۰۹ منتشر شد. قابلیت‌های جدید آن شامل سونار۲ که نسخه جدیدی از ویژگی سونار است و ویژگی اتواسپای است.
نسخه‌های ویرایش مکینتاش

ضدویروس نورتون نسخه ۱۱ برای مک اواس ۱۰٫۵ (لئوپارد) ارائه شد و قابلیت شناسایی بدافزارهای قابل اجرا بر روی سیستم‌عامل‌های مکینتاش و ویندوز را با استفاده از یک ماشین مجازی دارد. دیگر ویژگی آن اسکنر آسیب‌پذیری است که مانعی برای حملات هکرهایی است که از کدها و نرم‌افزارهای اکسپلویت برای تسلط بر سیستم استفاده می‌کنند. این نرم‌افزار همچنین قابلیت اسکن درون فایل‌های فشرده شده و آرشیوی را دارد.
ایمگلیمین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
نام‌های تجاری: Twymeeg
کد ATC: A10BX15 
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  Rx-only in Japan 
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک (2S)-N6,N6,2-Trimethyl-1,2-dihydro-1,3,5-triazine-4,6-diamine :  نام آیوپاک (2S)-N6,N6,2-Trimethyl-1,2-dihydro-1,3,5-triazine-4,6-diamine 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: ۷۷۵۳۵۱-۶۵-۰
پاب‌کم CID: ۲۴۸۱۲۸۰۸
کم‌اسپایدر: ۲۶۲۳۲۶۹۰
UNII: UU226QGU97
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID50228237 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C۶H۱۳N۵
جرم مولی: ۷۰۰۲۱۵۵۲۰۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۱۵۵٫۲۰۵ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES C[C@H]1NC(=NC(=N1)N)N(C)C :  SMILES C[C@H]1NC(=NC(=N1)N)N(C)C 
 InChI InChI=1S/C6H13N5/c1-4-8-5(7)10-6(9-4)11(2)3/h4H,1-3H3,(H3,7,8,9,10)/t4-/m1/s1 Key:GFICWFZTBXUVIG-SCSAIBSYSA-N :  InChI InChI=1S/C6H13N5/c1-4-8-5(7)10-6(9-4)11(2)3/h4H,1-3H3,(H3,7,8,9,10)/t4-/m1/s1 Key:GFICWFZTBXUVIG-SCSAIBSYSA-N 
ایمگلیمین (انگلیسی: Imeglimin) یک داروی خوراکی ضد دیابت است.
این دارو یک مسدود کننده فسفوریلاسیون اکسیداتیو است که برای مهار گلوکونئوژنز کبدی، افزایش جذب گلوکز عضلانی و بازگرداندن ترشح طبیعی انسولین عمل می کند. این دارو نخستین داروی تایید شده از این دسته از داروهای ضد دیابت است.
دانمارک در المپیک تابستانی ۱۹۶۰

دانمارک در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ که در شهر رم برگزار شد، کاروان دانمارک با ۱۰۰ ورزشکار در این رقابت‌ها شرکت کرد و موفق به کسب ۶ مدال (۲ طلا، ۳ نقره، ۱ برنز) شد. در جدول رتبه‌بندی توزیع مدال‌ها، دانمارک در ردهٔ ۱۳ مسابقات قرار گرفت.
پرفنازین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
AHFS/Drugs.com: monograph
مدلاین پلاس: a682165
رده‌بندی داروهایبارداری:  AU: C   
روش مصرف دارو: Oral and IM
گروه دارویی: ضد روان‌پریشی تیپیکال
کد ATC: N05AB03 
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  UK: فقط ℞ (POM)   US: فقط ℞  
داده‌های فارماکوکینتیک: داده‌های فارماکوکینتیک
زیست فراهمی: 40%
متابولیسم: کبدی
نیمه‌عمر حذف: 8-12 (up to 20) hours
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک 2-[4-[3-(2-chloro-10H-phenothiazin-10-yl) propyl]piperazin-1-yl]ethanol :  نام آیوپاک 2-[4-[3-(2-chloro-10H-phenothiazin-10-yl) propyl]piperazin-1-yl]ethanol 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: 58-39-9 Y
پاب‌کم CID: 4748
IUPHAR/BPS: 209
دراگ‌بنک: DB00850 Y
کم‌اسپایدر: 4586 Y
UNII: FTA7XXY4EZ
KEGG: D00503 Y
ChEBI: CHEBI:8028 Y
ChEMBL: ChEMBL567 Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID1023441 
ECHA InfoCard: 100.000.346 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C21H26ClN3OS
جرم مولی: 403.97 g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES Clc2cc1N(c3c(Sc1cc2)cccc3)CCCN4CCN(CCO)CC4 :  SMILES Clc2cc1N(c3c(Sc1cc2)cccc3)CCCN4CCN(CCO)CC4 
 InChI InChI=1S/C21H26ClN3OS/c22-17-6-7-21-19(16-17)25(18-4-1-2-5-20(18)27-21)9-3-8-23-10-12-24(13-11-23)14-15-26/h1-2,4-7,16,26H,3,8-15H2 Y Key:RGCVKNLCSQQDEP-UHFFFAOYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C21H26ClN3OS/c22-17-6-7-21-19(16-17)25(18-4-1-2-5-20(18)27-21)9-3-8-23-10-12-24(13-11-23)14-15-26/h1-2,4-7,16,26H,3,8-15H2 Y Key:RGCVKNLCSQQDEP-UHFFFAOYSA-N Y 
  (صحت‌سنجی):   (صحت‌سنجی)
پرفنازین (به انگلیسی: Perphenazine) یک داروی ضد روانپریشی نسل اول از خانواده فنوتیازینها است. از نظر شیمیایی، آن را به عنوان پیپرازینیل فنوتیازین طبقه‌بندی می کنند. در اصل با نام تجاری تریلافون در ایالات متحده به بازار عرضه شد، برای ده‌ها سال است که مورد استفاده بالینی قرار گرفته‌است و تحقیقات و پژوهش های گسترده ای بر آن صورت گرفته است. پرفنازین تقریباً ده برابر قوی تر از کلرپرومازین آنتاگونیست(مسدود کننده) گیرنده دوپامین(D2) است این بدین معنا است که ده برابر قدرت ضد روانپریشی(ضد توهم و هذیان) بیشتری دارد.
موارد مصرف

پرفنازین برای درمان انواع اختلالات سایکوتیک مانند اسکیزوفرنی به کار برده می‌شود. علاوه بر این، برای کنترل تهوع و استفراغ شدید نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در دوزهای پایین از آن برای درمان افسردگی آژیته (همراه با داروی ضد افسردگی) استفاده می‌شود. هنگام درمان افسردگی، پرفنازین به همان سرعتی که شرایط بالینی اجازه می‌دهد قطع می‌شود. پرفنازین هیچ فعالیت ضد افسردگی ذاتی ندارد. مطالعات متعدد نشان می‌دهد که استفاده از پرفنازین با فلوکستین (Prozac) در بیماران مبتلا به افسردگی سایکوتیک بسیار امیدوار کننده است، اگرچه فلوکستین در متابولیسم پرفنازین تداخل دارد و باعث بالاتر رفتن سطح پلاسمایی پرفنازین و نیمه عمر بیشتر می‌شود. در این ترکیب، اثر ضد استفراغ قوی پرفنازین باعث کاهش تهوع و استفراغ ناشی از فلوکستین و همچنین آژیتاسیون اولیه ناشی از فلوکستین می‌شود. هر دو عمل می‌تواند برای بسیاری از بیماران مفید باشد.
پرفنازین دارای خاصیت آرام بخش و ضد اضطراب است، و این دارو برای درمان بیماران سایکوتیک آژیته مفید است. از دیگر مصارف پرفنازین، درمان کوتاه مدت استفراغ تند بارداری است که در آن زنان باردار حالت تهوع و استفراغ شدید را تجربه می‌کنند. این مشکل می‌تواند به اندازه کافی شدید شود که بارداری را به خطر بیندازد. از آنجا که نشان داده شده‌است که پرفنازین تراتوژنیک نبوده و بسیار خوب عمل می‌کند، گاهی به صورت خوراکی با کمترین دوز مصرف می‌شود.
مکانیسم اثر

پرفنازین همچون اغلب داروهای آنتی سایکوتیک گیرنده‌های دوپامینی را مهار نموده و اثر درمانی خود را با مهار این گیرنده‌ها در سیستم مزولیمبیک و مزوکورتیکال اعمال‌می‌نماید. همچنین سبب مهار گیرنده‌های آلفا آدرنرژیک و موسکارینی می‌گردد.
مقدار مصرف

پرفنازین در حالاتی نظیر اسکیزوفرنی، مانیا و درمان کمکی کوتاه مدت اضطراب شدید، اغتشاشات روانی ـ حرکتی، هیجان و رفتارهای خطرناک ابتدا به میزان ۴ میلی گرم ۳ بار در روز تجویز و برحسب پاسخ‌دهی میزان مصرف حداکثر تا ۲۴ میلی گرم روزانه تنظیم می‌گردد. مقدار مصرف در افراد مسن نصف تا یک چهارم افراد بزرگسال است.
عوارض جانبی

آثار خارج هرمی به خصوص دیستونی، به‌ویژه با مقادیر مصرف زیاد شایع‌تر بوده و در مصرف طولانی مدت دیسکینزی دیررس ممکن است بروز نماید.خشکی شدید حلق بخصوص هنگام فعالیت های بدنی و فیزیکی خواب آلودگی، سستی، کابوس شبانه، بیخوابی، بی‌ثباتی، افسردگی، خشکی دهان، یبوست، احتباس ادرار، بدتر شدن علائم منفی اسکیزوفرنی تاری دید و احتقان بینی از عوارض شایع دارو هستند.
یکی از عوارض شایع این دارو پارکینسونیسم است
عوارض جانبی > تداخلات دارویی

فلوکستین باعث سطح بالاتر پلاسمایی و نیمه عمر طولانی پرفنازین می‌شود، بنابراین کاهش دوز پرفنازین ممکن است ضروری باشد. پرفنازین با انجام چنین فعالیتی، عمل دپرسانت‌های مرکزی داروها را تسریع می‌کند (آرامش دهنده‌ها، خواب‌آورها، مواد مخدر، آنتی هیستامین‌ها، OTC - ضد استفراغ‌ها و غیره) کاهش دوز پرفنازین یا داروی دیگر ممکن است لازم باشد.
به‌طور کلی، تمام نورولپتیک‌ها ممکن است همراه با مواد مخدر ترامادول (اولترام) منجر به تشنج شوند. پرفنازین ممکن است نیاز انسولین بیماران دیابتی را افزایش دهد. میزان قند خون بیماران وابسته به انسولین را به‌طور مرتب در طول درمان طولانی مدت رصد کنید.
عمامه‌گذاری

عمامه گذاری آئینی است که هر طلبه حوزه علمیه پس از گذارندن پایه‌های اولیه طلبگی (پنج سال تحصیل) و احراز شرایط خاص علمی و اخلاقی تحت عنوان «تلبّس» در مراسمی ویژه برپا می‌شود و فرد به عنوان آخوند شناخته می‌شود.
مراسم عمامه‌گذاری توسط مصباح یزدی
آیین عمامه گذاری در ایران زیر نظر معاونت تهذیب و تربیت حوزه‌های علمیه، مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه، توسط «واحد تلبّس» انجام می‌شود. این واحد وظیفه تشخیص صلاحیت طلاب را بر عهده دارد. طلابی که شرایط حوزه علمیه را احراز کنند و توانایی‌های لازم را به دست آورده باشند، رسماً به لباس روحانیت ملبس می‌شوند. لباس روحانیت شامل عمامه، عبا و قبا است و نشانگر برخورداری از تحصیلات حوزوی، پایبندی به ارزش‌های اسلامی و آمادگی ایفای نقش در جامعه اسلامی است.
مراسم عمامه گذاری معمولاً در اعیاد اسلامی در حوزه‌های علمیه برگزار می‌شود و طلاب توسط مراجع و علما عمامه بر سر می‌گذارند.
لوچانو ترازاتی

| لوچانو ترازاتی | لوچانو ترازاتی |
| --- | --- |
ملیت: ایتالیایی
دیگر نام‌ها: جان کالینز
پیشه: فیلم‌بردار
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۹
لوچانو ترازاتی (ایتالیایی: Luciano Trasatti) با نام مستعارِ جان کالینز فیلم‌بردار اهل ایتالیا است.
گزیدهٔ فیلم‌شناسی > مدیر فیلم‌برداری

دختردایی‌های من (۱۹۷۸)
دادرس ناحیه (۱۹۷۶)
قصه‌های ممنوعه… دربارهٔ برهنگی (۱۹۷۲)
جنازه مو سرخ (۱۹۷۲)
کنت دراکولا (۱۹۷۰)
این دنیای دیوانه دیوانه ترانه (۱۹۶۵)
عشق و ازدواج (۱۹۶۴)
راهزن دمشق (۱۹۶۴)
گاریبالدی (۱۹۶۱)
مردان خشن (۱۹۶۰)
کشور زنگ‌ها (۱۹۵۴)
ولگردها (۱۹۵۳)
دختران خطرناک هستند (۱۹۵۲)
گزیدهٔ فیلم‌شناسی > متصدی دوربین

رام کردن زن سرکش (۱۹۶۷)
آتیلا (۱۹۵۴)
آنا (۱۹۵۱)
روشنایی‌های واریته (۱۹۵۰)
گل‌های سنت فرانسیس (۱۹۵۰)
برنج تلخ (۱۹۴۹)
تلویزیون آموزشی ایران

تلویزیون آموزشی دومین شبکه تلویزیون ملی ایران بود که در سال ۱۳۴۴ به همت علاالدین دولتشاهی تأسیس شد و کارش را زیر نظر وزارت آموزش و پرورش آغاز کرد و به آموزش تخصصی دوره‌های ابتدایی و متوسطه پرداخت.
تاریخچه فعالیت تلویزیون آموزشی در ایران

در سال ۱۳۰۸ وزارت فرهنگ، اداره کل هنرهای زیبا را تأسیس کرد. این اداره علاوه بر نظارت بر کلیه فعالیت‌های هنری، مسئولیت استفاده از وسایل سمعی و بصری مدارس را نیز عهده‌دار بود. ایجاد آزمایشگاه‌های سمعی و بصری، دانش‌سرای مقدماتی و دانش‌سرای عالی نیز جزء فعالیت‌های این اداره بود.
در سال ۱۳۴۱ اداره‌ای به نام اداره آموزش فعالیت‌های سمعی و بصری در وزارت فرهنگ تشکیل گردید که بعداً با نام دفتر آموزش سمعی و بصری فعالیت‌های خود را ادامه داد. توجه به فیلم به عنوان یک رسانه آموزشی در سطح جهانی سبب گردید این اداره اقدام به تشکیل جشنواره‌های بین‌المللی فیلم‌های آموزشی کند.
تلویزیون آموزشی در سال ۱۳۴۴ زیر نظر وزارت آموزش و پرورش و به همت علاالدین دولتشاهی تأسیس شد و کار خود را بعد از دو سال، با پخش برنامه‌های درسی در زمینه فیزیک، شیمی، جبر، علوم طبیعی، زبان و دستور فارسی شروع کرد. هدف از پخش این برنامه‌ها جبران کمبود معلم‌های متخصص و جبران کمبود آزمایشگاه‌ها بود.
در سال ۱۳۵۲ تهیه برنامه‌های آموزشی به سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران تحت عنوان تلویزیون آموزشی و به مدیریت فرهاد صبا واگذار شد و برنامه‌های آموزشی با پخش دروس راهنمایی در سال ۱۳۵۳ مجدداً شروع به فعالیت کرد و همزمان حدود سه هزار دستگاه تلویزیون بین مدارس شهرهای بزرگ کشور توزیع شد.
در سال ۱۳۵۸ و بعد از انقلاب اسلامی ایران علاالدین دولتشاهی از این سازمان پاکسازی شد و این شبکه به شبکه ۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران تغییر نام پیدا کرد.
الکساندر وینوکوروف

الکساندر نیکولایویچ وینوکوروف (روسی: Александр Николаевич Винокуров؛ زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۳) رکابزن سابق قزاقستانی است که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد و اکنون مربی اصلی تیم آستانه است. او در دوران فعالیت حرفه‌ای خود دو مدال برنز مسابقات قهرمانی جهان، چهار پیروزی مرحله‌ای در تور دو فرانس، چهار پیروزی مرحله‌ای در ووئلتا اسپانیا و قهرمانی در سال ۲۰۰۶، چند قهرمانی در مسابقات کلاسیک و مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جادهٔ مردان به دست آورد.
وینوکوروف دوچرخه‌سواری را در سال ۱۹۸۴ آغاز کرد و در رقابت‌هایی در شوروی سابق شرکت کرد. او در سال ۱۹۹۷ به عنوان رکابزن آماتور به فرانس رفت و در سال ۱۹۹۸ حرفه‌ای شد. حدود یک دههٔ بعد، دوپینگ خونی او در تور دو فرانس ۲۰۰۷ اعلام شد و به مدت دو سال از حضور در مسابقات محروم شد. در بازگشت در اوت ۲۰۰۹ برای تیم ملی قزاقستان و سپس برای تیم آستانه مسابقه داد. یک تصادف سنگین در تور دو فرانس ۲۰۱۱ می‌توانست دوران حرفه‌ای او را به پایان برساند؛ ولی اعلام کرد که یک فصل دیگر مسابقه خواهد داد. یکی از اهداف وینوکوروف، حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن بود که در آن توانست مدال طلای دوچرخه‌سواری جادهٔ مردان را پس از فرار در کیلومترهای پایانی به همراه ریگوبرتو اوران به دست آورد.
وینوکوروف پس از المپیک بازنشسته شد و در سال ۲۰۱۳ به مربی‌گری در تیم آستانه مشغول شد. او اکنون به همراه همسر و فرزندانش در فرانسه زندگی می‌کند.
فعالیت رقابتی > دوران آماتور (۱۹۸۴–۱۹۹۶)

وینوکوروف به گفتهٔ پدرش از یازده سالگی به مدرسهٔ ورزش پتروپاول پیوست و وارد دوچرخه‌سواری شد. در سال ۱۹۸۶ وارد مدرسهٔ ورزشی در آلماتی شد و در پنج سال بعدی در آنجا تمرین کرد. در دوران دوسالهٔ خدمت سربازی نیز به عنوان عضوی از تیم ملی شوروی تمرین می‌کرد.
پس از استقلال قزاقستان از شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، وینوکوروف به تمرین و مسابقه ادامه داد و عضو تیم ملی قزاقستان شد. در سال ۱۹۹۳ در تور آماتور رجیو در آلمان، رتبهٔ سوم را کسب کرد. از سایر دستاوردهای او در دوران آماتور می‌توان به پیروزی در دو مرحلهٔ تور اکوادور ۱۹۹۵ و قهرمانی تور اسلوونی ۱۹۹۶ نام برد. وینوکوروف در المپیک ۱۹۹۶ نیز شرکت کرد و مسابقهٔ استقامت جادهٔ مردان به مقام ۵۳ دست یافت.
فعالیت رقابتی > دوران آماتور در سنت اتین (۱۹۹۷)

در زمستان ۱۹۹۶ مربی تیم ملی قزاقستان از ژیل ماس، مدیر ورزشی تیم آگریژل، درخواست کرد که در صورت امکان، شش دوچرخه‌سوار قزاقستانی را به تیم‌های حرفه‌ای اروپایی انتقال دهد. ماس پذیرفت که دو نفر برتر را انتقال دهد؛ به شرطی که ابتدا یک سال برای باشگاه آماتور اسپوار سیکلیست سن اتین لوار مسابقه بدهند. آنان وینوکوروف و آندری میزوروف را برگزیدند.
وینوکوروف در ۲۲ مارس ۱۹۹۷ به فرانسه رسید. او توانست به خوبی با شرایط تازه تطبیق یابد، در حالی که میزوروف با وضعیت جدید خو نگرفت و ترجیح داد به قزاقستان بازگردد. در مهٔ ۱۹۹۷ آندری کیویلف، هم‌کلاسی سابق وینوکوروف که در تیم آماتوری در بورگوس اسپانیا بود، جانشین میزوروف شد. میزوروف در سال ۱۹۹۹ حرفه‌ای شد و در سال ۲۰۰۷ در تیم آستانه به وینوکوروف پیوست.
دو هفتهٔ بعد، وینوکوروف در یک مرحلهٔ تور آورنی دوم شد و پس از یک هفته، بهترین سربالایی‌رو کاپ فرانسه شد. او توانست در مجموع ده پیروزی برای باشگاه آماتور خود به دست آورد و ونسان لاونو وادار شد پیشنهاد قرارداد حرفه‌ای دو ساله‌ای برای عضویت در تیم کازینو در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به او بدهد.
فعالیت رقابتی > ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲

وینوکوروف در سال ۱۹۹۸ در شش مسابقه از جمله مسابقهٔ چهار روزهٔ دونکرک و تور لهستان پیروز شد. در آغاز فصل ۱۹۹۹ برندهٔ تور والنسیا شد و سه ماه بعد، قهرمان کریتریوم دوفینه شد.
وینو در سال ۲۰۰۰ به تیم تلکام پیوست. او برندهٔ مسابقهٔ ترکیبی پاریس–نیس شد و سکوی سوم کریتریوم اینترناسیونال را به دست آورد. در تور دو فرانس نیز خادم یان اولریش بود و تور را در جایگاه ۱۵ به پایان رساند. نخستین پیروزی او برای تلکام، فتح مرحلهٔ ۱۸ ووئلتا اسپانیا بود. چند هفتهٔ بعد، در المپیک سیدنی پس از اولریش به مدال نقره دست یافت، در حالی که هم‌تیمی دیگرش آندرئاس کلودن بر سکوی سوم ایستاد.
در سال ۲۰۰۱ وینو برندهٔ تایم تریل تور آلمان شد و پیراهن طلایی را از هم‌تیمی خود اریک زابل گرفت. در روز بعد، وینوکوروف یک و نیم دقیقه جلوتر از گروه اصلی از خط پایان گذشت و قهرمانی خود را قطعی کرد. در تور ۲۰۰۱ از اولریش حمایت کرد و رتبهٔ ۱۶ را به دست آورد.
در سال ۲۰۰۲ وینو برندهٔ پاریس–نیس شد. سپس در نخستین مرحلهٔ کوهستانی تور سوئیس پیروز شد؛ ولی چند مرحلهٔ بعد در سراشیبی زمین‌خورد و پس از مرحله به بیمارستان منتقل شد. او از تور انصراف داد تا برای تور دو فرانس آماده شود؛ ولی دو هفتهٔ بعد، شکستگی دنبالچه او تشخیص داده شد و تور را از دست داد.
فعالیت رقابتی > ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵

آندری کیویلف، دوست صمیمی وینو، در مرحلهٔ دوم تور پاریس–نیس ۲۰۰۳ به‌شدت زمین‌خورد و به کما رفت و همان شب درگذشت. این اتفاق، اثر شدیدی بر وینوکوروف داشت. او از این اتفاق نیرو گرفت و اعلام کرد بیش از همیشه برای بردن انگیزه دارد. وینو در مرحلهٔ پنجم فرار کرد و با پیروزی در آن مرحله، رهبر تور شد. وینوکوروف در خط پایان، به آسمان اشاره کرد.
دو روز بعد، وینوکوروف برندهٔ تور شد و بر روی سکو، تصویر کیویلف را به نمایش گذاشت.
در تور سوئیس ۲۰۰۳ وینوکوروف برندهٔ مرحلهٔ نخست شد و پیراهن طلایی را به تن کرد. در مرحلهٔ سوم فرانچسکو کاساگرانده پیروز شد و رهبری را از وینو گرفت؛ ولی با زمین‌خوردن او در تایم تریل انفرادی روزهای پایانی، وینو دوباره به صدر برگشت و برندهٔ تور سوئیس شد.
در تور دو فرانس ۲۰۰۳ وینوکوروف برای نخستین بار با هدف قهرمانی وارد تور شد. او در مرحلهٔ کوهستانی که در آلپ دوئز به پایان رسید، دوم شد. در مرحلهٔ بعد در سربالایی به فاصلهٔ ۹ کیلومتر از خط پایان فرار کرد و برندهٔ مرحله شد. او توانست به رتبهٔ دوم رده‌بندی اصلی با اختلاف ۲۱ ثانیه نسبت به لانس آرمسترانگ صعود کند. با پیروزی یان اولریش در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ ۱۲ وینو به رتبهٔ سوم نزول کرد؛ ولی آن را تا پایان تور نگه داشت. همچنین برندهٔ جایزهٔ تهاجمی‌ترین رکابزن تور شد.
در فصل ۲۰۰۴ وینوکوروف در مرحلهٔ دوم پاریس–نیس، پنج دقیقه عقب افتاد؛ ولی پس از آن در سه مرحله پیروز شد. در لیژ–باستون–لیژ پس از داویده ربلین و مایکل بوگرد سوم شد. پس از آن در تور سوئیس تصادف کرد و پارگی رباط‌های شانهٔ او باعث شد که تور دو فرانس را از دست بدهد.
او در ماه اوت بازگشت و برندهٔ تور رجیو شد. سپس در ووئلتا اسپانیا شرکت کرد؛ ولی در هفتهٔ اول به دلیل مسمومیت غذایی زمان زیادی از دست داد و از ادامهٔ مسابقه، کناره‌گیری کرد. پس از آن در مسابقات قهرمانی جهان حضور یافت و مدال برنز را در تایم تریل انفرادی به دست آورد.
نخستین پیروزی وینوکوروف در فصل ۲۰۰۵ در مسابقهٔ لیژ–باستون–لیژ به دست آمد. همچنین در یک مرحلهٔ کوهستانی دوفینه لیبره در مون ونتو برنده شد. سپس به قزاقستان سفر کرد و فاتح مسابقهٔ قهرمانی کشور شد.
در ژوئیه ۲۰۰۵ وینوکوروف اعلام کرد شرایطش به خوبی سال ۲۰۰۳ است که در تور سوم شده‌بود. او گفت برای تیم رکاب خواهد زد. قرار بود در صورتی که او یا آندرئاس کلودن بهتر از اولریش رکاب بزنند، وینوکوروف رهبر تیم شود. در تایم تریل افتتاحیه، وینو سوم شد و بالاتر از کلودن و اولریش قرار گرفت. در مرحلهٔ هشتم، آرمسترانگ حملات وینوکوروف را دنبال کرد؛ ولی به کلودن اجازه داد پیشی بگیرد. وینو جدا از هم‌تیمی‌های خود رکاب می‌زد و نقش اولریش را در تیم می‌خواست.
وینوکوروف زمان قابل توجهی در مراحل کوهستانی از دست داد؛ ولی در مرحلهٔ ۱۱ بخشی از آن را جبران کرد و جلوتر از سانتیاگو بوترو به عنوان نفر اول از خط پایان گذشت.
تنش میان وینو و تیمش در مرحلهٔ ۱۴ در پیرنه به اوج رسید. در این مرحله، وینو عقب افتاد، پس از طی ۲۰ کیلومتر بازگشت و حمله کرد، ولی اولریش و کلودن او را عقب کشیدند. وینوکوروف پس از پیروزی در مرحلهٔ پایانی در پاریس، تفاوت‌های خود را نشان داد.
پیش از آغاز مرحلهٔ پایانی، وینوکوروف با فاصلهٔ ۲ ثانیه پشت سر لوی لایفایمر، در رتبهٔ ششم قرار داشت. وینو در اسپرینت میانی اول شد و توانست شش ثانیه جایزه زمانی کسب کند، در حالی که لایفایمر دوم شد و چهار ثانیه به دست آورد و همچنان با اختلاف کمتر از یک ثانیه جلوتر از وینوکوروف بود. در خط پایان، وینوکوروف اول شد و ۲۰ ثانیه جایزهٔ زمانی دیگر گرفت تا تور را در رتبهٔ پنجم به پایان برساند.
فعالیت رقابتی > ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷

وینوکوروف برای فصل ۲۰۰۶ به تیم لیبرتی سگوروس–وورث پیوست. پس از بازداشت مانولو سائیز در ارتباط با دوپینگ خونی، لیبرتی سگوروس از حمایت مالی تیم انصراف داد. گروهی از شرکت‌های قزاقستانی حامی تیم شدند و نام آن به آستانه–وورث تغییر یافت. در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۶ پس از مشخص شدن حضور پنج رکابزن در قضیه دوپینگ عملیات پوئرتو، تیم وینوکوروف تنها چهار رکابزن داشت که کمتر از شش رکابزن مورد نیاز برای حضور در تور بود و به همین دلیل، از حضور در تور دو فرانس ۲۰۰۶ صرف نظر کرد.
پس از کناره‌گیری وورث از حمایت مالی، نام تیم پیش از ووئلتا اسپانیای ۲۰۰۶ به تیم آستانه تغییر یافت. وینوکوروف در مرحلهٔ ۷ از آلخاندرو والورده شکست خورد؛ ولی با پیروزی در دو مرحلهٔ بعدی به رتبهٔ پنجم صعود کرد. پس از یک تایم تریل خوب و رکابزنی تهاجمی در مراحل ۱۸ و ۱۹ پیراهن طلایی را از والورده گرفت و رهبر مسابقه شد. او در تایم تریل مرحلهٔ بعد نیز پیروز شد و قهرمانی ووئلتا را به دست آورد.
پس از آن وینو در مسابقه قهرمانی تایم تریل جهان در سالزبورگ رکاب زد و پس از دو رکابزن تیم سی‌اس‌سی، فابیان کانچلارا و داوید زابریسکی بر سکوی سوم ایستاد.
در تور دو فرانس ۲۰۰۷، وینوکوروف که به عضویت تیم تازه‌ای به نام آستانه درآمده‌بود، یکی از بخت‌های قطعی قهرمانی به شمار می‌رفت. وینو تا مرحلهٔ پنجم جزء رقیبان رده‌بندی اصلی بود؛ ولی در این مرحله در سرپایینی پیش از آخرین بخش کوهستانی زمین‌خورد و به‌شدت زخمی شد.
گروه اصلی سرعت خود را کاهش نداد تا وینوکوروف بازگردد. وینو به تعقیب گروه پرداخت و هفت هم‌تیمی خود را به کمک خواست تا به رقیبان برسد. رکابزنان آستانه، بخت‌های قهرمانی را دنبال کردند تا این که وینو به جلوی گروه انتهایی تعقیب‌کنندگان رسید. او ۸۰ ثانیه دیرتر از رقیبان خود از خط پایان گذشت.
وینوکوروف زمان زیادی را به دلیل مصدومیت‌های خود در آلپ از دست داد؛ ولی توانست در تایم تریل مرحلهٔ ۱۳ با اختلاف بیش از یک دقیقه نسبت به کدل ایونز برنده شود و دوباره به ۱۰ نفر برتر تور بازگردد. او در مرحلهٔ ۱۵ نیز که یک مرحلهٔ کوهستانی بود به پیروزی رسید.
فعالیت رقابتی > اتهام دوپینگ خونی

در روز بعد (۲۴ ژوئیه) تست کنترل دوپینگ وینوکوروف پس از پیروزی او در تایم تریل مثبت اعلام شد. میزان گلبول قرمز خون او دو برابر حالت عادی بود که نشانهٔ تزریق خون بود.
چند روز بعد، نمونهٔ B وینوکوروف نیز مثبت شد و کدل ایونز برندهٔ مرحلهٔ ۱۳ اعلام شد. پیروزی مرحلهٔ ۱۵ وینوکوروف نیز از او پس گرفته‌شد و به کیم کرچن لوکزامبورگی داده شد.
فدراسیون دوچرخه‌سواری قزاقستان محرومیت یک‌ساله برای وینوکوروف در نظر گرفت و اتحادیه جهانی ناخشنودی خود نسبت به این محرومیت کوتاه را ابراز کرد. تیم آستانه نیز او را تهدید به درخواست غرامت کرد.
در دسامبر ۲۰۰۷ وینوکوروف بازنشستگی خود را اعلام کرد.
وینوکوروف در یک برنامه تلویزیونی بلژیکی تمایل خود را نسبت به بازگشت به دوچرخه‌سواری در سال ۲۰۰۹ اعلام کرد. اتحادیه جهانی به دادگاه حکمیت ورزش درخواست فرجام‌خواهی کرد تا محرومیت وینوکوروف به دو سال افزایش یابد. دادگاه این فرجام‌خواهی را پذیرفت و محرومیت وینو تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۹ تمدید شد.
وینو در اوت ۲۰۰۹ با رکابزنی برای تیم قزاقستان در تور لن به مسابقات بازگشت و نخستین پیروزی خود پس از محرومیت را در تایم تریل مرحلهٔ سوم این تور کسب کرد. سپس دوباره به تیم آستانه ملحق شد و برای ووئلتا اسپانیا ۲۰۰۹ معرفی شد.
در فصل بعد، وینو خود را برای حضور در جیرو دیتالیا آماده کرد و در ماه آوریل در تور ترنتینو قهرمان شد.
شرم دوپینگ وینوکوروف موجب شد که روی مسابقه دادن در تور دو فرانس ۲۰۱۰ حساب نکند؛ ولی برگزارکنندگان جیرو این نگرانی را نداشتند و از او دعوت کردند تا در مسابقه شرکت کند. هدف او، عملکردی قدرتمند در جیرو بود.
در لیژ–باستون–لیژ ۲۰۱۰ وینو با کمک هم‌تیمی خود آلبرتو کونتادور برنده شد و شش ثانیه زودتر از الکساندر کولوبنف از خط پایان گذشت. در دسامبر ۲۰۱۱ یک مجلهٔ سوئیسی به نام ایلوستر ادعا کرد وینوکوروف پیروزی خود را خریده‌است. افشا شد که وینو از حساب خود در موناکو ۱۰۰ هزار یورو به حساب کولوبنف در لوکارنو واریز کرده‌است. این مجله ایمیل‌های ردوبدل شده میان دو نفر را منتشر کرد که در آن‌ها کولوبنف ابراز امیدواری کرده‌بود که کار درست را انجام داده باشد و وینو پاسخ داده‌بود نگران نباش. وینو پرداخت پول را انکار نکرد؛ ولی ادعا کرد پول را قرض داده‌است.
حدود یک ماه بعد، وینوکوروف رتبهٔ ششم رده‌بندی اصلی جیرو را به دست آورد و پنج روز پیراهن صورتی را به تن داشت.
در پایان مرحلهٔ سوم، وینو توانست پیراهن صورتی را از کدل ایونز که در ۱۵ کیلومتری خط پایان تصادف کرد، بگیرد؛ ولی در مرحلهٔ بعد آن را به وینچنزو نیبالی داد. دوباره در شرایط بارانی مرحلهٔ هفتم که بسیاری از رقیبان زمین‌خوردند، رهبر جیرو شد و آن را برای چهار روز حفظ کرد. در مرحلهٔ یازدهم، حدود ۵۰ رکابزن از جمله ریچی پورت فرار کردند و با فاصلهٔ حدود ۱۳ دقیقه زودتر از گروه اصلی از خط پایان گذشتند تا وینو پیراهن صورتی را به پورت بدهد.
در تور دو فرانس، وینو خادم کونتادور بود و به او کمک کرد تا برندهٔ تور شود. هرچند پس از اعلام مثبت شدن آزماش دوپینگ کونتادور به دلیل وجود مقادیر اندکی از داروی ممنوعهٔ کلنبوترول، عنوان او به اندی اشلک رسید. در همین مسابقه، وینو توانست برندهٔ مرحلهٔ ۱۳ شود.
فعالیت رقابتی > ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲

در مرحلهٔ نهم تور دو فرانس ۲۰۱۱ وینو افتاد و استخوان ران راستش شکست. در ۱۷ ژوئیه بازنشستگی او از دنیای دوچرخه‌سواری حرفه‌ای به صورت غیررسمی در صفحات توییتر هم‌تیمی‌هایش اعلام شد و وینو در همان روز بازنشستگی خود را تأیید کرد. پس از بهبودی، بازگشت و تصمیم گرفت پیش از بازنشستگی در تور لمباردی ۲۰۱۱ شرکت کند. سپس در سپتامبر تصمیم گرفت بازنشستگی خود را به تعویق بیندازد و اعلام کرد در فصل ۲۰۱۲ برای تیم آستانه در تور دو فرانس رکاب خواهد زد.
وینو فصل ۲۰۱۲ را با شرکت در تور لانکاوی آغاز کرد. پس از طی کردن بهاری آرام، وینو در تور دو فرانس شرکت کرد. او نتوانست هیچ پیروزی مرحله‌ای به دست آورد؛ ولی در چند فرار شرکت داشت که یکی از آن‌ها در مرحلهٔ ۱۸ جایزهٔ تهاجمی‌ترین رکابزن را برای او به ارمغان آورد.
یک هفته پس از پایان تور، وینوکوروف برندهٔ مدال طلای مسابقهٔ استقامت جاده در المپیک ۲۰۱۲ لندن شد. در فاصلهٔ ۸ کیلومتری از خط پایان، وینوکوروف و ریگوبرتو اوران از گروه پیشتاز فرار کردند و تا پایان با یکدیگر همکاری کردند. در ۳۰۰ متری خط پایان، وینو توانست اوران را پشت سر گذارد و به‌تنهایی از خط پایان بگذرد.
وینوکوروف بازنشستگی خود را پس از کسب مدال تأیید کرد. او توانست نخستین رکابزن آسیایی باشد که مدال طلای المپیک را در این رشته به دست می‌آورد. همچنین نخستین کسی شد که دو مدال در استقامت جادهٔ المپیک کسب کرده‌است. پیش از آن در المپیک ۲۰۰۰ نیز مدال نقره را به دست آورده‌بود.