stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آنتونیوس و کلئوپاترا (فیلم ۱۹۱۳)

| آنتونیوس و کلئوپاترا | آنتونیوس و کلئوپاترا |
| --- | --- |
کارگردان: انریکو گواتسونی
تهیه‌کننده: Cines
نویسنده: ویلیام شکسپیر (نمایش‌نامه) Pietro Cossa (شعر)
بازیگران: آملتو نوولی ایدا کارلونی تالی ایگناتسیو لوپی جانا تریبلی-گونزالس ماتیلده دی مارتسیو بروتو کاستلانی
فیلم‌بردار: آلساندرو بُنا
شرکت تولید: Società Italiana Cines
توزیع‌کننده: Società Italiana Cines
تاریخ‌های انتشار: ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۳
کشور: ایتالیا
آنتونیوس و کلئوپاترا (انگلیسی: Antony and Cleopatra) فیلمی ایتالیایی در سبک تاریخی است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد.
واخوشتی خان گرجی

واخوشتی خانِ گرجی‌، برادر اوتارخان ملقب به ذوالفقارخان و گرجاسی بیگ ملقب به منصورخان بود. او ابتدا مقامی نظامی در تشکیلات صفویان داشت، که مدتی به عنوان ششپر قورچی و مدتی نیز به عنوان یوزباشی در ساختار نظامی صفویان خدمت کرده بود. وی که ابتدا لقب سلطان داشت، در ربیع‌الاول سال ۱۰۴۲(هـ. ق)، طی فرمانی از سوی شاه صفی، به عنوان حاکم شوشتر در جنوب غربی امپراتوری ایران منصوب گردید و به مدت سی و هفت سال با موفقیت در آنجا حکومت کرد. واخوشتی خان که مورد اعتماد شاه صفی بود، مردی آبادگر و سازنده بود که در راه آب‌رسانی، ساختن آبادی و روستاها، همچنین رسیدگی به احیاء زمین و رونق زراعت و کشاورزی بسیار تلاش کرد. وی در راه آسایش مردم زحمات زیادی کشید و در جمع‌آوری مالیات دیوانی، بسیار موفق ظاهر شد. صاحب تذکره شوشتر در خصوص عملکرد واخوشتی خان می‌نویسد: «در زمان حکومتِ واخوشتی‌خان، مردم شوشتر بسیار خوشبخت بودند و روزگار به فراغت می‌گذراندند به‌طوری که همه کس در حال تحصیل معرفت و کمال بود». واخوشتی خان پنج پسر و چندین نواده داشت که بیشتر از یک قرن در مناطقی از قبیل شوشتر و دزفول، کهگیلویه، استرآباد، قندهار، فارس و … حکومت کردند. واخوشتی خان که شخصیتی منحصر به فرد داشت حتی غلامانش از قبیل طهماسب‌آقا، بهمن‌آقا، جمشیدآقا، بهبودآقا، گرگین‌آقا و هرمزآقا نیز هریک در حد ذات خود امیری عظیم‌الشأن بودند و اولاد و احفاد بعضی از آنها تا سال تألیف تذکره شوشتر همچنان در شوشتر زندگی می‌کردند. در حال حاضر نوادگان واخوشتی خان در دزفول که نام خانوادگی آنان به این شرح است: قزلباش، قزلباشان، بیجن زاده، هلاکوئی، چنگیزی، طهماسبی، مُنتَقِم، بِهجَتی، اردشیری، صالح‌بیگی، ابوالفتح‌بیگی، سلیمانی‌فر، ظلّی، آرضابَک، نیرمی، نصرتی، بهرامی و عموزادگان (وابسته به شرح کتاب نسب‌نامه) قسمتی از جمعیت گرجیانِ استان خوزستان در جنوب غربی کشور ایران (شوشتر ودزفول) را تشکیل می‌دهند.
نام او، واخوشتی، از واژه فارسی میانه wahišt (بهشت) گرفته شده است.
واخوشتی خان اصالتاً از خانواده گرجی‌تبار باراتاشویلی – اوربلیشویلی بود که در سطح محلی با نام اوربلیانی نیز شناخته می‌شدند. خاندان وی(باراتاشویلی) در زُمرهٔ خانواده‌های تاوادی محسوب می‌گردید که طبقه‌ای از نجبای تحت فرمان مستقیم پادشاهان و اسقف‌ها بودند و تمام مقامات کلیدی دربار مرکزی و همه اختیارات نظام درباری را در دست داشتند. آنها از خانواده‌هائی بودند که موفق به تشکیل حکومت‌های نیمه مستقل در پادشاهی کارتیل نیز گردیدند. خاندان واخوشتی خان (باراتاشویلی) در حقیقت بین قرن‌های پانزدهم تا هجدهم میلادی قدرتمندترین دودمان تاوادی گرجستان محسوب می‌گردیدند.
اینترانت ملی

یک کافی‌نت در شهرستان شویانگ چین
اینترانت ملی (به انگلیسی: National intranet) یک شبکه کامپیوتری اینترانت بسته براساس پروتکل اینترنت است که توسط یک دولت ملی ساخته و نگهداری می‌شود یا توسط بخش خصوصی ایجاد شده است و در ابعاد ملی پایگاه‌های داده را به یکدیگر متصل می‌کند. هدف اصلی اینترانت ملی نظارت بر ارتباطات درون یک کشور، قطع دسترسی به رسانه‌های بیرونی، کاهش هزینه‌ها، کاهش حمله‌های اینترنتی یا استقلال شبکه‌ای است. چنین شبکه‌هایی معمولاً با رسانه‌های تحت اختیار دولت و جایگزین‌هایی برای سرویس‌های خارجی همراه است؛ از جمله جایگزین برای موتور جستجوی وب، ایمیل و سایر خدمات.
کشورها

از جمله اینترنت‌های ملی می‌توان به گلو در اسکاتلند،  کوآنگ‌میونگ در کره شمالی، شبکه ملی اطلاعات در ایران و رونت در روسیه اشاره کرد. همچنین کوبا، میانمار و چین دارای اینترانت‌های ملی منحصر به خود هستند. کشور سوئد نیز شبکه اینترانت داخلی خود را برای ارتباط ایمن بین دستگاه های دولتی استفاده می کند.
نحوه قطع دسترسی به اینترنت جهانی و تشکیل اینترانت ملی در جزئیات متفاوت است. برای مثال چین دیوار آتش بزرگ را طراحی کرده‌است، اما وبگاه‌های چینی از خارج این کشور قابل دسترسی هستند. اینترانت ملی کره شمالی به شکلی است که اکثریت وبگاه‌های این کشور از بیرون قابل دسترسی نیستند و تنها تعداد محدودی از آن‌ها قابل مشاهده است.
دلایل ایجاد

شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین در سال ۲۰۱۳ گفته‌است «نیروهای چین‌ستیزِ غربی همواره بیهوده کوشیده‌اند تا از اینترنت برای سرنگون کردن چین سوءاستفاده کنند… توانایی ما در ایستادن سر موضع خود و پیروزی در نبرد بر سر اینترنت، رابطهٔ مستقیمی با امنیت سیاسی و ایدئولوژیک کشورمان دارد.» همچنین ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در سال ۲۰۱۴ گفت که «اینترنت را سازمان سیا اختراع کرده و بنابراین جزئی از توطئهٔ ضد روسیه است»
از جمله دلایل ایجاد اینترانت ملی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
نظارت گسترده
قطع دسترسی به رسانه‌های بیرونی
کاهش هزینه‌ها
کاهش حمله‌های اینترنتی از بیرون
استقلال شبکه‌ای
کنترل بیشتر بر ارتباطات درون‌کشوری
یک اتاق کامپیوتر در خانه مطالعاتی بزرگ مردم در پیونگ یانگ، کره شمالی. کامپیوترها به اینترانت کره شمالی دسترسی دارند نه اینترنت. از مارس 2014، رایانه ها با ویندوز XP و اینترنت اکسپلورر 6.0 راه اندازی شدند.
جوزف ئی. لوین

| جوزف ئی>  لوین | جوزف ئی>  لوین |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: جوزف ادوارد لوین
زادهٔ: ۹ سپتامبر ۱۹۰۵ بوستون، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۷ (۸۱ سال) گرینویچ، کنتیکت، ایالات متحده آمریکا
ملیت: آمریکایی
جوزف ئی. لوین (انگلیسی: Joseph E. Levine؛ ۹ سپتامبر ۱۹۰۵ – ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۷) تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها اشاره نمود.
لورن د سله

| لورن د سله | لورن د سله |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ اوت ۱۹۵۱ ‏(۷۳ سال) میلان، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی-فرانسوی
پیشه(ها): بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۶–۱۹۸۸
لورن دِ سله (ایتالیایی: Lorraine De Selle؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۵۱) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به دکتر زنان دوجانبه، افسران پلیس، عاشقان و دروغگوها، امانوئل در آمریکا، چگونه معلم‌تان را از راه بدر کنید، خشونت در زندان زنان و قتل‌عام در زندان زنان اشاره کرد.
سرجیو پشه

| سرجیو پشه | سرجیو پشه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ ژوئن ۱۹۱۶ ناپل، ایتالیا
درگذشت: ۱ دسامبر ۱۹۹۵ رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه: فیلم‌بردار
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۱ تا ۱۹۷۵
سرجیو پـِـشه (ایتالیایی: Sergio Pesce؛ ۳ ژوئن ۱۹۱۶ – ۱ دسامبر ۱۹۹۵) فیلم‌بردار اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به ده فرمان و ترانه عاشقانه اشاره نمود.
گوران گرگیچ

| گوران گرگیچ | گوران گرگیچ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ نوامبر ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال) اوسییک
ملیت: کرواسی
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۲–اکنون
گوران گرگیچ (کرواتی: Goran Grgić؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۶۵) یک هنرپیشه اهل کرواسی است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به لیبرتاس و یک روز عالی اشاره کرد.
تیگران بزرگ

| تیگران بزرگ | تیگران بزرگ |
| --- | --- |
سکهٔ تیگران بزرگ، ضرب انطاکیه: سکهٔ تیگران بزرگ، ضرب انطاکیه
پادشاه ارمنستان: پادشاه ارمنستان
سلطنت: ۹۵ – ۵۵ پ. م
پیشین: تیگران یکم
جانشین: آرتاوازد دوم
زاده: ۱۴۰ پ. م
درگذشته: ۵۵ پ. م
آرامگاه: تیگراناکرت
همسر(ان): کلئوپاترا پونتوس
فرزند(ان): آرتاوازد   آریازاد   دو دختر ناشناخته
دودمان: دودمان آرتاشسی
پدر: ارتاوازد یکم یا تیگران یکم
مادر: شاهدخت اَلان‌ها
تیگران دوم (به ارمنی Տիգրան Բ - به انگلیسی Tigranes II) یا تیگران بزرگ (به ارمنی Տիգրան Մեծ - به انگلیسی Tigranes the Great)، پادشاه ارمنستان و داماد مهرداد ششم بود.
تیگران بزرگ پسر آرتاوازد یکم ملقب به تیگراد به معنی فاتح پادشاه پیشین ارمنستان بود، آرتاوازد پدر تیگران، نبردی با اشکانیان داشت، که در آن نبرد در نهایت شکست را قبول کرد و توافق شد پسر وی، یعنی تیگران، در سال ۱۰۵ پیش از میلاد به دست شاهنشاهی اشکانی سپرده شود؛ و بنابرین تیگران در دربار پادشاهان اشکانی بزرگ شد، و همین امر بعضی از خصیصه‌های اخلاقی او را توجیه می‌کند.
وقتی پدر تیگران در سال ۹۵ پیش از میلاد فوت کرد، اشکانیان وی را برای جلوس برتخت سلطنت فرمانروایی ارمنستان رهسپار کردند، البته در این بین دره‌های مرز جنوبی ارمنستان واقع در منطقه‌ای را که امروزه ارمنستان غربی، (ناحیه آناتولی شرقی) است نیز به آنان واگذار شد.
تیگران بمحض جلوس برتخت سلطنت سیاست کشورگشایی شدیدی در پیش گرفت، تیگران فتوحات خود را با تصرف سوفن شروع کرد و آن ناحیه‌ای بود شامل قسمت جنوبی ارمنستان صغیر، و تیگران فرمانروای آن به نام سلطان آرتانس را که از اعقاب زریر (سوفنه)، (زاریادس) بود از سلطنت خلع کرد.
تیگران با دختر مهرداد ششم پنتوس، پادشاه پنتوس، ملقب به «اصیل» ازدواج کرد و با آن قدرت نوپا، روابط دوستی برقرار نمود، ضمن اینکه در جنگ‌های مهرداد با دولت جمهوری روم بیطرفی خود را حفظ کرده بود.
شهر تیگراناکرت کلان‌شهر باستانی واقع در جوار دیاربکر در ترکیهٔ کنونی را تیگران بزرگ پادشاه ارمنستان در سده یکم پیش از میلاد (۸۳–۷۸ (پیش از میلاد)) بنیاد نهاد. از سال ۷۵ تا ۷۲ پیش از میلاد، مهرداد ششم پنتوس، که از رومیان شکست خورده بود نیز به سوی هم پیمانش تیگران بزرگ پادشاه ارمنستان گریخت و به او پیوست.
فتوحات تیگران بزرگ

او سیاست توسعه طلبی خود را به ویژه متوجه جنوب کرد و با یک رشته جنگ‌های توأم با پیروزی به آن جامه عمل پوشانید. ابتدا به اشکانیان که رقیبان خطرناک پادشاهان ارمنستان بودند و تیگران آنان را دشمن موروثی خود می‌دانست حمله‌ور شد. نخست دره‌هایی را که به هنگام جلوسش برتخت مجبور شده بود به آنان واگذار کند پس گرفت.
سپس بر اثر یک رشته پیروزی‌ها آتورپاتکان، کردوئنه، اسروئن که پایتخت آن شهر ادسا (رها کنونی) امروزه به (شانلی اورفه نام دارد) را دست نشانده خود کرد، و داماد خود را که مهرداد یکم آتروپاتکان، (میتریداتس) بود حاکم آتورپاتکان شد و به‌طوری‌که مجبور شدند خراج سالانه به تیگران بپردازند، سربازانی در اختیارش بگذارند و همچون امیران خراجگزار در دربارش حضور پیدا کنند. پس از آن تیگران سرزمین آدیابن و سرتاسر شمال میان‌رودان را متصرف شد و آن‌ها را به قلمرو و سلطنت خود ضمیمه کرد.
تیگران توانست در ماوراء قفقاز (قفقاز جنوبی)، ایبریا و آلبانیای قفقاز را هم تصرف کند. در زمان تیگران مرز شمالی ارمنستان گسترش یافت سرزمین‌های استان لوری و آخالکالاکی و همچنین بین رود کورا و ارس با زمین‌های ساحلی دریای خزر در آن منطقه را دربر می‌گرفت.
همچنین تیگران توانست سوریه و قسمتی از لبنان و حتی قسمتی از فلسطین را نیز تصرف کند.
این مملکت وسیع به مقتضای تسهیلات لشکرکشی و نیازمندی‌های اداری به یکصد و بیست شهرستان تقسیم شده بود. تیگران که دارای وحدت و شکل و یکسانی بود توانست به سلطه خود بر سرزمین وسیع شکل‌های متعدد و مختلف بدهد و هر یک را به نوعی اداره کند. او در بعضی از مناطق متصرفی خود اجازه داد که پادشاه ملی خودشان بر آنان باقی بماند و فقط اکتفا کرد به اینکه آنان را تابع و خراجگزار خود کند. در مورد کوه نشینان ماورای قفقاز نیز قناعت کرد به اینکه آنان را با خود متحد سازد.
قدرت نظامی ارمنستان در دوران تیگران بزرگ

تیگران بزرگ برای گسترش مرزهای ارمنستان یک ارتش بزرگ را تشکیل داد. با توجه به «کتاب جودیت» [Book of judith] ارتش تیگران شامل ارابه و ۱۲٬۰۰۰ سواره نظام سنگین مجهز به نوعی زره که احتمالاً توسط سلوکیان و پارتها استفاده می‌شده تجهیز شده بودند و همچنین ۱۲۰٬۰۰۰ پیاده‌نظام که ۱۲٬۰۰۰ نفر آن از کمانداران (کمان (جنگ‌افزار)) تشکیل می‌دادند؛ که در آن زمان یکی از ویژگی‌های مهم ارتش اشکانیان هم بوده‌است.
بخش عمده‌ای از ارتش تیگران بزرگ را از سربازان پیاده تشکیل شده بود. در زمان فرمانروایی تیگران بزرگ، قلمرو ارمنستان سه برابر گشت و ارمنستان به یکی از نیرومندترین حکومت‌های آن روز تبدیل شد. به همین علت تیگران بزرگ را در تاریخ تیگران بزرگ می‌نامند.
تئودور مومسن (مورخ بزرگ آلمانی) می‌نویسد:
«تیگران بدین گونه به تفوق یک کشور بر تمامی آسیای باختری به نفع ارمنستان جامه عمل پوشانده بود چیزی که پیش از او هخامنشیان به نفع ایران و سلوکیان به نفع سوریه کرده بودند.»
ارمنستان اگر عوامل و شرایط قدرت نظامی قابل توجهی در خود نداشت بدون شک نمی‌توانست استقلال خود را بدست بیاورد و سپس از آن دفاع کند. مظهر این قدرت نظامی در وهله اول همان کوه نشینان و دهقانان ارمنی بودند، همان نژاد نیرومند و خو گرفته به یک گذران سخت و دشوار در سرزمین دست نیافتنی خود، همان مردانی که برای ارمنستان و سپس برای امپراتوری روم شرقی پیاده‌نظامی مقاوم تدارک می‌دیدند، سربازانی که در جنگ‌های بیشمار آخرین پایه مقاومت را تشکیل می‌دادند.
و. شاپو می‌نویسد:
«آنچه دربارهٔ ارمنستان برای ما نقل می‌کنند بدین منظور است که ما را دچار حیرت و تعجب بکنند. آخر چگونه این سرزمین کوهستانی می‌توانست سواره نظامی چنان خوب و عالی را بیندازد که حتی با اسواران اشکانی نیز رقابت بکنند. آنچه مسلم است این است که ارمنستان نیز مانند سرزمین ماد برای پرورش اسب فوق‌العاده مساعد بوده‌است. ارمنیان این منبع حیاتی نه تنها برای امور اقتصادی، بلکه برای دفاع نظامی نیز استفاده کنند.»
پایه و اساس قدرت نظامی تیگران و قدرت تهاجمی او، در سواره‌نظام زره پوش مشهورش بود که از سر تا زانو غرق در آهن و فولاد و مسلح به نیزه بودند و از میان نجبای ارمنی به خدمت گرفته می‌شدند. قدرت نظامی ارتش ارمنستان هنر و استعداد سازندگان و بنایان و خاکبرداران منتخب از میان خود ساکنان ارمنی بود.
ارامنه جنوب کشور از معماران و مهندسین نظامی بی نظیری بودند که بر اثر همین شهرت آنان بود که تیگران برای مقاصد نظامی استخدام کرده بود. تسلیحات و در مهنسی نظامی، در ارتش ارمنستان یکی از ویژگی‌ها و یکی از عوامل قدرت آن ارتش بود. تیگران از این هنرمندان برای بازکردن راه‌ها و ساختن پل‌ها و تمیز کردن رودخانه‌ها و بریدن درخت‌ها و انجام دادن کارهای ضروری دیگر با خود می‌آورد. تعداد آن نیروها در حدود ۳۵۰۰۰ نفر بود.
سکه‌های تیگران بزرگ

تیگران از ابتدای حکومت اقدام به ضرب سکه از جنس نقره و برنز کرد. وی بیشترین تعداد سکه‌ها را در بین پادشاهان خاندان آرداشسیان (آرتاشسیان) ضرب کرده و در حال حاضر بیش از نیمی از سکه‌های به دست آمده از این خاندان متعلق به اوست.
سکه‌های نقره‌ای که در کل دوران حکومت تیگران ضرب شده‌اند در دو اندازه و وزن و سکه‌های برنز در چهار اندازه و وزن هستند. واحد سکه‌های نقره عبارت است از «دراخما» [Drachms] با وزن سه تا ۵/۴ گرم (سبکترین سکهٔ دراخمای به دست آمده به وزن ۲۲/۳ گرم و سنگینترین آن‌ها به وزن ۶۱/۴ گرم است که در موزهٔ تاریخ ارمنستان نگهداری می‌شوند) و «تترا دراخما» [Tetradrachms] با وزن چهارده تا شانزده گرم (سبکترین سکهٔ تترا دراخما به وزن ۶/۱۳ گرم در موزهٔ تاریخ ارمنستان و سنگین‌ترین آن به وزن ۴۲/۱۶ گرم در موزهٔ بریتانیا نگهداری می‌شود) و واحد سکه‌های برنز عبارت است از «خالکان» [Chalci-chalcus] با وزن یک تا هشت گرم.
بر روی کلیهٔ سکه‌ها، چه نقره و چه برنز، از یک نوع نقش و در پشت سکه‌های نقره نیز، به غیر از یک مورد ضرب شده در دمشق، از یک نوع نقش استفاده شده اما در پشت سکه‌های برنزی هشت نوع نقش مختلف به کار رفته‌است.
سکه‌های برنزی کاربرد داخلی داشتند و سکه‌های نقره برای تجارت با کشورهای همسایه استفاده می‌شدند. به همین علت، فرسایش سکه‌های برنزی به دست آمده به مراتب بیشتر از سکه‌های نقره می‌باشد و پراکندگی سکه‌های نقره در منطقه به مراتب گسترده‌تر از سکه‌های برنزی است.
بر روی کلیهٔ سکه‌ها تصویر نیمرخ تیگران ترسیم شده که به سمت راست نگاه می‌کند و بر سرش تاج خاندان آرداشسیان قرار دارد. تاج دارای پنج دندانه نوک تیز است و بر روی پیشانی تاج، تصویر ستارهٔ هشتپری که دو عقاب از آن محافظت می‌کنند ترسیم شده که نشان خاندان آرداشسیان است.
تاریخ ضرب سکه‌های تیگران بزرگ با نشان ستاره برای اثبات نقش ستارهٔ دنباله‌دار هالی بر روی این سکه‌ها حائز اهمیت است اما از آنجایی که این سکه‌ها فاقد تاریخ ضرب اند، بنابراین، برای تعیین تاریخ ضرب آن‌ها باید از نقوش پشت سکه استفاده کرد.
در پشت سکه‌های تیگران بزرگ، که پس از به حکومت رسیدنش در سال ۹۵، در ضراب‌خانه آرتاشات، ضرب شده‌است، در دو طرف، تصویر الههٔ توخه و جملهٔ «شاه شاهان تیگران» [ΒΑΣΙΑΕΩΣ ΒΑΣΙΑΕΩΝ ΤΙΓΡΑΝΟΥ] نقش بسته اما در سکه‌هایی که پس از تسلط وی بر مناطق بین‌النهرین و سوریه، در سال ۸۳، در تیگراناکرت، دمشق و انطاکیه ضرب شده، در دو طرف، تصویر الهه به همراه جملهٔ «تیگران شاه» [ΒΑΣΙΑΕΩΣ ΤΙΓΡΑΝΟΥ] نقش بسته. لازم است ذکر شود سکه‌های ضرب شده در انطاکیه، نسبت به سکه‌های ضرب آرتاشات، از ظرافت بیشتری برخوردار است.
در بین سکه‌های ضرب شده در انطاکیه، سکه‌هایی که در آن‌ها الهه توخه شاخه درخت خرما در دست دارد متعاقب تصرف شهر انطاکیه در ضرابخانهٔ این شهر ضرب شده‌است. لذا می‌توان نتیجه گرفت سکه‌هایی که در آن‌ها بر روی تاج فقط تصویر ستاره وجود دارد و در پشت آن نوشتهٔ تیگران شاه به همراه الهه، که شاخهٔ درخت خرما در دست دارد، نقش شده، مربوط به سال ۸۳؛ یعنی، حدود چهار سال پس از رؤیت ستارهٔ هالی است.
جستارهای ویژه

تاریخ ارمنستان
دودمان آرتاشسی
نبرد تیگراناکرت
تاریخ نظامی ارمنستان
تیگران بزرگ به عنوان شاه شاهان با چهار پادشاه دست نشانده که او را احاطه کرده‌اند.
تندیس تیگران بزرگ در ایروان، ارمنستان
درخم تیگران بزرگ
علی باکری

| علی باکری | علی باکری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۲۲ میاندوآب، آذربایجان غربی، ایران
درگذشت: ۳۰ فروردین ۱۳۵۱ (۲۸–۲۹ سال) تهران، ایران
علت مرگ: تیرباران
پیشه: فعال سیاسی
آثار برجسته: از اعضاء مرکزی سازمان مجاهدین خلق
خویشاوندان: مهدی باکری (برادر)  حمید باکری (برادر)
علی باکری (۱۳۲۲ – ۳۰ فروردین ۱۳۵۱) از اعضاء مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران بود که پس از دستگیری توسط ساواک، در دادگاه نظامی به اتهام «خرابکاری و برهم زدن امنیت کشور» اعدام شد.
وی برادر مهدی باکری و حمید باکری، از فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جنگ ایران و عراق، بود.
زندگی

علی باکری در سال ۱۳۴۱ خورشیدی در رشته مهندسی شیمی دانشکده فنی دانشگاه تهران شروع به تحصیل کرد. وی از ابتدای دوره دانشگاه تحت تأثیر جریاناتی چون جبهه ملی دوم و نهضت آزادی بود و همان زمان در جریان رخداد ۱۵ خرداد بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. وی با داشتن پیش‌زمینه مذهبی به مطالعه آثار افرادی چون مهندس بازرگان روی آورد.[نیازمند منبع]
در سالهای دوم و سوم تحصیلش به نهضت آزادی گرایش پیدا کرد. در سال ۱۳۴۴ با معرفی ناصر صادق در کلاس‌های مطالعاتی مجاهدین خلق که توسط سعید محسن اداره می‌شد حضور یافت و اینگونه ارتباطش با مجاهدین آغاز شد. علی در سازمان با نام سازمانی بهروز شناخته شده بود. در سال ۱۳۴۵ با رتبه ۱ از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و بلافاصله پس از آن به تدریس در دانشگاه پرداخت. در سال ۱۳۴۸ به عنوان اولین فرد پس از هیئت مؤسس و بدیع زادگان، وارد کادر مرکزی سازمان مجاهدین خلق شد. در سال ۱۳۴۹ از تدریس در دانشگاه استعفاء داد و به بهانه ادامه تحصیل به بیروت رفت. در آنجا در مورد آموزش‌های نظامی اعضای سازمان با مسئولان سازمان فتح مذاکراتی انجام داد. در اواخر ۱۳۴۹ جهت شناسایی گروه‌های مبارز خارج از کشور به فرانسه رفت و اوایل ۱۳۵۰ به بیروت بازگشت. پس از تهیه مقادیری اسلحه و مهمات در تیر ۱۳۵۰ همراه با محموله قاچاق به ایران بازگشت. اطلاعات اکتسابی وی در جریان سفر در اختیار سازمان قرار داده شد. در این زمان وی سرپرستی گروه شیمی سازمان مجاهدین را عهده‌دار بود.[نیازمند منبع]
دستگیری و اعدام

علی باکری در شهریور ۱۳۵۰ همزمان با موج دستگیری‌های اعضای سازمان توسط ساواک دستگیر شد. پس از بازجوئی، در دادگاه نظامی به اعدام محکوم شد و در ۳۰ فروردین ۱۳۵۱ تیرباران شد.
رک و راست

| رک و راست | رک و راست |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
هانگول: 비밀은 없어
هانجا: 祕密은 없어
معنای لفظی: No Secrets
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Bimir-eun eops-eo
مک‌کیون–ریشاور: Pimirŭn ŏpsŏ
 :  
ژانر:  کمدی  ملودرام 
نویسنده: چوی کیونگ سون
کارگردان: جانگ جی یون
بازیگران: گو کیونگ پیو کانگ هان نا
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۱۲
تولید: تولید
مدت: ۸۰ دقیقه
تولیدکننده‌ها:  کی‌ایست  اس‌ال‌ال 
بودجه: ۱۲٫۹ میلیارد وون
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: جی‌تی‌بی‌سی
انتشار اولیه: ۱ مه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-05-۰۱) – ۶ ژوئن ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-06-۰۶)
وبگاه: وبگاه
رک و راست (انگلیسی: Frankly Speaking; کره‌ای: 비밀은 없어) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۲۴ با بازی گو کیونگ پیو و کانگ هان نا است. این مجموعه از ۱ مه تا ۶ ژوئن ۲۰۲۴، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۰:۵۰ (کی‌اس‌تی) از جی‌تی‌بی‌سی برای ۱۲ قسمت پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در نتفلیکس در مناطق منتخب قابل دسترسی است.
بازیگران > اصلی

گو کیونگ پیو در نقش سونگ کی بک
کانگ هان نا در نقش اون وو جو
بازیگران > مکمل

جو جونگ هیوک در نقش کیم جونگ هون
ساکای تاداآکی

| ساکای تاداکی | ساکای تاداکی |
| --- | --- |
酒井 忠義: 酒井 忠義
زادهٔ: ۴ اوت ۱۸۱۳
درگذشت: ۵ دسامبر ۱۸۷۳ (۶۰ سال)
مدفن: اوباما، فوکوئی، ولایت واکاسا، ژاپن
ملیت: ژاپن
دیگر نام‌ها: ساکای تاداتوشی (酒井 忠禄)
همسر: daughter of Matsudaira Terunobu
پدر: Sakai Tadayuki
دوازدهمین دایمیو قلمرو اوباما: دوازدهمین دایمیو قلمرو اوباما
دوره مسئولیت ۱۸۳۴ – ۱۸۶۲: دوره مسئولیت ۱۸۳۴ – ۱۸۶۲
پس از: Sakai Tadayori
پیش از: Sakai Tadauji
14th دایمیو of Obama Domain: 14th دایمیو of Obama Domain
دوره مسئولیت ۱۸۶۸ – ۱۸۷۱: دوره مسئولیت ۱۸۶۸ – ۱۸۷۱
پس از: Sakai Tadauji
 :  
 :  
ساکای تاداکی (انگلیسی: Sakai Tadaaki; ۴ اوت ۱۸۱۳ – ۵ دسامبر ۱۸۷۳) سامورایی اهل ژاپن بود.
محمد داندامایف

| محمد عبدالقدیرویچ داندامایف Мухаммад Абдулкадырович Дандамаев | محمد عبدالقدیرویچ داندامایف Мухаммад Абдулкадырович Дандамаев |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ سپتامبر ۱۹۲۸ روستای اونچوکتل داغستان
درگذشت: ۲۷ اوت ۲۰۱۷ (۸۹ سال)
محل تحصیل: دانشکده تاریخ سازمان تربیت معلم لنینگراد
پیشه: تاریخ‌شناس
شناخته‌شده برای:  تاریخ سیاسی هخامنشیان   ایرانیان در بابل هخامنشی 
محمد عبدالقدیرویچ داندامایف ،(به روسی: Мухаммад Абдулкадырович Дандамаев) (زاده ۲ سپتامبر ۱۹۲۸؛ درگذشته ۲۷ اوت ۲۰۱۷)مورخ؛ ایران‌شناس و هخامنشی‌شناس بود.
زندگی

او در روستای اونچوکتل داغستان به دنیا آمد. در ۱۹۵۲ او از دانشکده تاریخ سازمان تربیت معلم لنینگراد فارغ‌التحصیل شد. در طی سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ در داغستان به عنوان دبیر مدرسه مشغول به کار شد. طی سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۸ او تحصیلات تکمیلی اش را در مؤسسه تاریخ علوم آکادمیک شوروی در مسکو گذراند. از سال ۱۹۵۹ تا زمان درگذشت شان در مؤسسه شرق‌شناسی علوم آکادمیک روسیه کار می‌کرد. در ۱۹۹۷ او عضو آکادمی روسیه شد. تحقیقات اصلی او شامل امپراتوری باستانی ایران، تاریخ، سنت‌های اجتماعی و فرهنگ بابل طی هزاره اول قبل میلاد مسیح بوده‌است. او به زبان پارسی باستان، اکدی، انگلیسی و برخی زبان‌های اروپایی جدای از زبان مادری اش زبان لاکی مسلط بوده‌است.
سابقه علمی

رساله دکترای او «حکاکی بیستون به عنوان سند حکمرانی داریوش اول» بوده و در سال ۱۹۵۹ در مؤسسه تاریخ‌شناسی، شاخه لنینگراد از رساله دکترایش دفاع کرد.
او با چاپ کتاب «برده‌داری در بابل» در سال ۱۹۷۵، به درجه علمی شایستگی دست یافت.
او در دانشگاه ایالتی لنینگراد، دانشگاه ایالتی تربیت‌معلم لنینگراد، دانشگاه لندن، دانشگاه آکسفورد و دیگر دانشگاه‌های بریتانیا، در دانشگاه ژنو و زوریخ و حیفا، کلمبیا، شیکاگو، نیویورک و دیگر دانشگاه‌های آمریکا، استاد مدعو بوده‌است.
او جز نویسندگان دانشنامه بزرگ روسیه است. عضو افتخاری انجمن جامعه‌شناسی شرقی آمریکایی، عضو Centre de Droits Antiques در پاریس فرانسه، بنیاد کتیبه‌های ایرانی در لندن انگلیس، Istituto Italiano per in Medio ed Estremo Oriente در رم ایتالیا، کمیته مشورتی و نویسنده دانشنامه ایرانیکا در نیویورک آمریکا، عضو ویراستاران هیئت مجله منادی تاریخ باستان در مسکو، ایرانیکا آنتیکوآ در گنت بلژیک است.
حدود ۲۰ کنفرانس آشوری‌شناسی در اروپا، آمریکا، روسیه و … و تعدادی کنفرانس شرق‌شناسی بین‌المللی و کنفرانس تاریخی برگزار کرده‌است.
او در دانشگاه لنینگراد (بعدها سنت پترزبورگ) در شاخه انجمن شرق‌شناسی، آکادمی علوم شوروی در سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۵ پژوهشگر تاریخ بود.
در همان مؤسسه، به عنوان محقق ارشد و رئیس دپارتمان تاریخ باستان شرق در سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۷ بود.
از سال ۱۹۹۷ تا به الان، پژوهشگر ارشد در همان مؤسسه و عضو مسئول آکادمی علوم روسیه هست.
آثار

آثار او عبارتند از:
«نهادهای اجتماعی و ساختار اقتصادی امپراتوری هخامنشی» ترجمه حسن شایگان از سوی نشر تاریخ ایران
م.ا. داندامایف، تاریخ سیاسی و اقتصادی هخامنشیان، مترجم میرکمال بنی پور، چاپ نشر گستره، ۱۳۶۶، تهران.
داندامایف، محمد ع (۱۳۸۹). تاریخ سیاسی هخامنشیان. ترجمهٔ فرید جواهر کلام. تهران: نشر و پژوهش فرزان روز. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۲۱-۳۱۰-۷.
داندامایف، محمد (۱۳۸۶). ایران در دوران نخستین پادشاهان هخامنشی. ترجمهٔ روحی ارباب. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۴۵-۳۳۴-۲.
داندامایف، محمد ا (۱۳۹۱). ایرانیان در بابل هخامنشی. ترجمهٔ محمود جعفری دهقی. تهران: انتشارات ققنوس. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۱۱-۹۸۲-۹.
Dandamayev M. А. Mesopotamia and Iran in the 7th-4th Centuries B.C. : Social Institutions and Ideology [Месопотамия и Иран в VII—IV вв. до н.э.: Социальные институты и идеология]. St Petersburg: St. Petersburg State University Faculty of Philology and Arts 2007. 512 p.
Dandamayev M.A. The Babylonian Scribes [Вавилонские писцы]. Moscow, Nauka GRVL Publishers 1983.
Dandamayev M.A. The Slavery in Babylonia during the 7th to 8th Centuries BCE (626-331) [Рабство в Вавилонии VII - IV вв. до н.э. (۶۲۶ - ۳۳۱ гг.)]. Moscow: Nauka GRVL Publishers 1974.
Азиатский музей - Ленинградское отделение Института востоковедения АН СССР / Редакционная коллегия: А. П. Базиянц, Д. Е. Бертельс (отв. секретарь), Б. Г. Гафуров, А. Н. Кононов (председатель), Е. И. Кычанов, И. М. Оранский, Ю. А. Петросян, Э. Н. Тёмкин, О. Л. Фишман, А. Б. Халидов, И. Ш. Шифман. М. : «Наука» , ۱۹۷۲.
نوشتن فصل «جماعت یهود در تبعید: بابل در عصر پارسی» در تاریخ یهودیت کمبریج (فصل 13 اُم جلد اول کتاب).
فصل «جامعه و اقتصاد بابلی نو» در تاریخ باستان کمبریج.
مشارکت در نوشتن کتاب «تاریخ ایران باستان» و «تاریخ ایران از زمان باستان تا امروز»:
م.س. ایوانف، آ. گرانتفسکی، م.آ. داندامایف، گ. آ. کوشلنکو، تاریخ ایران باستان، ترجمه به فارسی توسط: سیروس ایزدی، حسیین تحویلی، انتشارات دنیا، 1359، تهران.
تاریخ ایران از زمان باستان تا امروز، ا.آ. گرانتوسکی - م.آ. داندامایو، م. اس. ایوانف، مترجم، کیخسرو کشاورزی، ناشر: مروارید ۱۳۸۵