آی‌ای‌آی نشر
طراحی و ساخت > خاستگاه

در اوایل سال ۱۹۶۲، نیروی هوایی اسرائیل (آی‌ای‌اف) اولین هواپیمای جنگنده داسومیراژ ۳سی‌جِی خود را به خدمت گرفت. برای دو دهه آینده، (آی‌ای‌اف) از جنگنده مذکور برای ماموریت‌های برتری هوایی استفاده می‌نمود، که آسمان را از هواپیماهای متخاصم حفظ نموده و در طول دوران خدمت خود به رکورد قابل توجهی از پیروزی‌های هوایی دست یافتند. عملکرد درخشان میراژ ۳سی‌جِی، منجر به این شد که این نوع هواپیما به عنوان کاندیدی برای توسعه بیشتر در نظر گرفته شود.در اواخر دهه ۱۹۶۰، نیروی هوایی اسرائیل برای تأمین جایگزینی برای بیش از ۶۰ فروند هواپیمای جنگی از دست رفته در طی جنگ‌های بین اسرائیل و همسایگانش از جمله جنگ شش روزه ۱۹۶۷ و جنگ فرسایش‌زا که تا سال ۱۹۷۰ ادامه یافت. تحت فشار قرار بود. علاوه بر این، یک مسابقه تسلیحاتی بین اسرائیل و چند کشور همسایه اش ازجمله سوریه و مصر که در این مدت تسلیحات پیشرفته‌تری از اتحاد جماهیر شوروی دریافت می‌کردند، در حال ظهور بود.
بر این اساس، در ژوئیه ۱۹۶۰، اسرائیل کار توسعه مشترکی را با سازنده شرکت فرانسوی داسو اویاسیون برای توسعه و تولید گونه‌ای از هواپیمای جنگنده بسیار موفق میراژ ۳ خود آغاز نموده بود. محصول این برنامه به میراژ ۵ معروف شد و سرانجام توسط اسرائیل تولید شده و به زبان عبری رآم Raam (رعد) نامگذاری شد. داسو توسعه میراژ ۵ را به درخواست اسرائیل دنبال کرده بود، که مهم‌ترین مشتری خارجی میراژ ۳ بوده و به‌طور کلی در آن زمان علاقمند به تأمین تجهیزات نظامی مورد نیاز خود ازفرانسه بود. الزامات ویژه ای که توسط (آی‌ای‌اف) برای نسخه بعدی این نوع تعیین شده بود، عدم تأکید بر قابلیت هواپیما برای انجام عملیات در همه شرایط آب و هوایی و حذف سیستم رادار اصلی آن در ازای افزایش ظرفیت حمل جنک افزارها و برد هواپیما بود. دلیل این امر آب و هوای عمدتاً صاف و شرایط آب و هوایی معمولی موجود در خاورمیانه بود.
حتی قبل از اولین پرواز نمونه اولیه میراژ ۵، اسرائیل سفارشی برای ۵۰ فروند از این نوع هواپیما و همچنین یک جفت هواپیمای آموزشی از این نوع را که برای نیروی هوایی اسرائیل داده بود. با این حال، این برنامه عملاً در ژانویه ۱۹۶۹ از مسیر خود خارج شد، زیرا در پاسخ به حمله اسرائیل در سال ۱۹۶۸ به لبنان، دولت فرانسه اعلام کرد که تحریم تسلیحاتی را بر اسرائیل و «کشورهای متخاصم خاورمیانه» اعمال خواهد نمود. در اثر اجرای این تحریم، ممانعت از تحویل اولین دسته ۳۰ فروندی از هواپیماهای میراژ ۵ که قبلاً توسط اسرائیل سفارش داده شده و هزینه آن نیز پرداخته شده بود، به انجام رسید. این ممانعت شامل سفارش ۲۰ فروند دیگر این هواپیما نیز شد. علاوه بر جلوگیری از تحویل جنگنده‌ها، تمام پشتیبانی فرانسه برای بهره‌برداری از ناوگان فعلی میراژ۳ سی‌جِی نیروی هوایی اسرائیل را نیز قطع شد. از نقطه نظرراهبردی، تحریم انگیزه بزرگی به اسرائیل داد تا توانایی‌های صنعت تسلیحات بومی را برای برآورده نمودن نیازهای خود، توسعه دهد.
تحریم به عنوان یک وقفه در پیشرفت قابل توجه برای نیروی هوایی اسرائیل تلقی می‌شد، که مایل بود نوع جدید میراژ ۵ را برای جبران خسارات وارده در طول جنگ شش روزه به کار گیرد. این نیرو همچنین به استفاده از میراژ ۳سی ادامه می‌داد. اما متوجه شد که قادر به دریافت پشتیبانی فنی و قطعات به صورت رسمی برای ناوگان خود نیست. در پاسخ به تصمیم فرانسه، اسرائیل تصمیم به ساخت داخل بدنه هواپیما (معروف به پروژه رام ای وبی) گرفت. طبق گزارش‌ها اگرچه اسرائیل به‌طور رسمی مجوز تولید این هواپیما را از داسو دریافت ننمود، با این حال قبلاً نفشه‌ها و اسناد لازمه را در اختیار داشت. به گفته نویسنده هوانوردی دان مک‌کارتی، حدس زده شده است که سازمان اطلاعات خارجی اسرائیل موساد در به دست آوردن برخی از اطلاعات تولیدی نقش داشته است، در حالی که برخی دیگر ادعا می‌کنند که بنیانگذار داسو، مارسل داسو، ممکن است اطلاعات طراحی را، آزادانه به اسرائیل ارائه نموده باشد.