ساتبیز
ساتبیز؛ قرن بیستم

این شرکت در ابتدا به دنبال حراج هنرهای زیبا نبود. اولین موفقیت بزرگ آن‌ها در این زمینه فروش یک نقاشی از فرانس هالس به مبلغ نه هزار گینه در سال ۱۹۱۳ بود. نام‌های دیگر عبارتند از: "لی، ساتبی و ویلکینسون"؛ "ساتبی، ویلکینسون و هاج (۱۸۶۴–۱۹۲۴)"؛ "ساتبی و کمپانی (1924-1983)"؛ "مسرز ساتبی"؛ "ساتبی و ویلکینسون"; "ساتبی ماک‌ون‌وای"; و "ساتبیز و کمپانی". در سال ۱۹۱۷، ساتبیز از ساختمان شماره ۱۳ خیابان ولینگتون به ساختمان شماره ۳۴–۳۵ خیابان نیوبوند (که تا به امروز به عنوان پایگاه شرکت در لندن به‌شمار می‌آید باقی مانده‌است)، نقل مکان کرد. ساتبیز به زودی به عنوان رهبر بازار حراج لندن، که در هنر سرمایه‌گذاری می‌کرد، به رقیب کریستیز تبدیل شدند. در سال ۱۹۶۴، ساتبیز پارک برنت که در آن زمان بزرگ‌ترین حراجی هنرهای زیبا در ایالات متحده بود را خریداری کرد. در سال بعد، ساتبیز به ساختمان شماره ۹۸۰ خیابان مدیسون نیویورک نقل مکان کرد. در سال ۱۹۶۷، با رشد بین‌المللی صنعت حراج هنرهای زیبا، ساتبیز دفاتری را در پاریس و لس‌آنجلس افتتاح کرد و اولین خانه حراجی شد که در سال ۱۹۷۳ در هنگ کنگ و در سال ۱۹۸۸ در مسکو شروع به فعالیت کرد.
علاوه بر برگزاری حراجی‌های واقعی که در ساتبیز برگزار می‌شود، حراج‌داران این شرکت در فیلم‌های مختلفی از جمله فیلم اختاپوسی جیمز باند در سال ۱۹۸۳ نیز شرکت کرده‌اند.
با توجه به این‌که مشارکت‌های خصوصی در معاملات بخشی ضروری و سودآور از این نوع تجارت را تشکیل می‌دهند، در طول سال‌ها، ساتبیز گالری‌های هنری را خریداری کرده و به فروشندگان در تأمین مالی خرید کمک کرده‌است. همچنین با نمایندگی‌های فروش خصوصی نیز همکاری داشته‌است. در سال ۱۹۹۰، ساتبیز با فروشنده آثار هنری ویلیام آکوآولا در تأسیس هنر مدرن آکوآولا، که یک شرکت سهامی عام در نوادا، و زیرمجموعه هلدینگ ساتبیز است، همکاری کرد. این شرکت ۱۴۳ میلیون دلار برای آثار گالری پیر ماتیس در منهتن که شامل حدود ۲۳۰۰ اثر از هنرمندانی مانند میرو، ژان دوبوفه، آلبرتو جاکومتی و مارک شاگال بود پرداخت کرده و شروع به فروش این آثار به صورت حراجی عمومی و خصوصی کرد. در سال ۱۹۹۶، ساتبیز گالری آندره امریچ را برای اداره بخشی به نام امریک ساتبیز خریداری کرد و در سال ۱۹۹۷، ۵۰ درصد از سهام پروژه‌های دیچ (Deitch) را خریداری کرد. در نتیجه، بنیاد جوزف و آنی آلبرز، ذی‌نفع اصلی املاک هنرمندان، و همچنین املاک موریس لوئیس و میلتون آوری اعلام کردند که قراردادهای امریک خود را تمدید نخواهند کرد. این تصمیم درست پس از آن فاش شد که ساتبیز تصمیم گرفته بود فضای اصلی امریک را در ساختمان شماره ۴۱ خیابان ۵۷ غربی ببندد و هنرمندان مشغول در آن را از پروژه دیچ (Deitch) بیرون کند. در ادامه، ساتبیز آندره امریچ را در سال ۱۹۹۸ تعطیل کرد و بعدتر سهم خود را در پروژه‌های دیچ به جفری دیچ فروخت. در سال ۲۰۰۶، ساتبیز یکی از نمایندگی‌های هلندی خود به نام نورتمن مستر پینتینگ (Noortman Master Paintings) را از مالک آن، رابرت نورتمن، به مبلغ ۸۲٫۵ میلیون دلار (۵۶٫۵ میلیون دلار سهام ساتبی و فرض بیش از ۲۶ میلیون دلار بدهی گالری، از جمله ۱۱٫۷ میلیون دلار بدهی به خانه حراج) خریداری کرد. ساتبیز و نورتمن پیش‌تر، در سال ۱۹۹۵، با یکدیگر همکاری کرده بودند، زمانی که سود فروش میلیونر هلندی جوست ریتمن بین دو شرکت تقسیم شد. در سال ۱۹۹۰، ساتبیز نیویورک برای اجازه ساخت یک برج مسکونی ۲۷ طبقه، در بالای دفتر مرکزی پنج طبقه، لابی کرده بود که این اتفاق هرگز محقق نشد. در عوض، ساتبیز در طول دهه ۱۹۹۰ علاقه خود را به مکان‌هایی از ساختمان قدیمی الکساندر در خیابان ۵۹ شرقی تا سایت کولیسئوم نیویورک در کلمبوس سیرکل نشان داد و حتی در نظر داشت به ساختمان قدیمی بی. آلتمن در خیابان پنجم نقل مکان کند.