مغان برهمن
منابع اولیه > در ادبیات بودایی

با توجه به اینکه مکتب سرواستیواده در شمال غربی هند فعال بود، عموماً اعتقاد بر این است که سه متن اول ابهیدارما در شمال غربی هند سروده شده است. علاوه بر این، توصیفات ماگاها در نظریه مبتنی بر کارما و دیگر متون ابهیدارما به جز تفاوت‌های جزئی، تقریباً یکسان است و بعد نقل قول یا نقل قول‌های دست دوم از همان کتاب هستند. توصیفات ماگاها در ادبیات بودایی بسیار محدود است.
نظریه مبتنی بر کارما (KP) قدیمی‌تر از دیگر منابع است - در فصل سوم، جایی که نظریه مبتنی بر کارما سه ریشه ناخوشایند و ده کارمای ناخوشایند ناشی از آنها را توضیح می‌دهد، این کتاب به رسم "mchu skyes" (mchu skyes شکل سانسکریت ماگا برهمن maghābhava را دارد) در کشتن افراد مسن و بیمار به عنوان نمونه ای از تلفات جانی ناشی از آموزه‌های نادرست و آموزه ماگاها در تأیید روابط جنسی با خویشاوندان نزدیک را به عنوان نمونه ای از اعمال شیطانی اشاره می‌کند. بر اساس نظریه مبتنی بر کارما برهمن‌هایی هستند که در غرب هستند. علاوه بر این، آنها معتقدند که کشتن پدر و مادر بیمار، برادر، خواهر، دوست صمیمی، خویشاوند، بزرگتر و غیره، عمل فزاینده ای است زیرا آنها را از درد رها می‌کند. آنها عقیده دارند که کشتن سالخورده و بیمار موجه است و داشتن رابطه جنسی با مادر، دختر، خواهر و غیره گناهی ندارد زیرا زن همان غذا و جاده و رودخانه و گل و میوه است و لذا عقیده بر این است که رابطه جنسی با اقوام نزدیک موجه است.
ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا (Bhasa-śāstra) قرن اول یا دوم میلادی - در مورد ماگاها شبیه همان توصیفات نظریه مبتنی بر کارما آمده است با این تفاوت که این کتاب بیان می‌کند که ماگاها برهمن نیستند بلکه ملیکجه (بربر) هستند. در این کتاب آمده است: در غرب ماگاها عنوان می‌کنند که رفتار شهوت‌آمیز با مادر، دختر، خواهر بزرگ‌تر یا کوچک‌تر، عروس یا امثال آن، مطلقاً هیچ گناهی ندارد. چرا؟ همهٔ زنان مانند میوه‌های رسیده، مانند غذا و نوشیدنی آماده، جاده، پل، قایق، محل استحمام، هاون و غیره هستند. این رسم است که موجودات از اینها مشترک استفاده می‌کنند و لذا شهوترانی با آنها گناهی ندارد.
خزانه‌داری ابهیدارما (AKBh) اثر واسوباندو در قرن چهار و پنج میلادی - در تفسیری که در این کتاب بر آیه ۶۸ از باب ۴، به جای ماگاها کشتن سالمندان و رابطه با خانواده نزدیک را به ایرانیان نسبت می‌دهد. بر اساس گزارش خزانه‌داری ابهیدارما، ایرانیان معتقد بودند که والدین سالخورده باید کشته شوند و همچنین می‌گفتند که کشتن مارها، عقرب‌ها و زنبورها جایز است زیرا به انسان آسیب می‌رسانند و آهو، دام، پرندگان، گاومیش و غیره برای غذا هستند. علاوه بر این، ایرانیان با مادران خود رابطه جنسی برقرار می‌کنند و برخی می‌گویند که زنان با هاون، گل، میوه، غذای پخته، پله‌ها و جاده‌ها برابرند و باید مانند آنها مشترک باشند، که همان منطق ماگاها در دو کتاب قبلی است.
مادهیاماکا هاردایا کاریکا اثر بهاویوکا (MHK) قرن ششم میلادی - در آیه ۳۱ از فصل ۹، در رد مکتب میمامسا، بیان می‌کند که وداها کشتن موجودات زنده و نوشیدن مشروبات الکلی را آموزش می‌دهند، و بنابراین نویسندگان آنها شرور هستند، مثل ماگاها که در سرزمین ملیکجه‌ها (بربرها) زندگی می‌کنند.
تفسیر مادهیاماکا هاردایا کاریکاّ کتاب تارکا جولا Tarkajvālā (شعله استدلال) به اختصار (TJ) - در این تفسیر آمده است که آنها کشتن موجودات زنده را موعظه می‌کنند و خاطرنشان می‌کنند که کشتن مورچه‌ها و سایر موجوداتی که به زمین آسیب می‌رسانند گناه است اما با کشتن گاو نر می‌توان پس از مرگ به بهشت رفت، آنها می‌گویند زنان مانند گل و جاده هستند و در نتیجه روابط جنسی با اقوام نزدیک را تأیید می‌کنند. این کتاب همچنین بیان می‌کند که این دیدگاه‌ها در ماگا شسترا Magha Shastras بیان شده است، و این نشان می‌دهد که ماگاها ممکن است نوعی کتاب مقدس یا کتاب داشته باشند.