هوندا اودیسه (آمریکای شمالی)
نسل سوم (۲۰۰۵–۲۰۱۰)

Motor vehicle
| نسل سوم آرال۳ و آرال۴ (آمریکای شمالی) | نسل سوم آرال۳ و آرال۴ (آمریکای شمالی) |
| --- | --- |
: 
دید کلی: دید کلی
تولید: اوت ۲۰۰۴–۲۰۱۰
مدل سال: ۲۰۰۵–۲۰۱۰
مونتاژ: لینکولن، آلاباما، ایالات متحده (اچ‌ام‌ای)
طراح: آکیو فومیری (۲۰۰۲)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
خودروهای وابسته: آکیورا ام‌دی‌ایکس آکیورا تی‌ال هوندا آکورد هوندا پایلوت هوندا الیژن
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۳٫۵ لیتری J35A6 وی۶ (ال‌ایکس، ئی‌ایکس) ۳٫۵ لیتری J35A7 وی۶ (ئی‌ایکس-ال، تورینگ)
جعبه‌دنده: ۵ دندهٔ خودکار
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۳٬۰۰۰ میلیمتر (۱۱۸٫۱ اینچ)
درازا: ۲۰۰۵–۰۷: ۵٬۱۰۵ میلیمتر (۲۰۱٫۰ اینچ) ۲۰۰۸–۱۰: ۵٬۱۳۳ میلیمتر (۲۰۲٫۱ اینچ)
پهنا: ۱٬۹۵۸ میلیمتر (۷۷٫۱ اینچ)
بلندی: ۱٬۷۷۸ میلیمتر (۷۰٫۰ اینچ) ۱٬۷۴۸ میلیمتر (۶۸٫۸ اینچ) (ال‌ایکس)
شرکت هوندا، نسل سوم اودیسه را برای مدل سال ۲۰۰۵ معرفی کرد. عرض و وزن این نسل نسبت به نسل قبلی افزایش پیدا کرده‌بود، اما طول و میزان فضای داخلی آن با نسل قبل برابری می‌کرد.
هوندا اودیسه پیش از تغییر چهره
نمای داخلی
هوندا مهندسی بدنهٔ ای‌سی‌ئی را در نسل سوم اودیسه معرفی نمود که پس از این خودرو، در نسل هشتم هوندا سیویک نیز مورد استفاده قرار گرفت. کیسه‌های هوای پرده‌ای جانبی و کنترل پایداری الکترونیکی، که در نسل‌های پیشین در دسترس نبودند، اکنون در تمام مدل‌های اودیسه نصب شدند.
امکانات رفاهی اضافه در این نسل می‌توان به پرده‌های آفتاب‌گیر یکپارچه در درهای عقب، شیشه‌های پایین‌رونده برای ردیف دوم، و جایگزینی «صندلی جادویی» با صندلی مسطح در ردیف سوم جهت تقسیم فضای صندلی‌ها با نسبت ۶۰ به ۴۰ و برای امکان‌پذیری جمع شدن آن‌ها در حالت‌های مختلف اشاره کرد. در طراحی جدید صندلی ردیف سوم، بر خلاف نسل‌های قبلی، امکان صندلی‌ها بدون جداسازی پشت‌سری‌ها وجود داشت. از خصوصیاتی که این خودرو پس از بازنگری از آن‌ها برخوردار شده‌بود، می‌توان به دو جعبهٔ داشبورد و یک محفظهٔ بار از نوع لیزی سوزان گردان در کف خودرو، که در نسل پیشین در محل قرارگیری لاستیک زاپاس قرار داست، اشاره کرد. در نسل سوم، دسته‌دنده به جای کنسول میانی، در پشت فرمان خودرو نصب شده‌بود و صندلی‌های ردیف دوم که به صورت مجزا طراحی شده‌بودند، فاقد قابلیت جمع شدن در کف کابین بودند. در تیپ‌های ئی‌ایکس و ئی‌ایکس-ال یک صندلی اضافه برای سرنشین هشتم نیز به صورت استاندارد عرضه می‌شد. تیپ تورینگ نیز علاوه بر تمامی امکانات، دارای یک محفظهٔ بار مرکزی بود.
قدرت موتور در این نسل به ۲۲۵ اسب بخار (۱۶۸ کیلووات) افزایش یافت (قدرت این موتور بعداً با توجه به دستورالعمل‌های جدید اس‌ای‌ئی (جامعهٔ مهندسین خودرو) به ۲۴۴ اسب بخار (۱۸۲ کیلووات) افزایش پیدا کرد و در مدل‌های سال ۲۰۰۶ به بعد نصب شد) و تیپ‌های ئی‌ایکس-ال و تورینگ نیز به تکنولوژی وی‌سی‌ام هوندا (مدیریت سیلندر متغیر) مجهز شدند. این تکنولوژی باعث شد که این مصرف سوخت اودیسهٔ نسل سوم، طبق اعلام سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده، در مدل سال ۲۰۰۵ به ۱۱٫۸ لیتر بر ۱۰۰ کیلومتر (۲۰ مایل بر گالون آمریکایی) برسد. این ارقام در سال ۲۰۰۷ با تغییراتی مواجه شدند و مصرف سوخت اودیسه در مدل‌های مجهز به تکنولوژی وی‌سی‌ام به ۱۳٫۶ لیتر بر ۱۰۰ کیلومتر (۱۷٫۲۵ مایل بر گالون آمریکایی) و در مدل‌های فاقد این تکنولوژی به ۱۴٫۵ لیتر بر ۱۰۰ کیلومتر (۱۶٫۲۳ مایل بر گالون آمریکایی) رسید.
تیپ ئی‌ایکس-ال و تیپ‌های بالاتر از آن، با سیستم ناوبری ماهواره‌ای در جلو و سیستم سرگرمی برای سرنشینان عقب، یا تنها با سیستم سرگرمی عقب قابل خریداری بودند و سیستم پخش وی‌اچ‌اس با نام آی-وی‌ئی‌اس نیز از فهرست امکانات حذف شد. ۴ سطح امکانات مختلفی که برای بازار ایالات متحده در نظر گرفته شده‌بودند، عبارت بودند از: ال‌ایکس، ئی‌ایکس، ئی‌ایکس-ال و تورینگ. تیپ تورینگ، که در واقع بالاترین سطح امکانات برای هوندا اودیسه بود، از خصوصیات و امکاناتی نظیر لاستیک‌های پنچر-رو، در عقب (قسمت بار) برقی، پدال‌های تنظیم‌شونده به صورت برقی، صفحه‌نمایش چند منظوره، حافظهٔ تنظیمات صندلی‌ها و تزئینات کرومی برای در عقب بهره‌مند بود.
مدل‌های سال ۲۰۰۶ به بعد از این نسل اودیسه، موفق به کسب ۵ ستارهٔ ایمنی شده بودند، با این حال در مورد ایمنی خودروهای مدل سال ۲۰۰۵ نگرانی‌هایی وجود داشت. در طی آزمایش برخورد جانبی، در جانبی راننده باز شده‌بود. بازشدن در خودرو به هنگام برخورد جانبی می‌توانست به پرت شدن سرنشین خودرو به بیرون منجر شود.
نسل سوم هوندا اودیسه، علاوه بر کسب چندین جایزهٔ دیگر، برای سه سال متوالی در میان ۵ وانت برتر مجلهٔ کار اند درایور حضور داشت. این نسل در چارت‌های خبری ایالات متحده دارای بالاترین امتیاز در میان خودروهای مینی‌ون بود. مدل‌های سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ این خودرو پرفروش‌ترین مینی‌ون‌های ایالات متحده بودند.