stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حمله به سفارت بحرین در بغداد ۲۰۱۹

حمله به سفارت بحرین در بغداد  در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۹ علیه سفارت بحرین در بغداد اتفاق افتاد. این حمله به دست گروهی از نیروهای وابسته به بسیج مردمی عراق (حشد الشعبی) صورت گرفت. دلیل این حمله کنفرانس صلح اقتصادی بحرین در منامه پایتخت بحرین بود. معترضان به تخریب و سوزاندن بخش‌هایی از سفارت و پرچم بحرین پرداختند و به جای آن پرچم فلسطین را به اهتزاز درآورند. پس از حمله، پادشاهی بحرین سفیر خود را از بغداد برای مشاوره فراخواند. از سوی دیگر دولت عراق ضمن ابراز اینکه «امنیت سفارتخانه‌ها خط قرمز این دولت است»، این حمله را محکوم کرد.
خانه یزدی‌ها

| خانه یزدی‌ها | خانه یزدی‌ها |
| --- | --- |
نام: خانه یزدی‌ها
کشور: ایران
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نوع بنا: ساختمان
سال‌های مرمت: ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۷ هجری. شمسی
کاربری: مسکونی
کاربری کنونی: تاریخی-موزه نگارخانه
دیرینگی: ۱۰۰سال
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: دارد
خانه یزدی‌ها که در اواخر دوره قاجار ساخته شده است توسط سازمان میراث فرهنگی خریداری و در فهرست آثار ملی ثبت شد.
این خانه متعلق به حاج ابوالقاسم یزدی بوده و در مجموعه بافت تاریخی قزوین در نزدیکی پهنه دولت خانه، کاروان‌سرای سعدالسلطنه و گذر صالحیه قرار دارد.
بنا دارای دو ورودی شامل ورودی، هم کف و زیرزمین است. زیرزمین این بنا دارای هندسه بسیار زیبا، طاق‌های مختلفی است که توسط استادکاران قاجار اجرا شده است. بخش آب‌انبار خانه پراز خاک بود، بنابراین پس از خاک برداری، ساروج استفاده شده برای بنا پدیدار شد. معماری دستکند آب انبار و ساروج‌ها نشان می‌دهد قزوین در گذشته با مشکل بی آبی مواجه بوده است. این خانه هم‌اکنون به نگارخانهٔ هنر پایداری تبدیل شده است و آب انبار آن به پخش فیلم اختصاص یافته است.
محمدرضا باطنی

| محمّدرضا باطنی | محمّدرضا باطنی |
| --- | --- |
زاده: ۱۵ دی ۱۳۱۳ اصفهان
درگذشته: ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۰ (۸۶ سال) تهران
آرامگاه: بهشت زهرا (قطعهٔ ۴۹، ردیف ۱۳۹، شمارهٔ ۵۸)
زمینه کاری: زبان‌شناس، نویسنده، مترجم
ملیت: ایرانی
دانشگاه: دانشگاه لیدز   دانشگاه تهران
همسر(ها): شهین نفرآبادی
فرزند(ان): شیدان و آرش
پدر و مادر: رمضان
محمّدرضا باطنی (زادهٔ ۱۵ دی ۱۳۱۳ در اصفهان – درگذشتهٔ ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۰ در تهران) زبان‌شناس، فرهنگ‌نویس، نویسنده و مترجم معاصر ایرانی بود.
آغاز زندگی

محمدرضا باطنی، ۱۵ دی ۱۳۱۳ در اصفهان در خانواده‌ای تنگ‌دست زاده‌شد. تحصیلات ابتدایی را در اصفهان گذراند. در دوازده‌سالگی به‌دنبال بیماری سخت پدر و تنگ‌دستی خانواده مجبور به ترک تحصیل شد و به پادویی در بازار اصفهان پرداخت. پس از چند سال و هم‌زمان با کار در یک پارچه‌فروشی، در مدرسهٔ شبانه نام نوشت و تحصیل را از سر گرفت. در هجده‌سالگی، دورهٔ اول دبیرستان را به پایان رساند و به عنوان آموزگار به استخدام آموزش و پرورش درآمد. پنج سال در دهات برخوار اصفهان آموزگار بود و هم‌زمان بی‌حضور در کلاس، درس هم می‌خواند و سرانجام در بیست‌وسه‌سالگی، دیپلم ادبی گرفت. او از خدمت سربازی معاف و وارد دانش‌سرای عالی شد. باطنی ۱۳۳۹، از دانش‌سرای عالی در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی دانش‌آموخته شد.
انگلستان

محمدرضا باطنی به عنوان شاگرد اول برای ادامه‌تحصیل به خارج از کشور فرستاده‌شد؛ در ۱۳۴۰ به انگلستان رفت و از دانشگاه لیدز کارشناسی زبان‌شناسی گرفت. سپس در لندن، برای دکترا، با مایکل هالیدی روی نحو زبان فارسی برپایهٔ نظریهٔ زبانی او کار کرد. ۱۳۴۵، او کوتاه به ایران آمد. او به‌دنبال نوشتن مقالات اعتراضی و معاشرت با اعضای کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی-اتحادیهٔ ملی، در فرودگاه مهرآباد تهران بازجویی شد. به‌سبب تمدید نشدن بورس و تهدید ساواک، نتوانست به انگلستان بازگردد و تحصیل‌ش در انگلستان نیمه‌تمام ماند.
چندی بعد، همان رساله‌ای را که قرار بود در لندن از آن دفاع کند، با تغییراتی به فارسی برگرداند و با عنوان توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی در دورهٔ تازه‌تاسیسِ دکتری زبان‌شناسی دانشگاه تهران از آن دفاع کرد و خرداد ۱۳۴۶ در زبان‌شناسی همگانی و زبان‌های باستانی دکترا گرفت.
دانشگاه تهران

وقتی که او هنوز در استخدام دانش‌سرای عالی (دانشگاهِ تربیت معلم کنونی) بود، بهتر دید خود را به دانشگاه تهران که تازه رشتهٔ زبان‌شناسی را دایر کرده‌بود، منتقل کند. در آن زمان، محمد مقدم رئیس گروه زبان‌شناسی دانشگاه بود و هم او بود که زمینهٔ انتقال باطنی را به دانشگاه تهران فراهم کرد. به این ترتیب محمدرضا باطنی مهر ۱۳۴۶ به عنوان استادیار زبان‌شناسی در گروه زبان‌شناسی دانشگاه تهران آغاز به کار کرد. در زمان ریاست علی‌نقی عالی‌خانی بر دانشگاه تهران، یک سال به عنوان مأمور به‌خدمت، رئیس ادارهٔ آموزش دانش‌سرای عالی شد. اما به‌سبب اعتراض‌هایی که به قانون‌گرایی او می‌شد، مجبور شد به عرصهٔ آموزش بازگردد.
او هم‌چنین به روند استعفایش پرداخت:
«سرانجام پس از رفتن دکتر عالیخانی، من نیز استعفا کردم و صرفاً به تدریس در دانشگاه پرداختم. اما گزارشی تهیه شد و مرا مقصر اصلی دانستند و برای آن که مرا رسماً اخراج نکنند برای انجام تحقیق و پژوهش به خارج از ایران فرستادند و این‌چنین شد که من به فرانسه و سپس به آمریکا، به برکلی رفتم.»
باطنی چند سال در فرصت مطالعاتی در خارج از کشور به سر می‌برد؛ وی یک سال در فرانسه بود و سپس راهی دانشگاه برکلی شد. پس‌از چند سال، ۱۳۵۸ به ایران بازگشت و زمانی که ادارهٔ امور دانشگاه و دانشکده‌ها، شورایی شده‌بود، به عنوان نمایندهٔ انتخابی استادان عضو شورای سرپرستی دانشکدهٔ ادبیات مشغول‌به‌کار شد.
بازنشستگی اجباری

پس‌از انقلاب فرهنگی که دانشگاه تعطیل شد، محمدرضا باطنی از نخستین استادانی بود که از دانشگاه اخراج شد. او پس از درگیری لفظی بر سر رابطهٔ انقلاب و فرهنگ با اعضای ستاد انقلاب فرهنگی (جلال‌الدین فارسی، عبدالکریم سروش، شمس آل‌احمد) در جلسه‌ای در دانشکده حقوق، اخراج شد. خودش دربارهٔ این می‌گوید:
خلاصه هم به خودم گفتند و هم برایم پیغام گذاشتند که یا تقاضای بازنشستگی می‌کنی یا از دانشگاه بیرونت می‌کنیم. من هم تقاضای بازنشستگی کردم و آمدم خانه. بازنشستگی من در شهریور ۱۳۶۰ بود و آن موقع من ۴۷ سال داشتم.
همکاری با مطبوعات

محمدرضا باطنی از همان سال‌های تدریس دانشگاهی، همکاری با مطبوعات را با نگارش مقاله‌هایی پیرامون مسائل اجتماعی و فرهنگی آغاز کرد. نخستین مقاله‌ای که برای روزنامه‌ها نوشت، بحثی اجتماعی و دربارهٔ اعتمادنکردن بود که در روزنامهٔ آیندگان به چاپ رسید. پس از انقلاب هم نخست با ماه‌نامهٔ آدینه و سپس دنیای سخن همکاری کرد و مقالاتی از او در چند نشریهٔ دیگر به چاپ رسید؛ مقالات اثرگذاری که مسیر پاره‌ای از جنبش‌های فرهنگی را تغییر داد. نمونهٔ آشکار آن نقدی بود که در مجلهٔ آدینه بر کتاب غلط ننویسیم ابوالحسن نجفی با عنوان اجازه بدهید غلط بنویسیم نوشت، یا مطلبی با عنوان کتاب سالی که ضربه فنی شد دربارهٔ کتاب آموزش عربی آذرتاش آذرنوش که بنا به ملاحظاتی از دور انتخاب کتاب سال کنار گذاشته شده بود. همچنین می‌توان به مقالهٔ جنجال‌برانگیز وی با نام فارسی، زبانی عقیم؟ اشاره کرد.
فرهنگ معاصر

محمدرضا باطنی، ۱۳۶۴ به‌درخواست فرهنگ معاصر، نوشتن یک فرهنگ دوزبانهٔ انگلیسی-فارسی را آغاز کرد. پس از هفت‌سال، اردیبهشت ۱۳۷۲ این فرهنگ به بازار آمد. ازآن‌پس باطنی به همکاری با این نهاد ادامه داد، که حاصل آن نگارش و تدوین طرح‌های گوناگون فرهنگ‌نویسی بود.
محمدرضا باطنی، نویسندهٔ کتاب‌های مرجعی چون توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی (با ۲۷ بار تجدید چاپ)، نگاهی تازه به دستورزبان و فرهنگ معاصر (کتاب سال ایران در سال ۱۹۹۴) بود. او افزون‌بر نگارش و برگردان آثار معتبری در زبان‌شناسی، مترجم ده‌ها کتاب و مقاله در فلسفه و اجتماع بوده که از آن‌ها می‌توان به ساخت‌وکار ذهن، مقدمه‌ای بر فلسفه، و فلسفهٔ هنر نیچه اشاره کرد. باطنی از ۷۲ تا ۷۵، همراه هیئتی از کریم امامی، ایرج کابلی، علی‌محمد حق‌شناس، احمد شاملو، کاظم کردوانی و هوشنگ گلشیری در نشست‌هایی برای بازنگری در شیوهٔ نگارش و خط فارسی شرکت کرد.
تخصص باطنی، جامعه‌شناسی زبان بود که هدف آن از مطالعهٔ زبان، شناخت و تحلیل جامعه‌ای است که ظرف آن زبان است.
مرگ

محمدرضا باطنی پس‌از یک دوره بیماری، دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۰ در ۸۶ سالگی درگذشت.
کتاب‌شناسی

آثار محمدرضا باطنی به چند بخش تقسیم می‌شوند:
کتاب‌شناسی > نگارش در زمینهٔ زبان‌شناسی

توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی، انتشارات امیرکبیر
مسائل زبان‌شناسی نوین، انتشارات آگه
نگاهی تازه به دستورزبان، نشر آگه
چهار گفتار دربارهٔ زبان، نشر آگه
دربارهٔ زبان، نشر آگه
زبان و تفکر، نشر آگه
پیرامون زبان و زبان‌شناسی، فرهنگ معاصر
کتاب‌شناسی > ترجمه در زمینهٔ زبان‌شناسی

زبان و زبان‌شناسی، رابرت هال، انتشارات امیرکبیر
زبان‌شناسی جدید، مانفرد بی یرویش، انتشارات آگاه
کتاب‌شناسی > ترجمه‌های غیر زبان‌شناسی

درآمدی بر فلسفه، بوخینسکی، انتشارات البرز
انسان به روایت زیست‌شناسی، آنتونی بارنت، با خانم نفرآبادی، نشر نو
دانشنامهٔ مصور، انتشارات آگاه
ساخت‌وکار ذهن، بلیک مور، فرهنگ معاصر
خواب، یان اوزوالد، فرهنگ معاصر
مغز و رفتار، فرانک کمپ بل، فرهنگ معاصر
کتاب‌شناسی > فرهنگ‌ها

فرهنگ انگلیسی- فارسی با دستیاری فاطمه آذرمهر، فرهنگ معاصر (ویراست اول)
فرهنگ معاصر انگلیسی- فارسی با دستیاری فاطمه آذرمهر، مهران مهاجر، محمد نبوی، فرهنگ معاصر (ویراست دوم)
فرهنگ دوجلدی انگلیسی- فارسی پویا، با دستیاری زهرا احمدی‌نیا، فاطمه محمدی، سپیده رضوی، فرهنگ معاصر (ویراست سوم) [فرهنگ پویا؛ دکتر باطنی زبان‌شناس و فرهنگ‌نویس]
فرهنگ فعل‌های گروهی پویا (phrasal verbs) انگلیسی-فارسی با دستیاری سپیده رضوی، زهرا احمدی‌نیا، روزبه افتخاری، فرهنگ معاصر
واژه‌نامهٔ روان‌شناسی با محمدنقی براهنی و دیگران، فرهنگ معاصر.
فرهنگ معاصر انگلیسی- فارسی کوچک/ محمدرضا باطنی؛ با دستیاری محمدحسین مرعشی، فرهنگ معاصر
فرهنگ معاصر پویا: اصطلاحات و عبارات رایج فارسی (فارسی-انگلیسی) - برگزیدهٔ سی‌ودوّمین دورهٔ جایزهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی
کتاب‌شناسی > مقالات

اجازه بدهید غلط بنویسیم - آدینه، خرداد ۱۳۶۷، شمارهٔ ۲۴.
جایزه‌ها

باطنی برای نگارش کتاب اصطلاحات و عبارات رایج فارسی در ۱۳۹۳ برندهٔ جایزهٔ کتاب سال شد. همچنین بیست‌وهفتمین جایزی ادبی و تاریخی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی در مهر ۱۳۹۹ به محمدرضا باطنی داده‌شد.
مقاله‌ای از باطنی در دنیای سخن (۳۷)
کوه دالانپر

کوه و قله دالانپر از جاهای دیدنی ارومیه و دهستان سرسبز مرگور است. منظره این کوه در ۳۵کیلومتری اشنویه و ۴۵کیلومتری ارومیه است.
یخچال‌های طبیعی و برف‌های کوه دالانپر ارومیه ذره‌ذره آب شده‌اند و دریاچه دایره‌ای شکل مام شیخ یا همان دالانپر را خلق کرده‌اند. دریاچه دالانپر یا مامه شیخ ارومیه قطری با اندازه تقریبی ۴۵۰ و عمق ۵۰ متر دارد و ارتفاعش از سطح دریا ۲۷۲۰ متر است.
آبشارهای خروشان، دشت‌های پرگل و هوای خنک و چشمه های فروان و یخچال های برفی از ویژگی های ظاهری و زیبای قله و کوه دالانپر است.
همچنین ارتفاع این کوه طبق دقیق ترین نقشه های سازمان نقشه برداری ۳۴۵۹ متر می باشد؛ در سمت شرق قله اصلی و قبل از آن قله ی فرعی این کوه قرار گرفته که ارتفاع آن ۳۴۴۹ متر می باشد.
منصورکنده

| منصورکنده | منصورکنده |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: بابل
بخش: مرکزی
دهستان: فیضیه
جمعیت: ۹۱۱ نفر (سرشماری ۹۵)
منصورکنده، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان فیضیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۱۵ نفر (۲۲۶خانوار) بوده‌است.
استفان سائوک

| استفان سائوک | استفان سائوک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ ژوئن ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) استکهلم ، سوئد
ملیت: سوئدی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۴-حال
استفان سائوک (به انگلیسی: Stefan Sauk) (زاده ۶ ژوئن ۱۹۵۵) بازیگر سوئدی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در هیپ هیپ هورا!، انتقام، دزدها و دختری با خالکوبی اژدها اشاره کرد.
ساموئل هانیوود

| ساموئل هانیوود | ساموئل هانیوود |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ اکتبر ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال) لندن ، انگلستان
ملیت: انگلیسی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۵-حال
ساموئل هانیوود (به انگلیسی: Samuel Honywood) (زاده ۱۹ اکتبر ۱۹۹۶) بازیگر انگلیسی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در ننی مک‌فی اشاره کرد.
کیت رابینسون (کمدین)

| کیت رابینسون | کیت رابینسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۳ اکتبر ۱۹۶۳ ‏(۶۱ سال) فیلادلفیا ، پنسیلوانیا
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها): بازیگر ، استندآپ کمدین
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۵-حال
کیت رابینسون (به انگلیسی: Keith Robinson) (زاده ۲۳ اکتبر ۱۹۶۳) بازیگر ، استندآپ کمدین آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فاجعه اشاره کرد.
ناتان لی گراهام

| ناتان لی گراهام | ناتان لی گراهام |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ سپتامبر ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال) سنت لوئیس ، میزوری
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها): بازیگر ، خواننده ، نویسنده
ناتان لی گراهام (به انگلیسی: Nathan Lee Graham) (زاده ۹ سپتامبر ۱۹۶۸) بازیگر ، خواننده ، نویسنده و کارگردان آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در زولندر ۲ اشاره کرد.
مری سو

در داستان‌نویسی مری سو (به انگلیسی: Mary Sue) یک کهن الگوی شخصیتی کهن در داستان است، معمولاً یک زن جوان، که اغلب به‌عنوان شایستگی غیرقابل توضیحی در همه حوزه‌ها به تصویر کشیده می‌شود، استعدادها یا قدرت‌های منحصربه‌فردی دارد، بیشتر شخصیت‌های دیگر او را دوست دارند یا به او احترام می‌گذارند، به‌طور غیرواقعی عاری از ضعف، بسیار جذاب، ذاتاً با فضیلت، و/یا به طور کلی فاقد عیوب شخصیتی معنادار است.مری سو که معمولاً زن و تقریباً همیشه شخصیت اصلی است، اغلب خودنمایی ایده‌آلانه شخص نویسنده است و ممکن است به عنوان نوعی برآورده شدن آرزوی شخصی نویسنده باشد. داستان‌های مری سو اغلب توسط نویسندگان نوجوان نوشته می‌شوند.
اصطلاح مری سو که از فن فیکشن سرچشمه می‌گیرد، توسط پائولا اسمیت در سال 1973 در داستان کوتاه تقلید آمیز «داستان یک ترککی» به‌عنوان نام شخصیتی برای شخصیت‌های زن ایده‌آل‌ که در فن فیکشن پیشتازان فضا (Star Trek) به‌طور گسترده در داستان‌های طرفداران پیشتازان فضا پخش می‌شوند، ابداع شد. این اصطلاح برای شخصیت‌های مرد نیز به کار رفته است، اگرچه ممکن است شخصیت مرد با ویژگی‌های مشابه، گری سو یا مارتی سو یا لری سو نامیده شود.
الگوی کهن مری سو به‌عنوان یک داستان(trope) ادبی، به طور گسترده با نویسندگی بی‌کیفیت مرتبط است و داستان‌هایی که از شخصیت مری سو استفاده میکنند اغلب به این خاطر ضعیف‌تر در نظر گرفته می‌شوند. اگرچه این اصطلاح بیشتر به صورت منفی استفاده می شود، اما گاهی اوقات به صورت مثبت استفاده می شود.
بررسی

به گفته کامیل بیکن اسمیت، فولکلورشناس، این برچسب «تحقیر شده‌ترین ژانر جهانی در کل فن فیکشن» است و ممکن است با محدود کردن ویژگی‌های مجاز برای شخصیت‌های زن، «جنسیت گرایی خودتحمیلی» را نشان دهد. نویسنده  Ann C. Crispin اصطلاح مری سو را به عنوان "بی‌ارزش توصیف کرد، به این معنی که شخصیتی که به طور خلاصه نادیده گرفته شده است، یک شخصیت واقعی نیست، مهم نیست چقدر خوب ترسیم شده باشد، چه جنس، چه گونه یا درجه فردیت" طبق گفته جکی منسکی در Smithsonian، همانطور که این اصطلاح در استفاده شهرت یافت، طرفداران - اغلب طرفداران مرد - از آن برای تحقیر هر شخصیت زن توانا استفاده کرده اند.
دو ویژگی ایده‌آلی‌سازی و خود درج‌کردن معمولاً توسط طرفداران به‌عنوان ویژگی‌های شخصیت مری سو ذکر می‌شود. آنجی فازکاس و دن وینا می نویسند که چنین شخصیت هایی "فرصتی را برای دختران نوجوان فراهم می کنند تا خود را در روایت های فرهنگ عامه به عنوان قهرمان داستان های خود بنویسند". به گفته جکی مانسکی در Smithsonian، برخی از منتقدان استدلال می‌کنند که «مری سوز دروازه‌ای را برای نویسندگان، به‌ویژه زنان و اعضای جوامع کمتر نشان داده شده باز کرد که خود را در شخصیت‌های خارق‌العاده ببینند».
به گفته بیکن اسمیت، داستان‌های مری سو «مرکز تجربه دردناک نوجوانی یک طرفدار زن هستند»، به‌ویژه برای کسانی که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند از نظر فکری یا جسمی مطیع همسالان مرد خود باشند. آن‌ها ترکیبی از شخصیت‌های اصلی فعال را با «ویژگی‌های تایید شده فرهنگی زیبایی، فداکاری و خودفریبی» نشان می‌دهند. در نسخه های فن فیکشن، قهرمان به طور معمولی در پایان داستان می میرد. بیکن اسمیت می گوید که این بیانگر «حقیقت فرهنگی» است که برای وارد شدن به زنانگی در یک جامعه آمریکایی پر از مرد، باید «عامل فعال درون [خود]» را کشت. بنابراین مری سو مظهر "فانتزی از زن کامل" است، که برای خدمت به نیازهای مردان و در عین حال به حداقل رساندن توانایی های خود وجود دارد.
اسمیت در سال 1980 اظهار داشت که قصد او هرگز این نبود که تمام داستان‌های مربوط به زنان الهام بخش را کنار بگذارد. با این حال، بیکن اسمیت استدلال می کند که ترس از ایجاد «مری سو» ممکن است برای برخی از نویسندگان محدود کننده و حتی بستی بر دهان آنان باشد. او به نقل از شماره‌ای از آرشیوهای مجله پیشتازان فضا، پارانویای «مری سو» را به عنوان یکی از منابع فقدان «قابل باور، شایسته و قابل شناسایی با شخصیت‌های زن» معرفی می‌کند. در این مقاله، نویسنده جوانا کانتور با خواهرش ادیت، که همچنین یک ویراستار آماتور است، مصاحبه می‌کند، که می‌گوید داستان‌هایی با نامه‌های پوششی دریافت می‌کند که برای داستان «مری سو» عذرخواهی دریافت می‌کند، حتی زمانی که نویسنده اعتراف می‌کند که نمی‌داند «مری سو» چیست. " است.
به گفته ادیث کانتور، در حالی که پائولا اسمیت اصلی «داستان ترِکی» تنها ده پاراگراف بود، «از نظر تأثیر آن‌ها [...] آن کلمات [مری سو] باید با قانون خدمات انتخابی در بالاترین رتبه قرار بگیرند». در انجمن طرفداران Star Trek ClipperCon در سال 1987، طی بحثی توسط نویسندگان زن، یکی از نویسندگان اظهار داشت: "هر بار که سعی کردم یک زن را در هر داستانی که تا به حال نوشته‌ام قرار دهم، همه بلافاصله می‌گویند، این یک مری سو است." بیکن اسمیت می نویسد که "شرکت کنندگان در یک میزگرد در ژانویه 1990 با ناراحتی فزاینده خاطرنشان کردند که هر شخصیت زنی که در جامعه [طرفداران] خلق شود با اصطلاح مری سو پیوند می خورد" [تاکید بر اصل].
انواع

با معمولیت کمتر از شخصیت های مرد ممکن است برای شخصیت دادن به همان عملکردهای تحقق آرزوها استفاده شود. این شخصیت‌ها که مارتی سو، گری سو، یا لری سو نامیده می‌شوند، معمولاً در فرهنگ طرفداران به‌عنوان الحاقی به تروپ مری سو مورد بحث قرار می‌گیرند. به عنوان مثال، طرفداران استدلال کرده اند که در Star Trek، شخصیت James T. Kirk یک "مارتی سو" است.
در مصاحبه ای در سال 2012، پائولا اسمیت گفت که جایگزین مرد به ندرت مورد اشاره قرار می گیرد و از جیمز باند و سوپرمن به عنوان شخصیت های محبوب «مارتی سو» نام می برد. او استدلال کرد که مری سو های مرد برای مخاطب مرد درحال رسیدن به سن بلوغ مفید است: "آنچه در فرهنگ روی آن تمرکز می شود توسط پسران و مردان جوان تعریف می شود. از نظر روانشناسی، یک نقطه عطف در زندگی مردان وجود دارد. نقطه ای وجود دارد که آنها باید از زنان در جوانی خود جدا شوند، و سپس بعداً به عنوان مردان بالغ به زنان باز می گردند، اما بسیاری از مردان هرگز موفق نمی‌شوند، هرگز به دنیایی که زنان را به عنوان انسان‌ میشناسند، باز نمی‌گردند.»
فهرست مالکان باشگاه‌های فوتبال ایرانی

در زیر فهرستی از مالکان باشگاه‌های فوتبال ایرانی حاضر در لیگ برتر خلیج فارس آمده است.
| مالکان باشگاه‌های لیگ برتر خلیج فارس فصل ۱۴۰۰—۱۳۹۹ | مالکان باشگاه‌های لیگ برتر خلیج فارس فصل ۱۴۰۰—۱۳۹۹ | مالکان باشگاه‌های لیگ برتر خلیج فارس فصل ۱۴۰۰—۱۳۹۹ | مالکان باشگاه‌های لیگ برتر خلیج فارس فصل ۱۴۰۰—۱۳۹۹ | مالکان باشگاه‌های لیگ برتر خلیج فارس فصل ۱۴۰۰—۱۳۹۹ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| نوع مالکیت (#) | نوع مالکیت (#) |  |  | درصد |
| دولتی (۱۲) | دولتی (۱۲) |   | ۷۵٪ | ۷۵٪ |
| خصوصی (۴) | خصوصی (۴) |   | ۲۵٪ | ۲۵٪ |
| باشگاه | مالک/مالکان | نوع مالکیت |
| --- | --- | --- |
| آلومینیوم اراک | شرکت آلومینیوم ایران[نیازمند منبع] | دولتی/صنعتی |
| استقلال | شرکت صنایع پتروشیمی خلیج‌فارس | دولتی/صنعتی |
| باشگاه فوتبال شهر خودرو | فرهاد حمیداوی | خصوصی |
| پرسپولیس | وزارت ورزش و جوانان | دولتی |
| پیکان | ایران خودرو | دولتی/صنعتی |
| تراکتور | محمدرضا زنوزی مطلق | خصوصی |
| ذوب‌آهن | شرکت سهامی ذوب‌آهن اصفهان | دولتی/صنعتی |
| سایپا | سایپا | دولتی/صنعتی |
| سپاهان | مجتمع فولاد مبارکه | دولتی/صنعتی |
| صنعت نفت آبادان | شرکت ملی نفت ایران | دولتی/صنعتی |
| فولاد | شرکت فولاد خوزستان[نیازمند منبع] | دولتی/صنعتی |
| گل‌ گهر سیرجان | شرکت معدنی صنعتی گل‌گهر[نیازمند منبع] | خصوصی/صنعتی |
| ماشین‌ سازی | یونس قربانی | خصوصی |
| مس رفسنجان | شرکت ملی صنایع مس ایران | دولتی/صنعتی |
| نساجی | رضا حدادیان | خصوصی |
| شمس آذر | صنایع غذایی شمس آذر | خصوصی/صنعتی |
کیپلینگ، ساسکاچوان

| کیپلینگ، ساسکاچوان | کیپلینگ، ساسکاچوان |
| --- | --- |
کشور: کانادا
استان‌ها و قلمروهای کانادا: ساسکاچوان
منطقه: Kingsley Municipality
حکومت: حکومت
 • شهردار: Buck Bright
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱۱۴۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۶ (Central (CST))
وبگاه: http://www.townofkipling.ca/
کیپلینگ، ساسکاچوان (به انگلیسی: Kipling, Saskatchewan) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در ساسکاچوان واقع شده‌است. کیپلینگ ۱٬۱۴۰ نفر جمعیت دارد.
طراحی مد

یک نمایش مد، ۲۰۰۹
طراحی مد (به انگلیسی: Fashion Design) هنر استفاده از طراحی، زیبایی‌شناسی (حسّیک) یا زیبایی طبیعی برای خلق پوشاک و زیورآلات است، طراحی مد متأثر از نگرش‌های اجتماعی، فرهنگ‌ها و جوامع مختلف بوده و به اندازهٔ همین تفاوت‌ها دارای تنوع بالایی است. طراحان مد به طریق متفاوتی در بخش‌های طراحی پوشاک و زیورآلات کار می‌کنند؛ بعضی به تنهایی و بعضی به عنوان بخشی از یک گروه به این حرفه مشغول هستند. آن‌ها با تلاش برای طراحی لباس‌های زیبا و باب طبع جامعه سعی در بیشتر کردن تمایل مصرف‌کنندگان دارند. به دلیل اینکه طراحی و ارائهٔ لباس‌های جدیدی که مورد پسند عموم قرار بگیرند فرایندی زمان‌بر است، متخصصان این حرفه در عین حال باید بتوانند به‌طور دقیق، زمان تغییر سلیقهٔ مصرف‌کننده را پیش‌بینی کنند. مد و رسانهٔ آن که پوشاک است نمادی از وضعیت اجتماعی و اقتصادی جوامع هستند.
طراحان مد تلاش می‌کنند تا لباسی که طراحی می‌کنند تابعی از زیبایی و دل‌انگیزی باشد، آن‌ها باید در نظر داشته باشند که هر نوع لباسی چه مخاطبی دارد و همچنین در چه موقعیتی پوشیده می‌شود. آن‌ها برای انجام این مهم محدوده‌ای وسیع از مواد و ترکیبات آن و همچنین طیف گسترده‌ای از رنگ‌ها، الگوها و سبک‌ها را در اختیار دارند. با وجود اینکه لباس‌های روز و معمولی بیشترین میزان لباس‌های مصرفی را تشکیل می‌دهند و در محدودهٔ سبک‌های قراردادی متداول و مرسوم قرار دارند، لباس‌های رسمی و لباس‌های شب که برای مراسم خاص و مهمانی‌ها استفاده می‌شوند نیز مطلوب هستند و مخاطبان خاص خود را دارند.
برخی از لباس‌ها به‌طور خاص برای یک شخص ساخته می‌شوند. دوخت سفارشی یا «اوت کوتور» (به فرانسوی: Haute couture) یا خیاطی قراردادی از جمله روش‌هایی هستند که برای این منظور به کار می‌روند. با این وجود امروزه پوشاک بیشتر برای بازار انبوه، به خصوص لباس‌های روز و معمولی طراحی می‌شوند.
طراحی مد هنری کاربردی است که می‌تواند در زمینه‌های متفاوتی مانند طراحی لباس کاربرد داشته باشد. همچنین تغییرات آن می‌تواند ناشی از پیامدهای زندگی فرهنگی و تأثیرات اجتماعی باشد.
ساختار

طراحان لباس از راه‌های متنوع و متفاوتی می‌توانند کار کنند، برای مثال آن‌ها می‌توانند به شکل تمام وقت در خانهٔ طراحان که متعلق به صاحبان طرح‌هاست برای یک مد خاص یا به صورت انفرادی یا به عنوان بخشی از یک گروه کار کنند.
طراحان مستقل روی طرح‌های خودشان کار می‌کنند و پس از اتمام کار، طرح‌های خود را به خانه‌های مد یا به‌طور مستقیم به مغازه‌ها و تولیدی‌های لباس می‌فروشند و لباس‌ها برچسب خریدار طرح را می‌خورند. برخی از طراحان برچسب‌های خودشان را می‌سازند که تحت آن طرح‌هایشان با نام خودشان در بازار عرضه می‌شوند. بعضی از طراحان نیز خود کارفرما هستند و برای مشتریان منحصر به فرد و خاصی طراحی می‌کنند. بعضی دیگر از طراحان در بخش مد برتر (به انگلیسی: High Fashion) فعالیت می‌کنند و کارهای خود را برای فروشگاه‌های تخصصی یا فروشگاه‌های حوزهٔ مد برتر می‌فرستند، این طراحان که به دنبال بنا نهادن گرایش‌های مد هستند لباس‌های مبتکرانه و بدیع خلق می‌کنند. با این حال اکثر طراحان مد ایده‌های نوآورانهٔ خود را برای بازار انبوه لباس‌های زنانه، مردانه و کودکانه به کار می‌برند و در استخدام تولیدکنندگان پوشاک هستند.
از بزرگ‌ترین مارک‌های طراحانی که نام تجاری خودشان را دارند، می‌توان به ابرکرومبی اند فیچ، جاستیس و جوسی اشاره کرد که به احتمال زیاد توسط گروهی از طراحان منحصر به فرد طراحی می‌شوند که تحت کارگردانی یک مدیر طراحی کار می‌کنند.
طراحی پوشاک

طراحان لباس علاوه بر اینکه به شکل‌های متفاوتی کار می‌کنند، به روش‌های متفاوتی نیز طراحی می‌کنند. بعضی ایدهٔ اولیهٔ طرح خود را روی کاغذ پیاده می‌کنند درحالی‌که بعضی دیگر با آویزان کردن پارچه بر روی فرم ابتدایی لباس، طرحی را که می‌خواهند تصور می‌کنند و برخی نیز به کمک نرم‌افزارهای کامپیوتری طرح لباس مورد نظرشان را ترسیم می‌کنند. زمانی که طراح به‌طور کامل از تناسب و هماهنگی پارچه‌ها راضی باشد با یک طراح الگو حرفه‌ای مشورت می‌کند تا طرح اولیه را روی کاغذ یا از طریق نرم‌افزارهای کامپیوتری کامل کند. کار طراح الگو بسیار دقیق و پر زحمت است، تناسب پوشاک کامل شده در واقع به دقت آن‌ها بستگی دارد، آن‌ها پس از اطمینان از ابعاد اولیه یک نمونه از لباس می‌سازند تا روی تن یک مدل واقعی تست شود و از درست بودن اندازه و ابعاد آن در عمل هم مطمئن شوند.
میریام چالک (به انگلیسی: Myriam Chalek)، مالک و مؤسس خانهٔ تجارت خلاقانه (به انگلیسی: Creative Business House) می‌گوید بسیاری از طراحان مد تنها یک مفهوم از مدی که می‌خواهند ایجاد کنند دارند، در طول ساخت و ساز و پیاده‌سازی روی کاغذ تکنیک‌ها و ساختارهای لازم نه در ذهن هستند نه در مفهوم بصری و نه در روند طرح زدن روی کاغذ؛ بنابراین طراح مد نیاز به مشورت با طراح الگو و نمونه ساز دارد تا دریابد که آیا طرحی که روی کاغذ کشیده را می‌توان عملی کرد و به زندگی واقعی آورد یا نه.
تاریخچه طراحی مد

در قرن نوزدهم میلادی چارلز فردریک ورث (به انگلیسی: Charles Frederick Worth) با دوختن برچسب نام خود به لباس‌هایی که طراحی می‌کرد زمینه‌ساز شروع طراحی مد به‌طور کلی شد. درست پیش از آنکه بزازها مزون‌های لباس (خانه‌های مد) خود را در پاریس برپا کنند و انبوه خیاط‌های شناخته نشده دست به خلاقیت بزنند و مدهای عالی که در دادگاه‌های سلطنتی پوشیده می‌شدند برچیده شوند. موفقیت ورث به‌طوری بود که او به جای اینکه مانند خیاط‌های دیگر که در گذشته تنها از دستور مشتری پیروی می‌کردند رفتار کند، می‌توانست به مشتریانش دیکته کند چه بپوشند. واژهٔ 'طراح مد' (به فرانسوی: Couturier) در حقیقت اولین بار برای توصیف او ساخته شد. درحالی‌که مقولهٔ پوشاک در هر دورهٔ زمانی توسط دانشگاهیان مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته‌است، تنها خلق پوشاک از سال ۱۸۵۸ به بعد را می‌توان به‌طور مؤثر طراحی لباس در نظر گرفت.
در همان دوره بود که بسیاری از مزون‌های لباس (خانه‌های مد) شروع به استخدام هنرمندان و نقاش‌ها کردند تا طرح لباس‌ها را بکشند. تصاویر نقاشی شده به مشتری‌ها نشان داده می‌شدند که بسیار ارزان‌تر از نمونه واقعی لباس تولید شده در کارگاه بودند، در صورتی که مشتری‌ها یکی از طراحی‌های آنان را می‌پسندیدند آن لباس را سفارش می‌دادند و خانهٔ مد از این طریق صاحب درآمد می‌شد. به این ترتیب، سنت طراحی لباس به جای ارائهٔ لباس‌های تکمیل شده به عنوان یک کار اقتصادی شروع شد.
یک طراح مشهور جامائیکایی به نام شانون مگی (به انگلیسی: Shannon McGHIE) می‌گوید:'طراحی مد عشق و شوری است برخاسته از قلب هنرمند. '
انواع مد

توسط تولیدکنندگان لباس ساخته می‌شوند در سه دستهٔ اصلی قرار می‌گیرند، اگرچه این ممکن است به شاخه‌های فرعی دقیق تری نیز تقسیم شود: