stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سالیدا، کلرادو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کلرادو, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| سالیدا، کلرادو | سالیدا، کلرادو |
| --- | --- |
شهر: شهر
City of Salida: City of Salida
Arkansas River Walk, Downtown Salida: Arkansas River Walk, Downtown Salida
نام مستعار: Heart of the Rockies: نام مستعار: Heart of the Rockies
l,rudj nv شهرستان چافی و ایالت کلرادو: l,rudj nv شهرستان چافی و ایالت کلرادو
مختصات: ۳۸°۳۱′۵۳″ شمالی ۱۰۵°۵۹′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۵۳۱۳۹°شمالی ۱۰۵٫۹۹۶۱۱°غربی﻿ / 38.53139; -105.99611: مختصات: ۳۸°۳۱′۵۳″ شمالی ۱۰۵°۵۹′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۵۳۱۳۹°شمالی ۱۰۵٫۹۹۶۱۱°غربی﻿ / 38.53139; -105.99611
ایالت:  کلرادو
شهرستان: چافی
بنیانگذاری: ۱۸۸۰
Incorporated: ۲۳ مارس ۱۸۹۱
حکومت: حکومت
 • نوع: مرکز شهرستان
 • شهردار: چاک رز
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۲ مایل مربع (۵٫۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۲ مایل مربع (۵٫۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۰۸۳ فوت (۲۱۵۹ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۵۵۰۴
 • تراکم: ۲۵۰۱٫۸/مایل مربع (۹۶۵٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کدها: ۸۱۲۰۱, ۸۱۲۲۷ , ۸۱۲۳۷
کد منطقه: 719
FIPS code: ۰۸-۶۷۲۸۰
GNIS feature ID: 0204758
وبگاه: City of Salida
سالیدا (به انگلیسی: Salida) شهری در ایالت کلرادو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵٬۲۳۶ نفر بوده‌است.
آنکتاد

|   |   |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: آنکتاد(UNCTAD)
تأسیس: ۳۰ دسامبر ۱۹۶۴؛ ۶۰ سال پیش (۱۹۶۴-30}})
مقر اصلی: ژنو، سوئیس
دبیرکل: ایزابل دورانت
سازمان مادر: مجمع عمومی سازمان ملل متحد، دبیرخانه سازمان ملل متحد
ساختمان ستاد مرکزی کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل
کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل (UNCTAD: United Nations Conference on Trade and Development) که به اختصار آنکتاد نامیده می‌شود در سال ۱۹۶۴ میلادی با هدف یک‌پارچگی کشورهای در حال توسعه با اقتصاد جهانی تأسیس شد. آنکتاد یک رکن فرعی مجمع عمومی سازمان ملل متحد است و برمبنای قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد بنا شده است. آنکتاد از ابتدای تأسیس فاقد شخصیت حقوقی بین‌المللی بوده است. آنکتاد در تصمیمات خود در عرصه تجارت بین‌الملل و توسعه اقتصادی مفهوم حاکمیت اقتصادی را علاوه بر حاکمیت سیاسی لحاظ نمود و اصل برابری، همکاری بین‌المللی مبتنی بر انصاف و وابستگی متقابل به نفع کشورهای در حال توسعه را مورد تأکید قرارداده است.
آنکتاد در پی آزادی تجارت بین‌المللی در چارچوب حمایت از کشورهای توسعه نیافته جهان، کاهش میزان ضررها و مساعدت برای توسعه اقتصادی آن‌ها و غیره می‌باشد. به عبارت دیگر آنکتاد اتخاذ رفتار مساعد را ترجیحاً به نفع کشورهای توسعه نیافته جهت سوق دادن این‌گونه کشورها به سطحی متوازن و متعامل با کشورهای توسعه یافته، به عنوان یک قاعده و اصل می‌داند؛ لذا قالب فرمول رفتار مساعد، در موارد لزوم آزادی تجارت بین‌المللی را نپذیرفته است، لکن در موارد مقتضی در راستای منافع کشورهای در حال توسعه، آزادی تجارت بین‌المللی مورد قبول واقع شده است. آنکتاد محور مرکزی سازمان ملل متحد برای برخورد یکپارچه با تجارت و توسعه و مباحث مرتبط با حوزه‌های مالی، تکنولوژی و سرمایه‌گذاری و توسعه در کشورهای در حال توسعه و توسعه نیافته است.
آنکتاد از طریق جستجو و تجزیه و تحلیل رویه‌ها و جمع‌آوری اطلاعات به دنبال ایجاد زمینه برای مشورت بین دولت‌ها و تبادل تجربیات با هدف یکپارچه‌سازی عوامل توسعه است. آنکتاد با سازمان‌های دیگر برای رفع نیازهای کشورهای در حال توسعه همکاری دارد. دبیرخانه آنکتاد در انجام وظایفش همراه با دولت‌های عضو و در تعامل با سازمان‌های وابسته به سازمان ملل متحد و کمیته‌های منطقه‌ای همانند موسسات دولتی، سازمان‌های غیردولتی و غیره کار می‌کند. آنکتاد درراستای تسهیل فرایند توسعه در کشورهای در حال توسعه فعالیت‌های مختلفی را انجام داده است که یکی از آن‌ها توجه به موضوع کارایی تجاری است. یکی از راهکارهای ارائه شده توسط آنکتاد در جهت افزایش کارایی تجاری کشورهای در حال توسعه برنامه نقطه تجاری است.
در برنامه سال ۱۹۹۹، اهداف آنکتاد توسط اعضا برای کمک به راه‌اندازی و هماهنگ‌کردن نقاط تجاری در سراسر دنیا مجدداً مورد بررسی قرار گرفت. در اکتبر ۱۹۹۹ اعضای آنکتاد استراتژی جدیدی با دو جهت‌گیری اصلی برای فعالیت‌های آنکتاد با توجه به برنامه‌های نقاط تجاری ارائه نمودند:
توسعه دامنه و کیفیت خدمات فراهم شده به وسیلهٔ شبکه نقاط تجاری جهانGTPNet:Global Trade Point Network
توانمندسازی نقاط تجاری با نظر به بهبود پایداری نقاط تجاری و کاهش وابستگی آن‌ها به منابع آنکتاد.
مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد

مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد (UNTPDC) وابسته به آنکتاد در ژوئن ۱۹۹۳ تأسیس و ابتدا در بانکوک مستقر شد و از نزدیک با کمیسیون اجتماعی و اقتصادی آسیا و اقیانوسیه و مؤسسه آسیایی تکنولوژی همکاری می‌کرد. این مرکز از ژوئیه ۱۹۹۵ به ملبورن (استرالیا) منتقل شد و در آنجا توسط مؤسسه تکنولوژی رویال ملبورن پشتیبانی می‌شود. این مؤسسه در زمینه مباحث تحقیق و توسعه با مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد همکاری می‌کند.
تریبرکا

مکان
| تریبرکا Териберка | تریبرکا Териберка |
| --- | --- |
روستا: روستا
تریبرکاموقعیت تریبرکاموقعیت روی نقشه روسیهتریبرکاتریبرکا (روسیه)موقعیت روی نقشه روسیه: تریبرکاموقعیت تریبرکاموقعیت روی نقشه روسیهتریبرکاتریبرکا (روسیه)موقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۶۹°۱۰′ شمالی ۳۵°۱۰′ شرقی﻿ / ﻿۶۹٫۱۶۷°شمالی ۳۵٫۱۶۷°شرقی﻿ / 69.167; 35.167: مختصات: ۶۹°۱۰′ شمالی ۳۵°۱۰′ شرقی﻿ / ﻿۶۹٫۱۶۷°شمالی ۳۵٫۱۶۷°شرقی﻿ / 69.167; 35.167
واحد فدرال: استان مورمانسک
ناحیه کشوری: بخش کولسکی
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • کل: ۹۵۷
کد(های) پستی: ۱۸۴۶۳۰
کد(های) تلفن: +۷ ۸۱۵۵۳
تریبرکا (انگلیسی: Teriberka) یک روستا در بخش کولسکی، استان مورمانسک، روسیه است. این روستا که در سال ۲۰۱۰ میلادی ۹۷۵ نفر جمعیت داشته در کنار ساحل دریای بارنتز در دهانه رود تریبرکا قرار دارد.
آب و هوا

| داده‌های اقلیم تریبرکا> ماه | داده‌های اقلیم تریبرکا> ژانویه | داده‌های اقلیم تریبرکا> فوریه | داده‌های اقلیم تریبرکا> مارس | داده‌های اقلیم تریبرکا> آوریل | داده‌های اقلیم تریبرکا> مه | داده‌های اقلیم تریبرکا> ژوئن | داده‌های اقلیم تریبرکا> ژوئیه | داده‌های اقلیم تریبرکا> اوت | داده‌های اقلیم تریبرکا> سپتامبر | داده‌های اقلیم تریبرکا> اکتبر | داده‌های اقلیم تریبرکا> نوامبر | داده‌های اقلیم تریبرکا> دسامبر | داده‌های اقلیم تریبرکا> سال |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سابقهٔ بیش‌ترین °C (°F) | ۷٫۵  (۴۶) | ۶٫۴  (۴۴) | ۷٫۳  (۴۵) | ۱۳٫۶  (۵۶) | ۲۸٫۰  (۸۲) | ۳۰٫۴  (۸۷) | ۳۴٫۵  (۹۴) | ۳۳٫۸  (۹۳) | ۲۵٫۸  (۷۸) | ۱۴٫۲  (۵۸) | ۹٫۰  (۴۸) | ۹٫۱  (۴۸) | ۳۴٫۵  (۹۴) |
| میانگین بیش‌ترین °C (°F) | −۴٫۰  (۲۵) | −۴٫۵  (۲۴) | −۲٫۱  (۲۸) | ۱٫۴  (۳۵) | ۶٫۳  (۴۳) | ۱۱٫۲  (۵۲) | ۱۵٫۵  (۶۰) | ۱۴٫۰  (۵۷) | ۱۰٫۲  (۵۰) | ۴٫۴  (۴۰) | −۰٫۲  (۳۲) | −۲٫۰  (۲۸) | ۴٫۱۸  (۳۹٫۵) |
| میانگین روزانه °C (°F) | −۶٫۹  (۲۰) | −۷٫۳  (۱۹) | −۴٫۵  (۲۴) | −۰٫۹  (۳۰) | ۳٫۵  (۳۸) | ۷٫۸  (۴۶) | ۱۱٫۹  (۵۳) | ۱۱٫۱  (۵۲) | ۷٫۹  (۴۶) | ۲٫۲  (۳۶) | −۲٫۵  (۲۸) | −۴٫۶  (۲۴) | ۱٫۴۸  (۳۴٫۷) |
| میانگین کم‌ترین °C (°F) | −۹٫۸  (۱۴) | −۱۰٫۲  (۱۴) | −۷٫۱  (۱۹) | −۳٫۲  (۲۶) | ۱٫۱  (۳۴) | ۵٫۱  (۴۱) | ۸٫۹  (۴۸) | ۸٫۵  (۴۷) | ۵٫۶  (۴۲) | ۰٫۴  (۳۳) | −۴٫۹  (۲۳) | −۷٫۴  (۱۹) | −۱٫۰۸  (۳۰) |
| سابقهٔ کم‌ترین °C (°F) | −۲۹٫۶  (−۲۱) | −۳۱٫۲  (−۲۴) | −۳۲٫۰  (−۲۶) | −۲۴٫۰  (−۱۱) | −۱۱٫۹  (۱۱) | −۴٫۴  (۲۴) | −۰٫۵  (۳۱) | −۰٫۸  (۳۱) | −۷٫۵  (۱۹) | −۲۰٫۷  (−۵) | −۲۳٫۵  (−۱۰) | −۲۸٫۴  (−۱۹) | −۳۲٫۰  (−۲۶) |
| بارندگی میلی‌متر (اینچ) | ۲۷٫۴  (۱٫۰۸) | ۲۱٫۴  (۰٫۸۴) | ۲۶٫۷  (۱٫۰۵) | ۲۳٫۵  (۰٫۹۳) | ۳۳٫۲  (۱٫۳۱) | ۴۸٫۸  (۱٫۹۲) | ۵۶٫۶  (۲٫۲۳) | ۵۴٫۸  (۲٫۱۶) | ۵۳٫۵  (۲٫۱۱) | ۶۳٫۱  (۲٫۴۸) | ۳۱٫۸  (۱٫۲۵) | ۲۸٫۹  (۱٫۱۴) | ۴۶۹٫۷  (۱۸٫۵) |
منبع: Pogodaiklimat.ru: منبع: Pogodaiklimat.ru
کلاشینکف

|  کلاشینکف  |  کلاشینکف  |
| --- | --- |
کلاشنیکف AK-47: کلاشنیکف AK-47
نوع: تفنگ تهاجمی، مسلسل
خاستگاه:  اتحاد جماهیر شوروی
تاریخچه خدمت: تاریخچه خدمت
خدمت: ۱۹۴۹ تاکنون
استفاده‌شده توسط: اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سابق در سال ۱۹۵۱ -آلمان، بلغارستان، ترکیه، چین، گ ۱خودمختار. رومانی، سوریه، کره شمالی، لهستان و ایران و ده‌ها کشور دیگر
جنگ‌ها: تقریباً در تمام جنگ‌های بعد از جنگ جهانی دوم
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
طراح: میخائیل کلاشنیکف
تاریخ طراحی: ۱۹۴۷
تاریخ تولید: ۱۹۴۹
تعداد ساخته‌شده: حدود دویست میلیون قبضه
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
وزن: آکا-ام: ۳٬۱ ک‌گ تایپ ۵۶: ۴٬۰۳ ک‌گ
طول: آکا-۴۷: ۸۸ سانتی‌متر (با قنداق چوبی)
ارتفاع: ۹۰ سانتی‌متر
خدمه: ۱
سرنشینان: پوکه: ۴۹میلی‌متر
نوع دسته: تپانچه‌ ای چوبی یا پلیمری
کلاشنیکف (به‌طور خلاصه: کلاش) (روسی: Автомат Калашникова) (همچنین شناخته شده با نام کِلاشْنیکُف) خانواده‌ای از تفنگ‌های تهاجمی با «آتش تحت اختیار» است که میخائیل کلاشنیکف آن را تولید کرده است. این سلاح با فشنگ‌های کالیبر ۳۹×۷٫۶۲ تغذیه می‌شود و با فشار غیرمستقیم گاز باروت فیضی مسلح می‌شود و دارای برگه ناظم آتش سه وضعیتی است که سلاح را به ترتیب (از بالا به پایین) به سه حالت ضامن، رگبار (خودکار) و تک تیر (نیمه خودکار) درمی‌آورد. AK مخفف آفتامات کلاشنیکف (به روسی: Автомат Калашникова، آوانگاری: Avtomat Kalashnikov) است. آفتامات در زبان روسی به معنای اسلحه خودکار می‌باشد و عدد ۴۷ نیز اشاره به سال ۱۹۴۷ است که اسلحه نام برده به طور انبوه در خط تولید قرار گرفت. نام این جنگ‌افزار برگرفته از نام طراح آن میخائیل کلاشنیکف است. (وی طراحی این اسلحه را با الهام از اشتروم گور ۴۴ که یک سلاح ساخت المان نازی بود انجام داد و به‌دلیل پایان جنگ و از هم پاشیدگی رایش سوم و ارتش آن ورماخت، بسیاری از دست‌آوردها و فناوری‌های آلمان در بسیاری از زمینه‌ها، توسط امریکا، شوروی و دیگر کشورها به سرقت رفته و بسیاری از آن‌ها، بعدها با نام‌های دیگری ساخته و رونمایی شدند)
تولید انبوه AK-47 از سال ۱۹۴۷ در اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد و با توجه به سهولت استفاده و نگهداری، قدرت بالا، هزینه اندک تولید و دوام بالا به محبوب‌ترین اسلحه میان اسلحه‌های تهاجمی در جهان تبدیل شد. سلاح‌های AK-M (تولید شده در سال ۱۹۵۹ میلادی)، AK-74 با کالیبر پایین‌تر ۵٬۴۵ میلی‌متری (تولید در سال ۱۹۷۴ میلادی) و Type-56 مدل تولید چین AK-47 از مشهورترین انواع کالاشنیکف هستند. از زمان آغاز تولید این سلاح تاکنون بیش از ۲۰۰ میلیون قبضه کلاشنیکف در شوروی و کشورهای دیگر ساخته شده است. بنابر آمار، مسلسل کلاشنیکُف طی ۵۰ سال گذشته بیش از بقیه انواع مسلسل‌ها، چه در دست انقلابیون و چه توسط نیروهای نظامی و امنیتی، برای کشتار به‌کار رفته است. سازنده این اسلحه میخائیل کلاشنیکف گفته که هر وقت می‌بینم اسلحه‌ای که برای دفاع از کشورم دست گروه‌های تروریستی است از خود می‌پرسم چه شد که این اتفاق افتاد؟ کاش به جای آن یک ماشین چمن زنی خلق می‌کردم. از حدود ۵۰۰ میلیون تفنگ در جهان، در سال ۲۰۰۴، حدود ۱۰۰ میلیون آن‌ها از خانوادهٔ کلاشنیکف بودند.
تاریخچه

آکا-۴۷ که از فشنگ ۳۹×۷٫۶۲ استفاده می‌کند که توسط میخائیل کالاشنیکف در جریان جنگ جهانی دوم با الهام از اولین تفنگ تهاجمی جهان یعنی اس‌تی‌جی-۴۴ طراحی شد. در سال‌های بعد تغییرات زیادی بر روی این سلاح صورت گرفت و در دهه ۱۹۶۰ آکاام (کالاشنیکف مدرن) و در سال ۱۹۷۴ آکا-۷۴ که کالیبر آن به ۵٫۴۵ کاهش پیدا کرده و از فشنگ ۳۹×۵٫۴۵ استفاده می‌کند، در ارتش شوروی جایگزین آن شد. از سال ۱۹۹۱ آکا-۷۴ام سلاح سازمانی امروزین روسیه انتخاب شده و از دهه ۱۹۹۰ ساخت سری آکا-۱۰۱ این اسلحه که از کالیبرهای دیگر استفاده می‌کند آغاز شد.
انواع

این تفنگ خشاب‌های ۷۵،۴۰،۳۰،۱۰ فشنگی دارد و با روش غیرمستقیم و با فشار گاز ناشی از انفجار باروت مسلح می‌شود و با هوا نیز خنک می‌شود، سیستم قفل گلنگدن آن از نوع چرخشی است. این سلاح با دو نوع قنداق ساخته می‌شود که تاشو بر دو نوع اصلی ویک نوع فرعی (منظور از فرعی این است که تازه به بازار عرضه گردیده است) ساخته شده است. نوع اول قنداق‌های تاشو، تاشو از زیر نام دارد دوم تاشو از بغل و سوم (که تازه‌وارد بازار شده) تلسکوپی نامدارد که در همان مکان به جلو و عقب می‌رود. نوع تاشو آن به سبب اشغال فضای کمتر و حمل آسان‌تر مورد توجه است و به سبب کوچکی و سبکی نسبی در جنگ‌های چریکی (پارتیزانی) کارایی دارد. کالیبر اصلی آن ۷٫۶۲ میلی‌متر است؛ ولی در کالیبرهای دیگر نیز ساخته شده است. بدنه آن از فولاد نرم ساخته شده و دیگر بخش‌ها پرس‌کاری شده است. AK-47M نسخه نیروهای ویژه که در دهه ۱۹۸۰توسعه یافت و مشابه AK-47است و توان نصب سامانه دید در شب و نارنجک‌اندازهای متنوع تری روی آن وجود دارد
بُرد

ستون مدرج ان از ۱تا۸ و ۱تا۱۰ است که هر عدد ضریب ۱۰۰ متر است. برد مؤثر آن ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر و برد مفید آن ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ متر است. حداکثر برد آن ۲۰۰۰متر است. برد مؤثر مسافتی است که مرمی علیه اهداف مؤثر بوده و آسیب جدی می‌رساند و برد مفید مسافتی است که به وسیله سلاح قابل نشانه‌گیری است. برد نهایی یا حداکثر برد مسافتی است که مرمی می‌تواند طی کند. برای اندازه‌گیری برد نهایی سلاح در زاویه ۴۵ درجه یک فشنگ شلیک می‌کند. سرانجام مرمی بر اثر کاهش انرژی و سرعت و تحت تأثیر نیروی گرانش زمین به زمین می‌افتد که به آن مسافت برد نهایی می‌گویند.
ابعاد

با قنداق چوبی ثابت:
۸۸۰ میلی‌متر (۳۵ اینچ)
با قنداق تاشو بزرگ: ۸۷۵ میلی‌متر (۳۴٫۴ اینچ)
با قنداق تا شده: ۶۴۵ میلی‌متر (۲۵٫۴ اینچ)
به‌کارگیری

در دوران جنگ سرد بسیاری از کشورهای جهان به ویژه بلوک شرق این سلاح را به کار گرفتند. در سال ۱۹۵۱ رسماً وارد ارتش روسیه گردید. سال ۱۹۵۹ ساخت نوع AKM (آفتامات کالاشنیکف مدرن) آغاز شد که برخلاف مدل آکا-۴۷ بدنه این سلاح ورقه پرسکاری است و در بخش‌های دیگر تغییراتی نیز داده شده است. کشورهای گوناگونی (بیشتر از بلوک شرق) این سلاح را نولید کرده‌اند. همچنین جمهوری اسلامی ایران این سلاح را در انواع گوناگون ساخته و هم‌اکنون این سلاح در سازمان رزم نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران نیز قرار دارد.
تولید

تولید کلاشنیکف هنوز هم در آغاز قرن بیست و یکم ادامه دارد و سالانه به‌طور تقریبی حدود ۱۰۰ هزار قبضه از این سلاح در روسیه و حدود ۹۰۰ هزار قبضه دیگر در سایر کشورهای دنیا مانند بلغارستان، ایران، چین و لهستان تولید می‌شوند. کلاشنیکف‌های روسی در سال ۲۰۰۷ به قیمتی در حدود ۴۰۰ دلار برای هر قبضه به فروش می‌روند.
نمونه ای از جنگ افزار آلمانی اشتورم گور ۴۴ که صدها هزار از آن در رایش سوم ساخته شد .
دو نمونه از اشتورم گور ۴۴ آلمانی که نخستین جنگ افراز تهاجمی جهان بود.
کَلاشْنیکُف با سر نیزه
تمرین با Ak-47در ارتش فرانسه
طرح مسلسل کلاشنیکف بر روی پرچم موزامبیک نقش بسته است.
یک سرباز در حال باز کردن قطعات اسلحه کلاشینکف یا به عبارتی تمیز کردن آن.
ام‌گه ۰۸

|  ام‌گه ۰۸  |  ام‌گه ۰۸  |
| --- | --- |
نوع:  مسلسل سنگین  مسلسل سبک (ام‌گه ۰۸/۱۵) 
خاستگاه: امپراتوری آلمان
تاریخچه خدمت: تاریخچه خدمت
خدمت: ۱۹۰۸ تا ۱۹۴۵ (آلمان) ۱۹۱۱–۱۹۶۰(چین)
استفاده‌شده توسط: بیش از ۲۵ کشور  بنگرید #کاربران
جنگ‌ها: بنگرید #درگیری‌ها
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
طراح: شرکت سهامی عام با مسئولیت محدود سلاح و مهمات آلمان  زرادخانه شپانداو
سازنده: شرکت سهامی عام با مسئولیت محدود سلاح و مهمات آلمان زرادخانه شپانداو زرادخانه هانیانگ
تعداد ساخته‌شده: ۲۲۵۰۰۰+ ۷۲۰۰۰ MG 08 ۱۳۰۰۰۰ MG 08/15 ۲۳۰۰۰ LMG 08/15
گونه‌ها: lMG 08 MG 08/15 LMG 08/15 MG 08/18 HMG Type 24
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
وزن: Total ۶۹ کیلوگرم (۱۵۲٫۱ پوند) با آب، ۶۵ کیلوگرم (۱۴۳٫۳ پوند) بدون آب ۲۶٫۵ کیلوگرم (۵۸٫۴ پوند) gun body, ۴ کیلوگرم (۸٫۸ پوند) of water, ۳۸٫۵ کیلوگرم (۸۴٫۹ پوند) tripod
طول: ۱٬۱۷۵ میلیمتر (۴۶٫۳ اینچ)
طول لوله: ۷۲۱ میلیمتر (۲۸٫۴ اینچ)
خدمه: ۴
فشنگ: ۷٫۹۲×57mm Mauser ۷٫۶۵×53mm Mauser 7x57mm Mauser ۱۳×92mm TuF (TuF variant)
عملکرد: Short recoil, toggle locked
نرخ آتش: 450-500 rounds/min
سرعت دهانه: ۸۷۸ متر بر ثانیه (۲٬۸۸۱ فوت بر ثانیه) with (S Patrone)
برد مؤثر: ۲٬۰۰۰ متر (۲٬۱۸۷ یارد)
برد نهایی: ۳٬۷۰۰ متر (۴٬۰۴۶ یارد)
سامانه تغذیه: نوار فشنگ پارچه‌ای ۲۵۰ تایی  نوار فشنگ پارچه‌ای ۵۰۰ تایی (در هواگرد)
ام‌گه ۰۸ مسلسل استاندارد نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول بود که با الگوگیری از مسلسل ماکسیم طراحی و تولید شد. این مسلسل که انواع گوناگونی از آن ساخته شد در جنگ جهانی دوم هم در بسیاری از لشکرهای پیاده‌نظام آلمانی استفاده می‌شد اما اواخر جنگ به استفاده در نیروهای درجه دوم تقلیل یافت.
این مسلسل که توسعه‌ای از مسلسل ام‌گه ۰۱ بود در سال ۱۹۰۸ توسط ارتش آلمان پذیرفته شد و به همین دلیل ام‌گه ۰۸ نام گرفت. نواخت این مسلسل به صورت میانگین ۵۰۰ گلوله در دقیقه بود که می‌شد آن را تا ۶۰۰ گلوله هم افزایش داد. این مسلسل از نوار خشاب ۲۵۰ تایی ۷٫۹۲×۵۷ میلی‌متری استفاده می‌کرد. ام‌گه ۰۸ با آب خنک می‌شد و سیستم خنک‌کاری آن نیاز به ۳٫۷ لیتر آب داشت. با نصب یک دوربین ضمیمه جداگانه و ماشین محاسبه برد می‌شد از این مسلسل برای آتش پشتیبانی هم استفاده نمود. همچنین دوربین‌های تلسکوپی برای این مسلسل طراحی و در دوران جنگ به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفتند.
این اسلحه هم مانند مسلسل ماکسیم از نیرو پس‌زنی لوله برای مسلح کردن استفاده می‌کرد و هنگامی که ماشه فشرده می‌شد تا هنگام رها کردن ماشه یا اتمام گلوله‌ها به شلیک ادامه می‌داد. برد عملیاتی این مسلسل ۲۰۰۰ متر و بیشینه برد آن ۳۷۰۰ متر بود.
تا پیش از آغاز جنگ جهانی اول این مسلسل در شرکت سهامی عام با مسئولیت محدود سلاح و مهمات آلمان واقع در برلین و زرادخانه شپانداو تولید می‌شد. هنگام آغاز جنگ در سال ۱۹۱۴ از این مسلسل ۴۴۱۱ عدد موجود بود و در طول جنگ ساخت آن در کارخانه‌های متعدد و میزان بالا انجام شد. به طوری که تولید آن از ۲۰۰ عدد در ماه در سال ۱۹۱۴ به ۳۰۰۰ تا در ماه در سال ۱۹۱۶ و ۱۴۴۰۰ تا در ماه در سال ۱۹۱۷ افزایش یافت.
تاریخچه > طراحی و تولید

کمیسیون اسلحه آلمان در سال ۱۸۸۹ مسلسل ماکسیم را در زورندورف آزمایش کرد. در سال ۱۸۹۲ شرکت لودویگ لوئو یک قراداد هفت ساله جهت ساخت مسلسل در برلین را با هیرام ماکسیم منعقد نمود. نخستین سفارش توسط نیروی دریایی امپراتوری آلمان در سال ۱۸۹۴ انجام شد. نیروی دریایی قصد داشت با نصب مسلسل روی عرشه کشتی‌ها از این سلاح جدید برای پشتیبانی از عملیات‌های آبی‌خاکی بهره ببرد. در سال ۱۸۹۶ لوئو یک شرکت فرعی با نام شرکت سهامی عام با مسئولیت محدود سلاح و مهمات آلمان را برای سروسامان دادن به تولید مسلسل ماکسیم تأسیس نمود. قراردادی دیگری با ماکسیم در سال ۱۸۹۸ منعقد شد و سفارش‌هایی از اتریش-مجارستان، آرژانتین، سوئیس و روسیه دریافت شد.
نیروی زمینی امپراتوری آلمان ابتدا در نظر داشت تا از مسلسل در نقش توپخانه استفاده نماید و واحدهای پیاده‌نظام سبک یاگر تمرین با این سلاح را از سال ۱۸۹۸ آغاز نمودند. سپاه گارد امپراتوری آلمان، سپاه دوم امپراتوری آلمان و سپاه شانزدهم امپراتوری آلمان تمرین‌های بیشتری را با مسلسل در سال ۱۸۹۹ انجام دادند که بر اساس آن توصیه شد یک واحد مسلح با شش مسلسل که روی کالسکه حمل می‌شود برای همراهی با سواره‌نظام در نظر گرفته شوند.
نیروی زمینی مقدار محدودی از نسخه‌های جدیدی از مسلسل‌های تولید شده توسط شرکت مسئولیت محدود به نام ام‌گه ۹۹ و ام‌گه ۰۱ را خریداری نمود. ام‌گه ۹۹ از پایه‌های سورتمه‌ای استفاده می‌نمود که بعداً در ام‌گه ۰۸ هم از همین پایه‌ها استفاده شد و ام‌گه ۰۱ از چرخ‌های درشکه‌ای استفاده می‌کرد که اجازه می‌داد مسلسل را حرکت داد. ام‌گه ۰۱ به شیلی و بلغارستان هم صادر شد. تا سال ۱۹۰۳ ارتش آلمان ۱۱ واحد مسلسل‌چی داشت که با لشکرهای سواره‌نظام خدمت می‌نمودند.
ام‌گه ۰۱ به دلیل تحرک محدود و ناتوانی در همگام شدن با سواره‌نظام مورد انتقاد بود. شرکت سهامی عام با مسئولیت محدود سلاح و مهمات آلمان و زرادخانه شپانداو طراحی اسلحه را توسعه دادند. آن‌ها وزن مسلسل را با ۷٫۷ کیلوگرم کاهش داده، یک محافظ جلوی تفنگ قابل جدا شدن و محلی برای دوربین ارائه کردند و چرخ‌ها را حذف نمودند. نتیجه این طراحی جدید مسلسل ام‌گه ۰۸ بود که تولید آن از سال ۱۹۰۸ در شپانداو آغاز شد.
ارتش آلمان تأثیر مسلسل‌های ماکسیم که بسیاری از آن‌ها صادراتی آلمان بود را در جنگ روسیه و ژاپن مشاهده نمود. با آشکار شدن اهمیت مسلسل ارتش آلمان تقاضای بودجه اضافه برای افزایش موجودی مسلسل را به رایشتاگ امپراتوری آلمان عرضه کرد. انتقادهای نمایندگان سوسیالیست مجلس باعث شد که پیشنهاد ارتش در سال ۱۹۰۷ از شش مسلسل برای هر هنگ به شش مسلسل برای هر تیپ کاهش پیدا کند اما نهایتاً در سال ۱۹۱۲ با شش مسلسل برای هر هنگ موافقت شد. در آغاز جنگ جهانی اول ارتش آلمان ۴۴۱۱ ام‌گه ۰۸ به همراه ۳۹۸ ام‌گه ۰۱، ۱۸ ام‌گه ۹۹ و ۲ ام‌گه ۰۹ داشت.
ام‌گه ۰۸/۱۵

ام‌گه ۰۸/۱۵ «تلاشی نسبتاً ناموفق» برای ساخت یک مسلسل سبک‌تر و با قابلیت تحرک بیشتر براساس ام‌گه ۰۸ بود. پیش نمونه این مسلسل در سال ۱۹۱۵ آزمایش شد و نام ام‌گه ۰۸/۱۵ را به خود گرفت.
عنصر اصلی در طراحی ام‌گه ۰۸/۱۵ مسئله تحرک بود مانند آنچه که در مسلسل فرانسوی شوشا وجود داشت. براساس این تفکر یک مسلسل می‌تواند به راحتی توسط نیروهای هجومی به کار برده شود و در عین حال هم بتواند نقش آتش پشتیبانی را به عهده بگیرد. بر همین اساس این مسلسل باید از دو سرباز آموزش‌دیده، یک مسلسل‌چی و یک نفر جهت حمل مهمات بهره می‌برد. در نقش هجومی مسلسل به صورت آتش در حال حرکت به کار برده می‌شد و در نقش دفاعی با استفاده از دوپایه در سنگر مستقر می‌شد. این سلاح که قرار بود آتش هجومی پیاده‌نظام را بیشتر کند نهایتاً مسلسلی بزرگ با سیستم خنک‌کننده آبی باقی مانده که استفاده از آن بسیار مشکل بود و هیچگاه نتوانست به رقبای خود مانند شوشا و تفنگ لوئیس باشد. آتش دقیق در این مسلسل تنها در شلیک‌های کوتاه به دست می‌آمد و نوار مهمات پارچه‌ای آن مشکلاتی بسیاری داشتند.
ام‌گه ۰۸/۱۵ نخستین بار در آوریل ۱۹۱۷ میلادی طی نبرد دوم ان مورد استفاده قرار گرفت. ورود این مسلسل به تمام واحدهای خطوط مقدم در ۱۹۱۷ و طی تهاجم بهاره و تابستانه آلمانی‌ها در ۱۹۱۸ ادامه یافت.
مسلسل‌های کمتر شناخته شده آلمانی هم در جنگ جهانی اول معرفی شدند که نشان‌دهنده درک بهتری از مفهوم آتش تاکتیکی بودند. مانند مسلسل بیرگمان ام‌گه ۱۵ان‌آ که با هوا خنک می‌شد و ۱۳ کیلو وزن داشت که امکان حمل آن را راحت‌تر می‌کرد." این مسلسل از دوپایه بهره می‌برد و نوار مهمات آن فلزی بود که در یک خشاب دایره‌ای قرار داشت. علی‌رغم کارایی و کیفیت بهتر این مسلسل زیر سایه ام‌گه ۰۸/۱۵ قرار گرفت و ضمن تولید کمتر در جبهه‌های ثانویه مانند جبهه ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت. همچنین مسلسل بیرگمان توسط سپاه آسیا در کارزار سینا و فلسطین مورد استفاده قرار گرفت. از آنجایی که بیرگمان با هوا خنک می‌شد لوله آن پس از شلیک ۲۵۰ گلوله مداوم بیش از حد داغ می‌شد. همچنین مسلسل‌های سبک دیگری هم مانند دریسه ام‌گه ۱۰ و ام‌گه ۱۵ وجود داشتند که از سیستم خنک شونده با آب استفاده می‌کردند ولی نمونه‌های از آن‌ها که با هوا خنک می‌شد هم به صورت محدود تولید شد.
علی‌رغم وجود این طراحی‌های گوناگون، ام‌گه ۰۸/۱۵ مسلسل اصلی آلمان در جنگ جهانی اول باقی ماند و در سال ۱۹۱۸ برای هر گروهان شش اسلحه (برای هر هنگ ۷۲ اسلحه) تخصیص یافت. در آن زمان مسلسل‌های سبک ام‌گه ۰۸/۱۵ چهار برابر مسلسل‌های سنگین ام‌گه ۰۸ در هر هنگ پیاده‌نظام وجود داشتند. ۱۳۰۰۰۰ مسلسل ام‌گه ۰۸/۱۵ توسط اسلحه‌های سازی‌های دولتی ساخته شد اما وزن بالای آن همچنان یک مشکل بود و طی اقدامی بیهوده برای حل این مشکل نسخه‌ای به نام ام‌گه ۰۸/۱۸ در اواخر جنگ تولید شد که با هوا خنک می‌شد اما فقط یک کیلوگرم از نسخه اصلی سبک‌تر بود. لوله ام‌گه ۰۸/۱۸ سنگین بود و نمی‌شد به راحتی آن را تعویض کرد و به همین دلیل هنگام داغ شدن لوله به سختی می‌شد آن را جایگزین کرد. این مسلسل در ماه‌های آخر جنگ به تعداد محدود وارد خدمت شد اما به مانند نمونه‌های پیشین نشان داد که طرح ماکسیم گزینه خوبی برای طراحی یک مسلسل سبک نیست.
ام‌گه ۰۸/۱۵ > ضرب‌المثل

واژه ۰۸/۱۵ حتی در آلمانی محاوره‌ای امروز هم به عنوان یک اصطلاح عامیانه جهت اشاره به چیزی کاملاً معمولی که فاقد اصالت یا تخصص است به کار می‌رود.
نسخه چینی

چینی‌ها در سال ۱۹۳۵ میلادی بر اساس نسخه تجاری ام‌گه ۰۹ شروع به تولید مسلسل سنگین تایپ ۲۴ کردند که ویژگی‌های خاصی نیز داشت.
این مسلسل سنگین ابتدا در ارتش انقلابی ملی وارد خدمت شد و به سرعت در میان تمام واحدهای ملی‌گرا، کمونیست و جنگ‌سالاران چین تبدیل به مسلسل سنگین معیار شد. این مسلسل عمدتاً در زرادخانه هانیانگ تولید می‌شد و پس از پایان جنگ داخلی چین به آرامی با مسلسل‌های برونینگ، پی‌ام ام۱۹۱۰ و گرینوف جایگزین شد. با این حال تا زمان جنگ ویتنام هم در واحدهایی از ارتش چین از این مسلسل استفاده می‌شد.
کاربران

اتریش-مجارستان
آرژانتین
بلژیک
برزیل
بلغارستان
شیلی
چکسلواکی:استفاده پس از استقلال
فنلاند: استفاده تا هنگام جنگ پس‌آیند.
فرانسه: نمونه‌های غنیمتی در جنگ‌جهانی اول و پس از آن مورد استفاده قرار گرفتند.
امپراتوری آلمان
اندونزی: استفاده از نمونه چینی تایپ ۲۴.
لتونی: حداقل یازده عدد ام‌گه ۰۸ در دهه ۱۹۳۰ توسط نیروهای مسلح ملی لتونی استفاده می‌شدند.
لیتوانی: ۸۰۰ عدد ام‌گه ۰۸ و ۵۲۰ عدد ام‌گه ۰۸/۱۵ مورد استفاده بودند که تعدادی برای استفاده در نقش ضدهوایی تجهیز شدند.
آلمان نازی
هلند: ام‌گه ۰۸های توقیف شده آلمانی پس از جنگ جهانی اول در نقش ضدهوایی با نام ام. ۲۵ به کار گرفته شدند.
Ottoman Empire
چین
لهستان: از ۱۹۱۸ تا ۱۹۴۴ مورد استفاده بود.
مالزی: استفاده از نمونه چینی تایپ ۲۴.
مانچوکوئو: استفاده از نمونه چینی تایپ ۲۴
تایوان
امپراتوری روسیه
سوئیس
جمهوری دوم اسپانیا
ویتنام: ویت مین‌ها در جنگ اول هندوچین از تایپ ۲۴ استفاده می‌کردند. همچنین ویت‌کنگ‌ها در جنگ ویتنام.
Yugoslav Partisans
درگیری‌ها

از نمونه‌های گوناگون مسلسل ام‌گه ۰۸ در این درگیری‌ها استفاده شده‌است.
انقلاب مکزیک
انقلاب شین‌های
جنگ جهانی اول
جنگ داخلی روسیه
انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان
جنگ داخلی فنلاند
جنگ شوروی و لهستان
جنگ داخلی اسپانیا
جنگ داخلی چین
جنگ دوم چین و ژاپن
جنگ جهانی دوم
جنگ کره
جنگ اول هندوچین
جنگ ویتنام
ام‌گه ۰۸/۱۵
مسلسل سنگین برونینگ ۱۹۱۷ در کنار تایپ ۲۴
سربازان چینی ارتش مسیر هشتم در حال شلیک با مسلسل تایپ ۲۴ در نبرد گذرگاه پینگ‌شیانگ
یک مسلسل ام‌گه ۰۸ در موزه جنگ کانادا
سربازان عثمانی مجهز به ام‌گه ۰۸
وزیر نیرو (ایران)

| وزیر نیرو | وزیر نیرو |
| --- | --- |
متصدی کنونی عباس علی‌آبادی از ۳۱ مرداد ۱۴۰۳: متصدی کنونی عباس علی‌آبادی از ۳۱ مرداد ۱۴۰۳
وزارت نیرو: وزارت نیرو
عضوی از: هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران
جایگاه: تهران، ایران
نامزدکننده: رئیس‌جمهور
گمارنده: رئیس‌جمهوربا رأی اعتماد مجلس
بنیادگذاری: اسفند ۱۳۴۲
نخستین متصدی: منصور روحانی
وزیر نیرو با نام سابق وزیر آب و برق وزیر وزارت‌خانهٔ نیرو و یکی از اعضای هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران است.
در اسفندماه سال ۱۳۴۲، «وزارت آب و برق» از ادغام سازمان برق ایران، بنگاه مستقل آبیاری و چند سازمان آب و برق استان‌ها و نواحی تشکیل شد. در سال ۱۳۵۳، نام این وزارت‌خانه به «وزارت نیرو» تغییر یافت.
کشاورزی در مصر باستان

شخم زدن با کمک گاوی که به او گاوآهن بسته شده است. مقبره سِن-نیجم (١٢۰۰قبل از میلاد)
تمدن مصر باستان مدیون رودخانه نیل و طغیان سالیانه آن بود. قابل پیش بینی بودن این طغیان سالیانه رود نیل و خاک حاصلخیز اطراف این رودخانه به مصریان اجازه داد تا بر اساس کشاورزی، امپراتوری بزرگ خود را بسازند. مصریان باستان به عنوان یکی از اولین جمعیت‌های بشری شناخته می شوند که کشاورزی را در مقیاس وسیع انجام دادند. این امر به دلیل نبوغ مصریان در توسعه آبیاری حوضچه‌ای امکان پذیر شد. که در این روش سیلاب سالیانه نیل در تابستان اتفاق می‌افتاد، گودال‌هایی را که مصریان حفر کرده بودند را پر می‌کرد شیوه های کشاورزی آنها به آنها اجازه می داد تا محصولات غذایی اصلی و استراتژیک، به ویژه غلاتی مانند گندم و جو، و محصولات صنعتی مانند کتان و پاپیروس را کشت کنند.