هاینتس گودریان
ورماخت > جنگ جهانی دوم > شوروی > نبرد کی‌یف

شرایط حساس در جناح جنوبی گروه زرهی ۲ حتی گودریان را به عنوان یکی از سرسخت‌ترین حامیان حرکت مستقیم به سمت مسکو، وادار به تصدیق لزوم رسیدگی به خطر نیروهای شوروی در آن قسمت کرد. روز ۲۷ ژوئیه فن بک به گودریان اطلاع داد برای حل مسئله جناح جنوبی گروه زرهی ۲ در ناحیه روسلافل و در جهت آماده‌سازی برای چرخش این گروه زرهی به سمت جنوب بر مبنای فرمان شماره ۳۳ پیشوا، فرا تر از درخواست پیشین او، هم‌اینک به جای یک سپاه، دو سپاه پیاده‌نظام ۷ و ۹ مستقیماً تحت فرمان او قرار می‌گیرد. بدین منظور گروه زرهی او از فرمان فن کلوگه خارج شد و موقتاً به «گروه ارتش گودریان» تغییر عنوان داد. گودریان از روز ۱ اوت تهاجمی با دو سپاه ۲۴ موتوریزه و ۷ به سمت روسلافل آغاز کرد. تا روز ۳ اوت چهار لشکر دشمن در این ناحیه به محاصره افتادند و در نهایت منهدم شدند. نیروهای گودریان در این موقعیت در نقطه‌ای قرار داشتند تا طبق فرمان پیشوا، حرکت دیگری را به منظور از بین بردن ارتش پنجم شوروی در مرداب‌های پریپیات، بین دو گروه ارتش مرکز و جنوب، در جهت گومل آغاز نمایند. هالدر که مسکو را هدف مهم‌تری قلمداد می‌کرد، فرمان داد صرفاً بخش‌هایی از گومل و چرنیگوف که در دسترس است تصرف شود.
در این حال، ادامه دشواری‌هایی که ارتش دوم ورماخت در جناح جنوبی خود در ناحیه روگاچف-ژلوبین در اطراف گومل با آن مواجه بود، هالدر را بر آن داشت در کنفرانس روز ۶ اوت در قرارگاه فرماندهی گروه ارتش مرکز، با توجه به باقی نماندن نیروی ذخیره کافی برای ارتش دوم جهت اجرای عملیات تهاجمی، مقرر کند گودریان یک لشکر زرهی خود را به جناح شمالی ارتش دوم بسپارد تا این ارتش قادر شود در طول رودهای دنیپر و سوژ به سمت گومل در جنوب یورش ببرد. گودریان که همواره به دنبال حفظ یکپارچگی یگان‌های گروه زرهی خود بود، به این بهانه که نیروهای او نیاز به استراحت دارند، با این ایده به شدت مخالف کرد. گودریان در نامه‌ای به همسرش، بدون نام بردن از هالدر، این خواسته را «حماقت» خواند که کسی در مقابل آن به او کمک نمی‌کند. به هر صورت، با عقب‌نشینی دشمن از مواضع مقابل نیروهای او، گودریان روز ۷ اوت خواهان دریافت مجوز ارسال لشکرهای سوم و چهارم زرهی به سمت کراسنوپول در شرق رود سوژ شد تا خود تهدید دشمن در جناح جنوبی ارتش دوم را از بین ببرد. در نهایت عملیات در ناحیه کریچف از ۹ اوت توسط سپاه ۲۴ موتوریزه گودریان و لشکر هفتم پیاده‌نظام ارتش دوم آغاز شد. نیروهای شوروی در کریچف تا روز ۱۲ اوت کاملاً به محاصره افتادند و در عرض دو روز ۱۶ هزار تن از آن‌ها به اسارت درآمدند. بدین شکل مشکل در جناح جنوبی ارتش دوم بدون این که گودریان هیچ‌یک از یگان‌های خود را به فرماندهی دیگری بسپارد حل شد.
در پی تصمیم دیگری از طرف پیشوا، گودریان می‌بایست حرکت خود به سمت جنوب را ادامه می‌داد تا با اتصال به گروه زرهی ۱ در منطقه‌ای وسیع ناحیه کی‌یف را به محاصره درآورد. گودریان به جهت شرایط راه‌ها، مشکلات تدارکاتی و فرسایشی که در اثر آن به ادوات او وارد می‌شد، منتقد جهت جدید تهاجم بود. گفته می‌شود او که این حرکت را به جهت ضعف لشکرهای تحت امرش «کاملاً غیرممکن» قلمداد می‌کرد، این اعتراض را با «بلاهت مجرمانه» خواندن آن نشان داده است. پس از دیدار روز ۲۳ اوت با آن‌ها، گودریان که از پیش در نزد بسباری در جایگاه یک «ژنرال قهرمان» و سرشناس بود و هم‌اینک در مرکز این طرح قرار داشت، به تشویق فن بک و با دعوت هالدر، اواخر ماه اوت شخصاً به ولفس‌شانتسه، قرارگاه پیشوا، پرواز کرد تا برای آخرین بار هیتلر را از فرستادن نیروهای او به سمت کی‌یف به جای مسکو، بازدارد. طبق ادعای سرهنگ رودولف-کیریستوف فرایهر فون گرسدورف، افسر رابط آبور در گروه ارتش مرکز، گودریان هنگام ترک این جمله را بر زبان آورد که «فقط با گذر از جنازه من راه دیگری [جز مسکو] برگزیده خواهد شد.» پس از رسیدن به پروس شرقی فن براوخیچ به گودریان گفت پیشوا تصمیمش را از پیش گرفته است و تلاش‌ها در این باره فایده‌ای ندارد و او را از مطرح کردن این مسئله در نزد پیشوا منع کرد. گودریان مدعی شده است پس از دریافت این فرمان قصد بازگشت به خط مقدم بدون دیدار با پیشوا را داشته است اما فن براوخیچ مانع شده است اما مجدداً خواسته است نزد هیتلر حرفی از مسکو نزند. بدین شکل گودریان در دیداری بین هیتلر و ژنرال‌های بلندپایه حضور یافت. او این بار نیز مدعی شده است در ابتدا به توصیه فن براوخیچ پایبند بوده است. به هر صورت وقتی هیتلر از گودریان پرسید آیا نیروهای او قادر خواهند بود «تلاش بزرگ دیگری» صورت دهند، پاسخ گرفت «اگر به نیروها هدف بزرگی داده شود که اهمیت آن بر هر سربازی عیان باشد، بله». گودریان سپس به صورت مفصلی به تشریح دلایل خود برای تمرکز بر مسکو پرداخت. او به نقش مسکو به عنوان یکی از مراکز بزرگ ارتباطات، ترابری و صنعتی شوروی اشاره نمود و تسخیر آن را دارای تأثیر روانی زیادی دانست که موجب کسب راحت‌تر پیروزی در جاهای دیگر می‌شود. گودریان هشدار داد اگر نیروهای او و سایر نیروها به سمت اهداف دیگری منحرف شوند «سپس برای وارد کردن ضربه آخر به مسکو در این سال، دیر خواهد شد.» هیتلر سخنان گودریان را قطع نکرد اما در اثر آن‌ها متقاعد نیز نشد. او با اذعان به عدم آشنایی ژنرال‌ها با «جنبه‌های اقتصادی جنگ»، مهم‌ترین هدف را سلطه بر زمین‌های کشاورزی و منابع معدنی اوکراین در ابتدا دانست. موافقت حاضران با این سخنان موجب ناراحتی گودریان شد. بعداً در ارتباط با کوتاه آمدنش در برابر هیتلر در خاطراتش نوشت: «فکر کردم درست نیست که صحنه بدی در برابر رئیس حکومت آلمان در حالی که در حلقه مشاورانش است، درست کنم.» گودریان از این که هالدر و براوخیچ او را در این موقعیت همراهی نکردند «بسیار متأسف» بود. گودریان می‌نویسد از آن پس موظف به «ممکن کردن غیرممکن» شد.
گودریان بعداً ادعا کرد هیتلر در این جلسه، مطابق مقاومت شدید پیشین او در مقابل خارج شدن هر نیرویی از تحت فرمانش، وعده داده است، هنگام اجرای عملیات به سمت جنوب، یگان‌های گروه زرهی گودریان از یکدیگر جدا نخواهند شد. با این حال هالدر کاربرد نیروهای گودریان در این تهاجم را به تنها یگان‌هایی که «برای دیگر وظایف گروه ارتش مورد نیاز نیستند و آماده عملیات و متحرک هستند» محدود ساخت. بر این مبنا مقرر شد سپاه ۴۶ موتوریزه از گروه زرهی ۲ منفک گردد و به ارتش چهارم بپیوندد؛ چرا که این سپاه در جناح شمالی گروه زرهی فاصله زیادی با محل تهاجم گودریان داشت و تنها ذخیره متحرک ارتش چهارم در دفاع از برآمدگی یلنیا به حساب می‌آمد. گودریان روز ۲۴ اوت متوجه این مسئله شد و بلافاصله از فن بک خواست سپاه ۴۶ موتوریزه به او بازگردانده شود. فن بک خطر خط مقدم ارتش چهارم و لزوم به‌کارگیری نیروهای زرهی در دفاع از آن را ابراز داشت اما گودریان حاضر به قانع شدن نبود. گودریان در خاطراتش این مسئله را تلافی فرماندهی عالی نیروی زمینی در ارتباط با پیوستن او به طرح هیتلر و تلاش حداکثری هالدر برای مانع شدن در برابر او دانسته است. گودریان با روحیه‌ای سرسخت، هر زمان که اختلافی بین نیات او و نیازهای گسترده‌تر گروه ارتش ایجاد می‌شد، خود را کاملاً خودمحور نشان می‌داد.
گودریان روز ۲۴ اوت به قرارگاه خود بازگشت. او سپاه ۴۷ موتوریزه را در جناح شرقی برای محافظت در برابر حملات جبهه بریانسک شوروی قرار داد. پس از سپردن مسئولیت برآمدگی یلنیا به ارتش نهم، حمله گودریان به سمت گومل از روز ۲۵ اوت در خط مقدمی فراخ آغاز شد و با سرعت زیادی پیشرفت نمود. با احساس خطر در جناح شرقی در برابر ضد حملات دشمن، گودریان مجدداً خواهان آزاد شدن سومین سپاه خود گشت اما تنها لشکر داس رایش اس‌اس و هنگ پیاده‌نظام گروس‌دویچلانت به جانب او ارسال شد. بخش عملیات‌های ستاد کل نیروی زمینی روز ۳۰ اوت با صدور فرمانی خواهان آماده‌سازی‌های لازم جهت قرار گرفتن لشکرهایی از ارتش دوم که از رود دسنا عبور کرده‌اند، تحت امر گودریان جهت «ادامه عملیات‌ها با گروه ارتش جنوب» شد. گودریان روز ۹ سپتامبر با سپاه ۲۴ موتوریزه از رود سیم گذر کرد و لشکر سوم زرهی آن روز بعد خود را به رومنی در ۲۳۰ کیلومتری شرق کی‌یف، رساند. در نهایت نیروهای جلودار گودریان روز ۱۵ سپتامبر، پس ۳۲۰ کیلومتر پیشروی به جانب جنوب، نخستین اتصال با گروه زرهی ۱ را در لوخویتسا در ۲۲۰ کیلومتری جنوب شرقی کی‌یف، برقرار نمودند تا همه چهار ارتش جبهه جنوب غربی شوروی در ناحیه شرق کی‌یف به محاصره دربیایند. نیروهای آلمانی در این نبرد تلفات زیادی به دشمن وارد آوردند و صدها هزار نفر دیگر را به اسارت گرفتند. سهم نیروهای گودریان از مجموع اسرا ۸۶۰۰۰ هزار نفر بود.
به هر صورت عملیات در ناحیه کی‌یف فرسایش زیادی به نیروهای گودریان وارد آورد و بسیاری ادوات موتوری آن‌ها از جمله تانک‌ها و کامیون‌ها را مستهلک کرد. گودریان که امیدی به فرماندهی عالی جهت تأمین این نیازها نداشت، سعی کرد، در رفتاری که مجدداً گونه‌ای از خودبینی تلقی می‌شود، از طریق فرماندهی گروه ارتش مرکز از گروه ارتش جنوب بخواهد تمامی ادوات موتوری غنیمت گرفته‌شده در ناحیه کی‌یف به گروه زرهی او تعلق یابد. به هر حال این درخواست «بی‌جا» بی‌درنگ رد شد.