جمهوری هاوایی
پایان جمهوری و الحاق > جنجال‌های عمومی

مسئله الحاق به یک موضوع سیاسی عمده و بحث‌برانگیز در سراسر ایالات متحده تبدیل شد که تا انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۰۰ ادامه یافت. تا آن زمان، اجماع ملی به نفع الحاق هاوایی و فیلیپین شکل گرفته بود.
مورخ هنری گراف می‌گوید که در اواسط دهه ۱۸۹۰، «نظر عمومی در داخل کشور به‌نظر می‌رسید که پذیرش را نشان می‌دهد… به‌وضوح، احساسات در داخل کشور با نیروی عظیمی در حال بلوغ بود تا ایالات متحده به قدرت‌های بزرگ جهان در جستجوی مستعمرات فرامرزی بپیوندد.»
زندگی‌نامه‌نویس رئیس‌جمهور کلیولند، الن برادسکی، استدلال می‌کند که موضع او یک باور عمیق شخصی بود که تحمل هیچ اقدام غیراخلاقی علیه یک پادشاهی کوچک را نداشت:
«همان‌طور که او در برابر آلمان برای جزایر ساموآ ایستادگی کرد زیرا با تسخیر یک دولت کوچک توسط یک قدرت بزرگ مخالف بود، برای جزایر هاوایی نیز در برابر ملت خود ایستاد. او می‌توانست اجازه دهد الحاق هاوایی به‌طور ناگزیر به پایان اجتناب‌ناپذیر خود برسد. اما او رویارویی را انتخاب کرد، که از آن نفرت داشت، زیرا تنها راهی بود که مردم ضعیف و بی‌دفاع ممکن است استقلال خود را حفظ کنند. کلیولند با ایده الحاق مخالف نبود، بلکه با الحاق به‌عنوان بهانه‌ای برای کسب سرزمین‌های غیرقانونی مخالفت داشت.»
کلیولند مجبور شد حمایت دموکرات‌های جنوبی را برای مقابله با پیمان جلب کند. او جیمز اچ. بلانت، نماینده سابق کنگره از جورجیا، را به‌عنوان نماینده ویژه به هاوایی فرستاد تا تحقیق کرده و راه‌حلی ارائه دهد. بلانت به دلیل مخالفتش با امپریالیسم شناخته شده بود. او همچنین یکی از رهبران جنبش برتری‌طلبی سفیدپوستان بود که در دهه ۱۸۹۰ حق رأی سیاهان جنوبی را از بین می‌برد. برخی ناظران گمان می‌کردند که او از الحاق حمایت خواهد کرد، با این استدلال که آسیایی‌ها قادر به حکمرانی بر خود نیستند. اما بلانت با امپریالیسم مخالف بود و خواستار بازگرداندن ملکه لیلی‌یوکالانی توسط ارتش ایالات متحده شد. او استدلال کرد که مردم بومی هاوایی باید به «روش‌های آسیایی خود» ادامه دهند.
یک جنبش قوی ضد توسعه‌طلبی در سراسر کشور، به‌عنوان «لیگ ضد امپریالیستی آمریکا»، تشکیل شد که به سخنان کلیولند، کارل شورتز، رهبر دموکرات ویلیام جنینگز برایان، صنعتگر اندرو کارنگی، نویسنده مارک تواین و جامعه‌شناس ویلیام گراهام سامن گوش می‌داد. ضد امپریالیست‌ها با توسعه‌طلبی مخالف بودند، زیرا معتقد بودند امپریالیسم اصل اساسی حکومت جمهوری‌خواه عادلانه، که باید از «رضایت مردم» ناشی شود، را نقض می‌کند. این لیگ استدلال کرد که چنین فعالیتی مستلزم کنار گذاشتن آرمان‌های آمریکایی دربارهٔ خودحکومتی و عدم مداخله است—آرمان‌هایی که در اعلامیه استقلال، پیام خداحافظی جرج واشینگتن و سخنرانی گتیسبورگ لینکلن بیان شده بود.
با این حال، ضد امپریالیست‌ها نتوانستند نیروهای پرانرژی‌تر توسعه‌طلب را متوقف کنند. این نیروها تحت رهبری وزیر امور خارجه جان هی، استراتژیست نیروی دریایی آلفرد تی. ماهان، نماینده جمهوری‌خواه کنگره هنری کابوت لاج، وزیر جنگ الیهو روت و سیاستمدار جوان تئودور روزولت بودند. این توسعه‌طلبان از حمایت قوی ناشران روزنامه ویلیام راندولف هرست و جوزف پولیتزر برخوردار بودند، که هیجان عمومی را به اوج رساندند. ماهان و روزولت استراتژی جهانی قدرتمندی ایجاد کردند که شامل نیروی دریایی مدرن رقابتی، پایگاه‌های اقیانوس آرام، یک کانال در نیکاراگوآ یا پاناما و به‌ویژه نقشی قاطعانه برای آمریکا به‌عنوان بزرگ‌ترین قدرت صنعتی بود. رئیس‌جمهور مک‌کینلی معتقد بود که هاوایی نمی‌تواند به‌تنهایی دوام بیاورد. او استدلال می‌کرد که این کشور به سرعت توسط ژاپن تصرف خواهد شد—در آن زمان یک‌چهارم جمعیت جزایر هاوایی ژاپنی بودند. ژاپن سپس بر اقیانوس آرام مسلط می‌شد و امیدهای آمریکا برای تجارت گسترده با آسیا را تضعیف می‌کرد.
اعضای بنیان‌گذار جمهوری
نیروهای جمهوری هاوایی پس از ضدانقلاب
تصویر محاکمه عمومی ملکه لیلی‌یوکالانی توسط یک دادگاه نظامی در سال ۱۸۹۵ در اتاق تاج‌گذاری سابق قصر ایولانی
درخواست کنسولگری هاوایی برای بلیط سفر در سال ۱۸۹۸.
یک جلسه ضدالحاق در هیلو، ۱۸۹۷
گزارش روزنامه دربارهٔ الحاق جمهوری هاوایی در سال ۱۸۹۸