stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یواس‌اس سمپسون (دی‌دی‌جی-۱۰۲)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
سفارش ساخت::  ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۲
آب‌اندازی::  ۲۰ مارس ۲۰۰۵
آغاز کار::  ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۶
اعزام::  ۳ نوامبر ۲۰۰۷
شعار::  "Through Courage and Arms"
نشان::  
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  9,200 tons
درازا::  ۵۰۹ فوت ۶ اینچ (۱۵۵٫۳۰ متر)
پهنا::  ۶۶ فوت (۲۰ متر)
آبخور::  ۳۱ فوت (۹٫۴ متر)
سرعت::  30+ knots (55+ km/h)
یواس‌اس سمپسون (دی‌دی‌جی-۱۰۲) (به انگلیسی: USS Sampson (DDG-102)) یک کشتی است که طول آن ۵۰۹ فوت ۶ اینچ (۱۵۵٫۳۰ متر) می‌باشد. این کشتی در سال ۲۰۰۶ ساخته شد.
یواس‌اس فرانکلین (۱۸۶۴)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۲۴ نوامبر ۱۸۵۴
آغاز کار::  ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۴
اعزام::  ۳ ژوئن ۱۸۶۷
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۵٬۱۷۰ تن بزرگ (۵٬۲۵۳ تن)
درازا::  ۲۶۵ فوت (۸۱ متر)
پهنا::  ۵۳ فوت ۷ اینچ (۱۶٫۳۳ متر)
آبخور::  ۱۷ فوت (۵٫۲ متر)
یواس‌اس فرانکلین (۱۸۶۴) (به انگلیسی: USS Franklin (1864)) یک کشتی بود که طول آن ۲۶۵ فوت (۸۱ متر) بود. این کشتی در سال ۱۸۶۴ ساخته شد.
یواس‌اس فاراگات (دی‌دی‌جی-۹۹)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
سفارش ساخت::  ۶ مارس ۱۹۹۸
آب‌اندازی::  ۹ ژانویه ۲۰۰۴
آغاز کار::  ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۵
اعزام::  ۱۰ ژوئن ۲۰۰۶
شعار::  Prepared for Battle
نشان::  
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  9,200 tons
درازا::  ۵۰۹ فوت ۶ اینچ (۱۵۵٫۳۰ متر)
پهنا::  ۶۶ فوت (۲۰ متر)
آبخور::  ۳۱ فوت (۹٫۴ متر)
سرعت::  30+ knots (56+ km/h)
یواس‌اس فاراگات (دی‌دی‌جی-۹۹) (به انگلیسی: USS Farragut (DDG-99)) یک کشتی است که طول آن ۵۰۹ فوت ۶ اینچ (۱۵۵٫۳۰ متر) می‌باشد. این کشتی در سال ۲۰۰۵ ساخته شد.
یواس‌اس سیراون (اس‌اس-۱۹۶)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۹ اوت ۱۹۳۸
آغاز کار::  ۲۱ ژوئن ۱۹۳۹
اعزام::  ۲ اکتبر ۱۹۳۹
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۱٬۴۵۰ تن بزرگ (۱٬۴۷۰ تن)
درازا::  ۳۱۰ فوت ۶ اینچ (۹۴٫۶۴ متر)
پهنا::  ۲۶ فوت ۱۰ اینچ (۸٫۱۸ متر)
آبخور::  ۱۶ فوت ۷ ۱⁄۲ اینچ (۵٫۰۶۷ متر)
سرعت::  ۲۱ گره (۳۹ کیلومتر بر ساعت)
یواس‌اس سیراون (اس‌اس-۱۹۶) (به انگلیسی: USS Searaven (SS-196)) یک زیردریایی بود که طول آن ۳۱۰ فوت ۶ اینچ (۹۴٫۶۴ متر) بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد.
یواس‌اس کپلین (اس‌اس-۲۸۹)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۲
آغاز کار::  ۲۰ ژانویه ۱۹۴۳
اعزام::  ۴ ژوئن ۱۹۴۳
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
درازا::  ۳۱۱ فوت ۹ اینچ (۹۵٫۰۲ متر)
پهنا::  ۲۷ فوت ۳ اینچ (۸٫۳۱ متر)
آبخور::  ۱۶ فوت ۱۰ اینچ (۵٫۱۳ متر)
سرعت::  20.25 knots (37 km/h) surfaced
یواس‌اس کپلین (اس‌اس-۲۸۹) (به انگلیسی: USS Capelin (SS-289)) یک زیردریایی بود که طول آن ۳۱۱ فوت ۹ اینچ (۹۵٫۰۲ متر) بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس‌اس کالیپسو (ای‌جی-۳۵)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
آغاز کار::  ۶ ژانویه ۱۹۳۲
به دست آورده شده::  ۱۷ مه ۱۹۴۱
اعزام::  ۱۷ مه ۱۹۴۱
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  357 tons
درازا::  165'
پهنا::  25'3"
آبخور::  13'2"
سرعت::  16 knots
یواس‌اس کالیپسو (ای‌جی-۳۵) (به انگلیسی: USS Calypso (AG-35)) یک کشتی است که طول آن 165' می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۳۲ ساخته شد.
یواس‌اس گلدفینچ (ای‌ام‌اس-۱۲)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
اعزام::  ۲۰ ژانویه ۱۹۴۴
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۲۷۰ tons
درازا::  ۱۳۶ فوت (۴۱ متر)
پهنا::  ۲۴ فوت ۶ اینچ (۷٫۴۷ متر)
آبخور::  ۸ فوت (۲٫۴ متر)
سرعت::  13 knots
یواس‌اس گلدفینچ (ای‌ام‌اس-۱۲) (به انگلیسی: USS Goldfinch (AMS-12)) یک کشتی بود که طول آن ۱۳۶ فوت (۴۱ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس‌اس گرولر (اس‌اس‌جی-۵۷۷)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
سفارش ساخت::  ۳۱ ژوئیه ۱۹۵۴
آب‌اندازی::  ۱۵ فوریه ۱۹۵۵
آغاز کار::  ۱۵ آوریل ۱۹۵۸
اعزام::  ۳۰ اوت ۱۹۵۸
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  2,110 tons light, 3,550 tons full, 1,440 tons dead
درازا::  ۹۶٫۹ متر (۳۱۸ فوت) overall, 96.3 m (316 ft) waterline
پهنا::  ۸٫۲ متر (۲۷ فوت) extreme, 7.9 m (26 ft) waterline
آبخور::  ۵٫۷ متر (۱۹ فوت)
سرعت::  15 knots (28 km/h) surfaced, 12 knots (22 km/h) submerged
یواس‌اس گرولر (اس‌اس‌جی-۵۷۷) (به انگلیسی: USS Growler (SSG-577)) یک زیردریایی است که طول آن 96.9 m (318 ft) overall, 96.3 m (316 ft) waterline می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۵۸ ساخته شد.
دانشگاه علوم پزشکی شیراز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ساختمان مرکزی دانشگاه علوم پزشکی شیراز: ساختمان مرکزی دانشگاه علوم پزشکی شیراز
لوگوی دانشگاه علوم پزشکی شیراز: لوگوی دانشگاه علوم پزشکی شیراز
نوع: سراسری (دولتی)
بنیانگذاری شده: ۱۳۲۵
وابستگی: وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
ارائه دهنده رشته‌های: پزشکی، دندان‌پزشکی، داروسازی، پیراپزشکی، پرستاری، تغذیه، بهداشت، توانبخشی و…
رئیس: سید بصیر هاشمی
اعضای هیئت علمی: ۷۸۲
دانشجویان: بیش از ۱۰ هزار نفر
موقعیت: شیراز
وبگاه: sums.ac.ir
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شیراز یکی از دانشگاه‌های دولتی ایران و تحت پوشش وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی واقع در شهر شیراز می‌باشد. این دانشگاه یکی از بزرگ‌ترین و برترین دانشگاه‌های علوم پزشکی ایران است و اکنون دارای ۱۷ دانشکده با بیش از۱۱٬۰۰۰ دانشجو، ۲۰۰ رشته تحصیلی و ۱۰۰۰ عضو هیئت علمی، ۶۰ مرکز پژوهشی، ۶۸ بیمارستان درمانی و ۳۴ شبکه بهداشت و درمان است و به بیش از ۴ میلیون نفر جمعیت در استان فارس خدمات بهداشتی درمانی ارائه می‌کند. به علاوه، سالانه تعداد زیادی از بیماران استان‌های اطراف از قبیل هرمزگان، کهگیلویه و بویراحمد و بوشهر و… از خدمات بهداشتی درمانی این استان استفاده می‌کنند.
اکنون دانشگاه علوم پزشکی شیراز با بیش از ۱۱٬۰۰۰ دانشجو و دستیار تخصصی، ۲۰۰ رشته مختلف تحصیلی، ۱۰۰۰ عضو هیئت علمی و بیش از ۳۴٬۰۰۰ پرسنل بهداشتی، درمانی و پشتیبانی مسئولیت تأمین بهداشت و درمان استان را نیز بر عهده دارد. این دانشگاه علاوه امور آموزشی و پژوهشی با انجام فعالیت‌های درمانی پیچیده‌ای نظیر پیوند کبد، قلب، کلیه و دیگر درمان‌های پیشرفته به بیماران و نیازمندان خدمت ارائه نموده و به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و معتبرترین دانشگاه‌های ایران و خاورمیانه مشغول فعالیت می‌باشد.
پیشینه

هسته اولیه دانشگاه علوم پزشکی شیراز با تأسیس آموزشگاه عالی بهداری در سال ۱۳۲۵ به منظور تربیت متخصصین در طی دوره‌های چهار ساله شکل گرفت. نخستین دوره ریاست این مرکز بر عهدهٔ ذبیح قربان گذاشته شد که پس از بازگشت از دانشگاه آمریکایی بیروت، بسیاری از بخش‌های بیمارستان نمازی را نیز توسعه داد.
در سال ۱۳۲۸ که آموزشگاه عالی بهداری به دانشکده پزشکی تبدیل گشت، این مؤسسه در کنار دیگر دانشکده‌های دانشگاه شیراز، زیر نظر دانشگاه پنسیلوانیا شروع به کار نمود، و تا زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ با این دانشگاه روابط بسیار نزدیکی داشت.
در سال ۱۳۳۲ آموزشگاه عالی پرستاری نمازی به عنوان دومین مجموعه تربیت کادر پزشکی تشکیل شد؛ که این آموزشگاه در سال ۱۳۵۵ به دانشکده پرستاری ارتقاء یافت. به دنبال این دانشکده در فواصل دیگر سایر دانشکده‌های علوم پزشکی تشکیل گردید. به‌دنبال تصویب لایحه تشکیل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و به منظور استفاده مطلوب و هماهنگ از امکانات پزشکی در جهت تأمین و تعمیم بهداشت، درمان، آموزش و پژوهش، دانشگاه علوم پزشکی شیراز از دانشگاه شیراز جدا گردید و از سال ۱۳۷۳ با ادغام سازمان‌های منطقه‌ای بهداشت و درمان استان‌ها در دانشگاه‌های علوم پزشکی، این دانشگاه تحت عنوان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان فارس موجودیت یافت.
در سال ۲۰۰۹، مناطق روستایی ایالت می‌سی‌سی‌پی آمریکا از دانشگاه علوم پزشکی شیراز جهت ارائه الگوهای خدمات بهداشتی در روستاها درخواست گفتگو کردند. در این بین نمایندگانی بین این دانشگاه و دانشگاه ایالتی جکسون ردوبدل گردیدند. ایالت می‌سی‌سی‌پی همواره بدنبال راه‌هایی برای ارائه خدمات درمانی به مناطق روستایی خود با هزینه‌های کم بوده است.
دانشکده‌ها و مراکز

دانشگاه علوم پزشکی شیراز دارای ۱۷ دانشکده است:
دانشکده بهداشت
دانشکده پرستاری و مامایی
دانشکده پزشکی
دانشکده پیراپزشکی
دانشکده تغذیه و علوم غذایی
دانشکده توانبخشی
دانشکده داروسازی
دانشکده دندانپزشکی
دانشکده علوم و فناوری‌های نوین پزشکی
دانشکده مدیریت و اطلاع‌رسانی
دانشکده مجازی
مرکز آموزش عالی سلامت باقرالعلوم سپیدان
دانشکده پرستاری ام‌البنین لامرد
دانشکده پیراپزشکی استهبان
دانشکده پرستاری حضرت زهرا (س) آباده
دانشکده پیراپزشکی داراب
مجتمع آموزش عالی سلامت ممسنی
این مراکز هم‌اکنون در حال ارائه خدمات به جمع کثیری از دانشجویان در رشته‌های مختلف هستند.
بیمارستان‌ها

بیمارستان‌های تابع دانشگاه علوم پزشکی شیراز عبارت‌اند از:
بیمارستان‌ها > بیمارستان‌های شیراز

بیمارستان روان‌پزشکی ابن سینا
بیمارستان اعصاب و روان استاد محرری
بیمارستان انکولوژی امیر
بیمارستان پیوند اعضا ابوعلی سینا
بیمارستان حافظ
بیمارستان حضرت علی اصغر
بیمارستان خلیلی
بیمارستان حضرت زینب
بیمارستان شهید فقیهی
بیمارستان دکتر چمران
بیمارستان شهید دستغیب
بیمارستان سوختگی قطب‌الدین شیرازی
بیمارستان سوانح سوختگی و ترمیمی امیرالمؤمنین
بیمارستان نمازی
بیمارستان شهید رجایی
بیمارستان قلب الزهرا
بیمارستان شهید حجازی
بیمارستان مادر و کودک شوشتری
بیمارستان‌ها > بیمارستان‌های شهرستان‌ها

بیمارستان امام جعفر صادق (سعادت‌شهر)
بیمارستان امام حسن عسکری (زرقان)
بیمارستان امام حسن مجتبی (داراب)
بیمارستان امام حسین (اردکان)
بیمارستان امام خمینی (آباده)
بیمارستان امام خمینی (استهبان)
بیمارستان امام رضا (کامفیروز)
بیمارستان امام سجاد (خشت و کنارتخته)
بیمارستان امام محمدباقر (قیر)
بیمارستان امام موسی کاظم (حاجی‌آباد)
بیمارستان امام مهدی (داریان)
بیمارستان امام هادی (فراشبند)
بیمارستان امام هادی (آباده طشک)
بیمارستان بعثت (اشکنان)
بیمارستان جواد الائمه (خرامه)
بیمارستان حاج حیدر (لامرد)
بیمارستان حضرت فاطمه الزهرا (کوار)
بیمارستان حضرت فاطمه الزهرا (مهر)
بیمارستان حضرت ولی‌عصر (ارسنجان)
بیمارستان حضرت ولی‌عصر (اقلید)
بیمارستان حضرت ولی‌عصر (بوانات)
بیمارستان حضرت ولی‌عصر (صفاشهر)
بیمارستان حضرت ولی‌عصر (کازرون)
بیمارستان حضرت ولی‌عصر (نورآباد)
بیمارستان سیدالشهدا (قادرآباد)
بیمارستان شهدا (کره‌ای)
بیمارستان شهدا (سروستان)
بیمارستان شهدا (نی‌ریز)
بیمارستان شهید رضازاده (قائمیه)
بیمارستان شهید مطهری (مرودشت)
بیمارستان قائم (فیروزآباد)
بیمارستان قمر بنی‌هاشم (بیضا)
بیمارستان نبی اکرم (خنج)
مراکز تحقیقاتی

دانشگاه علوم پزشکی شیراز دارای ۵۴ مرکز تحقیقاتی مصوب وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی شامل مراکز زیر می‌باشد:
مرکز تحقیقات آلرژی
مرکز تحقیقات آموزش بالینی
مرکز تحقیقات ارتودنسی
مرکز تحقیقات ایدز
مرکز تحقیقات بیماری‌های استخوان و مفاصل
مرکز تحقیقات بیماریهای غیرواگیر
مرکز تحقیقات بیماری‌های کلیوی
مرکز تحقیقات بیماری‌های مادر و جنین
مرکز تحقیقات بیماری‌های پستان
مرکز تحقیقات بیماری‌های دهان و دندان
مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبت‌های ویژه
مرکز تحقیقات پایه در بیماری‌های عفونی
مرکز تحقیقات پیوند و ترمیم اعضاء
مرکز تحقیقات تروما
مرکز تحقیقات تصویربرداری پزشکی
مرکز تحقیقات تغذیه
مرکز تحقیقات جراحی‌های کم تهاجمی
مرکز تحقیقات چشم پزشکی
مرکز تحقیقات حفاظت در برابر پرتوهای یون ساز و غیر یون ساز
مرکز تحقیقات خود ایمنی
مرکز تحقیقات روان پزشکی
مرکز تحقیقات زیست مواد
مرکز تحقیقات سالمندی
مرکز تحقیقات سرطان‌شناسی
مرکز تحقیقات سوختگی وترمیم زخم
مرکزتحقیقات سوء مصرف مواد
مرکز تحقیقات اتوفاژی
مرکز تحقیقات سیاست گذاری سلامت
مرکز تحقیقات شیمی دارویی و گیاهی
مرکز تحقیقات طب سنتی و تاریخ طب
مرکز تحقیقات علوم اعصاب
مرکز تحقیقات علوم بهداشتی
مرکز تحقیقات علوم توانبخشی
مرکز تحقیقات علوم دارویی
مرکز تحقیقات علوم و فناوری تشخیص آزمایشگاهی
مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم
مرکز تحقیقات فراوری گیاهان دارویی
مرکز تحقیقات فناوری سلول‌های بنیادی
مرکز تحقیقات قلب و عروق
مرکز تحقیقات کولورکتال
مرکز تحقیقات گوارش و کبد
مرکز تحقیقات گوش حلق و بینی
مرکز تحقیقات مراقبت‌های روان جامعه نگر
مرکز تحقیقات منابع انسانی سلامت
مرکز تحقیقات مولکولی پوست
مرکز تحقیقات میکروب‌شناسی بالینی
مرکز تحقیقات ناباروری
مرکز تحقیقات نانوفناوری در دارورسانی
مرکز تحقیقات نانوفناوری در علوم زیستی و پزشکی
مرکز تحقیقات نورولوژی بالینی
مرکز تحقیقات نوزادان
مرکز تحقیقات هماتولوژی
مرکز تحقیقات هیستومورفومتری و استریولوژی
مرکز تحقیقات بیوتکنولوژی
نمایی از دانشکده پزشکی شیراز
هرمن، نبراسکا

Village در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Herman, Nebraska | Herman, Nebraska |
| --- | --- |
Village: Village
Main Street ( U.S. Highway 75 ): Main Street ( U.S. Highway 75 )
Location of Herman, Nebraska: Location of Herman, Nebraska
مختصات: ۴۱°۴۰′۲۵″ شمالی ۹۶°۱۲′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۶۷۳۶۱°شمالی ۹۶٫۲۱۵۸۳°غربی﻿ / 41.67361; -96.21583: مختصات: ۴۱°۴۰′۲۵″ شمالی ۹۶°۱۲′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۶۷۳۶۱°شمالی ۹۶٫۲۱۵۸۳°غربی﻿ / 41.67361; -96.21583
ایالت: نبراسکا
شهرستان: شهرستان واشینگتن، نبراسکا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۱۴ مایل مربع (۰٫۳۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۱۴ مایل مربع (۰٫۳۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۴۰ فوت (۳۱۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۶۸
 • برآورد (2012): ۲۶۵
 • تراکم: ۱۹۱۴٫۳/مایل مربع (۷۳۹٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 68029
کد منطقه: 402
کد FIPS: 31-22185
شماره GNIS: 0829934
هرمن(به انگلیسی: Herman) شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۶۸ نفر بوده‌است.
ابن یمین

| ابن یمین فَرومَدی | ابن یمین فَرومَدی |
| --- | --- |
عکسی خیالی از ابن یمین فریومدی: عکسی خیالی از ابن یمین فریومدی
زادهٔ: ۶۶۴ خورشیدی ۶۸۵ هجری قمری خراسان
درگذشت: پیش از ۷۴۶ خورشیدی ۷۶۹ هجری قمری فرومد، خراسان
آرامگاه: آرامگاه ابن یمین در فرومد
ملیت: ایرانی
دیگر نام‌ها: امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طغرایی
پیشه: شاعر
سبک: عراقی
دوره: فرمانروایی سربداران تیموریان
اِبن یَمین (زاده ۶۶۴ – درگذشته ۷۴۶ ه‍.ش) با نام کامل فخرالدین محمود بن یمین‌الدین طغرایی مستوفی بیهقی فَریُومَدی، شاعر و قطعه‌سرای ایرانی بود که بخش اعظم زندگانی وی در روستای فرومد (واقع در استان سمنان از حوالی شاهرود که سابقاً از توابع خراسان بود) سپری شد. وی را به جهت شغل استیفاء — مأمور محاسبه مالیات و اخذ آن — و طغرانویسی — نوشتن و مهر نمودن نامه‌های سلطان در دربار —، مستوفی و طغرایی می‌خواندند.
تاریخ زادروز ابن یمین به‌گونه مشخص، معلوم نیست. تاریخ زادروز او توسط منابعی، بین ۶۸۲ تا ۶۶۹ ه‍.ق برآورد شده است. وی دوران کودکی خویش را هم عصر با حکومت سلطان محمد خدابنده و در زادگاهش، فریومد گذراند. او همچون پدرش به دستگاه خواجه علاءالدین محمد وارد شد و هنگامی که سلطان ابوسعید بهادرخان به سال ۷۳۶ ه‍.ق درگذشت، همراه خواجه علاءالدین به دربار طغاتیمور پیوست و به همین جهت چند سالی را در استرآباد گذراند. ابن یمین پس از بالاگرفتن قیام سربداران، از دربار طغای خارج شد و با او در جنگی که میان سربداران و ملک معزالدین حسین کرت — از فرمانروایان هرات — به سال ۷۴۳ ه‍.ق درگرفت شرکت کرد. امیرمسعود در این نبرد شکست خورد و گریخت. در پی این شکست ابن یمین نیز اسیر شد. همین درگیری سبب شد تا دیوان اشعار ابن یمین ناپدید شود. پس از اسارت، او را در درگاه ملک حسین حاضر کردند و ملک حسین از او دلجویی و سپس او را آزاد کرد. ابن یمین نیز قطعه‌ای را در تاسف از از دست رفتن دیوانش و قدردانی از سلطان سرود. ابن یمین دوران آغازین و پایانی زندگی خویش را در فرومد گذراند و در دوران زندگی در آنجا به کشاورزی مشغول بود و از این طریق امرار معاش و به فقرا بسیار رسیدگی می‌کرد.
با وجود اختلاف‌ها در تاریخ مرگ ابن یمین، روز شنبه، هشتم ماه جمادی الآخر سال ۷۶۹ ه‍.ق را تاریخ مرگش عنوان کرده‌اند. منابع دیگر میان دو سال ۷۴۳ و ۷۴۵ ه‍.ش در اختلاف هستند. از احوالات شخصی و خانوادگی ابن یمین، اطلاعات دقیقی در دست نیست. در جایی از اشعارش سه تا چهار فرزند را برای خود مدعی است ولی تنها ۲ نام از فرزندانش را نام می‌برد. او را فردی ادیب و شاعر توصیف کرده‌اند که از دوران نوجوانی توسط پدرش به مشاعره و مناظره واداشته می‌شد.
دیوانی که از ابن یمین بر جای مانده است، شامل قصیده، غزل، مقطع، رباعی و چند ترجیع‌بند، ترکیب‌بند، مسمط، مخمس، مستزاد و چند مثنوی است. در دیوان او برخی ماده تاریخ و چیستان نیز وجود دارد. دیوان اصلی او در سال ۷۶۳ ه‍.ق در جنگ میان سربداران و معزالدین حسین کرت به غارت رفت و دیگر یافت نشد. به گفته خودش، ۱۰ سال بعد از این واقعه، آنچه از دیوانش در یاد و خاطره و همچنین در «جرائد افاضل نامدار» و «سفائن اماثل» باقی مانده بود، مجدد گردآوری کرد و سروده‌های سال‌های پس از آن را نیز به آن افزود تا دیوانی دیگر رقم بخورد. امروزه از این دیوان، نسخه‌های مختلفی در دست می‌باشد. اهمیت و شهرت ابن یمین طغرایی، بیشتر به سبب قطعات معروف اوست که بر مضامین اخلاقی و اجتماعی سروده شده است. مضامین غزلیات او نیز غالباً عاشقانه است. اشعار او روان و منسجم و خالی از تکلف و علم‌فروشی و دنباله سبک خراسانی توصیف شده است.
زندگی > نام و تبار

امیر فخرالدین محمود بن یمین‌الدین طغرایی فریومدی، مشهور به ابن یمین، شاعر پارسی‌گوی قرن هشتم ه‍.ق است. در ریحانة الادب و الذریعه عنوان خراسانی نیز به نام او افزوده شده است. ذبیح‌الله صفا نام کامل او را «امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طغرایی مستوفی بیهقی فریومدی» گزارش می‌کند. وی را به جهت شغل استیفاء در دربار (مأمور محاسبه مالیات و اخذ آن)، مستوفی می‌خواندند.
پدرش امیر یمین‌الدین بود که فردی ادیب و شاعر بوده است. یمین‌الدین مردی فاضل بود که در دستگاه حکومتی خواجه علاءالدین محمد فریومدی — صاحب دیوان و وزیر خراسان — به استیفاء و طغرانویسی اشتغال داشت. ظاهراً همین شغل پدرش بوده است که ابن یمین و پدرش را به لقب طغرایی شهره کرده است. به گزارش شفاءالدین صفا، پدرش ترک‌تبار بود که در زمان سلطان محمد خدابنده، در روستای فَریومَد (فرومد) زمینی خرید و در آن‌جا ساکن شد. پدرش در شکوفاشدن استعداد شاعری ابن یمین تأثیر بسزایی داشت و از روزگار نوجوانی فرزندش، او را به مشاعره و مناظره وامی‌داشت. پدرش در سال ۷۲۲ ه‍.ق درگذشت و در فریومد دفن شد. مادر ابن یمین تا سال ۷۴۱ ه‍.ق زنده بود و در فریومد می‌زیست. فَریُومَد که گاهی فَرومَد و فِریوَند نیز خوانده شده است، یکی از روستاهای منطقه سبزوار محسوب می‌شود. دولتشاه از پدرش اشعاری را گزارش می‌کند و آنها را مشهور می‌داند.
مرگ و آرامگاه

مقالهٔ اصلی: آرامگاه ابن یمین
ابن یمین در سال ۷۶۹ ه‍. ق مصادف با سومین سال حکومت نجم‌الدین علی موید، درگذشت. دولتشاه سمرقندی به تبعیت از اوحدی و شوشتری، تاریخ ۷۴۵ ه‍.ق را در خصوص سال درگذشت ابن یمین، نادرست می‌داند. با این وجود، صفا در تاریخ ادبیات ایران، به نقل از دولتشاه، سال درگذشت ابن یمین را ۷۴۵ ه‍.ق می‌داند و از کتاب ریاض العارفین، تاریخ ۷۴۳ ه‍.ق به عنوان سال درگذشت ابن یمین گزارش می‌کند. آقابزرگ طهرانی نیز در الذریعه، به نقل از فصیحی خوافی، تاریخ مرگش را سال ۷۶۹ ه‍.ق مصادف با روز شنبه، هشتم ماه جمادی الآخر گزارش می‌کند. صفا نیز با اشاره به همین نقل، آن را تاریخ صحیح‌تر در خصوص سال مرگ ابن یمین می‌داند. او به نقل از فصحی می‌نویسد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بود تاریخ هجرت هفتصد با شصت و نه |  | روز شنبه هشتم ماه جمادی الآخرین |
| گفت رضوان حور را برخیز و استقبال کن |  | خیمه بر صحرای جنت می‌زند ابن یمین |
آورده‌اند که او در هنگام مرگ چنین سروده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| منگر که دل ابن یمین پرخون شد |  | بنگر که از این سرای فانی چون شد |
| مصحف بکف و چشم بره روی بدوست |  | با پیک اجل خنده‌زنان بیرون شد |
در مجالس المومنین آمده است که ابن یمین در روستای فریومد درگذشت و در کنار مزار پدرش یمین‌الدین طغرایی دفن شده است. دولتشاه در این خصوص می‌نویسد: «مرقد منور او بفریومد در صومعه والد اوست در پهلوی والد روح‌الله روحهما و ارسل الینا فتوحهما». قبر دیگری در اصفهان در محله بیدآباد به نام ابن یمین شاعر مشهور است که احتمالاً غیر از این ابن یمین فریومدی باشد.
آرامگاه ابن یمین در ابتدا، ساختمانی از خاک و خشت بود که رو به ویرانی گذاشته بود. با پیگیری‌های عبدالرفیع حقیقت، یک ساختمان شش گوشه به جای ساختمان قدیمی طراحی و ساخته شد. سنگ قبر شش گوشه ابن یمین در وسط بنا قرار دارد و شش گوشه بنا، تداعی کننده یک گل باز شده است. فضای سبز اطراف آرامگاه نیز با نرده محصور شده است. این بنا که در سال ۱۳۵۳ ه‍.ش ساخته شده است، به عقیده برخی، نمادی از کلاه سربداران می‌باشد. بر روی سنگ قبر ابن یمین نوشته شده است: «آرامگاه امیر فخرالدین محمد ابن یمین‌الدین متخلص به ابن یمین، شاعری بوده است دانشمند، دوران زندگی را با کمال مناعت و وارستگی به پایان رسانده است». اداره کل میراث فرهنگی، از سال ۱۳۸۳تا ۱۳۹۷ ه‍.ش در پی دریافت سند مالکیت مجموعه آرامگاه ابن یمین بوده است که پس از ۱۴ سال، سند این مجموعه به نام اداره کل میراث فرهنگی استان سمنان، صادر گردید. این سازمان مرمت سازی این بنا را در چند نوبت تا مردادماه ۱۳۹۹ ه‍.ش تکمیل نموده است.
نسل و فرزندان

از احوالات شخصی و خانوادگی ابن یمین، اطلاعات دقیقی در دست نیست. وی در بخشی از دیوان خود، از اشعار خود با عنوان «فرزندان روحانی» خویش یاد می‌کند و در کمی بعد از «سه‌چار» فرزند جسمانی برای خود نیز یاد می‌کند. او در «کارنامه» خویش تنها از دو فرزند خویش نام می‌برد و نام‌های آنها را حسن و محمد گزارش می‌کند. وی در گزارشی، محمد را از جهت فضل و سرایش شعر و سخنوری می‌ستاید.
دیوان ابن یمین

مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به  در ویکی‌گفتاورد موجود است.
دیوانی که از ابن یمین بر جای مانده است، شامل قصیده، غزل، مقطع، رباعی و چند ترجیع بند، ترکیب بند، مسمط، مخمس، مستزاد و چند مثنوی است. در دیوان او برخی ماده تاریخ و چیستان نیز وجود دارد. دیوان اصلی او در سال ۷۶۳ ه‍.ق در جنگ میان سربداران و معزالدین حسین کرت به غارت رفت و دیگر یافت نشد. به گفته خودش، ۱۰ سال بعد از این واقعه، آنچه از دیوانش در یاد و خاطره و همچنین در «جرائد افاضل نامدار» و «سفائن اماثل» باقی مانده بود، مجدد گردآوری کرد و سروده‌های سال‌های پس از آن را نیز به آن افزود تا دیوانی دیگر رقم بخورد. ابن یمین در دو نوبت، به جمع‌آوری اشعارش اقدام کرد. نوبت اول در سال ۷۴۶ ه‍.ق و نوبت دوم در سال ۷۵۹ ه‍.ق بود. امروزه از این دیوان، نسخه‌های مختلفی در دست می‌باشد. به گزارش مجمع الفصحاء نزدیک به دوهزار بیت از ابیات باقی مانده از ابن یمین، مربوط به همان دیوان بوده است. صفا گزارش می‌کند که تلاش‌ها برای یافتن دیوان مفقود شده ابن یمین بی‌نتیجه ماند. آقابزرگ طهرانی نام دیوان او را در جایی دیوان ابن یمین و در جای دیگر دیوان یمین فریومدی گزارش می‌کند. از این دیوان نسخه‌های قدیمی مربوط به قرن نهم موجود است.
دو مثنوی او با نام‌های «چهارپند انوشیروان» و «انوشیروان و موبدان» شامل سخنان حکمت‌آمیز منسوب به انوشیروان است که در آداب زندگی و تدبیر معاش، راستی و نیکوکاری سروده شده است. این دو مثنوی به وزن و اسلوب شاهنامه فردوسی و به شیوه اندرزنامه‌های منظوم شکل گرفته است. در دایرة المعارف بزرگ اسلامی آمده است که: «مثنوی «مجلس افروز» منظومه‌ای است عرفانی در بیان صفات و کیفیات عشق و رسیدن به مقام وصال و شرح احوال آن، و مثنوی عرفانی دیگری به بحر هزج مسدس مقصور در بیان شرایط طلب و فنای طالب در مطلوب. بخش کوچکی از دیوان شامل قطعات و اشعار عربی اوست در اخلاق، حکمت، نصیحت و موضوعات دیگر که غالباً به نظم فارسی ترجمه شده‌اند و چند ملمع نیز در میان آنها دیده می‌شود. یکی از رسائل ابن یمین که خطاب به خواجه علاءالدین وزیر و شکایت از بی‌التفاتی اوست، در حقیقت منظومه‌ای است موقوف القوافی که از انواع بسیار نادر شعر فارسی است و دو نمونهٔ آن از سوزنی در کتاب المعجم فی معاییر اشعار العجم نقل شده است.» همچنین قطعه شعر مشهور با مطلع «آنکس که بداند و بخواهد که بداند/خود را به بلندای سعادت برساند» سروده وی است.
دیوان ابن یمین > تصحیح و انتشار

دهخدا می‌نویسد که دیوانی از ابن یمین در کتابخانه مجلس وجود داشته است که خود دهخدا آن را تصحیح کرده است. وی در ادامه گزارشش می‌نویسد که در آن، اشعار ابن یمین فریومدی با اشعار شاعر دیگری به نام ابن یمین که بی‌سواد و عامی بوده است، در هم آمیخته شده است. دهخدا این موارد را در حاشیه با عنوان اصل و الحاقی متذکر شده است. مصلح‌الدین مهدوی این احتمال را می‌دهد که ابن یمین عامی مورد اشاره دهخدا، در اصفهان مدفون باشد. دیوانی از ابن‌یمین در دست است، با مقدمه‌ای که شاعر در آن نوشته، در سال ۷۵۴ هجری قمری فراهم آمده و از قصیده، غزل، ترکیب‌بند، قطعه و رباعی، مجموعاً در حدود ۱۵ هزار بیت دارد. در سال ۱۳۱۷ ه‍.ش سعید نفیسی قطعات و رباعیات ابن یمین را با مقدمه‌ای از احوالات او به چاپ رسانید. این دیوان شامل غزلیات ابن یمین نبوده و در ۲۸۳ صفحه منتشر شده است. سال‌ها بعد، حسینعلی باستانی راد دیوان ابن یمین را بر اساس چند نسخه تصحیح کرد و به سال ۱۳۴۴ ه‍.ش به چاپ رساند. این اثر در سال ۱۳۶۳ ه‍.ش به همان شکل مجدد تجدید چاپ شد.
دیوان ابن یمین > ترجمه

گزیده‌ای از اشعار ابن یمین که شامل بر ۱۵۹ قطعه از اوست، برای اولین بار به سال ۱۸۵۲ میلادی در وین به کوشش فن شلشتاوسرد به زبان آلمانی ترجمه شد و به چاپ رسید. در سال ۱۸۷۹ میلادی دومین دوره از نسخه به طبع درآمد. در طبع دیگری، به سال ۱۸۶۵ میلادی در کلکته، با عنوان کتاب مقطعات ابن یمین من تصنیفات ابن یمین فریومدی، در انتشارات مظهر العجائب به چاپ رسید. رادول به سال ۱۹۳۳ میلادی گزیده دیگری را که مشتمل بر ۱۰۰ قطعه از ابن یمین بود، با ترجمه انگلیسی در لندن منتشر کرد. ترجمه دیگری از اشعار منتخب ابن یمین به زبان انگلیسی توسط شاعر آمریکایی رالف والدوامرسن در سال‌های ۱۸۴۷ تا ۱۸۶۷ میلادی منتشر کرد. در سال ۱۳۱۷ ه‍.ش نیز دیوان اشعار او توسط همو منتشر شد. در سال ۱۹۶۵ میلادی شرح احوال و آثار ابن یمین تحت عنوان شمه‌ای از یک سخنور ایرانی توسط علیرضا حکمت و تحت نظارت ا.س براگینسکی به زبان روسی ترجمه و منتشر شد.
مذهب و مسلک

مذهب ابن یمین همچون بسیاری از مردمان سبزوار در روزگار سربداران، تشیع بود. به گزارش مجتبائی در دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، نزدیک شدن او به دستگاه حکومتی از انگیزه‌های مذهبی خالی نبود. برخی از اشعار او در مدح و نعت علی بن ابی‌طالب و فرزندان او بوده است. او از نخستین شاعرانی توصیف شده است که در وصف نبرد کربلا و امامان شیعه، شعر سروده است. در مجمع الفصحاء ماجرایی از علت مدح نکردن علی بن موسی الرضا از او گزارش شده است که بر اساس آن، ابن‌یمین با اشاره به اینکه جبرئیل مدح کننده علی بن ابی‌طالب بوده است، او قادر به مدح پسرش، علی بن موسی الرضا نخواهد بود. الذریعه این ماجرا را چنین نقل می‌کند:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ببنده ابن یمین گفت دوستی که تویی که شعر توست که بر آسمان رسیده سرش‌: ببنده ابن یمین گفت دوستی که تویی که شعر توست که بر آسمان رسیده سرش‌
چرا مدیح سرای رضا همی نشوی که در جهان نبود کس به پاکی گهرش‌: چرا مدیح سرای رضا همی نشوی که در جهان نبود کس به پاکی گهرش‌
بگفتمش که نیارم ستود امامی را که جبرئیل أمین بوده مادح پدرش‌: بگفتمش که نیارم ستود امامی را که جبرئیل أمین بوده مادح پدرش‌
وی را شاعری فاضل و قانع معرفی کرده‌اند زهد را پیشه کرده بود و عرفان مذاق و درویش مشرب بود. مدرس تبریزی او را از بزرگان عرفان و ارباب سیر و سلوک دانسته است. به عقیده راون، در اشعار ابن یمین عقاید مالتوزیانیسم و مانی کئیسم وجود دارد.