stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پارک سول-می

| پارک سول-می | پارک سول-می |
| --- | --- |
پارک سول-می در سال 2018: پارک سول-می در سال 2018
تولد: پارک هی جونگJanuary 3, 1978 (age 45) ایکسان، استان جئونلا شمالی، کره جنوبی
تحصیل: -دانشگاه سانگمیونگ - مطالعات فیلم و رسانه (۱۹۹۶) -دانشگاه سونگ کیونکوان – دانشکده تحصیلات تکمیلی هنرهای نمایشی
شغل: بازیگر
سالهای فعالیت: 1996–تاکنون
آژانس: EL Park
همسر: هان جه-سوک
فرزندان: 2
پارک سول می (متولد پارک هیه جونگ در ۳ ژانویه ۱۹۷۸) یک هنرپیشه اهل کره جنوبی است.
پارک پس از بازی در فیلم تاجر بزرگ در سال ۲۰۱۰ با هان جه-سوک وارد رابطه شد. آنها در ۲۱ آوریل ۲۰۱۳ در سئول ازدواج کردند در سپتامبر ۲۰۱۳، آژانس پارک اعلام کرد که این زوج در انتظار اولین فرزند خود هستند. او در ۲۳ مارس ۲۰۱۴ دخترشان را به دنیا آورد.
پارک در سال ۱۹۹۶ در سریال پاپا نقش کوچکی داشت، سپس اولین حضور رسمی خود را در مسابقه استعدادیابی آماتور ام‌بی‌سی تی‌وی در سال ۱۹۹۸ انجام داد موفقیت او در سال ۲۰۰۲ زمانی که او در چندین درام تلویزیونی از جمله دختران بد و زمستان سوناتا بازی کرد به دست آمد. پارک برای فیلم بهشت کشته شده، نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل زن در جوایز فیلم اژدهای آبی در سال ۲۰۰۷ شد.
در اکتبر ۲۰۱۸، پارک با آژانس فنتجیو قرارداد امضا کرد.
فیلم‌شناسی > سریال‌های تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | شبکه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۶ | بابا | دوست خواهر کوچکتر نامزد هی جو (قسمت ۱۵) | سامانه سخن‌پراکنی کره |
| ۲۰۰۱ | خانواده ووری | هان هانا | ام بی سی |
| ۲۰۰۲ | سونات زمستانی | اوه چای رین | KBS2 |
| ۲۰۰۲ | دختران بد | پارک جائه کیونگ | سیستم پخش سئول |
| ۲۰۰۳ | همه در | سئو جین هی | سیستم پخش سئول |
| ۲۰۰۵ | سیب طلایی | کیم کیونگ سوک | KBS2 |
| ۲۰۰۸ | بانوی من | س-را | ام بی سی |
| ۲۰۰۹ | سبک | Choi Ae-young (ep.7-8) | سیستم پخش سئول |
| ۲۰۱۰ | بازرگان بزرگ | اوه ماه سن | سامانه سخن‌پراکنی کره |
| ۲۰۱۲ | به معشوق من | سئو چان جو | جی‌تی‌بی‌سی |
| ۲۰۱۶ | وکیل من، آقای جو | جانگ هه کیونگ | KBS2 |
| ۲۰۱۸ | از مردن احساس خوبی داشته باشید | یو شی باک | KBS2 |
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۴ | رقص با باد | آهنگ Yeon-hwa |
| ۲۰۰۷ | بهشت کشته شده | جانگ گوینام |
| ۲۰۰۹ | گوشی | کیم جونگ یون |
| ۲۰۲۲ | خوش تیپ | آری |
فیلم‌شناسی > نمایش‌های متنوع

| سال | عنوان | شبکه | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ | قانون جنگل در آمازون و گالاپاگوس | SBS | بازیگر (قسمت‌های 41-50) |
| ۲۰۱۸ | قانون جنگل در صباح | SBS | بازیگر (قسمت‌های 325-329) |
| ۲۰۲۱–اکنون | بازگشت سوپرمن | KBS2 | راوی (قسمت ۳۸۳، قسمت ۳۸۵ تا کنون) |
| ۲۰۲۱–اکنون | روز زیبایی مبارک | KBS Joy | میزبان |
| ۲۰۲۱–اکنون | دستور غذای برتر ستاره‌ها در Fun-Staurant | KBS2 | بازیگر (قسمت ۱۰۴ تا کنون) |
جوایز

| سال | جایزه | دسته‌بندی | کار نامزد شده |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۸ | مسابقه استعدادهای جدید ام بی سی | جایزه بزرگ |  |
| ۱۹۹۸ | مسابقه استعدادهای جدید ام بی سی | جایزه محبوبیت اینترنت |  |
| ۲۰۰۲ | جوایز درام SBS | جایزه ستاره جدید | دختران بد |
جان کول

| جان کول | جان کول |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: جان موریسون کول
زادهٔ: ۲۳ نوامبر ۱۹۲۷ بلفاست، ایرلند شمالی
درگذشت: ۷ نوامبر ۲۰۱۳ (۸۵ سال) کلیگیت، ساری، انگلستان
ملیت: بریتانیایی
پیشه(ها): روزنامه‌نگار، خبرنگار
عنوان: ویرایشگر سیاسی بی‌بی‌سی نیوز (۱۹۸۱–۱۹۹۲)
همسر: Madge
فرزندان: ۴
جان کول (John Cole) (23 نوامبر ۱۹۲۷ – ۷ نوامبر ۲۰۱۳)، یک خبرنگار و مجری تلویزیونی اهل ایرلند شمالی بود که به دلیل کارش در بی‌بی‌سی شناخته می‌شود. کول به عنوان معاون ویراستار در روزنامه‌های گاردین و آبزرور و از ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲ میلادی به عنوان سردبیر سیاسی در تلویزیون بی‌بی‌سی کار کرد. دونالد ماسینتایر، در اعلام فوت وی در روزنامه ایندیپندنت، از او به عنوان «شناخته‌شده‌ترین و محترم‌ترین مجری سیاسی پس از جنگ جهانی دوم» یاد نمود.
دوران کودکی

کول در ۱۹۲۷ میلادی در بلفاست، ایرلند شمالی متولد شد، پدرش جورج کول یک انجنیر برق بود و مادرش الیس نام داشت. خانواده وی از پروتستان‌های اولستر بودند، اما کول خود را بریتانیایی می‌گفت. او تحصیلات رسمی خود را در آکادمی سلطنتی بلفاست کسب کرد.
حرفه خبرنگاری > روزنامه‌نگاری

کول حرفه خود در روزنامه‌نگاری را در ۱۹۴۵ میلادی، زمانی که ۱۷ ساله بود آغاز کرد و به عنوان گزارش‌گر و خبررسان صنعتی به روزنامه بلفاست تلگراف پیوست. پس از آن، او در این روزنامه به عنوان گزارش‌گر سیاسی کار نمود. وی پس از مصاحبه با نخست‌وزیر وقت بریتانیا، کلمنت اتلی که در آن زمان برای تعطیلات به ایرلند رفته بود، یک خبر دست اول را منتشر کرد.
او در ۱۹۵۶ میلادی به روزنامه گاردین که در آن وقت به‌نام منچیستر گاردین یاد می‌شد، پیوست و در رابطه به موضوعات صنعتی گزارش می‌داد. او در ۱۹۵۷ میلادی به عنوان خبررسان بخش کارگر این روزنامه در دفتر لندن موظف شد. کول که به‌جای نیستا رابرتس در ۱۹۶۳ میلادی به عنوان ویراستار اخبار این روزنامه گماشته شده بود، کاری را برای سازمان‌دهی مجدد سیستم «آماتور گونه» جمع‌آوری اخبار این روزنامه را شروع کرد. در اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی، کول رهبری گروهی را بر عهده داشت که مخالف ادغام با روزنامه تایمز بودند و چندی بعد او به عنوان معاون ویراستار تحت نظر آلایستر هیترنگتون خدمت کرد. هنگامی‌که هیترنگتون در ۱۹۷۵ میلادی روزنامه را ترک کرد، کول تلاش کرد تا سِمت ویراستاری را به‌دست بی‌آورد اما بنا بر دلایلی از جمله تعهد او به آرمان متحد شدن ایرلند شمالی و آنچه برخی‌ها به عنوان نداشتن انعطاف‌پذیری و قابلیت نگاه می‌کردند، نتوانست این سِمت را به‌دست بی‌آورد. کول که دیگر نمی‌خواست در گاردین ادامه دهد، به عنوان معاون ویراستار تحت دونالد تریلفورد به روزنامه آبزرور ملحق شد و برای شش سال در آنجا ماند.
پیتر پرستون، کسی که کول را مغلوب نموده و ویراستار گاردین شده بود، او را به عنوان «یک گزارش‌گر عالی در امور کارگران»، «یک ویراستار نیرومند اخبار» و «یک شخصیت پُرشور و نشات» در روزنامه توصیف کرد. همکار کول به‌نام دیوید مک‌کی نوشت که یکی از نقاط قوت وی «پرسیدن سؤال ناخوشایند بود که فرضیه‌های پوچ و سادگی‌های سطحی را فرومی‌نشاند».
حرفه خبرنگاری > تلویزیون

پس از این‌که تاینی رولند در ۱۹۸۱ میلادی مالک انحصاری روزنامه آبزرور شد، کول شواهدی بر علیه وی به کمیسیون انحصاری ارایه کرد. او یک روز بعد تماسی از شبکه بی‌بی‌سی دریافت کرد و شغل ویراستار سیاسی، به‌جای جان سیمپسون به وی پیشنهاد شد. کول در مورد رفتن خود از روزنامه‌نگاری به گزارش‌گری در تلویزیون، این‌چنین گفت: «دعوت برای داشتن بهترین موقعیت برای نظاره بر شگفت‌انگیزترین دوره سیاست مدرن، مقاومت ناپذیر بود». او قبلاً تجربه اندکی در گزارش‌گری تلویزیون داشت اما خود را به عنوان یک «مجری طبیعی» ثابت کرد. با گزارش‌گری از بیشتر دوره نخست‌وزیری مارگارت تاچر، او به یک شخصیت مشهور در تلویزیون و رادیو مبدل شد.
حجم کار کول سلامتی او را تحت فشار قرار داده بود و او در ماه فوریه ۱۹۸۴ دچار یک حمله قلبی شد. او که در جریان همان سال و در فصل کنفرانس دوباره به گزارش‌گری برگشته بود، بمب‌گذاری در هوتل برایتون را پوشش داد و بلافاصله پس از بمب-گذاری، مصاحبه‌ای «بیاد ماندنی» با تاچر در پیاده‌رو انجام داد و طی این مصاحبه تاچر بیان داشت که کنفرانس توری به‌طور عادی برگزار خواهد شد. به عنوان یک مشاهده کننده زیرک صحنه سیاسی، کول یکی از نخستین افرادی بود که استعفای تاچر از نخست‌وزیری را طی آنچه مک‌کی آن را «احتمالاً بزرگ‌ترین مصاحبه اختصاصی وی» خواند، در ۱۹۹۰ میلادی پیش‌بینی کرد. دونالد ماسینتایر می‌نویسد که او «برای درک همگانی از وقایع دهه ۱۹۸۰، بیش از هر فردی دیگری کار کرد».
کول با داشتن سبک «با نزاکت اما با تفحص» در مصاحبه خود، برای ارزیابی‌های سیاسی و برای ارایه نمودن تحلیل به‌جای «گزارش‌گری مطبوع»، یک اعتبار قوی برای خود کسب کرده بود. مک‌کی می‌گوید که وی «انقلابی در گزارش‌گری سیاسی معمول» ایجاد کرده‌است و مسینتایر بیان می‌دارد که او «مبتکر بهترین روش در خبرنگاری سیاسی مدرن» است. کول که «عاطفه عظیم بینندگان را به خود جلب کرده بود» هم مورد اعتماد سیاسیون و هم مورد اعتماد مردم قرار داشت. او به عنوان کسی که «به زبان مردم عام صحبت می‌کند» و نه به عنوان «به اصطلاح متخصصین ویست مینستر» شناخته می‌شد، وی همچنین به «بیان‌کردن نقطه نظرهای مردان و زنان عادی» شهرت داشت. او با لهجه ایرلندی مجزای خود –که مورد هجو مجله پرایت آی قرار گرفته و برنامه تلویزیونی سپیتینگ ایمیج عروسکی از او در برنامه خود ساختند– راه را برای مجریان بی‌بی‌سی که لهجه منطقه‌ای داشتند، باز کرد.
او به عنوان یک ویراستار سیاسی در ۱۹۹۲ میلادی (به عمر ۶۵ سالگی)، چون در آن‌زمان ضروری می‌دانست، بازنشسته شد اما به ظاهر شدن در تلویزیون ادامه داد و برنامه‌های در مورد خلیج و سفر می‌ساخت. وی همچنین چندین سال پس از بازنشستگی از سِمت ویراستار سیاسی، در برنامه ویست مینستر لایف بی‌بی‌سی ظاهر شد.
حرفه خبرنگاری > نویسندگی

افزون بر مقاله‌های مرتبط با خبرنگاری، کول چندین کتاب نیز نوشت. نخستین کتاب‌های وی شامل فقیرِ زمین در مورد کشورهای در حال توسعه و کتاب سال‌های تاچر (۱۹۸۷) بود. وی پس از این‌که از ویراستاری سیاسی از بی‌بی‌سی بازنشسته شد، مدت زمان بیشتری را به نوشتن پرداخت. خاطرات سیاسی وی تحت عنوان، آن‌گونه که به من معلوم شد، در ۱۹۹۵ میلادی منتشر شده و پرفروش‌ترین کتاب سال شد. او همچنین رمانی به نام یک صلح ابرآلود (۲۰۰۱) نوشت که در مورد زادگاه وی بلفاست در ۱۹۷۷ بود.
در ۲۰۰۷ میلادی، او مقاله‌ای برای ژورنال بررسی خبرنگاری بریتانیا نوشت و در آن هم از سیاسیون و هم از رسانه‌ها برای این حقیقت که چگونه با یک حرمت پایین نسبت به هواداران پارلمانی دیده می‌شد انتقاد کرد، او در این مقاله به ویژه به تأثیر آلستایر کمپبیل در جریان نخست‌وزیری تونی بلیر حمله کرد.
جوایز

در ۱۹۶۶ میلادی، مؤسسه اسینهاور فلوشیپ کول را برای نمایندگی از بریتانیا انتخاب کرد. او در ۱۹۹۱ میلادی جایزه خبرنگار سال را از انجمن سلطنتی تلویزیون به‌دست‌آورد. پس از بازنشستگی‌اش در ۱۹۹۲ میلادی، او مدرک افتخاری دکترای دانشگاه را از دانشگاه آزاد بریتانیا حاصل نموده و همچنین جایزه ریچارت دیمبلبی را از آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (BAFTA) در ۱۹۹۳ میلادی به‌دست‌آورد. در ۱۹۹۳ میلادی، او پذیرفتن نشان فرمانده والا مقام امپراتوری بریتانیا (CBE) را به دلیل قانون روزنامه گاردین که طبق آن خبرنگاران تنها می‌توانستند هدایای را دریافت کنند که طی ۲۴ ساعت مصرف می‌شود، رد کرد.
زندگی شخصی

کول در زندگی خصوصی خود طرف‌دار حزب کارگر بود و به اتحادیه‌های تجارتی باور داشت. او باور داشت که مبارزه با بی‌کاری یکی از مهم‌ترین مسائل سیاسی است. او یک جمهوری‌خواه بریتانیایی و یک مسیحی راسخ بود و در اواخر زندگی خود با کلیسای یونایتید ریفورم چرچ در کینگستون آپون تیمز، هم‌نشینی داشت. همکار وی به‌نام پیتر پریستون، او را یک فرد «گرم، سخی و نوعی از همکاری که همه ما آرزو داریم آن‌گونه باشیم» توصیف کرد.
اسکانلوی علیا (خداآفرین)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| اسکانلوی علیا اسکانلوی علیا | اسکانلوی علیا اسکانلوی علیا |
| --- | --- |
village: village
اسکانلوی علیا: اسکانلوی علیا
مختصات: ۳۹°۱۶′۰۸″ شمالی ۴۷°۱۰′۴۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۶۸۸۹°شمالی ۴۷٫۱۷۷۷۸°شرقی﻿ / 39.26889; 47.17778: مختصات: ۳۹°۱۶′۰۸″ شمالی ۴۷°۱۰′۴۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۶۸۸۹°شمالی ۴۷٫۱۷۷۷۸°شرقی﻿ / 39.26889; 47.17778
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان خداآفرین
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان خداآفرین
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان بسطاملو
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۴۷۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
اسکانلوی علیا یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان بسطاملو بخش مرکزی شهرستان خداآفرین واقع شده‌است. این روستا ۴۷۳ نفر جمعیت دارد.
موقعیت جغرافیایی

این روستا که در حاشیه جنوبی رودخانه ارس قرار گرفته‌است از رطوبت نسبی و پوشش گیاهی مطلوبی برخوردار می‌باشد. آب گرم موتالیخ در فاصله ۲۵ کیلومتری این روستا واقع شده و پل‌های تاریخی خدا آفرین در ۱۰ کیلومتری آن قرار دارد. استقرار در کناره رودخانه مشهور ارس و نشانه‌های آثار بازمانده از گذشته‌های دور از قبیل پل‌های تاریخی خدا آفرین و وجود استحکامات دیگر قدمت طولانی این روستا را معلوم می‌دارد.
مردم بومی

مردم خونگرم و مهربان روستای اسکانلو مسلمان و پیرو مذهب شیعه هستند و به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند.
پیشینه

در گذشته‌های دور، این روستا «علیارلو» و همچنین «قره ایگیدی» (به معنای شجاع، باشهامت ودلیر) نام داشته‌است که خیلی‌ها آن را به اشتباه قره ایتی تفسیرکردندکه این نام اشتباه بوده و بعدها با گذر زمان «اسکانلو» نام گرفته‌است. وبا توجه به اینکه در خداآفرین چهار روستا را به نام  اسکانلو می شناسند بنابراین اسم این روستا اسکانلوی علیا نام گذاری شده است، کارشناسان گردشگری قدمت روستای اسکانلو را به دوران پیش از جنگ جهانی دوم نسبت می‌دهند و می‌گویند: اسکانلو با توجه به اینکه یکی از روستاهای مهم و امن منطقه در گذشته محسوب می‌شده‌است، در دوران حکومت عباس میرزا در زمان جنگ میان ایران و روسیه و لشکر کشی‌های آن زمان در این منطقه، این روستا محل تأمین آذوقه لشکریان بوده‌است. اسکانلو همچنین به دلیل واقع شدن در سه راهی، نقش مهمی در زمینه تجارت داشته‌است که پس از استیلای حکومت‌های کمونیستی در منطقه و شرایط خاص سیاسی حاکم بر ایران این روستا همچون اکثر مناطق شمالی آذربایجان شرقی این موقعیت استراتژیکی خود را از دست داد. اما خوشبختانه در دهه‌های اخیر بار دیگر این روستا مورد توجه سرمایه‌گذاران و دولت قرار گرفت و با گسترش فعالیت‌های گردشگران و توجه ویژه به مناطق روستایی، نوار شمالی آذربایجان شرقی و روستای اسکانلو در حال بازیافتن موقعیت تاریخی و فرهنگی خود هستند.
پیشینه > زبان

زبان گفتاری مردم ترکی آذربایجانی است.[۱]
دین

مردم روستای اسکانلو علیا پیرو دین اسلام-مذهب شیعه دوازده‌امامی هستند.
دین > صنایع دستی

ولید صنایع دستی در روستای اسکانلو یک سنت قدیمی است که توسط زنان انجام می‌گیرد. مهم‌ترین دستبافت زنان روستا عبارت است از: گلیم، جاجیم، شال و هیبه (کیف)، نمد و ورنی که جهت تأمین قسمتی از هزینه‌های خانوارهای بافنده در محل یا در شهرهای اطراف عرضه می‌شود.
دین > صنایع دستی > اقتصاد

شغل غالب مردم روستای اسکانلو، زراعت و دامپروری است و محصولات عمده زراعی آن را گندم، جو، گوجه فرنگی و هندوانه تشکیل می‌دهند. وضعیت مطلوب پوشش گیاهی و مراتع محدوده موجبات رونق دامداری و دامپروری را در این روستا فراهم نموده‌است. فرآورده‌های لبنی، گوشت، پشم و غیره محصولاتی هستند که در بخش دامداری تولید می‌شوند و به بازار عرضه می‌گردند. روستای اسکانلو، از نوع روستاهای دشتی متمرکز است. مصالح عمده واحدهای مسکونی قدیمی روستا را چوب، سنگ و گل تشکیل می‌دهند. اما مصالح ساختمان‌های جدید شامل آهن، سیمان و آجر می‌باشند، که متأثر از الگوی معماری شهری هستند. فضاهای زندگی اعم از اتاق‌ها، آشپزخانه، تنور و حیاط در اکثر خانه‌های روستا تقریباً وجود دارند. فضاهای مورد نیاز دام‌ها نیز در جنب محل زندگی مردم با فاصله استانداردی از نظر بهداشتی ساخته شده‌است. همچنین محلی برای انبار علوفه زمستانی دام‌ها در نظر گرفته شده‌است و علوفه ذخیره در آن محل انباشته و بر روی هم چیده می‌شوند تا در فصول سرد مورد استفاده قرار گیرند.
«نتایج سرشماری ایران در سال ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۱ آبان ۱۳۹۲.
↑  «درگاه ملی آمار».
اگوست فین-پرین

اُگوست فین-پرین (تاریخ نامعلوم)
فرانسوا نیکولا اُگوستین فین، معروف به اُگوست فین-پرین (زاده ۱۲ آوریل ۱۸۲۶ - درگذشته ۱۴ اکتبر ۱۸۸۸، پاریس) نقاش، حکاک و تصویرگر فرانسوی بود. او نام خانوادگی مادرش را به فین اضافه کرد تا بتواند نام خود را از برادر بزرگترش، ژاک اوژن فین متمایز کند. زمانی که اُگوست فقط پانزده سال داشت، ژاک اوژن هنرمندی شناخته شده بود.
زندگی

پدرش مأمور مالیات بود. او اولین دروس هنری خود را با برادر بزرگترش ژاک اوژن گذراند و سپس در یک مدرسه طراحی در نانسی تحصیل کرد. پس از چند درس خصوصی با میشل مارتین درولینگ، او واجد شرایط ثبت نام در مدرسه هنرهای زیبا در سال ۱۸۴۸ میلادی شد.
او به همراه برادر و دوستش، ژول برتون، تابستان‌های خود را در کنکل گذراندند. بسیاری از نقاشی‌های او شامل مناظر و صحنه‌هایی از زندگی روزمره دهقانان برتون در این دوره خلق شدند. بسیاری از آثار او توسط مؤسسات اجتماعی جمع‌آوری و به دست آمدند.
اُگوستین فین دوست صمیمی گوستاو کوربه بود و با او در دو سازمانی که کوربه در طول جنگ فرانسه و پروس ریاست آنها را بر عهده داشت، کار می کرد.
آثار

آثار اُگوست فین-پرین
آیوپاک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: IUPAC
شعار: پیشبرد شیمی در سراسر جهان
بنیان‌گذاری: ۱۹۱۹
گونه: سازمان بین‌المللی شیمی مؤسسه‌های استاندارد
مکان: زوریخ، سوئیس
منطقه: جهانی
زبان رسمی: انگلیسی
President: Javier García-Martínez
وبگاه: iupac.org
اتحادیهٔ بین‌المللی شیمی محض و کاربردی (به انگلیسی: International Union of Pure and Applied Chemistry) که آیوپاک (به انگلیسی: IUPAC) کوتاه‌شدهٔ آن است، یک سازمان غیردولتی است که در سال ۱۹۱۹ میلادی (سال ۱۲۹۸ ه‍.خ)، به‌دنبال نشست‌های بین‌المللیِ شیمی کاربردی به‌منظور ارتقای دانش شیمی پایه‌گذاری شد. اعضای این اتحادیه را انجمن‌های شیمی ملی تشکیل می‌دهند.

بسیاری از انتشارات آیوپاک بر روی اینترنت قابل مشاهده است. دفتر مرکزی این تشکل، که عضوی از آکادمی بین‌المللی علوم یا به عبارت صحیح (International Council for Science) به‌شمار می‌رود، در «پارک تحقیقاتی مثلث» در کشور آمریکا واقع شده است.
تاریخچه

در سال ۱۸۶۰ اولین نیازها به وجود تشکل متمرکزی در حوزهٔ دانش شیمی احساس می‌شد که در پی آن دانشمندی آلمانی به نام فردریش آگوست ککوله چنین کمیته‌ای را افتتاح کرد که اولین و تنها تشکلی بود که نامگذاری ترکیبات آلی را به‌طور تخصصی برعهده گرفت.

طی سال‌های جنگ جهانی دوم، آیوپاک همکاری نزدیکی با نیروهای متفقین داشت که البته در نتیجهٔ نهاییِ جنگ تأثیر زیادی نگذاشت. پس از اتمام جنگ نیز مجدداً به آلمان غربی برای عضویت در آیوپاک اجازه داده شد. در طی جنگ نیز این سازمان تلاش‌های بی‌وقفهٔ خود را بر روی استانداردسازی نامگذاری عناصر متمرکز کرد.
سال جهانی شیمی

آیوپاک و یونسکو سازمان‌هایی هستند که به‌طور متمرکز نشست‌ها و اهداف پروژه‌های ویژه برای این منظور را اداره می‌کنند. در سال ۲۰۱۱ که سال جهانی شیمی نام‌گذاری شده بود، بر طبق نظر آیوپاک، بشر شاهد پیشرفت‌های چشمگیری در زمینهٔ شیمی بوده است. شعار نشست‌های این سال نیز «شیمی، زندگی ما، آیندهٔ ما» بود.
لوگوی سال جهانی شیمی
الکترا ماستین

| الکترا ماستین | الکترا ماستین |
| --- | --- |
نام تولد: الکترا نیکول ماستین
زاده: ۲۸ ژانویه ۱۹۹۸ (۲۷ سال)سکاتسدیل، آریزونا
ژانر: کانتری، موسیقی پاپ
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۳ تاکنون
وبگاه: 
الکترا نیکول ماستین  (متولد ۲۸ ژانویه ۱۹۹۸) یک موسیقی‌دان، بازیگر، مدل و ترانه‌سرا است. او در حال حاضر در نشویل زندگی می‌کند.
الکترا ماستین دختر نوازنده موسیقی هوی متال دیو ماستین، خواننده ارشد مگادث و پاملا آن کسلبری است. او در ژانویه ۲۸، ۱۹۹۸، شش سال بعد از برادر بزرگتر Justis در اسکاتسدیل، آریزونا متولد شد . ماستین در سن ۵ سالگی به Fallbrook، کالیفرنیا رفت و در سن ۷ سالگی در تئاتر موسیقی شرکت کرد. او شروع به تمرین آواز خواندن در تلاش برای یک روز تبدیل شدن به یک شخصیت برجسته در تئاتر و بازیگری در جهان کرد. همان‌طور که Electra Mustaine صدای خود را ساخته بود، عشقش به موسیقی شروع به رشد کرد. او میگوید: "من نخستین کنسرت را در تئاتر محلی در تئاتر شهرم داشتم و به یاد می‌آورم پدرم فقط تور را ترک کرده بود و مادر من در کنار صندلی نشسته بود، خب، او در کل نمایشنامه خوابید، تا زمانی که من آمدم من شروع کردم به آواز خواندن و من واقعاً او را بیدار کردم. او به مادر من گفت: "این چه کسی است؟" مادر من گفت: "این دختر شماست." وقتی خانواده اش شروع به حمایت از پیگیری حرفه‌ای خود کردند، در سال ۲۰۱۳ او آهنگی از گروه پدرش "A Tout Le Monde" را از Megadeth در KING-TV سیاتل انجام داد و یک کنسرت مفید برای پروژه Warrior Warded 57 را برای جمع آوری پول برای جانبازان مجروح و خانواده هایشان انجام داد.] در سال ۲۰۱۴ ا اکترا به عنوان یک خواننده مهمان در مایکل سیلت، خواننده اصلی Stryper، آلبوم انفرادی"من خودمختار نیستم"، در طول نسخه جایزه آهنگ "قلب طلا ظاهر شد. او زمانی که ۱۶ ساله بود به دانشگاه TN نقل مکان کرد و در آنجا یاد گرفت که چگونه آهنگ‌های خود را بنویسد.
در سال ۲۰۱۶، ماستین آهنگ خود را از «من فکر کردم من همه چیز را»، یک آهنگ مگادثاز آلبوم یوتانازیا، و اولین ترکیب اصلی خود، «زندگی خوب است» منتشر شده توسط الکترا ماستین، ناتان چپمن و بلر دیلی منتشر شد. او همچنین در جشنواره موسیقی CMA 2016 شرکت کرد. Electra یک سالن ترانه گرایان را برگزاری می‌کند که به نام Mustaine Writers Retreat در خارج از کشور برگزار می‌شود، اولین کسی که در اسکاتلند حضور دارد، جایی که آهنگسازان در تابلوی معروف King Tuts Wah Wah Hut مشهور گلاسکو شدند. در اینجا ترانه سرایان از سراسر جهان می‌توانند با هم همکاری کنند و آهنگ‌های جدیدی برای پروژه هایشان بنویسند. الکترا امیدوار است که این عقب‌نشینی، دیدگاه‌ها و تأثیرات فرهنگی نویسندگان ترانه و هنرمندان که در آن شرکت می‌کنند، و همچنین تقویت روابط بین نویسندگان آهنگ در جامعه موسیقی، به رغم مرزهای ملی و موانع زبان، گسترش یابد.
دانشگاه چونگ‌جو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: خصوصی
بنیانگذاری شده: ۱۹۴۷
رئیس: چونگ سونگ بونگ
موقعیت: چونگ‌جو، استان چونگ‌چونگ شمالی، کره جنوبی ۳۶°۳۹′۱۰″شمالی ۱۲۷°۲۹′۴۳″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۵۲۶۵°شمالی ۱۲۷٫۴۹۵۳۹°شرقی﻿ / 36.65265; 127.49539
وبگاه: www.cju.ac.kr
| 0 | 1 |
| --- | --- |
Korean name: Korean name
هانگول: 청주대학교
هانجا: 淸州大學校
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Cheongju Daehakgyo
مک‌کیون–ریشاور: Ch'ŏngju Taehakkyo
دانشگاه چونگ‌جو (کره‌ای: 청주대학교؛ انگلیسی: Cheongju University) دانشگاه خصوصی واقع شده در چونگ‌جو، استان چونگ‌چونگ شمالی، کره جنوبی است.
دانشکده‌ها

تحصیلات کارشناسی در این دانشگاه در هشت دانشکدهٔ مختلف تقسیم‌بندی شده است: اقتصاد و مدیریت بازرگانی، حقوق، علوم انسانی، علوم و مهندسی، آموزش، هنر، علوم اجتماعی و دانشکده شبانه (که دوره‌های نیمه‌وقت شبانه در زمینه‌های مختلف ارائه می‌دهد). برنامه‌های تحصیلات تکمیلی نیز از طریق پنج دانشکده تحصیلات تکمیلی ارائه می‌شود: آموزش عالی، مهندسی صنعتی، مدیریت دولتی، مدیریت بازرگانی و آموزش. علاوه بر این، چندین مؤسسه تحقیقاتی در دانشگاه فعال هستند که شامل مؤسسه تحقیقاتی مدیریت صنعتی، مؤسسه تحقیقاتی علوم صنعتی، مرکز تحقیقات اطلاعات و ارتباطات و دو مرکز رشد کسب‌وکار است: مرکز رشد فناوری و کسب‌وکار و مرکز رشد کسب‌وکار اینترنتی.
تاریخچه

این داشگاه در ۶ ژوئن ۱۹۴۷ با نام کالج تجاری چونگ‌جو (청주상과대학) فعالیت خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۵۱ نام آن به کالج چونگ‌جو تغییر یافت و در سال ۱۹۸۱ به دانشگاه تبدیل شد. در سال ۱۹۸۹، پردیس دوم در نزدیکی پردیس اول ساخته شد.
فارغ‌التحصیلان برجسته

جونگ جین یونگ، خواننده و بازیگر (بی‌وان‌ای‌فور)
سونگ ایل گوک، بازیگر
کیم جی اون، بازیگر
آنارکو-کاپیتالیسم

با آنارشیسم بازار آزاد اشتباه نشود.
آنارکو-کاپیتالیسم یا آنارکولیبرتارینیسم یا آنارکولیبرالیسم یا آنارکومارکتیسم یک فلسفهٔ سیاسی لیبرترین است که از حذف حکومت به نفع خویش فرمانی در یک بازار آزاد دفاع می‌کند.
در یک جامعهٔ آنارکو-کاپیتالیستی، اجرای قانون، دادگاه‌ها و همهٔ خدمات دیگر، به جای دولت و به واسطه دریافت مالیات، توسط رقابت‌کنندگان با بودجه خصوصی فراهم می‌شوند و پول نیز از طریق بخش خصوصی و به‌طور رقابتی در یک بازار باز فراهم می‌شود. در نتیجه فعالیت‌های شخصی و اقتصادی زیرمجموعه آنارکو-کاپیتالیسم در چهارچوب قوانین خصوصی تنظیم می‌شود و نه از طریق سیاست‌گذاری. در یک تعریف کلی و خلاصه شده می‌توان گفت آنارکولیبرترینیسم، آنارشیسمی است که از مالکیت خصوصی دفاع می‌کند.
نظریه‌پردازان گوناگون با فلسفه‌های مختلف، هرچند مشابه، زیر عنوان آنارکوکاپیتالیسم جای می‌گیرند. نخستین نسخهٔ شناخته شده از آنارکولیبرالیسم توسط اقتصاددانان مکتب اتریش و به ویژه موری راتبارد در نیمه قرن بیستم فرموله شد و برساخته از عناصری بود از اقتصاد مکتب اتریش، لیبرالیسم کلاسیک و اندیشه‌های فردگرایان آنارشیست آمریکایی لیزاندر اسپونر و بنجامین تاکر (البته با رد نظریه کار ارزش آنان).
در آنارکو کاپیتالیسم راتباردی، نخست باید یک قانون لیبرترین که مورد توافق مشترک قرار گرفته باشد به اجرا گذاشته شده و مورد توافق عمومی قرار بگیرد، و دادگاه‌ها متعهد به پیروی از آن باشند. این قانون باید حق حاکمیت فردی و اصل عدم تجاوز را به رسمیت بشناسد.
فلسفه > اخلاق

آنارکوکاپیتالیسم، آن‌گونه که راتبارد و دیگران فرموله کرده‌اند، بر مبنای اصل لیبرترین «عدم تجاوز» بنا شده‌است. بر اساس اصل عدم تجاوز(nonaggression principle)، فرد حق دارد با بدن خودش هر کاری که می‌خواهد بکند، تا زمانی که با آن کار به بدن یک فرد دیگر اعمال تجاوز نکند.
اصل بنیادین نظریه سیاسی لیبرترین می‌گوید که هرکس مالک خویشتن است و حق مطلق قضاوت دربارهٔ بدن خویش را داراست. این بدان معناست که هیچ فرد دیگری به هیچ عنوان حق هجوم یا نقش حق مالکیت فرد دیگری را ندارد. در ادامه هر فردی مالک هر آن چیزی از جمله منابعی است که پیشتر تحت مالکیت در نیامده باشند یا او با «نیروی کار» خویش ترکیب کرده باشد. با این اصول دوگانه است که استدلال اثباتی کل سیستم حقوق مالکیت در یک بازار آزاد شکل می‌گیرد…
دفاع روتبارد از اصل مالکیت خویشتن به اعتقاد خود او ریشه در «رد تمامی نظریات جایگزین» دارد.
هانس هرمان هپه معتقد است که نه تنها مکتب اخلاقی لیبرتارینی را می‌توان «به نحو ماقبل تجربی» توجیه کرد بلکه به نحو استدلالی از هیچ مکتب جایگزین دیگری نمی‌توان دفاع کرد. او در رد نظریات مدافع بازتوزیع ثروت می‌گوید: «همه مکاتب جایگزین لیبرالیسم، چه همه آنها که تجربه شده‌اند و چه بیشتر مکاتب غیرلیبرالی که به لحاظ نظری پیشنهاد شده‌اند، حتی از آزمون نخست و صوری فراگیری نیز سربلند بیرون نمی‌آیند و تنها به خاطر همین یک واقعیت نیز زیر سؤال می‌روند. همه این نسخه‌پیچی‌ها هنجارهایی را در چارچوب دستورالعمل‌های قانونی‌شان گنجانده‌اند که چنین ظاهری دارند: «برای برخی افراد آری و برای برخی دیگر نه.» به هر رو، چنین دستورالعمل‌هایی که حقوق یا تعهدات متفاوتی را برای دسته‌های گوناگون مردم مشخص می‌کنند، به دلایل ساده صوری، هیچ بختی ندارند که توسط هر شرکت‌کننده بالقوه‌ای در یک گفتگو، منصفانه شناخته شده و پذیرفته شوند.. تا زمانی که این تمایز ایجاد شده بین طبقات گوناگون مردم، آن‌طور شکل نگرفته باشد که برای هر دو طرف به عنوان حالت طبیعی اوضاع پذیرفته شود، چنین دستورالعمل‌هایی مورد پذیرش نخواهد بود؛ زیرا پذیرش چنین دستورالعمل‌هایی به این معنا است که برخی گروه‌ها از مزایایی قانونی به بهای تبعیض معادلی علیه گروه‌های دیگر، بهره‌مند خواهند شد.»