کشتار پلی‌تکنیک مونترآل
جستجو برای یافتن دلایل

این کشتار کانادایی‌ها را به شدت شوکه کرد. مقامات دولتی و عدالت کیفری از این بیم داشتند که بحث‌های گسترده عمومی دربارهٔ این کشتار باعث درد و رنج خانواده‌ها و موجب افزایش خشونت‌های ضدفمینیستی شود. در نتیجه، آنها تحقیق عمومی انجام ندادند و نامه خودکشی لپین را منتشر نکردند. علاوه بر این، اگرچه یک تحقیق گسترده پلیسی دربارهٔ عامل و قتل‌ها صورت گرفت، اما گزارش نهایی آن منتشر نشد. پزشک قانونی مجاز بود که نسخه‌ای از آن را به‌عنوان منبع در تحقیقات خود داشته باشد. رسانه‌ها، دانشگاهیان، سازمان‌های زنان و خانواده‌های قربانیان به نبود تحقیقات عمومی و کمبود اطلاعات منتشر شده اعتراض کردند.
جنسیت قربانیان و همچنین اظهارات لپین در طول کشتار و در نامه خودکشی، منجر به این شد که این حمله به‌عنوان حمله‌ای ضدفمینیستی و نمونه‌ای از مسئله گسترده‌تر خشونت علیه زنان در جامعه کانادا تفسیر شود. در ابتدا، سیاستمداران و رسانه‌ها جنبه ضدفمینیستی این حمله را نادیده گرفتند. رهبران سیاسی مانند روبر بوراسا، کلود رایان، و ژاک پاریزو دربارهٔ «قربانیان» و «جوانان» صحبت کردند، نه دربارهٔ «زنان» یا «دختران». باربارا فروم، خبرنگار تلویزیونی، از تفسیر این کشتار به‌عنوان حمله‌ای ضدفمینیستی یا تنها خشونت علیه زنان پرهیز کرد. او معتقد بود که این تراژدی را با «ادعا کردن که این عمل فقط علیه یک گروه خاص بوده است»، کوچک می‌کنند.
همان‌طور که تیرانداز در نامه خودکشی خود پیش‌بینی کرده بود، برخی ناظران معتقد بودند که این حادثه، اقدامی جداگانه و ناشی از دیوانگی بود. یک روان‌پزشک به عنوان بخشی از تحقیقات پلیس، با خانواده و دوستان عامل حادثه مصاحبه کرد و نوشته‌های او را بررسی کرد. او اشاره کرد که فرد خاطی خودکشی را انگیزه اصلی خود تعریف کرده و یک روش خاص برای خودکشی انتخاب کرده است، یعنی کشتن دیگران قبل از خودکشی (استراتژی قتل‌عام/خودکشی)، که نشانه‌ای از یک اختلال شخصیتی جدی در نظر گرفته می‌شود. روانپزشکان دیگر بر رویدادهای آسیب‌زای دوران کودکی او تأکید کردند و پیشنهاد دادند که ضرباتی که در کودکی دریافت کرده ممکن است باعث آسیب مغزی شده باشد یا اینکه او روان‌پریش بوده و ارتباط خود را با واقعیت از دست داده است؛ زیرا در تلاش برای پاک کردن خاطرات یک پدر خشن (اما عمدتاً غایب) بود، در حالی که به‌طور ناخودآگاه با مردانگی خشنی که بر زنان تسلط داشت هم‌ذات‌پنداری می‌کرد. نظریه‌ای دیگر این بود که تجربیات آزاردهنده دوران کودکی او باعث شد که در مواجهه با شکست‌ها و طردهای بعدی در زندگی، احساس قربانی‌شدن کند. مادرش این احتمال را مطرح کرد که شاید پسرش به دلیل سوءاستفاده‌ها و احساس ترک‌شدگی که در کودکی تجربه کرده بود، به اختلال دلبستگی دچار شده باشد.
دیگران اقدامات قاتل را نتیجه تغییرات اجتماعی می‌دانستند که به افزایش فقر، احساس ناتوانی، انزوای فردی و قطبی‌شدن بین مردان و زنان منجر شده بود. برخی با اشاره به علاقه فرد مسلح به فیلم‌های اکشن خشن، پیشنهاد کردند که خشونت در رسانه‌ها و جامعه ممکن است بر اعمال او تأثیر گذاشته باشد. پس از تیراندازی‌های کالج داوسون در سپتامبر ۲۰۰۶، ژان وونگ، ستون‌نویس روزنامه Globe and Mail، پیشنهاد کرد که لپین به‌عنوان فرزند یک مهاجر، ممکن است از جامعه کبک احساس بیگانگی کرده باشد؛ این اظهارنظر جنجال‌برانگیز شد زیرا کانادا مهاجران بسیاری پذیرفته است.
با این حال، در سال‌های بعد، این حمله توسط افکار عمومی، دولت‌ها و رسانه‌ها به عنوان یک حمله زن‌ستیزانه به زنان و فمینیسم شناخته شد.
دانشمندان معتقدند که اقدامات فرد مسلح از زن‌ستیزی گسترده جامعه، از جمله تحمل خشونت علیه زنان سرچشمه گرفته است. جرم‌شناسان این کشتار را به عنوان نمونه‌ای از جنایت ناشی از نفرت یا تعصب علیه زنان می‌دانند، زیرا قربانیان صرفاً به دلیل عضویت در دسته «زنان» انتخاب شده بودند. زنان هدف، به‌نوعی نماد سایر زنان بودند. آنها این رویداد را به عنوان یک نوع قتل-خودکشی «کاذب-اجتماعی» و «شبه-کماندو» طبقه‌بندی می‌کنند که در آن مرتکب یک گروه خاص را، اغلب در یک مکان عمومی، هدف قرار می‌دهد و قصد دارد در «یک اوج باشکوه» بمیرد.
افراد نزدیک به این حادثه نیز نظراتی داشتند: مادر لپین این گمان را مطرح کرد که شاید این حمله به‌طور نمادین متوجه خود او بوده، زیرا برخی ممکن بود او را به‌عنوان یک فمینیست طبقه‌بندی کنند چون او مادری مجرد و شاغل بود. ناتالی پرووست، بازمانده این حمله که در زمان و بعد از حادثه، فمینیست‌بودن خود را انکار کرده بود، بعداً این «عنوان زیبا» را برای خود پذیرفت. او همچنین اظهار داشت که این کشتار را به‌وضوح یک عمل ضدفمینیستی می‌دانسته است.