آمریکاستیزی
قاره آمریکا > آمریکای لاتین

ضدآمریکاییسم در آمریکای لاتین ریشه‌های عمیقی دارد و یکی از عناصر کلیدی مفهوم هویت آمریکای لاتین، «به‌طور خاص ضد توسعه طلبی آمریکا و کاتولیک و ضد پروتستانتیسم» است. در دیدار سال ۱۸۲۸ بین ویلیام هنری هریسون، وزیر وقت آمریکا و سیمون بولیوار، رئیس‌جمهور ونزوئلا را سرزنش کرد و گفت: "... قویترین دولتها، دولتی است که آزادترین است "، و از بولیوار خواست توسعه دموکراسی را تشویق کند. بولیوار در پاسخ نوشت: «ایالات متحده کاری کرده‌است که به نام آزادی آمریکا را به عذاب وادار کند»، عبارتی که در آمریکای لاتین به شهرت رسید.
جنگ اسپانیا و آمریکا از سال ۱۸۹۸، که بخاطر استقلال کوبا از اسپانیا بود، آمریکا را به یک قدرت جهانی تبدیل کرد و کوبا یک وابستگی مجازی از ایالات متحده از طریق اصلاحیه پلات به قانون اساسی کوبا اضافه کرد. این اقدام ایالات متحده مطابق با ایدئولوژی چوب بزرگ بود که توسط تئودور روزولت در نتیجه دکترین مونرو مورد حمایت قرار گرفت و منجر به مداخلات متعدد در آمریکای مرکزی و کارائیب شد، همچنین باعث نفرت از ایالات متحده در سایر مناطق قاره آمریکا شد. یک علت بسیار مهم از ضدآمریکایی آمریکای لاتین، ناشی از جنگ ۱۸۹۸، مقاله روزنامه‌نگار اروگوئه ای خوزه انریکه رودو آریل (۱۹۰۰) بود که در آن ارزش‌های معنوی آمریکای جنوبی با فرهنگ توده وحشیانه در تضاد است. مقاله کالیبان آمریکایی در دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ در سراسر اسپانیای زبان‌های آمریکا تأثیر بسزایی داشت و باعث مقاومت در برابر امپریالیسم فرهنگی آمریکا شد. نگرشهای نژادپرستانه پروتستانهای آنگلوساکسون سفید شمالی در قبال جمعیت آمریکای لاتین نیز باعث نارضایتی شد.
اصلاحات دانشجویی که در دانشگاه کوردوبا در آرژانتین در سال ۱۹۱۸ آغاز شد، ایده ضد امپریالیسم را در سراسر آمریکای لاتین تقویت کرد و نقشی اساسی در راه اندازی مفهومی داشت که طی چندین نسل توسعه می‌یافت. در سال ۱۹۲۰، انجمن دانشگاه آرژانتین یک مانیفست با عنوان "محکومیت امپریالیسم" صادر کرد.
از دهه ۱۹۴۰، روابط ایالات متحده با آرژانتین متشنج بود، زیرا ایالات متحده از ترس رژیم ژنرال پرون از آلمان نازی نزدیک بود. در سال ۱۹۵۴، حمایت آمریکا از کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا علیه خاکوبو آربنز، رئیس‌جمهور منتخب دموکراتیک، ضدآمریکاییسم را در منطقه تقویت کرد. این کودتای مورد حمایت سازمان سیا باعث شد خوان خوزه آروالو، رئیس‌جمهور سابق آن کشور، افسانه ای بنام کوسه و ساردین (۱۹۶۱) بنویسد که در آن یک کوسه درنده (نماینده ایالات متحده) از ساردین آمریکای لاتین استفاده می‌کند.
فیدل کاسترو، رهبر انقلابی فقید کوبا، در طول دوران حرفه ای خود تلاش کرد تا از طریق نظامی و تبلیغاتی، کینه‌های طولانی مدت آمریکای لاتین علیه ایالات متحده را هماهنگ کند. وی در این هدف با حمله ناموفق خلیج خوک‌ها به کوبا در سال ۱۹۶۱، که توسط دولت آمریکا علیه رژیم او برنامه‌ریزی و اجرا شد، به این هدف کمک کرد. این فاجعه به اعتبار آمریکا در قاره آمریکا لطمه زد و منتقدان آن را در سراسر جهان تقویت کرد. به گفته روبین، بیانیه دوم کاسترو در هاوانا، در فوریه ۱۹۶۲، «به منزله اعلان جنگ به ایالات متحده و تأیید نظریه جدید ضدآمریکاییسم بود».  کاسترو آمریکا را «کرکس تغذیه کننده از بشریت» نامید. تحریم ایالات متحده علیه کوبا خشم مردم را حفظ کرد و همکار کاسترو، چه گوارا، انقلابی مشهور، در طول جنگ ویتنام «در ایجاد ویتنام دوم یا سوم» در منطقه آمریکای لاتین در برابر طرح‌های آنچه امید داشت، ابراز امیدواری کرد. او معتقد بود امپریالیسم ایالات متحده است.
بسیاری از مداخلات بعدی ایالات متحده علیه کشورهای منطقه، از جمله دموکراسی‌ها، و حمایت از دیکتاتوری‌های نظامی، ضدآمریکاییسم آمریکای لاتین را تقویت کرد. اینها شامل کودتای برزیل ۱۹۶۴، حمله به جمهوری دومینیکن در ۱۹۶۵، دخالت ایالات متحده در عملیات کندور، کودتای آرژانتین در شیلی و ۱۹۷۶ در ۱۹۷۳ و جنگ داخلی سالوادورا، حمایت از کنتراس، آموزش نظامیان آینده، که بعداً به عنوان جنایتکار جنگی شناخته می‌شوند در مدرسه آمریکا و امتناع از استرداد یک تروریست محکوم، حمایت ایالات متحده از دیکتاتورهایی مانند آگوستو پینوشه شیلیایی، نیکاراگوئه آناستاسیو سوموزا، هائیتی دووالیر، امیلیو گاراستازو مدیسی برزیلی، آلفردو استروسنر پاراگوئیایی و مانوئل نوریگا پانامایی قبل از 1989.
بسیاری از آمریکای لاتین تصور می‌کردند که اصلاحات نئولیبرالیسم در ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شکست خورده‌است و مخالفت خود را با اجماع واشینگتن تشدید کردند. این امر منجر به احیای حمایت از پان آمریکانیسم، حمایت از جنبش‌های مردمی در منطقه، ملی شدن صنایع اصلی و متمرکز شدن دولت شد. تشدید تحریم اقتصادی کوبا از سوی آمریکا در سالهای ۱۹۹۶ و ۲۰۰۴ نیز موجب نارضایتی رهبران آمریکای لاتین شد و آنها را بر آن داشت تا از گروه ریو و نشستهای ایبریو-آمریکایی مستقر در مادرید به عنوان مکانهای ملاقات به جای سازمان کشورهای آمریکایی تحت سلطه ایالات متحده استفاده کنند. این روند از طریق ایجاد مجموعه ای از نهادهای سیاسی منطقه ای مانند اتحادیه کشورهای آمریکای جنوبی و جامعه کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب و مخالفت شدید با تحقق منطقه تجارت آزاد قاره آمریکا تحت حمایت واشینگتن در چهارمین اجلاس سران قاره آمریکا در سال ۲۰۰۵ شد.
نظرسنجی‌های شورای شیکاگو در امور جهانی نشان داد که در سال ۲۰۰۶ افکار عمومی آرژانتین نسبت به نقش آمریکا در جهان کاملاً منفی بود. در سال ۲۰۰۷، ۲۶ درصد از آرژانتینی‌ها دیدگاه مطلوبی نسبت به مردم آمریکا داشتند و ۵۷ درصد از آنها دیدگاه نامطلوبی داشتند. افکار عمومی آرژانتین در مورد ایالات متحده و سیاست‌های ایالات متحده در دوران دولت اوباما بهبود یافت و تا تاریخ ۲۰۱۰ به‌طور مساوی (۴۲ تا ۴۱ درصد) بین کسانی که این موارد را مطلوب یا نامطلوب می‌بینند تقسیم شد. این نسبت تا سال ۲۰۱۳ ثابت ماند و ۳۸ درصد آرژانتینی‌ها از دیدگاه مطلوب و ۴۰ درصد از دیدگاه نامطلوب برخوردار بودند.
علاوه بر این، تمدید امتیاز برای پایگاه نظامی آمریکا در مانتا، اکوادور با انتقاد، تمسخر و حتی تردید قابل توجهی از طرفداران چنین توسعه ای مواجه شد. جنگ نزدیک ناشی از بحران دیپلماتیک آند ۲۰۰۸ توسط یک افسر عالی‌رتبه اکوادور به عنوان تحت حمایت آمریکا بیان شد. این افسر گفت «بخش بزرگی از افسران ارشد» این اعتقاد را دارند که ایالات متحده شریک این حمله بوده‌است (که توسط ارتش کلمبیا در اردوگاه نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا در اکوادور، نزدیک مرز کلمبیا راه اندازی شد). ارتش اکوادور تلافی کرد و اعلام کرد که اجاره ۱۰ ساله این پایگاه، که در نوامبر ۲۰۰۹ به پایان رسید، تمدید نمی‌شود و انتظار می‌رود که حضور نیروهای آمریکایی از سه ماه قبل از تاریخ انقضا کاهش یابد.