stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مکتب‌های فکری مارکسیستی
مارکسیسم غربی > مارکسیست‌های کلیدی غربی > آنتونیو گرامشی

آنتونیو گرامشی (۲۲ ژانویه ۱۸۹۱ – ۲۷ آوریل ۱۹۳۷) نویسنده، سیاستمدار و نظریه‌پرداز سیاسی ایتالیایی بود. وی یکی از اعضای بنیان‌گذار و یک بار رهبر حزب کمونیست ایتالیا بود. وی بیش از ۳۰ دفترچه یادداشت و ۳۰۰۰ صفحه تاریخ و تحلیل در دوران زندانی شدن توسط رژیم فاشیست ایتالیا نوشت. این نوشته‌ها، معروف به دفترهای زندان، حاوی ردیابی گرامشی از تاریخ ایتالیا و ملی‌گرایی و همچنین برخی ایده‌ها در نظریه مارکسیست، نظریه انتقادی و نظریه تربیتی مرتبط با نام وی از جمله:
هژمونی فرهنگی به عنوان ابزاری برای حفظ دولت در جامعه سرمایه‌داری
نیاز به آموزش محبوب کارگران برای تشویق توسعه روشنفکران از طبقه کارگر
تمایز بین جامعه سیاسی (پلیس، ارتش، سیستم حقوقی و غیره) که به‌طور مستقیم و اجباری و جامعه مدنی (خانواده، سیستم آموزش و پرورش، اتحادیه‌های کارگری و غیره) سلطه دارد، جایی که رهبری از طریق ایدئولوژی یا با استفاده از رضایت
«تاریخ گرایی مطلق»
نقد جبر اقتصادی
نقد ماتریالیسم فلسفی
مارکسیسم غربی > مارکسیست‌های کلیدی غربی > هربرت مارکوزه

هربرت مارکوزه (۱۹ ژوئیه ۱۸۹۸–۲۹ ژوئیه ۱۹۷۹) فیلسوف و جامعه‌شناس برجسته آلمانی-آمریکایی از تبار یهودی و پیرو مکتب فرانکفورت بود.
انتقادات مارکوزه از جامعه سرمایه‌داری (به ویژه سنتز مارک و فروید، اروس و تمدن در سال ۱۹۵۵ و کتاب انسان یک بعدی در سال ۱۹۶۴) با نگرانی‌های جنبش دانشجویی چپ در دهه ۱۹۶۰ طنین انداز شد. مارکوزه به دلیل تمایل خود برای سخنرانی در اعتراضات دانشجویان به زودی به عنوان "پدر چپ جدید " شناخته شد، اصطلاحی که او را دوست نداشت و آن را رد کرد.
مارکسیسم غربی > مارکسیست‌های کلیدی غربی > ژان پل سارتر

ژان پل سارتر (۲۱ ژوئن ۱۹۰۵–۱۵ آوریل ۱۹۸۰) فیلسوف و نمایش‌نامه‌نویس کلیدی و تأثیرگذاری برای تألیفات اولیه خود دربارهٔ اگزیستانسیالیسم فردگرا بود. در کارهای بعدی خود، سارتر سعی کرد فلسفه وجودی سورن کی یرکگارد را با فلسفه مارکسیست و دیالکتیک هگلی در کار خود در نقد دلیل دیالکتیک سازگار کند. سارتر درگیر سیاست‌های مارکسیستی نیز بود و با دیدار انقلابی مارکسیست چه گوارا تحت تأثیر قرار گرفت و او را «نه تنها روشنفکر بلکه کاملترین انسان عصر ما» خواند.
مارکسیسم غربی > مارکسیست‌های کلیدی غربی > لوئی آلتوسر

لوئی آلتوسر (۱۶ اکتبر ۱۹۱۸–۲۲ اکتبر ۱۹۹۰) فیلسوف مارکسیست بود. وی یکی از اعضای قدیمی و گاهی منتقد جدی حزب کمونیست فرانسه بود. استدلال‌ها و تزهای او در برابر تهدیدهایی بود که متوجه مبانی نظری مارکسیسم می‌شد. اینها هم شامل تأثیر تجربه‌گرایی بر نظریه مارکسیست و اومانیسم و جهت‌گیری‌های سوسیالیستی اصلاح طلبانه بود که به صورت تفرقه در احزاب کمونیست اروپا نمایان می‌شد و هم مشکل کیش شخصیت و ایدئولوژی خود. معمولاً از آلتوسر به عنوان یک مارکسیست ساختاری یاد می‌شود، اگرچه رابطه او با دیگر مکتب‌های ساختارگرایی فرانسه وابستگی ساده‌ای نیست و او از بسیاری از جنبه‌های ساختارگرایی انتقاد دارد.
مقاله مارکسیسم و اومانیسم او بیانیه‌ای قوی ضداومانیستی در نظریه مارکسیست است، و عقایدی مانند «پتانسیل انسانی» و «گونه بودن» را که غالباً توسط مارکسیست‌ها مطرح می‌شوند، محکوم می‌کند و به عنوان زاییده ایدئولوژی بورژوازی «بشریت» مطرح می‌کند. مقاله او تناقض و بیش از حد تعیین مفهوم بیش از حد را از تحلیل روان می‌گیرد تا ایده «تضاد» را با مدل پیچیده‌تری از علیت چندگانه در موقعیت‌های سیاسی جایگزین کند (ایده ای که با مفهوم هژمونی گرامشی ارتباط نزدیک دارد).
آلتوسر همچنین به عنوان نظریه‌پرداز ایدئولوژی شناخته شده‌است و مشهورترین مقاله وی " ایدئولوژی و دستگاه‌های ایدئولوژیک دولت است: یادداشت‌های یک تحقیق". مقاله مفهوم ایدئولوژی را پایه‌ریزی می‌کند، همچنین بر اساس نظریه هژمونی گرامشی است. در حالی که هژمونی در نهایت به‌طور کامل توسط نیروهای سیاسی تعیین می‌شود، ایدئولوژی به ترتیب از مفاهیم زیگموند فروید و ژاک لاکان در مورد مرحله ناخودآگاه و آینه استفاده می‌کند و ساختارها و سیستم‌هایی را توصیف می‌کند که به ما اجازه می‌دهد مفهوم معنایی از خود داشته باشیم.
مارکسیسم غربی > مارکسیسم ساختاری

مارکسیسم ساختاری روشی است به مارکسیسم که مبتنی بر ساختارگرایی است و در وهله اول با کار تئوریسین فرانسوی لوئیس آلتوسر و شاگردانش همراه است. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در فرانسه تأثیرگذار بود و همچنین در دهه ۱۹۷۰ بر فلسفه، نظریه پردازان سیاسی و جامعه شناسان خارج از فرانسه تأثیر گذاشت.
مارکسیسم غربی > نئو مارکسیسم

نئو مارکسیسم مکتبی از مارکسیسم است که از قرن بیستم آغاز شد و قبل از نفوذ فردریش انگلس، که بیشتر به ایده گرایی دیالکتیکی متمرکز بود و نه ماتریالیسم دیالکتیکی، به نوشته‌های اولیه مارکس گوش فرا داد؛ بنابراین جبر اقتصادی را رد کرد و در عوض بیشتر لیبرترین بود. نئو مارکسیسم درک گسترده ماکس وبر از نابرابری اجتماعی، مانند وضعیت و قدرت را به اندیشه مارکسیست ارتدوکس اضافه می‌کند.
مارکسیسم غربی > مکتب فرانکفورت

مکتب فرانکفورت مکتبی از نظریه اجتماعی، بستن اجتماعی و فلسفه نئومارکسیست است. این گروه در انستیتوی تحقیقات اجتماعی (به آلمانی: Institut für Sozialforschung) از دانشگاه فرانکفورت در آلمان واقع شد. اصطلاح «مکتب فرانکفورت» اصطلاحی غیررسمی است که برای تعیین اندیشمندان وابسته به مؤسسه تحقیقات اجتماعی یا تحت تأثیر آنها استفاده می‌شود - این عنوان هیچ مسسه ای نیست و متفکران اصلی مکتب فرانکفورت از این اصطلاح برای اشاره به خودشان استفاده نمی‌کنند.
مکتب فرانکفورت، مارکسیست‌های مخالف، منتقدان شدید سرمایه‌داری را که معتقد بودند برخی از پیروان مارکس برای طوطی انتخاب اندکی از ایده‌های مارکس، معمولاً در دفاع از احزاب کمونیست یا سوسیال دموکرات ارتدکس، را گرد هم آورده بودند. آنها به ویژه تحت تأثیر شکست انقلاب‌های طبقه کارگر در اروپای غربی پس از جنگ جهانی اول و ظهور نازیسم در یک کشور از نظر اقتصادی، فنی و فرهنگی پیشرفته (آلمان)، آنها وظیفه خود را بر عهده گرفتند تا انتخاب کنند کدام بخش از اندیشه مارکس می‌تواند خدمت کند برای روشن کردن شرایط اجتماعی که خود مارکس هرگز ندیده بود. آنها برای پر کردن موارد فراموش شده مارکس از سایر مکتب‌های فکری استفاده کردند.
ماکس وبر، و زیگموند فروید (همانند سنتز فروید مارکسیستی هربرت مارکوزه در اثر اروس و تمدن ۱۹۵۴) تأثیر عمده ای گذاشت. تأکید آنها بر مولفه «حیاتی» نظریه به‌طور قابل توجهی از تلاش آنها برای غلبه بر مرزهای پوزیتیویسم، ماتریالیسم خام و پدیدارشناسی ناشی از بازگشت به فلسفه انتقادی امانوئل کانت و جانشینان آن در آرمان‌گرایی آلمان، اساساً فلسفه هگل، با تأکید بود. در مورد نفی و تناقض به عنوان خصوصیات ذاتی واقعیت.
فمینیسم مارکسیستی

فمینیسم مارکسیستی نوع فرعی تئوری فمینیسم است که بر برچیدن سرمایه‌داری به عنوان راهی برای آزادی زنان تمرکز دارد. فمینیسم مارکسیستی اظهار دارد که مالکیت خصوصی، که منجر به نابرابری اقتصادی و همچنین وابستگی، سردرگمی سیاسی و در نهایت روابط ناسالم اجتماعی بین زن و مرد می‌شود، ریشه ظلم و ستم علیه زنان است.
طبق نظریه مارکسیست، در جوامع سرمایه‌داری فرد توسط روابط طبقاتی شکل می‌گیرد؛ یعنی ظرفیت‌ها، نیازها و علایق افراد بر اساس شیوه تولید مشخص می‌شود که جامعه آنها در آن ساکن هستند. فمینیست‌های مارکسیست نابرابری جنسیتی را می‌بینند که در نهایت توسط شیوه تولید سرمایه‌داری تعیین می‌شود. ستم جنسیتی ظلم طبقاتی است و تبعیت زنان نوعی ظلم طبقاتی است که حفظ می‌شود (مانند نژادپرستی) زیرا در خدمت منافع سرمایه و طبقه حاکم است. فمینیست‌های مارکسیست برای حمایت از موقعیت خود، با بررسی کار داخلی و همچنین کار مزدی، تحلیل مارکسیستی سنتی را گسترش داده‌اند.
اومانیسم مارکسیستی

اومانیسم مارکسیستی شاخه ای از مارکسیسم است که در وهله اول بر نوشته‌های قبلی مارکس، به ویژه نسخه‌های خطی اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴ تمرکز دارد که در آن مارکس نظریه بیگانگی خود را توسعه می‌دهد، در مقابل آثار بعدی او، که به نظر می‌رسد بیشتر مربوط به برداشت ساختاری او هستند. جامعه سرمایه‌داری. با مخالفت " ضد بشری " لویی آلتوسر روبرو شد، و وی آن را به عنوان یک جنبش تجدیدنظرطلبی صلاحیت داد.
اومانیس‌های مارکسیست ادعا می‌کنند که مارکسیسم به یک طرفه توسعه یافته‌است زیرا آثار اولیه مارکس ناشناخته بودند تا اینکه پس از رواج ایده‌های ارتدکس - نسخه‌های خطی ۱۸۴۴ فقط در سال ۱۹۳۲ منتشر شد. آنها تأکید می‌کنند که بین این نوشته‌های اولیه و نظریه اقتصادی سرمایه مارکس تداوم وجود دارد و لازم است که مبانی فلسفی مارکس را درک کنیم تا آثار بعدی وی را به درستی بفهمیم.
الهیات مارکسیستی

اگرچه مارکس به شدت نسبت به دین نهادینه شده از جمله مسیحیت انتقاد داشت، اما برخی از مسیحیان «مقدمات اساسی مارکسیسم را پذیرفته و از این منظر سعی در تفسیر مجدد ایمان مسیحی دارند». برخی از نمونه‌های به‌دست آمده برخی اشکال الهیات رهایی و الهیات سیاه است. پاپ بندیکت شانزدهم در حالی که واتیکان پذیرش مارکسیسم را محکوم کرد، به شدت مخالف الهیات آزادی بنیادی رادیکال بود، در حالی که وی هنوز یک کاردینال بود. جیمز اچ. کان الهیات سیاه در کتاب خود برای مردم من درمورد تجزیه و تحلیل ساختار سرمایه‌داری نوشت. مارکسیسم به عنوان ابزاری برای تحلیل اجتماعی می‌تواند شکاف بین ظاهر و واقعیت را آشکار کند و از این طریق به مسیحیان کمک کند تا ببینند واقعاً اوضاع چگونه است.
مارکسیسم خودمختار

خودمختاری دسته‌ای از جنبش‌های اجتماعی مارکسیستی در سراسر جهان است که بر توانایی سازماندهی در شبکه‌های خودمختار و افقی تأکید دارند، در مقابل ساختارهای سلسله مراتبی مانند اتحادیه‌ها یا احزاب هستند. مارکسیست‌های خودمختار، از جمله هری کلیور، تعریف طبقه کارگر را شامل کارگر حقوق بگیر و بدون مزد، مانند مشاغل ماهر و کارهای خانه، گسترش می‌دهند - این تمرکز بر طبقه کارگر در کشورهای پیشرفته سرمایه‌داری به عنوان نیروی اصلی تغییر در ساختار سرمایه است. نظریه پردازان مدرن خودمختار مانند آنتونیو نگری و مایکل هاردت استدلال می‌کنند که سازه‌های قدرت شبکه موثرترین روش‌های سازماندهی در برابر رژیم انباشت نئولیبرال هستند و یک تغییر عظیم در پویایی سرمایه به یک امپراتوری قرن ۲۱ را پیش‌بینی می‌کنند.
مارکسیسم تحلیلی

مارکسیسم تحلیلی به سبکی از تفکر در مورد مارکسیسم اشاره دارد که در طول دهه ۱۹۸۰ در میان دوازده فیلسوف انگلیسی زبان و تحلیلگر آموزش دیده انگلیسی تحلیلی برجسته بود. این عمدتاً با گروه دانشگاهیان سپتامبر در ارتباط بود، به همین دلیل آنها نامیده می‌شود زیرا آنها هر ماه سپتامبر جلسات دوسالانه را در مکان‌های مختلف برای بحث در مورد منافع مشترک دارند. این گروه همچنین خود را «مارکسیسم غیر مزخرف» نامیدند. از نظر دیوید میلر، ویژگی آن «تفکر واضح و دقیق در مورد سوالاتی است که معمولاً توسط یک مه ایدئولوژیک پوشیده می‌شود».
مارکسیسم فرویدی

شاخه ای از مارکسیسم است که با نگاهی روانشناسانه و فرویدی به تحلیل و تفسیر رخدادهای سیاسی و اجتماعی و مسائل جامعه‌شناسی می‌پردازد. از مهم‌ترین متخصصان این گرایش می‌توان به هربرت مارکوزه اشاره کرد که با دیدگاه روانکاوی فرویدی به فهم مسائل سرمایه‌داری پرداخته‌است.
مورخان مارکسیست بریتانیایی

مورخان مارکسیست بریتانیایی حلقه ای از دانشمندان بودند که از حزب کمونیست بریتانیای کبیر در دهه ۱۹۳۰ سرچشمه گرفتند و سرانجام در سال ۱۹۴۶ گروه مورخان حزب کمونیست را تشکیل دادند. آنها علاقه مشترکی به «تاریخ از پایین» و ساختار طبقاتی در جامعه سرمایه‌داری اولیه داشتند. اعضای مهم این گروه شامل موریس داب، دونا تور، AL مورتون، رادنی هیلتون، ادوارد پالمر تامپسون، اریک هابسبوم، جورج روده، کریستوفر هیل، دوروتی تامپسون، جان ساویل، ویکتور کیه‌رنان و رافائل ساموئل بودند.
در حالی که برخی از اعضای گروه (به ویژه EP تامپسون) حزب را پس از انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان ترک کردند، نکات مشترک تاریخ‌نگاری مارکسیست انگلیس در آثار آنها ادامه داشت. آنها تأکید زیادی بر اختیار انسانی، تجربه فرهنگی و تعیین ذهنی تاریخ داشتند، در حالی که از نظر جبرگرایانه دربارهٔ ماتریالیسم فاصله می‌گرفتند. ای‌پی تامپسون معروف لوئیس آلتوسر را در فقر تئوری با این استدلال که نظریه آلتوسر تاریخ را بیش از حد تعیین کرد و جایی برای شورش تاریخی توسط ستمدیدگان باقی نگذاشت.
مارکسیسم اتریشی

اتریش-مارکسیسم مکتبی از اندیشه‌های مارکسیست بود که در وین قرار داشت و از ابتدای قرن ۲۰ تا دهه ۱۹۳۰ وجود داشت. برجسته‌ترین طرفداران آن ماکس آدلر، اوتو بائر، رودولف هیلفردینگ و کارل رنر بودند. این روند متأثر از گرایش‌های فکری معاصر، از جمله برجسته شدن نو کانتیانیسم و پوزیتیویسم در فلسفه و ظهور حاشیه گرایی در اقتصاد بود. این گروه با مسائلی مانند مسئله ملی در درون امپراتوری اتریش-مجارستان، ظهور دولت مداخله گر و تغییر ساختار طبقاتی جوامع سرمایه‌داری اوایل قرن ۲۰ روبرو شدند.
مکتب پراکسیس

مکتب پراکسیس یک جنبش فلسفی اومانیست مارکسیست مخالف بود که اعضای آن تحت تأثیر مارکسیسم غربی بودند که در دهه ۱۹۶۰ از زاگرب و بلگراد به وجود آمد.
از چهره‌های برجسته بنیانگذاران این مدرسه می‌توان به گاجو پتروویچ و میلان کانگرگا در زاگرب و میهایلو مارکوویچ از بلگراد اشاره کرد. آنها از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۴ مجله مارکسیستی پراکسیس را منتشر کردند که به عنوان یکی از برجسته‌ترین مجلات بین‌المللی در تئوری مارکسیسم شناخته می‌شد. همچنین این گروه، مدرسه تابستانی بسیار محبوب کورچولا را در جزیره کورچولا تشکیل دادند.
دی لئونیسم

دی لئونیسم شکلی از مارکسیسم سندیکالیست است که توسط دانیل د لئون ایجاد شده‌است. د لئون رهبر اولیه اولین حزب سیاسی سوسیالیست ایالات متحده، حزب کارگر سوسیالیست آمریکا بود که تا به امروز وجود دارد.
دی لئونیسم خارج از سنت لنینیستی کمونیسم است. ماهیت بسیار غیرمتمرکز و دموکراتیک دولت پیشنهادی دی لئونیست در تضاد با تمرکزگرایی دموکراتیک مارکسیسم - لنینیسم و آنچه آنها به عنوان ماهیت دیکتاتوری اتحاد جماهیر شوروی می‌دانند، است. موفقیت در طرح دی لئونیست منوط به دستیابی به حمایت اکثریت مردم در محل کار و نظرسنجی است، برخلاف تصور لنینیستی مبنی بر اینکه یک حزب پیشتاز کوچک باید طبقه کارگر را برای انجام انقلاب هدایت کند. دی لئون و دیگر نویسندگان دی لئونیست بارها علیه جنبش‌های سوسیالیستی دموکراتیک - به ویژه حزب سوسیالیست آمریکا - جدال‌هایی را مطرح کرده و آنها را اصلاح‌طلب یا سوسیالیست بورژوا می‌دانند.
دی لئونیست‌ها به‌طور سنتی از هرگونه فعالیت یا اتحادی که به نظرشان تلاش برای اصلاح سرمایه‌داری است خودداری می‌کنند، هرچند حزب کارگر سوسیالیست در زمان دی لئون در اعتصابات و جنبش‌های عدالت اجتماعی فعال بود.
کمونیسم اروپایی

از حدود دهه ۱۹۷۰، احزاب مختلف کمونیست در اروپای غربی مانند حزب کمونیست ایتالیا به ریاست انریکو برلینگوئر و حزب کمونیست اسپانیا به ریاست سانتیاگو کاریلو شروع به فعالیت کردند. آنها به نظریه‌های آنتونیو گرامشی تکیه کردند. این روند با نام کمونیسم اروپایی به ویژه در ایتالیا، اسپانیا و فرانسه برجسته بود.
پسامارکسیسم

پسا مارکسیسم به کار نظری فیلسوفان و نظریه‌پردازان اجتماعی است که نظریه‌های خود را بر مبنای نظریه‌های مارکس و مارکسیسم بنا نهاده‌اند، اما از مرزهای این نظریه‌ها فراتر رفته‌اند.
کارل مارکس
فردریش انگلس
ولادیمیر لنین
لئون تروتسکی
جوزف استالین
خداناشناس‌دانی

خداناشناس‌دانی یا ایگناستیسیسم (به انگلیسی: Ignosticism) یا ایگتئیسم فرضیه‌ای است که معتقد به بی‌معنا بودن وجود خدا است؛ زیرا کلمه خدا هیچ تعریف روشن و واضحی ندارد. این فرضیه با ناشناخت‌گرایی الهیاتی قابل مقایسه است ولی نباید با آن اشتباه گرفته شود.
تفاوت با ناشناخت‌گرایی الهیاتی

ایگتئیسم و ناشناخت‌گرایی الهیاتی به یکدیگر شباهت دارند، هرچند جایی که ایگتئیسم مدعی می‌شود که «تمام مواضع خداشناسی، بیش‌از حد در مورد مفهوم خدا فرض می‌گیرند»؛ ناشناخت‌گرایی الهیاتی مدعی می‌شود هرچه برچسب مفهوم خدا را بگیرد، مردود است.
تاتو (بازیکن فوتبال اسپانیایی)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Luis Alberto Díez Ocerín
زادروز:  ۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال)
زادگاه:  سانتاندر
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Mons Calpe
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۳ |  Racing B |  ۸۷ |  (۱۴) |
| ۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  Sestao |  ۳۰ |  (۱) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  Sporting B |  ۲۹ |  (۳) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال زیره |  ۳۲ |  (۵) |
| ۲۰۱۶ |  Escobedo |  ۲ |  (۳) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  Orihuela |  ۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  CD Azuqueca |   |   |
| ۲۰۱۸– |  Mons Calpe |  ۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۴ آوریل ۲۰۱۸. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۴ آوریل ۲۰۱۸. 
تاتو (انگلیسی: Tato؛ زادهٔ ۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر و باشگاه فوتبال زیره اشاره کرد.
آرامگاه پیروز نهاوندی

| آرامگاه پیروز نهاوندی | آرامگاه پیروز نهاوندی |
| --- | --- |
آرامگاه پیروز نهاوندی در سال ۱۳۹۴: آرامگاه پیروز نهاوندی در سال ۱۳۹۴
نام: آرامگاه پیروز نهاوندی
کشور: ایران
شهرستان: کاشان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های دیگر: بقعه ابولولو، آرامگاه بابا شجاع‌الدین
کاربری: آرامگاه
دیرینگی: دوره ایلخانی
دورهٔ ساخت اثر: دوره ایلخانی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۰۹۱
تاریخ ثبت ملی: ۱۵ شهریور ۱۳۵۴
آرامگاه پیروز نهاوندی یا آرامگاه ابولولو یا آرامگاه بابا شجاع‌الدین؛ نام آرامگاهی تاریخی مربوط به دورهٔ ایلخانی است و در شهرستان کاشان، شهر کاشان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۳۵۴ با شمارهٔ ثبت ۱۰۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. که برخی شیعیان معتقدند مدفن پیروز نهاوندی، قاتل عمر بن خطاب، است. در سمت چپ، جلو بقعه، سنگ قبری است متعلق به سید عزالدین بن شمس‌الدین که مطابق همین سنگ قبر، کنیه‌اش با هجده نسل، به فرزند سجاد (امام شیعیان) می‌رسد.
ویژگی‌ها

بنا به گفته رئیس سازمان میراث فرهنگی کاشان، بنای ساختمان این آرامگاه مربوط به دورهٔ ایلخانی در حدود سدهٔ هفتم و هشتم قمری است که در دورهٔ قاجار مرمت شده و دارای گنبد مخروطی شکل و کاشی‌کاری است. این بنا در فهرست آثار تاریخی کشور ثبت شده است.
در تاریخچه این بنا آورده‌اند که سنگی بر روی این مقبره وجود داشت که بر روی آن نوشته شده بود: «هذا قبر عبد من عبادالله الصالحین حشره الله مع من کان یتولاه بتاریخ ۷۷۷». با این توضیح، مقبره مربوط به قرن هشتم ه‍.ق است و بنابر کتیبه نصب شده بر این بارگاه، متعلق به دوره ایلخانی-صفوی است. این احتمال که این مقبره یکی از صوفیان باشد نیز مطرح شده است. این بنا مرکب از صحن، ایوان، رواق و گنبدی هرمی شکل به صورت دوازده‌ضلعی است. این گنبد با کاشی فیروزه‌ای تزئین شده است. گچ‌بری درب ورودی این بقعه، به سال ۱۲۱۰ ه‍.ق به دست حسینقلی‌خان برادر فتحعلی شاه قاجار صورت گرفته است. آخرین بازسازی این بنا، مرمت گنبد توسط سازمان میراث فرهنگی در سال ۱۳۵۴ ه‍.ش بوده است و پس از آن با شماره ثبتی ۱۰۹۱ در فهرست آثار تاریخی کشور ثبت گردید. آورزمانی از سنگی بر روی مقبره گزارش می‌کند که مربوط به دوره صفوی و سلطنت شاه طهماسب اول بوده است. سال ساخت سنگ بر روی آن، سال ۹۳۰ ه‍.ق حک شده و صاحب مقبره، پهلوان شجاع‌الدین عنوان شده است. این سنگ بعدها به سرقت رفته است.
وضعیت کنونی

در پی برگزاری سالانه مراسم عمرکشان، ورودی این بنا در سال ۱۳۸۷ بسته شد و پس از آن شایعاتی مبنی بر تخریب بنا میان مردم پخش گردید که تکذیب شد. در همین رابطه محمدعلی تسخیری گفت: «خدا را شکر، تلاش‌های ما با بسته شدن دری از درهای فتنه به نتیجه رسید». هم‌اکنون این مکان به مقر نیروی انتظامی، معاونت اجتماعی و ارشاد، تغییر نام و کاربری داده است.
لیلا (فیلم ۱۳۷۵)

| لیلا | لیلا |
| --- | --- |
کارگردان: داریوش مهرجویی
تهیه‌کننده: داریوش مهرجویی فرامرز فرازمند
نویسنده: داریوش مهرجویی
بر پایه: داستانی از مهناز انصاریان
بازیگران: لیلا حاتمی علی مصفا جمیله شیخی محمدرضا شریفی‌نیا توران مهرزاد امیر پایور شقایق فراهانی پریسا زارعی وحیده محمدی‌فر  نازلی یزدانی
موسیقی: کیوان جهانشاهی فریدون شهبازیان
فیلم‌بردار: محمود کلاری
تدوین‌گر: مصطفی خرقه‌پوش
توزیع‌کننده: پیمان فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۷۶
مدت زمان: ۱۱۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
لیلا فیلمی ایرانی به نویسندگی و کارگردانی داریوش مهرجویی است که در سال ۱۳۷۶ منتشر شد. این دوازدهمین فیلم بلند مهرجویی است که در سال ۱۳۷۵ ساخته شد و به عنوان بهترین فیلم سال در دوره ۱۲ منتخب نویسندگان و منتقدان در سال ۱۳۷۶ قرار گرفت. این فیلم را می‌توان به نوعی تکمیل‌کننده سه‌گانه سارا و پری محسوب کرد که فیلم‌نامه آن هم‌چون دو اثر قبلی اقتباسی است و بر اساس داستانی نوشته مهناز انصاریان به نگارش درآمده است.
لیلا نخستین فیلم لیلا حاتمی در دوربین داریوش مهرجویی است. این همکاری سال‌ها بعد با فیلم نارنجی‌پوش تکرار شد. لیلا حاتمی برای بازی در این فیلم سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را در جشنواره فجر از آن خود کرد. علی مصفا پیش از این در فیلم پری با مهرجویی همکاری کرده بود و این همراهی در فیلم‌هایی چون دختر دایی گمشده و میکس تکرار شد. مدیریت فیلم‌برداری این فیلم را محمود کلاری برعهده داشت و تدوین آن با مصطفی خرقه‌پوش بود. موسیقی فیلم نیز توسط کیوان جهانشاهی و فریدون شهبازیان ساخته شد.
داستان فیلم

لیلا (لیلا حاتمی) و رضا (علی مصفا) در یک مراسم شله‌زرد پزان همدیگر را می‌بینند و چندی بعد با هم ازدواج می‌کنند. آن دو پس از مدتی زندگی متوجه می‌شوند که لیلا نمی‌تواند فرزندی به دنیا بیاورد. آن‌ها درمان‌های متعدد و آزمایش‌های گوناگونی را دنبال می‌کنند. اما همه بدون نتیجه می‌ماند. در این میان هر چند برای رضا بچه‌دار نشدن لیلا اهمیتی ندارد اما مادرش با وجود این احساس رضایت و خوشبختی رضا از زندگی بدون فرزند، لیلا را تحت فشارهای شدید قرار می‌دهد و از او می‌خواهد که اجازه دهد برای رضا همسری بگیرند تا فرزندی برای او بیاورد و سپس همسر دوم رضا از زندگی آن‌ها خارج شود. فشارهای مادر رضا بالاخره جواب میدهد و لیلا، رضا را راضی می‌کند. بدون اطلاع خانواده لیلا ازدواج مجدد رضا با گیتی (شقایق فراهانی) انجام می‌شود. اما شب عروسی، لیلا به خانه مادرش پناه می‌برد و حاضر نمی‌شود به زندگی رضا برگردد. رضا این عمل را خلاف قول‌های قبلی لیلا می‌داند و مدتی بعد همسر دومش را طلاق داده و فرزند دختری را که از او دارد به مادرش می‌سپارد و خود تنها زندگی می‌کند. گیتی دوباره ازدواج می‌کند و رضا هم با خواهش‌های مکرر از لیلا و خانوادهٔ او، روزی در همان مراسم شله‌زرد پزان با دخترش باران به دیدار لیلا می‌رود.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
لیلا حاتمی: لیلا
علی مصفا: رضا
جمیله شیخی: مادر رضا
محمدرضا شریفی نیا: دایی
امیر پایور: پدر رضا
توران مهرزاد: مادر لیلا
شقایق فراهانی: گیتی
وحیده محمدی‌فر: دکتر
:
جوایز

برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن (جمیله شیخی) در پانزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر - ۱۳۷۵
برنده دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن (لیلا حاتمی) در پانزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر - ۱۳۷۵
برنده تندیس بهترین کارگردانی (داریوش مهرجویی) در نخستین دوره جشنواره خانه سینما - ۱۳۷۶
برنده تندیس بهترین فیلمنامه (داریوش مهرجویی) در نخستین دوره جشنواره خانه سینما - ۱۳۷۶
برنده تندیس بهترین صدای فیلم (جهانگیر میرشکاری و اصغر شاهوردی) در نخستین دوره جشنواره خانه سینما - ۱۳۷۶
برنده تندیس نخل زرین نقش اول مرد (علی مصفا) در دومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم اجتماعی آبادان - ۱۳۷۹
یوری شاتونف

| یوری شاتونف | یوری شاتونف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ سپتامبر ۱۹۷۳ ‏(۵۱ سال) کومرتاو، جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی
ملیت:  روس
پیشه: خواننده
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶–۲۰۲۲
همسر: سوتلانا شاتونووا
فرزندان: ۲ (دنیس (۲۰۰۶)، استلا (۲۰۱۳)
جوایز: پسنیا گودا (۲۰۰۲، ۲۰۰۹، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳)
امضاء: امضاء
یوری واسیلیویچ شاتونف (روسی: Шатунов, Юрий Васильевич؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۳) خواننده و ترانه‌سرا اهل روسیه بود. وی در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۲۲ درگذشت.
وی خوانندهٔ اصلی گروه موسیقیِ لاسکووی مای بود.
بزرگ سیاره کوچک (بازی ویدئویی ۲۰۰۹)

این مقاله دربارهٔ بازی ویدئویی نسخهٔ پلی‌استیشن همراه است. برای بازی ویدئویی کنسول پلی‌استیشن ۳ به همین نام، بزرگ سیاره کوچک (پلی‌استیشن ۳) را ببینید.
| بزرگ‌سیاره‌کوچک | بزرگ‌سیاره‌کوچک |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): استودیو سونی کمبریج مدیا مولکول
ناشر(ها): سونی کامپیوتر انترتینمنت
سری: بزرگ‌سیاره کوچک
سکو(ها): پلی‌استیشن همراه
تاریخ(های) انتشار: آمریکای شمالی: ۱۷ نوامبر، ۲۰۰۹ اروپا: ۲۰ نوامبر، ۲۰۰۹
ژانر(ها): سکوبازی-معمایی
حالت(ها): تک‌نفره
رسانه: توزیع دیجیتال
بزرگ‌سیاره‌کوچک (به انگلیسی: LittleBigPlanet) که برخی مواقع تحت عنوان بزرگ‌سیاره‌کوچک پی‌اس‌پی نیز شناخته می‌شود، یک بازی ویدئویی به سبک سکوبازی و معمایی است که با همکاری استودیوی سونی کمبریج و شرکت بریتانیایی مدیا مولکول توسعه یافته و به‌وسیلهٔ سونی کامپیوتر انترتینمنت برای کنسول بازی دستی پلی‌استیشن همراه منتشر شد. این بازی در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۹، در آمریکای شمالی و ۲۰ نوامبر ۲۰۰۹ در اروپا عرضه شد. سرورهای بازی از تاریخ ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۶ تعطیل شدند.
بانک پاسارگاد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام لاتین: Bank Pasargad
نوع: شرکت سهامی عام
نماد سهام شرکت: بورس اوراق بهادار تهران: وپاسار
صنعت: خدمات مالی
بنا نهاده: ۱۳۸۴
دفتر مرکزی: تهران، ایران (۳۳۴ شعبه در سراسر ایران)
محدودهٔ فعالیت: خاورمیانه
مدیر عامل اجرایی: مجید قاسمی
رئیس هیئت مدیره: ذبیح‌الله خزایی
خدمات: بانکداری اختصاصی بانکداری شرکتی کارت اعتباری مدیریت سرمایه‌گذاری
درآمد:  ۷۰۰۰ میلیارد تومان (۱۳۹۷)
تعداد کارکنان: ۴۰۰۰+ نفر
وبگاه: bpi.ir
بانک پاسارگاد بانکی خصوصی در ایران است که از سال ۱۳۸۴ فعالیت خود را آغاز کرده است.
این بانک از تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۲۰ توسط وزارت خزانه‌داری ایالات متحده تحریم شده‌است.
تاریخچه

بانک پاسارگاد به موجب مجوز ۲۸۴۹/ه بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، در تاریخ ۲۲ شهریور ۱۳۸۴ با سرمایه ۳٬۵۰۰ میلیارد ریال که تماماً پرداخت شده‌است فعالیت خود را آغاز کرد که از این رقم ۲٬۰۰۰ میلیارد ریال به وسیله مؤسسان پرداخت شده و ۱٬۵۰۰ میلیارد ریال با پذیره‌نویسی همگانی به وسیله ۳۴٬۰۰۰ نفر خریداری شده‌است. اولین شعبه بانک در تاریخ ۲۳ آذر ۱۳۸۴ در منطقه احمدآباد مشهد افتتاح‌شد.
سرمایه فعلی بانک پاسارگاد 322،969،000 میلیون ریال است.
سرمایه بانک پاسارگاد از آن پس در چندین مرحله به شرح جدول زیر افزایش یافته‌است:
| شرح | ۱۳۹۶ | ۱۳۹۵ | ۱۳۹۴ | ۱۳۹۳ | ۱۳۹۲ | ۱۳۹۱ | ۱۳۹۰ | ۱۳۸۹ | ۱۳۸۸ | ۱۳۸۷ | ۱۳۸۶ | ۱۳۸۵ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سرمایه (میلیارد ریال) | ۵۰٬۴۰۰ | ۵۰٬۴۰۰ | ۵۰٬۴۰۰ | ۴۲٬۰۰۰ | ۳۰٬۰۰۰ | ۳۰٬۰۰۰ | ۲۷٬۲۵۸ | ۲۳٬۱۰۰ | ۷٬۷۰۰ | ۷٬۰۰۰ | ۵٬۲۵۰ | ۳٬۵۰۰ |
| محل افزایش سرمایه | - | - | مطالبات و آورده نقدی | مطالبات و آورده نقدی | - | مطالبات و آورده نقدی | مطالبات و آورده نقدی | سلب حق تقدم | مطالبات و آورده نقدی | مطالبات و آورده نقدی | مطالبات و آورده نقدی | آورده نقدی |
نشان‌واره بانک تکوک زرین هخامنشی موجود در موزه ایران باستان است که از نمادهای دوران هخامنشی به‌شمار می‌رود. نام بانک نیز از نام شهر باستانی پاسارگاد در استان فارس وام گرفته شده‌است.