بولتون و پارک
دستگیری و بازجویی

در عصر ۲۸ آوریل ۱۸۷۰، بولتون و پارک هردو با لباس زنانه به تئاتر استرند رفتند؛ دو دوست آنان را همراهی کردند: هیو ماندل و سیسیل توماس که هردویشان لباس‌های مردانه به تن داشتند. در لحظه‌ای که گروه تئاتر را ترک کرده بودند و داشتند سوار کب می‌شدند، بولتون و پارک دستگیر شدند؛ توماس فرار کرد و ماندل آن دو را تا کلانتری در خیابان بو همراهی کرد. چون پلیس دربارهٔ زن یا مرد بودن بولتون و پارک مطمئن نبود، —اگرچه هردو گفته بودند برای «شوخی» لباس زنانه پوشیده‌اند— به آن‌ها دستور داده شد که لباس‌های خود را در برابر چندین مرد پلیس دربیاورند. این دو مرد در خیابان بو برای یک شب نگه داشته شدند و ماندل نیز همراه آن‌ها بود، چون از دادن نام و نشانی خود به کلانتری، خودداری کرده و دستگیر شده بود.
صبح روز بعد، بولتون و پارک از آن سوی جاده به سوی دادگاه صلح خیابان بو برده شدند؛ آن‌ها هنوز لباس‌های خود را از عصر روز قبل به تن داشتند. جماعتی متشکل از صدها نفر، به آنجا آمدند تا ببینند که این دو به سوی دادگاه می‌روند. مک‌کنا می‌گوید که زمان دستگیری آنان، خیلی دیرتر از آن بود که در روزنامه‌های صبحگاهی پوشش داده شود و معلوم نیست که چگونه اخبار به طرز خیلی گسترده‌ای، در چنین فاصلهٔ زمانی کوتاهی پخش شدند. اتاق دادگاه همچنین سرشار از ناظران بود. اتهامات بولتون و پارک از این قرار بود:
با یکدیگر به‌شکل مجرمانه‌ای، مرتکب تخلف نفرت‌انگیز لواط شده‌اند،
همچنین با یکدیگر و با افراد زیاد دیگری، به‌طور غیرقانونی برای ارتکاب جرم مزبور تبانی و مشارکت کرده‌اند و نیز با اشخاص متعدد جهت ترغیب و تحریک سایرین، به ارتکاب جرم مذکور همکاری کرده‌اند
و علاوه بر این‌ها، با آنکه این دو «مرد» هستند، به‌طور غیرقانونی با هم و با افراد مختلفی، تبانی کرده‌اند تا خود را به‌شکل زنان درآورند و به مکان‌های تفریحی عمومی، رفت‌وآمد کنند و با این مبدل‌پوشی، به‌شکل آشکار و ننگ‌آوری عفت و اخلاق عمومی را لکه‌دار و تباه کرده‌اند.
دادگاه چهار مرد پلیس را احضار کرد، یکی از آن‌ها از آپارتمان خیابان ویکفیلد همان صبح دیدن کرده بود و به قاضی، مجموعه‌ای از عکس‌های بولتون و پارک را با لباس‌های مردانه و زنانه نشان داد. او به دادگاه گفت که در یک سال گذشته، روی بولتون و پارک نظارت داشته است. مرد پلیس دیگری گفت که برای دو هفتهٔ گذشته، روی آپارتمان خیابان ویکفیلد نظارت می‌کرده و رفت‌وآمدهای آخرشبی دو مرد را دیده است. قاضی بولتون و پارک را به مدت هفت روز در بازداشت گذاشت تا جلسهٔ دادرسی برگزار شود؛ آن‌ها در زندان کُلدبَـث فیلدز نگه داشته شدند.
بولتون و پارک دادگاه را ترک کردند و به زندان رفتند، جایی که جیمز پل، پزشکی که با بخش خیابان بو پلیس متروپولیتن کار می‌کرد، بدون رضایت بررسی جسمی‌شان کرد. پل مقعد هردو مرد را بازرسی کرد. او دربارهٔ بولتون گزارش داد که: «مقعد گشاد شده بود و بیشتر هم می‌توانست گشاد شود و عضلات اطراف مقعد، به‌آسانی باز می‌شوند»؛ دربارهٔ پارک او گفت: «مقعد خیلی گشاد شده بود، … و به اندازهٔ زیادی می‌توانست گشادتر شود. راست‌روده بزرگ بود و مقداری رنگ‌رفتگی در لبهٔ مقعد هست، احتمالاً به علت زخم ایجاد شده است». اگرچه او در زمینهٔ فعالیت‌های جنسی تخصصی نداشت، پنداشت که: «در این مردان نشانه‌هایی بود که در مردانِ مرتکبِ بزه‌های غیرطبیعی، انتظار دیدنشان را می‌توانم داشته باشم». او همچنین ذکر کرد که هم بولتون و هم پارک، آلات بزرگی داشتند و بولتون همچنین دارای کیسه بیضه «با طول زیاد» بود؛ او گفت که این نتیجهٔ لواط آنان بوده است. برای پاسخ‌دهی به مدارک، دفاعیات از شش پزشک، از جمله فردریک لگروس کلارک —بازرس دانشگاه لندن— و پزشک کُلدبَـث فیلدز خواست که بولتون و پارک را معاینهٔ جسمی کنند. همهٔ آنان به این نتیجه رسیدند که لواط صورت نگرفته و هیچ چیز ناهنجاری، در اندازهٔ آلت هردو مرد وجود نداشته است. تنها نکتهٔ غیرعادی، جای زخم بولتون از جراحی برداشتن فیستول بود.
برخی از افرادی که مورد بازجویی قرار گرفتند
هنگامی که بولتون و پارک هفتهٔ بعد در دادگاه خیابان بو برای معاینهٔ دوباره حاضر شدند، جماعتی متشکل از حدوداً هزار نفر بیرون دادگاه بودند، تا آنان را هنگام ورود به دادگاه ببینند و ظرفیت سالن دادگاه پر شده بود. عده‌ای از آن مردم، از دیدن آنان در لباس‌های مردانه ناامید شده بودند. هنگام معاینه، ماندل گفت که «به زن بودن بولتون» باور داشته و بر این پایه، ارتباط جنسی خود را با او بیشتر کرده است. فهرستی از وسایل ضبط‌شده از آپارتمان خیابان ویکفیلد در صحن دادگاه خوانده شد: این فهرست شامل وسایل متعددی بود، از لباس‌های زنانه گرفته تا کفش‌ها و چکمه‌های زنانه، کلاه‌گیس‌ها، تارهای مو، تجهیزات آرایش مو، لوازم آرایش و لایی—که آخری برای بالشتک استفاده می‌شد. وثیقهٔ پیشنهادی رد شد و بولتون و پارک دوباره بازداشت شدند؛ به آنان گفته شد که برای بررسی بیشتر باز هم در دادگاه حضور پیدا خواهند کرد.
بولتون و پارک برای بازرسی تا ۲۸ مه، هفت بار در دادگاه صلح حضور پیدا کردند و جزئیات مدارکی که پلیس گردآوری کرده بود، در جلسات دادرسی مورد بررسی قرار گرفت. بازجویی پلیس، تحت نظارت سرپرست پلیس جیمز تامپسون، در حالی که بولتون و پارک در بازداشت بودند، ادامه یافت و نتایجش در دادگاه صلح مورد بحث قرار گرفت. شاهدانی که نزد پلیس آمدند، شامل جان ریو —مدیر تالار موسیقی الحمرا— و جرج اسمیت —منادی برلینگتون آرکید— بودند؛ هردو مرد گزارش دادند که آنان بولتون و پارک را خودشان بارها، در خیلی از مواقع بیرون انداخته بودند. تامپسون به ادینبرو سفر کرد و با صاحبخانهٔ لوئی هرت، نقشه‌بردار در ادارهٔ پست و دوستی که بولتون با او اقامت داشته بود، مصاحبه کرد. تامپسون تلاش کرد تا صاحبخانه با این فرضیه که بولتون و هرت، همیشه با هم در یک تختخواب بوده‌اند موافقت کند؛ صاحبخانه به کارآگاه گفت که بولتون در اتاق متفاوتی می‌خوابیده است. تامپسون عکس‌های بولتون و مکاتبات میان این دو مرد را برداشت. با پیگیری رد مکاتبات، پلیس همچنین با جان سفورد فیسک، کنسولگر آمریکایی در لیث مصاحبه کرد و دوباره عکس‌ها و مکاتبات را برداشت.
بولتون و پارک، در ۱۱ ژوئیهٔ ۱۸۷۰ پس از دو ماه بازداشت آزاد شدند. بازجویی پلیس ادامه یافت و به غیر از بولتون و پارک، اتهاماتی به کلینتون، هرت، فیسک و سه نفر دیگر که فهمیده بودند با این پرونده در ارتباط هستند، زده شد: ویلیام سامرویل، مارتین کامینگ و سی. اف. توماس. سامرویل همراه بولتون و پارک به یک بال رفته بود؛ بولتون و پارک لباس‌های زنانه به تن داشتند، اما سامرویل لباس‌های مردانه به تن داشت. او همچنین نامه‌هایی به بولتون نوشته بود که پلیس پیدایشان کرد؛ همین نامه‌ها باعث شدند که به او اتهام زده شود. توماس به طرز مستقلی، مرد پولداری بود که با کالسکهٔ شخصی خود به دیدار دیگران می‌رفت. او و کامینگ هردو با لباس‌های زنانه در اماکن عمومی به دیگران می‌پیوستند. سامرویل، کامینگ و توماس همه پیش از جلسهٔ دادرسی گریخته بودند. اتهامات علیه ماندل کنار گذاشته شدند و او برای پیگرد قانونی در فهرست شاهدان قرار گرفت.
در ۱۸ ژوئن ۱۸۷۰، گزارش شد که کلینتون به علت مخملک درگذشته است. او در بستر مرگ، یک تکذیب‌نامه علیه اتهام لواط نوشت و یادداشتی به وکیل خود دیکته کرد: «غیر از ادامهٔ احمقانهٔ جعل شخصیت‌های تئاتر، که برخاسته از شادی ساده‌ای بود که در آن به خودم اجازه دادم بازیگر شوم، به من اتهامی نمی‌توان زد.» او ۲۳ ژوئن در کرایست‌چرچ، همپشر به خاک سپرده شد. با توجه به وضعیتی که کلینتون در آن قرار داشت، این احتمال هست که او خودش را کشته باشد، اگرچه مک‌کنا فکر می‌کند که احتمالاً خودکشی در کار نبوده بلکه او به خارج از کشور گریخته است؛ احتمالاً در پاریس، سیدنی یا نیویورک.
در آغاز، ترجیح این بود که پروندهٔ این مردان در اولد بیلی بررسی شود، اما در ۴ ژوئیه وکیل بولتون درخواست کرد که پرونده، به دادگاه مسند قضای پادشاهی منتقل شود تا در برابر سِـر الکساندر کوبرن، رئیس کل دادگستری خوانده شود. مورخ حقوقی جودیت روباتم فکر می‌کند که این، «نخستین نشانهٔ بهم ریختنِ پیگرد قانونی بود». دونپورت-هاینس فکر می‌کرد پرونده به این دلیل شکست خورد که «[پلیس] نتوانست طرفین را مجاب کند که یکدیگر را محکوم کنند یا شاهدان متقاعدکننده‌ای به دست آوردند».