stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرانسیس گری پاورز

| فرانسیس گری پاورز | فرانسیس گری پاورز |
| --- | --- |
متولد: ۱۷ اوت ۱۹۲۹
مرگ: ۱ اوت ۱۹۷۷ (۴۷ سال)
دلیل مرگ: سقوط بالگرد
مکان تدفین: آرامگاه ملی آرلینگتون
بستگان: دو فرزند
Aviation career: Aviation career
شناخته شده برای: سرنگونی یو-۲ در سال ۱۹۶۰
نیروی هوایی:  نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
نشان‌ها: Intelligence Star ستاره نقره‌ای صلیب پرواز ممتاز National Defense Service Medal Prisoner of War Medal
فرانسیس گری پاورز (انگلیسی: Francis Gary Powers; ۱۷ اوت ۱۹۲۹ – ۱ اوت ۱۹۷۷) یک خلبان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او هنگامی که در استخدام سازمان سیا بود در یک مأموریت شناسایی در حریم هوایی اتحاد جماهیر شوروی در تاریخ اول مه ۱۹۶۰ که خلبانی یک فروند هواپیمای لاکهید یو-۲ را برعهده داشت که توسط یک موشک اس-۷۵ دوینا هواپیمایش سرنگون شد ولی زنده ماند و توسط نیروهای شوروی دستگیر و زندانی شد.
پس از این رویداد، گری پاورز در ۱۰ فوریه سال ۱۹۶۲ با یک جاسوس اتحاد جماهیر شوروی به نام رودلف ایبل که توسط اف‌بی‌آی دستگیر شده بود معاوضه شد. فیلم سینمائی پل جاسوس‌ها ماجرای این واقعه را شرح می‌دهد.
پیوجت ساند

| پیوجت ساند Whulge | پیوجت ساند Whulge |
| --- | --- |
تصاویر ماهواره ای پیوجت ساند، گرفته شده توسط ماهواره سنتینل-۲ در سال ۲۰۱۸: تصاویر ماهواره ای پیوجت ساند، گرفته شده توسط ماهواره سنتینل-۲ در سال ۲۰۱۸
موقعیت: زمینهای پست پیوجت ساند، واشینگتن, ایالات متحده
ریشه‌شناسی: پیتر پیوجت
بخشی از: دریای سالیش
درون‌شارش‌های کلان: رود دشوتس، رود نیسکوالی، رود پویالاپ، رودخانه دوامیش، رود سدر، رودخانه اسنوخمیش، رودخانه استیلاگوامیش، رودخانه اسکاگیت، رودخانه اسکوکومیش
برون‌شارش‌های کلان: Admiralty Inlet, Deception Pass avg: ۴۱٬۰۰۰ فوت مکعب بر ثانیه (۱٬۲۰۰ متر مکعب بر ثانیه) max: ۳۶۷٬۰۰۰ فوت مکعب بر ثانیه (۱۰٬۴۰۰ متر مکعب بر ثانیه) min: ۱۴٬۰۰۰ فوت مکعب بر ثانیه (۴۰۰ متر مکعب بر ثانیه)
حوضهٔ آبریز: ۱۲٬۱۳۸ مایل مربع (۳۱٬۴۴۰ کیلومتر مربع)
بیشترین درازا: ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر)
بیشترین پهنا: ۱۰ مایل (۱۶ کیلومتر)
مساحتِ رو: ۱٬۰۲۰ مایل مربع (۲٬۶۰۰ کیلومتر مربع)
بیشترین ژرفا: ۹۳۰ فوت (۲۸۰ متر)
حجم آب: ۲۶٫۵ مایل مکعب (۱۱۰ کیلومتر مکعب)
جاهای مسکونی: سیاتل, تاکوما، واشینگتن, المپیا، واشینگتن, اورت، واشینگتن, برمرتون، واشینگتن
دریاراه پیوجت (انگلیسی: Puget Sound) دریاراهی در امتداد ساحل غربی ایالت واشینگتن می‌باشد. این دریاراه ساحل غرب سیاتل را تشکیل می‌دهد.
شهرداران صلح

شهرداران صلح (به انگلیسی: Mayors for peace) نام یک سازمان بین‌المللی مردم نهاد است که در سازمان ملل ثبت گردیده است.
تاریخچه

سازمان بین‌المللی شهرداران صلح در سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۱ شمسی) به ابتکار شهرداران هیروشیما و ناگازاکی و با اعلام رسمی در سازمان ملل متحد تأسیس شد.
مکان سازمان

دبیرخانه اصلی این سازمان در شهر هیروشیما واقع است و ریاست سازمان در حال حاضر بعهده آقای ماتسویی شهردار هیروشیما می‌باشد . علاوه بر این دبیرخانه اروپایی سازمان در شهر ایپر (محل وقوع اولین حمله شیمیایی در جنگ اول جهانی) در بلژیک مستقر است.
اهداف

تلاش برای پیشگیری از وقوع جنگ، کشتار و تخریب که نتیجه ای جز صدمه به شهروندان و مردم بیگناه ندارد.
تلاش برای ریشه کن شدن سلاح‌های کشتار جمعی به ویژه سلاح های اتمی و شیمیایی در سطح جهان.
تقویت روابط فرهنگی و صلح طلبانه بین شهروندان شهرهای عضو سازمان بمنظور گسترش فرهنگ صلح و دوستی و پرهیز از نزاع و خشونت.
ایران

دبیرخانه شهرداران ایرانی عضو این سازمان از سال 1391در محل موزه صلح تهران آغاز به کار کرده‌است و تا کنون موفق شده است 1016  شهر ایرانی را به عضویت این سازمان درآورد. هم‌چنین با ارتباط دایم با شهرهای عضو، آنان را به برگزاری برنامه‌های گوناگون با هدف گسترش فرهنگ صلح تشویق کرده است. دبیرخانه ایرانی هم‌چنین با پیگیری‌های مداوم موفق شده شهر تهران را به عنوان یکی از 28 شهر راهبر در دنیا در این سازمان به ثبت رساند. اعضای آن جمعی از جانبازان شیمیایی هستند که به صورت داوطلبانه در این زمینه فعالیت می‌کنند.
همچنین شهردار هیروشیما ژاپن و رئیس سازمان شهرداران صلح طی حکمی، محمدباقر قالیباف را به عنوان عضو اجرایی سازمان شهرداران صلح منصوب کرد.
نگاره‌ای قدیمی از شهرداران هیروشیما و ناکازاکی به همراه دیگر شهرداران نمایندهٔ «شهرداران برای صلح» که اعلامیهٔ روز منع سلاح‌های هسته‌ای را به نمایش می‌گذارند. (نیویورک - ۲۰۰۴)
فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده

| فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده | فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده |
| --- | --- |
فعال: ۱۹۷۳–تاکنون
کشور:  ایالات متحده آمریکا
رسته: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
گونه: فرماندهی ارتش
نقش: آمادگی ارتش در فرماندهی یکپارچه رزمی
پادگان/ستاد: فورت برگ
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده کل: مایکل اکس. گاریت
جانشین: لئوپلدو ای. کوئینتاس
نشان: نشان
نشان شناسایی: 
فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده (انگلیسی: United States Army Forces Command) بزرگترین واحد فرماندهی در ارتش ایالات متحده است، که تأمین‌کننده نیروهای زمینی با توان عملیاتی، برای فرماندهی یکپارچه رزمی ایالات متحده آمریکا می‌باشد. قرارگاه مرکزی فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده در پایگاه فورت‌برگ، کارولینای شمالی مستقر می‌باشد و بیش از ۷۵۰ هزار سرباز از نیروهای فعال ارتش، نیروهای ذخیره ارتش و سربازان گارد ملی را در بر می‌گیرد.
چزاره فانتونی

| چزاره فانتونی | چزاره فانتونی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ فوریهٔ ۱۹۰۵ بولونیا، ایتالیا
درگذشت: ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۶۳ (۵۷ سال) رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۹–۱۹۶۲
چزاره فانتونی (ایتالیایی: Cesare Fantoni؛ زاده ۱ فوریه ۱۹۰۵-درگذشته ۱۵ ژانویه ۱۹۶۳) بازیگر ایتالیایی بود.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در ترانه عاشقانه، کارتاژ در شعله‌های آتش، میهمان یک‌شبه، صلیبیون توانا، دکتر آنتونیو، زنجیرهای ناپیدا، روسینی و به من نگو! اشاره کرد.
گمینا اویژنگ

| گمینا اویژنگ Ojrzeń Commune | گمینا اویژنگ Ojrzeń Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
  پرچمنشان:   پرچمنشان
fa (in English: Expected satiety): fa
کشور:  لهستان
استان: استان ماسوویان
شهرستان: Ciechanów
کرسی: Ojrzeń
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۱۲۳٫۱۱ کیلومتر مربع (۴۷٫۵۳ مایل مربع)
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • مجموع: ۴٬۳۸۴
 • تراکم: ۳۶/کیلومتر مربع (۹۲/مایل مربع)
گمینا اویژنگ (به لهستانی:  Gmina Ojrzeń) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان چیخانوف واقع شده‌است. گمینا اویژنگ ۱۲۳٫۱۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۳۸۴ نفر جمعیت دارد.
یلیزاوتا لوزان

یلیزاوتا لوزان (انگلیسی: Yelyzaveta Luzan؛ زادهٔ ۱۴ مارس ۲۰۰۳) ژیمناست اهل جمهوری آذربایجان است.
شهرداری اسکروندا

| شهرداری اسکروندا Skrundas novads | شهرداری اسکروندا Skrundas novads |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
  پرچم:   پرچم
کشور:  لتونی
تشکیل: ۲۰۰۹
پایتخت: اسکروندا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Loreta Robežniece
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۵۳٫۲ کیلومتر مربع (۲۱۳٫۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۶۰۵۷
 • تراکم: ۱۱/کیلومتر مربع (۲۸/مایل مربع)
وبگاه: www.skrunda.lv
شهرداری اسکروندا (به لاتین: Skrunda Municipality) یک شهرداری در لتونی است. شهرداری اسکروندا ۶٬۰۵۷ نفر جمعیت دارد.
پیکسیز

| پیکسیز | پیکسیز |
| --- | --- |
پیکسیز در سال ۲۰۰۹، اعضای گروه از چپ به راست: جوی سانتیاگو، بلک فرانسیس، دیوید لاورینگ، کیم دیل: پیکسیز در سال ۲۰۰۹، اعضای گروه از چپ به راست: جوی سانتیاگو، بلک فرانسیس، دیوید لاورینگ، کیم دیل
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
ژانر: آلترنیتیو راک
ناشر(ان): 4AD، الکترا، کوکینگ وانیل، اسپین آرت، آرتمیس، پیکسیزمیوزیک، PIAS
همکاری‌های مرتبط: امپز، بریدرز، گرند دیوچی، مارتینیز، مافز، پاندوراس
اعضا: بلک فرانسیس دیوید لوورینگ جوی سانتیاگو پاز لنچانتین
اعضای پیشین: کیم دیل کیم شاتاک
وبگاه: pixiesmusic.com
پیکسیز (به انگلیسی: Pixies) یک گروه موسیقی آلترنیتیو راک آمریکایی است که در سال ۱۹۸۶ در بوستون، ماساچوست تشکیل شد. این گروه در حال حاضر، از بنیان‌گذاران اولیه آن، بلک فرانسیس (خواننده اصلی، نوازنده گیتار ریتم)، جوی سانتیاگو (گیتار لید) و دیوید لوورینگ (درامز) تشکیل شده‌است. دیگر عضو گروه که از جمله اعضای بنیان‌گذار محسوب می‌شود، کیم دیل (گیتار بیس و خواننده پشتیبان) است که گروه را در سال ۲۰۱۳ ترک کرد و کیم شاتاک برای مدت چند ماه، جای او را در نقش نوازنده گیتار بیس در اجراهای زنده گرفت. سپس پاز لنچانتین، جایگزین شاتاک برای تور سال ۲۰۱۴ گروه شد ولی در مارس ۲۰۲۴ اعلام کرد که برای تمرکز بر پروژه های شخصی اش از گروه جدا می شود.
گروه پیکسیز محبوبیتی نسبتاً متوسط در کشور خانهٔ خود به‌دست آورد؛ اما در بریتانیا و سرزمین‌های اروپایی، بسیار محبوب شد. پیکسیز در سال ۱۹۹۳، در وضعیتی نامهربانانه از هم پاشید، اما در سال ۲۰۰۴ مجدداً با همان اعضای سابق، تشکیل شد. با وجود موفقیت‌های تجاری محدودی که این گروه به‌دست آورد، موسیقی گوشخراش و پرخاشگرانه آنها، بر روی گروه‌هایی از جمله نیروانا، ردیوهد، د استروکز و ویزر تأثیرگذار بوده‌است.
سبک موسیقایی گروه پیکسیز، از عناصری از جمله ایندی راک، سایکدلیا، نویز راک و سرف راک تشکیل شده‌است. بلک فرانسیس، ترانه‌نویس و خواننده اصلی گروه است. او ترانه‌هایی دربارهٔ موضوعات غیرمعمول همانند قطع عضو، سورئالیسم، زنا با محارم و خشونت مذهبی (انجیلی) نوشته‌است.
گروه پیکسیز را در گسترش سبک آلترنیتیو راک در دهه ۱۹۹۰ تأثیرگذار می‌دانند. محبوبیت پیکسیز در سال‌های پس از منحل‌شدن آن‌ها بیشتر شد. طوری که پس از اتحاد دوباره آن‌ها در سال ۲۰۰۴، کلیهٔ بلیط‌های تورهایشان فروخته شد. در ژوئیه ۲۰۱۳، گروه پس از ده سال، آهنگ‌های جدید خود را در قالب یک آلبوم استودیویی منتشر کردند. این گروه حدود دو میلیون فروش تصدیق‌شده دارد.
تاریخچه > تشکیل (۱۹۸۶)

جوی سانتیاگو و بلک فرانسیس (که نام اصلی او چارلز تامسون چهارم است)، اولین بار وقتی همدیگر را ملاقات کردند که هر دو در دانشگاه ماساچوست در امهرست تحصیل می‌کردند. آن دو در یک سوئیت در کنار هم زندگی می‌کردند. هرچند که سانتیاگو دربارهٔ حواس‌پرتی فرانسیس نگران بود، به این نکته پی برده بود که او نوازندهٔ موسیقی است و به این ترتیب، با هم دوست شدند. سپس فرانسیس به سفری در پورتوریکو رفت تا زبان اسپانیایی را بیاموزد. فرانسیس پس از شش ماه، به امهرست برگشت و از دانشگاه انصراف داد. فرانسیس و سانتیاگو سال ۱۹۸۴ را صرف کار کردن در یک انبار گذراندند، فرانسیس با گیتار آکوستیک خود آهنگ می‌ساخت و شعرهای آن‌ها را هم در مترو می‌نوشت.
آن دو در ژانویه ۱۹۸۶، یک گروه موسیقی تأسیس کردند. نوازنده گیتار بیس گروه، کیم دیل، دو هفته بعد به جمع آن‌ها پیوست. دیل از طریق یک آگهی که توسط فرانسیس صورت گرفته بود، با آن‌ها آشنا شده بود. فرانسیس در آن آگهی، به دنبال یک نوازنده گیتار بیس مؤنث بود که هم از نمادهای موسیقی فولک، پیتر، پاول و ماری و هم از گروه Hüsker Dü خوشش بیاید. دیل تنها کسی بود که به این آگهی پاسخ داده بود؛ اما در حین گزینش، بدون یک گیتار بیس نزد آن‌ها آمده بود، چرا که او هیچگاه این ساز را ننواخته بود. او تنها به این خاطر به گروه دعوت شد که ترانه‌هایی که بلک فرانسیس به او نشان داده بود را پسندیده بود. دیل بعدها یک گیتار بیس تهیه کرد و آن سه در آپارتمان دیل به تمرین پرداختند.
پس از اینکه دیل وارد گروه شد، گروه سعی کرد خواهر او، کلی دیل را هم به عنوان نوازندهٔ درامز جذب خود کند که ناموفق بود. شوهر کیم به آن‌ها پیشنهاد کرد که دیوید لاورینگ را استخدام کنند که کیم، قبلاً با او در جشن عروسی‌اش ملاقات کرده بود. سانتیاگو به صورت تصادفی از روی یک فرهنگ لغت، نام «پیکسیز» را برای گروه انتخاب کرد و این نام مورد موافقت دیگر اعضا واقع شد؛ معنی این نام، «الف‌های کوچولوی بدجنس» می‌شود. وقتی که گروه اسمی برای خود انتخاب کرد و ترکیب اعضای آن شکل گرفت، آن‌ها در اواسط ۱۹۸۶ تمرینات خود را به گاراژ والدین لاورینگ بردند. آن‌ها شروع به نواختن در شوها و میخانه‌های حوالی بوستون کردند.
تاریخچه > قرارداد ضبط و نخستین آلبوم (۱۹۸۷)

وقتی که یک بار گروه پیکسیز در کنسرتی به همراه گروه Throwing Muses در حال نواختن بود، توجه گری اسمیت، مدیر برنامه‌های استودیوهای فورت آپاچی به آن‌ها جلب شد. او به گروه گفت که «تا وقتی که شما در دنیا معروف نشدید خوابم نمی‌برد». گروه پس از آن یک دمو ۱۷-آهنگه را در فورت آپاچی ضبط کرد که این نوارد دمو، در بین طرفداران گروه به نوار صورتی‌رنگ معروف است، چرا که پس‌زمینه جلد آن صورتی‌رنگ بود. هزینهٔ جلسات ضبط، ۱۰۰۰ دلار بود که توسط پدر فرانسیس پرداخت شد و کل جلسات ضبط هم سه روز طول کشید. کن گوز مدیر برنامه‌های آن‌ها شد و دمو را به شخصی به نام ایوی واتز-راسل از یک ناشر مستقل به نام 4AD داد. واتز-راسل که گروه را خیلی عادی و «خیلی راک اند رول» یافته بود، ابتدا می‌خواست آن‌ها را رد کند، اما به خاطر اصرار دوست‌دخترش، قراردادی با آن‌ها امضاء کرد.
پیرو امضاء کردن قرارداد با 4AD، هشت آهنگ از دموی نوار صورتی، برای ضبط شدن در یک mini-LP به نام Come On Pilgrim انتخاب شدند. در برخی از آهنگ‌های این آلبوم چندآهنگه، مثل Vamos و Isla de Encanta، فرانسیس اشاره‌هایی به تجربیاتش در پورتوریکو داشته‌است؛ آلبوم حاوی اشعاری در مورد فقر و تنگ‌دستی در پورتو ریکو است. اشعار مذهبی این آلبوم و آلبوم‌های دیگر، الهام‌گرفته از روزهای تولد دوبارهٔ والدین فرانسیس در کلیسای پنتاکوستال هستند. هثر فارز درون‌مایهٔ ترانهٔ «خسته بودم» را عجز جنسی، و درون‌مایهٔ ترانه‌های «پسر نمرود» و «ترانهٔ تعطیلات» را موضوع زنا می‌داند.
تاریخچه > روزای موج‌سوار و دولیتل

اثر بعدی گروه پس از Come On Pilgrim، یک آلبوم استودیویی تمام‌مدت، تحت عنوان روزای موج‌سوار بود. این آلبوم توسط استیو آلبینی تهیه شد (که بر طبق پیشنهاد یکی از کارکنان 4AD، توسط واتز-راسل استخدام شده بود). تهیه کردن این آلبوم دو هفته طول کشید و آلبوم در اوایل ۱۹۸۸ منتشر شد. روزای موج‌سوار در اروپا مورد تحسین قرار گرفت؛ هم ملودی میکر و هم ساندز به روزای موج‌سوار، جایزه «آلبوم سال» را اهدا کردند. در آمریکا، آلبوم نقدهایی مثبت، اما در عین حال بی‌سروصدا را دریافت کرد؛ واکنشی که در سرتاسر دوران فعالیت گروه پابرجا بود آلبوم در نهایت موفق شد در سال ۲۰۰۵ در آمریکا گواهی طلا دریافت کند. پس از انتشار این آلبوم، گروه به انگلستان رفت تا گروه Throwing Muses را در تور اروپایی «سکس و مرگ» همراهی کند که این تور، در Mean Fiddler در لندن آغاز می‌شد. این تور همچنین باعث شد گروه به هلند هم برود، جایی که پیکسیز در آنجا از قبل به اندازه کافی توجه رسانه‌ها را جلب کرده بود تا بتواند تور را تبلیغ کند. فرانسیس بعدها عنوان کرد که «اولین جایی که با پیکسیز کار انجام دادیم در هلند بود». این تور به خاطر شوخی‌های خصوصی (in-joke) گروه سرشناس است، مثلاً گروه آهنگ‌هایشان را به ترتیب حروف الفبا اجرا می‌کردند.
در همین اوقات، پیکسیز با یک ناشر عمدهٔ آمریکایی به نام الکترا رکوردز، قراردادی را امضاء کرد. در همین حوالی، گروه یک دوره همکاری با تهیه‌کنندهٔ انگلیسی، گیل نورتون را آغاز کرد. نورتون دومین آلبوم تمام‌مدت آن‌ها که دولیتل نام داشت را تهیه کرد که این آلبوم در شش هفتهٔ پایانی سال ۱۹۸۸ تهیه شد. از این آلبوم، عموماً به عنوان آلبومی یاد می‌شود که گروه با آن از صدا خام و نپخته‌ای که آلبوم‌های قبلی مانند Come On Pilgrim و روزای موج‌سوار داشتند، فاصله گرفت. دولیتل یک صدای شفاف‌تر داشت که عموماً ناشی از تهیه‌کنندگی نورتون و بودجه ۴۰٫۰۰۰ دلاری بود که صرف تهیهٔ آن شده بود؛ این مبلغ چهار برابر هزینه‌ای بود که صرف تهیهٔ روزای موج‌سوار شده بود. دولیتل یک تک‌آهنگ به نام «شوهرت داره میاد» داشت که زیست‌نامه‌نگارها، جوش فرانک و کارین گانز، آن را آهنگی به‌طور غیرمعمول شیک و شبه-پاپ تعریف کرده‌اند. «میمون به بهشت رفت» هم تک‌آهنگ دیگری از این آلبوم بود که جزء ۱۰ ترانهٔ مدرن راک برتر رادیویی در ایالات متحده بود و در بریتانیا هم در جمع ۱۰۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت. مشابه روزای موج‌سوار، آلبوم دولیتل هم از سوی طرفداران و منتقدان موسیقی مورد تحسین قرار گرفت.
تاریخچه > وقفه (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰)

پس از آلبوم دولیتل، تنش میان دیل و فرانسیس به نقطهٔ اوج خود رسید (برای مثال، فرانسیس یک بار در کنسرتی در اشتوتگارت، گیتاری را به سمت دیل پرتاب کرد) و وقتی که دیل در کنسرتی در فرانکفورت از نواختن سر باز زد، تقریباً از گروه کنار گذاشته شده بود. سانتیاگو در مصاحبه‌ای با موجو، دیل را فردی «یک‌دنده که می‌خواهد ترانه‌های خودش را در آلبوم‌ها روی کار بیاورد تا دنیای خودش را بیابد»، توصیف کرد. در نهایت، دیل قبول کرد که فرانسیس خواننده است و باید از نظر موسیقایی، کنترل گروه را در اختیار داشته باشد، اما پس از آن اتفاق در فرانکفورت، «آنها تقریباً دیگر با هم صحبت نمی‌کردند». گروه در تور «Fuck or Fight» که پس از آلبوم دولیتل در ایالات متحده برگزار می‌شد، به‌طور فزاینده‌ای از پا افتاده‌تر می‌شد و تنش بین اعضا همچنان ادامه داشت. پس از آخرین روز تور در نیویورک، گروه بی‌رمق‌تر از آنی بود که در مهمانی پایان تور که شب پیش رو برگزار می‌شد، شرکت کند و خیلی زود اعلام کرد که فعالیت آن‌ها وقفه‌ای در پی خواهد داشت.
در طول این وقفه، سانتیاگو و لاورینگ به تعطیلات رفتند. فرانسیس هم یک تور انفرادی کوچک برگزار کرد. این تور از چند کنسرت تشکیل شده بود تا بتواند خرج سوخت سفرش به کل کشور را تأمین کند. دیل یک گروه موسیقی جدید به نام د بریدرز تشکیل داد. دیگر اعضای این گروه تانیا دونلی از گروه Throwing Muses و یک نوازندهٔ گیتار بیس به نام جوزفین ویگز از گروه پرفکت دیسستر بودند. اولین آلبوم آنها، Pod در سال ۱۹۹۰ منتشر شد.
تاریخچه > تشکیل مجدد

۱۱ سال پس از انحلال گروه، گاهی شایعه‌هایی مبنی بر تشکیل مجدد گروه می‌پیچید. هرچند که فرانک بلک در ابتدا آن‌ها را خیلی راسخانه تکذیب می‌کرد، بعدها او شروع به قرار دادن تعدادی از آهنگ‌های پیکسیز در آثارش با کاتولیکز کرد و گه‌گاهی هم سانتیاگو را در کارهای انفرادی‌اش به خدمت می‌گرفت و لاورینگ هم گاهی با شعبده‌بازی‌های خود مراسم افتتاحیهٔ کنسرت‌های او را برگزار می‌کرد.
در سال ۲۰۰۳، یک سری تلفن بین اعضای گروه برقرار شد که نتیجه آن چند تمرین بی‌سروصدا بود و خیلی زود تصمیم به تشکیل مجدد گروه گرفته شد. در فوریه ۲۰۰۴، گروه خبر از برگزاری یک تور کامل را داد و بلیط‌های مربوط به روزهای ابتدایی تور در عرض چند دقیقه فروخته شدند. نمایش چهار روزهٔ گروه در بریکستون آکادمی لندن، سریع‌ترین میزان فروش بلیط را در طی تاریخ ۲۰ ساله این استودیو داشته‌است.
پیکسیز اولین کنسرت تجدید دیدار خود را در تاریخ ۱۳ آوریل ۲۰۰۴ در The Fine Line Music Cafe در مینیاپولیس برگزار کرد و پس از یک نمایش در جشنواره هنر و موسیقی کنچلا ولی، یک تور آماده‌سازی در آمریکا و کانادا برگزار کرد. گروه سپس بیشتر سال ۲۰۰۴ را صرف برگزاری تور در برزیل، اروپا، ژاپن و ایالات متحده کرد. گروه جایزه Act-of-the-Year را در سال ۲۰۰۴ از جشنواره جوایز موسیقی بوستون دریافت کرد. بر طبق گزارش‌ها، از فروش بلیط‌ها در تور تجدید دیدار سال ۲۰۰۴، سرجمع بیش از ۱۴ میلیون دلار حاصل شده بود.
در سال ۲۰۰۴، گروه آهنگ جدیدی به نام Bam Thwok را منحصراً از طریق آی‌تیونزاستور منتشر کرد. این ترانه در جدول رسمی آهنگ‌های دانلودی بریتانیا رتبه ۱ را از آن خود کرد. 4AD آلبوم گردآوری‌شده موجی از نقص عضو: بهترین‌های پیکسیز را در کنار یک دی‌وی‌دی به نام پیکسیز منتشر کرد.
پیکسیز همچنین در یکی از آلبوم‌های گرامی‌داشت وارن زوون تحت عنوان از ساندویچ‌ها لذت ببر، ترانه‌ای به نام اصلاً زیبا نیست را بازخوانی کرده‌است (از وارن زوون). هم ترانه Bam Thwok و هم اصلاً هم زیبا نیست، هر دو توسط بن مامفری تهیه شدند، اولی در Stagg Street Studios در ون نویس، لس آنجلس و دومی هم در متامورفوسیس استودیو در وین.
در سال ۲۰۰۵، گروه در تعدادی فستیوال از جمله لولاپالوزا، T on the Fringe و نیوپرت فولک فستیوال شرکت جست. آن‌ها سرتاسر سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ را هم به شرکت در میدان‌ها مختلف مبادرت ورزیدند که این حتی منجر به بربایی که نمایش در استرالیا، آن هم برای اولین بار توسط گروه شد. از سال ۲۰۰۵، فرانسیس چندین بار اظهار داشته‌است که ضبط کردن آلبوم جدید توسط پیکسیز یا تنها یک احتمال است یا یک امر بعید، که مانع اصلی آن‌ها برای انجام این کار، مخالفت دیل بیان می‌شد.
برای بزرگداشت بیستمین سالگرد انتشار آلبوم دولیتل، گروه توری را در اکتبر ۲۰۰۹ آغاز کرد که در این تور، گروه ترک به ترک ترانه‌های آلبوم دولیتل، حتی ترانه‌های پشت‌صفحه‌ای تک‌آهنگ‌های آلبوم را هم اجرا کرد. تور در اروپا آغاز شد، در ماه نوامبر در ایالات متحده ادامه یافت، در مارس ۲۰۱۰ تورهایی در آمریکای جنوبی و استرالیا برگزار شد، سپس در نیوزلند، در بهار ۲۰۱۰ در اروپا و سپس از پاییز ۲۰۱۰ تا بهار ۲۰۱۰ مجدداً در آمریکای شمالی ادامه یافت. در پاییز ۲۰۱۰ توری به نام شهرهای خیالی هم ادامه‌ای برای تور تور دولیتل شد.
تاریخچه > جدایی کیم دیل از گروه، بگ‌بوی و آثار جدید (۲۰۱۳ تا کنون)

در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۳، در اکانت توییتر گروه اعلام شد که کیم دیل گروه را ترک کرده‌است. دیل از آن موقع تا کنون یک آهنگ انفرادی در وب‌گاهش منتشر کرده و باقی‌مانده اعضای گروه پیکسیز هم گفته‌اند که اگر برنامه کاری او با گروه بریدرز اجازه داد، خوشحال خواهند شد که به گروه برگردد. دو هفته بعد، گروه آهنگ جدیدی به نام بگ‌بوی را منتشر کرد، که می‌شد آن را رایگان از وبگاه پیکسیز دانلود کرد. در این آهنگ، جرمی دابز از گروه Bunnies که سابقاً عضو Bennies هم بود، به جای دیل در نقش خوانندگی حضور دارد.
گروه پیکسیز در ۱ ژوئیه ۲۰۱۳، اعلام کرد که کیم شاتاک، گیتاریست و خواننده گروه‌های مافز و پاندوراز به جمع اعضای گروه اضافه شده‌است و قرار است جای دیل را در تور اروپایی سال ۲۰۱۳ پر کند. گروه در ۳ سپتامبر ۲۰۱۳، یک آلبوم چند آهنگه از ترانه‌های جدید خود، تحت عنوان آلبوم چندآهنگه اول را منتشر کرد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۳، شاتاک اعلام کرد که از گروه کناره‌گیری کرده‌است. در دسامبر ۲۰۱۳، پاز لنچانتین به عنوان نوازنده جدید گیتار بیس برای تور سال ۲۰۱۴ گروه معرفی شد. یک آلبوم چندآهنگه با آهنگ‌های جدید تحت عنوان آلبوم چندآهنگه دوم هم در ۳ ژانویه ۲۰۱۴ منتشر شد. تک‌آهنگی به نام هکز چشم‌آبی هم در رادیو پخش شد. یک آلبوم چندآهنگهٔ دیگر تحت عنوان آلبوم چندآهنگه سوم هم در ۲۴ مارس ۲۰۱۴ منتشر شد. همه این آلبوم‌های چندآهنگه تنها به صورت دانلودی و ویرایش وانیلی محدود در دسترس بودند. این سه آلبوم چندآهنگه، در قالب یک آلبوم پرآهنگ مخلوط شدند و در آوریل ۲۰۱۴، در آلبوم جدیدی به نام ایندی سیندی عرضه شدند.
در اکتبر 2024 پیکسیز نهمین آلبوم استودیویی خود را با عنوان The Night the Zombies Came را منتشر کرد. بلک فرانسیس، خواننده اصلی گروه، در مورد این آلبوم گفت: این یک آلبوم مفهومی نیست، اما کلمه زامبی در اشعار به طور مکرر ظاهر می شد. وقتی به دیگر اشعار نگاه کردم، هیچ کدام به اندازه The Night The Zombies Came مناسب نبود. این آلبوم با تولید تام دالگتی (Tom Dalgety) ساخته شده است.
تأثیرپذیری‌ها

پیکسیز از طیف وسیعی از هنرمندان و ژانرها تأثیر پذیرفته‌است. هر عضو گروه، یک پس‌زمینه متفاوت در موسیقی دارد. فرانسیس وقتی که اولین بار شروع به نوشتن ترانه برای پیکسیز کرد، گفت که او به هیچ چیز جز Hüsker Dü, کاپیتان بیف‌هرت، و ایگی پاپ گوش نمی‌کند. دیگر هنرمندانی که بر روی فرانسیس تأثیرگذار بوده‌اند عبارتند از The Gun Club و د کارز. او در حین ساختن آلبوم دولیتل به شدت به آلبوم سفیدرنگ اثر بیتلز گوش می‌کرد. او از بادی هالی به عنوان مدلی برای نوشتن ترانه‌هایش یاد کرده‌است.
سانتیاگو به موسیقی پانک دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، از جمله هنرمندانی مثل بلک فلگ، و همین‌طور دیوید بویی گوش می‌کرد. گیتاریست‌هایی که بر روی او تأثیرگذار بوده‌اند عبارتند از جیمی هندریکس، لس پال، وس مونتگومری، و جورج هریسون. پیش‌زمینه موسیقایی دیل، موسیقی فولکلور و موسیقی کانتری بود. او در نوجوانی یک گروه کانتری-فولک به همراه خواهرش ایجاد کرد و آثار هنرمندانی همچون اورلی برادرز و هنک ویلیامز را بازخوانی می‌کردند. دیگر هنرمندانی که او به آثارشان گوش می‌کرد عبارتند از XTC, Gang of Four و الویس کاستلو. لاورینگ هم از جمله طرفداران گروه راش است.
دیگر چیزهای غیرموسیقایی، مثل فیلم‌ها هم بر روی پیکسیز تأثیرگذار بوده‌اند. فرانسیس از فیلم‌های سورئالیستی کله‌پاک‌کن و سگ اندلسی (که در خوارگردان به آن اشاره می‌شود) به عنوان یک منبع الهام بر روی خود نام می‌برد. او دربارهٔ این تأثیرپذیری‌ها گفته‌است که «حوصله نداشتم بشینم و رمان‌های سورئالیستی بخونم، نگاه کردن فیلم‌های ۲۰ دقیقه‌ای برایم راحت‌تر بود».
ترانه‌نویسی و آواز

بیشتر ترانه‌های پیکسیز توسط فرانسیس نوشته و خوانده شده‌اند. استفن توماس ارلواین ترانه‌نویسی فرانسیس را به صورت «دربرگیرنده اشعار باورنکردنی و تکه‌پاره راجع به مسائلی همچون فضا، دین، سکس، قطع عضو و فرهنگ عامه» توصیف کرده‌است. خشونت مذهبی مضمون ترانه‌های مرده و Gouge Away در آلبوم دولیتل را تشکیل می‌دهند. فرانسیس به ملودی میکر گفته‌است که «همه این‌ها راجع به شخصیت‌های عهد عتیق هست. فکر و ذکرم با آنها مشغول شده‌است. چرا همش اینجوری درمیاد رو نمی‌دونم» او ترانه کاریبو در Come on Pilgrim را دربارهٔ تناسخ (حلول روح در بدن دیگر) توصیف می‌کند. در تعدادی از ترانه‌های آلبوم باسانوا هم مضامینی راجع به موجودات فرازمینی دیده می‌شود.
ترانه سیمین در آلبوم دولیتل را دیل به همراه فرانسیس نوشته‌است و آن دو به همراه هم به صورت همزمان در این ترانه به خوانندگی می‌پردازند. او همچنین ترانه غول‌آسا در آلبوم روزای موج‌سوار را هم به همراه فرانسیس نوشته و در آن به خوانندگی می‌پردازد. ترانه Bam Thwok که یک تک‌آهنگ دیجیتالی محصول سال ۲۰۰۴ است را هم دیل به تنهایی نوشته‌است. او در آثار سابقش خودش را به نام دوشیزه جان مورفی معرفی می‌کرد که در آن موقع او ازدواج کرده بود و از این نام به صورت یک لطیفه فمینیستی طعنه‌آمیز استفاده می‌کرد. در ترانه به سوی سفیدی که ترانه دیگری محصول همکاری دیل و فرانسیس است، دیل آوازخوان اصلی است. علاوه بر آن، در ترانه زمستانی که یک بازخوانی از یکی از ترانه‌های نیل یانگ است، او آوازخوان اصلی است. لاورینگ در ترانه دو دو دوست دارم در آلبوم دولیتل و همین‌طور ترانه پشت‌صفحه‌ای وانمودین خواننده اصلی است.