stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آشور (سرزمین)
آشور در دوران هخامنشی > آشوریه تحت فرمانروایی هخامنشیان

در زمان فرمانروایی هخامنشیان بر آشوریه، پایتخت‌های سابق آشوریان یعنی نینوا، دور شاروکین و نمرود جمعیت پراکنده‌ای داشتند. بیشتر آشوریان در شهرهای کوچک و روستاها سکونت داشتند. با این حال، بنابه نظر برخی آشورشناسان شهرهایی مانند عرفه، تل حلف و اربیل سالم و دست نخورده ماندند. طبق گفتهٔ تاریخ‌نگار یونانی گزنفون، با وجود ویرانی بسیاری از شهرهای آشوریان در جنگ‌ها، آشوریانی که در روستاها زندگی می‌کردند، زندگی مرفهی داشتند. گزنفون و سایر یونانیانی که از آشوریه بازدید می‌کردند، پس از عبور از شهر نمرود که از آن به عنوان «ویرانه‌ای با ساکنانی اندک» یاد می‌کند، از روستاهای شمال‌غربی منطقه به دنبال کرانهٔ رود دجله این گونه یاد می‌کند:
... روستاهایی پر از ذرت وجود دارد، قصری پیدا کردیم با روستاهای زیادی اطراف آن… آنان (یونانیان) در آن روستاها به مدت سه روز ماندند نه تنها به خاطر زخم‌هایشان، بلکه به خاطر اینکه آنان مقادیر بسیاری آرد و شراب و انبارهای بزرگ جو برای تغذیهٔ اسبان داشتند تمام این منابع توسط ساتراپ‌های منطقه جمع‌آوری شده‌است.
این نقل قول نشانگر رونق کشاورزی و وجود کاخ‌های ساتراپی در آشوریه است. مکان دقیق کاخ‌ها مشخص نیست اما آستن هنری لایارد باستان‌شناس بریتانیایی، مکان کاخ‌ها را نزدیک زاخو کنونی پیش‌بینی می‌کند.
کتیبهٔ یافت شده در مصر که به وسیلهٔ ساتراپ آن زمان آرسامس نوشته شده، از مراکز حکومتی آشوریان در زمان هخامنشیان را این‌گونه نام می‌برد:
لیر: در نزدیکی درهٔ دیاله
آرزوهینا: در تل چمچمال. ۴۰ کیلومتری شرق کرکوک
اربیل
هالسو: در مکانی نامعلوم
متالوبش: ۲۰ کیلومتری شهر باستانی آشور
پیش از حکومت ایرانیان بر آشوریه، هخامنشیان تا حد زیادی تحت تأثیر آشوریان قرار داشتند. در زمان فرمانروایی هخامنشیان در این منطقه زبان آرامی به عنوان زبان میانجی با الفبای آشوری کاربرد روزمره داشت. مذهب آشوریان گرامی داشته می‌شد و سیستم قضایی آشوریان، تقویم آشوریان و قوانین حکومتی آنان به قوت خود باقی ماندند.
آشوریان مانند سایر خراجگزاران ایران، مجبور به پرداخت مالیات و اعزام سرباز برای سپاه ایران بودند. نقش برجسته‌ای در کاخ آپادانا ادای احترام مردان خراجگزار آشوری را نشان می‌دهد که هدایایی را برای پادشاه ایران آورده‌اند: یکی چرم، یکی پارچه، دو نفر ظرف و دو نفر قوچ شرقی آورده بودند.
آشور در دوران هخامنشی > شورش‌های آشور، ۵۴۶ و ۵۲۰ پیش از میلاد

در سال‌های ۵۴۶ و ۵۲۰ پیش از میلاد مسیح، دو استان آشوریه یعنی ماد و آشورا علیه شاهنشاهی ایران شورش کردند. هرچند که شورش‌ها سرکوب شدند، اما این شورش‌ها می‌تواند نشان دهندهٔ اتحاد عمل این دو منطقه و شاید پیوند فرهنگی میان این دو باشد. با این حال این شورش‌ها می‌توانستند در جاهای مختلفی و حتی در سراسر میان‌رودان رخ دهند.
آشور در دوران سلوکی و اشکانی

مقاله ویژه: شاهنشاهی متحده اشکانی
ساتراپی بزرگ آسورستان در روزگار اشکانیان به چند ساتراپی کوچکتر تقسیم می‌شد چهار تا از این ساتراپی‌ها این‌ها بودند: خاندان آبگاری اسروئن، ساتراپان آدیابن، ساتراپان هترا و ساتراپان میشان. در پایان روزگار اشکانی اسروئن ابتدا به یک کلاینت رومی تبدیل شد و سپس یکپارچه به چهر یک کلونی رومی درآمد.
آسورستان

همچنین ببینید: دل ایران‌شهر
در روزگار ساسانی ساتراپی آشور با نام آسورستان شناخته می‌شود و به آن لقب دل ایران‌شهر داده بودند و گاهی بخش‌هایی از آن یک کلونی رومی بود.
سلاطین آشور

مقالهٔ اصلی: امپراتوری آشور
مقالهٔ اصلی: فهرست پادشاهان آشور
اریشوم یکم
آشور-اوبالیت یکم
ادد-نیراری یکم
شلمنسر یکم
توکولتی نینورتای یکم
تیگلات-پیلسر یکم
ادد-نیراری دوم
توکولتی نینورتای دوم
آشور-ناصیر-پال دوم
شلمنسر سوم
شمشی-ادد پنجم
ادد-نیراری سوم
شلمنسر چهارم
شلمنسر پنجم
تیگلات-پیلسر سوم
سارگون دوم
سناخریب
اسرحدون
آشوربانی‌پال
حماسه گیل گمش
آشور-اوبالیت دوم
جمعیت‌شناسی

جمعیت آشوری‌ها به دو دسته آشوری‌های ساکن سرزمین تاریخی آشور و مهاجران آشوری تقسیم می‌شود. از جمعیت آشوری‌ها آمار رسمی وجود ندارد، و تخمین‌های بسیار متفاوتی، از حدود کمی کمتر از یک میلیون نفر در سرزمین مادری آشوری‌ها، تا ۳/۳ میلیون نفر با احتساب جمعیت مهاجران آشوری، که بیشتر به دلیل نامشخص بودن تعداد آشوری‌ها در عراق و سوریه است. از زمان جنگ عراق در سال ۲۰۰۳، آشوری‌های عراقی به تعداد قابل توجهی اما ناشناخته به سوریه پناهنده شدند. از زمان آغاز جنگ داخلی سوریه در سال ۲۰۱۱، آشوری‌های سوریه به تعداد قابل توجه اما ناشناخته به ترکیه پناهنده شدند. مناطق بومی آشوری «بخشی از شمال عراق امروزی، جنوب شرقی ترکیه، شمال غرب ایران و شمال شرق سوریه» است.
جوامع آشوری که هنوز در میهن آشوری باقی مانده‌اند در سوریه (۴۰۰٬۰۰۰)، عراق (۳۰۰٬۰۰۰)، ایران (۲۰٬۰۰۰)، و ترکیه (۱۵٬۰۰۰–۲۵٬۱۰۰) هستند. اکثر آشوری‌هایی که امروزه در سوریه زندگی می‌کنند، در استان حسکه در روستاهای کنار رودخانه خابور، از آوارگانی هستند که پس از نسل‌کشی آشوری‌ها و کشتار سیمل در دهه‌های ۱۹۱۰ و ۳۰ به آن‌جا فرار کردند. جوامع مسیحی سریانی‌های ارتدوکس شرقی در طور عبدین، منطقه‌ای در جنوب شرقی ترکیه، آشوری‌های نسطوری در کوه‌های حکاری که در مرز شمال عراق و جنوب ترکیه قرار دارد، و همچنین دشت ارومیه، منطقه‌ای واقع در کرانه غربی زندگی می‌کردند. از دریاچه ارومیه، و کاتولیک‌های کلدانی و سریانی در دشت نینوا، منطقه ای واقع در شمال عراق، زندگی می‌کردند.
بیش از نیمی از مسیحیان عراق از آغاز جنگ عراق به کشورهای همسایه گریخته‌اند، و بسیاری از آن‌ها بازنگشته‌اند، اگرچه تعدادی از آن‌ها در حال مهاجرت به سرزمین میهنی آشوری در منطقه خودمختار کردستان هستند. اکثر آشوری‌ها امروزه در شمال عراق زندگی می‌کنند و جامعه آن‌ها در حکاری شمالی (ترکیه) کاملاً از بین رفته‌است و آن‌هایی که در طور عبدین و دشت ارومیه هستند عمدتاً خالی از سکنه شده‌اند.
یادداشت

↑  به دلیل حضور داعش در این مناطق، و کشتار مردم آشوری اکثر این مناطق را ترک کردند.
پایتخت سابق امپراطوری آشوریان آشور
پیشوایان اتحادیه قبایلی ماد برای جنگ با آشور
میانرودان
نقشه طور عبدین که روستاها و کلیساهای سریانی را نشان می‌دهد. کلیساهای فعال با صلیب‌های قرمز و کلیساهای متروک با صلیب‌های نارنجی نشان داده شده‌اند.
موسیقی بودایی

نوازندگانی از سانچی
تصویر تبتی از سرسوتی که وینا، خدای اصلی موسیقی و موسیقی‌دانها در بودیسم مهایانه را در دست دارد.
موسیقی بودایی (انگلیسی: Buddhist music) موسیقی است که برای بوداگرایی یا الهام گرفته از آن ایجاد شده و شامل اشکال مختلف آیینی و غیرآیین‌یک می‌شود. این موسیقی از زمان‌های اولیه مدارس بودایی مورد استفاده بودایی‌ها قرار گرفته است، همان‌طور که در آثار هنری موجود در مکان‌های هند مانند سانچی به تصویر کشیده شده است. در حالی که برخی منابع اولیه بودایی دیدگاه‌های منفی نسبت به موسیقی دارند، منابع مهایانه معمولاً نگرش مثبت‌تری به موسیقی دارند و آن را به‌عنوان یک وسیله مهارتی برای هدایت موجودات به سوی بودیسم و هدیه‌ای مناسب به بوداها می‌بینند.
موسیقی بودایی در بسیاری از شاخه‌های بوداگرایی جایگاه برجسته‌ای دارد و معمولاً برای مراسم و اهداف عبادی استفاده می‌شود. موسیقی و نغمه‌خوانی بودایی اغلب جزئی از آیینها و جشن‌های بودایی است که در آن‌ها به‌عنوان هدیه‌ای به بودا دیده می‌شود.
اکثر موسیقی‌های بودایی شامل نغمه‌خوانی یا خوانندگی است که به همراه سازها اجرا می‌شود. نغمه‌خوانی معمولاً شامل متون سنتی است که شامل سوتراها، مانتراها، دها رانیها، پریتاها یا شعرهای مختلف (مانند گاتاها، استوتراها و آوازهای تحققها) می‌شود. موسیقی سازی بودایی نیز وجود دارد، هرچند در معبد بودایی کمتر شنیده می‌شود.
نمونه‌هایی از سنت‌های موسیقی بودایی شامل موسیقی بودایی تبتی، بوداگرایی ژاپنی شومیو، بهایانهای مدرن هند و اسموت در کامبوج است. از آنجا که سنت‌های مختلفی از موسیقی بودایی و نغمه‌خوانی وجود دارد، سازهایی که استفاده می‌شوند بسیار متنوع هستند، از جمله صدای انسان که به تنهایی استفاده می‌شود، تا انواع مختلفی از سازهای کلاسیک در موسیقی آسیایی (مانند وینا) و همچنین سازهای مدرن (مثل گیتار و ساز شستی‌دار).
در فرهنگ معاصر، مطالعه موسیقی بودایی، که گاهی به آن موسیقی‌شناسی بودایی گفته می‌شود، به عنوان یک رشته تحقیقاتی مستقل در حال رشد است.
در آموزه ها و متون مقدس

در بوداگرایی، نغمه‌خوانی یک عمل عبادی سنتی همچنین وسیله‌ای برای آماده‌سازی و تقویت ذهن برای مدیتیشن سکوتی است. این بخشی رایج از تمرینات گروهی رسمی (در هر زمینه رهبانیت یا لاعیی) است. برخی از اشکال بوداگرایی همچنین از نغمه‌خوانی برای اهداف آیینی، بلاگردان یا دیگر مقاصد جادوی استفاده می‌کنند.
در مهایانه، اهدای موسیقی بخشی از سنتی است که در مراسم‌های عبادی به بوداها تقدیم می‌شود (دیگر اهدای‌ها شامل آب، گل‌ها و نور است). اهدای موسیقی بدین ترتیب به‌عنوان وسیله‌ای برای کسب کامیابی در نظر گرفته می‌شود. ایده موسیقی به‌عنوان یک هدیه برای بوداها در بسیاری از سوتراهای مهایانه یافت می‌شود. سازهای رایج شامل وینا، طبل‌ها و فلوتها (وِنو) هستند.
علاوه بر این، در برخی منابع مهایانه، موسیقی بودایی به‌عنوان یک وسیله مهارتی (اوپایا) در نظر گرفته می‌شود، که راهی برای هدایت افراد به مسیر بوداگرایی و آموزش آموزه‌های بودا است. برخی سوتراهای مهایانه همچنین سرزمین‌های پاک را پر از موسیقی الهی توصیف می‌کنند.
در متون اولیه بودایی

بعضی از بخش‌های متون بودایی اولیه به انتقاد از اجرای موسیقی توسط گوتاما بودا پرداخته‌اند. اصلی‌ترین انتقاد این است که موسیقی به تمایلات حسی و وابستگی‌ها می‌انجامد و در نتیجه پنج بازدارنده برای تمرکز مدیتیشن (سامادی) و آرامش ذهنی به‌شمار می‌رود. با این حال، در برخی دیگر از بخش‌ها، بودا موسیقی و سرود را ستایش کرده است.
علاوه بر منابع متنی، در بسیاری از مکان‌های بودایی باستانی هند مانند سانچی و امراوتی و همچنین در سایت‌های گنداره و بودیسم گنداره، مانند چاخیل-ای-گوندی استوپا، تصاویری از موسیقی‌دان‌ها و سازها یافت می‌شود.
در متون اولیه بودایی > ضد موسیقی

در گیتاسارا سوتا (آنگوتارا نیکایا ۵٫۲۰۹)، گوتاما بودا به بهکشو هشدار می‌دهد که دارما را به شیوه‌ای موسیقایی بازخوانی نکند:
همچنین، در سوتای سیگالووادا، که به لایتی یا افراد غیررهبانی خطاب شده است، موسیقی به عنوان تمایل حسی منفی معرفی می‌شود:
این شش عیب وجود دارد که به جشن‌ها می‌روید. همیشه فکر می‌کنید: "رقص کجاست؟ آواز کجاست؟ موسیقی کجاست؟ داستان‌ها کجا هستند؟ تشویق‌ها کجا هستند؟ طبل‌ها کجا هستند؟"
منابع اولیه بودایی شامل عمل «اُپوساته» است که در آن افراد غیررهبانی به رعایت هشت پیش‌فرض می‌پردازند. هفتمین پیش‌فرض این است که باید از سرگرمی‌ها، نمایش‌ها و موسیقی‌های دنیوی خودداری کرد. اوپوساتا سوتا از بودایی‌ها می‌خواهد که بیندیشند چگونه شاگردان نیکو «خواندن و رقصیدن، نواختن سازها و تماشای سرگرمی‌ها را رها کرده‌اند، که موانعی برای آنچه نیکو است، می‌باشند.»
وینایاهای بودایی (کدهای رهبانی) به‌طور کلی استفاده از آواز موسیقایی و سرود خواندن برای قرائت متون بودایی را رد می‌کنند، چرا که این کار به عنوان یک حواس‌پرتی حسی شناخته می‌شود. این‌ها از راهبان و راهبه‌ها می‌خواهند که از گوش دادن به موسیقی یا اجرا کردن آن خودداری کنند چون به لذت‌های حسی مربوط است.
در متون اولیه بودایی > بخش‌های مثبت

بعضی از بخش‌های متون اولیه بودایی به موسیقی با نگرش مثبت‌تری پرداخته‌اند. در سوتا شماره ۲۱ از دیگا نیکایا (پرسش‌های ساکا) و نسخه چینی آن در DA 14، بخشی وجود دارد که در آن گانداروا (موسیقی‌دان آسمانی) به نام پنجاشیکا برخی از اشعار را برای بودا می‌خواند و او آن را تأیید می‌کند. در نسخه متون مفصل آگاما، بودا به گوش دادن به پنجاشیکا می‌پردازد و او را ستایش می‌کند و می‌گوید:
خوب است، پنجاشیکا، خوب است! تو توانسته‌ای با صدای صاف و لوت زیبا خود، تاتاغاتا را ستایش کنی. صدای لوت و صدای تو نه کوتاه است و نه بلند. مهربانی و ظرافت آن، دل‌های مردم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ترانه تو پر از معانی زیادی است و پیوندهای تمایل، زندگی دینی، پارسا و نیروانا را توضیح می‌دهد!
انواع موسیقی بودایی

بیشتر اشکال موسیقی بودایی شامل موسیقی آوازی و آواز دینی است که اغلب با ابزارهای موسیقی همراه می‌شود. آواز دینی بودایی نوعی شعر موسیقایی یا قرائت است که به‌طور خاص مشابه با موسیقی دینی و سرود روحانیهای ادیان دیگر می‌باشد.
موسیقی بودایی شامل انواع مختلفی از خواندن، آوازخوانی و موسیقی در هر سه مکتب عمده بودیسم: ترواده، بودیسم آسیای شرقی، و وجره‌یانه هیمالیا است.
مبنای بیشتر آوازهای ترواده متن‌های دینی پالی هستند، هرچند که برخی از سنت‌ها از آثار جدیدتر استفاده می‌کنند. سنت‌های مهایانه و وجره‌یانه از منابع گسترده‌تری مانند سوتراهای ماهایانه، سوتراهای بودایی تانترایی و دیگر منابع استفاده می‌کنند.
انواع موسیقی بودایی > بودیسم آسیای شرقی

موسیقی بودایی آسیای شرقی به نام فَن‌بای در زبان چینی شناخته می‌شود و شامل ژانرهای مختلفی است. نظریه موسیقی چین باستان بر این باور بود که موسیقی خوب هماهنگی را به جهان می‌آورد و تفکرات کنفسیوس‌گرایی بر این تأکید داشت که موسیقی برای رشد فردی مفید است. در بوداگرایی چینی، این دیدگاه‌های مثبت نسبت به موسیقی با دیدگاه‌های موسیقی مهایانه‌ای به عنوان یک قربانی شایسته و وسیله‌ای ماهرانه برای تمرین روحانی ترکیب شده‌اند.
طبق گفته تران وان که، موسیقی بودایی آسیای شرقی عمدتاً موسیقی آوازی آیینی است، که بیشتر شامل خواندن داهارانی‌های سنتی و سوتراهایی مانند سوره دل, سوره نیلوفر یا سوتراهای آمیتابه می‌شود. با این حال، موسیقی سازی گاهی در مراسم خاص مانند عزاداری‌ها شنیده می‌شود. آیین‌هایی که در آن‌ها موسیقی بودایی ممکن است شنیده شود شامل مراسم توبه و آیین‌هایی مانند آیین رهایی آب و زمین است.
ابزارهایی که در موسیقی بودایی آسیای شرقی یافت می‌شوند عبارتند از: بیوا، ابوا (کن), فلوت عرضی (سائو), ساز دهان، طبل‌های آیینی (مانند تایکو یا ترونگ نیاک ویتنامی), گونگ‌ها، زنگ‌ها، آرخو، یانگچین، چنگ‌لوت ویتنامی، و تایپ‌یونگ‌سو (کره‌ای).
انواع موسیقی بودایی > موسیقی بودایی کره‌ای

آوازخوانی موسیقی بودایی کره‌ای به نام پومپه (Beompae) شناخته می‌شود. دو سبک اصلی آن چیسوری (سبک بزرگ و پیچیده) و هوسوری (سبک ساده) هستند. متن خوانده شده ممکن است به زبان چینی، سانسکریت یا کره‌ای باشد، بسته به سبک.
آوازخوانی موسیقی کره‌ای که با رقص همراه است به نام چاک‌پاپ شناخته می‌شود. این نوع سه نوع دارد: نابی‌چم (رقص پروانه‌ها), پاراچم (رقص سنج‌ها) و پاپ‌گوچم (رقص طبل آیینی).
علاوه بر این، برخی اشکال موسیقی سازی تحت تأثیر بودیسم قرار دارند، از جمله یئونگسان هوسانگ معروف.
انواع موسیقی بودایی > سنت‌های ژاپنی

بوداگرایی ژاپنی شامل سنت‌های مختلفی از خواندن، تلاوت سوترا (dokyō) و موسیقی بودایی است. عنصر آواز معمولاً مهم‌ترین بخش موسیقی بودایی ژاپنی است. تلاوت نام‌های بودا (به‌ویژه نیانفو) و سوتراهای خاص (مانند بخش‌هایی از سوره نیلوفر) یک عمل مرکزی در سنت‌های مختلف بوداگرایی ژاپنی است. این معمولاً با طبل‌زنی، زنگ ایستاده یا دیگر سازها همراه می‌شود. هر مکتب از بوداگرایی ژاپنی سبک خاصی از تلاوت و استفاده از سازهای موسیقی دارد که در مراسم مختلف و مراسم سالانه مورد استفاده قرار می‌گیرند.
یکی از سنت‌های مهم موسیقی گروهی بودایی ژاپنی شومیو (声明، به معنای "صدا روشن") است که از قرن دوازدهم آغاز شده است. این سبک موسیقی منوفونیک است که توسط راهبان بودایی اجرا می‌شود و به‌ویژه در مکاتب تندای، او باکو، و شینگون اهمیت دارد. شومیو تحت تأثیر تلاوت‌های بودایی چینی قرار گرفته که در قرن هشتم به ژاپن معرفی شد. شومیو بیشتر به صورت آواز تحریر شده و بدون همراهی ساز است، اگرچه در برخی مواقع ممکن است از سازهای ضربی (طبل، دست‌زنگ، زنگ، گوه یا سنج) استفاده شود. یکی از اولین اجراهای شومیو در سال ۷۵۲ بود، زمانی که صدها راهب در تودای‌جی سرودهایی مانند ستایش تاتاگاتا (Nyoraibai)، گل‌های افتاده (Sange)، صدای سانسکریت (Bonnon)، و چوب صدادهنده (Shakujo) را اجرا کردند. یک مجموعه کلاسیک مهم از آواهای شومیو Gyosan Shomyo Rok hanjo است که توسط کِکان (شاگرد ریونین) در ۱۱۷۳ گردآوری شده است. این مجموعه شامل آواهای سانسکریت، چینی و ژاپنی است و همچنان منبع اصلی برای آواهای مکتب تندای است.
یک سنت نادر از شومیو توسط یک راهب تنها و با همراهی بیوا (لوت کوتاه‌گرد ژاپنی) اجرا می‌شود. دو سبک اصلی از شومیو وجود دارد: ریوکیوکو و ریکیوکو، که به ترتیب به‌عنوان سخت و آسان برای به خاطر سپردن توصیف می‌شوند.
ژانر دیگری از موسیقی بودایی ژاپنی کوشیکی (講式) است که نوعی موسیقی روایت‌گونه آیینی است که از مکتب تندای سرچشمه گرفته و به سایر سنت‌های بودایی مانند ذن گسترش یافته است. در نهایت تمامی مدارس بوداگرایی ژاپنی مجموعه‌ای از آواهای کوشیکی دارند. شعرخوانی شِگین (詩吟) نیز یکی دیگر از اشکال موسیقی بودایی است که در ژاپن پیدا می‌شود. دیگر اشکال شامل هیوبیاکو (اعلام نیت)، سایمون (اعلام تقدیم)، و واسان (سرودهای ژاپنی) هستند.
دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) شاهد نوآوری‌های زیادی در موسیقی بودایی ژاپنی بود. بودایی‌های ژاپنی بسیاری از موسیقی‌های خود را مدرن کردند و اغلب از سبک‌های فرهنگ اروپا الهام گرفتند. با این حال، سبک‌های سنتی مانند شومیو همچنان حفظ شدند و هنوز در معابد بودایی ژاپنی شنیده می‌شوند. در دهه ۲۰۰۰، روحانیون ژاپنی شروع به تطبیق متون سنتی بودایی با ژانرهای موسیقی مدرن مانند راک و پاپ کردند. فناوری‌های مدرن مانند وکالید، ربات، و کیبوردها نیز برای ترویج تلاوت‌های بودایی استفاده شده و بسیاری از این قطعات موسیقی جدید از طریق اینترنت گسترش یافته‌اند.
انواع موسیقی بودایی > سنت‌های ژاپنی > هونکیوکو

کموسو (本曲) قطعاتی از موسیقی شاکوهاچی یا هوتچیکو هستند که اصلاً توسط راهبان زائر ژاپنی به نام کموسو اجرا می‌شدند. معابد کموسو در سال ۱۸۷۱ منحل شدند، اما موسیقی هونکیوکو آن‌ها همچنان در ژاپن مدرن محبوب است. کموسوها هونکیوکو را به عنوان یک تمرین معنوی و برای گرفتن صدقه از قرن سیزدهم اجرا می‌کردند. در قرن هجدهم، یک کموسو به نام شوجو کارهای مشابه را با شاکوهاچی انجام می‌داد و صدای صدای شاکوهاچی در ژاپن این روزها تقریباً به‌طور خاص به این سنت موسیقی منسوب است.
یک گروه موسیقی با فلوت و وینای هند باستان، از امراوتی
مجسمه‌ای تایلندی از داتاراثا (Dhṛtarāṣṭra)، رهبر گاندارواهای موسیقایی و یکی از چهار پادشاه آسمانی (Caturmahārāja)، که از خدایان نگهبان مهم در بودیسم هستند
نقاشی از یک اجرای موسیقی بودایی غار موگای (غار ۱۱۲)، حدوداً در دوران میانه سلسله تانگ
یک گروه موسیقی بودایی چینی از معبد ژیهوا
راهب‌های کموسو که به خاطر تمرینات کموسو ("دمیدن ذن") و قطعات کموسو (本曲) خود شناخته می‌شوند، که از موسیقی شاکوهاچی استفاده می‌کنند
طبل‌زنان در جشن اوبون در کلیسای بودایی سیاتل، سیاتل، واشینگتن.
گروه موسیقی مدرن ژاپنی Vowz Band که سازهای راک را با آواهای بودایی ترکیب کرده‌اند
امشب کنار غزل‌های من بخواب

امشب کنار غزل‌های من بخواب یک آلبوم استودیویی با صدای همایون شجریان است
مشخصات آلبوم

این آلبوم در دو لوح فشرده شامل ۱۶ قطعه موسیقی با صدای همایون شجریان است. آلبوم در استودیو صبا از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۵ ضبط گردیده و در آبان ۱۳۹۶ توسط آوای باربد و هنر اول پخش شد. این آلبوم در روز اول انتشار خود بیشترین میزان فروش و دانلود قانونی در سال ۱۳۹۶ را در وبسایت بیپ تونز از آن خود کرد.
عوامل تولید

خواننده: همایون شجریان
آهنگساز: فردین خلعتبری
اشعار: افشین یداللهی
میکس و مسترینگ: کاوه عابدین
عوامل تولید > نوازندگان

ویولن
پدرام فریوسفی، پانیذ فریوسفی
ویولا
پریسا پیرزاده
ویولن‌سل
آتنا اشتیاقی
دوتار
کاوه صالحی
سنتور
مهیار طریحی
تنبک
آیین مشکاتیان
رهبر
بهنام ابوالقاسم
فهرست آهنگ‌ها

هجوم خاطره ۴:۳۸
پل خواب ۵:۱۵
تار موی پریشان ۴:۲۵
سکوت بین دو حرف این گل شب بو ۵:۳۸
زیر سقف خیال ۳:۴۷
تاکر ۶:۰۳
اقرار پشت اقرار ۵:۳۴
بید ۵:۲۲
آغوش خالی ۴:۱۵
قرار ۶:۰۵
با تو غزل به سادگی حرف می‌شود ۳:۳۶
پیچ بن ۴:۵۳
بانو ۴:۳۸
امشب کنار غزل‌های من بخواب ۳:۱۸
آخرین شعاع آفتاب زمستانی ۵:۳۷
حوا ۵:۰۴
رمان

«ناول» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای شرکت ناول، ناول (شرکت) را ببینید.
رُمان (به فرانسوی: roman) یک نوع داستان بلند است که در قالب نثر نوشته می‌شود و می‌تواند یک یا چند ژانر را در بر بگیرد. در سده ۱۸ (میلادی) کلمهٔ «رمان» بیشتر برای اشاره به قصّه‌های کوتاه در مورد عشق و توطئه به کار می‌رفت. اما در ۲۰۰ سال اخیر، رمان تبدیل به یکی از مهم‌ترین اشکال ادبی شده‌است. رمان را ژانر غالب در دوران مدرنیسم دانسته‌اند.
ریشۀ زبانی

رمان، یک واژه‌ی فرانسوی است، به معنای؛ داستانی که به نثر نوشته شود و شامل اتفاقات و حوادثی ناشی از تخیل یا خاطرات واقعی نویسنده باشد. رمان، موضوعیت و اقسامی متنوعی دارد، از جمله؛ رمان آموزشی که داستانی است شامل مطالب علمی، طبیعی و فلسفی، رمان پلیسی که داستانی حاکی از حوادث مربوط به دزدی، جنایت و کشف آن‌ها توسط کاراگاهان زبردست است، رمان تاریخی که داستانی است که اساس آن مبتنی بر وقایع تاریخی باشد و رمان عاشقانه که داستانی است که شالودهٔ آن بر عشق نهاده باشد. علاوه بر تخیلات، اتفاقات واقعی به وقوع پیوسته نیز می‌توانند قسمتی یا تمام محتوای یک رمان را تشکیل دهند، همانند بسیاری از رمان‌هایی که در حال حاضر توسط نویسندگان مختلفی بر اساس اتفاقات واقعی نوشته شده‌اند.
رمان در زبان فارسی، مترادف نوول در زبان انگلیسی است. نوول به معنی نو، جدید، بدیع، رمان، داستان‌های کوتاه، کتاب داستان و داستان عشقی کوتاه آمده‌است. علت وارد شدن کلمهٔ رمان به جای کلمهٔ نوول به زبان فارسی را می‌توان در نزدیکی بیشتر ایرانیان متجدد و واردکنندهٔ محصولات فرهنگی به ایران، به زبان فرانسه دانست.
تاریخچه

در اصل کلمهٔ رمان، بیانگر زبان پیشین و عامیانهٔ فرانسویان بود که در مقابل زبان لاتین، زبان عالمانه و ادبی آن روزگار، قرار داشت. ضمناً به آثار ادبی منظوم از نوع داستان‌های تخیلی و ساختگی که به زبان رومیایی (رمان) کتاب شده بود نیز گفته می‌شود. نظیر رمان‌های حاوی اوضاع و احوال شوالیه‌ها یا رمان‌های سازگار و متناسب با نزاکت و تعلیم و تربیت. رمان در مورد همهٔ آن چیزهایی گفته می‌شود که مربوط به تمدن، هنر و مخصوصاً زبان‌های آن ردیف از کشورهایی است که از قرن پنجم تا قرن دوازدهم میلادی تحت سیطرهٔ مادی و معنوی رومی‌ها بودند. از میان زبان‌های رمان می‌توان فرانسوی، ایتالیایی، اسپانیایی، رومانیایی و پرتغالی را نام برد. در قرون وسطی رمان به زبان ادبی شمال فرانسه و از ۱۰۶۶ میلادی به زبان ادبی انگلستان نیز گفته می‌شده‌است. در نتیجه می‌توان گفت که از قرن ۱۲ میلادی به بعد، فرانسه شمالی و انگلستان زمینهٔ مساعدی را برای رشد و انتشار فرهنگ و تمدن فراهم آورده بودند که بیان ادبی دست اول آن زبان رمان و به صورت داستان‌سرایی و قصه‌گویی منظوم بود. بدین ترتیب نوع ادبی داستانی از آن‌جا که به زبان رمان نوشته می‌شود، به رمان معروف شد. در قرون وسطی داستان شهسوارانه مطلوب شمرده می‌شد (از همان نوع داستان‌های عیاری فارسی). در قرن شانزدهم فرانسوا رابله و سروانتس آن را به معنای کمابیش امروزی به کار بردند که در قرن هفدهم جا افتاد. سرانجام در قرن نوزدهم، رمان چه از نظر شمار آثار و چه از لحاظ زبان و ساختار، به اوج شکوفایی رسید. از این‌رو قرن نوزدهم را دورهٔ خاصی در تاریخ داستان‌نویسی در اروپا و مبدأ اشاعهٔ آن در نقاط دیگر جهان می‌شناسند.
ساختار رمان

ساختار رمان ارتباط بین دو نظم است. نظم عددی صفحه‌ها و نظم زمانی وقایع. رمان به شکل کتاب است و از صفحه‌هایی تشکیل شده‌است که به ترتیب خوانده می‌شوند. ضمناً رمان روایتی است که از حوادثی که در طول زمان روی می‌دهند. ساده‌ترین ساختار برای رمان، ساختاری است که در آن، هر دو نوع نظم برهم منطبق شوند. یعنی اولین حادثه در کتاب، همان واقعهٔ مهمی است که پیش از همه روایت می‌شود. پیش از این هیچ حادثه‌ای آن‌قدر اهمیت ندارد که در بخش‌های بعدی کتاب بر آن تأکید شود. با پیشتر رفتن و ورق زدن کتاب، حوادث به ترتیب زمانی به دنبال هم می‌آیند و وقتی به صفحهٔ پایانی رسیدیم، آخرین رویداد مهم پایان می‌پذیرد. البته چنین ساختار ساده‌ای بسیار کم دیده می‌شود. اغلب اولین فصل کتاب شامل میانه یا پایان حادثه‌ای است و آخرین فصل میانه‌ای است که پایانش به تخیل خواننده واگذار شده‌است. گاهی ساختار بسیار پیچیده‌است. به‌طوری‌که وقایع رمان به‌طور مکرر از گذشته به آینده در حال نوسان است.
ساختار رمان > ضد رمان

مقالهٔ اصلی: رمان نو
«رمان نو» به آنچه در رمان سنتی معمولاً قهرمان یا شخصیت (پرسوناژ) و روند منطقی سلسله حوادث داستان گفته می‌شود اعتقادی ندارد. بلکه به روان‌کاوی جنبه‌های غیرعادی و نقاط تاریک شخصیت انسان می‌پردازد. شخصیت داستان هویت خاصی ندارد، تبدیل می‌شود یک حرف اول اسم یا یک ضمیر شخصی مذکر و مؤنث. در رمان کلاسیک ماجرا با درک دنیایی نظم یافته مطابقت دارد، ولی در رمان نو داستان در هم می‌ریزد. رمان نو به ویژه هرگونه اشتغال ذهنی ایدئولوژیک را دور می‌ریزد. به نظر آلن رب گری‌یه، انتقال یک اندیشه، به‌کارگیری قالب سنتی را ایجاب می‌کند. در رمان نو، نه جذابیت موضوع برای نویسنده اهمیت دارد، نه تسلسل منطقی حوادث و نه شخصیت‌های داستان. موضوع فقط قالبی است برای بازنمایاندن سلسله حوادثی که ممکن است هیچ ربطی به هم نداشته باشند و شخصیت‌ها، نظیر رهگذرانی هستند که از خیابان یا کوچه‌ای می‌گذرند.
همین مسأله یعنی استفاده از نمادها و اجسام قابل لمس، شگردی است که توسط آن‌ها می‌توان احساسی را به راحتی و کامل به مخاطب انتقال داد.
ضد رمان نگارشی اوج (Crisis) نامعلوم است

رمان‌نویسان خود محصول دوره و زمانه و جامعه‌ای هستند که در آن زندگی می‌کنند. این گفته روشن می‌کند که با تغییرات جامعه، رمان نیز تغییر می‌کند و شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد. کارلوس فوئنتس در آغاز مقالهٔ سروانتس و نقد خواندن می‌گوید: «اگر از من بپرسند عصر جدید از چه زمانی آغاز شد، می‌گویم از آن زمانی که دن کیشوت لامانچا در سال ۱۶۰۵ میلادی دهکدهٔ خود را ترک گفت، به میان دنیا رفت و کشف کرد که دنیا به آنچه او درباره‌اش خوانده، شباهتی ندارد». به عبارتی، دن کیشوت همان من تنها یا انسان مدرنی است که از نیروهای غیر بشری و حمایت‌های اساطیری بهره‌ای ندارد و خود باید به تنهایی به مبارزه با دنیایی برخیزد که با او بیگانه‌است. در حالی که در حماسه‌ها و رمانس‌ها و داستان‌های پهلوانی اگر دقت کنیم، می‌بینیم که آشیل و ادیپوس یونانی، جهان را همان‌طور تفسیر می‌کنند که آرتورشاه انگلیسی و رولان فرانسوی. اینان در آنچه می‌بینند تردید نمی‌کنند و به حقیقتی یگانه باور دارند. آلخوکار پانتیه می‌گوید: «سروانتس «من» جدیدی ابداع می‌کند» و اکتاویو پاز در تعریف ادبیات جدید می‌گوید: «ادبیات جدید هم مثل ادبیات گذشته از قهرمانان و اوج و فرود آنان می‌گوید اما آنان را تحلیل هم می‌کند. دن کیشوت، آشیل نیست؛ او در بستر مرگ سخت به کندوکاو در وجدان خود می‌پردازد». به زبان دیگر، رمان مدرن غربی مبتنی بر اندیشه‌های اومانیستی پس از رنسانس است
در واقع از دن کیشوت به بعد است که هم‌زمان با کشفیات جدید در علم و جنبش‌هایی نظیر دین‌پیرایی تقابل انسان با گذشتهٔ خویش آغاز می‌شود و فرزندان این زمانه، رمان مدرن می‌نویسند.
ضد رمان نگارشی اوج (Crisis) نامعلوم است > شاخصه‌های رمان مدرن

مهمترین مؤلفه‌های رمان مدرن از دیدگاه فلسفی هنر عبارتند از: بحران واقع‌نمایی، مرکزیت‌زدایی، آشنایی زدایی، انزوا و ابهام معنایی. از نظر صوری نیز رمان مدرن با قهرمان سنتی، طرح قصه و راوی المپی وداع می‌گوید. کنراد کنست فقدان فضای معنوی و تجلی ارزش‌های اخلاقی را مهم‌ترین شاخصهٔ رمان مدرن می‌داند و معتقد است این رمان‌ها از نظر حال و هوا بسیار متشنج و دارای تضاد هستند. دیگر عبارتی از انجیل و ایمان به انسانیت، که تغییری نکرده باشد، در میان این منجلاب هزل و غرائز پست پیدا نمی‌شود. انسان‌ها به عنوان افرادی نفرت‌انگیز، به عنوان دنباله‌روهایی متوسط، مدیران تازه به دوران رسیده، متقلب و عیاش، شکنجه‌گر و قربانیان دست‌بسته نشان داده می‌شوند.