مراسم المپیک
افتتاحیه > پروتکل‌های افتتاحیه

پس از ورود همه کشورها، رئیس کمیته سازماندهی و به دنبال آن رئیس کمیته بین‌المللی المپیک سخنرانی می‌کنند. وی بایستی در پایان سخنان خود نماینده یا رئیس کشور میزبان را که رسماً افتتاحیه بازی‌ها را اعلام می‌کند، معرفی کند. علی‌رغم اینکه بازی‌ها به یک شهر خاص و نه به یک کشور به‌طور کلی اعطا شده است، منشور المپیک در حال حاضر مستلزم این است که افتتاح کننده، رئیس کشور میزبان باشد. با این حال، موارد زیادی وجود داشته است که فردی غیر از رئیس کشور میزبان بازی‌ها را افتتاح کرده است. اولین نمونه در بازی‌های المپیاد دوم در پاریس در سال ۱۹۰۰ بود که پیش از این هیچ مراسم افتتاحیه ای به عنوان بخشی از نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ برگزار نشده بود. پنج نمونه تنها در ایالات متحده وجود دارد که در آن بازی‌ها توسط رئیس دولت افتتاح نشده است.
منشور المپیک پیشین مقرر می‌داشت که شخصی که برای افتتاح بازی‌ها تعیین شده است باید این کار را با خواندن هر یک از سطرهای زیر انجام دهد:
اگر در بازی‌های المپیاد (بازی‌های المپیک تابستانی) است: من آغاز بازی‌های [نام شهر میزبان] را با جشن گرفتن [شماره ترتیبی المپیاد] المپیاد دوران مدرن اعلام می‌کنم.
اگر در بازی‌های زمستانی است: آغاز [شماره ترتیبی] بازی‌های المپیک زمستانی [نام شهر میزبان] را اعلام می‌کنم.
قبل از سال ۱۹۳۶، مسئول افتتاحیه اغلب قبل از اعلام افتتاحیه بازی‌ها، یک سخنرانی خوشامدگویی کوتاه انجام می‌داد. با این حال، از سال ۱۹۳۶، زمانی که آدولف هیتلر بازی‌های المپیک زمستانی گارمیش پارتنکیرخن و بازی‌های المپیک تابستانی برلین را افتتاح کرد، افتتاح‌کنندگان از فرمول استاندارد استفاده کردند.
۱۰ بار بوده است که مقام مسئول جملات متن افتتاحیه مذکور را اصلاح کرده است. نسخه‌های اخیر بازی‌های زمستانی شاهد روند استفاده از نسخه اول به جای نسخه دوم بودند که در بازی‌های زمستانی ۲۰۰۲، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ اتفاق افتاد. سایر اصلاحات عبارتند از:
در سال ۱۹۶۴، امپراتور هیروهیتو ژاپن، و امپراتور ناروهیتو در سال ۲۰۲۰، بازی‌های المپیک تابستانی توکیو را با صحبت به زبان ژاپنی، البته با ترجمه‌های کمی متفاوت، افتتاح کردند:
در سال ۱۹۶۸، گوستاوو دیاز اورداز، رئیس‌جمهور مکزیک، افتتاحیه بازی‌های مکزیکو سیتی را با صحبت به زبان اسپانیایی اعلام کرد:
در سال ۱۹۷۶، الیزابت دوم، به عنوان ملکه کانادا، بازی‌های المپیک مونترال را (ابتدا به زبان فرانسوی سپس به انگلیسی) افتتاح کرد:
در سال ۱۹۸۰، لئونید برژنف، رهبر شوروی، بازی‌های المپیک تابستانی مسکو را با سخنرانی به زبان روسی افتتاح کرد:
در سال ۱۹۸۴، رونالد ریگان، رئیس‌جمهور ایالات متحده، بازی‌های المپیک تابستانی لس آنجلس را با این موارد افتتاح کرد:
در سال ۱۹۹۲، خوان کارلوس اول، پادشاه اسپانیا، بازی‌های المپیک تابستانی بارسلون را چنین افتتاح کرد:
در سال ۲۰۰۲، جورج دبلیو. بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، بازی‌های المپیک زمستانی را در سالت لیک سیتی (که پنج ماه پس از حملات ۱۱ سپتامبر برگزار می‌شد) با استفاده از فرمت اعلامیه بازی‌های تابستانی با این موارد افتتاح کرد:
در سال ۲۰۰۴، کنستانتینوس استفانوپولوس، رئیس‌جمهوری یونان، بازی‌های المپیک تابستانی آتن را در سال ۲۰۰۴ با همراهی آجودان رئیس‌جمهوری یونان، سرهنگ جورجیوس دریتساکوس، با سخنرانی به زبان یونانی افتتاح کرد:
در سال ۲۰۰۸، هو جینتائو، و در سال ۲۰۲۲، شی جین پینگ، روسای جمهور جمهوری خلق چین، به ترتیب بازی‌های المپیک تابستانی پکن و المپیک زمستانی را با سخنرانی به زبان ماندارین افتتاح کردند:
در سال ۲۰۱۶، میشل تمر، معاون رئیس‌جمهور برزیل، به عنوان رئیس‌جمهور موقت در زمان تعلیق رئیس‌جمهور دیلما روسف، و به‌طور غیر معمول بدون مقدمه، بازی‌های المپیک تابستانی در ریودوژانیرو را با صحبت به زبان پرتغالی افتتاح کرد:
در مرحله بعد، پرچم المپیک به صورت افقی (از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰) یا به صورت عمودی (زمانی که مراسم در داخل سالن برگزار می‌شود) به داخل استادیوم حمل می‌شود و هنگام پخش سرود المپیک برافراشته می‌شود. در سال ۲۰۲۴، پرچم به‌طور تصادفی وارونه به اهتزاز درآمد. در منشور المپیک آمده است که پرچم المپیک باید «در تمام مدت بازی‌های المپیک از روی میله پرچمی که در موقعیت برجسته ای در استادیوم اصلی قرار دارد به اهتزاز در آید». در بیشتر بازی‌ها، پرچم توسط ورزشکاران برجسته کشور میزبان به ورزشگاه حمل شده است. با توجه به تغییرات ایجاد شده در یکصد و دوازدهمین جلسه IOC که در سال ۲۰۰۱ برگزار شد، اجازه حمل پرچم المپیک در مراسم افتتاحیه توسط افرادی که ورزشکار نیستند، اما ارزش‌های المپیک را تبلیغ می‌کنند، وجود دارد. این مجوز شامل ورزشکاران پارالمپیک نیز می‌شود.
تا بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸، حاملان پرچم همه کشورها روی به تریبونی می‌چرخیدند و یک ورزشکار کشور میزبان (از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰)، و یک داور کشور میزبان (از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲) سوگند المپیک را قرائت می‌کردند. از زمان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، با ادامه سنت آغاز شده در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰، یک مربی از کشور میزبان سوگند المپیک را بیان می‌کند. برای بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در پیونگ چانگ، این سه سوگند در یک متن به عنوان سوگند یکپارچه ادغام شد که در آن یک ورزشکار، داور و مربی به ترتیب متن سوگند واحدی را، هر کدام یک سطر، می‌خوانند.