زیرشبکه
زیرشبکه بندی آی‌پی نسخه ۴ > زیر شبکه و شمار هاست‌ها

تعداد زیرشبکه‌های موجود و تعداد احتمالی میزبان‌ها در یک شبکه را می‌توان به سرعت محاسبه کرد. در مثال فوق، دو بیت برای ایجاد زیرشبکه قرض داده شدند و بنابراین یک زیرشبکه ۴ (۲۲) احتمالی را به وجود آوردند.
| شبکه | شبکه (باینری) | آدرس برادکست  |
| --- | --- | --- |
| 192.168.5.0/26 | 11000000.10101000.00000101.00000000 | 192.168.5.63 |
| 192.168.5.64/26 | 11000000.10101000.00000101.01000000 | 192.168.5.127 |
| 192.168.5.128/26 | 11000000.10101000.00000101.10000000 | 192.168.5.191 |
| 192.168.5.192/26 | 11000000.10101000.00000101.11000000 | 192.168.5.255 |
در مشخصات RFC 950 توصیه می‌شود که ذخیره مقادیر زیرشبکه‌ای که شامل همهٔ صفرها و همهٔ هاست‌ها (برادکست)، باعث کاهش تعداد زیرشبکه‌های موجود می‌شود. در هر حال به دلیل ناکارآمدی این سنت، استفاده از آن در محیط عمومی اینترنت ممنوع اعلام شد، و مربوط به زمانی‌ست که با تجهیزات قدیمی که CIDR را اجرا نمی‌کنند، معامله می‌شود. تنها دلیل عدم استفاده از زیرشبکه تمام یک، مبهم بودن این زیرشبکه است در هنگامی که طول پیشوند در دسترس نیست. ابزار RFC و خود ۹۵۰، استفاده از زیرشبکه صفر را قانونی نمی‌کند هر چند متخصصان این را بهترین راه می‌دانند.
پروتوکل‌های مسیریابی پذیرای CIDR هم طول و هم پسوند را منتقل می‌کنند. RFC 1878 یک جدول زیرشبکه‌بندی به همراه مثال‌هایش در اختیارمان قرار می‌دهد.
بیت‌های باقی‌مانده پس از بیت‌های زیرشبکه، در آدرس دهی میزبان‌ها درون زیرشبکه استفاده می‌شوند. در مثال بالا، ماسک زیرشبکه درای ۲۶ بیت است که ۶ بیت را برای شناسه میزبان باقی می‌گذارد. این برای ۶۲ ترکیبات میزبان اجازه می‌دهد (۲۶-۲).
تمام مقادیر صفر و یک، به ترتیب برای آدرس شبکه و انتقال آدرس برادکست ذخیره می‌شوند. در سیستم‌هایی که CIDR توانایی رسیدگی دوتایی را دارد، میزان دسترسی به میزبان خیلی کمتر می‌شود تا دسترسی به زیرشبکه. این اتفاق موجب در دسترس قرارگیری تمام زیرشبکه‌های 2n و حذف نیاز به تفریق تمام زیرشبکه‌های دوتایی‌ست.
به‌طور مثال، زیر CIDR /28، همهٔ زیرشبکه‌های ۱۶ قابل استفاده‌اند. هر انتقال، مثلاً .۱۵ .۳۱ - .۲۵۵ حساب مشتری را حذف می‌کند –و نه شبکه- و آخرین زیرشبکه را قابل استفاده می‌نماید.
فناوری قدیمی قادر به استفاده از پیش فرض CIDR در تطابق با استانداردهای RFC 1878، نمی‌باشد. که برای کم کردن زیرشبکه‌ها یکی در ابتدای دامنه و دیگری در انتهای آن لازم است. تا سال ۲۰۰۷ با تفریق سیسکو از فرمول زیرشبکه در زیرشبکه‌های به اصطلاح قابل استفاده، به این سردگمی دامن زده شد. رهیاب‌های سیسکو به صورت پیشفرض، به آدرس IP اجازهٔ الحاق به زیر شبکه صفر و پیکربندی روی رابط را نمی‌دهند.
معمولاً، 2h-۲ تعداد میزبان‌های در دسترس روی یک زیرشبکه است، طوری که h تعداد بیت‌های مصرفی در قسمت میزبان آدرس می‌باشد. همین‌طور تعداد زیرشبکه‌های در دسترس 2n است طوری که n تعداد بیت‌های مصرفی در قسمت شبکهٔ آدرس است. این استاندارد RFC 1878 است که توسط IETF، IEEE و COMPTIA استفاده می‌شود.
RFC 3021 استثنائی را برای این قانون در رابطه با ماسک زیر شبکه ۳۱ بیتی تصریح می‌کند که به این شرح است: شناسه میزبان، تنها یک بیتی ممکن برای دو آدرس مجاز است. در چنین شبکه‌هایی، معمولاً point-to-point links, تنها دو میزبان (در نقطه پایان) امکان اتصال دارند و مشخصه شبکه‌ها و پخش آدرس‌ها لازم نیست.
یک شبکهٔ /۲۴، ممکن است با افزایش موفقیت ماسک‌های زیرشبکهٔ یک بیتی، به چندین زیرشبکه تقسیم شود. در نتیجه، تعداد کلی میزبان‌هایی که در یک شبکه/۲۴ می‌توانند آدرس داده شوند، تحت تأثیر قرار می‌گیرند (آخرین ستون).
| اندازه پیشوند | مسک شبکه | زیرشبکه‌های موجود | میزان قابل استفاده هاست در هر زیرشبکه | مجموع هاست‌های قابل استفاده در هر زیرشبکه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| /۲۴ | 255.255.255.0 | ۱ | ۲۵۴ | ۲۵۴ |
| /۲۵ | 255.255.255.128 | ۲ | ۱۲۶ | ۲۵۲ |
| /۲۶ | 255.255.255.192 | ۴ | ۶۲ | ۲۴۸ |
| /۲۷ | 255.255.255.224 | ۸ | ۳۰ | ۲۴۰ |
| /۲۸ | 255.255.255.240 | ۱۶ | ۱۴ | ۲۲۴ |
| /۲۹ | 255.255.255.248 | ۳۲ | ۶ | ۱۹۲ |
| /۳۰ | 255.255.255.252 | ۶۴ | ۲ | ۱۲۸ |
| /۳۱ | 255.255.255.254 | ۱۲۸ | ۲ * | ۲۵۶ |
*فقط مربوط به لینک‌های نقطه به نقطه (point-to-point link)