هیپوترمی

Medical condition
| هیپوترمی | هیپوترمی |
| --- | --- |
: 
در خلال عقب‌نشینی ناپلئون بناپارت از روسیه در زمستان ۱۸۱۲، بسیاری از نیروهای نظامی در اثر سرمازدگی جان خود را از دست دادند.: در خلال عقب‌نشینی ناپلئون بناپارت از روسیه در زمستان ۱۸۱۲، بسیاری از نیروهای نظامی در اثر سرمازدگی جان خود را از دست دادند.
تخصص: مراقبت‌های ویژه پزشکی
نشانه‌ها:  خفیف: لرزیدن، آشفتگی ذهنی  متوسط: بدون لرزیدن، افزایش گیجی، ناهشیاری، ایست قلبی  شدید: لخت شدن پارادوکسیکال، سفتی عضلانی، ناهشیاری  عمیق: بدون علائم حیاتی آشکار 
دورهٔ بیماری: تا زمانی که دمای بدن به سطح نزدیک به طبیعی افزایش یابد
گونه‌ها:  هیپوترمی اولیه: در اثر قرار گرفتن در محیط سرد ایجاد می‌شود  هیپوترمی ثانویه: ناشی از یک آسیب‌شناسی زمینه‌ای است که از تولید گرمای کافی در بدن جلوگیری می‌کند 
علت: عمدتاً قرار گرفتن در معرض هوای سرد و غوطه‌وری در آب سرد
عوامل خطر: مسمومیت با الکل، بی‌خانمانی، قند خون پایین، بی‌اشتهایی، سن بالا، صدمات و از دست دادن خون
روش تشخیص: بر اساس نشانه‌ها و دمای بدن کمتر از ۳۵٫۰ سلسیوس (۹۵٫۰ درجه فارنهایت)
پیشگیری: پوشیدن لباس‌های مناسب برای آب و هوا، گرم و خشک ماندن
درمان:  خفیف: نوشیدنی‌های گرم، لباس‌های گرم، فعالیت بدنی  متوسط: پتوهای گرم‌کننده، تزریق وریدی گرم‌شده  شدید: اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری، بای‌پس قلبی ریوی 
دارو: شکر
فراوانی: فراوان در ماه‌های زمستان، از نوامبر تا مارس (نیمکره شمالی) یا مه تا اوت (نیمکره جنوبی)
مرگ‌ها: ۱,۵۰۰ در سال (ایالات متحده)
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
پیشنت پلاس: هیپوترمی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
هیپوترمی (به انگلیسی: Hypothermia) به عنوان دمای مرکزی بدن کمتر از ۳۵٫۰ درجه سلسیوس (۹۵٫۰ درجه فارنهایت) در انسان‌ها تعریف می‌شود. علائم بستگی به دما دارد. در هیپوترمی خفیف، لرزیدن و سردرگمی فکری وجود دارد. در هیپوترمی متوسط، لرزش متوقف می‌شود و سردرگمی افزایش می‌یابد. در هیپوترمی شدید، ممکن است توهمات و حالت پارادوکسیکال لخت شدن اتفاق بیفتد، که در آن فرد لباس‌های خود را در می‌آورد، همچنین خطر ایست قلبی افزایش می‌یابد.
هیپوترمی دارای دو نوع اصلی علت است. این عارضه به طور کلاسیک ناشی از قرار گرفتن در معرض هوای سرد و غوطه‌وری در آب سرد رخ می‌دهد. همچنین ممکن است به هر شرایطی که تولید گرما را کاهش یا از دست رفتن گرما را افزایش دهد، ایجاد شود. به طور رایج، این شامل مسمومیت با الکل است، اما ممکن است شامل قند خون پایین، بی‌اشتهایی و سن بالا نیز باشد. دمای بدن معمولاً در سطح ثابتی بین ۳۶٫۵–۳۷٫۵ درجه سلسیوس (۹۷٫۷–۹۹٫۵ درجه فارنهایت) از طریق تنظیم دمایی حفظ می‌شود. تلاش‌ها برای افزایش دمای بدن شامل لرزیدن، افزایش فعالیت داوطلبانه و پوشیدن لباس‌های گرم‌تر است. هیپوترمی ممکن است بر اساس علائم یک فرد در حضور عوامل خطر یا با اندازه‌گیری دمای مرکزی بدن فرد تشخیص داده شود.
درمان هیپوترمی خفیف شامل نوشیدنی‌های گرم، لباس‌های گرم و فعالیت بدنی داوطلبانه است. در افرادی که دچار هیپوترمی متوسط هستند، استفاده از پتوی گرم و تزریق وریدی گرم توصیه می‌شود. افراد با هیپوترمی متوسط یا شدید باید به آرامی جابه‌جا شوند. در هیپوترمی شدید، استفاده از اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری یا بای‌پس قلبی ریوی ممکن است مفید باشد. برای افرادی که نبض ندارند، احیای قلبی‌ریوی (سی‌پی‌آر) به همراه اقدامات فوق ضروری است. معمولاً گرمایش بدن تا زمانی ادامه می‌یابد که دمای بدن فرد بیشتر از ۳۲ درجه سلسیوس (۹۰ درجه فارنهایت) باشد. اگر در این مرحله هیچ بهبودی حاصل نشود یا سطح پتاسیم خون در هر زمان بیشتر از ۱۲ میلی‌مول بر لیتر باشد، ممکن است احیا متوقف شود.
هیپوترمی سالانه باعث حداقل ۱۵۰۰ مرگ در ایالات متحده می‌شود. این بیماری در افراد مسن‌تر و مردان شایع‌تر است. یکی از پایین‌ترین دماهای ثبت‌شده بدنی که فردی با هیپوترمی تصادفی از آن جان سالم به در برده، ۱۲٫۷ درجه سلسیوس (۵۴٫۹ درجه فارنهایت) در یک پسر ۲ ساله از لهستان به نام آدام بوده است. بقا پس از بیشتر از شش ساعت سی‌پی‌آر نیز گزارش شده است. در افرادی که از بای‌پس استفاده می‌شود، نرخ بقا حدود ۵۰٪ است. مرگ‌ومیر ناشی از هیپوترمی نقش مهمی در بسیاری از جنگ‌ها ایفا کرده است.