محمود شفیعی قهفرخی
نمونه شعر

شعر شفیعی قهفرخی در ستایش محمد بن عبدالله:
مژده یاران را که آمد صبح و طی شد شام تار
گشت گیتی جلوه گاه لطف خاص کردگار
رخت بست اهریمن جهل و نفاق و جور و کین
شد گریزان دیو پستی و پلیدی از دیار
از  سروش آمد به گوش جان ندای معرفت
جبرئیل آورد دل را باز آرام و قرار
عیسی مریم ز نو بر جسم مرده جان دمید
موسی عمران ید بیضای خود کرد آشکار
نخوت نمرودی و افعال فرعونی نماند
گشت ابراهیم با دین حنیفش پایدار
ابر رحمت خوب و خوش باید باران بی دریغ
کان احسان کرد ظاهر لعل و گوهر بی‌شمار
عالم فرتوت را در کالبد امد روان
شد حقیقت ظاهر و گردید باطل بر کنار
ایزد دادار گیتی را نهادی نو نهاد
با خجسته بعثت پیغمبر والا تبار
احمد و محمود، ابوالقاسم، محمد آن که هست
افتخار خلق عالم، آفرینش را مدار
معنی «طه» و «یس» رمز اسماء و صفات
زبده اولاد آدم، حجت پروردگار
هم حبیب خالق و هم بهترین خلق خدا
آیه «انا فتحنا» لشکر او را شعار
«هل اتی» و «المدثر» شمه‌ای ز احوال او
آیه «ن و القلم» چ وصفی است او را از هزار
«قاب قوسین» است حد سیر او در قرب حق
گرچه نزد عارف این حد هم ندارد اعتبار
بود احمد واصل و در وصل، حد و مرز نیست
رمز «اوادنی» بدان تا وارهی زین گیر و دار
گشت طالع نور یزدان در وجود مصطفی
بود احمد پیش نور ذوالجلال آیینه‌وار
اهل بینش در وجودش ذات واجب دیده‌اند
داند این اسرار آن کاو شد به معنی هوشیار
آن چه بُد پیغمبران را خود به ادیان پیش از این
دین احمد کرد کامل حبذا آیین‌گذار
آن‌که حق توصیف و تحسین ورا «لولاک» گفت
آفرینش را به سر تاجی بود از افتخار
«ماعرفنا» بر زبانش بد زفرط بندگی
لیکن آن را دل بدی سرشار از اسرار یار
آن که با عین الیقین، دید آنچه بُد حق الیقین
حق به «ما زاغ البصر» دادش بدان درگاه، بار
ای وجودت فیض محض و ای کمالت بی‌همال
وی به پیش شخص تو شخص جهان جسمی نزار
ای گذشته دفرف عشقت ز حد لامکان
وی سپرده عرش و کرسی با پی گردون سپار
لوح را اول تو خواندی عقل اول خود تویی
«عَلَّمَ الاَسْما»یی و بر بوالبشر آموزگار
ای به خلقت اولین و ای به بعثت آخرین
مقتدای عالم از آغاز تا روز شمار
ای وجودت سرمدی وی هستی‌ات بی‌منتها
بی کرانی، بی کران را نیست سر حد و جوار
ای بیانت سر به سراعجاز «ان یاتوا بمثل»
مدعی گو گر توانی آیتی چونان بیار
شخص تو انسان کامل دین تو دین تمام
و آن کتاب آسمانیت از معارف پر شمار
نام و خلق و خلقت و سیرت محمّد بد تو را
«احسن التقویم»  را هستی گواهی استوار
پیش از خلق بس «کنت نبیا» گو شدی
دولتت از ابتدا تا انتهای روزگار
گرچه بودی در ظهورت انبیا را واپسین
لیک باشی اول و سالار این خیل کبار
رحمة للعالمینی رحمتی از حق بخواه
تا کند نوع بشر حق را ز باطل اختیار
حق مردم را به نفع خویشتن رحجان نهیم
عزت خود را نخواهیم و کسان را خوار و زار
آدمی از راه دین سوی سعادت ره برد
ور ندارد دین زعلم و فن نگردد رستگار
قدرت قانون نباشد ضامن اجرای حق
نیروی دین گر نباشد حاکم گیتی مدار
ترس قانون مانع از جرم است اما در علن
دین بود پیدا و پنهان پیش کار بد، حصار
دین کند اصلاح جان و فکر و خوی آدمی
آفرین بر قدرتی کاندر ضمیر آید به کار
تربیت را باید اندر باطن مردم اثر
خلق را آرایش ظاهر نیفزاید عیار
گر نباشد دین نگهبان، نیست دانش سودمند
علم بی‌دینان بشر را در بلا سازد دچار
غیر دین، خودخواهی ما را که می‌گیرد لگام؟
گر نباشد دین، که بندد نفس سرکش را مهار؟
در شریعت امتیاز آدمی تقوای اوست
نه جمال و جاه و نسبت نه ضیاع و نه عقار
گر بود پرهیزگاری کم نصیب از علم و فن
بی گمان به باشد از دانای ناپرهیزگار
اجتماع خلق از خوی نکو گیرد نظام
ثروت و صنعت چه سود، ار بود مردم دیو سار
هست «کیوان» نا امید از حاصل طاعات خود
لیک باشد در شفاعت از نبی امیدوار
باد تا باشد جهان، نام محمد جاودان
باد تا هستی است باقی، دین احمد برقرار