stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست شرکت‌کنندگان در انجمن آزادی اسلو
ویتنام

تیچ کوانگ دو (رهبر مذهبی ویتنام) (از طریق فیلم) (۲۰۱۰)
وو وان آی (فعال حقوق بشر ویتنامی) (۲۰۰۹)
صحرای غربی

آمیناتو حیدر (فعال حقوق بشر) (۲۰۱۶)
یمن

عبدالکریم الخیوانی (روزنامه‌نگار یمنی) (۲۰۱۰)
زیمبابوه

چستینا ماکوکو (فعال حقوق بشر زیمبابوه) (۲۰۱۲)
ایوان ماواریر (فعال حقوق مدنی، بنیانگذار جنبش #این پرچم) (۲۰۱۷)
زردپی پهن دوسر بازو

| زردپی پهن دوسر بازو | زردپی پهن دوسر بازو |
| --- | --- |
جزئیات: جزئیات
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: aponeurosis musculi bicipitis brachii
TA98: A04.6.02.016
TA2: 2467
FMA: 39085
زردپی پهن دوسر بازو (انگلیسی: Bicipital aponeurosis) یک زردپی پهن در ماهیچه دوسر بازو است که در حفره آرنج جای گرفته و ساختارهای سطحی را در بخش اعظم این حفره از ساختارهای عمقی جدا می‌کند.
زردپی پهن دوسر بازو از پیوستگاه دورسوی (دیستال) ماهیچه دوسر بازو منشا می‌گیرد.
کواکلکو د بریوزابال

| کواکلکو د بریوزابال At the house of the snake> Coacalco | کواکلکو د بریوزابال At the house of the snake> Coacalco |
| --- | --- |
Town and municipality: Town and municipality
کواکلکو د بریوزابال: کواکلکو د بریوزابال
Coacalco de Berriozábal: Coacalco de Berriozábal
  پرچمنشان:   پرچمنشان
نام مستعار: Coacalco: نام مستعار: Coacalco
شعار(ها): Firm values, constant development: شعار(ها): Firm values, constant development
موقعیت کواکلکو د بریوزابال در نقشه: موقعیت کواکلکو د بریوزابال در نقشه
کشور:  مکزیک
ایالت: ایالت مکزیک
تأسیس‌شده: 850
Municipal status: 1862
حکومت: حکومت
 • Municipal President: Erwin Javier Castelán Enríquez (2016–2018)
مساحت: مساحت
 • شهرستان: ۳۵٫۵ کیلومتر مربع (۱۳٫۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۳۱٫۹۵ کیلومتر مربع (۱۲٫۳۴ مایل مربع)
 • آب: ۳٫۵۵ کیلومتر مربع (۱٫۳۷ مایل مربع)
ارتفاع (of seat): ۲٬۲۵۷ متر (۷۴۰۵ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • شهرستان: ۲۷۸٬۰۶۴
 • صندلی: ۲۷۷٬۹۵۹
 • نام اهلیت: Coacalquense
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
Postal code (of seat): 55700
کد منطقه: 55
وبگاه: http://www.coacalco.gob.mx/
کواکلکو د بریوزابال (به اسپانیایی: Coacalco de Berriozábal) از شهرهای کشور مکزیک است که در ایالت استادو د مخیکو قرار دارد و جمعیت آن طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۷۸٬۰۶۴ نفر بوده است.
مرسدس-بنز سی‌ال‌آر

مرسدس بنز سی‌ال‌آر مجموعه ای از اتومبیل‌های مسابقه ای بود که از طریق همکاری با بخش تیونینگ داخلی مرسدس-آام‌گ و متخصصان اتومبیلرانی مرسدس-بنز تولید شده‌است. سی‌ال‌آر برای مطابقت با مقررات گرندتورینگ پرتوتایپ لمانز طراحی شده بود تا در مسابقات ۱۹۹۹ در مسابقات اتومبیلرانی، به ویژه در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز، شرکت کنند. پس‌از مرسدس-بنز سی‌ال‌کا جی‌تی‌آر که در سال ۱۹۹۸ به بازار آمد، این سومین سری از اتومبیل‌های اسپرت بود که توسط مرسدس مسابقه داده می‌شد. این خودرو مانند پیشینیان خود، عناصر اتومبیل‌های تولیدی مرسدس بنز را حفظ کرده‌است، از جمله موتور وی۸ که در خودرو استفاده شده‌است. همچنین بدنه خودرو بر اساس مرسدس-بنز کلاس-سی‌ال (سی۲۱۵) سی‌ال‌کا و سی‌ال طراحی شده‌است. بدنه سی‌ال‌ار از نظر ارتفاع کلی کمتر از سی‌ال‌کاها بود تا ضریب درگ کمتری تولید شود.
در سال ۱۹۹۹ پس از اجرای تیم نزدیک به ۲۲٬۰۰۰ مایل (۳۵٬۰۰۰ کیلومتر) آزمایش، تیم مرسدس بنز متوجه شد که این اتومبیل در طول مقاطع مستقیم با سرعت بالا و طولانی مدار از بی‌ثباتی‌های آیرودینامیکی رنج می‌برد. مارک وبر با سی‌ال‌آر روز قبل مسابقه در استرالیا بخاطز عدم تعادل و آیرودینامیک تصادف کرد و خودرو نیاز به بازسازی پیدا کرد. صبح روز مسابقه وبر و سی‌ال‌آر تعمیر شده در جلسه تمرینی آخر به پیست بازگشتند، اما در اولین دور خود در دور پیست، ماشین بار دیگر بخاطر مشکلات آیرودینامیکی برروی سقف خود واژگون شد. علی‌رغم ادامه تصادفات مرسدس سی‌ال‌آر را برای مسابقه انتخاب کرد.
نزدیک به چهار ساعت مانده به مسابقه، پیتر دمبرک اسکاتلندی در بین رهبران مسابقه در حال تماشا بود که سی‌ال‌آر او دچار همان بی‌ثباتی آیرودینامیکی شد و به هوا پرتاب شد، این بار موانع ایمنی مدار پیست را تخریب کرد، به سمت درختان سقوط کرد و پس از چند پشتک در یک زمین باز سقوط کرد. این اتفاق و حوادث قبلی باعث شد تا مرسدس نه تنها ماشین باقیمانده خود را بلافاصله از این رویداد بیرون بکشد، بلکه کل برنامه سی‌ال‌آر را لغو کرده و از شرکت در مسابقات اتومبیلرانی اسپرت امتناع کند. این تصادفات منجر به تغییر در مقررات دیکته شده طراحی اتومبیل‌های مسابقه ای لمانز و همچنین تغییراتی در مدار برای افزایش ایمنی شد.
زمینه شرکت

در سال ۱۹۹۶، برنامه‌های اتومبیلرانی مرسدس بنز شامل پشتیبانی از اتومبیل‌های فرمول یک، IndyCar و مسابقات اتومبیلرانی قهرمانی بین‌المللی (ITCC) بود. به دنبال منحل شدن ITCC در پایان فصل ۱۹۹۶، توجه مرسدس به یک سری مسابقات بین‌المللی جدید، فیا جی‌تی معطوف شد.  شرکای مسابقه ای آام‌گ وظیفه داشتند پلتفرمی را برای مطابقت با فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی برای قهرمانی جدید تهیه کنند. اتومبیل‌های جدید، معروف به سی‌ال‌کا جی‌تی‌آر، برای استفاده هم به عنوان اتومبیل‌های اتومبیلرانی و هم جاده ای در دسترس عموم طراحی شده‌اند. سی‌ال‌کا جی‌تی‌آر در اولین فصل خود موفق بود و در یازده مسابقه، هفت پیروزی کسب کرد و هم مقام اول بین همه تیم‌ها را کسب کرد.
برای فصل ۱۹۹۸، آام‌گ با عرضه سی‌ال‌کا جدید با پسوند ال‌ام طراحی سی‌ال‌کا جی‌تی‌آر را اصلاح کرد. تغییر اساسی در طراحی جدید، جایگزینی موتور وی۱۲ با وی۸ کوچکتر بود که به عقیده مهندسین مرسدس برای انجام مسابقات استقامت طولانی‌تر مانند مسابقات ۲۴ ساعته لمانز مناسب تر است. GT. با وجود کسب پول پوزیشن برای لمانز، ماشین‌های جدید قابل اعتماد نبودند و هر دو کمتر از سه ساعت دوام آوردند تا با نقص مکانیکی بازنشسته شوند. این مسابقه توسط پورشه که یکی از رقبای فیا جی‌تی مرسدس بود به پیروزی رسید. مرسدس پس از پیروزی در هر ده مسابقه، دومین قهرمانی متوالی فیا جی‌تی خود را در اواخر همان سال را تکرار نمود.
پس از تسلط مرسدس، بیشتر رقبای کلاس جی‌تی۱ ترجیح دادند دیگر در مسابقات قهرمانی اف‌آی‌ای جی‌تی در سال ۱۹۹۹ شرکت نکنند، و منجر به حذف فی‌آی‌ای از این مجموعه شوند. سازمان دهندگان مسابقه ۲۴ ساعته لمانز، تصمیم گرفتند که از اف‌آی‌ای پیروی کنند و دیگر اجازه ورود اتومبیل‌های دسته جی‌تی۱ به لمانز را نمی‌دهند. در حالی که اف‌آی‌ای جی‌تی در سال ۱۹۹۹ فقط در رده پایین جی‌تی۲ خود متمرکز بود، ای‌سی‌او دسته جدیدی از اتومبیل‌های مسابقه ای را ایجاد کرد که به عنوان نمونه اولیه گرند تورینگ ال‌ام‌جی‌تی‌پی شناخته می‌شود. مقررات جدید اجازه شرکت سی‌ال‌کا ال‌ام در مسابقات را نمی‌داد. مرسدس که دیگر نمی‌توانست با مسابقات سی‌ال‌کا ال‌ام در مسابقات قهرمانی اف‌آی‌ای جی‌تی شرکت کند، تمرکز خود را در گروه جدید ال‌ام‌جی‌تی‌پی ای‌سی‌او متمرکز کرد.
توسعه خودرو

کار در زمینه طراحی یک پلتفرم جدید برای مطابقت با مقررات ال‌ام‌جی‌تی‌پی در سپتامبر ۱۹۹۸ و در حالی که مرسدس دومین فصل قهرمانی اف‌آی‌ای جی‌تی خود را به پایان رساند، آغاز شد. توسعه پلتفرم توسط HWA GmbH، بخش اتومبیلرانی آام‌گ، که یک سال بعد به یک شرکت مستقل تبدیل شد، هدایت شد. در قوانین ال‌ام‌جی‌تی‌پی نیازی به ساخت نسخه‌های جاده ای اتومبیل‌ها نبود، بنابراین گرهارد آنگار، طراح ارشد HWA، بدون نگرانی در مورد مسائل قانونی جاده یا درج راحتی راننده، در تهیه پلتفرم سی‌ال‌آر آزاد بود. انتقال از جی‌تی۱ به ال‌ام‌جی‌تی‌پی و عدم لزوم رعایت برخی موارد باعث کاهش حداقل وزن مجاز از ۹۵۰ کیلوگرم (۲٬۰۹۰ پوند) تا ۹۰۰ کیلوگرم (۲٬۰۰۰ پوند)   شد. در طرح جدید شاسی یکپارچه (مونوکوک) با کابین خلبان بسیار کوچکتر از نمونه قبل از جنس فیبر کربن و ساختار لانه‌زنبوری آلومینیومی ساخته شده بود.  بدنه سی‌ال‌آر نیز ۴ اینچ (۱۰ سانتیمتر) قد کوتاه‌تر در مقایسه با سی‌ال‌کا ال‌ام شده بود. در حالی که در پوزه خودرو به دلیل فاصله محوری کوتاه‌تر باعث ایجاد برآمدگی‌های طولانی‌تر شده بود، پوزه این مدل نسبت به مدل قبلی بسیار پایین‌تر و صاف‌تر بود.  توسعه آیرودینامیکی این طراحی در تونل باد دانشگاه اشتوتگارت و با کمک متخصصان آیرودینامیک Fondmetal Technologies انجام شد.  نمای بیرونی این مدل با استفاده مجدد از چراغ‌های عقب کلاس سی‌ال‌کا و سی‌ال‌کا ال‌ام و چراغ‌های کاسه ای جلو که آن زمان زبان طراحی مرسدس بنز بوده‌است طراحی شد.
موتور سی‌ال‌آر نیز نوع طراحی استفاده شده در سی‌ال‌کا ال‌ام بود.  دریچه تنفس طبیعی موتور مبتنی بر موتور ام۱۱۹ استفاده شده در اتومبیل‌های جاده مرسدس بنز در آن زمان بود. نسخه قبلی ام۱۱۹ در سال ۱۹۸۹ موفق به کسب جایزه لمانز برای مرسدس شده بود. حجم موتور ۵٫۰ لیتر (۳۱۰ اینچ مکعب) تا ۵٫۷ لیتر (۳۵۰ اینچ مکعب) برای جبران محدودیت‌های جدید در گروه ال‌ام‌جی‌تی‌پی افزایش یافته بود، که به موتور اجازه تولید تقریباً ۶۰۰ اسب بخار ترمز (۴۵۰ کیلووات؛ ۶۱۰ اسب بخار متری) را می‌داد. اولین موتور تکمیل شده و آزمایش آن در دسامبر سال ۱۹۹۸ معرفی شد. گیربکس ۶ سرعته دستی مستقیماً از سی‌ال‌کا ال‌ام بهره‌گیری شده بود. بریجستون نیز به عنوان تأمین کننده تایر تیم ادامه داد. تنظیمات سیستم تعلیق از سی‌ال‌کا ال‌ام تا حد زیادی با سی‌ال‌آر یکسان بود، اگرچه در پلتفرم جدید فنر مرکزی به سیستم تعلیق عقب اضافه شد.
مرسدس برنامه شرکت در مسابقات توسط سی‌ال‌آر خود را در فوریه ۱۹۹۹ علناً اعلام کرد
آماده‌سازی

برنامه اولیه مسابقات سی‌ال‌آر، شامل شرکت در جلسه مقدماتی و آزمایشی ماه مه در لمانز به منظور آماده‌سازی برای مسابقه در ماه ژوئن بود. در جلسه آزمون هوکنهایم این تیم برنامه‌های خود را برای شرکت در چندین مسابقه پس از لمان اعلام کرد. اولین برنامه‌ریزی شده برای ژوئیه، یک رویداد نمایشگاهی متشکل از دو دور ۶۰ مایل (۹۷ کیلومتر) مسابقات در مسیر خیابان نوریسینگ نورنبرگ، آلمان بود. مرسدس قصد داشت در این رویداد چهار سی‌ال‌آر را وارد مدار مسابقات کند. تیم مرسدس فصل خود را با سه مسابقه پایانی سری لمانز آمریکایی به پایان رساند بیش از ۲۰۰ پرسنل از مرسدس بنز و HWA خدمه این سه اتومبیل شرکت کننده را تشکیل دادند این تیم به‌طور رسمی با نام AMG-Mercedes شناخته می‌شد.
مرسدس در اعلامیه راه اندازی مسابقه خود در فوریه ۱۹۹۹، ۹ راننده خود را به تیم معرفی کرد. کریستف بوچوت، ژان مارک گونون، برند اشنایدر، مارسل تیمان و مارک وبر تیم مرسدس بنز بودند. نیک هایدفلد که در آن زمان راننده آزمایشی تیم فرمول یک مرسدس مک لارن بود، برای اولین تجربه حضور در اتومبیل‌های اسپرت به تیم اضافه شد. پیتر دمبرک، قهرمان اسبق مسابقات گرندپری ماکائو و قهرمان فرمول سه در کل ژاپن نیز از اعضای تیم بود. پدرو لامی، قهرمان اف‌آی‌ای جی‌تی۲ ۱۹۹۸، از تیم اورسا کرایسلر برای شرکت در لمانز و مسابقات آلمان برای مرسدس دعوت شد، فرانک لارگوس نیز از تیم نیسان به تیم مرسدس منتقل شد. دارن ترنر، راننده آزمایشی مک لارن، به عنوان راننده ذخیره تیم برای لمانز خدمت می‌کرد.
مسابقات لمانز > تمرین و احراز شرایط شرکت در مسابقه

با کسب عنوان قهرمانی ۱۹۹۸ اف‌آی‌ای جی‌تی، مرسدس یک ورودی تضمینی برای لمانز را دریافت کرد. در مرحله مقدماتی، ۶۲ تیم متقاضی ورود به مسابقه بودند. ورود نهایی به لمان با ۴۸ اتومبیل انجام می‌شد که ترکیبی از ورودی‌های تضمین شده و سریع‌ترین اتومبیل‌ها در مسابقات مقدماتی در کلاس‌های مربوط است. دسته نمونه اولیه، ترکیبی از اتومبیل‌های ال‌ام‌پی و ال‌ام‌جی‌بی‌تی فقط از ۲۸ ورودی ۲۸ اتومبیل را مجاز می‌داند. رقبا در گروه نمونه اولیه برای سال ۱۹۹۹ شامل برنامه‌های ال‌ام‌جی‌بی‌تی با پشتیبانی کارخانه از تویوتا و آئودی و ورودی‌های ال‌ام‌پی از نیسان، ب‌ام‌و، آئودی و پانوز بودند. تویوتا در مجموع سریعترین زمان پیش مقدماتی را تعیین کرد و پس از آن پانوز و BMW قرار گرفتند. مرسدس شماره ۶ - ششمین اتومبیل سریع بود، در حالی که شماره‌های ۴ و ۵ به ترتیب ۱۴ و ۱۵ بودند. اگرچه اتومبیل‌ها موفق به عبور از مرحله مقدماتی شدند، اما یک سی‌ال‌آر دچار شکست شد. اتصال تعلیق از جلوی مونوکوک شاسی پاره شد. خرابی سیستم تعلیق اولین خطای بزرگی بود که سی‌ال‌آرها از ابتدای آزمایش خود در فوریه متحمل شدند. 
در اوایل روز دوم جلسه، وبر، راننده سی‌ال‌ار شماره ۴، شد در یکی از پیچ‌ها CLR ناگهان باد دماغه و چرخهای جلوی خودرو را از مدار بلند کرد و جلوی خودرو به هوا پرتاب شد. پس از پرتاب خودرو در طول ۳۰۰ متر به موانع کنار پیست برخورد کرد و واژگون شد.  وبر توسط مارشال‌های اتومبیل از خودرو خارج و به بیمارستانی مجاور منتقل شد. وبر در تصادف از ناحیه گردن، سینه و پشت آسیب دید.
به دلیل تصادف، ماشین شماره ۴ نتوانست زمان مقدماتی خود را نسبت به روز گذشته بهبود بخشد، که با بهبود اوقات رقبا، ماشین را به رده دهم جدول اصلی رساند. مرسدس شماره ۵ نیز زمان دور خود را بهبود نداد و جلسه را هفتم با شکست به پایان رسید. برند اشنایدر با دور ۳: ۳۱٫۵۴۱ برای اتومبیل شماره ۶ توانست سریعتر از زمان قبلی خود پیش برود. تویوتا با دور ۳: ۲۹٫۹۳۰ موقعیت بهتری را بدست آورد. لاشه سی‌ال‌ار شماره ۴ در پایان جلسه مقدماتی به مرسدس بازگردانده شد و تیم با انتشار بیانیه مطبوعاتی تأیید کرد که می‌توانند دو روز قبل از شروع مسابقه ماشین را تعمیر کنند. یک شاسی مونوکوک اضافی سی‌ال‌آر که از یک ماشین آزمایشی گرفته شده بود، برای بازسازی خودروی شماره ۴ آسیب دیده استفاده شد. وبر چند روز بعد با تمرینات بدنی توانست از آسیب دیدگی خود بکاهد و بهبود یابد و صبح روز شنبه آماده در مسابقه شد.
مسابقات لمانز > بازی دست گرمی

صبح روز مسابقه، یک جلسه گرم شدن به مدت نیم ساعت به عنوان آماده‌سازی نهایی برای تیم‌ها برگزار شد. مرسدس شماره ۴ که پس از حادثه پنجشنبه خود تعمیر شد، با شروع جلسه به دو هم تیمی خود در مدار پیوست. وبر بار دیگر در حال رانندگی با ماشین شماره ۴ بود. با رسیدن به یک تپه در گوشه پیست، ماشین وبر یک بار دیگر خودرو اش به هوا پرتاب شد و سمت راست خودرو به آسفالت کوبید، و موتور، بال عقب و دماغه خودرو از بین رفت. مارشال‌ها توانستند وبر را از خودروی تصادف کرده بیرون بکشند، وبر در این تصادف هیچ صدمه ای ندید.
مرسدس بلافاصله سی‌ال‌آر شماره ۴ را پس از این رویداد پس گرفت، درحالی که فقط چند ساعت از آغاز مسابقه گذشته بود. نوربرت هاگ، رئیس فعالیت‌های اتومبیلرانی مرسدس بنز، برای مشاوره در مورد اصلاح سی‌ال‌آرهای باقیمانده برای جلوگیری از حوادث بعدی با آدریان نیوی، ارودینامیک ارشد تیم فرمول یک مک لارن تماس گرفت. همچنین از رانندگان درمورد اینکه آیا آنها معتقدند اتومبیل برای مسابقه بیش از حد خطرناک است، مشاوره گرفت. بوچوت احساس می‌کرد جلوی ماشین در سرعت‌های بالا سبک می‌شود و نگرانی‌های خود را به تیم اعلام کرد. مرسدس بنز تصمیم به افزودن هواکش‌هایی روی گلگیرها برای افزایش نیروی رو به پایین گرفت. همچنین به رانندگان دستور داده شد که از نزدیک اتومبیل‌های دیگر را دنبال نکنند.
مسابقات لمانز > مسابقه

تنها با دو سی‌ال‌آر باقی مانده، مرسدس از جایگاه چهارم و هفتم شروع کرد. اشنایدر در حالی که بوچوت به رده چهارم صعود کرد، توانست در دور اول پشت دو تویوتا به مقام سوم برسد. پیت استاپ راننده تویوتا توقف کرد و پس از آن اشنایدر و بوچوت و سپس دو ب‌ام‌و قرار گرفتند. سرانجام یکی از تویوتاها دچار مشکلات انتقال نیرو شد که باعث پایین آمدن سکوی آن در میدان شد و باعث شد شش موقعیت برتر در بین دو تویوتا، دو مرسدس و دو بی‌ام‌و جایگزین شود. تغییرات راننده در مراحل بعدی توقف در گودال باعث شد لاگورس به جای اشنایدر در شماره ۶ قرار بگیرد، در حالی که دامبرک در شماره ۵ جایگزین بوچوت شد. اشنایدر گزارش داد که، با وجود برخی مشکلات اولیه در رابطه با آیرودینامیک جدید این خودرو، تا پایان دوره کار وی به خوبی در حال اجرا بود.
در اواخر ساعت چهارم مسابقه، مرسدس با پورشه ۹۱۱ جی‌تی۲ کلاس جی‌تی‌اس از تیم استوریل ریسینگ تصادف کرد، اما تصادف جزئی بود و هردو بدون آسیب دیدگی ادامه دادند.  در دور ۷۶ دامبرک در جایگاه سوم قرار گرفت و تیری بوتسن تویوتا در جایگاه دوم گرفت. مرسدس در دور ۷۶ با ۲۰۰ مایل بر ساعت (۳۲۰ کیلومتر بر ساعت) بر اثر یک برخورد به پرواز درآمد که در این پرواز در هوا سه بار چرخید و ارتفاع آن تقریباً به ۵۰ فوت (۱۵ متر) رسید.  سر انجام سی‌ال‌آر به حاشیه پیست پرتاب شد. دامبرک پس از برخورد اولیه بیهوش شد اما دقایقی بعد هوشیار شد و توسط مسئولان مربوط به بیمارستان منتقل شد.  در پایان دور ۷۶ توسط لاگورس تیم دستور داده شد که بقایای سی‌ال‌آر را مستقیماً به گاراژ خود بیاورد. هنگام ورود خودرو، مرسدس-آام‌گ آخرین سه در گاراژ خود را تعطیل کرد که نشان دهنده بازنشستگی رسمی مرسدس از این رویداد بود. بی‌ام‌و روز بعد پیروز مسابقه شد.
یادداشت

سی‌ال‌کا جی‌تی‌آر که در مسابقات قهرمانی اف‌آی‌ای جی‌تی شرکت می‌کند.
نمای عقب سی‌ال‌آر
مکان‌های تصادفات سی‌ال‌آر در پیست سرت: تصادف مسابقه دامبرک
کورسمندر سیاه

| کورسمندر سیاه> وضعیت حفاظت | کورسمندر سیاه> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: دوزیستان
راسته:: برهنه‌ماران
تیره:: کورسمندرهای دم‌دار آمریکایی
سرده:: کورسمندرهای دم‌دار آمریکایی
گونه:: E. niger
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Epicrionops niger : Epicrionops niger 
کورسمندر سیاه (نام علمی: Epicrionops niger) نام یک گونه از تیره کورسمندرهای دم‌دار آمریکایی است.
ایرج صهبایی

| ایرج صهبایی | ایرج صهبایی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۲۴ تهران
ژانر: موسیقی کلاسیکموسیقی کلاسیک ایرانی
ساز(ها): ترومبونپیانو
همکاری‌های مرتبط: رهبر سابق ارکستر سمفونیک تهران
اعضا: انجمن بین‌المللی آهنگسازان
اعضای پیشین: ارکستر سمفونیک تهران
سازهای اصلی: سازهای اصلی
پیانوترومبون: پیانوترومبون
دانشگاه: هنرستان عالی موسیقی تهرانکنسرواتوار پاریسکنسرواتوار استراسبورگ
استاد(ها): ثمین باغچه بانحسین ناصحیشیفته صدقیمصطفی کمال پورتراب
بنیانگذار: ارکستر مجلسی شیلتیگهایم استراسبورگ فرانسه
ایرج صهبایی (زادهٔ ۱۳۲۴) موسیقی‌دان، موسیقی‌شناس، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایران است. او به مدت ۸ سال رهبر میهمان ارکستر سمفونیک تهران و ۱ سال رهبر ثابت این ارکستر بود.
زندگی‌نامه

ایرج صهبایی در سال ۱۳۲۴ در تهران متولد شد. در سن ۱۰ سالگی به هنرستان عالی موسیقی راه یافت و از آموزش‌های هنرمندانی نظیر ثمین باغچه‌بان، حسین ناصحی، شیفته صدقی و مصطفی کمال پورتراب بهره برد و با رتبه ۱ از هنرستان عالی موسیقی فارغ‌التحصیل شد. او به مدت ۱ سال به عنوان نوازنده ساز «ترومبون» در ارکستر سمفونیک تهران به رهبری حشمت سنجری با این ارکستر همکاری نمود. پس از آن با اخذ بورس تحصیلی به کشور فرانسه مهاجرت کرد و تحصیلات عالی موسیقی خود را در کنسرواتوار پاریس و کنسرواتوار استراسبورگ ادامه داد.
وی جایزه نخست آهنگسازی در کلاس الیویه مسیان و همچنین جایزه نخست رهبری ارکستر از کلاس «ژ.س. برو» را کسب نمود. او پس از اقامت در شهر استراسبورگ، در سال ۱۳۶۵ «ارکستر مجلسی شیلتیگهایم» را پایه‌گذاری نمود و در طول ۱۱ سال برنامه‌های مختلفی از آثار موسیقی مجلسی تا آثار سمفونیک قرن ۱۸ تا ۲۰ را به اجرا درآورد. او چندین سال سرپرست «کنسرواتوار شیلتیگهایم استراسبورگ» بود و هم‌زمان در دانشگاه استراسبورگ به تدریس موسیقی‌شناسی اشتغال داشت.
وی ارکسترهای گوناگونی را در کشورهای مختلف رهبری کرده‌است. او همچنین به مدت ۸ سال رهبر میهمان ارکستر سمفونیک تهران بود و در سال ۱۳۸۱ به مدت ۱ سال رهبری ثابت ارکستر سمفونیک تهران را بر عهده داشت. آثار وی در کشورهای گوناگون نظیر آلمان، فرانسه، انگلستان، کانادا، لهستان، اوکراین و … اجرا شده‌است.
فعالیت‌های هنری

برخی از فعالیت‌های هنری ایرج صهبایی عبارتند از:رهبری «ارکستر مجلسی رادیو و تلویزیون ملی ایران»، رهبری «ارکستر دانشگاه استراسبورگ»، رهبری «ارکستر جوانان شربروک کانادا»، رهبری «ارکستر فیلارمونیک استراسبورگ»، رهبری «ارکستر هارمونی پاریس»، رهبری «گروه سازهای کوبه ای استراسبورگ» رهبری «ارکستر رویال فیلارمونیک لندن»، رهبری «ارکستر زهی پارسیان»، رهبری گروه موسیقی «نوبان»، عضویت در انجمن بین‌المللی آهنگسازان
آثار هنری

«سه انوانسیون فولکلوریک برای پیانو» (انتشارات چنگ، ۱۳۷۷)
قطعه «به یاد موریس راول» (انتشارات چنگ، ۱۳۷۷)
«۱۴ آوای بومی برای پیانو» (انتشارات چنگ، ۱۳۸۱)
آلبوم موسیقی «ایرج صهبایی - ایگور استراوینسکی» (انتشارات ماهور، ۱۳۸۲)
«دوازده آوای بومی برای پیانو و لالایی برای آواز و پیانو» (انتشارات چنگ، ۱۳۸۷)
«۲۶ آهنگ محلی و ۴ قطعه برای پیانو» (انتشارات ماهور، ۱۳۹۰)
«هفت آوای بومی برای آواز و هارپ»
«سایه و شب برای ۶ خواننده و گروه همنواز»
اپرای «سه حکایت پارسی» با بهره‌گیری از اشعار مولوی
«مِتا شور» مُلهم از دستگاه شور
ایزول

| ایزول Isole | ایزول Isole |
| --- | --- |
Isole (at Scaër): Isole (at Scaër)
مکان: مکان
کشور: فرانسه
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
سرآب:  
 • مکان: بروتاین
 :  
دهانه: Laïta ۴۷°۵۲′۱۵″ شمالی ۳°۳۲′۴۳″ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۸۷۰۸۳°شمالی ۳٫۵۴۵۲۸°غربی﻿ / 47.87083; -3.54528﻿ (Laïta-Isole)
طول: ۴۸ کیلومتر
ایزول (به انگلیسی: Isole) رودخانهای است که در فرانسه جریان دارد.
اکسیر اعظم

اکسیر اعظم بزرگترین اثر اعظم خان است که آن را «دستور العلاج» نیز نامیده‌اند و در آن به تفصیل در علم طب سخن رفته‌است.
مشخصات

در این کتاب بیماریهای مرسوم طبق روال معمول از سر تا قدم به تفصیل شرح داده شده‌است. برای هر بیماری ابتداء اسباب و بعد علائم و سپس درمانهای آن را با ذکر ادویه مفرده، ادویه مرکبه، اقوال حکما و حکایات مربوط به بیماری شرح داده شده‌است.
سیارک ۱۴۵۵۵۸

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: ژوئیه ۱۷, ۲۰۰۶
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۳.۱۹۳۳۶۴۱
حضیض: ۲.۲۶۳۲۵۴۵
خروج از مرکز مداری: ۰.۱۷۰۴۵۵۳
تناوب مداری: ۱۶۴۶.۰۳۴۰۸۶۶
آنومالی متوسط: ۱۶۰.۲۶۴۵۶
انحراف: ۳.۱۷۱۷۹
 :  
سیارک ۱۴۵۵۵۸ (به انگلیسی: 145558 Raiatea، نامگذاری:2006OR) صد و چهل و پنج هزار و پانصد و پنجاه و هشتمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۶ کشف شد.
موبی دیک (فیلم ۱۹۳۰)

| موبی دیک | موبی دیک |
| --- | --- |
کارگردان: لوید بیکن
تهیه‌کننده: وارنر برادرز
نویسنده: جی. گراب الکساندر (دیالوگ و فیلمنامه) هرمان ملویل (رمان) الیور اچ.پی. گارت (اقتباس)
فیلمنامه‌نویس: هرمان ملویل
بازیگران: جان باریمور جوآن بنت والتر لانگ لوید هیوز نوبل جانسون نایجل ده برولیر جان اینس تام اوبراین ویرجینیا سیل  می بولی
موسیقی: ویلیام اکست دیوید مندوزا
فیلم‌بردار: رابرت کورل
تدوین‌گر: دزموند اوبراین
توزیع‌کننده: برادران وارنر
تاریخ‌های انتشار:  ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۰ (۱۹۳۰-۰۹-۳۰)  
مدت زمان: ۸۰ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
موبی دیک (انگلیسی: Moby Dick) فیلمی به کارگردانی لوید بیکن است که در سال ۱۹۳۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جان باریمور، جوآن بنت، والتر لانگ و لوید هیوز اشاره کرد.
ایرینا سولوویوا

| ایرینا سولوویوا | ایرینا سولوویوا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ سپتامبر ۱۹۳۷ ‏(۸۷ سال) کیریفسک
ملیت: اتحاد جماهیر شوروی
شناخته‌شده برای: فضانورد
آثار برجسته: نیروی هوایی شوروی، چترباز غیرنظامی، یکی از پنج زن انتخاب شده برای برنامه فضایی.
ایرینا سولوویوا (زاده ۶ سپتامبر ۱۹۳۷) فضانورد بازنشسته شوروی است که از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۹ فعال بوده‌است. سولوویوا در کیریفسک، تولا در روسیه به دنیا آمد و او به عنوان یکی از پنج زن انتخاب شده برای پیوستن به تیم فضایی کاملاً زن اتحاد جماهیر شوروی شناخته شده‌است.
ایرینا سولوویوا به عنوان یک چهره عمومی در بحبوحه جنگ سرد ظاهر شد. ایده راه‌اندازی اولین پرواز زن توسط نیکولای کامانین در سال ۱۹۶۱ مطرح شد. کامانین سرگئی کورولف، مهندس موشکی شوروی سابق را متقاعد کرد تا ایده او را بررسی کند و نیم سال بعد توافقی برای استخدام پنج فضانورد زن حاصل شد. بیش از ۸۰۰ زن برای این منصب درخواست دادند، اما تنها پنجاه و هشت مورد در نظر گرفته شد. پس از فرایند درخواست، بیست و سه زن برای غربالگری پزشکی پیشرفته در مسکو انتخاب شدند که سولوویوا یکی از آنها بود. رهبران شوروی به سولوویوا بیست و چهار ساله عضویت در تیم فضایی را پیشنهاد کردند.
با پذیرش پیشنهاد پیوستن به تیم فضایی، سولوویوا تمرینات خود را در شهر ستاره‌ای اتحاد جماهیر شوروی آغاز کرد. پنج زن انتخاب شده برای تمرین در شهر ستاره‌ای در تیم فضایی شامل سولوویوا، ژانا یوکینا، تاتیانا کوزنتسوا، والنتینا پونوماریوا و والنتینا ترشکوا بودند. والنتینا ترشکووا در نهایت برای پرواز انتخاب شد و سولوویوا جایگزین او شد. والنتینا ترشکووا، جایگزین سولوویوا و کارآموز دیگر در شهر ستاره‌ای، سه روز را در سفینه وستوک ۶ در فضا گذراند و سپس با چتر نجات به زمین برگشت. ترشکووا، همکار سولوویوا، جوایز نشان لنین و قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را که بالاترین جایزه در اتحاد جماهیر شوروی است، دریافت کرد. اگرچه او عمدتاً به عنوان پشتیبان برای والنتینا ترشکووا مورد نیاز بود، سولوویوا سهم بزرگی در آغاز اکتشاف زنان در فضا داشت.
سولوویوا، اصالتاً اهل اورال، قبل از پیوستن به تیم فضایی، یک مهندس با مدرک علمی بود. او در مؤسسه پلی تکنیک سوردلوفسک شرکت کرد و فارغ‌التحصیل شد. سولوویوا همچنین به همراه نامزدش در آن زمان، سرگئی کیسلف، که یک مربی چتربازی بود، عضو تیم ملی چتربازی بود.
سولوویوا همچنین به عنوان اولین زنی که به فضا می‌رود، انتخاب شد، اما در نهایت سوتلانا ساویتسکایا انتخاب شد. سولوویوا قبل از اینکه به عنوان فضانورد انتخاب شود، قهرمان جهان در چتربازان ملی شوروی بود.
او نشان بلاروس برای خدمات به وطن در نیروهای مسلح درجه ۳ را دریافت کرد.
سولوویوا با سرگئی ای. کیسلیو ازدواج کرده‌است و دارای دو فرزند به نام‌های الکسی و یلنا است.
تحصیلات

۱۹۵۹ – فارغ‌التحصیل از مؤسسه پلی تکنیک سوردلوفسک با مدرک مهندسی مکانیک
۱۹۶۷ – فارغ‌التحصیل آکادمی مهندسی نیروی هوایی ژوکوفسکی، مونینو
۱۹۸۰ – کاندید مدرک علوم روان‌شناسی
آموزش

ایرینا سولوویوا یک فضانورد غیرنظامی آموزش دیده بود. او یک سرهنگ بازنشسته در نیروی هوایی شوروی است. او آموزش فضانوردی را از آوریل ۱۹۶۲ تا ۲۹ نوامبر ۱۹۶۲ در کنار کوزنتسوا و ترشکووا به پایان رساند. او همچنین در فوریه ۱۹۸۸ به عضویت یک اکسپدیشن تماماً زن در قطب جنوب درآمد.
زردپره برفی

| زردپره برفی | زردپره برفی |
| --- | --- |
زردپره برفی، Plectrophenax nivalis: زردپره برفی، Plectrophenax nivalis
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
گونه:: P. nivalis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Plectrophenax nivalis : Plectrophenax nivalis 
زردپره برفی (نام علمی: Plectrophenax nivalis) نام گونه ای از تیره زردپره‌ایان است.
سیارک ۱۷۳۹۳۶

سیارک ۱۷۳۹۳۶ (به انگلیسی: 173936 Yuribo، نامگذاری:2001WM2)۱۷۳۹۳۶مین سیارک کشف شده‌است که در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۱ کشف شد.