stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایل کلیایی
قاجاریه

مطالب فوق برگرفته از کتاب شهریاران کرد و قول مشهور مورخین در باب تاریخ کلیایی و سنقر، از آغاز حکومت شاه اسماعیل صفوی تا عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه قاجار است. در واقع علی همت خان و نصیر خان  کلیایی با همراهی سایر ایلات غرب مرکزی نقش قابل توجهی در به قدرت رسیدن و تثبیت حکومت زندیان داشته‌اند. از آن پس نام فوج کلیایی بیشتر از پیش بر سر زبان‌ها می‌افتد، به گونه‌ای که در دوره قاجاریان، حرکات قابل توجهی از سوی فوج کلیایی در قالب ارتش ایران و در جریان جنگ‌های هرات و زد و خوردهای گاه‌وبیگاه ایران و عثمانی رخ می‌دهد. از جمله خوانین مورد توجه دربار قاجار، علیمراد خان کلیایی بوده که ناصرالدین شاه فرمان ایل بیگی کلیایی را به او تفویض کرده بود.
در جریان جنگ هرات چون محمد یوسف میرزا به عنوان حاکم از سوی دولت ایران به سال ۱۲۷۲ هـ. ق در هرات به حکومت نشست، دوست محمد خان حاکم کابل و قندهار پس از دست یکی کردن با انگلیس قصد استیلا بر هرات داشت. محمد یوسف میرزا از حسام السلطنه حاکم خراسان یاری خواست ولی پس از رسیدن سپاه ایران محمد یوسف میرزا راه خیانت رفت. این بار حسام السلطنه، خود به هرات حرکت نمود و آن شهر را در محاصره گرفت. هرات از رمضان ۱۲۷۲ تا ۲۵ صفر ۱۲۷۳ در محاصره سپاه ایران بود و در این مدت با وجود تهدیدات انگلیس و کوشش‌های دوست محمد خان، حسام السلطنه از آنجا دست برنداشت تا عاقبت در ۲۰ صفر ۱۲۷۳ حصار مستحکم هرات گشوده شد. در این محاصره و تصرف، سواران کلیایی به فرماندهی اسدالله خان سرتیپ بیگوند شرکت داشتند، رضاقلی خان هدایت می‌نویسد: کلبعلی خان افشار با فوج کنگاور و نصرالله خان موسیوند کلیایی و فوج خدابنده لو از سمت برج فیل خانه به خدنگ دیدهٔ مور و مار می‌دوختند. بدین گونه سواران وطن دوست ایرانی و سرداران جان نثار آنان از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب برای استقلال، سربلندی و تمامیت ارضی ایران اسب تاختند و شمشیر زدند، کشتند و کشته شدند و آرمانی جزء سربلندی وطن و سرکوبی خصم نداشتند.
بعد از استقرار مجدد حکومت مشروطه، اهالی رنجدیدة کلیایی از ظلم و بیدار و چپاول زندگی خود به دست فرمانفرما و ایادی او به جان آمده بودند. با توجه به هواداری مصلحتی فرمانفرمااز دولت مشروطه، عده‌ای از خوانین کلیایی (از جمله حسن پاشاخان، سردار اشرف و امیر امجد) در این برهه جبهه مخالف او را تقویت کرده و به حمایت از سالارالدوله (مدعی حکومت و مخالف دولت مشروطه) قیام نمودند.
بعد از دفع سالارالدوله (نصرالله خان موسیوند در این جنگ و در باغ شاه ساوه کشته شد)توسط دولت مرکزی و هواداران آن‌ها (از جمله بختیاری‌ها)، جنگ‌های داخلی به علت اختلافات سران کلیایی، دامنگیر مردمان کلیایی شد. در یک سو امیر امجد و در مقابل او فتح السلطان فرهنگ و طرفداران آن‌ها قرار داشتند که این درگیری‌ها صدمات قابل توجه را در پی داشت و در پی آن، ورود فرهنگ و افراد و اهالی او به منطقه سنجابی با درگیری‌های ایل سنجابی و قوای روس مستقر در کرمانشاه مصادف می‌شود و رشادت‌های قابل توجهی از سوی فرهنگ و سواران او در سنجابی (در برابر قوای اشغالگر روس) نمایان می‌شود. در رثای این جنگاوری شعر زیر از شاعر محلی ناشناس به جای مانده: «وه ملهٔ چوتاو تا ملهٔ مئ کوش / ئاقه خان چری طاماز خان بوکوش/ ئاقه خانم روو طاماز خانم روو/ کاریل یه کایک فه ت سولطانم روو».
اواخر دهه ۲۰ شمسی

در جریان وقایع اواخر دهه بیست و اوایل دهه سی هجری شمسی خواننین کلیایی رویکردهای متفاوتی داشتند. خوانین مهم همچون فرهنگ ظاهراً درگیر جریانات سیاسی نشدند اما افرادی همچون تورج حیدری بیگوند، سیروس خان و علی اوسط خان امجدی رویه متفاوت و جانبدارانه از جریانات آزادی‌خواهی کشور در پیش می‌گیرند.
ماوقع را منصور یاقوتی این‌گونه بیان می‌کند: «علی اوسط خان امجدی مالک روستای میدان بود که من آموزگارآنجا بودم. چه مالکی؟ حتی اتاقی از خود نداشت که در آن بخوابد. بزرگمردی بود که نظیرش در هر قرنی کم پیدا می‌شود. با روی کارآمدن دولت مصدق داوطلبانه تمام زمین‌هایش را بین روستائیان میدان تقسیم کرده بود. روستائیان میدان یک چِمچَه دوغ به اوندادند! نه به او، به هیچ‌کس! تورج حیدری بیگوند یکی دیگر از خوانین کلیایی است که در تاریخ معاصر وجنبش چپ و برابری خواه نامی بسیار آشناست. تورج از امیران و بزرگان ایل خود بود. نمی‌توانست از یک جریان دنباله روی کند. اوخود، لیدر بود. اگر به دنباله روی می‌افتاد ایل رهبری او را کنار می‌زد. من دانش آموز دبیرستان بودم که از دهان مادرم شنیدم که «سیروس خان» ازهواپیما پیاده نشده، مأموران ساواک او را دستگیرکرده وزیرشکنجه به قتل رسانده‌اند.
نخستین شمارهٔ جریده «باختریان» در مورد آزادی انتخابات و اقدامات آزادی خواهانه دولت ملی محمد مصدق و تشریح مسایل سیاسی پرداخته‌است. فتاح خان امیری کلیایی در مقالات خود بزرگترین خدمات خود را آگاهانیدن مردم از نیکی‌ها و بدی‌ها و پیش‌آمدهای جهان و ایران و تشویق خادمین و میهن پرستان و نیز تشریح اوقات رقّت بار زندگی کشاورزان در آن زمان دانسته. یکی از نکات مهم و بدیع «باختریان» قیمت آن بود که برای کشاورزان، کارگران و فرهنگیان نصف بها بود. این روزنامه علاوه بر درج اخبارسیاسی، اجتماعی کرمانشاه اقدام به نشر اخبار و تفسیر متعدد سیاسی ایران و جهان نموده و در ادامه پشتیبانی ازاقدام دولت وقت (محمد مصدق) به تبلیغ خریداوراق قرضه پرداخت». کودتا که می‌شود فتاح خان زندگی در روستا را ترک کرده و اختیار زمین و ملک را به خان سرکوبگر و دیکتاتوری می‌دهد که به طرفداری از کودتا به هواداران حزب توده درروستای «هفت آشیان» حمله می‌کند. روستائیان که پیرو راه علی اوسط خان امجدی بوده‌اند، با داس‌های بلند که «کران توی» گفته می‌شود و با بیل و چوب با چماقداران هوادار شاه و کودتا درگیر می‌شوند. خان دیکتاتور با اراذل و اوباش خود مقاومت روستائیان طرفدار محمد مصدق را درهم می‌شکند. در واقع خان‌های کلیایی هم مثل شب و روز، تفنگ وپرنده، آزادی واستبداد، دروغ و راستی، نیکی وبدی دنیاهای متفاوتی داشتند.»
نامداران

علی همت خان بیگوند کلیایی (نقش قابل توجه در حکومت زندیان و مورد احترام ایل زند؛و از اصلی ترین حامیان لطفعلی خان زند و حاکم کازرون در زمان جعفرخان زند پدر لطفعلی خان زند منبع نامی ۱۳۶۸ محمدعلی سلطانی ۱۳۷۲ صفحه ۹۱۹ نهایتاً در عهد باباخان فتحعلی شاه به گلوله توپ کشته شد)
کریم خان رستمی موسیوند فخر السطان
حسن پاشا خان قبادی امیر تومان
حاجعلی خان رستمی موسیوند سالار ارشد
علیمراد خان بیگوند کلیایی (نقش چشمگیر در جنگ هرات)
منصور یاقوتی، نویسنده و منتقد ادبی
هرمز گرجی‌بیانی
محمد رحیم خان رستمی موسیوند
علی اشرف خان موسیوند
محمد علی خان موسیوند
میرزا شفیع کلیایی (شاعر دوره قاجار)
امان‌الله خان فرهنگ (از جمله خوانین مطرح در مقابله با افواج روس حاضر در منطقه کرمانشاهان)
حسین‌قلی‌خان امیر امجد
امامقلی خان امیری سردار اشرف
فتحعلی خان رستمی موسیوند
مصطفی قلی خان رستمی
محمد خان رستمی
کتابعلی خان رستمی
علی‌اکبر خان امجدی
پرویز خان فرهنگ
سالارخان قبادی بیگوند
هوشنگ خان امجدی
کدخدا احمد نظری کشکمیری(از بزرگان سازش و بزرگ منشی منطقه کلیایی و بیلوار)
ملک حسین خان کلیایی شاعر برجسته روستای گدار پهن کلیایی
مهین دیهیم

| مهین دیهیم | مهین دیهیم |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: مهین رجائی آزاد
زادهٔ: ۱۳۰۳ تهران
درگذشت: ۸ مهر ۱۳۸۰ (۷۷ سال) تهران
مدفن: قطعه ۱۶ ردیف ۱۲۲ شماره ۴۴
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دیپلم
پیشه(ها): هنرپیشه، صداپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۱–۱۳۷۰
همسر: فریدون دیهیم
مهین دیهیم (۱۳۰۳–۱۳۸۰) (با نام تولد کبری رجائی آزاد)، گوینده، صداپیشه و هنرپیشه‌ی سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران بود.
زندگی

مهین دیهیم با نام تولد مهین رجایی در سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران زاده شد. وی تحصیلات متوسطه را تا کلاس سوم ادامه داد و بیست سال بیش تر نداشت که برای نخستین بار در نمایش «تاجر ونیزی» در تئاتر فرهنگ بازی کرد.
در تئاتر دهقان در نمایش «زورق بی صاحب»، در تئاتر فردوسی در نمایش «شعله» و در تئاتر تهران در نمایش «نی نی کوچولو» بازی کرد. در ۱۳۳۱ در نخستین فیلم سینمایی اش «اشتباه» (منصور مبینی) ظاهر شد. در همین سال در فیلم دیگری به نام «گرداب» (حسن خردمند) بازی کرد، اما با فیلم «بی‌پناه» (گرجی عبادیا) به شهرت رسید.
او علاوه بر شیوهٔ بازیگری، به خاطر صدای گرم و پرطنینش به یکی از سرآمدان بازیگران زن دوران خود تبدیل شد و برای بازی در نمایش‌های رادیویی دعوت شد و در ۱۳۳۵ به رادیو رفت. بعدها در برنامه‌های «شما و رادیو» در صبح‌های جمعه و همچنین در «جمعه بازار» و «رادیو تعطیلی» فعالیت خود را گسترش داد.
همچنین او از اولین نسل گویندگان دوبلاژ ایران بود که فعالیتهایش را در زمینه دوبله تا چند دهه و با موفقیت ادامه داد. پس از بی‌پناه در سه فیلم دیگر گرجی عبادیا، «دست تقدیر»، «فرشته فراری» و «دختر ساری» بازی کرد.
در دههٔ ۱۳۴۰ دیهیم به تدریج از سینما فاصله گرفت و فقط نقش‌های کوچکی بازی کرد و آخرین فیلم او در این دهه «آلونک» (ماردوک الخاص. ۱۳۴۷) بود. بعدها به دعوت بهرام بیضایی نقش کوتاهی در چریکه تارا بر عهده گرفت.
دیهیم پس از انقلاب ۵۷ عمدهٔ فعالیتش را در رادیو متمرکز کرد و در مجموعه‌هایی چون «مثل یک گل بهار»، «پاییز عشق» و «آرایشگاه زیبا» بازی کرد. بیماری دیابت در سال‌های پایانی، تقریباً خانه‌نشین اش کرده بود. وی در ۸ مهر ۱۳۸۰ در سن ۷۷ سالگی بر اثر بیماری دیابت و کهولت سن درگذشت.
گزیدهٔ آثار > سینمایی

چریکه تارا (۱۳۵۷)
آلونک (۱۳۴۷)
قدرت عشق (۱۳۴۷)
فراری (۱۳۴۶)
گنج و رنج (۱۳۴۶)
هارون و قارون (۱۳۴۶)
اعتراف (۱۳۴۵)
ایستگاه ترن (۱۳۴۵)
پسر دهاتی (۱۳۴۵)
دو انسان (۱۳۴۵)
مرد و نامرد (۱۳۴۵)
جدال به خاطر عشق (۱۳۴۲)
دختر ساری (۱۳۴۲)
فرار (۱۳۴۲)
دختران حوا (۱۳۴۰)
سایه سرنوشت (۱۳۴۰)
پیمان (۱۳۳۹)
فرشته فراری (۱۳۳۹)
افسانه شمال (۱۳۳۸)
پیمان دوستی (۱۳۳۸)
چک یک میلیون تومانی (۱۳۳۸)
دست تقدیر (۱۳۳۸)
روزنه امید (۱۳۳۸)
بوسه مادر (۱۳۳۵)
پایان رنج‌ها (۱۳۳۴)
دزد بندر (۱۳۳۴)
فرزند گمراه (۱۳۳۴)
تقدیر چنین بود (۱۳۳۳)
سرنوشت در را می‌کوبد (۱۳۳۳)
بی‌پناه (۱۳۳۲)
گرداب (۱۳۳۲)
اشتباه (۱۳۳۱)
گزیدهٔ آثار > مجموعه تلویزیونی

| سال | نام | سمت | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۷۰ | تله‌فیلم پاییز عشق | بازیگر | مجتبی حسینی | شبکهٔ ۲ |
| ۱۳۷۰ | این خانه دور است | بازیگر | بیژن بیرنگ مسعود رسام | شبکه ۲ |
| ۱۳۶۷ | بوی خوش آشنایی | بازیگر | سعید شریفیان | کاری از گروه شاهد شبکهٔ ۱ |
| ۱۳۶۹ | آرایشگاه زیبا | بازیگر | مرضیه برومند | شبکه ۲ |
| ۱۳۶۴ | روایت عشق | بازیگر | علاءالدین رحیمی انوشیروان ارجمند | شبکه ۱ |
| ۱۳۶۴ | تله‌تئاتر «آسانسور» | بازیگر | رسول نجفیان | کارگردان تلویزیونی: «گیتی جوادی» |
| ۱۳۶۳ | تله‌تئاتر «با یک گل بهار» | بازیگر | حسین پناهی | شبکه ۱ |
| ۱۳۶۲ | مجموعهٔ عروسکی «نخودی» | صداپیشه | - | در نقش «بی‌بی» |
| ۱۳۶۰ | نهضت سوادآموزی | بازیگر | محمد اوزی |  |
| ۱۳۵۶ | لحظه | بازیگر | محمد صالح‌علا |  |
:
گزیدهٔ آثار > نمایش‌ها

نی نی کوچولو
شعله
زورق بی صاحب
تاجر ونیزی
پرونده‌سازی جمهوری اسلامی برای کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران

حکومت ایران مسئولیت کشتن معترضان به دست نیروهای امنیتی در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران را برعهده نمی‌گیرد و برای بسیاری از معترضان کشته‌شده علت‌هایی چون «بیماری زمینه ای»، «تصادف رانندگی»، «گاز گرفتگی سگ»، «مصرف مواد مخدر»، «خودکشی»، «سقوط از ارتفاع» یا «تیراندازی از میان جمعیت» اعلام کرده‌است. همچنین مقامات جمهوری اسلامی برای انکار کشتن معترضان، از اعترافات اجباری بستگان کشته‌شدگان نیز استفاده می‌کنند.
پیش‌زمینه

مقالهٔ اصلی: کشته‌شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران
بر پایه آمار سازمان حقوق بشر ایران که مقر آن در نروژ قرار دارد در اعتراضات سراسری ایران تا ۲۱ آبان ۱۴۰۱ دست‌کم ۵۰۰ تن از جمله ۷۰ نفر کودک کشته شدند. مسئله کشتار معترضان در ایران در یک جلسه غیررسمی شورای امنیت نیز بررسی شده‌است. با وجود آمار تقریبی از کشته‌ها، هنوز تصویر روشنی از آنچه برسر بسیاری از قربانیان آمده در دست نیست و نمی‌توان دربارهٔ نحوه کشته شدن آنها سخنی گفت.
رفتار دوگانه حکومت

عملکرد دستگاه قضایی و امنیتی حکومت ایران نشان می‌دهد در بررسی پرونده کشته‌شدگان رفتار دوگانه دارند. اگر پرونده مربوط به کشته شدن مأموران خودی یا طرفداران حکومت باشد عوامل حادثه را یک روزه دستگیر می‌کنند ولی پرونده‌های کشته‌شدگان اعتراضات را رها می‌کنند تا مشمول گذر زمان شود و در خوش‌بینانه‌ترین حالت، به خانواده قربانیان پیشنهاد پول می‌دهند.
خدانور لجه‌ای یکی از معترضان اهال شیرآباد زاهدان بود که در دهم مهرماه ۱۴۰۱ کشته شد. نزدیکانش به رادیو زمانه گفتند او یک روز پس از جمعه خونین زاهدان با مأموران انتظامی درگیر می‌شود و مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد، به بیمارستان تأمین اجتماعی این شهر منتقل می‌شود و روز بعد فوت می‌کند. بازتاب گسترده خبر کشته شدن او، باعث شد تا دادستان سیستان و بلوچستان در ۱۹ آبان‌ماه در اطلاعیه‌ای مدعی شود که او در دهم مهرماه و «در روزی که تجمع اعتراضی نبوده» کشته شده‌است. اما چرا و چگونه کشته شده توضیحی نمی‌دهد و می‌گوید «چگونگی کشته شدن لجه‌ای در دستگاه قضایی استان در حال بررسی است».
پرونده‌سازی حکومت

از آغاز جنبش اعتراضی در ایران، نیروهای امنیتی به همراه دستگاه قضایی برای تعدادی از کشته‌شدگان، مسایلی مانند بیماری روانی یا جسمی، خودکشی، سقوط از ارتفاع، گاز گرفتگی سگ، تیراندازی از بین معترضان، مصرف موارد مخدر و تصادف رانندگی را مطرح می‌کنند.
در حالی که حکومت معترضان را متهم به «پروژه کشته‌سازی» می‌کند، خودش مشغول «پرونده‌سازی» و طرح قصه‌های پلیسی و جنایی برای کشته‌ها است و برای تأیید این روند، فشار گسترده‌ای به خانواده‌های عزادار وارد کرده تا آنها را مجبور به اعترافات تلویزیونی کنند یا پیگیر عاملان کشته شدن فرزندشان نشوند یا هرچه در جواز دفن نوشته بپذیرند تا در ازای آن پیکر آنها را تحویل بگیرند.
پروانه اسکندری

| پروانه اسکندری | پروانه اسکندری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ اسفند ۱۳۱۷ تهران
درگذشت: ۱ آذر ۱۳۷۷ (۵۹ سال) تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: عضو حزب ملت ایران فعال سیاسی
همسر: داریوش فروهر
فرزندان: پرستو فروهر آرش فروهر
والدین: احمد اسکندری (پدر) نصرت‌الزمان دارابیان (مادر)
پروانه اسکندری یا پروانه فروهر (۲۹ اسفند ۱۳۱۷ – ۱ آذر ۱۳۷۷)، از رهبران جنبش دانشجویی و سپس حزب ملت ایران و جبهه ملی ایران بود. او نخستین زنی بود که به عضویت شورای مرکزی جبهه ملی ایران درآمد. پروانه فروهر مدیر مسئول نشریه جبهه ملی ایران بود. ۱۳۷۰–۱۳۷۷، او و همسرش، داریوش فروهر، چهره‌های برجسته اپوزیسیون دگرگونی‌خواه کشور بودند. آن‌ها شب ۱ آذر ۱۳۷۷ در جریان قتل‌های زنجیره‌ای ایران، فجیعانه کشته‌شدند.
زندگی سیاسی

پروانه اسکندری، ۲۹ اسفند ۱۳۱۷ در تهران زاده‌شد. تنها دوازده سال داشت که به‌دنبال شعار نوشتن روی دیوار سفارت شوروی در اعتراض به اشغال قفقاز، بازداشت شد. او که از طرف‌داران مصدق بود، سال‌های پس‌از کودتای ۲۸ مرداد در انجمن فرهنگی «آناهیتا»، که سازمان هم‌گام حزب ملت ایران بود، فعالیت می‌کرد. او که عضو حزب ملت ایران شده‌بود، ۱۳۳۸ بازداشت شد.
پروانه اسکندری، ۱۶ آذر ۱۳۳۹، در نخستین مراسمی که به‌مناسبت کشته‌شدن سه دانشجو دانشگاه تهران در ۱۶ آذر ۱۳۳۴ برگزار شد، سخن راند و آن روز را روز دانشجو خواند. آن مراسم و آن سخنرانی، نخستین حرکت دانشجویی در ایران از ۱۳۳۲ بود. در بهمن همان سال و در پی سخنرانی دیگری در دانشگاه، بار دیگر بازداشت شد.
او همان زمان که دانشجو بود به آموزگاری نیز می‌پرداخت و همان سال به نمایندگی از فرهنگیان، به عضویت کمیته ۵ نفری فرهنگیان درآمد. تلاش‌هایش در این کمیته، بار دیگر به دستگیری‌اش انجامید.
پروانه اسکندری که آن سال‌ها یکی از محبوب‌ترین فعالان دانشجویی کشور، اعضای حزب ملت ایران، و جبهه ملی ایران شده‌بود، سوم اردیبهشت ۱۳۴۰ با هم‌رزم سیاسی‌اش، داریوش فروهر، ازدواج کرد.
پروانه فروهر که عضو کمیته استان تهران جبهه ملی بود، سخنران تظاهرات سی تیر ۱۳۴۰ بود که پس‌از آن از سوی نیروهای امنیتی دستگیر شد. او همان سال، به‌همراه چهار دانشجوی دیگر از جمله ابوالحسن بنی صدر و حسن حبیبی، به نمایندگی دانشجویان در مذاکره با علی امینی، نخست‌وزیر وقت، انتخاب شد. او نخستین زنی بود که به نمایندگی دانشجویان کشور انتخاب می‌شد.
پروانه اسکندری، ۱۳۴۱، نخستین زن نماینده در کنگره جبهه ملی بود. او از همان سال‌ها، نفر دوم حزب ملت ایران و زن اول جبهه ملی ایران شناخته‌می‌شد.
۱۳۴۹، او از تدریس در دبیرستان محروم شد.
از ۱۳۵۶ و با آغاز انتشار پنهانی نشریه «خبرنامه جبهه ملی ایران»، پروانه فروهر مسئول آن شد. پس از انقلاب، پروانه فروهر مدیر مسئول نشریه جبهه ملی، ارگان سیاسی جبهه ملی ایران شد.
در پی لغو قانون حمایت از خانواده، پروانه فروهر از اندک فعالان سیاسی مطرح ایران بود که با نوشتن مقالاتی به اعتراض به آن پرداخت. ۱۳۵۸، پروانه فروهر تنها همسر یک وزیر دولت ایران بود که حجاب نداشت. او در آن سال نامزد انتخابات مجلس شورای ملی شد. در آغاز ۱۳۵۹ و در پی اعتراض به تقلب در انتخابات، پروانه فروهر و حزب ملت ایران، دور دوم انتخابات را تحریم کردند و دیگر در هیچ انتخاباتی شرکت نکردند.
قتل

مقالهٔ اصلی: قتل‌های زنجیره‌ای ایران
پاییز ۱۳۷۷، پروانه و داریوش فروهر در خانه‌شان در «خیابان سعدی، خیابان هدایت، کوچه مرادزاده، پلاک ۱۸» در جریان قتل‌های سیاسی موسوم به قتل‌های زنجیره‌ای با چندین ضربه چاقو کشته‌شدند.
قاتلان که خود را دانشجو-خبرنگار خوانده و با فریب «مصاحبه برای نشریه دانشجویی» به خانه‌شان رفته بودند، «ابتدا گردن، دهان و دستان‌شان را گرفتند، سپس با ضربات پیاپی چاقو سینه‌هایشان را دریدند و سرانجام اجسادشان را به سمت قبله قرار دادند».
متهمان که از کارمندان وزارت اطلاعات ایران بودند، در اعتراف‌شان، قتل را «حذف فیزیکی» خوانده‌اند که از طرف وزارت اطلاعات به آنها ابلاغ شده و نوشته‌اند که جزو «وظایف سازمانی» آنان بوده‌است و بر اساس دستور و روال‌های از پیش مشخص‌شده عمل کرده‌اند. علیرضا داوودی معروف به امیر اکبری، کارمند وزارت اطلاعات در دادگاه مورخ ۱۳۷۹/۳/۴ می‌گوید: «اتهام را قبول ندارم. این امور در تشکیلات اطلاعات بسیار عادی است. تمام برادران در هر کاری که شرکت کنند با وضو بوده و با ذکر مأموریت انجام می‌دهند.» قاتلان گفته‌اند که ابتدا داریوش فروهر را با ۱۴ ضربه کارد به قتل می‌رسانند و آن گاه با فریادهای «یا زهرا» ۲۴ ضربه بر پیکر پروانه می‌زنند.
اشعار

پس از مرگ پروانه فروهر، دخترش پرستو فروهر، شعرهای برگزیده او را گردآورد و ۱۳۷۹ در کتاب «شاید یک روز» از انتشارات جامعه ایرانیان به چاپ رساند. سیمین بهبهانی در یادداشت آغازین کتاب، نوشت: «با شعر پروانه فروهر پس از فاجعهٔ قتلش آشنا شدم. پیش‌از آن می‌دانستم که شعر می‌گوید، اما هیچ‌گاه از زبان خودش نشنیده‌بودم، بس که فروتن بود.» بهبهانی در این یادداشت سه درون‌مایهٔ اصلی شعر او را عشق، وطن‌پرستی و مبارزه در راه حق و آزادی برشمرد.
کتاب‌شناسی

ش‍ای‍د ی‍ک روز (ب‍رگ‍زی‍ده اش‍ع‍ار). س‍روده پ‍روان‍ه ف‍روه‍ر؛ ب‍ا ی‍ادداش‍ت‌های‍ی از س‍ی‍م‍ی‍ن ب‍ه‍ب‍هان‍ی، پ‍رس‍ت‍و ف‍روه‍ر و ع‍ل‍ی ده‍ب‍اش‍ی. ت‍ه‍ران: ج‍ام‍ع‍ه ای‍ران‍ی‍ان: ن‍ش‍ر ش‍ه‍اب، ۱۳۷۹. شابک ۵-۳۵-۵۹۲۵-۹۶۴
پیوندهای مرتبط

پیروز دوانی
محمد مختاری
محمدجعفر پوینده
کانون نویسندگان ایران
اسکندری در نوجوانی
با همسرش داریوش فروهر
پرورش گل در محلات

گلخانه‌ای در شهر محلات
گلخانه‌ای در شهر محلات
گلستان‌های محلات ازجمله جاذبه‌های دیدنی شهر محلات در استان مرکزی است که در فصل‌های مختلف سال مسافران زیادی را به‌سوی خود جذب می‌کند.
به‌دلیل کثرت گلخانه‌ها و باغ‌های پرورش گل در محلات، این شهر به نام‌هایی مانند هلند ایران معروف شده‌است.
محلات به‌عنوان بزرگ‌ترین شهرستان کشور ازلحاظ سطح زیرکشت گل، مهد پرورش گل و گیاهان زینتی در کشور، پایلوت گل‌کاری کشور است و رتبهٔ اول را از لحاظ تنوع تولید گل در کشور داراست.
سابقهٔ گلکاری

هنر گل‌کاری و پرورش گل به‌عنوان یک فعالیت اقتصادی از سال ۱۳۰۰ آغاز شده و شهر محلات به‌عنوان پایه‌گذار، ایجادکننده و توسعه‌دهندهٔ این صنعت نقش مهمی داشته‌است. نخستین بار فردی مسیحی از اهالی تهران به نام «پرتیوار»، که گلکاران محلات معتقدند از هلندی‌های مقیم پایتخت بوده‌است، به‌اتفاق چند نفر از هموطنانش در باغ خود در تهران، با وارد کردن بذر گل از هلند، اقدام به پرورش گل در ایران کرد. سرکارگرِ استخدام‌شده ازسوی «پرتیوار» از اهالی محلات به نام یحیی خان بود که در آن سال‌ها برای کار به تهران رفته‌بود و پس از بازگشت به دیار خود، کشت گل‌ها را در محلات به‌شکلی حرفه‌ای رواج داد.
هم‌اکنون بیش از ۷۰۰ واحد گلخانه‌ای در این شهرستان وجود دارد و حدود ۴۰ درصد جمعیت محلات در بخش گل و گیاه مشغول به کار هستند.
شرایط جغرافیایی

محلات دارای آب‌وهوایی مطلوب برای کشت‌های گلخانه‌ای نیز هست، زیرا بررسی عواملی مانند میانگین دمای ماهیانه، شدت تابش و تعداد روزهای یخبندان نشان داده که این منطقه برای توسعهٔ کشت گلخانه‌ای بی‌نظیر است و این امر نتیجهٔ واقع شدن در مرکز جمعیتیِ کشور، احاطهٔ شهرستان به‌وسیلهٔ کوه‌های بلند و بافت شنیِ منطقه است.
تنوع تولید

این شهرستان بزرگ‌ترین گلزارهای کشور را در خود جای داده‌است و ۱۰۰ درصد گل‌های فصلی و نشایی کشور در این شهرستان تولید می‌شود.
تولید ۷۰۰ نوع کاکتوس، تولید گل‌های داوودی در قالب بیش از ۸۰۰ رنگ با انجام اعمال ژنتیکی و تولید و صادرات گل زیبای ژِربِرا (ژِروِرا) از دیگر توانمندی‌های خاص این شهرستان درزمینهٔ تولید گل‌های زینتی است، معروف شده‌است.
سالانه دومیلیون گل گلدانی و بیست‌میلیون گل شاخه‌بریده در سطح ۹۰۰ هکتار از اراضی و گلستان‌های این شهر تولید و در سطح کشور و خارج از کشور عرضه می‌شود.
انواع تولیدات گل و گیاه

ازجمله گل‌هایی که در این شهر کاشته می‌شود می‌توان به گل‌های آپارتمانی شامل انواع پوتوس، کرتن، دیفنباخیا، انواع فیکوس (ابلق)، پیرومیا (پیله آ)، گلهای شاخه‌ای که شامل انواع گلایل، میخک، زنبق، انواع لیلیوم، ارکیده، کوکب، جعفری، همیشه بهار، انواع داوودی، ژربرا جامزونی (ژرورا)، آماریلیس، انواع درختچه‌های زینتی شامل گل کاغذی، رز، نسترن، نخل زینتی، گل محبوبه شب، گاردنیا و انواع نشا و بذر ازجمله نشای گیاهانی ازجمله میمون، انواع بنفشه، اطلسی ایرانی و خارجی، گل پریوش و انواع نهال‌های گیلاس، نهال هلو، نهال گردو، اقاقیا، زالزالک و آناناس اشاره کرد.
ویژگی گلهای محلات

از ویژگی‌های گلهای محلات این است که نه‌تنها از بوی ماندگار و دل‌نشینی برخوردار است، بلکه ازنظر رنگ و شکل از زیبایی خاصی برخوردار است و به طبیعت نزدیک‌تر است.
تولید کاکتوس اصلاح‌شدهٔ ژنتیکی
تپه پته کوه

| تپه پته کوه | تپه پته کوه |
| --- | --- |
نام: تپه پته کوه
کشور: ایران
استان: استان قزوین
شهرستان: شهرستان بوئین‌زهرا
بخش: بخش مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۴۱۵۳
تاریخ ثبت ملی: ۱۰ مهر ۱۳۸۰
تپه پته کوه در استان قزوین، شهرستان بوئین‌زهرا، بخش مرکزی، روستای پتکوه واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ مهر ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۴۱۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پروین پاسالار

پروین پاسالار (متولد ۱۳۳۳ در آبادان) استاد گروه بیوشیمی دانشگاه علوم پزشکی تهران  او در سال ۱۳۹۰ در دهمین همایش نکوداشت مقام استاد، از سوی دانشجویان و استادان به عنوان استاد نمونه انتخاب شد. همچنین، سمت سرپرستی مرکز پژوهشهای علمی دانشجویان و مرکز استعدادهای درخشان دانشگاه علوم پزشکی تهران تا تاریخ 4 اسفند 1400 بر عهده ایشان بود.
کتاب‌شناسی > ترجمه ها

چکیده بیوشیمی، دایان کلبی، ناشر: دانشگاه تهران، مؤسسه انتشارات و چاپ
ژنتیک مولکولی، جیمز واتسون، ترجمه مشترکا با عباس حمدی، ناشر: دانشگاه تهران
بیوشیمی هارپر، رابرت مورای، داریل گرانر، ویکتور رادول، ترجمه مشترکا با احمدرضا نیاورانی، پروین پاسالار (مقدمه)، ناصر ملک‌نیا (مقدمه)، ناشر: سماط
اصول بیوشیمی لنینجر ۲۰۱۷، آلبرت لنینگر، مایکل کاکس، دیوید لی نلسون، ترجمه جواد محمد نژاد، علی مطاع، علیرضا خوشدل، پروین پاسالار (نظارت و مقدمه)، ناشر: اندیشه رفیع
بیوشیمی دولین با کاربرد بالینی با اطلس رنگی، توماس دولین، جواد محمدنژاد اروق، رؤیا شریفی، پروین پاسالار (مقدمه)، علی مطاع (ویراستار)، ناشر: اندیشه رفیع
بیوشیمی مصور لیپینکات، ریچارد هاروی، پاملا چامپ، ترجمه مشترکا باسیده نرگس خطیبی، علی کرکریان، کیانوش بنایی کاشانی، ناهید رقابی غلامی، پروین پاسالار (زیرنظر)، ناشر: تیمورزاده
بیوشیمی مصور هارپر ۲۰۰۹ (جلد دوم)، ترجمه جواد محمدنژاد اروق، سالار بختیاری، پروین پاسالار (مقدمه)، ناشر: اندیشه رفیع
بیوشیمی هارپر، هرولد آنتونی هارپر، ترجمه مشترکا با ناصر ملک‌نیا، احمدرضا نیاورانی، ناشر: سماط - ۱۳۸۱
فارماکولوژی کاتزونگ و ترور ۲۰۰۲، برترام کاتزونگ، آنتونی ترور، ترجمه مشترکا با ناصر ملک‌نیا، منصور میرزایی، محسن مقیمی، ناشر: سماط - ۱۳۸۱
بیوشیمی استرایر، لوبرت استرایر، جرمی مارک برگ، جان تیمشکو، ترجمه مشترکا با علیرضا خوشدل، سالار بختیاری، پروین پاسالار (زیرنظر)، ناشر: اندیشه رفیع
خلاصه بیوشیمی مصور هارپر، ترجمه مشترکا با جواد محمدنژاد اروق، سالار بختیاری، پروین پاسالار (مقدمه)، ناشر: اندیشه رفیع
کتاب‌شناسی > تالیفات

بیوشیمی، پانته آ ایزدی، پروین پاسالار، ناشر: دیباگران تهران
بیوشیمی: مرور سریع و جامع بر منابع، سیدرضا موسوی، ناصر نژادی، محسن محمدیان یاجلو، جواد محمدنژاد اروق، مسعود صالحی پور، مهرداد نصراله زاده ثابت، پروین پاسالار (مقدمه)، ناشر: خسروی، دیباج
بیوشیمی پزشکی، پروین پاسالار، صدیقه سلیمانی، محمد انصاری، فرزاد اسدی، محمود دوستی، ابوالفضل گلستانی، شهناز خاقانی، مهین زهرایی، اسماعیل علمی آخونی، بیژن فرزامی، تقی گل محمدی، فرانک کازرونی، نسرین دشتی، فاطمه ژیلا ماژین، صفورا ورداسبی، شهرناز آریابرزین، ناشر: آییژ
بیوشیمی پزشکی متابولیسم، پروین پاسالار، صدیقه سلیمانی، محمد انصاری، فرزاد اسدی، محمود دوستی، ابوالفضل گلستانی، شهناز خاقانی، مهین زهرایی، اسماعیل علمی آخونی، بیژن فرزامی، تقی گل محمدی، فرانک کازرونی، نسرین دشتی، فاطمه ژیلا ماژین، صفورا ورداسبی، شهرناز آریابرزین، ناشر: آییژ
راهنمای آزمون بیوشیمی، پروین پاسالار، هاله مسعودی، غلامرضا طاهری پاک، ناشر: پروانه دانش
درس‌های پایه ژنتیک (ویژه کارکنان نظام سلامت)، پروین پاسالار، سوسن سیف، سیروس زینلی، سعیدرضا غفاری، یوسف شفقتی، ناشر: صدا
بیوشیمی، پانته آ ایزدی، پروین پاسالار، ناشر: دیباگران تهران
پرچم آنگولا

پرچم آنگولا
پرچم آنگولا با تناسب ۲:۳ به‌دنبال استقلال آن کشور در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۹۷۵ پذیرفته شد. این پرچم از دو نوار افقی هم‌اندازهٔ سرخ در بالا و سیاه در پایین تشکیل شده‌است. در میان آن نشانی زردرنگ قرار دارد، شامل ستاره‌ای پنج‌پر درون نصف یک چرخ‌دنده، و نوعی ساطور (همچون نشان داس و چکش) که چرخ‌دنده را قطع کرده‌است.
نمادشناسی

در پرچم آنگولا:
رنگ سرخ نماد آزادی و خون آنگولایی‌هایی است که در سرکوب‌های دوران استعمار، در درگیری‌های آزادی‌خواهانه و در دفاع از کشور ریخته شده‌است.
رنگ سیاه نماد قارهٔ آفریقاست.
نشان میان پرچم نماد کارگران و کشاورزان است که در این نشان نیم‌چرخ دندانه‌دار نماد کارگران و تولیدات صنعتی و ساطور نشانهٔ کشاورزان، تولیدات کشاورزی و درگیری‌های مسلحانه است. همچنین ستارهٔ درون این علامت نماد اتحاد و پیشرفت است. رنگ زرد این نشان نیز علامت ثروت کشور می‌باشد.