تاریخچه ختنه مردان
دوران باستان > مسیحیت و فرهنگ یهودی

یونانیان باستان ختنه را ناقص سازی می‌دانستند. در آثار هنری برجای ماننده از این دوران همواره مردان با پیش‌پوست به تصویر کشیده می‌شدند به غیر از بربرها، ساتیرها و مردان شهوت‌پرست. این تنفر از ظاهر آلت تناسلی ختنه‌شده منجر به کاهش آمار ختنه در میان بسیاری از مردمی که قبلاً (در عصر هلنیستی) ختنه می‌کردند شد.
در مصر تنها طبقه روحانیون مذهبی سنت ختنه را حفظ کرده‌بودند و تا پایان سده دوم میلادی یهودیان، یهودیان مسیحی، روحانیون مصری و اعراب نبطی تنها گروه‌هایی بودند که در امپراتوری روم ختنه می‌کردند. ختنه آن‌چنان میان مردمان غیریهودی نادر بود که ختنه بودن نشانی قطعی از یهودی بودن فرد (یا مسیحیت اولیه) به‌شمار می‌آمد. سوئتونیوس یکی از دادگاه‌های یونانی را توصیف می‌کند که در آن یک جوان ۱۹ ساله را قبل از برگزاری دادگاه برای بررسی اینکه او یهودی است یا نه لخت‌می‌کنند تا او را برای نپرداختن مالیاتی که برای یهودیان تعیین شده‌است محاکمه کنند.
اجبار به ختنه کردن در عصر هلنیستی پس ار تسخیر پادشاهی ادوم توسط پادشاهی یهودی به نام هورکانوس، او مردم این منطقه را مجبور کرد ختنه کنند و به یهودیت تغییر دین دهند. اما اجداد این مردم در پیش از عصر هلنیستی، ختنه می‌کردند.
در کتاب مکابیان یک آمده که بعضی از یهودیان ختنه بودن خود را پنهان می‌کردند تا از امتیازات اجتماعی‌ای مانند شرکت در مسابقات ورزشی بهره‌مند شوند. افراد ختنه‌شده در سده دوم پیش از میلاد روش‌هایی را برای بازسازی پیش‌پوست خود به‌کار می‌بردند. در یکی از این روش‌ها وزنه‌ای مسی به باقی‌مانده پیش‌پوست متصل می‌شد و سبب تحریک یاخته‌ای پوست و سرانجام بازسازی ظاهری پیش‌پوست می‌شد. آلوس کورنلیوس سلسوس در سده اول میلادی دو عمل جراحی بازسازی پیش‌پوست را در دانش‌نویسه پزشکی خود توضیح داد. در یکی از این جراحی‌ها پوست تنهٔ آلت‌تناسلی با برش‌هایی آزاد می‌شود و سپس پوست روی سر آلت کشیده می‌شود و اجازه داده می‌شود تا این زخم بهبود پیدا کند و اینگونه آلت‌تناسلی ظاهر آلت تناسلی ختنه‌نشده پیدا می‌کرد. این نوع عمل به دلیل تعریف کتاب مقدس از پیمان ابراهیمی ختنه بود؛ این نوع ختنه که میلا نام دارد تنها شامل برداشتن بخش کوچکی از پیش‌پوست است که فراتر از سر آلت را می‌پوشاند. نویسندگان مذهبی یهودی با اشاره به مکابیان اول و تلمود این نوع ختنه را رد کرده‌اند و آن را شکستن پیمان ابراهیم قلمداد می‌کنند.
به خاطر بازسازی پیش‌پوست، یهودیان در حدود سال ۱۴۰ میلادی تصمیم گرفتند که عمل ختنه را سختگیرانه‌تر اجرا کنند و نام آن را پِریا گذاشتند. در این نوع ختنه کل پیش‌پوست تا پشت سرنره برداشته می‌شود. لایه مخاطی درونی پیش‌پوست و نیز لگام نیز برداشته می‌شوند. در دوران‌های مذکور در تلمود (حدود سال‌های ۵۰۰–۶۲۵ میلادی) بخش دیگری به مراسم یهودی ختنه به نام متزیزا افزوده شد که در آن یک موهل باید زخم ختنه را بمکد تا خونی را باور دارند خون اضافی مضر است را خارج کند. این عمل در واقع احتمال بروز عفونت‌هایی مانند سل و بیماری‌های آمیزشی را افزایش می‌دهد. موهل‌ها امروزه از یک لوله شیشه‌ای برای مکیدن خون استفاده می‌کنند. بسیاری از یهودیان دیگر متزیزا را انجام نمی‌دهند.
سلوکیان ختنه میلا (و هرگونه بریدن آلت‌تناسلی) را ممنوع کرده بودند و مجازات انجام این عمل مرگ برای انجام دهنده آن و هم کودک ختنه‌شده بود.
نویسنده یهودی، فیلون اسکندرانی، در سده یکم میلادی از رسم یهودی ختنه در چندین زمینه مختلف دفاع کرد از جمله بهداشت بهتر و ادعای باروری بیش‌تر مردان ختنه‌شده. او باور داشت ختنه باید در اسرع وقت در نوزادی انجام شود زیرا افراد در بزرگسالی به میل خود تن به ختنه‌شدن نخواهند داد. او نیز ادعا کرد که پیش‌پوست مانع از رسیدن منی به مهبل می‌شود. و نتیجه‌گیری کرد که ختنه جمعیت را افزایش خواهد داد. او همچنین بیان کرد که ختنه عملی کارآمد به منظور کاهش لذت جنسی است.
فیلسوف یهودی، موسی بن میمون، باور داشت که تن به ختنه دادن خود بسیار کار دشواری است اما دلیل این عمل آرام کردن مردان و نیز کامل کردن چیزی است که از لحاظ اخلاقی ناقص است. او باور داشت پیش‌پوست لذت جنسی را بالا می‌برد. استدلال کرد که خونریزی آلت‌تناسلی و نیز از بین رفتن پوشش محافظتی آن سبب تضعیف آلت‌تناسلی، کاهش هیجانات جنسی و کم‌تر لذت‌بخش بودن آمیزش‌جنسی خواهد شد. او در کتاب دلالة الحائرین چنین نوشت:
در مورد ختنه فکر می‌کنم که یکی از اهداف، محدود کردن آمیزش جنسی، تضعیف آلت تولید مثلی در حد ممکن و آرام‌تر کردن مرد است. بعضی باور دارند که ختنه زدودن یک کاستی از ساختار بدن است؛ اما هرکسی به راحتی می‌تواند جواب دهد: چگونه ممکن است آفرینش طبیعت دارای کاستی باشد و نیاز به کامل شدن از بیرون داشته باشد، به خصوص که کاربرد پیش‌پوست برای آلت بدیهی است. این فرمان امر به کامل کردن نقص فیزیکی خلقت نکرده، بلکه چاره‌ای برای کامل کردن کاستی‌های اخلاقی انسان است. خواسته اصلی آسیب بدنی‌ای است که به آلت وارد می‌شود؛ این آسیب هیچ‌یک از کارکردهای اصلی یا قدرت تولیدمثل را از بین نمی‌برد. در حقیقت ختنه، شهوت بیش از اندازه را خنثی می‌کند، از آنجایی که هیچ شکی در اینکه ختنه قدرت هیجانات جنسی را تضعیف می‌کند و گاهی لذات جنسی را نیز کاهش می‌دهد نیست. آلت لزوماً به خاطر از دست دادن پوشش خود در همان ابتدا و نیز خونریزی تضعیف می‌شود.
یکی از شاگردان موسی بن میمون به نام اسحاق بن یدهه، در سده ۱۳ میلادی ادعا کرد که ختنه مردان راهی مؤثر برای کاهش میل جنسی زنان است زیرا زنان هنگام آمیزش‌جنسی با مرد ختنه‌نشده همواره سریع‌تر به اوج لذت جنسی می‌رسند، بنابراین هرگز اشتیاق جنسی آنان سیر نخواهد شد؛ اما زنان هنگام آمیزش با مرد ختنه‌شده لذت کم‌تری را تجربه می‌کنند و تنها با آمیزش جنسی از راه واژن به اوج لذت جنسی نخواهند رسید. او یکی دیگر از عوامل لذت کم‌تر آمیزش جنسی با آلت ختنه‌نشده را «به‌خاطر اصطکاک و گرمای بیشتر داخل واژن» تصور کرد.
یوسف فلاوی، تاریخ‌نگار یهودی اهل روم، در کتاب عهدعتیق یهودی داستان متقاعد شدن شاه ایزاتس توسط بازرگانی یهودی به نام آنانیاس برای گسترش دین یهود را گزارش می‌کند. ایزاتس تصمیم گرفت که برای پیروی از دین یهود ختنه شود. او توسط یهودی‌ای اهل جلیل به نام الیزار ختنه شد.