دلیریوم
یک مورد خاص از دلیریوم حاد

۱۲ نفر از روانپزشکان، ۵ نفر از فوق تخصصان اعتیاد و تعدادی از پژوهشگران علوم اعصاب با همراهی ۶ دکتر پرستار متخصص اعصاب و روان در تحقیقات روانپزشکی بیمارستان ابن سینای مشهد، فرد ۲۰ ساله‌ای که از ۱۲ سالگی به اختلال اضطراب فراگیر، اختلال پانیک و افسردگی اساسی مبتلاء بوده است و از حدود ۱۵ سالگی اقدام به مصرف انواع قرص اعصاب و روان به گونه پراکنده و اصطلاحاً بی مجوز به مقادیر مختلف و بسیار زیاد خارج از محدوده عادی و بدون تجویز پزشک داشته است پس از چند سال که داروها بی اثر شده‌اند، به مصرف داروهای کلونازپام(حدوداً ۲۴ میلی‌گرم در روز!)، کدئین(بیش از ۱۰۰ میلی‌گرم در روز!) و مصرف سیگار تنباکو روی آورد. این اقدامات باعث ابتلای  مجدد او به اختلالات روانی شده بود. لذا جهت ترک اعتیاد به گونه خودمعرف به کلینیک ترک اعتیاد TC مراجعه می کند، پس از گذشت ۴ روز ناگهان حالت های سایکوزیس و به خصوص دلیریوم شدیدی در وی ایجاد شد تا آنجا که او  به طور ناگهانی بیهوش شده و مسئولین آنجا او را با زنگ زدن به اورژانس به بیمارستان دولتی اصلی شهر می برند. او بعد از رسیدن به بیمارستان تشخیص داده می شود که به کُمای تقریباً سبکی فرو رفته و انتظار می رود ظرف نهایتاً ۵ روز آینده هوشیاری کامل خود را به دست می آورد، وی در عرض ۳ روز از حالت کما خارج می شود. اما هنوز توهم و هذیان های دلیریومی را دارد. با انتقال به بخش روان‌پزشکی بیمارستان که خود یک پاراکلینیک تقریباً بزرگ بوده است، پرستاران متخصص از او خواستار کسب اطلاعات فردی مانند:نزدیک ترین شماره تماسی که به ذهنش خطور می کند، کد ملی و شناسهِ شناسنامه و امثال آنها را جویا می شوند. حالات چهره‌اش اصلاً ثبات ندارد و آشفته و به هم ریخته است. بیمار نام و نام خانوادگی خود را به آنها می گوید، جالب اینجاست که حتی از مکان آگاهی داشته و می گوید اینجا بخش روانی فلان بیمارستان است! وی به طور زیادی به افیون اعتیاد ندارد و بیشتر برای ترک قرص های اعصاب و روان به کلینیک ترک مراجعه کرده بوده است. اما پزشک و گروه پرستاران به اشتباه گمان می کنند که او یک فرد به شدت معتاد بوده و دلیریوم حاد را به آن نسبت می دهند! بنابر این دوزهای بالایی از مواد مخدر اغلب افیونی به وی تزریق وریدی کردند. اندکی متادون و شربت اپیوم نیز به او دادند. حال بیمار به میزان ۲۸٪ بهتر شد. نکته جالب تر این است که مسئولان کلینیک ترک اعتیاد هیچ اطلاعاتی از بیمار به مسئولین بیمارستان نداده بودند! و او را به حال خود رها کردند. با توجه به اینکه بیمار آگاهی مکانی داشت، تیم پرستاری گمان کردند که او احتمالاً قبلاً در آنجا بستری بوده است. سپس یک به یک پرونده ها را بررسی کردند و یک شخص به نام الف.الف(نام او جهت مسائل خصوصی و شخصی به طور کامل بیان نمی شود) را با چهره تطابق دادند و بالاخره متوجه شدند که او ۳ بار دیگر آنجا مدت کوتاهی بستری بوده است و علت بستری نیز همان مصرف بی رویه قرص و اختلالات روانی بوده است. در زمان معاینه توسط پزشک متخصص، بیمار هنوز در حالت حاد دلیریوم قرار داشت اما نسبت به زمان حضور در کلینیک اعتیاد؛ ارزیابی شد که بین ۲۴ تا ۳۸ درصد بهتر شده است. در آن بیمارستان که بزرگترین مجموعه درمانی و آموزشی پس از دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی آن شهر و یک بیمارستان خصوصی بسیار بزرگ دیگر بود، برترین بیمارستان دولتی استان به شمار میرفت. جدای از این مسائل‌، تیم پرستاری تشخیص نیمه قطعی ابتلاء به مننژیت را دادند!
به التهاب قشر مغز یا همان مننژها توسط عوامل بیماری‌زا، مننژیت(به انگلیسی: Manengites)گفته می شود. چون بیمار سن کمی داشت، اما پس از ۳ روز به والدین او اطلاع دادند و آنها رضایت دادند که به توصیه تیم پزشکی این آزمایشات گسترده که مایع مغزی-نخاعی، سی‌تی اسکن مغز، اِم.آر.آی مغز و آزمایش های کامل خون مانند CBC را انجام دهند. پس از اعلام نتایج هیچگونه عامل بیماری‌زا حداقل در سیستم عصبی مرکزی یافت نشد. مغز و نخاع به حالت طبیعی بودند و آزمایش شمارش کامل خون(CBC) نیز همه پارامترها کاملاً در محدوده نرمال قرار داشتند. والدین بیمار که سراغ او رفتند کمی دهشتناک و بسیار ناراحت بودند زیرا علاوه بر احساساتی شدن، چهره سیاه‌سوخته و پژمرده او سبب نگرانی آنها بود.
در زمان مشکوکیت تیم پرستاران به مننژیت یا آنسفالیت و سایر ویروس‌ها که از سد خونی-مغزی می گذرد، به انجام آزمایش‌ها پرداختند.