هوگو اشپرله
ورماخت > ناوگان سوم هوایی > جنگ جهانی دوم

ترفیع درجات:
۱۸ اکتبر ۱۹۰۴: ستوان دوم
۱۸ اکتبر ۱۹۱۲: ستوان یکم
۲۸ نوامبر ۱۹۱۴: سروان
۱ اکتبر ۱۹۲۶: سرگرد
۱ فوریه ۱۹۳۱: سرهنگ دوم
۱ اوت ۱۹۳۳: سرهنگ
۱ اکتبر ۱۹۳۵: سرتیپ
۱ آوریل ۱۹۳۷: سرلشکر
۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰: فیلدمارشال
در پی تهاجم آلمان به لهستان در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ و آغاز جنگ جهانی دوم، ناوگان سوم هوایی اشپرله از گروه ارتش سی در محافظت از مرزهای غربی کشور پشتیبانی می‌کرد. به هر صورت متفقین دست به اقدام خاصی نزدند و در این موضع درگیری عمده‌ای پیش نیامد.
در جریان تهاجم به فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰، هواگردهای اشپرله از یورش اصلی توسط گروه ارتش آ با دربرگرفتن بیشتر یگان‌های زرهی، پشتیبانی می‌کردند. او برای این کار چهار سپاه هوایی و یک ضدهوایی در اختیار داشت. نیروهای او نقش ویژه‌ای در شکستن خط دشمن در رود سدان در روز ۱۳ مه ایفا کردند که در حصول پیروزی نهایی حائز تأثیر کلیدی بود. بدین جهت روز ۱۸ مه نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به اشپرله اعطا شد. در پی تسلیم فرانسه در ماه ژوئن، اشپرله، در بین گروهی از دیگر فرماندهان ارشد، روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰، با رد کردن درجه ارتشبد، مستقیماً به درجه فیلدمارشال نائل آمد. اشپرله هیچگاه عضو حزب ناسیونال سوسیالیست نشد اما همواره به شکل تام و تمامی به هیتلر وفادار بود. هیتلر نیز متقابلاً از او هواداری می‌کرد.
اشپرله ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ قرارگاه خود را به کاخ لوکزامبورگ در پاریس منتقل کرد. عملیات همه‌جانبه هوایی لوفت‌وافه برای شکست نیروی هوایی بریتانیا و به زانو درآوردن این کشور از روز ۱۳ اوت آغاز شد. ناوگان سوم هوایی اشپرله مسئول ناحیه شرقی انگلستان بود که پایگاه‌های عمده جنگنده‌های دشمن در آن قرار داشت. این ناوگان در جریان نبرد بریتانیا در اسکادران‌های بمب‌افکن شیرجه‌ای خود متحمل تلفات سنگین شد تا وادار به عقب کشیدن سپاه ۸ هوایی از رزم‌گاه در روز ۱۹ اوت شود. همان روز با انتقال یگان‌های جنگنده تک‌موتوره ب‌اف ۱۰۹ از ناوگان سوم هوایی به ناوگان دوم هوایی، مسئولیت اصلی نبرد به دوش اشپرله به فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ منتقل شد. اشپرله در عوض اسکادران‌های جنگنده‌های دوموتوره ب‌اف ۱۱۰ ناوگان پنجم هوایی را که از نروژ عمل می‌کردند، دریافت کرد. او زان پس بر بمباران‌های شبانه متمرکز شد و در عمل مقداری موفقیت کسب نمود.
روز ۳ سپتامبر سال ۱۹۴۰ جلسه‌ای بین رایشس‌مارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل لوفت‌وافه و فرماندهان دو ناوگان دوم و سوم هوایی در لاهه هلند برگزار شد. گورینگ پیشنهاد کرد در صورتی که نیروی هوایی بریتانیا به اندازه کافی تضعیف شده‌است، تمرکز از پایگاه‌های هوایی نظامی بر بمباران گسترده پایتخت آن لندن تغییر کند. اشپرله، برخلاف خوشبینی کسلرینگ، نیروی جنگنده بریتانیا را با حدود هزار فروند هواگرد، همچنان قدرتمند دانست و بر انهدام آن با شیوه کنونی تأکید کرد. با بروز اختلاف نظر جلسه رو به تنش کشیده شد اما در نهایت گورینگ نظر خود را بر کرسی نشاند. تغییر اولویت لوفت‌وافه، نخستین حمله هوایی عمده به لندن دو روز بعد اتفاق افتاد. طبق پیش‌بینی اشپرله، این تغییر موجب بازیابی توان نیروی جنگنده بریتانیا شد و اثر تعیین‌کننده و بسیار بدی بر روند جنگ هوایی لوفت‌وافه گذاشت که در نهایت شکست را برای آن در آسمان بر فراز بریتانیا به همراه آورد. به دستور گورینگ از ماه اکتبر عملیات‌ها صرفاً به صورت شبانه انجام می‌شد. وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا، پس از جنگ در نوشته‌های خود آورد که پیش از تغییر راهبرد لوفت‌وافه بریتانیا در انتهای توان هوایی خود بود و ادامه روش پیشین می‌توانست موجب فروپاشی قدرت هوایی آن شود.
ناوگان دوم هوایی ماه مه سال ۱۹۴۱، در جهت آماده‌سازی برای عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، به لهستان منتقل شد تا اشپرله به تنها فرمانده ارشد هوایی در تمامی جبهه غربی بدل شود. با خسارت وارد به لوفت‌وافه در نبرد بریتانیا و البته تأکید آلمان بر جبهه شرقی، در این زمان از میزان اولیه ۴۴ جناح بمب‌افکن در ماه اوت سال ۱۹۴۰، تنها چهار جناح در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، در نواحی غربی باقی مانده بود. اشپرله با سرگرم دشمن به زندگی مجلل در فرانسه و خوش‌گذرانی، به مرور وقت کمتری صرف وظایف خود از جمله آموزش نیروهایش می‌کرد. پس از آن که روز ۱ مارس سال ۱۹۴۳ بمباران پاریس توسط بریتانیایی‌ها تخریب ۳۵٬۰۰۰ خانه را به بار آورد، هیتلر به اشپرله دستور داد در تلافی بلافاصله لندن را بمباران کند. در حمله هوایی که روز ۳ مارس علیه لندن انجام گرفت از مجموع ۱۰۰ تُن بمب رها شده تنها ۱۲ تن در محدوده شهری فرود آمد. هیتلر از این واقعه برآشفته شد و در نشست روز ۵ مارس ناوگان سوم هوایی را با طعنه این که نتوانسته یک هدف «به پهنای ۵۰ کیلومتر» را بیابد، مورد حمله کلامی قرار داد. یوزف گوبلس، وزیر اطلاع‌رسانی رایش، در نوشته‌های خود اشپرله را مشغول «زندگی عیاشانه» در یک کاخ توصیف کرد و او را نامناسب مقام خود دانست. بدین شکل نظر هیتلر نسبت به اشپرله شروع به تغییر کرد.
هنگام آغاز آماده‌سازی هوایی متفقین برای حمله به خاک فرانسه، اشپرله پایان ماه مه سال ۱۹۴۴ مجموعاً حدود ۹۰۰ هواگرد داشت که تنها حدود ۵۰۰ فروند از آن در شرایط عملیاتی بودند. بدین شکل نیروی او بسیار ضعیف‌تر از دشمن مقابلش با حدود ۱۴٬۰۰۰ هواگرد رزمی بود. با توجه به ناتوانی یگان اشپرله در واکنش مؤثر، حملات هوایی متفقین به شبکه تدارکاتی آلمانی‌ها در فرانسه و حتی در بدنه اصلی خاک آلمان، آسیب جدی به تدارکات‌رسانی آن‌ها به خط مقدم زد به وجهی که ناحیه سر ساحل متفقین در نرماندی در ماه ژوئن به یک «جزیره راهبردی» از نظر تدارکاتی برای آلمان بدل گشت. در نتیجه فیلدمارشال اروین رومل، فرمانده گروه ارتش ب نتوانست نیروی زرهی خود را به موقع به محل برساند و پیش از تحکیم جای پای متفقین، آن‌ها را از نرماندی بیرون کند. برتری هوایی مطلق دشمن بر فراز رزمگاه اجازه هر اقدامی را از هواگردهای اشپرله سلب می‌کرد. هنگامی که متفقین از ماه اوت شروع به گسترش اراضی تحت سلطه خود از سر ساحل نرماندی کردند، یگان‌های زمینی لوفت‌وافه از جمله تأسیسات مخابراتی آن به سمت شرق «گریختند». هیتلر با مقصر دانستن اشپرله نسبت به این وضعیت او را در نهایت روز ۱۹ اوت از مقام فرماندهی ناوگان سوم هوایی عزل و با ارتشبد اتو دسلوخ جایگزین نمود. اشپرله دیگر مناسب هیچ مقام با اهمیتی دیده نمی‌شد و بدین ترتیب تا پایان جنگ هیچ جایگاه دیگری به او سپرده نشد. خود اعتراض چندانی نسبت به سرنوشتش نداشت.