stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلرپروتیکسن
تداخلات

کلرپروتیکسن ممکن است سطح پلاسما لیتیوم را همزمان افزایش دهد. برای جلوگیری از مسمومیت با لیتیوم ، سطح لیتیوم پلاسما باید از نزدیک مورد بررسی قرار گیرد.
اگر کلرپروتیکسن به طور همزمان با مواد مخدر تجویز شود ، مقدار مصرف مواد افیونی باید کاهش یابد (تقریباً 50٪) ، زیرا کلروپروتیکسن اقدامات درمانی و عوارض جانبی مواد افیونی را بطور قابل توجهی تقویت می کند.
از مصرف همزمان کلروپروتیکسن و ترامادول (اولترام) خودداری کنید. تشنج با این ترکیب ممکن است روبرو شود.
اگر کلرپروتیکسن با بنزودیازپین ها یا باربیتوراتها تجویز می شود ، اثرات آرام بخش کننده و حالت های گیج کننده را در نظر بگیرید. دوزهای کم بطور خاص از این داروها انتخاب کنید.
در ترکیب کلروپروتیکسن با سایر داروهای آنتی کولینرژیک ( داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای و داروهای ضد پارکینسون ) احتیاط ویژه ای کنید: به ویژه افراد مسن ممکن است دچار دلیریوم ، تب بالا ، انسداد شدید حتی ایلئوس و گلوکوم شوند.
↑  Skov L, Johansen SS, Linnet K (Jan 2015). "Postmortem Femoral Blood Reference Concentrations of Aripiprazole, Chlorprothixene, and Quetiapine". Journal of Analytical Toxicology. 39 (1): 41–44. doi:10.1093/jat/bku121. PMID 25342720.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Chlorprothixene». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۲۰.
صافی (ماهی)

| صافی (ماهی) | صافی (ماهی) |
| --- | --- |
صافی (ماهی)، Siganus javus: صافی (ماهی)، Siganus javus
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرتوبالگان
راسته:: سوف‌ماهی‌سانان
گونه:: S. javus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Siganus javus : Siganus javus 
صافی (ماهی) (نام علمی: Siganus javus) نام یک گونه از تیره صافی‌ماهیان است.
بیتل‌جوس بیتل‌جوس

| بیتل‌جوس بیتل‌جوس | بیتل‌جوس بیتل‌جوس |
| --- | --- |
پوستر پخش سینمایی: پوستر پخش سینمایی
کارگردان: تیم برتون
تهیه‌کننده:  مارک توبروف  دده گاردنر  جرمی کلاینر  تامی هارپر  تیم برتون 
فیلمنامه‌نویس:  آلفرد گاف  مایلز میلار 
داستان:  آلفرد گاف  مایلز میلار  ست گراهام-اسمیت 
بازیگران:  مایکل کیتون  وینونا رایدر  کاترین اوهارا  جاستین ثرو  آرتور کونتی  مونیکا بلوچی  جنا اورتگا  ویلم دفو 
موسیقی: دنی الفمن
فیلم‌بردار: هریس زامبارلوکس
تدوین‌گر: جای پریچیدنی
شرکت تولید:  پلن بی انترتینمنت  تیم برتون پروداکشتز  د گفن کمپانی  دامین انترتینمنت 
توزیع‌کننده: برادران وارنر پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۲۸ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-0۸-۲۸) (ونیز)  ۶ سپتامبر ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-0۹-۰۶) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۱۰۴ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۹۹–۱۰۰ میلیون دلار
فروش گیشه: ۴۵۱٫۱ میلیون دلار
بیتل‌جوس بیتل‌جوس (انگلیسی: Beetlejuice Beetlejuice) یک فیلم خیال‌پردازی تاریک کمدی ترسناک آمریکایی محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی تیم برتون از فیلم‌نامه‌ای نوشتهٔ آلفرد گاف و مایلز میلار است. این فیلم دنباله‌ای بر بیتل‌جوس (۱۹۸۸) است و مایکل کیتون، وینونا رایدر و کاترین اوهارا نقش خود را در کنار گروه بازیگران جدید جاستین ثرو، آرتور کونتی، مونیکا بلوچی، جنا اورتگا و ویلم دفو تکرار می‌کنند. داستان این فیلم بیش از سه دهه پس از فیلم اول جریان دارد، و لیدیا دیتز که اکنون مادر است، تلاش می‌کند خانواده‌اش را در پی فقدانی کنار هم نگه دارد.
پس از موفقیت بیتل‌جوس، برنامه‌هایی برای ساخت دنباله توسط سازندگان اصلی آن اعلام شد. برادران وارنر پیکچرز تا سال ۲۰۱۱ ست گراهام-اسمیت را برای نوشتن داستان استخدام کرد اما تا اواخر سال ۲۰۱۹ با وجود بازبینی‌های متعدد عملی نشد. برنامه‌های ساخت دنباله در اوایل سال ۲۰۲۲ احیا شد و برتون قرار بود به‌عنوان تهیه‌کننده مشترک با استودیوی برد پیت یعنی پلن بی انترتینمنت آن را تولید کند. پس از پایان مراحل انتخاب بازیگران در اوایل سال ۲۰۲۳، علیرغم تعلیق چهارماهه به دلیل اعتصاب سال ۲۰۲۴ بازیگران، تصویربرداری اصلی با نظارت هریس زامبارلوکس از می تا نوامبر در بخش‌هایی از انگلستان و ایالات متحده انجام شد. عنوان رسمی فیلم در فوریه ۲۰۲۴ اعلام شد. در طول مراحل پساتولید، تدوین توسط جی پریچیدنی انجام شد و موسیقی توسط دنی الفمن، همکار دیرینهٔ برتون، ساخته شد.
بیتل‌جوس بیتل‌جوس فیلم افتتاحیهٔ هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۲۸ اوت ۲۰۲۴ بود، و در ۴ سپتامبر ۲۰۲۴ در خارج از کشور و دو روز بعد به‌وسیلهٔ برادران وارنر پیکچرز در ایالات متحده اکران شد. این فیلم به‌طور کلی نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و ۴۵۱ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت درحالی که بودجهٔ ساخت آن ۱۰۰ میلیون دلار بود.
داستان

بعد از یک تراژدی غیرمنتظرهٔ خانوادگی، سه نسل از خانوادهٔ دیتز به خانهٔ وینتر ریور بازمی‌گردند. زندگی لیدیا همچنان به خاطر بیتل جوس در آشوب است؛ مخصوصاً حالا که دخترش، آسترید، تبدیل به یک نوجوان طغیانگر شده و روزی تصمیم می‌گیرد در اتاق زیرشیروانی سرک بکشد؛ کاری که به‌طور تصادفی دریچه‌ای به سمت دنیای پس از مرگ را باز می‌کند. با این کار آسترید، زندگی، هم در عالم حیات و هم اموات زیر و رو شده مدت زیادی طول نمی‌کشد تا کسی سه بار اسم بیتل جوس را به زبان بیاورد؛ کاری که باعث می‌شود این شیطان بدجنس بازگردد و آشوب خاص خودش را در عالم رها کند.
بازیگران

مایکل کیتون
وینونا رایدر
کاترین اوهارا
جاستین ثرو
آرتور کونتی
مونیکا بلوچی
جنا اورتگا
ویلم دفو
تولید

فیلمبرداری در ابتدا قرار بود در اواسط سال ۲۰۲۲ آغاز شود. بعداً، به تاریخ ۱۰ مهٔ ۲۰۲۳ در لندن موکول شد.
انتشار

بیتل‌جوس بیتل‌جوس هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز را در ۲۸ اوت ۲۰۲۴ در بخش غیررقابتی افتتاح کرد. این فیلم توسط برادران وارنر پیکچرز در ۶ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد.هزینهٔ بازاریابی برای تبلیغ این فیلم ۱۰۰ میلیون دلار برآورد شد.
بازخورد > گیشه

بیتل‌جوس بیتل‌جوس ۲۹۴٫۱ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا، و ۱۵۷ میلیون دلار در سایر مناطق، یعنی مجموعاً ۴۵۱٫۱ میلیون دلار در سراسر جهان به دست آورده است.
در ایالات متحده و کانادا، بیتل‌جوس بیتل‌جوس در کنار اتاق نشیمن اکران شد و پیش‌بینی می‌شد در آخر هفته افتتاحیه خود از ۴٫۲۰۰ سینما ۱۰۰ تا ۱۱۰ میلیون دلار بفروشد. این فیلم در روز نخست اکران ۴۲ میلیون دلار، شامل ۱۳ میلیون دلار از پیش نمایش‌های پنجشنبه شب، به دست آورد. این فیلم با فروش ۱۱۰ میلیون دلار به رتبهٔ نخست جدول رسید و رکورد دومین افتتاحیه بزرگ ماه سپتامبر (پس از آن)، دومین افتتاحیه بزرگ حرفه‌ای برتون (پس از آلیس در سرزمین عجایب) و سومین افتتاحیه بزرگ‌سال (پس از ددپول و ولورین و درون و بیرون ۲) را به نام خود ثبت کرد. حدود ۷٫۷ میلیون بلیط ورودی، یعنی ۷۳ درصد از کل درآمد گیشه آخر هفته، تنها از این فیلم حاصل شده است. فروش ناخالص آخر هفتهٔ افتتاحیه (بدون اینکه تعدیل تورم شود) از کل فروش ۷۴ میلیون دلاری قسمت نخست فیلم فراتر رفت.
بازخورد > واکنش انتقادی

در وبگاه راتن تومیتوز، ٪۷۶ از ۳۵۷ بررسی منتقدین مثبت است و این فیلم میانگینِ امتیاز ۶٫۵/۱۰ را در اختیار دارد. این فیلم در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۶۱ منتقدین امتیاز ۶۲ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «نقدهای عموماً مطلوب» است. تماشاگران شرکت‌کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم میانگین نمره «B+» از A+ تا F دادند که نسبت به «B» فیلم نخست بیشتر بود. آن‌هایی که در نظرسنجی پست‌ترک شرکت کردند، امتیاز کلی ۸۱ درصد مثبت به فیلم دادند و ۶۸ درصد گفتند که قطعاً آن را توصیه می‌کنند.
جین لاورتی

| جین لاورتی | جین لاورتی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ آوریل ۱۹۰۴ بلو لیک، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۳ (۶۹ سال) پیسمو بیچ، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
جین لاورتی (انگلیسی: Jean Laverty؛ ۳ آوریل ۱۹۰۴ – ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۳) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به بهشت مجردها، جاذبه‌های شهر بزرگ، دایموند جیم و به دنبال مرد لاغر اشاره نمود.
بیتلز
تاریخچه > ۱۹۶۳–۱۹۵۶: شکل‌گیری > کوآریمِن و تغییر نام‌ها

در نوامبر ۱۹۵۶، جان لنون که فقط شانزده‌سال داشت با چند تن از دوستانش از دبیرستان کواری بَنک در لیورپول، یک گروه اسکیفل تشکیل داد. آنها برای مدت کوتاهی خودشان را با نام «بلک جک‌ها» صدا می‌زدند، قبل از اینکه کشف کنند گروه محلی دیگری قبلاً از این نام استفاده می‌کردند؛ سپس نام خود را به «کوآریمِن» تغییر دادند. در ۶ ژوئیه ۱۹۵۷، پل مک‌کارتنی پانزده ساله با لنون ملاقات کرد و کمی بعد به عنوان یک نوازنده ریتم به گروه پیوست. در فوریه ۱۹۵۸، مک کارتنی از دوست خود جرج هریسون که در آن زمان پانزده ساله بود دعوت کرد تا گروه را تماشا کند؛ هریسون برای لنون تست داد و او را تحت تأثیر نوازندگی خود قرار داد، اما لنون در ابتدا فکر می‌کرد هریسون هنوز خیلی جوان است. پس از یک ماه اصرار، در طی یک جلسه دوم (که توسط مک کارتنی تنظیم شد)، هریسون بخش گیتار اصلی آهنگ بی کلام «راونچی» را در قسمت بالایی یک اتوبوس دو طبقه در لیورپول اجرا کرد و آنها او را به عنوان لید گیتاریست به گروه دعوت کردند.
در ژانویه ۱۹۵۹، دوستان لنون از دبیرستان کواری بَنک گروه را ترک کردند و او تحصیلات خود را در کالج هنر لیورپول آغاز کرد. سه گیتاریست باقی مانده (لنون، مک‌کارتنی و هریسون) خودشان را با عنوان «جانی و مون‌داگ‌ها» خطاب می‌کردند و هر زمان که یک درامر پیدا می‌کردند، به نواختن راک اند رول مشغول می‌شدند. استوارت ساتکلیف دوست مدرسه هنر لنون که به تازگی یکی از نقاشی‌های خود را فروخته بود و متقاعد شده بود تا با درآمد حاصل از آن یک گیتار بیس بخرد، در ژانویه ۱۹۶۰ به عضویت این گروه درآمد. او پیشنهاد تغییر نام گروه به «Beetles» (به معنی سوسک‌ها) را برای ادای احترام به بادی هالی و گروه «The Crickets» (به معنی جیرجیرک‌ها) داد. آنها تا ماه می از این نام استفاده می‌کردند؛ زمانی که برای یک تور کوتاه به عنوان گروه پشتیبان خواننده‌ای به نام جانی جنتل به اسکاتلند سفر کردند، در آنجا اسم گروه به «Silver Beetles» تغییر یافت. در اوایل ژوئیه، آنها این نام را به «Silver Beatles» (نگارش اشتباهی از کلمه Beetles) تغییر دادند و در اواسط ماه اوت این عنوان به The Beatles (بیتلز) ساده شد.
تاریخچه > ۱۹۶۳–۱۹۵۶: شکل‌گیری > اقامت‌های اولیه و محبوبیت در بریتانیا

آلن ویلیامز، مدیر غیررسمی بیتلز، برای آنها اقامتگاهی در هامبورگ آماده کرد. آنها در اواسط اوت ۱۹۶۰ پیت بست را تست و استخدام کردند. گروه که اکنون پنج نفره است، چهار روز بعد لیورپول را به مقصد هامبورگ ترک کردند و با برونو کوشمیدر، مالک اقامتگاه قراردادی را برای نزدیک ۴ ماه اقامت بستند. مارک لویسون مورخ بیتلز می‌نویسد: «آنها در غروب ۱۷ آگوست به هامبورگ رفتند، زمانی که منطقه چراغ قرمز زنده می‌شود… چراغ‌های نئون چشمک زن، سرگرمی‌های مختلفی را فریاد می‌زدند، از آنجایی که زنانی با پوشیدن لباسی ناچیز، بی شرمانه پشت پنجره‌هایی در مغازه منتظر فرصت‌های شغلی خود نشسته بودند.»
کوشمیدر چند استریپ کلاب در منطقه را به مکان‌هایی برای اجرای موسیقی تبدیل کرده بود و ابتدا گروه بیتلز را در کلاب ایندرا سکونت داد. پس از بسته شدن ایندرا به دلیل شکایت از سر و صدا، او آنها را در اکتبر به کایزرکِلر منتقل کرد. وقتی متوجه شد که بیتلز برای باشگاه رقیبش «تاپ تن» نیز برخلاف قراردادشان اجرا کرده‌اند، به آنها اخطار فسخ یک‌ماهه قراردادشان را داد و هریسونِ زیر سن قانونی را هم گزارش داد که با دروغ گفتن دربارهٔ سنش به مسئولین آلمانی آنجا اجازه اقامت در هامبورگ را به دست آورده بود. آنها در اواخر نوامبر ترتیب اخراج هریسون را دادند. یک هفته بعد کوشمیدر، مک کارتنی و بِست را به دلیل آتش زدن یک کاندوم در یک راهروی سیمانی که ایجاد آتش‌سوزی کرده بود، دستگیر کرد و آنها را اخراج کردند. لنون نیز در اوایل دسامبر به لیورپول بازگشت، در حالی که ساتکلیف تا اواخر فوریه در هامبورگ با نامزد آلمانی‌اش آسترید کِرشر، که اولین عکس‌های نیمه حرفه‌ای بیتلز را گرفت، باقی ماند.
در طول دو سال بعد، بیتلز طی دوره‌هایی در هامبورگ اقامت داشت، آنها از پرلودین هم به صورت تفریحی و هم برای حفظ انرژی خود برای اجراهای تمام وقت در شب استفاده می‌کردند. در سال ۱۹۶۱، در طول دومین نامزدی خود در هامبورگ، کِرشر موهای ساتکلیف را به سبک «Exi» کوتاه کرد، که بعداً توسط سایر بیتل‌ها پذیرفته شد. پس از آن، ساتکلیف تصمیم گرفت اوایل همان سال گروه را ترک کند و تحصیلات هنری خود را در آلمان از سر بگیرد. مک‌کارتنی کار بیس را بر عهده گرفت. یک تهیه‌کننده به نام برت کامپفرت تا ژوئن ۱۹۶۲ با گروهی که اکنون یک گروه چهار نفره بود قرارداد بست، و او از آنها به عنوان گروه پشتیبان تونی شریدِن در یک سری از ضبط‌ها برای پالیدور رکوردز استفاده کرد. درنتیجه بخشی از جلسات، بیتلز برای یک سال با پالیدور قرارداد امضا کرد. تک آهنگ «بانی من» از تونی شریدِن که با همکاری بیتلز در ژوئن ۱۹۶۱ ضبط شد و چهار ماه بعد منتشر شد، به رتبه ۳۲ در نمودار موزیک‌مارک رسید.
پس از اینکه بیتلز دومین اقامت خود در هامبورگ را به پایان رساند، با جنبش روزافزون مرسی‌بیت، از محبوبیت رو به رشدی در لیورپول برخوردار شد. با این حال، آنها از یکنواختی حضورهای متعدد شب به شب در کلاب‌ها خسته شده بودند. در نوامبر ۱۹۶۱، در طول یکی از اجراهای مکرر گروه در کاوِرن کلاب، آنها با برایان اپستاین، یک منتقد موسیقی ملاقات کردند. او بعداً یادآور شد: «من فوراً از آنچه شنیدم خوشم آمد. آنها تازه و صادق بودند و آن جذابیتی که من فکر می‌کردم را به نوعی داشتند … خصوصیت یک ستاره.»
تاریخچه > ۱۹۶۳–۱۹۵۶: شکل‌گیری > اولین کارهای ضبط شده

اپستاین طی چند ماه بعد، مورد توجه گروه قرار گرفت و آنها در ژانویه ۱۹۶۲ او را به عنوان مدیر برنامه گروه منصوب کردند. در اوایل تا اواسط سال ۱۹۶۲، اپستاین به دنبال این بود که بیتلز را از تعهدات قراردادی با برت کامپفرت خلاص کند. او در نهایت برای یک ماه آزادی زودتر از بند قرارداد در ازای یک جلسه ضبط آخر در هامبورگ، با کامپفرت به توافق رسید. در بازگشت به آلمان در آوریل، کِرشر، ناراحت و پریشان با خبر مرگ ساتکلیف در روز قبل بر اثر خونریزی مغزی با آنها در فرودگاه دیدار کرد. اپستاین مذاکراتی را با شرکت‌های موسیقی برای امضا قراردادی جدید آغاز کرد؛ برای تضمین شدن قرارداد، اپستاین با پالیدور مذاکره کرد که در ازای ضبط‌های بیشتری برای تونی شریدِن، قرارداد آنها با گروه زودتر از موعد به پایان برسد. پس از یک تست در اولین روز از سال نو، دکا رکوردز، گروه را رد کرد و گفت: «گروه‌های گیتار از مد افتادن، آقای اپستاین.» با این حال، سه ماه بعد، یک تهیه‌کننده به نام جرج مارتین، بیتلز را به عقد قرارداد با لیبل پارلفون از ئی‌ام‌آی درآورد.
اولین جلسه ضبط مارتین با گروه بیتلز در ئی‌ام‌آی استودیوز (بعداً به نام ابی رود استودیوز) در لندن در ۶ ژوئن ۱۹۶۲ انجام شد. او بلافاصله از اپستاین در مورد درام زدن بِست گلایه کرد و به آنها پیشنهاد داد که به جای او از یک نوازنده درام پشتیبان استفاده کنند. بیتل‌ها که از قبل به فکر اخراج بِست بودند، در اواسط آگوست او را با رینگو استار جایگزین کردند که گروهش را به خاطر پیوستن به آنها ترک کرده بود. در ۴ سپتامبر در ئی‌ام‌آی، ضبطی از «دوستم بدار» با حضور استار به عنوان درامر صورت گرفت، اما مارتین از نتیجه کار راضی نبود و یک هفته بعد، یک درامر دیگر به نام اندی وایت را برای سومین جلسه ضبط گروه استخدام کرد که با کمک او، ترانه‌های «لطفاً مرا خشنود کن» و «پ.ن دوستت دارم» را تولید کردند.
مارتین در ابتدا نسخه رینگو از «دوستم بدار» را برای اولین تک آهنگ گروه انتخاب کرد، اگرچه ضبط مجدد بعدی همین آهنگ، رینگو را با تنبورین نشان داد. «دوستم بدار» که در اوایل اکتبر منتشر شد، در چارت «رکورد ریتیلر» به رتبه هفدهم رسید. اولین حضور تلویزیونی آنها در اواخر همان ماه با اجرای زنده در برنامه خبری «مردم و مکان‌ها» انجام شد. بعد از اینکه مارتین پیشنهاد کرد که «لطفاً مرا خشنود کن» با تمپو سریع‌تری ضبط شود، در یک جلسه استودیویی در اواخر نوامبر این ضبط را انجام داد و به درستی برای آنها پیش‌بینی کرد که «شما همین الان اولین شماره ۱ خود را ساختید.»
در دسامبر ۱۹۶۲، بیتلز پنجمین و آخرین اقامت خود در هامبورگ را به پایان رساند. در سال ۱۹۶۳، آنها توافق کردند که هر چهار عضو گروه با آوازهای خود در آلبوم‌ها مشارکت کنند–از جمله استار که با وجود محدوده آوازی محدودش–جایگاه اش در گروه حفظ باشد. با این حال، لنون و مک کارتنی بیشتر با هم همکاری می‌کردند، و با افزایش موفقیت گروه، همکاری غالب آنها فرصت‌های هریسون را به عنوان خواننده اصلی محدود کرد. اپستاین، برای به حداکثر رساندن پتانسیل تجاری بیتلز، آنها را تشویق کرد تا یک رویکرد حرفه ای برای اجرا اتخاذ کنند. لنون از صحبت‌های او اینگونه یاد می‌کند: «ببین، اگر واقعاً می‌خواهی در آن جایگاه‌های بزرگ‌تر قرار بگیری، باید تغییر کنی - روی صحنه غذا نخوری، فحاشی نکنی، سیگار نکشی…»
تاریخچه > ۱۹۶۶–۱۹۶۳: بیتلمانیا و تورها

در ۱۱ فوریه ۱۹۶۳، گروه بیتلز ده آهنگ را طی یک جلسه استودیویی برای اولین آلبوم خود، لطفا مرا خشنود کن ضبط کردند.با چهار آهنگی که قبلاً در دو تک آهنگ اول آنها منتشر شده بود تکمیل شد.پس از موفقیت متوسط ​دوستم بدار تک آهنگ لطفا مرا خشنود کن در ژانویه ۱۹۶۳، دو ماه قبل از آلبوم منتشر شد و در اکثر نمودار های بریتانیا به رتبه یک رسید.
استفن توماس ارلوین منتقد آل موزیک، با یادآوری اینکه چگونه بیتلز برای ارائه اولین آلبوم خود عجله کرد، نوشت:"چندین دهه‌ پس از انتشار،آلبوم هنوز تازه به نظر می‌رسد،به دلیل ماهیت خاص آن." لنون گفت که در آن زمان فکر کمی در مورد ترکیب بندی انجام شده است و او و مک‌کارتنی«فقط آهنگ‌هایی از برادران اورلی و بادی هالی و آهنگ‌های پاپی را می‌نوشتند که بیش از این به آن‌ها فکر نمی‌کردند و کلمات تقریباً بی‌ربط بودند».
لطفا مرا خشنود کن که در مارس ۱۹۶۳ منتشر شد، اولین آلبوم از یازده آلبوم متوالی بیتلز بود که در بریتانیا منتشر شد و به رتبه یک رسید.سومین تک‌آهنگ گروه، «از من به تو»، در آوریل منتشر شد و کمی بعد، اون دوستت داره که در ماه آگوست منتشر شد، چهارمین تک‌آهنگ آن‌ها نام گرفت و سریع‌ترین فروش را در بین هر رکوردی در بریتانیا تا آن زمان به دست آورد و سه چهارم میلیون نسخه در کمتر از چهار هفته فروخت.این اولین تک آهنگ آنها بود که یک میلیون نسخه فروخت و تا سال ۱۹۷۸ پرفروش ترین رکورد در بریتانیا باقی ماند.اون دوستت داره  تا سال ۲۰۲۲ با فروش ۱.۹۳ میلیون نسخه رسمی نهمین تک آهنگ پرفروش تاریخ بریتانیاست.
این موفقیت باعث افزایش توجه به بیتلز در رسانه‌ها شد.گروه سه بار در نیمه اول سال تور بریتانیا را برگزار کرد و با گسترش محبوبیت آنها، تحسین دیوانه وار گروه شکل گرفت.در ۱۳ اکتبر، گروه بیتلز در یکشنبه شب در پالادیوم لندن، برترین ورایتی شو در بریتانیا، ایفای نقش کردند.اجرای آنها به صورت زنده از تلویزیون پخش شد و ۱۵ میلیون بیننده آن را تماشا کردند.
تیتر یک روزنامه ملی در روز بعد اصطلاح "بیتلمانیا" را برای توصیف شور و شوق طرفدارانی که با فریاد زدن از گروه استقبال می کردند،ابداع کرد و آن را همه گیر کرد.با اینکه آنها به عنوان رهبر تور، در طول تور ماه مه و ژوئن آنها با روی اوربیسون معرفی نشدند اما بیشترین تقاضا و درآمد از تماشاگران را در طول تور به خود اختصاص دادند.
در اواخر اکتبر، بیتلز تور پنج روزه سوئد را آغاز کرد که اولین اجرای آنها در خارج از کشور از زمان آخرین اجرای هامبورگ در دسامبر ۱۹۶۲ بود. در فرودگاه فرودگاه هیترو حدود ۵۰ تا ۱۰۰ روزنامه‌نگار و عکاس و همچنین نمایندگان بی‌بی‌سی نیز به استقبال فرودگاه پیوستند که اولین رویداد از بیش از ۱۰۰ رویدادی مثل این بود که بعدها تجربه کردند.کمی بعد، گروه چهارمین تور خود را در بریتانیا طی نه ماه آغاز کرد، این تور برای شش هفته برنامه ریزی شده بود.در اواسط نوامبر، با تشدید بیتلمانیا پلیس به استفاده از شیلنگ های آب فشار بالا برای کنترل جمعیت قبل از کنسرت متوسل شد.در ۴ نوامبر، آنها در مقابل ملکه در طول اجرای رویال واریته در تئاتر شاهزاده ولز بازی کردند.
تاریخچه > اکنون–۱۹۷۰: بعد از فروپاشی

همچنین ببینید: از هم پاشیدن بیتلز
اعضا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 همچنین ببینید: از هم پاشیدن بیتلز اعضای اصلی جان لنون – صدا، گیتار، کیبورد، سازدهنی، بیس (۱۹۶۹–۱۹۶۰؛ درگذشت ۱۹۸۰)  پل مک‌کارتنی – صدا، بیس، گیتار، کیبورد، درام (۱۹۷۰–۱۹۶۰)  جرج هریسون – گیتار، صدا، سه تار، کیبورد، بیس (۱۹۷۰–۱۹۶۰؛ درگذشت ۲۰۰۱)  رینگو استار – درام، طبل، صدا (۱۹۷۰–۱۹۶۲):  اعضای پیشین پیت بست – درام، صدا (۱۹۶۲–۱۹۶۰)  استوارت ساتکلیف – بیس، صدا (۱۹۶۱–۱۹۶۰؛ درگذشت ۱۹۶۲)  چاس نیوبی – بیس (۱۹۶۱–۱۹۶۰)  نورمن چپمن – درام (۱۹۶۰؛ درگذشت ۱۹۹۵)  تامی مور – درام (۱۹۶۰؛ درگذشت ۱۹۸۱) اعضای تور جیمی نیکول – درام (۱۹۶۴)
آهنگ‌شناسی

مقالهٔ اصلی: ترانه‌شناسی بیتلز
فهرست اصلی بیتلز، شامل ۱۳ آلبوم استودیویی و یک مجموعه است.
لطفاً مرا خشنود کن (۱۹۶۳)
با بیتلز (۱۹۶۳)
شب یک روز سخت (۱۹۶۴)
بیتلز برای فروش (۱۹۶۴)
کمک! (۱۹۶۵)
سول لاستیکی (۱۹۶۵)
هفت‌تیر (۱۹۶۶)
گروهبان فلفل (۱۹۶۷)
تور اسرارآمیز و جادویی (۱۹۶۷)
بیتلز (۱۹۶۸) (آلبوم سفید)
زیردریایی زرد (۱۹۶۹)
اَبی رُود (۱۹۶۹)
بگذار باشد (۱۹۷۰)
اساتید گذشته (۱۹۸۸، مجموعه)
فیلم‌شناسی

داستانی
شب‌زنده‌داری با بزن و بکوب (۱۹۶۴)
کمک! (۱۹۶۵)
تور رمز و راز جادویی (۱۹۶۷)
زیردریایی زرد (۱۹۶۸)
مستند و اجراهای فیلم‌برداری شده
بیتلز در استادیوم شی (۱۹۶۶)
بگذار باشد (۱۹۷۰)
بیتلز کامل (۱۹۸۲)
امروز بیست سال پیش بود (۱۹۸۷)
گلچین بیتلز (۱۹۹۵)
بیتلز ۱+ (۲۰۱۵)
بیتلز: هشت روز در هفته (۲۰۱۶)
بیتلز: بازگشت (۲۰۲۱)
ارجاعات

↑  Hasted 2017, p. 425.
↑  Frontani 2007, p. 125.
↑  Frontani 2007, p. 157.
↑  Spitz 2005, pp. 47–52.
↑  Spitz 2005, pp. 93–99.
↑  Miles 1997, p. 47.
↑  Lewisohn 1992, p. 13.
↑  Harry 2000a, p. 103.
↑  Lewisohn 1992, p. 17.
↑  Harry 2000b, pp. 742–743.
↑  Lewisohn 1992, p. 18.
1 2  Gilliland 1969, show 27, track 4.
↑  Lewisohn 1992, pp. 18–22.
↑  Lewisohn 1992, pp. 21–25.
↑  Lewisohn 1992, p. 22.
↑  Lewisohn 1992, p. 23.
↑  Lewisohn 1992, pp. 24, 33.
↑  Gould 2007, p. 88.
↑  Lewisohn 1992, p. 24.
↑  Lewisohn 1992, pp. 24–25.
↑  Lewisohn 1992, p. 25.
↑  Spitz 2005, pp. 222–224.
↑  Miles 1997, pp. 66–67.
↑  Lewisohn 1992, p. 32.
↑  Miles 1997, p. 76.
↑  Gould 2007, pp. 89, 94.
↑  Spitz 2005, pp. 249–251.
↑  Lewisohn 2013, p. 450.
↑  Everett 2001, p. 100.
↑  Lewisohn 1992, p. 33.
↑  Miles 1997, pp. 84–87.
↑  Lewisohn 1992, pp. 34–35.
↑  Miles 1997, pp. 84–88.
↑  Winn 2008, p. 10.
1 2  Lewisohn 1992, p. 56.
↑  Lewisohn 2013, p. 612, 629.
1 2 3  The Beatles 2000, p. 67.
1 2 3 4  Lewisohn 1992, p. 59.
↑  Spitz 2005, pp. 318, 322.
↑  Miles 1998, pp. 49–50.
↑  Lewisohn 1992, pp. 59–60.
↑  Lewisohn 1992, pp. 81, 355.
↑  The Beatles 2000, p. 90.
↑  Lewisohn 1992, pp. 62, 84.
↑  Harry 2000a, p. 875.
↑  Lewisohn 1992, pp. 62, 86.
↑  Gould 2007, p. 191.
↑  Harry 2000a, p. 494.
↑  Gould 2007, pp. 128, 133–134.
↑  [لویسون، مارک (1992). The Complete Beatles Chronicle: The Definitive Day-by-Day Guide To the Beatles' Entire Career (2010 ed.). Chicago: Chicago Review Press . شابک 978-1-56976-534-0. "Lewisohn 1992"] (به انگلیسی). {{cite web}}: Check |نشانی= value (help)
↑  Please Please Me - The Beatles | Album | AllMusic (به انگلیسی), retrieved 2024-06-23
↑  شف، دیوید (1981). گلسون، جی. بری (ویرایشگر). مصاحبه های پلی بوی با جان لنون و یوکو اونو . پلی بوی. شابک 978-0-87223-705-6.
↑  گولد، جاناتان (2007). Can't Buy Me Love: The Beatles، بریتانیا و آمریکا . نیویورک: چاپ سه رودخانه. شابک 978-0-307-35338-2.
↑  Harry, Bill (2000a). The Beatles Encyclopedia.
↑  "The most selling single tracks in UK in history". www.officialcharts.com (به انگلیسی).
↑  Pawlowski, Gareth L. (1990). How They Became The Beatles. McDonald & Co (Publishers) Ltd. ISBN 978-0-356-19052-5.
↑  اسپیتز، باب (2005). بیتلز: بیوگرافی . نیویورک: لیتل، براون . شابک 978-0-316-80352-6.
1 2 3  لویسون، مارک (1992). The Complete Beatles Chronicle: The Definitive Day-by-Day Guide To the Beatles' Entire Career (2010 ed.). Chicago: Chicago Review Press . شابک 978-1-56976-534-0.
↑  ، هانتر (1968). بیتلز (تجدید نظر شده 2009 ویرایش). نیویورک و لندن: WW Norton . شابک 978-0-393-33874-4.بایگانی شده از نسخه اصلی در 22 ژانویه 2023.
↑  «The Beatles Bible - The Beatles live: Royal Command Performance». The Beatles Bible (به انگلیسی). ۱۹۶۳-۱۱-۰۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۶-۲۳.
↑  Lewisohn 1988, pp. 200–201.
برای مطالعهٔ بیشتر

Astley, John (2006). Why Don't We Do It In The Road? The Beatles Phenomenon. The Company of Writers. ISBN 978-0-9551834-7-8.
Barrow, Tony (2005). John, Paul, George, Ringo & Me: The Real Beatles Story. New York: Thunder's Mouth. ISBN 978-1-56025-882-7.
Bramwell, Tony; Kingsland, Rosemary (2006). Magical Mystery Tours: My Life with the Beatles. New York: St. Martin's Press. ISBN 978-0-312-33044-6.
Braun, Michael (1964). Love Me Do: The Beatles' Progress (1995 reprint ed.). London: Penguin. ISBN 978-0-14-002278-0.
Carr, Roy; Tyler, Tony (1975). The Beatles: An Illustrated Record. New York: Harmony Books. ISBN 978-0-517-52045-1.
Epstein, Brian (1964). A Cellarful of Noise. Byron Preiss. ISBN 978-0-671-01196-3. OCLC 39211052.
The Beatles: The FBI Files. Federal Bureau of Investigation. Filibust. 2007. ISBN 978-1-59986-256-9. Retrieved 31 March 2014.
Harry, Bill (1985). The Book Of Beatle Lists. Poole, Dorset: Javelin. ISBN 978-0-7137-1521-7.
Kirchherr, Astrid; Voormann, Klaus (1999). Hamburg Days. Guildford, Surrey: Genesis Publications. ISBN 978-0-904351-73-6.
Lennon, Cynthia (2005). John. New York: Crown Publishers. ISBN 978-0-307-33855-6.
Mansfield, Ken (2007). The White Book. Nashville, TN: Thomas Nelson. ISBN 978-1-59555-101-6. Retrieved 31 March 2014.
Martin, George; Pearson, William (1994). Summer of Love: The Making of Sgt. Pepper. London: Macmillan. ISBN 978-0-333-60398-7.
Riley, Tim (2011). Lennon: The Man, the Myth, the Music – The Definitive Life. New York: Hyperion/HarperCollins. ISBN 978-1-4013-2452-0.
Sheffield, Rob (2017). Dreaming the Beatles. New York: Harper Collins. ISBN 978-0-06-220765-4.
Turner, Steve (2005). A Hard Day's Write: The Stories Behind Every Beatles Song (3rd ed.). New York: Harper Paperbacks. ISBN 978-0-06-084409-7.
noicon
Spoken Wikipedia
شاهزاده و من

| شاهزاده و من | شاهزاده و من |
| --- | --- |
کارگردان: مارتا کولیج
بازیگران: جولیا استایلز لوک مابلی بن میلر میراندا ریچاردسون جیمز فاکس سارا مانینن   لنکا ترمرووا  یانی کینگ
شرکت تولید: لاینزگیت سوبینی فیلمز اپسیلون موشن پیکچر
توزیع‌کننده: پارامونت پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۲ آوریل ۲۰۰۴ (۲۰۰۴-04-۰۲)  
مدت زمان: ۱۰۶ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۲۲ میلیون دلار
فروش گیشه: ۳۷٬۶۶۶٬۷۶۶ دلار
شاهزاده و من (به انگلیسی: The Prince and Me) فیلمی کمدی رمانتیک است محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی مارتا کولیج است. در این فیلم بازیگرانی همچون جولیا استایلز، لوک مابلی، بن میلر، میراندا ریچاردسون، جیمز فاکس، آلبرتا واتسون، جان بورگیوس، زکری نایگتون، الیزا بنت، دوین راتری و یانی کینگ ایفای نقش کرده‌اند. تاکنون سه دنباله از این فیلم ساخته شده‌است.
خلاصه داستان

دختر دانشجویی بنام «پگی مورگان» در دانشگاه با یک دانشجوی دانمارکی انتقالی عجیب و غریب بنام «ادوارد» آشنا می‌شود، و این دو با هم رابطه دوستی را آغاز می‌کنند…