آدرس‌دهی کلمه‌ای
trade-off بین حداقل واحدهای آدرس پذیر مختلف

تصمیم برای انتخاب اندازه حداقل واحد آدرس پذیر حافظه می‌تواند می‌تواند سخت باشد. استفاده از یک MAU بزرگتر اجازه می‌دهد تا همان مقدار حافظه را با یک آدرس کوچکتر آدرس دهی شود، که می‌تواند به میزان قابل توجهی نیازهای یک برنامه به حافظه را کاهش دهد. با این حال، استفاده از یک MAU کوچکتر، باعث آسانتر و بهینه تر شدن کار با داده‌های کوچک می‌شود.
فرض کنید برنامه ای می‌خواهد یکی از ۱۲ نشانه سنتی طالع بینی غربی را ذخیره کند. یک علامت واحد را می‌توان در ۴ بیت ذخیره کرد. اگر یک علامت در حداقل واحد آدرس پذیر خود ذخیره شود، اگر از آدرس دهی بایت استفاده شود ۴ بیت استفاده نخواهد شد و ۵۰٪ بازده خواهیم داشت، در حالی که در آدرس دهی کلمه ۳۲ بیتی ۲۸ بیت استفاده نخواهد شد و ۱۲٫۵٪ بازده خواهیم داشت. اگر یک علامت در مینیمم واحد آدرس پذیر MAU با داده‌های دیگر «بسته‌بندی» شود، آنگاه ممکن است هزینه خواندن و نوشتن در حافظه به نسبت افزایش یابد. برای مثال، برای نوشتن یک علامت جدید در MAU که دادهٔ دیگری نیز در آن بسته‌بندی شده، رایانه ابتدا باید مقدار فعلی داخل MAU را خوانده و تنها بیت‌های مناسب را بازنویسی کند و در نهایت مقدار جدید را مجدداً ذخیره کند. در صورتی که برنامه نیاز داشته باشد تا به نخ (thread)های مختلف اجازه دهد تا داده‌های دیگر داخل MAU را به‌طور همزمان تغییر دهد این عملیات بسیار هزینه برخواهد بود.
مثال رایج تر، رشته‌ای از متن است. فرمت‌های رایج برای ذخیره رشته‌ها مانند یوتی‌اف-۸ و اسکی رشته‌ها را به صورت دنباله ای از کد پوینت‌های ۸ بیتی ذخیره می‌کنند. با آدرس دهی به صورت بایت، هر کد می‌تواند در MAU با آدرس دهی مستقل خود بدون هیچ سرباری ذخیره شود. با آدرس دهی کلمه ای ۳۲ بیتی و قرار دادن هر کد پوینت داخل یک MAU جداگانه باعث افزایش استفاده از حافظه به میزان ۳۰۰٪ می‌شود که برای برنامه‌هایی که با رشته‌های بزرگ کار می‌کنند مناسب و قابل اجرا نیست. دسته‌بندی کدهای مجاور درون یک کلمه حافظه باعث جلوگیری از این هزینه می‌شود، هر چند الگوریتم‌های زیادی برای کار با رشته‌ها ترجیح می‌دهند تا بتوانند آدرس‌های مستقل برای کدها در نظر بگیرند. برای اینکه این کار را بتوان با کدهای دسته‌بندی شده انجام داد الگوریتم باید از یک آدرس "wide" یا گسترده یا عریض استفاده کند که همچنین آفست یا محل کاراکتر در کلمه حافظه را مشخص می‌کند. اگر قرار باشد این آدرس گسترده در جایی در حافظه برنامه ذخیره شود ممکن است به حافظه بیشتری نسبت به آدرس‌های معمولی نیاز داشته باشد.
برای ارزیابی تأثیر این روش‌ها در یک برنامه کامل، یک مرورگر را در نظر بگیرید که صفحه ای بزرگ و پیچیده را نمایش می‌دهد. برخی از قسمت‌های حافظه مرورگر برای ذخیره داده‌های ساده مانند عکس‌ها یا متون استفاده می‌شود، مرورگر غالباً می‌خواهد که این داده‌ها به شکل بهینه‌ترین حالت ممکن ذخیره شوند، و در نتیجه تقریباً به همان مقدار داده حافظه اشغال شود بدون اینکه به اندازه MAU توجهی شود. قسمت دیگر حافظه برای ذخیره اشیا مختلف صفحه در مرورگر می‌باشد، و این اشیا شامل تعداد زیادی ارجاع هستند که این ارجاع‌ها می‌توانند به اشیا دیگر صفحه، متون و عکس‌ها و … باشند. مقدار حافظه مورد نیاز برای ذخیره این اشیا بستگی زیادی به عرض آدرس رایانه دارد.
فرض کنید اگر تمام آدرس‌های برنامه ۳۲ بیتی بود، این صفحه وب حدود ۱۰ گیگابایت حافظه اشغال می‌کرد.
اگر مرورگر روی یک رایانه با آدرس‌های ۳۲ بیتی و حافظه آدرس پذیر به صورت بایت در حال اجرا باشد، فضای آدرس ۴ گیگا بایت از حافظه را پوشش خواهد داد که کافی نمی‌باشد. مرورگر یا قادر نخواهد بود که صفحه را نمایش دهد یا باید برخی داده‌ها را به حافظه کندتر منتقل کند، که در نتیجه این کارایی و عملکرد آن کاهش می‌یابد.
اگر مرورگر در یک رایانه با حافظه آدرس پذیر به صورت بایت و آدرس‌های ۶۴ بیتی در حال اجرا باشد، به‌طور قابل ملاحظه ای به حافظهٔ بیشتری برای ذخیره آدرس‌ها نیاز خواهد داشت. به‌طور دقیق تر، سربار بستگی به این دارد که چه مقدار از ۱۰ گیگابایت داده به صورت داده‌های ساده و جه مقدار از آن به شکل اشیا (object) و رفرنس‌های متراکم می‌باشد، اما رقم ۴۰ درصد غیرقابل قبول نیست وقتی در نهایت به ۱۴ گیگابایت حافظه نیاز است. که البته این به خوبی در توانایی‌های فضای آدرس ۶۴ بیتی است. اگر چه معمولاً مرورگر وضعیت بدتری را نمایش می‌دهد و با فرض برابری منابع با گزینه‌های جایگزین، از حافظه نهان (cache) رایانه استفاده بدتری می‌کند.
اگر مرورگر روی یک رایانه با آدرس‌های ۳۲ بیتی و حافظه آدرس پذیر کلمه ای ۳۲ بیتی باشد، به احتمال زیاد به دلیل دسته‌بندی‌های غیر بهینه و نیاز به تعدادی آدرس عریض "wide" به مقداری حافظه اضافی نیاز دارد. این کار به دلیل اینکه مرورگر برای اکثر کارها از دسته‌بندی و آدرس‌های غیر عریض استفاده می‌کند و مرورگر به راحتی در محدوده آدرس پذیر حداکثر ۱۶ گیگابایت قرار می‌گیرد تأثیر نسبتاً کمی دارد. اگر چه ممکن است به دلیل استفاده گسترده از داده‌های بسته‌بندی شده برای عکس‌ها و متن سربار قابل توجی در زمان اجرا ایجاد شود. مهم‌تر از آن ۱۶ گیگابایت محدودیت نسبتاً کمی است و اگر صفحه مرورگر به‌طور قابل توجهی رشد کند، کامپیوتر فضای آدرس خود را تمام می‌کند و مشکلات مشابهی که در رایانه‌های آدرس بایت داشتیم نمایان می‌شود.
اگر مرورگر روی یک رایانه با آدرس‌های ۶۴ بیتی و حافظه آدرس پذیر کلمه ای ۳۲ بیتی اجرا شود، از هر دو سربار زمان اجرا که در بالا گفته شد رنج خواهد برد: به‌طور قابل توجهی به حافظه بیشتری نیاز خواهد داشت تا آدرس‌ها ۶۴ بیتی را ذخیره کند و در همین حال به دلیل کار با بسته‌بندی‌های بزرگ داده‌های عکس و متن باعث ایجاد سربار در زمان اجرا می‌شود. آدرس دهی کلمه ای به این معنی است که برنامه می‌تواند از نظر تئوری به جای ۱۶ اگزابایت، ۶۴ اگزابایت حافظه را آدرس دهی کند، هرچند به این دلیل که یک برنامه هیچ‌گاه نیاز به این مقدار حافظه ندارد (و در عمل هیچ رایانه‌ای توانایی فراهم کردن آن را ندارد)، این ویژگی هیچ سودی ندارد.
بنابر این، آدرس دهی کلمه ای به رایانه اجازه می‌دهد که به‌طور قابل ملاحظه ای میزان بیشتری از حافظه را آدرس دهی کند بدون اینکه عرض آدرس‌ها و در نتیجه آن میزان استفاده متناظر از حافظه افزایش یابد. هر چند این ویژگی تنها در محدوده نسبتاً کوچکی از مجموعه اندازه کاری ارزشمند است و می‌تواند بسته به نرم‌افزار باعث سربارهای قابل توجهی شود. برنامه‌هایی که به‌طور نسبی با کارهای اندکی با داده‌هایی که به صورت بایت هستند مانند عکس، متن، فایل‌ها و ترافیک شبکه انجام می‌دهند می‌توانند بیشترین فایده را داشته باشند.