stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
واکیشا، ویسکانسین

مکان در Waukesha
| Waukesha, Wisconsin | Waukesha, Wisconsin |
| --- | --- |
Location in ویسکانسین: Location in ویسکانسین
مختصات: ۴۳°۰۶′ شمالی ۸۸°۱۱′ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۱۰۰°شمالی ۸۸٫۱۸۳°غربی﻿ / 43.100; -88.183: مختصات: ۴۳°۰۶′ شمالی ۸۸°۱۱′ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۱۰۰°شمالی ۸۸٫۱۸۳°غربی﻿ / 43.100; -88.183
حکومت: حکومت
 • شهردار: واکیشا، ویسکانسین
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۷٫۲ مایل مربع (۷۰٫۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۱ مایل مربع (۰٫۲ کیلومتر مربع)  ۰٫۲۶٪
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۷۰٬۷۱۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (Central)
کد منطقه: 262
وبگاه: www.ci.waukesha.wi.us
واکیشا، ویسکانسین  (به انگلیسی: Waukesha) شهری در شهرستان واکیشا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۹۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷۰٬۷۱۸ نفر جمعیت داشته‌است.
یونگ جون هیونگ

| یونگ جون هیونگ | یونگ جون هیونگ |
| --- | --- |
جون‌هیونگ در مه ۲۰۱۸: جون‌هیونگ در مه ۲۰۱۸
نام هنگام تولد: یونگ جه سون
زادهٔ: ۱۹ دسامبر ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال) سئول، کره جنوبی
پیشه‌ها: خواننده-ترانه‌سرا رپر تهیه‌کننده موسیقی بازیگر
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: کی-پاپ آراندبی هیپ هاپ
ساز(ها): وکال پیانو
سال‌های فعالیت:  ۲۰۰۷–۲۰۱۹  ۲۰۲۲–اکنون 
ناشر(ان): اراوند یواس کیوب
عضو پیشینِ: Xing هایلایت یونایتد کیوب
 :  
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 용준형
هانجا: 龙俊亨
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yong Jun-hyeong
مک‌کیون–ریشاور: Yong Chunhyŏng
نام تولد: نام تولد
هانگول: 용재순
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yong Jae-sun
مک‌کیون–ریشاور: Yong Chaesun
 :  
یونگ جون هیونگ (کره‌ای: 용준형؛ زادهٔ یونگ جه سون در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۹) که بیشتر با نام جون‌هیونگ (کره‌ای: 준형) شناخته می‌شود، خواننده-ترانه‌سرا، رپر، تهیه‌کننده موسیقی و بازیگر اهل کره جنوبی است. جون‌هیونگ به عنوان عضوی از گروه پسرانهٔ هایلایت (قبلاً با نام بیست شناخته می‌شد) به شهرت رسید که در سال ۲۰۰۹ شکل گرفت. او در سال ۲۰۱۹ گروه هایلایت را ترک کرد. به عنوان هنرمند انفرادی، او یک آلبوم چندآهنگه به نام گل (۲۰۱۳) و یک آلبوم به نام خداحافظ دههٔ ۲۰ (۲۰۱۸) منتشر کرد. وی همسر هیونا است.
حرفه > بیست / هایلایت

جون‌هیونگ در سال ۲۰۰۹ به عنوان عضوی از گروه پسرانهٔ بیست زیر نظر کیوب انترتینمنت فعالیت خود را آغاز کرد. این گروه نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خود را با نام Beast Is the B2ST در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۹ منتشر کرد. این گروه در کل هشت آلبوم چندآهنگه و سه آلبوم استودیویی منتشر کرد.
در سال ۲۰۱۶، اعضای گروه بیست کمپانی کیوب انترتینمنت را ترک کردند و کمپانی خودشان را با نام اراوند یواس تأسیس کردند. این گروه با نام جدید هایلایت فعالیتش را آغاز کرد و اعضای گروه به عنوان هایلایت، دو آلبوم چندآهنگه منتشر کردند.
یونس العبداللهی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۲ ژانویهٔ ۲۰۰۶ ‏(۱۹ سال)
قد:  1.84 m
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  سلتاویگو بی
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
–۲۰۱۷:  اسکید فوتبال
۲۰۱۸–۲۰۲۳:  باشگاه فوتبال وولرنگا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۴ |  باشگاه فوتبال وولرنگا ۲ |  ۳۴ |  (۱۶) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۵ |  باشگاه فوتبال وولرنگا |  ۳۳ |  (۱۴) |
| ۲۰۲۳ |  ← کی‌اف‌یوام (قرضی) |  ۱۰ |  (۱) |
| ۲۰۲۵– |  سلتاویگو بی |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۱ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال نروژ |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۲ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال نروژ |  ۶ |  (۱) |
| ۲۰۲۳ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال نروژ |  ۸ |  (۳) |
| ۲۰۲۴- |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال نروژ |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۳ سپتامبر ۲۰۲۴:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۳ سپتامبر ۲۰۲۴
یونس العبداللهی (انگلیسی: Jones El-Abdellaoui؛ زادهٔ ۱۲ ژانویهٔ ۲۰۰۶) بازیکن فوتبال اهل نروژ است که در حال حاضر برای سلتاویگو بی بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال سلتاویگو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵، ۱۶، ۱۷ و ۱۸ سال نروژ بازی کرده است.
حرفه

یونس العبداللهی در ویتوت در اسلو به دنیا آمد و بزرگ شد. در دوران کودکی برای تیم شهر اسلو اسکید فوتبال بازی کرد تا اینکه در سن ۱۲ سالگی به وولرنگا پیوست. او اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با این باشگاه در ۸ نوامبر ۲۰۲۱ امضا کرد.
در ۸ ژانویه ۲۰۲۵، یونس العبداللهی به تیم اسپانیایی شاغل لا لیگا، سلتاویگو پیوست و به تیم تیم ذخیره، سلتا فورتونا، منتقل شد.
زندگی شخصی

او اصالتاً مراکشی است.
یونس العبداللهی پسرعموی محمد عبداللاوی، مصطفی عبدالله و عمر العبدلای است.
عاشیق غریب

عاشیق غریب
عاشیق غریب (ترکی آذربایجانی: Aşıq Qərib، به معنای "عاشیق سرگردان") یک داستان عاشقانه از نویسندای گمنام است، که بعد از قرن 16-17th تألیف شده و در قفقاز و آسیای مرکزی بسیار معروف است. ابیاتی که در نثر گنجانده شده‌است، به قهرمان همنام، عاشیق غریب نسبت داده می‌شود که سفرهای خود را با عشق دنیوی آغاز کرد و با سفر و آموختن، سپس به مقام مقدس دست یافت. نسخه اصلی آذربایجانی اولین بار توسط میخائیل لرمانتوف در سال ۱۸۳۷ ضبط شد و در سال ۱۸۴۶ منتشر شد. در سال ۱۹۱۵ ذوالفقار حاجی بی اف آهنگساز آذربایجانی اپرای عاشیق غریب را نوشت.
این داستان در آسیای صغیر و آسیای میانه محبوب است. نسخه ترکی این اثر شکل سریالی به خود گرفته (پسرعاشیق غریب و نوه عاشیق غریب). نسخه ترکمنی (شاهسنم و غریب) دارای جزئیات قومی و نام‌های تاریخی فراوان است.
داستان عاشیق غریب سوژه اصلی یک فیلم سینمایی هست به همین نام که تهیه‌کننده و کارگردان آن سرگئی پاراجانف است.
یادداشت

↑  Great Soviet Encyclopedia, 3rd Edition (1970-1979)
والتا

City and Local council در Malta, 23x15px|border |alt=|link= مالت
| Il-Belt Valletta Ċittà Umilissima | Il-Belt Valletta Ċittà Umilissima |
| --- | --- |
City and Local council: City and Local council
Humilissima Civitas Valletta: Humilissima Civitas Valletta
Valletta skyline: Valletta skyline
  پرچمنشان:   پرچمنشان
نام مستعار: Il-Belt: نام مستعار: Il-Belt
شعار: Città Umilissima: شعار: Città Umilissima
Location within Malta: Location within Malta
Island: Malta
Regions: Malta Xlokk
District: Southern Harbour
حکومت: حکومت
 • شهردار: Alexiei Dingli (PN)
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۸ کیلومتر مربع (۰٫۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۶ متر (۱۸۴ فوت)
جمعیت (مارس ۲۰۱۱): جمعیت (مارس ۲۰۱۱)
 • کل: ۶۹۶۶
 • تراکم: ۸۷۰۰/کیلومتر مربع (۲۳۰۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Belti (m), Beltija (f), Beltin (pl)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲
Postal code: VLT
فهرست پیش‌شماره تلفنی کشورها: ۳۵۶
Patron Saints: دومینیک، Our Lady of Mount Carmel, پولس، آگوستین
Feast Days: 3 August & 10 February
وبگاه: وبگاه رسمی
| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
معیار ثبت: Cultural: i, vi
شمارهٔ ثبت: ۱۳۱
تاریخ ثبت: ۱۹۸۰
والِتا (Valletta) پایتخت کشور اروپایی مالت است. این پایتخت کم جمعیت اروپایی بر اساس آمارگیری سال ۲۰۰۰ حدود ۷۰۴۸ نفر سکنه دارد. شهر والتا در میان مردم مالت ایل بلت نامیده می‌شود که معنی شهر را می‌دهد. شهر والتا آثار زیادی از قرن شانزدهم در خود دارد و از سوی یونسکو به عنوان میراث جهانی برگزیده شد. این شهر را ژان پاریزو دو ولت، سرکردهٔ شوالیه‌های هوسپیتالر در تاریخ ۲۸ مارس ۱۵۶۶ بنیاد کرده‌است.
تاریخچه

ساخت یک شهر بر شبه جزیره به دست شوالیه‌های هوسپیتالر تا سال ۱۵۲۴ میلادی پیشنهاد شده بود و تا قبل از آن تنها ساختمان بر روی شبه جزیره یک برج دیدبانی کوچک بود که در سال ۱۴۸۸ میلادی ساخته شده بود. در سال ۱۵۵۲ میلادی برج دیدبانی ویران شد و به جای آن قلعه سنت المو ساخته شد. در سال ۱۵۵۶ میلادی با محاصره بزرگ مالت، قلعه سنت المو به دست امپراتوری عثمانی سقوط کرد اما شوالیه‌ها با کمک نیروهای سیسلیایی و اسپانیایی سرانجام پیروز شدند. استاد بزرگ، ژان پاریزو دو ولت به سرعت تصمیم به ساخت یک شهر مستحکم بر روز شبه جزیره بسازد و شهر نام او یعنی والتا را نیز گرفت.
استاد بزرگ درخواست کمک از بسیاری از کشورهای اروپایی کرد و به علت شهرتشان در شکست دادن سربازان عثمانی، کمک بسیاری برای ساخت شهر گرفتند.
دو ولت به دلیل سکته در ۲۱ اوت سال ۱۵۶۸ میلادی فوت کرد و هرگز کامل شدن ساخت شهر را به چشم ندید. او هم‌اکنون در کلیسای سنت جان همراه با دیگر استادهای بزرگ در آرامش خوابیده‌است.
فرانچسکو لاپارلی طراح شهر بود و نقشه او از معماری سده میانی ای مالتی برگرفته بود. او بر روی یک طرح مشبک شهر مثلثی شهر را طراحی کرد. خیابان‌ها طوری طراحی شده بودند که باز و صاف باشند به طوری که از دروازه اصلی شهر آغاز می‌شد و در قلعه سنت المو به پایان می‌رسید. دستیار او گیرولامو کازار بود که پس از مرگ لاپارلی در سال ۱۵۷۰ میلادی پایان ساخت شهر را تماشا کرد.
ساخت شهر در اوایل دهه ۱۵۷۰ میلادی به پایان رسید و در تاریخ ۱۸ مارس ۱۵۷۰ میلادی پایتخت گشت.
تاریخچه > دوران اشغال فرانسه و حکم رانی بریتانیا

در سال ۱۷۹۸ میلادی، امپراتوری فرانسه جزیره را فتح و شوالیه‌ها را تبعید نمودند. پس از شورش مالتی‌ها، تا سپتامبر ۱۸۰۰ میلادی جزوی از امپراتوری فرانسه بودند و پس از آن تبدیل به خاک امپراتوری بریتانیا گشت. در اوایل قرن ۱۹ام میلادی، فرمانده انگلیسی هنری پیگوت دستور ویران کردن مستحکمات شهر والتا را داد.
سرانجام ساخت و ساز زیر نظر انگلستان دوباره شروع شد. این ساخت و سازها شامل دروازه‌ها، ویران کردن و دوباره سازی مستحکمات بودند. راه‌آهن مالت که والتا را به بخش مدینا متصل می‌نمود در سال ۱۸۸۳ میلادی ساخته گشت. این راه‌آهن در سال ۱۹۳۱ به خاطر محبوبیت اتوبوس‌ها تعطیل گشت.
در سال ۱۹۳۹ میلادی در جنگ جهانی دوم والتا که مرکز ناوگان مدیترانه بود به علت نزدیکی به ایتالیا و آسیب‌پذیری رها شد. یورش‌های هوایی ایتالیا و آلمان خرابی‌های بسیاری به بار آورد. خانه اوپرا سلطنتی والتا که در قرن ۱۹ام میلادی ساخته شده بود از جمله ساختمان‌هایی بودند که در یورش‌های آلمان و ایتالیا از بین رفتند.
تاریخچه > امروزه

در سال ۱۹۸۰ میلادی، ۲۴امین المپیاد شطرنج در والتا صورت گرفت.
تمام شهر به عنوان میراث جهانی یونسکو در سال ۱۹۸۰ میلادی ثبت شد.
والتا در سال ۲۰۱۸ پایتخت فرهنگی اروپا بود.
حکومت > حکومت محلی

شورای محلی والتا همراه با دیگر شوراهای محلی در سال ۱۹۹۳ بنیان‌گذاری شد. اولین انتخابات در سال ۱۹۹۳ برگزار شد و دیگر انتخابات به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۶، ۱۹۹۹، ۲۰۰۲، ۲۰۰۵، ۲۰۰۸، ۲۰۱۳و ۲۰۱۷ برگزار شدند. شورای کنونی در سال ۲۰۱۹ انتخاب شد و ساختمان آن در خیابان جنوبی است.
حکومت > حکومت ملی

والتا پایتخت مالت استو از زمان استقلال به عنوان قطب اجرایی و تجاری مالت عمل می‌کرده‌است. پارلمان مالت در ساختمان پارلمان نزدیک به ورودی شهر واقع شده‌است.
جغرافیا

شبه جزیره والتا دو بندر طبیعی دارد، مارسامچت و بندر بزرگ (بندر والتا). بندر بزرگ، بندر اصلی مالت است، با اسکله‌هایی برای بارگذاری در شهر نزدیک مارسا واقع شده‌اند.
آموزش

دانشگاه مالت در ساختمان قدیمی دانشگاه جای گرفته‌است و خدماتی برای استادان جهانی نیز ارائه می‌دهد.
یک مدرسه کاتولیک، سنت آلبرت بزرگ در والتا نیز قرار دارد.
نمای ماهواره ای از والتا و دو بندر آن
داجون

| داگون | داگون |
| --- | --- |
خدای سعادت و پدر خدایان سوری: خدای سعادت و پدر خدایان سوری
سنگ‌نمای اوگاریتی با جزئیات قربانی برای داگون، قرن ۱۳ پیش از میلاد.: سنگ‌نمای اوگاریتی با جزئیات قربانی برای داگون، قرن ۱۳ پیش از میلاد.
مرکز فرهنگی غالب: تل البيعه, تل آشارا, ماری, ایمار
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
همسر: شالاش
فرزندان: هدد
همتایان: همتایان
همتای بین‌النهرینی: انلیل
همتای هوری: کوماربی
همتای کنعانی: ال
داگون یا داگان خدایی بود که در سوریه باستان در آن سوی رود فرات پرستیده می‌شد، با معابد اولیه در تل البيعه و تل آشارا؛ هرچند که بسیاری از گواهی‌های آیین او از شهرهایی مانند ماری و ایمار نیز می‌آیند. در سکونتگاه‌های واقع در ناحیه فرات علیا، او به‌عنوان «پدر خدایان» مشابه انلیل در دین بین‌النهرین یا کوماربی در دین هوری، و نیز ارباب سرزمین، خدای سعادت و منبع مشروعیت سلطنتی درنظر گرفته می‌شد. تعداد زیادی از نام‌های تئوفوریک، اعم از مذکر و مونث، گواهی می‌دهند که او یک خدای محبوب بوده. او هم‌چنین در شرق بین‌النهرین نیز پرستش می‌شده، جایی که بسیاری از فرمانروایان او را خدایی می‌دانستند که می‌تواند سلطنت را بر نواحی غربی به آن‌ها اعطا کند.
گواهی داگون از مناطق ساحلی بسیار کم‌ است و بیشتر از شهر شمالی اوگاریت می‌آید، جایی که فرقه‌اش دامنه محدودی داشت. بر اساس کتاب مقدس عبری، داگون خدای ملی فلسطینیان بود و معابدی در اشدود و غزه داشت، اما هیچ مدرک خارج از کتاب مقدسی وجود ندارد که این را تأیید کند. هم‌چین درک اشتباه از داگون به عنوان یک خدا-ماهی از رابطه نام داگون با کلمه عبری «داگ» (דג) به‌معنای ماهی است. جسم فراخورشیدی فم‌الحوت بی به نام داگون نام‌گذاری شده‌است.
ریشه شناسی

ریشه‌های متعددی برای نام داگون پیشنهاد شده‌است؛ به گفته فیلون بیبلوسی، نویسنده فنیقی سانچونیاتون نام داگون را به‌عنوان کلمه‌ای برای «دانه» (siton) تفسیر کرد. مانفرد هاتر، مورخ، این احتمال را درنظر گرفت که نام داگون از ریشه *dgn (ابری بودن) گرفته شده‌است‌؛ او از این ریشه به‌عنوان نشانه‌ای تعبیر می‌کند که داگون در اصل خدای آب‌وهوا بوده‌است. با این حال، تصور از داگون که خدای آب‌وهوا است توسط اکثر محققان رد شده‌است.
لوئیس فلیو در پژوهش خود درباره نام داگون، هر دوی این نظریه‌ها را رد می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که نام داگون از زبانی که پیش از زبان سامی در داخل سوریه صحبت می‌شده، نشات گرفته‌ شده‌است. این نظریه توسط آلفونسو آرچی نیز پشتیبانی می‌شود. بسیاری از خدایان باستانی سوریه از جمله آشتابی، ایشارا و کوبابا نیز چنین منشا غیرسامی دارند.
ارتباط نام داگون با کلمه عبری «داگ» (عبری: דג) به‌معنای «ماهی» در قرون وسطی منجر به تفسیر نادرستی از داگون به عنوان «خدا-ماهی» شده‌است‌.
شجرنامه الهی و همتایی > شجرنامه

هیچ متن شناخته‌شده‌ای به اصل‌ و نسب یا خلقت داگون نمی‌پردازد. همسرش شلاش بود که در تل البيعه و جاهای دیگر به خوبی گواهی شده‌است، اما ظاهرا در منابع مربوط به فرقه داگون در تل آشارا غایب است. فرزندان آنها هدد (مشابه با بعل اوگاریتی) و احتمالا هپات بودند که در کنار داگون و شلاش در عزاداری آیینی از حلب باستان گواهی شده‌اند. دانیل شومر این احتمال را در نظر می‌گيرد که داگون در حالی که همیشه به عنوان «پدر خدایان» تلقی می‌شده، تنها تحت‌تاثیر هوریان پدر خدای آب‌وهوا شده‌.
ويلفريد جورج لامبرت در سال ۱۹۸۰ پیشنهاد کرد که ایشارا گاهی اوقات به‌عنوان همسر داگون درنظر گرفته می‌شده. با این حال لوئیس فلیو در مطالعه خود در مورد داگون نتیجه می‌گیرد که ارتباط بین این دو خدا محدود به اشتراک معابد در بین‌النهرین بوده و به احتمال زیاد بر اساس خاستگاه آن‌ها در منطقه غربی و وضعیت مشترک به‌عنوان خدایان خارجی در نظر متکلمان بین‌النهرینی بوده. او همچنین اشاره می‌کند که هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که آنها در خارج از بابل، به ویژه در بخش‌هایی از سوریه که بیشتر مورد پرستش قرار می‌گرفتند، ارتباط نزدیکی داشته باشند.
شجرنامه الهی و همتایی > همتایی

در بین‌النهرین، داگون با انلیل به‌دلیل نقش مشترکشان به‌عنوان «پدران خدایان» با هم برابر می‌شدند. این همذات‌پنداری در نهایت توسط فهرست آن = آنوم تدوین شد که همسران آنان نیز با یکدیگر یکسان شده‌اند. در ماری، داگون القاب انلیل را دریافت می‌کرد. در سنت هوری، داگون را با کوماربی يکسان می‌دانستند، البته فقط به دلیل موقعیت ارشد مشترک در پانتئون‌های مربوطه.
به دلیل شباهت نام شالاش همسر داگون با شالا، همسر ادد در بین‌النهرین، برخی از محققان به این نتیجه رسیده‌اند که این دو الهه یکی بوده‌اند و احتمالا داگون خود خدای آب‌وهوا بوده‌است. با این حال، هیچ مدرک روشنی وجود ندارد که داگون چنین وظیفه‌ای را انجام داده باشد یا این‌که او با خدایان آب‌وهوا ترکیب شده‌است‌.
جوزف فونتنروز در سال ۱۹۵۷ استدلال کرد که در اوگاریت، داگون گاهی با ال یکی شناخته می‌شده. او توضیح می‌دهد که با توجه به این که در اوگاریت هیچ معبدی برای ال وجود نداشته ولی داگون، که دارای معبد مهمی در اوگاریت بوده در متون اساطیری اوگاریتی نادیده گرفته شده‌است. در اساطیر اوگاریتی داگون فقط پدر بعل است، ولی آنات دختر ال، خواهر بعل است. تحقیقات جدیدتر نشان می‌دهد که شواهد برای شناسایی داگون با ال در هر صورت غیرمرتبط است. در فهرست‌های خدایی، ال با کوماربی در دین هوری و انلیل در ادیان بین‌النهرین برابر می‌شده تا مستقیما با داگون.
شخصیت

بررسی شخصیت داگون در مقایسه با ساير خدایانی که در بین‌النهرین (مانند انلیل یا مردوک) موقعیت مشابهی داشتند، به‌دلیل فقدان روایات یا سرودهای اسطوره‌ای درباره او و تعداد نسبتا کم اسناد، دشوار است؛ هرچند که محققان توانسته‌اند برخی از ویژگی‌های او را مشخص کنند. منابعی از ایمار، حلب و ماری تایید می‌کنند که داگون یک کهن الگوی «پدر خدایان» و یک شخصیت «خالق» بوده‌است؛ این جنبه از شخصیت او احتمالا با لقب «ارباب فرزندان» که به جشنواره زوکرو از ایمار مرتبط است، نشان داده‌شده. ارتباط او با نذورات تشییع جنازه به احتمال زیاد، گسترش نقش او به‌عنوان یک «جدالهی» بوده و نظریه‌های مدرن در مورد او به‌عنوان «خدای عالم اموات» به احتمال زیاد اشتباه هستند.
یکی از بهترین عمل‌کردهای مستندشده از داگون، تضمین برداشت فراوان غلات بوده. با این حال، او خدای کشاورزی نبوده، بلکه به‌طور کلی منبع رونق درنظر گرفته می‌شده. در هزاره سوم پیش از میلاد، اعتقاد بر این بود داگون خدایی است که سلطنت را به حاکمان می‌بخشید. او نقشی مشابه در ماری داشت. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد می‌توان از او به عنوان شاهد الهی سوگند یاد کرد. طبق متون ابلا، صفات داگون ارابه و گرز بود.
شخصیت > تعبیر به خدا-ماهی

ریشه‌شناسی داگون به‌عنوان «خدا-ماهی» درحالی که دیر و نادرست است، در بورس تحصیلی قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ پذیرفته شد. این منجر به ارتباط نادرستی بین داگون و اوداکون - نیمه ماهی‌ای که مورخ بابلی-یونانی، بروس، از آن یاد می‌کند - و همچنین تصور اشتباه از داگون با نقوش «انسان-ماهی» در هنر بین‌النهرین - که در واقع تصویرهایی از کولوللو، موجودی تعویذی مرتبط با خدای انکی هستند - شد.
ارتباط داگون با کلمه عبری داگ (dāg/dâg) به‌معنای ماهی توسط مفسر یهودی کتاب مقدس قرن یازدهم، راشی، انجام شد. در قرن سیزدهم، داوود قیمحی این جمله را در کتاب اول ساموئل «و تن داگون فقط از او باقی مانده بود» را به‌معنای «فقط شکل ماهی باقی مانده بود» تفسیر کرد و افزود: «داگون، از ناف به پایین شکل ماهی داشته (از آن‌جا نامش داگون است) و از نافش به بالا به شکل مردی است که گفته می‌شود دو دستش بریده شده‌بود».
اولین کسی که در مورد ریشه‌شناسی ماهی تردید ایجاد کرد، هارتموت اشموکل در مطالعه خود در مورد داگون در سال ۱۹۲۸ بود. اگرچه او در ابتدا پیشنهاد کرد که هرچند که داگون در اصل یک «خدا-ماهی» نبوده، اما ارتباط با ماهی در داگون وجود داشته. همچنین کنعانیان دریانورد (فنیقی‌ها) می‌توانستند شمایل‌نگاری خدا را تحت‌تاثیر قرار دهند. با این حال، بعدها او این ریشه‌شناسی را به‌عنوان یک اختراع قرون وسطایی شناسایی کرد. محققان مدرن نه تنها تعبیر داگون به خدا-ماهی را نمی‌پذیرند، بلکه شک دارند که آیا داگون در مناطق ساحلی با ظرفیت قابل توجهی پرستش می‌شده‌ یا نه.
پرستش > سوریه باستان

مراکز فرقه اولیه داگون در تل البيعه -  جایی که روحانیون وی احتمالا در شکل سنتی در حکومت درگیر بودند - و تل آشارا (نزدیک ماری) - جایی که معبد او ای-کیسیگا (خانه، مکان خاموش) نام داشت - قرار داشت. پرستش داگون ظاهرا در منطقه وسیعی از این شهرها گسترش یافت، حتی اگر مراکز اصلی آن به خودی خود قدرت سیاسی بزرگی نبودند، وضعیتی که به گفته آلفونسو آرچی می‌توان آن را با وضعیت هادبال (خدای هزاره سوم پیش از میلاد دره رود عاصی) و هدد حلب مقایسه کرد.
در ابلا، داگون را معمولا با عناوینی مانند «ارباب توتول» یا «ارباب کشور» می‌نامیدند. شلاش در این دوره به عنوان همسر او محسوب شد. در حالی که برخی از خدایانی که از متون ابلایت شناخته شده‌اند، پس از سقوط شهر از سوابق ناپدید شدند، فرقه داگون ادامه یافت و اعتبار خود را حفظ کرد. در ماری، داگون و هدد محافظان پادشاه بودند و در مراسم تاجگذاری نقش داشتند. چندین پادشاه ماری داگون را منبع اقتدار خود می‌دانستند. در طول سلطنت زیمری لیم، داگون یکی از خدایان بود که بیشترین هدایا را در طول جشنواره‌ها دریافت می‌کرد. شیبتو، همسر زیمری لیم، در نامه‌ای داگون، شمش، ایتور مِر، بلت اکلی و هدد را «متحدان برای من» و خدایان که «در کنار ارباب من می‌روند» برشمرده است. معبد داگون در تل آشارا ارتباط نزدیکی با زیمری لیم داشت. منبعی از دوره سلطنت او گواهی می‌دهد که برای جشن تاجگذاری او، سلاحی از معبد هدد در حلب به داگون در توتول فرستاده شده که احتمالا حکومت او را مشروعیت می‌بخشید. این امکان وجود دارد که این وسیله تشریفاتی نشان‌دهنده‌ی گرزی باشد که خدای آب‌وهوا (هدد) در نبردش با خدای دریا به دست گرفته بود (مشابه نبرد بین بعل و یام در چرخه بعل). علی‌رغم ارتباط تنگاتنگ روحانیون داگون با زیمری لیم، مردم توتول به او نگاه نامطلوبی داشتند و حضور مقامات وی حداقل در یک مورد به‌عنوان اخلال در آیین داگون تلقی می‌شد.
در ایمار، داگون ارشدترین خدا در ارائه لیست‌ها بود (قبل از هدد). جشن مهمی که در این مکان به او تقدیم شده‌بود، به اصطلاح «ورود داگان» بود. این جشن به شکل سفر مذهبی یک مجسمه بود. او همچنین در جشن «زوکرو» مورد تجلیل قرار می‌گرفت. یکی دیگر از جشنواره‌های اختصاص داده‌شده به او که بر اساس اسناد ایمار شناخته می‌شود، «کیسو» بود که به احتمال زیاد در شاتاپی - شهری که احتمالاً در جنوب آن واقع شده‌بود - برگزار می‌شد. معنای دقیق اصطلاح کیسو نامشخص است و شناخت ماهیت این جشن‌ها و نقش خدایان خاص در آنها دشوار است. پیشنهاد شده‌است که وجود خدایان عالم اموات - شووالا و اوگور - نشان دهنده مرگ دوره‌ای و بازگشت به زندگی یک خدا است (احتمالاً همسر داگون) اما این همچنان حدس و گمان است.
به دلیل کمبود منابع، تاریخ متاخر کیش داگون نامشخص است، اگرچه بدیهی است که او در زمان‌های بعد دیگر رئیس پانتئون ناحیه فرات علیا نبوده‌است. رئیس پانتئون آرامی که از منابع هزاره اول پیش از میلاد شناخته شده‌است، هدد بود.
پرستش > بین‌النهرین

حاکمان بین‌النهرین داگون را ارباب سرزمین‌های غربی (مثلاً سوریه باستان) می‌دیدند و از او برای فتوحات خود در آن منطقه تشکر می‌کردند. کتیبه‌ها به داگون اعتبار می‌دهند که به سارگون اکد فرمانروایی بر «سرزمین علیا» اعطا کرده‌است. برای جلب لطف داگون، سارگون در توتول به او دعا کرد. کتیبه‌ای از دوران سلطنت نارام سین، ساکنان مرزهای غربی امپراتوری او را «تا (شهر) اولیشوم» به عنوان «مردمی که خدای داگون به او داده بود» توصیف می‌کند.
در دوره سلسله سوم اور، ازدواج بین حاکمان کشورهای سوریه و بین‌النهرین احتمالاً به گسترش پرستش داگون و همچنین دیگر خدایان غربی مانند ایشارا و هابوریتوم در جنوب بین‌النهرین کمک کرد. داگون با ایشارا یک معبد مشترک داشتند که اولین بار در زمان سلطنت امرسین تأیید شده‌است. هر دو ایزد احتمالاً از ماری معرفی شده‌بودند و فقط به دلیل منشأ شمال‌غربی‌شان با هم مرتبط بودند. تعدادی از پادشاهان اولیه عموری‌ آشور در کتیبه‌های خود از داگون نام برده‌اند، به عنوان مثال شمشی-ادد یکم در سندی که گسترش معبد خدا در تل آشارا را توصیف می‌کند خود را پرستش کننده‌ی داگون نامیده است. او در جای دیگر از خود به عنوان «محبوب داگون» یاد می‌کند. ایتی‌مردوک‌بلاطو، پادشاهی از سلسله دوم ایسین (دوره بابل میانه)، خود را نایب‌السلطنه داگون نامیده است. سنگ یادبودی از قرن نهم پیش از میلاد، آشور-ناصیر-پال دوم را به عنوان مورد علاقه آنو و داگون یاد می‌کند؛ با این حال، این عبارت ممکن است صرفاً یک یادگار ادبی باشد.
در فهرست خدایان بین‌النهرینی آن = آنوم، داگون با انلیل و همسرش شلاش با نین‌لیل یکی شناخته شده‌اند. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه داگون در بین‌النهرین با سنت ناشناخته‌ای در مورد درگیری بین خدایان و انمشارا مرتبط بوده‌است، به عنوان مثال، کتیبه‌ای بیان می‌کند: «با اقتدار داگون (خدایان) از زمان‌های بسیار قدیم از انمشارا محافظت می‌کردند». با این حال در این زمینه داگون ممکن است مترادف انلیل باشد تا یک خدای متمایز. اسطوره‌ای تکه‌تکه شده اوراش و مردوک از داگون نام می‌برد که به احتمال زیاد در این زمینه کاملا با انلیل برابری می‌کند.
پرستش > اوگاریت

شواهد از شهر ساحلی اوگاریت بی‌نتیجه است. اینکه آیا معبدی که در ابتدا اغلب به عنوان معبد داگون شناخته می‌شود، به جای ال به او تقدیم شده‌است‌ یا نه، موضوع بحث علمی است. در فهرست‌های خدایان و پیشکش‌های اوگاریت، داگون گاهی به دنبال نام ال می‌آید اما بر نام بعل پیشی می‌گیرد.
داگون هیچ نقش فعالی در اسطوره‌های اوگاریتی (مانند چرخه بعل) بازی نمی‌کند؛ اگرچه بعل اغلب به عنوان «پسر» یا «نسب او» نامیده می‌شود. احتمالا این عناوین نشان می‌دهند که کاتبان اوگاریتی او را خدای بیگانه می‌دانستند. با این حال در این اسطوره‌ها بعل پسر ال نیز نامیده می‌شود. سایر مطالعات اخیر، رویکردهای گوناگون دیگری را برای مسئله نسب بعل در متون اسطوره‌ای ارائه می‌دهند. دانیل شومر پیشنهاد می‌کند که لقب «پسر داگون» که در متون اوگاریتی بر بعل اطلاق می‌شود، تحت تأثیر سنت‌های سوریه و هوری است.
نوگا ایالی دارشان بیان می‌کند که رابطه بین بعل با ال و داگون در چرخه بعل، شبیه به رابطه بین کوماربی و تشوب در چرخه کوماربی است، که در سنت یونانی-فنیقی توسط فیلون بیبلوسی ثبت شده‌است. دماروس (همان بعل) هم یک پدر بیولوژیک (اورانوس-آسمان) و هم یک ناپدری (داگون) دارد که هر دوی آنها از الوس (ال) متمایز هستند (ال در اسطوره‌های فنیقی برادر داگون است). او همچنین خاطرنشان می‌کند که به دلیل شرایط تولد، تشوب دو پدر داشت: یکی مخالف او و دیگری که از به قدرت رسیدن او حمایت می‌کرد. او پیشنهاد می‌کند که بنابراین لزوماً متناقض نیست که دو خدای جداگانه به‌عنوان پدران بعل در نظر گرفته می‌شوند، اگرچه او فرض می‌کند که هم در اوگاریت و هم در باورهای فنیقی، داگون صرفاً عنصری است که از فرهنگ داخلی سوریه معرفی شده‌است‌ و خود نقش مهمی نداشته‌است. آرون توگندهفت بعل را فردی بیگانه می‌داند که در آغاز روایت عضوی از خانواده ال و اشیره نیست و در نتیجه پسر آنها نیست، بلکه صرفاً او را برادر فرزندانشان به معنایی که در متون دیپلماتیک عصر برنز شناخته می‌شود، می‌داند. او استدلال می‌کند که همانطور که پادشاهان متحد یکدیگر را برادر می‌نامیدند، خدایان در اسطوره‌های اوگاریتی نیز چنین می‌کردند.
پرستش > فنیقیه عصر آهن

کتیبه فنیقی روی تابوت اشمونآزار پادشاه صیدا (قرن پنجم قبل از میلاد) نقل می‌کند: بعلاوه، خداوند پادشاهان، دور و یافا، سرزمین‌های قدرتمند داگون را که در دشت شارون هستند، مطابق با اعمال مهمی که انجام دادم به ما داد. با این حال، پادشاه گفت که هیچ معبدی برای داگون در شهر خود نساخت و این خدا تنها در نقشی ناچیز در قرارداد بین اسرحدون و بعل اول پادشاه صور ظاهر می‌شود. بنابراین تردید وجود دارد که آیا او در دین فنیقی برجسته بوده‌است.