میشل فایفر
اواسط کار

فایفر بازی در فیلم‌های موفقش را بازی در چند فیلم دیگر ادامه داد و جالب آنکه فیلم‌ها و نقش‌های بسیار بزرگی را نیز رد کرد! در سال ۱۹۹۰ وی در بازسازی شده «خانه روسی» به بازی در کنار شون کانری پرداخت. فایفر که سابقه یادگیری لهجه را قبلاً داشت، برای بازی در این فیلم نیز زبان روسی را فرا گرفت. برای این فیلم نیز فایفر برای سومین سال پیاپی نامزد گلدن گلوب شد که اینبار نتوانست جایزه را کسب کند. در ادامه وی در سال ۱۹۹۱ در فیلم «فرانکی و جانی» همبازی بازیگر بزرگی چون آل پاچینو شد که این دومین همکاری این دو پس از صورت‌زخمی بود. بازی دو بازیگر در فیلم کاملاً درخشان بود. اکثر منتقدان باز هم بازی فایفر را کامل خواندند. خود فایفر نیز اعلام کرد که به این دلیل در این نسخه بازسازی شده بازی کرده که مردم انتظار چنین فیلمی را از وی نداشتند. بازی در این فیلم، چهارمین نامزدی گلدن گلوب را برای فایفر -که دیگر یکی از ستارگان زن آن روزهای هالیوود شده بود- رقم زد.
میشل برای بازی در فیلم «محدوده عشق» در سال ۱۹۹۲، برای سومین بار نامزد جایزه اسکار شد. همچنین برای ۵مین بار پیاپی نامزد جایزه گلدن گلوب. فیلم به دلیل مشکلات مالی کمپانی ساخت، برای مدتی نمایشش به تأخیر افتاد و سرانجام در اواخر همان سال نمایش داده شد که زمان خوبی برای مراسم اسکار بود. در مقاله‌ای در نیویورک تایمز دربارهٔ این بازی از فایفر، آمده بود که «فایفر بار دیگر نشان داد که همان اندازه که زیباست، بازیگر شگفت‌انگیزی است». وی برای بازیش در این فیلم، جایزه خرس نقره‌ای را از جشنواره فیلم برلین کسب کرد.
در همین سال فایفر در نقش «زن گربه ای» و در نسخه جدید سری فیلم‌های بتمن با نام «بازگشت بتمن» ساخته تیم برتون به ایفای نقش در کنار مایکل کیتون پرداخت. وی برای بازی در این فیلم، آموزش هنرهای رزمی و کیک بوکسینگ دید. یکی از همبازی‌های وی در فیلم نیز در این باره گفته بود «مایکل (بتمن) در این فیلم ۴ بار از بدلکار استفاده کرد اما فایفر در تمام صحنه‌ها خودش بازی کرد و از بدلکار استفاده نکرد».
در ادامه و در سال ۱۹۹۳ در ساخته جدید مارتین اسکورسیزی که بازسازی فیلمی قدیمی تر بود به نام «عصر معصومیت»، همبازی دانیل دی-لوئیس و وینونا رایدر شد. بازی در این فیلم، آخرین نامزدی گلدن گلوب را برای وی رقم زد تا وی رکورد ۶ سال نامزدی پیاپی در گلدن گلوب را برای خود ثبت کند.
پس از بازی در «عصر معصومیت»، وی برای بار دوم همبازی جک نیکلسون شد و اینبار در فیلم گرگ در سال ۱۹۹۴. فیلم که در ژانر ترسناک بود، با نقدهای مثبتی رو به شد. فیلم بعدی فایفر، فیلم «ذهن‌های نامشروع» بود که وی در نقش معلم دبیرستانی که سابقاً عضو نیروی دریایی آمریکا بوده‌است بازی کرد که فیلم در گیشه بسیار موفق بود. سپس در فیلم «از نزدیک و شخصی» (۱۹۹۶) به بازی پرداخت. رابرت ردفورد دیگر بازیگر فیلم بود و فیلم‌نامه کار بر اساس زندگی جسیکا ساویچ نوشته شد هرچند وقتی فیلم ساخته شد، کمتر ارتباطی با شخصیت ساویچ داشت که باعث ایجاد درگیری ۸ ساله بین نویسنده رمان و کمپانی فیلمسازی شد.
سپس در فیلم «جیلیان در جشن تولد ۳۷ سالگیش» به بازی در جیلیان پرداخت هر چند که شخصیت اصلی فیلم نبود. وی در این فیلم، همبازی کلیر دانس شده بود. در فیلم «یک روز خوب» همبازی جرج کلونی شد و سپس در «هزار هکتار» (۱۹۹۷) و فیلم «در اعماق اقیانوس» (۱۹۹۸) به بازی پرداخت. سپس در «رؤیای نیمه شب تابستان» (۱۹۹۹) و در همان سال، در «داستان ما» (۱۹۹۹) به بازی پرداخت که در «داستان ما» همبازی بروس ویلیس شد.
فیلم بعدی فایفر، چه دروغی پنهان است بود که محصول سال ۲۰۰۰ بود و وی در این فیلم در کنار هریسون فورد به بازی پرداخت که فیلم در گیشه کاملاً موفق بود و در هفته اول نمایش خود، پرفروش‌ترین شد. سپس وی به بازی در فیلم من سم هستم به بازی پرداخت که همبازی وی در این فیلم، شون پن بود که برای این فیلم، نامزد اسکار شد. در سال ۲۰۰۲ در «اولندر سفید» به بازی در کنار آلیسون لوهمان و رنی زلوگر پرداخت که فیلم تحسین منتقدان را برای فایفر به همراه داشت و وی برای بازیش در این فیلم برنده چند جایزه مختلف سینمایی شد. در مقاله‌ای در روزنامه نیویورک تایمز آمده بود که این بهترین اجرای میشل فایفر در دوران سینمایی خود است.
فایفر همچنین در دو انیمیشن شاهزاده مصر (۱۹۹۸) و سندباد: افسانه هفت دریا (۲۰۰۳) به صدا پیشگی پرداخت.