سایلنت هیل: یادگارهای خردشده
استقبال

بر اساس گفته‌های کارگردان بازی تیم هالت پیش فروش بازی یادگارهای خردشده " خیلی خوب " توصیف شد. در مارس ۲۰۱۰ بازی در رده پنجم لیست چهل تایی پرفروش‌ترین بازی‌های پلی‌استیشن ۲ در بریتانیا قرار گرفت و رده یازدهم در لیستی تطابق یافته برای بازی‌های فروش رفته بر روی کنسول وی قرار گرفت. هر چند گزارش‌های فروش نینتندو می‌گوید که بازی فروش پایینی داشته است. بازی سایلنت هیل در نهایت به لطف حضور بازی بر روی پلی‌استیشن ۲ در نقطه تعادل فروش، بدون سود و ضرر ایستاد و سازندگان نه سود و نه ضرری کردند.
در جمع‌بندی نهایی دیدگاه وبسایت‌ها، وب سایت نقد بازی، متاکریتیک میانگین نمره‌های بازی سایلنت هیل: یادگارهای خرد شده را ۷۹/۱۰۰ اعلام کرد. این نمره نشان می‌دهد که بازی در مجموع «دیدگاه‌های مثبت عمومی» را دریافت کرده است. آقایی وسلی یین-پول از سایت ویدیو گیمر بازی را در زمره "۱۰ بازی اعصاب خرد کن قرار داد و نوشت " تاریک، مرطوب و خطرناک. سایلنت هیل پس گردن شما را میگرد. شما را آنقدر تکان می‌دهد که تا زمانی که بالا بیاورید و استفراغ کنید. سپس یک ضربه محکم با کله به وسط پیشانی شما می‌زند. براندون شفیلد از وبگاه گاماسوترا، بازی سایلنت هیل را در میان «ده بازی نادیده گرفته شده» در سال ۲۰۰۹ قرار داد و نوشت "با اینکه عناصر وحشت و ترس در بازی حضور ندارند اما بازی در مجموع تجربه خوبی است. مت ولز از وبگاه آی‌جی‌ان بازی را در لیست ده بازی نادیده گرفته شده کنسول وی قرار داد و نوشت که "ترکیب عناصر مختلف در بازی" را دیدگاه مثبت خود نسبت به بازی اعلام کرد و ادامه داد که " یک ساختار دقیق، طراحی مسیر ماهرانه پیمودن بازی توسط بازیکن که تمامی ویزگی‌های طرح شده جدید در بازی در هیچ‌کدام از نسخه‌های پیشین وجود نداشته است.
کریس اسکیلینگ از نشریه دیلی تلگراف نوشت بازی «یکی از خلاقانه‌ترین و سرگرم کننده‌ترین بازی‌ها برای بسیاری از افراد است.» کریستان رید از وبگاه یوروگیمر نوشت " بازی پر از ایده‌های مبتکرانه و دنباله‌های جذاب در بازی یکی پس از دیگری، این بازی یک بازی روح دار، تکان دهنده و ناراحت‌کننده است که نه تنها بازگشت طولانی مدت را به فرم اصلی بازی فراهم می‌کند بلکه ماجراهای ترسناک را دوباره در طی روند بازی احیا می‌کند.لارک آندرسون از گیم‌اسپات می‌نویسد سایلنت هیل یادگارهای خرد شده یک بازگشت فوق‌العاده به مفهوم اصلی ترس شخصی است و ادامه داد گرچه سازندگان در بعضی موارد مانند حذف کامل مبارزات در بازی دچار تصمیمات نامتعارف شده‌اند اما آن تصمیمات به خوبی نتیجه داده استنینتندو پاور بازی را بی پروا و خارق‌العاده نامید. در یک حرکت بازنگری جاناتام میت از وبگاه گزارش جهانی نینتندو عموماً با نظر گیم‌اسپات موافق بود و در اول قسمت توضیحات خود نوشت یک تلاش با شکوه و نسبتاً موفق آمیز برای احیاء و اصلاح سبک ترس و بقا است. در حالی که شاید بازی ترسناک نباشد، اما به‌طور قطع دلهره آور، شوکه کننده و همیشه جذاب است. بر اساس گفته‌های لیک الکساندر از وبگاه ای. وی. کلاب، نو آوری و منحصر به فرد بودن بازی باعث ایستادن بازی بدون استفاده از نام و شهرت سری سایلنت هیل برای جذب بازیکن باشد. در نقطه مقابل تیم یوری از گیم اینفورمر کنترل‌های ناامید کننده و سیر پیشروی آهسته بازی را از کاستی‌های بازی می‌داند و می‌نویسد اگر شما از طرفداران سری سایلنت هیل هستید این بازی کنسول وی احتمالاً همان شرلی میسونی که دنبال آن هستید را به شما می‌دهد اما هزینه دارد.
اگر بازی را به قسمت‌های مختلفی از جمله جستجوهای پازل محور، تعقیب و گریزهای بدون سلاح و جلسه روان درمانی تقسیم کنیم با دیدگاه‌های متفاوتی روبه رو می‌شویم. چارلز هارولد از وبگاه دات‌دش می‌نویسد خط پیشروی سریع اکشن‌های بازی در تعقیب و گریزهای کابوس‌های هری و اتاق روان درمانی حس گرفتاری در کابوس نسخه‌های قبلی سری را از ریشه کنده است. مت کاساماسینا از وبگاه آی‌جی‌ان نوشت که جدایی بین جستجوی ایمن در بازی و پازل‌ها و فرار کردن از هیولاها بیش از اندازه واضح و شفاف است و در نتیجه شما به سختی از مکان‌های یخی و چند جای دیگر می‌ترسید چون این جدایی باعث از بین رفتن حس ترس پیوسته شده است. مایکل کنتودی از وبگاه PALGN نوشت که تعقیب و گریزهای بازی از نیمه بازی به بعد به شدت کاهش می‌یابد. یوروگیمر نوشت که سازندگان یک ترکیب خوشامدگویی را خلق کردند و بازی فاقد عناصر گیم پلی تأکید شده است. دیدگاه‌ها همچنین بر اساس اینکه آیا تعقیب و گریزهای بازی ناامید کننده بودند یا خیر نیز تقسیم شدند. یا اینکه به سرعت تکراری می‌شود. هنری گیلبرت از گیم رادار ناامید کنندگی بازی در استفاده از دشمن‌ها با شکل مشابه و استفاده مکرر از جیغ برای ترساندن را بیان می‌کند. نئون کلی، از نبودن مرگ کاراکتر قابل بازی یا همان «game over» در بازی ابراز نگرانی کرد و کردن بازیکن یکی از قسمت‌های ایجاد کننده ترس در بازی و از اِلمان‌های اصلی سبک ترس و بقا دانست. بازی برای استفاده از کنترل حرکتی کنسول وی تحسین منتقدین را به عنوان یک طبیعی جلوه دهنده بازی و سازگاری خوب در پازل‌های جا به جایی محور و حرکت در صحنه‌ها دانستند.
سایلنت هیل: یادگارهای خردشده با بازی آفرینی داستان نسخه اول تحسین منتقدین را به دست آورد و برخی از منقدین معتقد بودند که دنبال کردن خط داستانی این نسخه نسبت به نسخه اول سری سایلنت هیل راحت‌تر است. گیم اینفورمر بازی را با سبک فیلم‌سازی ام. نایت شیامالان مقایسه می‌کند. گیم رادار نوشت که خط داستانی و شخصیت سازی بازی کاملاً به بلوغ رسیده است و با شفاف بودن پازل‌ها، همچنان جذابیت آن‌ها حفظ شده است و اتمسفر ترسناک بازی به تجربه خوب از آن کمک می‌کند. جاستین هایوالد از وان‌آپ می‌گوید که پیام‌های متنی دربارهٔ شخصیت‌های فرعی که در بازی که توضیح داده نشده‌اند از روایت کامل بازی می‌کاهد. مدت زمان بازی، از برخی دیدگاه‌ها نسبتاً کوتاه دیده می‌شود و آن را یکی از اشکالات بازی می‌کند. برخی منتقدین نیز بازی را تمجید می‌کنند و وجود عناصر روانشناختی در بازی را به علاوه پایان‌های متفاوت آن را دلیل ارزش تکرار بالای بازی می‌دانند. عناصر روانشناختی بازی با نقدهای مخالفی نیز رو به رو شدند. About.com می‌نویسد که عناصر روانشناختی در این بازی نسبت به سایلنت هیل ۲ از مهارت و زیرکی کمتری برخوردار است. به عبارت دیگر در بازی سایلنت هیل ۲ عناصر روانشناختی با دقت و زیرکی ماهرانه طراحی و قرار گذاشته شده بودند. ویل هرینگ از گیم‌پرو می‌گوید، هنگامی که پروفایل بازیکن در بازی جاه طلبانه باشد و تا سر حد نهایی پیش برود فکر نمی‌کرد که فقط جزئیات آرایشی بازی و دیالوگ‌های شخصیت‌ها تغییر کند. او انتظار داشت پروفایل شخصیتی که در بازی است در صورت پر شدن تغییراتش تا سر حد نهایی کارهای متنوعی انجام بدهد. منتقدین گرافیک بازی را تحسین کردند و آنرا «پر جزئیات» و «خوب اجرا شده» توصیف کردند. کریس مک ماهون ار مجله پلی بازی را در لیست " ده بازی برتر با بهترین ظاهر در پلی‌استیشن همراه " قرار داد. گیم تریلرز تنوع اشیاء در بازی را تحسین کرد، که بسیاری از آنها در طول بازی توسط بازیکن با به هم پیوستن چند شیء در بازی درست می‌شوند به علاوه بافت‌های پرجزئیات بازی که به محیط بازی طبیعی بودن را می‌دهد. موسیقی متن بازی نقدهای مورد پسندانه دریافت کرد. و دیدگاه‌ها، موسیقی بازی را آزار دهنده، اتمسفر دار، و منجر به ایجاد تنش و اضطراب می‌شود. صدا پیشگی بازی نیز مانند موسیقی بازی مورد قبول دیدگاه‌ها قرار گرفت و باور پذیر شده بود. به علاوه، بازی برای طراحی موسیقی اش در مراسم گیم آواردز در فرانسه و جشنواره بازی پاریس جایزه دریافت کرد. این جایزه توسط ۸ نفر اعضای هیئت منصفه و وزیر فرهنگ و ارتباطات فرانسه اهدا می‌شود.
وبگاه متاکریتیک میانگین نمره ۷۹/۱۰۰ را برای بازی بر روی پلی‌استیشن ۲ اعلام کرد، که این نمره نشان دهنده نقدهای عموماً مثبت به بازی است. کاساماسینا به بازی نمره ۸/۱۰ را داده و گفت که هنگامی که گرافیک بازی و سیستم کنترل آن در روی کنسول وی بسیار بهتر شده است، این کنسول به خوبی توانسته این ویژگی‌ها روی خود نگه دارد و اجرا کند. برای نسخه بازی بر روی پلی‌استیشن همراه نمره متای ۷۳/۱۰۰ را داد که نشان می‌دهد نمره نهایی متاکریتیک ترکیبی از دیدگاه‌های مختلف است. کاساماسینا نیز نمره ۷/۱۰ را با نقدهای خود مانند «کاهش محسوس بخش بصری بازی» «کنترل‌های کسل کننده» «عدم توانایی در کنترل مستقیم چراغ قوه و نشان دادن آن در بازی» ارائه داد. در این دیدگاه از بازی بر روی هر دو کنسول پلی‌استیشن ۲ و وی کنترل‌های آن‌ها را در مجموع عملکرد قابل قبولی دارند و کارکرد کنترل‌ها را از لحاظ فنی و اجرایی یک «پیروزی فنی» خواند.