stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۹۶

در فصل ۱۹۹۶ ویلیامز سریع‌ترین و اعتمادپذیرترین خودرو یعنی اف‌دبلیو۱۸ را در اختیار داشت. کولتارد از تیم جدا شد و ژاک ویلنوو که در سال ۱۹۹۵ قهرمان کارت شده‌بود، جانشین او شد. پنج مسابقهٔ نخست فصل با پیروزی ویلیامز به پایان رسید. پس از کناره‌گیری دو خودروی تیم در جایزه بزرگ موناکو و کناره‌گیری هیل در جایزه بزرگ اسپانیا دو مسابقهٔ بعدی با کسب سکوی اول و دوم برای ویلیامز همراه بود. از مجموع ۱۶ جایزه بزرگ فصل ۱۹۹۶ دوازده مسابقه با پیروزی ویلیامز خاتمه یافت که سهم هیل هشت پیروزی و سهم ویلنوو چهار پیروزی بود. در شش مسابقه، رانندگان ویلیامز رتبه‌های ۱ و ۲ را به دست آوردند.
اقتدار ویلیامز در این فصل به اندازه‌ای بود که چند مسابقه پیش از پایان فصل، از نظر ریاضی تنها رانندگان این تیم بخت قهرمانی داشتند و قهرمانی تیم در مسابقهٔ سازندگان قطعی بود. در همان زمان، فرانک ویلیامز اعلام کرد که قرارداد هیل را علی‌رغم قهرمانیش تمدید نخواهد کرد. ایدرین نیوئی تمایل داشت مدیر فنی تیم باشد؛ ولی با وجود پاتریک هد که مؤسس و سهامدار تیم بود، چنین درخواستی اجرایی نبود. بنابراین نیویی از تیم جدا شد تا به مک‌لارن بپیوندد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۹۷

فصل ۱۹۹۷ آخرین فصل همکاری ویلیامز و رنو بود و آخرین فصلی بود که از خودروی طراحی شده توسط نیوئی استفاده می‌شد. هاینتس-هارالد فرنتسن آلمانی که در چند فصل حضورش در فرمول یک تأثیر خوبی بر ویلیامز گذاشته بود، به تیم افزوده شد. البته عملکرد او ناامیدکننده بود و در دو فصل حضورش در ویلیامز تنها یک پیروزی به دست آورد. در این فصل، ویلنوو هفت پیروزی به دست آورد و قهرمان مسابقهٔ رانندگان شد. صدمین پیروزی تاریخ ویلیامز نیز در جایزه بزرگ بریتانیا کسب شد. تا پیش از مسابقهٔ پایانی در خرز، شوماخر یک امتیاز جلوتر از ویلنوو بود. در دور ۴۸ این مسابقه، شوماخر و ویلنوو با هم برخورد کردند و شوماخر به دلیل آنچه که تصادف قابل جلوگیری خوانده شد، رد صلاحیت شد و رتبهٔ دوم خود در مسابقهٔ رانندگان را از دست داد. بنابراین فرنتسن جانشین شوماخر در سکوی دوم فصل شد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور مکاکروم (۱۹۹۸)

پس از فصل ۱۹۹۷ با خاتمهٔ همکاری تمام‌وقت رنو با فرمول یک و جدایی ایدرین نیوئی، تیم ویلیامز هرگز نتوانست قدرت پیشین خود در فرمول یک را بازیابد. در این فصل ویلیامز از موتور مکاکروم استفاده کرد که همان موتور قدیمی بازتولید شدهٔ رنو بود. بنابراین خودروی اف‌دبلیو۲۰ هم از نظر آیرودینامیکی و هم از نظر موتور مشابه خودروی سال گذشته بود و برخی عقیده داشتند همان خودروست که بر پایهٔ قوانین ۱۹۹۸ اصلاح شده‌است. شرکت راتمنز تصمیم گرفت برند وینفیلد خود را تبلیغ کند و نام تیم را به وینفیلد ویلیامز تغییر داد. ازاین‌رو رنگ‌آمیزی بدنه از آبی و سفید به قرمز تغییر یافت. ویلیامز هر دو رانندهٔ فصل گذشته‌اش را نگه داشت؛ ولی توفیقی به دست نیاورد. بهترین نتیجهٔ ویلیامز در فصل ۱۹۹۸ دو رتبهٔ سومی ویلنوو در آلمان و مجارستان و رتبهٔ سومی فرنتسن در استرالیا بود. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم سازندگان ایستاد. ویلنوو و فرنتسن نیز در مسابقهٔ رانندگان پنجم و هفتم شدند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور سوپرتک (۱۹۹۹)

در فصل ۱۹۹۹ ویلیامز از موتور سوپرتک که نسخهٔ بازسازی شده موتور مکاکروم-رنو بود، استفاده کرد. رالف شوماخر جانشین هم‌وطن خود فرنتسن شد. الکس زاناردی ایتالیایی که قهرمان دو دورهٔ گذشتهٔ کارت شده‌بود نیز به جای ویلنوو به تیم پیوست. رالف شوماخر در سه مسابقه روی سکو ایستاد و در پایان فصل، ششم شد. زاناردی نیز هیچ امتیازی به دست نیاورد. در مسابقهٔ سازندگان، ویلیامز رتبهٔ پنجم را کسب کرد که بدترین نتیجهٔ تیم در دههٔ ۱۹۹۰ بود.
تاریخ تیم در فرمول یک > شراکت با بی‌ام‌و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵)

در فصل ۱۹۹۸ ویلیامز قراردادی شش‌ساله با ب‌ام‌و برای تأمین موتور امضا کرد. بخشی از قرارداد، ویلیامز را ملزم به استفاده از دست‌کم یک رانندهٔ آلمانی می‌کرد. جذب رالف شوماخر در فصل ۱۹۹۹ نیز به همین منظور انجام شد. در فصل ۱۹۹۹ تیم از خودرویی با موتور بی‌ام‌و به صورت آزمایشی در پیست‌ها استفاده می‌کرد.
در دورهٔ ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ تغییرات اساسی در حامیان مالی تیم رخ داد. راتمنز اینترنشنال توسط بریتیش امریکن توباکو خریداری شد و مالک جدید، تصمیم گرفت قرارداد راتمنز با ویلیامز را تمدید نکند. بی‌ام‌و حامی مالی ویلیامز شد و رنگ خودروهای تیم به آبی و سفید تغییر یافت. حامی مالی دوم تیم، کامپک بود و با مالکیت کامپک، تیم از جایزه بزرگ بریتانیای ۲۰۰۲ از حمایت مالی هیولت پاکارد (اچ‌پی) نیز برخوردار شد. پس از انتقاداتی که به قرارگیری لوگوی اچ‌پی روی بال عقب ابراز شد، از فصل ۲۰۰۳ این لوگو با خط برچسب اچ‌پی جایگزین شد.
با تصویر پاک جدیدی که از ویلیامز ارائه شد، تیم می‌توانست برند ضد تمایل به سیگار به نام نیکیتین و برند ماءالشعیر بادویزر محصول انهایزر-بوش و پارک تفریحی سی ورلد را تبلیغ کند.
تاریخ تیم در فرمول یک > شراکت با بی‌ام‌و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵) > فصل ۲۰۰۰

ویلیامز تمایل داشت برای فصل ۲۰۰۰ خوان پابلو مونتویای کلمبیایی را به جای زاناردی به خدمت گیرد؛ ولی یک سال از قرارداد مونتویا با تیم چیپ گاناسی مانده‌بود. بنابراین جنسون باتن بریتانیایی هم‌تیمی رالف شوماخر شد. فصل نخست شراکت ویلیامز و بی‌ام‌و با هیچ پیروزی همراه نبود. تنها سه سکو توسط شوماخر به دست آمد و در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم سازندگان قرار گرفت.
تاریخ تیم در فرمول یک > شراکت با بی‌ام‌و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵) > فصل ۲۰۰۱

در فصل ۲۰۰۱ باتن به بنتون-رنو پیوست و مونتویا به تیم افزوده شد. خودروی اف‌دبلیو۲۳ در چهار مسابقه پیروز شد. شوماخر سه پیروزی و مونتویا یک پیروزی به دست آوردند. در چند مسابقه، اف‌دبلیو۲۳ نشان داد که از خودروهای فراری و مک‌لارن سریع‌تر است. ولی فصل ۲۰۰۱ با رتبهٔ سوم برای ویلیامز به پایان رسید.
تاریخ تیم در فرمول یک > شراکت با بی‌ام‌و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵) > فصل ۲۰۰۲

ترکیب تیم ویلیامز برای فصل ۲۰۰۲ حفظ شد. این فصل کاملاً تحت سلطهٔ رانندگان فراری یعنی میشائیل شوماخر و روبنس باریکلو بود. شوماخر در همهٔ ۱۷ مسابقه روی سکو رفت و برندهٔ ۱۱ مسابقه شد. تنها پیروزی ویلیامز در مسابقهٔ دوم فصل در جایزه بزرگ مالزی توسط رالف شوماخر به دست آمد. در پایان فصل، مونتویا با وجود این که هیچ پیروزی به دست نیاورد، در رتبهٔ سوم مسابقهٔ رانندگان ایستاد. رالف شوماخر نیز چهارم شد. در مسابقهٔ سازندگان نیز ویلیامز پس از فراری در رتبهٔ دوم قرار گرفت.
در مرحلهٔ تعیین خط جایزه بزرگ ایتالیا در پیست مونزا، مونتویا با خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۲۴ مسیر ۵٫۷۹۳ کیلومتری پیست را در مدت ۱ دقیقه و ۲۰ ثانیه و ۲۶۴ صدم ثانیه با میانگین سرعت ۲۵۹٫۸۲۷ کیلومتر بر ساعت طی کرد و رکورد سریع‌ترین دور را که به میزان ۲۵۹٫۰۰۵ کیلومتر در ساعت توسط ککه روسبرگ با خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۱۰ در پیست سیلورستون در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۸۵ ثبت شده‌بود، شکست.
تاریخ تیم در فرمول یک > شراکت با بی‌ام‌و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵) > فصل ۲۰۰۳

فصل ۲۰۰۳ موفق‌ترین سال شراکت ویلیامز و بی‌ام‌و بود. فرانک ویلیامز اطمینان داشت خودروی اف‌دبلیو۲۵ می‌تواند برای قهرمانی رقابت کند. تیم در چهار مسابقه پیروز شد که سهم هر راننده، دو پیروزی بود. مونتویا تا آخرین مسابقه بخت قهرمانی داشت و در نهایت، با ۱۱ امتیاز اختلاف نسبت به میشائیل شوماخر سوم شد. ویلیامز نیز با برتری دو امتیازی نسبت به مک‌لارن، رتبهٔ دوم سازندگان را به دست آورد.
تاریخ تیم در فرمول یک > شراکت با بی‌ام‌و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵) > فصل ۲۰۰۴

در آغاز فصل ۲۰۰۴ خبر انتقال مونتویا به مک‌لارن در فصل ۲۰۰۵ اعلام شد. تیم با خودرویی با دماغهٔ مخروطی که به نام «دماغهٔ گراز دریایی» مشهور شده‌بود، آغاز کرد. پس از این که غیر رقابتی بودن این طراحی مشخص شد، در نیمهٔ دوم سال از طراحی رایج‌تری استفاده شد. فراری برای سومین سال پیاپی اقتدار خود را نشان داد و در ۱۵ مسابقه از ۱۸ رقابت، پیروز شد. ویلیامز یک پیروزی توسط مونتویا در آخرین مسابقه یعنی جایزه بزرگ برزیل به دست آورد که آخرین پیروزی ویلیامز تا جایزه بزرگ اسپانیای ۲۰۱۲ بود. اتفاق دیگری که در این فصل افتاد، رد صلاحیت خودروهای ویلیامز و تویوتا در جایزه بزرگ کانادا بود. این خودروها از ترمزهای غیرمجاز استفاده کرده‌بودند. ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند و شش سکو به دست آورد.
تاریخ تیم در فرمول یک > شراکت با بی‌ام‌و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵) > فصل ۲۰۰۵

در فصل ۲۰۰۵ شوماخر و مونتویا از تیم جدا شدند و مارک وبر استرالیایی و نیک هایدفلد آلمانی جای آن‌ها را پر کردند. جنسون باتن قرار بود در سال ۲۰۰۵ برای ویلیامز رانندگی کند، ولی به دلیل قوانین فدراسیون بین‌المللی وادار شد در تیم فعلی خود بماند. آنتونیو پیتزونیا رانندهٔ آزمایشی تیم در این فصل بود. باتن نیز قراردادی برای پیوستن به ویلیامز در فصل ۲۰۰۶ امضا کرد.
در طول فصل‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ ماریو تیسن مدیر اجرایی بی‌ام‌و علناً از ناتوانی تیم ویلیامز در ساخت بسته‌ای که بتواند در مسابقهٔ سازندگان رقابت کند یا چند پیروزی در فصل به دست آورد، انتقاد می‌کرد. از سوی دیگر، ویلیامز به بی‌ام‌و اعتراض می‌کرد که موتور خوبی برای تیم تولید نمی‌کند. تلاش ناموفق ویلیامز برای جذب باتن نیز به تیسن ارتباط داده می‌شد. با وجود تصمیم غیرمعمول فرانک ویلیامز که تسلیم خواسته‌های مالی شد و به جای آنتونیو پیتزونیا، نیک هایدفلد را استخدام کرد، اختلاف ویلیامز و بی‌ام‌و در طول فصل ۲۰۰۵ ادامه یافت. با این که طبق قرارداد با ویلیامز، بی‌ام‌و باید موتور تیم را تا سال ۲۰۰۹ تأمین می‌کرد، تخریب علنی رابطهٔ ویلیامز و بی‌ام‌و عاملی برای تصمیم بی‌ام‌و در خرید ساوبر و تغییر عنوان آن تیم شد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور کازوورث (۲۰۰۶)

ویلیامز می‌توانست در فصل ۲۰۰۶ نیز با موتور بی‌ام‌و رقابت کند؛ ولی تصمیم گرفت برای این فصل از موتور وی۸ کازوورث استفاده کند. در فصل ۲۰۰۶ نیکو رزبرگ آلمانی جانشین هایدفلد شد و مارک وبر در تیم ماند. جنسون باتن نیز تصمیم گرفت در تیم خود بماند و مبلغ ۲۴ میلیون پوند برای فسخ قرارداد باتن به ویلیامز پرداخت شد.
هر دو رانندهٔ تیم در مسابقهٔ اول فصل در جایزه بزرگ بحرین، امتیاز گرفتند و نیکو رزبرگ سریع‌ترین دور را ثبت کرد. ولی ادامهٔ فصل برای ویلیامز ناامیدکننده بود. رزبرگ تنها نیمی از مسابقات را به پایان رساند و وبر در ۱۱ مسابقه از ۱۸ مسابقه از خط پایان نگذشت. تیم هیچ سکویی به دست نیاورد که از سال ۱۹۷۷ سابقه نداشت. در پایان فصل نیز با تنها ۱۱ امتیاز در رتبهٔ هشتم سازندگان قرار گرفت.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور تویوتا (۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹)

تویوتا به عنوان تأمین‌کننده موتور تیم برای فصل ۲۰۰۷ معرفی شد. الکساندر وورتس که در سال ۲۰۰۶ رانندهٔ آزمایشی ویلیامز بود، جانشین مارک وبر شد. هم‌چنین ای‌تی اند تی حامی مالی عنوان تیم شد. در ۲ فوریه از خودروی اف‌دبلیو۲۹ رونمایی شد. مدتی بعد نیز قرارداد ویلیامز با لنوو برای تأمین ابررایانهٔ تیم منعقد شد.
رزبرگ و وورتس فصل بهتری را برای ویلیامز رقم زدند و در جایزه بزرگ کانادا، وورتس نخستین سکوی ویلیامز را پس از جایزه بزرگ اروپای ۲۰۰۵ کسب کرد. رزبرگ در طول فصل ۲۰ امتیاز به دست آورد و در رتبهٔ نهم مسابقهٔ رانندگان جای گرفت. پس از اعلام بازنشستگی وورتس، ناکاجیما که رانندهٔ آزمایشی تیم بود، در مسابقهٔ آخر در برزیل شرکت کرد. ویلیامز در رتبهٔ چهارم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت.
نیکو رزبرگ و کازوکی ناکاجیما رانندگان تیم در فصل ۲۰۰۸ معرفی شدند. طی مراحل آزمایشی زمستان، ویلیامز سی‌امین سال تأسیس خود را جشن گرفت. فصل ۲۰۰۸ با موفقیت‌ها و ناکامی‌هایی برای ویلیامز همراه بود. رزبرگ دو سکو در اتریش و سنگاپور به دست آورد؛ ولی تیم در پیست‌هایی با پیچ‌های سرعت بالا مشکل داشت و فصل را با رتبهٔ هشتم به پایان رساند. رزبرگ اعلام کرد در صورتی که تیم در آیندهٔ نزدیک رقابتی‌تر نباشد، به دنبال راندن در تیم دیگری خواهد بود.
فرانک ویلیامز اعتراف کرد از جدا شدن از بی‌ام‌و متأسف است. شایعاتی پیرامون آیندهٔ تویوتا در فرمول یک رواج یافت که دلیل آن، کسب تنها یک سکوی دومی توسط موتور تویوتا برای تیمی با بودجهٔ زیاد بود. در دسامبر ۲۰۰۸ و پس از اعلام کناره‌گیری هوندا از فرمول یک، ویلیامز اعلام کرد در مسابقات خواهد ماند.
در فصل ۲۰۰۹ هر دو راننده در تیم ماندند؛ ولی هیچ سکویی به دست نیاوردند. ناکاجیما فصل را بدون امتیاز به پایان رساند و رزبرگ هفتم شد. پیش از جایزه بزرگ برزیل، ویلیامز اعلام کرد به شراکت سه سالهٔ خود با تویوتا خاتمه می‌دهد و به دنبال تأمین کنندهٔ جدیدی برای موتور خود در فصل ۲۰۱۰ خواهد بود.
تاریخ تیم در فرمول یک > بازگشت به موتور کازوورث (۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)

پس از فسخ قرارداد تویوتا، ویلیامز اعلام کرد از فصل ۲۰۱۰ وارد شراکتی بلندمدت با کازوورث می‌شود و از نسخهٔ به‌روز شدهٔ موتور وی۸ که در فصل ۲۰۰۶ استفاده کرده بود، بهره خواهد گرفت. روبنس باریکلو و نیکو هالکنبرگ به تیم پیوستند و والتری بوتاس جانشین هالکنبرگ به عنوان رانندهٔ آزمایشی تیم شد.
در جایزه بزرگ برزیل، هالکنبرگ نخستین خط یک تیم را پس از پنج سال کسب کرد. در فصل ۲۰۱۱ پاستور مالدونادوی ونزوئلایی جانشین هالکنبرگ شد. با ترکیب باریکلو و مالدونادو نخستین بار از فصل ۱۹۸۱ بود که ویلیامز هیچ رانندهٔ اروپایی در ترکیب ابتدای فصل خود نداشت. ویلیامز یکی از بدترین فصل‌های خود را تجربه کرد و بهترین نتیجه‌اش دو رتبهٔ نهمی باریکلو و یک رتبهٔ دهمی مالدونادو بود.
تاریخ تیم در فرمول یک > بازگشت به موتور رنو (۲۰۱۲ و ۲۰۱۳)

در ۴ ژوئن ۲۰۱۱ ویلیامز اعلام کرد از فصل ۲۰۱۲ دوباره با رنو برای تأمین موتور تیم همکاری خواهد کرد. در ۱ دسامبر ۲۰۱۱ ماندن مالدونادو در تیم برای فصل بعد تأیید شد. در ژانویهٔ ۲۰۱۲ برونو سنا به عنوان رانندهٔ دوم تیم معرفی شد و دوران باریکلو در فرمول یک خاتمه یافت.
پیش از آغاز فصل ۲۰۱۲ پاتریک هد از ویلیامز جدا شد و به یکی دیگر از زیرمجموعه‌های هلدینگ جایزه بزرگ ویلیامز به نام ویلیامز هایبرید پاور پیوست. همچنین همکاری تیم با ای‌تی اند تی با توافق دوجانبه پایان یافت. در جایزه بزرگ اسپانیا، پاستور مالدونادو نخستین پیروزی خود در فرمول یک و نخستین پیروزی ویلیامز از جایزه بزرگ برزیل ۲۰۰۴ را کسب کرد. حدود ۹۰ دقیقه پس از جشن پیروزی، گاراژ تیم ویلیامز آتش گرفت و خودروی اف۳۴ برونو سنا آسیب دید. فصل با رتبهٔ هشتم برای ویلیامز به پایان رسید.
در مارس ۲۰۱۳ کلر ویلیامز (دختر فرانک ویلیامز) به عنوان معاون تیم ویلیامز منصوب شد. مالدونادو برای فصل ۲۰۱۳ در تیم ماند و والتری بوتاس به رانندهٔ اصلی تیم ارتقا یافت. ویلیامز فصل خوبی را پشت سر نگذاشت و تنها پنج امتیاز از دو رتبهٔ هشتم و دهم کسب کرد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور مرسدس (۲۰۱۴ تاکنون)

در مهٔ ۲۰۱۳ ویلیامز قراردادی بلندمدت با مرسدس برای تأمین موتور تیم امضا کرد تا مرسدس از آغاز فصل ۲۰۱۴ موتور وی۶ توربوی ۱٫۶ لیتری برای تیم فراهم کند. بوتاس در تیم ماند و فلیپه ماسا جایگزین مالدونادو شد. برند شراب مارتینی در قراردادی چندساله حامی مالی جدید تیم شد. بر پایهٔ بخشی از قرارداد، نام تیم به تیم مسابقهٔ ویلیامز مارتینی تغییر یافت. البته در بحرین، روسیه و ابوظبی به دلیل محدودیت تبلیغ الکل، تیم با نام تیم مسابقهٔ ویلیامز خوانده می‌شود.
نخستین خط یک تیم از سال ۲۰۱۲ در جایزه بزرگ اتریش ۲۰۱۴ توسط ماسا به دست آمد. در فصل ۲۰۱۴ تنها باری بود که مرسدس در مرحلهٔ تعیین خط مغلوب می‌شد. با کسب جایگاه دوم تعیین خط توسط بوتاس، برای نخستین بار از جایزه بزرگ آلمان ۲۰۰۳ بود که دو خط نخست در اختیار رانندگان ویلیامز بود. عملکرد تیم ارتقای زیادی پیدا کرد و در جایزه بزرگ ابوظبی هر دو رانندهٔ تیم روی سکو ایستادند. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت. در فصل ۲۰۱۵ نیز این عملکرد تکرار شد.
در فصل ۲۰۱۶ بوتاس و ماسا رانندگان اصلی تیم ماندند. لانس استرول نیز رانندهٔ تمرینی تیم شد. در سپتامبر ۲۰۱۶ ماسا تمایل خود به بازنشستگی در پایان فصل را اعلام کرد و اشترول به عنوان جانشین او برای فصل ۲۰۱۷ در نظر گرفته شد. پس از بازنشستگی نیکو رزبرگ، بوتاس جانشین او در مرسدس شد و ماسا با قراردادی یک‌ساله به تیم بازگشت.
نتایج در فرمول یک

| سال | شاسی | پیشرانه | تایر | راننده | ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | ۱۲ | ۱۳ | ۱۴ | ۱۵ | ۱۶ | ۱۷ | ۱۸ | ۱۹ | ۲۰ | ۲۱ | ۲۲ | امتیاز | ق> س. |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۰ | FW43 | مرسدس ام ١١ ای کیو عملکرد ۱.۶ وی۶ توربو | P  |  | اتریش | اشتیریا | مجارستان | بریتانیا | هفتادمین | اسپانیا | بلژیک | ایتالیا | توسکانی | روسیه | ایفل | پرتغال | ایمولا | ترکیه | بحرین | صخیر | ابوظبی |  |  |  |  |  | ٠ | دهم |
| ۲۰۲۰ | FW43 | مرسدس ام ١١ ای کیو عملکرد ۱.۶ وی۶ توربو | P  |   جورج راسل | ب. | ۱۶ | ۱۸ | ۱۲ | ۱۸ | ۱۷ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ٠ | دهم |
| ۲۰۲۰ | FW43 | مرسدس ام ١١ ای کیو عملکرد ۱.۶ وی۶ توربو | P  |   نیکلاس لطیفی | ۱۱ | ۱۷ | ۱۹ | ۱۵ | ۱۹ | ۱۸ | ۱۶ | ۱۱ | ب. | ۱۶ | ۱۴ | ۱۸ | ۱۱ | ب. | ۱۴ | ب. | ۱۷ |  |  |  |  |  | ٠ | دهم |
| ۲۰۲۱ | FW43B | مرسدس ام ۱۲ ای عملکرد ۱.۶ وی۶ توربو | P  |  | بحرین | ایمولا | پرتغال | اسپانیا | موناکو | آذربایجان | فرانسه | اشتیریا | اتریش | بریتانیا | مجارستان | بلژیک | هلند | ایتالیا | روسیه | ترکیه | آمریکا | مکزیکو | سائو پ. | قطر | عربستان | ابوظبی | ۳* | دهم* |
| ۲۰۲۱ | FW43B | مرسدس ام ۱۲ ای عملکرد ۱.۶ وی۶ توربو | P  |   جورج راسل | ۱۴ | ب. | ۱۶ | ۱۴ | ۱۴ | ۱۷† | ۱۲ | ب. | ۱۱ | ۱۲ | ۸ | ۲ | ۱۷† | ۹ | ۱۰ | ۱۵ | ۱۴ | ۱۶ | ۱۳ | ۱۷ | ب. | ب. | ۳* | دهم* |
| ۲۰۲۱ | FW43B | مرسدس ام ۱۲ ای عملکرد ۱.۶ وی۶ توربو | P  |   نیکلاس لطیفی | ۱۸† | ب. | ۱۸ | ۱۶ | ۱۵ | ۱۶ | ۱۸ | ۱۷ | ۱۶ | ۱۴ | ۷ | ۹ | ۱۶ | ۱۱ | ۱۹† | ۱۷ | ۱۵ | ۱۷ | ۱۶ | ب. | ۱۲ | ب. | ۳* | دهم* |
* – فصل هنوز در جریان است.
† – راننده گراند پری را به پایان نرسانده است، اما از آنجا که بیش از ۹۰٪ از مسافت مسابقه را طی کرده است، در رده‌بندی قرار گرفته است.
لوگوی اصلی ویلیامز
خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۰۶ فصل ۱۹۷۸ در سیلورستون در سال ۲۰۰۷
خودروی اف‌دبلیو۱۰ نایجل منسل در فصل ۱۹۸۵
خودروی اف‌دبلیو۱۱بی نلسون پیکه که با آن قهرمان فصل ۱۹۸۷ فرمول یک شد
ویلیامز اف‌دبلیو۱۲سی نخستین خودروی ویلیامز با موتور رنو بود
نایجل منسل در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۹۱ جلوتر از آیرتون سنا
خودروی اف‌دبلیو۱۴بی نایجل منسل در فصل ۱۹۹۲ که با قهرمانی او و تیمش همراه بود
خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۱۶بی که در نیمهٔ دوم فصل ۱۹۹۴ مورد استفاده قرار گرفت
دیمون هیل با خودروی اف‌دبلیو۱۷ در جایزه بزرگ کانادای ۱۹۹۵
ژاک ویلنوو با خودروی اف‌دبلیو۱۸ در جایزه بزرگ کانادای ۱۹۹۶
در فصل ۲۰۰۱ ویلیامز به جاده پیروزی بازگشت و در چهار مسابقه برنده شد که یکی از آن‌ها پیروزی رالف شوماخر در مونترال بود
خوان پابلو مونتویا با خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۲۶ در جایزه بزرگ ایالات متحده ۲۰۰۴
نیک هایدفلد با خودروی اف‌دبلیو۲۷ در جایزه بزرگ ایالات متحده ۲۰۰۵
نیکو رزبرگ در خودروی اف‌دبلیو۲۸ در جایزه بزرگ کانادای ۲۰۰۶
نیکو رزبرگ در جایزه بزرگ ترکیه ۲۰۰۹
نیکو هالکنبرگ در جایزه بزرگ مالزی ۲۰۱۰
والتری بوتاس رانندهٔ ذخیرهٔ تیم در فصل ۲۰۱۲ بود و در ۱۵ مرحلهٔ رانندگی تمرینی از جمله جایزه بزرگ مالزی شرکت کرد
فلیپه ماسا در جایزه بزرگ چین ۲۰۱۴
والتری بوتاس در جایزه بزرگ کانادای ۲۰۱۵
لنس استرول در جایزه بزرگ مالزی ۲۰۱۷
اپلرنون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
تلفظ: ‎/ɛpˈlɛrənoʊn/‎ 
نام‌های تجاری: Inspra, Epnone, Dosterep
نام‌های دیگر: SC-66110; CGP-30083; 9-11α-Epoxymexrenone; 9,11α-Epoxy-7α-methoxycarbonyl-3-oxo-17α-pregn-4-ene-21,17-carbolactone
AHFS/Drugs.com: monograph
مدلاین پلاس: a603004
رده‌بندی داروهایبارداری:  AU: B3   
روش مصرف دارو: خوراکی (قرص)
کد ATC: C03DA04 
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  AU: فقط با نسخه (اس۴)   US: فقط ℞  
داده‌های فارماکوکینتیک: داده‌های فارماکوکینتیک
زیست فراهمی: ~70%
پیوند پروتئینی: ~50% (33–60%) (primarily to α1-acid glycoprotein)
متابولیسم: کبد (CYP3A4)
متابولیت‌ها: 6β-OH-EPL, 6β,21-OH-EPL, 21-OH-EPL, 3α,6β-OH-EPL (All inactive)
نیمه‌عمر حذف: 4–6 hours
دفع: ادرار (67%), مدفوع (32%)
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک methyl (4aS,4bR,5aR,6aS,7R,9aS,9bR,10R)-4a,6a-dimethyl-2,5'-dioxo-2,4,4',4a,5',5a,6,6a,8,9,9a,9b,10,11-tetradecahydro-3H,3'H-spiro[cyclopenta[7,8]phenanthro[4b,5-b]oxirene-7,2'-furan]-10-carboxylate :  نام آیوپاک methyl (4aS,4bR,5aR,6aS,7R,9aS,9bR,10R)-4a,6a-dimethyl-2,5'-dioxo-2,4,4',4a,5',5a,6,6a,8,9,9a,9b,10,11-tetradecahydro-3H,3'H-spiro[cyclopenta[7,8]phenanthro[4b,5-b]oxirene-7,2'-furan]-10-carboxylate 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: 107724-20-9 Y
پاب‌کم CID: 5282131
IUPHAR/BPS: 2876
دراگ‌بنک: DB00700 Y
کم‌اسپایدر: 10203511 Y
UNII: 6995V82D0B
KEGG: D01115 Y
ChEBI: CHEBI:31547 Y
ChEMBL: ChEMBL1095097 Y
لیگاند بانک داده پروتئین: YNU (PDBe, RCSB PDB)
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID2046094 
ECHA InfoCard: 100.106.615 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C24H30O6
جرم مولی: ۷۰۰۲۴۱۴۴۹۸۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۴۱۴٫۴۹۸ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES COC(=O)[C@@H]4C\C1=C\C(=O)CC[C@]1(C)[C@@]65O[C@@H]6C[C@@]3(C)[C@@H](CC[C@]23CCC(=O)O2)[C@H]45 :  SMILES COC(=O)[C@@H]4C\C1=C\C(=O)CC[C@]1(C)[C@@]65O[C@@H]6C[C@@]3(C)[C@@H](CC[C@]23CCC(=O)O2)[C@H]45 
 InChI InChI=1S/C24H30O6/c1-21-7-4-14(25)10-13(21)11-15(20(27)28-3)19-16-5-8-23(9-6-18(26)30-23)22(16,2)12-17-24(19,21)29-17/h10,15-17,19H,4-9,11-12H2,1-3H3/t15-,16+,17-,19+,21+,22+,23-,24-/m1/s1 Y Key:JUKPWJGBANNWMW-VWBFHTRKSA-N Y :  InChI InChI=1S/C24H30O6/c1-21-7-4-14(25)10-13(21)11-15(20(27)28-3)19-16-5-8-23(9-6-18(26)30-23)22(16,2)12-17-24(19,21)29-17/h10,15-17,19H,4-9,11-12H2,1-3H3/t15-,16+,17-,19+,21+,22+,23-,24-/m1/s1 Y Key:JUKPWJGBANNWMW-VWBFHTRKSA-N Y 
  (صحت‌سنجی):   (صحت‌سنجی)
اپلرنون (انگلیسی: Eplerenone) (با نام تجاری Inspra) یک نوع آنتاگونیست آلدوسترون از مدرهای نگهدارنده پتاسیم است که برای درمان نارسایی مزمن قلبی و فشار خون بالا، به ویژه برای بیماران مبتلا به فشار خون بالا به دلیل افزایش آلدوسترون به کار می‌رود. این ماده یک آنتی مینرالوکورتیکوئید استروئیدی از گروه اسپیرونولاکتون و یک آنتاگونیست انتخابی گیرنده آلدوسترون (SARA) است. اپلرنون نسبت به گیرنده‌های آندروژن، پروژسترون، گلوکوکورتیکوئید یا استروژن انتخابی‌تر از اسپیرونولاکتون در گیرنده مینرالوکورتیکوئید است.
کاربرد در پزشکی > نارسایی قلبی

اپلرنون خطر مرگ را در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی کاهش می‌دهد، به ویژه در بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد (سکته قلبی).
کاربرد در پزشکی > فشار خون

اپلرنون فشار خون را در بیماران مبتلا به فشار خون اولیه کاهش می‌دهد. اپلرنون همچنین سفتی شریانی و اختلال عملکرد اندوتلیال عروقی را کاهش می‌دهد.
برای افراد مبتلا به فشار خون مقاوم، اپلرنون برای کاهش فشار خون بی‌خطر و مؤثر است، به‌ویژه در افراد مبتلا به فشار خون مقاوم به دلیل هیپرآلدوسترونیسم.
وانگ زی-پینگ

| وانگ زی-پینگ | وانگ زی-پینگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۸۱&#۱۶۰;(۱۸۸۱) چانگژو، هبئی، چین
درگذشت: ۱۹۷۳ (۹۱−۹۲ سال) بیماری
ملیت:  چینی
سبک: هنرهای رزمی چینی: چاچوان، خوآچوئن، پائو چوان باجی‌کوان تای چی چوان
استاد(ها): چاچوان: یانگ هونگشیو
رده: استادبزرگ
پیشه: استادِ هنرهای رزمی چینی و طب سنتی چین
خویشاوندان: وانگ جو-رونگ (دختر)
شاگردان: لیو جین شنگ
وانگ زی-پینگ (چینی: 王子平؛ ۱۸۸۱–۱۹۷۳) یک استادِ هنرهای رزمی چینی و طب سنتی چین و از مسلمانان چین بود.
او رد سال ۱۹۲۸ میلادی رئیس بخش شائولین کونگ‌فو در «مؤسسهٔ هنرهای رزمی» و همچنین معاون «انجمن ووشوی چین» بود.
شهرت او به‌دلیلِ مهارت و استادی‌اش در «چاچوان»، «خوآچوئن»، «کونگ‌فوی پلنگ»، «باجی چوئن» و «تای چی چوان» است. او همچنین یک استادِ ووشو بود.
ارو (مجموعه تلویزیونی)

| ارو | ارو |
| --- | --- |
ژانر: ابر قهرمان درام اکشن رازآلود
سازنده: دی‌سی کامیکس
توسعه‌دهنده: گرگ برلانتی مارک گوگنهایم اندرو کریزبرگ
بازیگران: استیون امل دیوید رمزی سوزانا تامپسون امیلی بت ریکاردز کیتی کسیدی ویلا هلند پل بلکتورن کالتن هاینز کیتی لاتز جان بارومن بکس تیلور-کلاوس
سازنده موسیقی متن: بلیک نیلی
کشور سازنده: ایالات متحدهٔ آمریکا
زبان اصلی: انگلیسی
شمار قسمت‌ها: (فهرست قسمت‌ها)
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی: گرگ برلانتی مارک گوگنهایم اندرو کریسبرگ دیوید ناتر (قسمت آزمایشی)
تهیه‌کننده: جی.پی. فین
مکان تولید: بریتیش کلمبیا، کانادا
فیلم‌برداری: گلن وینتر گوردون ورهل
تدوین‌گران: کریستین ویندل اندی ارماگین پاول کاراسکی جسی موری توماس والسترین کارول سلاتز
مدت: ۴۳ دقیقه
تولیدکننده: برادران وارنر
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: سی‌دابلیو
فرمت تصویر: ۱۰۸۰i (اچ‌دی)
انتشار اولیه: ۱۰ اکتبر ۲۰۱۲ – ۲۸ ژانویه ۲۰۲۰
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
cwtv.com: cwtv.com
ارو (به انگلیسی: Arrow) یک سریال تلویزیونی آمریکایی به کارگردانی توسط گرگ برلانتی، مارک گوگنهایم و اندرو کریسبرگ است که بر اساس شخصیت دی سی کامیکس، (یک کماندار مبارز علیه جرایم جنایی) توسط مورت وایزینگر و جورج پاپ ساخته شده‌است و در دنیای مشترک کماندار با سایر مجموعه‌های تلویزیونی مرتبط قرار دارد و از ۱۰ اکتبر ۲۰۱۲ تا ۲۸ ژانویه ۲۰۲۰ از شبکه سی‌دابلیو پخش شد. این سریال اولین سریال دنیای مشترک کماندار می‌باشد. در درجه اول در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا فیلمبرداری شد. در ژانویه ۲۰۱۹، شبکه سی دابلیو سریال را برای یک فصل هشتم ده اپیزودی تمدید کرد و در ماه مارس اعلام کرد که این آخرین فصل است. این فصل در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۹ به نمایش درآمد و رویداد کراس اوور «بحران در زمین‌های بی‌نهایت» را به نمایش گذاشت. فینال سریال در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۰ به پایان رسید
درباره

با وجود این که شخصیت گرین ارو از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ در سریال اسمالویل حضور داشت، تهیه‌کنندگان این مجموعه تصمیم گرفتند تا بازیگر جدیدی برای این کار پیدا کنند.
در این سریال، در حین پخش زمان حال الیور کوئین، فلش‌بک‌هایی به داستان جزیره نیز زده می‌شود و به مرور روشن می‌شود که چه اتفاقاتی برای الیور در جزیره رخ داده‌ست. بخش اعظمی از فیلمبرداری این سریال در ونکوور و بریتیش کلمبیا انجام می‌شود.
ارو نظرات متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد و پربیننده‌ترین سریال پنج سال اخیر شبکه سی‌دابلیو نیز بوده‌است.
فصل اول این سریال به صورت میانگین ۳٫۶۸ میلیون بیننده داشت و موفق به کسب ۳ جایزه نیز گردید. این مجموعه تلویزیونی در سایت معتبر IMDB امتیاز ۷٫۷ را دریافت کرده‌است. هم چنین این مجموعه همکاری ای با مجموعه تلویزیونی فلش، سوپرگرل و افسانه‌های فردا که آن هم از شبکه سی دابلیو پخش می‌شود، دارد.
داستان فیلم

جوانی میلیاردر به نام الیور کویین بعد از گیر افتادن در یک جزیره به مدت پنج سال به خانه خود در استارلینگ سیتی برمی‌گردد و با خانواده خود دیدار می‌کند و سعی دارد اتفاقاتی که در آن جزیره برایش افتاده را پنهان نگه دارد.
بعد از اتفاقاتی که در جزیره برای او رخ می‌دهند تصمیم می‌گیرد تا به یک شورشی تبدیل شود و کسانی که باعث ناامیدی شهرش شده‌اند را با عدالت روبرو کند.