stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سیتی‌هال لندن
نمای ساختمان

ساخت این بنا از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ به طول انجامید. فرم کلی این ساختمان تمام شیشه از یک تخم مرغ ناموزون الهام گرفته شده‌است’ارتفاع ان۴۵ متر است که در ۱۱ طبقه حل شده و طبقات به صورت پلکانی روی هم قرار گرفته‌اند که باعث مایل بودن فرم کلی بنا شده‌اند. در نمای جنوبی ساختمان ۳ پانل سه‌گوش شیشه‌ای در هم فرورفته وجود دارد که قسمت‌های اداری ساختمان را به سمت رود تایمز باز می‌کند و نماهای دیگر شامل نوارهای شیشه‌ای است جهت آفتابگیر بودن بیشتر.
۳۸۴۴ پهنه شیشه‌ای سه‌بعدی که سطحی معادل ۷۳۰۰ متر مربع را پوشش می‌دهند. انگاره‌ی طرح بهره‌گیری از پوشش‌های فلزی در نما برای همساز بودن با محیط زیست می‌باشد. دو گونه روکش فلزی استفاده شده‌است: ۱- پرده‌های دیواری فلزی در قسمت اداری که از پنل‌های ۱/۵ متری متحرک، که برای تنظیم نور و تهویه در جبهه جنوبی ساختمان به صورت برقی باز و بسته می‌شوند. ۲-استیل‌های ثابت و شیشه‌های ثابت در قسمت عمومی در جبهه شمالی ساحتمان که به صورت دستی قابل تغییر می‌باشد.
نمای ساختمان > طراحی داخلی ساختمان

در داخل ساختمان یک شیب‌راه به طول تعبیه شده که کل ارتفاع ساختمان را دربر گرفته‌است و پایین‌ترین طبقه که محل تشکیل مجلس شورای شهر است را به بالاترین طبقه که دارای آمفی‌تئاتر و مراکز تجاری و بالکنی با چشم‌انداز ۳۶۰ درجه می‌باشد وصل می‌کند. پلان هر طبقه نیز به صورت دایره طراحی شده که به صورت پلکانی روی هم قرار گرفته‌اند.
استفاده از پلان باز و انعطاف‌پذیری فضاها یکی دیگر از شاخصه‌های کارایی ساختمان می‌باشد، که می‌توان در زمان‌های مختلف، کاربری‌های مختلف و عملکردهای گوناگون به فضا اختصاص داد. ساختمان دارای ۱۵۴ اتاق اداری با فضاهای قابل انعطاف می‌باشد. ایجاد فضای متخلخل و شفاف در قسمت عمومی باعث دید بیشتر و مشارکت مردم می‌شود.
نمای ساختمان > طراحی داخلی ساختمان > ویژگی معماری پایدار

کروی بودن شکل ساختمان باعث شده که ۷۵٪ سطح کمتری در مقایسه با ساختمان‌های ۴ گوش در معرض نور خورشید قرار گیرد. همچنین فرم پلکانی بنا باعث شده هر طبقه روی طبقه زیرین خود سایه‌اندازی کرده و مقدار نور کنترل شده‌ای وارد ساختمان شود. این فرم پلکانی ساختمان با شیب ۳۱ درجه در نمای جنوبی به عقب رفته، که در فصل تابستان از تابش مستقیم آفتاب جلوگیری می‌کند و در زمستان به دلیل کم بودن زاویه تابش خورشید، استفاده از تابش مستقیم آفتاب را میسر می‌نماید.
کلیه لامپ‌ها و سامانه‌های رایانه‌ای در کل مجموعه قادر به دریافت گرمای موجود در فضا و تأمین مجدد انرژی ساختمان هستند.
ساختمان مجلس شورای شهر لندن روی سفره اب زیرزمینی لندن واقع شده همین امر باعث می‌شود که گرمای اضافی موجود در کل فضا به صورت آب گرم از طریق لوله‌کشی در سفره آب زیرزمینی ذخیره شود و در مواقع لزوم از طریق پمپاژ آب برای مصارفی همچون راه‌اندازی سامانه‌های سرمایشی و آبیاری فضای سبز استفاده می‌شود.
سقف مجموعه توسط قاب‌های فتوولتاییک (نیروزای نوری) پوشیده شده. در طول روز این پنل‌ها نور خورشید تابیده شده به خود را ذخیره کرده و از همین طریق در شب انرژی برق مورد نیاز مجموعه را تأمین می‌کنند.
نه تنها ساختار برای معماری مهم است، بلکه برای بهینه‌سازی در استفاده از مواد اولیه نیز مهم است و در کنار زیبایی‌شناسی و عملکرد، کمک به پایداری ساختمان می‌نماید. استفاده از مصالح تجدیدپذیر مثل بتن، فولاد و شیشه و استفاده از مواد بازیافتی مثل فرش لاستیکی با روکش فلزی یکی دیگر از ویژگی‌های معماری پایدار ساختمان سیتی هال لندن می‌باشد.
نمای ساختمان > طراحی داخلی ساختمان > ویژگی معماری پایدار > نتیجه‌گیری

کلیه ویژگی‌های ذکر شده باعث شده‌است که مصرف انرژی این مجموعه به میزان ۷۵٪ نسبت به سایر ساختمان‌های اداری مرتفع دیگر کاهش یابد.
جان گرفتن پسوخه با بوسه کوپیدو

نسخهٔ اصلی جان گرفتن پسوخه با بوسه کوپیدو در موزهٔ لوور.
نمای مجسمه (نسخهٔ لوور) از پشت
پسوخه با بوسهٔ کوپیدو جان می‌گیرد (انگلیسی: Psyche Revived by Cupid's Kiss) یا پسیخه و کوپید (به ایتالیایی: Amore e Psiche) تندیسی از آنتونیو کانووا پیکرتراش ایتالیایی است که سال ۱۷۸۷ آفریده شد و از شاهکارهای تندیس‌گری نئوکلاسیک به‌شمار می‌رود. آفرینش این مجسمه الهام‌گرفته از عشق پسوخه و کوپیدو در داستان لاتین الاغ طلایی نوشتهٔ آپولیوس است که درست لحظه‌ای پس از به‌هوش آمدن پسوخه با بوسهٔ کوپیدو را به تصویر می‌کشد.
نسخهٔ اصلی مجسمه را ژواکیم مورات سال ۱۸۰۰ تهیه کرد که پس از مرگش به موزه لوور پاریس منتقل شد و همان‌جا نگهداری می‌شود. نسخهٔ دیگر تندیس را شاهزاده نیکلای یوسوپف سال ۱۷۹۶ از کانووا در رم خرید و اکنون در موزه ارمیتاژ سن پترزبورگ نگهداری می‌شود.
مونولوگ درونی قسمت ۲

۲۰۱۹ آلبوم چندآهنگهاز جولیا مایکلز
مونولوگ درونی قسمت ۲ (انگلیسی: Inner Monologue Part 2) پنجمین آلبوم چندآهنگه از خواننده و ترانه‌نویس آمریکایی جولیا مایکلز است که در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۹ ازطریق ریپابلیک رکوردز منتشر شد. این ای‌پی شامل ۸ قطعه و یک همکاری با رل مدل است. این ای‌پی دنباله آلبوم چندآهنگه قبلی وی با عنوان، مونولوگ درونی قسمت ۱ است که در اوایل ۲۰۱۹ منتشر شد.
فهرست قطعه

اعتبار و داده اقتباس‌شده از تیدال.
| شماره | نام | نویسنده(ها) | مدت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «۱۷» | جولیا مایکلز | ۳:۰۳ |
| ۲. | «سقوط برای پسران» | مایکلز | ۳:۰۴ |
| ۳. | «دوباره صدمه بزن» | مایکلز Caroline Furoyen | ۳:۲۲ |
| ۴. | «خیلی زیاد کار کن» | مایکلز | ۳:۱۷ |
| ۵. | «بدن» | مایکلز | ۳:۰۰ |
| ۶. | «کشیش» | مایکلز جاستین ترانتر | ۳:۱۴ |
| ۷. | «لعنتی، کیندا» (باهمراهی رل مدل) | مایکلز اسکات هریس | ۲:۳۴ |
| ۸. | «نباید آن را گفت» | مایکلز ترانتر | ۳:۳۹ |
| مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | ۲۵:۱۳ |
جدول‌ها

| جدول (۲۰۱۹) | اوج موقعیت |
| --- | --- |
آلبوم‌های استرالیایی (جدول‌های ای‌آرآی‌ای): ۹۱
آلبوم‌های هلندی (جدول‌های هلند): ۵۵
آلبوم‌های نروژی (وی‌جی-لیستا): ۱۴
تاریخچه انتشار

| منطقه | زمان | فرمت | ناشر |
| --- | --- | --- | --- |
| جهانی | ۲۸ ژوئن ۲۰۱۹ | دانلود دیجیتال، استریمینگ | ریپابلیک رکوردز |
جشن پیروزی (فیلم ۲۰۱۵)

| جشن پیروزی | جشن پیروزی |
| --- | --- |
کارگردان: گوپیچند مالیننی
بازیگران: رام پوتینینی راکول پریت سینگ سونال چوهان
تاریخ‌های انتشار:  ۲۹ مه ۲۰۱۵ (۲۰۱۵-05-۲۹)  
مدت زمان: ۱۶۲ دقیقه
کشور: هند
زبان: تلوگو
جشن پیروزی 
(به تلوگویی: Pandaga Chesko) و (به انگلیسی: Celebrate the festival) فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی گوپیچند مالیننی است. در این فیلم بازیگرانی همچون رام پوتینینی، راکول پریت سینگ، سونال چوهان و تجاسوی مادیوادا ایفای نقش کرده‌اند.
جان گرووز (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  John Groves
زادروز:  ۱۶ سپتامبر ۱۹۳۳
زادگاه:  داربی
تاریخ مرگ:  ۲۶ ژوئن ۲۰۱۷ (۸۳ سال)
پست:  هافبک، مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۵۰–۱۹۵۳:  باشگاه فوتبال لوتون تاون
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۳–۱۹۶۳ |  باشگاه فوتبال لوتون تاون |  ۲۱۸ |  (۱۶) |
| ۱۹۶۳–۱۹۶۵ |  باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی بورنموث |  ۵۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
جان گرووز (انگلیسی: John Groves; ۱۶ سپتامبر ۱۹۳۳ – ۲۶ ژوئن ۲۰۱۷) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوتون تاون و باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی بورنموث اشاره کرد.
میرا سوروینو

| میرا سوروینو | میرا سوروینو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۷ ‏(۵۷ سال)
ملیت: آمریکایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۲–اکنون
فرزندان: ۴
جوایز: اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم آفرودیت توانا در سال ۱۹۹۵
میرا سوروینو (انگلیسی: Mira Sorvino؛ زادهٔ ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۷) هنرپیشه آمریکایی است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گزیده فیلم‌شناسی

مسابقه تلویزیونی (۱۹۹۴)
آفرودیت توانا (۱۹۹۵)
دختران زیبا (۱۹۹۶)
تجدید دیدار دبیرستانی رومی و میشل (۱۹۹۷)
لولو روی پل (۱۹۹۸)
در نگاه اول (۱۹۹۹)
تابستان سام (۱۹۹۹)
در میان غریبه‌ها (۲۰۰۲)
برش نهایی (۲۰۰۴)
جاده رزرو (۲۰۰۷)
حمله به لنینگراد (۲۰۰۹)
تاج فرشته‌ها (۲۰۱۱)
خواهران کامل (۲۰۱۴)
افشا (۲۰۱۶)
کره (۲۰۲۰)
جوایز

برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم آفرودیت توانا در سال ۱۹۹۵
کاندیدای بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم آفرودیت توانا در سال ۱۹۹۵
میکروترون

ذرات موجود در میکروترون کلاسیک از یک منبع (آبی) ساطع می‌شوند، یک بار در هر نوبت شتاب داده می‌شوند (حفره مایکروویو، خاکستری) و شعاع مسیر خود را تا زمان خارج شدن، در هر نوبت افزایش می‌دهند.
میکروترون (انگلیسی: Microtron)میکروترون اصطلاحی به مفهوم شتاب‌دهنده ذرات است که از نام سیکلوترون (شتاب‌دهنده حلقوی) سرچشمه می‌گیرد که در آن میدان شتاب‌دهنده از طریق الکترودهای بزرگ D شکل اعمال نمی‌شود بلکه از طریق یک ساختار شتاب‌دهنده ذره‌ای خطی اعمال می‌شود. میکروترون کلاسیک توسط ولادیمیر وکسلر اختراع شد. انرژی جنبشی ذرات با یک مقدار ثابت در هر تغییر میدان (یک‌نیمه یا یک دور کامل) افزایش می‌یابد. میکروترون‌ها برای کار با فرکانس میدان ثابت و میدان مغناطیسی در حد فوق‌العاده تخریب پذیری طراحی شده‌اند؛ بنابراین آنها به ویژه برای ذرات بنیادی بسیار سبک، یعنی الکترون‌ها مناسب هستند.
در میکروترون، به دلیل افزایش حرکت الکترون، مسیرهای ذره برای هر عبور متفاوت است. زمان مورد نیاز برای آن متناسب با شمار پاس (عبور) است. الکترون‌های کند به یک نوسان میدان الکتریکی نیاز دارند، الکترون‌های سریعتر به یک عدد صحیح از این نوسان احتیاج دارند.
میکروترون پیست مسابقه‌ای

میکروترون پیست مسابقه‌ای یک میکروترون در مقیاس بزرگتر است که به جای یک آهنربا از دو الکترومغناطیس استفاده می‌کند. هر دو الکترومغناطیس یک میدان مغناطیسی همگن را در یک ناحیهٔ نیم‌دایره‌ای ایجاد می‌کنند و مسیر ذرات بین هر دو آهنربا مسیری مستقیم است. یکی از مزایای آن این است که حفرهٔ شتاب‌دهنده می‌تواند بزرگتر باشد و امکان استفاده از اشکال مختلف شتاب‌دهندهٔ خطی (linac) را فراهم کند و در منطقه‌ای با میدان‌های مغناطیسی بزرگ نصب نمی‌شود.
کاربرد

میکروترون‌ها پرتوهای الکترونی پرانرژی را با گسیل پرتوی کم (بدون تعادل تشعشعی) و نرخ تکرار بالا (برابر فرکانس عملکرد لیناک) فراهم می‌کنند.
در یک تغییر میکروترون کلاسیک، یک میکروترون اسپلیت یا ریس‌ترک (مسیر مسابقه) که دارای دو آهنربای دوقطبی در ۱۸۰ درجه ("آینه مغناطیسی") و بین آنها شکاف‌های خط مستقیم با سیستم RF شتاب‌دهنده و دیگر قطعات قرار دارد. برای فشردگی، مدار پرتو در چرخش‌های مختلف را می‌توان در یک بخش مستقیم در اتاقک‌های خلاء مختلفی قرار داد.
جزیره الکساندر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان جزیره الکساندر در جنوبگان: مکان جزیره الکساندر در جنوبگان
fa (in English: Expected satiety): fa
جغرافیا: جغرافیا
مکان: جنوبگان
مختصات: ۷۱°۰۰′ جنوبی ۷۰°۰۰′ غربی﻿ / ﻿۷۱٫۰۰۰°جنوبی ۷۰٫۰۰۰°غربی﻿ / -71.000; -70.000
مساحت: ۴۹٬۰۷۰ کیلومتر مربع (۱۸٬۹۵۰ مایل مربع)
رتبه مساحت: 28th
طول: ۲۴۰ مایل (۳۹۰ کیلومتر)
عرض: ۵۰ مایل (۸۰ کیلومتر)
بیشترین ارتفاع: ۲۹۸۷ متر (۹٬۸۰۰ پا)
بلندترین نقطه: کوه استپنسون
کشور: کشور
جنوبگان: جنوبگان
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۰
اطلاعات زمانی: اطلاعات زمانی
بر اساس پیمان‌نامه جنوبگان اداره می‌شود: بر اساس پیمان‌نامه جنوبگان اداره می‌شود
جزیره الکساندر (به انگلیسی: Alexander Island) که با نام‌های جزیره الکساندر یکم، سرزمین الکساندر و سرزمین الکساندار یکم شناخته می‌شود بزرگترین جزیره جنوبگان است. این جزیره در دریای بلینگسهاوزن غرب سرمزین پالمر قرار دارد. جزیره الکساندر حدود ۲۴۰ مایل (۳۹۰ کیلومتر)در جهت شمال-جنوبی طول دارد و عرض، ۵۰ مایل (۸۰ کیلومتر) در شمال و عرض ۱۵۰ مایل (۲۴۰ کیلومتر) در جنوب. جزیره الکساندر دومین جزیره بزرگ غیرقابل سکونت در جهان بعد از جزیره دیون است.
جایگاه صفت کمی

یک جایگاه صفت کمی (QTL) یک جایگاه کروموزومی (بخشی از DNA) است که با تنوع یک صفت کمی در فنوتیپ جمعیت یک جاندار ارتباط دارد. QTLها با مشخص کردن نشانگرهای مولکولی (مانند SNPها یا AFLPها) با یک ویژگی مشاهده‌شده، نقشه‌برداری می‌شوند. این بیشتر یک گام اولیه در شناسایی و تعیین توالی ژن‌های حقیقی است که باعث تنوع در صفات می‌شوند.
تعریف

یک جایگاه صفت کمی (QTL) بخشی از DNA است که با یک ویژگی فنوتیپی خاص، که متنوع بوده و می‌توان آن را به اثرات چندژنی، یعنی حاصل دو یا چند ژن، و محیط آن‌ها نسبت داد. این QTLها اغلب در کروموزوم‌های مختلف یافت می‌شوند. شمار QTLها که تنوع در ویژگی فنوتیپی را توضیح می‌دهد، نشانگر معماری ژنتیکی یک صفت است. این ممکن است به‌طور مثال نشان دهد که ارتفاع گیاه توسط بسیاری از ژن‌های کم‌اثر یا چند ژن با اثر بزرگ کنترل می‌شود.
جان داوسون

| جان داوسون | جان داوسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷۳۴ Raygill، Garsdale، انگلستان
درگذشت: ۱۹ سپتامبر ۱۸۲۰ (۸۵−۸۶ سال) سدبر، انگلستان
ملیت: بریتانیا
شناخته‌شده برای: محاسبه فاصله تا خورشید
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): جراح و ریاضی‌دان
راهنمایان دانشگاهی: ادوارد وارینگ
دانشجویان برجسته: آدام سجویک جیمز اینمن George Butler ریچارد سجویک George Birkbeck John Haygarth Nicholas Conyngham Tindal Miles Bland رابرت ویلن Thomas Garnett Thomas Wilson John Bell
تأثیر گرفته از: Henry Bracken
 :  
جان داوسون (انگلیسی: John Dawson) (زاده ۱۷۳۴ – درگذشته ۱۹ سپتامبر ۱۸۲۰) یک جراح و ریاضی‌دان اهل بریتانیا بود. تحقیقات او بر روی محاسبه فاصله زمین تا خورشید بود.
کتابشناسی

The Doctrine of Philosophical Necessity Briefly Invalidated (۱۷۸۱)
جو کانر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Maurice Joseph John Connor
زادروز:  ۲۶ سپتامبر ۱۸۷۷
تاریخ مرگ:  ۱۹۳۴ (۵۶−۵۷ سال)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  Dundee Fereday |   |   |
|  |  Gordon Highlanders |   |   |
| ۱۸۹۸–۱۸۹۹ |  باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون |  ۱۰ |  (۰) |
| ۱۸۹۹–۱۹۰۱ |  باشگاه فوتبال والسال |  ۴۸ |  (۱۴) |
| ۱۹۰۱–۱۹۰۲ |  باشگاه فوتبال بریستول سیتی |  ۲۵ |  (۸) |
| ۱۹۰۲ |  باشگاه فوتبال آرسنال |  ۱۴ |  (۲) |
| ۱۹۰۳ |  باشگاه فوتبال برنتفورد |  ۱۱ |  (۲) |
| ۱۹۰۳–۱۹۰۴ |  باشگاه فوتبال گیلینگام |  ۴ |  (۰) |
| ۱۹۰۴–۱۹۰۵ |  باشگاه فوتبال فولام |  ۱۱ |  (۱) |
| ۱۹۰۵ |  باشگاه فوتبال کولنه |   |   |
| ۱۹۰۵ |  باشگاه فوتبال بلکپول |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۰۶–۱۹۰۷ |  Treharris Athletic |   |   |
| مجموع |   |  ۱۲۴ |  (۲۸) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۰۳–۱۹۰۴ |  Ireland |  ۳ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.
جو کانر (انگلیسی: Joe Connor; ۲۶ سپتامبر ۱۸۷۷ – ۱۹۳۴ (۵۶−۵۷ سال)) یک فوتبالیست بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بلکپول، باشگاه فوتبال بریستول سیتی، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون، باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال گیلینگام، و باشگاه فوتبال کولنه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایرلند بازی کرده‌است.
جنبش حروفی

جنبش حروفی (عربی: حركة الحروفية)
رویکردی زیبایی‌شناسانه است که از نیمه دوم قرن بیستم، میان هنرمندان کشورهای مسلمان پدیدار شد. این حرکت تلفیقی از دریافتِ هنریِ این هنرمندان از خوش‌نویسی در جهان اسلام و هنر نوگرا است. به عبارت دیگر این حرکت که از زیبایی‌شناسی هنرهای خط عربی الهام گرفته شده‌است، به شیوه ای معاصر و مدرن به آثار هنری تبدیل شده‌است.
نام این جنبش از نهضت حروفیه گرفته شده که پیروان آن برای حروف ارزشی فراتر از ماهیتِ زبانی و الفبائی قائل بودند.
ساندرا داگر، مورخ هنر، 《جنبش حروفی》 را مهمترین جنبشی که در قرن بیستم در جهان هنر عربی پدید آمد توصیف کرده‌است.
جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی

جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی (زبان چکی/زبان اسلواکی: Československá)، رسماً جمهوری سوسیالیستی چکسلواک (زبان چکی/زبان اسلواکی: Československá socialistická republika, ČSSR) به دوره‌ای در چکسلواکی در حکومت کمونیستی اشاره دارد که از ۱۱ ژوئیه ۱۹۶۰ تا انقلاب مخملی در چکسلواکی ۱۹۸۹، که نام آن در ۲۳ آوریل ۱۹۹۰ عوض شد به طول انجامید. این دولت دولت اقماری اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی دانسته می‌شد.
سیران شاهسوواریان

| سیران شاهسوواریان | سیران شاهسوواریان |
| --- | --- |
دبیر مطبوعاتی وزارت دفاع ارمنستان: دبیر مطبوعاتی وزارت دفاع ارمنستان
دوره مسئولیت ۲۰۰۱ – -: دوره مسئولیت ۲۰۰۱ – -
پس از: -
پیش از: -
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Seyran Shahsuvaryan ۱۳ اوت ۱۹۵۳ ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
جایزه‌ها: مدال طلای یادبود فریتیوف نانسن
سیران نیکلایی شاهسوواریان (ارمنی: Սեյրան Նիկոլայի Շահսուվարյան؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۵۳) فرد نظامی و سیاستمدار اهل ارمنستان است. دبیر مطبوعاتی وزارت دفاع ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۳ اوت ۱۹۵۳ در ایروان به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۷۴ از دانشگاه دولتی تربیتی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل شد و در همان سال مدیر خانه‌فرهنگ نائیری شد. در سال ۱۹۷۵ به ارتش شوروی پیوست و تا سال ۱۹۷۶ به مدت یکسال در آنجا خدمت نمود.
زندگی‌نامه > دبیر مطبوعاتی وزارت دفاع ارمنستان

در سال ۲۰۰۱ وی به دبیر مطبوعاتی وزارت دفاع ارمنستان منصوب شد.
زندگی شخصی

وی متأهل است و سه فرزند دارد. وی هم‌اکنون عضو اتحادیه سینماگران و روزنامه‌نگاران ارمنستان می‌باشد.
زندگی شخصی > جوایز

مدال یابود ۱۰۰ مارشال باقرامیان
مدال گارگین نژده (First and Second Degree)
مدال فریتیوف نانسن.
یادداشت

↑  ՀՀ պաշտպանության նախարարի մամուլի քարտուղար
جن‌زده (فیلم ۲۰۱۳)

| جن‌زده | جن‌زده |
| --- | --- |
کارگردان: وینچنزو ناتالی
بازیگران: ابیگیل برسلین پیتر اوتربریج میشل نولدن استیون مک‌هتی سامانتا واینستین
توزیع‌کننده: وایلد بانچ آی‌اف‌سی فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۸ اکتبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-10-۱۸)  
مدت زمان: ۹۷ دقیقه
کشور: کانادا
زبان: انگلیسی 
جن‌زده (به انگلیسی: Haunter) فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی وینچنزو ناتالی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ابیگیل برسلین، پیتر اوتربریج، میشل نولدن، استیون مک‌هتی، سامانتا واینستین، دیوید هیولت و سارا مانینن ایفای نقش کرده‌اند.
جو کانن (فوتبال)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Joseph Cannon
زادروز:  ۱ ژانویهٔ ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال)
قد:  ۶ فوت ۲ اینچ (۱٫۸۸ متر)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۳:  UC Santa Barbara Gauchos
۱۹۹۵–۱۹۹۷:  Santa Clara Broncos
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۸ |  San Diego Flash |  ۲۸ |  (۰) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۲ |  سن‌خوزه ارث‌کوئیکز |  ۱۰۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۳ |  لن |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۶ |  باشگاه فوتبال کلرادو رپیدز |  ۸۶ |  (۰) |
| ۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال لس‌آنجلس گلکسی |  ۲۹ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  سن‌خوزه ارث‌کوئیکز |  ۷۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال ونکوور وایتکپس |  ۵۶ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۳–۲۰۰۵ |  ایالات متحده آمریکا |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئن ۱۷, ۲۰۱۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ دسامبر ۵, ۲۰۱۲:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئن ۱۷, ۲۰۱۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ دسامبر ۵, ۲۰۱۲
جو کانن (انگلیسی: Joe Cannon؛ زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۷۵) یک بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
تونل تیمز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داخل تونل تیمز در اواسط قرن نوزدهم میلادی: داخل تونل تیمز در اواسط قرن نوزدهم میلادی
مکان: لندن، در زیر  رودخانه تیمز
مختصات: ۵۱°۳۰′۱۰″ شمالی ۰°۳′۷″ غربی﻿ / ﻿۵۱٫۵۰۲۷۸°شمالی ۰٫۰۵۱۹۴°غربی﻿ / 51.50278; -0.05194
گونه: تونل زیر آب
وضعیت: این تونل در اصل برای کالسکه‌های اسبی طراحی شده بود، اما عمدتاً توسط عابران پیاده استفاده شد و بعدها به یک جاذبه گردشگری تبدیل گشت.
مسیر: از سال ۲۰۱۰م، بخشی از خط شرق لندن در سامانهٔ متروی زمینی لندن است.
ساخت: بین سال‌های ۱۸۲۵ تا ۱۸۴۳م.
معمار: مارک ایزامبارد برونل
گشایش: ۲۵ مارس ۱۸۴۳م.
آغاز: محله رودرهاید
پایان: منطقه سات‌ارک لندن
طول: ۳۹۶ متر
عرض: ۱۱ متر
ارتفاع: ۶ متر
عمق: ۲۳ متر زیر سطح آب رودخانه در هنگام بالاترین سطح جزر و مد.
دلیل سرشناسی: اولین تونل شناخته شده جهان است که در زیر یک رودخانه قابل کشتیرانی تکمیل و بهره‌برداری شده‌است.
مالک: شرکت حمل و نقل لندن
تونل تیمز (انگلیسی: Thames Tunnel) یک تونل تردد در زیر رودخانه تیمز، در شهر لندن است. این تونل، محلهٔ رودرهاید را به منطقه سات‌ارک لندن وصل کرده و ۳۹۶ متر طول دارد. پهنای تونل ۱۱ متر و ارتفاع آن ۶ متر است.
در هنگام بالاترین سطح آب رودخانه، موقع جزر و مد، تونل تیمز، در عمق ۲۳ متر پایین‌تر از سطح آب قرار می‌گیرد.
این تونل که اولین نمونهٔ شناخته شده جهان است که در زیر یک رودخانهٔ قابل کشتیرانی تکمیل و بهره‌برداری شده، بین سال‌های ۱۸۲۵ تا ۱۸۴۳م. توسط مهندس معمار مارک ایزامبارد برونل و پسرش آیزامبارد کینگدام برونل تکمیل شده و در تاریخ ۲۵ مارس ۱۸۴۳م، برای تردد عمومی گشایش یافته‌است..
 تونل تیمز، در اصل برای کالسکه‌های اسبی طراحی شده بود، اما در عمل بیشتر توسط عابران پیاده استفاده شد و بعدها به یک جاذبهٔ گردشگری تبدیل گشت. در سال ۱۸۶۹م، این تونل به خط شرق لندن وصل شد و از سال ۲۰۱۰م، بخشی از شبکهٔ متروی زمینی لندن، تحت مالکیت شرکت حمل و نقل لندن است.
پیشینه > طراحی و ساخت

در آغاز قرن ۱۹م، نیاز مبرمی به ایجاد یک اتصال جدید از طریق خشکی بین کرانه جنوبی و شمالی رودخانه تیمز وجود داشت تا اسکله‌های در حال گسترش دو سوی رودخانه به هم متصل شوند. در سال ۱۷۹۹م، مهندس معمار رالف داد تلاش کرد تا از طریق حفر تونل، گریوزند را به تیلبوری، در اسکس وصل کند، اما موفق نشد.
بین سالهای ۱۸۰۵تا ۱۸۰۹م، گروهی از معدنچیان کورنی و از جمله ریچارد ترویتیک، بارها تلاش کردند تا تونلی بین محله رودرهاید و ووپینگ حفر کنند اما به علت شرایط دشوار و وضعیت خاک زمین منطقه، هر بار شکست خوردند. معدنچیان، حفاری در بستر سخت سنگی را از قبل با موفقیت، تجربه کرده بودند، اما زمین این منطقه عمدتاً از خاک رس تشکیل شده بود. پس از حفر ۳۰۵ متر از یک طرح ۳۶۶ متری، دو بار در اثر نفوذ آب دیواره‌های تونل ریزش کرد و بخش عظیمی از تونل ویران شد. نهایتاً بنا بر صلاحدید مهندسان ادامه کار غیر عملی تشخیص داده و کار حفاری متوقف شد.
با این حال مارک برونل، که یک مهندس فرانسوی - انگلیسی بود از پذیرش این تصمیم امتناع کرد. وی در سال ۱۸۱۴م، به الکساندر یکم، امپراتور روسیه، طرحی را برای ساخت یک تونل در زیر رود نوا در سن پترزبورگ، پیشنهاد داده بود. اما این طرح به نفع پلی که روی رودخانه ساخته شد، رد شده بود. با این وجود مارک برونل، به مطالعات و تلاش خود به منظور گسترش و پیشبرد نظراتش ادامه داد.
در ژانویه سال ۱۸۱۸م، مهندس برونل، موفق شد یک شیوهٔ ایمنی جدید را به نام سپر تونل ثبت کند. این شیوهٔ جدید، تحولی بزرگ و پیشرو در فناوری ساخت تونل ایجاد کرد. در سال ۱۸۲۳م، برونل طرح ساخت تونلی را از رودرهاید به ووپینگ، پیشنهاد کرد. در این طرح، شیوهٔ ایمنی جدید نیز منظور شده بود. پیشنهاد برونل خیلی زود با استقبال سرمایه گذاران خصوصی روبرو شد و از جمله با حمایت مالی آرتور ولزلی، یک شرکت ساخت تونل به نام شرکت حفاری تیمز در سال ۱۸۲۴م، تأسیس شد و سال بعد یعنی سال ۱۸۲۵م، کار حفاری تونل عملاً آغاز گشت.
اولین گام، ساختن یک گذرگاه عمودی بزرگ در ۴۶ متری کناره حنوبی رودخانه، در رودرهاید بود. این گذرگاه یا شفت با استفاده از یک حلقهٔ آهنی در بالای زمین، به قطر ۱۵ متر حفر شد و یک دیوار آجری به ارتفاع ۱۲ متر و ضخامت ۹۱ سانتی‌متر در بالای آن ساخته شد. سپس یک موتور بخار بسیار قوی برای به حرکت درآوردن پمپ‌های حفاری روی آن نصب شد. وزن کل این دستگاه، هزار تن، تخمین زده شده‌است. کارگران با ابزار دستی خاک زیر لبهٔ تیز پایینی حلقهٔ آهنی را خالی می‌کردند و به این ترتیب حلقه و ساختار بالای آن به تدریج در اثر وزن خود، در خاک رس فرومی‌رفت. با این حال حفر این چاه با مشکلاتی برخورد کرد. از جمله یک بار فشار خاک اطراف محل حفاری، مانع فرورفتن بیشتر حلقه شد. برای گشودن این مشکل، به وزن بیشتری نیاز بود. ۵۰ هزار آجر، برای افزایش وزن، روی حلقه قرار داده شد. معلوم شد که از جمله یکی از دلایل گیر کردن حلقه، موازی بودن دیواره‌های محیط استوانه بوده‌است. سالها بعد وقتی کار حفاری چاه به اتمام رسید، قطر پایینی آن کمی کوچکتر از قطر بالایی آن بود. مخروطی بودن چاه لازم بود تا حلقه حفاری گیر نکند و در خاک فرو برود. در نوامبر سال ۱۸۲۵م، ساختمان گذرگاه نهایتاً به پایان رسید و آغاز حفاری تونل را ممکن کرد.
پیشینه > سپر تونل

سپر ایمنی حفاری که در کارگاه هنری مودسلی در لمبت، ساخته شده و روی شفت رودرهاید سوار شد، کلید موفقیت این برنامه عمرانی بود. مجله مصور «اخبار لندن» نحوه عمل سپر حفاری را چنین شرح داده‌است:
هر یک از ۱۲ قالب سپر حفاری، بیش از ۷ تن وزن داشت. نقش کلیدی این سپر حفاری نو ظهور، حمایت از خاک بی حفاظ جلوی سلول بود که از خطر ریزش این خاک در هنگام کار تا حد زیادی می‌کاست. با این حال بسیاری از کارگران، از جمله خود مهندس برونل، در اثر نفوذ آب کثیف و مملو از فاضلاب رودخانه، بیمار شدند. این فاضلاب گاز متان به همراه داشت و می‌توانست باعث آتش‌سوزی شود. وقتی در آوریل سال ۱۸۲۶م، مهندس عملیاتی حاضر در محل به علت بیماری از کار کناره گرفت. پسر ۲۰ ساله مهندس برونل، مسئولیت ادامه کار را بر عهده گرفت.

روند کار حفاری کند بود و در هفته بیش از ۳ تا ۴ متر پیشرفت نداشت. به منظور تأمین بخشی از مخارج، مدیران شرکت، اجازه دادند تا گردشگران در مقابل پرداخت یک شیلینگ، از نزدیک شاهد طرز کار سپر حفاری باشند. تخمین زده شده که در روز ۶۰۰ تا ۸۰۰ بازدید کننده از این فرصت استقبال کرده‌اند.
همچنین حفاری تونل دشواریها و خطرات دیگری نیز داشت. از جمله در ۱۸ مه سال ۱۸۲۷م، پس از حفر ۱۶۷ متر، ناگهان تونل را آب گرفت. مهندس برونل یک اتاقک زیرآبی را توسط یک قایق در عمق آب فرو برد تا با کیسه‌های خاک رس محل نفوذ آب را مسدود کند. بعد از موفقیت در این امر و زهکشی تونل، یک مهمانی با شکوه در درون تونل برگزار شد.
پیشینه > توقف ۷ ساله

سال بعد، در ۱۲ ژانویه ۱۸۲۸م، بار دیگر آب به داخل تونل نفوذ کرو و تونل را آب گرفت. در اثر این حادثه ۶ تن از کارگران حفاری جان باختند. خود مهندس برونل نیز تنها از روی شانس از مرگ حتمی، نجات یافت. داستان از این قرار بود که آن ۶ کارگر از آنجایی که در خروجی اضطراری مسدود شده بود، به طرف پلکان و راه خروج اصلی حرکت کرده بودند. اما مهندس برونل، با وجود انسداد دریچه خروج اضطراری، خود را به پشت دریچه رسانده بود. افرادی که در آن سوی دریچه بودند صدای تقلای مهندس را شنیده و پیمانکار حاضر در محل، با شکستن دریچه، پیکر نیمه جان مهندس را بیرون کشیده بود. مهندس برونل، به دنبال این حادثه، مدتی در بیمارستان بستری بود و در دوره بستری خود از رقیبانی شنید که در فکر احداث یک پل معلق بر روی رودخانه تیمز بودند. این حوادث و مشکلات مالی مربوط به حفاری، نهایتاً باعث شد که کار حفاری برای ۷ سال متوقف شود.