stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۹۱–۱۳۹۰)
برگزاری > دور نخست > شرایط

طبق اعلام ستاد انتخاب کشور، در پی نوین‌سازی فرایند رای‌گیری و رایانه‌ای شدن فرایندها، نخست قرار شد رای‌دهندگان هم شناسنامه و هم کارت‌ملی‌شان را همراه داشته‌باشند، ولی وزارت کشور این شرط را برداشت و اعلام کرد بهتر است کارت ملی یا دست‌کم شمارهٔ ملی‌شان را بیاورند.
سن انتخابات ۱۸ سال بود و ۳٬۹۶۰٬۰۰۰ از رای‌دهندگان؛ رای‌اولی بودند. ده درصد شعبه‌ها انتخابات را رایانه‌ای برگزار کردند.
در آستانهٔ انتخابات، ستاد انتخابات اعلام کرد که نیاز به شناسنامهٔ عکس‌دار نیست
و مهر انتخابات را باید تنها در صفحهٔ چهارم یا صفحهٔ آخر شناسنامه که اختصاص به انتخابات دارد بزنند.
در ضمن اگر کسی نمی‌تواند خودش نام گزیدگانش را بنویسد یا سواد ندارد باید از دیگری کمک گیرد و مسئولان حاضر چه اعضای شعبه و نمایندگان فرماندار چه نامزدان شورای نگهبان و کارگزاران انتظامی و بازرسان حق ندارند و مجاز نیستند برای دیگران رأی بنویسند.
برگزاری > دور نخست > شخصیت‌ها

مقالهٔ اصلی: مشارکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۹۰–۱۳۹۱) § شخصیت‌ها
به جز مسئولان نظام از جمله هاشمی رفسنجانی، خاتمی رئیس‌جمهور پیشین نیز در انتخابات شرکت کرد.
برگزاری > دور نخست > شخصیت‌ها > رهبری

در آغازین ساعت‌های رای‌گیری سید علی خامنه‌ای رهبری ایران پای صندوق رای رفت و رای خود را به صندوق انداخت.
او در پاسخ به پرسش‌های خبرنگاران از ایشان و دست‌اندرکاران رسانه سپاس‌گزاری کرد و مردم را به رای دادن اول وقت مانند نماز سر وقت سفارش کرد که این کار باعث کاهش دغدغه شده فضیلتش ظاهراً بیشتر است و از حقشان استفاده کرده به هر سی نفر (در تهران و ری و شمیرانات و اسلامشهر) رای دهند.
او انتخابات را همیشه مهم و تعیین‌کننده خواند با بازگویی این که برای دوستان و دشمنانمان پیام دارد و هرگاه این ویژگی بیشتر باشد انتخابات مهم‌تر است گفت: امروز از آن روزها است. در انتخابات‌های دیگر مردم خسته می شوند ولی پس از سی‌وسه سال مردم خسته نشده‌اند. قدرت‌های استکباری که خیلی جاها باخته‌اند هیاهو می‌کنند تا از تک‌وتا نیفتند و هیاهو را دربارهٔ ایران می‌کنند. ملت نیز با عمل پاسخ می‌گوید.
برگزاری > دور نخست > شخصیت‌ها > محمود احمدی‌نژاد

محمود احمدی‌نژاد نیز نزدیک ساعت ۱۳ با حضور در مسجد ملک‌مظهری تهران در شعبهٔ ۱۳۷۷ منطقهٔ ۱۱ تهران به همراه محمدرضا رحیمی معاون‌اولش رای داد.
او همچنین با مردم از جمله دختری ناشنوا گفت‌گو کرد و در میان بدرقهٔ مردم رفت.
احمدی‌نژاد پس از انتخابات حضور قشرهای مختلف مردم در انتخابات را
او حضور مردم را «دفاع جانانهٔ ملت» و «حماسی» خواند و نشانگر عزم راسخ و اعتقاد عمیق به اندیشه‌ها و آرمان‌های متعالی انقلاب اسلامی و موجب یأس و ناامیدی دشمنان و بدخواهان انقلاب اسلامی برشمرد و از ملت عزیز ایران و همهٔ دست‌اندرکاران برگزاری انتخابات و رسانهٔ ملی تشکر و قدردانی کرد.
برگزاری > دور نخست > شخصیت‌ها > دیگر شخصیت‌ها

پیش از آغاز انتخابات برخی از شخصیتهای مشهور اصلاح‌طلبان خبر از تحریم انتخابات داده‌بودند، ولی چند تن از آن‌ها در انتخابات شرکت کردند، از جمله سید محمد خاتمی و سید مهدی امام جمارانی عضو ارشد مجمع روحانیان مبارز.
همچنین اکبر هاشمی رفسنجانی نیز در حسینیهٔ جماران رأی خود را به صندوق انداخت. او گفت: «اگر نتیجه همانی باشد که مردم در صندوق می‌اندازند انشاءالله مجلس خوبی خواهیم داشت».
برگزاری > دور دوم

دور دوم انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی در روز ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ برگزار شد
برگزاری > میزان مشارکت

مقالهٔ اصلی: مشارکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۹۰–۱۳۹۱) § واکنش‌ها
وزارت کشور، قبل و بعد از برگزاری انتخابات تعداد واجدان شرایط شرکت در آن را ۴۸ میلیون و ۲۸۸ هزار نفر عنوان کرده بود.
معترضان ضمن خدشه وارد کردن به این آمار معقتد بودند شمار واجدان شرایط چند میلیون بیشتر بوده‌است.
در آخرین انتخابات قبل از رای‌گیری مجلس نهم، این اختلاف به دلیلی ویژه مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت: آمار ۴۶ میلیون و ۲۰۰ هزار نفری وزارت کشور در مورد واجدان شرایط رای دادن، با اطلاعات منتشر شده از سوی مرکز آمار ایران حدود ۵ میلیون نفر اختلاف داشت.
با این حال برخی ادعای افزایش مشارکت در دور دوم را داشتند
برگزاری > میزان مشارکت > مشارکت در تهران

در کنار میزان کلی مشارکت در انتخابات مجلس نهم، میزان مشارکت در پایتخت نیز، که به ادعای وزارت کشور ۴۸٪ بوده، اعتراض برخی را برانگیخت.
طبق اعلام‌های رسمی شمار واجدان شرایط در شهر تهران از ۶٬۴۰۳٬۳۰۸ نفر در انتخابات مجلس هشتم سال ۱۳۸۶ به حدود ۵٬۴۰۰٬۰۰۰ نفر کاهش پیدا کرده‌است.
نتیجه

در مجموع در این مجلس کفهٔ ترازو کاملاً به سود اصول‌گرایان چربید.
بر پایهٔ نتایج شمارش آرا، ترکیب مجلس نهم تغییر اساسی کرد و ۱۶۹ نمایندهٔ مجلس هشتم به مجلس نهم راه پیدا نکردند.
در میان چهره‌هایی که به مجلس نهم راه پیدا نکردند، افرادی شاخص به چشم می‌خوردند که برخی در اثر رد صلاحیت، ولی بیشتر آن‌ها به علت عدم کسب آرای لازم از راهیابی به مجلس نهم بازماندند. بیشتر این چهره‌ها از اصلاح‌طلبان بودند. از جمله مصطفی کواکبیان رهبر حزب مردم‌سالاری، قدرت‌الله علیخانی، محمدرضا خباز، احمدعلی کیخا، حشمت‌الله فلاحت‌پیشه و داریوش قنبری.
از اصول‌گرایان نیز برخی نتوانستند آراء لازم را کسب کنند از جمله احمد ناطق نوری، سید شهاب‌الدین صدر، محمدمهدی مفتح، سید علی آقازاده، بهروز جعفری،  سيد احمد لطفي ،شبیب جویجری، جهانبخش محبی‌نیا و حسن غفوری‌فرد.
از فهرست صدای ملت، علی بنایی، حمیدرضا کاتوزیان و علی عباس‌پور به مجلس نهم راه پیدا نکردند.
در نمودارهای ارایه‌شده که منبع‌هایش غالباً در پایین آمده‌است، با توجه به فهرست‌های مختلف و مطلب‌های منتشرشدهٔ گوناگون نتیجه‌هایی که در آن‌ها تناقض بود جمع‌بندی شده‌است. نام‌های بسیاری میان فهرست‌ها مشترک بود، از این رو اولیت‌بندی به ترتیب فهرست‌های سرشناس‌تر و جزیی‌تر اولویت‌بندی شده‌است.
اولویت نخست دو جبههٔ اکثریت جبههٔ پایداری انقلاب اسلامی و جبهه متحد اصول‌گرایان، سپس جبهه ایستادگی ایران اسلامی سپس صدای ملت و در انتها جبهه بصیرت و بیداری اسلامی. البته چون از جبهه توحید و عدالت فهرستی گیر نیامد —البته در برخی خبرها بود که سه-چهار نفر از این گروه اختصاصی وارد مجلس شده‌اند ولی دقیق نبود— عددی ارائه نشد.
در میان اصلاح‌طلبان نیز نخست جبهه مردم‌سالاری و پس از آن جبهه مردمی اصلاحات بود. آنگاه اصلاح‌طلبان معتدل؛ البته این دو فهرست در نمودار کنار هم آمده‌است. از خانهٔ کارگر تنها چیزی که مشخص بود راه یافتن علیرضا محجوب از تهران بود که در نمودار در کنار جبهه مردم‌سالاری آورده شد. در میان مشترکان دو گروه، میان ایستادگی و جبهه مردم‌سالاری با توجه به گرایش‌های سابق تقسیم‌بندی شد و سپس در برابر دو جبههٔ دیگر اصلاح‌طلبان اولویت به ایستادگی تعلق گرفت. فهرست آبادگران جهادی که از همه کلی‌تر بود در آخر آمده‌است.
انتخابات میاندوره‌ای

نخستین انتخابات میاندوره‌ای هم‌زمان با انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم در چهار حوزهٔ انتخاباتی برگزار شد. این چهار حوزه عبارت بودند از: حوزه انتخابیه تنکابن، رامسر و عباس آباد، حوزه انتخابیه دماوند و فیروزکوه، حوزه انتخابیه تویسرکان و حوزه انتخابیه ایلام، ایوان، شیروان، چرداول و مهران. نتایج انتخابات هر چهار حوزه تأیید شد.
از رامسر شمس‌الله شریعت‌نژاد نمایندهٔ مستقل به مجلس راه یافت. از حوزهٔ تویسرکان محمدمهدی مفتح و از ایلام عمران علی‌محمدی نماینده اصولگرا پیروز شد. از دماوند نیز حمیدرضا مشهدی عباسی در انتخابات پیروز شد.
به علت درگذشت سید جلال یحیی‌زاده نمایندهٔ حوزهٔ انتخاباتی تفت و میبد در ۲۰ فروردین ۱۳۹۲ وزارت کشور تصمیم داشت که انتخابات میاندوره‌ای در حوزهٔ انتخاباتی تفت و میبد را در آبان ۱۳۹۳ برگزار کند. اما شورای نگهبان با توجه به منع قانونی با برگزاری انتخابات در تفت و میبد مخالفت کرد.
او-۵۲۲

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
سفارش ساخت::  ۱۴ فوریه ۱۹۴۰
آب‌اندازی::  ۹ ژوئیه ۱۹۴۱
آغاز کار::  ۱ آوریل ۱۹۴۲
اعزام::  ۱۱ ژوئن ۱۹۴۲
او-۵۲۲ (به آلمانی: U 522) یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در کریگس‌مارینه خدمت کرد.
تاریخچه عملیاتی

او-۵۲۲ به فرماندهی ناوسروان هربرت اشنایدر جزئی از گروه او-بوت‌های دِلفین برای حمله به کاروان نفت‌کش‌های بریتانیایی موسوم به «تی‌ام ۱» در آب‌های غرب جزایر قناری بود. او-۵۲۲ سه بامداد روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۳ در فاصله حدود ۱٬۳۰۰ متری از سمت راست جلوی کاروان موضع گرفت و در عمق پریسکوپ منتظر فرصتی برای یورش بود. به هر حال او-بوت مورد شناسایی دستگاه ردیاب صوتی ناوچه سبک پیمپِرنِل که همان سوی کاوران بود، قرار گرفت. ناوچه سرعت خود را افزایش داد تا موقعیت را بررسی کند. به هر صورت با وجود این که ناوچه پیش می‌رفت اتصال ردیابی آن با او-بوت ضعیف‌تر می‌شد. اشنایدر با آگاهی یافتن از مطلع بودن شناور از وجود او-بوت، به عمق آب رفت و از کاروان دور شد. او-۵۲۲ بیست دقیقه بعد در عمق پریسکوپ دوباره در حال نزدیک شدن به کاروان بود تا موضع حمله بگیرد. البته پیمپِرنِل همچنان آن‌جا و آماده بود. اتصال ردیاب صوتی دوباره برقرار شد و ناوچه به کاروان وضعیت آماده‌باش داد. برای این کار خیلی دیر بود. او-۵۲۲ توانسته بود از سد حفاظتی بگذرد و سه اژدر به سمت کشتی‌ها شلیک کند. دو اژدر به نفت‌کش ۶٬۸۳۳ تنی بریتانیایی مینیستر ویدل با بار ۸۹۲۰ تن سوخت، در جلوی ستون سمت بیرون کاروان برخورد کرد. آتش بسیار بزرگی از آن شعله کشید. چند ثانیه بعد اژدر سوم به نفت‌کش ۹٬۵۵۵ تنی نورویک با پرچم پاناما حامل ۱۳٫۰۲۱ تن نفت خام اصابت و آن را هم طعمه آتش کرد. زبانه‌های آتش از این دو کشتی آسمان پیش سپیده‌دم منطقه را همچون روز روشن کرده بود. ناوشکن اچ‌ام‌اس هَولاک ۳۸ خدمه مینیستر ویدل و سپس ۴۳ خدمه نورویک را که کشتی‌های خود را رها کرده بودند، از آب گرفت. درحالی‌که دو کشتی همچنان شناور بودند و تعدادی از خدمه مینیستر ویدل سعی در نجات آن داشتند، دو او-بوت مخفیانه به کاروان نزدیک می‌شدند تا تیر خلاص را به این دو نفت‌کش بزنند. ناوشکن از وجود آن‌ها مطلع شد و دو ناوچه سبک محافظت با خرج عمقی به سمت آن‌ها حمله کردند. دو او-بوت شتابان وادار به عقب‌نشینی شدند.
او-۵۲۲ روز بعد، ۱۰ ژانویه سال ۱۹۴۳، پس از تاریک شدن هوا در حدود ۲۰۰ کیلومتری شمال غربی جزایر قناری دوباره به طرف کاوران تی‌ام ۱ رفت و حدود ساعت ۲۱:۴۰ با گذر از حلقه حفاظتی سه اژدر دیگر به سمت نفت‌کش‌ها شلیک کرد. هر سه اژدر به نفت‌کش ۶٬۹۸۳ بریتانیایی بریتیش دمینیون حامل ۹٬۰۰۰ سوخت هواپیما با اکتان بالا خورد و آن را به آتش کشید. از مجموع ۵۳ خدمه نفت‌کش تنها ۱۵ نفر از این حادثه جان به در بردند.
فؤاد مصطفی سلطانی

| فؤاد مصطفی سلطانی | فؤاد مصطفی سلطانی |
| --- | --- |
فؤاد مصطفی سلطانی در دوران تحصیل در دانشگاه شریف: فؤاد مصطفی سلطانی در دوران تحصیل در دانشگاه شریف
عضو بنیانگذار و عضو کمیتهٔ مرکزی: عضو بنیانگذار و عضو کمیتهٔ مرکزی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۷ المانه، مریوان، استان کردستان، ایران
درگذشته: ۹ شهریور ۱۳۵۸ (۳۱ سال) جادهٔ مریوان-بانه، نزدیکی روستای بسطام
حزب سیاسی: کومله
تحصیلات: مهندسی برق از دانشگاه شریف
فؤاد مصطفی سلطانی (زادهٔ ۱۳۲۷، روستای المانه شهرستان مریوان – درگذشتهٔ ۹ شهریور ۱۳۵۸، جادهٔ مریوان-بانه، نزدیکی روستای بسطام)، فعال سیاسی کُرد و رهبر و یکی از بنیان‌گذاران حزب کومله بود. وی در تاریخ ۹ شهریور ۱۳۵۸ در درگیری مسلحانه با نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران کشته شد. از جمله فعالیت‌های مصطفی سلطانی می‌توان به فعالیت برای برپایی شوراها، تشکیل اتحادیه‌های دهقانی و تشکیل اولین دسته‌های پیشمرگه کومله سازمان انقلابی کردستان اشاره کرد.
کودکی و نوجوانی

فؤاد مصطفی سلطانی فرزند محمدرشیدخان، اهل روستای المانه از توابع مریوان بود که در سال ۱۳۲۷ در همین روستا به دنیا آمد. دوران کودکی را در آن‌جا سپری کرد و تا کلاس چهارم در آن‌جا به مدرسه رفت. پس از آن به همراه سایر برادرانش به سنندج رفت. سال پنجم ابتدایی را در مدرسه‌ای در محلهٔ قطارچیان شروع کرد. تا سال آخر دبیرستان یکی از شاگردان ممتاز سنندج بود. سال‌های تحصیلی هفتم، هشتم و نهم را در دبیرستان رازی تحصیل کرد و سپس برای تحصیل در رشتهٔ ریاضی، به دبیرستان هدایت رفت و کلاس‌های دهم، یازدهم و دوازدهم را با کسب مقام اول تمام کرد. در کلاس یازدهم به عنوان شاگرد نمونه سنندج، برای سفر به اردوگاه رامسر انتخاب شد و مدتی را در رامسر گذراند و با محصلین سایر نقاط ایران آشنا شد.
تحصیلات

فؤاد مصطفی سلطانی در سال ۱۳۴۶ وارد دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر سابق) شده و در رشته مهندسی برق _ الکترونیک تحصیل کرد و سال ۱۳۵۰ مدرک لیسانس خود را دریافت کرد. وی پس از فارغ‌التحصیلی به زادگاهش مریوان بازگشت.
فعالیت‌های اجرایی و اداری

فؤاد مصطفی سلطانی ابتدا در انستیتوی تکنولوژی سنندج به عنوان دبیر فنی کار را شروع کرد و بعد از مدتی به عنوان مدیر عامل برق در بروجرد و مریوان انتخاب شد.
فعالیت‌های سیاسی و زندان

فؤاد مصطفی سلطانی به همراه تعدادی از دوستان چپ‌گرای خود از جمله محمدحسین کریمی و دوستان دوران ابتدایی خود در سنندج، در پائیز سال ۱۳۴۸ تشکلی را به وجود آوردند که بعدها حزب کومله نام گرفت؛ و در همین رابطه در سال ۱۳۵۳ توسط ساواک و زیر نظر کمیته مشترک ضدخرابکاری دستگیر شد. او در سال پایانی زندان بنا به درخواست خود به زندان سنندج منتقل و در راستای اعتراضات سال ۱۳۵۷ به مدت ۲۴ روز اعلام اعتصاب غذا کرد و سرانجام در مهرماه ۱۳۵۷ از زندان آزاد شد.
در پی آزادی از زندان، او به تشکیل تشکل‌های مدنی و سازمان‌های صنفی پرداخت و بزرگ‌ترین اتحادیهٔ دهقانان کردستان را تشکیل داد و به تدریج به رهبری محبوب و مردمی تبدیل شد. در پی درگیری‌های خونین نوروز ۱۳۵۸ در کردستان، وی در مذاکراتی طولانی که با هیئت دولت مرکزی داشت، نقش مهمی در پایان جنگ و بازگشت نسبی آرامش به کردستان ایفا کرد.
سلطانی در پی ماجرای پاوه و صدور فتوای روح‌الله خمینی، نخست به سازماندهی حرکت تاریخی مردم مریوان برای تخلیهٔ کامل شهر به نشانهٔ اعتراض به جنگ پرداخت که از بزرگ‌ترین نمونه‌های اعتراض مدنی در ایران محسوب می‌شود. وی در نهایت، پس از قطعی شدن جنگ، فرماندهی بخشی از جبهه‌های کردستان را بر عهده گرفت.
درگذشت

به فتوای آیت الله خمینی مبنی بر جهاد در کردستان، اوضاع کردستان به سمت جنگ کشیده شد، کردستان محاصره گردید و تعداد از نیروهای پیشمرگه در شهرها و روستاهای کردستان در درگیری کشته شدند.[نیازمند منبع] آن هنگام فؤاد مصطفی سلطانی که به‌عنوان مسئول حزب کومله در بانه فعالیت می‌کرد به همراه سایر رهبران کومله با جلال طالبانی، عبدالرحمان قاسملو، شیخ عزالدین حسینی، شیخ جلال حسینی، مسئولان سازمان پیکار و مسئولان سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران وارد گفتگو شد و در این راستا فعالیت‌هایی را آغاز کرد.[نیازمند منبع] او در مسیر بازگشت از مریوان به بانه همراه نمایندهٔ سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران طهمورث اکبری در روز ۹ شهریور ۱۳۵۸، نزدیک روستای بسطام کشته شدند.
پیکر فؤاد مصطفی سلطانی در زادگاهش روستای المانه مزار تاله سوار در کنار برادرانش حسین مصطفی سلطانی و امین مصطفی سلطانی  به‌خاک سپرده شد.
انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان

انقلاب آلمان یا انقلاب نوامبر (به آلمانی: Novemberrevolution) به مجموعه‌ای از حوادث گفته می‌شود که در اواخر سال ۱۹۱۸ و اوایل ۱۹۱۹ اتفاق افتاد و به سرنگونی قیصر و تأسیس جمهوری وایمار انجامید.
دورهٔ انقلاب از نوامبر ۱۹۱۸ شروع شد و تا برقراری جمهوری وایمار در اوت ۱۹۱۹ ادامه داشت.
از جمله عوامل منتهی به انقلاب، می‌توان از فشارهای سنگین وارد شده به مردم آلمان در طول چهار سال جنگ، تأثیرات اقتصادی و روانی شکست امپراتوری آلمان از متفقین و افزایش تنش‌های اجتماعی بین عموم مردم و اشراف و طبقه بورژوازی نام برد.
اولین جرقه‌های انقلاب به دلیل سیاست‌های فرماندهی عالی ارتش آلمان و عدم هماهنگی آن با فرماندهی نیروی دریایی صورت پذیرفت. در حالی که ارتش آلمان شکست سختی را متحمل شده بود، فرماندهی نیروی دریایی آلمان اصرار داشت تا با فرمان ۲۴ اکتبر ۱۹۱۸ به نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا حمله کند، اما این نبرد هرگز رخ نداد. ملوان‌های آلمانی به جای اطاعت از دستورهای فرماندهی برای آغاز حمله به نیروی دریایی بریتانیا، در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ در بندر ویلهلمسهافن سر به شورش برداشتند. به دنبال آن ملوانان در بندر کیل در روز ۱ نوامبر شورش کردند. این آشوب‌ها ناآرامی‌های داخلی را در سراسر آلمان گسترش داد و در نهایت دو روز قبل از فرمان آتش‌بس، منجر به اعلام جمهوری و فروپاشی امپراتوری آلمان در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ شد. اندکی پس از آن، امپراتور ویلهلم دوم از آلمان گریخت و تاج و تخت خود را کنار گذاشت.
انقلابیون آلمان با تأثیر گرفتن از لیبرالیسم و اندیشه‌های سوسیالیستی و همچنین به دلیل مخالفت حزب سوسیال دموکرات آلمان، قدرت را همانند شوروی به شوراها واگذار نکردند. حزب سوسیال دموکرات در عوض یک مجمع ملی را انتخاب کرد که زیربنایی برای یک سیستم پارلمانی حکومتی باشد. در واقع حزب سوسیال دموکرات از ترس یک جنگ داخلی همه‌جانبه در آلمان بین کارگران مبارز و محافظه کاران، قصد نداشت قدرت و امتیازات طبقات بالای جامعه آلمان را به‌طور کامل از بین ببرد. در عوض تلاش کرد تا آنها را به‌طور مسالمت‌آمیز در سیستم جدید سوسیال دموکراتیک ادغام کند. در این تلاش، چپ‌گرایان حزب سوسیال دموکرات به دنبال اتحاد با فرماندهی عالی آلمان بود. این امر به ارتش و فرای‌کورپس (شبه نظامیان ناسیونالیست) اجازه داد تا با استقلال کافی برای خاموش کردن قیام کمونیستی اسپارتاکیست‌ها از ۴ تا ۱۵ ژانویه ۱۹۱۹ اقدام کنند. همین اتحاد نیروهای سیاسی و شبه‌نظامی در سرکوب شورش‌های چپ، در سایر مناطق آلمان نیز با موفقیت انجام شد و در نتیجه تا اواخر سال ۱۹۱۹ تمام شورشیان در آلمان سرکوب شدند.
یادداشت سوم ویلسون و اخراج لودندورف

سه هفته بعد، وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور آمریکا با سه یادداشت دیپلماتیک به درخواست آتش‌بس آلمان پاسخ داد. وی به عنوان پیش شرط مذاکره، خواستار عقب‌نشینی آلمان از تمام سرزمینهای اشغالی، توقف فعالیتهای زیردریایی و (به‌طور ضمنی) کناره‌گیری امپراتور آلمان از قدرت شد. هدف سومین خواسته ویلسون این بود که روند دموکراتیک سازی را در آلمان غیرقابل بازگشت کند.
پس از ارسال سومین یادداشت ویلسون، ژنرال لودندورف نظر خود را تغییر داد و شرایط متفقین را غیرقابل قبول دانست. وی خواستار از سرگیری جنگ شد، در حالی که کمتر از یک ماه قبل از آن اعلام کرده بود که در آن جنگ بازنده است. در حالی که درخواست آتش‌بس در حال بررسی بود، متفقین به ضعف نظامی آلمان پی بردند. نیروهای آلمانی انتظار داشتند جنگ به پایان برسد و مشتاق بازگشت به خانه بودند. آنها به سختی حاضر به نبردهای بیشتری بودند و فرار از جبهه‌ها در حال افزایش بود.
با این وجود دولت امپراتوری به تعهدی که برای آتش‌بس داده بود باقی ماند و ژنرال گرونر را جانشین لودندورف کرد. لودندورف با اسناد مسافرتی جعلی به سوئد که در جنگ بی‌طرف بود گریخت. در ۵ نوامبر ۲۰۱۸، قدرت‌های متفقین و آلمان توافق کردند که برای دستیابی به آتش‌بس دوباره مذاکره کنند. اما افکار عمومی در آلمان پس از یادداشت سوم ویسلون به سمتی رفته بود که بسیاری از سربازان و مردم معتقد بودند که امپراتور برای رسیدن به صلح پایدار باید از سلطنت کناره‌گیری کند.
انقلاب > گسترش انقلاب به تمام امپراتوری آلمان

در روز ۴ نوامبر ۱۹۱۸ هیئت‌های ملوانان به همه شهرهای بزرگ آلمان اعزام شدند. تا ۷ نوامبر انقلابیون همه شهرهای بزرگ ساحلی و همچنین هانوفر، براونشوایگ، فرانکفورت آم ماین و مونیخ را به تسخیر خود درآوردند. در مونیخ، «شورای کارگران و سربازان» آخرین پادشاه بایرن، لودویگ سوم را مجبور به صدور اعلامیه آنیف کردند که در آن دودمان ویتلسباخ بعد از ۷۸۳ سال از قدرت در منطقه بایرن کناره‌گیری می‌کرد. بایرن اولین پادشاهی در امپراتوری آلمان بود که توسط کورت آیزنر از حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان ایالت خلق (Volksstaat) نام‌گذاری می‌شد. در روزهای بعد، پادشاهان و شاهزاده‌های سایر ایالت‌های آلمان نیز از سلطنت کناره‌گیری کردند. تا پایان ماه نوامبر، هر ۲۲ پادشاه و شاهزاده ایالت‌های آلمان از سلطنت برکنار شدند.
شورای کارگران و سربازان تقریباً به‌طور کامل از اعضای حزب سوسیال دموکرات اکثریت و حزب سوسیال دموکرات مستقل تشکیل شده بود. در صدر برنامه‌های آنها دموکراسی، صلح طلبی و ضد نظامی‌گری بود. آنها به غیر از دودمان‌های پادشاهی، فقط فرماندهان نظامی را از قدرت و امتیازات خود محروم کردند. وظایف اداره‌ها و دستگاه‌های غیرنظامی امپراتوری و اداره‌هایی همانند پلیس، شهرداری و دادگاه‌ها در این انتقال قدرت محدود نشدند. مصادره اموال یا اشغال کارخانه‌ها به ندرت اتفاق افتاد، زیرا چنین اقداماتی از دولت جدید انتظار نمی‌رفت. به منظور ایجاد یک سیستم مدیریتی اجرایی متعهد به انقلاب و آینده دولت جدید، شوراها در آن زمان اعلام کردند که فقط نظارت بر دولت را بر عهده خواهند گرفت.
در حین چنین تحولاتی حزب سوسیال دموکرات اکثریت توانست یک پایگاه مستحکم در سطح مردمی ایجاد کند. در حالی که شوراها معتقد بودند که حزب سوسیال دموکرات اکثریت به نفع نظم جدید عمل می‌کند، رهبران حزب شوراها را به عنوان عناصر مزاحم برای تغییر مسالمت آمیز قدرت در نظر می‌گرفتند. حزب سوسیال دموکرات اکثریت به همراه سایر احزاب که دارای اعضایی با بدنه طبقه متوسط بودند، خواستار انتخابات سریع مجلس ملی بودند که هر چه زودتر تصمیم نهایی را دربارهٔ قانون اساسی جدید آلمان بگیرند. این موضوع خیلی زود سبب ایجاد اختلاف بین حزب سوسیال دموکرات اکثریت و انقلابیون شد. در اینجا حزب مستقل سوسیال دموکرات بود که از خواسته‌های انقلابیون در مورد تعویق انتخابات عمومی حمایت می‌کرد.
جو انقلابی در آلمان در آن زمان به غیر از موارد معدودی در برسلاو و کونیگزبرگ در پروس شرقی بر سایر سرزمین‌های شرقی امپراتوری آلمان تأثیر چندانی نگذاشت. اما نارضایتی قومی در بین آلمانی‌ها و اقلیت لهستانی در در منتهی‌الیه شرقی منطقه سیلزی که مدت‌های طولانی در دوره امپراتوری آلمان سرکوب شده بودند، سرانجام منجر به شورش‌های سیلزی شد.
انقلاب > واکنش‌ها در برلین

فریدریش ابرت با شاهزاده ماکسیمیلیان موافقت کرد که باید از بروز انقلاب جلوگیری کرد و نظم دولت باید به هر قیمتی حفظ شود. ابرت تصمیم داشت که در فرایند بازسازی دولت، احزاب طبقه متوسط را که پیش از این در سال ۱۹۱۷ در رایشستاگ با حزب سوسیال دموکرات همکاری کرده بودند حفظ شوند. او می‌خواست از رادیکالیزه کردن انقلاب همانند تجربه روسیه جلوگیری کند و همچنین نگران بود که ممکن است وضعیت امنیتی ناپایدار فعلی سقوط کند و منجر به تصرف دولت توسط انقلابیون بی تجربه شود. وی اطمینان داشت که حزب سوسیال دموکرات به دلیل اکثریت پارلمانی خود در آینده می‌تواند برنامه‌های اصلاحی خود را به اجرا درآورد.
ابرت تمام تلاش خود برای گفتگو با سیاستمداران به کار برد تا نظام امپراتوری را از فروپاشی نجات دهد. وی برای نشان دادن حسن‌نیت به پیروان خود، خواستار کناره‌گیری از امپراتور از ۶ نوامبر شد. اما ویلهلم دوم که هنوز در مقر خود در اسپا در بلژیک بود و قصد خریدن وقت برای جمع کردن نیرو داشت. پس از آنکه متفقین در آن روز با مذاکرات آتش‌بس موافقت کرد، او امیدوار بود که در رأس ارتشش به آلمان برگردد و انقلاب را با قوه قهریه فرونشاند.
طبق یادداشت‌های شاهزاده ماکسیمیلیان، ابرت در ۷ نوامبر اعلام کرد: «اگر قیصر استعفا ندهد، انقلاب اجتماعی اجتناب ناپذیر است. اما من آن را نمی‌خواهم، در واقع من مانند گناه از آن متنفرم.» (Wenn der Kaiser nicht abdankt, dann ist die soziale Revolution unvermeidlich. Ich aber will sie nicht, ja, ich hasse sie wie die Sünde.). صدراعظم امپراتوری قصد داشت به اسپا سفر کند و شخصاً امپراتور را نسبت به ضرورت استعفا متقاعد کند. اما این وضعیت با وخیم شدن سریع اوضاع در برلین تغییر یافت.
انقلاب > یکشنبه، ۱۰ نوامبر: شوراهای انقلابی انتخاب می‌شوند، آتش‌بس برقرار می‌شود

همان شب رهبری حزب سوسیال دموکرات از برنامه شورشیان در برلین باخبر شد. از آنجا که جلوگیری از برگزاری انتخابات و جلسه شوراها ممکن نبود، ابرت سخنرانانش را در همان شب و صبح روز بعد به همه کارخانه‌های برلین و شوراهای کارگری فرستاد. آنها وظیفه داشتند که در انتخابات به نفع او و حزبش تأثیر بگذارند و مشارکت مد نظر حزب سوسیال دموکرات مستقل را در دولت اعلام کنند.
این فعالیتها از توجه ریچارد مولر و سایر رهبران شورشیان دور نماند. آنها با دیدن اینکه ابرت قصد تشکیل دولت جدید را دارد، تصمیم گرفتند در کنار انتخاب دولت، کمیته‌ای اجرایی را برای هماهنگی فعالیت‌های شورای کارگران و سربازان برپا کنند. برای این انتخابات انقلابیون از قبل لیستی انتخاباتی تهیه کردند که حزب سوسیال دموکرات در آنها نمایندگی نشده بود. از این طریق، آنها امیدوار بودند که یک نهاد نظارتی قابل قبول برای کنترل بر دولت داشته باشند.
در مجمعی که در ۱۰ نوامبر در سیرک بوش (Zirkusbusch) در برلین تشکیل شد، اکثریت اعضا از حزب سوسیال دموکرات حمایت کردند: تقریباً تمام شوراهای سربازان و بخش عمده ای از نمایندگان کارگران. آنها تقاضای «وحدت طبقه کارگر» را که انقلابیون روز گذشته مطرح کرده بودند تکرار کردند و اکنون از این شعار برای پیش بردن هدف ابرت استفاده کردند. طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده، سه عضو از هر حزب سوسیالیست به عنوان «شورای نمایندگان مردم» انتخاب شدند: از حزب سوسیال دموکرات مستقل: هوگو هاس رئیس حزب، ویلهلم دیتمان معاون حزب و امیل بارت برای انقلابیون. از حزب سوسیال دموکرات ابرت، شایدمن و معاون شورای شهر ماگدبورگ اتو لندسبرگ.
پیشنهاد شورای کارگری برای انتخاب کمیته اقدام علاوه بر این باعث تعجب رهبری حزب سوسیال دموکرات شد و بحث‌های داغی را آغاز کرد. ابرت سرانجام موفق شد لیست ۲۴ نفره «شورای اجرایی کارگران و شورای سربازان» را به همان اندازه با اعضای حزب سوسیال دموکرات و حزب مستقل سوسیال دموکرات پر کند. ریاست شورای اجرایی به عهده ریچارد مولر و بروتوس ملکنبور بود.
عصر روز ۱۰ نوامبر، طی یک تماس تلفنی بین فریدریش ابرت و ژنرال ویلهلم گرونر، اولین ژنرال ارشد آلمان در اسپا در بلژیک برقرار شد. در مقابل قول ارتش برای حمایت از دولت، ابرت به ژنرال گرونر قول داد که درجه‌های نظامی فرماندهان ارتش را به آنان بازخواهد گرداند.
در هرج و مرج روزهای انقلاب، پذیرفتن شرایط سخت متفقین برای آتش‌بس توسط دولت ابرت مورد توجه عموم قرار نگرفت. در ۱۱ نوامبر، معاون حزب، ماتیاس ارزبرگر، به نمایندگی از برلین، توافقنامه آتش‌بس را در کومپین فرانسه امضا کرد و جنگ جهانی اول به پایان رسید.