stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ونسا دلگادو

| ونسا دلگادو | ونسا دلگادو |
| --- | --- |
عضو سنای ایالت کالیفرنیا از حوزهٔ  سی و دوم: عضو سنای ایالت کالیفرنیا از حوزهٔ  سی و دوم
دوره مسئولیت ۱۳ اوت ۲۰۱۸ – ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸: دوره مسئولیت ۱۳ اوت ۲۰۱۸ – ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸
پس از: تونی مندوزا
پیش از: باب آرچولتا
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: شانزدهم سپتامبر ۱۹۷۷ ‏(خطا: نیازمند سال، ماه، روز معتبر سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
حزب سیاسی: دمکراتیک
فرزندان: ۱
اقامتگاه: مونتبلو، کالیفرنیا
محل تحصیل: دانشگاه استنفورد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (کارشناسی ارشد مدیریت دولتی)
ونسا دلگادو (زاده ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۷) یک سیاستمدار آمریکایی اهل کالیفرنیا است. او که یک دموکرات بود، در سال ۲۰۱۸ در سنای ایالت کالیفرنیا خدمت کرد و شهردار سابق مونتبلو، کالیفرنیا است.
دلگادو به مدرسه Westridge در پاسادنا، کالیفرنیا رفت و در سال ۱۹۹۵ فارغ‌التحصیل شد. او سپس مدرک لیسانس خود را در رشته علوم سیاسی از دانشگاه استنفورد و کارشناسی ارشد مدیریت دولتی از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی گرفت. او سپس در توسعه اقتصادی برای شهرهای پیکو ریورا، آناهیم، و داونی، کالیفرنیا کار کرد.
لاسترا آ سینیا

مکان
| لاسترا آ سینیا | لاسترا آ سینیا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
لاسترا آ سینیا: لاسترا آ سینیا
Walls of Lastra a Signa: Walls of Lastra a Signa
ناحیه: توسکانی
استان / شهرستان: استان فلورانس (FI)
دهستان: Belfiore, Bracciatica, Brucianesi, Calcinaia, Carcheri, Ginestra Fiorentina, Inno, La Lisca, La Luna, Lecceto, Malmantile, Marliano, Ponte a Signa, Ponte Torto, Porto di Mezzo, Quattro Strade, San Martino a Gangalandi, San Romolo, Sant'Ilario a Settimo, Stagno, Val di Rose.
حکومت: حکومت
 • شهردار: Angela Bagni
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۳٫۱ کیلومتر مربع (۱۶٫۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۶ متر (۱۱۸ فوت)
جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۱۰): جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۱۰)
 • کل: ۱۹۸۲۹
 • تراکم: ۴۶۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Lastrigiani
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۵۰۰۵۵
پیش‌شماره تلفن: ۰۵۵
قدیس پشتیبان: St. Martin of Tours
روز قدیس: November 11
وبگاه: وبگاه رسمی
لاسترا آ سینیا (به ایتالیایی: Lastra a Signa) یک کومونه در ایتالیا است که در استان فلورانس واقع شده‌است.
خصوصیات

لاسترا آ سینیا ۴۳٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۹٬۸۲۹ نفر جمعیت دارد و ۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای جروزیو و Saint-Fons خواهرخوانده‌های لاسترا آ سینیا هستند.
فرندز (فصل ۵)

| فرندز | فرندز |
| --- | --- |
فصل ۵: فصل ۵
جلد دی‌وی‌دی فصل پنجم فرندز: جلد دی‌وی‌دی فصل پنجم فرندز
بازیگران:  جنیفر انیستون  کورتنی کاکس  لیسا کودرو  مت له بلانک  متیو پری  دیوید شویمر 
شمار قسمت‌ها: ۲۴
انتشار: انتشار
شبکهٔ اصلی: ان‌بی‌سی
انتشار اصلی: ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۸ (۱۹۹۸-0۹-۲۴) – ۲۰ مه ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-05-۲۰)
فهرست قسمت‌ها: فهرست قسمت‌ها
فصل پنجم سریال دوستان، کمدی موقعیت آمریکایی ساخته دیوید کرین و مارتا کافمن در تاریخ ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۸ از شبکه ان‌بی‌سی برای نخستین بار پخش شد. سریال دوستان به دست شرکت‌های برادران وارنر و نیز برایت/کافمن/کرین پروداکشنز ساخته شد. این فصل شامل ۲۴ قسمت بوده و در تاریخ ۲۰ می ۱۹۹۹ به پایان رسید.
بازیگران و شخصیت‌ها

| ن ب وفرندز | ن ب وفرندز |
| --- | --- |
قسمت‌ها:  دوستان فصل ۱  فصل ۲  فصل ۳  فصل ۴  فصل ۵  فصل ۶  فصل ۷  فصل ۸  فصل ۹  فصل ۱۰ 
شخصیت‌‌ها:  جویی تریبیانی  چندلر بینگ  فیبی بوفی  مانیکا گلر  راس گلر  ریچل گرین 
مقالات مرتبط:  موسیقی "پیشت خواهم ماند"  "Smelly Cat"  دوستان: تجدید دیدار  جویی  Mad About You  جوایز و نامزدی‌ها  Friends ... 'Til the End  Hello Friends  Friends: The One with All the Trivia 
↑  Chitwood, Adam (2019-12-26). "Friends Seasons Ranked from Worst to Best". Collider (به انگلیسی). Retrieved 2023-05-12.
فرانسوا آراگو

| فرانسوا آراگوفرانسوا آراگو | فرانسوا آراگوفرانسوا آراگو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ فوریهٔ ۱۷۸۶ Estagel , نزدیک پرپینان، پیرنه اوریانتل
درگذشت: ۲ اکتبر ۱۸۵۳ (۶۷ سال) پاریس
آرامگاه: گورستان پر لاشز
ملیت: فرانسوی
محل تحصیل: اکول پلی‌تکنیک
پیشه(ها): ریاضی‌دان، فیزیک‌دان، ستاره‌شناس و سیاستمدار
شناخته‌شده برای: فعالیت نوری قطبنده جریان گردابی قوانین فرینل-آرگو
آثار برجسته: ۲۵مین نخست‌وزیر فرانسه
دوره: ۹ مه ۱۸۴۸–۲۴ ژوئن ۱۸۴۸
پس از: ژاک-شارل دوپن دو لور
پیش از: لوئی-اوژن کاوانیاک
جوایز: مدال کاپلی (۱۸۲۵)
دومینیک فرانسوا آراگو (کاتالانی: Domènec Francesc Joan Aragó)، که صرفاً با عنوان «فرانسوا آراگو» شناخته می‌شود (۲۶ فوریه ۱۷۸۶ تا ۲ اکتبر ۱۸۵۳)، ریاضیدان، فیزیکدان، منجم، فراماسون، حامی انقلابات کاروناری و سیاستمدار بود.
سیاست و میراث

در ۱۸۳۰ میلادی، آراگو که همیشه بینش‌های لیبرال خود را در ارتباط با جمهوری بیان می‌نمود، به عنوان عضو اتاق قائم مقامان دپارتمان پیرنه-اورینتال انتخاب شده و استعدادهای خود را در راه فصاحت و دانش علمی در رابطه با تمامی سؤالات مربوط به آموزش عمومی، پاداش مخترعین و تشویق علوم مکانیکی و عملیبه کار بست. بسیاری از معتبرترین تجارت‌های ملی مربوط به این دوره، مدیون دفاعیات او از چنین مواردیست: چون اهداء جایزه به لوئی داگر جهت اختراع عکاسی، گرنت برای انتشار آثار فرما و لاپلاس، تصاحب موزه کلانی، توسعه راه‌آهن و تلگراف الکتریکی، ارتقاء رنیله. آراگو در ۱۸۳۹ میلادی، اختراع عکاسی را به شنوندگان حیرت‌زده، در جلسه مشترکی با آکادمی‌های هنر و علوم گزارش نمود.
در ۱۸۳۰ میلادی، آراگو همچنین به عنوان هدایتگر رصدخانه و عضو اتاق نایبان، قادر بود تا گرنت‌های مالی را جهت بازسازی و افزودن به ابزارآلات مهم به کار برد. در همان سال، او همچنین به عنوان مشاور دائمی آکادمی علوم، موقعیت ژوزف فوریه، انتخاب شد. آراگو با خدماتش و دوستانی که ایجاد نمود، برای او و خود سابقه جهانی ایجاد نمود. او در موقعیت مشاور، مدح‌های تاریخی در رابطه با اعضای فوت شده، جزو وظایف او بوده و برای این وظیفه، سرعت و تسهیل تفکرش و شادی او از سبک طعنه زنی و دانش گسترده‌اش، به طرز عجیبی او را مناسب این وظیفه کرده بود. او به عنوان یک عضو افتخاری خارجی از آکادمی آمریکایی هنر و علوم در ۱۸۳۲ میلادی انتخاب شد.
در ۱۸۳۴ میلادی، آراگو مجدداً اسکاتلند را ملاقات کرده و در گردهمایی انجمن بریتانیایی در ادینبرگ شرکت نمود. از این زمان تا ۱۸۴۸ میلادی او زندگی آرام و ساکتی داشت – گرچه که به کار در آکادمی و رصدخانه جهت انجام خدمات متعدد در تمامی دپارتمان‌های علوم فیزیکی نیز همزمان ادامه داد، اما با افو لوئی فیلیپ، رصدخانه را ترک کرده تا به دولت مشروطه بپیوندد (۲۴ فوریه ۱۸۴۸). او برای انجام دو عملکرد مهم مورد اعتماد واقع شد، عملکردهایی که تا قبل آن هیچگاه یکجا به یک نفر واگذار نشده بودند، یعنی وزارت دریا و مستعمرات (۲۴ فوریه ۱۸۴۸ تا ۱۱ می ۱۸۴۸) و وزارت جنگ (۵ آوریل ۱۸۴۸ تا ۱۱ می ۱۸۴۸)؛ در مسئولیت اول، نسبت‌ها را در نیروی دریایی ارتقاء داده و شلاق زدن را منسوخ ساخت. همچنین قسم‌های سیاسی از تمام انواع را منسوخ کرده و در تضاد با منافع مالی، در الغای برده‌داری در مستعمرات فرانسه به موفقیت رسید.
در ۱۰ می ۱۸۴۸، آراگو به عنوان عضو کمیسیون اجرایی قدرت، یک پیکره حاکمه در جمهوری فرانسوی انتخاب گردید. او در کمیسیون قدرت اجرایی (۱۱ می ۱۸۴۸) به ریاست منصوب شد و در این ظرفیت به عنوان رئیس مشروطه حکومت تا ۲۴ ژوئن ۱۸۴۸ خدمت نمود، زمانی که استعفای دسته جمعی کمیسیون به مجلس مؤسسان ملی فرستاده شد. در آغاز می ۱۸۵۲، هنگامی که دولت لوئی ناپلئونالزام بر قسم وفاداری نسبت به تمام کارکردها را اجرا نمود، آراگو به صورت قطعی سرباز زده و استعفا از سمتش به عنوان منجم در بورو دو لانگیتیودز را ارسال نمود. با این حال، شاهزاده از پذیرش آن سرباز زده و «استثنا به نفع دانشمندی که آثارش بر فرانسه جلوه افکنده و تلخکامی ساختن وجودش در حکومت موجب پشیمانیست».
دماغه گرگوری در ارگن به نام کاپتان کوک در ۱۲ مارس ۱۷۷۸، به نام سنت گرگوری نامگذاری شد که قدیس آن دوران بود، سپس به دماغه آراگو تغییرنام یافت.
سال‌های پایانی

آراگو تا پایان جمهوری‌خواهی باقی ماند و پس از کودتای ۱۸۵۲، گرچه که از دیابت رنج برده و سپس دچار بیماری برایت شد، ورم نیز عارضش گشته و از سمتش به عنوان منجم استعفا داده و این کار را بر قسم وفاداری ترجیح داد. ناپلئون سوم رهنمودهایی را ارائه نمود که براساس آن، مرد مسن به هیچ عنوان اذیت نشده و باید در گفتار خود آزاد بوده و هرکاری خواست بکند. در تابستان ۱۸۵۳ آراگو به توصیه پزشکانش که به او اثرات هوای محلی را توصیه می‌نمودند، به شرق پیرنه رفت، اما غیر مؤثر بوده و در پاریس فوت کرد. قبر او در قبرستان مشهور پر-لاشر در پاریس قرار دارد. آراگو یک آتئیست بود.
موارد نامگذاری شده به نامش

انجمن مطالعاتی فیزیک کاربردی دانشگاه توئنته به نام آراگو نامگذاری شده‌است.
نام او یکی از ۷۲ نام حکاکی شده در برج ایفل است.
کمربند بیرونی اصلی ۱۰۰۵ آراگو، یکی از حلقه‌های داخلی نپتون، دهانه ماه آراگو به علاوه دهانه مریخی آراگو به افتخار او نامگذاری شده‌اند.
دو کشتی کابری به نام او نامگذاری شده‌اند، «فرانسوا آراگو» در ۱۸۸۲ و «آراگو» در ۱۹۱۴/۱۹۳۱.
برای مطالعه بیشتر

Hahn, Roger (1970). "Arago, Dominique François Jean". Dictionary of Scientific Biography. Vol. 1. New York: Charles Scribner's Sons. pp. 200–203. ISBN 0-684-10114-9.
Lequeux, James (2008), François Arago, un savant généreux, Paris: EDP-Sciences, ISBN 978-2-86883-999-2
Walter Baily, A Mode of producing Arago's Rotation. 28 June 1879. (Philosophical magazine: a journal of theoretical, experimental and applied physics. Taylor & Francis. , 1879)
نگاره‌ای از فرانسوا آراگو
شهرستان پلهرژیموف

مکان در 23x15px|border |alt=|link= جمهوری چک
| ناحیهٔ پلهریموو Okres Pelhřimov | ناحیهٔ پلهریموو Okres Pelhřimov |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
موقعیت ناحیهٔ پلهریموو در نقشه: موقعیت ناحیهٔ پلهریموو در نقشه
منطقه: منطقه ویسوچینا
مرکز: Pelhřimov
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲۹۰ کیلومتر مربع (۵۰۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • کل: ۷۲۴۶۰
 • تراکم: ۵۶/کیلومتر مربع (۱۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
ناحیهٔ پلهریموو (به لاتین: Pelhřimov District) یک ناحیه در جمهوری چک است که در منطقه ویسوچینا واقع شده‌است. ناحیهٔ پلهریموو ۱٬۲۹۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷۲٬۴۶۰ نفر جمعیت دارد.
مارتینگیل

آزمایش پرتاب سکه منصفانه که نشان می‌دهد در آن شانس ورشکست شدن نیز وجود دارد.
در نظریه احتمالات یک مارتینگیل (به انگلیسی: martingale) مدلی از یک بازی منصفانه است که در آن اطلاعات گذشته کمکی در پیشبینی آینده نمی‌کنند. به عبارتی دیگر یک مارتینگیل دنباله ای است از بی‌نهایت متغیر تصادفی (به عبارتی دیگر یک فرایند تصادفی) که در زمانی دلخواه از آن، امید ریاضی مقدار بعدی برابر است با مقدار مشاهده شدهٔ کنونی.
پیشینه

در اصل، مارتینگیل به دسته‌ای از استراتژی‌های شرط‌بندی که در قرن ۱۸ میلادی در فرانسه پرطرفدار بود، ارجاع داده می‌شود.
تعریف ریاضی

مارتینگیل به تعریف رسمی ریاضی یک فرایند تصادفی زمان-گسسته است که شرایط زیر را قبول کند
تعریف زمان پیوستهٔ مارتینگل نیز به شکلی مشابه است.
تعریف ریاضی > مارتینگل نسبت به دنباله‌ای دیگر

دنبالهٔ Y1, Y2, Y3 ... را مارتینگل نسبت به دنبالهٔ X1, X2, X3 ... یک مارتینگل به ازای تمام n می‌نامیم اگر
شکری العسلی

| شکری العسلی | شکری العسلی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۶۸ دمشق، ولایت سوریه، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۶ مهٔ ۱۹۱۶ (۴۸ سال) دمشق، ولایت سوریه، امپراتوری عثمانی
ملیت: عثمانی
پیشه(ها): سیاستمدار، نویسنده، وکیل
شُکری العسلی (۱۸۶۸ – ۶ مهٔ ۱۹۱۶) سیاستمدار، نویسنده و وکیل عثمانی سوری بود. یکی از رهبران رنسانس عربی شمرده می‌شود. او به عنوان قائم‌مقام در ناحیهٔ قوش در قونیه منصوب شد، سپس میان چند ناحیهٔ دیگر در همین منصب جابجا گشت تا اینکه در سال ۱۹۱۱ به عنوان نمایندهٔ دمشق در مجلس مبعوثان عثمانی انتخاب شد. مدت کوتاهی به وکالت پرداخت و در روزنامهٔ «القبس» مقالات خود را چاپ کرد. هنگامی که جنگ جهانی اول آغاز شد، دادگاه عالی او را به اعدام محکوم کرد و این حکم در دمشق اجرا شد.
زندگی و پیشه

نام کامل او شکری بن علی بن محمد بن عبدالکریم بن طالب العسلی است. اصل العسلی‌ها از روستای یلدا در حومهٔ دمشق است و به آل الشرقطلی معروف بوده‌اند. اولین کسی که از آنان به العسلی معروف شد، طالب بود؛ آن‌ها در سال ۱۶۵۵ به دمشق نقل مکان کردند. شکری العسلی در سال ۱۸۶۸ در دمشق، مرکز ولایت سوریه، امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. وارد مدرسهٔ الجقمقیه الرشدیه دمشق شد. در سال ۱۸۹۳ مدرسه الجقمقیه تعطیل شد و او به کلاس‌های معادل کلاس آنها در مدرسه مقدماتی عنبر در دمشق رفت. سپس به استانبول نقل مکان کرد و به دفتر سلطنتی (دبیرستان سلطنتی) پیوست. در سال ۱۹۰۲ از آنجا فارغ‌التحصیل شد.
او مناصب دولتی بسیاری در امپراتوری عثمانی داشت. او به عنوان قائم‌مقام در ناحیهٔ قوش قونیه در آناتولی در سال ۱۹۰۶ منصوب شد. در سال ۱۹۰۸ به ناحیهٔ مرقاب و در همان سال به ناحیهٔ صهیون منتقل شد. سپس به‌شماری از مناطق دیگر از جمله ناحیهٔ صفد و ناصره (۱۹۱۰) منتقل شد. در سال ۱۹۱۱ به عنوان نمایندهٔ دمشق در مجلس مبعوثان عثمانی انتخاب شد. العسلی سال بعد دوباره خود را در فهرست ائتلاف نامزد کرد، اما فدرالیست‌ها با نامزدهای ائتلاف مبارزه کردند و نامزد خود را در ولایت‌های دمشق و بیروت و متصرفیهٔ مقدس به پیروزی رساندند. شکری العسلی سپس به عنوان وکیل مشغول به کار شد و به عنوان بازرس سلطنتی برای ولایت حلب و منطقهٔ دیرالزور منصوب شد. سیاستمداران تندروی ترک از او به خاطر درخواست یک نظام غیرمتمرکز برای عثمانی ناراحت بودند.
شکری العسلی نقش برجسته‌ای در زندگی سیاسی عثمانی و عربی و مقاومت در برابر جنبش صهیونیستی داشت. او از زمان تأسیس انجمن قحطانی در سال ۱۹۰۹، در آن عضویت داشت. العسلی همچنین یکی از اعضای انجمن اتحاد عرب و یکی از کسانی بود که از طرف انجمن با خدیو مصر ارتباط برقرار کرد.در اوایل قرن بیستم در روزنامهٔ دمشقی «القبس» نوشت و به محمد کردعلی کمک کرد تا با صهیونیسم آشنا شود. زمانی که وی در سال ۱۹۱۰ قائم‌مقام ناصره بود، از نزدیک با فعالیت صهیونیست‌ها در فلسطین و چگونگی خرید زمین‌های فلسطینی مانند مرج ابن عامر و تقریباً ۱۸ روستای فلسطینی از خانواده‌های لبنانی که در خارج از فلسطین زندگی می‌کردند، روبرو شد. در اکتبر ۱۹۱۰، یکی از این معاملات فروش در زمین‌های الفوله، در نزدیکی العفوله در منطقهٔ ناصره، بین الیاس سرسق و یکی از نمایندگان انجمن صهیونیستی، انجام شد. شکری العسلی در برابر این فروش مقاومت کرد، والی بیروت او را از قائم‌مقامی ناصره برکنار کرد. این فروش سرانجام در ژانویه ۱۹۱۱ به پایان رسید، اما شکری العسلی سکوت نکرد. او موضوع خرید زمین‌ها توسط صهیونیست‌ها را در مطبوعات و مجلس عثمانی مطرح کرد و در روزنامهٔ «الحضارة» که توسط روشنفکران عرب در استانبول منتشر می‌شد، در این باره نوشت. وی با اشاره به نظام خودگردانی که در مستعمرات صهیونیستی اعمال می‌شد، شماری از تمبرهای موجود در آنجا را که تصاویر رهبران صهیونیستی را در خود داشت، در اختیار نمایندگان قرار داد. از این رو مورد حملهٔ صهیونیست‌ها و فدرالیست‌ها قرار گرفت.
در جریان جنگ جهانی اول، دادگاه نظامی او را به اعدام محکوم کرد و این حکم در صبح روز ۶ مهٔ ۱۹۱۶ در میدان مرجه، دمشق اجرا شد. از او با لقب «شهید» یاد می‌شود. پس از اعدام وی، مقامات ترک خانوادهٔ وی از جمله پسرش خالد العسلی را به شهر بیله‌جک در آناتولی تبعید کردند.
آثار

او مقالات زیادی در روزنامه‌ها و مجلات دربارهٔ مسائل اجتماعی، اداری، آموزشی و ادبی منتشر کرد. شکری العسلی دارای چند کتاب است، از جمله عناوین عربی آن‌ها:
القضاء والنواب
الخراج في الإسلام
المأمون العباسي
فرناندا پائس لمه

| فرناندا پائس لمه | فرناندا پائس لمه |
| --- | --- |
پیس لمه در کارناوال بهیان در سال ۲۰۱۲: پیس لمه در کارناوال بهیان در سال ۲۰۱۲
نام هنگام تولد: فرناندا میراندا پیس لمه د آبرو
زادهٔ: ۴ ژوئن ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال) سائوپائولو، برزیل
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۸–تاکنون
فرناندا میراندا پیس لمه د آبرو (زادهٔ ۴ ژوئن ۱۹۸۳) یک هنرپیشه اهل برزیل است.
پائس لمه، دختر راوی و مفسر ورزشی آلوارو خوزه، کار خود را از کودکی با حضور در کمپین‌های تبلیغاتی آغاز کرد.
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | عنوان | نقش | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۸ | سندی و جونیور | پاتریشیا (پتی) | ۱۹۹۸–۲۰۰۳ |
| ۲۰۰۳ | سایت پیکاپائو زرد | کلاریس | کامئو |
| ۲۰۰۳ | اکنون آنها هستند | کارینا |  |
| ۲۰۰۴ | ام سو کوراسائو | الیسا فورتادو |  |
| ۲۰۰۴ | داکور دو پکادو | نیتا بازاروف | کامئو |
| ۲۰۰۵ | آمریکا | روزاریو |  |
| ۲۰۰۶ | دام | کالی | Globo TV Special |
| ۲۰۰۷ | ترنجبین | فلورا گرین | قسمت: "Lígia" |
| ۲۰۰۷ | آمازونیا، دی گالوز و چیکو مندس | بلینها |  |
| ۲۰۰۷ | دزجو پرویبیدو | ترزا مندونسا (ترسینیا) |  |
| ۲۰۰۸ | کاسوس و آکاسوس | کریستیان | قسمت: "O Colchão, a Mala ea Balada" |
| ۲۰۰۸ | نمای سوآ تاریخا | اولین | قسمت: "A Herança de Napoleão" |
| ۲۰۰۹ | بهشت | ماریا روزا مدیروس |  |
| ۲۰۰۹ | سوپربونیتا | خودش | مجری |
| ۲۰۰۹ | Xuxa ویژه کریسمس | پاستورینیا آبی | ویژه کریسمس |
| ۲۰۱۰ | اورژانس SOS | گراسا | قسمت: "Várias Vezes ao Dia" |
| ۲۰۱۰ | نیروی کار | استفانی | قسمت: "پردا توتال" |
| ۲۰۱۱ | کنایه از بی‌فکری در عشق | ایرنه براندائو |  |
| ۲۰۱۲ | برزیلی | لویزا | قسمت: "A Reacionária do Pantanal" |
| ۲۰۱۲ | سلو خورخه | مارسیا |  |
| ۲۰۱۳ | پورتا دوس فوندوس | کلودیا | اپیزودیو: "Homens" |
| ۲۰۱۴ | عشق حقیقی | شش کاراکتر |  |
| ۲۰۱۴ | سوپراستار | خودش | ارائه کننده |
| ۲۰۱۶ | فاکتور ایکس | میزبان |  |
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۷ | مردی که شیطان را به چالش کشید | جنیفر |
| ۲۰۰۷ | پودکرر! | ملیسا |
| ۲۰۱۱ | Cilada.com | فرناندا |
| ۲۰۲۰ | ثروتمند در عشق | آلانا |
فرانتس شوبرت

| فرانتس شوبرت | فرانتس شوبرت |
| --- | --- |
پرترهٔ شوبرت، اثر ویلهِلم آوگوست ریدلِر، ۱۸۷۵: پرترهٔ شوبرت، اثر ویلهِلم آوگوست ریدلِر، ۱۸۷۵
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: فرانتس پیتر شوبرت
زاده: ۳۱ ژانویهٔ ۱۷۹۷ قریهٔ لیختنتال، آلزرگروند، در نزدیکیِ وین
درگذشته: ۱۹ نوامبر ۱۸۲۸ وین
سازهای اصلی: سازهای اصلی
پیانو: پیانو
امضا: امضا
فرانتس پیتر شوبرت (به آلمانی: Franz Peter Schubert) (زادهٔ ۳۱ ژانویهٔ ۱۷۹۷ – درگذشتهٔ ۱۹ نوامبر ۱۸۲۸) (آلمانی: [ˈfʁant͡s ˈpe:tɐ ˈʃu:bɐt])، آخرین آهنگساز اتریشیِ برجستهٔ مکتب موسیقی کلاسیک/ رمانتیک بود. او در عمر بسیار کوتاه خود ۹ سمفونی، ۱۴ کوارتت زهی، ۲ تریوی پیانو، و بسیاری آثار زیبای دیگر پدید آورد اما بدون شک آنچه نام و جایگاه او را بی‌همتا نگاه می‌دارد، لیدها (ترانه‌ها)ی اوست؛ ۶۰۳ لید یا ترانه در ۳۱ سال زندگی‌اش نشانگر آن است که او هیچ‌وقت از آواز جدا نبوده‌است. هنگامی که به آثار مجلسی او نگاه می‌کنیم، تریوهای پیانوی او را بسیار موفق می‌یابیم؛ چرا که بیش از هر فُرم دیگری به خط آواز نزدیک است.
در اغلب آثارش، ویولن و ویولنسل خط آواز را دنبال می‌کنند و پیانو در حقیقت همراهی‌کننده است. در میان تمام آهنگ‌سازان، شوبرت بهترین الگو است برای قسمت‌هایی که قبلاً هرگز کشف نشده بود.
همچنین، نُت‌های سازهای بادی او بر طبق نظر اغلب متخصصان موسیقی در واقع منحصربه‌فردند.
سمفونی‌ها

شوبرت علاقهٔ فراوانی به آواز داشت و بسیاری از کارهای زیبایِ آوازی (لیدِ) خود را در نوجوانی تصنیف کرد. در ۱۸ سالگی حدود ۱۵۰ کار آوازی ساخت و در ۱۹ سالگی، که تجارب بسیاری در ساخت موسیقی آوازی به دست آورده بود، ۱۸۰ اثر شامل کارهای آوازی، اپرا، سمفونی و مس خلق کرد.
سمفونی‌ها > سمفونی شماره یک

اولین سمفونی شوبرت در پاییز سال ۱۸۱۳ تنظیم شد و به وسیلهٔ ارکستر کونویک وین اجرا گردید. محلی که شوبرت حدود ۵ سال در آنجا مطالعه داشت و این البته اولین کار ارکستر بزرگ او بود، وی این اثر را برای سازهای زهی نرمال (متوسط) تنظیم کرده و سازهای بادی متشکل از یک فلوت، دو ابوا، یک کلارینت، یک فاگوت، دو ترومپت، دو هورن و یک تیمپانی می‌باشد، شروع و حرکت اول سمفونی در فُرم آداجیو می‌باشد، تغییر سازهای بادی در بخش‌های متنوع این اثر ذوقی جادویی به همراه دارد.
سمفونی‌ها > سمفونی شماره دو

دومین سمفونی وی دقیقاً یک سال بعد از سمفونی شماره یک تنظیم شد و اختلاف بین این دو سمفونی را می‌توان تأکید زیاد روی یک بخش جدید مانند ترکیب تکنیکی که در آن زمان درخور و مناسب شوبرت بود شمرد، ارکستراسیون مشابه همان ارکستراسیون سمفونی شماره یک است، در اجرا شاهد یک مقدمه آرام که خیلی آهسته و نرم در حرکت است می‌باشیم و در نهایت هم‌زمان با ورود فلوت دوم، سازهای زهی و بادی به تکرار صداهایی موزون و هماهنگ می‌پردازند.
سمفونی‌ها > سمفونی شماره پنج

سمفونی شماره ۵ جمع‌وجورترین سمفونی آهنگساز است و شوبرت آن را برای کوچکترین ارکستر (در قیاس با ارکسترهای سمفونی‌های دیگرش) نوشته شده‌است، سازبندی این ارکستر مشتمل است بر فلوت، دو ابوا، دو فاگوت، دو هورن، و سازهای زهی، و در واقع ارکستری است هایدنی بدون ترومپت‌ها و طبل‌ها، نیز بدون کلارینت‌ها که در تمام سمفونی‌های دیگرِ شوبرت حضور دارند، این بازگشت به امکاناتِ اندکِ قرن هجدهم ظاهراً مقارن است با تصمیم‌گیری آگاهانهٔ شوبرت در مورد دست شستن از تقلید بتهوون در زمینهٔ تصنیف سمفونی و برگشتن به سرچشمهٔ کلاسیک هایدن و موتسارت.
سمفونی‌ها > سمفونی شماره هشت یا ناتمام (Unfinished)

هرچند شوبرت را به خاطر کارهای آوازی اش در اصل به عنوان یک چکامه سرا می‌شناسند اما نمی‌توان از کنار سمفونی‌های او بخصوص سمفونی شماره ۸ یا ناتمام (Unfinished) در سی مینور و همچنین سمفونی شماره ۹ او معروف به بزرگ (The Great) در دو ماژور به سادگی گذشت، شوبرت این سمفونی را سه سال قبل از مرگش نوشت، سمفونی شماره ۸ یا ناتمام او برای ارکستری به بزرگی ارکستر سمفونی بزرگ در دو ماژور نوشته شده‌است که مناسب سالن‌های کنسرت عمومی است
سازهای بادی چوبی دوبل، جفت‌های هورن و ترومپت، ۳ ترومبون، تیمپانی، به همراه سازهای زهی، مشکل اصلی احتمالاً آنجا بود که شوبرت فکر می‌کرد اثری می‌سازد که تقریباً شنونده‌ای نخواهد داشت و به همین دلیل در پاییز ۱۸۲۲ از تکمیل اثر منصرف شد و پس از آن همدیگر سعی نکرد کاملش کند یا به اجرایش درآورد، هنگامی که اثر را نیمه کاره رها کرد دو موومان اول را پاکنویس کرده بود اما فقط طرح مقدماتی یک اسکرتسو را ریخته بود، از طرح‌های مقدماتی اش برای فینال اثری به جا نمانده.
شوبرت شش سمفونی نخستش را نه به قصد اجرای عمومی بلکه برای گِردهمایی‌های موسیقی خصوصی خانواده و دوستان خانوادگی پدیدآورد، با وجود این، زبان موسیقایی شوبرت در آستانهْ بیست سالگی تقریباً شکل گرفته بود و نواخت‌های عدیده ملودی و هارمونی و بخصوص تغیرات جادویی تونالیته، همه ثابت می‌کنند که سراسر آثارش صدای موسیقی او را می‌دهد.
دستنوشته دو موومان کامل سمفونی شماره ۸ سال‌ها در اختیار دو برادر به نام‌های یوزف و آنزلم هوتنبرنر از اهالی گراتس قرار داشت
یکی از نشانه‌های غیرعادی بودن سمفونی «ناتمام» این است که تِم‌های اصلی آن، چه در اکسپوزیسیون‌ها و چه در برگشت‌ها، نشانه پیانیسیمو (خیلی ضعیف) دارند، نکته جالب توجه دیگر این سمفونی شروع هشت میزانی آغازین توسط ویولنسل‌ها و کنترباسها است که در آن زمان برای شروعِ یک آلگروی سمفونیک بی‌سابقه بود.
سمفونی‌ها > سمفونی شماره نهم (The Great)

بر دستنوشته سمفونی بزرگ در دو ماژور شوبرت، که در بایگانی انجمن فیلارمونیک وین نگهداری می‌شود، تاریخ مارس ۱۸۲۸ به چشم می‌خورد.
سال‌های سال از روی ظواهر امر نظر می‌دادند که این اثر یکی از آثار عدیده‌ای است که در آخرین سال زندگی شوبرت ساخته شده‌است، لیکن دیگر معلوم شده که بخش اعظم این سمفونی تقریباً سه سال پیش تر از این تاریخ، یعنی در تابستان ۱۸۲۵ تصنیف شده‌است و شاید مارس ۱۸۲۸ صرفاً تاریخ بازبینی جامع و نهایی سمفونی باشد، به بیان دیگر، این سمفونی همان سمفونی موسوم به «گموندن - گاستاین» است که شوبرت در جریان تعطیلاتی در ناحیه کوهستانی گاستاین در تابستان ۱۸۲۵ روی آن کار می‌کرد و بسیاری از شوبرت شناسان از سِر جورج گروو به بعد آن را گمشده می‌دانستند
شواهد این تاریخ‌گذاری مجدد را نخستین بار جان رید، شوبرت‌شناس بریتانیایی در کتابی به نام «شوبرت؛ سال‌های واپسین» که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد عرضه کرد.
او آثار کاملاً قابل استنادی را تا سال ۱۸۲۸ بررسی می‌کند و به روشنی نشان می‌دهد که نیمرخ آفریده‌های شوبرت در این دورهُ واپسین در صورت حذف این سمفونی به مراتب واضحتر می‌نماید.
سمفونی با یک مقدمه آرامِ وسیع و قدرتمندانه آغاز می‌شود، تِم آغازین که نخست با دو هورن بدون همراهی نواخته می‌شود، معنا و اهمیتی دارد که تا ورای مقدمه ادامه پیدا کرده و بسط داده می‌شود.
زندگی

دوازدهمین فرزند درمیان ۱۴ فرزند خانوادهٔ شوبرت، فرانتس نخستین درس‌های پیانوی خود را از پدرش گرفت، درحالی‌که از برادر بزرگ‌ترش نواختن ساز آلتو را می‌آموخت. از ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۳ او خوانندهٔ گروه کر سلطنتی وین است و هم‌زمان در همان‌جا از آنتونیو سالیری درس موسیقی می‌گیرد. در همین دوره و باوجود مخالفت‌های پدرش، که حتی وی را از ورود به خانه و دیدار مادرِ رو به مرگش بازمی‌دارد، شوبرت شروع به آهنگ‌سازی می‌کند. در آغاز، نوشتن برای پیانو را می‌آزماید، ولی خیلی زود به نوشتن برای سایر سازها و فرم‌ها نیز مبادرت می‌ورزد؛ ازجمله ۸ چهارنوازی (کوارتت) برای سازهای زهی و به‌ویژه ترانه‌های آلمانی (لید: Lieder). در ۱۸۱۳ (۱۶سالگی) و درحالی‌که بسیار زیر تأثیر آهنگ‌سازان بزرگی چون هایدن، موتسارت و بتهوون است، نخستین سمفونی خود را می‌نویسد، و اندکی بعد، در ۱۷سالگی، نخستین اپرا، نخستین مس، و به‌ویژه نخستین شاهکارِ لیدِ خود، یعنی Gretchen am Spinnrade را می‌آفریند. در سال ۱۸۱۸ شوبرت به‌عنوان معلم سرخانهٔ فرزندان کُنت استرهازی در مجارستان مشغول کار می‌شود. او بجز این دوره، بیشترِ زندگی خود را در وین سپری کرد و به‌دلیل بی‌کاری و بی‌پولی، بیشتر روزهای عمرش را در منزل دوستانش گذراند و زندگی خود را وقف آهنگ‌سازی کرد. در ۱۸۲۳، شوبرت به بیماری سیفلیس دچار شد و این بر روی آثار او تأثیر گذاشت و وی هرچه بیشتر به آثار هرچه ژرف‌تر روی آورد. او در ۳۱ سالگی بر اثر بیماری تب تیفوئید در شب ۱۹ نوامبر ۱۸۲۸ درگذشت و او را همان‌طور که وصیت کرده بود در جوار آرامگاه بتهوون به خاک سپردند.
برخی از آثار

ازجملهٔ این آثار می‌توان به اینها اشاره کرد:
۷ مس
۱۰ سمفونی
۲۲ سونات پیانو
۱۵ چهارنوازی (کوارتت) برای سازهای زهی
حدود ۶۰۰ ترانه (لید)، ازجمله:
ماهی قزل‌آلا (پنج‌نوازی (کوینتت) برای پیانو و سازهای زهی)
۱۱ اپرا ازجمله نامدارترین آن‌ها رزاموند
فهرست آثار
خانه تولد شوبرت در نوسدرف اتریش
ماری کریستینا دیگبی

ماری کریستینا دیگبی (‎/ˌmɑːriˈeɪ/‎ MAR-ee-AY؛ زادهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۸۳) خواننده، ترانه‌سرا، گیتاریست و پیانیست آمریکایی است که به‌خاطر نسخه کاور آکوستیک «چتر» ریحانا شناخته می‌شود. این ویدئو در سال ۲۰۰۷ در یوتیوب پست شد (و از آن زمان تاکنون بیش از ۲۲ میلیون بار دیده شده‌است). این آهنگ متعاقباً در ایستگاه رادیویی STAR 98.7 پخش شد، در اپیزود افتتاحیه فصل سوم پرمخاطب سریال تپه‌ها در MTV به نمایش درآمد.
ماری در لس آنجلس در خانواده متیو ادوارد دیگبی (متولد ۱۰ نوامبر ۱۹۵۱ در سن دیگو)، که اصالتاً ایرلندی و امیکو نیشینا (ژاپنی) به دنیا آمد. دو خواهر کوچکتر او نائومی (متولد ۱۲ دسامبر ۱۹۸۵) و ارینا مگان (متولد ۸ اوت ۱۹۸۷) هستند.