stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میل‌وسط
تاریخچه > میل هرزگرد

اصطلاح "countershaft" یا میل هرزگرد تا حدودی قدیمی‌تر است. در سال ۱۸۲۸، این اصطلاح برای اشاره به یک محور افقی میانی در یک آسیاب آرد که از طریق چرخ دنده توسط چرخ آبی به حرکت درمی‌آمد و سنگ آسیاب را از طریق چرخ دنده‌های مخروطی به حرکت درمی‌آورد، استفاده می‌شد. در یک کتاب درسی در سال ۱۸۴۱، این اصطلاح برای اشاره به یک شافت کوتاه که توسط یک تسمه از میل خطی به حرکت در می‌آید و دوک یک دستگاه تراش فلز را از طریق تسمه‌های اضافی می‌چرخاند، استفاده می‌شد. میل هرزگرد و دوک تراش هر کدام دارای مخروط‌هایی از قرقره‌هایی با قطرهای مختلف برای کنترل سرعت بودند. در سال ۱۸۷۲، این تعریف ارائه شد: «اصطلاح میل هرزگرد به تمام محورهایی اطلاق می‌شود که از خط اصلی (شافت) به حرکت در می‌آیند، زمانی که در نزدیکی ماشین‌هایی که قرار است به حرکت درآیند قرار می‌گیرند…».
کاربردهای امروزی

میل‌وسط‌ها و میل هرزگردهای امروزی اغلب به عنوان اجزای یک دستگاه بزرگتر در داخل ماشین آلات بزرگ پنهان می‌شوند.
در تجهیزات کشاورزی، یک محور خروجی چرخان در عقب وسیله نقلیه معمولاً به عنوان «محور توان‌دهی» یا PTO نامیده می‌شود و شفت انتقال نیرو که به آن متصل می‌شود، معمولاً «شفت PTO» نامیده می‌شود، اما یک میل‌وسط نیز هست.
یک محور توان‌دهی یا میل‌وسط با یک محافظ برای جلوگیری از درگیری.
شمس الدین علی بن قطب الدین

شمس الدین علی (متولد حدود ۱۳۸۷م؛ درگذشته ۱۴۳۸م یا ۱۴۳۹م) از سال ۱۴۱۹م تا زمان مرگش، مالک محرابانی سیستان بود. او فرزند قطب الدین محمد بود.
زندگی‌نامه

شمس الدین علی در زمان حیات پدرش به عنوان فرمانده نظامی به خدمت شاهرخ تیموری درآمد. در ۱۴۱۴–۱۵۱۴ او سپاه محرابانیان را رهبری کرد و به نیروهای شاهرخ در سرکوب شورش در فارس کمک کرد. او در داخل کشور نیز فعال بود و شورش شمال سیستان علیه اقتدار مهرابانیان را سرکوب کرد.
هنگامی که قطب الدین در فوریه ۱۴۱۹ درگذشت، مهرابانیان و امیران سیستان تصمیم گرفتند شمس الدین را جانشین وی معرفی کنند. شمس الدین به دربار شاهرخ سفر کرد و مالک سیستان شد. در سال ۱۴۲۰ تیموری او را برای کمک در لشکرکشی به ترکمانان قره قویونلو فراخواند. شاهرخ ارتش قره اسکندر رهبر ترکمن‌ها را شکست داد و آذربایجان و ارمنستان را در سال ۱۴۲۱ اشغال کرد. شمس الدین به فرمانداری تبریز منصوب شد و مدت دو سال در این سمت بود.
شمس الدین پس از بازگشت به سیستان، برای ترمیم خسارات ناشی از حمله شاهرخ به این استان در زمان سلطنت قطب الدین، به شدت تلاش کرد. او علاوه بر ساخت کانال‌های آبیاری، ساخت شهر جدیدی را که قرار بود به عنوان پایتخت او در پایان سال ۱۴۲۲ باشد، آغاز کرد. شمس الدین چندین سال روی این پروژه کار کرد. در این میان در لشکرکشی شاهرخ در سال ۱۴۳۴ علیه قره قویونلوها شرکت کرد و دو سال بعد با سازندگان، سنگ‌تراشان و منبت‌کاران از تبریز بازگشت تا در ساخت شهر کمک کند. در همان زمان، شاه جلال الدین، برادر شمس الدین، با تأسیس مدارس، مؤسسات خیریه و مؤسسات دینی شهرت یافت که چند تن از علمای برجسته را به سیستان کشاند.
شمس الدین در سال ۱۴۳۸ یا ۱۴۳۹ درگذشت و پسرش نظام الدین یحیی جانشین او شد.
فارناباز یکم

| فارناباز یکم | فارناباز یکم |
| --- | --- |
ساتراپی فریگیه هلسپونت: ساتراپی فریگیه هلسپونت
ساتراپ فریگیه هلسپونت: ساتراپ فریگیه هلسپونت
پیشین: آرتاباز یکم
جانشین: فارناک دوم
شاهنشاه: اردشیر یکم
دودمان: دودمان فارناکیان
سکه ضرب شده در ساتراپی فریگیه هلسپونت در زمان فَرنَه‌بازو یکم، سیزیک، میسیا. حدود ۵۰۰–۴۵۰ پیش از میلاد. این نوع سکه‌های الکتروماتیک به عنوان سکه طلا در نظر گرفته می‌شدند و در کنار داریک هخامنشی رقابت می‌کردند.
سواره‌نظام دودمان هخامنشی فریگیه هلسپونت به پیاده‌نظام سبک‌اسلحه یونانی حمله می‌کند "، تابوت‌دان چاناق‌قلعه، اوایل قرن چهارم پیش از میلاد.
فَرنَه‌بازو یکم (به پارسی باستان: 𐎳𐎠𐎼𐎴𐎲𐎠𐏀𐎢؛ نویسه‌گردانی: Farnabāzu؛ زبان یونانی باستان: Φαρνάβαζος؛ نویسه‌گردانی: Pharnábazos) از دودمان فَرناکی و ساتراپ فریگیه هلسپونت در دوران شاهنشاهی هخامنشی بود.
او شخصیتی بسیار مبهم است، تقریباً همیشه در کنار پدرش آرتاباز یکم ذکر می‌شود. وی ممکن است بین سال‌های ۴۵۵ و ۴۳۰ پ.م. به عنوان ساتراپ جانشین پدر شده باشد، اما این احتمال نیز وجود دارد که پسرش، فارناک دوم به‌طور مستقیم جانشین آرتاباز یکم شده باشد.
دودمان فارناکیان

مقالهٔ اصلی: دودمان فارناکیان
حکمرانان دودمان فارناکیان و زمان خدمتشان به ترتیب عبارتند از:
فارناک یکم (۵۵۰–۴۹۷ پیش از میلاد)
آرتاباز یکم (۴۸۰–۴۵۵ پ.م.)
فارناباز یکم (۴۵۵–۴۳۰ پ.م.)
فارناک دوم (۴۳۰–۴۲۲ پ.م.)
فارناباز دوم (۴۲۲–۳۸۷ پ.م.)
آریوبرزن (۴۰۷–۳۶۲ پ.م.)
آرتاباز دوم (۳۸۹–۳۲۹ پ.م.)
فارناباز سوم (۳۷۰–۳۲۰ پ.م.)
آرسیتس (- پ.م.) آخرین ساتراپ ایرانی فریگیه هلسپونت
لیگ قهرمانان فوتبال افغانستان ۱۴۰۳

| 0 | 1 |
| --- | --- |
فصل: ۱۴۰۳
تاریخ‌ها: ۱ اردیبهشت ۱۴۰۳ ~ ۲ خرداد ۱۴۰۳
قهرمانان: اتک انرژی (دومین عنوان)
تیم‌های سقوط کرده: میوند واحدی
پلی‌آف چلنج لیگ آسیا: اتک انرژی
شمار بازی‌های برگزار شده: ۶۶ بازی
بهترین بازیکن: حمید امیری (سرخپوشان)
بهترین گل‌زن: احمدنبی مقدس (عینومینه) (۳۷ گل)
بهترین دروازه‌بان: فیصل حمیدی (اتک انرژی) (۱۱ کلین شیت)
پرگل‌ترین بازی: عینومینه ۱۰–۲ میوند (۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳)
بیشترین برد پیاپی: اتک انرژی (۱۱ بازی)
بیشترین بازی پیاپی بدون شکست: اتک انرژی (۱۱ بازی)
بیشترین بازی پیاپی بدون برد: واحدی (۹ بازی)
بیشترین باخت پیاپی: واحدی (۹ بازی)
→ ۱۴۰۱ ۱۴۰۴ ← : → ۱۴۰۱ ۱۴۰۴ ← 
لیگ قهرمانان افغانستان ۱۴۰۳ سومین فصل لیگ قهرمانان افغانستان، لیگ افغانستان برای باشگاه‌های فوتبال، از زمان تأسیس آن در سال ۱۴۰۰ بود. این فصل در ۱ اردیبهشت آغاز شد. دوازده تیم در مجموع شصت و شش مسابقه شرکت کردند. تمامی مسابقات در ورزشگاه ۵٫۰۰۰ نفری فدراسیون فوتبال افغانستان در کابل برگزار شد. و قهرمان این فصل جواز حضور در مرحله پلی‌آف چلنج لیگ آسیا را به دست آورد.
اتک انرژی، که از فصل ۱۴۰۱ و پس از برگزاری نشدن لیگ در سال ۱۴۰۲، مدافع عنوان قهرمانی بود، دومین عنوان قهرمانی پی‌درپی خود را پس از پایان فصل بدون شکست با پیروزی در ۱۱ بازی خود به دست آورد.
تیم‌ها

۱۲ باشگاه زیر در فصل ۱۴۰۳ لیگ قهرمانان افغانستان رقابت کردند.
| باشگاه | استان |
| --- | --- |
خراسان: فاریاب
خدیم: سرپل
استقلال: کابل
ابومسلم: فراه
میوند: نیمروز
واحدی: پکتیا
سرخپوشان: هرات
عینومینه: قندهار
موج ساحل: بلخ
سرسبز یاشلر: فاریاب
اتک انرژی: هرات
عدالت: فراه
جدول لیگ > جدول رده‌بندی

| رتبه | تیم | بازی | برد | مساوی | باخت | گل زده | گل خورده  | گل تفاضل  | امتیاز | صعود یا سقوط |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | اتک انرژی | ۱۱ | ۱۱ | ۰ | ۰ | ۴۱ | ۰ | ۴۱+ | ۳۳ | صعود به پلی‌آف چلنج لیگ آسیا ۲۵–۲۰۲۴ |
| ۲ | سرخپوشان | ۱۱ | ۹ | ۱ | ۱ | ۲۹ | ۴ | ۲۵+ | ۲۸ |  |
| ۳ | ابومسلم | ۱۱ | ۸ | ۱ | ۲ | ۳۸ | ۱۳ | ۲۵+ | ۲۵ |  |
| ۴ | عینو مینه | ۱۱ | ۶ | ۰ | ۵ | ۳۳ | ۱۶ | ۱۷+ | ۱۸ |  |
| ۵ | موج ساحل | ۱۱ | ۵ | ۱ | ۵ | ۱۷ | ۱۸ | ۱− | ۱۶ |  |
| ۶ | سرسبز یاشلر | ۱۱ | ۵ | ۰ | ۶ | ۱۷ | ۲۴ | ۷− | ۱۵ |  |
| ۷ | استقلال | ۱۱ | ۵ | ۰ | ۶ | ۱۷ | ۲۸ | ۱۱− | ۱۵ |  |
| ۸ | خدیم | ۱۱ | ۴ | ۲ | ۵ | ۱۸ | ۱۹ | ۱− | ۱۴ |  |
| ۹ | خراسان | ۱۱ | ۴ | ۰ | ۷ | ۱۲ | ۲۵ | ۱۳− | ۱۲ |  |
| ۱۰ | عدالت | ۱۱ | ۳ | ۲ | ۶ | ۱۷ | ۱۷ | ۰ | ۱۱ |  |
| ۱۱ | میوند | ۱۱ | ۲ | ۰ | ۹ | ۱۶ | ۵۰ | ۳۴− | ۶ | سقوط به لیگ های استانی |
| ۱۲ | واحدی | ۱۱ | ۰ | ۱ | ۱۰ | ۵ | ۴۶ | ۴۱− | ۱ | سقوط به لیگ های استانی |
منبع: RSSSF
قوانین رتبه‌بندی: ۱) امتیاز؛ ۲) امتیاز رو در رو؛ ۳) تفاضل گل رو در رو؛ ۴) تفاضل گل؛ ۵) گل زده؛ ۶) قرعه کشی
جوایز

آخربن بروزرسانی در ۱۱ خرداد ۱۴۰۳
| جایزه | گیرنده | تیم |
| --- | --- | --- |
| بهترین گلزن | احمدنبی مقدس | عینومینه |
| بهترین بازیکن | حمید امیری | سرخپوشان |
| بهترین دروازه‌بان | فیصل حمیدی | اتک انرژی |
| بهترین بازیکن جوان | عصمت هدفمند | موج ساحل |
| بهترین مربی | علی یارزاده | اتک انرژی |
ادمک ویلج

مکان در 23x15px|border |alt=|link= پاکستان
| Adamke Cheema  | Adamke Cheema  |
| --- | --- |
Adamke CheemaLocation within Pakistan: Adamke CheemaLocation within Pakistan
مختصات: ۳۲°۲۳′ شمالی ۷۴°۲۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۳۸۳°شمالی ۷۴٫۳۵۰°شرقی﻿ / 32.383; 74.350: مختصات: ۳۲°۲۳′ شمالی ۷۴°۲۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۳۸۳°شمالی ۷۴٫۳۵۰°شرقی﻿ / 32.383; 74.350
بخش: پنجاب (پاکستان)
Tehsil: دسکه، پاکستان
منطقه: Sialkot District
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۶ (PDT)
کد منطقه: 052
ادمک ویلج (به انگلیسی: Adamke Village) در پاکستان است که در punjab (pakistan) واقع شده‌است.
کالج مسیح، کمبریج

کالج مسیح، کمبریج (به انگلیسی: Christ's College, Cambridge) یکی از کالج‌های تشکیل دهندهٔ دانشگاه کمبریج، متشکل از استادان و همراهان کالج و همچنین حدود ۶۰۰ دانشجو است. این کالج توسط (لیدی) مارگارت بیوفورت (۱۴۴۳–۱۵۰۹ میلادی) مادر هنری هفتم پادشاه انگستان در سال ۱۵۰۵ میلادی تأسیس شد و منشور سلطنتی خود را در تاریخ اول ماه مه همان سال به دست آورد، و دوازدهمین کالج کمبریج بود که به این صورت تأسیس شود. کالج مسیح در اصل به عنوان خانهٔ خدا (God's House) در ۱۴۳۷ تأسیس شده بود. بخش بزرگی از معروفیت این کالج به خاطر فارغ التحصیلانی مانند چارلز داروین، جان میلتون، مارتین اونز، زیست‌شناسی رشد و ویلیام پیلی است.
ساختمان‌ها

ساختمان‌های اولیهٔ کالج قرن ۱۵/۱۶ اکنون بخشی از بناهای فرست کورت را تشکیل می‌دهند، از جمله کلیسای کوچک، لژ استاد و برج گیت بزرگ. گیت به خودی خود در این مورد نامتناسب است؛ قسمت پایین آن برای تطبیق با افزایش سطح خیابان بریده شده‌است، که می‌توان آن را در پله‌های منتهی به پای پلکان L در برج گیت مشاهده کرد. سالن کالج، که در آغاز در ابتدای قرن شانزدهم ساخته شد، در سال‌های ۱۸۷۵–۱۸۷۹ توسط جورج گیلبرت اسکات جوان ترمیم شد. چمن‌زار فرست کورت به‌گونهٔ معروفی گرد و مدور است و یک گیاه
ویستریا در جلوی «مسترز لژ» پراکنده‌است.
کورت دوم به‌طور کامل تنها از سه طرف ساخته شده‌است که یکی از آنها توسط ساختمان یاران دهه ۱۶۴۰ ساخته شده‌است. سمت چهارم به باغ مسترز بازمی‌گردد.
ساختمان استیونسون در دادگاه سوم توسط جی جی استیونسون در دهه ۱۸۸۰ طراحی شد و در سال ۱۹۰۵ به عنوان بخشی از چهارصدمین سالگرد کالج گسترش یافت. در سال ۱۹۴۷ پروفسور آلبرت ریچاردسون یک گنبد جدید برای ساختمان استیونسون طراحی کرد، و ساختمان دوم، ساختمان صدراعظم گرجستان جدید (پلکان W، که اکنون به عنوان ساختمان بلیت شناخته می‌شود)، در سال ۱۹۵۰ تکمیل شد. ساختمان یادبود دادگاه سوم (پلکان Y)، یکی از دوقلوهای ساختمان صدراعظم، همچنین توسط ریچاردسون، در سال ۱۹۵۳ با هزینه ۸۰۰۰۰ پوند تکمیل شد. دادگاه سوم همچنین به دلیل نمایش عنبیه‌هایش در ماه مه و ژوئن، هدیه ای به کالج در سال ۱۹۴۶، مورد توجه است. کورت جدید بتنی چند لایه (اغلب به نام «ماشین تحریر» خوانده می‌شود) به سبک [[معماری مدرن توسط سر دنیس لاسدون در سال‌های ۱۹۶۶–۱۹۷۰ طراحی شد و در آگهی ترحیم لاسدون در گاردین به عنوان یک نمونهٔ «عالی» توصیف شد. هیو پیرمن، منتقد طراحی می‌گوید: «لاسدون در ارتباط با خیابان معلق در قسمت پشتی مشکل بزرگی داشت». در عکس‌های هوایی این بنا بسیار متمایز به نظر می‌رسد و بخشی از مرز شمالی کالج را تشکیل می‌دهد.
چهره‌های برجسته

رابرت اوپنهایمر
باشگاه فوتبال آدلاید سیتی

Football club
باشگاه فوتبال آدلاید سیتی یک باشگاه فوتبال مستقر در آدلاید، استرالیای جنوبی است. این باشگاه از نظر تاریخی به عنوان یوونتوس شناخته می‌شد زیرا نام اصلی آن توسط بنیانگذاران در جامعه ایتالیایی آدلاید به باشگاه داده شد.
این تیم یکی از پرهوادارترین تیم‌های استرالیا است. از مهم‌ترین دستاوردهای این تیم می‌توان به ۳ قهرمانی در لیگ ملی فوتبال و ۱ قهرمانی در مسابقات قهرمانی باشگاهی اقیانوسیه در سال ۱۹۸۷ اشاره کرد.
کشتار دجیل

| کشتار دجیل | کشتار دجیل |
| --- | --- |
بخشی از خشونت‌های فرقه‌ای در عراق: بخشی از خشونت‌های فرقه‌ای در عراق
Dujailموقعیت شهر دجیل در عراق: Dujailموقعیت شهر دجیل در عراق
موقعیت: دجیل، استان صلاح‌الدین، عراق
مختصات: ۳۳°۵۰′۲۰″ شمالی ۴۴°۱۴′۵۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۸۳۸۸۹°شمالی ۴۴٫۲۴۸۰۶°شرقی﻿ / 33.83889; 44.24806
تاریخ: ۸ ژوئیه ۱۹۸۲؛ ۴۲ سال پیش (۱۹۸۲-08}})
هدف:  حزب الدعوه اسلامی
گونه حمله: تلافی‌جویی قضایی
کشته‌ها: ۱۴۲–۱۴۸ نفر
مرتکب:  حزب بعث عراق
انگیزه: تلافی یک سوءقصد قبلی نافرجام، توسط اعضای حزب الدعوه اسلامی علیه صدام حسین
کشتار دجیل، کشتار جمعی 143 نفر از غیرنظامیان شیعه توسط دولت بعث عراق در ۸ ژوئیه ۱۹۸۲ در دجیل عراق بود. این کشتار جمعی در تلافی یک سوءقصد قبلی نافرجام، توسط حزب الدعوه اسلامی علیه رئیس‌جمهور وقت عراق، صدام حسین انجام شد. شهر دجیل جمعیت زیادی از شیعیان داشت و در زمان وقوع این حادثه ۷۵۰۰۰ نفر در این شهر، ساکن بودند و یکی از پایگاه‌های معروف حزب الدعوه بود. این شهر با فاصله‌ای معادل ۵۳ کیلومتر (۳۳ مایل) از پایتخت، بغداد، در استان صلاح‌الدین با اکثریت سنی‌مذهب واقع است.
پس از این سوءقصد نافرجام، صدها مرد، زن و کودک بازداشت شدند و بیش از ۱۴۰ نفر از آن‌ها محکوم و اعدام شدند. از جمله ۴ نفر که به اشتباه، در جریان اعدام‌های دسته‌جمعی کشته شدند. صدها نفر دیگر به تبعید فرستاده شدند و خانه‌ها، مزارع و املاک آن‌ها ویران شد.
پس از دستگیری صدام و محاکمه او در طول جنگ عراق، صدام حسین در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ به جرم جنایت علیه بشریت در ارتباط با مشارکت در کشتار دجیل، به دار آویخته شد. چهار نفر دیگر، از جمله برادر ناتنی او نیز به جرم جنایت علیه بشریت محکوم و اعدام شدند.
زمینه

شهر دجیل با اکثریت جمعیت شیعه، دژ محکم حزب الدعوه اسلامی، حزب اسلامگرای تحت حمایت ایران و از سازمان‌های درگیر در شورش علیه رژیم بعثی صدام حسین در عراق در طول جنگ ایران و عراق بود. حزب الدعوه در سال ۱۹۸۰ توسط رژیم عراق ممنوع شد و اعضای آن توسط شورای فرماندهی انقلاب عراق و به‌طور غیابی به اعدام محکوم شدند.
رویدادها

در مقایسه با جنایات دیگری که صدام حسین مستبد سابق عراق و رژیم او مرتکب شدند، قتل عام دجیل در سال 1982 به سختی شناخته شده بود.در ۸ ژوئیه ۱۹۸۲، صدام و همراهانش با یک فیلمبردار رسمی به دجیل رفتند و در آنجا با جمعیتی که تشویق می کردند صحبت کرد و از مردم محلی برای فرستادن پسرانشان به جنگ تشکر کرد. بر اساس تصاویر، صدام با خانواده ای ملاقات کرد، دستی به سر دختر کوچکی زد و به نظر می‌رسید همه چیز خوب پیش می‌رود. پس از پایان سخنرانی، خود را برای بازگشت به پایتخت، بغداد آماده کرد. در حالی که کاروان سواره او در جاده اصلی پیش می‌رفت، بیش از ۱۲ مرد مسلح، از پوشش باغ‌های خرما که در دو طرف جاده قرار داشت، برای آتش گشودن استفاده کردند و دو تن از محافظان او را پیش از فرار با پای پیاده کشتند. در درگیری چهار ساعتهٔ متعاقب آن، بیشتر مهاجمان، کشته و تعدادی نیز دستگیر شدند. در این سوء قصد نافرجام صدام آسیبی ندید اما منجر به یک قتل عام وحشیانه تلافی جویانه شد، هلیکوپترهای ارتش عراق به سوی روستاییان تیراندازی کردند و نیروها ساکنان را جمع آوری و زندانی کردند و برخی نیز مفقود شدند. در پایان، بیش از 1500 نفر سال‌ها را بدون هیچ محاکمه یا اتهامی در زندان سپری کردند، بسیاری از آنها به صورت پراکنده به بازداشتگاه‌های دورافتاده در سراسر کشور نقل مکان کردند. مزارع خرما و باغ های میوه اطراف دجیل و بسیاری از زمین‌های زیر کشت روستا با بولدوزر تخریب شد.و معیشت ساکنان را از بین برد.
اقدامات تلافی‌جویانه

صدام حسین شخصاً با دو نفر از مهاجمان دستگیر شده مصاحبه کرد. او به نیروهای امنیتی و نظامی ویژهٔ خود دستور داد تا همگی اعضای مظنون حزب الدعوه اسلامی را که در دجیل زندگی می‌کردند، همراه با خانواده‌هایشان دستگیر کنند. او سپس دستور داد که باغ‌های دو طرف جاده بلد به دجیل را با خاک یکسان کنند تا از تکرار کمین جلوگیری شود. در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۲، شورای فرماندهی انقلاب عراق دستور داد زمین‌های کشاورزی کنار جاده‌ای به وزارت کشاورزی واگذار شود و به مالکان زمین‌ها خسارت داده شود.
تا اواخر دسامبر ۱۹۸۲، ۳۹۳ مرد بالای ۱۹ سال و همچنین ۳۹۴ زن و کودک از دجیل و شهر مجاور، بلد، دستگیر شدند. آن‌ها در زندان ابوغریب در نزدیکی بغداد، زندانی و تعداد نامعلومی از آن‌ها، شکنجه شدند. از ۱۳۸ تن از بازداشت‌شدگان مرد بالغ و ده نوجوانان، به تلاش برای ترور، اعتراف گرفته شد.
طی چند ماه، زندانیان باقی‌مانده به بازداشتگاه‌هایی در بیابان غربی عراق منتقل شدند. بیش از ۴۰ نفر از بازداشت‌شدگان در طول بازجویی یا در بازداشت جان باختند. یکی از ساکنان دجیل بعداً در محاکمه صدام در سال ۲۰۰۵ شهادت داد که در جریان انتقام‌جویی صدام، شاهد شکنجه‌ها و قتل‌هایی از جمله قتل هفت نفر از ده برادرش بوده است.
پس از نزدیک به دو سال بازداشت، حدود ۴۰۰ زندانی، عمدتاً اعضای خانوادهٔ ۱۴۸ نفری که به دست داشتن در سوءقصد اعتراف کرده بودند، به تبعید داخلی در بخشی دورافتاده از جنوب عراق فرستاده شدند. سایر بازداشت‌شدگان آزاد شدند و به دجیل بازگردانده شدند.
محاکمه و اعدام مظنونان

پس از اعترافات ۱۴۸ مظنون در سال ۱۹۸۲، قوه قضائیه عراق، ادله و اعترافات گرفته‌شده را مورد بررسی قرار داد و در اواخر مه ۱۹۸۴، وقوع جرم خیانت به‌دلیل حمایت مسلحانه مظنونان از ایران در دوران جنگ را پذیرفت و به دادگاه انقلاب، اجازه داد تا پرونده تحقیقات و اعترافات را جهت صدور حکم، بررسی کند.
در ۱۴ ژوئن ۱۹۸۴، دادگاه، حکم اعدام مظنونان را صادر کرد. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۸۴، صدام با امضای اسناد دادگاه، مجوز اعدام محکومان را صادر کرد و دستور تخریب خانه‌ها، ساختمان‌ها، نخل‌ها و باغ‌های میوهٔ محکومان را صادر کرد.
در ۲۳ مارس ۱۹۸۵، ۹۶ نفر از ۱۰۵ محکومی که هنوز زنده بودند، اعدام شدند. دو نفر از محکومان به‌طور تصادفی آزاد شدند و نفر سوم، به اشتباه به زندان دیگری منتقل شد و زنده ماند. ۹۶ نفر شامل چهار عضو خانواده عبدالامیر که قبلاً بی‌گناه شناخته شده و دستور آزادی آن‌ها صادر شده بود، به اشتباه اعدام شدند. پس از بررسی‌های مجدد، به صدام پیشنهاد شد که کشته‌شدگان خانوادهٔ عبدالامیر، «شهید» اعلام شده و اموال مصادره‌شده، به بستگان آن‌ها بازگردانده شود. صدام با این پیشنهاد، موافقت کرد و دستور پیگرد قانونی افسر مسئول را صادر کرد. آن افسر به سه سال حبس محکوم شد.
در ابتدا گفته می‌شد که ده کودک بین ۱۱ تا ۱۷ سال در میان ۹۶ اعدام‌شده بودند، اما آن‌ها در واقع به زندانی خارج از شهر سماوه منتقل شده بودند. در سال ۱۹۸۹، تمامی آن ده نوجوان که همگی بالغ شده بودند، به دستور استخبارات عراق، به‌طور مخفیانه اعدام شدند.
پس از سقوط صدام

اعدام‌های دجیل، اتهام اصلی بود که صدام به خاطر آن در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ به دار آویخته شد. در ساعت ۱ بامداد ۱۳ دسامبر ۲۰۰۶، برزان تکریتی، برادر ناتنی صدام و رئیس سابق استخبارات عراق، و عواد البندر، رئیس سابق دادگاه انقلاب عراق، از سلول‌های خود خارج و توسط محافظان آمریکایی به آن‌ها گفته شد که باید در سحرگاه، همراه با صدام، اعدام شوند. ۹ ساعت بعد، آن‌ها به سلول‌های خود بازگردانده شدند، زیرا مقامات عراقی تصمیم گرفته بودند صدام را به‌تنهایی اعدام کنند. این دو نفر، بعداً در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۷ به‌جرم «کمک و مشارکت» در جنایت علیه بشریت به‌دلیل اعلام نام اعضای مظنون حزب الدعوه (که به دستگیری و اعدام آن‌ها منجر شد) به دار آویخته شدند.
برزان تکریتی به دلیل اندازه‌گیری اشتباه طناب دار، هنگام به‌دارآویخته شدن، سرش از تن جدا شد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۰، پسرعموی اول صدام، علی حسن المجید، به دار آویخته شد.
طاها یاسین رمضان، معاون سابق صدام که به‌عنوان فرمانده ارتش ملی عراق، مسئولیت فرماندهی این کشتار را بر عهده داشت، در ابتدا به حبس ابد محکوم شد اما وی نیز به‌دلیل دستگیری اعضای حزب الدعوه و تخریب باغات، به جرم «کمک و مشارکت» در جنایت علیه بشریت، در ۲۰ مارس ۲۰۰۷ به‌دار آویخته شد.
اتهامات علیه صدام شامل تخریب ۲۵۰٬۰۰۰ جریب فرنگی (۱۰۰٬۰۰۰ هکتار) زمین زراعی در دجیل بود. با این‌حال، منبع این رقم، یک ادعای بدون منبع بود که در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۵ در نیویورک تایمز منتشر شده بود. مساحت مورد ادعا، بزرگ‌تر از کل زمین‌های کشاورزی اطراف دجیل بود و زمین‌های کمتر از ۲ درصد از جمعیت شهر، مصادره یا تخریب شده بودند. گزارش‌های قبلی رسانه‌ها از «هزاران» تا «ده‌ها هزار» هکتار را شامل می‌شد که شامل زمین‌های مصادره‌شده از محکومان و همچنین زمین‌های پاک‌سازی شده برای حذف مکان‌های دارای پوشش، در امتداد جاده بلد به بغداد بود که مالکان آن‌ها خسارت خود را دریافت کرده بودند. هیچ گزارشی مبنی بر این‌که واقعاً چند هکتار زمین کشاورزی در این واقعه تخریب شده وجود ندارد. دو تن از چهار تن از مقامات حزب بعث که به‌دلیل این کشتار، اعدام شدند در دجیل زندگی می‌کردند و زمین‌های کشاورزی کنار جاده‌ای که با خاک یکسان شد، شامل زمین‌هایی بود که به آن دو نفر نیز تعلق داشتند.
اوسکار بارتلت

| اسکار اف>  بارتلت | اسکار اف>  بارتلت |
| --- | --- |
عضو سنای ویسکانسین از حوزهٔ  12م: عضو سنای ویسکانسین از حوزهٔ  12م
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۶۰ – ۱ ژانویه ۱۸۶۲: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۶۰ – ۱ ژانویه ۱۸۶۲
پس از: John W. Boyd
پیش از: Wyman Spooner
عضو  مجلس ایالتی ویسکانسین از حوزهٔ والورس سوم: عضو  مجلس ایالتی ویسکانسین از حوزهٔ والورس سوم
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۵۳ – ۱ ژانویه ۱۸۵۵: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۵۳ – ۱ ژانویه ۱۸۵۵
پس از: Timothy H. Fellows
پیش از: Samuel Pratt
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲ اکتبر ۱۸۲۳ شهرستان ویکتور، کایوگا، نیویورک، U.S.
درگذشته: نوامبر ۱۹۱۱ (۸۸ سال) مریدین، نیویورک، U.S.
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه خاک آزاد (قبل از ۱۸۵۵)
همسر(ان): ماریا هولیوک (ا. ۱۸۶۴–۱۸۶۴) ماریا (باست) هولیوک (ا. ۱۸۶۹)
فرزندان: با ماریا هولیوک ماریا آر. (کینگزلی) (متولد ۱۸۶۴؛ مرگ ۱۸۹۰) با ماریا باست جان ام. بارتلت (مرگ در سن ۱۹ سالگی)
مادر: Hannah (Earl) Bartlett
پدر: Rev. John Milton Bartlett
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه: داوطلبان ارتش ایالات متحده ارتش اتحادیه
سال‌های خدمت: ۱۸۶۱–۱۸۶۵
درجه: جراح ارشد
یگان: ششمین هنگ داوطلب پیاده‌نظام ویسکانسین سومین هنگ داوطلب پیاده‌نظام ویسکانسین
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی آمریکا
اسکار اف. بارتلت (Oscar F. Bartlett) (زادهٔ ۲ اکتبر ۱۸۲۳ – درگذشتهٔ نوامبر ۱۹۱۱)، معلّم، کارگر مزرعه، پزشک و سیاستمدار آمریکایی اهل شهر کایوگا، نیویورک بود. او به عنوان جراح ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا خدمت کرده و به مدت دو سال نمایندهٔ شهرستان والورس، ویسکانسین در مجلس سنای ایالت ویسکانسین و مجلس ایالتی ویسکانسین بود. وی قبل از ادغام حزب خاک آزاد و ایجاد حزب جمهوری‌خواه، عضو آن بود و پس از آن جمهوری‌خواه لیبرال شد.
پس‌زمینه

بارتلت در ۲ اکتبر سال ۱۸۲۳ در ویکتوری، نیویورک چشم به جهان گشود. او یکی از ده فرزند کشیش جان ملیتون بارتلت (باپتیست سابق که به مریدان مسیح پیوست) و هانا (ارل) بارتلت بود. بارتلت در مدارس محلی تحصیل کرد و به اندازه‌ای خوب بود که اندکی پس از تحصیل خود در روستای کاتو، نیویورک، به تدریس پرداخت و این حرفه را به مدت ده سال انجام داد. او حرفهٔ خود را به عنوان یک کارگر مزرعه و معلّم حفظ نمود و در سن پانزده سالگی شروع به تحصیل در رشتهٔ پزشکی در مطب یک پزشک محلی به نام دکتر رابرت تریت پین کرد.
در ویسکانسین

بارتلت در سال ۱۸۴۲ به ایالت ویسکانسین نقل مکان کرد و در ابتدا به عنوان کارگر مزرعه در دلوان مشغول به‌کار شد. سپس در ریسین به تدریس پرداخته و پیش از حرکت به سوی تروی شرقی به عنوان یک خرده فروش در یک فروشگاه عمومی در شهرستان والورث کار کرد. او بعضی اوقات در مدارس آنجا تدریس نمود و سپس تحصیلات پزشکی خود را با شرکت در سخنرانی‌های کالج پزشکی راش در شیکاگو، از سر گرفت و کارآموزی پزشکی خود را در کنار پزشک اهل شیکاگو به نام دکتر ان اس دیویس گذراند. پس از آن شروع به طبابت در تروی شرقی کرد.
در ویسکانسین > خدمات قانون‌گذاری

بارتلت در سال ۱۸۵۲ به عنوان یک عضو حزب خاک آزاد در سومین مجلس محلی شهرستان والورث (تروی شرقی اسپرینگ پریری) انتخاب و جایگزین هم حزبی خود در حزب خاک آزاد به نام جوئل اچ. کوپر (که برای انتخابات مجدد، نامزد نشده بود) شد. او به کمیته‌های دائمی در مورد نسخ رسمی و دست‌نویس لوایح و در دانشکده‌های پزشکی و انجمن‌های پزشکی منصوب شد. بارتلت در سال ۱۸۵۳ دوباره در انتخاب شد ولی در مجلس بعدی ساموئل پرات (او نیز عضو حزب خاک آزاد بود که بعدها جمهوری‌خواه شد) جایگزین او شد. بارتلت همچنان کار طبابت خود را ادامه داد.
بارتلت در سال ۱۸۵۹ به عنوان عضو جمهوری‌خواه در سنای ویسکانسین انتخاب و جایگزین جان دبلیو بوید جمهوری‌خواه شد. او در سال ۱۸۶۱، به جای اینکه به دنبال انتخاب مجدد باشد، به ارتش اتحادیه پیوست و در جنگ داخلی آمریکا جراح ارتش شد. جانشین وی وایمن اسپونر، همکارش در حزب جمهوری‌خواه بود.
در ویسکانسین > جنگ داخلی و پس از آن

بارتلت ابتدا به هنگ پیاده‌نظام ششم ویسکانسین پیوست که در آنجا دستیار جراح بود؛ سپس به سومین پیاده‌نظام ویسکانسین رفته و در آنجا به جراح ارشد ارتش تبدیل شد. او در ۱۹ ژانویه ۱۸۶۴ با ماریا هولیوک ازدواج کرد ولی همسرش کمی بعد در همان سال چشم از جهان فروبست. او پس از آنکه به شدت بیمار شد در ژانویهٔ ۱۸۶۵ چاره‌ای به جز استعفا نداشت. پس از استعفا به خانهٔ خود بازگشت ولی به قدری به دلیل ابتلا به روماتیسم ناتوان شده و در حقیقت قادر به حرکت نبود که برای چندین سال کار طبابت را کنار گذاشت.
بازگشت به شهرستان کایوگا

بارتلت در سال ۱۸۶۸ به کاتو، نیویورک بازگشت و در روستای مجاور مریدی به طبابت پرداخت. او در ۲۵ مه ۱۸۶۹ با بیوهٔ برادر همسر نخستش به نام ماریا (باست) هولیوک ازدواج کرد. ماریا از ازدواج قبلی‌اش صاحب دو فرزند بود و با هم نیز صاحب یک پسر به نام جان شدند که در سن ۱۹ سالگی از دنیا رفت. هر دوی آنها در زندگی اجتماعی فعال بودند. (بارتلت به حزب جمهوری‌خواه وفادار ماند).
بارتلت در نوامبر ۱۹۱۱ چشم از جهان فروبست. او مدتی قدیمی‌ترین پزشک شهر بود که طبابت می‌کرد.