stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اوسامو دازای
زندگی شخصی > ازدواج با میچی‌کو ایشی‌هارا و اتفاقات

در سال ۱۹۳۸، ماسوجی ایبوسه او را با میچی‌کو ایشی‌هارا، چهارمین دختر هاتسوتارو ایشی‌هارا – زمین‌شناس اهل شهر کوفو در استان یاماناشی - آشنا کرد. میچی‌کو داستان آخرین سال‌های عمر را خوانده بود و دازای را تحسین می‌کرد. سپس به پیشنهاد ایبوسه با هم ازدواج و عروسی‌شان را نیز در خانه او برگزار کردند و در مرکز شهر کوفو زندگی مشترکشان را آغاز کردند و بعد به توکیو نقل‌مکان کردند. زندگی دازای آرام شده بود و از نظر ذهنی به پایداری رسیده بود. او بسیاری از داستان‌های کوتاه معروفش مانند دخترمدرسه‌ای، صد منظره کوه فوجی و بدو، ملوس را نوشت و منتشر کرد. یاسوناری کاواباتا داستان دخترمدرسه‌ای او را تحسین کرد و دربارهٔ آن نوشت: «برخوردن به اثری مانند دخترمدرسه‌ای یک شانس نادر برای یک منتقد ادبی بود.» و به دنبال این تحسین، تقاضای چاپ این کتاب بالا رفت. همچنین، دخترمدرسه‌ای جایزه ادبی کیتامورا توکوکو را برایش به ارمغان آورد.
زندگی شخصی > دازای و جنگ

از اواسط دهه ۱۹۳۰، روحیه ملی‌گرایی و نظامی‌گری به نحو بی‌سابقه‌ای بر کشور مسلط شد و با یورش ژاپن به سرزمین چین (جنگ دوم چین و ژاپن) سال ۱۹۳۷ و جنگ اقیانوس آرام سال ۱۹۴۱، حاکمیت دیکتاتوری نظامیها به اوج خود رسید. متعاقب آن، دنیای هنر و ادبیات هم با تشدید اختناق خیلی زود از پا درآمد. در هنگامه جنگ و درست زمانی که بسیاری از نویسندگان راه گریز از واقعیات را در توصیف مسائل روزمره و تصویر کردن صحنه‌های کوچک زندگی مردم معمولی و روستایی می‌دیدند، دازای همراه با معدودی از نویسندگان همچنان به خلق آثار باارزش ادبی ادامه دادند و به اصطلاح نگذاشتند آتش ادبیات ژاپن خاموش شود.
دازای که به علت بیماری ریوی (ارتشاح ریه) از خدمت سربازی معاف شده بود، در زمان جنگ داستان‌هایی مانند هشت چشم‌انداز توکیو و هملت نو نوشت.
در ۱۹۴۲، مادرش درگذشت و او به زادگاهش برگشت و یک ماه آنجا ماند که حاصل آن کتاب تسوگارو بود.
در سال ۱۹۴۵، با شروع بمباران توکیو در ۱۰ مارس، خانه‍اش ویران شد و از بین رفت و به خانه خانواده میچیکو در کوفو پناه برد و در آنجا فرصت دیدار با ایبوسه که تازه از خدمت ارتش رهایی‌یافته بود را پیدا کرد. در حمله هوایی کوفو بین ۶ و ۷ ژوئیه، خانه ایشی‌هارا به‌طور کامل سوخت و به خانه تسوشیما، جایی که در آن بزرگ شده بود، در تسوگارو پناه برد. سرانجام با بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی جنگ پایان یافت و ژاپن برای اولین بار به اشغال بیگانگان درآمد.
زندگی شخصی > شهرت دازای و آخرین معشوقه‌اش

او با پایان جنگ، به توکیو برگشت. این زمان شهرتش به‌قدری زیاد شده بود که هر روز روزنامه‌نگاران، ناشران و طرفداران نوشته‌هایش به ملاقاتش می‌آمدند. در همان مواقع بود که با تومی‌ئه یامازاکی، آرایشگر ۲۷ ساله‌ای آشنا شد و دازای که دردهای جسمانی‌اش به اوج رسیده بودند، پیاپی می‌نوشید و تومی‌ئه به پرستار و محرم رازهای او تبدیل شده بود، به‌طوری‌که دازای دفتر کارش را نیز به آپارتمان او منتقل کرده بود.
در حوالی اکتبر سال ۱۹۴۸، کازوئو نوهارا از انتشارات شینچوشا شاهد بود که دازای در اتاق معشوقه‌اش، به‌شدت خون بالا می‌آورد؛ اما تومی‌ئه خیلی عادی و خونسردی از او پرستاری می‌کرد.
در همان زمان بود که علی‌رغم تمام نقدهای تند و منفی از سوی نویسندگانی مانند نائویا شیگا، دازای تأثیرگذارترین کتاب خود یعنی زوال بشری را نوشت و پس از آن سفارش نوشتن داستان گودبای را پذیرفت که در ابتدا در روزنامه آساهی چاپ شده بود.
زندگی شخصی > مرگ دازای

نیمه‌شب ۱۳ ژوئن، در میان بارندگی شدید دازای و تومی‌ئه از خانه خارج شدند، دستشان را به هم بستند و به رودخانه تاما پریدند که در فصل بارندگی طغیان کرده بود. اجساد هر دو نفر ۶ روز بعد در ۱۹ ژوئن، به طرز عجیبی در تولد ۳۹ سالگی دازای پیدا شد.
از همان موقع تا به امروز شایعات و گمانه‌زنی‌های زیادی دربارهٔ مرگ دازای وجود دارد. از جمله نظریه‌ای که می‌گوید تومی‌ئه مسبب خودکشی اجباری او شده بود و نظریه‌ای که می‌گوید این حادثه، خودکشی نمایشی ناموفق بوده است. چند روز پس از پیداشدن اجساد، کایشیرو ناکاهاتا، یک تاجر پارچه که به خانه تسوشیما رفت‌وآمد داشت، توسط کارآگاه پلیس میتاکا به محل وقوع حادثه هدایت شد و اثراتی از فشار شدید چوب به زیرپایی‌ها و تلاش برای جلوگیری از لیز خوردن با دست‌ها به چشم او خورد. او گفت: «یک هفته گذشته بود، بااین‌حال علی‌رغم باران، آثار به‌وضوح باقی‌مانده بودند، بنابراین دازای احتمالاً به‌شدت مقاومت کرده بود.»
وقتی رئیس پاسگاه پلیس میتاکا از ناکاهاتا نظرش را پرسید، او با اطمینان پاسخ داد: «فکر نمی‌کنم این خودکشی محض باشد» رئیس پلیس سپس گفت: «حالا که اعلام شده خودکشی بوده است، هیچ فایده‌ای ندارد؛ اما در واقع نکاتی وجود دارد که برای پلیس منطقی نیست تا آن را خودکشی بدانند.»
مقبره دازای

موری اوگای به عنوان یکی از پیشگامان ادبیات مدرن ژاپن، تأثیر شگرفی بر نسل جوان نویسندگان، از جمله اوسامو دازای گذاشته است. بسیاری از نوشته‌های دازای تحت تأثیر دازای همواره به اوگای احترام می‌گذاشت و او را استاد و راهنمای خود می‌دانست و همیشه با احترام از او یاد می‌کرد. دازای در داستان «بارش گلبرگ‌ها» نوشته دربارهٔ مقبره موری اوگای نوشته است:
... بعضی روزها با خودم فکر کرده‌ام که اگر استخوان‌های پلید مرا هم در گوشه‌ای از این قبرستان پاک دفن کنند، شاید رستگار شوم. اما امروز این خیال خام را از خودم دور کردم. من صلاحیتش را ندارم…
۵ سال پس از نوشتن این داستان، با پیدا شدن جسد دازای، خاکستر او را در جوار مقبره مردی دفن کردند که همیشه تحسین می‌کرد. مقبره این دو در معبد زن‌رین‌جی، میتاکا، توکیو قرار دارد.
تأثیر اوسامو دازای بر ادبیات

اوسامو دازای به عنوان یکی از مهم‌ترین نویسندگان ژاپن، تأثیر شگرفی بر ادبیات این کشور و حتی ادبیات جهانی گذاشته است. برخی از مهم‌ترین تأثیرات دازای عبارتند از:
رواج جریان سیال ذهن: دازای با استفاده از تکنیک جریان سیال ذهن، به بیان درونی‌ترین افکار و احساسات شخصیت‌های خود پرداخت. این تکنیک پس از دازای، توسط بسیاری از نویسندگان ژاپنی مورد استفاده قرار گرفت.
توجه به مسائل روان‌شناختی: دازای به بررسی مسائل روان‌شناختی شخصیت‌های خود اهمیت زیادی می‌داد. این رویکرد، بر نسل‌های بعدی نویسندگان ژاپنی تأثیر گذاشت و به آن‌ها آموخت که به عمق روان شخصیت‌های خود نفوذ کنند.
نقد اجتماعی: دازای با نقدهای اجتماعی خود، به آگاهی بخشی در مورد مشکلات جامعه ژاپن کمک کرد. این امر، باعث شد که نویسندگان جوان‌تر به مسائل اجتماعی توجه بیشتری نشان دهند.
تأثیرگذاری بر ادبیات جهانی: آثار دازای به زبان‌های مختلف ترجمه شده و در بسیاری از کشورهای جهان خوانده می‌شود. این امر، باعث شده است که دازای به عنوان یکی از چهره‌های شاخص ادبیات جهان شناخته شود.
آثار دازای با آثار نویسندگانی مانند فیودور داستایفسکی، فرانتس کافکا از لحاظ موضوعی تا حدی شباهت دارد. این نویسندگان نیز مانند دازای به موضوعاتی مانند وجودگرایی، پوچی و روان‌شناسی انسان پرداخته‌اند.
سبک ادبی

سبک ادبی اوسامو دازای شامل عناصری از خودزندگی‌نامه، اعترافات و ناتورالیسم ژاپنی است. آثار او بیشتر به تجربه‌های شخصی، مشکلات روانی و احساسات عمیق انسانی می‌پردازند. او در نوشتن، از زبانی ساده و مستقیم استفاده می‌کرد که می‌توانست به خوبی احساسات و افکار پیچیده را منتقل کند.
بسیاری از آثار دازای بر اساس تجربه‌های شخصی او هستند و نوعی اعترافات ادبی به‌شمار می‌روند. او به وضوح از زندگی خود و مشکلاتش، از جمله افسردگی و اعتیاد به الکل، سخن می‌گوید. شخصیت‌های داستان‌های او او اغلب با احساس بی‌معنایی زندگی و ناامیدی دست و پنجه نرم می‌کنند و در حالی که به دنبال معنا و هدف زندگی هستند، نابرابری‌ها و مسائل اجتماعی آن دوران را نیز نقد می‌کنند.
جایزه ادبی اوسامو دازای

این جایزه در سال ۱۹۶۵ توسط شرکت انتشاراتی چیکوما شوبو به وجود آمد اما در سال ۱۹۷۸ متوقف شد و دوباره در سال ۱۹۹۹ با حمایت و مشارکت شهرداری میتاکا، توکیو از سر گرفته شد. جایزه ادبی اوسامو دازای هر سال به یک داستان کوتاه برجسته و منتشر نشده توسط نویسنده‌ای ناشناس اعطا می‌شود. برنده یک هدیه یادبود و جایزه نقدی به مبلغ ۱ میلیون ین دریافت می‌کند.
شایوکان، موزه یادبود اوسامو دازای

موزه یادبود اوسامو دازای (به ژاپنی: 太宰治記念館، Dazai Osamu Kinenkan) است که به شایوکان (به ژاپنی: 斜陽館، Shayōkan) (برگرفته از نام یکی از آثار او) نیز معروف است. این عمارت در حقیقت در سال ۱۹۰۷ در دوره میجی توسط پدر او ساخته شده بود و تمام خانواده تسوشیما، از جمله خود اوسامو دازای یا شووجی تسوشیما، در آن زندگی کرده و بزرگ شده‌اند.
آثار

| عنوان فارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | برگردان به فارسی |
| --- | --- | --- | --- |
| زوال بشری | 人間失格 [Ningen Shikkaku] | ۱۹۴۸ | قدرت‌الله ذاکری |
| شایو/ خورشید رو به غروب | 斜陽 [Shayō] | ۱۹۴۷ | مرتضی صانع/آزاده سلحشور |
| صبح خاکستری با نام اصلی "دختر مدرسه‌ای" | 女生徒 [Joseito] | ۱۹۳۹ | آزاده سلحشور |
| در باب عشق و زیبایی | 愛と美について [Ai to bi ni tsuite] | ۱۹۳۹ | آزاده سلحشور |
| گل‌های لودگی | 道化の華 [Dōke no hana] | ۱۹۳۵ | نیکی نصیری |
| پ… پاییز | ア、秋 [A, Aki] | ۱۹۳۹ |  |
| برادران بزرگتر من | 兄たち [Anitachi] | ۱۹۴۰ |  |
| بارش گلبرگ‌ها | 花吹雪 [Hanafubuki] | ۱۹۴۴ |  |
| برگ‌های خشکیده در بهار | 春の枯葉 [Haru no kareha] | ۱۹۴۶ |  |
| ملوس، بدو! | 走れメロス [Hashire Merosu] | ۱۹۴۰ |  |
| تسوگارو | 津軽 [Tsugaru] | ۱۹۴۴ |  |
| آئوموری | 青森 [Aomori] | ۱۹۴۱ |  |
| چند توصیه | 或る忠告 [Aru chūkoku] | ۱۹۴۲ |  |
| صبح | 朝 [Asa] | ۱۹۴۷ |  |
| شکل جدیدی از فردگرایی | 新しい形の個人主義 [Atarashii katachi no kojin shugi] | ۱۹۸۰ |  |
| سال‌های آخر عمر | [Bannen]「晩年」 | ۱۹۴۸ |  |
| شیاطین زیبا و سیگار | 美男子と煙草 [Bidanshi to tabako] | ۱۹۴۸ |  |
| کمی زیبایی | 美少女 [Bishōjo] | ۱۹۳۹ |  |
| شانس | チャンス [Chansu] | ۱۹۴۶ |  |
| پدر | 父 [Chichi] | ۱۹۴۷ |  |
| آلبوم کوچک | 小さいアルバム [Chiisai arubamu] | ۱۹۴۲ |  |
| رنگ سبز بامبو | 竹青 [Chikusei] | ۱۹۴۵ |  |
| نقشه جهان | 地球図 [Chikyūzu] | ۱۹۳۵ |  |
| نقشه | 地図 [Chizu] | ۱۹۲۵ |  |
| هیچ‌کس نمی‌داند | 誰も知らぬ [Dare mo shiranu] | ۱۹۴۰ |  |
| صد منظره از کوه فوجی | 富嶽百景 [Fugaku hyakkei] | ۱۹۳۹ |  |
| آتش‌بازی زمستانی | 冬の花火 [Fuyu no hanabi] | ۱۹۴۶ |  |
| از هنر بیزارم | 芸術ぎらい [Geijutsu girai] | ۱۹۴۴ |  |
| گودبای (خداحافظ) | グッド・バイ [Guddo Bai] | ۱۹۴۸ |  |
| ققنوس | 火の鳥 [Hi no tori] | ۱۹۳۹ |  |
| یک قسم | 一つの約束 [Hitotsu no yakusoku] | ۱۹۴۴ |  |
| یک قدم رو به جلو، دو قدم به عقب | 一歩前進二歩退却 [Ippo zenshin nippo taikyaku] | ۱۹۳۸ |  |
| دربارهٔ شخصیت‌ها | 人物に就いて [Jinbutsu ni tsuite] | ۱۹۳۶ |  |
| او دیگر مردی نیست که قبلاً بود. | 彼は昔の彼ならず [Kare wa mukashi no kare narazu] | ۱۹۳۴ |  |
| بازگشت به خانه | 帰去来 [Kikyorai] | ۱۹۴۳ |  |
| داستانی دربارهٔ پول | 金錢の話 [Kinsen no hanashi] | ۱۹۴۳ |  |
| شاه دل | 心の王者 [Kokoro no ōja] | ۱۹۴۰ |  |
| آرزوهای پر و پیمان | 満願 [Mangan] | ۱۹۳۸ |  |
| برای دوستی که هیچ‌موقع بازنگشت. | 未帰還の友に [Mikikan no tomo ni] | ۱۹۴۴ |  |
| باغ | 庭 [Niwa] | ۱۹۴۶ |  |
| خاطرات | 思ひ出 [Omohide] | ۱۹۳۳ |  |
| گیلاس | 桜桃 [Ōtō] | ۱۹۴۸ |  |
| دربارهٔ آوا | 音に就いて [oto ni tsuite] | ۱۹۴۲ |  |
| جعبه پاندورا | パンドラの匣 [Pandora no hako] | ۱۹۴۵ |  |
| هملت نو | 新ハムレット [Shinhamuretto] | ۱۹۴۱ |  |
| یادداشت‌های صادقانه | 正直ノオト [Shōjiki nōto] | ۱۹۳۸ |  |
| داستان باد پاییزی | 秋風記 [Shūfūki] | ۱۹۴۲ |  |
| فلسفه مار چند سر | 多頭蛇哲学 [Ta atama hebi tetsugaku] | ۱۹۳۴ |  |
| هشت منظره توکیو | 東京八景 [Tōkyō Hakkei] | ۱۹۴۱ |  |
| همسر ویلون | ヴィヨンの妻 [Viyon no tsuma] | ۱۹۴۷ |  |
| داستان یک شب برفی | 雪の夜の話 [Yuki no yo no hanashi] | ۱۹۳۶ |  |
| کلماتی که دوستشان دارم | わが愛好する言葉 [Waga aikō suru kotoba] | ۱۹۳۶ |  |
:
اشارات

شخصیتی به همین نام، در «انیمه ژاپنی سگ‌های ولگرد بونگو» وجود دارد که از اوسامو دازای، شخصیت و آثار او الهام‌گرفته است.
دازای در سال ۱۹۲۴، دوره دبیرستان
دازای در دوران جوانی سال ۱۹۲۸
دازای در سال ۱۹۴۶
دازای در سال ۱۹۴۷–۱۹۴۸
آخرین معشوقه دازای، تومی‌ئه یامازاکی
جسد دازای و تومی‌ئه در کنار تاماگاوا-سال ۱۹۴۸
مقبره اوسامو دازای در معبد زنرینجی، میتاکا، توکیو
جلد اول مانگای «سگ‌های ولگرد بونگو»
دوناهاراستی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مجارستان
| دوناهاراستی Dunaharaszti | دوناهاراستی Dunaharaszti |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچمنشان:   پرچمنشان
دوناهاراستی: دوناهاراستی
مختصات: ۴۷°۲۱′۱۹″ شمالی ۱۹°۰۵′۰۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۳۵۵۲۸°شمالی ۱۹٫۰۸۴۴۴°شرقی﻿ / 47.35528; 19.08444: مختصات: ۴۷°۲۱′۱۹″ شمالی ۱۹°۰۵′۰۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۳۵۵۲۸°شمالی ۱۹٫۰۸۴۴۴°شرقی﻿ / 47.35528; 19.08444
شهرستان: پِشت
حکومت: حکومت
 • شهردار: Szalay László András
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۹٫۱۷ کیلومتر مربع (۱۱٫۲۶ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۲۰٬۱۱۲
 • تراکم: ۶۹۰/کیلومتر مربع (۱۸۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۲۳۳۰
کد منطقه: ۲۴
شهر دوناهاراستی(به مجاری: Dunaharaszti) در پِشت در کشور مجارستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۸٫۳۵۶ نفر  است.
عباس جلالی

| عباس جلالی | عباس جلالی |
| --- | --- |
زاده: دی ۱۳۲۷ مشهد
ملیت:  ایران
عباس جلالی (زاده دی ۱۳۲۷، مشهد) نویسنده، مترجم، ویراستار و پژوهشگر ایرانی حوزه ی تاریخ، فرهنگ و جغرافیا و از اهالی مازندران است.
زندگی و فعالیتها

او در سال ۱۳۵۰ تحصیلات خود را در رشته جغرافیای طبیعی در دانشگاه فردوسی مشهد به پایان رساند. وی به همراه سیروس مهدوی و حسن انوشه نخستین فرهنگ زندگینامه‌ای را در ابتدای دهه ی ۶۰ شمسی بنا نهادند. فرهنگ زندگینامه‌ها از میان ۵۰۰۰ عنوان کتاب و مجلاّت فیش برداری شد و پس از هفت سال کار پی در پی، نزدیک پنج میلیون فیش به دست آمد که پس از ادغام حدود ۵۰۰٬۰۰۰ سرشناسه بجا ماند. علاوه بر آثار ایرانی، سرشناسه‌های دانشنامه بریتانیکا، دانشنامه آمریکانا و Webster's Dictionary Biographical استخراج و نگارش آغاز گردید. کل کار ۳۰ جلد و هر جلد حدود ۱۰۰۰ صفحه در قطع رحلی پیش‌بینی شد. در ۱۳۷۰ جلد نخست آن به زیور چاپ آراسته شد و در همین سال پس از دایرةالمعارف بزرگ اسلامی به عنوان بهترین کتاب سال (در کلیات) شناخته شد و مورد تشویق هیئت داوران کتاب سال قرار گرفت. شادروان دکتر مرتضی اسعدی، منتقد و نویسنده در نقد این اثر نوشت: «نخستین فرهنگ جامع زندگینامه‌ای در زبان فارسی… که در صورت کامل شدن بی‌تردید کاملترین فرهنگ زندگینامه‌ای در تمدن اسلامی خواهد بود». جلد دوم تا چهارم این اثر در دست انتشار است.
عمده پژوهش های عباس جلالی در حوزه ی جغرافیای روستایی از آغاز دهه ی ۱۳۷۰ و در همکاری با جغرافیدان برجسته دکتر محمد حسین پاپلی یزدی انجام شد. دستاورد نزدیک به یک دهه پژوهش های میدانی در حوزه فرهنگ روستایی در این دوره تدوین و انتشار فرهنگ اصطلاحات روستایی خراسان (فرهنگ "ناقص")، انتشار کتاب "قنات قصبه گناباد: یک اسطوره"، و نگارش و انتشار مقالات متعدد در فصلنامه علمی- پژوهشی تحقیقات جغرافیایی میباشد.
با آغاز دهه ی ۱۳۸۰ تمرکز پژوهش های عباس جلالی بر حوزه تاریخنگاری شهری بوده است. وی از سال ۱۳۸۰ عهده دار صفحه شهرداریها به روایت اسناد ماهنامه شهرداریها بوده است. حاصل کار در این حوزه بررسی و انتشار صدها عنوان سند تاریخی در ارتباط با شهرداری ها در ایران در قالب صفحه شهرداریها به روایت اسناد، و نگارش و تدوین کتاب های دلنوشته های یک شهردار از سال های دور: تصحیح و تدوین خاطرات محمود شریف همایون، بازخوانی یک سده اسناد بلدی، و روزشمار یک سده رخدادهای بلدی و شهرداری (جلد ۱) می باشد. نگارش جغرافیای کتاب قائمشهر قطب صنعت مازندران (انتشار ۱۳۹۴) از جمله تالیفات وی در زمینه ی جغرافیای شهری است.
کتابها

"فرهنگ زندگينامه ها"، جلد يکم، رجا، ۱۳۶۸
"قنات قصبه ی گناباد يك اسطوره"، آب منطقه ای خراسان، ۱۳۷۹
"فرهنگ مثل های مازندرانی"، تهران فرزين، ۱۳۷۶
"فرهنگ ناقص ، انتشارات علم آفرين"، اصفهان ، ۱۳۹۲
"دلنوشته های يك شهردار از سالهای دور"، انتشارات سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور، ۱۳۹۴
"فرهنگ شهری"، واژگان شهر و منطقه، انتشارات سازمان شهرداریها و دهياریهای کشور، ۱۳۹۴
"قائمشهر قطب صنعت مازندران"، نشر چشمه، ۱۳۹۴
"بازخواني يك سده اسناد بلدی"، انتشارات سازمان شهرداریها و دهياریهای کشور، ۱۳۹۴
"روزشمار يك سده رخداد های بلدی و شهرداری (جلد يکم)"، انتشارات شهرداری ها و دهیاری های کشور، ۱۳۹۸
برگزیده مقالات

"جنگل را دریابید"، دنیای جغرافیا، شماره ۳، سال یکم، آذر ۱۳۶۰.
"گردو"، فصلنامه تحقیقات جغرافیایی (علمی – پژوهشی)، سال دهم، شماره ۳۸ (پاییز ۱۳۷۴).
"هیرمند"، فصلنامه تحقیقات جغرافیایی (علمی – پژوهشی)، سال دهم، شماره ۳۷ (تابستان ۱۳۷۴).
"هریرود"، فصلنامه تحقیقات جغرافیایی (علمی – پژوهشی)، سال دهم، شماره ۳۹ (زمستان ۱۳۷۴).
"برفندیل"، فصلنامه تحقیقات جغرافیایی (علمی – پژوهشی)، سال یازدهم، شماره ۴۳ (زمستان ۱۳۷۵).
"آیین های باران خواهی"، فصلنامه تحقیقات جغرافیایی (علمی – پژوهشی)، سال چهاردهم، شماره ۵۴-۵۵ (پاییز و زمستان ۱۳۷۸).
"خیرات نوعی بنای عام المنفعه"، وقف میراث جاویدان، سال نهم، شماره ۳ و ۴ (۱۳۸۰).
"ضرورت آوانگاری در جغرافیا"، رشد آموزش جغرافیا، سال پانزدهم، شماره ۵۶ (زمستان ۱۳۷۹).
"بومگردی"، ماهنامه سیمای شهر، شماره دوازدهم، ۱۳۸۳.
"انسان موجود زباله ساز"، ماهنامه سیمای شهر، شماره بیستم، ۱۳۸۴.
"درآمدی بر زیستبوم شهری"، ماهنامه سیمای شهر، شماره بیست و دو، ۱۳۸۴.
"زمینلرزه های کاشان از نگاه تاریخ"، ماهنامه سیمای شهر، شماره ۲۳، ۱۳۸۴.
"چشم اسفندیار بر مردمی ترین نهاد شهری: تحول تاریخی درامد شهرداریها به روایت اسناد"، ارایه شده در نخستین همایش مالیه شهرداری مشکلات و راهکارها، خرداد ۱۳۸۷.
"ایران"، دایرةالمعارف تشیع، جلد ۲، تهران.
"ابهر"، دایرةالمعارف تشیع، جلد ۱، تهران.
"از رابعه تا پروین"، دایرةالمعارف زن ایرانی، جلد ۱، تهران.
"بی بی منجمه"، دایرةالمعارف زن ایرانی، جلد ۱، تهران.
"بیجه منجمه"، دایرةالمعارف زن ایرانی، جلد ۱، تهران.
"اعلام النسأ فی عالمی العرب والاسلام"، دایرة المعارف زن ایرانی، جلد ۱. تهران.
"بایکال"، دانشنامه جهان اسلام، جلد ۲، تهران.
"بطنان"، دانشنامه جهان اسلام، جلد ۳، تهران.
"بلاوات"، دانشنامه جهان اسلام، جلد ۳، تهران.
"بناکتی"، دانشنامه جهان اسلام، جلد ۴، تهران.
"جرجنت"، دانشنامه جهان اسلام، جلد ۱۰، تهران.
مقالات ادبی، نقد و داستان کوتاه

"نقد نمایشنامه دست بالای دست" اثر مصطفی رحیمی، کتاب نقد، انتشارات آگاه، آبان ۱۳۵۷.
"نقد ژرمینال" اثر امیل زولا، ترجمه سروش حبیبی، نامه انجمن کتابداران ایران، دوره ی ۱۰، شماره ی ۲، تابستان ۱۳۵۶.
"آتش آن عشق کی فسرد"، جهان کتاب، سال پنجم، شماره ی ۱۵ و ۱۶، آبان ۱۳۷۹.
"بخاری ذغالسنگی کتابخانه"، کتاب هفته، شماره ی ۸۴، مهرماه ۱۳۸۱.
"نان آن روزها"، داستان کوتاه، فصلنامه چلیکا، گرگان، شماره ۵ و ۶، بهار وتابستان ۱۳۸۵.
"طعم شیرین اولین تونل درون شهری تلخ نشود"، روزنامه اعتماد ملی، ۱۷ تیرماه ۱۳۸۵.
"خاطره از یک درس"، داستان کوتاه، فصلنامه ستاره گلستان، شماره ۱، بهار ۱۳۸۷.
"سماور نیکلایی"، داستان کوتاه، فصلنامه ستاره گلستان، شماره ۲ و ۳، پاییز و زمستان ۱۳۸۷.
"یادنگاره ی اسطوره خوان سال های دور"، در کتاب خرد بر سر جان، نامگانه ی دکتر احمدعلی رجایی بخارایی، انتشارات سخن با همکاری قطب علمی فردوسی شناسی، ۱۳۹۱.
"یادنگاشته های سال های دور"، در کتاب کارآمدی دانش و مدیریت، زندگی و آثار دکتر عباس سعیدی رضوانی، بنیاد پژوهش های اسلامی مشهد، ۱۳۹۱.
"همراه با شاعری که رخت از این دیار برکشید"، یادنامه، فصلنامه استراباد، شمارۀ ۸، زمستان ۱۳۹۵.
"سایه ساری از کویر"، در کتاب دیهیم هفتاد: مهرنامۀ دکتر محمدجعفر یاحقی، انتشارات سخن، ۱۳۹۷.
"در طلب یک هویت دیرسال"، مازندنومه، تیر ماه ۱۴۰۲.
"روزنه هایی ناگشوده از تاریخ برای اکنونیان"، مازندنومه، شهریور ۱۴۰۲.
"واپسین دژهای فروپاشیده"، مازندنومه، مهر ۱۴۰۲.
من وکالت می‌دهم

«من وکالت می‌دهم» کارزاری است که برای حمایت از رضا پهلوی، ولیعهد ایران و از مخالفان نظام جمهوری اسلامی، پس از مصاحبهٔ او در تاریخ ۲۴ دی ۱۴۰۱ با برنامهٔ اتاق خبر تلویزیون منوتو به راه افتاد. تعدادی از هنرمندان، ورزشکاران، فعالان و زندانیان سیاسی، خانوادهٔ جانباختگان اعتراضات، افراد سرشناس و شهروندان عادی داخل و خارج از ایران از این کارزار حمایت کردند و عده‌ای نیز به نقد و مخالفت با آن پرداختند.
پس از این برنامه احسان کرمی از مجریان سابق صدا و سیما در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ یک کارزار اینترنتی هم برای اعطای وکالت به رضا پهلوی ایجاد کرد که در کمتر از ۲۴ ساعت چند ده هزار نفر آن را امضا کردند و این پتیشن پس از ۴ روز به بیش از ۳۰۰ هزار امضا رسید. در آوریل ۲۰۲۴ تعداد امضا کنندگان این پتیشن به ۵۰۰ هزار نفر رسید.جالب اینجاست که جمعیت ایران با احتساب جمعیت خارج از کشور به صد میلیون میرسد که ۵۰۰ هزار امضا کمر مشروعیت و دمکراسی شکاند[۱]
در تاریخ ۲۹ دی مردم ایذه در مراسم چهلم دنیا فرهادی (کشته‌شده در اعتراضات سراسری ۱۴۰۱) در حمایت از این کارزار شعار دادند: «شاهزادهٔ پهلوی، وکیل ما شمایی» و «ایذه شده آماده، فرمان بده شاهزاده». همچنین در یکی از جمعه‌های اعتراضی زاهدان شماری پلاکارد هم در حمایت و هم در مخالفت با این کارزار دیده شد. مخالفان با این امر با برافراشتن پلاکاردی اعلام کردند که «وکالت ما مدرن است و نه و نه فرد محور» پهلوی در واکنش از «اعتماد» و «حمایت» شرکت‌کنندگان قدردانی کرد و خواهان همراهی مخالفان با این کارزار شد. او همه جناح‌ها و نیروهای دموکراسی‌خواه را به همکاری دعوت کرد.
در برابر این کمپین، کمپین دیگری با عنوان «من وکالت نمی‌دهم» راه اندازی شد.
گروه‌های جمهوری‌خواه از جمله مخالفان این کمپین بوده و آن را «خلاف همبستگی و ائتلاف» اعلام کرده و بیان کردند که «روش هواداران رضا پهلوی فرصت‌طلبانه و انحصارگرایانه است.»
آغاز

رضا پهلوی در گفت‌وگوی خود با منوتو گفت: «من می‌توانم با شخصیت‌های سیاسی برای ارائه دادن یک برنامه دیدار بکنم، اولین سؤال‌شان این است که شما به نمایندگی چی اینجا حضور پیدا کردید. هر نوع کاری که انجام می‌دهیم باید یک مبنای مشروعیت یا یک نوع وکالتی از داخل ایران داشته باشد.» «اگر فردا قرار باشد در صحنه بین‌المللی از جانب هم‌میهنان رایزنی‌های لازم را انجام دهیم، لازم است نشان دهیم که این به پشتیبانی و نمایندگی از طرف زندانیان سیاسی، فعالان مدنی، جریانات فکری و سیاسی داخل کشور است که نتوانسته‌اند در این جلسات حضور پیدا کنند.»
این سخنان با توئیت علی کریمی، مواجه شد: «من وکالت می‌دهم به شاهزاده رضا پهلوی، برای دوران گذر از رژیم بچه‌کش و یک رفراندوم آزاد برای ایرانی آزاد و آباد.» کاربران حامی، در کارزاری که در توئیتر ایجاد کردند این هشتگ را بیش از یکصد هزار بار توئیت کردند.
حامیان

اولین حامی این کارزار، علی کریمی بود که در توییتی حمایت خود را ابراز کرد. پس از آن، از میان چهره‌های هنر، داریوش اقبالی در حمایت از رضا پهلوی نوشت: «‎همان‌طور که ایشان بارها اعلام کرده‌اند، من هم این نقش را تنها برای دوران گذر از جمهوری اسلامی مفید و موجه می‌دانم.»
از جمله موافقان دیگر منوچهر بختیاری و سیاوش خشنودفرد (مؤلف و محقق ادبی) و برخی از زندانیان سیاسی درون ایران، احمد باطبی، ابراهیم حامدی، احسان کرمی، کیمیا علیزاده، محمد تقوی، مهرداد پولادی و سوشا مکانی، پرویز صیاد، حسن شماعی‌زاده، حمید فرخ‌نژاد، پرستو صالحی، روناک یونسی و علیرضا نوری‌زاده هستند
| نام | توضیحات |
| --- | --- |
احسان کرمی: بازیگر و صداپیشه
شهناز تهرانی: بازیگر، خواننده، رقصنده و گوینده رادیو
شهره آغداشلو: بازیگر
پرستو صالحی: بازیگر
چکامه چمن‌ماه: بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر
حمید فرخ‌نژاد: بازیگر
علی کریمی: فوتبالیست سابق تیم ملی و پرسپولیس
کیمیا علیزاده: تکواندوکار و دارنده مدال برنز المپیک
مهرداد پولادی: بازیکن فوتبال
سوشا مکانی: بازیکن فوتبال
داریوش اقبالی: خواننده و فعال اجتماعی
ابی (ابراهیم حامدی): خواننده
شاهین نجفی: خواننده و ترانه‌سرا
منصور: خواننده و آهنگ‌ساز
لیلا فروهر: خواننده
شهره صولتی: خواننده
بابک امینی: آهنگساز و نوازنده گیتار
شهرام شب‌پره: خواننده، ترانه‌سرا و آهنگساز
اردلان سرافراز: شاعر و ترانه‌سرا
واکنش‌ها > رضا پهلوی

رضا پهلوی در اکانت رسمی توئیتر خود در واکنش دربارهٔ «اعطای وکالت» گفت: «یار و یاور شما، از شما و با شما، در مبارزه برای آزادی ایران بودم و هستم. با تمام توانم در این مبارزه همراه شما خواهم بود.» او همچنین گفت که: «به سوی همه نیروهای دموکراسی‌خواه دست همکاری دراز می‌کنم.»
دیدگاه مخالفان

مخالفان این کمپین را قیم مابانه توصیف کرده‌اند. از جمله مخالفان وکالت به رضا پهلوی گوگوش است. همچنین گروه‌های جمهوریخواه مخالف این کمپین بوده و این تلاش هواداران رضا پهلوی را فرصت‌طلبانه و انحصارگرایانه خواندند. علی افشاری فعال سیاسی این امر را تلاشی برای بازسازی استبداد و پدرسالاری خواند.
مانا نیستانی کاریکاتوریست مخالف جمهوری اسلامی در در مخالفت با این وکالت خواستار ایجاد یک شورا برای گذار به دموکراسی با اصول تکثر نسبی و ذکر پایبندی به دموکراسی، حقوق بشر و سکولاریسم شد. او در این مورد نوشت:
«آقای پهلوی می‌توانند یکی از اعضای مؤثر ائتلاف باشند اما من شخصاً به هیچ شخصیت حقیقی به تنهایی وکالت نخواهم داد.»
فرج سرکوهی، حسن شریعتمداری، هما سرشار علی صدارت نیز از مخالفان این کمپین بودند.
دیدگاه مخالفان > هشتگ من وکالت نمی‌دهم

رادیو صدای آلمان نوشت در مخالفت با کمپین من وکالت می‌دهم توسط حامیان رضا پهلوی، بخشی از کاربران مخالف این کمپین در فضای مجازی با «هشتگ» «من وکالت نمی‌دهم» با آن مخالفت کردند. و همچنین بخشی دیگر نیز کمپینی با عنوان من وکالت نمی‌دهم راه اندازی کردند.
زول‌موند

مکان
| زول‌موند | زول‌موند |
| --- | --- |
موقعیت زول‌موند در نقشه: موقعیت زول‌موند در نقشه
The town centre (dark green) and the statistical district (light green) of Zoelmond in the municipality of Buren.: The town centre (dark green) and the statistical district (light green) of Zoelmond in the municipality of Buren.
استان: خلدرلاند
شهرستان: بورن (هلند)
جمعیت (۲۰۰۶): ۵۶۰
زول‌موند (به هلندی: Zoelmond) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در خلدرلاند واقع شده‌است. زول‌موند ۵۶۰ نفر جمعیت دارد.
کرلین، مریلند

مکان
| Crellin | Crellin |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
Location within the state of Maryland: Location within the state of Maryland
مختصات: ۳۹°۲۳′۲۰″ شمالی ۷۹°۲۷′۵۵″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۳۸۸۸۹°شمالی ۷۹٫۴۶۵۲۸°غربی﻿ / 39.38889; -79.46528: مختصات: ۳۹°۲۳′۲۰″ شمالی ۷۹°۲۷′۵۵″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۳۸۸۸۹°شمالی ۷۹٫۴۶۵۲۸°غربی﻿ / 39.38889; -79.46528
ایالت: مریلند
شهرستان: Garrett
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۶۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کرلین (به انگلیسی: Crellin) شهری در ایالت مریلند کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۶۴ نفر بوده‌است.