stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دفاع لوژین (فیلم)

| دفاع لوژین | دفاع لوژین |
| --- | --- |
کارگردان: مرلین گوریس
فیلمنامه‌نویس: پیتر بری بر پایه: دفاع لوژین  نوشته: ولادیمیر نابوکوف
بازیگران: جان تورتورو امیلی واتسون جرالدین جیمز استوارت ویلسون کریستوفر تامپسون کلی هانتر  ماسیمو سارکیه‌لی
موسیقی: الکساندر دسپلا لیلا استانسون
فیلم‌بردار: برتران لوتیک
توزیع‌کننده: اینترتیمنت فیلم دیستروبیشن (بریتانیا) یوجی‌سی فاکس دیستربیوشن (فرانسه)
تاریخ‌های انتشار:  ۸ سپتامبر ۲۰۰۰ (۲۰۰۰-09-۰۸) (بریتانیا)  
مدت زمان: ۱۰۹ دقیقه
کشور: بریتانیا فرانسه
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۱٬۸۶۴٬۷۴۷ دلار
دفاع لوژین (به انگلیسی: The Luzhin Defence) فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی مرلین گوریس است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان تورتورو، امیلی واتسون، جرالدین جیمز، استوارت ویلسون، کریستوفر تامپسون، کلی هانتر، پیتر بلایت، ارلا بریدی، ماسیمو سارکیه‌لی و مارک تندی ایفای نقش کرده‌اند.
خیبری

| خیبری | خیبری |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۴°۲۲′۱۸″شمالی ۵۸°۴۳′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۳۷۱۶۴۷۲۲°شمالی ۵۸٫۷۳۰۲۲۵°شرقی﻿ / 34.37164722; 58.730225: مختصات: ۳۴°۲۲′۱۸″شمالی ۵۸°۴۳′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۳۷۱۶۴۷۲۲°شمالی ۵۸٫۷۳۰۲۲۵°شرقی﻿ / 34.37164722; 58.730225
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: گناباد
بخش: مرکزی
دهستان: حومه
جمعیت: ۹۴۶ نفر (سرشماری ۹۵)
خیبری یکی از روستاهای شهرستان گناباد در استان خراسان رضوی است.
این روستا در شمال شهر گناباد واقع شده و با آن ۵ کیلومتر فاصله دارد. از جنوب به روستای دلویی متصل است ولی با وجود وصل بودن این دو روستا، اهالی آن دو لهجه متفاوت دارند. قنات‌های سه روستای دلویی و خیبری و مند یک مادرچاه مشترک دارند.
میوه‌جات خیبری به داشتن کیفیتی بالا مشهورند.
نام این روستا در کتاب «تاریخ حافظ آبرو» (۸۲۳ قمری) ذکر شده‌است.
عکس هوایی
جاش شپیرو

| جاش شپیرو | جاش شپیرو |
| --- | --- |
شپیرو در ۲۰۲۲: شپیرو در ۲۰۲۲
۴۸مین فرماندار پنسیلوانیا: ۴۸مین فرماندار پنسیلوانیا
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳: آغاز به کار  ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳
معاون: آستین دیویس
پس از: تام ولف
50th دادستان کل پنسیلوانیا: 50th دادستان کل پنسیلوانیا
دوره مسئولیت ۱۷ ژانویه ۲۰۱۷ – ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳: دوره مسئولیت ۱۷ ژانویه ۲۰۱۷ – ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳
فرماندار: Tom Wolf
پس از: Bruce Beemer
پیش از: Michelle Henry
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۰ ژوئن ۱۹۷۳ ‏(۵۱ سال) کانزاس‌سیتی، میزوری، آمریکا
حزب سیاسی: حزب دموکرات
همسر(ان): Lori Ferrara (ا. ۱۹۹۷)
فرزندان: ۴
اقامتگاه: اقامتگاه فرماندار
امضا: 
وبگاه: Government website
جاشوا دیوید شپیرو (به انگلیسی: Joshua David Shapiro، زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۷۳) یک سیاستمدار و وکیل آمریکایی است که از سال ۲۰۲۳ به عنوان چهل و هشتمین فرماندار پنسیلوانیا فعالیت کرده است. او که یکی از اعضای حزب دموکرات است، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ به عنوان پنجاهمین دادستان کل پنسیلوانیا و از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ به عنوان عضو هیئت کمیسران شهرستان مونتگومری فعالیت کرد.
شپیرو که در شهرستان مونتگومری بزرگ شد، علوم سیاسی را در دانشگاه راچستر خواند و مدرک جی دی خود را از دانشگاه جورج تاون دریافت کرد. پس از آن او به عنوان مشاور ارشد سناتور رابرت توریچلی کار کرد. شپیرو در سال ۲۰۰۴ با شکست دادن جان دی. فاکس، نماینده سابق جمهوری‌خواه ایالات متحده، به مجلس نمایندگان پنسیلوانیا انتخاب شد. او از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ نماینده منطقه ۱۵۳ بود. شپیرو در سال ۲۰۱۱ به عضویت هیئت کمیسران شهرستان مونتگومری انتخاب شد و اولین باری بود که جمهوری خواهان کنترل شهرستان مونتگومری را از دست دادند. او که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ در این هیئت فعالیت می‌کرد، ریاست آن را بر عهده داشت و در سال ۲۰۱۵ نیز توسط فرماندار تام ولف به عنوان رئیس کمیسیون جنایت و بزهکاری پنسیلوانیا منصوب شد.
شپیرو در سال ۲۰۱۶ برای دادستان کل پنسیلوانیا کاندیدا شد و جان رفرتی جونیور جمهوری‌خواه را شکست داد و در سال ۲۰۲۰ مجدداً به این سمت انتخاب شد. او به عنوان دادستان کل، یافته‌های یک گزارش هیئت منصفه بزرگ ایالتی را منتشر کرد که آزار و اذیت کودکان توسط کشیش‌ها و پنهان‌کاری رهبران کلیسا را فاش می‌کرد. او همچنین به کمک کرد تا در چارچوب حل و فصل یک پرونده ملی مواد افیونی ۱ میلیارد دلار به پنسیلوانیا برسد.
شپیرو در انتخابات ۲۰۲۲ برای فرمانداری پنسیلوانیا نامزد شد. او بدون رقیب در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها شرکت کرد و داگ ماستریانو نامزد جمهوری خواهان را در انتخابات سراسری با اختلاف ۱۴٫۸ درصد شکست داد. لازم به ذکر است نامبرده دوره کارآموزی خود را در شهرستان زاوه تحت نظر محمدزاده بخشدار سلیمان گذرانده است
سنین جوانی و تحصیل

شپیرو در ۲۰ ژوئن ۱۹۷۳ در کانزاس سیتی، میسوری، از پدری که در نیروی دریایی به عنوان افسر پزشکی فعالیت می‌کرد، به دنیا آمد و در درشر، بخشی از شهرستان دوبلین علیی در شهرستان مونتگومری، پنسیلوانیا بزرگ شد. پدرش استیون متخصص اطفال و مادرش جودی معلم است. شاپیرو یک برنامه نامه نویسی در سراسر جهان به نام کودکان برای آوی را به نیابت از یهودیان روسی که اجازه مهاجرت به اسرائیل نمی‌یافتند راه اندازی کرد. او دوره دبیرستان را در آکادمی عبری آکیبا، که اکنون به نام آکادمی عبری جک ام. باراک شناخته می‌شود، و در آن زمان در مریون استیشن، پنسیلوانیا واقع بود سپری کرد. شاپیرو در دبیرستان بسکتبال بازی می‌کرد و در سال آخر یکی از کاپیتان‌های تیم بود.
شاپیرو در دانشگاه روچستر و در رشته علوم سیاسی تحصیل کرد و اولین دانشجوی سال اولی بود که به عنوان رئیس بدنه دانشجویی دانشگاه راچستر در انتخابات سال ۱۹۹۲ پیروز شد او در سال ۱۹۹۵ با افتخار مگنا کوم لود فارغ‌التحصیل شد. در حالی که در کاپیتول هیل کار می‌کرد، به عنوان دانشجوی شبانه در مرکز حقوق دانشگاه جورج تاون ثبت نام کرد و در سال ۲۰۰۲ جی دی گرفت.
فرماندار پنسیلوانیا > درگیری اسرائیل-فلسطین

شپیرو مکرراً حمایت خود را از اسرائیل در جنگ اسرائیل و حماس اعلام کرده است. او از مردم و حکومت‌ها خواست حمله حماس به اسرائیل را محکوم کنند، و آن را لحظه ای برای «به رسمیت شناختن آنچه به وضوح غلط است، اعمال حماس، و آنچه درست است، که اسرائیل، حق همپیمان کلیدی ما برای دفاع از خود در مواجه با این توحش است» خواند. شپیرو بابت این اظهارات نامه مکتوب انتقادآمیزی از شورای روابط آمریکایی-اسلامی و امضا شده توسط ۴۳ سازمان مسلمان پنسیلوانیا دریافت کرد، که گفتند شپیرو «ریشه‌های ساختاری این درگیری را در نظر نگرفته» و انتخاب کرده که تعمداً تلفات غیرنظامیان در غزه را نادیده بگیرد.
شپیرو در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، بیانات مشروح تری در خصوص جنگ ایراد کرد و گفت «اسرائیل نه تنها یک حق، بلکه یک مسئولیت دارد که منطقه را از دست حماس و تروری که حماس می‌تواند مرتکب شود خلاص کند.» او آمریکا را به «کمک به حمایت از مردم اسرائیل پس از پایان این نبرد برای بازیابی اعتماد خود» فراخواند.
پس از این که یک اعتراض حامی فلسطین رستوران گلدی فیلادلفیا که مالکش یهودی است را به حمایت از «نسل‌کشی» فلسطینیان در نوار غزه متهم کرد، شپیرو از آن رستوران بازدید کرد تا علیه «یک اقدام آشکار یهودستیزانه» از آن حمایتش را نشان دهد.
او همچنین از لیز ماگیل رئیس دانشگاه پنسیلوانیا پس از این که او در جریان استماع ۲۰۲۳ کنگره آمریکا در خصوص یهودستیزی از پاسخ به پرسش‌ها طفره رفت به خاطر «ناکامی رهبری» انتقاد کرد. پس از این که یک خاخام برجسته در دانشگاه کلمبیا دانشجویان یهودی را به ترک پردیس واداشت و گفت دانشگاه نمی‌تواند امنیت آنها را تضمین کند، شپیرو اعتراضات حامیان فلسطین در پردیس‌های دانشگاهی آمریکا را محکوم کرد. او مقامات محلی را به «ورود به قضیه و اعمال قانون» برای حفاظت از دانشجویان فراخواند. شپیرو خواهان سرکوب اردوی حامی فلسطین در دانشگاه پنسیلوانیا توسط پلیس شد، ولی بعداً پس از این که پلیس کمتر از ۲۴ ساعت پس از بیانیه شپیرو پلیس شروع به دستگیر کردن کرد گفت او از قبل از برنامهٔ پلیس برای برچیدن این اردو مطلع بوده است.
مدافعان متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا از شپیرو بابت یک اصلاحیه در آیین‌نامه کارمندان ایالت که رفتار «رسوایی آمیز» را ممنوع می‌کند انتقاد کرده‌اند. گروه‌های حامی فلسطینیان و مسلمان نسبت به این که هدف این فرمان تحدید بیان در خصوص درگیری فلسطین و اسرائیل بوده ابراز نگرانی کردند. یک وکیل متمم اول اهل برین مار رعایت این مقررات را «به این خاطر که درک آنچه به آن اطلاق می‌کند محال است غیرممکن» خواند.
بن‌سای

یک گیاه دارسان (بن‌سای). دارسان، واژه‌ای فارسی به معنای پیراسته هم‌چون درخت است.
نکتهٔ اساسی دربارهٔ بُن‌سای این است که بتوان درختچه را به همان شکل زیبای مشابهی که در طبیعت موجود است پرورش داد. این درخت درست باید شبیه به درختی باشد که دهه‌ها و سده‌هاست که در طبیعت رشد کرده‌است.
بُن‌سای یا بونسای (به انگلیسی: Bonsai) (به ژاپنی: 盆栽)، دارْسان یا درخت‌ریزه‌های ژاپنی، نوعی هنرِ سنتی ژاپنی در پرورشِ درختان و گیاهانی است که در اندازهٔ کوچک ایجاد می‌شوند.
یک گیاه چوبی در حین رشد دستکاری می‌شود به‌طوری که به صورت یک درخت کوچک در خطوط ساده برجای مانده و ویژگی‌های اساسی یک نمونه طبیعی و کاملاً رشدیافته را به نمایش می‌گذارد. سنت بن‌سای با بیش از هزار سال قدمت بر اساس شکل هنر چینی پنزای "penzai" بنا شده‌است. نویسه‌های چینی که برای نوشتن کلمه چینی 'penzai' استفاده می‌شوند در ژاپنی 'bonsai' تلفظ می‌شوند.
پرورش بن‌سای با یک شاخه، نهال یا برش از یک درخت یا درختچه شروع می‌شود. انتخاب گونه، به سبکی بستگی دارد که پرورش‌دهنده می‌خواهد از آن پیروی کند. با هرس کردن، پیوند زدن، استفاده از سیم فلزی و سایر فنون، درخت را شکل می‌دهد. وقتی گیاه به اندازه مورد نظر خود رسید و ویژگی‌های زیبایی را برآورده کرد، آن را به گلدان زینتی منتقل کرده و در یک چیدمان قرار می‌دهند.
وام‌واژه بن‌سای اغلب به‌عنوان یک اصطلاح چتر برای همه درختان گلدان مینیاتوری به سبک شرقی استفاده می‌شود. با این حال، سنت بن‌سای زیبایی‌شناسی خاصی دارد که تحت تأثیر بودیسم ذن شکل گرفت. در نتیجه، بن‌سای معمولاً ظاهری هوشیارتر از مثلاً پنجینگ دارد. بن‌سای همچنین سبک‌های خاص خود را دارد که تا حدودی بر اساس فرم‌های رشد طبیعی درختان است. به‌طور سنتی، فقط گونه‌های گیاهی مقاوم در ژاپن مورد استفاده قرار می‌گیرند که در خارج از کشور به نمایش گذاشته می‌شوند.
از آنجا که پیراستنِ گیاه به صورتِ بن‌سای، شبیه‌سازیِ شکلِ درخت در اندازه کوچک‌تر است، فرهنگستان زبان فارسی برای واژهٔ بن‌سای برابرِ فارسیِ دارسان (همانندِ دار و درخت) را برگزیده است.
تاریخچه

مانند بسیاری از عناصر در فرهنگ ژاپنی، سنت بن‌سای ریشه چینی دارد. در قرن ۱ میلادی تائوئیست‌های چینی از باغ‌های مینیاتوری در تعمق و مراقبه استفاده می‌کردند. در توصیفات مربوط به دوره سلسله تانگ (۹۰۷–۶۱۸) به چنین قطعات کوچک منظره‌ای به‌عنوان بن‌سای اشاره شده و ابتدا استفاده از درختان کوتوله ذکر شده‌است. بعداً این شکل هنری به نام penzai (盆栽؛ "گیاه در ظرف") یا penjing (盆景؛ "منظره در ظرف") شناخته شد. یک پنجینگ سنتی می‌تواند از یک گلدان تزئین شده با یک درخت کوچک که با دستکاری کوچک نگه داشته می‌شود، تا یک منظره پیچیده از گیاهان، آب و سنگ‌ها در یک سینی بزرگ باشد.
تاریخچه > پنجینگ در ژاپن (قرن ۱۳–۶)

ژاپن ممکن است اولین بار در قرن ششم با پنجینگ مواجه شده باشد. دیپلمات‌های ژاپنی و دانشجویان بودایی که در این دوره از چین بازدید کرده بودند، درختان پنجینگ و سایر آثار را بازگرداندند. بین سالهای ۵۹۲ و ۶۲۸، دیپلمات‌های چینی تعدادی درخت پنجینگ و سنگ‌های گونگشی به امپراتریس سویکو ملکه ژاپن اهدا کردند که این اشیا مورد تحسین دربار قرار گرفتند.
از سال ۶۴۵ به بعد، اصلاحات تایکا باعث افزایش نفوذ چین در ژاپن شد. علاقه به مناظر کوچک نیز افزایش یافت. از این دوره هیچ قطعه‌ای از پنجینگ باقی نمانده‌است، اما اسناد، نقاشی‌ها و مصنوعات نشان دهنده قدردانی بسیار از این شکل هنری است. برای نمونه، منظره‌ای مینیاتوری مربوط به دوره تنپیو (۷۲۹–۷۴۹) است. این شامل یک سینی چوبی کم‌عمق است که در بالای آن کوه‌های تراشیده شده، یک ساحل رودخانه‌ای از شن و ماسه و درختان نقره‌ای قرار گرفته‌است. درخت فقط از طریق دست‌کاری به این شکل در می‌آید:
"درختی که در حالت طبیعی خود رشد کند یک امر ناخوشایند است. فقط هنگامی که در نزدیکی افرادی که با احتیاط دوستانه اطراف آن را نگه داشته‌اند نگهداری شود، می‌تواند شکل و سبک آن بیشتر شود."
- اوتسوبو مونوگاتاری
در ابتدا تمام قطعات پنجینگ از چین وارد می‌شد. اینها برای خانواده‌های ثروتمندتر اختصاص داشت و این مورد توسط طوماردست «Saigyo Monogatari Emaki» در سال ۱۱۹۵ نشان داده شده‌است، که به زندگی راهب شاعر ثروتمند سایگیو (۱۱۱۸–۱۱۹۰) می‌پردازد و شامل قدیمی‌ترین تصویر شناخته شده ژاپنی از یک پنگوئن است. ایپن شونین (Ippen Shōnin) راهب ثروتمند دیگر بود که مجموعه طوماردست «Ippen Shonin Eden» از سال ۱۲۹۹ حاوی روایتی از زندگی او است. یکی از طومارها با دو درخت کوچک، هر یک در یک گلدان نشان داده شده‌است.
تاریخچه > اولین نسخه‌های ژاپنی (قرن ۱۵–۱۳)

در حدود قرن ۱۱، آیین بودایی در ژاپن گسترش یافت، جایی که به ذِن معروف شد. کارمندان دولت در صومعه‌ها توسط راهبان چینی تعلیم داده می‌شدند و اصول پنجینگ را از آنها می‌آموختند. با این دانش آنها درختان کوچک خود را پرورش دادند. در حدود قرن ۱۳ میلادی هنر معماری منظره ژاپنی به‌طور مستقل از پنجینگ چینی شروع به توسعه کرد، جایی که تحت تأثیر جهان‌بینی و زیبایی‌شناسی ژاپنی، هویت خاص خود را به دست آورد.
کشیش و شاعر کوکان شایرن (Kokan Shiren) (۱۲۷۸–۱۳۴۶) مقاله «ادای احترام به بونسِکی» (Hulde aan Bonseki) را در حدود سال ۱۳۰۰ نوشت، که در آن استانداردهای زیبایی شناختی برای درختان کوتوله، محوطه‌سازی و بونسِکی را تعیین کرد. با این حال، طراحی درختان گلدانی ژاپنی به شدت متفاوت بود. تا اواسط قرن ۱۵، مناظر کوچک را هنوز هم در سنت چینی شوی‌هان پنجینگ «سیل و خشک‌سالی» می‌ساختند. انواع ویژگی‌ها نشانه‌ای از مقیاس و مضمون کار بود، مانند ارقامی که مردم و حیوانات را به تصویر می‌کشد.
بودیسم ذن به جنبشی تبدیل شد که با ریاضت سخت به دنبال زیبایی و فضیلت بود. این در مناظر کوچک ژاپنی بازتاب داشت. درخت در مرکز قرار گرفت و لوازم جانبی معمول برای پنجینگ حذف شد. آنها همچنین معمولاً یک گلدان ساده را انتخاب می‌کردند. طوماردست بوکی اکوتوبا (Boki Ekotoba) از سال ۱۳۵۱ شامل اولین تصویر شناخته شده از درختان کوتوله منفرد ژاپنی است. هر درخت در یک گلدان عمیق، بدون سنگ و سایر ویژگی‌ها قرار دارد.
تاریخچه > هاچی‌نوکی (قرن ۱۸–۱۴)

از قرن ۱۴ به بعد، درختان گلدان مینیاتوری در ژاپن را هاچی‌نوکی (鉢 の 木) می‌نامیدند، که به معنی «درختان در یک کاسه» است. اصطلاح هاچی (鉢) به یک گلدان کاسه‌ای شکل گفته می‌شود، نه ظرف کم عمقی که بعداً ساخته شد.
هاچی‌نوکی همچنین عنوان یک تئاتر سنتی ژاپنی که توسط زآمی موتوکیو (Zeami Motokiyo) (۱۳۶۳–۱۴۴۴) نوشته شده‌است می‌باشد. این داستان از سونیو (Tsuneyo)، یک سامورایی فقیر است که در زمستان با افسر رسمی که لباس مبدل یک راهب مسافر را دارد مواجه می‌شود. برای گرم نمودن افسر، سامورایی سه درخت مینیاتوری خود را می‌سوزاند. یک درخت آلو، یک گیلاس و یک کاج. بعداً وی سه مِلک را به‌عنوان پاداش این عمل دریافت می‌کند. هر ملک به نام یکی از سه درخت سوخته نامگذاری شد.
این داستان طی چندین قرن به‌طور منظم در قطع‌های چوبی به تصویر کشیده شده‌است و اصطلاح هاچی‌نوکی را معمول کرده‌است.
در طول قرن ۱۷، درختان گلدان مینیاتوری به‌طور فزاینده‌ای در نثر و اشعار بکار می‌رفتند. برای نمونه، در مورد باغبان یک سامورایی گفته شد که به یک درخت مینیاتوری که پرورش داده بود افتخار می‌کرد. وقتی سامورایی‌ها به درخت توهین کردند، باغبان خودکشی کرد.
داستان دیگر به شوگون توکوگاوا ایه‌میتسو (Tokugawa Iemitsu) (۱۶۰۴–۱۶۵۱) مربوط است. وی به‌عنوان عاشق درختان گلدان مینیاتوری شناخته می‌شد. مشاور او، اوکوبو هیکوزِمون احساس کرد ایه‌میتسو با صرف امور دولت وقت بیشتری را صرف سرگرمی خود می‌کند. هیکوزِمون برای دلسرد کردن ایه‌میتسو یکی از درختان مورد علاقه خود را دور انداخت. این کار بیهوده بود و شوگان سرگرمی خود را رها نکرد. گفته می‌شود که او به کاج گل‌ریز ژاپنی (Pinus parviflora) تمایل داشت که حداقل در اوایل سال ۱۶۱۰ به‌عنوان یک درخت مینیاتور کشت می‌شد.
تا آنجا که شناخته شده‌است، این (Sandai-Shogun-No Matsu) قدیمی‌ترین درخت بن‌سای زنده است.
ژاپنی‌ها تا پایان قرن هجدهم بیشتر گلدان‌های درختان مینیاتور را از چین وارد می‌کردند. گلدان‌هایی که بین سالهای ۱۴۶۵ و حدود ۱۸۰۰ساخته شده بودند کواتاری (kowatari) به معنی صلیب قدیمی نامیده می‌شدند.
چینی‌ها از این گلدان‌های عمیق برای پنجینگ استفاده می‌کردند. گلدان‌های زیادی از شهرستان ییزینگ در استان جیانگسو آمدند. آنها لعاب نداشتند و معمولاً قهوه‌ای بنفش بودند. گلدان‌های ساخته شده در گوانگ‌ژو و به ویژه گلدان‌های مربوط به دودمان مینگ (۱۳۶۸–۱۶۴۴) نیز وارد کشور می‌شدند.
در پایان قرن ۱۸، کشت سنتی درختان مینیاتور در سراسر ژاپن کاملاً شناخته شده بود. عموم مردم نیز علاقه‌مند به شکل هنری شدند. برای نمونه، در دوره تِنمِئی (۱۷۸۱–۱۷۸۸) هر ساله نمایشگاهی در کیوتو برگزار می‌شد. متخصصان پنج استان درختان کاج مینیاتوری خود را نشان می‌دادند که توسط بازدید کنندگان قضاوت می‌شد.
تاریخچه > اوایل دوره کلاسیک (۱۸۶۷–۱۸۰۰)

در اوایل قرن ۱۹، گروهی از دانشمندان ژاپنی در هنر چینی، تأثیر زیادی در توسعه بیشتر هاچی‌نوکی داشتند. آنها به‌طور منظم در ایتامی ملاقات می‌کردند و در آنجا دربارهٔ تحولات اخیر در کشت درختان گلدان مینیاتوری بحث می‌کردند. دانشمندان اصطلاحات و ایده‌های بسیاری از ترجمه ژاپنی «کتابچه راهنمای باغ دانه خردل» اتخاذ کردند. همچنین اصطلاح «بن‌سای»، تلفظ ژاپنی اصطلاح چینی "penzai" نیز به همین ترتیب است. از اواخر قرن این اصطلاح به‌طور کلی برای درختان گلدان مینیاتوری ژاپنی استفاده می‌شد.
یکی از اولین مکانهایی که تولیدکنندگان، بن‌سای را در مقیاس وسیع تولید می‌کردند، آساکوسا (Asakusa) بود. در سال ۱۸۲۹، یک پرورش‌دهنده در این محله توکیو شروع به پرورش درختان به سبک تاکوتسوکی (takotsuki-stijl) یا هشت‌پا کرد. این بن‌سای‌ها با یک تنه ضخیم کوتاه و تاجی بلند از شاخه‌های موج‌دار بلند در ژاپن محبوب بودند. در طی بیست سال، پرورشگاه‌های (Plant nursery) مختلف در منطقه شروع به تجارت بن‌سای کردند.
۱۸۲۹ همچنین سالی بود که کتاب Sōmoku Kin'yō-shū منتشر شد، مجموعه‌ای رنگارنگ از درختان و گیاهان. این اولین اثری بود که با بن‌سای کلاسیک سروکار داشت و به تفصیل و با تصاویر توضیح داد که چگونه می‌توان یک کاج را به‌عنوان بن‌سای پرورش داد. چهار سال بعد، اثر سه بخشی مصور Kinsei jufu betsuroku منتشر شد، آلبوم گیاهان با عمر طولانی. این نه تنها کشت درختان بن‌سای، بلکه ابزار لازم و انواع گلدان‌ها را نیز پوشش می‌داد.
در طی نیمه دوم قرن نوزدهم، گلدان‌های چینی در ژاپن به نام ناکاواتاری یا چاواتاری مد شدند، هر دو به معنای «صلیب میانی» بودند. در چین از این گلدان‌ها برای محراب‌های خانگی استفاده می‌شد.
آنها کم عمق، مستطیل یا بیضی شکل، دارای پاهای کار شده و ته سوراخ شده بودند. ایدئال برای پرورش و نمایش درختان کوچک. برای تأمین تقاضای روزافزون تولیدکنندگان بن‌سای ژاپنی، بسیاری از سفالگران در ییزینگ به تولید انبوه گلدان‌های ناکاواتاری روی آوردند. امروزه نیز از مدل‌های مشابه به‌طور گسترده استفاده می‌شود.
بن‌سای در حال رشد از یک سرگرمی فخرفروشانه برای شوگان و سامورایی به یک سرگرمی برای مخاطبان عمومی تبدیل شد. هنگامی که مرزهای ژاپن تحت سلطنت امپراتور کومئی گشوده شد، جهان غرب با بن‌سای آشنا شد. ژاپن در نمایشگاه‌های ایالات متحده و اروپا از جمله نمایشگاه جهانی پاریس ۱۸۶۲ و لندن ۱۸۶۷ شرکت کرد. بسیاری از بن‌سای‌های باقی مانده از نمایشگاه باعث آشنایی بیشتر و بیشتر خارجی‌ها با این هنر می‌شدند.
تاریخچه > پس از اصلاحات میجی (۱۹۰۰–۱۸۶۷)

میجی (۱۹۱۲–۱۸۵۲) به‌عنوان امپراتور جانشین کومئی شد و بن‌سای را در فرهنگ ژاپن برجسته کرد. در سال ۱۸۶۸، یک سال پس از اصلاحات میجی، وی به کاخ امپراتوری توکیو (Kokyo)، پایتخت جدید ژاپن نقل مکان کرد.
امپراتور یک عاشق بزرگ بن‌سای بود و هم در داخل و هم بیرون دیوارهای کاخ بن‌سای قرار داده بود. میجی دربار خود را به مطالعه کشت درختان مینیاتور تشویق کرد. کسانی که نمی‌توانستند به بن‌سای علاقه‌مند باشند، عمدتاً مورد بی‌مهری قرار می‌گرفتند. به زودی تقریباً همه مقامات ارشد بن‌سای در اختیار داشتند. یکی از آنها، کیجوجی‌ایتو، به خاطر مجموعه بزرگش و آزمایش‌هایش با روش‌های کشت معروف بود.
میجی برای ارتباط نزدیک با قدرت‌های غربی تلاش کرد. ژاپن در نمایشگاه‌های جهانی ۱۸۷۳ در وین و ۱۹۰۰ در پاریس شرکت کرد. این امر منجر به افزایش تقاضا برای درختان مینیاتوری وارداتی شد. مهاجران ژاپنی در سواحل غربی ایالات متحده و هاوایی نیز به شهرت بیشتر بن‌سای کمک کردند. برای تأمین تقاضای فزاینده در خارج از ژاپن، پرورشگاه‌ها به تولید انبوه روی آوردند.
تعداد فزاینده‌ای از تولیدکنندگان وجود داشتند که مانند کیجوجی ایتو (Kijoji Itoh)، فن‌ها و سبک‌های پیشرفته را تجربه کردند. در اواخر دهه ۱۸۶۰ تلاش شد با بستن الیاف کنف مرطوب به آنها و کشش آنها، به تنه و شاخه‌ها شکل داده شود. کار سختی بود و نتیجه به ندرت رضایت بخش بود. سایر نوآوری‌ها موفقیت بیشتری داشتند.
به تدریج دو دسته بن‌سای پدید آمد: بن‌سای برای عموم مردم (غربی) و بن‌سای برای متخصصان.
درختان پرورشگاه‌های کیوتو و اوزاکا به ویژه در بین متخصصان بن‌سای محبوب بودند. در کیوتو بسیاری از بن‌سای‌ها به سبک bunjingi (文人 木؛ "سبک اُدَبا") پرورش داده شدند: درختی ظریف و تصفیه شده با تنه‌ای باریک. از طرف دیگر، بن‌سای توکیو معمولاً دارای یک تنه بیش از حد ضخیم بود. رقابتی بین پرورش‌دهندگان بن‌سای از کیوتو و توکیو ایجاد شد که دهه‌ها ادامه داشت.
در اواخر قرن ۱۹، تعداد زیادی کتاب و مجله منتشر شده‌است که مربوط به کشت بن‌سای است. در سال ۱۸۹۲، یک مسابقه هنری بن‌سای در توکیو برگزار شد، رویدادی که در یک کتاب یادبود مصور سه جلدی گزارش شده‌است. در این اثر به وضوح قابل مشاهده است که در آن زمان ژاپنی‌ها بن‌سای را به‌عنوان یک شکل هنری مستقل در نظر می‌گرفتند.
تاریخچه > اوایل قرن ۲۰

در آغاز قرن بیستم، بسیاری از مردم ژاپن صاحب بن‌سای بودند. این مکان نه تنها در فضای باز، بلکه اغلب در تماشاگه (Tokonoma) یا طاقچه قوسی (Alcove) که در پذیرایی یا نشیمن قرار داشت و اشیای زینتی را در آن نمایش می‌دادند قرار می‌گرفت. مجلات، کتاب‌ها و نمایشگاه‌ها علاقه‌مندان به بن‌سای را با جدیدترین سبک‌ها، فن‌ها و ابزارها به روز نگه می‌دارد.
بن‌سای گاهو (Gaho)، اولین مجله کاملاً اختصاص یافته به بن‌سای از ۱۹۰۶ تا حدود ۱۹۱۳ ماهانه منتشر می‌شد. مجله‌هایی از این دست Toyo Engei و Hana بودند که هر دو از سال ۱۹۰۷ به بعد منتشر شدند و مجله Bonsai، برای اولین بار در سال ۱۹۲۱ با ۵۱۸ شماره منتشر شد. اولین نمایشگاه بزرگ سالانه بن‌سای در سال ۱۹۲۷ در توکیو برگزار شد. در همان شهر، نمایشگاه معتبر Kokufu-ten اولین بار در سال ۱۹۳۴ در پارک اوئنو برگزار شد.
توکیو در سال ۱۹۲۳ با یک زلزله بزرگ روبرو شد که بسیاری از مزارع بن‌سای را ویران کرد. در سال ۱۹۲۵، گروهی از پرورش‌دهندگان حرفه‌ای به اُمیا (Ōmiya) در سایتاما که در بیش از ۳۰ کیلومتری پایتخت است نقل مکان کردند. منطقه‌ای که آنها پرورشگاه خود را تأسیس کرده‌اند از سال ۱۹۵۷ رسماً «دهکده بن‌سای اومیا» نامیده می‌شود. این مکان هنوز به‌دلیل تولید مقیاس وسیع بن‌سای برای صادرات شناخته شده‌است.
توسعه فن‌های پیشرفته و پیشرفته، سبک‌های پیچیده‌تری را امکانپذیر می‌کند. برای نمونه، یک روش جدید برای شکل‌دادن شاخه‌ها و تنه‌ها استفاده از سیم فلزی است که ساده‌تر و دقیق‌تر از روش قبلی یعنی اتصال است. در دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ اولین ابزار آهنی مخصوص برای پرورش بن‌سای ساخته شد.
با دسترسی بیشتر به رشد بن‌سای، تعداد علاقه مندان افزایش یافت. در سال ۱۹۴۰ تعداد ۱۵۰ گونه مختلف گیاهی به‌عنوان بن‌سای کشت شد. فقط در توکیو، در آن سال حدود ۳۰۰ فروشنده بن‌سای استخدام شدند.
علاقه به بن‌سای در غرب نیز افزایش یافت. در این دوره سالانه هزاران قطعه بن‌سای ژاپنی وارد کشور می‌شد. علاوه بر این، مهاجران ژاپنی اولین مزارع و باشگاه‌های بن‌سای آمریکایی را تأسیس کرده بودند.
تاریخچه > پس از جنگ جهانی دوم

در طول جنگ جهانی دوم، اقدامات مختلفی برای محافظت از بن‌سای‌ها در برابر خشونت جنگ انجام شد. در دهکده بن‌سای امیا، همه کشاورزان به خدمت سربازی فراخوانده شدند و کشت بن‌سای باید جای خود را به تولید غذا می‌داد. یکی از ۲۳ تولیدکننده معاف شد.
کیوزی موراتا، یک متخصص بن‌سای بود که قبلاً از مجموعه پادشاهی مراقبت می‌کرد. موراتا تمام بن‌سای‌های پرورش‌دهندگان دیگر را که می‌توانست جمع‌آوری و در نهالستان خود پرورش داد. به‌دلیل اقدام و عمل او و یک پرورش‌دهنده دیگر، در بمباران توکیو، بن‌سای‌های منتقل شده از بین نرفتند. پس از تسلیم ژاپن، تولیدکنندگان در سراسر کشور بن‌سای‌های آسیب دیده را بازیابی کردند، این روند بیش از یک دهه طول کشید. بن‌سای‌هایی که از بمباران اتمی هیروشیما جان سالم به در بردند نیز در صورت امکان ترمیم شدند. در طی اولین سال‌های پس از جنگ، توسعه بن‌سای در ژاپن تقریباً به بن‌بست رسید.
پس از جنگ جهانی دوم، استاد بن‌سای، توشیو کاواموتو، گونه‌ای از بن‌سای را ایجاد کرد که سایکی ("منظره کاشته شده") نامیده می‌شود. در این چشم‌انداز مینیاتوری، برخلاف بن‌سای، چندین گونه گیاهی به‌طور همزمان کشت می‌شود. علاوه بر این، از گیاهان جوان و نه شاخه بریده استفاده زیادی می‌شود. از آنجا که بسیاری از درختان مسن در بمباران از بین رفته بودند، سایکی جایگزین محبوب بن‌سای بود. تحولات بعدی باعث شد محبوبیت بن‌سای، هم در ژاپن و هم در خارج، دوباره افزایش یابد. برای نمونه، کتاب‌ها و مجلات در مورد بن‌سای افزایش یافت. این آثار به تعداد زیادی از زبان‌ها چاپ شد، به‌طوری که تعداد بیشتری از غیر ژاپنی‌ها می‌توانند در پرورش درختان مینیاتور تخصص داشته باشند. در سال ۲۰۱۶، بیش از ۱۳۰۰ کتاب در مورد بن‌سای به ۲۶ زبان در دسترس بود، به علاوه چندین ده مجله به بیش از سیزده زبان.
تعداد و اندازه نمایشگاه‌های بن‌سای نیز در نیمه دوم قرن ۲۰ به‌طور پیوسته افزایش یافت. پس از چهار سال وقفه، نمایشگاه چند روزه «Kokufu-ten» مجدداً در سال ۱۹۴۷ در توکیو برگزار شد. از آن زمان به بعد، نمایشگاه هر ساله ادامه دارد. در سال ۱۹۷۰ نمایشگاه اکسپو ۷۰ (Expo '70) در شهر اوزاکا ژاپن برگزار شد. این نمایشگاه جهانی انواع سنگ‌های بن‌سای و سوئیسکی را برای مخاطبان بین‌المللی به نمایش گذاشت. پنج سال بعد، دو نمایشگاه دوره‌ای جدید در ژاپن آغاز به کار کرد. اولین بار، «Gafu-ten» ('نمایشگاه سبک زیبا')، به دیدن قطعات بن‌سای با ارتفاع ۱۳ تا ۲۵ سانتی‌متر اختصاص داشت. رویداد دوم «Sakufu-ten» (نمایشگاه بن‌سای خلاق) بود، اولین نمایشگاه که در آن هر بن‌سای به جای مالک، نام پرورش‌دهنده را داشت. در سال‌های بعد نمایشگاه‌های زیادی نیز در ژاپن و همچنین استرالیا، ایالات متحده و کشورهای مختلف اروپایی و آسیایی ترتیب داده شد.
یکی دیگر از عواملی که بن‌سای را در سراسر جهان قابل دسترسی می‌کند، افزایش آموزش‌های حرفه‌ای است. در ابتدا، دوره‌ها فقط در ژاپن یا در خارج از کشور توسط معلمان ژاپنی برگزار می‌شد. آمریکایی‌های آموزش دیده در توکیو انجمن بن‌سای آمریکا را در سال ۱۹۶۷ تأسیس کردند. این یکی از اولین مراکز آموزشی خارج از ژاپن بود. بیشتر تولیدکنندگان سفرهای مطالعاتی به ژاپن انجام می‌دهند و سپس جدیدترین فن‌ها و سبک‌های بن‌سای را به کشورهای خود معرفی می‌کنند.
امروزه مراکز آموزشی را می‌توان در سراسر جهان و همچنین تأمین‌کنندگان بن‌سای جوان و ابزارهای مرتبط، گلدان، انواع خاک گلدان و سایر لوازم جانبی پیدا کرد. در سال ۲۰۱۶ بیش از ۱۰۰۰۰۰ عضو به حدود ۱۵۰۰ انجمن بن‌سای وابسته بودند. تعداد علاقه‌مندان که به هیچ انجمنی وابسته نبودند در همان سال بیش از پنج میلیون نفر در سراسر جهان تخمین زده شد.