فیبر نوری چند مد
انواع

فیبر چندمد با قطر هسته و پوشش آنها توصیف می شوند. بنابراین، فیبر چندمد 62.5/125 میکرومتر دارای اندازه هسته 62.5 میکرومتر (μm) و قطر پوشش 125 میکرومتر است. انتقال بین هسته و پوشش می‌تواند تیز باشد که به آن نمایه شاخص پله‌ای می‌گویند، یا گذار تدریجی که به آن نمایه شاخص تدریجی می‌گویند. این دو نوع ویژگی های پراکش متفاوتی دارند و بنابراین فواصل انتشار موثر متفاوتی دارند.  فیبرهای چندمد ممکن است با مشخصات  نمایه شاخص پله‌ای یا تدریجی  ساخته شوند.
علاوه بر این، فیبرهای چندمد با استفاده از یک سامانه طبقه‌بندی تعیین شده توسط استاندارد ایزو 11801 - او‌اِم1، او‌اِم2، و او‌اِم3 - که بر اساس پهنای‌باند مدی فیبر چندمد است، توصیف می‌شوند. او‌اِم4 (تعریف شده در TIA-492-AAAD) در آگوست 2009 نهایی شد،  و در پایان سال 2009 توسط تی‌آی‌ای منتشر شد.  کابل او‌اِم4 از 125 متر  لینک در 40 و 100 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می کند. حروف OM مخفف "چندمُد نوری" است.
برای چندین سال 62.5/125 میکرومتر (او‌اِم1) و فیبر چندمد 50/125 میکرومتر (او‌اِم2) مرسوم به طور گسترده در کاربردهای محوطه ساختمان پیاده‌سازی شد. این فیبرها به راحتی از کاربردهای  مختلف از اترنت (10 مگابیت بر ثانیه) به اترنت گیگابیتی (1 گیگابیت بر ثانیه) و به دلیل اندازه هسته نسبتاً بزرگ آنها برای استفاده با فرستنده های LED، ایده آل بودند. پیاده‌سازی‌های جدیدتر اغلب از فیبر چندمد 50/125 میکرومتر (او‌اِم3) بهینه‌شده لیزری استفاده می کنند. فیبرهایی که این نام را دارند، پهنای‌باند کافی برای پشتیبانی از اترنت 10 گیگابیت تا 300 متر را فراهم می کنند. تولیدکنندگان فیبر نوری از زمان صدور آن استاندارد، فرآیند تولید خود را تا حد زیادی اصلاح کرده اند و می توان کابل هایی ساخت که از 10 جیی‌بی‌ئی تا 400 متر پشتیبانی می کنند.  فیبر چندمد لیزری (ال‌او‌اِم‌اِم‌اف) برای استفاده با ویکسل 850 نانومتر  طراحی شده است.
فیبرهای قدیمی‌تر اف‌دی‌دی‌آی، او‌اِم1 و او‌اِم2 را می‌توان برای اترنت 10 گیگابیتی تا 10جی‌بیس-ال‌آر‌ام استفاده کرد. این نیاز به رابط اس‌اف‌پی+ برای پشتیبانی از جبران پراکنش الکترونیکی (ئی‌دی‌سی) دارد، بنابراین همه سوئیچ ها، روترها و سایر تجهیزات نمی توانند از این ماژول های اس‌اف‌پی+ استفاده کنند.
مهاجرت به ال‌او‌اِم‌اِم‌اف/او‌اِم3 با ارتقاء کاربران به شبکه‌هایی با سرعت بالاتر رخ داده است. LED ها دارای حداکثر نرخ مدولاسیون 622 مگابیت بر ثانیه هستند[نیازمند منبع] زیرا نمی‌توان آن‌ها را به اندازه کافی سریع روشن/خاموش کرد تا از کاربردهایی  با پهنای‌باند بالاتر پشتیبانی کنند. ویکسل ها قادر به مدولاسیون بیش از 10 گیگابیت بر ثانیه هستند و در بسیاری از شبکه های پرسرعت استفاده می شود.
برخی از سرعت‌های اترنت 200 و 400 گیگابیتی (مانند 400جی‌بیس-اس‌آر4.2 ) از مالتی‌پلکس تقسیم طول‌موج (دبلیو‌دی‌ام) حتی برای فیبر چندمد  استفاده می‌کنند که خارج از مشخصات او‌اِم4 و پایین‌تر است. در سال 2017، او‌اِم5 توسط تی‌آی‌اِی و ایزو برای دبلیو‌دی‌ام ام‌ام‌اف استاندارد شده است و نه تنها حداقل پهنای‌باند مُدی را برای 850 نانومتر  بلکه منحنی از 850 تا 953 نانومتر را مشخص می کند.
کابل ها را گاهی  می توان با رنگ غلاف متمایز کرد: برای 62.5/125 میکرومتر (او‌اِم1) و 50/125 میکرومتر (او‌اِم2)، غلاف های نارنجی توصیه می شود، در حالی که آبی‌دریایی برای 50/125 میکرومتر فیبر او‌اِم3 و او‌اِم4 "بهینه‌سازی‌شده با لیزر" توصیه می شود.  برخی از فروشندگان فیبر از بنفش برای "او‌اِم4+" استفاده می کنند. او‌اِم5 رسما به رنگ سبز لیمویی است.
نمایه‌های توان ویکسل، همراه با تغییرات در یکنواختی فیبر، می تواند باعث پراکُنش مُدی شود که با تاخیر مُدی تفاضلی (دی‌ام‌دی) اندازه‌گیری می شود. پراکُنش مُدی به دلیل سرعت های مختلف مُد های فردی در یک پالس نور ایجاد می شود. اثر برآیندی باعث می شود که پالس نور در مسافتی پخش شود و تداخل بین‌نمادی ایجاد کند. هر چه طول بیشتر باشد، پراکُنش مُدی بیشتر است. برای مبارزه با پراکُنش مُدی، ال‌او‌اِم‌اِم‌اف به گونه‌ای ساخته شده است که تغییرات در فیبر که می تواند بر سرعتی که یک پالس نور می تواند حرکت کند را تحت تأثیر قرار دهد، حذف می کند. نمایه با ضریب شکست برای انتقال با ویکسل و جلوگیری از پَخشِش پالس افزایش یافته است. در نتیجه، فیبرها یکپارچگی سیگنال را در فواصل طولانی‌تر حفظ می‌کنند و در نتیجه پهنای‌باند را به حداکثر می‌رسانند.