هیده‌سابورو اوئنو
سرپرست هاچیکو

در یازدهم نوامبر سال ۱۹۲۳، در اوداتهٔ ژاپن سگ نری از نژاد آکیتا در خانه کشاورزی به نام «سایتو یوشی‌کازو» متولد شد.
تقریباً در همان زمان، اوئنو هیده سابورو، استاد بخش کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو (دانشگاه توکیو کنونی)، به دنبال یک سگ ژاپنی اصیل برای خود بود. یکی از شاگردان او در آکیتا کار می‌کرد و از طرف اوئنو سگ را از سایتو گرفت. اوئنو این سگ را در ژانویه سال ۲۰۲۴ که حدود ۵۰ روزه بود، از شاگردش هدیه گرفت. شخصی که این هدیه را داد «یوماسه چیوماتسو» (世間瀬 千代松)، شاگرد استاد اوئنو بود که در آن زمان در اداره استان آکیتا کار می‌کرد.
اوئنو که فرزندی نداشت، توله سگ را گرامی داشت و به او اجازه داد زیر تختش بخوابد و حتی با او غذا بخورد. او نام سگ را «هاچی» گذاشت؛ زیرا در هنگام ایستادن، پاهای جلویی او شکل کاراکتر کانجی 八 را می‌ساخت که در زبان ژاپنی به معنای «هشت» است. (هاچیکو یک نوع نام محبت آمیز که بعدها سگ به این نام خوانده شده‌است).
اوئنو در منطقه شیبویا-کو، توکیو زندگی می‌کرد. دانشگاهی که او در آن تدریس می‌کرد کمی از محل زندگی اش فاصله داشت و به همین جهت او مجبور بود هر روز به ایستگاه شیبویا با قطار برود تا به محل کار و تدریسش برسد. هاچی تحت مراقبت محبت آمیز اوئنو و همسرش یائه قوی شد. او شروع به همراهی اوئنو در راه رفتن به محل کار، تا ایستگاه شیبویا کرد و عصر نیز در آنجا منتظر بازگشت استادش بود.
سپس در سال ۱۹۲۵، تنها ۱۶ ماه پس از اینکه اوئنو سرپرستی هاچی را بر عهده گرفت، این دو به‌طور ناگهانی از هم جدا شدند. در ۲۱ مه، هاچی طبق معمول اوئنو را تا ایستگاه همراهی کرد، اما اندکی پس از جلسه هیئت علمی، اوئنو دچار خونریزی مغزی شد و به‌طور ناگهانی در سن ۵۳ سالگی درگذشت. هاچی عصر برای خوشامدگویی به استاد به ایستگاه رفت و پس از عدم حضور استاد به خانه بازگشت. گفته می‌شود که هاچی سه روز پس از آن از خوردن غذا امتناع کرد. از آنجایی که «یائه‌کو ساکانو» همسر اوئنو خانه‌دار بود، پس از مرگ شوهرش نتوانست خانه شان را در شیبویا حفظ کند و به خانه‌های کوچکتر و اجاره‌ای نقل مکان کرد. هاچی توسط یکی از آشنایان او که یک فروشگاه کیمونو در نیهون‌باشی توکیو اداره می‌کرد، به خانه برده شد. بعد از این حرکت، هاچی گاهی سعی می‌کرد به ایستگاه شیبویا که هشت کیلومتری با مکان زندگی‌اش فاصله داشت، بازگردد. هاچی چندین بر دست به دست شد اما هرگز از تلاش برای رفتن به ایستگاه شیبویا دست برنداشت. باغبان سابق اوئنو، «کوبایاشی کیکوزابورو»، که در نزدیکی خانه سابق اوئنو در شیبویا زندگی می‌کرد، از وضعیت اسفبار هاچی مطلع شد و حضانت سگ را بر عهده گرفت. پس از آن، هاچی هر روز صبح و عصر چه در باران و برف یا هوای صاف، به ایستگاه بازمی‌گشت، جایی که در کنار در خروجی منتظر صاحب قبلی اش اوئنو می‌ماند. به نظر می‌رسید که او برای همیشه امیدوار بود که استادش سرانجام برگردد.
سایتو هیروکی ایچی، بنیانگذار انجمن حفاظت از سگ ژاپنی، عمیقاً تحت تأثیر وفاداری هاچی قرار گرفت. او در سال ۱۹۳۲ مقاله ای برای پیشرو آساهی شیمبون امروزی نوشت و داستان سگ را بازگو کرد. از طریق نوشته‌های او، مردم در ژاپن و خارج از کشور دریافتند که هاچی چگونه صادقانه در انتظار بازگشت استاد متوفی خود به مدت هفت سال بوده‌است.
با پیر شدن و خسته شدن هاچی، و کارکنان ایستگاه نیز از او مراقبت می‌کردند، مردم از دور و اطراف ابراز نگرانی کردند. داستان او توسط روزنامه‌ها و برنامه‌های رادیویی مورد توجه قرار گرفت و با افزایش شهرت او، مردم محلی خواستار ساخت مجسمه ای به افتخار او شدند.
در سال ۱۹۳۴، داوطلبان شروع به جمع‌آوری پول برای این هدف کردند و مجسمه برنزی هاچی به ارتفاع ۱۶۲ سانتی‌متر در خارج از ورودی ایستگاه شیبویا بالای یک پایه ۱۸۰ سانتی‌متری ساخته شد. خود هاچی حتی در مراسم رونمایی از مجسمه در ۲۱ آوریل حضور داشت.
اما در سال ۱۹۳۵، با ابتلا به بیماری، ضعیف شد و در ۸ مارس در سن ۱۳ سالگی (معادل ۹۰ سال در سال‌های انسانی)، که تقریباً ۱۰ سال بیهوده منتظر استاد خود بود، درگذشت. مراسم تشییع جنازه هاچی در ۱۲ مارس برگزار شد و بقایای او در کنار قبر اوئنو در گورستان آئویاما به خاک سپرده شد. افراد زیادی از پیر و جوان برای ادای احترام آمده بودند، از جمله کارکنان ایستگاه شیبویا. سنگ قبر هاچی هنوز در کنار سنگ قبر اوئنو در گورستان آئویاما قرار دارد.