اردوگاه مرگ تربلینکا
پیش‌زمینه > تربلینکای ۲

تربلینکای ۲ به سه بخش تقسیم شده بود: اردوگاه ۱ محوطه اداری بود که نگهبانان در آن زندگی می‌کردند، اردوگاه ۲ منطقه پذیرش بود که در آنجا انتقال‌های ورودی زندانیان تخلیه می‌شدند، و اردوگاه ۳ محل اتاق‌های گاز بود. هر سه بخش توسط دو گروه از یهودیان آلمانی که اخیراً از برلین و هانوفر اخراج شده و در گتوی ورشو زندانی شده بودند (مجموعاً ۲۳۸ مرد بین ۱۷ تا ۳۵ سال) ساخته شدند. هاوپت‌اشتورمفورر ریشارد تومالا، رئیس ساخت و ساز، یهودیان آلمانی را آورد زیرا آنها می‌توانستند آلمانی صحبت کنند. ساخت و ساز در ۱۰ آوریل ۱۹۴۲ آغاز شد، زمانی که بلزک و سوبیبور در حال حاضر در حال فعالیت بودند.
کل اردوگاه مرگ توسط دو ردیف حصار سیم خاردار  بلند احاطه شده بود. این حصار بعداً با شاخه‌های درخت کاج بافته شد تا دید اردوگاه از بیرون را مسدود کند. یهودیان بیشتری از شهرک‌های اطراف برای کار بر روی رمپ راه‌آهن جدید در منطقه پذیرش اردوگاه ۲ آورده شدند که تا ژوئن ۱۹۴۲ آماده بود.
اولین بخش تربلینکای ۲ (اردوگاه ۱) محوطه اداری و مسکونی وونلاگر بود؛ این اردوگاه دارای خط تلفن بود. جاده اصلی داخل اردوگاه سنگفرش شده و به نام زیدل اشتراسه نامگذاری شده بود، به نام اونترشارفورر کورت زیدل، سرجوخه اس‌اس که نظارت بر ساخت آن را بر عهده داشت. یک آشپزخانه، یک نانوایی و اتاق‌های غذاخوری وجود داشت؛ همه آنها با اقلام با کیفیت بالا که از گتوهای یهودی گرفته شده بودند، مجهز شده بودند. اس‌اس-اونترشتورمفورر کورت فرانتس یک باغ وحش کوچک در مرکز اردوگاه در کنار اصطبل‌های اسب خود تأسیس کرد که شامل دو روباه، دو طاووس و یک گوزن بود (در سال ۱۹۴۳ معرفی شد). اتاق‌های کوچکتری به عنوان لباسشویی، خیاطی و کفاشی و برای کارهای چوبی و کمک‌های پزشکی ساخته شدند. نزدیک‌ترین به محوطه اس‌اس، سربازخانه‌های جداگانه‌ای برای زنان لهستانی و اوکراینی که خدمت می‌کردند، تمیز می‌کردند و در آشپزخانه کار می‌کردند، وجود داشت.
بخش بعدی تربلینکای ۲ (اردوگاه ۲، همچنین به نام اردوگاه پایین یا آوفانگلاگر شناخته می‌شود)، منطقه پذیرش بود که رمپ تخلیه راه‌آهن از خط تربلینکا به داخل اردوگاه امتداد داشت. یک سکوی بلند و باریک وجود داشت که توسط حصار سیم خاردار احاطه شده بود. یک ساختمان جدید، که بر روی سکو ساخته شده بود، به عنوان یک ایستگاه راه‌آهن با یک ساعت چوبی و علائم ترمینال راه‌آهن جعلی مبدل شده بود. اس‌اس-شارفورر یوزف هیرترایتر، که در رمپ تخلیه کار می‌کرد، به خاطر بی‌رحمی ویژه‌اش شناخته شده بود؛ او کودکان گریه‌کننده را از پاهایشان می‌گرفت و سرشان را به واگن‌ها می‌کوبید.
پشت حصار دوم، حدود ۱۰۰ متر از خط، دو سربازخانه بزرگ برای لباس‌درآوردن وجود داشت، با یک باجه صندوقداری که پول و جواهرها را جمع‌آوری می‌کرد، به ظاهر برای نگهداری. یهودیانی که مقاومت می‌کردند به دور برده می‌شدند یا توسط نگهبانان تا حد مرگ کتک می‌خوردند. منطقه‌ای که زنان و کودکان در آنجا موهایشان را کوتاه می‌کردند در طرف دیگر مسیر از مردان قرار داشت. تمام ساختمان‌های اردوگاه پایین، از جمله سربازخانه‌های آرایشگری، حاوی لباس‌ها و وسایل زندانیان بودند. پشت ساختمان ایستگاه، بیشتر به سمت راست، یک میدان مرتب‌سازی وجود داشت که تمام چمدان‌ها ابتدا توسط لومپنکوماندو جمع‌آوری می‌شدند. این میدان توسط یک درمانگاه جعلی به نام «Lazarett» احاطه شده بود، با علامت صلیب سرخ بر روی آن. این یک سربازخانه کوچک بود که توسط سیم خاردار احاطه شده بود، جایی که بیماران، سالخوردگان، مجروحان و زندانیان «مشکل‌ساز» به آنجا برده می‌شدند. درست پشت کلبه «Lazarett»، یک گودال باز به عمق هفت متر وجود داشت. این زندانیان به لبه گودال هدایت می‌شدند و یکی یکی توسط بلاکفورر ویلی منتز، که توسط زندانیان «فرانکنشتاین» نامیده می‌شد، به ضرب گلوله کشته می‌شدند. منتز به تنهایی هزاران یهودی را کشت، با کمک ناظر خود، آگوست میته، که توسط زندانیان «فرشته مرگ» نامیده می‌شد. این گودال همچنین برای سوزاندن لباس‌های کهنه و مدارک هویتی که توسط تازه‌واردان در منطقه لباس‌درآوردن گذاشته شده بودند، استفاده می‌شد.
بخش سوم تربلینکای ۲ (اردوگاه ۳، همچنین به نام اردوگاه بالا شناخته می‌شود) منطقه اصلی قتل بود، با اتاق‌های گاز در مرکز آن. این منطقه به طور کامل از خطوط راه‌آهن توسط یک تپه خاکی که با کمک یک بیل مکانیکی ساخته شده بود، جدا شده بود. این تپه به شکل کشیده، مشابه یک دیوار نگهدارنده بود و می‌توان آن را در یک طرح که در طول محاکمه ۱۹۷۰ فرمانده تربلینکای ۲، فرانتس اشتانگل، تولید شد، دید. در طرف‌های دیگر، منطقه از تازه‌واردان مانند بقیه اردوگاه با استفاده از شاخه‌های درخت که به حصارهای سیم خاردار بافته شده بودند، استتار شده بود. از سربازخانه‌های لباس‌درآوردن، یک مسیر حصارکشی شده از طریق منطقه جنگلی به اتاق‌های گاز منتهی می‌شد. اس‌اس به طور کنایه‌آمیز آن را die Himmelstraße («جاده بهشت») یا der Schlauch («لوله») می‌نامید. برای هشت ماه اول فعالیت اردوگاه، بیل مکانیکی برای حفر خندق‌های دفن در دو طرف اتاق‌های گاز استفاده می‌شد؛ این خندق‌ها طول ۵۰ متر، عرض۲۵ متر و عمق ۱۰ متر داشتند. در اوایل سال ۱۹۴۳، آنها با توده‌های آتش سوزاندن اجساد به طول تا ۳۰ متر جایگزین شدند، با ریل‌هایی که روی بلوک‌های بتنی در عرض خندق‌ها قرار داده شده بودند. ۳۰۰ زندانی که در اردوگاه بالایی کار می‌کردند، در سربازخانه‌های جداگانه‌ای پشت اتاق‌های گاز زندگی می‌کردند.