ناتالی پورتمن
حرفه

آخرین نقش سینمایی پورتمن در سال ۲۰۰۵، ایوی هموند در تریلر سیاسی وی مثل وندتا بود که بر اساس کمیک‌هایی به همین نام ساخته شد. این فیلم دربارهٔ آینده‌ای دیگر است که در آن رژیمی نئوفاشیست، بریتانیا را تحت سلطه خود درآورده است. او مجذوب ماهیت تحریک‌آمیز فیلم‌نامه شد و با مربی گویش کار کرد تا با لهجهٔ انگلیسی صحبت کند. به دلیل صحنه‌ای که در آن شخصیت او شکنجه می‌شود، موی سر او در مقابل دوربین تراشیده شد و پورتمن آن را فرصتی برای رهایی خودش از تجمل می‌دانست. روته استاین از سان فرانسیسکو کرونیکل آن را قوی‌ترین نقش‌آفرینی پورتمن تا آن زمان می‌دانست و افزود که او «شما را به جای سر کچلش، روی گفتار و اعمالش متمرکز می‌کند.» او برندهٔ جایزهٔ ساترن بهترین بازیگر زن شد.
پورتمن بعد از اینکه کمدی هشر (۲۰۱۰) را تهیه‌کنندگی کرد و در آن با جوزف گوردون لویت هم‌بازی شد، نقش بالرین آشفته‌ای در آرزوی اجرای دریاچه قو را در وحشت روان‌شناختی قوی سیاه به کارگردانی دارن آرونوفسکی ایفا کرد. او از سوی بالرین حرفه‌ای، مری هلن باورز، آموزش دید و در مرحلهٔ آماده‌سازی، به مدت شش ماه روزانه پنج تا هشت ساعت تمرین می‌کرد و ۲۰ پوند (۹ کیلوگرم) از وزنش را از دست داد. نقش‌آفرینی او تحسین شد. عملکرد این فیلم ابتدا در گیشه ناموفق بود اما سپس بهبود یافت بیش از ۳۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت و پورتمن برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد. پس از برد اسکار، بحث و جدال بر سر اینکه چه کسی بخش عمده‌ای از رقص روی صحنه را در فیلم اجرا می‌کند، به وجود آمد. سارا لین که یکی از دوبلورهای رقص پورتمن در این فیلم بود، مدعی شد که او تنها حدود پنج درصد نماهای تمام بدن را اجرا کرده‌است، و افزود که تهیه‌کنندگان فیلم از او خواسته‌اند که در طول فصل جوایز در مورد آن صحبت علنی نکند. آرونوفسکی تأکید کرد که پورتمن ۸۰ درصد از رقص روی صحنه را اجرا کرده‌است و از او دفاع کرد.
پورتمن ژاکلین کندی را در زندگی‌نامه‌ای ژکی (۲۰۱۶) به تصویر کشید. داستان این فیلم دربارهٔ زندگی کندی بلافاصله پس از ترور همسرش در سال ۱۹۶۳ است. او در ابتدا هراس داشت که نقش چهرهٔ عمومی به‌خوبی شناخته‌شده‌ای را ایفا کند، و در نهایت با تماشای فیلم‌های کندی، خواندن کتاب‌ها و گوش دادن به نوارهای صوتی مصاحبه‌های او، تحقیقات گسترده‌ای در مورد کندی انجام داد. او همچنین برای تطبیق سبک صحبت کردن منحصر به فرد کندی با یک مربی گویش کار کرد. دیوید رونی از هالیوود ریپورتر آن را یک «نقش‌آفرینی تابان» نامید و افزود که «جکی او هم غیرقابل درک و هم بی‌آلایش و غمگین است اما مسلماً سرسخت و مقاوم، یک آشفتگی و در عین حال بسیار با وقار است». او جایزهٔ سینمایی انتخاب منتقدان بهترین بازیگر زن را کسب کرد و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد.
پورتمن در سال ۲۰۲۲ نقش جین فاستر را در فیلم دنباله‌ای ثور: عشق و تندر بازآفرینی کرد که در آن کاراکتر او به ثور قدرتمند تبدیل می‌شود. او پس از ملاقات با کارگردان تایکا وایتیتی موافقت کرد تا به این فرنچایز بازگردد. وایتیتی به او پیشنهاد کرد تا کاراکترش را به شیوه‌ای «ماجراجویانه و سرگرم‌کننده و خنده‌دار» به تصویر بکشد. نیک آلن در راجرابرت.کام گفت: «نقش‌آفرینی پورتمن هم در حالت انسانی و هم در حالت قهرمانانه‌اش، بیان می‌کند که چرا دیدن دوباره جین عالی است.» این فیلم بیش از ۷۵۵ میلیون دلار در سرار جهان فروش داشت. پورتمن در نظرسنجیِ سال ۲۰۲۲ خوانندگان مجلهٔ امپایر، به عنوان یکی از ۵۰ بازیگر بزرگ تاریخ انتخاب شد.
در سال ۲۰۲۱، پورتمن و شریک تهیه‌کنندگی‌اش، سوفی مس، شرکت تولیدی مونتن‌ای (MountainA) را بنیان نهادند و با اپل تی‌وی پلاس قرارداد امضا کردند. نخستین پروژهٔ این شرکت می دسامبر بود؛ درامی از فیلم‌ساز تاد هینز که پورتمن و جولین مور بازیگر اصلی آن بودند و در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. پورتمن نقش بازیگری را بازی کرد که برای بازی در نقش یک زن حقیقی (با بازی مور) که با مردی بسیار جوان‌تر ازدواج کرده بود، در حال تحقیق بود. او از کار با هینز که آثارش را تحسین می‌کرد، و نیز از ایفای نقش یک شخصیت از لحاظ اخلاقی مبهم خشنود بود. جفری مک‌ناب در ایندیپندنت بر این باور بود که این فیلم «با نقش‌آفرینی‌های فوق‌العادهٔ پورتمن و مور» تقویت شده‌است.