جوزف گالووی

| جوزف گالووی | جوزف گالووی |
| --- | --- |
قلمکاری جوزف گالووی اثر ماکس روزنتال: قلمکاری جوزف گالووی اثر ماکس روزنتال
: 
عضو نخستین کنگره قاره‌ای از پنسیلوانیا: عضو نخستین کنگره قاره‌ای از پنسیلوانیا
دوره مسئولیت ۵ سپتامبر ۱۷۷۴ – ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴ همکار Edward Biddle; John Dickinson; Charles Humphreys; Thomas Mifflin; John Morton; Samuel Rhoads; George Ross: دوره مسئولیت ۵ سپتامبر ۱۷۷۴ – ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴ همکار Edward Biddle; John Dickinson; Charles Humphreys; Thomas Mifflin; John Morton; Samuel Rhoads; George Ross
عضوی از مجمع استانی پنسیلوانیا: عضوی از مجمع استانی پنسیلوانیا
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۷۷۶: آغاز به کار  ۱۷۷۶
۲۵مین سخنگوی مجمع استانی پنسیلوانیا (دور اول): ۲۵مین سخنگوی مجمع استانی پنسیلوانیا (دور اول)
دوره مسئولیت ۱۷۶۶ – ۱۷۶۹: دوره مسئولیت ۱۷۶۶ – ۱۷۶۹
پس از: Joseph Fox
پیش از: Joseph Fox
۲۷مین سخنگوی مجمع استانی پنسیلوانیا (دور دوم): ۲۷مین سخنگوی مجمع استانی پنسیلوانیا (دور دوم)
دوره مسئولیت ۱۷۶۹ – ۱۷۷۴: دوره مسئولیت ۱۷۶۹ – ۱۷۷۴
پس از: Joseph Fox
پیش از: Edward Biddle
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۷۳۱&#۱۶۰;(۱۷۳۱) رودخانهٔ غربی، استان مریلند، آمریکای بریتانیا
درگذشته: ۲۹ اوت ۱۸۰۳ (۷۲ سال) واتفورد، هرتفوردشر، انگلستان
همسر(ان): Grace Growden Galloway (ا. ۱۷۵۳)
اقامتگاه: فیلادلفیا، پنسیلوانیا،  U.S.
تخصص: وکیل سیاستمدار
امضا: 
جوزف گالووی (Joseph Galloway) (زادهٔ ۱۷۳۱- درگذشتهٔ ۲۹ اوت ۱۸۰۳)،‏ وکیل آمریکایی و یک چهره سیاسی برجسته در رویدادهای دقیقاً قبل از تأسیس ایالات متحده در اواخر دهه ۱۷۰۰ بود. او به عنوان یکی از مخالفان سرسخت استقلال، به یکی از برجسته‌ترین خائنان، به آرمان آمریکا در اوایل جنگ انقلابی تبدیل شد.
گالووی، پسر یک زمین‌دار ثروتمند بود که در طی تحصیلات حقوقی خود در اواخر دهه ۱۷۴۰، تبدیل به دوست صمیمی بنجامین فرانکلین شد. ارتباط او با فرانکلین و رابطه پدر همسرش با خانواده پن، او را به نمایش سیاسی که بعدها در مستعمرات آمریکا آشکار می‌شد، کشاند. گالووی در ۱۷۵۶ زمانی که فقط ۲۵ سال داشت، به عضویت مجلس استانی پنسیلوانیا انتخاب شد. او به مدت ۱۸ سال که ۸ سال از آن را به عنوان سخنران بود، خدمت کرد.
در سال ۱۷۷۴، گالووی هیئت پنسیلوانیا را در اولین کنگره قاره‌ای در فیلادلفیا رهبری کرد، جاییکه به عنوان محافظه‌کار، طرحی را برای ایجاد اتحاد، میان مستعمرات و بریتانیای کبیر پیشنهاد داد. پس از اینکه کنگره نتوانست طرح اتحادی او را تصویب کند، او انجمن قاره‌ای را امضا کرد، توافقنامه‌ای که سرزمین‌های استعماری را در تحریم کالاهای بریتانیایی متحد می‌کرد. گالووی با نارضایتی از جهت‌گیری‌های رادیکال، مجلس را ترک کرد و از انتخاب شدن برای دومین کنگره قاره‌ای در مه ۱۷۷۵ خودداری کرد. او به پادشاه وفادار ماند و با تصویب اعلامیه استقلال در سال بعد، مخالفت کرد.
سه ماه پس از امضای اعلامیه استقلال، گالووی به نیویورک فرار کرد تا به ارتش بریتانیا بپیوندد. او به عنوان مشاور ارشد ژنرال، ویلیام هاو، فرمانده کل نیروهای بریتانیا، اطلاعات مهمی را ارائه کرد و در طراحی حملات، به نیروهای ارتش قاره‌ای، کمک کرد و خودش نیز بیش از ۸۰ جاسوس را استخدام کرد. با تصرف فیلادلفیا در سپتامبر ۱۷۷۷، ژنرال هاو، گالووی را به سرپرستی پلیس و بندر منصوب کرد.
وقتی در ژوئن ۱۷۷۸، بریتانیایی‌ها فیلادلفیا را ترک کردند، گالووی به انگلستان فرار کرد و به‌صورت غیابی توسط مجلس پنسیلوانیا به خیانت بزرگ محکوم شد که در نتیجه، املاکش مصادره شد. در پایان جنگ، گالووی رهبری گروه وفاداران در تبعید، گروهی شامل ۸۰ هزار تا ۱۰۰ هزار استعمارگر آواره را بر عهده گرفت. او هرگز به قارهٔ آمریکا بازنگشت و دیگر همسرش را که به امید بازپس‌گیری اموالش، ترک کرده بود، ندید.