پلاکوزوآ
تاریخچه تکاملی > فرضیه عملکرد - مورفولوژی

پلاکوزوآنی که با فرایندهای تمایز در کنار هم با اسفنج‌ها، کیسه تنان و شاخه دار تباران از یک گالرتوئید در حال نزول است
بر اساس ساختار ساده آنها، پلاکوزوآ اغلب به عنوان یک ارگانیسم مدل برای انتقال از موجودات تک سلولی به حیوانات چند سلولی (Metazoa) مشاهده می‌شد و بنابراین یک تاکسون خواهر به سایر پریاختگان دیگر در نظر گرفته می‌شود:
طبق یک مدل مورفولوژی عملکردی، همه یا اکثر حیوانات از یک گالرتوئید، کره ای آزاد (دریایی) در آب دریا، متشکل از یک لایه مژه ای سلول متشکل از یک لایه جدا کننده نازک و غیر سلولی، با لایه پایه، تشکیل شده‌اند. فضای داخلی کره با سلول‌های فیبری انقباضی و یک ماتریس خارج سلولی ژلاتینی پر شده‌است. هر دو پلاکوزوآ مدرن و سایر حیوانات پس از طی دو فرایند مختلف از این مرحله شروع چند سلولی به‌وجود آمدند:
ریزش اپیتلیوم منجر به تشکیل یک سیستم داخلی مجاری و در نتیجه ایجاد یک گالرتویید اصلاح شده می‌شود که متعاقب آن اسفنج‌ها، کیسه تنان و شاخه دار تباران توسعه می‌یابد.
با توجه به این مدل، گالرتوئیدهای دیگر با گذشت زمان به یک حالت اعماق دریا منتقل شدند. یعنی زیستگاه آنها از اقیانوس باز به کف (منطقه اعماق دریا) منتقل شده‌است. در حالی که احتمال مواجهه با غذا، شرکای جنسی بالقوه یا شکارچیان در همه جهات برای حیواناتی که آزادانه در آب شناور هستند یکسان است، اما در کف کف بین طرفین رو به روی و دور از بستر و بین جهت آنها و جهت عمود عمود بر بستر، تفاوت آشکاری وجود دارد. این به‌طور طبیعی منجر به یک مزیت انتخابی برای صاف شدن بدن می‌شود، همان‌طور که البته در بسیاری از گونه‌های استخوانی دیده می‌شود. در مدل عملکردی-مورفولوژی، پلاکوزوآ و احتمالاً چندین ارگانیسم که فقط از حالت فسیلی شناخته می‌شوند، از چنین شکل حیاتی، که در حال حاضر پلاکولوئید نامیده می‌شود، ناشی می‌شوند. بر این اساس سه استراتژی مختلف زندگی منجر به سه خط مختلف توسعه شده‌است:
حیواناتی که به صورت بینابینی در ماسه کف اقیانوس زندگی می‌کنند، مسئول آثار خزنده فسیلی هستند که از اولین شواهد حیوانات به حساب می‌آیند و حتی قبل از طلوع دوره Ediacaran در زمین‌شناسی قابل تشخیص هستند. اینها معمولاً به کرمهای متقارن دو طرفه نسبت داده می‌شوند، اما فرضیه ارائه شده در اینجا حیوانات مشتق شده از پلاکولوئیدها و در نتیجه بستگان نزدیک Adhaerens Trichoplax را تولیدکننده آثار می‌داند.
حیواناتی که جلبک‌ها را به عنوان اندوسیمبیونت فعال فتوسنتزی ترکیب می‌کنند، یعنی در درجه اول مواد مغذی خود را از شرکای خود در همزیستی به دست می‌آورند، بر این اساس مسئول موجودات مرموز جانوران ادیاکارا هستند که به هیچ گونه تاکسون حیوانات مدرن اختصاص داده نشده‌اند و قبل از شروع در دوره Ediacaran زندگی می‌کردند از پالئوزوئیک کارهای اخیر نشان داده‌است که برخی از مجموعه‌های Ediacaran (به عنوان مثال نقطه اشتباه) در آبهای عمیق، زیر منطقه photic بودند و ارگانیسم‌ها به فتوسنتز کننده‌های اندوسیمبیوتیک وابسته نبودند.
حیواناتی که روی حصیرهای جلبکی چرا می‌کردند در نهایت اجداد مستقیم Placozoa بودند. از این رو، مزایای استفاده از تعدد آمیبوئید باعث می‌شود که یک لایه پایه ای قبلی و یک ماتریس خارج سلولی ژلاتینی از بین برود. تمایز واضح بین سطح شکمی رو به زیرلایه و پشتی، رو به دور از آن، بر این اساس منجر به لایه‌های سلولی متمایز فیزیولوژیکی adhaerens Trichoplax شد که امروزه نیز دیده می‌شود. در نتیجه، اینها مشابه اکتودرم و آندودرم، لایه‌های سلولی «خارجی» و «داخلی» در eumetazoans هستند، اما همسان نیستند. یعنی ساختارهایی که از نظر عملکردی با یکدیگر مطابقت دارند، طبق فرضیه پیشنهادی هیچ منشأ تکاملی مشترکی ندارند.
اگر تجزیه و تحلیل ارائه شده در بالا به درستی تبدیل شود، Adhaerens Trichoplax قدیمی‌ترین شاخه از حیوانات چند سلولی و یادگاری از جانوران Ediacara، یا حتی جانوران قبل از Ediacara خواهد بود. به دلیل عدم وجود ماتریس خارج سلولی و لایه باز، پتانسیل توسعه این حیوانات، بسیار موفق در تو رفتگی در محیط زیست، البته محدود بود، که می‌تواند سرعت پایین تکامل، به عنوان bradytely، از فنوتیپ آنها، ظاهر آنها را توضیح دهد در بزرگسالی شکل می‌گیرند.
این فرضیه با تجزیه و تحلیل اخیر ژنوم میتوکندری Trichoplax adhaerens در مقایسه با حیوانات دیگر پشتیبانی شد. با این حال فرضیه در تجزیه و تحلیل آماری توالی ژنوم کلیوی adhaerens در مقایسه با کل توالی ژنوم رد شد از شش حیوان دیگر و دو گونه غیر حیوانی مرتبط، اما فقط در سطح p = ۰٫۰۷، که نشان دهنده سطح حاشیه ای اهمیت آماری است.