stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست واژه‌های عربی با ریشه فارسی
ک

کاخیه
کاذی
کارخانه: کارخانه، کارگاه
کارمهتر
کاره
کئاج
کارنامج
کاری: گاری
کاس
کاش
کاشان
کاشانه
کاشم
کاغذ
کاغانی
کافرکوب
کاکنج
کال
کالا: کالا (پرکاربرد)
کامخ
کاوجشم
کاوزوان
کباب
کبابه
کباص
کبر
هکبیج
کبریه
کیکج
کتان
کتف
کتلی: کتری
کتم
کتیر
کجک
کخ
کحکخ
کدخداوهیلاج
کدی
کذج
کذینق
کراب
کراز
کراسه
کران
کرباس
کربج
کرتیم
کرج
کرجی
کرد
کردار
کردانی
کردبنذاذ
کردجه
کردناج
کردوانی
کردیه
کرذناک
کرز
کرزن
کرس
کرفس
کرک
کرکمان
کرکدن
کرکرهان
کرکرم
کرکس
کرمدامه
کرنب
کرنبیه
کرنک از خورنق (از خورنگاه) نیز نام یک سینمای آشنای شهر بصره
کرویا
کربال
کروان
کروَه: کرایه
کزبره
کزمان
کزوان
کس
کسب
کسبج
کسبه
کستج
کستوان
کسری
کسکر
کشکر
کش: آدمکش (زبانزدی پرکاربرد در بازی تخته نرد)
کشت
کشتج
کشتبان
کشخان
کشخنه
کشک
کَشْکَش: از کشیدن؛ آرایه‌های پوشاک
کشکول
کشمخه
کشملخه
کشمش
کشنج
کشتی
کص
کعب
کعک
کف
کلاب
کلاو: کلاه (پرکاربرد)
کلبه
کلبتان
کلبج
کلخ
کلک
کلکون
کلندی
کلواذه
کلیه
کلیجه: کلوچه
کماشیر
کمان
کمثری
کمجه: کمچه؛ کفچه (پرکاربرد)
کمن
کمنجا
کمنجه
کمر
کمیت
کنادر
کنار
کناره
کناری
کنبوش
کند
کندجه
کندوج
کنداکر
کنداءو
کندر
کندره
کندس
کندیر
کندیره
کنز
کنکاله
کنکر
کنکرزد
کواره
کوالجه
کوب
کوبه
کوث
کوخ: کوخ؛ خانه ساده گلی یا نِیین
کود
کودن
کوذینا
کورت
کوره
کوزه
کوس
کوسج
کوش
کوشاد
کوشان
کوشت
کوشه
کوفن: کوفتن؛ کوبیدن
کوک: کوک کردن
کولان
کون
کونیا
کهبل
کهربا
کهرش
کیا
کیخم
کیس
کیک
کیلجه
کیلقه
کیلدارو
کیلکان
کیمخت
کیمون
کیمیا
کیوان
ل

لاخشته
لاخشه
لاخوشه
لاذن
لاذنیات
لازورد
لازوردی
لاز
لاکانی
لالا
لبی
لبا
لباده
لبان
لبسان
لبلاب
لبن
لت
لهج
لخلخله
لش
لعل
لقانق
لقلق
لقن
لقوه
لک
لکن
لمبه
لوءاب
لویباج
لوز
لوزینج
لور
لولب
لهبره
لیلوفر
لیمون
لیمویه
م

ماجشون
ماخوره
ماذای
ماذی
ماذیه
ماذریون
ماذینه
ماذیان
مارستان: بیمارستان
مارکیا
مارماهیج
مازریون
مازریاج
ماست
ماش
ماصول
مالج
مالق
مالیخولیا
ماخولیا
ماهیران
ماوزنه
ماه
ماذروستان
ماهانیه
ماهودانه
ماهی
مایاه
متک
متیل
مج
مجوسی
محراب
مخل
مر
مرت
مرتک
مرج
مردانه: جوانمرد
مردارسنج
مردی
مرز
مرزا: میرزا
مرزاب: مرزاب، کاریز، آب انبار
مرزابه
مرزبان
مرزجوش
مردقوش
مرزنجوش
مرعزا
مرفه
مرمر
مرمریش
مرو
مروالروذ
مروه
مروین
مرهم
مریق
مز
مزج
مزدق
مزدقیه
مزدکیه
مزون
مزه: چاشنیِ مِیخواری
مس
مسافرخانه: مسافرخانه (پرکاربرد)
مستق
مستقه
مسجد
مسطار
مسطج
مسک
مشت
مشتار
مشق
مشمش
مصطار
مص
مصمصه
مضمضه
مغری
مغد
مقمنجر
ملقه
مک
مکس
مکوک
ملاب
ملاط
ملک
ملیس
من
منا
منانیه
منج
منجون
منجنیق
منجوشه
مندیل
منس
موانیذ
موءبذ
مورداسفرم
موزج
موسیقار
موسیقی
موشان
موق
مول
موم
مومیا
مویزباج
مویزج
مهاه
مهار
تمهجر
مهربان
مهر
مهتر
مهرجان
مهرجانقذق
مهردار
مهرق
مهرقان
مهروذه
مهماز
مهمیز
میانروذان
میپختج
میدزد
میز: میز (پرکاربرد)
میزاب
میسانی
میسوسن
میسون
میل
مینا
میوه: میوه (پرکاربرد)
ن

ناجود
ناخذاه: ناخدا
نارسیرک
نارباج
ناردین
نارجیل: نارگیل (پرکاربرد)
ناردینیات
ناسور
ناصور
ناطور: شبان
نارغشت
نارفارسی
نارقیصر
نارکیوا
نارمسک
نارنج
نارنجیات
نارنجیه
ناعور
نافجه
نانخواه
ناورد
ناوق
ناووس
ناهیذ
نای
نبات
نبراز
نبهرج
نبیذ
نبرینج
نبیجه
نخ
نخی: نخود
نخواز
ند
نرجس، نام گیاهی، از نرگس
نرجسدان
نرجسیات
نرجسیه
نرده
نردشیر
نرسی
نرسیان
نرق
نرماذجات
نرمق
نرنج
نز
نستج
نسترن
نسترین
نسرین
نسک
نشا
نشابور
نشاستجین
نشوار
نشوان
نشوه
نفت
نفرینج
نفیر
نقل
نفل
نکریش
نکس
نلک
نمت
نمش
نمط
نمق
نمکسود
نمی
نهبهر
نهرتیری
نهروان
نهفت
نوجر
نوردجه
نوروز
نوروزالصباح
نوشآذر
نوی
نهنهه
نیدل
نیرج
نیر
نیرباج
نیرنج: نیرنگ
نیرنجات
نیروز
نیریز
نیزر
نیزک
نیسابور: نیشابور
نیسبان
نیشان: نشان، پیشکش به عروس در خواستگاری
نیفق
نیل
نیلج
نیلنج
نیلوفر
نیم
نیمبرشت
نیمبری
نیمراه
نیمروز
و

وبر
وجاق
وجاک
وج
وخشیرک
ورآب
ورد
وَرِق، سکه نازک سیمی، از پَرَک
ورل
وزغه
وسخ
وسمه
وشج
وصر
وطاق
وقد
ون
ونج
وهق
وین
ه

هاد
هاربا
هاله
هامرز
هاوون
هبرزی
هبلق
هبید
هبیددانه
هجر
هیربد
هربذی
هرج
هرد
هرطان
هرمز
هرمس
هزار
هزارات
هزارافسان
هزارجسان
هزاریکه
هزبر
هشت
هشتنبر
هفت
هفتق
هفتکاه
هلام
هلباجه
هلهل
هلیون
هم: هم، همچنین، نیز (پرکاربرد)
هم بیشه: هم پیشه، همکار
همایون
همج
همذان
همدانی
همقانه
هملاج
هملقه
همقیق
همیان
همینیه
هنبوقه
هنبقه
هنبق
هنداز
هندام: اندام
هندبا
هندک
هندوانی
هنزمن
هَوَاء، هوا، از هوا
هَوَس، سودا، از هَوَس.
هوش: هوش (پرکاربرد)
هومه
هیج: هیچ؛ بی‌ارزش (پرکاربرد)
هیرون
هیس
هیثر
هیطله
هیکل
هیل
ی

یا: آیا
یاخور: آخور
یاذکار
یارج
یارق
یاسمون
یاسمین
یاسمینیات
یاقوت
یاکاه
یبات
یرقان
یرمنان
یرنا
یرندج
یزک
یسر
یشب
یشم
یصب
یصف
یک
یکانات
یلقه
ینم
یلنجوج
یون
پیوست

آبان
ابیورد
ابلیه
الباب
اسبیذروی
انباز
انجاص
باباءالولد
هفتجنه
آفروشه
بازیجان
بختخ
بوطینج
بیروزقباد
بیشارج
بیشه
تامرا
تخت
تستوج
تفسره
تفل
تفأل
تلنه
تلنی
تیم
جاب
جازر
جاله
جانجان
جشه
جرمیه
جزیره
جندی
جندخ
جنبج
جوب
جوجق
جونه
جیخ
جیسوان
جیل
حال
حبجب
خانگان
خربندج
خسف
خلمه
درد
دردبی
دیباج
دردق
دروازه
دستج
دعکسه
دغل
دفترخوان
دل
دنیه
روشن
زبرباذیه
دمدمه
زمزمه
دواه
دواغیل
دون
دهق
دهک
ربخت
روستقباذ
زجاج
زفانه
زکاب
زکبه
زلبانی
زلنبع
زمازمه
سقراط
سکاب
سیب
شاذفیروز
شاذهرمزد
شاذکلاه
شار
شاروف
شبوق
شستجه
شنکل
شنکولیه
شیداره
شیراز
شهری
صر
صرقع
صق
صینیه
طبشی
طرق
قادوش
قاقون
کاروانیه
کیرنج
لولب
ماخوره
هزارک
هملخت
برای آگاهی بیشتر

اینجا چکیده‌ای از کتاب محمد التونجی «معجم المعربات الفارسیه منذ بواکیر العصر الجاهلی حتی العصر الحاضر»
نسخه pdf دکتر محمد نورالدین عبدالمنعم نویسنده کتاب «معجم الألفاظ العربیة فی اللغة الفارسیة» در اینجا. (روی تحمیل الکتاب pdf کلیک کنید تا دریافت شود)
این کتاب «فرهنگ واژه‌های فارسی در زبان عربی» چاپ ۱۳۴۷ از سوی انجمن آثار ملی است: نوشته محمد علی امام شوشتری.
ترجمه استاد طبیبیان (۱۳۸۶) از کتاب ادی شیر، «واژه‌های فارسی عربی شده» است: این کتاب از کهن‌ترین و معتبرترین کتابها در این باره است. پیوند
این پیوند نیز از کتاب استاد المنجد، صلاح الدین (. ۱۹۷۸.). المفصل فی الالفاظ الفارسیة المعربة فی الشعر الجاهلی و القرآن الکریم و الحدیث النبوی و الشعر الاموی. چاپ بنیاد فرهنگ ایران ۱۳۵۶ است: نیازی به دانستن زبان عربی هم نیست. سرواژه‌ها را نگاه کنید و جاهایی که برای نمونه نوشته فارسیُّهُ (فارسی آن می‌شود…) برابر فارسی واژه را بر پایه چند منبع می‌نویسند.
مقاله حسین حدیدی قمبوانی، پیوست بایگانی‌شده  در ۲۱ فوریه ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine.
ألفاظ دخیلة ومعربة فی اللهجة القطریة کتابی از نویسنده قطری نور عبدالله المالکی.
الألفاظ الفارسیة فی اللهجة البغدادیة (حسن شوندی) دربارهٔ واژگان امروزی تر است.
کتاب آرتور جفری «وامواژه‌های قرآنی» به زبان اصلی در این پیوند (صفحه ۳۰۹ کتاب را بنگرید). نسخه فارسی در انتشارات توس با ترجمه فریدون بدره‌ای در دسترس است.
فهرست واژه‌ها و بررسی فشرده در نسخه اینترنتی پژوهشهای قرآنی با نام واژگان بیگانه قرآن به قلم مسعود ربیعی آستانه آمده‌است (برگرفته از کتاب واژه‌های دخیل در قرآن مجید نوشته آرتور جفری ترجمه فریدون بدره‌ای)
دربارهٔ وامواژه‌های فارسی قرآن از استاد بهاءالدین خرمشاهی مقاله‌ای با نام کلمات فارسی در قرآن مجید در مجله قرآن پژوهی (۱۳۸۹).
چکیده‌ای از کتاب سرشناس المُنجِد در مقاله‌ای از فصلنامه تخصصی ادبیات فارسی در پیوست.
نکاتی دربارهٔ زبانشناسی عمومی با تکیه بر عربی، دکتر محمدعجم، مجله آفتاب ۳۰ شهریور ۱۳۹۰ فارسی
| ن ب وواژگان فارسی در زبان‌های دیگر | ن ب وواژگان فارسی در زبان‌های دیگر |
| --- | --- |
 عربی  ترکی  هندی  انگلیسی  اسپانیایی  عبری  فرانسوی  پشتو :  عربی  ترکی  هندی  انگلیسی  اسپانیایی  عبری  فرانسوی  پشتو 
| ن ب وزبان فارسی در سرزمین‌های مختلف | ن ب وزبان فارسی در سرزمین‌های مختلف |
| --- | --- |
شبه‌قاره هند:  هند (سرایندگان ایرانی‌تبار •  پادشاهان پارسی‌گو •  سنگ‌نگاره‌های فارسی)  پاکستان  کشمیر  بنگلادش  نپال  میانمار  تایلند 
عثمانی:  ترکیه (کردستان ترکیه)  بالکان 
قفقاز:  جمهوری آذربایجان  ارمنستان  گرجستان  قفقاز شمالی 
جهان عرب:  امارات  بحرین  قطر  کویت  عمان  سوریه  عراق (کردستان عراق)  لبنان  شمال آفریقا 
آسیا:  ایران  افغانستان  تاجیکستان  ازبکستان  ترکمنستان  قرقیزستان  قزاقستان  چین (سین کیانگ) 
دیگر مناطق:  جنوب شرق آسیا مالزی  اندونزی  برونئی  شرق آفریقا تانزانیا  زنگبار  سومالی  کنیا 
مرتبط:  فهرست کشورها بر پایه جمعیت فارسی‌زبان  آمیختگی فارسی با زبان‌های دیگر  تأثیر زبان فارسی بر زبان‌های دیگر  تاثیر فارسی بر عربی  تاثیر فارسی بر اردو  تاثیر فارسی بر ترکی  تاثیر فارسی بر ازبکی  فهرست واژگان فارسی در زبان‌های دیگر
شاواروت

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| شاواروت | شاواروت |
| --- | --- |
استان: آرماویر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
شاواروت یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است.
مولانا عبدالرحمن

عبدالرحمن ملازهی (زادهٔ ۱۳۲۴) معرف به مولانا عبدالرحمن،
امام جمعه اهل سنّت مسجد جامع چابهار، عضو شورای برنامه ریزی مدارس علوم دینی اهل سنت کشور، مؤسس «جامعه الحرمین الشریفین چابهار» و عضو شورای هماهنگی مدارس اهل‌سنت سیستان و بلوچستان  و پیرو طریقت نقشبندیه مجددیه شمسیه می‌باشد.
| عبدالرحمن ملازهی | عبدالرحمن ملازهی |
| --- | --- |
۶ بهمن ۱۳۹۳ امام جمعه اهل سنّت (چابهار): ۶ بهمن ۱۳۹۳ امام جمعه اهل سنّت (چابهار)
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۴ ‏(۷۹–۸۰ سال) انزا ، سرباز
ملیت:  ایرانی
مذهب: سنّی، حنفی
تحصیلات: پاکستان، کراچی
پیشه: امام جمعه اهل سنت چابهار و مدیر جامعة الحرمین شریفین
مرتبه: مرتبه
استادان: عبدالغنی جاجروی دوست محمد قریشی
 تأثیرگذاران مولانا محمد عمر سربازی :  تأثیرگذاران مولانا محمد عمر سربازی 
وبگاه: مولوی عبدالرحمن ملازهی در اینستاگرام
تحصیلات

قواعد حروف شناسی را نزد پدر و مادر تا ۶ سالگی فرا گرفت. سپس دوره ابتدایی را در مکتب حاجی غلام محمد سربازی گذراند در حالی که همزمان در دبستان روستای مجاور تحصیل می نمود.
دوره مقدماتی را نزد پدر و برادرشان مولانا «محمد عمر سربازی» مدیر «منبع العلوم کوه ون» و دوره دو ساله سطح را در مدرسه «عزیزیه» انزاء در محضر مولانا «تاج محمد بزرگزاده» طی نمود.
از پایه سوم سطح تا پایان دوره خارج را در «مظهر العلوم کراچی» گذراند. کتاب های «سنن ابی داود» را از مولانا «حافظ محمد اسماعیل»، «صحیح بخاری» و «سنن ترمذی» را از مولانا «محمد اسفندیار خان»، «صحیح مسلم» را از مولانا «عبدالغنی»، «سنن نسایی» را از مولانا «موسی خان»، «سنن ابن ماجه» را از مولانا «کوثر» فن قرائت و تجوید را از مولانا «زکریا» و قاری «حبیب الرحمن» ، رشته های تخصصی علوم قرآنی ،تفسیر و مناظره را به ترتیب از مولانا «سید محمد یوسف بنوری» بنیان گذار «جامعة العلوم الاسلامیه کراچی »، مولانا «عبدالغنی جاجروی» بنیان گذار مدرسه «بدر العلوم حمادیه رحیم یار خان»، مولانا «دوست محمد قریشی» مناظر مشهور «پاکستان» فرا گرفت. سرانجام در یک آزمون اختصاصی با حضور شیخ «محمود الحصری» و شیخ «عبدالباسط محمد عبدالصمد» گواهینامه قرائت را دریافت کرد. مقارن سال ۱۳۴۴ هجری شمسی مدرک فارغ التحصیلی تحت عنوان «سند العالم»  را اخذ نمود سرانجام ۱۳۴۵ هجری شمسی به وطن بازگشت. در دوران تحصیل امامت و تدریس در مسجد «امین» کراچی را عهده دار بود‌.
آثار

مهج البلاغه و منهج الخلافة
اسفارالحرمین
اربعین فی الحدیث
مصطلحات الحدیث
عنایت الباری (شرح صحیح البخاری) ۱۰جلد
کشکول اوراد
البرکات المکیة فی الصلوات النبویة
پیشکسوتان بلوچستان در عرصه علم و عرفان
خطبات چابهاری
حدیقة الصفا
راز دلبران
مقام صحابه
عظمت صحابه
مصائب صحابه
حکایات صحابه
شمشیر خالد بر گردن مالد
شهسوار کربلا(دیدگاه اهل سنت)
اعتدال در مسلک دیوبند
مناظره دلگان
المهند علی المفند (منشور عقاید اهل سنت در ۱۲۶ مسئله)
اعتقاد به امام مهدی در اسلام
اسلامیات
فضائل نماز
فضائل قرآن
فضائل تبلیغ
فضائل درود
آشنایی با آثار، احوال و افکار سید ابوالاعلی مودودی (مودودیت)
فیصله حق
گرگ در پوستین میش
سوسیالیسم کفر است
معمولات یومیة
نافع الانام
مقالة الاشراف
زبدة المناسک (راهنمای حج و عمره)
المبادی الفقهیه (عربی)
تحذیرالمشتاق عن الجمعة فی الرستاق
دلائل الخیرات
گلشن اوراد
مصابیح الانوار
دانستنی های دینی و اوقات شرعی
جمال القرآن
وظایف و اذکار روزانه و روش مختصر خودسازی
سن-آدریان-دیرلاند، کبک

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Adrien-d'Irlande | Saint-Adrien-d'Irlande |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: شودییر-آپالاش
منطقه شهری: له آپالاش
Constituted: January 1, 1873
حکومت: حکومت
 • Mayor: Jessika Lacombe
 • Federal riding: Mégantic—L'Érable
 • Prov. riding: Mégantic—L'Érable
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۳٫۰۰ کیلومتر مربع (۲۰٫۴۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۵۳٫۲۹ کیلومتر مربع (۲۰٫۵۸ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۳۸۹
 • تراکم: ۷٫۳/کیلومتر مربع (۱۹/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۳٫۵٪
 • Dwellings: ۱۹۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0N 1M0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: stadriendirlande.ca
سن-آدریان-دیرلاند (به فرانسوی: Saint-Adrien-d'Irlande) شهری در منطقه شهری له آپالاش ناحیه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۳۹۸ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۵۲٫۷۸ کیلومتر مربع است.
شاول کریک، آلاباما

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Shoal Creek, Alabama | Shoal Creek, Alabama |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
ایالت: آلاباما
شهرستان: شهرستان شلبی، آلاباما
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳٫۷۳ کیلومتر مربع (۵٫۳۰۲ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۲٫۹۷ کیلومتر مربع (۵٫۰۰۶ مایل مربع)
 • آب: ۰٫۷۷ کیلومتر مربع (۰٫۲۹۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۴۴ متر (۸۰۱ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۴۰۰
 • تراکم: ۱۰۰/کیلومتر مربع (۲۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد منطقه: 205
شماره GNIS: 2582699
شاول کریک (به انگلیسی: Shoal Creek) شهرکی در شهرستان شلبی ایالت آلاباما است که مساحت آن ۱۳٫۷۳ کیلومترمربع است و در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۴۰۰ نفر جمعیت داشته و تراکم جمعیتی آن، ۱۰۱٫۹۷ در کیلومترمربع بوده است.
شین دون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شین دون: شین دون
هانگول: 신돈
هانجا: 辛旽
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Sin Don
مک‌کیون–ریشاور: Shin Ton
Pen name: Pen name
هانگول: 청한거사
هانجا: 淸閑居士
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Cheonghan Geosa
مک‌کیون–ریشاور: Ch'ŏnghan Kŏsa
نام محترم: نام محترم
هانگول: 요공
هانجا: 耀空
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yogong
مک‌کیون–ریشاور: Yogong
Dharma name: Dharma name
هانگول: 편조
هانجا: 遍照
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Pyeonjo
مک‌کیون–ریشاور: P'yŏnjo
در اواخر سلسله گوریو در قرن سیزدهم میلادی افرادی که در قدرت بودند با دلایل مختلفی زمین‌های کشاورزان را غضب می‌کردند و آن‌ها را از کار بر روی زمین محروم می‌کردند. کشاورزانی که زمین‌های خود را از دست می‌دادند به بردگی گرفته می‌شدند. به منظور اصلاح این شرایط برای اولین بار در سال ۱۲۶۹ سیستم مدیریت برای طبقه بندی زمین‌های کشاورزی و جمعیت کشاورزان معرفی شد. سازماندهی دولت با هدف اصلاح زمین‌ها و برده‌ها پس از آن چندین مرتبه دیگر تکرار شد. دفتر سلطنتی تا سال ۱۳۶۶ در خلال سلطنت امپراتور گنگ مین نقشی حیاتی را بازی می‌کرد. راهبی بودایی به نام شین دون در خلال این سازماندهی‌ها مبادرت به اصلاحاتی ورزید وی به پشتوانه اعتماد پادشاه اکثر قدرت کشور را در دست گرفت. بعضی‌ها او را یک اصلاح طلب و انقلابی و بعضی دیگر او را یک راهب بودایی فاسد می‌دانند که طمع قدرت او را کور کرده بود.
زندگی‌نامه

شین دون (هانگول:산돈، انگلیسی: sin don) به عنوان پسر یک زن برده در دیری بودایی در سال ۱۳۲۲ به دنیا آمد. او بدون پدر و توسط مادرش پرورش یافت. او به‌طور طبیعی تبدیل به یک راهب بودایی شد و دوران کودکی خود را با نام دار مایی خود «پیون جو» سپری کرد. شین دون برای اولین بار و در سال ۱۳۵۸ با پادشاه گنگ مین دیدار کرد. پادشاه از طبقه اشراف به دلیل همراهی با قدرت ناامید شده بود و به دنبال شخصیت تازه ای برای پیشبرد اصلاحات بود.
شبی پادشاه خوابی دید. در خواب مردی در حال کشتن پادشاه بود که راهبی بودایی در حال گذر از آن مکان جان پادشاه را نجات داد. مدت کمی بعد از آن خواب پادشاه، شین دون را ملاقات کرد. پادشاه بر این اعتقاد بود کسی که او را در خواب نجات داده شین دون است.
بعد از آن پادشاه متناوباً با شین دون ملاقات می‌کرد و به او لقب چونگ هان گوسا را به معنی عابد روشن ضمیر و با فراغ بال اعطا می‌کند. شین دون با جدیت شروع به اشتغال در امور کشوری نمود. او مصمم بود تا جامعه فاسد را اصلاح کند.
سیاست او بر بهبود معیشت مردم تکیه داشت. پادشاهان قبلی مدیریتی برای طبقه‌بندی زمین‌های کشاورزی و جمعیت کشاورزان به وجود آورده بودند ولی شین دون تشکیلات برای اصلاح سیستم زمین و بردگان را مجدداً سازماندهی کرد. او بر روی قانونی متمرکز شد که در آن اشراف را ملزم می‌کرد تا زمین‌هایی را که از کشاورزان بینوا گرفته بودند به صاحبان اصلی شان بازگردانند. اگر برده‌ها یا مردمان با رده اجتماعی پایین می‌خواستند به افراد عادی جامعه تبدیل شوند شین دون به این آرزوی آن‌ها جامه عمل می‌پوشاند. این کار او باعث شد تا بردگان و کشاورزان از او به عنوان یک فرد اصلاح طلب و مقدس یاد کنند.
کتاب تاریخی با نام تاریخ گوریو شین دون را راهبی شرور می‌داند. در آن کتاب او به عنوان فردی که با کلماتش وانمود می‌کرد مقدس است اما در مورد دیگران وقیحانه صحبت می‌کرد و در حالی که زنان را با فریب به روابط ناشایست می‌کشاند به آن‌ها صدمه می‌زد، توصیف شده‌است. به گفته این کتاب شین دون علی‌رغم تمام رفتارهای مجرمانه اش در برابر پادشاه کاملاً متفاوت ظاهر می‌شد. شین دون هیچ ترسی از پادشاه نداشت زیرا از اعتماد کامل پادشاه به خودش اطمینان داشت. اشراف از پادشاه در خواست می‌کردند تا از این فرد شیطانی دوری بجوید و حتی نقشه کشیدند تا از شر او خلاص شوند اما پادشاه از شین دون حمایت و طرفداری می‌کرد.
با اینحال روابط شین دون و پادشاه گنگ مین هنگامی که شین دون پیشنهاد تغییر پایتخت را داد شروع به فروپاشی کرد. زمانی که پادشاه از فزونی رویاهای شین دون آگاهی یافت سعی کرد تا فاصله خود را با او حفظ کند. شین دون نقشه خیانت کشید که این کارش باعث تبعیدش در سال ۱۳۷۱ شد و بعدها سرش را از تنش جدا کردند.
شین دون اختیار قدرت را برای مدت نسبتاً کوتاه شش سال در زمان پادشاه گنگ مین بر عهده گرفت. جایگاه سیاسی او تقریباً غیرطبیعی بود زیرا تنها ریشه در اعتماد پادشاه داشت و گفته شده که او فاقد صلاحیت به عنوان یک سیاستمدار بوده‌است.
او از یک پست دولتی برای بازگرداندن زمین‌هایی که اشراف از کشاورزان غضب کرده بودند استفاده کرد تا آن‌ها را به صاحبان اصلی شان بازگرداند. او سیاستمداران را از طریق سیستم سونگ گیونگ وان انتخاب می‌نمود.
سید علی خامنه‌ای
نام و تبار

جدِّ بزرگِ خامنه‌ای، سیّد محمّد حسینی تفرشی، از سلسله سادات افطسی است. شجرهٔ وی به سلطان سید احمد می‌رسد که با پنج واسطه از اخلاف علی بن الحسین — امام چهارم شیعیان — است. جدش سید حسین خامنه‌ای در خامنه به دنیا آمد و در حوزهٔ علمیهٔ نجف، در زمرهٔ فقها و مدرسان آن حوزه و از علمای طرف‌دار جنبش مشروطه ایران بود. پدرش، سید جواد خامنه‌ای از علما و مجتهدان عصر خود بود و از محمدحسین نائینی، سید ابوالحسن اصفهانی و آقا ضیاءالدین عراقی، اجازهٔ اجتهاد داشت.
سید هاشم نجفی میردامادی، پدربزرگ مادری خامنه‌ای، مفسر قرآن و امام جماعت مسجد گوهرشاد بوده که در زمان رضاشاه به‌علت اعتراض به کشتار مردم در واقعهٔ مسجد گوهرشاد، به سمنان تبعید می‌شود. به‌گفتهٔ علی‌اکبر ولایتی در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، سلسلهٔ نسب خامنه‌ای از سوی مادر به جعفر صادق، امام ششم شیعیان، می‌رسد. بنا به گفتهٔ مراد ویسی در رادیو فردا، پدربزرگ مادری او، زاده و بزرگ‌شدهٔ نجف و دانش‌آموختهٔ حوزهٔ علمیهٔ نجف و نیز از سادات میردامادی اصفهانی و مشخصاً نجف‌آبادی بود. او حدوداً در ۴۰سالگی به ایران مهاجرت کرد و در مشهد به تبلیغات مذهبی و تحصیل و تدریس و نوشتن کتاب‌های اسلامی مشغول بود. وی سالیان بسیار امام جماعت مسجد گوهرشاد بود و به تفسیر قرآن اشتغال داشت و کتاب تفسیر قرآن خلاصةالبیان را نوشت. او در زمان کشف حجاب در حکومت رضاشاه در مسجد گوهرشاد مبارزاتی کرد و پس از مخالفت با این طرح به سمنان تبعید شد.
پیش از ریاست‌جمهوری > سرگذشت در سال‌های ابتدایی > تولد و کودکی

سید علی حسینی خامنه‌ای در مشهد متولد شد. تاریخ تولد او در شناسنامه ۲۴ تیرماه ۱۳۱۸ مصادف با ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۳۹ میلادی ثبت شده است، اما خود او تاریخ صحیح زادروزش را ۲۹ فروردین همان سال می‌داند. خانوادهٔ او اصالتاً آذری و از شهر خامنه هستند. او از دوران کودکی در خانواده‌ای فقیر پرورش یافت. بنابر گزارش خود او از دوران کودکی‌اش، این دوران در فقر گذشت و تا حدود پنج‌سالگی در خانه‌ای نسبتاً کوچک در محله‌ای فقیرنشین در مشهد ساکن بود که فقط یک اتاق و یک زیرزمین داشت. بعدها جمعی از ارادتمندان به سید جواد خامنه‌ای زمین کوچکی را در کنار آن خانه خریداری و هدیه کردند و خانه او دارای سه اتاق شد. او تحصیل را از چهارسالگی به‌همراه سید محمد، برادر بزرگش در مکتب‌خانه و با فراگیری قرآن آغاز کرد و پس از مدتی دورهٔ دبستان را در نخستین مدرسهٔ اسلامی مشهد، به نام «دارالتعلیم دیانتی» گذراند. در همین روزها، یادگیری قرائت و تجوید قرآن را نزد برخی قاریان قرآن مشهد آغاز کرد.
پیش از ریاست‌جمهوری > سرگذشت در سال‌های ابتدایی > تحصیلات حوزوی

خامنه‌ای آموزش دینی خود را از سن چهارسالگی در خانه آغاز کرد و پدرش سید جواد خامنه‌ای اولین مربی او بود و به او قرآن آموزش می‌داد. او با علاقهٔ شخصی و تشویق والدین، هم‌زمان با تحصیل در کلاس پنجم دبستان، تحصیلات مقدماتی حوزوی را در مدرسهٔ سلیمان‌خان مشهد آغاز کرد. وی بخشی از مقدمات را نزد پدرش آموخت. به اعتقاد وی تحصیلش در مدرسه سلیمان خان در سال‌های اول دههٔ ۱۳۳۰ که همزمان با حضور نواب صفوی در مشهد بود، تأثیر زیادی در آیندهٔ سیاسی او داشت. او ادامه تحصیلاتش را در مدرسهٔ نواب گذراند و دورهٔ سطح را در آنجا به پایان رساند. او همچنین هم‌زمان با تحصیلات حوزوی، دورهٔ دبیرستان را تا سال دوم متوسطه ادامه داد.
خامنه‌ای معالم الاصول را نزد سید جلیل حسینی سیستانی، شرح لَمعِه را نزد پدر و میرزا احمد حسینی سیستانی، فرائدالاصول، مکاسب و کِفایه الاصول را نیز نزد پدر و هاشم قزوینی آموخت. وی در سال ۱۳۳۴ در درس خارج فقه سید محمدهادی میلانی حاضر شد. پس از آن در سال ۱۳۳۶ طی سفر کوتاهی همراه خانواده به نجف رفت و در دروس مدرّسانِ بنام حوزهٔ علمیهٔ نجف، ازجمله سید محسن حکیم، سید ابوالقاسم خویی، سید محمود شاهرودی، میرزا باقر زنجانی و میرزا حسن بجنوردی شرکت کرد؛ ولی به‌دلیل عدم تمایل پدرش برای اقامت در نجف، به مشهد بازگشت. در همین سال و پیش از رفتن به قم، محمدهادی میلانی به او اجازهٔ روایت داد.
خامنه‌ای در اواخر ۱۳۳۷ در ۱۹ سالگی به قم رفت. در هنگام ورودش به حوزهٔ علمیهٔ قم در مدرسهٔ حجتیه مستقر شد و حجره گرفت. دوران اقامتش در قم با شرکت در درس استادانی همچون سید حسین بروجردی، سید روح‌الله خمینی، مرتضی حائری یزدی و سید محمد محقق داماد در فقه و اصول و سید محمدحسین طباطبایی در فلسفه گذشت. و بیشتر وقتش در این دوره را به تحقیق، مطالعه و تدریس می‌گذراند و در مجموع پنج سال بین سال‌های ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۳ را در قم ماند. در سال ۱۳۴۳ با نابینا شدن یکی از چشمان پدرش به‌دلیل آب‌مروارید، برای کمک به پدر به مشهد بازگشت و در آنجا بار دیگر در جلسات درس سید هادی میلانی حضور یافت که تا ۱۳۴۹ تداوم داشت.
پیش از ریاست‌جمهوری > سرگذشت در تحولات پیش از انقلاب اسلامی

هرچند سابقهٔ کنش‌های سیاسی وی برگرفته از سابقهٔ خاندان اوست که زمینه‌ای سیاسی و مذهبی را فراهم ساخته بودند، اما سه رویداد سیاسی حساس در دوران جوانی خامنه‌ای رخ داد که بر دیدگاه‌های سیاسی او تأثیر گذاشت: اصلاحات اجتماعی شاه، تحولات سیاسی ملی شدن نفت ایران توسط مصدق و آشنایی او با نهضت اسلامی نواب صفوی. اولین بار که خامنه‌ای با فعالیت سیاسی یک روحانی شیعه مواجه شد، آن زمان بود که سید ابوالقاسم کاشانی از نهضت مصدق حمایت می‌کرد. اما به‌گفتهٔ خودش اولین بارقه برای ورود وی به فعالیت سیاسی با دیدن سید مجتبی نواب صفوی در مشهد آغاز شده است. تنها دیدار او با نواب صفوی در سال ۱۳۳۱ و در پی سفر نواب به مشهد و سخنرانی او در مدرسهٔ سلیمان خان بوده است. خامنه‌ای دربارهٔ این دیدار می‌گوید: «همان وقت جرقه‌های انگیزش انقلاب اسلامی به‌وسیلهٔ نواب صفوی در من به وجود آمد و هیچ شکی ندارم که اولین آتش را مرحوم نواب در دل ما روشن کرد.»
خامنه‌ای خود را از شاگردان فقهی، اصولی، سیاسی و انقلابی سید روح‌الله خمینی می‌داند. گرچه اولین دیدار وی با روح‌الله خمینی در سال ۱۳۳۶ صورت پذیرفت اما شخصیت سیاسی خمینی در جریان طرح انجمن‌های ایالتی و ولایتی برای او هویدا شد. خامنه‌ای در سال ۱۳۴۱ در جریان لایحهٔ انجمن‌های ایالتی و ولایتی به نهضت خمینی پیوست و مبارزه با حکومت پهلوی می‌پردازد. علی اکبر ولایتی وی را از نخستین افرادی می‌داند که قبل از قیام پانزده خرداد سال ۱۳۴۲ با خمینی همراه شد. در بهمن ۱۳۴۱ ه‍.ق پس از همه‌پرسی آن لایحهٔ، خامنه‌ای و برادرش سید محمد مأمور رساندن گزارش محمدهادی میلانی به خمینی در قالب نامه در مورد واکنش مردم مشهد به این همه‌پرسی شدند. از این پس، خمینی وظیفهٔ رساندن پیام‌هایش به روحانیون خراسان و مردم مشهد را به خامنه‌ای محول کرد. این پیام‌ها شامل ترسیم خط‌مشی مبارزه بود. در یکی از این پیام‌ها، از علما و روحانیون خواسته بود تا از روز هفتم محرم، واقعهٔ مدرسهٔ فیضیه را بازگو کنند تا رفتار رژیم پهلوی با مخالفان برای مردم تبیین شود.
پیش از ریاست‌جمهوری > سال‌های آغازین انقلاب اسلامی

سرانجام، روح‌الله خمینی در ۲۳ دی ۱۳۵۷ شورای انقلاب اسلامی ایران را برای راهبری انقلاب تأسیس کرد و روز بعد از آن محمدرضا شاه از کشور خارج شد. با خروج شاه و عدم موفقیت دولت شاپور بختیار، خمینی در ۱۲ بهمن از تبعید در فرانسه به ایران بازگشت و با اعلام بی‌طرفی ارتش در ۱۵ بهمن، دولت موقت ایران به نخست‌وزیری مهدی بازرگان شکل گرفت. در نهایت در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ انقلاب به پیروزی رسید.