فرهنگ فنلاند
باورهای اجتماعی > برابری جنسیتی

پس از بررسی موقعیت زنان در سراسر جهان، کمیته بحران جمعیت مستقر در واشینگتن در سال ۱۹۸۸ گزارش داد که فنلاند، کمی پشت سر سوئد در رتبه اول و درست جلوتر از ایالات متحده، یکی از بهترین مکان‌هایی است که یک زن می‌تواند در آن زندگی کند. این گروه پس از بررسی شرایط بهداشتی، آموزشی، اقتصادی و حقوقی که بر زندگی زنان تأثیر می‌گذارد، به این نتیجه رسید.
در مقایسه با زنان سایر کشورها، زنان فنلاندی که در اواسط دهه ۱۹۸۰ کمی بیش از ۵۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دادند، جایگاه ممتازی داشتند. آنها اولین کسانی در اروپا بودند که حق رأی را به دست آوردند و در دهه ۱۹۸۰ معمولاً حدود یک سوم از اعضای ادوسکونتا (پارلمان) را تشکیل می‌دادند و چندین پست وزارتخانه را در اختیار داشتند. در دهه ۱۹۸۰، حدود ۷۵ درصد از زنان بزرگسال در خارج از خانه کار می‌کردند. آنها حدود ۴۸ درصد از نیروی کار را تشکیل می‌دادند. زنان فنلاندی به اندازه همتایان مرد خود تحصیل کرده بودند و در برخی موارد، به عنوان مثال، تعداد زنان در حال تحصیل در سطح دانشگاه کمی بیشتر از تعداد مردان بود. علاوه بر یک سیستم رفاهی در حال گسترش، که از زمان جنگ جهانی دوم به آنها کمک قابل توجهی در زمینه زایمان و تربیت فرزند می‌کرد، زنان به دستاوردهای قابل توجهی در قانونگذاری دست یافته بودند که آنها را به برابری کامل با مردان نزدیک‌تر می‌کرد.
در سال ۱۹۷۲ شورای برابری (fi) برای مشاوره به قانون‌گذاران در مورد روش‌های تحقق برابری کامل قانونی برای زنان تأسیس شد. در سال ۱۹۸۳، قانون مقرر کرد که هر دو والدین از حقوق مساوی برای حضانت فرزندان خود برخوردار باشند. یک سال بعد، به زنان در تعیین ملیت فرزندانشان حقوق برابر اعطا شد. از این پس هر کودکی که از یک زن فنلاندی متولد شود، تابعیت فنلاند را خواهد داشت. پس از یک مناظره ملی بسیار داغ، قانونی در سال ۱۹۸۵ تصویب شد که به زنان حق مساوی برای تصمیم‌گیری در مورد اینکه از چه نام خانوادگی یا نام خانوادگی برای خود و فرزندانشان استفاده کنند، اعطا کرد. این پیشرفت‌ها با قانون برابری بین زنان و مردان (fi) که در اوایل سال ۱۹۸۷ لازم الاجرا شد و هرگونه تبعیض مبتنی بر جنسیت را ممنوع کرد و از این تبعیض محافظت کرد، تکمیل شد. پس از تصویب این قوانین، مقامات فنلاند کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان را در سال ۱۹۸۶ امضا کردند.
با این حال، در چندین زمینه، جنبش کوچک فمینیستی این کشور معتقد بود که شرایطی که زنان فنلاندی در آن زندگی می‌کردند باید بهبود یابد. چشمگیرترین مورد، اختلاف در دستمزدها بود. اگرچه زنان کمی کمتر از نیمی از نیروی کار را تشکیل می‌دادند و سابقه کار در خارج از خانه را داشتند، اما تنها حدود دو سوم دستمزد مردان را دریافت می‌کردند. مشاغلی که در آن زنان غالب بودند، مانند مشاغل خرده‌فروشی و کارمندان اداری، در مقایسه با مشاغلی که مردان اکثریت را تشکیل می‌دادند، دستمزد پایینی داشتند. علیرغم دستاوردهای تحصیلی برابر جنسیت‌ها، و علی‌رغم جامعه‌ای که تمایز جنسیتی نقش کمتری نسبت به بسیاری از کشورهای دیگر ایفا می‌کرد، تفکیک شغلی در فنلاند قابل توجه بود. در تعداد کمی از بیست شغل رایج، دو جنس به‌طور مساوی نمایندگی داشتند. تنها در مشاغل مربوط به کشاورزی، جنگل‌داری و آموزگاری، تقریباً برابری وجود داشت و تنها ۶ درصد از فنلاندی‌ها در مشاغلی کار می‌کردند که ۴۰ تا ۶۰ درصد کارگران از جنس مخالف بودند. مطالعات همچنین نشان داد که سطوح تحصیلی برابر - در هیچ دسته آموزشی - مانع از عقب ماندن دستمزد زنان از دستمزد مردان نمی‌شود. زنان تمایل به تصدی پست‌های پایین‌تر داشتند، در حالی که مردان بیشتر سرپرست یا مدیر بودند. این در همه جا، چه در مدارس یا دانشگاه‌ها، در کسب و کار، در خدمات عمومی یا سیاست در سطح محلی و ملی، چنین بود.
علاوه بر این که زنان در محل کار دارای جایگاه ثانویه بودند، به دلیل انجام سهم بیشتری از کارهای خانه نسبت به مردان، روزهای کاری طولانی‌تری داشتند. به‌طور متوسط، هفته کاری آنها در خارج از خانه چند ساعت کمتر از مردان بود زیرا تعداد بیشتری از آنها فقط به صورت پاره وقت استخدام می‌شدند یا در بخش خدمات کار می‌کردند، جایی که ساعات کار کوتاه‌تر از تولید بود. با این حال، مطالعات نشان داده است که زنان حدود دو برابر مردان برای کارهای خانه وقت صرف می‌کنند - حدود سه ساعت و چهل دقیقه در روز، در مقایسه با یک ساعت و پنجاه دقیقه برای مردان. مردان دو برابر تعمیرات خانه و تقریباً به همان اندازه خرید انجام می‌دادند، اما فقط یک سوم تا یک چهارم زمانی را که زنان به نظافت، آشپزی و مراقبت از کودکان اختصاص می‌دادند، صرف این امور می‌کردند. با توجه به اینکه بخش عمده‌ای از کارهای خانواده بر دوش زنان بود و احتمال سرپرستی خانواده‌های تک‌والدی پنج برابر بیشتر از مردان بود، کاستی‌های سیستم مراقبت روزانه از کودکان در فنلاند زنان را بیشتر از مردان تحت تأثیر قرار می‌داد. قانون برابری که در سال ۱۹۸۷ لازم‌الاجرا شد، کشور را متعهد کرد که به برابری کامل برای زنان دست یابد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، جدول زمانی وجود داشت که اهداف خاصی را که باید در بقیه قرن بیستم به دست می‌آمد، فهرست می‌کرد. تأکید بر برابری برای همه بود تا حمایت از زنان. تلاش‌هایی نه تنها برای قرار دادن زنان در مشاغل تحت سلطه مردان، بلکه برای آوردن مردان به حوزه‌هایی که به‌طور سنتی متعلق به حوزه زنان تلقی می‌شود، مانند مراقبت از کودکان و تدریس در مدارس ابتدایی، انجام شد. هدف دیگر این بود که زنان سهم برابرتری در پست‌های تصمیم‌گیری داشته باشند.
از زمان تصویب قانون برابری در سال ۱۹۸۶، تعدادی به‌روزرسانی انجام شده است. جدیدترین آن، قانون عدم تبعیض که در سال ۲۰۱۵ تصویب شد، تبعیض بر اساس هویت جنسیتی یا بیان جنسیتی را ممنوع کرد و الزام طرح برابری جنسیتی به مدارس جامع و کارفرمایان گسترش یافت. همچنین نظرسنجی‌های حقوق را دقیق‌تر کرد، یک دادگاه ملی عدم تبعیض و برابری ایجاد شد و موقعیت مستقل بازرس برابری تقویت شد. روشن شده است که در قانون برابری، عبارت «هویت جنسیتی» به تجربه فرد از جنسیت خود از طریق لباس، رفتار یا از طریق دیگر اشاره دارد.