stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مانائوره (لا گواخیرا)

| Manaure | Manaure |
| --- | --- |
town: town
Salt mines in Manaure, La Guajira: Salt mines in Manaure, La Guajira
  پرچممهر:   پرچممهر
Location of the town and municipality of Manaure in the Department of La Guajira.: Location of the town and municipality of Manaure in the Department of La Guajira.
کشور: کلمبیا
منطقه: Caribbean
بخش: لا گواخیرا
تاسیس‌شده: 1723
حکومت: حکومت
 • شهردار: Humberto Martinez Fajardo (C)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٬۹۷۱ کیلومتر مربع (۷۶۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳ متر (۱۰ فوت)
جمعیت (2005): جمعیت (2005)
 • کل: ۶۸٬۵۷۸
 • تراکم: ۳۵/کیلومتر مربع (۹۰/مایل مربع)
 : 
اهلیت‌نام: Manaurero
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵
کد منطقه: 57 + 5
وبگاه: Official website (اسپانیایی)
*: *
مانائوره (لا گواخیرا) (به اسپانیایی: Manaure, La Guajira) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش لا گواخیرا واقع شده‌است.
خصوصیات

مانائوره ۱٬۹۷۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۸٬۵۷۸ نفر جمعیت دارد و ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گیوم دی

گیوم دی اسلام‌پژوه و قرآن‌پژوه فرانسوی است که در حال حاضر دارای کرسی استادی «اسلام» در دانشگاه آزاد بروکسل است.
وی عضو دپارتمان بین رشته‌ای بررسی ادیان و لائیسیته (CIERL) و گروه تحقیق تاریخ قرون وسطی در دانشگاه آزاد بروکسل است.
آثار

Compétition religieuse et culture partagée dans les lieux saints complexes d'Asie du sud avec Isabelle Depret
Hérésies : une construction d'identités religieuses, avec Christian Brouwer et Anja van Rompaey.
Figures bibliques en islam, avec Fabien Nobilio, 2011.
Les Grecs, les Arabes et les « racines » de l’Europe : réflexions sur « l’affaire Gouguenheim » (Article)
Partage du sacré : transferts, dévotions mixtes, rivalités interconfessionnelles avec Isabelle Dépret, 2012
Avec Mohammad Ali Amir-Moezzi (dir.), Le Coran des historiens, éditions du Cerf, 2019.
گوبا

«گوبا» (به انگلیسی: Gooba) ترانه‌ای از رپر آمریکایی، سیکس ناین است. این ترانه در تاریخ ۸ مه ۲۰۲۰، در روز تولد سیکس ناین و به عنوان اولین تک‌آهنگ پس از آزادی زندان منتشر شد. این تک‌آهنگ اصلی آلبوم استودیویی دوم آینده اوست که در اوت ۲۰۲۰ منتشر خواهد شد. این ترانه و نماهنگ همراه آن در حبس خانگی ضبط شده‌است و ناشی از از محاکمه Trial of the Nine Trey Gangsters است که سیکس ناین در ترانه ارجاع داده‌است و همچنین مخدوشان خود را هدف قرار می‌دهد.
پیش زمینه و تبلیغ

در تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۱۸، هرناندز به دلیل حمل اسلحه و مواد مخدر دستگیر شد. وی در دسامبر ۲۰۱۹، پس از اظهار به بی‌گناه بودن خود به سرقت مسلحانه و توطئه قتل به دو سال زندان محکوم شد. با این حال، در آوریل ۲۰۲۰ به‌دلیل دنیاگیری کروناویروس آزاد شد. در ۷ مه ۲۰۲۰، وی اعلام کرد که تولد ۲۴سالگی خود را با انتشار تک‌آهنگ جدید جشن می‌گیرد.
پیش زمینه و تبلیغ > پیشرفت ترانه

این ترانه از طریق یک بیلبورد بزرگ با عنوان «پادشاه برگشته است» در تایمز اسکوئر تبلیغ شد. وی همچنین در روز انتشار این ترانه میزبان یک پخش زنده اینستاگرام بود که با ۲ میلیون بیننده همزمان روبرو شد.
نماهنگ

نماهنگ در کنار تک‌آهنگ که در آوریل ۲۰۲۰ فیلمبرداری شده بود در ۸ مه ۲۰۲۰ منتشر شد. هرناندز پیش از این از قاضی خواسته‌بود تا فیلم را در حیاط خانه خود فیلمبرداری کند. پس از انتشار، نماهنگ در ۲۴ ساعت اول خود به بیش از ۳۸٫۹ میلیون بازدید رسید، و توانست رکورد امینم با تک‌آهنگ «کیل‌شات» برای پربازدیدترین نماهنگ هیپ هاپ در ۲۴ ساعت اول انتشار را بشکند. در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۲۰، نماهنگ به‌دلیل شکایت در مورد حق چاپ توسط سازنده کنیایی Magix Enga به‌طور موقت از یوتیوب حذف شد. وی ادعا کرد که نماهنگ «گوبا» از یک آهنگ خود بدون اجازه نمونه برداری شده‌است.
ناتالی دو پاسکیه

| ناتالی دو پاسکیه | ناتالی دو پاسکیه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۵۷ (۶۷–۶۸ سال) بوردو، فرانسه
درگذشت: ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۷
ملیت:  فرانسه
جنبش: گروه ممفیس
همسر: جورج سودن
وبگاه: nathaliedupasquier.com
ناتالی دو پاسکیه (به فرانسوی: Nathalie Du Pasquier)؛ (زادهٔ ۱۹۵۷ میلادی – درگذشتهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۷ میلادی) یک هنرمند و طراح ساکن میلان است که بیشتر به خاطر کارش به عنوان یکی از اعضای مؤسس گروه ممفیس شناخته شده‌است. مجموعهٔ کارهای اولیهٔ او شامل مبلمان، منسوجات، طرح‌های لباس و جواهرات، علاوه بر کارهای نمادین در دکوراسیون و الگوها است. از سال ۱۹۸۷ میلادی، او پیوسته خود را وقف نقاشی کرده بود.
اوایل زندگی

دو پاسکویه در سال ۱۹۵۷ میلادی در بوردو، فرانسه به دنیا آمد. او از والدین خود تأثیر گرفت. مادرش یک مورخ هنر بود که به دو پاسکویه درک هنر کلاسیک و تقدیر از آن را آموخت. از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷ میلادی، او از طریق گابن و غرب آفریقا سفر کرد و در سال ۱۹۷۹ میلادی به میلان نقل مکان کرد. دو پاسکویه از هنر و موسیقی آفریقایی تأثیر گرفت.
حرفه > گروه ممفیس

در میلان، او با جورج سودنِ طراح ملاقات کرد و در سال ۱۹۸۱ میلادی، توسط طراح و معمار اتوره سوتساس از او و سودن خواسته شد تا دو نفر از بنیانگذاران گروه ممفیس شوند. دو پاسکیه، جوانترین عضو گروه ممفیس، منسوجات و وسایل مبلمان را طراحی کرد. این گروه به دلیل ساخت کار تحت شعار «فرم به دنبال سرگرمی» معروف بود. پس از فروپاشی گروه ممفیس، دو پاسکیه تمرکز خود را به کار روی حرفهٔ انفرادی خود به عنوان نقاش و مجسمه‌ساز تغییر داد.
حرفه > نقاشی

در سال ۱۹۸۵ میلادی، دو پاسکویه نقاشی را آغاز کرد و تا سال ۱۹۸۷ میلادی به رسانهٔ اصلی او تبدیل شد. او توسط گالری پیس در سطح بین‌المللی و گالری گرتا میرت در بروکسل نمایندگی می‌شود. آثار او موضوع چندین نمایشگاه نظرسنجی بوده‌است. در سال ۲۰۱۵ میلادی، ناتالی دو پاسکویه یک نمایشگاه انفرادی با عنوان «بازی بزرگ» در برلین، آلمان افتتاح کرد. این نمایشگاه شامل ۳۵ سال از آثار هنری او بود که به سال ۱۹۸۰ میلادی برمی‌گردد. مؤسسه هنرهای معاصر در دانشگاه پنسیلوانیا در سال ۲۰۱۶ میلادی نمایشگاهی را با عنوان «اشیاء بزرگ همیشه ساکت نیستند» افتتاح کرد که شامل سال‌ها طراحی‌های انتزاعی، مجسمه‌ها و نقاشی‌های فیگوراتیو بود. دو پاسکویه در کاخ توکیو در پاریس، در نمایشگاه گروهی ۲۰۱۹ میلادی «آینده، سابق، فراری» به نمایش گذاشته شد.
حرفه > آثار طراحی انفرادی

دو پاسکویه به طراحی منسوجات، از جمله الگوهای لباس‌های تولید شده توسط آمریکن اپارل از سال ۲۰۱۴ میلادی و پتو و دیگر ملافه‌ها، با همسرش جورج سودن، برای زیگ زاگ زوریخ در سال ۲۰۱۵ میلادی ادامه داد.
نمایشگاه بعدی او در مودنا، ایتالیا، شامل هفت مجسمه از دو پاسکویه بود. مکانی با عنوان «بریک» توسط دفتر مرکزی برند سرامیک موتینا در اکتبر ۲۰۱۹ میلادی راه‌اندازی شد. این مکان آجرهای رنگی و بافتی را نشان می‌دهد که دوگانگی هنر و معماری او را نشان می‌دهد. هدف نمایشگاه این بود که توسط بیننده تفسیر شود. این مجموعه به قدری موفقیت‌آمیز بود که ام‌یوتی مواد آجری را شبیه به دو پاسکویه برای فروش ایجاد کرد. محصول براک در پنج بافت موجود می‌باشد و می‌توان از آن برای ساخت دیوار استفاده کرد. بعداً دو پاسکویه در حرفهٔ خود، به طراحی لوکس و طراحی روسری‌های ابریشمی برای هرمس و لباس‌هایی برای ولنتینو روی آورد.
سبک کار

طی چند دهه دو پاسکویه مجذوب تصویربرداری از اجسام دو و سه‌بعدی شد. او برای مدت طولانی نقاشی‌های طبیعت بی‌جان را با جابجایی اشیاء روزمره خلق کرد. بعدها او سازه‌های چوبی ساخت که اشیاء را با نگاهی واقعی به ابعاد و تقارن نشان می‌داد. آثار هنری دو پاسکویه از اشکال و رنگ‌های جسورانه تشکیل شده بود. نقاشی‌ها و چهره‌های او نشان‌دهندهٔ پیچشی در هنر انتزاعی بود. او طرفدار استفاده از گرافیک با تکنولوژی بالا در هنر خود نبود. بیشتر آثار او متعاقباً با مداد و کاغذ تکمیل می‌شد. دو پاسکویه می‌گفت که تلاش می‌کند «عناصری را کنار هم بگذارد که برای نقاشی کردن جالب هستند».
دو پاسکویه رابطهٔ بین کارهای اولیهٔ خود و کارهای بعدی را اینگونه توصیف می‌کند: «زنجیره‌ای از افکار که به دنبال یکدیگر می‌آیند. غیرممکن است که این دو را به هم مرتبط نکنم، حتی اگر در نقطه‌ای خاص تصمیم بگیرم نقاش شوم.»
آثار و انتشارات

«۱۰ تاپتی مدرنی = ۱۰ فرش مدرن»، ۱۹۸۶ میلادی، با جورج سودن.
«سفر آرامش‌بخش»، ۱۹۹۳ میلادی.
«ناتالی دو پاسکیه»، ۲۰۰۱ میلادی، با پیتر چری.
«ناتالی دو پاسکیه: دومینو»، ۲۰۰۲ میلادی.
«چینش چیزها: یک بلاغت جاگذاری اشیاء» (تصویرگر)، ۲۰۰۳ میلادی، با لئونارد کورن.
«نقاشی‌های مربع»، ۲۰۱۱ میلادی.
«۱/۱۶ دو پاسکویه»، ۲۰۱۱ میلادی.
«خطر! گل!»، ۲۰۱۲ میلادی، با استیو پیکولو.
«ناتالی دو پاسکیه: این نقاشی‌ها را جدی نگیرید»، ۲۰۱۵ میلادی، با عمر سوسا.
فرش توسط: ناتالی دو پاسکیه، ۱۹۸۵ میلادی
میز پست-مدرن ناتالی دو پاسکیه، ۱۹۸۶ میلادی
لامبورگینی مورسیه‌لاگو

Motor vehicle
| لامبورگینی مورسیه‌لاگو | لامبورگینی مورسیه‌لاگو |
| --- | --- |
لامبورگینی مورسیه‌لاگو ال‌پی۶۴۰: لامبورگینی مورسیه‌لاگو ال‌پی۶۴۰
دید کلی: دید کلی
شرکت: لامبورگینی
تولید: ۲۰۰۱–۲۰۱۰ (۴۰۹۹ دستگاه)
مونتاژ: سانتاگاتا بولونیزه، ایتالیا
طراح: لوک دانکر ولک (طرح اصلی)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اسپورت (اس)
شکل بدنه: ۲ در کوپه ۲ در رودستر
طرح‌بندی: طولی، موتور وسط، چهارچرخ محرک
درها: قیچی
خودروهای وابسته: لامبورگینی رونتون لامبورگینی اونتادور لامبورگینی روئلتو
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۶٫۲–۶٫۵ لیتر وی۱۲
قدرت موتور: ۴۲۷ کیلووات (۵۸۰ پی‌اس، ۵۷۲ اسب بخار) (۲۰۰۱–۲۰۰۵) ۴۷۱ کیلووات (۶۴۰ پی‌اس، ۶۳۱ اسب بخار) (۲۰۰۶–۲۰۱۰) ۴۷۸ کیلووات (۶۵۰ پی‌اس، ۶۴۱ اسب بخار) (ال‌پی ۶۵۰–۴ رودستر) ۴۹۳ کیلووات (۶۷۰ پی‌اس، ۶۶۱ اسب بخار) (ال‌پی ۶۷۰–۴ اس‌وی)
جعبه‌دنده: ۶ سرعته دستی ۶ سرعته e-Gear نیمه خودکار
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۶۶۵ میلیمتر (۱۰۴٫۹ اینچ)
درازا: ۲۰۰۲–۲۰۰۶: ۴٬۵۸۰ میلیمتر (۱۸۰٫۳ اینچ) ۲۰۰۷–۲۰۱۰: ۴٬۶۱۰ میلیمتر (۱۸۱٫۵ اینچ)
پهنا: ۲۰۰۲–۲۰۰۶: ۲٬۰۴۵ میلیمتر (۸۰٫۵ اینچ) ۲۰۰۷–۲۰۱۰: ۲٬۰۵۷ میلیمتر (۸۱٫۰ اینچ)
بلندی: ۱٬۱۳۵ میلیمتر (۴۴٫۷ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۸۴۱ کیلوگرم (۴٬۰۵۸ پوند)  ۱٬۸۶۰ کیلوگرم (۴٬۱۰۰ پوند) رودستر  ۱٬۷۴۶ کیلوگرم (۳٬۸۵۰ پوند) ال‌پی۶۴۰  ۱٬۸۶۰ کیلوگرم (۴٬۱۰۰ پوند) ال‌پی۶۴۰ رودستر  ۱٬۷۴۶ کیلوگرم (۳٬۸۵۰ پوند) ال‌پی۶۷۰–۴ اس‌وی
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: لامبورگینی دیابلو
پسین: لامبورگینی اونتادور
لامبورگینی مورسیه‌لاگو (به اسپانیایی: Lamborghini Murciélago) خودرویی اسپورت است که توسط شرکت ایتالیایی لامبورگینی در سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰ تولید شده است. مورسیه‌لاگو جانشین دیابلو است و در سال ۲۰۰۱ به‌عنوان کوپه معرفی شد. این خودرو برای اولین بار در آمریکای شمالی برای مدل سال ۲۰۰۲ در دسترس بود. مورسیه‌لاگو اولین طراحی جدید لامبورگینی در یازده سال گذشته بود، و همچنین اولین مدل جدید این برند تحت مالکیت شرکت مادر آلمانی آئودی بود که متعلق به فولکس‌واگن است. این خودرو توسط لوک دانکر ولک، رئیس طراحی لامبورگینی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ طراحی شده است.
مورسیه‌لاگو در زبان اسپانیایی به نام گاوی است که با وجود ۲۴ زخم شمشیری که در جنگ کوردوبا خورد، زنده ماند. معنای دیگر آن خفاش است به همین دلیل این مدل لامبورگینی در فیلم شوالیه تاریکی به عنوان خودروی بتمن مورد استفاده قرار گرفت.
لامبورگینی مورسیه‌لاگو اس‌وی
مدل رودستر در سال ۲۰۰۳ معرفی شد و به دنبال آن ال‌پی۶۴۰ کوپه و رودستر به‌روز شده‌تر و نسخه تولید محدود ال‌پی ۶۵۰–۴ رودستر معرفی شد. مدل نهایی مورسیه‌لاگو ال‌پی ۶۷۰–۴ سوپر ولوچه بود که موتور قدرتمندتری داشت. تولید مورسیه‌لاگو در ۵ نوامبر ۲۰۱۰ به پایان رسید و در مجموع ۴۰۹۹ دستگاه از آن ساخته شد. جانشین آن، اونتادور، در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۱ رونمایی شد.
مدل اس‌وی مورسیه‌لاگو صد کیلوگرم سبک‌تر و ۳۰ اسب بخار بیشتر دارد و به نحوی است که می‌تواند با سرعت ۳۴۱ کیلومتر بر ساعت حرکت کند بدون اینکه چرخ‌های عقب آن لغزش داشته باشد. کنترل در سر پیچ‌ها نسبت به خودروهای مشابه بسیار آسان‌تر است. این موارد زمانی حاصل شد که توانستند بیشتر قسمت‌ها از پانل گرفته تا قسمت‌های داخلی و سیستم اگزوز با استفاده از الیاف سبک فیبر کربنی حدود ۱۰۰ کیلوگرم سبک‌تر شود.
لشکر ۶ ویژه پاسداران

| لشکر ۶ ویژه پاسداران | لشکر ۶ ویژه پاسداران |
| --- | --- |
فعال: ۱۳۶۴
کشور:  ایران
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
رسته: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
گونه: پیاده‌نظام یگان ویژه
نقش: یگان رزمی
اندازه: لشکر
بخشی از: نیروی زمینی سپاه پاسداران قرارگاه رمضان
پادگان/ستاد: باختران، استان کرمانشاه
نام(های) مستعار: لشکر ویژه پاسداران
نبردها: جنگ ایران و عراق
فرماندهان: فرماندهان
فرماندهان برجسته: صادق محصولی
لشکر ۶ ویژه پاسداران از لشکرهای ویژه پیاده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود، که در سال ۱۳۶۴ در خلال جنگ ایران و عراق به‌عنوان یکی از یگان‌های زیرمجموعه قرارگاه رمضان تحت عنوان تیپ ۵۵ ویژه پاسداران تأسیس شد. نخستین فرمانده این یگان صادق محصولی بود و وظیفه اصلی آن، انجام عملیات نامنظم و چریکی در خاک عراق بود. در زمستان سال ۱۳۶۵ تیپ ۱۱۰ شهر ری، در تیپ ۵۵ ویژه پاسداران ادغام شد و لشکر ۶ ویژه پاسداران شکل گرفت.
این لشکر در عملیات‌های بیت‌المقدس ۲، نصر، عاشورا و مرصاد، به‌عنوان یگان عمل‌کننده سپاه پاسداران شرکت داشت. لشکر ۶ ویژه پاسداران پس از پایان جنگ به ۳ تیپ تجزیه شد، یک تیپ به نیروی قدس سپاه پاسداران پیوست، یک تیپ به سپاه کاشان تعلق یافت و تیپ دیگر نیز در لشکر ۱۰ سیدالشهدا ادغام شد.
پاتریس لکرنو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۸ مارس ۱۹۵۸
زادگاه:  فرانسه
تاریخ مرگ:  ۳ اکتبر ۲۰۲۳ (۶۵ سال)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  RC Harlouze
۱۹۷۵–۱۹۷۶:  PTT Caen
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۶–۱۹۷۸ |  Red Star Saint-Ouen |   |   |
| ۱۹۷۸–۱۹۸۱ |  باشگاه فوتبال آنژه |   |   |
| ۱۹۸۱–۱۹۸۴ |  باشگاه فوتبال نانت |   |   |
| ۱۹۸۴–۱۹۸۵ |  Red Star Saint-Ouen |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۷۹–۱۹۸۱ |  تیم ملی فوتبال فرانسه |  ۳ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۸۹–۱۹۹۰:  Red Star Saint-Ouen
۲۰۰۷–:  Paris FC (جوانان)
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
پاتریس لکرنو (فرانسوی: Patrice Lecornu‎) (زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۵۸ – درگذشتهٔ ۳ اکتبر ۲۰۲۳) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده بود می‌توان به باشگاه فوتبال نانت و باشگاه فوتبال آنژه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه سابقه بازی داشته است.
لشکر ۳ نیروی مخصوص حمزه

| لشکر ۳ نیروی مخصوص حمزه | لشکر ۳ نیروی مخصوص حمزه |
| --- | --- |
فعال: ۱۳۶۵
کشور: ایران
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
رسته: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
گونه: پیاده‌نظام یگان هوابرد
نقش: یگان رزمی
اندازه: لشکر
بخشی از: نیروی زمینی سپاه پاسداران قرارگاه حمزه سیدالشهدا
پادگان/ستاد: ارومیه، استان آذربایجان غربی
نام(های) مستعار: لشکر ۳ حمزه
پشتیبان: سپاه شهدا آذربایجان غربی
نبردها: جنگ ایران و عراق درگیری با پژاک
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده: سرتیپ‌دوم پاسدار یدالله آبروشن
فرماندهان برجسته: علی شادمانی منصور عزتی محمدتقی اصانلو سعید قهاری زین‌العابدین رضوی خرم اسماعیل خلیل‌زاده
رژه یگان‌های محمول لشکر ۳ حمزه به‌مناسبت سالگرد جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۹۷، ارومیه
لشکر ۳ نیروی مخصوص حمزه یا لشکر ۳ حمزه از لشکرهای هوابرد نیروی زمینی سپاه پاسداران و تحت امر قرارگاه حمزه سیدالشهدا است، که ستاد فرماندهی و پادگان آن در شهر ارومیه، استان آذربایجان غربی مستقر می‌باشد.
پیشینه شکل‌گیری این یگان به سال ۱۳۶۵ و در خلال جنگ ایران و عراق بازمی‌گردد، که توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تأسیس شد. هم‌اکنون سرتیپ‌دوم پاسدار یدالله آبروشن فرماندهی لشکر ۳ نیروی مخصوص حمزه را برعهده دارد.
هفشجان

| هفشجان هوشنگان | هفشجان هوشنگان |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: چهارمحال و بختیاری
شهرستان: شهرکرد
بخش: مرکزی
نام(های) پیشین: هوشنگان، هوشگان
سال شهرشدن: ۱۳۵۵(رسمیت به عنوان نقطه شهری ۱۳۳۵ و استقرار شهرداری ۱۳۵۵)
مردم: مردم
جمعیت: ۲۱٬۳۵۲ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۱۲۵ کیلومتر مربع
ارتفاع: ۲۰۶۶ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
روزهای یخبندان سالانه: ۱۲۶ روز
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: داوود رشیدی
ره‌آورد: نان محلی موسوم به کاکولی، تهیه و تولید عسل کوهی موسوم به عسل گون، صنایع حجاری از جمله شیر سنگی، صنایع فلزی و جوشکاری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۸
وبگاه: www.hafshejan.com
  هفشجان  روی نقشه ایران ۳۲°۱۳′۳۱″شمالی ۵۰°۴۷′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۲۵۱۸۹۳۳°شمالی ۵۰٫۷۹۵۹۱۶۳۳°شرقی﻿ / 32.22518933; 50.79591633   :   هفشجان  روی نقشه ایران ۳۲°۱۳′۳۱″شمالی ۵۰°۴۷′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۲۵۱۸۹۳۳°شمالی ۵۰٫۷۹۵۹۱۶۳۳°شرقی﻿ / 32.22518933; 50.79591633   
 :  
هَفشِجان یکی از شهرهای باستانی ایران واقع در بخش مرکزی شهرستان شهرکرد استان چهارمحال و بختیاری می‌باشد. این شهر در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی شهرکرد، ۱۱۵ کیلومتری اصفهان و در دامنهٔ رشته کوه جهان بین قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵جمعیت هفشجان برابر با ۲۱٬۳۵۲ نفر بوده است. پیشینه این شهر به دوره نوسنگی می‌رسد. این شهر تا پایان عصر صفویه حائز مرکزیت تمام در منطقه چهارمحالِ اصفهان بوده است و در ابتدای دوره قاجاریه نیز این موقعیت را حفظ نموده است.
شهر هفشجان امروزه منتظر اتمام مراحل ارتقاء به بخش می‌باشد؛ چرا که معیارهای گرفتن بخشداری در شهرستان شهرکرد را دارد.
موقعیت جغرافیایی

هفشجان در مختصات جغرافیایی ۵۰ درجه و ۴۷ دقیقه طول شرقی و ۳۲ درجه و ۱۳ دقیقه عرض شمالی، در ارتفاع ۲۰۶۶ متر از سطح دریا و از نظر موقعیت استقرار در دشت هفشجان، چهارمین دشت وسیع استان واقع شده است. در دوران معاصر، هفشجان به صورت یکی از چند مرکز جمعیتی با جمعیتی چند ده هزار نفری می‌باشد و به عنوان شهر صنعتگران بزرگ ایران ارائه خدمات به تمام پروژه‌های بزرگ صنعتی کشور و ناحیه‌ای به روستاهای اطراف شهر را ایفا می‌کند. شهر کوچک طاقانک و روستاهای شمس‌آباد، مصطفی آباد، بهرام آباد، نوآباد، سیرک و منطقه مسکونی کارخانه قند در زیر حوزه نفوذ شهر هفشجان قرار دارند. رشته کوه جهان بین در غرب و کوه بُزلَر در شمال شهر هفشجان قرار دارند.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵جمعیت این شهر ۲۱٬۳۵۲ نفر (در ۶٬۶۵۵ خانوار) بوده است. در دوره معاصر، در تاریخ آبان ۱۳۳۵ خورشیدی/نوامبر ۱۹۵۶ اولین سرشماری عمومی نفوس و مسکن در ایران اجرا گردید. در بیش از ۶۰ سال اخیر، هفشجان نیز به عنوان یکی از نقاط مسکونی مورد سرشماری قرار گرفت و با بیش از ۶۵۷۳ نفر جمعیت به عنوان نقطه شهری در منطقه چهارمحال و بختیاری شناخته گردید. در سال ۱۳۳۵ تنها ۶ نقطه مسکونی «شهرکرد، بروجن، قهفرخ، هفتخان (هفشجان)، جونقان و بن» بالای ۵ هزار نفر جمعیت داشتند و هفشجان همچون قرن گذشته به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مناطق منطقه و چهارمین شهر شناخته گردید.
در دومین سرشماری عمومی نیز بسال ۱۳۴۵، شهر هفشجان دارای ۷۹۵۱ نفر جمعیت بود.
در سرشماری سال ۱۳۵۵، هفشجان با جمعیتی بالا و بالغ بر ۱۱۱۴۶ نفر و بیست سال پس از نخستین سرشماری بالاخره دارای شهرداری گردید و شهرداری هفشجان در بیش از چهار دهه قبل در این شهر استقرار یافت. در نخستین سرشماری پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۶۵، شهر هفشجان با رشد نسبتاً بالای جمعیتی به ۱۷۰۸۷ نفر جمعیت رسید. این آمار در سال ۱۳۷۵، ۱۸۷۸۲ نفر اعلام گردید و حاکی از رشد کم جمعیت بود.
در سرشماری سال ۱۳۸۵، شهر هفشجان با ۲۰۰۴۲ نفر جمعیت اعلام گردید. و به فاصله ۵ سال در سال ۱۳۹۰ نیز، آمار جمعیتی شهر ۲۰۸۴۷ نفر و نهایتاً نتیجه سرشماری ۱۳۹۵، شهر هفشجان با ۲۱۳۵۲ نفر جمعیت اعلام شده به عنوان ششمین شهر پرجمعیت استان چهارمحال و بختیاری و سومین شهر پرجمعیت شهرستان شهرکرد شناخته می‌گردد.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۳۵ | ۶٬۵۷۳ | —     |
| ۱۳۴۵ | ۷٬۹۵۱ | ۲۱٪+ |
| ۱۳۵۵ | ۱۱٬۱۴۶ | ۴۰٫۲٪+ |
| ۱۳۶۵ | ۱۷٬۰۸۷ | ۵۳٫۳٪+ |
| ۱۳۷۵ | ۱۸٬۸۷۲ | ۱۰٫۴٪+ |
| ۱۳۸۵ | ۲۰٬۰۴۲ | ۶٫۲٪+ |
| ۱۳۹۰ | ۲۰٬۸۴۷ | ۴٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۲۱٬۳۵۲ | ۲٫۴٪+ |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | شهرکرد | کوه بُزلَر | سورشجان |  |
|  | طاقانک |  | کوه جهان‌بین |  |
|  | طاقانک |    هفشجان     | کوه جهان‌بین |  |
|  | طاقانک |  | کوه جهان‌بین |  |
|  | سیرک | نوآباد | کوه جهان‌بین |  |
آثار تاریخی

شهر هفشجان دارای پیشینه و تاریخچه‌ای کهن است. براساس سفالینه‌ها و ابزارهای سنگی ابتدایی کشف شده بروی تپه‌های باستانی قدمت هفشجان به هزاره هفتم قبل از میلاد برمی‌گردد و بیانگر پیشینه ۹۰۰۰ ساله این شهر است. از آثار تاریخی این شهر می‌توان به این ۶ اثر تاریخی اشاره داشت که جزو آثار ملی ایران نیز می‌باشند. عرصه وسیع پیش از تاریخی هفشجان که در چندین هزار هکتار از شمال غربی تا جنوب شرقی شهر کنونی هفشجان به طول ۱۲ کیلومتر گسترش یافته است. مملو از میلیون‌ها قطعه سفال تاریخ از عصر نوسنگی به بعد، ابزارهای سنگی ابتدایی بشر همچون اُبسیدین و فِلینت و نیز ده‌ها سکونتگاه باستانی است که همگی از پیشینه ۹۰۰۰ ساله هفشجان خبر می‌دهد.
بقایای شاهراه‌های باستانی، کتیبه‌های نیمه تصویر نگاری و نیز ده‌ها تپهٔ نوسنگی تا تاریخی، همگی بیانگر پیشینه کهن هفشجان است؛ بنابراین به مجموعه باستانی وسیع چند هزار هکتاری از شمال غربی تا جنوب شرقی شهر کنونی هفشجان که شامل تپه‌های باستانی می‌باشد مشهور به هفشجان کهن است. این هفشجان کهن در واقع در سطح این دولت شهر تاریخی و دوره نوسنگی نیز به عنوان یکی از بزرگ‌ترین جوامع مسکونی و انسانی جهان محسوب می‌گردد.
این هفشجان کهن به نام پارسی هوشنگان یعنی مکان هوشنگ پادشاه پیشدادی و کاشف آتش و محل اجرای جشن سده شهرت دارد. هوشنگان بعدها به هوشگان که مخفف آن است تبدیل و در دوره اسلامی بر اثر تأثیر زبان عربی به هَفشِجان یا هفشه‌جان معرب شده است.
اما هفشجان جدید، در واقع همان نژاد مردمان امروزی شهر هفشجان است. پیشینه این هفشجان جدید نیز بیش از ۸۰۰ سال قدمت دارد. هفشجان جدید بعد از سقوط سلسه‌های ترک سلجوقی، غزنوی و خوارزمشاهی، از مرغزار هزارخانی یا سرزمین هزارچشمه که به صورت شکارگاه مسکونی در سه قرن بود، از عصر اتابکان یعنی قرن هفتم هجری قمری/ششم هجری شمسی/سیزدهم میلادی دوباره مورد سکونت قرار گرفت.
مردمان جدید در این دشت که به دشت هوشنگی معروف است شهر جدید هفشجان را بنیان نهادند. مردمان اولیه این شهر در واقع ساکنین محله مرغزار کنونی هستند. این هفشجان در مرغزار ایجاد و گسترش یافت.
آثار تاریخی > تپه اسکندری و تپه‌های اطراف هفشجان

مقالهٔ اصلی: تپه اسکندری و تپه‌های اطراف آن
تپه اسکندری اولین، کهن‌ترین و بزرگ‌ترین اثر ملی استان چهارمحال و بختیاری، مربوط به دوران پیش از تاریخ است و در شهرستان شهرکرد، ۱ کیلومتری هفشجان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۱ دی ۱۳۴۸ با شمارهٔ ثبت ۸۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. قدمت این دولت شهر تاریخی به ۹۰۰۰ سال قبل برمی‌گردد و جزو اولین سکونتگاه‌های دوره نوسنگی محسوب می‌گردد. وجود سفالینه‌های پیش از تاریخ و وفور ابزار سنگی همچون فِلینت و اُبسیدین از استقرار این مکان از هزاره هفتم قبل از میلاد خبر می‌دهد و بیانگر توالی تمدنی منطقه است.
آثار تاریخی > تپه شهر کهنه هفشجان

مقالهٔ اصلی: تپه شهر کهنه
تپه شهر کهنه مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان شهرکرد، شمال باختری هفشجان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۱ دی ۱۳۴۸ با شمارهٔ ثبت ۸۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آثار تاریخی > کتیبه گر نوشته هفشجان

مقالهٔ اصلی: کتیبه گر نوشته هفشجان
کتیبه گر نوشته هفشجان مربوط به هزاره چهارم قبل از میلاد و ۶۰۰۰ سال پیش است و در هفشجان، کوه جهان بین واقع شده است. این اثر در تاریخ ۸ مرداد ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۵۹۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
در کنار این کتیبه که بر دیوارهٔ صخره‌ای و صیقلی کوه جهان بین در حومه شهر هفشجان شهرکرد ایجاد شده است، بقایای راهی سنگ چین وجود دارد که به گفته کارشناسان، احتمالاً بقایای اولین مسیر ارتباطی برای انتقال فرهنگ و تمدن شوش و دشت خوزستان به محیط تمدن تابستانی اسکندری هفشجان بوده است. به عبارت دیگر در گذشته شاهراه خوزستان به اصفهان یا همان راه دسپارت (دزپارت) از هفشجان که مرکزیت مطلق منطقه بوده، عبور می‌کرده است. اما متأسفانه امروزه هنوز حریم حفاظتی کتیبه گرنوشته و حداقل ایجاد سقف بروی آن برای جلوگیری از فرسایش تدریجی توسط برف و باران توسط هیچ‌یک از سازمان‌های استان انجام نپذیرفته است و این اثر ۶۰۰۰ ساله را که قدیمی‌ترین کتیبه استان است را در معرض نابودی تدریجی قرار داده‌اند.
آثار تاریخی > گورستان تاریخی بُزلَر هفشجان

مقالهٔ اصلی: گورستان تاریخی بزلر هفشجان
قبرستان تاریخی بُزلَر هفشجان مربوط به دوره صفوی به بعد است و در ابتدای شهر هفشجان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۸ مرداد ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۵۹۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شهر هفشجان در گذشته یکی از مراکز مهم شیرتراشی بوده است و اکنون تعدادی از سنگتراش‌های قدیمی در هفشجان در قید حیاتند. شیرهایی که در قبرستان‌های هفشجان باقی مانده است، از زیباترین و خوش‌نقش‌ترین شیرهای سنگی محسوب می‌شوند. قدیمی‌ترین شیر سنگی موجود در استان چهار محال و بختیاری مربوط به دوره صفویه است. در ۳ دهه گذشته شیرهای سنگی بی‌نظیر این قبرستان به غارت کشیده شدند. پرویز تناولی از معروف‌ترین مجسمه سازان ایران کتابی در خصوص شیر سنگی به چاپ رسانده است که شیر سنگی هفشجان را از مهم‌ترین نمونه‌های ایران برشمرده است.
آثار تاریخی > گورستان ارامنه سیرک

مقالهٔ اصلی: گورستان ارامنه سیرک
گورستان ارامنه سیرک مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان شهرکرد، بخش مرکزی، روستای سیرک در حومه هفشجان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۸ مرداد ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۰۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. قبور ارامنه سیرک از جمله خوش نقش‌ترین قبور تاریخی ارامنه محسوب می‌گردند.
آثار تاریخی > مسجد خلجاء هفشجان یا مسجد قلعه

مقالهٔ اصلی: مسجد خلجاء هفشجان
مسجد خلجاء هفشجان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان شهرکرد، بخش مرکزی، شهر هفشجان، خیابان امام حسین واقع شده است. این اثر نیز سرانجام در تاریخ ۱۲ شهریور ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۴۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آثار تاریخی > جدول فهرست آثار ملی هفشجان

| ردیف | اثر | تصویر |
| --- | --- | --- |
| ۱ | تپه اسکندری و تپه‌های اطراف آن ۸۸۶ ۱۳۴۸/۱۰/۰۱ خورشیدی پیش از تاریخ نوسنگی(۹۰۰۰ سال) تا عیلامی |  |
| ۲ | تپه شهر کهنه ۸۸۷ ۱۳۴۸/۱۰/۰۱ خورشیدی پیش از تاریخ |  |
| ۳ | کتیبه گرنوشته ۵۹۹۵ ۱۳۸۱/۰۵/۰۸ خورشیدی هزاره چهارم ق. م |  |
| ۴ | گورستان بُزلَر ۵۹۹۹ ۱۳۸۱/۰۵/۰۸ خورشیدی صفوی به بعد |  |
| ۵ | گورستان ارامنه ۶۰۰۲ ۱۳۸۱/۰۵/۰۸ خورشیدی قاجاریه |  |
| ۶ | مسجد خلجاء ۱۹۹۴۷ ۱۳۸۶/۰۶/۱۸ خورشیدی قاجاریه |  |
| ۷ | چغات ترابی ---- ساسانی |  |
| ۸ | چغات هوشنگی --- اشکانی |  |