بهرام کلهرنیا
دیدگاه‌ها

وی در گفت وگویی دربارهٔ آثار هنری خود در نمایشگاه «سهم شک» گفت: من در آثارم آینه‌هایی را در برابر بینندگانم گذاشتم تا بخش‌های دیگر موجودیت خودشان را بیابند. ما اگر فیزیک ظاهری را کنار بگذاریم، در داخل و در وجودمان چیز دیگری وجود دارد. درون من قشونی از سوارکاران و مبارزین راه کمین کرده‌اند. در داخل کس دیگری، راه‌زن‌ها کمین کرده‌اند و در داخل یک نفر دیگر، پرنده‌ای افسانه‌ای آواز می‌خواند. زندگانی راه بیان این موجودات را بسته است. ما پنهانِ خودمان را نمی‌بینیم و گوش‌مان را به صدای افسانه‌سرای خودمان بسته‌ایم. من این چیزها را بیدار کردم و به بیننده نشان دادم که ببیند این‌ها هم در درونش ساکن هستند. وقتی چند نفر از یک تابلو خوش‌شان می‌آید، متوجه می‌شوم که چه مشترکات جالبی میانشان وجود دارد. متوجه می‌شوم که موجود پنهان و نهاد کهن الگوییِ آدم‌ها در برابر این تابلوها می‌توانند حساس شوند و سربلند کنند. این برای من اهمیت دارد.
واقعیت قضیه این است که این‌ها ناگهانی پیدا نشده‌اند و پیش از من وجود داشته‌اند. جهان پدیده‌ای ازلی-ابدی است و من فقط فرصت کوتاهی برای تجربهٔ برش کوچکی از هستی را دارم. موجودیت ازلی-ابدیِ هستی در من جاری است. من چه در هیبت موجودیت کیهانی‌ام و چه در هیبت زندگانی شخصی خودم به طریق دیگری زیستم. من خوب خواندم، خوب زندگی کردم، از منابع هستی به خوبی بهره بردم و از برکت جهان سیراب شدم. من بر این باورم که هر آدمی در داخل خودش چندین آدم دیگر دارد؛ موجوداتی که زیر جلد چهره او کمین کرده‌اند و قرار است در هر لحظه هر کدام بیدار شده و عهده‌دار موضوعی شوند. هر کسی اگر از بامداد تا شامگاهش را نگاه کند، دگرگونی‌های رفتار خودش را می‌تواند بفهمد. آدمی مدام دگرگون می‌شود و این دگرگونی متصل به دَمِ موجوداتی‌ست که در ما قرار گرفته‌اند.
در تفکر مشایخ اندیشه ایرانی، دائماً از این گوناگونی، هزارچهره و سیمرغ بودن گفت‌وگو می‌شود. من این را خیلی جدی باور دارم و معتقدم که به کهن‌سالگی تاریخ در هر آدمی هزاران آدم تعبیه شده است. حال گاهی راه به ادراک آن نمی‌بریم و آن را نمی‌شناسیم و گاهی به ما نزدیک است. من به سبب نوع زندگانی خودم به این جهان نزدیک شده‌ام. نه تنها به آن نزدیک شدم، بلکه در بازگشت به درون، در او بازی، کودکی، شرارت و تنبلی کردم. کنار سلحشوران، بزه‌کارها، خلاف‌کاران و… قرار گرفتم. بارها در این جهان سر دار رفتم، بارها خسبیدم، بارها بیدار شدم و بارها دل باختم. من نمی‌خواهم باور کنم ولی می‌خواهم بپذیرم که سرنوشتی که انسان پیدا کرده و به یک مصرف‌کننده سطحی‌نگر کوچک و کم کیفیت تبدیل شده، سرنوشت اصیل و واقعی برای انسان است. من معتقدم که ریشه‌های وجودی انسان بسیار غنی‌تر و نیرومندتر از آن چیزی است که خود او فکر می‌کند. ما موجودیت تاریخی داریم و در این موجودیت تاریخی است که عجایب‌المخلوقات پیدا می‌شود و این عجایب‌المخلوقات چهره‌های دیگر موجودیت ما هستند که به این شکل درآمده‌اند.
حسین نوروزی، منتقد هنری و نقاش، دربارهٔ آثار کلهرنیا در نمایشگاه انفرادی «سهم شک» نوشت: «وجوه شخصیتی و توانایی‌ها و خلاقیت‌های خاص برخی از آدم‌ها، گویی در میان بسیاری تبحرهای آنان مغفول مانده و اغلب کم دیده می‌شود یا اصلاً دیده نمی‌شود. منظورم به کسی همچون بهرام کلهرنیا است. مردی که لباس‌های فاخر بسیاری از معارف و هنرها براندامش برازنده و شایسته نمود و جلوه می‌کند و هیچ خلعتی از فرهنگ و دانایی و هنر ایرانی برتنش زار نمی‌زند.
مردی دانا و به معنای قدیم، حکیم، فنان، سخنور، معلم و مجری توانا در محافل بزرگ و رسانه‌های جمعی، دارای قلم و بیانی شیوا که واژگان همچون بردگانِ رامِ ذهنِ پردازش‌گرِ شیرین گفتار اویند و صاحب ایده و فکر و نظر در عرصه مدیریت‌های کلان و تأثیرگذار در هنر معاصر ایران.
... اما این بار بهرام کلهرنیا در خلعتی دیگر و در شمایلی حیرت‌انگیز بر صحنه زندگانی‌اش ظاهر می‌شود؛ کلهرنیا به مثابه یک طراح قدر و توانا. با آثاری شگرف در ابعادی نه چندان مرسوم ومعمول. این بار پیکره‌ساز ماهرِ هم‌روزگارمان، مجموعه طراحی‌های غیر عرفش را که نه من و نه خیلی‌ها ندیده بودیم و از وجودشان بی‌خبر بودیم در گالری آ تهران در معرض نگاه می‌گذارد. قدرت دست در طراحی، درگیر کردن مخاطب با ترکیب‌بندی‌های بغایت تأثیرگذار و بهت‌انگیز و مضامینی که میان اسطوره‌های کهن و شمایل‌های قدرتمند معاصر در تلاش القای مفهومی نو در بیانی هنرمندانه است.
کلهرنیا الماسی تیز و بسیار چند وجهی است. او را و شخصیت و تکوین کاراکتر هنری‌اش را نمی‌توان به یک‌باره باز شناخت. هنرمندی به شدت چند لایه همچون اسلاف ایرانی‌اش و مردی که آرام و قرار ندارد. اگرچه با محاسن سپیدگون‌اش اصرار بر سپری شدن ایام را به ما گوشزد می‌کند، اما نیروی خلاقه و شور و هیجان و امید او به جوان‌ترها پهلو می‌زند و با تواضعِ مثال زدنی‌اش، آرام و معلم‌وار، نقصانی در عرصه هنرهای تجسمی معاصر ایران را به رخ می‌کشد.
طراحی! او با تمام وجودش در کارهایش از غربت مداد و عزلت سیاهی و خاکستری‌ها و ارزش مغفول مانده طراحی به عنوان فصل مشترک و عنصر پایه و اصلی بسیاری هنرهای دیداری تذکر می‌دهد.».