پوشش‌دهی فسفات
پارکرایزینگ > تاریخچه پارکرایزینگ

توسعهٔ این فرایند در انگلستان آغاز شد و توسط خانواده پارکر در ایالات متحده ادامه یافت. اصطلاحات پارکرایزینگ، پارکرایز، و پارکرایزد به‌طور تخصصی همگی نشان‌های تجاری ثبت‌شده در ایالات متحده از فناوری چسب‌زنی هنکل می‌باشند، اگرچه این اصطلاحات به مدت زیادی به عنوان اصطلاحات عمومی در گردش بوده‌اند. این فرایند برای اولین بار به‌طور گسترده در تولید اسلحه برای نیروهای مسلح ایالات متحده در دوران جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد.
نخستین تحقیقات در زمینهٔ فرآیندهای فسفاته‌سازی توسط مخترعان بریتانیایی ویلیام الکساندر راس با پیش‌نمایش بریتانیایی ۳۱۱۹ در سال ۱۸۶۹ و توسط توماس واتس کازلت با پیش‌نمایش بریتانیایی ۸۶۶۷ در سال ۱۹۰۶ انجام شد. کازلت، اهل برمنگام، انگلستان، در ادامه یک پتنت مبتنی بر همین فرایند در ایالات متحده در سال ۱۹۰۷ ثبت کرد که با پتنت ایالات متحده ۸۷۰٬۹۳۷ در سال ۱۹۰۷ تأیید شد. این فرایند اصولاً یک فرایند فسفاته‌سازی آهن با استفاده از اسید فسفریک را فراهم می‌کرد.
یک درخواست پتنت بهبود یافته برای فسفاته‌سازی منگنزی بر پایهٔ این فرایند آهنی بریتانیایی در سال ۱۹۱۲ در ایالات متحده ثبت شد و در سال ۱۹۱۳ به نام فرانک روپرت گرانویل ریچاردز به عنوان پتنت ایالات متحده ۱٬۰۶۹٬۹۰۳ صادر شد.
کلارک دبلیو پارکر حقوق پتنت‌های ایالات متحده کازلت و ریچاردز را به دست آورد و با این و سایر فرمولاسیون‌های مقاوم به زنگ آزمایش کرد. نتیجه نهایی این بود که پارکر به همراه پسرش وایمن سی. پارکر، با همکاری، شرکت فسفاته‌سازی ضدزنگ پارکر آمریکا را در سال ۱۹۱۵ تأسیس کردند.
آر.دی. کولکون از شرکت فسفاته‌سازی ضدزنگ پارکر آمریکا سپس یک درخواست پتنت بهبود یافته در زمینهٔ فسفاته‌سازی در سال ۱۹۱۹ ثبت کرد. این پتنت در سال ۱۹۱۹ با شماره ۱٬۳۱۱٬۳۱۹ به عنوان یک تکنیک بهبود یافته فسفاته‌سازی منگنزی (پارکرایزینگ) صادر شد.
به همین ترتیب، بیکر و دینگمن از شرکت فسفاته‌سازی ضدزنگ پارکر آمریکا در سال ۱۹۲۸ یک درخواست پتنت بهبود یافته برای فرایند فسفاته‌سازی منگنزی (پارکرایزینگ) ثبت کردند که زمان پردازش را به یک سوم زمان اصلی کاهش می‌داد و این با گرم کردن محلول به دمای کنترل شده به دقت در محدوده‌ای از ۵۰۰ تا ۵۵۰ درجه فارنهایت (۲۶۰ تا ۲۸۸ درجه سانتیگراد) انجام می‌شد. این پتنت در سال ۱۹۳۰ با شماره ۱٬۷۶۱٬۱۸۶ صادر شد.
فسفاته‌سازی منگنزی حتی با این بهبودهای فرایند هنوز نیازمند استفاده از ترکیبات منگنز گران‌قیمت و دشوار به دست آوردن بود. سپس یک تکنیک جایگزین توسط شرکت پارکر برای استفاده از ترکیبات آسان‌تر و هزینه‌ای کمتر از طریق استفاده از فسفاته‌سازی روی‌آیی به جای فسفاته‌سازی منگنزی توسعه یافت. پتنت این فرایند فسفاته‌سازی روی‌آیی (با استفاده از ترکیبات استراتژیک که در طول جنگ در آمریکا به دسترس بودند) در سال ۱۹۳۸ توسط مخترع رومیگ از شرکت پوشش‌دهی شیمیایی آمریکا با شماره ۲٬۱۳۲٬۸۸۳ صادر شد، تازه پیش از از دست دادن دسترسی آسان به ترکیبات منگنز در جریان جنگ جهانی دوم.
در تازه‌ترین بهبودهای فرایند فسفاته‌سازی منگنزی که توسط بیکر و دینگمن کشف شد، یک روش بهبود یافته مشابه برای فرایند فسفاته‌سازی روی‌آیی نیز پیدا شد. این بهبود توسط دارسی از شرکت پوشش‌دهی ضدزنگ پارکر که در فوریه ۱۹۴۱ پتنت را ثبت کرد، که در اوت ۱۹۴۲ با شماره ۲٬۲۹۳٬۷۱۶ به عنوان یک تکنیک فسفاته‌سازی روی‌آیی (پارکرایزینگ) بهبود یافته صادر شد. او کشف کرد که افزودن مس نیاز به اسیدیته را کاهش می‌داد نسبت به آنچه که نیاز بوده و افزودن یک کلرات به نیترات‌های مورد استفاده اجازه می‌داد فرایند را در دمای کمتری در محدوده ۱۱۵ تا ۱۳۰ درجه فارنهایت (۴۶ تا ۵۴ درجه سانتیگراد) اجرا کند، همچنین هزینه اجرای فرایند را کاهش می‌داد. با این بهبودهای فرایند، نتیجه نهایی این بود که یک فرایند فسفاته‌سازی روی‌آیی با دمای پایین (بهینه انرژی)، با استفاده از مواد استراتژیکی که ایالات متحده به آن دسترسی داشت، در طول جنگ جهانی دوم برای حفاظت از مواد جنگی آمریکایی مانند اسلحه و هواپیماها در برابر زنگ‌زدگی و زنگ‌زدگی به کار گرفته شد.