stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پروژه‌های تحقق‌نیافته دیوید فینچر
دهه ۲۰۱۰ > زندگی‌نامهٔ بدون عنوان گروه موسیقی کوئین

در اوایل سال ۲۰۱۰، فیلم زندگی‌نامه‌ای گروه کوئین با بازی ساشا بارون کوهن در نقش فردی مرکوری و به نویسندگی پیتر مورگان در حال گسترش بود. در این هنگام، فینچر و چندین نفر دیگر از جمله تام هوپر و استیون فریرز، فیلم زندگی‌نامهٔ کوئین را پروژه‌ای بالقوه قلمداد کردند. فینچر که تحت تأثیر عکس‌های آزمایشی کوهن در نقش مرکوری قرار گرفته بود، برای کارگردانی این فیلم کمپین کرد اما گروه او را رد کردند. در سال ۲۰۱۳، کوهن برای اختلاف در ساخت فیلم با یکی از اعضا، رسماً از پروژه خارج شد و رامی ملک به جای او نقش مرکوری را در بوهمین راپسودی (۲۰۱۸) بازی کرد.
دهه ۲۰۱۰ > ویدیوسین‌کریزی

در ژوئن ۲۰۱۵، اچ‌بی‌او تولید این سریال کمدی نیم‌ساعته (Videosyncrazy) را پس از فیلم‌برداری ‎۴–۵ قسمت، متوقف کرد که فینچر چند قسمتش را کارگردانی کرده بود. سریال در سال ۱۹۸۳ اتفاق می‌افتاد و چارلی رو، سم پیج، جیسون فلمینگ، کری کندن، الیزابت لیل، کوربین برنسن و پاز وگا در آن بازی می‌کردند؛ داستان آن دربارهٔ ترک دانشگاه و نقل مکان به هالیوود با آرزوی ساخت یک حماسهٔ علمی-تخیلی است که در نهایت به کار روی موزیک ویدئوها ختم می‌شود. فصل یک قرار بود با ساخت موزیک ویدئوی «مترو» از گروه برلین محصول ۱۹۸۱ آغاز شود و با فیلم‌برداری تریلر مایکل جکسون (۱۹۸۳) به پایان برسد. ریچ ویلکز و باب استیفنسن نیز سریال را نوشته بودند. ویلکز آن را «نمایشی نیم‌ساعته در رگ‌وریشهٔ چیزی مثل دارودسته یا معاون رئیس‌جمهور» توصیف کرد.
دهه ۲۰۱۰ > آرمان‌شهر

مقالهٔ اصلی: آرمان‌شهر (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۰)
فینچر در ژوئیهٔ ۲۰۱۳ به ساخت یک بازسازی آمریکایی از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی آرمان‌شهر (‎۲۰۱۳–۲۰۱۴) علاقه‌مند شد. در فوریهٔ ۲۰۱۴، او با نویسنده گیلین فلین همکاری کرد و گسترش سریال در اچ‌بی‌او را آغاز کرد که به آن سفارش سریال داده بود. فینچر قرار بود تمام قسمت‌های فصل ۱ سریال را با نویسندگی فلین کارگردانی کند. در این سریال رونی مارا، کلم فیور، اریک مک‌کورمک، دالاس رابرتس، جیسون ریتر، براندون اسکات و اگنس دین بازی می‌کردند. اچ‌بی‌او پروژه را در اوت ۲۰۱۵ به دلیل مشکلات بودجه لغو کرد. فینچر در مصاحبه‌ای در اکتبر ۲۰۱۷ گفت که لغو پروژه به دلیل اختلاف نظر خاصی بر سر ۹ میلیون دلار بوده است. آمازون استودیوز این سریال را در سال ۲۰۱۸ پذیرفت و فلین خالق، تهیه‌کنندهٔ اجرایی و مجری برنامه باقی ماند. همراه با ویدیوسین‌کریزی و آرمان‌شهر، سومین سریال از قرارداد اچ‌بی‌او به نام شیک‌داون (Shakedown) که در ژانر نوآر و ۵۰ قسمت بود هم متوقف شد.
دهه ۲۰۱۰ > استیو جابز

مقالهٔ اصلی: استیو جابز (فیلم)
فینچر در فوریهٔ ۲۰۱۴ وارد مذاکرات اولیه برای کارگردانی یک فیلم زندگی‌نامه درباره استیو جابز، بنیان‌گذار سازمانی اپل شد. با این حال، او در ماه آوریل به دلیل اختلافات قراردادی کنار گرفت.
دهه ۲۰۱۰ > گنجشک سرخ

مقالهٔ اصلی: گنجشک سرخ
در ژوئن ۲۰۱۴، گزارش شد که فینچر علاقه‌مند به کارگردانی فیلمنامهٔ اقتباسی اریک وارن سینگر از رمان جاسوسی جیسون متیوز به نام گنجشک سرخ (۲۰۱۳) در فاکس بود و می‌خواست دوباره با رونی مارا برای نقش اصلی همکاری کند. برای فیلم نهایی، از فیلمنامهٔ جاستین هیث استفاده شد، فرانسیس لارنس کارگردانی کرد و جنیفر لارنس بازی کرد.
دهه ۲۰۱۰ > دنباله‌های جنگ ستارگان

در سپتامبر ۲۰۱۴، فینچر لو داد با کاتلین کندی دربارهٔ کارگردانی احتمالی برای جنگ ستارگان: قسمت هفتم (Star Wars: Episode VII) صحبت کرده است. ایدهٔ فینچر این بود که فیلم را شبیه موردعلاقه‌اش در این مجموعه امپراتوری ضربه می‌زند (۱۹۸۰) بسازد و همین‌طور او سریال را «داستان دو برده می‌دانست که از صاحبی به صاحب دیگری می‌روند و شاهد نادانی اربابان خود هستند، حماقت نهایی انسان.» در مصاحبهٔ بعدی با امپایر، فینچر گفت که به او پیشنهاد شده بود قسمت نهم را کارگردانی کند، اما پیشنهاد را رد کرد زیرا به دلیل فشار همه‌چیز در «فیلم‌سازی فرنچایز» به آن علاقه نداشت.
دهه ۲۰۱۰ > شیک‌داون

شیک‌داون (Shakedown) که در دسامبر ۲۰۱۴ معرفی شد، قرار بود یک سریال اچ‌بی‌او به کارگردانی فینچر و نویسندگی جیمز الروی باشد. این فیلم قرار بود در دنیای پرمخاطرهٔ دههٔ ۱۹۵۰ لس آنجلس اتفاق بیفتد و از زندگی یک بازرس خصوصی به نام فرد اوتاش الهام گرفته بود، که «کارراه‌انداز» هالیوود نامیده می‌شد. گزارش شده است که این یک سریال غیراقتباسی نوشتهٔ الروی است و نه اقتباسی از داستان کوتاه او به همین نام در سال ۲۰۱۲، که آن هم دربارهٔ اوتاش است.
دهه ۲۰۱۰ > بیگانگان

در ژانویهٔ ۲۰۱۵ گزارش شد که فینچر قرار است دوباره با بن افلک، بازیگر فیلم دختر گمشده (۲۰۱۴) و فیلمنامه‌نویس گیلین فلین، در به‌روزرسانی نوین فیلم بیگانگان در ترن (۱۹۵۱) اثر آلفرد هیچکاک برای برادران وارنر همکاری کند. در مصاحبه‌ای در ژوئیهٔ ۲۰۱۵، فلین گفت که هر سه نفر در آن هنگام «بیش از حد خودشان را وقف» کرده بودند.
دهه ۲۰۱۰ > جنگ جهانی زد ۲

فینچر در ژوئن ۲۰۱۷ برای کارگردانی دنبالهٔ جنگ جهانی زد (۲۰۱۳) استخدام شد و فیلم‌برداری آن، قرار بود در ژوئن ۲۰۱۹ آغاز شود. پارامونت پیکچرز این پروژه را در فوریهٔ ۲۰۱۹ لغو کرد. یکی از دلایل آمده برای لغو این برنامه، ممنوعیت اجباری چین برای فیلم‌هایی بود که زامبی و ارواح را به تصویر می‌کشند.
دهه ۲۰۱۰ > پیش‌درآمد بدون عنوان محله چینی‌ها

در نوامبر ۲۰۱۹، گزارش شد نتفلیکس قراردادی با فینچر و رابرت تاون بسته است تا فیلمنامهٔ آزمایشی سریال پیش‌درآمد محلهٔ چینی‌ها (۱۹۷۴) توسعه داده شود، با تمرکز بر نسخهٔ جوان‌تر شخصیت جی. جی. گیتس همان‌طور که او در شهری کار می‌کند که در آن «ثروتمندان و فساد گرفتار چیزهایی مانند زمین، نفت و دسته‌های جنایتکاران شده‌اند.» فینچر تأیید کرد که تا سال ۲۰۲۱ همچنان درگیر آن بوده است و در سال ۲۰۲۳، شایعاتی پخش شد مبنی بر اینکه هنری کویل برای نقشی در سریال قرارداد امضا کرده است.
ماریشان

مکان
| ماریشان | ماریشان |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۸°۳۲′ شمالی ۶۰°۵۸′ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۵۳۳°شمالی ۶۰٫۹۶۷°شرقی﻿ / 28.533; 60.967: مختصات: ۲۸°۳۲′ شمالی ۶۰°۵۸′ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۵۳۳°شمالی ۶۰٫۹۶۷°شرقی﻿ / 28.533; 60.967
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: تفتان
بخش: بخش نوک‌آباد
دهستان: تفتان جنوبی
جمعیت: ۳۳۸ نفر (سرشماری ۹۵)
ماریشان، روستایی از توابع بخش نوک‌آباد شهرستان تفتان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.این روستا دارای پوشش جنگلی تنک از نوع گواتام (بادام وحشی) و مورد (مورت) می‌باشد که کاربرد در طب سنتی دارد.
ماریشان از شمال ومشرق با روستای کوته ،ازجنوب وغرب با نارون همجوار می باشد.
پایین دست روستای ماریشان سرگز، یوسف آباد و کریم آباد که از توابع ماریشان می باشند.( وهمگی محل سکنی طایفه ولانی که حاکمان موروثی سرحد هستند) قرار دارد.
سه رشته قنات بعلاوه چندین چشمه وآبادی خالی از سکنه در دره های اطراف ماریشان وجود دارد .مانند ده رضا ، بلغیر، کلیکه"....
جمعیت

این روستا در دهستان تفتان جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
المالو، کمین

مکان
| Almaluu Алмалуу | Almaluu Алмалуу |
| --- | --- |
استان: استان چوئی
منطقه: Kemin District
ارتفاع: ۱٬۱۱۵ متر (۳۶۵۸ فوت)
منطقهٔ زمانی: UTC +5
المالو، کمین (به لاتین: Almaluu, Kemin) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در استان چوئی واقع شده‌است.
خصوصیات

المالو ۱٬۱۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هوویک آبراهامیان

| هوویک آبراهامیان | هوویک آبراهامیان |
| --- | --- |
نخست‌وزیر ارمنستان: نخست‌وزیر ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۳ آوریل ۲۰۱۴ – ۸ سپتامبر ۲۰۱۶: دوره مسئولیت ۱۳ آوریل ۲۰۱۴ – ۸ سپتامبر ۲۰۱۶
رئیس‌جمهور: سرژ سارگسیان
پس از: تیگران سارگسیان
پیش از: کارن کاراپتیان
رئیس مجلس ملی جمهوری ارمنستان: رئیس مجلس ملی جمهوری ارمنستان
دوره مسئولیت ۳۱ مه ۲۰۱۲ – ۱۳ آوریل ۲۰۱۴: دوره مسئولیت ۳۱ مه ۲۰۱۲ – ۱۳ آوریل ۲۰۱۴
پس از: سامول نیکویان
پیش از: گالوست ساهاکیان
دوره مسئولیت ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۸ – ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱: دوره مسئولیت ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۸ – ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱
پس از: هرایر کاراپتیان (کفیل)تیگران توروسیان
پیش از: سامول نیکویان
رئیس دفتر ریاست‌جمهوری ارمنستان: رئیس دفتر ریاست‌جمهوری ارمنستان
دوره مسئولیت ۲۱ آوریل ۲۰۰۸ – ۵ سپتامبر ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۲۱ آوریل ۲۰۰۸ – ۵ سپتامبر ۲۰۰۸
پس از: آرمن گئورگیان
پیش از: کارن کاراپتیان (کارآفرین)
معاون نخست‌وزیر ارمنستان: معاون نخست‌وزیر ارمنستان
دوره مسئولیت ۲۰۰۷ – ۲۱ آوریل ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۲۰۰۷ – ۲۱ آوریل ۲۰۰۸
رئیس‌جمهور: روبرت کوچاریان
پس از: تشکیل پست
پیش از: آرمن گئورگیان
وزیر مدیریت منطقه‌ای ارمنستان: وزیر مدیریت منطقه‌ای ارمنستان
دوره مسئولیت ۲۰۰۵ – ۲۱ آوریل ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۲۰۰۵ – ۲۱ آوریل ۲۰۰۸
نخست‌وزیر: آندرانیک مارگاریانسرژ سارگسیان
پس از: -
پیش از: آرمن گئورگیان
-: -
دوره مسئولیت ۳۱ ژانویه ۲۰۰۲ – ۲۰۰۵: دوره مسئولیت ۳۱ ژانویه ۲۰۰۲ – ۲۰۰۵
نخست‌وزیر: آندرانیک مارگاریان
پس از: داویت زادویان
پیش از: انحلال پست
-: -
دوره مسئولیت ۲۰۰۱ – ۲۰۰۲: دوره مسئولیت ۲۰۰۱ – ۲۰۰۲
نخست‌وزیر: آندرانیک مارگاریان
پس از: تشکیل پست
پیش از: انحلال پست
وزیر توسعه شهری ارمنستان: وزیر توسعه شهری ارمنستان
دوره مسئولیت ۲۰۰۰ – ۲۰۰۱: دوره مسئولیت ۲۰۰۰ – ۲۰۰۱
نخست‌وزیر: آندرانیک مارگاریان
پس از: لئونید هاکوبیان
پیش از: انحلال پست
استاندار آرارات: استاندار آرارات
دوره مسئولیت ۱۹۹۸ – ۲۰۰۰: دوره مسئولیت ۱۹۹۸ – ۲۰۰۰
پس از: داویت زادویان
پیش از: آلیک سارگسیان
شهردار آرتاشات: شهردار آرتاشات
دوره مسئولیت ۱۹۹۶ – ۱۹۹۸: دوره مسئولیت ۱۹۹۶ – ۱۹۹۸
پس از: تشکیل پست
پیش از: وارتگس هواکیمیان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۵۸ ‏(۶۷ سال) مخچیان، استان آرارات، ارمنستان شوروی (ارمنستان کنونی)
حزب سیاسی: حزب جمهوری‌خواه
جایزه‌ها:    
هوویک آرگامی آبراهامیان (ارمنی: Հովիկ Արգամի Աբրահամյան؛ زادهٔ ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۵۸) سیاست‌مدار اهل ارمنستان است. وی آبراهامیان از روز یکشنبه ۱۳ آوریل ۲۰۱۴ توسط سرژ سرکسیان، به مقام نخست‌وزیری ارمنستان منصوب شد.
وی پیش از این ریاست پارلمان این کشور را برعهده داشت بر اساس قوانین ارمنستان، نخست‌وزیر جدید این کشور نیازی به تأیید شدن از سوی پارلمان ندارد. آبراهامیان در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۶ از سمت خویش استعفا داد. آبراهامیان همچنین نماینده دوره‌های اول و چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان بوده‌است.
زندگی‌نامه

در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۵۸ در مخچیان، استان آرارات به دنیا آمد . وی همچنین برنده نشان آنانیا شیراکاتسی، مدال مارشال باقرامیان و مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان شده‌است
علی‌قشلاقی

مکان
| علی‌قشلاقی | علی‌قشلاقی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۸°۲۵′۵۰″شمالی ۴۸°۰۷′۳۱″شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۴۳۰۴۵°شمالی ۴۸٫۱۲۵۳۱°شرقی﻿ / 38.43045; 48.12531: مختصات: ۳۸°۲۵′۵۰″شمالی ۴۸°۰۷′۳۱″شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۴۳۰۴۵°شمالی ۴۸٫۱۲۵۳۱°شرقی﻿ / 38.43045; 48.12531
استان: اردبیل
شهرستان: اردبیل
بخش: مرکزی
دهستان: غربی
جمعیت: ۳۱۴ نفر 
پیش‌شمارهٔ تلفن: 045
علی‌قشلاقی روستایی است که در استان اردبیل، شهرستان اردبیل، بخش مرکزی، دهستان غربی قرار دارد.
جمعیّت

بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیّت این روستا ۳۱۴ نفر با ۶۸ خانوار بوده‌است.
ناوچه کلاس جی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
اطلاعات کلی کلاس: اطلاعات کلی کلاس
تکمیل شده:: ۸
فعال:: ۸
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۴٬۱۰۰ تن بزرگ (۴٬۱۶۶ تن)
درازا::  ۱۳۵٫۶ متر (۴۴۴ فوت ۱۱ اینچ)
پهنا::  ۱۳٫۷ متر (۴۴ فوت ۱۱ اینچ)
آبخور::  ۶٫۷ متر (۲۲ فوت ۰ اینچ)
سرعت::  ۳۰ گره (۵۶ کیلومتر بر ساعت؛ ۳۵ مایل بر ساعت)
ناوچه کلاس جی (به انگلیسی: G-class frigate) یک کلاس از کشتی است که طول آن ۱۳۵٫۶ متر (۴۴۴ فوت ۱۱ اینچ) می‌باشد.
کردی جافی

| جافی | جافی |
| --- | --- |
تبار: Default  هندوایرانیایرانیایرانی غربیشمال غربیزبان کردیکردی میانیکردی جافی
سامانه نوشتاری: الفبای کردی
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹: ckb
کردی جافی گویشی از زبان کردی است که به‌عنوان یکی از گویش‌های کردی میانی دسته‌بندی شده و در میان بخش‌هایی از مردم جاف تکلم می‌شود.
حوزهٔ رواج

کردی جافی زبان اصلی مردم جاف است و در بخش بزرگی از استان‌های کرمانشاه و کردستان در ایران و استان‌های سلیمانیه و دیاله در عراق تکلم می‌شود. کردی جافی در استان کرمانشاه در شهرستان‌های جوانرود، ثلاث باباجانی، روانسر، پاوه، سنقر و کلیایی، سرپل ذهاب، دالاهو، قصر شیرین و کرمانشاه تکلم می‌شود. در استان کردستان نیز کردی جافی در شهرستان‌کامیاران تکلم می‌شود. name="ذوالفقاری ۱">ذوالفقاری، اردشیر، تاریخ زبان‌های ایرانی و جغرافیای گویش‌ها و لهجه‌های کرمانشاه، کرمانشاه: موسسه فرهنگی هنری و سینمایی کوثر، ۱۳۹۴.</ref>
گویش کردی جافی قرابت بسیار زیادی با گویش کردی اردلانی دارد که علاوه بر منطقهٔ اردلان، در بخش‌هایی از شهرستان روانسر نیز رایج است. علاوه بر این کردی جافی با برخی از گویش‌های کردی جنوبی همچون گروسی، کلیایی، کرندی،کلهری  و لکی نیز شباهت‌هایی دارد و در بسیاری از ویژگی‌ها مشابه است. همچنین این گویش شباهت بسیار بالایی را با کردی سقزی نشان می‌دهد.
ویژگی‌های دستوری

کردی جافی پیشوند /ئه/ را در مورد افعال استمراری در خود حفظ کرده و از این نظر به گویش‌های کردی اردلانی، بابانی، کلیایی، کرندی و کلهری شباهت دارد. اما بر خلاف کلیایی،  و کلهری و گروسی، ویژگی ارگاتیو را داراست و از این حیث به اردلانی و دیگر گویش‌های کردی میانی و نیز گویش کرندی در کردی جنوبی و همچنین گویش‌های مختلف کردی همانند کردی لکی شباهت دارد. در رابطه با ویژگی‌های آوایی و ابدال‌ها نیز این گویش، بیشترین شباهت را با گورانی(هورامی)، گویش‌های کردی جنوبی و نیز کردی اردلانی دارد. همچنین در رابطه با واحدهای زبرزنجیری کردی جافی شباهت بسیار بالایی با گورانی(هورامی)، کردی اردلانی و نیز کردی کلهری و گویش خاص منطقهٔ دالاهو دارد.
دهستان رزکان

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: تهران
شهرستان: شهریار
بخش: مرکزی
دهستان رزکان در بخش مرکزی شهرستان شهریار استان تهران قرار دارد.
رزکان یکی از ۶ دهستان اصلی شهرستان شهریار به شمار می‌آید
روستاها

الورد، دهشاد بالا، دهشاد پایین، دینارآباد، اسکمان، قره تپه، رزکان، رضی آباد بالا، رضی آباد پایین
رزکان در مشروطه

رزکان به عنوان یکی از شناخته‌ترین آبادیهای قدیمی، تاریخی و سرسبز می‌باشد که در زمان مشروطه ده مخبرالسلطنه بوده است، به طوری که در کتاب «عین الدوله و رژیم مشروطه» آمده است:جواب و سؤال سپهدار و سردار اسعد مجدداً این شد که آنها از رباط کریم بیایند به قاسم‌آباد و ما از راه علیشاه عوض که در تصرف ماست برویم قره تپه ده سپهدار، از آنجا سپهدار، سردار اسعد را ملاقات نموده قرار جدیدی بدهند که کلیه بر آن قرار داد رفتار نماییم. پس بنا شد از کرج حرکت کنیم. مجاهدین دسته دسته سان داده حرکت کردند. من هم با یکصد سوار از ولایتی و ترک به راه افتاده وقتی به قره تپه رسیدم دیدم منزل نیست. یکسره رفتم رزکان ده مخبرالسلطنه که باغ و عمارت ممتاز دارد و آنجا منزل کردم. طولی نکشید که یفرم با دستجات خود وارد شد یکسر آمد پیش من، سوارهای او هم با سوارهای من یک جا منزل کردند.
از قزوین تا این منزل میان من و یپرم خان کدورتی بود که چندان به هم نزدیک نمی‌شدیم؛ ولی چون اینجا موقع کار بود کدورت به کلی زایل گردید. پس از صرف چای گفتند سردار اسعد از قاسم‌آباد به قره تپه آمده که از سپهدار دیدن نماید. یپرم گفت خوب است من و شما هم برویم قره تپه با سردار اسعد ملاقات کنیم. پس فوراً هردو نفر جلودار سوار شده از رزکان به قره تپه رفتیم و وقتی رسیدیم که سپهدار و سردار اسعد مشغول صحبت بودند. سپهدار ما را به سردار اسعد معرفی کرد و گفت این دو نفر در همه جا مقدمه الجیش و فاتحین ما هستند. هردو تعارفی گرم به من و یپرم نمودند. در این حین معزالسلطان وارد شد. مذاکره فقط راجع به حرکت به سمت تهران بود، در همین مجلس قرار بر این شد که صبح زود من و یپرم با دویست نفر دسته خود حرکت و از راهی که سپهدار به ما بلد می‌دهد به فیروز بهرام برویم و آنجا بمانیم تا اردوی بختیاری و بقیه مجاهدین برسند.
رصدخانه پولکوو

رصدخانه
| 0 | 1 |
| --- | --- |
رصدخانه نجومی پولکوو، نزدیک سنت پترزبورگ: رصدخانه نجومی پولکوو، نزدیک سنت پترزبورگ
کد رصدخانه: [List of observatory codes#084 084] 
مکان: Moskovsky District, Saint Petersburg، روسیه  
مختصات: ۵۹°۴۶′۱۸″شمالی ۳۰°۱۹′۳۴″شرقی﻿ / ﻿۵۹٫۷۷۱۶۶۷°شمالی ۳۰٫۳۲۶۱۱۱°شرقی﻿ / 59.771667; 30.326111
ارتفاع: ۷۵ متر (۲۴۶ فوت) 
بنیان‌گذاری: ‏۷ اوت ۱۸۳۹‏ (در تقویم جولیان) 
وبگاه: www.gao.spb.ru 
موقعیت رصدخانه پولکوو: موقعیت رصدخانه پولکوو
 Related media on Wikimedia Commons:  Related media on Wikimedia Commons
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
رصدخانه نجومی پولکوفو (روسی: Пулковская астрономическая обсерватория، ت. «Pulkovskaya astronomicheskaya observatoriya»)، که با نام رسمی رصدخانه مرکزی نجومی آکادمی علوم روسیه در پولکوفو شناخته می‌شود، رصدخانه اصلی آکادمی علوم روسیه است. این رصدخانه ۱۹ کیلومتر جنوب سن‌پترزبورگ و بر فراز ارتفاعات پولکوفو در ارتفاع ۷۵ متر از سطح دریا قرار دارد. این رصدخانه بخشی از محوطه تاریخی سن‌پترزبورگ و بناهای تاریخی آن در فهرست میراث جهانی یونسکو است. پیش از این، با نام رصدخانه امپراتوری پولکوفو شناخته می‌شد.
سال‌های نخستین

رصدخانه در سال ۱۸۳۹ افتتاح شد. در ابتدا، این پروژه توسط فریدریش گئورگ ویلهلم فون اشترووه، اخترشناس آلمانی-روسی که بعدها نخستین مدیر رصدخانه شد، به وجود آمد. معمار این بنا الکساندر بریولوف بود. رصدخانه با تجهیزات پیشرفته‌ای نظیر یک تلسکوپ شکستی با قطر ۱۵ اینچ، یکی از بزرگ‌ترین رفرکتورها در جهان در آن زمان، تجهیز شد (به تلسکوپ بزرگ مراجعه کنید). در سال ۱۸۸۵، رصدخانه با یک تلسکوپ شکستی ۳۰ اینچی که بزرگ‌ترین رفرکتور قابل استفاده در جهان بود، تجهیز شد، تا آنکه چند سال بعد تلسکوپ ۳۶ اینچی رصدخانه لیک در کالیفرنیا ساخته شد. هر دو تلسکوپ توسط آلوان کلارک و پسران در ماساچوست ساخته شدند.
رصدخانه به‌طور عمده بر روی تعیین دستگاه مختصات ستارگان و ثابت‌های نجومی مانند حرکت تقدیمی، نوتاسیون، انحراف نور و شکست (امواج) تمرکز داشت و همچنین به کشف و اندازه‌گیری ستاره‌های دوگانه پرداخته بود. فعالیت‌های رصدخانه همچنین با مطالعه جغرافیای سرزمین روسیه و توسعه ناوبری مرتبط بود. کاتالوگ‌های ستاره‌ای که شامل دقیق‌ترین موقعیت‌های ۳۷۴ و سپس ۵۵۸ ستاره بودند، برای سال‌های ۱۸۴۵، ۱۸۶۵، ۱۸۸۵، ۱۹۰۵ و ۱۹۳۰ تهیه شدند.
تا پنجاهمین سالگرد رصدخانه، آن‌ها یک آزمایشگاه اخترفیزیک با کارگاه مکانیکی ساختند و بزرگ‌ترین رفرکتور اروپا (۳۰ اینچ) را نصب کردند. تحقیقات اخترفیزیکی با انتصاب فئودور برِدیکین به عنوان مدیر رصدخانه در سال ۱۸۹۰ و انتقال آریستارخ بلیوپولسکی از رصدخانه مسکو، که متخصص در طیف‌سنجی نجومی و تحقیق بر روی خورشید بود، به‌طور جدی آغاز شد. در سال ۱۹۲۳، یک طیف‌سنج Littrow بزرگ نصب شد و در سال ۱۹۴۰ یک تلسکوپ خورشیدی افقی ساخته‌شده در یک کارخانه در سن‌پترزبورگ به آن اضافه شد. پس از دریافت یک اخترنگار در سال ۱۸۹۴، رصدخانه به عکاسی نجومی پرداخت. در سال ۱۹۲۷، رصدخانه یک آستروگراف منطقه‌ای دریافت کرد و با کمک آن، ستارگان مناطق نزدیک به قطب سماوی را شناسایی کردند. در سال ۱۹۰۴، با ساخت تلسکوپ زنی‌ت، مشاهدات منظمی از حرکات قطب سماوی آغاز شد. در سال ۱۹۲۰، رصدخانه شروع به ارسال زمان دقیق از طریق امواج رادیویی کرد. این رصدخانه در کارهای اساسی ژئودزیک نیز مشارکت داشت، به‌ویژه در اندازه‌گیری زاویه‌های درجه‌ای از آرک مرidian از رود دانوب تا اقیانوس منجمد شمالی (تا سال ۱۸۵۱) و در مثلث‌سازی جزیره اسپیتس‌برگن در سال‌های ۱۸۹۹–۱۹۰۱. کارشناسان نظامی ژئودزیست و نقشه‌نگار در رصدخانه به عنوان کارآموز فعالیت می‌کردند. مرز مرکز طول جغرافیایی از طریق مرکز ساختمان اصلی رصدخانه که در ۳۰ درجه ۱۹٫۶ دقیقه شرق گرینیچ (ناحیه) قرار دارد، بود که مبنای تهیه نقشه‌های جغرافیایی روسیه شد.
برای مشاهده ستارگان جنوبی که از عرض جغرافیایی رصدخانه قابل مشاهده نبود، دانشمندان دو ایستگاه مشاهده‌ای اضافی ترتیب دادند. یکی از این ایستگاه‌ها یک ایستگاه اخترفیزیک در شهر سیمئیز در شبه‌جزیره کریمه بود، که در سال ۱۹۰۸ به‌طور خصوصی از سوی نیکولای مالستوف، دوست‌دار اخترشناسی، به رصدخانه پولکوفو اهدا شد. ایستگاه دیگر یک ایستگاه اخترسنجی در میکولائیف، رصدخانه‌ای از دپارتمان نیروی دریایی، بود که به رصدخانه نجومی نیکولاو تبدیل شد.
تاریخچه بعدی

در دوران محاصره لنینگراد (۱۹۴۱–۱۹۴۴)، رصدخانه هدف حملات شدید آلمان از طریق حمله هوایی و توپخانه قرار گرفت. تمامی ساختمان‌ها به‌طور کامل تخریب شدند. با شرایطی بسیار دشوار، ابزار دقیق اصلی حفظ و در سنت پترزبورگ به‌طور ایمن ذخیره شدند، از جمله لنز تلسکوپ شکستی ۳۰ اینچی که تخریب شده بود، و بخش قابل توجهی از کتابخانه منحصربه‌فرد با دست‌نوشته‌ها و آثار مهم از قرن ۱۵ تا ۱۹. در تاریخ ۵ فوریه ۱۹۹۷، تقریباً ۱٬۵۰۰ از ۳٬۸۵۲ کتاب توسط آتش‌سوزی عمدی نابود شدند و باقی‌مانده کتاب‌ها و دیگر اقلام کتابخانه توسط شعله‌ها، دود یا آب آسیب دیدند.
قبل از پایان جنگ، حکومت شوروی تصمیم به بازسازی رصدخانه گرفت. در سال ۱۹۴۶، عملیات ساخت‌وساز پس از پاک‌سازی منطقه آغاز شد. در مه ۱۹۵۴، رصدخانه بازگشایی شد، نه تنها بازسازی شده بلکه از نظر ابزار، استخدام‌ها و موضوعات تحقیقاتی به‌طور قابل توجهی گسترش یافت. بخش‌های جدیدی مانند بخش اخترشناسی رادیویی و بخش ساخت ابزار (با کارگاه نورشناسی و مکانیکی اختصاصی خود) تأسیس شدند. ابزار قدیمی که باقی‌مانده بودند تعمیر، به‌روزرسانی و دوباره به کار گرفته شدند. همچنین ابزار جدیدی نصب شد، از جمله تلسکوپ شکستی ۲۶ اینچی، دستگاه افقی مرینی، تلسکوپ قطبی عکاسی، تلسکوپ بزرگ زنیث، تداخل‌سنج ستاره‌ای، دو تلسکوپ خورشیدی، تاج‌نگار، رادیو تلسکوپ بزرگ و انواع تجهیزات آزمایشگاهی.
تلسکوپ شکستی ۶۵ سانتی‌متری کارل زایس به‌طور اولیه به عنوان هدیه‌ای از سوی آدولف هیتلر صدراعظم آلمان به بنیتو موسولینی ایتالیایی در نظر گرفته شده بود، اما این تلسکوپ تحویل داده نشد و به جای آن توسط اتحاد جماهیر شوروی بازیابی شد.
ایستگاه سیمئیز در سال ۱۹۴۵ به بخشی از رصدخانه اخترفیزیکی کریمه آکادمی علوم شوروی تبدیل شد. همچنین ایستگاه ایستگاه اخترشناسی کوه کیسلورودسک و یک آزمایشگاه در بلاگووشچنسک ساخته شدند. رصدخانه بسیاری از ماموریت‌ها را برای تعیین اختلافات طول جغرافیایی، مشاهده گذرهای زهره و خورشیدگرفتگیها، و مطالعه آسترواکلیمات انجام داد. در سال ۱۹۶۲، رصدخانه یک مأموریت به شیلی فرستاد تا ستارگان آسمان‌های جنوبی را مشاهده کند.
نگارخانه

تمبر پستی شوروی، ۱۹۵۴، به مناسبت بازسازی رصدخانه
تمبر پستی شوروی به مناسبت ۱۵۰ سالگی رصدخانه
تلسکوپ شکستی ۳۰ اینچی (۷۶ سانتی‌متر)، که در سال ۱۸۸۵ نصب شد، یکی از بزرگترین تلسکوپ‌های جهان در آن زمان بود
مدیران

۱۸۳۹–۱۸۶۲ فریدریش گئورگ ویلهلم فون اشترووه
۱۸۶۲–۱۸۸۹ اتو ویلهلم فن اشترووه
۱۸۹۰–۱۸۹۵ فیودور الکساندروویچ برِدیکین
۱۸۹۵–۱۹۱۶ اسکار باکلوند
۱۹۱۶–۱۹۱۹ آریستارخ بلیوپولسکی
۱۹۱۹–۱۹۳۰ الکساندر الکساندروویچ ایوانوف
۱۹۳۳–۱۹۳۷ بوریس گرشیموویچ
۱۹۳۷–۱۹۴۴ سرگئی بلیاوفسکی
۱۹۴۴–۱۹۴۶ گریگوری نئوژمین
۱۹۴۷–۱۹۶۴ الکساندر الکساندروویچ میخایلوف
۱۹۶۴–۱۹۷۹ ولادیمیر الکسیویچ کرات
۱۹۷۹–۱۹۸۲ کیریل نیکولایویچ تاواستشرنا
۱۹۸۳–۲۰۰۰ ویکتور کوزمیچ آبالاکین
۲۰۰۰–۲۰۱۵ الکساندر ولادیمیروویچ استپانوو [ru]
۲۰۱۵–۲۰۱۶ یوری آنتولوویچ ناگوویزین
از ۲۰۱۶ نازار روبرتویچ ایکسانوف
رصدخانه پولکوفو در سال ۱۸۳۹
رصدخانه پولکوفو در سال ۱۸۵۵، اثر ایو برناردسکی (۱۸۱۹–۱۸۸۹)
کارمندان رصدخانه پولکوفو (۱۸۸۳–۱۸۸۶)
تلسکوپ شکستی ۶۵ سانتی‌متری زایس (۲۵٫۵۹ اینچ) رصدخانه پولکوفو
المبارک

Village در 23x15px|border |alt=|link= عربستان سعودی
| Al Mubarak | Al Mubarak |
| --- | --- |
Village: Village
Province: استان مکه
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (EAT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EAT)
ال مبارک یک منطقهٔ مسکونی در عربستان سعودی است که در استان مکه واقع شده‌است.
زلین زد-۵۲۶

| زلین زد-۵۲۶ | زلین زد-۵۲۶ |
| --- | --- |
کاربری: ورزشی
تولیدکننده: Zlin Aircraft
نخستین پرواز: ۱۹۵۹
تعداد ساخته‌شده: ۱٬۴۰۰+
زلین زد-۵۲۶ (به انگلیسی: Zlín_Z_526) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع ورزشی ساخت شرکت Zlin Aircraft است. هواگرد زلین زد-۵۲۶ نخستین پروازش را در ۱۹۵۹ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱٬۴۰۰+ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل

| اف-۱۵ ایگل | اف-۱۵ ایگل |
| --- | --- |
مک‌دانل داگلاس اف-۱۵سی ایگل: مک‌دانل داگلاس اف-۱۵سی ایگل
کاربری: جنگنده برتری هوایی
کشور سازنده: آمریکا
تولیدکننده: مک‌دانل داگلاس بوئینگ دیفنس اسپیس اند سکیوریتی
نخستین پرواز: ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۲؛ ۵۲ سال پیش (۱۹۷۲-27}})
معرفی‌شده در: ۹ ژانویه ۱۹۷۶؛ ۴۹ سال پیش (۱۹۷۶-09}})
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا نیروی هوایی ژاپن نیروی هوایی سلطنتی سعودی نیروی هوایی اسرائیل
ساخته‌شده: ۱۹۷۲–اکنون
تعداد ساخته‌شده: اف-۱۵ای/بی/سی/دی/جِی/دی‌جِی: ۱٫۱۹۸
گونه‌ها: مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ئی استرایک ایگل مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ اس‌تی‌اوال/ام‌تی‌دی میتسوبیشی اف-۱۵جی
مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل، یک جنگنده تک‌سرنشین آمریکایی است که برای برتری هوایی به سفارش دولت آمریکا (برای نیروی هوایی و گارد ملی هوایی ایالات متحده آمریکا) طراحی و ساخته شده است. این هواپیما را شرکت مک‌دانل داگلاس که اکنون بخشی از شرکت بوئینگ است، می‌ساخت. اف-۱۵، جنگنده اصلی آمریکا برای مراقبت از مرزهای هوایی این کشور است.
ساخت و توسعهٔ جنگندهٔ تاکتیکی اف-۱۵

هواپیماهای جنگی جذابیتی خاص در مقایسه با دیگر هواپیماها از خود نشان می‌دهند به عنوان مثال در جنگ جهانی اول هواپیماهای جنگی دو باله، در جنگ جهانی دوم هواپیماهایی چون مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹، اسپیت فایر، موستانگ و زیرو، جنگندهٔ اف-۸۶ که نقش خود را بر فراز کره نشان دادند و جنگنده مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ که در دههٔ ۱۹۶۰ زبانزد و معروف گردید و پس از آن جنگندهٔ تاکتیکی اف-۱۵ معروف به عقاب ساخته و ارائه شده‌است.
در واقع می‌توان گفت که قابلیت‌های استثنایی اف-۱۵ ناشی از ترکیب ویژگی‌های کارآمد است.
استفاده از دو موتور قدرتمند توربوفن با قدرت ۲۹,۰۰۰ پوند کشش (۱۳,۱۵۴ کیلوگرم) در ثبت اوج‌گیری و شتاب و دارا بودن یک سازه هوایی قوی که حاصل هزاران ساعت مطالعه و بررسی‌های رایانه‌ای و انجام آزمایش‌های تونل باد بوده و نیز استفاده از سطوح فرامین پروازی قوی که قابلیت پرواز را در این هواپیما خارق‌العاده ساخته است؛ همچنین استفاده از سامانهٔ هوایی دیجیتال و نصب یک رادار با برد بلند حدود ۱۰۰ مایل (۱۶۰کیلومتر) در اف-۱۵ و به‌کارگیری آخرین نوع رادار برد متوسط و استفاده از موشک‌های هوا به هوای اسپارو و کوتاه برد حرارت یاب سایدوایندر و مجهز شدن این جنگنده به توپ سرعت بالا، از آن یک عقاب با سرعت بالا ساخته است. توسعهٔ جنگنده اف-۱۵ با تولید هواپیماهای جدید روسی در سال ۱۹۶۷ هم‌زمان گردید و این در حالی بود که در همان زمان جنگنده‌های اف-۴ در ویتنام در گیر بودند؛ در واقع تحت این شرایط، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به‌طور جدی ساخت جنگندهٔ اف-۱۵ را آغاز نمود. مدل دیگر از اف-۱۵، اف-۱۵ عقاب ضربتی نام دارد. مدل دیگری نیز با نام اف-۱۵ عقاب بیصدا (Silent Eagle) معرفی گشت ولی با کنسل شدن آن پروژه، هرگز به تولید نرسید.
این جنگنده در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به احتمال تا سال ۲۰۳۰ به صورت عملیاتی حضور خواهد داشت و انتظار می‌رود سپس اف-۲۲ رپتور جایگزین اف-۱۵ شود.