کوهنوردی
خطرات کوهنوردی

[نیازمند منبع]
در کوهنوردی خطرات به دو دسته تقسیم می‌شوند:
خطرات پیرامونی (OBJECTIVE HAZARDS)
خطرات شخصی (SUBJECTIVE HAZARDS)
اصولاً برای بررسی و تحلیل یک حادثه کوهنوردی ابتدا سعی می‌کنند در سطح کلان مشخص شود این حادثه جزو کدام دسته است بعد به بررسی‌های فاکتورهای آن می‌پردازند. فرضاً مرگ یک کوهنورد در بهمن. درست است که بهمن جزو خطرات پیرامونی است ولی اگر آن کوهنورد می‌دانسته که آن شیب بهمن خیز است بارش برف هم انجام شده اما باز قصد عبور از بهمن را داشته باشد. علت اصلی اتفاق جزو خطرات شخصی طبقه‌بندی می‌شود.
کوه‌گرفتگی یا ارتفاع زدگی
حالتی که در اثر افزایش ارتفاع و فعالیت شدید بدنی در شخص به‌وجود می‌آید.
مهم‌ترین علائم کوه گرفتگی عبارتند از:
از دست دادن اشتها
افزایش غیرطبیعی ضربان قلب و دم و بازدم
تنگی نفس
اختلال در سیستم گوارشی
قرمز شدن چشم‌ها
عدم تمرکز حواس
کاهش بینایی و شنوایی
تنفس شین ستوکی (chyne-stoke) که علامت ارتفاع زدگی حاد است؛ تنفس به یک‌باره شدید شده و بعد از چند ثانیه به حالت اول برمی‌گردد.
بهمن
مقالهٔ اصلی: ریزش بهمن
با گرم شدن هوا، و با توجه به برف‌های سنگینی که درگذشته در ارتفاعات می‌نشیند احتمال بروز بهمن‌های خطرناک هم شدت پیدا می‌کند. پس لازم است که اگر در روزهای پایانی زمستان پا به ارتفاعات و حتی دره‌های کم‌ارتفاع هم می‌گذاریم، تمام جوانب احتیاط را رعایت کنیم. مهم‌ترین موضوع این است که تنها به کوه نرویم و با افراد با تجربه همراه شویم. باید بدانیم که میزان زیاد برف، تغیرات درجه حرارت که باعث ذوب شدن برف‌ها شود و وجود لایه‌های ضعیف و شیب بالای ۴۵ درجه باعث بروز بهمن می‌شود. از مسیر شیب‌های بهمنی نباید عبور کرد و اگر مجبور به عبور از زیر این شیبها شدیم باید بدون به هم زدن آرامش کوهستان، هر چه سریعتر و با چشمان باز عبور کنیم. اگر شواهد حاکی از بروز بهمن بود هر چه سریعتر باید به کناری فرار کرد و با فریاد همه را آگاه کرد. و اما اگر در بهمن گیر کردیم، باید از ورود برف به دهان و بینی جلوگیری کرده و فاصله‌ای را با یکی از دست‌ها در جلوی دهان برای تنفس در نظر بگیریم و با دست دیگر سعی کنیم خود را به سطح بکشانیم. مثل فرمان اتومبیل که در زمان توقف به سختی حرکت می‌کند، اگر بهمن نیز متوقف شود دیگر حرکت کردن به دلیل تراکم برف، بسیار سخت می‌شود. پس تا توقف بهمن که زمان زیادی هم بطول نمی‌انجامد برای دست و پا زدن فرصت داریم. باید بدانیم که تقلای معقول نجات بخش است. پس از توقف حرکت بهمن با حفظ خونسردی با تلاش رو به بالا حرکت می‌کنیم و اگر جهت را گم کردیم با خارج کردن آب دهان جهت جاذبه زمین و جهت سطح برف را می‌توان تشخیص داد.[نیازمند منبع]
خطر مه در کوهستان
بخار آب منطقه در هوای سرد تبدیل به مه می‌شود وجود مه به دو صورت است:
صبح به‌وجود می‌آید
غروب به‌وجود می‌آید
مه باعث می‌شود حرکت کند شود، دید محدود شود، گوش و تنفس دچار اشکال می‌شود.
راه‌های مقابله:
فاصله بین گروه را باید کم کرد بطوری‌که کوله نفر جلویی دیده شود
ارتفاع سنج و قطب‌نما به همراه داشته باشیم
افراد به هیچ عنوان نباید متفرق شوند
پرچم راهنما باید حتماً در طول مسیر راه داشته باشیم
در مه غلیظ از معابر خطرناک نباید حرکت کنیم و در جای خود ثابت بایستیم تا مه برطرف شود در ماه‌های آذر، فروردین، اردیبهشت مه بیشتر تشکیل می‌شود.[نیازمند منبع]
خطرات صاعقه در کوهستان
خطرات صاعقه در کوهستان به دو گونه است:
برخورد مستقیم آذرخش
برق زمینی که در نتیجه تخلیه بار الکتریکی ابرها، تا شعاع معینی سطح زمین و مولکول‌های هوا دارای بار الکتریکی می‌شود.
هر ساله تعداد زیادی از کوهنوردان دچار صاعقه زدگی می‌شوند و براثر صاعقه زدگی یا جان خود را از دست می‌دهند یا دچار آسیب‌های شدید می‌شوند. بسیاری از این حوادث با رعایت نکات ایمنی قابل پیشگیری هستند.[نیازمند منبع]
رعایت چند نکته در پیشگیری از صاعقه‌زدگی در بین کوهنوردان بسیار مهم است:
در صورت امکان با شروع صاعقه در مکان‌های سر پوشیده مانند جان پناه‌ها یا کلبه‌های کوهستانی پناه بگیرید.
همواره برنامهٔ کوهنوردی را طوری تنظیم کنید که بعد از ساعت ۱۱ صبح در مکان‌های مرتفع نباشید.
هیچگاه چادر خود را به بلندترین درختان اطراف وصل نکنید.
در صورت شنیدن صدای رعد حتی با وجود آسمانی صاف، احتمال وقوع صاعقه بسیار زیاد است. سریعاً خود را به مکان امن برسانید.
وجود ابرهای تیره و افزایش باد خبر از قریب‌الوقع بودن صاعقه است.
می‌توان از جلیقه‌های ضدصاعقه استفاده نمود.
در مکان‌های سر پوشیده به در، پنجره و اجسام فلزی نزدیک نشوید.
دستگاه‌های الکتریکی خود را خاموش کنید.
طناب‌هایی را که به همراه دارید بخصوص اگر خیس و مرطوب شدند، از خود دور کنید[نیازمند منبع]
بیواک
غار برفی