stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تریسا برنستین
تحصیلات

برنستین در ژوئن ۱۹۰۷ در سن ۱۷ سالگی از مدرسه ویلیام دی. کلی در فیلادلفیا فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، او یک بورس تحصیلی برای مدرسه طراحی فیلادلفیا برای زنان، که اکنون کالج هنر و طراحی مور نام دارد، دریافت کرد و در آنجا که او با هریت سارتین، الیوت داینگرفیلد، هنری بی اسنل، دانیل گاربر و تنی چند از هنرمندان دیگر تحصیل کرد. برنستین در سال ۱۹۱۱ با درجه عالی و دریافت جایزه‌ای برای دستاوردهای عمومی فارغ‌التحصیل شد (کالج در سال ۱۹۹۲ به او دکترای افتخاری اعطا کرد). او در سال ۱۹۱۲ در منهتن مستقر شد و در مرکز آموزشی «لیگ دانشجویان هنر» ثبت نام کرد، که در آن در دوره‌های نقاشی زندگی و پرتره زیر نظر ویلیام مریت چیس شرکت کرد.
ازدواج و خانواده

برنستین در سال ۱۹۱۷ با همسر آینده‌اش ویلیام مایروویتز که او نیز هنرمند بود، آشنا شد و این دو در ۷ فوریه ۱۹۱۹ در فیلادلفیا ازدواج کردند. تنها فرزند آنها، دختری به نام ایزدورا، در دوران نوزادی درگذشت. آنها در شهر نیویورک زندگی می‌کردند و در دهه ۱۹۲۰ تابستان‌ها را در گلوکستر، ماساچوست سپری کردند. در سال ۱۹۲۳، این زوج با هم به خارج از کشور سفر کردند.
در ابتدا، فروش آثار و نقدهای برنستین به مراتب بهتر از شوهرش بود، اما با گذشت زمان، شهرت او به دلیل کاهش علاقه به موضوعات واقع‌گرایانه کاهش یافت، حتی اگر آنها خود را به عنوان یک «زوج نقاشی» معرفی کردند. در طول رکود بزرگ برنستین و همسرش به تدریس در استودیوهای خود در منهتن و گلاستر ادامه دادند و برای تکمیل درآمد خود، آثار گرافیک می‌فروختند. آنها در جنبش صهیونیسم شرکت کردند و پس از تأسیس دولت اسرائیل، در طول ۳۰ سال ۱۳ بار از این کشور دیدن کردند. تا زمان مرگ همسرش در سال ۱۹۸۱، برنستین در حالی که آثار هنری خود را خلق می‌کرد، آثار هنری همسرش را هم تبلیغ می‌کرد. او اظهار داشت که نیازی به رقابت با او احساس نمی‌کند، زیرا ذاتاً آدم اهل رقابت نیست.
برنستین و مایروویتز به دو خواهرزاده خود، لورا نیرو و باربارا میروویتز (معروف به باربارا دی آنجلیس) نزدیک بودند و هزینه آموزش موسیقی آنها فراهم کردند. پس از مرگ همسرش، برنستین با کوچک‌ترین پسر دی آنجلیس، کیت کارلسون، رابطه نزدیکی برقرار کرد، و کیت رابطه‌شان را برای وب سایتی که به نام این هنرمند توسط دانشگاه شهری نیویورک ایجاد شده بود، مستند کرد.
مرگ

برنستین و همسرش چندین دهه در یک آپارتمان استودیویی زیر شیروانی در پلاک ۵۴ خیابان ۷۴ غربی در آپر وست ساید تنها یک خیابان مانده به خیابان هشتم زندگی کردند. این استودیو در زمان مرگ او در ۱۲ فوریه ۲۰۰۲، در بیمارستان ماونت ساینای کمی قبل از جشن تولد ۱۱۲ سالگی‌اش، همچنان محل زندگی او بود.
سبک هنری

برنستین در سال ۱۹۱۳، در نمایشگاه «آرموری شو» حضور یافت که نخستین نمایشگاه بزرگ هنر نوگرا در آمریکا شرکت کرد. برنشتاین سبک هنری رابرت هنری بنیانگذار مکتب اشکن رئالیسم آمریکایی، و شیوه او برای به تصویر کشیدن وقایع روزمره شهری را تحسین می‌کرد. او همچنین تحت تأثیر جان فرنچ اسلون، استوارت دیویس و هنرمندان دیگر از این جنبش قرار گرفت. به گفته گیل لوین، مورخ هنر، برنستین برای مدتی محبوب‌تر از ادوارد هاپر، واقع‌گرای معروف بود، اگرچه سبک برنستین در طول زمان بیشتر به سمت اکسپرسیونیسم گرایش داشت. با این حال، برنستین بر خلاف هنرمندان انتزاعی، متعهد به هنر فیگوراتیو باقی ماند و همیشه ارتباط با زندگی واقعی و مردم را انتخاب کرد.
برنستین در نقاشی‌های خود مسائل مهم زمانه خود را به تصویر می‌کیشد: جنبش حق رأی زنان، جنگ جهانی اول، جاز، وضعیت اسفبار مهاجران، بیکاری و تبعیض نژادی. او همچنین پرتره‌هایی از همسرش و افراد دیگر، از جمله موسیقی‌دان و سیاستمدار لهستانی ایگناتسی یان پادرفسکی، نوازنده جاز، چارلی پارکر، و بازیگر آمریکایی جودی گارلند نقاشی کرد. استودیوی او در نزدیکی برایانت پارک و تایمز اسکوئر به او این امکان را می‌داد تا زندگی لحظه‌ای نیویورکی‌ها را نقاشی کند، با استفاده از قلم‌موهای بزرگ و رنگ‌های اغراق‌شده برای به تصویر کشیدن سرزندگی سوژه‌هایش. در کنی آیلند و بعدها در طول تابستان‌هایش در گلوکستر، ماساچوست بنادر، سواحل، ماهی‌ها و طبیعت‌های بی‌جان را نقاشی کرد.
منتقدان اولیه، «بینش مردانه» او را ستایش کردند، در حالی که محققان اخیر دریافته‌اند که او «حساسیت زنانه قاطعانه‌ای» داشت. برای جلوگیری از تبعیض، او اغلب آثار خود را با استفاده از «ت. برنستین» یا فقط با نام‌خانوادگی خود امضا می‌کرد.
برنشتاین عضوی از گروه فیلادلفیا ۱۰، یک گروه تأثیرگذار از هنرمندان زن بود. او همچنین عضو انجمن ملی هنرمندان زن، انجمن هنرمندان گرافیک آمریکا و انجمن هنر شمال شور بود. آثار او به‌طور گسترده در آکادمی ملی طراحی و انجمن هنرمندان مستقل، که خودش یکی از بنیانگذاران آن بود، به نمایش گذاشته شد.
کتاب‌شناسی

Levin, Gail (2013). Theresa Bernstein : a century in art. Lincoln: University of Nebraska Press. ISBN 978-0803248762.
عملیات آناکوندا

عملیات آناکوندا (انگلیسی: Operation Anaconda)یا نبرد شاهی کوت یک عملیات نظامی بود که در اوایل مارس ۲۰۰۲ به عنوان بخشی از جنگ در افغانستان صورت گرفت. افسران شبه‌نظامی سازمان سیا، همراه با متحدانشان، تلاش کردند نیروهای القاعده و طالبان را نابود کنند. این عملیات در دره شاهی کوت و کوه‌های ارما در جنوب شرقی زرمت انجام شد. این عملیات اولین نبرد بزرگ در جنگ پس از ۲۰۰۱ در افغانستان بود که پس از نبرد تورا بورا در دسامبر ۲۰۰۱ انجام شد. این اولین عملیاتی بود که در صحنهٔ افغانستان تعداد زیادی از نیروهای ایالات متحده را درگیر فعالیت‌های رزمی مستقیم کرد.
بین ۲ مارس و ۱۸ مارس ۲۰۰۲، ۱۷۰۰ سرباز آمریکایی منتقل شده از طریق هوا و ۱۰۰۰ نیروی شبه‌نظامی افغان طرفدار دولت با ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ جنگجوی القاعده و طالبان برای تصرف دره جنگیدند. نیروهای طالبان و القاعده از موقعیت‌های مستحکم شده در غارها و بلندی‌های زمین کوهستانی، با استفاده از خمپاره‌انداز و سلاح‌های سنگین، به سوی نیروهای آمریکایی که سعی در تأمین امنیت منطقه داشتند، شلیک می‌کردند. مولوی سیف‌الرحمان منصور، فرمانده افغان طالبان، بعداً رهبری نیروهای تقویتی طالبان را برای پیوستن به نبرد بر عهده گرفت. نیروهای آمریکایی قدرت جنگجویان شورشی در دره شاهی کوت را بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفر برآورد کرده بودند، اما اطلاعات بعدی نشان داد که قدرت واقعی آنان بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ جنگجو بود.
نبرد > ۱ مارس ۲۰۰۲

یک روز قبل از عملیات برنامه‌ریزی شده، دو تک تیرانداز ماکو ۳۱، گروهی از جنگجویان خارجی را پیدا کردند که موضعی را ایجاد کرده و یک مسلسل سنگین دوشکا را بر فراز قله‌ای که قصد داشتند پست دیدبانی خود را در آنجا برپا کنند، اداره می‌کردند. دوشکا بر ورودی جنوب شرقی دره مشرف بود که قرار بود هلیکوپترهای شینوک نیروی ضربت راکسان ۲۴ ساعت بعد از آنجا پرواز کنند و اگر تا آن زمان نابود نمی‌شد، می‌توانست هلیکوپترهای شینوک حامل نیروهای متعارف را سرنگون کند. نیروهای SEAL طرحی برای کمین به دشمن در تاریکی قبل از سپیده دم، قبل از پرواز راکسان‌ها به دره، ارائه کردند. ساعت ۴ صبح روز بعد، سه نیروی SEAL از ماکو ۳۱ بی‌صدا به اردوگاه دشمن نزدیک شدند، با این قصد که تا مدت کوتاهی قبل از شروع حمله هوایی صبر کنند و سپس جنگجویان آنجا را از بین ببرند. با این حال، نیروهای SEAL توسط یک شورشی جنبش اسلامی ازبکستان شناسایی شدند و یک درگیری مسلحانه کوتاه رخ داد. در طول تبادل آتش شدید، تفنگ‌های دو نفر از نیروهای SEAL پس از شلیک فقط یک گلوله گیر کرد. نیروی SEAL سوم دشمن را عقب راند در حالی که همکارانش به سرعت گیرها را رفع کردند و به شلیک ادامه دادند و ۵ نفر از ۷ جنگجوی خارجی را کشتند. با پیوستن یک شورشی دیگر به درگیری مسلحانه و شلیک با یک مسلسل پ‌کاام، تیم SEAL تصمیم گرفت عقب‌نشینی کرده و یک فروند ای‌سی-۱۳۰ را فراخواند که اردوگاه دشمن را با گلوله‌های ۱۰۵ میلی‌متری منهدم کرد. صدای شلیک ای‌سی-۱۳۰ جنگجویان القاعده را در سراسر دره هوشیار کرد و آنها شروع به شلیک سلاح‌های خود به هوا کردند. با این حال، این یک اشتباه مرگبار بود زیرا گلوله‌های رسام موقعیت آنها را برای تیم‌های AFO آشکار کرد و آنها مکان‌ها را برای هدف قرار دادن توسط حملات هوایی در آینده ثبت کردند.
نیروهای SEAL به اشغال پست دیدبانی ادامه دادند. با جستجوی اردوگاه، آنها دریافتند که جنگجویان القاعده به خوبی مجهز شده‌اند. نیروهای SEAL نه تنها مهمات زیادی برای دوشکا پیدا کردند، بلکه یک تفنگ تک تیرانداز دراگانوف اس‌وی‌دی، چندین تفنگ تهاجمی کلاشنیکف، حداقل یک پرتابگر آرپی‌جی-۷ با چندین گلوله، یک مسلسل پ‌کا و چندین نارنجک نیز پیدا کردند. نیروهای SEAL همچنین اسنادی را پیدا کردند که هم به خط عربی و هم به خط سیریلیک نوشته شده بودند، که نشان می‌داد جنگجویان عرب القاعده و جنگجویان ازبک و چچنی جنبش اسلامی ازبکستان به‌طور جداگانه عمل نمی‌کردند، بلکه تیم‌های میان‌فرهنگی تشکیل داده بودند. در میان اسناد، یک دفترچه حاوی دستورالعمل‌هایی برای ساخت بمب‌های دست‌ساز برای منفجر کردن پل‌ها، ساختمان‌ها، اتوبوس‌ها و خودروها وجود داشت.
نبرد > ۲ مارس ۲۰۰۲

تیم‌های تک‌تیرانداز کانادایی و آمریکایی و نیروهای افغان شروع به پاکسازی منطقه دره شاهی‌کوت کردند تا نیروهای شورشی را که پس از سقوط رژیم طالبان در دره در حال تجدید قوا بودند، ریشه‌کن کنند.
نبرد > ۲ مارس ۲۰۰۲ > نیروی ضربت چکش/نیروی ضربت سندان

حدود نیمه‌شب، واحدهای نیروی ضربت چکش (TF Hammer) سوار وسایل نقلیه خود شدند و پایگاه خود را در گردیز در موقعیت جغرافیایی ۳۳°۳۵′۵۸″ شمالی ۶۹°۱۳′۴۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۵۹۹۴۴°شمالی ۶۹٫۲۲۸۸۹°شرقی﻿ / 33.59944; 69.22889﻿ (گردیز) به مقصد دره شاهی‌کوت در یک کاروان متشکل از ۳۹ کامیون، اتوبوس و سایر وسایل نقلیه ترک کردند. نیروی ضربت چکش متشکل از نیروی بزرگی از شبه‌نظامیان افغان به رهبری ضیا لودین و تیم‌های عملیات ویژه (A-teams) تگزاس ۱۴/ODA 594 و کبرا ۷۲/ODA 372 بود. شرایط جاده به دلیل طوفان برفی اخیر که جاده‌های خاکی را به زمین‌های گلی و لغزنده تبدیل کرده بود، بسیار بد بود. این امر پیشرفت را به ویژه در زمین‌های دشوار چالش‌برانگیز می‌کرد.
در حین حرکت، برخی از کامیون‌ها گیر کردند و حتی حادثه‌ای رخ داد که یک اتوبوس بزرگ واژگون شد و چندین جنگجو مجروح شدند. فرماندهان دستور دادند کامیون‌ها از چراغ‌های جلو خود استفاده کنند و عنصر غافلگیری را از بین ببرند. با ادامه حرکت، نیروی ضربت چکش، به دلیل مشکلات حمل و نقل، از عدم انسجام واحد رنج می‌برد. کاروانی به رهبری استنلی ال. هریمن از گروه سوم نیروهای ویژه، از نیروی اصلی نیروی ضربت چکش جدا شد تا به پست دیدبانی تعیین‌شده برسد. یک فروند ای‌سی-۱۳۰ با اسم رمز گریم ۳۱ که پشتیبانی آتش و شناسایی برای حمله را فراهم می‌کرد، کاروان هریمن را مشاهده کرد و به دلیل نقص در سامانه ناوبری اینرسیایی خود، تصور کرد که در موقعیتی دور از نیروهای خودی قرار دارد (این به دلیل مشکلی در پنل‌های «درخشش» بود که باید کاروان را به عنوان آمریکایی شناسایی می‌کردند). گریم ۳۱ روی ستون آتش گشوده و منجر به مرگ هریمن در اثر آتش خودی و زخمی شدن چندین شبه‌نظامی افغان و نیروهای ویژه آمریکایی شد.
بدنه اصلی نیروی ضربت چکش حدود ساعت ۰۶:۱۵ به نقطه قبل از حمله خود رسید و منتظر بمباران هوایی «۵۵ دقیقه‌ای» مورد انتظار مواضع دشمن شد. سوء تفاهم بین تگزاس ۱۴ و فرماندهی بالاتر به این معنی بود که بمباران آنقدر گسترده نبود و شامل شش بمب بود. این به دلیل گیر کردن یک بمب در محفظه پرتاب بمب‌افکن بی-۱بی بود که در حال بمباران بود. هواپیمای بعدی در صف منتظر ماند تا بی-۱بی مجوز رهاسازی بمب و دور زدن مجدد را دریافت کند. در این مدت، هر دو بمب‌افکن به علاوه دو فروند اف-۱۵ئی ادعا کردند که یک تماس «خاموش کردن» دریافت کرده‌اند که به آنها دستور می‌دهد بمباران را متوقف کنند. یکی از خلبانان اف-۱۵ئی بعداً تأیید کرد که این ممکن است یک دستور به گریم ۳۱ برای توقف شلیک بوده باشد. این کمبود پشتیبانی هوایی باعث تضعیف روحیه افغان‌ها و ناامیدی نیروهای ویژه شد. جنگجویان افغان که در کامیون‌ها بودند، توسط آتش خمپاره‌ای که از قبل برای اصابت به نقاط ثابت در جاده تنظیم شده بود، نابود شدند. افغان‌ها متحمل چهل کشته و زخمی یا بیشتر شدند.
در این مرحله، مشخص شد که جنگجویان القاعده انتظار حمله را داشته‌اند. آتش شدید سلاح‌های سبک و خمپاره، همراه با عدم وجود پشتیبانی هوایی نزدیک، باعث پراکندگی نیروهای افغان نیروی ضربت چکش و امتناع از پیشروی بیشتر شد. این وضعیت یادآور چالش‌های مواجه شده در عملیات تورا بورا بود که در آن شبه‌نظامیان افغان به‌طور مشابه در مواجهه با مقاومت دشمن از پیشروی امتناع کرده بودند. با عدم امکان تغییر عملیاتی که قبلاً آغاز شده بود، وظیفه حمله به دره شاهی‌کوت باید توسط نیروهای نیروی ضربت سندان (TF Anvil) انجام می‌شد.
نبرد > ۳ و ۴ مارس ۲۰۰۲ > سرنوشت رابرتز

مشخص نیست که آیا این ملوان بلافاصله جان باخت یا توسط سربازان دشمنکشته شد. این احتمال وجود دارد که رابرتز توسط جنگجویان القاعده اسیر شده و بعداً با یک گلوله به پشت سر اعدام شده باشد. این گزارش تأیید نشده است. سرلشکر فرانک هاگنبک تأیید کرد که جنگجویان القاعده (در تصویر ویدیویی زنده از یک پهپاد پرداتور که بر فراز درگیری مسلحانه در حال گردش بود) در حال تعقیب رابرتز دیده شدند و بعداً جسد او را از جایی که افتاده بود، دور کردند. فید دیگری از همان پرداتور، خروج موجی از گرما [از سر لوله یک تفنگ] و پیکر نامشخصی را نشان داد که جلوی آن افتاد. همچنین، سربازان واکنش سریع گزارش دادند که جنگجویانی را دیده‌اند که تجهیزات رابرتز را پوشیده بودند و «کلاهی با سوراخ گلوله در آن پیدا کردند که از آن مشخص بود آخرین نفری [رابرتز] که آن را پوشیده بود، به سرش شلیک شده بود.» فیلم پهپاد پرداتور همچنین این احتمال را مطرح کرد که گروهبان جان چپمن پس از ترک نیروهای SEAL، زنده بوده و در قله می‌جنگیده است، نه اینکه همان‌طور که ماکو ۳۰ تصور می‌کرد، بلافاصله کشته شده باشد. چپمن در حال جنگیدن در یک سنگر در برابر چندین دشمن دیده شد، قبل از اینکه به فضای باز قدم بگذارد و برای آخرین بار در برابر آتش سلاح‌های سبک دشمن مقاومت کند تا به هلیکوپتر نیروی واکنش سریع فرصت فرار بدهد.
مقاله ای که توسط اندرو میلانی (فرمانده سابق هنگ ۱۶۰ عملیات ویژه) و دکتر استفن دی. بیدل با عنوان «موانع فناوری: مطالعه موردی نبرد تاکور غار» نوشته شده است، خاطرنشان کرد که پرداتور ۹۰ دقیقه پس از سقوط رابرتز در محل حاضر شد؛ تصاویری که قبل از رسیدن پرداتور گرفته شده بود، توسط دوربین‌های مادون قرمز گریم ۳۲ گرفته شده بود. اگرچه این موضوع توسط فرماندهان تأیید نشده است.
نبرد > ۵ مارس ۲۰۰۲

آخرین تیم AFO باقی مانده در دره شاهی‌کوت، تیم جولیت بود. آنها یک مجموعه غار و ساختمان را در انتهای شرقی دره بررسی کردند. این منطقه توسط حملات هوایی متعددی، از جمله یک بمب گرمافشاری که غار را در روز شروع عملیات منهدم کرده بود، هدف قرار گرفته بود. تیم جولیت از ATVهای خود برای انجام عبور از خطوط با عناصر نیروی ضربت راکسان (TF Rakkasan) استفاده کرد. سپس سوار شینوک خود شدند و به گردیز بازگشتند، به این معنی که اکنون تمام تیم‌های AFO دره را ترک کرده بودند.
برنامه‌هایی برای آوردن نیروهای تازه برای پاکسازی دره شاهی‌کوت، مانند نیروهای گردان چهارم هنگ ۳۱ پیاده‌نظام و نیروهای کانادایی ائتلاف، به اجرا درآمد. با این حال، پس از رویدادهای تاکور غار، درگیری بسیار کمی رخ داد و فرماندهان آمریکایی به سادگی تصمیم گرفتند رویکردی منفعلانه اتخاذ کنند و اجازه دهند آتش‌های اطراف نیروهای دشمن را نابود کند.
نبرد > ۱۰ مارس ۲۰۰۲

سرگرد برایان هیلفرتی اظهار داشت که «نبرد اصلی سه یا چهار روز پیش به پایان رسید.» ایالات متحده ۴۰۰ نفر از نیروهای خود را به پایگاه بازگرداند. تلاش‌هایی برای گردهمایی جنگ‌سالاران افغان، ضیا لودین و گل حیدر، سازماندهی شد. هدف از همکاری آنها تدوین یک حمله نهایی برای پاکسازی کف دره و رهایی روستاها از هرگونه حضور باقی‌مانده القاعده بود. مارک روزنگارد همچنان به پرورش حس مالکیت و غرور در میان افغان‌ها اعتقاد داشت. او تأکید کرد که خود افغان‌ها باید عملیات پاکسازی روستاها را رهبری کنند و از مشارکت فعال آنها در این روند اطمینان حاصل کنند. تلاش برای تسهیل همکاری بین ضیا لودین و گل حیدر چالش‌های قابل توجهی را به همراه داشت. آشکار بود که بین این دو مرد سابقه‌ای وجود دارد که با عدم اعتماد متقابل مشخص می‌شود، اگرچه جزئیات دقیق آن برای آمریکایی‌ها مبهم باقی ماند. ضیا لودین، یک فرمانده پشتون، تفاوت‌های مشخصی با گل حیدر، یک تاجیک از ولایت لوگر، که به عنوان وزیر دفاع افغانستان خدمت می‌کرد و با ائتلاف شمال همکاری کرده بود، داشت.
نقطه اصلی اختلاف بین این دو مرد ترتیب ورود آنها به دره بود. هر دو نگران بودند که پیشروی اول باعث شود پشت آنها به سمت دیگری باشد و دیگری به‌طور بالقوه از این وضعیت سوء استفاده کرده و از پشت به آنها شلیک کند. این اختلاف ناشی از بی‌اعتمادی متقابل آنها بود و پیچیدگی‌هایی را به تلاش‌های همکاری آنها اضافه کرد. با این وجود، آمریکایی‌ها در نهایت موفق شدند جنگ‌سالاران را متقاعد به همکاری کنند و در ۱۲ مارس به دره حمله کنند.
نبرد > ۱۲ مارس ۲۰۰۲

نیروهای افغان سرانجام پاکسازی دیرهنگام خود را به دره با استفاده از یک حمله گازانبری آغاز کردند. جنبه مهم این عملیات، گنجاندن ستونی از تانک‌های تی-۵۵ توسط گل حیدر بود. فرماندهان نظامی ایالات متحده معتقد بودند که این تانک‌ها می‌توانند نقش مهمی در این عملیات نهایی ایفا کنند، علی‌رغم اطلاعاتی که نشان می‌داد بعید است هیچ جنگجوی دشمن در دره باقی مانده باشد. نیروهای آمریکایی که نیروهای گل حیدر را همراهی می‌کردند، تحت تأثیر ویژگی‌های رهبری او قرار گرفتند. یک مثال گویا از این موضوع زمانی بود که ستون تانک او با چندین مین ضد تانک مواجه شد که به‌طور نیمه مدفون در طول مسیر قرار داشتند. گل حیدر مسئولیت وضعیت را بر عهده گرفت و شخصاً از یک قلاب گیرنده برای ایمن کردن مین‌ها استفاده کرد. این امر هم احترام و هم نگرانی آمریکایی‌ها را برانگیخت، که نگران امنیت فرمانده بودند. تنها مشکل در یک نقطه رخ داد که تانک‌های حیدر به اشتباه به نیروهای راکسان مستقر در دامنه کوه شلیک کردند. خدمه یک تانک تی-۵۵ به‌طور تصادفی یک گلوله توپ را شلیک کردند که مستقیماً از وسط یک چادر کوچک متعلق به گردان ۲–۱۸۷ پیاده‌نظام عبور کرد. خوشبختانه، کسی مجروح نشد و ارتباط بی‌سیمی سریع این اشتباه را اصلاح کرد.
در همین حال، نیروهای ضیا لودین، که خود پیت بلبر آنها را همراهی می‌کرد، در حال پاکسازی انتهای جنوبی دره بودند. این بار، نیروهای افغان آزادی عمل داشتند تا عملیات را طبق استراتژی‌های خود انجام دهند و این تفاوت بزرگی ایجاد کرد. بلبر خاطرنشان کرد که نیروهای افغان بسیار باانگیزه بودند زیرا این بار واقعاً از تاکتیک‌های خود استفاده می‌کردند. در این مرحله، عملیات به پایان خود نزدیک می‌شد و پس از تاکور غار، به جز یک درگیری جزئی در ۱۷ مارس، هیچ نبردی رخ نداد. نیروهای ضیا به پاکسازی روستاهای متروکه در داخل دره ادامه دادند، اما نشانه‌های کمی از غیرنظامیان یا جنگجویان دشمن وجود داشت. این عملیات رسماً چند روز دیگر ادامه یافت، اما در این مدت، تمرکز به شمارش اجساد و تأیید تلفات دشمن به جای مواجهه با نبردهای بیشتر تغییر کرد.
نبرد > ۱۳ مارس ۲۰۰۲

راکسان‌ها با نیروهای تازه از لشکر ۱۰ کوهستان جایگزین شدند که به پاکسازی انتهای جنوبی شاهی‌کوت ادامه دادند. تیم‌های AFO تیم‌های شناسایی بیشتری را به دره ناکا در نزدیکی اعزام کردند و به دنبال تروریست‌های القاعده‌ای بودند که فرار کرده بودند، اما چیزی پیدا نکردند. در این روز، پس از بمباران سنگین توسط هواپیماهای جنگنده ایالات متحده، نیروهای مشترک ایالات متحده و افغان وارد دره شده و تا ۱۸ مارس دره را از نیروهای شورشی باقی مانده پاکسازی کردند. در مجموع ۸ سرباز، ملوان و خلبان آمریکایی کشته و ۸۲ نفر به همراه چندین شبه نظامی افغان زخمی شدند؛ برآوردهای ایالات متحده از تلفات دیگر متفاوت است و تلفات شورشیان را بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ نفر و حداقل ۱۴ تلفات غیرنظامی نشان می‌دهد. گفته می‌شود تعداد نامشخصی از شورشیان از طریق زمین‌های ناهموار از درگیری فرار کرده‌اند.
نبرد > ۱۷ مارس ۲۰۰۲

نیروی ضربت ۱۱ (Task Force 11) اطلاعات حساسی دریافت کرد مبنی بر اینکه یک هدف احتمالاً با ارزش بالا در کاروانی از جنگجویان القاعده که در تلاش برای فرار با وسیله نقلیه از شاهی‌کوت به پاکستان بودند، در حال سفر است. یک پهپاد پرداتور کاروان را تحت نظارت داشت و ۳ خودروی شاسی بلند، یک کامیون وانت و یک عنصر امنیتی بزرگ از افراد مسلح را نشان می‌داد. عنصر نیروی ضربت ۱۱ که به این مأموریت اختصاص داده شده بود، شامل اپراتورهای SEAL از گروه توسعه جنگاوری ویژه نیروی دریایی (به فرماندهی ملوانی که مأموریت ماکو ۳۰ را در تاکور غار رهبری کرد) و اپراتورهای سرویس دریایی ویژه، با نیروی ترکیبی از تکاوران به عنوان پشتیبان بود. اپراتورها و یک تیم امداد و نجات رزمی اختصاص داده شده سوار ۳ فروند شینوک شدند در حالی که تکاوران سوار یک جفت بلک‌هاوک شدند و در اوایل صبح از بگرام پرواز کردند. شینوک حامل نیروهای SEAL به اهداف خود رسیدند: شینوک پیشرو در جلوی کاروان فرود آمد؛ همان‌طور که سرنشینان از وسایل نقلیه خود بیرون پریدند، توپچی درب وسایل نقلیه را با مینی‌گان خود زیر آتش گرفت و تعدادی از تروریست‌های القاعده را از پای درآورد؛ شینوک دوم از ستون عبور کرد و هنگام عبور آن را با آتش مینی‌گان مورد حمله قرار داد. در این زمان اپراتورهای نیروی ضربت ۱۱ شروع به شلیک کردند. سپس دو فروند شینوک مسافران خود را در پوششی در نزدیکی پیاده کردند و اپراتورها مواضعی را مشرف به کاروان اتخاذ کردند. هر دو تیم اپراتورهای SEAL اکنون با آتش متقابل به جنگجویان دشمن شلیک کردند و شینوک سوم اپراتورهای خود را در نزدیکی پیاده کرد تا یک وسیله نقلیه مشکوک را بررسی کند. درگیری مسلحانه در عرض چند دقیقه به پایان رسید؛ از ۱۸ جنگجوی القاعده، ۱۶ نفر کشته و دو نفر زخمی شدند. جنگجویان ترکیبی از ازبک‌ها، چچنی‌ها و عرب‌های مجهز بودند. اپراتورها مقدار زیادی تجهیزات نظامی ایالات متحده را بازیابی کردند: یک صدا خفه کن ساخت ایالات متحده، تعدادی نارنجک ترکش‌زا آمریکایی که به نیروی ضربت ۱۱ تحویل داده شده بود و یک GPS دستی گارمین، که بعداً مشخص شد متعلق به خدمه ریزر ۰۱ بوده کشف شد.
نبرد > ۱۸ مارس ۲۰۰۲

ژنرال تامی فرانکس عملیات آناکوندا را پایان یافته اعلام کرد و بعداً آن را «یک موفقیت کامل و بدون قید و شرط» توصیف کرد. سیمور هرش، خبرنگار تحقیقی، روایت رسمی را رد کرد و آن را «در واقع یک فاجعه، مملو از نزاع بین سرویس‌ها، برنامه‌ریزی نظامی بد و مرگ‌های قابل اجتناب سربازان آمریکایی، و همچنین فرار رهبران کلیدی القاعده، احتمالاً از جمله اسامه بن لادن» توصیف کرد.
نقشه عملیات آناکوندا
نیروهای ویژه آمریکایی در حال کمک به سربازان افغان در پایگاه هوایی بگرام
یک سرباز آمریکایی از گردان اول، هنگ ۱۸۷ پیاده نظام، لشکر ۱۰۱ هوابرد، در طول توقفی در راهپیمایی جاده‌ای در عملیات آناکوندا، حرکات دشمن را زیر نظر دارد.
سربازان آمریکایی از گردان اول، هنگ ۱۸۷ پیاده نظام، لشکر ۱۰۱ هوابرد، در طول عملیات آناکوندا، خط‌الراس را برای یافتن نیروهای دشمن جستجو می‌کنند.
هلیکوپترهای CH-47 شینوک در اوایل صبح در پشتیبانی از عملیات آناکوندا، مارس ۲۰۰۲، به پرواز در می‌آیند.