گجرات
استعمار اروپا، ۱۹۴۷–۱۶۱۴

در دهه ۱۶۰۰، هلندی‌ها، فرانسوی‌ها، انگلیسی‌ها و پرتغالی‌ها همگی پایگاه‌هایی را در امتداد سواحل غربی منطقه ایجاد کردند. پرتغال اولین قدرت اروپایی بود که وارد گجرات شد و پس از نبرد دیو، چندین منطقه را در امتداد سواحل گجرات، از جمله دامان و دیو و همچنین دادرا و نگر حویلی به دست آورد. این مناطق بیش از ۴۵۰ سال توسط هند پرتغالی تحت یک اتحادیه واحد اداره می‌شدند تا اینکه بعداً در ۱۹ دسامبر ۱۹۶۱ توسط فتوحات نظامی در جمهوری هند ادغام شدند.
کمپانی هند شرقی بریتانیا در سال ۱۶۱۴ پس از امضای توافقنامه تجاری با نورالدین سلیم جهانگیرشاه، امپراتور مغول، یک کارخانه (منطقه بازرگانی) در سورت تأسیس کرد که اولین پایگاه آنها در هند بود، اما پس از دریافت انگلیسی‌ها از پرتغال در سال ۱۶۶۸، این کارخانه تحت الشعاع بمبئی قرار گرفت. به عنوان بخشی از پیمان ازدواج چارلز دوم انگلستان و کاترین براگانسا، دختر پادشاه جان چهارم پرتغال. این ایالت یکی از اولین نقاط تماس با غرب بود و اولین مرکز تجاری بریتانیا در هند در گجرات بود.
فرانسوا پیرارد د لاوال، کاشف فرانسوی قرن هفدهم، که به خاطر اقامت ۱۰ ساله‌اش در جنوب آسیا به یاد می‌آید، در روایت خود گواهی می‌دهد که گجراتی‌ها همیشه آماده بودند تا از پرتغالی‌ها مهارت‌های فنی بیاموزند و به نوبه خود مهارت‌هایی را به پرتغالی‌ها منتقل کنند:
«من هرگز مردمانی به باهوشی و با فرهنگی این هندی‌ها ندیده‌ام. آنها برخلاف تصور ما، هیچ رفتار خشن و غیرمتمدنانه‌ای ندارند. گرچه تمایلی به پذیرش آداب و رسوم پرتغالی‌ها ندارند، اما همواره مشتاق یادگیری و آموختن صنایع و مهارت‌های آنها هستند. در واقع، پرتغالی‌ها چیزهای بیشتری از هندی‌ها یادمی‌گیرند تا برعکس.»
بعدها در قرن هفدهم، گجرات تحت کنترل امپراتوری هندو مراتا قرار گرفت که با شکست مغول‌های مسلمان که بر سیاست هند تسلط داشتند، ظهور کرد. مهم‌تر از همه، از سال ۱۷۰۵ تا ۱۷۱۶، سناپاتی خاندرائو دابهده رهبری نیروهای امپراتوری مراتا را در بارودا بر عهده داشت. پیلاجی گائِکوَد، اولین حاکم دودمان گائِکوَد، کنترل بارودا و سایر نقاط گجرات را برقرار کرد.
کمپانی هند شرقی بریتانیا در طول جنگ دوم انگلیس و مراتا در سال‌های ۱۸۰۲–۱۸۰۳ کنترل بخش عمده‌ای از گجرات را از مراتاها گرفت. بسیاری از حاکمان محلی، به ویژه مهاراجه‌های گائِکوَد مراتا از بارودا (وادودارا)، صلح جداگانه‌ای با بریتانیا برقرار کردند و در ازای حفظ خودمختاری محلی، حاکمیت بریتانیا را به رسمیت شناختند.
در سال ۱۸۱۲، یک بیماری همه‌گیر نیمی از جمعیت گجرات را کشت.
گجرات تحت حاکمیت سیاسی ریاست بمبئی قرار گرفت، به استثنای ایالت بارودا که رابطه مستقیمی با فرماندار کل هند داشت. از سال ۱۸۱۸ تا ۱۹۴۷، بیشتر گجرات امروزی، از جمله کاتیاوار، کوچ و شمال و شرق گجرات به صدها ایالت سلطنتی تقسیم شدند، اما چندین ناحیه در مرکز و جنوب گجرات، یعنی احمدآباد، بروچ (بهاروچ)، کایرا (کهدا)، پنج‌محل و سورت، مستقیماً توسط مقامات بریتانیا اداره می‌شدند. در سال ۱۸۱۹، سهاجنند سوامی اولین معبد سوامینارایان جهان را در کلاپور، احمدآباد تأسیس کرد.
پس از استقلال:
در ابتدا بر سر اینکه آیا جوناگاد به هند می‌پیوندد یا پاکستان، سردرگمی وجود داشت. این موضوع در سال ۱۹۴۷ با همه‌پرسی برای اتحاد کامل با هند در سال بعد حل شد. [۹۹]
پس از استقلال هند و تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، دولت جدید هند ایالت‌های سلطنتی سابق گجرات را در سه واحد بزرگتر گروه‌بندی کرد. سائوراشترا که شامل ایالت‌های سلطنتی سابق در شبه جزیره کاتیاوار، کوتچ و ایالت بمبئی بود، که شامل مناطق سابق بریتانیا در ریاست بمبئی به همراه بیشتر ایالت بارودا و دیگر ایالت‌های سلطنتی سابق شرق گجرات بود. ایالت بمبئی برای شامل شدن کوتچ، سائوراشترا (کاتیاوار) و بخش‌هایی از ایالت حیدرآباد و مادیا پرادش در مرکز هند گسترش یافت. ایالت جدید بیشتر گجراتی زبان در شمال و مراتی زبان در جنوب داشت. آشفتگی ملی‌گرایان گجراتی، جنبش Mahagujarat، و ملی‌گرایان مراتی، Samyukta Maharashtra، برای ایالت‌های خود منجر به تقسیم ایالت بمبئی بر اساس خطوط زبانی شد. در ۱ مه ۱۹۶۰، به ایالت‌های جدید گجرات و مهاراشترا تبدیل شد. در شورش‌های ۱۹۶۹، حداقل ۶۶۰ نفر جان خود را از دست دادند و اموالی به ارزش میلیون‌ها دلار تخریب شد. [۱۰۰][۱۰۱]
اولین پایتخت گجرات احمدآباد بود. پایتخت گجرات در سال ۱۹۷۰ به گاندی‌نگر منتقل شد. Nav Nirman Andolan یک جنبش اجتماعی-سیاسی در سال ۱۹۷۴ بود. این یک جنبش دانشجویی و طبقه متوسط مردم علیه بحران اقتصادی و فساد در زندگی عمومی بود. این اولین و آخرین اعتصاب موفقیت‌آمیز پس از استقلال هند بود که یک دولت منتخب را برکنار کرد.
گجرات به یک قطب صنعتی مهم در هند تبدیل شده است. در غرب هند، سورت یکی از قوی‌ترین خوشه‌های صنعتی در دهه ۱۹۷۰ بود. بین سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۸۱، برش الماس به عنوان صنعت در سورت تأسیس شد. در همان زمان، تولید ابریشم مصنوعی و یک صنعت پتروشیمی قابل توجه در سورت به یک امر ثابت تبدیل شد.
شکست سد موروی در سال ۱۹۷۹ منجر به مرگ هزاران نفر و خسارات اقتصادی زیادی شد. در دهه ۱۹۸۰، یک سیاست رزرواسیون در این کشور معرفی شد که منجر به اعتراضات ضد رزرو در سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵ شد. این اعتراضات شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین مردم متعلق به کاست‌های مختلف بود.
زمین‌لرزه ۲۰۰۱ گجرات در حدود ۹ کیلومتری جنوب غربی روستای چوباری در تالوک باچاو در منطقه کوچ رخ داد. این زلزله با بزرگی ۷٫۷ ریشتر جان حدود ۲۰۰۰۰ نفر (از جمله حداقل ۱۸ نفر در جنوب شرقی پاکستان) را گرفت، ۱۶۷۰۰۰ نفر دیگر را مجروح کرد و نزدیک به ۴۰۰۰۰۰ خانه را ویران کرد.
در فوریه ۲۰۰۲، آتش گرفتن قطار گودرا منجر به شورش‌های سراسری در ایالت شد که منجر به کشته شدن ۱۰۴۴ نفر - ۷۹۰ مسلمان و ۲۵۴ هندو و صدها نفر مفقودالاثر شد که هنوز مفقود هستند. در سپتامبر ۲۰۰۲، معبد آکشاردام توسط دو تروریست مورد حمله قرار گرفت و ۳۲ نفر کشته و بیش از ۸۰ نفر دیگر زخمی شدند. گارد امنیت ملی برای پایان دادن به محاصره وارد عمل شد و هر دو تروریست را کشت. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۸ یک سری هفده انفجار بمبی احمدآباد را لرزاند که منجر به کشته و زخمی شدن چندین نفر شد.