جوزف روشفورت
جنگ جهانی دوم > نبرد میدوی

پس از حمله ژاپنی ها به پرل هاربر، رمزنگاران نیروی دریایی، با کمک هر دو رمزنگار بریتانیایی در دفتر ترکیبی شرق دور (در سنگاپور؛ بعدها در کلمبو، کنیا، کلمبو)، و رمزنگاران هلندی (در هند شرقی هلند)، ترکیب شدند تا به اندازه کافی ترافیک جی‌ان۲۵ (JN-25) رمزگشایی نمایند تا برای ارائه گزارش‌ها و ارزیابی‌های اطلاعاتی مفید در مورد وضعیت و نیات نیروهای ژاپنی در اوایل سال ۱۹۴۲ مفید واقع شوند. روشفور اغلب روزها بدون بیرون آمدن از پناهگاه خود، جایی که او و کارکنانش ۱۲ ساعت در روز یا حتی بیشتر را صرف رمزگشایی ترافیک رادیویی ژاپن می‌کردند طی می‌کرد. او اغلب یونیفورم خاکی و دمپایی‌هایش را می‌پوشید و برخی روزها را بدون حمام می گذراند.
ایستگاه هیپو HYPO معتقد بود که حمله بعدی ژاپن در اقیانوس آرام مرکزی خواهد بود و آنها توانستند دریاسالار چستر دبلیو نیمیتز (جایگزین کیمل) را متقاعد کنند.  OP-20-G (با پشتیبانی ایستگاه CAST) اصرار داشت که حمله در جای دیگری در اقیانوس آرام، احتمالاً جزایر آلوتی،  احتمالاً پورت مورسبی در پاپوآ گینه نو، یا حتی سواحل غربی ایالات متحده باشد. OP-20-G، که بازسازی شده بود (سافورد با فرمانده جان ردمن، افسر ارتباطات آموزش ندیده در تحلیل رمز جایگزین شده بود) موافقت کرد که حمله برای اواسط ژوئن برنامه ریزی شده بود، نه اواخر ماه مه یا اوایل ژوئن، همانطور که روشفورت اظهار داشت. ردمن همچنین گفت که راشفور "همکاری نمی‌کند" و باید روی بازیابی افزودنی رمزها تمرکز کند. دریاسالار ارنست کینگ، مافوق نیمیتز در واشنگتن، توسط OP-20-G متقاعد شد. روشفور معتقد بود که گروه کد ناشناخته، ای‌اف AF، به میدوی اشاره می کند.
یکی از کارکنان ایستگاه هیپو (HYPO)، جاسپر هولمز،  ایده اعلام هشدار دروغ نقص در منبع آب جزیره میدوی که در یک پیام رمزگذاری نشده مخابره می شد را به امید برانگیختن واکنش ژاپنی پیشنهاد کرد. با اجرای این ایده مشخص می‌شد که آیا میدوی هدف مورد نظر ژاپنی‌ها بوده است یا خیر. روشفور این ایده را به لیتون برد و او آن را به نیمیتز داد. با تایید نیمیتز تایید با کابل زیردریایی به فرمانده پادگان میدوی گفته شد که فوراً یک درخواست اضطراری برای آب به زبان ساده رادیو کند و اینکه انفجار در سیستم نمک‌زدایی آب به این معنی بود که آنها فقط برای دو هفته آب کافی دارند. یک گزارش ظاهراً "پیگیری" قرار بود در یکی از سیستم‌های رمز نواری که ژاپنی‌ها در ویک بدست آورده‌بودند، تهیه شود. از آنجایی که برنامه این بود که واشنگتن را متقاعد کند، روشفور با درایت به واحد رادیویی ناوگان ملبورن (FRUMEL) اجازه داد با گزارش پیامی از واحد هوایی ای‌اف (AF) که می‌گفت آنها فقط آب کافی برای دو هفته دارند "این هویت AF را تایید می کرد". روشفور سپس پیام یادآوری را در روز جمعه ارسال کرد.
ژاپنی ها طعمه را گرفتند. در عرض چند ساعت، آنها دستورالعمل‌هایی را برای بارگیری تجهیزات نمک‌زدایی اضافی پخش کردند که این عمل آن‌ها تجزیه و تحلیل روشفور را تأیید کرد.  لیتون خاطرنشان می کند که دستورالعمل های ژاپنی‌ها "یک جایزه غیرمنتظره هم تولید کردند". آنها فاش کردند که حمله قرار بود قبل از اواسط ژوئن انجام شود.
در واشنگتن، دریاسالار ارنست جی کینگ، که به شدت از روشفور بدش می‌آمد، هنوز  در مورد تاریخ حمله متقاعد نشده بود. داده‌های تاریخ و زمان در پیام‌های نیروی دریایی ژاپن حتی قبل از اینکه در JN-25 رمزگذاری شوند، «ابر رمزگذاری» یا رمزگذاری شده بودند. HYPO تمام تلاش خود را برای رفع این مشکل با جستجو در پشته های چاپ شده و کارت های پانچ شده برای دنباله های اعداد پنج رقمی انجام داد. پس از یافتن کدهای درجه پایین، تیم تصمیم گرفت خود رمز را باز کند. لیتون به ستوان جوزف فینیگان برای کشف «روشی که ژاپنی‌ها برای قفل کردن گروه‌های تاریخ خود استفاده کرده بودند» اعتبار می‌دهد. رهگیری ۲۶ می با دستور دو گروه ناوشکن که ترابری تهاجمی را همراهی می کردند با این جدول تجزیه و تحلیل شد و "واقعاً تاریخ محوری عملیات" را ۴ یا ۵ ژوئن تعیین کرد.
در ماه می ۱۹۴۲، روشفور و گروهش روزانه ۱۴۰ پیام را رمزگشایی، ترجمه، بررسی، تجزیه و تحلیل و گزارش کردند. در طول یک هفته قبل از صدور دستورات نهایی نیمیتز، "رمزگشایی ها با نرخ پانصد تا هزار در روز پردازش می شد."
هنگامی که نیمیتز روشفور را برای مدال خدمات ممتاز نیروی دریایی توصیه کرد، این توصیه توسط کینگ رد شد و او به‌طور ناعادلانه روشفور را «یکی از غیرنظامی‌ترین افسرانی که تا به حال با او برخورد کرده بود» در نظر گرفت. روشفور همچنین به نیمیتز گفت که این توصیه را متوقف کند زیرا فقط "مشکل ایجاد می کند".  منابع دیگر نشان می‌دهند که روشفور در طول زندگی‌اش به رسمیت شناخته نشد، زیرا او را قربانی شرمساری OP-20-G کردند. ردمن (که برادرش دریاسالار با نفوذ جوزف ردمن بود) از عملکرد ایستگاه هاوایی به کینگ شکایت کرد. در نتیجه، روشفورت از تحلیل رمز به فرماندهی حوض خشک شناور ABSD-2 در سانفرانسیسکو منصوب شد. روشفور دیگر هرگز در دریا خدمت نکرد. این واقعیت که روشفور در آن زمان به رسمیت شناخته نشد، توسط برخی به عنوان یک خشم و نمونه ای از انتقام گیری های شخصی غیرمولد کینگ بود. با این حال، در پایان جنگ با وجود مخالفت کینگ، به او نشان لژیون افتخار اهدا شد.
روشفور پس از جنگ، ریاست گروه اطلاعات استراتژیک اقیانوس آرام در واشنگتن را بر عهده داشت. او در سن ۷۶ سالگی در تورنس، کالیفرنیا درگذشت.