stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اسفیدان (بجنورد)
دیدنیهای اسفیدان > دره و آبشار ( بارگه ) بهارگاه

سراسرنمای گرفته شده از بالای روستا
در جنوب غرب روستای اسفیدان دره‌ای دیگر با نام «بهارگاه» با چشمه‌های متعدد و آبشار دیدنی که با نام هزار چشمه نیز معروف است و سرسبزی خاص خود، هر تازه‌واردی را به خود جذب می‌کند.
در ابتدای دره سمت چپ، زمینی تپه ماهوری به نام «موسو» حدود ۴۰ هکتار چند سال پیش بعلت رانش شدید، تمام باغات و خانه‌ها و درختان کهنسال آن در دل خاک فرورفت.
دیدنیهای اسفیدان > قلعه‌های اسفیدان

در غرب روستای اسفیدان دیواری صخره‌ای نمایان است که به آن "تاش قلعه (قلعه سنگی)" می‌گویند. بر روی این قلعه دیوارهای سنگی و سفال ساده نخودی و قرمز و سفال‌های منقش به رنگ‌های مختلف دیده می‌شود.
دیدنیهای اسفیدان > برج‌های اسفیدان

بر فراز کوه‌های اطراف روستای اسفیدان، آثار برج‌های سنگی قدیمی مشاهده می‌شود که مصالح بکار رفته در آن‌ها سنگ و ساروج است. معروفترین آن‌ها یکی برج "قاری مالاق" و دیگری برج "قارقه (کلاغ)" در شمال غرب روستاست که پایه‌های آن هنوز باقی‌مانده‌است.
دیدنیهای اسفیدان > غارهای اسفیدان

در ضلع شمال غربی روستا بر بالای صخره چشمه «هینوَرد» کوهی بنام «خزانه» وجود دارد که در بالای آن غار «خزانه راهه» واقع شده‌است. بگفته مردم، غاریست دست‌ساز در انتهای آن چاهی وجود دارد که در قدیم به عنوان پناهگاه استفاده می‌کرده‌اند. غار دیگری بنام «ییجت» یا «معصوم» وجود دارد که دارای استلاگتیت و استلاگمیت می‌باشد. صخره عجیب در مسیر اول (ده ریز) که شبیه سر آدمیزاد می‌باشد بسیار خیره‌کننده و جالب توجه است.
بنای امامزاده محمد بن باقر بن موسی بن جعفر

در روستای اسفیدان بنای امامزاده محمد بن باقر بن موسی بن جعفر قرار دارد که بنایی قدیمی با گنبدی کوتاه می‌باشد که به گفته اهالی روستا ازتاریخ دفن این امامزاده بیش ازهزار سال می‌گذرد و بر اساس اظهارنظر کارشناسان اداره میراث فرهنگی خراسان شمالی، بنای اولیه آرامگاه در قرن ششم هجری ایجاد گشته‌است.
مشاغل اهالی اسفیدان

شغل اصلی مردم این روستا بیشتر باغ داری و زراعت است. همچنین پرورش دام نیز از جمله مشاغل مردم این مکان است که از میان دام‌ها بیشتر اهالی به پرورش گوسفند، بز، ماکیان و گاو علاقه بیشتری نشان می‌دهند. همچنین زنبورداری و پرورش ماهی نیز در این روستا انجام می‌شود. بافت فرش‌های گل ابریشم طرح نائین و چادر شب دوزی نیز از صنایع دستی رایج در این منطقه می‌باشد.
محصولات کشاورزی

مهمترین محصولات اسفیدان گردو، گیلاس، گلابی، آلبالو، انگور، سیب و انواع محصولات باغی دیگر سیب زمینی می‌باشد که گردوی آن صادراتی بوده و با کیفیت‌ترین گردوی موجود در بازار استان می‌باشد.
ماهی قزل آلای اسفیدان از بهترین و خوشمزه‌ترین ماهی‌های سرد آبی پرورشی می‌باشد.
خطر ریزش سنگ

به نقل از خبرگزاری برنا در تاریخ ۹ مهر ۱۳۹۲، خطر ریزش سنگ از کوه‌های پیرامون روستا امری مهم و جدی است که انجام مطالعات علمی و اجرای اقدامات پیشگیرانه و اصولی برای تثبیت سنگ‌های کوه‌های پیرامون این روستا به منظور ایمن‌سازی آن بسیار ضروری می‌باشد و باید مسئولان امر، توجه جدی نسبت به این موضوع داشته باشند.
آلونسانفان

| آلونسانفان | آلونسانفان |
| --- | --- |
پوستر اکران ایتالیایی: پوستر اکران ایتالیایی
کارگردان: برادران تاویانی
تهیه‌کننده: جولیانی جی. د نگری
نویسنده: برادران تاویانی
فیلمنامه‌نویس: برادران تاویانی
بازیگران: مارچلو ماسترویانی لئا ماساری میمسی فارمر لائورا بتی کلاودیو کاسینلی رناتو د کارمینه استانکو مولنار لوئیزا د سانتیس بیاجو پلیگرا برونو چیرینو جانفرانکو بلینی کارلا مانچینی لوئیزا دِ سانتیس
موسیقی: انیو موریکونه
فیلم‌بردار: جوزپه روتسولینی
تدوین‌گر: روبرتو پرپینانی
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۷۴ (۱۹۷۴)  
مدت زمان: ۱۱۱دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
آلونسانفان (ایتالیایی: Allonsanfàn) یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی برادران تاویانی است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مارچلو ماسترویانی، لئا ماساری، میمسی فارمر، لوئیزا دِ سانتیس و لائورا بتی اشاره کرد.
توری لینز

| توری لِینز | توری لِینز |
| --- | --- |
توری لنز در سال ۲۰۱۶: توری لنز در سال ۲۰۱۶
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: دیستار شمیول شوا پیترسون
زاده: ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال) برمپتون، انتاریو، انتاریو، کانادا
ژانر:  هیپ هاپ  آراندبی 
پیشه(ها):  رپر  خواننده  ترانه‌نویس  تهیه‌کننده موسیقی 
ساز(ها):  آواز 
سال‌های فعالیت: ۲۰۲۲–۲۰۰۹
وضعیت جزایی: بازداشت
محکومیت(ها):  تعرض با سلاح گرم نیمه‌اتوماتیک  حمل سلاح گرم پرِ ثبت‌نشده در وسیلهٔ نقلیه  شلیک سلاح گرم با قصور فاحش 
جزئیات: جزئیات
تاریخ: ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۰
زخمی: مگان دی استالین
سلاح: اسلحهٔ گرم نیمه‌خودکار
 :  
 :  
دیستار شمیول شوا پیترسون (انگلیسی: Daystar Shemuel Shua Peterson؛ زادهٔ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۲) که به توری لِینز (انگلیسی: Tory Lanez) مشهور است، رپر، خواننده، ترانه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ موسیقی اهل کانادا است. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۳ مشغول فعالیت بوده‌است.
در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۲، لنز در دادگاه عالی شهرستان لس آنجلس به سه اتهام در رابطه با حمله به مگان دی استالین در سال ۲۰۲۰ محکوم شد: حمله با سلاح گرم نیمه‌خودکار؛ داشتن سلاح گرم پرِ ثبت‌نشده در وسیلهٔ نقلیه؛ و شلیک اسلحه با قصور فاحش. او سپس به زندان منتقل شد و علاوه بر این، به ۲۲ سال حبس مواجه است.
سلطنت گلدی

سلطنت گِلِدی (سومالیایی: Saldanadda Geledi) عربی: سلطنة غلدی) که با نام سلسله گوبرون نیز شناخته می‌شود، یک پادشاهی سومالیایی بود که در اواخر قرن هفدهم تا اوایل قرن بیستم بر بخش‌هایی از شاخ آفریقا حکومت می‌کرد. این سلطنت توسط سلسله گوبرون اداره می‌شد. این سلسله توسط ابراهیم آدیر، یک سرباز گلدی که دست‌نشاندگان مختلف سلطنت اجوران را شکست داده بود و گوبرون را به قدرت سیاسی قابل توجهی رسانده بود، بنیاد شد.
پس از او، سلطان محمود ابراهیم قدرت سلطنت را تثبیت کرد و در زمان سلطان یوسف محمود ابراهیم، این سلسله به اوج خود رسید. یوسف محمود ابراهیم با فتح باردیرا در سال ۱۸۴۳، اقتصاد گلدی را مدرنیزه کرد و تهدیدات منطقه‌ای را از بین برد. او از سعید بن سلطان، حاکم امپراتوری عمان، خراج دریافت کرد که نشان از قدرت و نفوذ گلدی در منطقه دارد.
سلاطین گلدی با سلطنت‌های پاته و ویتو در منطقه موسوم به «سواحل» اتحاد داشتند و روابط منطقه‌ای قوی برقرار کرده بودند. تجارت و قدرت گلدی تا زمان مرگ سلطان مشهور احمد یوسف در سال ۱۸۷۸ همچنان قوی باقی ماند. این سلطنت در نهایت در سال ۱۹۱۱ به سومالی‌لند ایتالیا ضمیمه شد.
خاستگاه

در پایان سدهٔ هفدهم، سلطنت اجوران در حال زوال بود و دست‌نشاندگان مختلف در حال رهایی یا جذب شدن توسط قدرت‌های جدید سومالی بودند. یکی از این قدرت‌ها سلطنت سیلسیس بود که شروع به تثبیت حکومت خود بر منطقه آفگویه کرد. ابراهیم آدیر رهبری شورش علیه حاکم سیلسیس، عمر ابرونه، و دختر ستمگرش، پرنسس فی، را بر عهده داشت. ابراهیم پس از پیروزی بر سیلسیس، خود را سلطان اعلام کرد و متعاقباً سلسله گوبرون را تأسیس کرد.
سلطنت گلدی یک پادشاهی رهانوین بود که توسط گلدی نجیب اداره می‌شد و بر رودخانه جوبا و رود شبیلی در داخل و ساحل بنادیر تسلط داشت. سلطنت گلدی به اندازه کافی قدرت داشت که اعراب جنوبی را مجبور به پرداخت خراج کند.
اشراف گلدی ادعای‌تبار از ابادیر عمر الرضا را دارند. او سه برادر دیگر به نام‌های فخر و دو نفر دیگر داشت که نام آنها به‌طور متفاوتی به عنوان شمس، عمودی، الهی و احمد ذکر شده است. آنها با هم به عنوان Afarta Timid، «چهار نفری که آمدند» شناخته می‌شدند که نشان دهنده خاستگاه آنها از عربستان است. ادعاهای‌تبار از عربستان عمدتاً به دلایل مشروعیت بود.
دیوان‌سالاری

سلطنت گلدی در طول موجودیت خود یک قدرت متمرکز قوی اعمال می‌کرد و دارای تمام نهادها و ویژگی‌های یک دولت مدرن یکپارچه بود: یک دستگاه اداری کارآمد، یک اشرافیت موروثی، اشراف با عنوان، یک نظام مالیاتی، سیاست خارجی، یک پرچم دولتی و همچنین یک ارتش دائمی. این سلطنت بزرگ همچنین سوابق مکتوبی از فعالیت‌های خود را نگهداری می‌کرد که هنوز در موزه‌ها وجود دارد.
پایتخت سلطنت گلدی در آفگویه بود که حاکمان در آن اقامت داشتند. این پادشاهی تعدادی قلعه و استحکامات با معماری‌های مختلف در مناطق مختلف قلمرو خود داشت، از جمله یک قلعه در لوک و یک ارگ در باردیرا.
در اوج قدرت خود، سلطنت تمام سرزمین‌های رحنوین در سومالی امروزی را تحت پوشش داشت. این همان چیزی است که برخی از آن به عنوان کنفدراسیون گلدی یاد می‌کنند. این کنفدراسیون تنها به قبایل دِگِل و مرفل محدود نبود، بلکه شامل سایر سومالیایی‌ها مانند بیمل، شیکال و وعدان نیز می‌شد. برای حکمرانی بر چنین سلطنت متنوعی، حکام سیاستی از اداره غیرمستقیم و انعطاف‌پذیر را پیش گرفتند. آنها به رؤسای قبایل، امامان، شیخ‌ها (شخصیت‌های مذهبی) و اخیارها (بزرگان برجسته) جامعه اجازه می‌دادند نقش‌های مهمی در اداره سلطنت ایفا کنند. حکام گلدی نه تنها سران سیاسی سلطنت بودند، بلکه به عنوان رهبران مذهبی نیز شناخته می‌شدند. اخیارها بزرگانی بودند که مواردی مانند قتل‌ها را حل و فصل می‌کردند و پس از حکم‌گیری سوره فاتحه می‌خواندند. در صورت وقوع بی‌عدالتی بین دو گروه نسبی، جلسه‌ای به نام گوگول بین اخیار هر دو طرف برگزار می‌شد.
سلطان یک گارد محافظ متشکل از بردگان مسلح داشت که او را از آسیب محافظت می‌کردند. اول هی واسطه‌های او بین زیر شاخه‌های گلدی بودند و دستورات و نیات او را در مسائل مختلف دریافت می‌کردند. نماد قدرت سلطان، عمامه‌اش بود که توسط بزرگان برجسته خاندان ابی‌کارو بر سرش گذاشته می‌شد.
تقسیم قدرت روشن نیز در سیاست‌های سلطان گلدی مشهود بود که مناطق خاصی از سلطنت را به خویشاوندان نزدیک خود محول می‌کرد که خود دارای نفوذ قابل توجهی بودند. اداره سلطان احمد یوسف به این شکل توسط مجلس عوام بریتانیا توصیف شده است:
قبیله سومالی رُه‌وینا. رئیس این قبیله و سایر قبایل پشت برافا، مرکه و موگادیشو، احمد یوسف است که در گَلْهِد، یک روز راه یا کمتر از شهر آخر زندگی می‌کند. دو روز بیشتر به سمت داخل، دافرت قرار دارد، شهری بزرگ که توسط اویکا حاجی، برادر او، اداره می‌شود. این‌ها شهرهای اصلی رُه‌وینا هستند. در فاصله چهار، پنج و شش ساعت به ترتیب از مرکه (سومالی)، شهرهای گلووین (گول‌وین)، بولو ماریِرتا و اَدرمو قرار دارند که توسط ابوبکر یوسف، برادر دیگر او اداره می‌شوند، کسی که گرچه به صورت اسمی تحت دستورات رئیس نامبرده اول قرار دارد، اما به صورت مستقل خراج می‌گیرد و با فرمانداران مرکه و باراوا به‌طور مستقیم مذاکره می‌کند. او با حدود ۲٬۰۰۰ سرباز که بیشتر برده بودند، در بولو ماریرتا اقامت دارد؛ شهرهای گلووین که او اغلب به آنجا سر می‌زند و اَدرمو توسط سومالیایی‌ها که محصولات کشاورزی و دام پرورش می‌دهند، اشغال شده‌اند و با مرکه تجارت گسترده‌ای دارند. برادر سلطان احمد یوسف، ابوبکر یوسف زمین‌های مقابل بنادر برافا و مرکه را مدیریت می‌کرد و همچنین از باراوا خراج دریافت می‌کرد. این ابوبکر یوسف عادت داشت که پیام‌رسان‌هایی به برافا بفرستد تا خراج بگیرد و از آنجا حدود ۲۰۰۰ دلار در سال دریافت می‌کرد.
در دوره تقسیم آفریقا بین دهه ۱۸۸۰ و جنگ جهانی اول، گلدی از شمال به اوگادن محدود بود که بعدها یک دولت واسال نیمه‌مستقل از حبشه شد، از شرق به سلطنت هوبیو و اجاره‌نشینی ایتالیایی‌های بنادر، و از جنوب به تحت‌الحمایه شرق آفریقای بریتانیا.
اقتصاد

سلطنت گلدی یک شبکه تجاری گسترده داشت و با شبه‌جزیره عربستان، ایران، هند، خاور نزدیک، اروپا و زبان سواحلی تجارت می‌کرد و بر تجارت شرق آفریقا تسلط داشت. آنها همچنین واحد پولی خود را ضرب می‌کردند و به عنوان یک قدرت منطقه‌ای قدرتمند شناخته می‌شدند.
در مورد گلدی، ثروت نه تنها از طریق کشاورزی بازار که از دره‌های رود شبیلی و رودخانه جوبا بهره‌برداری می‌شد، بلکه از تجارت برده و سایر تجارت‌ها مانند عاج، پنبه، آهن، طلا و بسیاری دیگر از کالاها به اشراف و سلطنت می‌رسید. به‌طور کلی، آنها همچنین دام‌هایی مانند گاو، گوسفند، بز و مرغ پرورش می‌دادند.
در آغاز قرن نوزدهم، دودمان گبرون اعتبار دینی خود را به قدرت سیاسی چشمگیری تبدیل کرده بود و به عنوان حاکمان یک دولت متمرکز و ثروتمند به رسمیت شناخته می‌شدند. همان‌طور که قبلاً ذکر شد، بخش عمده‌ای از ثروت آن‌ها مبتنی بر کنترل زمین‌های حاصلخیز ساحلی بود. با استفاده از نیروی کار برده که از طریق بنادر ساحلی به دست آمده بود، گلدی‌ها به‌تدریج پایگاه اقتصادی خود را از وابستگی سنتی به دامداری و کشاورزی معیشتی به کشاورزی مزارع و تولید محصولات نقدی نظیر غلات، پنبه، ذرت، سورگوم و انواع میوه‌ها و سبزیجات، به ویژه موز، انبه، نیشکر، پنبه، گوجه‌فرنگی، کدو و محصولات دیگر تغییر دادند. این منطقه توسط مسیرهای تاریخی کاروان‌ها گذر می‌کرد. تجارت در رودخانه‌ها نیز به بنادر ساحلی و بازارهای داخلی متصل بود. در این دوره، تولیدات کشاورزی سومالی به بازارهای شبه‌جزیره عربستان آنقدر زیاد بود که ساحل جنوب سومالی به عنوان ساحل غلات یمن و عمان شناخته شد.
آفگویه، مرکز سلطان، یک شهر بسیار ثروتمند و بزرگ بود. آفگویه صنایعی پررونق مانند نساجی، کفاشی، ظروف غذاخوری، جواهرسازی و سفالگری داشت و محصولات مختلفی تولید می‌کرد. آفگویه محل تقاطع کاروان‌هایی بود که پرهای شترمرغ، پوست پلنگ و آلوئه‌ورا را در ازای پارچه‌های خارجی، شکر، خرما و اسلحه مبادله می‌کردند. آن‌ها دام‌های متعددی برای گوشت، شیر و روغن تهیه می‌کردند. کشاورزان آفگویه مقدار زیادی میوه و سبزیجات تولید می‌کردند.
بازرگانان آفگویه به ثروت خود می‌بالیدند؛ یکی از ثروتمندترین آن‌ها گفت:
Moordiinle iyo mereeyey iyo mooro lidow, maalki jeri keenow kuma moogi malabside. تمام ثروت موردینله، مرئییه و حصارهای لیدو را بیاورید، من به سختی متوجه آن می‌شوم.
سپاهیان

ارتش گلدی در زمان صلح حدود ۲۰٬۰۰۰ مرد داشت و در زمان جنگ به حداکثر ۵۰٬۰۰۰ نفر می‌رسید. فرمانده کل قوای ارتش سلطان و برادرش بودند که به نوبه خود زیر نظر ملاخها و گرادها بودند. ارتش از طریق تاجران سومالیایی سواحل که کنترل صنایع جنگ‌افزاری شرق آفریقا را در اختیار داشتند، با تفنگ گلوله‌زنی و توپ (جنگ‌افزار) تأمین می‌شد.
بهترین نژاد اسب‌ها در لوق پرورش داده می‌شد و پس از بلوغ به ارتش ارسال می‌شد. این اسب‌ها عمدتاً برای مقاصد نظامی استفاده می‌شدند و استحکامات سنگی متعددی برای پناه دادن به ارتش در مناطق داخلی و ساحلی ساخته شده بود. در هر استان، سربازان تحت نظارت فرمانده‌ای نظامی به نام ملاخ بودند و مناطق ساحلی و تجارت اقیانوس هند توسط یک نیروی دریایی قدرتمند محافظت می‌شد.
جامعه

جامعه گلدی به سه بخش تقسیم می‌شود: اشراف، عوام و بردگان (با استفاده از اصطلاحاتی که هلندر استفاده کرده است). هر یک از این طبقات از چندین گروه تبار تشکیل شده‌اند که فدراسیون آن‌ها دولت گلدی را تشکیل داده است؛ این تبارها به دو طایفه تقسیم می‌شوند: تولوین و یبدعله که هر کدام در بخش خود از شهر زندگی می‌کنند. در جامعه قدیمی، اشراف گروه حاکم بودند اما به حمایت تبارهای عوام وابسته بودند.
جامعه > اشراف

بخش اشرافی جامعه متعلق به حاکمان بود. با این حال، همه اعضای قبیله گلدی نیز به عنوان اشراف شناخته می‌شدند، هرچند که اکثریت آن‌ها حاکم نبودند. اشرافیت منحصر به قبیله گلدی نبود، زیرا در بسیاری از مناطق قلمرو گلدی حاکمانی بودند که به قبیله گلدی تعلق نداشتند.
جامعه > عوام

عوام شامل شهروندان عادی بودند که عمدتاً از سومالیایی‌های غیر گلدی تشکیل می‌شدند و به‌طور سنتی شامل ساکنان شهری، کشاورزان، عشایر دامدار و همچنین مقامات، بازرگانان، مهندسان، دانشمندان، سربازان، صنعتگران، کارگران بندر و سایر مشاغل مختلف بودند. عوام اکثریت در پادشاهی بودند و به‌عنوان برابر با دیگران رفتار می‌شدند.
جامعه > بردگان

بردگان عمدتاً از تبار بانتو بودند و برای کار کشاورزی استفاده می‌شدند. مردان به عنوان کارگران کشاورزی تحت هدایت صاحبان کشاورز خود کار می‌کردند و برخی در ساخت‌وساز به سرپرستی مهندسان مشغول بودند. آن‌ها همچنین در ارتش به کار گرفته می‌شدند و از سایر بخش‌های ارتش گلدی جدا شده و به‌عنوان مملوک، به معنای سرباز برده، شناخته می‌شدند. زنان به عنوان خدمتکاران خانگی کار می‌کردند و وظایف مختلف خانگی مانند پخت‌وپز، تمیز کردن، شست‌وشو، مراقبت از کودکان و سالمندان و سایر امور خانه را انجام می‌دادند. به‌عنوان یک قانون نانوشته، هر نوع رابطه جنسی با آن‌ها تحقیرآمیز تلقی می‌شد و از نظر جذابیت نیز پایین‌تر از دیگران شمرده می‌شدند.
بردگان بانتو منحصر به بردگی نبودند. مردم اورومو نیز گاهی در جریان حملات و جنگ‌ها به بردگی گرفته می‌شدند. با این حال، تفاوت‌های قابل توجهی در نحوه برداشت، تصرف، رفتار و وظایف بردگان اورومو در مقایسه با بردگان بانتو وجود داشت. به‌صورت فردی، اوروموها توسط سومالیایی‌های اسیرکننده خود به‌عنوان نژاد پایین‌تر دیده نمی‌شدند. با این‌که اوروموها همان وظایف بانتوها را انجام می‌دادند، رفتار با آن‌ها یکسان نبود. خوشبخت‌ترین مردان به‌عنوان مقامات یا محافظان حاکم و امیران یا مدیران تجاری برای بازرگانان ثروتمند کار می‌کردند. آن‌ها از آزادی شخصی قابل توجهی برخوردار بودند و گاهی اوقات خود نیز برده‌هایی داشتند. به دلیل زیبایی‌شان و این‌که به‌عنوان شریکان جنسی مشروع در نظر گرفته می‌شدند، بسیاری از زنان اورومو به همسران یا صیغه‌های صاحبان سومالیایی خود تبدیل می‌شدند، در حالی که برخی به‌عنوان خدمتکاران خانگی کار می‌کردند. زیباترین آن‌ها اغلب از سبک زندگی ثروتمندی برخوردار بودند و به معشوقه‌های نخبگان یا حتی مادران حاکمان تبدیل می‌شدند.
نمایی از باردیرا ارگ در اواسط دهه ۱۸۰۰ توسط بارون کارل کلاوس فون در دکن.
سلطان عثمان احمد (سوار بر اسب) و سربازان مملوک او
باراوا بندر اصلی و مرکز اسلامی برای سلطنت گلدی بود.
سلاح‌ها و ابزارهای سنتی گلدی/رحنوین
بهبوددهنده نان

بهبود دهنده (به انگلیسی: Flour treatment agent) یا (به انگلیسی: improving agents) به گروه بزرگی از مواد وآنزیمها گفته می‌شود که به منظور بهبود برخی خواص خمیر و کیفیت نهایی نان به آرد گندم یا خمیر آن افزوده می‌شود. در صنایع آرد و نان، استفاده از این واژه کاملاً معمول بوده و غالباً شامل چندین جزء به همراه یک حامل است، که به توزیع و پخش اجزاء کمک کرده، باعث سهولت استفاده از تمامی اجزاء موجود در ترکیب بهبود دهنده می‌شود.
بهبود دهنده‌ها باعث افزایش کیفیت نان و قابلیت ماندگاری آن می‌شوند. از مزایای بهبود دهنده‌ها در خمیر این است که به گسترش خمیر سرعت می‌بخشد و زمان ور آمدن خمیر را کاهش می‌دهد و آن را نسبت به شرایط مختلف آب و هوایی و دمایی مقاوم می‌سازد و از وارفتن خمیر در مرحله تخمیر نهایی و پخت نان جلوگیری می‌کند.
مهمترین اثرات بهبود دهنده‌ها

کمک به فرایند تخمیر، مانند فراورده‌های آنزیمی همچون آرد مالت یا آلفا آمیلاز
کمک به تولید گاز، مانند غذای مخمر از جمله کلرور آمونیوم
کمک به حفظ و نگهداری گاز، مانند ترکیبات اکسیدکننده از جمله اسید اسکوربیک
کمک به نرمی نان مانند گلیسرول مونو استئارات (GMS)
کمک به نرمی نان سیستئین (به انگلیسی: Cysteine) آلفا اسید آمینه. **
کمک به بهبود رنگ مغز نان، مانند آرد سویا
محصول صنعتی سیستئین

در مقیاس صنعتی، سیستئین با هیدرولیز از موی انسان (که شامل بیش از ۱۴٪ سیستئین) و پرهای اردک تهیه شده‌است. چین یکی از تولیدکنندگان اصلی از سیستئین است. با توجه به ارزان بودن، بیشترین مواد استفاده شده برای تهیه آن از موی انسان از موهای جارو شدهٔ آرایش‌گاه‌های محلی چین و هند می‌باشد. بیشترین مصرف آن در کشور آمریکا می‌باشد، برای تهیه نان، شیرینی، پیراشکی (دونات)و دیگر محصولات آردی ... با علامت اختصاری E920
شورای لاتران

شورای لاتران (انگلیسی: Lateran council)، شامل سلسله شوراهایی است که توسط کلیسای کاتولیک در شهر رم در نزدیکی کاخ لاتران در کنار باسیلیکای سنت جان لاتران برگزار می‌شد. با توجه به دسته‌بندی کلیساهای کاتولیک، این مکان به‌عنوان یکی از امکان مورد توجه مسیحیان در دوره باستان متأخر و قرون وسطی شناخته می‌شود.
شورای‌های برجسته

از میان شوراهایی که در این مکان برگزار شده‌است، ۵ شورا از اهمیت ویژه‌ای در تاریخ کلیسای کاتولیک برخوردار هستند:
نخستین شورای لاتران که در رابطه با مناقشه اعطای مقام در سال ۱۱۲۳ میلادی برگزار شد.
دومین شورای لاتران که طی آن موضوعاتی همچون ممنوعیت ازدواج روحانیون، یکپارچه‌کردن لباس روحانیون، و در نهایت تکفیر افراد حمله‌کننده به کلیسا یا روحانیون در سال ۱۱۳۹ میلادی بحث و تصویب شد.
سومین شورای لاتران در سال ۱۱۷۹ در رابطه با موضوعاتی همچون: محدود کردن انتخاب‌کنندگان پاپ به کاردینال‌ها، محکوم‌کردن سیمونی و ممنوع‌کردن ارتقا مقام به اسقفی قبل از ۳۰ سالگی بحث شد.
چهارمین شورای لاتران در سال ۱۲۱۵ در باب موضوعاتی همچون تقدم پاپی بحث شد و مقرر شد که مسلمانان و یهودیان در جوامع مسیحی لباس‌های مجزا و مشخصی را بپوشند تا از مسیحیان مجزا شوند.
پنجمین شورای لاتران (۱۵۱۲–۱۵۱۷) در رابطه با پذیرفتن و اعمال برخی اصلاحات در کلیسای کاتولیک بود.
بنزیون نتانیاهو

Israeli encyclopedist, historian and medievalist (1910–2012)
| بنزیون نتانیاهو   בֶּנְצִיּוֹן נְתַנְיָהוּ | بنزیون نتانیاهو   בֶּנְצִיּוֹן נְתַנְיָהוּ |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: بنزیون مایلیکوفسکی
زادهٔ: ۲۵ مارس ۱۹۱۰ ورشو، لهستان، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۳۰ آوریل ۲۰۱۲ (۱۰۲ سال) اورشلیم، اسرائیل
ملیت: اسرائیلی
تحصیلات: فوق لیسانس هنر  پی‌اچ‌دی
محل تحصیل: دانشگاه یهودی اورشلیم دراپسی کالج
پیشه(ها): دانشنامه نویس مورخ  قرون وسطی شناس
شناخته‌شده برای: بنیامین نتانیاهو(پسر)
حزب سیاسی: سکولار
همسر: ژیلا سگال (ا. ۱۹۴۴–۲۰۰۰)  
فرزندان: یوناتان بنیامین ایدو
والدین: رابی ناتان مایلیکوفسکی سارا (لوری) مایلیکوفسکی
خویشاوندان: الیشا نتانیاهو (برادر) ناتان نتانیاهو (برادرزاده)
بنزیون نتانیاهو (به عبری: בֶּנְצִיּוֹן נְתַנְיָהוּ؛ نام هنگام تولد: بنزیون مایلیکوفسکی، ۲۵ مارس ۱۹۱۰ - ۳۰ آوریل ۲۰۱۲ )، تاریخ‌نویس، دانشنامه‌نویس و قرون‌وسطی شناس اسرائیلی بود. او به عنوان استاد تاریخ در دانشگاه کرنل خدمت کرد، محقق تاریخ یهودیت بود و همچنین از فعالان جنبش رویزیونیست صهیونیسم که در ایالات متحده برای حمایت از ایجاد دولت یهود لابی می کرد، بود. زمینه تخصصی او تاریخ یهودیان در اسپانیا بود و ویراستار دایره المعارف عبری، دستیار بنیامین آزکین و منشی شخصی زیو ژابوتینسکی بود.
نتانیاهو پدر بنیامین نتانیاهو نخست وزیر کنونی اسرائیل، یوناتان نتانیاهو فرمانده سابق سایرت متکل و ایدو نتانیاهو پزشک، نویسنده و نمایشنامه نویس بود.
زندگی‌نامه

بنزیون مایلیکوفسکی (نتانیاهو) در شهر ورشو لهستان تقسیم شده که تحت کنترل روسیه بود از سارا (لوری) و نویسنده و فعال صهیونیستی  ناتان میلیکوفسکی متولد شد. ناتان یک خاخام بود که به اروپا و ایالات متحده سفر و در حمایت از صهیونیسم سخنرانی میکرد. پس از اینکه ناتان در سال ۱۹۲۰ خانواده را به فلسطین برد، نام خانوادگی را به نتانیاهو تغییر داد. پس از اقامت در یافا، تل آویو و سافد، خانواده او در اورشلیم ساکن شدند. بنزیون نتانیاهو در مدرسه علمیه معلمان و دانشگاه عبری اورشلیم تحصیل کرد. اگرچه پدرش خاخام بود، بنزیون سکولار بود. برادر کوچکتر او الیشا نتانیاهو ریاضیدان بود و رئیس علوم در Technion شد. در آن زمان برای مهاجران صهیونیست استفاده از یک نام عبری رایج بود. ناتان مایلیکوفسکی برخی از مقالات خود را با نام «نتانیاهو» امضا کرد، و پسرش این نام را به عنوان نام خانوادگی خود انتخاب کرد. او همچنین از نام مستعار «نیتای» استفاده میکرد. دو تن از عمه های او در جریان هولوکاست در سال ۱۹۴۱ به قتل رسیدند.
در سال ۱۹۴۴، نتانیاهو با ژیلا سگال (۱۹۱۲-۲۰۰۰) ازدواج کرد که در طول تحصیل در فلسطین با وی آشنا شد. این زوج سه پسر داشتند: یوناتان (۱۹۴۶-۱۹۷۶)، فرمانده سابق سایرت متکل ، که در عملیات رهبری عملیات عملیات انتبه کشته شد. بنیامین (متولد ۱۹۴۹)، نخست وزیر اسرائیل (۱۹۹۶–۹۹، ۲۰۰۹–۲۰۲۱، ۲۰۲۲–); و آیدو (متولد ۱۹۵۲)، پزشک، نویسنده و نمایشنامه نویس. این خانواده در خیابان هاپورتزیم در محله اورشلیم کاتامون زندگی می کردند. ژیلا نتانیاهو در سال ۲۰۰۰ درگذشت.
فعالیت های صهیونیستی

بنزیون نتانیاهو تاریخ قرون وسطی را در دانشگاه عبری اورشلیم خوانده و طی تحصیلات خود در جنبش صهیونیسم تجدید نظر طلب فعال شد، جنبشی از افرادی که از جریان اصلی همتایان صهیونیست خود جدا شده بودند و معتقد بودند کسانی که در جریان اصلی بودند بیش از حد با مقامات بریتانیایی حاکم بر فلسطین آشتی‌جو هستند و از ناسیونالیسم یهودی ستیزه‌جوتر و راست‌گرا بیش از آنچه صهیونیست‌های کارگری که اسرائیل را در سال‌های اولیه آن رهبری می‌کردند، حمایت کردند. رویزیونیستها توسط ژابوتینسکی رهبری می شدند که اعتقاد او به لزوم ایجاد "دیوار آهنین" بین اسرائیل و همسایگان عرب بود که از دهه ۱۹۳۰ بر سیاست اسرائیل تأثیر گذاشته بود و به سبب آن نتانیاهو از دوستان نزدیک ابا اهمیر شد.
نتانیاهو در سالهای ۱۹۳۳-۱۹۳۴ از سردبیران ماهنامه عبری بتار(Betar) و سپس بین سالهای ۱۹۳۴-۱۹۳۵ سردبیر روزنامه رویزیونیست صهیونیستی هایاردن (Ha-Yarden) در اورشلیم بود  تا زمانی که مقامات قیمومیت بریتانیا به این روزنامه دستور توقف انتشار دادند. او سردبیر کتابخانه سیاسی صهیونیستی، اورشلیم و تل آویو در سالهای ۱۹۳۵-۱۹۴۰ بود.
در سال ۱۹۴۰، نتانیاهو به نیویورک رفت تا برای چند ماه به عنوان دستیار وزیر جابوتینسکی که به دنبال ایجاد حمایت آمریکا از صهیونیست های جدید مبارز خود بود خدمت کند. جابوتینسکی در همان سال درگذشت و نتانیاهو مدیر اجرایی سازمان جدید صهیونیستی آمریکا، رقیب سیاسی سازمان میانه‌روتر صهیونیستی آمریکا شد. او این سمت را تا سال ۱۹۴۸ حفظ کرد.
نتانیاهو به عنوان مدیر اجرایی یکی از رهبران جنبش رویزیونیست در ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم بود. در همان زمان، او دکترای خود را در کالج دراپسی برای یادگیری عبری و خویشاوندی در فیلادلفیا (در حال حاضر مرکز مطالعات پیشرفته یهودی در دانشگاه پنسیلوانیا) ادامه داد، و پایان نامه خود را در مورد اسحاق آبربنل(۱۴۳۷-۱۵۰۸)، یک محقق یهودی و دولتمردی که با تبعید یهودیان از اسپانیا مخالفت کرد به پایان رساند.
نتانیاهو به اسرائیل بزرگ اعتقاد داشت. هنگامی که در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ طرح تقسیم سازمان ملل برای فلسطین منتشر شد ، او به دیگران پیوست که طوماری را علیه این طرح امضا کردند. این طومار در نیویورک تایمز منتشر شد. در آن زمان، او در تعامل با اعضای کنگره در واشنگتن دی سی فعال بود.
در سال ۱۹۴۹، او به اسرائیل بازگشت و در آنجا تلاش کرد تا یک حرفه سیاسی را آغاز کند اما شکست خورد. او معتقد بود که «اکثریت قریب به اتفاق اعراب اسرائیل اگر این گزینه را داشته باشند، ما را نابود خواهند کرد». او در دوران جوانی به شدت طرفدار ایده انتقال اعراب به خارج از فلسطین بود.
او در سال ۲۰۰۹ به معاریو گفت: «تمایل به درگیری ذات اعراب است. آنها ذاتاً دشمن هستند. شخصیت شان به آنها اجازه نمی دهد که مصالحه کنند. مهم نیست که با چه نوع مقاومتی روبرو شوند، چه مقاومتی داشته باشند. بهایی که آنها خواهند پرداخت. جنگی دائمی است.»
خضر خان

خضرخان افغان بن ملک سلیمان (حکومت ۲۱–۱۴۱۴) بنیان‌گذار سلسله سید (۵۱–۱۴۱۴) بود. این سلسله چهارمین سلسله در مجموعه سلطنت دهلی در شمال هند بود که پس از حمله تیمور لنگ و سقوط سلسله تغلق‌شاهیان تشکیل شد.
بلوار ارم (شیراز)

بلوار ارم یکی از بلوارهای شمالی شیراز است. این بلوار قسمتی از منطقه یک شهرداری شیراز محسوب می‌شود. این بلوار از شرق به بلوار آزادی و از غرب به میدان ارم، بلوار جمهوری اسلامی و بلوار دانشجو دسترسی دارد. این بلوار در نزدیکی دانشگاه شیراز  قرار دارد.
دلیل نامگذاری

باغ ارم یکی از زیباترین و معروف‌ترین باغ‌های ایران در مجاور این بلوار قرار دارد.
خانه‌های بلوار ارم

خانه‌های موجود در بلوار ارم بیشتر خانه‌های ویلایی با متراژ بالا هستند. این بلوار جزو گران‌ترین بلوارهای شیراز و حتی ایران شناخته می‌شود.
مسیر

|  از شرق به غرب  |  از شرق به غرب  |  از شرق به غرب  |
| --- | --- | --- |
|  |  بلوار آزادی |  |
|  |  خیابان نارون |  |
|  |  خیابان سروناز |  |
|  میدان ارم |  بلوار جمهوری اسلامی  بلوار دانشجو  بلوار دانشگاه |  |
 از غرب به شرق :  از غرب به شرق