مایا ایسولا
زندگی‌نامه > ماریمکو

آثار دوران دانشجویی او، از جمله "آمفورا"، در سال ۱۹۴۹ توجه آرمی راتیا، بنیان‌گذار شرکت ماریمِکو را جلب کرد. راتیا ایسولا را برای کار در شرکت پرینتکس (Printex)، که شرکتِ همکار ماریمکو بود، استخدام کرد. ایسولا به زودی به طراح اصلی منسوجات ماریمکو تبدیل شد و هر سال حدود هشت تا ده طرح جدید ارائه می‌کرد.
بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۳، ایسولا نخستین مجموعه آثار خود را بر پایه یک موضوع واحد به نام "لوئونتو" (طبیعت) خلق کرد. این مجموعه شامل حدود ۳۰ طرح بود که از گیاهان خشک‌شده‌ای الهام گرفته شده بود که دخترش کریستینا از یازده‌سالگی شروع به جمع‌آوری آن‌ها کرده بود. در سال ۱۹۵۸، او مجموعه دیگری به نام "اورنمنتی" (تزئین) آغاز کرد که برگرفته از هنر فولکلور اسلاوی بود. این مجموعه نیز شامل حدود ۳۰ طرح بود و باعث شهرت ایسولا شد.
در سال ۱۹۵۹، ایسولا با قاضی‌ای به نام یورما تیساری ازدواج کرد. تیساری فردی ثروتمند و علاقه‌مند به هنر بود و خانه‌ای بزرگ در مرکز هلسینکی داشت. زمانی که ایسولا به دنبال آزادی عمل بیشتری در زمینه خلاقیت هنری از کنترل راتیا بود، تیساری با ماریمکو وارد مذاکره شد و توانست قرارداد تازه‌ای را برای ایسولا منعقد کند که آزادی بیشتری برای خلاقیت به او می‌داد.
همکاری میان ایسولا و راتیا بیشتر شبیه به یک قدرت در خلاقیت بود که به جای درک متقابل، سرشار از "سرزندگی و نوآوری" توصیف شده‌است. ماحصل این رابطه در سال ۱۹۶۴ هنگامی بروز پیدا کرد که ایسولا در برابر مقاومت راتیا در استفاده از طرح‌های گلدار مخالفت کرد و نقش‌مایه مشهور "اونیکّو" (شقایق) را جسورانه و با رنگ‌های صورتی، قرمز و سیاه روی زمینه سفید طراحی کرد. این نقش‌مایه به نماد برند ماریمکو تبدیل شد و از آن زمان تاکنون همواره در حال تولید بوده است. اونیکو یکی از حدود هشت طرح گلدار بود که راتیا در آن دوره از میان آثار ایسولا انتخاب کرد.
از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷، ایسولا بر روی موضوع "خورشید و دریا" کار کرد و دست‌کم نه طرح ایجاد کرد که ماریمکو آن‌ها را پذیرفت. از میان این آثار می‌توان به "آلباتروسی" (آلباتروس)، "مدوسا" (عروس دریایی)، و "اوستری" (صدف) اشاره کرد. طرح‌های او در این دوره به طور گسترده بازتولید می‌شدند. برای تسهیل این روند و تضمین دقتِ بازتولید، ایسولا "کتابچه طراحی" مخصوص به خود داشت. این کتابچه‌ها، دفترچه‌هایی دست‌نویس بودند که جزئیات دقیقِ تکرار هر طرح در آن‌ها ثبت شده بود. هر طرح، از جمله "لاولاولاو" (Lovelovelove) در سال ۱۹۶۸، به صورت مقیاس‌بندی شده در صفحات دفتر رسم می‌شد، رنگ‌آمیزی می‌شد، و اسامی دقیق رنگ‌ها نیز ثبت می‌شد. در این کتابچه‌ها اندازهٔ دقیق تکرار نقش‌مایه و جزئیات سفارش‌های چاپ نیز قید می‌گردید. حتی دهه‌ها پس از درگذشت او نیز این کتابچه‌ها به عنوان راهنمای تولید استفاده می‌شدند.
در سال ۱۹۷۰، ایسولا به تنهایی به پاریس سفر کرد تا از ازدواج و مسئولیت‌های خانوادگی خود فاصله بگیرد. در آنجا، رابطه‌ای عاشقانه با پژوهشگر مصری، احمد الحجاجی داشت. الحجاجی او را به مطالعه روی طرح‌های عربی ترغیب کرد و پایهٔ طرح "پاپی" (شقایق؛ طرحی متفاوت از اونیکو) را برایش ترسیم نمود. از میان طرح‌های او با الهام از هنر دنیای عرب در این دوره می‌توان به "کونینگاتار"، "نامیو"، "سادونکرتویا"، "توما" و "ولی" اشاره کرد. در سال ۱۹۷۱، ایسولا از تیساری جدا شد و دریافت که ترجیح می‌دهد تنها زندگی کند. او سه سال را در الجزایر گذراند و در آنجا رابطه‌ای عاشقانه با مردی به نام محمد داشت.
در سال ۱۹۷۴، ایسولا نقش‌مایه محبوب "پریماورا" را طراحی کرد که شامل گل‌های همیشه‌بهارِ استیلیزه‌شده است. این طرح از آن زمان تاکنون در رنگ‌های گوناگون روی رومیزی‌ها، بشقاب‌ها و محصولات دیگر چاپ شده‌است. در سال ۱۹۷۶ او دوباره به پاریس بازگشت و در همکاری با الحجاجی مجموعه‌ای از طرح‌ها را با الهام از هنر مصر خلق کرد؛ از جمله "نیلی" (نیل)، "نوبیا" و "پاپیروس". سال بعد، او به همراه الحجاجی به شهر بون در ایالت کارولینای شمالی در آمریکا رفت؛ جایی که الحجاجی به عنوان مدرس فعالیت می‌کرد. ایسولا یک سال در آنجا به نقاشی، پیاده‌روی و یوگا پرداخت و از چشم‌انداز رشته‌کوه آپالاش الهام گرفت. او این مناظر را یادآور زادگاهش ریهی‌مکی می‌دانست. طرح‌هایی را در این دوره خلق کرد فروش موفقی در آمریکا نداشتند، زیرا تعداد اندکی از کارخانه‌ها می‌توانستند پارچه‌ها را طبق مشخصات دقیقی که موردنظر او بود چاپ کنند.
پس از بازگشت به فنلاند در سال ۱۹۷۹، نمایشگاه مروری از ۱۶۰ اثر او، شامل نقاشی‌ها و طراحی‌ها (اما نه طرح‌های چاپی‌اش) در یک گالری در هلسینکی برگزار شد.
بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷، ایسولا به‌طور مشترک با دخترش کریستینا برای ماریمکو طرح‌هایی خلق کرد. آن‌ها هر یک در آتلیه خود کار می‌کردند؛ زمستان‌ها در هلسینکی و تابستان‌ها در کائونیس‌مکی. کریستینا که از هجده‌سالگی به ماریمکو پیوسته بود، بعدها به یکی از طراحان اصلی این شرکت تبدیل شد. در طول ۴۰ سال همکاری‌اش با ماریمکو، مایا ایسولا به‌شکلی حیرت‌انگیز حدود ۵۰۰ طرح برای این شرکت خلق کرد. از معروف‌ترین طرح‌های او می‌توان به "کیوِت" (سنگ‌ها) و "کایوو" (چاه) اشاره کرد که فروش آن‌ها در قرن بیست‌ویکم نیز همچنان ادامه دارد.