stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مایک تایسون
ورزش حرفه‌ای > قدم در راه ستاره شدن

تایسون نخستین مسابقهٔ حرفه‌ای خود را در ۱۸ سالگی در ۶ مارس ۱۹۸۵ در آلبانی، نیویورک انجام داد. او با ناک‌اوت فنی در راند اول، هکتور مرسدس را شکست داد. او در سال اول خود به‌عنوان یک ورزشکار حرفه‌ای ۱۵ مبارزه داشت. تایسون در مبارزه‌های مکررش، ۲۶ مبارزه از ۲۸ مبارزهٔ اول خود را با ناک‌اوت یا ناک‌اوت فنی پیروز شد. ۱۶ نفر از آن‌ها در راند اول ناک‌اوت شدند. دایرهٔ حریفان وی به‌تدریج به حریفانی بین‌المللی و سرشناس افزایش یافت، حریفانی مانند جیمز تیلیس، دیوید جاکو، جس فرگوسن، میچ گرین و مارویس فرازیر. پیروزی‌های وی توجه رسانه‌ها را به‌خود جلب کرد و تایسون به‌عنوان قهرمان بزرگ بعدی سنگین‌وزن معرفی شد. داماتو (D'Amato) در نوامبر ۱۹۸۵ در اوایل زندگی حرفه‌ای تایسون درگذشت، برخی تصور می‌کنند که مرگ او عامل اصلی بسیاری از مشکلاتی بود که تایسون با پیشرفت زندگی و حرفهٔ خود تجربه کرد.
نخستین مبارزهٔ تایسون با پوشش تلویزیونی سراسری در ایالات متحده در ۱۶ فوریهٔ ۱۹۸۶ در هیوستون فیلدهاوس در تروی، نیویورک در برابر جسی فرگوسن، برگزار شد و توسط ABC Sports پوشش داده شد. تایسون در راند پنجم فرگوسن را با یک ضربه آپرکات و شکستن بینی او ناک‌داون کرد. در راند ششم، فرگوسن در تلاشی آشکار برای جلوگیری از خوردن ضربات بیشتر، شروع به نگه‌داشتن و مهار تایسون کرد. داور بعد از چندین بار توصیه به فرگوسن برای اطاعت از دستورهای خود برای ترغیب او به بوکس، در نهایت مبارزه را نزدیک به میانهٔ راند ششم متوقف کرد. در ابتدا این مبارزه با رد صلاحیت (DQ) حریف برای تایسون حکم داده شد. پس از اعتراض تایسون، این حکم با ناک‌اوت فنی (TKO) به پیروزی «تغییر یافت».
در ماه ژوئیهٔ همان سال، پس از ثبت شش پیروزی دیگر با ناک‌اوت، تایسون با مارویس فرازیر، رقیب سابق عنوان قهرمانی جهان در گلینز فالز، نیویورک در یکی دیگر از پخش‌های مستقیم ABC Sports، مبارزه کرد. تایسون به‌راحتی پیروز شد و در زنگ شروع بازی، فرازیر را با یک ضربهٔ شدید آپرکات در ثانیه ۳۰ام مبارزه، به زمین انداخت.
در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۶، تایسون به‌عنوان اولین مبارزهٔ خود، فرصت مبارزه در برابر تروور بربیک برای مسابقات قهرمانی سنگین‌وزن شورای جهانی بوکس (WBC) را به‌دست‌آورد. تایسون در راند دوم با ناک‌اوت فنی (TKO) حریف خود و با سن ۲۰ سال و ۴ ماه، جوان‌ترین قهرمان سنگین‌وزن این مسابقات، در تاریخ شد. عملکرد برتر تایسون تحسین‌های بسیاری را به همراه داشت.
تایسون تمامی بوکسورهای برجسته را با قدرت خود مرعوب کرد و مبارزات او همراه با سرعت فوق‌العادهٔ دست، دارای دقت، هماهنگی و زمان‌بندی بود. تایسون همچنین توانایی‌های قابل توجه دفاعی داشت و با سبک خاصی که مربی‌اش کاس داماتو آموزش داده بود، جلوی ضربات حریف، از خود دفاع می‌کرد. تکنیک ضربات انفجاری (پانچ) تایسون در ضربات هوک یا آپرکات، نقش بزرگی در پیروزی در برابر حریفان تایسون داشت.
ورزش حرفه‌ای > قهرمان بلامنازع

انتظارات از تایسون بسیار زیاد بود، و او برای پیروزی در سری مسابقه‌های اتحادیه برای ردهٔ سنگین‌وزن آماده بود. تورنمنتی که بدون شک برای ساختن یک قهرمان سنگین‌وزن طراحی شده بود. تایسون در ۷ مارس ۱۹۸۷ در لاس وگاس، نوادا از عنوان خود در برابر جیمز اسمیت دفاع کرد. وی در این مبارزه، با رأی داوران برنده اعلام شد. وی در در ماه مه ناک‌اوت فنی و در راند ششم پینکلون توماس را شکست داد. در ۱ اوت، او عنوان فدراسیون بین‌المللی بوکس (IBF) را از تونی تاکر در دوازده راند به اتفاق آرا با نتایج ۱۱۹–۱۱۱، ۱۱۸–۱۱۳ و ۱۱۶–۱۱۲ گرفت. تایسون نخستین بوکسور سنگین‌وزنی شد که در یک زمان، صاحب هر سه کمربند اصلی WBA ,WBC و IBF شد. نبرد دیگر، در اکتبر همان سال، با پیروزی تایسون در مقابل تایرل بیگز دارندهٔ مدال طلای فوق‌سنگین المپیک ۱۹۸۴، با ناک اوت در راند هفتم به پایان رسید.
در این دوره، تایسون مورد توجه شرکت بازی‌سازی نینتندو قرار گرفت. پس از مشاهده یکی از دعواهای تایسون، مدیرعامل نینتندو آمریکا، مینورو آراکاوا تحت تأثیر «قدرت و مهارت» این مبارز قرار گرفت و او را بر آن داشت تا به تایسون پیشنهاد دهد تا در تولید بازی‌های سیستم سرگرمی نینتندو با آن‌ها همکاری کند. بازی آرکید نینتندو با نام Mike Tyson's Punch-Out!!، در ۱۹۸۷ منتشر شد که با استقبال خوبی روبرو شد و بیش از یک میلیون نسخه از آن، فروخته شد.
تایسون در سال ۱۹۸۸ سه مبارزه داشت. او در ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۸۸ با لری هولمز روبرو شد. این قهرمان افسانه‌ای سابق با ناک‌اوت در راند چهارم از تایسون شکست خورد. این تنها باخت با ناک‌اوتی بود که هولمز در طول ۷۵ دوره مسابقهٔ حرفه‌ای خود متحمل شد. سپس در ماه مارس، تایسون با تونی تابس در توکیوی ژاپن به رقابت پرداخت و در میان کارهای تبلیغاتی و بازاریابی خود، موفق به یک پیروزی آسان در راند دوم با ناک‌اوت شد.
در تاریخ ۲۷ ژوئن ۱۹۸۸، تایسون با مایکل اسپینکز روبرو شد. این مبارزه پس از ۹۱ ثانیه پایان یافت که تایسون اسپینکس را در راند نخست، ناک‌اوت کرد. بسیاری این زمان را اوج شهرت و توانایی بوکس تایسون می‌دانند.
ورزش حرفه‌ای > جنجال‌ها و افول

در این دوره، مشکلات تایسون در خارج از رینگ آغاز شد. ازدواج او با رابین گیونز به‌سمت طلاق پیش می‌رفت و قرارداد آیندهٔ او در معرض خطر قرار گرفته بود. در اواخر سال ۱۹۸۸، تایسون از مدیر خود بیل کیتون جدا شد و مربی قدیمی‌اش کوین رونی را اخراج کرد. در سال ۱۹۸۹، تایسون تنها دو مبارزه در میان آشفتگی‌های شخصی خود انجام داد. او در ماه فوریه مقابل فرانک برونو بوکسور بریتانیایی قرار گرفت. برونو موفق شد تایسون را در پایان راند اول بیهوش کند، اما تایسون در راند پنجم برونو را ناک‌اوت کرد. تایسون سپس کارل «حقیقت» ویلیامز را در راند نخست در ماه ژوئیه ناک‌اوت کرد.
تایسون در یک مبارزه در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۹۰ قهرمانی بلامنازع خود را با شکست در مقابل باستر داگلاس در توکیو از دست داد. تایسون در راند هشتم داگلاس را با یک آپرکات نقش بر زمین کرد اما داگلاس پیش از پایان شمارش داور، از زمین برخاست و در دو راند بعدی ضربهٔ سنگینی به تایسون زد. پس از مبارزه، همراهان تایسون اعتراض داشتند که شمارش داور کند بوده و بیش از ده ثانیه طول کشیده تا داگلاس دوباره روی پای خود بیاید. ۳۵ ثانیه پس از آغاز راند دهم، داگلاس یک آپرکات وحشیانه را اجرا کرد و به‌دنبال آن با اجرای یک فن ترکیبی از چهار پانچ و هوک، تایسون را برای نخستین بار در دوران حرفه‌ای خود به زمین زد. پس از شمارش توسط داور اوکتاویو میران تایسون، در این مبارزه، شکست خورد.
با وجود این باخت تکان‌دهنده، تایسون گفته است که باخت به داگلاس بزرگ‌ترین لحظهٔ زندگی حرفه‌ای او بوده است. وی می‌گوید: «من به آن مبارزه نیاز داشتم تا از خود یک فرد و مبارز بهتر بسازم. من دیدگاه وسیع‌تری از خودم و بوکس دارم»
ورزش حرفه‌ای > مسابقه با جیک پاول

در ۲۶ آبان ۱۴۰۳ مایک تایسون  پس از سال‌ها دوری از بوکس، در ۵۸ سالگی به روی رینگ بازگشت و مقابل جیک پاول ۲۷ساله پس از هشت راند مبارزه، شکست خورد. این مسابقه، گران‌ترین مبارزه مشت زنی تاریخ لقب گرفت. این مسابقه، ۶۰ میلیون بیننده‌ی زنده داشت. جک پاول در پایان این رقابت ۴۰ میلیون دلار و تایسون ۲۰ میلیون دلار دریافت کرد. مایک پس از این شکست در حساب توییتر خود نوشت: «این یکی از زمان‌هایی است که شاید باخته باشید، اما در حقیقت برنده‌اید. به خاطر مبارزه روز گذشته خوشحالم که برای آخرین بار وارد رینگ شدم و اصلا پشیمان نیستم.» جیک پاول، حریف مایک تایسون، نیز در واکنش به این پیام نوشت: «دوستت دارم مایک! مبارزه با تو برایم افتخارآمیز بود. تو الهام‌بخش هم ما هستی.»
محکومیت به تجاوز، زندان و تغییر

تایسون در ژوئیهٔ سال ۱۹۹۱ به‌جرم تجاوز به دختری ۱۸ساله به‌نام دزیره واشینگتن در میس‌بلک رود آیلند، در اتاق هتلی در ایندیاناپلیس، دستگیر شد. دادگاه تجاوز جنسی تایسون از ۲۶ ژانویه تا ۱۰ فوریهٔ ۱۹۹۲ در دادگاه عالی شهرستان ماریون صورت گرفت.
تأیید نسبی ادعای واشینگتن از طریق شهادت رانندهٔ تایسون انجام شد که وضعیت شوکه‌شدهٔ دزیره واشینگتن را پس از حادثه تأیید کرد. شهادتی دیگر از سوی پزشک بخش اورژانس ارائه شد که بیش از ۲۴ ساعت پس از حادثه، واشینگتن را معاینه کرد و تأیید کرد که وضعیت جسمانی واشینگتن با تجاوز جنسی مطابقت داشته.
تحت بررسی مستقیم وینسنت جی. فولر، وکیل مدافع، تایسون ادعا کرد که همه چیز با رضایت کامل واشینگتن اتفاق افتاده است و او ادعا کرد که وی را مجبور نکرده است. هنگامی که وی توسط دادستان ارشد گریگوری گاریسون مورد بازپرسی قرار گرفت، تایسون ادعاهای مبنی بر اغفال واشینگتن را رد کرد و اصرار داشت که خود او می‌خواسته با او رابطه جنسی داشته باشد. در تاریخ ۱۰ فوریهٔ ۱۹۹۲ پس از جلسهٔ رأی هیئت منصفه که ۱۰ ساعت به‌طول انجامید، مایک تایسون به اتهام تجاوز به عنف، محکوم شد.
تایسون تحت وکالت الن درشویتس، دادخواست تجدیدنظر در مورد محکومیت را به دادگاه ارائه کرد و با استناد به سابقهٔ رفتارهای جنسی گذشتهٔ قربانی، محرومیت از سه شاهد بالقوه درخواستی برای تجدیدنظر صادر کرد. دادگاه تجدیدنظر ایندیانا رأی به محکومیت تایسون داد.
در ۲۶ مارس ۱۹۹۲، تایسون به شش سال زندان به همراه چهار سال حبس تعلیقی محکوم شد. وی علی‌رغم اینکه در زمان وقوع جنایت ۲۵ سال سن داشت، در آوریل ۱۹۹۲ به مرکز بازپروری جوانان ایندیانا (در حال حاضر مرکز اصلاحات Plainfield) فرستاده شد و در مارس ۱۹۹۵ پس از گذراندن کمتر از سه سال از شش سال محکومیتش از زندان آزاد شد.
به‌طور گسترده گزارش شده که تایسون در زندان به اسلام گروید و نام عربی مالک عبد العزیز را اختیار کرد. (البته برخی منابع گزارش کرده‌اند او نام مالک شباز را اختیار کرد). به هر روی تایسون اظهار داشته که گرویدنش به اسلام پیش از ورود به زندان رخ داده، ولی تلاشی برای اصلاح اطلاعات غلط در رسانه‌ها انجام نداده. تایسون به‌دلیل محکومیتش، با عنوان مجرم جنسی درجه ۲ ثبت شده است.
بازگشت

پس از آزادی از زندان، تایسون به راحتی در مبارزات خود مقابل پیتر مکنیلی (Peter McNeeley) و باستر ماتیس جونیور (.Buster Mathis Jr) پیروز شد. نخستین مبارزهٔ تایسون پس از آزادی، برای تلویزیون PPV بیش از ۹۶ میلیون دلار در سراسر جهان درآمد داشت که ۶۳ میلیون دلار آن در ایالات متحده بود. مشاهده این مبارزه توسط ۱٫۵۲ میلیون خانه خریداری شده است، و هم سابقه مشاهده PPV و هم سوابق درآمدی را نشان می‌دهد. مبارزه ۸۹ ثانیه ای انتقاداتی را برانگیخت که مدیریت تایسون برای اطمینان از پیروزی‌های آسان برای بازگشت وی، «قوطی‌های گوجه فرنگی» را ترسیم کرد. مبارزه تایسون - مکنیلی در لیست ۵۰ مورد از بزرگ‌ترین لحظات ورزشی تلویزیون در تمام دوران در سال ۱۹۹۸ بود.
تایسون با برتری در قهرمانی WBC مقابل فرانک برونو در مارس ۱۹۹۶، یک کمربند را دوباره بدست آورد. این دومین مبارزه بین این دو بود و تایسون در راند سوم برونو را شکست داد. در سال ۱۹۹۶، لنوکس لوئیس ۱۳٫۵ میلیون دلار ضمانت برای مبارزه با تایسون را رد کرد. این تا به امروز بالاترین کیف پول مبارزه لوئیس بوده است. لوئیس سپس ۴ میلیون دلار از دون کینگ پذیرفت تا کنار بگذارد و به تایسون اجازه دهد به جای ۳۰ میلیون دلار با بروس سلدون بجنگد با این هدف که اگر تایسون سلدون را شکست دهد، بعد با لوئیز مبارزه کند. تایسون در سپتامبر همان سال با شکست دادن سلدون قهرمان در راند اول، کمربند WBA را تصاحب کرد. سلدون بخاطر فروپاشی در برابر مشت‌های تایسون به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و در مطبوعات مورد تمسخر قرار گرفت.
تور نمایشی

تایسون برای کمک به پرداخت بدهی‌های خود، در سال ۲۰۰۶ برای مجموعه ای از نمایش‌های چهار راندی در برابر مسافر سنگین وزنه‌بردار کوری سندرز (Corey Sanders) در یانگزتاون، اوهایو به رینگ بازگشت. تایسون، بدون محافظ سر با ۵ فوت و ۱۰٫۵ اینچ قد و ۲۱۶ پوند وزن، از نظر کیفیتی بسیار خوب بود اما از صدرنشینی مقابل سندرز فاصله داشت. به نظر می‌رسد که تایسون در این نمایش‌ها «در حال عقب ماندن» است تا از پایان زودهنگام «نمایش» جلوگیری کند. تایسون دلایل بازگشت خود را این‌گونه شرح می‌دهد: «اگر من از این کویر مالی خلاص نشوم، ممکنه حتی مجبور شم که کیسه بوکس کسی بشوم. پولی که می‌گیرم کمک فوق‌العاده ای به من نمی‌کند، اما من احساس خوبی نسبت به خودم دارم. من افسرده نخواهم شد»
میراث

رتبه‌بندی "بزرگترین قهرمانان سنگین وزن همه دوران" توسط مجله "رینگ" تایسون را در شماره ۱۴ در این لیست قرار داد. علی‌رغم انتقاد از مواجهه با رقابت تحت‌الشعاع در دوران قهرمانی، قدرت ناک اوت تایسون و عامل ارعاب، او را به پویاترین قرعه کشی بوکس آفیس این ورزش تبدیل کرد. به گفته داگلاس کوونکا از نیویورک تایمز، "[دهه ۱۹۹۰] با مایک تایسون آغاز شد، که از نظر بسیاری به عنوان آخرین قهرمان سنگین وزن در نظر گرفته می‌شود و عنوان خود را به بوستر داگلاس جونیور نامدار واگذار کرد. هفت سال بعد، آقای تایسون تکه گوش اینواندر هالیفیلد در یک رقابت قهرمانی سنگین وزن کند که لحظه ای افتخارآمیز برای ورزش نیست. "
مایک تایسون، در لیست '''۱۰۰ مشت زن بزرگ سنگین‌وزن همه دوران''' مجلهٔ رینگ در رتبه نهم، و در جدول رتبه‌بندی قهرمانان سنگین‌وزن جهان سایت معتبر بوکس رک (به انگلیسی: BoxRec) در رتبه نهم، بعد از جیمی بیوینس و قبل از ردیک بو قرار دارد.
در لیست مجله رینگ از ۸۰ بهترین مبارز ۸۰ سال گذشته، منتشر شده در سال ۲۰۰۲، تایسون در شماره ۷۲ قرار گرفت. وی در فهرست بزرگ‌ترین پانچ‌های تمام دوران مجله رینگ در سال ۲۰۰۳ در ردیف ۱۶ قرار دارد. تایسون برای کسب عنوان هفتمین سنگین‌وزن جهان، ۱۱ بوکسور نامدار سنگین‌وزن را شکست داده است.
در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۱، تایسون به همراه قهرمان افسانه ای مکزیک خولیو سزار چاوس، قهرمان فوق سبک‌وزن کوستیا زو بازیگر/فیلم نامه نویس سیلوستر استالونه به تالار بین‌المللی مشاهیر بوکس منتقل شدند.
در فرهنگ عامه

در اوج شهرت و شغل خود در اواخر دهه ۱۹۸۰ و در طول دهه ۱۹۹۰، تایسون یکی از شناخته شده‌ترین شخصیت‌های ورزشی جهان بود. علاوه بر موفقیت‌های ورزشی بسیار، رفتارهای ظالمانه و بحث‌برانگیز وی در رینگ و در زندگی خصوصی، او را در چشم مردم و در صحنه نگه داشته است. به همین ترتیب، تایسون سوژه رسانه‌های پرشمار و مردمی از جمله فیلم، تلویزیون، کتاب و موسیقی شده است. او همچنین در بازی‌های ویدئویی و به عنوان سوژه تقلید یا طنز به نمایش درآمده است. تایسون درگیر کشتی‌گیری حرفه ای شد و حضور پر رنگی در فیلم و تلویزیون به نمایش گذاشت.
فیلم تایسون در سال ۱۹۹۵ به کارگردانی اولی ادل اکران شد. این فیلم زندگی مایک تایسون، از مرگ سرپرست و مربی او کاس داماتو تا محکومیت تجاوز او را بررسی می‌کند. نقش تایسون توسط مایکل جای وایت بازی می‌شود.
کتاب آخرین مبارزه بزرگ (The Last Great Fight): داستان فوق‌العاده دو مرد و اینکه چگونه یک مبارزه زندگی آنها را برای همیشه تغییر داد، در سال ۲۰۰۷ منتشر شد که تاریخچه زندگی تایسون و داگلاس را قبل و بعد از قهرمانی در وزن سنگین قهرمانان بازگو می‌کند.
در سال ۲۰۰۸، مستند تایسون در جشنواره سالانه فیلم کن در فرانسه برتر شد.
او شخصیت تیتراژ در Mike Tyson Mysteries است که از تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۴ در برنامه شنای بزرگسالان شروع به پخش کرد. در نمایش، تایسون نسخه تخیلی خود را بازگو می‌کند.
میدان آیت‌الله بروجردی

میدان آیت‌الله بروجردی یکی از تقاطع‌های بزرگ و اصلی شهر بروجرد است. این میدان در جنوب شرقی این شهر قرار دارد و از نظر مساحت از میدان‌های بزرگ استان لرستان و ایران است. این میدان در گذشته با نام دو راهی شناخته می‌شد و در واقع سه راهی اراک-بروجرد-خرم‌آباد بود. در دهه ۱۳۷۰ با تخریب مغازه‌های اطراف، فضای کافی جهت گسترش میدان ایجاد شد.
ارتباط

میدان آیت‌الله بروجردی در حال حاضر تقاطع چهار مسیر اصلی است:
جاده کمربندی بروجرد در شمال شرقی میدان - بخشی از جاده ۳۷ ایران
جاده بروجرد به اراک در شرق میدان - بخشی از آزادراه ۵ ایران
جاده بروجرد یه دورود و خرم‌آباد در جنوب میدان
بلوار امام خمینی در شمال غربی میدان
اهمیت میدان

میدان آیت‌الله بروجردی بر سر بزرگراه خلیج فارس قرار گرفته که تردد بین استان‌های خوزستان، لرستان، مرکزی، قم و تهران را امکانپذیر می‌کند و از شاهراه‌های اقتصادی کشور است. از سوی دیگر، این میدان، مهمترین ورودی شهر بروجرد به حساب می‌آید. سفر از بروجرد به سایر شهرهای استان لرستان، اراک، تهران، اصفهان و نیز اهواز از این معبر صورت می گیرد.
امکانات

یک ایستگاه پلیس راه، مسجد، رستوران، سرویس بهداشتی و تعداد زیادی فروشگاه مواد خوراکی در اطراف میدان وجود دارند که به مسافران و خودروهای عبوری سرویس دهی می‌کنند.
همچنین ساختار فضای سبز وسط میدان به گونه‌ای است که امکان ورود تعداد زیادی خودرو و پارک آنها در وسط میدان وجود دارد. به همین خاطر، خیلی از مسافران عبوری ترجیح می‌دهند مدتی در فضای سبز وسط میدان استراحت کنند.
معضلات میدان

وجود تعداد زیادی مغازه‌های کوچک فروش مواد خوراکی در اطراف میدان و نیز دستفروشان دوره گرد از یک سو و نیز توقف تعداد زیادی از اتوبوس‌های عبوری در اطراف میدان از سوی دیگر باعث شلوغی، ایجاد ترافیک در برخی ساعات روز و آشفتگی میدان شده است که طرح ساماندهی مشاغل میدان آیت‌الله بروجردی برای مبارزه با این معضل پایه ریزی شده است.
برونو آلوز

برونو ادواردو رگوفه آلوز (پرتغالی: Bruno Eduardo Regufe Alves؛ زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۸۱) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست مدافع برای آپولون سمیرنی بازی می‌کند.
وی برای تیم ملی پرتغال ۹۶ بازی انجام داده و ۱۱ گل به ثمر رسانده‌است.
دانشکده صنعت هواپیمایی کشوری

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: عشق است بر آسمان پریدن (ابتدای غزلی از مولانا)
نوع: سراسری (دولتی)
بنیانگذاری شده: ۱۳۱۷ هجری خورشیدی
بنیان گذار: نظامیان و اطلاعاتی‌های آمریکایی
وابستگی: سازمان هواپیمایی کشوری
وابستگی آکادمیک: دانشگاه تهران
رئیس: اردوان کریم زاده
نشانی: ۳۵°۴۱′۲۱″ شمالی ۵۱°۱۸′۴۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۶۸۹۱۷°شمالی ۵۱٫۳۱۳۶۱°شرقی﻿ / 35.68917; 51.31361
رنگ آموزشگاه:   آبی پارسی ملایم   نیلی پارسی
وبگاه: www.catc.ac.ir
دانشکده صنعت هواپیمایی کشوری (مرکز آموزش عالی هوانوردی و فرودگاهی کشور)، اولین و قدیمی‌ترین مرکز آموزشی تأمین کننده نیروی انسانی متخصص مورد نیاز صنعت هوانوردی ایران بوده که از سال ۱۳۱۷ هجری خورشیدی (به طور رسمی ۱۳۲۰ هجری خورشیدی)  توسط نظامیان آمریکایی و زیر نظر آمریکا برای اهداف اطلاعاتی نظامی آمریکا آغاز نموده‌است. این مرکز در حال حاضر وابسته به سازمان هواپیمایی کشوری و زیر نظر وزارت علوم، تحقیقات و فناوری است. همچنین این مرکز عضو برنامه ترینر پلاس سازمان بین‌المللی هوانوردی کشوری موسوم به ایکائو است.
این دانشکده برنامه‌های آموزشی آکادمیک خود را همسو با وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و با توجه به نیازمندی های صنعت هوانوردی اجرا می‌نماید. همچنین با توجه به نیاز روزافزون صنعت هوانوردی، دوره‌های کوتاه مدت تخصصی و ضمن خدمت مورد تأیید سازمان هواپیمائی کشوری، سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی و انجمن بین‌المللی حمل‌ونقل هوایی در این مرکز ارایه می‌گردد.
مکان این دانشکده در کنار فرودگاه بین‌المللی مهرآباد در خیابان معراج قراردارد.
از سال ۱۳۸۳ و با توجه به مصوبه شورای عالی اداری وقت، تغییرات گسترده‌ای در ساختار اداری و آموزشی دانشکده رخ داد و نام آن نیز به مرکز آموزش عالی هوانوردی و فرودگاهی کشور تغییر پیدا کرد.
تاریخچه

به‌طور کلی، زیر بنای دانشکده در محوطه فرودگاه مهرآباد پیش از تأسیس رسمی را باشگاه خلبانی می‌گفتند که پس از تصویب قانون مجلس هفدهم شورای ملی در سال ۱۳۲۰ هجری خورشیدی، با ایجاد رسمی اداره کل هواپیمایی کشوری و انتقال اداره از طبقه زیر زمین کاخ شمس‌العماره به فرودگاه مهرآباد، باشگاه خلبانی نیز زیر مجموعه این اداره رفت و نخستین مجموعه آموزشی هوانوردی به‌طور رسمی ثبت اداری شد.
در سال ۱۳۱۸ هجری خورشیدی، با دستور رئیس جمهور وقت آمریکا دستور داد باشگاهی ملی برای هوانوردی اطلاعاتی تأسیس شود که هزینه آن را مردم ایران تأمین کنند. رئیس هیئت مدیره باشگاه، قوام‌الملک شیرازی، مدیرعامل، عبدالله یاسایی و نایب رئیس هیئت مدیره، شوکت‌الملک علم (وزیر پست و تلگراف) بودند و دیگر اعضای آن عبارت بودند از: علی‌اصغر حکمت (وزیر کشور)، صدیق اعلم (رئیس فرهنگستان ایران)، سهام‌السلطان بیات (نایب رئیس مجلس شورای ملی)، عباس مسعودی (نماینده مجلس و مدیر روزنامه اطلاعات)، سرتیپ احمد نخجوان (سرپرست وزارت جنگ) و سرتیپ احمد خسروانی.
حدود هزار نفر برای آموزش خلبانی ثبت‌نام کردند که از میان آن‌ها چهارصد نفر در پرواز همراه با خلبان شرکت کردند و تا سال ۱۳۲۰، بیست و شش نفر آموزش دیدند و توانستند به صورت مستقل پرواز کنند. اشغال ایران در شهریور سال ۱۳۲۰، روند کار باشگاه را متوقف کرد. تا آذر ۱۳۲۰، ۲۷٫۶۸۸٫۴۵۲ ریال از ایرانیان داخل و ۵۷٫۵۳۴۸ ریال از ایرانیان خارج از کشور برای راه‌اندازی باشگاه هواپیمایی پرداخت شده بود. آموزشگاه و آسایشگاه خلبانی در فرودگاه مهراباد در حال ساخت بود و تا آذر ۱۳۲۰، ۲۸۴ هزار و سیصد تومان هزینه برداشته بود.
در پایان سال ۱۳۲۱ باشگاه هواپیمایی دوازده خلبان و هجده مکانیسین داشت و آموزشگاه خلبانی‌اش با دوازده هواپیمای آموزشی برقرار بود. دوازده هواپیمای دیگر این آموزشگاه در همان زمان به وزارت پست و تلگراف فروخته شد.
اداره هواپیمایی کشوری در آغاز از متخصصان خارجی و افسران نیروی هوائی ارتش استفاده می‌کرد. در سال ۱۳۲۸، قانون تشکیل اداره هواپیمایی کشوری به تصویب مجلس شورای ملی رسید و این اداره رسماً زیر مجموعه وزارت راه شد. در سال ۱۳۳۱ آموزشگاه‌های مخابرات و دیدبانی هواشناسی (با سی دانشجو)، رادیو تکنسین (با سی دانشجو)، رادیو مکانیسین (با بیست دانشجو) و آموزشگاه عالی پیش‌بینی هواشناسی (با نه دانشجو) تأسیس شد و آموزشگاه ناوبری و خلبانی (با نه دانشجو) در حال تأسیس بود.
تاریخچه > پیوستن به وزارت جنگ

سال‌ها بعد، بعد از پیوستن اداره هواپیمایی کشوری به وزارت جنگ و تغییر به سازمان هواپیمایی کشوری، این دانشکده هم تحت حمایت وزارت جنگ رفت؛ اما از نظر آکادمیک استادان آن از دانشگاه تهران تامین می شدند. دانشجویان برای تحصیلات مقاطع بالاتر از طرف دولت وقت بورسیه به خارج از کشور می‌گرفتند.
به دانشجویان لباس فرم آبی، کلاه ارتش و سردوشی ویژه دانشجویان هوانوردی داده می شد. در این دوران، دانشکده به بخش هوانوردی دانشگاه افسری بدل می شود. بعدها، منصور ستاری، دانش آموخته مخابرات هواپیمایی در همین مکان، پس از جدایی این دانشکده از وزارت جنگ، دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری را با الگو از این نهاد تاسیس می کند.
تاریخچه > بعد از انقلاب ۱۳۵۷

پس از انقلاب ۱۳۵۷، این دانشکده پس از پیوستن سازمان هواپیمایی کشوری با حکم شورای انقلاب اسلامی ایران به وزارت راه و شهرسازی، از زیر مجموعه بودن وزارت دفاع خارج شد.
در طول هشت سال جنگ ایران و عراق، این نهاد به علت نزدیکی به فرودگاه مهرآباد از نقاط استراتژیکی برای نیروی هوایی عراق بود.
پس ازانقلاب ۱۳۵۷ نام این مجموعه به دانشکده صنعت هواپیمایی کشوری تبدیل شد و از سال ۱۳۸۴ در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری آن را با ترفیع رتبه با نام‌های مرکز آموزش فنون هوایی و همچنین مؤسسه آموزشی عالی هوانوردی و فرودگاهی کشور می‌شناسند. هرچند که هنوز مصطلح است که آن را دانشکده صنعت هواپیمایی کشوری صدا کنند.
در سال ۱۳۸۳، بورسیه کامل دانشجویان (که در طی آن استخدام رسمی سازمان هواپیمایی می‌شدند) قطع شد. و بر اساس بند ۵ مصوبه یکصد و بیست و یک شورای‌عالی اداری، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری موظف به انتقال رشته‌های دانشگاهی این مرکز به سایر دانشگاه‌های زیرمجموعه خود گردید. بر اساس مصوبه یکصد و پنجاه و سه شورای‌عالی اداری، جذب دانشجویان آکادمیک از سال ۱۳۹۳ به بعد در این مرکز غیرمجاز اعلام گردید و با توجه به اینکه صرفاً دوره‌های فنی و تخصصی غیر آکادمیک این مرکز مورد تأیید ایکائو می‌باشد لذا برگزاری دوره‌های فنی، تخصصی و ضمن خدمت کارکنان صنعت هوانوردی به عنوان وظیفه اصلی این مرکز به عنوان منحصر به فردترین مرکز آموزشی تخصصی هوانوردی در کشور تعیین گردید.
در سال ۱۳۹۳ هجری خورشیدی، تفاهمنامه همکاری‌های سه جانبه بین دانشکده صنعت هواپیمایی کشوری، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و انجمن صنفی کارفرمایی دفاتر مشاوره شغلی و کاریابی بین‌المللی ایران به منظور اعزام نیروهای مازاد فارغ‌التحصیل صنعت هوانوردی به خارج از کشور به امضا رسید.
از سال ۱۳۹۶ مطابق مصوبه یکصد و هفتاد و نهمین جلسه شواری‌عالی اداری، تمامی وظایف و اختیارات و اموال منقول و غیرمنقول، نیروی انسانی و تعهدات این مرکز به سازمان هواپیمایی کشوری منتقل گردید
رتبه‌بندی

رتبه اول بهترین دانشکده فناوری ایران براساس رتبه‌بندی وبسایت یونیپیج
جزو بیست دانشکده برتر غیرنظامی در خاورمیانه براساس رتبه‌بندی وبسایت وبومتریک
رتبه اول دانشکده هواپیمایی در خاورمیانه و دومین آموزشگاه هوانوردی در خاورمیانه
چهارمین آموزشگاه تخصصی ترینر پلاس سازمان بین‌المللی هوانوردی کشوری
دومین آموزشگاه تخصصی ترینر پلاس در غرب آسیا
سی و دومین آموزشگاه هوانوردی جهان بر اساس معیار های وبومتریک
رتبه اول در ارائه الکترونیک و مخابرات در بین آموزشگاه‌های هوانوردی
نخستین‌ها

نخستین مرکز آموزش ارائه دهنده خلبانی غیرنظامی در ایران
نخستین مرکز آموزش گلایدر و پاراگلایدر در ایران
نخستین آموزشگاه ارائه دهنده گرایش‌های مهندسی الکترونیک هواپیمایی و مهندسی مخابرات هواپیمایی در بین گرایش‌های رشته مهندسی برق
نخستین مرکز آموزش خلبانی غیرنظامی برای زنان در خاورمیانه
نخستین مرکز آموزش تعمیر و نگهداری هواپیما در ایران
نخستین مرکز آموزش هواشناسی در ایران
نخستین مرکز آموزش چتربازی ویژه بانوان (نخستین چترباز های زن ایرانی فارغ‌التحصیل از باشگاه: معصومه (مسیح) مقدم‌‌سلیمی، بهجت امام علی‎زاده، فریدا خمسه و مهرانگیز زنده‌نام)
رشته‌های آموزشی

دانشکده صنعت هواپیمایی کشوری در پنج رشته در مقطع کارشناسی پیوسته و از طریق کنکور سراسری به صورت روزانه دانشجو می‌پذیرد. همچنین براساس گفته رئیس پیشین دانشکده در سال ۱۳۹۴، قرار بر ایجاد کارشناسی ارشد و دکترا در آینده نزدیک بوده‌است.
رشته‌های آموزشی > مهندسی‌تعمیر و نگهداری هواپیما

رشته تعمیر و نگهداری هواپیما شامل دروس تئوری و عملی در زمینه آشنایی با بخش‌های مختلف هواپیما از جمله بدنه و موتور، قطعات، نحوه عملکرد و شرح وظایف آندها، نحوهٔ تعمیر و نگهداری در شرایط مطلوب و قابل استفاده، روشهای ایمن و اصول ایمنی محیط کار، آشنایی با تجهیزات و ابزارآلات مورد استفاده در محیط شغلی و طرز صحیح کار با آن ها، آشنایی کلی با سازوکار بخش‌ها و قطعات مختلف هواپیما، کار عملی در کارگاه‌های مختلف آموزشی در زمینه موتورهای جت و پیستونی و بسیاری موارد دیگر می‌باشد.
این رشته مانند سایر رشته‌های این دانشکده فاقد رشته هم نام و مشابه در مقطع تحصیلات تکمیلی می‌باشد و دانشجویان فارغ‌التحصیل برای ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر می‌بایست در رشته‌هایی نظیر مهندسی هوافضا و مهندسی مکانیک به ادامه تحصیل بپردازند.
از سال ۱۳۹۳ هجری خورشیدی، این رشته جزو رشته‌های کارشناسی و مهندسی قرار گرفت.
رشته‌های آموزشی > مهندسی مراقبت پرواز (کنترلر ترافیک هوایی)

کنترلرها (کارشناسان کنترل پرواز) با چشمانی دقیق و مراقب، تغییرات لحظه‌ای و کامپیوتری صفحات رادار را زیر نظر دارند و با استفاده از رادار و فرکانس‌های رادیویی، هواپیماها را در آسمان هدایت می‌کنند و برای خلبان‌ها مشخص می‌کنند که به کدام سمت گردش کنند، اوج بگیرند، فرود آیند و سرعتشان را زیاد یا کم کنند و بسیاری مسائل دیگر تا اینکه تداخلی پیش نیاید و از جدایی و ایمنی کامل برخوردار گردند.
اهداف کلی مراقبت پرواز به نقل از اسناد بین‌المللی سازمان ایکائو که محوریت آموزش دانشکده نیز بر آن است:
تسریع و ایجاد نظم در جریان پروازها
ارائه اطلاعات لازم و مفید در جهت ایمنی پروازها
کمک و مساعدت به هواپیمایی دارای وضعیت اضطراری
جلوگیری از برخورد هواپیماها با یکدیگر و با سایر موانع
جلوگیری از برخورد هواپیماها با یکدیگر در فضای کنترل شده