stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لتیشیا بوفونی سیلوا
دوران کودکی

بوفونی در ساو پائولو به دنیا آمد. او از سن ۹ سالگی اسکیت‌برد زدن را آغاز کرد و مادربزرگش در سن ۱۱ سالگی اولین اسکیت‌برد او را خرید.
او در این باره می‌گوید: «من در خیابان بزرگ شدم و همیشه در حال ورزش بودم. ما کامپیوتر نداشتیم، گوشی هوشمند هم نبود. همه بچه‌ها شروع به اسکیت‌برد زدن کردند، بنابراین من هم شروع کردم.»
او همچنین اشاره کرده است: "پدرم تخته‌ام را شکست تا دیگر اسکیت نزنم. من از ۹ سالگی شروع به اسکیت‌برد زدن کرده بودم؛ با تمام پسرهای محله‌ام اسکیت می‌زدم و او از این که تنها دختر در میان ۱۰ پسر بودم، عصبانی بود. او تخته‌ام را جلوی من شکست و گفت: 'دیگر هرگز اسکیت نخواهی زد.' " در نهایت، پدرش تسلیم شد.
در سن ۱۴ سالگی، بوفونی با دوستان بزرگ‌تر به ایالات متحده نقل مکان کرد. او در مدرسه دبیرستان هالیوود تحصیل کرد، اما به دلیل غیبت زیاد از مدرسه مجبور به ترک آن شد.
حرفه

در سال ۲۰۰۷، بوفونی در سن ۱۴ سالگی در نخستین ایکس گیمز خود که در لس آنجلس برگزار شد، شرکت کرد.
او پنج بار برنده مدال طلای ایکس گیمز است. با پیروزی‌اش در ایکس گیمز شانگهای ۲۰۱۹، او رکورد ده‌ساله السا استیمر برای بیشترین تعداد مدال طلای زنان در بخش خیابانی را مساوی کرد. به‌طور کلی، او شش مدال متوالی در بخش خیابانی زنان ایکس گیمز (۲۰۱۰–۲۰۱۴) و عنوان قهرمانی در شانگهای ۲۰۱۹ را کسب کرده است.
او به یکی از شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین ورزشکاران ورزشی اکشن در جهان تبدیل شده است. بوفونی به مدت چهار سال متوالی از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ به عنوان بهترین اسکیت‌باز خیابانی زن توسط جام جهانی اسکیت‌برد رتبه‌بندی شد و در کتاب رکوردهای گینس (۲۰۱۷) به عنوان «بیشترین پیروزی در جام جهانی اسکیت‌برد» معرفی شد. در سال ۲۰۱۳، او برای جایزه ای‌اسپی‌وای اِوارد به عنوان بهترین ورزشکار زن ورزشی اکشن نامزد شد.
در سال ۲۰۱۵، او نخستین قهرمان جهان در مسابقات لیگ خیابان اسکیت‌برد در بخش زنان شد که در شیکاگو، ایلینوی برگزار شد. او همچنین در مجله ای‌اسپی‌ان – بادی ایشو حضور داشت. او همچنین در سال ۲۰۱۵ اولین اسکیت‌باز زن بود که با نایک اسکیت‌برد قرارداد امضا کرد.
در سال ۲۰۱۸، فوربز بوفونی را به عنوان یکی از قدرتمندترین زنان در ورزش‌های بین‌المللی برای سال ۲۰۱۸ (#۲۵) معرفی کرد. و در لیست ورزشکاران قابل بازاریابی جهانی برای سال ۲۰۱۸ (#۴۱) قرار گرفت. همچنین در سال ۲۰۱۸، او در لیست «زیر ۳۰» فوربز برزیل قرار گرفت.
در سال ۲۰۲۲، بوفونی رکورد جهانی (تأیید شده توسط رکوردهای جهانی گینس) برای بالاترین گرانید اسکیت‌برد خارج از عقب یک هواپیمای پرنده را ثبت کرد. این رکورد زمانی ثبت شد که هواپیما بر فراز مرسد، کالیفرنیا در حال پرواز بود. ویدیوی این رکورد در سال ۲۰۲۳ به سرعت در اینترنت منتشر شد. هواپیما یک هواپیمای ترابری C-۱۳۰ بود و در ارتفاع ۹٬۰۲۲ فوتی هنگامی که بوفونی اسکیت‌برد گرانید را انجام داد، پرواز می‌کرد.
بوفونی نماینده رسمی ورزشکاران ورد اسکیت، نهاد حاکم بر اسکیت‌برد که توسط کمیته بین‌المللی المپیک به رسمیت شناخته شده است، می‌باشد.
زندگی شخصی

در آوریل ۲۰۲۱، بوفونی شهروند ایالات متحده شد.
عبدالله‌آباد (زبرخان)

| عبدالله‌آباد عبدالله آباد شبیه خوانها | عبدالله‌آباد عبدالله آباد شبیه خوانها |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۶′۷″ شمالی ۵۸°۵۸′۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۱۰۱۹۴°شمالی ۵۸٫۹۶۷۷۸°شرقی﻿ / 36.10194; 58.96778: مختصات: ۳۶°۶′۷″ شمالی ۵۸°۵۸′۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۱۰۱۹۴°شمالی ۵۸٫۹۶۷۷۸°شرقی﻿ / 36.10194; 58.96778
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: زبرخان
بخش: بخش مرکزی شهرستان زبرخان
دهستان: اردوغش
جمعیت: ۱۱۳۷ نفر
عبدالله‌آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان زبرخان شهرستان زبرخان در استان خراسان رضوی ایران است.
هر ساله مراسم با عظمت شبیه خوانی در این روستا برگزار می شود.
جمعیت

این روستا در دهستان اردوغش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۱۳۷ نفر (در ۳۱۳ خانوار) بوده‌است.
فرانسیسکو کونسیسائو

فرانسیسکو کونسیسائو (انگلیسی: Francisco Conceição؛ زادهٔ ۱۴ دسامبر ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که به صورت قرضی برای باشگاه یوونتوس بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، و زیر ۲۱ سال پرتغال و تیم ملی پرتغال بازی کرده‌است.
این بازیکن در اولین بازی یورو بعد از ۲ دقیقه ورود دروازه  جمهوری چک رو باز کرد و رکورد زد.
وی پس از این گل در مصاحبه ای با نشریه های ورزشی پرتغال اعلام کرد که موفقیتم را مدیون سه عامل هستم؛ خدا، پدرم و این نکته طلایی: «ضرایب موازنه با ما حرف میزنند»
زندگی شخصی

فرانسیسکو، فرزند سرژیو کونسیسائو، سرمربی فوتبال و برادر رودریگو کونسیسائو، بازیکن فوتبال است.
لارا مارلینگ

| لارا مارلینگ | لارا مارلینگ |
| --- | --- |
مارلینگ در حال اجرا در تالار اپرای سیدنی در سال ۲۰۱۲: مارلینگ در حال اجرا در تالار اپرای سیدنی در سال ۲۰۱۲
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: لارا بئاتریس مارلینگ
زاده: ۱ فوریه ۱۹۹۰ (۳۴ سال)بارکشر، انگلستان
ژانر: فولک انگلیسی و فولک راک
ساز(ها): آواز، گیتار، گیتار بیس، پیانو
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۶-اکنون
ناشر(ان): ویرجین، وی اوت وست
همکاری‌های مرتبط: نوا اند ده ویل، مامفرد اند سانز
وبگاه: LauraMarling.com
لارا بئاتریس مارلینگ (انگلیسی: Laura Beatrice Marling؛ زادهٔ ۱ فوریه ۱۹۹۰) آهنگساز، ترانه‌سرا و خوانندهٔ اهل انگلستان است. او برنده جایزه بریت برای بهترین هنرمند انفرادی زن بریتانیا در سال ۲۰۱۱ بود و در سال ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، و ۲۰۱۸ نامزد دریافت همان جایزه شد.
او زادهٔ بارکشر در جنوب شرقی انگلستان است. زمانی که ۱۶ ساله بود به خواهران خود در لندن پیوست تا موسیقی را دنبال کند. مارلینگ با چند گروه موسیقی همکاری داشت و نخستین آلبوم خود به نام افسوس، نمی‌توانم شنا کنم را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. این آلبوم و همچنین آلبوم دوم و چهارم او، من می‌گویم زیرا من می‌توانم در سال ۲۰۱۰ و زمانی من عقابی بودم در سال ۲۰۱۳ نامزد جایزه مرکوری شدند. علاوه بر آن آلبوم ششم او، سمپر فمینا برای او نامزدی بهترین آلبوم فولک را در جایزه گرمی به همراه داشت.
آغاز زندگی

مارلینگ در بارکشر انگلستان متولد شد، او کوچک‌ترین فرزند از سه دختر خانواده بود. مادرش معلم موسیقی است. پدرش، سر چارلز ویلیام سامرست مارلینگ، پنجمین بارونت مارلینگ، یک استودیوی ضبط را اداره می‌کرد و او را با موسیقی فولک آشنا کرد و سلیقه موسیقی او را شکل داد. تجربه ای که بعداً مارلینگ آن را به این شکل توصیف کرد: «کمی نعمت و کمی بلا… [چون که] من نمی‌توانستم خودم را به سبک مناسب سن برسانم.». او نواختن گیتار را از همان سال‌های آغازین، آغاز کرد.
مارلینگ به مدرسه ابتدایی ویورلی در فینچمپستد، بارکشر می‌رفت و برای حضور در مدرسه لایتون پارک، یک مدرسه خصوصی کوئیکر در ردینگ، بارکشر بورسیه دریافت کرد. در طول دوران دبیرستان، او احساس اضطراب نسبت به سایر افراد و ترس از مرگ داشت.
بازیگری

مارلینگ در فیلم کوتاه «زن راننده» که در مارفا، تگزاس و به کارگردانی کریس پرکل فیلمبرداری شده‌است در یکی از نقش‌های اصلی ظاهر شد. این فیلم در ۷۲ ساعت فیلمبرداری و تدوین شد. مارلینگ بعداً در مسابقه ملی فیلم ۷۲ ساعته برنده «بهترین بازیگر زن» شد. این فیلم در فستیوال فیلم کوتاه لندن در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۱۵ نمایش داده شد و بعداً در ماه بعد در Vimeo به نمایش درآمد. این فیلم همچنین قطعات موسیقی جدیدی از مارلینگ را شامل می‌شد.
زندگی شخصی

مارلینگ مدتی با خواننده گروه نوا اند ده ویل، چارلی فینک در ارتباط بود تا اینکه در ۲۰۰۸ از هم جدا شدند. او تا اواخر سال ۲۰۱۰ با مارکوس مامفرد از اعضای مامفرد اند سانز در ارتباط بود. او در سال ۲۰۱۳ به سیلور لیک، لس آنجلس در کالیفرنیا نقل مکان کرد تا این که در دسامبر سال ۲۰۱۴ دوباره به لندن برگشت.
در سپتامبر ۲۰۱۳، مارلینگ توضیح داد: «من یک فرد انفرادی هستم اما عاشق مردم هستم، من یک انسان‌گریز نیستم. من فکر می‌کنم صحبت کردن فقط در صورت لزوم کاملاً ضروری است. من بیشترین احساس نزدیکی با مردم را در زمان تجربه مشترک دارم. من هنوز در حال کاوش در مورد آن هستم، نمی‌دانم که من را به کجا بکشاند.»
آلبوم‌ها

| سال | نام اصلی | نام فارسی | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۸ | Alas, I Cannot Swim | افسوس، من نمی‌توانم شنا کنم |  |
| ۲۰۱۰ | I Speak Because I Can | من می‌گویم زیرا من می‌توانم |  |
| ۲۰۱۱ | A Creature I Don't Know | موجودی که من نمی‌شناسم |  |
| ۲۰۱۳ | Once I Was an Eagle | زمانی من عقابی بودم |  |
| ۲۰۱۵ | Short Movie | فیلم کوتاه |  |
| ۲۰۱۷ | Semper Femina | سمپر فمینا |  |
| ۲۰۱۸ | LUMP | لامپ | همراه با LUMP |
لارا بئاتریس مارلینگ در حال اجرا
آب‌مروارید

برای روستایی با این نام، آب مروارید (ممسنی) را ببینید.
Medical condition
| آب مروارید | آب مروارید |
| --- | --- |
بزرگنمایی یک چشم دچار آب مروارید در یک اسلیت لمپ با نوردهی منتشر: بزرگنمایی یک چشم دچار آب مروارید در یک اسلیت لمپ با نوردهی منتشر
تخصص: چشم‌پزشکی 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰: H۲۵-H۲۶, H۲۸, Q۱۲.۰
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام: 366
دادگان بیماری‌ها: 2179
مدلاین پلاس: 001001
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
آب مروارید یا کاتاراکت (به فرانسوی: cataracte) (آب سفید) نوعی بیماری‌ چشم با دلایل مختلف است که با تار شدن عدسی چشم آغاز شده و با افزایش تیرگی و کدر شدن عدسی، بینایی چشم مختل می‌شود. بیماری چشمی آب مروارید در بیشتر موارد در زمانی که باعث اختلال در بینایی شده باشد با جراحی ظریفی برطرف می‌شود.
ریشه‌های بیماری

این بیماری به دلایل زیر بروز می‌کند:
کهولت سن (شایع‌ترین علت)
ضربه به سر که موجب اختلال در تغذیه عدسی می‌شود
اشعه‌های یونیزه (اشعه x)، اشعه گامای ناشی از تلویزیون‌های قدیمی
تماس طولانی با نور آفتاب (پرتو فرابنفش)
دیابت
ضربه به چشم و عدسی
بیماری های تیروئید
نقصان‌های هنگام تولد
سوءتغذیه
مصرف طولانی مدت بعضی از داروها مثل کورتون‌ها
عقاید اشتباه درباره آب مروارید

عقاید غلطی دربارهٔ آب مروارید رایج است، اما باید گفت که آب مروارید:
پرده‌ای روی چشم نیست؛
بر اثر استفاده بیش از حد از چشم به وجود نمی‌آید؛
سرطان نیست؛
از یک چشم به چشم دیگر سرایت نمی‌کند؛
سبب کوری غیرقابل برگشت نمی‌شود.
آب آوردن چشم به معنی ایجاد آب مروارید است و ربطی به ریزش اشک ندارد.
علائم

از علامت‌های آب مروارید می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
دو بینی اشیاء
تار دیدن که معمولاً در نور روشن بیشتر این اتفاق می‌افتد. معمولاً این حالت برای اولین بار شب‌ها هنگام دیدن نور ماشین‌ها به صورت هاله اتفاق می‌افتد.
کدر شدن و به رنگ سفید شیری درآمدن مردمک ها
•به نظر محققان استفاده از عینک‌های آفتابی غیراستاندارد بیشتر از عینک نزدن، به چشم آسیب وارد می‌کند و یکی دلایل بروز آب مروارید است. بر این اساس عینک‌های تیره آفتابی سبب بازشدن مردمک چشم می‌شود و در صورتی که شیشه عینک قادر به جذب اشعه UV نباشد، این اشعه بیش از مواقعی که فرد عینک نمی‌زند، سبب آسیب به چشم می‌شود.
دید ابری

مشخص‌ترین نشانه که می‌تواند حاکی از تحت تأثیر قرار گرفتن چشم به واسطه آب مروارید باشد، دید ابری یا پدیدار شدن لکه‌های تیره در میدان دید است. در ابتدا، این شرایط ممکن است متناوب یا نسبتاً جزئی به نظر برسد، اما با گذشت زمان، تیرگی می‌تواند شرایط وخیم‌تری پیدا کند و انجام فعالیت‌های روزانه مانند رانندگی و حضور در محل کار را سخت‌تر از گذشته سازد. دید ابری ناشی از آب مروارید در صورت درمان نشدن، می‌تواند موجب تاری و تیرگی هرچه بیشتر دید شود. این شرایط انجام فعالیت‌هایی مانند رانندگی یا تشخیص چهره دیگران را برای بیمار دشوار می‌کند.
مشکلات دید در شب

یکی از نخستین نشانه‌های ابتلا به آب مروارید، بروز مشکل دید در شب است. آب مروارید اغلب موجب تیرگی دید می‌شود و ممکن است به شکل‌گیری سایه‌های زرد یا قهوه‌ای در بینایی نیز منجر شود.در ابتدا، این شرایط مشکل جدی طی روز ایجاد نمی‌کند، چراکه به‌طور معمول نور کافی برای جبران تیرگی دید وجود دارد. با وجود این، هنگام شب این شرایط مشکل آفرین می‌شود و خطرات جدی برای بیمار هنگام انجام فعالیت‌هایی مانند رانندگی یا کار با ماشین آلات سنگین ایجاد خواهد کرد.
ناراحتی در مواجهه با نور

به‌طور کلی، حساسیت به نور امری طبیعی است. احساس ناراحتی هنگام خروج از اتاقی تاریک و ورود به فضایی روشن یا هنگام نگاه کردن به نور چراغ قوه، شرایطی غیرمعمول نیست. اما حساسیت به نور نباید از این حد فراتر برود.حساسیت به نور در افراد مبتلا به آب مروارید یک نشانه آشنا و مشکل آفرین است. در حقیقت، مشاهده نور می‌تواند ناراحت‌کننده و حتی دردناک باشد. این شرایط هنگام شب و در زمان رانندگی به واسطه روشن بودن چراغ خودروهای عبوری مشکل آفرین است.
پدیدار شدن هاله نور

پدیدارشدن هاله‌ها یا حلقه‌های باریک نور در اطراف منابع نور (معمولاً در شب) یکی از نشانه‌های مشکلات بینایی مرتبط با آب مروارید است. به گزارش عصر ایران، تیرگی عدسی چشم اغلب به پراش نور عبوری از چشم منجر می‌شود. نتیجه این شرایط پدیداری هاله‌ها در اطراف منبع نور است که می‌تواند بسیار منحرف‌کننده و زمینه ساز شکل‌گیری خطر باشد.
نیاز مکرر به تعویض عینک یا لنز تماسی جدید

یکی از نشانه‌های آشکار تجربه مشکلات بینایی مرتبط با آب مروارید نیاز مکرر به تغییر نسخه عینک یا لنز تماسی نسبت به گذشته‌است. در حالت عادی این به روزرسانی‌ها باید هر چند سال یک بار و نه هر یک سال یا شش ماه یک بار انجام شود. حتی اگر این شرایط با آب مروارید درارتباط نباشد، نشان دهنده بروز نوع دیگری از بیماری چشمی است که به توجه فوری پزشکی نیاز دارد.
دید گل آلود

یکی از نشانه‌های ابتلا به آب مروارید دید گل آلود است. این شرایط به دلیل تراکم پروتئینی که در اطراف عدسی چشم جمع می‌شود، شکل می‌گیرد و دید را به تدریج قهوه‌ای‌تر یا حتی زرد رنگ می‌کند و از قدرت بینایی می‌کاهد. آب مروارید در صورت درمان نشدن می‌تواند چنان در بینایی اختلال ایجاد کند که بیمار احساس استفاده از عینک آفتابی را دارد، در حالی که این گونه نیست. اگرچه این شرایط در طول روز ممکن است مشکل آفرین نباشد، اما هنگام شب بسیار خطرناک است.
دو بینی

دو بینی می‌تواند نشانه‌ای از تجمع پروتئین در اطراف عدسی چشم باشد که مشاهده محیط اطراف به صورت درست را برای بیمار دشوار می‌کند.البته دوبینی می‌تواند نشانه‌ای از مشکلات جدی دیگر مانند تورم قرنیه، سکته مغزی یا شکل‌گیری یک تومور مغزی نیز باشد. تمامی این موارد، بیماری‌های نگران‌کننده‌ای است؛  از این رو، مراجعه به پزشک اهمیت دارد.
روش‌های درمان

در گذشته جراح چشم عدسی را وقتی کاملاً کدر شده بود از چشم خارج می‌کرد و دید را با عینک اصلاح می‌نمود. اما امروزه متخصصان می‌گویند بهتر است قبل از اینکه عدسی کاملاً سفت شود عمل جراحی انجام گیرد.
در روشی جدیدتر موسوم به اکسترنال از لنزی که از جنس کریستال و گونه‌ای پلاستیک است استفاده می‌شود و هنوز نیز کاربرد دارد. در این روش لنز مصنوعی جایگزین عدسی چشم می‌شود.
تازه‌ترین روش درمان آب مروارید عمل فیکو است. این روش هم برمبنای جایگزینی لنز به جای عدسی است، اما لنز مورد نیاز از جنس پلاستیک شفاف و قابل انعطاف یا به اصطلاح تاشو (foldable) است که آن را توسط ابزار ویژه‌ای لوله کرده و از سوراخی در قرنیه به اندازه ۳ میلی‌متر وارد کپسول عدسی قبلی که اکنون از چشم خارج شده‌است می‌کنند و لنز درون کپسول باز می‌شود و به حالت مطلوب درمی‌آید.
سرچشمه‌ها

↑  علی‌اکبر نفیسی. سرواژه «آب سفید»، فرهنگ نفیسی (در ویکی‌نبشته)
↑  http://www.webmd.com/eye-health/cataracts/health-cataracts-eyes ترجمه شده در http://familydoctor.ir/fa/page/98%5Bپیوند+مرده%5D
↑  بروز آب مروارید در اثر استفاده از عینک‌های آفتابی غیراستاندارد . [خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) http://www.irna.ir]
↑  ماهنامه دانشی اجتماعی دارو و درمان، شماره ۷۴، شهریور ۱۳۸۸
کتاب پزشکی خانواده https://web.archive.org/web/20181004185653/http://space.orq.ir/
برای پیشگیری از ابتلا به آب مروارید چه می توان کرد؟ مجله سلامت لنداسپا
«سایت بیمارستان چشم پزشکی نور». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲.
تصویری از چشم دچار آب مروارید
لولینا بورگوهین

لولینا بورگوهین (زاده ۲ اکتبر ۱۹۹۷) یک بوکسور زن هندی است. او در مسابقات بوکس قهرمانی زنان جهان AIBA 2018 و مسابقات بوکس قهرمانی زنان جهان AIBA سال ۲۰۱۹ مدال برنز کسب کرد. او مدال طلا را در اولین تورنمنت بوکس آزاد هند که در دهلی نو برگزار شد و مدال نقره را در دومین تورنمنت بوکس بین‌المللی هند که در گوآهاتی برگزار شد کسب کرد. وی رتبه سوم را در وزن ۶۹ کیلوگرم سبک‌وزن کسب کرد او اولین زن از آسام است که به بازی‌های المپیک راه یافته‌است و دومین بوکسور ایالتی است که پس از شیوا توپا نماینده کشور هند شد. در سال ۲۰۲۰، او ششمین فردی از آسام بود که جایزه Arjuna را دریافت کرد.
المپیک ۲۰۲۰ توکیو

او در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو شرکت کرد. در اولین مسابقه بوکسور آلمانی را شکست داد، در مرحله یک چهارم نهایی بر بوکسور تایوانی غلبه کرد و به نیمه نهایی رسید اما در این مرحله مقابل بوسه ناز سورمنلی بوکسور زن ترکیه شکست خورد و از رسیدن به فینال بازماند و به مدال برنز رسید.
جوایز و تقدیرنامه‌ها

جایزه آرجونا، که توسط رئیس‌جمهور رام نات کویند برای عملکرد برجسته او در بوکس اهدا شد.
جوایز و تقدیرنامه‌ها > مسابقات انتخابی المپیک جهانی

بورگوهاین، زنان ۶۹ بوکسور کیلوگرم، از ۱۵ اکتبر تا ۵ دسامبر در آسیسی ایتالیا برای رویداد مقدماتی المپیک جهانی برنامه‌ریزی شده برای ماه مه - ژوئن ۲۰۲۱ آموزش دیده‌است.
زهرا سربالی

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
 :  
شناسنامه: شناسنامه
زادروز: ۲۲ مرداد ۱۳۷۲ ‏(۳۱ سال)
زادگاه: تهران، ایران
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی: باشگاه فوتبال زنان شهرداری سیرجان 
شمارهٔ پیراهن: ۶
پُست: هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای: باشگاه‌های حرفه‌ای
| سال‌ها | باشگاه‌ها | بازی (گل) |
تیم ملی: تیم ملی
|  | ایران |  |
زهرا سربالی (زاده ۲۲ مرداد ۱۳۷۲ در تهران) بازیکن فوتبال اهل ایران است. او بازیکن تیم ملی فوتبال زنان ایران و باشگاه فوتبال زنان شهرداری سیرجان در لیگ فوتبال زنان ایران است.
افتخارات

۱۳۹۸ بهترین بازیکن فوتبال بانوان ایران
عملیات حرارتی موضعی

لبه یک شمشیر که سختکاری موضعی شده‌است. لبه سفید بیرون سخترین قسمت آن می‌باشد.
عملیات حرارتی افتراقی یا عملیات حرارتی انتخابی یا عملیات حرارتی موضعی (به انگلیسی: Differential heat treatment) روشی است که در حین عملیات حرارتی برای سخت کردن یا نرم کردن ناحیه مشخصی از یک شیء فولادی به کار گرفته می‌شود و باعث به وجود آمدن یک اختلاف در سختی این نواحی می‌شود. روش‌های زیادی برای ایجاد اختلاف در خواص وجود دارد، اما اغلبِ آن‌ها را می‌توان به عنوان سخت کاری موضعی یا بازپخت موضعی طبقه‌بندی کرد.
روش‌های سخت کاری موضعی

روش‌های سخت کاری موضعی شامل حرارت دهی به فلز به صورت یکنواخت تا دمای تفتیدگی، تغییر فولاد به آستنیت و سپس سرد کردن آن در نواحی مختلف می‌باشد که قسمتی از شیء را به مارتنزیت بسیار سخت تبدیل می‌کند، در حالی که مابقی آن آرام‌تر سرد شده و به پرلیت نرم‌تر تبدیل می‌شود. این روش ممکن است تنها شامل حرارت دهی یک بخش از شیء به صورت بسیار سریع تا دمای تفتیدگی و سپس سرد کردن سریع آن (کوئنچ) باشد که فقط بخشی از شیء را به مارتنزیت سخت تبدیل می‌کند و بقیه شیء بدون تغییر باقی می‌ماند.
روش‌های بازپخت موضعی

روش‌های بازپخت موضعی شامل گرم کردن شیء به صورت یکنواخت تا دمای تفتیدگی و سپس کوئنچ کامل کل شیء هستند که تمام آن شیء را به مارتنزیت تبدیل می‌کنند. سپس شیء تا دمای بسیار کمتری حرارت داده می‌شود تا نرم شود (تمپرینگ)، اما این حرارت دهی تنها به صورت موضعی خواهد بود که تنها بخشی از آن را نرم می‌سازد.
روش‌های سخت کاری موضعی در ابتدا در چین برای ساخت شمشیر توسعه یافت و در خاور دور از نپال تا کره و ژاپن گسترش یافت. بعدها، روش‌های سخت کاری سطحی از طریق حرارت دهی سریع در نواحی انتخابی و سپس کوئنچ کردن آن مثل سخت کاری شعله‌ای و سخت کاری القایی توسعه یافت. به هر ترتیب، روش‌های بازپخت موضعی ابتدائاً با آهنگران اروپایی برای ساخت ابزارهای برش شروع شد، اما برای ساخت چاقوها و قداره‌های نوع اروپایی نیز شروع شد. در این فرایند بعدها در بسیاری از زمینه‌های ساخت اشیایی که در آن‌ها ترکیبی از استحکام و چقرمگی (مقاومت به ضربه) مورد نیاز بود مورد استفاده قرار گرفت، از جمله ساخت ورق‌های زرهی در کشتی‌های جنگی اولیه.
روش بازپخت موضعی

در حین عملیات حرارتی، وقتی فولاد تفتیده (معمولاً بین ۸۲۰ تا ۸۷۰ درجه سلسیوس) به سرعت سرد یا کوئنچ می‌شود، بسیار سخت می‌گردد، اما عمدتاً سختی زیاد باعث تردی زیاد مثل شیشه می‌شود.
فولاد کوئنچ شده عموماً به آرامی و به صورت یکنواخت (معمولاً بین ۲۰۴ تا ۳۴۳ درجه سلسیوس) در فرایندی به نام تمپرینگ حرارت دهی مجدد می‌شود تا فلز نرم گردد و در نتیجه چقرمگی افزایش یابد. به هر ترتیب، این گونه نرم کردن فلز گرچه شمشیر را کمتر در معرض شکستن قرار می‌دهد، اما لبه آن را مستعد آسیب‌هایی مثل کند شدن، کوبیده شدن یا تاب برداشتن می‌کند.
تاریخچه

سخت کاری موضعی روشی است که در عملیات حرارتی شمشیرها و چاقوها برای افزایش سختی لبه بدون ترد ساختن کل تیغه استفاده می‌شود. بدین منظور، لبه بسیار سریع تر از پشت تیغه (از طریق افزودن یک عایق حرارتی به پشت تیغه قبل از کوئنچ) سرد می‌شود. خاک رس یا ماده دیگری برای عایق استفاده می‌شود. این امر همچنین از طریق پاشیدن دقیق آب (که به تازگی گرم شده) بر لبه تیغه نیز حاصل می‌شود، چنان‌که در مورد ساخت کوکری ((به انگلیسی: Kukeri) (چاقوی بلند نپالی) به کار می‌رود. سخت کاری موضعی از چین نشأت گرفته و سپس به کره و ژاپن بسط یافته‌است. این روش عمدتاً در جیان (Jian) چین و کاتانا (katana) شمشیر سنتی ژاپنی و کوکری (چاقوی سنتی نپالی) استفاده شده‌است. اغلب تیغه‌های ساخته شده به این روش خطوط بازپخت موضعی نامیده می‌شود، اما این عبارت به صورت دقیق تر به روش دیگری گفته می‌شود که از قداره‌های اروپایی نشأت می‌گیرد.
مدل‌های جدید سخت کاری موضعی وقتی توسعه یافت که منابع حرارت دهی سریع فلز ابداع شد؛ مثل حرارت دهی القایی یا تورچ اکسی استیلن. با استفاده از روش‌های سخت کاری شعله‌ای و سخت کاری القایی، فولاد به سرعت حرارت دهی و در نواحی مشخص تفتیده شده و سپس کوئنچ می‌گردد. این امر فقط بخشی از شیء را سخت می‌کند و مابقی بدون تغییر می‌ماند.
بازپخت موضعی به صورت متداول برای ساخت ابزارهای برش استفاده می‌شود، گرچه گاهی برای چاقو و شمشیر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. بازپخت موضعی از طریق کوئنچ یکنواخت شمشیر و سپس بازپخت قسمتی از آن مثل پشت تیغه یا بخش مرکزی تیغه‌های دو لبه، به وسیله یک تورچ یا دیگر منابع مستقیم حرارت حاصل می‌شود. بخش حرارت یافته فلز با این روش نرم شده و لبه در سختی بالاتر باقی می‌ماند.
روش سخت کاری موضعی > صیقل کاری پس از سختکاری

سخت کاری موضعی دو نوع منطقه مختلف سختی ایجاد می‌کند که واکنش‌های متفاوتی نسبت به ساییدن، شکل‌دهی و صیقل کاری نشان می‌دهند. پشت و مرکز تیغه بسیار سریع تر از لبه ساییده می‌شود، بنابراین صیقلکار نیاز به کنترل دقیق زاویه لبه خواهد داشت، که بر هندسه تیغه تأثیرگذار خواهد بود. یک صیقلکار بی تجربه ممکن است به سرعت تیغه را به خاطر فشار بیش از حد به مناطق نرم‌تر از بین ببرد و به سرعت شکل تیغه را بدون تغییر زیاد در ناحیه سخت شده عوض کند.
گرچه پرلیت و مارتنزیت هر دو را می‌توان به صورت آینه‌ای صیقلی کرد، اما معمولاً این دو فاز سطح پرداخت ماتی دارند که اختلافی را در مقدار سختی آن‌ها ایجاد می‌کند. این امر منجر به ریزساختارهای مختلفی می‌شود که وقتی از زاویه‌های مختلف دیده می‌شوند، نور را به میزان‌های مختلفی منعکس می‌کنند.
پرلیت در زمان‌های طولانی تری تشکیل شده، خراش‌های عمیق‌تری دارد و بسته به زاویه دید صیقلی و روشن یا گاهی تاریک دیده می‌شود. مارتنزیت در مقابل خراش سخت‌تر است و در نتیجه ساییدگی‌های میکروسکوپی آن کوچک‌تر هستند. مارتنزیت همواره روشن‌تر و در عین حال تخت تر از پرلیت دیده می‌شود و این امر کمتر بستگی به زاویه دید دارد. وقتی تیغه صیقلی شده یا با اسید اچ می‌شود تا این جنبه‌های آن نشان داده شود، یک مرز دانه مشخص بین بخش مارتنزیتی و پرلیت آن دیده می‌شود. این مرز معمولاً خط بازپخت خوانده می‌شود و گاهی نیز به اسم عبارت ژاپنی آن یعنی هامون (hamon) نامیده می‌شود. بین لبه سخت شده و هامون یک ناحیه میانی نیز وجود دارد که به ژاپنی نیوی (nioi) نامیده می‌شود و تنها در زاویه طولی قابل مشاهده است. نیوی خطی است به پهنای حدود یک یا دو میلی‌متر در کنار هامون که از دانه‌های مارتنزیتی منفرد (نایه niye) تشکیل شده که در زمینه‌ای پرلیتی احاطه شده‌است.
در ژاپن از زمان افسانه‌ای آهنگر معروف آماکانی (Amakuni)، هامون‌ها در اصل صاف و موازی با لبه تیغه بودند، اما از قرن دوازدهم قبل از میلاد آهنگرانی مثل شینتوگو کانیمیتسو (Shintogo Kunimitsu) شروع به تولید هامون‌هایی با اشکال غیر منظم نمودند. از قرن ششم قبل از میلاد، آهنگران ژاپنی عموماً شمشیرهایشان را قبل از کوئنچ به آرامی گرمای بیشتری می‌دادند تا نایه‌های بزرگتر و زیباتری تشکیل شوند، گرچه اندازه دانه بزرگتر شمشیر را کمی ضعیف تر می‌کرد. در این زمان، توجه زیادی در ژاپن به ساخت هامون‌های زینتی معطوف شد که از طریق شکل‌دهی دقیق خاک رس میسر بود. در این دوره بسیار متداول شد که شمشیرهایی با هامون‌های موجی، رسم گل یا میخک در خط بازپخت، پای موش، درخت یا دیگر اشکال ساخته شوند. در قرن هیجدهم، هامون‌های تزیینی اغلب با روش‌های تزیینی تا شدن ترکیب شد تا چشم‌انداز کاملی ایجاد شود مثل جزیره‌های خاص، موج‌های شکسته، تپه، کوه، رودخانه و گاهی نقاط کوتاهی از خاک رس جدا می‌شد تا نایه دور از هامون تشکیل شود و آثاری مثل پرنده در آسمان ایجاد گردد.
گرچه سخت کاری موضعی لبه بسیار سختی ایجاد می‌کند اما مابقی شمشیر نرم باقی می‌ماند که می‌تواند در برابر بارهای سنگین مثل دفع حمله سنگین حریف، تمایل به انحنا پیدا کند. همچنین لبه می‌تواند به ترک یا تراشه شدن مستعدتر شود. جنگجویان سامورایی ژاپن یادمی‌گرفتند که با کناره‌های شمشیرشان دفاع و مبارزه کنند تا لبه برنده شمشیر را حفظ کنند. این نوع شمشیرها قابلیت تیز شدن مجدد را تنها قبل از رسیدن به فلز نرم‌تر زیر لبه به تعداد کمی دارا بودند. اما اگر به خوبی محافظت و نگهداری می‌شدند می‌توانستند به مدت زمان زیادی لبه‌شان را نگاه دارند، حتی پس از عبور از بین استخوان و گوشت یا آدمک‌های نمادین تمرینی.