stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جام فراترنیداد ۱۹۷۷
جدول رده بندی

| رتبه | تیم | بازی | برد | مساوی | باخت | گل زده | گل خورده  | گل تفاضل  | امتیاز | Result |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  مونیسیپال | ۱۲ | ۷ | ۴ | ۱ | ۱۷ | ۱۰ | ۷+ | ۱۸ | قهرمان جام فراترنیداد ۱۹۷۷ |
| ۲ |  کامیونیکیشنس | ۱۲ | ۳ | ۸ | ۱ | ۲۲ | ۱۵ | ۷+ | ۱۴ |  |
| ۳ |  آگویلا | ۱۲ | ۶ | ۲ | ۴ | ۲۰ | ۱۵ | ۵+ | ۱۴ |  |
| ۴ |  دپورتیوو مکزیکو | ۱۲ | ۵ | ۳ | ۴ | ۱۵ | ۱۵ | ۰ | ۱۳ |  |
| ۵ |  آئورورا | ۱۲ | ۴ | ۳ | ۵ | ۱۱ | ۱۳ | ۲− | ۱۱ |  |
| ۶ |  ساپریسا | ۱۲ | ۲ | ۶ | ۴ | ۱۲ | ۱۳ | ۱− | ۱۰ |  |
| ۷ |  اونس مونیسیپال | ۱۲ | ۱ | ۲ | ۹ | ۱۴ | ۳۰ | ۱۶− | ۴ |  |
دانشگاه ماساچوست بوستون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:UMASSBOSTON ID blue.v2.png: پرونده:UMASSBOSTON ID blue.v2.png
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۸۵۲ Boston State College ۱۹۶۴ UMass Boston
موقوفه مالی: $۷۸٫۹ میلیون (۲۰۱۵)
رئیس دانشگاه: J. Keith Motley
رئیس: Marty Meehan
ناظم: Winston E. Langley
اعضای هیئت علمی: ۱٬۲۴۳ (۲۰۱۶)
دانشجویان: ۱۶٬۸۴۷ (2016)
کارشناسی: ۱۲٬۸۴۷ (2016)
تحصیلات تکمیلی: ۴٬۰۰۰ (2016)
موقعیت: بوستون، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا ۴۲°۱۸′۴۸″شمالی ۷۱°۰۲′۱۸″غربی﻿ / ﻿۴۲٫۳۱۳۴۳۲°شمالی ۷۱٫۰۳۸۴۴۵°غربی﻿ / 42.313432; -71.038445
پردیس: شهری، ۱۷۵ هکتار (0.7 km²)
Newspaper: The Mass Media
رنگ آموزشگاه:   UMass Boston Blue   White
ورزشکاران: اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی Division III – Little East,  ECAC East
نام ورزشی: Beacons
شگون‌نما: Bobby Beacon
تعلق ورزشی به: UMass System APLU AAC&U AASCU Urban 13/GCU CUMU
وبگاه: umb.edu
دانشگاه ماساچوست در بوستون (به انگلیسی: University of Massachusetts Boston) دومین بزرگترین مؤسسه آموزشی در بین پنج دانشگاه ماساچوست می‌باشد که در وسعتی بیش از ۱۷۷ هکتار در «کلمبیاپوینت» در «دورچستر» بوستون از ایالت ماساچوست واقع شده است.
در حال حاضر دانشگاه بیش از ۱۴۰۰۰ دانشجو در مقاطع لیسانس و فوق لیسانس را تحت پوشش دارد.
دانشگاه ماساچوست در بوستون
کتابخانه و موزه جان اف کندی
هیتویش پوتهاست

| هیدویش پوتهاست | هیدویش پوتهاست |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۵ فوریه ۱۹۱۲ کلن، استان راین، پادشاهی پروس، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۴ (۸۲ سال) بادن-بادن، بادن-وورتمبرگ، آلمان
ملیت: آلمانی
فرزندان: هلگه نانِت
هیدویش پوتهاست (آلمانی: Hedwig Potthast؛ ۵ فوریه ۱۹۱۲ – ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۴) منشی خصوصی و معشوقه رایشس‌فورر-اس‌اس هاینریش هیملر بود که با او دو فرزند به دنیا آورد.
پوتهاست که در سال ۱۹۱۲ به دنیا آمد، در سال ۱۹۳۶ به‌عنوان معشوقه شخصی هیملر آغاز به کار کرد و از سال ۱۹۳۸ مبدل به معشوقه او شد. وی در سال ۱۹۴۱ از وظایف خود استعفا داد و متعاقباً از هیملر صاحب دو فرزند شد، یک پسر و یک دختر. پس از جنگ جهانی دوم، پوتهاست ازدواج کرد و بقیه عمر خود را خارج از انظار عمومی و در سکوت خبری گذراند. در مصاحبه‌های پس از جنگ، او از پاسخ دادن به سؤالاتی در مورد دخالت هیملر در ارتکاب جنایات جنگی توسط نازی‌ها یا در مورد آگاهی خود از آنها خودداری کرد. او در سال ۱۹۹۴ درگذشت.
زندگی‌نامه

هیدویش پوتهاست در ۵ فوریه ۱۹۱۲ در کلن در نوردراین-وستفالن به دنیا آمد و دختر یک تاجر محلی بود. پس از امتحانات نهایی دورهٔ متوسطه و حضور در یک مدرسه آداب معاشرت اجتماعی او به عنوان یک منشی زبان‌های خارجی در «مؤسسه اقتصادی مترجمان»، واقع در مانهایم آموزش دید. در پایان این دوره آموزشی خود در سال ۱۹۲۸، پوتهاست در کوبلنتس مشغول به کار شد.
زندگی‌نامه > رابطه با هیملر

پوتهاست از طریق «کورت بارون فون شرودر»، یکی از بنیانگذاران «حلقه دوستداران اقتصاد»، (Freundeskreis der Wirtschaft) با رایشس‌فورر-اس‌اس هاینریش هیملر آشنا شد.[۱] وی در سال ۱۹۳۴، در مقر اصلی گشتاپو در خیابان پرینز آلبرشت در برلین استخدام شد. از اوایل سال ۱۹۳۶ تا اوایل سال ۱۹۴۱، پوتهاست منشی خصوصی هیملر بود و به ویژه امور حمایت‌های مالی و اهدای جوایز هیملر را اداره می‌کرد.
هیملر و پوتهاست در زمان کریسمس سال ۱۹۳۸ به عشق خود به یکدیگر اعتراف کردند. ابتدا سعی کردند آن را در حد یک عشق افلاطونی نگه دارند، اما کمی بعد این علاقمندی به رابطه جنسی کشیده شد. مارگاریته، همسر هیملر از سال ۱۹۲۸ و مادر تنها دخترشان گوترون بورویتس، در یکی از روزهای ماه فوریه ۱۹۴۱ متوجه رابطه هیملر با پوتهاست شد. او احساس تحقیرشدگی و کینه‌جویی می‌کرد، و والدین پوتهاست هم از آن سو، رابطه خارج از ازدواج او را رد کردند. پوتهاست ابتدا در گرونوالت اقامت گزید و از سال ۱۹۴۳ در بروکنتین در نزدیکی املاک اسوالد پوهل سکنا گزید کرد که دوست همسرش الئونور بود. لینا هایدریش همسر یار مورد اعتماد هیملر، راینهارت هایدریش و گرتا بورمان، همسر مارتین بورمان نیز از دوستان او به‌شمار می‌رفتند. بعدها او ساکن برشتس‌گادن در بایرن شد.
پوتهاست دو فرزند از هیملر داشت. هلگه، پسری که در ۱۵ فوریه ۱۹۴۲ در آسایشگاه هوهنلیچن به دنیا آمد، و نانت-دوروتیا، دختری که در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ در برشتس‌گادن به دنیا آمد. در همان سال، هیملر ۸۰٬۰۰۰ رایشمارک را از صدراعظم حزب نازی قرض گرفت و خانه‌ای برای پوتاست در نزدیکی برشتس‌گادن در شهر کوچک و زیبای شوناو ام کونیگزی ساخت.
اطلاعات کمی در مورد رابطه کلی بین هیملر و پوتهاست وجود دارد. این زوج به احتمال زیاد به دلیل فعالیت هیملر در دفاتر متعددش، به ندرت یکدیگر را می‌دیدند. هنوز مشخص نیست که پوتهاست یا همسر هیملر تا چه اندازه از «کار مخفی» او - یعنی مشارکت او در راه حل نهایی یعنی نسل‌کشی یهودیان، اطلاع داشتند. رابطه پوتهاست با هیملر در اوایل سال ۱۹۴۵ به پایان رسید. آنها برای آخرین بار در اواسط مارس ۱۹۴۵ یکدیگر را ملاقات کردند و پس از آن تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۵ تماس‌های تلفنی روزانه داشتند.
زندگی‌نامه > پس از جنگ جهانی

هنگامی که جنگ جهانی دوم در اروپا به پایان رسید، پوتهاست در آخنسی اتریش بود، و پس از اطلاع از مرگ هیملر از طریق رادیو در ۲۳ مه ۱۹۴۵، مخفی شد و به‌طور موقت با الئونور پول در رزنهایم بایرن علیا زندگی کرد. در ژوئن/ژوئیه ۱۹۴۵، او در آنجا توسط سربازان نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا دستگیر شد و برای چند روز در مونیخ مورد بازجویی قرار گرفت. گوترون بورویتس دختر مارگاریته و هیملر، تا پس از جنگ از وجودِ خواهر و برادر ناتنی خود اطلاعی نداشت. هنگامی که او سعی کرد با آنها تماس برقرار کند، پوتهاست امتناع کرد. او در تایسندورف زندگی می‌کرد و تا دهه ۱۹۵۰ با خانواده برادر بزرگتر هیملر، گبهارت، و همچنین با معتمد سابق هیملر کارل ولف در تماس بود.
زندگی‌نامه > سال‌های پایانی

پوتهاست بعدها ازدواج کرد و نام خانوادگی شوهرش را برای خود برگزید. پسرش در طول زندگی خود با بیماری دست و پنجه نرم کرد و با مادر ماند. دخترش پزشک شد. در مصاحبه ای در سال ۱۹۸۷ با پیتر-فردیناند کوخ، سردبیر سابق اشپیگل پوتهاست در مورد مسئولیت هیملر در جنایات جنگی نازی‌ها سکوت کرد. او در ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۴ در سن ۸۲ سالگی در بادن-بادن بادن-وورتمبرگ درگذشت.
دخترش نانت در سال ۲۰۰۰ در سن ۵۵ سالگی درگذشت، و پسرش هلگه ۵ سال پس از خواهر و در سال ۲۰۰۵ در سن ۶۳ سالگی درگذشت.
با وجود متأهل بودن از سال ۱۹۲۸، هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس، پدر دو فرزند با پوتهاست شد.
روزالی لوپز

| روزالی لوپز | روزالی لوپز |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: روزالی ام سی لوپز
زادهٔ: ۸ ژانویه ۱۹۵۷ ریو دو ژانیرو
ملیت: برزیل
دیگر نام‌ها: روزالی ام سی لوپز گیتر
محل تحصیل: دانشگاه لندن
جوایز:  ۲۰۰۵ مدال کارل ساگان  ۲۰۱۴ جایزه لول توماس اکسپلورز کلاب  جایزه سفیر اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا 
پیشینه علمی: پیشینه علمی
محل کار: آزمایشگاه پیش‌رانش جت، ناسا
 :  
وبگاه: science.jpl.nasa.gov/people/Lopes
روزالی لوپز (انگلیسی: Rosaly Lopes؛ زادهٔ ۸ ژانویه ۱۹۵۷) یک دانشمند در زمینه زمین‌شناسی اهل برزیل است. او یک زمین‌شناس سیاره‌ای، آتشفشان‌شناس، نویسنده مقالات علمی متعدد و چندین کتاب و همچنین از طرفداران حق آموزش است. علایق اصلی تحقیقاتی او فرآیندهای سطح سیاره‌ای و زمینی با تمرکز بر آتشفشان‌شناسی است.
زندگی و سوابق علمی

لوپز در ریو دو ژانیرو برزیل متولد شد و در اوایل زندگی خود در نزدیکی محله ایپانما زندگی می‌کرد. او با الهام از پاپی نورثکات ناسا در سال ۱۹۷۵ به لندن در انگلستان نقل مکان کرد تا در دانشگاه لندن در رشته نجوم تحصیل کند. او در سال ۱۹۷۸ با نمرات ممتاز در رشته نجوم فارغ‌التحصیل شد. در ترم آخر تحصیلی خود، یک دوره علوم سیاره‌ای را با جان گست گذراند – و سه هفته بعد از گذراندن این دوره، کوه اتنا منفجر شد. لوپس در پی این رخداد تصمیم گرفت رشته تحصیلی خود را به آتشفشان‌ها بر روی زمین و سیارات فضا تغییر دهد.
او برای تحصیلات دکترا در زمین‌شناسی سیاره‌ای و آتشفشان‌شناسی دوره‌های تخصصی دید و دکترای خود را در رشته علوم سیاره‌ای در سال ۱۹۸۶ با پایان‌نامه ای در مورد مقایسه فرآیندهای آتشفشانی در زمین و مریخ به پایان رساند. در طول دکترای خود، او سفرهای زیادی به آتشفشان‌های فعال داشت و عضو تیم نظارت بر فوران آتشفشانی بریتانیا شد. اولین تجربه او از یک آتشفشان فعال کوه اتنا در سیسیل در سال ۱۹۷۹ بود. لوپس کار پس از دکترای خود را به عنوان متصدی نجوم مدرن و معاون رئیس بخش نجوم در رصدخانه سلطنتی قدیمی در گرینویچ، انگلستان آغاز کرد. در سال ۱۹۸۹ او نقشه‌برداری خطر را در رصدخانه وسویس در ناپل، ایتالیا به عنوان یک محقق مهمان انجام داد.
لوپس بیش از ۱۰۰ مقاله پژوهشی، مقاله، فصل کتاب و مدخل دانشنامه تألیف کرده است. او در رسانه‌ها بسیار فعال بوده است، در مستندهای متعددی برای کانال دیسکاوری، کانال نشنال جئوگرافیک، کانال هیستوری، پی‌بی‌اس، و نایت‌لاین در تلویزیون آمریکا حضور داشته و با رسانه‌های ملی و بین‌المللی مصاحبه کرده است. در سال ۱۹۸۹ لوپز به عنوان معاون پژوهشی شورای تحقیقات ملی به آزمایشگاه رانش جت در پاسادنا، کالیفرنیا پیوست و پس از دو سال، به عضویت پروژه فضاپیمای گالیله درآمد. او بر روی تیم طیف‌سنج نقشه‌برداری فروسرخ نزدیک (NIMS) در برنامه‌ریزی و تحلیل مشاهدات قمر آتشفشانی مشتری آیو از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ کار کرد. او ۷۱ آتشفشان را در آیو کشف کرد که قبلاً هرگز فعال نبودند.
او عضو اتحادیه بین المللی نجوم، انجمن ژئوفیزیک آمریکا، انجمن آمریکا برای پیشرفت علم، ​​انجمن سلطنتی جغرافیای بریتانیا، و باشگاه کاوشگران است.
هیرومی کاواکامی

| هیرومی کاواکامی | هیرومی کاواکامی |
| --- | --- |
زاده: ۱۹۵۸ (۶۶–۶۷ سال) توکیو، ژاپن
پیشه: رمان‌نویس
ملیت: ژاپنی
دانشگاه: دانشگاه اوچانومیزو
سبک(های) نوشتاری: ادبیات داستانی، شعر
کار(های) برجسته: رد روی مار، هوای عجیب توکیو/کیف
جوایز مهم:  جایزه آکوتاگاوا  جایزه تانیزاکی  جایزه یومیوری  جایزه ادبی ایزومی کیوکا  وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری - جایزه ترویچ هنر 
هیرومی کاواکامی (ژاپنی: 川上 弘美؛ ‏انگلیسی: Hiromi Kawakami؛ زادهٔ ۱۹۵۸ میلادی) رمان‌نویس و نویسنده اهل ژاپن است که بابت رمان‌های نامعمول و غیرعادی، شعر و نقد ادبی شناخته می‌شود. او برنده چندین جایزه ادبی ژاپنی از جمله جایزه آکوتاگاوا، جایزه تانیزاکی، جایزه یومیوری و جایزه ادبی ایزومی کیوکا شده است. آثار او در ساخت چندین فیلم اقتباس شده و به بیش از ۱۵ زبان زندهٔ دنیا ترجمه شده است.
اوایل زندگی و تحصیل

کاواکامی در سال ۱۹۵۸ در توکیو به دنیا آمد و در محله تاکایدو سوگینامی-کو، توکیو بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۰ از کالج زنان دانشگاه اوچانومیزو فارغ‌التحصیل شد.
حرفه

کاواکامی پس از فارغ‌التحصیلی از کالج، شروع به نوشتن و ویرایش برای یک مجله علمی-تخیلی به نام NW-SF نمود. اولین داستان کوتاه او، «شو-شیموکو» («دوبالان»)، در این مجله در سال ۱۹۸۰ چاپ شد. او همچنین در مدرسه راهنمایی و دبیرستان علوم تدریس می‌کرد، اما زمانی که شوهرش مجبور شد محل کار خود را عوض کند، خانه‌نشین و خانه‌دار شد.
کاواکامی در سال ۱۹۹۴، و در سن ۳۶ سالگی به عنوان یک نویسنده داستان‌های ادبی با مجموعه ای از داستان‌های کوتاه با عنوان کامیساما (خدا) شروع به کار کرد. در سال ۱۹۹۶ هبی وو فومی (رد روی مار) برنده جایزه آکوتاگاوا یکی از معتبرترین جوایز ادبی ژاپن شد. این داستان بعداً تحت عنوان  تاریخچه یک شب خیلی مختصر به انگلیسی ترجمه شد. او در سال ۲۰۰۱ جایزه تانیزاکی را برای رمانش Sensei no kaban (چمدان یا هوای عجیب در توکیو) دریافت کرد، داستانی عاشقانه دربارهٔ دوستی و عاشقی زنی سی ساله با معلم سابقش، مردی هفتاد ساله. پس از فاجعه هسته‌ای فوکوشیما دایچی، کاواکامی اولین داستان کوتاه خود کامیساما (خدا) را بازنویسی کرد، که طرح اصلی را حفظ کرد اما وقایع فوکوشیما را در داستان گنجاند.
در سال ۲۰۱۴، فیلم عشق و ماجراهای نیشینو یوکیهیکو بر اساس رمانی به همین نام از کاواکامی در سال ۲۰۰۳ و با بازی یوتاکا تاکه‌نوچی و ماچیکو اونو در سراسر کشور ژاپن اکران شد. در همان سال رمان سوئیسئی (صدای آب) کاواکامی توسط شرکت انتشاراتی بونگیشونجا منتشر شد. سوئیسئی در سال ۲۰۱۵ برنده شصت و ششمین جایزه یومیوری شد و یوکو اوگاوا که عضو کمیته انتخاب این جایزه بود، کتاب را به دلیل گسترش افق ادبیات تحسین کرد. در سال ۲۰۱۶، کتاب اوکینا توری نی ساراوارنای یو (برای آنکه مسحور پرندگان بزرگ‌تر نشوید)، که مجموعه ای از ۱۴ داستان کوتاه منتشر شده توسط کودانشا بود، برنده چهل و چهارمین جایزه ادبی ایزومی کیوکا شد.
سبک نگارش

کار کاواکامی ابهام عاطفی را با توصیف خودمانی جزئییات تعاملات اجتماعی روزمره بررسی می‌کند. بسیاری از داستان‌های او عناصری از فانتزی و رئالیسم جادویی را در خود جای داده‌اند. نوشته‌های او با لوئیس کارول و بنانا یوشیموتو مقایسه شده است، و او گابریل گارسیا مارکز و جی. جی. بالارد را به عنوان تأثیرگذاران خود ذکر کرده است. بسیاری از داستان‌های کوتاه، چکیده رمان‌ها و مقاله‌های او به انگلیسی ترجمه شده‌اند، از جمله «کامیساما» («خدا خیرت دهد»)، «ماه و صدای طبل» (گزیده‌ای از رمان کیف معلم)،«موگرا وگورا»، «ماه آبی»، «عشق دهگانهٔ نیشینو» و «مردم محله من».
گزیدهٔ جوایز و افتخارات

۱۹۹۶ - برندهٔ جایزه آکوتاگاوا
۱۹۹۹ - برندهٔ جایزه موراساکی شیکیبو
۲۰۰۰ - برندهٔ جایزهٔ ادبی ایتو سئی و جایزهٔ زنان نویسنده
۲۰۰۱ - برندهٔ جایزه تانیزاکی
۲۰۰۷ - برندهٔ پنجاه و هفتمین وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری برای ادبیات
۲۰۱۲ - نامزد دریافت جایزه ادبی مَنِ آسیا
۲۰۱۴ - نامزد جایزه مستقل ادبیات داستانی خارجی
۲۰۱۵ - برندهٔ شصت و ششمین دورهٔ جایزه یومیوری
۲۰۱۶ - برندهٔ چهل و چهارمین دورهٔ جایزه ادبی ایزومی کیوکا
۲۰۱۹ - مدال افتخار ژاپن با روبان ارغوانی
دیدگاه‌های مسلمانان فمینیست درباره حجاب

حجاب و روبنده روی سر مانکن
دیدگاه‌های فمینیستی اسلامی درباره قوانین پوشش شامل دیدگاه‌هایی در مورد مسائل مربوط به قوانین پوشش زنان در اسلام، به‌ویژه درباره حجاب و روبنده است. حجاب به‌طور سنتی به نوعی پوشش اشاره دارد که پوست را از مو تا سینه می‌پوشاند. روبنده به پارچه‌ای اطلاق می‌شود که صورت را به عنوان بخشی از حجاب پوششی می‌پوشاند. نظرات متفاوتی میان فمینیست‌های مسلمان در مورد مزایای وجود دارد.
قرآن

قرآن بیان می‌کند که مردان و زنان باید متواضعانه لباس بپوشند (آیات ۵۹-۶۰ سوره احزاب و ۳۰-۳۱ سوره نور؛ در ترجمه علی، ۱۹۸۸، صفحات ۱۱۲۶–۱۲۷). با این حال، واژه‌هایی مانند حجاب، نقاب، برقع، چادر یا عبا را به کار نمی‌برد. در عوض، از واژه‌های جلباب (عبا) و خمور (شال) استفاده می‌کند. این لباس‌ها صورت، دست‌ها یا پاها را نمی‌پوشانند.
قرآن > تفاسیر

تفاسیر درباره اینکه زنان چگونه باید لباس بپوشند، بسته به فرهنگ‌های مختلف، مناطق جغرافیایی و فرقه‌های اسلامی متفاوت است. به عنوان مثال گروه‌های صوفی مانند الاحباش، پوشیدن لباس‌های سنتی اسلامی را برای زنان الزامی نمی‌دانند و حتی اجازه می‌دهند که زنان شلوار جین بپوشند.
دیدگاه‌هایی که بر آزادی انتخاب برای داشتن حجاب تاکید دارند

برخی از فمینیست‌های مسلمان حجاب را به عنوان نمادی از آزادی اسلامی می‌بینند یا معنای شخصی‌سازی شده‌ای به آن نسبت می‌دهند.
فمینیست‌هایی مانند لیلا احمد می‌گویند که حجاب دیگر نمایانگر "سرسپردگی یک زن شستشوی مغزی داده شده یا حداقل عدم انتخاب او" نیست و اشاره می‌کنند که بسیاری از مسلمانان آمریکایی برای نشان دادن مخالفت با تبعیض ضد مسلمانان پس از حملات ۱۱ سپتامبر یا برای ابراز همبستگی با فلسطین، حجاب را بر سر می‌کنند.
برخی از فمینیست‌ها آزادی پوشیدن حجاب را به حق زنان بر بدن خود مرتبط می‌دانند. فیلسوفان فمینیست مانند لوس ایریگاره اشاره می‌کنند که حجاب می‌تواند نقش توانمندسازی را در مورد تفاوت جنسی زنان با مردان ایفا کند. نادیه تاکولیا، یک فعال رسانه‌ای، پس از تبدیل شدن به یک فمینیست، حجاب را پذیرفت و گفت که حجاب "به معنای محافظت از شهوت مردان نیست"، بلکه درباره "گفتن به جهان است که زنانگی من برای مصرف عمومی در دسترس نیست... و نمی‌خواهم بخشی از سیستمی باشم که زنان را خرد کرده و تحقیر می‌کند."
یک دیدگاه از فمینیسم مسلمان مدرن بر این باور است که آزادی انتخاب یک زن از اهمیت بالایی برخوردار است و او باید بتواند بدون فشار یا تهدید تصمیم بگیرد که آیا حجاب بپوشد یا نه. این دیدگاه بر ابراز شخصی ایمان اسلامی تمرکز دارد و معتقد است که زنان مسلمان باید بتوانند قوانین پوشش را برای خود تعریف کنند و آنچه را که به‌طور شخصی به آن‌ها قدرت می‌دهد، تعیین کنند.
روز جهانی حجاب که توسط نظما خان بنگلادشی-آمریکایی آغاز شد، یک رویداد سالانه محبوب است.
دیدگاه های مخالف با حجاب اجباری

زنان مخالف حجاب اجباری ادعا می‌کنند که پوشش کامل بدن با برقع، چادر و سایر لباس‌ها یک سنت فرهنگی است که از تفسیر محافظه‌کارانه قرآن توسط روحانیون مرد به وجود آمده و خود قرآن چنین پوششی را الزامی نمی‌داند.
دیدگاه های موافق منع حجاب

بخشی از فمینیست‌های مسلمان، از جمله فادلا عماره و هدی مهینی، از ممنوعیت حجاب حمایت کرده و ادعا می‌کنند که این پوشش به طور ذاتی نمایانگر سرکوب زنان است. عماره از ممنوعیت حجاب در ساختمان‌های عمومی فرانسه حمایت کرد و گفت: "حجاب نماد قابل مشاهده‌ای از سرکوب زنان است و بنابراین جایی در فضاهای مختلط و سکولار سیستم مدارس عمومی فرانسه ندارد." او همچنین به فمینیست‌های الجزایری اشاره کرد که علیه پوشیدن حجاب مبارزه کرده‌اند و  افرادی را که ممنوعیت حجاب را نقد کردند، متهم کرد که در استعمار نوین شرکت دارند. مهینی نیز به دلایل مشابه از ممنوعیت حجاب در تونس حمایت کرد و ادعا کرد که پذیرش حجاب منجر به محدود شدن حقوق زنان خواهد شد.
سیهام حبشی، مدیر جنبش فمینیستی فرانسوی "نی پوتس نی سومیس"، نیز از ممنوعیت برقع در مکان‌های عمومی در فرانسه حمایت کرد و بیان کرد که این ممنوعیت موضوعی از "اصل دموکراتیک" است و زنان فرانسوی را از "جنبش تاریک‌فکری، فاشیستی و راست‌گرایانه" که به گفته او برقع نمایانگر آن است، محافظت می‌کند.
عشق و شرم

| عشق و شرم | عشق و شرم |
| --- | --- |
الگو:Infobox Korean: الگو:Infobox Korean
کارگردان: لی کیونگ می
تهیه‌کننده: پارک چان ووک
نویسنده: لی کیونگ می پارک اون کیو پارک چان ووک
بازیگران: گونگ هیو جین سو وو لی جونگ هیوک هوانگ ووسول‌هه
موسیقی: جانگ یونگ گیو
فیلم‌بردار: کیم دونگ یونگ
تدوین‌گر: شین مین کیونگ
توزیع‌کننده: Vantage Holdings
تاریخ‌های انتشار:  ۱۶ اکتبر ۲۰۰۸ (۲۰۰۸-10-۱۶)  
مدت زمان: ۱۰۱ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره‌ای 
هزینهٔ فیلم: ۱ میلیارد وون
فروش گیشه: ۲٫۶ میلیون دلار آمریکا
عشق و شرم (انگلیسی: Crush and Blush؛‏ کره‌ای: 미쓰 홍당무) فیلم کمدی محصول سال ۲۰۰۸ کره جنوبی است. این فیلم نخستین فیلم بلند کارگردان لی کیونگ می است و همچنین اولین فیلمی است که توسط پارک چان ووک تهیه‌کنندگی شده است. عشق و شرم در جشنواره فیلم بین‌المللی بوسان در سال ۲۰۱۰ به نمایش درآمد و سپس در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۰ در کره جنوبی به‌طور عمومی اکران شد.
دفتر خاطرات جنوبگان

| دفتر خاطرات جنوبگان | دفتر خاطرات جنوبگان |
| --- | --- |
پرونده:Antarctic Journal.jpgپوستر فیلم: پرونده:Antarctic Journal.jpgپوستر فیلم
هانگول: 남극일기
هانجا: 南極日記
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Namgeugilgi
مک‌کیون–ریشاور: Namgŭgilgi
 :  
کارگردان: ایم پیل سونگ
تهیه‌کننده: چا سونگ جه نو جونگ یون چه هوی سونگ
نویسنده: ایم پیل سونگ بونگ جون هو لی هه جون
بازیگران: سونگ کانگ هو یو جی ته
موسیقی: کنجی کاوای
فیلم‌بردار: چونگ چونگ هون
تدوین‌گر: کیم سون مین
توزیع‌کننده: شوباکس انترتینمنت
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹ مه ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-05-۱۹)  
مدت زمان: ۱۱۴ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره‌ای 
هزینهٔ فیلم: ۶,۵۰۰,۰۰۰ دلار آمریکا
فروش گیشه: ۵,۵۶۸,۸۱۱ دلار آمریکا
دفتر خاطرات جنوبگان (انگلیسی: Antarctic Journal؛‏ کره‌ای: 남극일기) فیلمی در ژانر ترسناک روانشناختی و بقا محصول سال ۲۰۰۵ کره جنوبی
است. این فیلم نخستین فیلم بلند کارگردان ایم پیل سونگ و ترکیبی از عناصر دلهره‌آور روان‌شناختی و فیلم‌های ترسناک کلاسیک است و سختی‌هایی را که یک تیم اکتشافی مدرن کره‌ای در تلاش برای رسیدن به قطب دست‌نیافتنی سرزمین جنوبگان با آن مواجه می‌شود، به نمایش می‌گذارد. فیلم قبل از اکران به دلیل بودجه بالا (بیش از ۶٫۵ میلیون دلار آمریکا) و بازیگران مشهورش توجه زیادی جلب کرد، اما در گیشه نتواست موفقیت چشمگیری کسب کند.
فضای منفی (فیلم)

| فضای منفی | فضای منفی |
| --- | --- |
کارگردان: رو کوواهاتا مکس پورتر
تهیه‌کننده: ادوینا لیارد نیدیا سانتیاگو
موسیقی: برام مایندرسما
تدوین‌گر: مکس پورتر
تاریخ‌های انتشار: ۱۳ ژوئن ۲۰۱۷ (فرانسه)
مدت زمان: ۵ دقیقه
کشور: فرانسه
فضای منفی (به انگلیسی: Negative Space) یک انیمیشن کوتاه استاپ موشن فرانسوی محصول ۲۰۱۷ توسط مکس پورتر و رو کوواهاتا است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نودمین دوره جوایز اسکار شد. این بر اساس شعری از ران کورتگه است.
داستان

نگاهی نوستالژیک به یک پدر (تاجر دوره گرد) و رابطه پیچیده او با پسر عقب مانده اش در کنار مهارت کارآمد چمدان.
خاندان کلباسی

«خاندان کلباسی یکی از خاندان‌های اصیل و برجسته ایرانی است که در طول تاریخ، افراد شاخص و تأثیرگذاری را در زمینه‌های مختلف علمی، فرهنگی و مذهبی به جامعه تقدیم کرده است. این خاندان اصالتاً از اصفهان برخاسته و نسب خود را به مالک اشتر نخعی، از یاران باوفای امام علی، می‌رساند.
شخصیت‌های برجسته خاندان کلباسی:
محمدابراهیم کلباسی (معروف به علامه حاجی کلباسی):
از مراجع تقلید شیعه، فقیه و اصولی برجسته قرن سیزدهم هجری بود.
نقش مهمی در احیای حوزه علمیه اصفهان داشت
نرگس کلباسی:
بانوی نیکوکار ایرانی-بریتانیایی است که عمر خود را صرف کمک به ایتام، فقرا و نیازمندان کرده است.
بنیاد خیریه پریشان را در هند تأسیس کرده و در کمک‌رسانی به زلزله‌زدگان کرمانشاه نیز فعالیت داشته است.
ویژگی‌های خاندان کلباسی:
این خاندان به علم، دانش و معنویت اهمیت ویژه‌ای می‌دهد.
افراد این خاندان در زمینه‌های مختلف علمی، فرهنگی و مذهبی آثار ارزشمندی از خود به جای گذاشته‌اند.
همچنین این خاندان به نیکوکاری و کمک به نیازمندان معروف هستند.»
↑  «کرباسی، محمدابراهیم بن محمدحسن - ویکی‌نور، دانشنامهٔ تخصصی». fa.wikinoor.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۳-۱۶.
ولترین دو کلر

ولترین دو کلر (Voltairine de Cleyre)، زادۀ ۱۷ نوامبر ۱۸۶۶ در لسلی میشیگان، درگذشتۀ ۲۰ ژوئن ۱۹۱۲ در شیکاگو، شاعر و نویسندۀ آنارشیست آمریکایی بود.
او از توماس پین، مری ولستون‌کرافت، کلارنس دارو، هنری دیوید ثورو، بیگ بیل هیوود و بعدها یوجین دبز تأثیر پذیرفت و بعدها از نزدیک با مکس نتلاو، پیتر کروپتکین، لوئیز میشل و فرناندو تاریدا دل‌مارمول آشنا شد. کسی که پس از اعدام معترضان های‌مارکت در سال ۱۸۸۷، به آنارشیسم گروید و تا پایان بدان وفادار ماند.
اما گلدمن که زندگینامۀ دو کلر را نوشته، او را «بااستعدادترین آنارشیستی که آمریکا تا به حال پرورده است» نامید.
زندگینامۀ ولترین دو کلر با عنوان زندگی زنی آنارشیست: ولترین دو کلر، انقلابی آمریکایی به قلم پل آوریش منتشر شده است.
↑  «زندگی زنی آنارشیست». نشر مردم‌‎نگار. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۳-۱۸.
↑  "An American Anarchist: The Life of Voltairine de Cleyre". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-01-03.
فیبر نوری چند مد

یک فیبر چندمُد بریده شده
فیبر نوری چندمُد (به انگلیسی: Multi-mode optical fiber) یا فیبر نوری چندحالته نوعی فیبر نوری است که بیشتر برای ارتباط در فواصل کوتاه مانند داخل ساختمان یا محوطه دانشگاه استفاده می شود. پیوندهای چندمُد را می توان برای نرخ داده تا 800 گیگابیت بر ثانیه  استفاده کرد. فیبر چندمُد دارای قطر هسته نسبتاً بزرگی است که امکان انتشار چندین مُد نور را فراهم می کند و حداکثر طول یک پیوند انتقال را به دلیل پَراکُنش مُدی محدود می کند. استاندارد جیی.651.1 پرکاربردترین اَشکال فیبر نوری چندمُد را تعریف می کند.
کاربردها

تجهیزات مورد استفاده برای مخابرات روی فیبر نوری چندمُد نسبت به فیبر نوری تک‌مُد ارزان‌تر است.  محدودیت سرعت و فاصله انتقال نوعی، 100 مگابیت بر ثانیه برای فواصل تا 2 کیلومتر ( 100بیس-FX ) ، 1 گیگابیت بر ثانیه تا 1000 متر و 10 گیگابیت بر ثانیه تا 550 متر  است
به دلیل ظرفیت و قابلیت اطمینان بالا، فیبر نوری چندمُد به طور کلی برای کاربردهای مازه‌ای در ساختمان ها استفاده می شود. تعداد فزاینده‌ای از کاربران با اجرای فیبر روی دسکتاپ یا منطقه، مزایای فیبر را به کاربر نزدیک‌تر می کنند. معماری های منطبق با استانداردها مانند کابل‌کشی متمرکزشده (به انگلیسی: Centralized Cabling) و فیبر به محفظه مخابراتی به کاربران این امکان را می دهد که از قابلیت های مسافت فیبر با متمرکزسازی الکترونیکی در اتاق‌های مخابراتی به‌جای داشتن وسایل الکترونیکی فعال در هر طبقه استفاده کنند.
فیبر چندمُد برای انتقال سیگنال‌های نور به و از تجهیزات طیف‌سنجی فیبر نوری مینیاتوری (طیف‌سنج‌ها، منابع و لوازم جانبی نمونه‌برداری) استفاده می‌شود و در توسعه اولین طیف‌سنج قابل‌حمل نقش اساسی داشت.
فیبر چندمُد همچنین زمانی استفاده می شود که توان‌های نوری بالا از طریق فیبر نوری منتقل شود، مانند جوشکاری لیزری .