آرادو آر ۱۹۶
طراحی و توسعه

کریگس‌مارینه سال ۱۹۳۳ به دنبال یک هواگرد استاندارد شناسایی ناو پایه بود. در ابتدا وزارت هوانوردی رایش هواگرد دوباله هاینکل هائی ۶۰ را بدین منظور برگزید. سال ۱۹۳۵ پس از به‌کارگیری در میدان‌های نبرد در جنگ داخلی اسپانیا و با عیان شدن ضعف نسبی هائی ۶۰ به خصوص در زمینه سرعت پایین و تسلیحات ناکافی، وزارت هوانوردی سفارش ساخت جانشین این هواگرد را به شرکت هاینکل ارسال کرد. نتیجه این سفارش هواگرد یک‌ونیم‌باله‏ هاینکل هائی ۱۱۴ بود. گذر زمان نشان داد عملکرد این هواگرد تنها اندکی بهتر از نمونه پیشین است. طراحی پیش‌نمونه‌های دیگر برای هائی ۱۱۴ نیز کارگشا واقع نشد. در نتیجه لوفت‌وافه با نشان دادن بی‌علاقگی، هواگردهای تولید شده از این مدل را به کشورهای خارجی صادر کرد.
ماه اکتبر سال ۱۹۳۶ کریگس‌مارینه مجدداً خواهان جایگزینی برای هواگرد ناو پایه خود شد. در سفارش ارسالی بر دوسرنشین بودن، استفاده از موتور ب‌ام‌و ۱۳۲کا با توان ۹۶۰ اسب بخار و طراحی دو نسخه ارابه فرود دو تکه در اطراف بدنه و ارابه فرود یک‌تکه در مرکز بدنه تأکید شد. شرکت‌های دورنیه، گوتا، آرادو و فوکه-وولف آمادگی خود برای شرکت در رقابت انتخاب این هواگرد را اعلام کردند. هاینکل با تأکید بر توانایی و امکان ارتقا هاینکل ۱۱۴ از ارائه مدل جدید خودداری نمود.
به جز هواگرد تک‌باله آرادو، تمامی شرکت‌های دیگر از پیکربندی سنتی دوباله در هواگردهای مورد ارائه خود استفاده کردند. این مسئله به هواگرد آرادو مزیت قابل ملاحظه‌ای می‌بخشید. وزارت هوانوردی با علاقه‌مندی به طرح آرادو سفارش چهار پیش‌نمونه از آن را داد. این وزارت‌خانه با توجه به حضور عناصر محافظه‌کار که همچنان هواگردهای دوباله را به نمونه‌های تک‌باله ترجیح می‌دادند، جهت حفظ جانب احتیاط سفارش دو پیش‌نمونه فوکه-وولف اف‌و ۶۲ را به عنوان مدل ذخیره نیز داد.
پیش‌نمونه‌های آرادو تحت عنوان آرادو آر ۱۹۶ تابستان سال ۱۹۳۷ به وزارت هوانوردی تحویل داده شد. دو فروند از این پیش‌نمونه‌ها (فاو-۱ و فاو-۲ - شماره کارخانه: ۲۵۸۹ و ۲۵۹۰) دارای ارابه فرود دو تکه (مدل آ) و دو فروند دیگر (فاو-۳ و فاو-۴ - ش.ک. ۲۵۹۱ و ۲۵۹۲) دارای ارابه فرود یک‌تکه (مدل ب) بودند. تمامی این هواگردها با عنوان هواگرد غیرنظامی ثبت شدند. این هواگردها از موتور ب‌ام‌و ۱۳۲ده‌سی با توان ۸۸۰ اسب بخار و ملخ دو تیغه استفاده می‌کردند. تنها تفاوت مشهود بین فاو-۱ و فاو-۲ حذف شاخک تعادل از بالای سکان و مقداری افزایش مساحت تثبیت‌گر عمودی دُم بود. بر فاو-۱ بعداً ملخ سه‌تیغه با سرعت ثابت نصب شد که به استاندارد این مدل بدل گشت. فاو-۲ و فاو-۳ به‌جز تفاوت ارابه فرود، مشابه یکدیگر بودند. بر فاو-۴ شناورهای تثبیت‌گر آب‌لغزتر نصب و پایه‌های شناورها ساده‌تر شد. فاو-۴ نخستین نمونه بود که به تسلیحات شامل یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه/اف‌اف در هر بال، یک مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۷ در سمت راست دماغه و یک محفظه کوچک جهت حمل یک بمب ۵۰ کیلوگرمی در زیر هر بال مجهز شد. فاو-۱ تابستان سال ۱۹۳۷ نخستین بار به پرواز درآمد؛ درحالی‌که به هوا برخاستن هواگرد فوکه-وولف تا اواخر ماه اکتبر به طول انجامید. هر چهار هواگرد آرادو در سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ در تراومونده مورد آزمایش قرار گرفتند. هر دو نسخه عملکرد خوبی از خود نشان دادند و هیچ‌یک بر دیگری مزیت نداشت. آرادو یک پیش‌نمونه دیگر (فاو-۵) از مدل ب برای آزمایش تحویل داد. در نهایت، با توجه به پیش‌بینی مقاومت بیشتر ارابه فرود یک‌تکه در مقابل هوا، مدل با ارابه فرود دو تکه جهت تولید برگزیده شد. با انتخاب هواگرد آرادو، قرارداد فوکه-وولف لغو شد.
آر ۱۹۶ یک هواگرد بال‌پایین بود که ساختاری تمام‌فلزی از جمله در بال‌ها، سطوح هدایت دم و شناورها داشت. بخش جلوی بدنه پوشش آلومینیومی و مابقی سطوح سکان و برآافزاها، پوشش پارچه‌ای داشت. ساختار بال‌ها شامل دو تیرک اصلی و ۳۲ تیغه فرعی می‌شد. با جدا کردن نسبتاً سریع اتصالات، امکان جمع شدن بال‌ها به سمت عقب وجود داشت. در این حالت روی بال‌ها با میله‌های کمکی به سقف بدنه وصل می‌شد. شناوری هواگرد بر روی آب توسط دو شناور آلومینیومی قابل تعویض، هر یک با ظرفیت ۲٬۷۵۰ لیتر، تأمین می‌شد. داخل هر شناور یک مخزن سوخت ۳۰۰ لیتری بود تا پایداری در آسمان بیشتر و مدت‌تر عملیات‌های شناسایی طولانی‌تر شود؛ به‌وجهی که هواگرد را قادر می‌ساخت تا چهار ساعت به پرواز ادامه دهد. علاوه بر این هر شناور محفظه‌ای برای مهمات و توشه اضطراری داشت که بالا و پایین باز می‌شد. خدمه هواگرد شامل خلبان و دیده‌بان/تیربارچی دم می‌شد که دومی رو به عقب می‌نشست.[نیازمند منبع] صندلی دیده‌بان روی یک ریل جابه‌جا و در سه حالت تثبیت می‌شد. بخش پشتی آسمانه از جنس پلکسی‌گلاس، باز بود. در مدل اولیه آسمانه قسمت مربوط به مشاهده‌گر کاملاً بسته می‌شد. در مدل خط تولید این امکان وجود نداشت اما طراحی به گونه‌ای بود که بادگیرها شرایط مناسبی ایجاد می‌کردند و هدف‌گیری با تیربار دم راحت‌تر بود. با توجه به نبود مخزن سوخت داخل بدنه، دو جایگاه نزدیک یکدیگر بود.
ده فروند از مدل آر ۱۹۶آ-۰ به عنوان پیش‌تولید ماه‌های نوامبر و دسامبر سال ۱۹۳۸ در کارخانه وارنمونده تولید و تحویل کریگس‌مارینه شد. پنج فروند خشکی‌نشین دیگر با همان خصوصیات به یگان‌های مستقر در خشکی تحویل گردید. ماه ژوئن سال ۱۹۳۹ پس از تأیید نهایی و آغاز رسمی خط تولید، بیست فروند آر ۱۹۶آ-۱ مجهز به ابزار پرتاب از منجنیق هواگرد، برای تجهیز ناوهای کریگس‌مارینه تولید شد. در این مدل تسلیحات جلو حذف و یک مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ با هفت خشاب ۷۵ گلوله‌ای در قسمت تیربارچی دم تعبیه گردید. موتور نهایی ب‌ام‌و ۱۳۲کا با ملخ سه تیغه برای این مدل برگزیده شد. موارد عملیاتی بیشتری در این مدل وجود داشت که شامل محفظه‌های بزرگ دودزا در شناورها، جیره اضطراری و مهمات اضافه می‌شد.
از ماه نوامبر سال ۱۹۳۹ خط تولید وارنموده به مدل جدید آر ۱۹۶آ-۲ هواگرد خشکی‌نشین تغییر کرد. در این مدل، همانند فاو-۴، محفظه‌ای زیر بال‌ها هر یک برای یک بمب ۵۰ کیلوگرمی، دو توپ خودکار ام‌گه/اف‌اف در بال‌ها و یک مسلسل ام‌گه ۱۷ در سمت راست بدنه به عنوان تسلیحات تهاجمی تعبیه گردید. این مسئله موجب افزایش وزن خالی و بارگذاری‌شده هواگرد می‌شد اما هدایت آن را سخت نکرد.[نیازمند منبع] به هر صورت تعداد اندکی از مدل آر۱۹۶آ-۲ تولید شد. مدل آر ۱۹۶آ-۴ با بدنه تقویت‌شده، یک بی‌سیم بیشتر و ملخ جدید ماه دسامبر سال ۱۹۴۰ جایگزین گردید. در نمونه‌های بعدی نیز بدنه بیش از پیش تقویت و از مسلسل ام‌گه ۸۱ در جایگاه تیربارچی دم استفاده شد. سال ۱۹۴۰ مجموعاً ۹۸ فروند از جمله ۲۴ فروند آر ۱۹۶آ-۴ تحویل کریگس‌مارینه گردید. مدل آر ۱۹۶آ-۳ سال ۱۹۴۱ به صورت ارتقا یافته از منظر آیرودینامیکی و با تجهیزات بیشتر طراحی شد.[نیازمند منبع] آر ۱۹۶آ-۳ مدل اصلی تولید بود. سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ مجموعاً ۱۹۱ فروند از این مدل تولید شد.[نیازمند منبع] کارخانه فرانسوی سنکا در سن نزر نیز ۲۳ فروند از آن تولید کرد. مدل آر ۱۹۶آ-۵ سال ۱۹۴۳ با دو مسلسل ام‌گه ۸۱ست با عملکردی بهتر و نواخت تیر بالاتر در قسمت پشت طراحی گردید. بی‌سیم و سایر تجهیزات اتاقک خلبان در این مدل ارتقا یافت. تولید این مدل تا ماه مارس سال ۱۹۴۴ در وارنموده ادامه داشت. شرکت فوکر در آمستردام نیز در عرض یک سال تا ماه اوت سال ۱۹۴۴ مجموعاً ۶۹ فروند از آن تولید کرد.
برنامه‌ای نیز برای تولید آر ۱۹۶سی وجود داشت که هیچگاه عملیاتی نشد.
پیش از پایان تولید در ماه اوت ۱۹۴۴، مجموعاً ۵۴۱ فروند (شامل ۱۵ پیش‌نمونه) از آر ۱۹۶ تولید شد که نزدیک به ۱۰۰ فروند از آن‌ها را شرکت‌های هواگردسازی دیگر تولید کردند.  آر ۱۹۶ آخرین هواگرد رزمی آب‌نشین تولید شده در اروپا به حساب می‌آید.