stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
۱کیو۸۴
در مورد داستان

سال ۱۹۸۴ در کشور ژاپن «آئو مامه» در میان ترافیک شهر توکیو از تاکسی پیاده می‌شود. چرا که نمی‌خواهد یک قرار ملاقات بسیار مهم را از دست بدهد. او برای آن که به اتوبان برسد، از پله‌های اتوبان استفاده می‌کند، و بدون آن که متوجه شود، وارد یک دنیای موازی با دنیای واقعی می‌شود. تنها در نگاه دوم است که متوجه تغییرات کوچکی مانند اونیفورم متفاوت پلیس‌ها می‌شود. او با یک فرقه برخورد می‌کند که تا کنون در مورد آن هیچ چیزی نشنیده‌است. او درست به موقع به قرار ملاقاتش می‌رسد و در یک هتل مردی را با یک سوزن بسیار کوچک به قتل می‌رساند. ناگهان دو ماه از آسمان آویخته می‌شود.
«موراکامی» در طرف دیگر داستان به یک نویسنده غیر حرفه‌ای به نام «تنگو» پرداخته‌است. «تنگو» زمانی که سفارش ویرایش اولین رمان نوجوان ۱۷ ساله‌ای به نام «فوکائری» با عنوان «عروسکی از هوا» را می‌پذیرد، چیزهای عجیب و غیرعادی را پشت سر می‌گذارد. در این کتاب نه تنها ماهیت روح مانند «لیتل پیپل»، بلکه همچنین یک فرقه مذهبی با آیین‌های هولناک آشکار می‌شود. زمانی که این کتاب با موفقیتی بزرگ روبرو می‌شود، اینگونه به نظر می‌رسد که داستان در حال به واقعیت پیوستن است.
«موراکامی» هوشمندانه در فصل‌های کتابش به تناوب رشته ماجراها را برای ساختن داستان به هم می‌بافد. به زودی روشن می‌شود که قهرمانان او به عنوان دانشجو شناخته شده‌اند و در برهه زمانی به دست فراموشی سپرده نشده‌اند. «آئو مامه» و «تنگو» نه فقط به این دلیل قهرمانان معمولی «موراکامی» هستند. بلکه باهوش، با استعداد، جذاب و دچار اختلال روابط هستند. این خصلت‌ها برای «موراکامی» شرط‌های مهم و لازم قهرمانانش هستند.
البته «موراکامی» تنها به روایت یک داستان عاشقانه نمی‌پردازد. او بارها مشکلات بزرگی همچون پیروی از اصول جمعیت‌های مذهبی و سوء استفاده از کودکان زیر سن قانونی را مطرح کرده‌است. چنانچه پیداست این نویسنده پرفروش مرموز خودش هم از فرقه مطرح شده در این کتاب رنج می‌برد.
«موراکامی» پیش از این در یک کتاب غیر داستانی با عنوان «جنگ زیرزمینی» به مسئله مذهب و تعصب پرداخته و حمله فرقه «آئوم» با گاز به مترو توکیو را بررسی کرده‌است.
«موراکامی» به‌طور مرتب نقل قول‌ها و اشارات تلویحی را مورد استفاده قرار داده‌است. بنابراین سال موازی داستان «۱ کیو ۸۴»، از روی تصادف یادآور رمان «۱۹۸۴» نوشته «جورج اورول» نیست و حرف انگلیسی «کیو»، در ژاپن مانند شماره «۹» خوانده می‌شود.
اجزای سازنده این رمان جدید نیستند؛ آن‌ها مفصل و دقیقند. توصیفات به ظاهر بی‌اهمیت از موسیقی، ادبیات و آماده‌سازی غذا، رشته‌های روایی خیالی را آنقدر خوب به هم وصل می‌کند که این ویژگی تنها در آثار «موراکامی» به چشم می‌خورد. او به گونه‌ای به توصیف دنیاهای موازی، زنان قاتل و ارواح می‌پردازد که انگار همه آن‌ها واقعی‌اند. هزار صفحه بعد، «آئومامه» و «تنگو» اگر چه هنوز پیدا نشده‌اند، اما همچنان ماجراهای عجیب و غریب را از سر می‌گذرانند.
در پایان کتاب، «آئومامه» همانند آغاز کتاب در یک اتوبان شلوغ قرار دارد. تا این‌جای کتاب برداشت‌ها اندک هستند و به جای پاسخ برای خواننده سؤال باقی می‌ماند. «موراکامی» در این اثر می‌خواست چیزی را به باد انتقاد بگیرد، به همین دلیل او می‌توانست کروشه‌های روایی بعضی بخش‌ها را کوتاه کند. آنچه «تنگو» با ویرایش کتاب «عروسکی از هوا» انجام می‌دهد، برای «۱ کیو ۸۴» نیز بی‌ضرر بوده‌است. «تنگو» در صفحه آخر این کتاب می‌گوید: «من آئومامه را خواهم یافت».
کشتار زونگ

کشتی بردگان، اثری از ویلیام ترنر که ماجرای کشتی زونگ را ارائه می‌کند.
کشتار زونگ نام کشتاریست که در کشتی حمل بردگان زونگ رخ داد که در آن تقریباً ۱۴۲ زن، کودک و مرد آفریقایی که همگی برده بودند را به دریا انداختند تا غرق شوند. این کشتی متعلق به یکی از اتحادیه‌های برده‌داری لیورپول بود که با افرادی بر سر بیمه کردن جان برده‌هایش نیز به توافق رسیده بود. در طول مسیر، کشتی به دلیل رفتن به مسیری اشتباه، با مشکل کمبود مواد غذایی و نوشیدنی روبه‌رو می‌شود که در نهایت تصمیم می‌گیرند برده‌های داخل را به دریا انداخته و غرق کنند. در پی مرگ برده‌ها، افراد بیمه‌گر از پرداخت پول خودداری نموده و در نهایت کار به دادگاه کشیده می‌شود. دادگاه مربوطه طی حکمی، قتل عمل برده‌ها توسط خدمه کشتی را قانونی عنوان کرده و بیمه‌گران را ملزم به پرداخت تمامی پول‌ها می‌کند.
کشتار

کشتی زونگ از آکرا در مسیر جامائیکا بود که از مسیر خود منحرف شد. گفته می‌شود بیش از ۴۴۲ برده را سوار کرده بودند که بسیار بیشتر از حد توان کشتی بود. شلوغی بیش از حد، سوء تغذیه و انواع بیماری‌ها در طول مسیر جان چندین خدمه و برده را گرفته بود. طبق گفته‌های جیمز کلسال، از خدمه کشتی، زمانی که به اشتباه بودن مسیر پی برده شد که تنها برای ۴ روز دیگر آب آشامیدنی باقی‌مانده بود. اگر برده‌ها در ساحل می‌مردند، بیمه‌گران هیچ پولی پرداخت نمی‌کردند، همچنین مرگ بر اثر عاملی طبیعی نیز شامل بیمه نمی‌شد. اما اگر برده‌ها شروع به نافرمانی می‌کردند، برای حفظ جان خدمه کشی و بر طبق قانون زیان همگانی، مرگش شامل بیمه می‌شد. نهایتاً در ۲۹ نوامبر ۱۷۸۱ تصمیم به انداختن تعدادی از برده‌ها به دریا گرفته شد. در ادامه ۵۴ زن و کودک از پنجره‌های کابین به دریا انداخته شدند. روز بعد (اول دسامبر) ۴۲ برده مذکر را به دریا انداختند و مرحله بعد ۳۶ نفر بعدی را... در این میان، ۱۰ نفر نیز به نشانه اعتراض به این رفتار ضد انسانی علیه برده‌ها، خود را به دریا پرت کردند. گفته می‌شود صدای فریاد بسیاری از برده‌ها در دریا شنیده می‌شد تا جایی که یکی از برده‌های داخل کشتی به خدمه پیشنهاد کرد که سایر برده‌های باقی‌مانده در کشتی بمانند ولی نه از آب و نه از غذا مصرف کنند که با درخواستش مخالفت کردند. طبق گفته‌های خدمه، یکی از برده‌هایی که به دریا انداخته شده بود توانست خود را مجدداً به کشتی برساند.
بعد از این واقعه، خدمه مدعی شدند، به خاطر کمبود آب برای ادامه سفرشان، برده‌ها شروع به نافرمانی کرده بودند که البته این ادعا چندی بعد رد شد، زمانی که کشتی با چندصد گالون آب باقی‌مانده به مقصد خود رسید. البته خدمه در این خصوص توضیح دادند که در روز اول دسامبر و در زمانی که در حال انداختن برده‌ها به آب بودند، باران شدیدی می‌بارید و توانسته بودند مقداری آب باران را جمع کنند.
غلام‌تپه شمالی

| غلام تپه شمالی | غلام تپه شمالی |
| --- | --- |
نام: غلام تپه شمالی
کشور: ایران
استان: استان همدان
شهرستان: شهرستان رزن
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۹۶۶۸
تاریخ ثبت ملی: ۲۷ مرداد ۱۳۸۲
غلام تپه شمالی در شهرستان رزن، بخش سردرود، روستای قایش واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۷ مرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۶۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
۱۰۱۱ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۱۰ - سده ۱۱ - سده ۱۲
دهه:: ۹۸۰  ۹۹۰  ۱۰۰۰  ۱۰۱۰  ۱۰۲۰  ۱۰۳۰  ۱۰۴۰ 
سال:: ۱۰۰۸ ۱۰۰۹ ۱۰۱۰ - ۱۰۱۱ - ۱۰۱۲ ۱۰۱۳ ۱۰۱۴
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گاه‌شماری ایرانی: ۳۸۹–۳۹۰
گاه‌شماری میلادی: ۱۰۱۱ MXI
گاه‌شماری اتیوپیایی: ۱۰۰۳–۱۰۰۴
گاه‌شماری ارمنی: ۴۶۰ ԹՎ ՆԿ
گاه‌شماری اسلامی: ۴۰۱–۴۰۲
گاه‌شماری ایگبو: ۱۱–۱۲
گاه‌شماری آشوری: ۵۷۶۱
گاه‌شماری بربری: ۱۹۶۱
گاه‌شماری بنگالی: ۴۱۸
گاه‌شماری بهائی: −۸۳۳ – −۸۳۲
گاه‌شماری بودایی: ۱۵۵۵
گاه‌شماری بیزانسی: ۶۵۱۹–۶۵۲۰
گاه‌شماری جوچه: نامعلوم
گاه‌شماری چینی: 庚戌年 (فلز سگ) ۳۷۰۷ یا ۳۶۴۷     — تا — 辛亥年 (فلز خوک) ۳۷۰۸ یا ۳۶۴۸
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی: ۱۵۵۴
گاه‌شماری دیسکوردیان: ۲۱۷۷
گاه‌شماری ژاپنی: Kankō ۸ (寛弘８年)
گاه‌شماری ژولینی: ۱۰۱۱ MXI
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای: ۳۷۳
گاه‌شماری عبری: ۴۷۷۱–۴۷۷۲
گاه‌شماری قبطی: ۷۲۷–۷۲۸
گاه‌شماری کره‌ای: ۳۳۴۴
گاه‌شماری مینگو: ۹۰۱ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین 民前۹۰۱年
گاه‌شماری هولوسن: ۱۱۰۱۱
گاه‌شماری‌های هندو: 
 - ویکرم سموت: ۱۰۶۷–۱۰۶۸
 - شاکا ساموات: ۹۳۳–۹۳۴
 - کالی یوگا: ۴۱۱۲–۴۱۱۳
از تاریخ پیدایش رم: ۱۷۶۴
سال سلطنت انگلیس: نامعلوم
این جعبه:  نمایش بحث ویرایش: این جعبه:  نمایش بحث ویرایش
۱۰۱۱ (میلادی) هزار و یازدهمین سال تقویم میلادی است.
مناسبت‌ها

پایان نگارش شاهنامه فردوسی
‎
| ن ب ودهه‌ها و سال‌ها | ن ب ودهه‌ها و سال‌ها |
| --- | --- |
۹۹۰:  ۹۹۹  ۹۹۸  ۹۹۷  ۹۹۶  ۹۹۵  ۹۹۴  ۹۹۳  ۹۹۲  ۹۹۱  ۹۹۰ 
۱۰۰۰:  ۱۰۰۹  ۱۰۰۸  ۱۰۰۷  ۱۰۰۶  ۱۰۰۵  ۱۰۰۴  ۱۰۰۳  ۱۰۰۲  ۱۰۰۱  ۱۰۰۰ 
۱۰۱۰:  ۱۰۱۹  ۱۰۱۸  ۱۰۱۷  ۱۰۱۶  ۱۰۱۵  ۱۰۱۴  ۱۰۱۳  ۱۰۱۲  ۱۰۱۱  ۱۰۱۰ 
۱۰۲۰:  ۱۰۲۹  ۱۰۲۸  ۱۰۲۷  ۱۰۲۶  ۱۰۲۵  ۱۰۲۴  ۱۰۲۳  ۱۰۲۲  ۱۰۲۱  ۱۰۲۰ 
۱۰۳۰:  ۱۰۳۹  ۱۰۳۸  ۱۰۳۷  ۱۰۳۶  ۱۰۳۵  ۱۰۳۴  ۱۰۳۳  ۱۰۳۲  ۱۰۳۱  ۱۰۳۰ 
۱۰۴۰:  ۱۰۴۹  ۱۰۴۸  ۱۰۴۷  ۱۰۴۶  ۱۰۴۵  ۱۰۴۴  ۱۰۴۳  ۱۰۴۲  ۱۰۴۱  ۱۰۴۰ 
۱۰۵۰:  ۱۰۵۹  ۱۰۵۸  ۱۰۵۷  ۱۰۵۶  ۱۰۵۵  ۱۰۵۴  ۱۰۵۳  ۱۰۵۲  ۱۰۵۱  ۱۰۵۰ 
۱۰۶۰:  ۱۰۶۹  ۱۰۶۸  ۱۰۶۷  ۱۰۶۶  ۱۰۶۵  ۱۰۶۴  ۱۰۶۳  ۱۰۶۲  ۱۰۶۱  ۱۰۶۰ 
۱۰۷۰:  ۱۰۷۹  ۱۰۷۸  ۱۰۷۷  ۱۰۷۶  ۱۰۷۵  ۱۰۷۴  ۱۰۷۳  ۱۰۷۲  ۱۰۷۱  ۱۰۷۰ 
۱۰۸۰:  ۱۰۸۹  ۱۰۸۸  ۱۰۸۷  ۱۰۸۶  ۱۰۸۵  ۱۰۸۴  ۱۰۸۳  ۱۰۸۲  ۱۰۸۱  ۱۰۸۰ 
۱۰۹۰:  ۱۰۹۹  ۱۰۹۸  ۱۰۹۷  ۱۰۹۶  ۱۰۹۵  ۱۰۹۴  ۱۰۹۳  ۱۰۹۲  ۱۰۹۱  ۱۰۹۰ 
۱۱۰۰:  ۱۱۰۹  ۱۱۰۸  ۱۱۰۷  ۱۱۰۶  ۱۱۰۵  ۱۱۰۴  ۱۱۰۳  ۱۱۰۲  ۱۱۰۱  ۱۱۰۰
اوان ورا

اوان ورا
اوان ورا (۱۹ سپتامبر ۱۹۶۴–۷ آوریل ۲۰۰۵) نویسنده اهل زیمبابوه بود. اولین کتاب منتشر شده او مجموعه ای از داستان‌های کوتاه بود، چرا حیوانات دیگر را کنده کاری نمی‌کنی (۱۹۹۲)، و به دنبال آن پنج رمان: نهاندا (۱۹۹۳)، بدون نام (۱۹۹۴)، زیرِ زبان (۱۹۹۶)، سوزاندن پروانه (۱۹۹۸)، و باکره‌های سنگی (۲۰۰۲). رمان‌های او به نثر شاعرانه، مسائل دشوار و شخصیت‌های قوی زنانه‌شان شناخته می‌شوند و ریشه‌ای محکم در گذشته سخت زیمبابوه دارند. به این دلایل، او به‌طور گسترده توسط پژوهشگران ادبیات آفریقای پسااستعماری مورد مطالعه و قدردانی قرار گرفته‌است.
جوایز

1994: <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Commonwealth_Writers'_Prize" rel="mw:ExtLink" title="Commonwealth Writers' Prize" class="mw-redirect cx-link" data-linkid="97">Commonwealth Writers' Prize</a> (آفریقا) و Zimbabwe Publishers' Literary Award، برای بدون نام
2002: Macmillan Writers' Prize for Africa برای باکره‌های سنگی
2003: National Arts Merit Awards برای بهترین اثر نوشتاری.
آثار

نهاندا (Baobab Books، ۱۹۹۳)، در فهرست نهایی جایزه <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Commonwealth_Writers'_Prize" rel="mw:ExtLink" title="Commonwealth Writers' Prize" class="mw-redirect cx-link" data-linkid="106">Commonwealth Writers' Prize</a>
بدون نام (Baobab Books، ۱۹۹۴)، برنده جایزه <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Commonwealth_Writers'_Prize" rel="mw:ExtLink" title="Commonwealth Writers' Prize" class="mw-redirect cx-link" data-linkid="97">Commonwealth Writers' Prize</a> (آفریقا) و Zimbabwe Publishers' Literary Award
زیر زبان (Baobab Books، ۱۹۹۶)
سوزاندن پروانه (۱۹۹۸)، برنده جایزه ادبی آلمان، LiBeraturpreis، در سال ۲۰۰۲
باکره‌های سنگی (۲۰۰۲)، برنده جایزه Macmillan Writers' Prize for Africa.
فاست کامیکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: کمیک
گونه: ابرقهرمان، horror
سرنوشت: Intellectual properties acquired by دی‌سی کامیکس.
بنا نهاده: ۱۹۳۹
از بین رفته: ۱۹۸۰
دفتر مرکزی: نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا
مادر: Fawcett Publications
فاست کامیکس یک ناشر بسیار قدیمی است که در سال ۱۹۳۹ کار خود را با انتشار کتابهای کودکان آغاز کرد. سپس با عنوانی به نام Thrill Comics که توسط نویسنده ای به نام «بیل پارکر» و طراحی بنام «سی.سی.بک» خلق شد، وارد صنعت کمیک بوک شد. سپس با شماره ۲ از Whiz Comics یکی از معروفترین و تاریخی‌ترین شخصیتهای دنیای کمیک را خلق کرد «کاپیتان مارول» که امروزه بنام «شزم» می‌شناسیم و ربطی به کاپیتان مارول در دنیای مارول کامیکس ندارد… البته این شرکت با کمیک Sweethearts که در ژانر رومانتیک بود نیز بسیار خوش درخشید. در نهایت کاپیتان مارول محبوب شد، حتی محبوب تر از سوپرمن! و همین باعث شد که دی سی کامیکس از فاست کامیکس شکایت کند. «چون عقیده داشت که از سوپرمن تقلید شده‌است» البته فاست کامیکس توانست در دادگاه پیروز بشود ولی بخاطر هزینه‌های سنگین دادگاه، و رکود فروش داستانهای ابر قهرمانی در دهه ۱۹۵۰، تصمیم گرفت ابر قهرمانهای خود را به چارلتون کامیکس و دی سی کامیکس بفروشد.
این شرکت در سال ۱۹۸۰ برای همیشه تعطیل شد.
فارست مارس جونیور

| فارست مارس جونیور | فارست مارس جونیور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ اوت ۱۹۳۱ ‏(۹۳ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه ییل دانشگاه نیویورک
پیشه: کارآفرین
شناخته‌شده برای: مالک مارس اینکورپوریتد
والدین: فارست مارس (۱۹۰۴-۱۹۹۹)  آدری مارس (۱۹۱۰-۱۹۸۹)
خویشاوندان: فرانک سی. مارس (پدربزرگ)
فارست مارس جونیور (انگلیسی: Forrest Mars, Jr.؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۳۱) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی آمریکایی است، که در حال حاضر، از مالکین و اعضای هیئت مدیره شرکت مارس اینکورپوریتد می‌باشد. وی فرزند فارست مارس و نوه فرانک سی. مارس، بنیان‌گذار شرکت مارس اینکورپوریتد است.
نابوکو

| نابوکو (اپرا) | نابوکو (اپرا) |
| --- | --- |
Opera ساخته Giuseppe Verdi: Opera ساخته Giuseppe Verdi
طرح لباس برای اپرای نابوکو، در اجرای اصلی (۱۸۴۲): طرح لباس برای اپرای نابوکو، در اجرای اصلی (۱۸۴۲)
نویسنده: تمیستوکله سولرا
زبان: ایتالیایی
بر پایه: نمایش‌نامه‌ای نوشتهٔ آگوست آنیسه-بورژوا و فرانسیس کورنو، همچنین با تطبیق بر باله‌ای از آنتونیو کورتِزه
اولین اجرا: ۹ مارس ۱۸۴۲ (۱۸۴۲-03-۰۹) تئاترِ اسکالا، میلان
نابوکو (به ایتالیایی: Nabucco) نام اپرایی در چهار پرده از آهنگساز نامدار ایتالیایی، جوزپه وردی است.
مستندات تاریخی

داستان در مورد اسارت بردگان یهودی بابل است که موضوع چند کتاب از کتابهای عهد عتیق است، و مشروح آن در کتاب ارمیای نبی آمده‌است. از جمله کتابهای پیش از آن در عهد عتیق که به جنبه‌هایی از این داستان می‌پردازد کتاب عزرا، کتاب نحمیا و کتاب اشعیاء نبی است، و از جمله کتابهای پس از آن می‌توان به کتاب مراثی ارمیا، کتاب حزقیال نبی، کتاب دانیال نبی و کتاب زکریای نبی اشاره نمود که پر از آیات خوف و رجاء در باب اسارت و سپس رهایی یهود به دست کورش پادشاه هخامنشی در حدود ۵۳۸ قبل از میلاد است.
لیبرتوی نابوکو بیشتر بر اساس کتاب ارمیای نبی است، و در اول هر پرده گفتاوردی از این کتاب آورده شده‌است.
در قرآن نیز در سوره اسراء آیه‌های ۴ تا ۷ اشاراتی به پادشاهی بخت النصر و بلای آسمانی بر سر قوم یهود شده‌است.
تاریخچه

اپرای نابوکو سومین اپرای جوزپه وردی است که پس از اپرای سلطنت یک روزه که یک اپرای شکست خورده بود نوشته شد. در زمانی که وردی سرودن اپرای نابوکو را شروع کرد کوهی از غم و اندوه را به دوش می‌کشید. دو فرزندش را از دست داده بود، همسرش از دنیا رفته بود و شکست اپرای قبل باعث مضحکه شدن وی نزد مردم شده بود. وردی شب و روز را بی هدف سر می‌کرد و روز به روز ضعیف تر می‌شد.
شبی در اواخر ماه دسامبر ۱۸۴۰ بی هدف قدم به بیرون از خانه گذاشت و خود را در خیابانی تنگ و تاریک یافت، دانه‌های برف در هوا می‌پیچید و وردی بدون توجه به سرمای هوا راه خود را می‌رفت تا اینکه در تاریکی کوچه ای با شخصی که از رو برو می‌آمد برخورد کرد. آن شخص کسی نبود جز مرللی مدیر اپرای لا اسکالا. مرللی دست وردی را به گرمی فشرد و با خود به طرف لا اسکالا برد. مرللی وردی را به دفتر خود برد و از لا بلای لیبرتوها لیبرتویی با عنوان نَبوکَد نَصَّر (بخت النصر) اثر سولرا را که همیشه برای اختصار نابوکو خوانده می‌شد برداشت و به سوی وردی گرفت.
وردی که دیگر دل و دماغ اپرانویسی را نداشت بعد از تشکر بدون اینکه لای لیبرتو را باز کند نابوکو را به مرللی برگرداند. مرللی خشمگین شد و نت را به زور به وردی داد تا به خانه ببرد و روی آن فکر کند و بعد وردی را از اتاق بیرون کرد و در را به روی وی بست.
جوزپه به خانه رفت و لیبرتو را به گوشه ای از اتاق پرتاب کرد. لیبرتو در برخورد به دیوار باز شد و چشم وردی به جمله ای اسرار آمیز در داخل لیبرتو برخورد کرد، (پرواز کن خیال، با بالهای طلایی). همین یک جمله کافی بود تا وردی شروع به نوتاسیون این اپرا کند.
در اکتبر سال بعد وردی اپرای نوبوکو را نزد مرللی برد و چندی بعد این اپرای عظیم در لا اسکالا اجرا و برای همیشه در تاریخ اپرا ماندگار شد.
نقش‌ها

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نقش: نوع صدا
نابوکو، پادشاه بابل: باریتون
ابیگیل، دختر دروغین نابوکو: سوپرانو
فننا، دختر حقیقی نابوکو: متسو سوپرانو
اسماعیل، برادرزاده پادشاه دارالسلام: تنور
زکریا، راهب اعظم یهود: باس
آنا، خواهر زکریا: سوپرانو
عبدل، از درباریان نابوکو: تنور
راهب اعظم بعل: باس
یهودیان، لاوی‌ها، آشوری‌ها، راهبه‌ها، سربازان: یهودیان، لاوی‌ها، آشوری‌ها، راهبه‌ها، سربازان
خلاصه داستان > پرده اول

معبد سلیمان در بیت‌المقدس، اسراییلی‌ها از سرنوشت خود شکوه می‌کنند. نابوکو (بخت النصر) پادشاه آشور به آنان حمله کرده‌است و در حال غارت شهر است. آن‌ها در حال نیایش اند که زکریا همراه خواهرش، آنا و دختر نابوکو، فننا وارد می‌شود. فننا وارد می‌شود. فننا در دست یهودیان اسیر است. زکریا از پیروانش می‌خواهد استقامت پیشه کنند، زیرا به زودی صلح و آرامش نصیبشان خواهد شد. وی به آن‌ها اطمینان می‌دهد که خداوند فراموششان نکرده‌است (spate,o figli) اسماعیل برادرزاده پادشاه و فرمانده ارتش، با سربازانش وارد می‌شود و خبر می‌دهد که نابوکو پیش از او وارد شهر شده‌است. زکریا که امیدوار است معجزه ای به وقوع بپیوندد، فننا را به اسماعیل می‌سپارد تا از او مراقبت کند. همه پس از خواندن دعا (come motte a sol fulgemte) از صحنه خارج می‌شوند و اسماعیل و فننا بر صحنه می‌مانند. این دو در روزگاری که اسماعیل سفیر حاکم در بابل بود دل در گرو عشق یکدیگر باخته بودند. حتی در آن روزگار هم دو دل داده روی کامرانی را ندیدند زیر خواهر حسود فننا، ابیگیل، نیز عاشق اسماعیل بود. آن‌ها در حال صحبت اند که ابیگیل با لباس رزم همراه گروهی از آشوریان (که خود را به شکل سربازان یهودی درآورده اند) سر می‌رسد. آن‌ها قصد دارند معبد را اشغال کنند. او با تمسخر به اسماعیل سلام می‌کند و آن گاه پنهانی به او می‌گوید که اگر به عشقش پاسخ مثبت گوید، می‌تواند مردمش را نجات دهد و خود حکومتی جدید برپا دارد (Io t"amavo! il regmo , il cuore) اسماعیل پاسخ می‌دهد که جانش را فدای ملتش خواهد کرد و فننا از خدای اسراییل می‌خواهد که او را در پناه خداگیرد. یهودیان بیمناک از نزدیک شدن سپاهیان نابوکو وارد می‌شوند. نابوکو وارد معبد می‌شود. زکریا در مقابلش می‌ایستد و گستاخی کفر آمیز او را ملامت می‌کند و تهدید می‌کند که فننا را به قتل می‌رساند اما اسماعیل پا در میان می‌کند و خنجر را از دست زکریا می‌گیرد و فننا را به پدرش تحویل می‌دهد. زکریا و یهودیان اسماعیل را نفرین می‌کنند و نابوکو دستور می‌دهد معبد را آتش بزنند.
خلاصه داستان > پرده دوم

قصر نابوکو در بابل، ابیگیل نامه‌های یافته‌است که ممکن است باعث نابودی اش شود در این نامه ذکر شده‌است که او دختر نابوکو نیست، بلکه زادهٔ غلامان است. او نابوکو و وارث راستینش، فننا را نفرین می‌کند. حال به این می‌اندیشد که عشقش به اسماعیل زندگی اش را دگرگون خواهد ساخت (Amch io dischiuso um giorno) راهب اعظم بعل به صحنه می‌آید و می‌گوید که فننا زندانیان یهودی را از بند رها کرده‌است و از این روی مقامات مذهبی تصمیم گرفته‌اند سلطنت را به ابیگیل واگذار کنند و به مردم بگویند که پادشاه شان در نبرد شکست خورده‌است. او که زادهٔ غلامان است از این که از این پس همه را تحت فرمان خواهد داشت خشنود است. (salgo gia del toromo aurato)
در گوشه دیگری از قصر، زکریا دعا می‌کند که بتواند آشوری‌ها را از پرستش بت بازدارد (Tu sul labbro dei veggenti) او این کار را با فننا آغاز خواهد کرد. پس به اتاقش می‌رود تا او را متقاعد سازد که تغییر کیش دهد. دو تن از لاوی‌ها که مأمور زکریا هستند به صحنه می‌آیند و از مشاهده اسماعیل مطرود تعجب می‌کنند. آنان زبان به ملامت اسماعیل می‌گشایند اما زکریا که همراه با فننا و آنا به صحنه آمده‌است او را عف می‌کند، زیرا او یکی از یهودیان فننا که تغییر کیش داده‌است را از مرگ نجات داده‌است. مشاور کهن‌سال قصر، عبدل، وارد می‌شود و به فننا خبر می‌دهد که نابوکو در گذشته‌است و جان او نیز در خطر است. پیش از آن که او فرصت فرار یابد راهب اعظم بعل همراه با ابیگیل و آشوریان وارد می‌شود و راهب اعظم ابیگیل را حکم ران اعلام می‌کند و کشتار یهود یان را واجب می‌شمارد. ابیگیل عصای سلطنتی را از فننا طلب می‌کند اما فننا از دادن آن امتناع می‌کند. در این لحظه در کمال تعجب همگان نابوکو وارد می‌شود، تاج را بر سر خود می‌نهد. همه در مقابل او به لرزه می‌افتند (S appressam gl istanti) نابوکو اعلام می‌کند که هم پادشاه است و هم خدا و بدین ترتیب بعل و یهوه را طرد می‌کند. او به فتنا و زکریا حکم میک ند که به خاک افتند. در این هنگام صاعقه ای به او اصابت می‌کند و تاج از سرش به زمین می‌افتد. با این ضربت او مجنون می‌شود و ابیگیل تاج را تصاحب می‌کند.
خلاصه داستان > پرده سوم

در باغها معلق بابل راهب اعظم بعل و مردم حکمران خود ابیگیل را ستایش می‌کند. راهب بزرگ او را ترغیب می‌کند که اسراییلی‌ها را به قتل برساند. پیش از آن که ابیگیل بتواند حکم را امضا کند نابوکو آشفته حال و زار به صحنه می‌آید و می‌خواهد بار دیگر به تخت بنشیند.
ابیگیل همه را مرخص می‌کند و به نابوکو می‌گوید تا زمانی که او حالش بهبود یابد، نایب السلطنه اش خواهد بود. آن گاه امید این که بتواند او را بفریبد تا حکم مرگ فننا را امضا کند، کاغذ را به او می هد. نابوکو ابتدا نمی‌پذیرد اما وقتی ابیگیل او را متهم به بزدلی می‌کند حکم قتل یهودیان را امضا می‌کند. ناگهان به یاد می‌آورد که فننا نیز یهودی شده‌است و بدین ترتیب او نیز کشنه خواهد شد. آن گاه در جیبش‌هایش دنبال نامه ای می‌گردد که اصل و نسب راستین ابیگیل را فاش می‌سازد. در این هنگام ابیگیل نامه را جلو چشمان نابوکو پاره می‌کند و دور می‌ریزد. نابوکو محافظان را فرا می‌خواند اما در می‌یابد که آنان دیگر تحت فرمان او نیستند و موظف اند او را در اتاقش محبوس کنند. نابوکو به زاری از ابیگیل می‌خواهد که از خون فننا در گذر اما ابیگیل با سردی او را از خود می‌راند.
در ساحل رود فرات یهودیان از کار اجباری خسته شده‌اند و اندکی استراحت می‌کنند. افکارشان با بال‌هایی طلایی به سوی سرزمین از دست رفته شان پرواز می‌دهند (Va , pensiero , sull ali dorate) زکریا پیش‌بینی کرده‌است که آنان از اسارت نجات خواهد یافت و به یاری خداوند سرزمین بابل را از بین خواهند برد.
خلاصه داستان > پرده چهارم

نابوکو در اتاقش با شنیدن صدای کسانی که نام فننا را بر زبان می‌آورند از خواب بیدار می‌شود. از پنجره به بیرون می‌نگرد و می‌بیند که فننا را به سوی محل اعدام می‌برند او می‌خواهد از اتاقش خارج شوند اما به یاد می‌آورد که زندانی است. در اوج نومیدی زانو می‌زند و از خدای یهودیان طلب بخشایش می‌کند (Dio di giuda) و تعهد می‌کند که خودش و مردمش به کیش یهود بگروند. او ناگهان شعور از دست رفته اش را بازمی‌یابد. عبدل و سربازان که سر و صدای او را شنیده‌اند، به اتاق می‌آیند. نابوکو می‌گوید که سلامتش را بازیافته‌است. آنگاه با فریادی شمشیری طلب می‌کند و سربازانش را به باز پس‌گیری تاج و تخت ترغیب می‌کند .(O prodi miei , seguitemi)
در باغ‌های معلق جلادان منتظرند که حکم اعدام زکریا و پیروانش اجرا کنند. زکریا فننا را شهید اعلام می‌کند و فننا از خداوند می‌خواهد که او را در بهشت پذیرا گردد. (Oh , dischiuso e il firmamento) در این هنگام نابوکو به صحنه می‌آید و دستور می‌دهد که مجسمه بعل را در هم شکنند. ناگهان مجسمه خود به خود بر زمین می‌افتد و می‌شکند. ابیگیل سم می‌خرد و به جنایاتش اعتراف می‌کند و اصرار می‌ورزد که فننا و اسماعیل با هم ازدواج کنند. او در حال مرگ از خدای اسماعیل طلب بخشایش می‌کند. نابوکو به اسراییلی‌ها می‌گوید که به زادگاهشان بازگردند و معبد را بازسازی کنند (Torma israello) و می‌گوید که خود نیز کیش یهودی را پذیرفته‌است. جمعیت معتقدند که معجزه ای به وقوع پیوسته‌است و همگی خداوند را شکر می‌کنند (Immenso jeova)
بخشهای مهم اپرا

Anch'io dischiuso un giorno
این آریا برای نقش ابیگیل و تمبر صدایی دراماتیک سوپرانو است که در شروع پرده دوم یعنی صحنه اول از پرده دوم اجرا می‌شود.
در این آریا ابیگیل نامه ای یافته‌است که ممکن است باعث نابودی اس شود، در این نامه ذکر شده که ابیگیل دختر نابوکو نیست، بلکه زاده غلامان است. او نابوکو و وارث راستینش فننا را نفرین می‌کند و حال به این می‌اندیشد که عشقش به اسماعیل زندگی اش را دگرگون خواهد ساخت.
این آریا به قدری مشکل است که خیلی از بزرگان از جمله ساترلند از خواندن آن سر باز زدند و باعث آسیب جدی به صدای خیلی از سوپرانوهای معروف از جمله «النا سولیوتی» و «آنیتا کرگیوتی» شد.
Salgo gia torono aurato
این آریا نیز برای نقش ابیگیل و صدای دراماتیک سوپرانو نوشته شده‌است. ابیگیل که غلامزاده ای بیش نیست حال از اینکه از این پس همه از اون فرمان پذیر خواهند بود بسیار خوشحال و خرسند است.
Oh, dischiuso e il firmamento
این آریا برای نقش فننا و تمبر صدایی متسو سوپرانو نوشته شده‌است. در این آریا که از صحنه دوم از پرده چهارم است در باغهای معلق جلادان منتظرند حکم اعدام زکریا و پیروانش را اجرا کنند. زکریا فننا را شهید اعلام می‌کند و فننا از خداوند می‌خواهد که او را در بهشت ابدی پذیرا باشد.
Dio di giuda!
این آریا برای نقش نابوکو و صدای دراماتیک باریتون نوشته شده‌است. در این آریا که در شروع پرده چهارم اپرا است نابوکو در اتاقش با شنیدن صدای کسانی که نام فننا را بر زبان می‌آورند از خواب بیدار می‌شود. از پنجره به بیرون می‌نگرد و می‌بیند که فننا را به سوی محل اعدام می‌برند او می‌خواهد از اتاقش خارج شوند اما به یاد می‌آورد که زندانی است. او در اوج نومیدی زانو می‌زند و از خدای یهودیان طلب بخشایش می‌کند.
O prodi miei, seguitemi
این آریا برای نقش نابوکو و صدای دراماتیک باریتون نوشته شده‌است. در این آریا که در پایان صحنه اول از پرده چهارم است نابوکو می‌گوید که سلامتش را بازیافته‌است. آنگاه با فریادی شمشیری طلب می‌کند و سربازانش را به باز پس‌گیری تاج و تخت ترغیب می‌کند.
Tu sul labbro dei vegenti
این آریا برای نقش زکریا و رنگ صدایی لیریک باس نوشته شده‌است. در این آریا که در صحنه دوم از پرده دوم است زکریا در گوشه ای از قصر دعا می‌کند که بتواند آشوری‌ها را از پرستش بت بازدارد.
Va' pensiero, sull'ali dorate
این بخش قطعه کری است از پایان پرده سوم اپرا با عنوان پرواز کن خیال با بالهای طلایی که یهودیانی که در ساحل رود فرات از کار اجباری خسته شده‌اند با خواندن این قطعه افکارشان را به سوی سرزمین مادریشان روانه می‌کنند. به جرات می‌توان این بخش را مهم‌ترین بخش اپرا و یکی از مهم‌ترین قطعاتی دانست که جوزپه وردی در طول عمر خود ساخته‌است. مردم در بند ایتالیا که البته آن زمان کشور واحدی نبود این قطعه را نه سوگنامه اسرای یهودی که صدای خودشان می‌دانستند و پس از پایان اپرا در تمام کوچه و خیابانها همه هم صدا می‌خواندند. دستگاه سانسور وقت که از اتحاد مردم ایتالیا وحشت داشت به خاطر همین قطعه اپرا را توقیف کرد. ترس از این قطعه به قدری زیاد بوده و هست که در جنگ جهانی دوم خواندن این قطعه منجر به مرگ خوانندگان می‌شد و تا مدتی به جر اپرای متروپولیتن هیچ اپراخانه ای حق اجرای مجدد این قطعه را نداشت. این قطعه نه تنها در زمان خود برای ایتالیاییها مقدس و نماد سرود ملی بود که در جنگ اعراب و اسرائیل نیز به همان میزان مقدس و قابل احترام بود.