stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وسترلوند ۱
مشاهدات

درخشان‌ترین ستاره‌های رشته اصلی O7-8V در Wd1 دارای قدرهای نورسنجی باند V در حدود ۲۰٫۵ هستند و بنابراین در طول موج‌های بصری Wd1 تحت سلطه ستارگان بسیار درخشان پس از رشته اصلی است (قدرهای باند V 14.5-18، قدر مطلق -۷ تا −۱۰)، همراه با ستاره‌های کم‌درخشنده پس از دنباله اصلی کلاس روشنایی Ib و II (قدرهای باند V 18-20). به دلیل قرمز شدن بسیار زیاد بین ستاره‌ای به سمت Wd1، مشاهده آن در باندهای U و B بسیار دشوار است و بیشتر مشاهدات در نوارهای R یا I در انتهای قرمز طیف یا در مادون قرمز انجام می‌شود. ستارگان در خوشه عموماً با استفاده از طبقه‌بندی معرفی شده توسط وسترلوند نام‌گذاری می‌شوند، اگرچه یک قرارداد نامگذاری جداگانه اغلب برای ستارگان Wolf-Rayet استفاده می‌شود.
در طول موج‌های پرتو ایکس، Wd1 گسیل پراکنده از گاز بین ستاره‌ای و گسیل نقطه‌ای را از ستارگان با جرم بالا، پس از رشته اصلی و کم جرم، قبل از دنباله اصلی نشان می‌دهد. مگنتار وسترلوند ۱ درخشان‌ترین منبع نقطه‌ای پرتو ایکس در خوشه است، با ستاره sgB[e] W9 (که دوتایی فرض شده با) W30a و ستاره‌های ولف-رایت WR A و WR B همگی منابع پرتو ایکس قوی هستند. تقریباً ۵۰ منبع نقطه‌ای پرتو ایکس دیگر با همتایان نوری نورانی مرتبط هستند. در نهایت، در طول موج‌های رادیویی، ستاره sgB[e] W9 و ابرغول‌های قرمز W20 و دبلیو۲۶ منابع رادیویی قوی هستند، در حالی که بیشتر ابرغول‌های سرد و چند ابرغول OB و ستاره‌های ولف-رایت نیز شناسایی شده‌اند.
سن و رشد (وضعیت تکاملی)

سن خوشهٔ Wd1 را با مقایسهٔ جمعیت ستارگان پرورده شدهٔ آن با مدل تکامل ستارگان، بین ۴ تا ۵ میلیون‌سال تخمین زده می‌شود
مناطق تاریخی بکجه

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
نمای شبانه پاگودای سنگی در معبد می‌روک‌سا: نمای شبانه پاگودای سنگی در معبد می‌روک‌سا
مکان: کره جنوبی
دربرگیرنده:  قلعه گونگ‌سان‌سونگ  مقبره‌های سلطنتی در سونگ‌سان‌ری  ساختمان‌های اداری گوان‌بوک‌ری و قلعه بوسوسان‌سونگ  معبد جونگ‌نیم‌سا  مقبره‌های سلطنتی نونگ‌سان‌ری  دیوار شهر ناسونگ  قصر وانگ‌گونگ‌ری  سایت معبد میروک‌سا 
معیار ثبت: فرهنگی: (ii), (iii)
شمارهٔ ثبت: ۱۴۷۷
تاریخ ثبت: ۲۰۱۵
مساحت: ۱۳۵٫۱ هکتار (۳۳۴ جریب فرنگی)
منطقه حائل: ۳۰۳٫۶۴ هکتار (۷۵۰٫۳ جریب فرنگی)
مختصات: ۳۶°۲۷′۴۳″ شمالی ۱۲۷°۷′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۶۱۹۴°شمالی ۱۲۷٫۱۲۷۲۲°شرقی﻿ / 36.46194; 127.12722
موقعیت مناطق تاریخی بکجه در کره جنوبی: موقعیت مناطق تاریخی بکجه در کره جنوبی
مناطق تاریخی بکجه مجموعه‌ای از آثار باستانی هستند که در سه شهر کره جنوبی به نام‌های گونگ‌جو، بویو و ایکسان قرار دارند. این آثار مربوط به آخرین دورهٔ پادشاهی بکجه هستند و به دوره‌ای از سال ۴۷۵ تا ۶۶۰ میلادی تعلق دارند، زمانی که یکی از سه پادشاهی بزرگ کره در حال شکوفایی بود (که از ۱۸ قبل از میلاد تا ۶۶۰ میلادی ادامه داشت). این سایت که به عنوان یک میراث جهانی یونسکو ثبت شده، شامل هشت سایت باستان‌شناسی می‌باشد. این سایت‌ها عبارتند از: قلعه گونگ‌سان‌سونگ (공주 공산성) و مقبره‌های سلطنتی در سونگ‌سان‌ری که به پایتخت اونگ‌جین، که اکنون گونگ‌جو نامیده می‌شود، مربوط می‌شوند؛ قلعه بوسوسان‌سونگ (부소산성) و ساختمان‌های اداری گوان‌بوک‌ری، معبد جونگ‌نیم‌سا، مقبره‌های سلطنتی نونگ‌سان‌ری، و دیوار شهر ناسونگ در سابی که اکنون بویو است؛ و همچنین قصر وانگ‌گونگ‌ری و معبد میروک‌سا در ایکسان که منطقه‌ای فرعی از پایتخت سابی بوده است.
والیبال در المپیک تابستانی ۲۰۰۰

| دهمین دوره مسابقات والیبال المپیک سیدنی ۲۰۰۰ | دهمین دوره مسابقات والیبال المپیک سیدنی ۲۰۰۰ | دهمین دوره مسابقات والیبال المپیک سیدنی ۲۰۰۰ |
| --- | --- | --- |
جزئیات تورنمنت: جزئیات تورنمنت
المپیک: المپیک تابستانی ۲۰۰۰
کشور میزبان:  استرالیا
شهر: سیدنی
مدت زمان تورنمنت: ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۰ (۲۰۰۰-۰۹-۱۶)– ۱ اکتبر ۲۰۰۰ (۲۰۰۰-10-۰۱)
تیم‌های مردان: ۱۲
| نشان‌های مردان: | نشان‌های مردان: |  |
|  نشان طلا |  یوگسلاوی |  |
|  نشان نقره |  روسیه |  |
|  نشان برنز |  ایتالیا |  |
تیم‌های زنان: ۱۲
| نشان‌های زنان: | نشان‌های زنان: |  |
|  نشان طلا |  کوبا |  |
|  نشان نقره |  روسیه |  |
|   نشان برنز |  برزیل |  |
والیبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ نام رویداد ورزش والیبال در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۲۰۰۰ برگزار شد. این مسابقات از چهار بخش که دو بخش برای مردان و دو بخش برای زنان تشکیل شده بود. این مسابقات از ۱۶ سپتامبر تا ۱ اکتبر در سیدنی برگزار شد.
جدول مدال‌ها

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  رتبه  | کشور | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| ۱ |  استرالیا | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۱ |  کوبا | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۱ |  ایالات متحده آمریکا | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۱ |  یوگسلاوی | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۵ |  برزیل | ۰ | ۲ | ۲ | ۴ |
| ۶ |  روسیه | ۰ | ۲ | ۰ | ۲ |
| ۷ |  آلمان | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۷ |  ایتالیا | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
گریز از مرگ (فیلم ۱۳۵۲)

| گریز از مرگ | گریز از مرگ |
| --- | --- |
کارگردان: ناصر محمدی
تهیه‌کننده: رضا بیک ایمانوردی
نویسنده: ناصر محمدی
بازیگران: فیروز هاله عبداله بوتیمار علی آزاد غلامرضا سرکوب سوزی یاشار محمد بانکی رضا کریمی سناجیان فریده روشن روحی حجت قباد پولاد اکبر اصفهانی رضا صفایی‌پور یدی قاسمی محمد گیلانی علی ملامهدی احمد رزاقی حسین محسنی حسین خالقی احمد علمایی بهروز کریم‌پور اصغر جواد محمدی آرش زری داریوش
موسیقی: ابراهیم کیهانی
فیلم‌بردار: رضا انجم‌روز
تاریخ‌های انتشار: ۲۳ خرداد ۱۳۵۲
مدت زمان: ۹۷ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
گریز از مرگ فیلمی به کارگردانی و نویسندگی ناصر محمدی در سال ۱۳۵۲ است.
خلاصه داستان

رحمان (آرش) و مژگان (زری)، که پدر و مادر خود را از دست داده‌اند، آوارهٔ کوچه و خیابان می‌شوند و از هم جدا می‌افتند…
غار شاپور

| غار شاپور | غار شاپور |
| --- | --- |
نام: غار شاپور
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: کازرون
دورهٔ ساخت اثر: ساسانیان
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: دارد
| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
معیار ثبت: فرهنگی: (ii), (iii), (vi)
شمارهٔ ثبت: ۱۵۶۸
تاریخ ثبت: ۲۰۱۸ (طی نشست ۴۲مین)
غار شاپور در انتهای تنگ چوگان و در چهار کیلومتری شهر بیشاپور در شهرستان کازرون مهمترین پایتخت ساسانیان در ارتفاع حدود ۸۰۰ متری از سطح زمین قرار دارد و دهانهٔ آن حدود ۳۰ متر می‌باشد. در دهانهٔ این غار مجسمهٔ شاپور یکم (دومین پادشاه ساسانی) قرار گرفته‌است و به همین دلیل این غار به نام شاپور معروف شده‌است. مجسمهٔ شاپور از یک ستون چکیده غول‌پیکر که در این غار وجود داشته تراشیده شده و با وجود گذشت ۱۷۰۰ سال هم‌چنان پابرجا می‌باشد و تنها مجسمهٔ باقی‌مانده از دوران ایران باستان است که حدود ۷ متر ارتفاع دارد. بعد از گذشت سال‌ها کماکان سر این مجسمه سالم می‌باشد ولی دو دست آن شکسته‌اند. مجسمه واژگون شده‌بود که در سال ۱۳۳۶ توسط ارتش شاهنشاهی ایران و با فرمان محمدرضا پهلوی در جای خود قرار گرفت. این مجسمه، شاپور را به صورت ایستاده نشان می‌دهد.
پلکان منتهی به غار شاپور
در دهانه غار دو کتیبه سنگی وجود دارد که یکی از آن‌ها ترجمه کتیبه شاپور در نقش رجب و دیگری نحوه برپاسازی مجدد مجسمه پس از  ۱۰۰۰ سال  و اندی در سال ۱۳۳۶ توسط ارتش را شرح می‌دهد. هر دو کتیبه توسط ارتش ایجاد شده‌است.
عنوان شده‌است که در جریان افتادن استان فارس امروزی به دست اعراب، ۲۵ اوت سال ۶۳۳ میلادی یک سردار عرب به نام نصر ابن سیار وارد غار شاپور شد و غار در آن زمان پر از آثار تاریخی و هنری ایرانیان بود. نصر دستور افکندن مجسمه شاپور از جایگاهش داد و آثار دیگر هم از آسیب در امان نماند. نصر پیشنهاد مردم محل را که در برابر دریافت مقداری زر از آنان، اجازه دهد که مجسمه را به حالت اول بازگردانند، رد کرد.
برای رسیدن به غار شاپور، میتوان از سواری های محلی که از پاسگاه نیروی انتظامی مقابل بیشاپور به مقصد روستاهای محلی میروند استفاده کرد و از مقابل پارکینگ غار شاپور صعود ۲ ساعته به بالای کوه را شروع کرد.
مجسمه شاپور اول
غار شاپور
غار شاپور
متن کتیبه ارتش داخل غار

در زمان سلطنت محمد رضا شاه، ارتش سلسله پهلوی مجسمه شاهپور اول، شاهنشاه دوم سلسله ساسانی که بیش از ۱۰۰۰سال به‌خاک افتاده بود را مجدداً برپا کردند.
فرمان دائر به برپا ساختن مجسمه بوسیله ارتشبد دکتر بهرام آریانا رئیس ستاد بزرگ ارتشتاران، به سرلشکر (بعدها سپهبد)  محمد تقی مجیدی فرمانده سپاه ۵ فارس ابلاغ و پس از ۶ ماه تلاش شبانه‌روزی در ساعت ۱۷ روز ۲۶ بهمن ماه ۱۳۳۶ خورشیدی مجسمه به جای خویش استوار گشت. این تلاش تحت رهبری و نظارت مستقیم سرلشکر محمد تقی مجیدی فرمانده سپاه ۵ و توسط هفت نفر از افسران و یکنفر غیرنظامی انجام شد. نظامیانی که در این طرح شرکت داشتند عبارت بودند از: ۱ سرگرد فنی احمد بیضائی ۲ سروان پیاده کریم خرقانی ۳ ستوان یکم مهندس حسن بختیاری ۴ ستوان یکم پیاده غلامعلی آیرملو ۵ ستوان دوم مهندس جواد عمادی ده حقی ۶ ستوان دوم پیاده اصغر شکور ۷ ستوان سوم پیاده مصطفی افراسیابی ۸ غیرنظامی استاد موسی مختاری و بالغ بر دویست نفر درجه دار و سرباز و افزارمند پادگانهای شیراز و کازرون که نام آن‌ها در دستور سپاه ۵ درج گردید. علاوه بر برپا کردن مجسمه تکمیل جاده اتومبیل رو از رودخانه شاپور تا ایستگاه اتومبیل و احداث راه سواره رو کوهستانی از ایستگاه اتومبیل تا پای دهانه غار و ساختن ۲۳۰ پله با سنگ تراشیده شده و نرده آهنی و ساختمان پیدار مسطحه با دیواره سنگی و پله‌های مربوط در داخل غار نیز توسط افسران و افراد نامبرده بالا ساخته و پرداخته شده‌است. گزارش ستاد قرارگاه سپاه ۵ بهمن ماه ۱۳۳۶»
نگارخانه

نگهبان غار کنار مجسمه شاپور - ابعاد مجسمه در این تصویر با مقایسه با مردی که کنارش ایستاده است کاملاً قابل تشخیص است.
تابلوی میراث فرهنگی حاوی توضیحات در مورد غار شاپور واقع در پای کوهی که غار شاپور در بالای آن قرار دارد.
نمای غار شاپور از کنار تابلوی میراث فرهنگی. دور غار یک دایره قرمز کشیده شده‌است.
تصویر مجسمه از درون غار شاپور
تصویر پشت مجسمه شاپور
نمای دشت و روستاهای اطراف غار شاپور از دهنه غار
ترجمه کتیبه نقش رجب شاپور که توسط ارتش در سال ۱۳۳۶ روی دیوار غار شاپور حک شده‌است.
کتیبه ارتش روی دیوار غار شاپور که چگونگی برپا ساختن مجسمه را در سال ۱۳۳۶ شرح می‌دهد.
تاج پهلوی حک شده روی دیوار غار شاپور بالای کتیبه ارتش
مجسمه شاپور اول
امامت

| امامت | امامت |
| --- | --- |
کاربرد: کاربرد
معنای اصطلاحی: پیش نماز جماعت، رهبر مذهبی، جانشین پیامبر اسلام
معنای فارسی: رهبری
قدمت کاربرد: آغاز اسلام
تعداد کاربرد در قرآن: ۱۲
کاربرد: کلام اسلامی
امامت واژه‌ای عربی می‌باشد که به رهبری و ادارهٔ جامعه اشاره دارد و معمولاً برای توصیف جایگاه امام استفاده می‌شود. امام در لغت به معنای «پیشوا» یا فردی است که مورد اقتداء قرار می‌گیرد و در معنای عام خویش شامل امام هدایتگر و امام گمراه‌کننده است. در آثار کلامی و فقهی مسلمانان شیعه و سنی، به رهبر جامعه و دولت اسلامی امام گفته شده‌است. جامعه مسلمانان اصطلاح امامت را به مسئله جانشینی و خلافت پس از پیامبر اسلام مربوط می‌دانند و در این مورد دیدگاه‌های مختلفی دارند.
واژهٔ امام به صورت مفرد و جمع در آیه‌های متعددی از قرآن به‌کار رفته‌است. به استناد منابع متعدد شیعه، تعدادی از آیه‌های قرآن از جمله آیه‌های ولایت ، اکمال، تبلیغ و اطاعت مربوط به موضوع امامت هستند.
اگر چه متکلمان سنی امامت را امر اعتقادی نمی‌دانند و آن را مسئله‌ای فقهی به‌شمار می‌آورند اما روایت‌هایی را مبنی بر شناخت امام در منابع خود نقل کرده‌اند. شیعیان نیز احادیثی به نقل از پیامبر اسلام گزارش کرده‌اند که حدیث غدیر و منزلت از مهم‌ترین آنها محسوب می‌شوند. روایت‌های متعددی از راویان شیعه و اهل سنت به نقل از پیامبر اسلام آورده شده‌است که تعداد جانشینان او را دوازده نفر معرفی کرده‌اند. در بعضی از این احادیث به تبار و نام این دوازده نفر اشاره شده‌است.
اهل سنت امامت را نوعی حکومت و ریاست بر مردم می‌دانند و به بیعت مردم با امام به عنوان رهبر جامعه اسلامی معتقدند، درحالی که شیعیان امامت را مقامی برای انسان‌های خاص می‌دانند که از طرف خداوند به آنها اعطا شده و در امتداد نبوت پیامبر اسلام است. در میان اهل سنت و شیعیان بر مسائلی مانند راه‌های تعیین خلیفه، ویژگی‌ها و گستره مسئولیت‌های او اختلاف نظر وجود دارد. علاوه بر این؛ در بحث امامت در باور شیعیان امامیه با عقاید دیگر فرقه‌های شیعی (زیدیه و اسماعیلیه) تفاوت‌هایی موجود است. از نقاط مشترک باورهای اهل سنت و شیعیان می‌توان به وجوب اطاعت از امام نام برد که با وجود اختلاف نظرها در بخش‌های مختلف امامت؛ هر دو گروه اطاعت از امام را واجب و ضروری می‌دانند.
معنای امامت > معنای لغوی

در زبان عربی امامت مصدر مره از واژه عربیِ امام است که معمولا برای توصیف جایگاه امام استفاده می‌شود. امام در لغت به کسی گفته می‌شود که مقدّم و مقتدای مردم باشد و مردم او را پیشوا و رهبر و راهنمای خود قرار دهند؛ بنابراین تعریف، امامت در صورتی تحقق می‌یابد که گروهی از فردی اطاعت کنند و در مقابلش تسلیم باشند.
ابن فارس لغت‌شناس سنی مذهب، در تعریف معنای امام در معجم المقاییس اللغة آورده‌است که امام، کسی است که به او اقتدا شود و در امور مقدم داشته شود. ابن منظور زبان‌شناس شافعی مذهب، در کتاب لسان العرب در تعریف امامت آورده‌است: «امامت یعنی گروهی را امامت کرد و به گروهی امام شد؛ بلکه بر آنها مقدم شد. این حقیقت امامت است. و امام همه آن کسانی را گویند که عده‌ای به آنان اقتدا کنند؛ اعم از اینکه به راه راست یا گمراه باشند.» بنابراین، «امام» در لغت معنای عامی دارد که شامل هر دو معنای امام هدایتگر و امام گمراه‌کننده می‌شود. راغب اصفهانی لغت‌شناس سنی مذهب، نیز در معنای امام چنین می‌نویسد: «کسی یا چیزی که بدان اقتدا کنند؛ چه برحق باشد و چه بر باطل. امام هم بر انسانی که به قول و فعل او اقتدا شود و هم به کتاب آسمانی یا غیر آن هم گفته می‌شود.»
معنای امامت > معنای اصطلاحی در کلام اسلامی

واژه «امام» در اصطلاحات و امور مختلف، معانی گوناگونی دارد. از این واژه برای اشاره به قرآن، پیامبر اسلام، جانشین پیامبر، امام در نماز جماعت، فرمانده سپاه، راهنمای مسافران، ساربان و راهنمای شتران، چوب و ریسمان، تراز در ساختمان، راه پهن و آشکار و دانشمندی که از او پیروی می‌شود؛ استفاده می‌شود. همچنین به نوشته رابرت گلیو در دانشنامه جهان اسلام، رهبر و مرجع، نمونه و الگو از معانی کلمه امام هستند. با وجود اینکه معمولا مسلمانان به کسی که نمازگزاران در نماز به او اقتدا می‌کنند، امام می‌گویند اما این واژه در مفهوم خاص و جهانی آن و در آثار فقهی مسلمانان برای اشاره به رهبر و رئیس امت مسلمان به‌کار می‌رود. امامت از دیدگاه اهل سنت نوعی حکومت و ریاست بر مردم است و امام از طریق بیعت با مردم معین می‌گردد، اما در اعتقاد شیعیان امامت مقامی است که خداوند به عده‌ای از انسان‌های خاص داده‌است و این مقام در امتداد و استمرار نبوت پیامبر اسلام قرار دارد. محمد یزدی مطلق پژوهشگر شیعی، در تعاریف اصطلاحی امامت از دیدگاه فرقه‌های شیعه و سنی از سه تعریف نام می‌برد: ریاست و زعامت در امور دین و دنیای مردم، ریاست و زعامت در امور دین و دنیا به عنوان خلیفه پیامبر، تحقق بخشیدن برنامه‌های دینی اعم از حکومت به معنای وسیع آن و اجرای حدود و احکام خدا و اجرای عدالت اجتماعی. تفتازانی و ماوردی از علمای اهل سنت، نیز در تعریف امامت از ریاست و رهبری عامه در دین و دنیا با عنوان خلیفه پیامبر نام می‌برند و آن را جایگاهی برای جانشینی پیامبر در پاسداری از دین و سیاست دنیا می‌دانند. همچنین بر اساس گزارش رشید رضا از اندیشمندان اهل سنت، سه واژه هم معنای «خلافت»، «امامة العظمی» و «امارة المؤمنین» بر ریاست و رهبری حکومت اسلامی که بر پایه مصالح دین و دنیای مسلمانان استوار باشد، به کار می‌روند. معنای اصطلاحی «امامت» در موسوعة الفقهیة یکی از آثار فقهی شیعی، ریاست عامه در دین و دنیا به عنوان خلیفه و جانشینی پیامبر اسلام آمده و برای تمایز با امامت جماعت در نماز، آن را با عبارت «امامت الکبری» معرفی کرده‌است. از نظر ابن خلدون، دانشمند سنی مذهب، امامت همان خلافت و جانشینی از مقام صاحب شرع یعنی پیامبر در نگاهبانی از دین و دنیاست. در همین راستا؛ استفاده از دو اصطلاح هم معنا و مترادف «خلیفه» و «امام» در میان مسلمانان رایج شده‌است. مسلمانان اهل سنت، معمولا اصطلاح امام را بیشتر به جهت احترام و لقب افتخاری برای متکلمان و علمای برجسته خود مانند ابوحنیفه، شافعی، مالک بن انس، احمد بن حنبل، غزالی و محمد بن عبده به‌کاربرده‌اند. در حالیکه آنها به شخصی که جانشین و قائم مقام پیامبر اسلام در اجرای احکام شرعی و رئیس مسلمانان در امور دین و دنیاست، خلیفه می‌گویند. بنابه گزارش دانشنامه اسلام و جهان مسلمین، مسلمانان سنی مذهب از قرن نهم میلادی به بعد؛ برای توصیف عالمان و پیشوایان دینی خود از واژه امام استفاده کرده‌اند و عنوان‌های خلیفه، سلطان، امیر و شیخ برای اشاره به رهبران سیاسی آنها بوده‌است. اما در میان شیعیان، امام به جانشین پیامبر اسلام که فردی معصوم است، اشاره دارد.
امامت در قرآن

واژه «امام» در قرآن به صورت‌های مفرد و جمع، دوازده مرتبه به‌کار رفته‌است. واژه «امام»، هفت مرتبه به صورت مفرد و پنج مرتبه به شکل جمع آن یعنی «ائمه» در قرآن آمده‌است. از جمله آیه‌هایی که این واژه در آنها در شکل مفرد به کار رفته‌است آیه ۱۲۴ سوره بقره و آیه ۷۴ سوره فرقان است که این واژه به معنای پیشوا در آن آمده‌است. از این واژه برای اشاره به تورات در آیه ۱۷ سوره هود و آیه ۱۲ سوره احقاف استفاده شده‌است. در آیه ۱۲ سوره یس نیز این واژه به معنای لوح محفوظ به کار رفته‌است. این واژه به معنی راه آشکار در آیه ۷۹ سوره حجر و به معنای جامع بین امامان هدایت و ضلالت در آیه ۷۱ سوره اسراء اشاره دارد. لفظ «ائمه» به هر دو معنای پیشوای هدایت‌کننده و پیشوای گمراه‌کننده در قرآن آمده‌است. در آیه ۴۱ سوره قصص و آیه ۱۲ سوره توبه از لفظ جمع امام بر پیشوایان ضلالت استفاده شده‌است. در آیه‌های ۷۳ سوره انبیاء، ۲۴ سوره سجده و ۵ سوره قصص نیز از واژه ائمه به پیشوایان صالح و رهبری خوبان اشاره شده‌است. یزدی مطلق با توجه به آیه‌های مذکور  نتیجه می گیرد ، که امام برای هر جامعه‌ای لازم است؛ خواه امام هدایت باشد یا امام ضلالت. فخر رازی نیز در کتاب تفسیرش درباره کاربرد واژه قرآن و منظور خدا از این کلمه را چنین بیان می‌کند: «منظور از امام مطلق در قرآن؛ امام هدایت است نه غیر از آن. خداوند هرگاه از امامان ضلالت در قرآن یاد می‌کند‌؛ ‌آن را با قید «به‌سوی آتش دعوت می‌کنند»، همراه می‌سازد.»
امامت در قرآن > آیه امامت

مقالهٔ اصلی: آیه ابتلای ابراهیم
آیه ۱۲۴ سوره بقره که با نام آیه ابتلاء ابراهیم مشهور است، از جمله آیه‌های قرآن است که با موضوع امامت است. ناصر مکارم شیرازی، مفسر شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است: «و هنگامی که خداوند، ابراهیم را با دستوراتی آزمود و او به‌طور کامل از عهده آنها برآمد. خداوند به او فرمود من تو را امام و پیشوای مردم قرار دادم. ابراهیم گفت از دودمان من [نیز امامانی قرار بده] خداوند فرمود پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد.»
مفسران اهل سنت و شیعه برداشت‌های متفاوتی از این آیه ارائه داده‌اند. اهل سنت معتقدند منظور از «امام» در این آیه همان «نبی» است و «عهد» را «عهد امامت و نبوت» و «ظلم» را «فسق و شرک» معرفی کرده‌اند. بدین صورت آیه مذکور را دلیلی بر عصمت ظاهری و باطنی انبیا می‌دانند. با توجه به لزوم عصمت ظاهری و باطنی انبیا در نظر اهل سنت، تنها خداست که می‌تواند فردی را به نبوت برگزیند ولی از آنجا که این نوع از عصمت در نظر آنها در امام وجود ندارد، بنابراین نصب الهی در مقام امامت لازم نیست و اهل حل و عقد قادر به نصب و گزینش امام هستند. شیعیان لفظ «امام» در آیه را به معنای فراتری از نبی دانسته‌اند. آنها منظور از «عهد» را «عهد امامت» و با توجه به عبارت پایانی این آیه یعنی «پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد.»، آن را دلیل محکمی بر عصمت ظاهری و باطنی انبیا و در کنارش عصمت ظاهری و باطنی امام می‌دانند. با استناد به این آیه، شیعیان باور دارند که نصب امام تنها بر عهده خداوند است و سایر مردم در این زمینه حقی ندارند.
امامت در قرآن > آیه ولایت

مقالهٔ اصلی: آیه ولایت
آیه ۵۵ سوره مائده که به آیه ولایت مشهور است، از دیگر آیه‌های مربوط با موضوع امامت است. ناصر مکارم شیرازی، مفسر شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است: «سرپرست و رهبر شما، تنها خداست و پیامبر او و آنها که ایمان آورده‌اند و نماز را بر پا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌پردازند.»
احمدی میانجی از محققان شیعه با استناد به روایت‌ها و گزارش‌های متعدد، نزول این آیه را در شأن علی بن ابی‌طالب دانسته‌است که پیامبر اسلام «عبارت الذین آمنوا» را در این روایت‌ها بر او تطبیق کرده‌است. بنا به گفته او، از میان منابع اهل سنت که این مطلب را گزارش کرده‌اند می‌توان به  شواهد التنزیل، تفسیر طبری و تفسیر فخر رازی و از منابع شیعه نیز به کتاب‌هایی چون تلخیص الشافی، غایة المرام و تفسیر المیزان اشاره کرد. بر اساس گزارش احمدی میانجی، ولایتی که در این آیه مورد اشاره قرار گرفته‌است؛ از آنِ خداست — به معنای وجوب اطاعت و حرمت مخالفت با خدا — و این ولایت برای پیامبر و گروهی از مؤمنان که دارای ویژگی‌هایی مشخص شده در همین آیه هستند، تلقی شده‌است. در همین راستا، اعتقاد شیعیان امامیه بر این است که ولایت مطلق تکوینی و تشریعی تنها از آنِ خداست و عقیده به صحت چنین ولایتی برای پیامبر اسلام و اولی الامر تنها و تنها به جعل و امر الهی امکان‌پذیر است.
امامت در قرآن > آیه تبلیغ

مقالهٔ اصلی: آیه تبلیغ
از آیه‌های دیگر مربوط به موضوع امامت، شصت و هفتمین آیه سوره مائده که مشهور به آیه تبلیغ است. مکارم شیرازی، مفسر شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است: «ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده‌است؛ به‌طور کامل [به مردم] ابلاغ کن و اگر چنین نکنی رسالت او را انجام نداده‌ای. خداوند تو را از [خطرات احتمالی] مردم حفظ می‌کند و خداوند گروه کافران [لجوج] را هدایت نمی‌کند.»
مباحث متعددی دربارهٔ عبارت «ما انزل الیک» در این آیه در منابع اهل سنت و شیعه مطرح است. آنچه از روایت‌های امامان شیعه برداشت می‌شود این است که این تعبیر به ولایت علی بن ابی‌طالب اشاره دارد. بنا به گفته آرام از محققان شیعه، علمای بزرگ اهل سنت نظیر طبری، ابن ابی حاتم، ابو نعیم اصفهانی، ثعلبی، واحدی، سجستانی، ابن مردویه، ابن عساکر و حسکانی با اسناد مختلف از بزرگان صحابه این قول را تصدیق کرده‌اند. همچنین شماری از پیشتازان حدیث اهل سنت مانند ترمذی، نسائی، ابن ماجه و احمد بن حنبل این مطلب را در کتاب‌های خود گزارش کرده‌اند. فخر رازی ده حالت را در شأن نزول آیه بیان می‌کند که ماجرای غدیر خم نیز در بین آنهاست اما او این وجه را در بین وجوه دیگر ترجیح نداده‌است. طبری نیز در کتاب مستقلی که در باب ولایت نوشته‌است؛ دربارهٔ شأن نزول آیه تبلیغ و ولایت علی بن ابی‌طالب سخن گفته‌است.
امامت در قرآن > آیه اکمال

مقالهٔ اصلی: آیه اکمال
آیه اکمال یکی دیگر از آیه‌های قرآن در موضوع امامت است که در بخش میانی آیه سوم مائده آمده‌است. مکارم شیرازی، مفسر شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است: «امروز دین شما را کامل کردم و نعمت خود را بر شما تکمیل کردم و اسلام را به عنوان آیین [جاودان] شما پذیرفتم.»
مفسران شیعه و اهل سنت در باب شأن نزول آیه با یکدیگر اختلاف نظر دارند. مفسران شیعه با تکیه بر آیه‌ها و روایت‌ها این آیه را مرتبط با بحث ولایت و جانشینی علی بن ابی‌طالب در رویداد غدیر خم می‌دانند. مفسران اهل سنت، عده‌ای زمان نزول را روز عرفه و آیه را مربوط به اکمال احکام و فرایض و سنن الهی می‌دانند و عده‌ای دیگر از آنها نظری مشابه مفسران شیعی دارند. از میان مفسران اهل سنت که قائل به نزول آیه در روز عرفه هستند؛ به ابواسحاق احمد ثعلبی و جلال‌الدین سیوطی می‌توان اشاره کرد. از مفسران اهل سنت حاکم حسکانی شأن نزول آیه را در روز غدیر و با موضوعیت جانشینی علی بن ابی‌طالب می‌داند. به‌اعتقاد باقر، امام پنجم شیعیان، چنان‌که در منابع شیعی آمده‌است، در روز غدیر خم و بعد از انتصابِ علی بن ابی‌طالب به امامت بود که این آیه نازل شد.
امامت در قرآن > آیه هادی (تداوم هدایت)

بخش انتهای آیه هفتم سوره رعد از آیه‌های مرتبط با امامت عنوان شده‌است. مکارم شیرازی، مفسر شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است: «… تو تنها بیم دهنده‌ای، و برای هر گروهی هدایت کننده‌ای است.»
در کتب اهل تسنن ذیل این آیه روایت‌هایی گزارش شده‌است که مراد از واژه «هادی» را علی بن ابی‌طالب می‌دانند. سیوطی در شان نزول آیه چنین نقل کرده‌است که محمد به هنگام نزول آیه با اشاره دست به سینه‌اش خود را منذر و هشدار دهنده معرفی می‌کند و منظور از هادی در این آیه را علی بن ابی‌طالب بیان می‌کند. در منابع شیعی نیز مراد از بودن هادی در هر قوم را اشاره به این موضوع دانسته‌اند که در هر عصر و دوره‌ای امام و حجت زنده خدا برای هدایت مردم وجود دارد.
امامت در قرآن > آیه فراخوانی امت با امام

در قسمت ابتدای آیه ۷۱ سوره اسراء به رابطه امام و امت اشاره مستقیم دارد. مکارم شیرازی، مفسر شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است: «به یاد آورید روزی را که هر گروهی را با پیشوایشان می‌خوانیم.»
به گفته محمد بن جریر طبری از مورخان اهل تسنن؛ درست‌ترین معنا با توجه به بیشترین وجه کاربردی از واژه امام به معنای کسی است که به او اقتدا می‌کنند و در دنیا پیشوایش قرار می‌دهند. سیوطی از علمای اهل تسنن نیز معتقد است که در قیامت هر گروه و دسته‌ای از مردم با سه چیز — یعنی امام زمانشان، کتاب خدا و سنت پیامبرشان — فراخوانده می‌شوند. در منابع شیعی مقصود از این واژه امامانی از سوی خدا و برای هدایت مردم می‌آیند، گزارش شده‌است.
امامت در قرآن > آیه اطاعت

مقالهٔ اصلی: آیه اطاعت
پنجاه و نهمین آیه از سوره نساء که به آیه اولی الامر نیز مشهور است، از آیه‌های قرآن با محوریت امامت و رهبری است. مکارم شیرازی، مفسر شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید پیامبر خدا و صاحبان امر را و هرگاه در چیزی نزاع کردید آن را به خدا و پیامبر ارجاع دهید اگر ایمان به خدا و روز رستاخیز دارید، این برای شما بهتر و عاقبت و پایانش نیکوتر است.»
نظرات گوناگونی در فرقه‌های مختلف اسلامی دربارهٔ این آیه وجود دارد. به عنوان مثال قرطبی در تفسیر خود و همچنین زمخشری در الکشاف معتقدند که اولی الامر به معنای حاکمان است، اما با این تفاوت که زمخشری حاکمان حق را معنای بهتری برای این واژه دانسته‌است. آلوسی دیگر مفسر اهل سنت منظور از اولی الامر را عالمان دین می‌داند. ابوحیان، نحوی اندلسی در تفسیر البحر المحیط در مصداق اولی الامر، آن را فرماندهان نظامی یا اصحاب محمد برشمرده است. فخر رازی مفسر و عالم اهل تسنن در تفسیر خود ذیل این آیه می‌آورد که از آنجا که در این آیه اطاعت از اولی الامر هم ردیف اطاعت از خدا و رسولش آورده شده‌است و هیچ قیدی برای آن نیامده است؛ لذا اولی الامر باید ویژگی‌ پیامبر — عصمت از خطا — را داشته باشند تا شایسته چنین اطاعتی شوند و مسلمانان دچار حیرت و سرگردانی نگردند. دهقان پژوهشگر شیعی، پس از آوردن این نظر فخر رازی، عدم عصمت اولی الامر را مغایر با قرآن نیز برشمرده‌است. چرا که خداوند در مواضع مختلف در قرآن اطاعت از گناه‌کاران، مسرفین و مکذبین یا کسانی که از ذکر خدا غافلند و از هوای نفس خود تبعیت می‌کنند… را نهی کرده‌است. مصباح یزدی از پژوهشگران شیعه، روایتی را از جابر بن عبدالله انصاری گزارش می‌کند که او در این روایت از پیامبر اسلام درباره مصادیق اولی الامر سؤال می‌کند و محمد در پاسخ از دوازده نفر نام می‌برد که نخستین نفر از آنان علی بن ابی‌طالب است و بعد از او یازده نفر از فرزندانش که همه آنها را به عنوان جانشین و خلیفه خویش معرفی می‌کند.
امامت در قرآن > آیات دیگر

بر اساس گزارش موسوی یزدی پژوهشگر شیعی، آیه‌های خلافت، علم الکتاب، بینه، مباهله، تطهیر، مودت، شهادت، اجتباء  و آیه رؤیت اعمال تعدادی از آیه‌های قرآن هستند که موضوعشان در ارتباط با مسئله امامت و ولایت است. مکارم شیرازی یکی دیگر از محققان شیعه، آیه صادقین را از آیه‌های امامت می‌داند. همچنین بنابه نظر محسن اراکی محقق شیعی، آیه‌های ایتاء و اصطفاء نیز به امامت و گزینش الهی در قرآن اشاره دارند.