stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کوه راشمور
تاریخچه > مفهوم، طراحی و تأمین مالی

در دهه ۱۹۲۰، داکوتای جنوبی به یک ایالت در آمریکا تبدیل شده بود و به خاطر جنگل ملی بلک هیلز، پارک ملی غار بادی و جاده نیدلز، مقصد محبوبی برای سفرهای جاده‌ای بود. در سال ۱۹۲۳، دون رابینسون، دبیر انجمن تاریخی داکوتای جنوبی که بعدها به عنوان «پدر کوه راشمور» شناخته شد، از پروژه «زیارتگاه کنفدراسیون» مطلع شد. این پروژه در ایالت جورجیا در حال انجام بود و هدف آن حکاکی چهره ژنرال‌های ایالات مؤتلفه آمریکا بر روی کوه استون بود.
رابینسون که به دنبال افزایش گردشگری در داکوتای جنوبی بود، ایدهٔ ساخت یک بنای یادبود مشابه در بلک هیلز را مطرح کرد. او می‌خواست این بنا نه تنها شکوه طبیعت منطقه، بلکه پیروزی تمدن غرب بر آن را نیز به نمایش بگذارد. رابینسون ابتدا از لرادو تفت، یک مجسمه‌ساز، درخواست همکاری کرد، اما تفت به دلیل بیماری و عدم علاقه به این پروژه، آن را نپذیرفت. سپس رابینسون از سناتور وقت، پیتر نوربک، که در زمان فرمانداری خود پارک ایالتی کاستر را تأسیس کرده بود، کمک خواست. نوربک با احتیاط از طرح رابینسون حمایت کرد و رابینسون تبلیغات عمومی برای این پروژه را آغاز کرد. با وجود حمایت برخی از مردم محلی، بسیاری با این طرح مخالفت کردند.
در ۲۰ اوت ۱۹۲۴، رابینسون به گوتزون بورگلوم، مجسمه‌ساز «زیارتگاه کنفدراسیون»، نامه نوشت و از او خواست تا به منطقه بلک هیلز سفر کرده و امکان حکاکی بر روی کوه را بررسی کند. بورگلوم که با کوکلاکس کلان، یکی از گروه‌های سرمایه‌گذار یادبود کوه استون، همکاری داشت و با انجمن یادبود کوه استون دچار اختلاف شده بود، در ۲۴ سپتامبر ۱۹۲۴ برای ملاقات با رابینسون به داکوتای جنوبی سفر کرد.
بورگلوم در ابتدا قصد داشت که مجسمه‌ها را بر روی ستون‌های گرانیتی ۱۵۰ متری به نام «سوزن‌ها» بسازد. اما این ستون‌ها به دلیل فرسایش، برای کنده‌کاری مناسب نبودند. علاوه بر این، برخی از مردم محلی مانند کورا بابت جانسون، به دلایل زیست‌محیطی و مذهبی با این طرح مخالفت کردند. در نهایت، بورگلوم پس از بررسی مکان‌های مختلف، کوه راشمور را به عنوان مکان مناسب انتخاب کرد. این کوه به دلیل قرار گرفتن در جهت جنوب شرقی و دریافت حداکثر نور خورشید، برای این کار ایده‌آل بود.
بورگلوم طرح اولیهٔ رابینسون مبنی بر به تصویر کشیدن شخصیت‌های غرب وحشی را رد کرد و تصمیم گرفت به جای آن، چهره چهار رئیس‌جمهور آمریکا، جورج واشینگتن، توماس جفرسون، آبراهام لینکلن و تئودور روزولت را بر روی کوه حک کند. به گفته او، این چهار چهره نمادی از دستاوردهایی بودند که توسط آمریکایی‌ها و برای آمریکایی‌ها خلق شده بودند. با این حال، لاکوتاها و دیگر قبایل بومی منطقه با این طرح مخالفت کردند و آن را بی‌احترامی به سرزمین‌های مقدس خود و یادآور سیاست‌های نژادپرستانه و خشونت‌آمیز این چهار رئیس‌جمهور علیه بومیان آمریکا دانستند.
سناتور نوربک و نماینده کنگره، ویلیام ویلیامسون، لایحه‌هایی را برای استفاده از زمین‌های فدرال برای این پروژه ارائه کردند که به راحتی تصویب شد. اما قانون داکوتای جنوبی با مخالفت‌هایی روبرو شد و پس از سه بار تلاش، سرانجام به تصویب رسید. تأمین بودجه خصوصی برای پروژه با مشکلاتی مواجه شد و بورگلوم رئیس‌جمهور کالوین کولیج را به مراسم افتتاحیه در اوت ۱۹۲۷ دعوت کرد. در این مراسم، کولیج وعده تأمین بودجه فدرال را داد. کنگره قانون یادبود ملی کوه راشمور را تصویب کرد و کولیج آن را امضا کرد. این قانون اجازه تخصیص ۲۵۰ هزار دلار بودجه فدرال را به پروژه می‌داد. با این حال، تغییر رئیس‌جمهور به هربرت هوور در سال ۱۹۲۹ باعث تأخیر در تأمین بودجه شد.
کنده‌کاری در سال ۱۹۲۷ آغاز شد و در سال ۱۹۴۱ بدون هیچ حادثه مرگباری به پایان رسید.
تاریخچه > اختلاف بر سر مالکیت زمین

اختلاف بر سر مالکیت زمین کوه راشمور، ریشه در تاریخ دارد. در سال ۱۸۶۸، طی معاهده‌ای، تپه‌های سیاه به مردم لاکوتا واگذار شد، اما پس از جنگ بزرگ سیو در سال ۱۸۷۶، آمریکا این منطقه را از آن‌ها گرفت. این موضوع باعث اعتراضات و درگیری‌هایی شد. در سال ۱۹۷۱، اعضای جنبش سرخپوستان آمریکایی به کوه راشمور یورش بردند و آن را «کوه اسب سرکش» نامیدند. آن‌ها معتقد بودند که این زمین‌ها به آن‌ها تعلق دارد و باید به آن‌ها بازگردانده شود.
در سال ۱۹۸۰، دیوان عالی آمریکا حکم داد که قبیله سیو غرامت عادلانه‌ای برای از دست دادن زمین‌هایشان دریافت نکرده‌اند و مبلغی به عنوان غرامت تعیین کرد. با این حال، مردم لاکوتا این مبلغ را نپذیرفتند و خواستار بازگشت کامل زمین‌های خود شدند.
در همین راستا، ساخت بنای یادبود اسب سرکش (اسب دیوانه) در سال ۱۹۴۰ در نزدیکی کوه راشمور آغاز شد. این بنا به احترام رهبر بومیان آمریکا ساخته می‌شود و قرار است پس از تکمیل، بزرگتر از کوه راشمور باشد. ساخت این بنا با حمایت برخی از رؤسای لاکوتا همراه است، اما همچنان موضوع اختلاف و بحث در میان قبایل بومی آمریکا است.
ساخت

بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۱، گوتزون بورگلوم و ۴۰۰ کارگر، مجسمه‌های عظیم ۱۸ متری از چهار رئیس‌جمهور آمریکا (جورج واشینگتن، توماس جفرسون، تئودور روزولت و آبراهام لینکلن) را بر روی کوه راشمور ساختند. این اثر نمایانگر ۱۵۰ سال اول تاریخ آمریکاست و این روسای جمهور به دلیل نقششان در حفظ و گسترش آمریکا انتخاب شدند.
برای ساخت این مجسمه‌ها، ابتدا با دینامیت بخش‌های بزرگی از کوه را جدا کردند و سپس با روشی به نام «لانه زنبوری»، سوراخ‌هایی نزدیک به هم ایجاد کردند تا تکه‌های کوچک سنگ را با دست جدا کنند. در کل، حدود ۴۵۰ هزار تن سنگ از کوه جدا شد.
در ابتدا قرار بود مجسمه توماس جفرسون در سمت راست واشینگتن قرار بگیرد، اما به دلیل نامناسب بودن جنس سنگ، مجسمه قبلی را با دینامیت منفجر کردند و مجسمه جدیدی در سمت چپ واشینگتن ساختند.
لوئیجی دل بیانکو، یک سنگ‌تراش ایتالیایی، به دلیل مهارت و استعدادش در مجسمه‌سازی، برای این پروژه انتخاب شد. در سال ۱۹۳۳، سازمان پارک‌های ملی مسئولیت کوه راشمور را بر عهده گرفت و جولیان اسپاتز با بهبود زیرساخت‌ها، مانند ارتقای تراموا برای حمل کارگران به بالای کوه، به پیشرفت پروژه کمک کرد.
در سال ۱۹۳۴، چهره واشینگتن تکمیل و رونمایی شد. چهره‌های جفرسون و لینکلن نیز به ترتیب در سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ تکمیل شدند. در سال ۱۹۳۷، پیشنهادی برای اضافه کردن مجسمه سوزان بی. آنتونی، از فعالان حقوق مدنی، مطرح شد، اما به دلیل محدودیت بودجه، این پیشنهاد رد شد و بودجه فقط برای تکمیل مجسمه‌های شروع شده اختصاص یافت. در نهایت، چهره تئودور روزولت در سال ۱۹۳۹ تکمیل و رونمایی شد.
«استودیوی مجسمه‌ساز» که دربرگیرنده مدل‌های گچی و ابزارهای مجسمه‌سازی است، در سال ۱۹۳۹ به سرپرستی بورگلوم ساخته شد. او در سال ۱۹۴۱ درگذشت و پسرش، لینکلن، پروژه را ادامه داد. در ابتدا قرار بود تندیس‌ها تا کمر تراشیده شوند، اما محدودیت بودجه مانع این کار شد.
بورگلوم همچنین قصد داشت تابلویی بزرگ به شکل «خرید لوئیزیانا» بسازد که در آن اعلامیه استقلال، قانون اساسی، خرید لوئیزیانا و هفت رویداد تاریخی دیگر با حروف طلایی بزرگ ثبت شوند. کل پروژه حدود یک میلیون دلار هزینه برداشت.
آخرین سنگ‌تراش این پروژه، نیک کلیفورد، در سال ۲۰۱۹ درگذشت.
مرکز بازدیدکنندگان اصلی در سال ۱۹۵۷ ساخته شد و پس از ده سال، امکانات رفاهی و مسیرهای پیاده‌روی در سال ۱۹۹۸ تکمیل شدند.
کوه راشمور در سال ۱۹۶۶ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد. مقاله‌ای دربارهٔ تاریخ آمریکا که توسط یک دانشجو نوشته شده بود، در سال ۱۹۷۳ بر روی یک صفحه برنزی در این بنا قرار گرفت. در سال ۱۹۹۱، رئیس‌جمهور جورج اچ. دبلیو بوش رسماً کوه راشمور را افتتاح کرد.
در سال ۲۰۰۴، جرارد بیکر به عنوان اولین و تنها بومی آمریکایی در این سمت، به عنوان سرپرست پارک منصوب شد. او اعلام کرد که دیدگاه‌های جدیدی را دربارهٔ این اثر ارائه خواهد داد و اینکه چهار رئیس‌جمهور تنها یکی از جنبه‌های این اثر هستند.
پیشنهادهایی برای افزودن چهره‌های جدید به کوه راشمور مطرح شده است، از جمله سوزان بی. آنتونی، فعال حقوق زنان، جان اف. کندی، رونالد ریگان و حتی باراک اوباما و دونالد ترامپ. با این حال، به دلیل نامناسب بودن جنس سنگ و نگرانی‌های مربوط به پایداری کوه، این پیشنهادها عملی نشده‌اند.
گردشگری

کوه راشمور به عنوان برترین جاذبه گردشگری داکوتای جنوبی، سالانه میلیون‌ها بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند. محبوبیت این مکان به دلیل شهرت و شناخته‌شده بودن آن است، اما دسترسی به طبیعت اطراف نیز به جذابیت آن می‌افزاید. در سال ۲۰۱۲ میلادی، ۲٬۱۸۵٬۴۴۷ نفر از این پارک بازدید کردند.
در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، بنجامین بلک الک، از بزرگان قبیله لاکوتا سیو، به عنوان «چهره پنجم کوه راشمور» شناخته می‌شد و هر روز با لباس سنتی خود در کنار گردشگران عکس می‌گرفت. او یکی از پرعکس‌ترین افراد جهان در آن دوره بود.
تالار اسناد

بورگلوم در ابتدا رؤیای یک تالار باشکوه را برای نگهداری و نمایش اسناد و اشیاء تاریخی مهم آمریکا در سر داشت. او توانست این پروژه را آغاز کند، اما قبل از توقف کار در سال ۱۹۳۹ برای تمرکز روی چهره‌ها، تنها ۲۱ متر در دل سنگ پیشروی کرد. در سال ۱۹۹۸، مخزنی در دهانه غار ساخته شد که شامل ۱۶ لوح لعابی حاوی اطلاعات تاریخی و زندگینامه‌ای مربوط به کوه راشمور و همچنین متن اسنادی بود که بورگلوم می‌خواست در آنجا نگهداری کند. این مخزن شامل یک جعبه چوبی از جنس چوب ساج است که درون یک محفظه تیتانیمی قرار گرفته و با سنگ خارا پوشانده شده است.
نگارخانه

نیروی هوایی یکم بر فراز کوه راشمور
بوش در حال سخنرانی در این مکان
نیمرخ جرج واشینگتن
ورودی یادبود
چهره جورج واشینگتن در حال ساخت
نمای نهایی پس از ساخت
مدل اولیه
نمای صخره، پیش از حکاکی
در فرهنگ عامه

کوه راشمور در فیلم‌ها، کتاب‌های کمیک و سریال‌های تلویزیونی متعددی به تصویر کشیده شده است. کارکردهای آن از صحنه‌های اکشن تا مکان‌های مخفی متغیر است. مشهورترین حضور آن به عنوان لوکیشن صحنه تعقیب و گریز پایانی در فیلم ۱۹۵۹ «شمال از شمال غربی» است. از این مکان به عنوان یک پایگاه عملیاتی مخفی توسط شخصیت‌های اصلی در فیلم ۲۰۰۴ «تیم آمریکا: پلیس جهانی» استفاده می‌شود، و شهر زیرزمینی مخفی سیبولا در فیلم ۲۰۰۷ «گنجینه ملی: کتاب اسرار» در این مکان واقع شده است. در برخی از فیلم‌ها، چهره‌های روسای جمهور با چهره‌های دیگری جایگزین می‌شوند؛ به عنوان مثال می‌توان به فیلم ۱۹۸۰ «سوپرمن ۲» و فیلم ۱۹۹۶ «مریخ حمله می‌کند!» اشاره کرد که در آن شخصیت‌های شرور چهره‌های خود را به این اثر تاریخی اضافه می‌کنند و همچنین فیلم ۲۰۰۳ «رئیس دولت» که در آن چهره رئیس‌جمهور تازه منتخب به این اثر اضافه می‌شود. در آثاری که حملات به مکان‌های دیدنی را برای نشان دادن دامنه تهدید نشان می‌دهند، کوه راشمور یک هدف رایج است. نمونه‌هایی از آن عبارتند از جایگزینی چهره‌ها در «سوپرمن ۲» و «مریخ حمله می‌کند!» و همچنین بلایای طبیعی در آثاری مانند مینی سریال ۲۰۰۶ «۱۰٫۵: آخرالزمان» و حملات تروریستی مانند فیلم ۱۹۹۷ «صلح‌بان». یک نمایش غیرمعمول از این بنای تاریخی در فیلم ۲۰۱۳ «نبراسکا» ظاهر می‌شود، اما به جای اینکه با احترام با آن رفتار شود، به دلیل ناتمام بودن مورد انتقاد قرار می‌گیرد.
مجسمه تکمیل شده
راجر تورنهیل (کری گرانت) و ایو کندال (اوا ماری سنت) در حالی که از مجسمه جورج واشینگتن آویزان هستند، در فیلم ۱۹۵۹ «شمال از شمال غربی».
تریلر فیلم «شمال از شمال غربی» که به‌طور برجسته مکان و مجسمه را نشان می‌دهد.
پونی کوچولو: دختران اکواستریا - رنگین‌کمان راک

|  پونی کوچولو: دختران اکواستریا - رنگین‌کمان راک |  پونی کوچولو: دختران اکواستریا - رنگین‌کمان راک |
| --- | --- |
کارگردان: جیسون تیسن
تهیه‌کننده: دوون کادی، سارا وال
نویسنده: مگان مک‌کارتی
بر پایه: پونی کوچولو: دوستی جادو است
موسیقی: ویلیام اندرسون
تاریخ‌های انتشار: ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۴
کشور: کانادا، ایالت متحده
زبان: انگلیسی 
پونی کوچولو: دختران اکواستریا - رنگین‌کمان راک (انگلیسی: My Little Pony: Equestria Girls - Rainbow Rocks) فیلمی کانادایی - آمریکایی با ژانر فانتزی و موزیکال است. نوشته شده توسط مگان مک‌کارتی و به کارگردانی جیسون تیسن، در ایالات متحده به عنوان دنباله ای از پونی کوچولو: دختران اکواستریا ساخته شده‌است.
این فیلم توسط منتقدان به خوبی پذیرفته شده‌است، و آن را بسیار بهتر از قسمت اول توصیف کرده‌اند. دنباله‌های این فیلم، بازی‌های دوستانه و افسانه اورفری می‌باشند.
طرح

دانش آموزان دبیرستان کنترلات بعد از شکست سانست شیمر که حالا دانش آموز خوبی شده شده‌، هنوز باور دارند که او عوض نشده‌است. در همین حال سایرن‌ها به آنجا می‌آیند تا انرژی اکواستریایی آنجا را بگیرند. سانست شیمر و بقیه متوجه می‌شوند و ماجرا را به توایلایت توضیح می‌دهند؛ توایلایت هم دست به کار شده و دستگاهی می‌سازد تا بتواند دوباره به دنیای انسانها برگشته و به بقیهٔ دوستان زمینی خود کمک کند …
بازیگران

تارا استرانگ به عنوان توایلایت اسپارکل
اشلی بال به عنوان رینبودش و اپل جک
(رینبودش: یکی از گیتاریست‌های گروه رینبومز و نشانه وفاداری)، (اپل جک: گیتاریست بیس گروه رینبومز و نشانه صداقت)
اندریا لیبمن به عنوان پینکی پای و فلاترشای
(پینکی پای: درامر گروه رینبومز و نشانه شادی)، (فلاترشای: کسی که در گروه رینبومز ساز زنگی می‌زند و نشانه مهربانی)
تبیثا سن‌ژرمان به عنوان رریتی و معاون لونا
(رریتی: کیتاریست گروه رینبومز و نشانه سخاوت)، (معاون لونا: معاون اول مدرسه کنترلات و خواهر پرنسس سلستیا)
کتی وسلاک به عنوان اسپایک
دستیار پرنسس توآلایت
ربه‌کا شویکت به عنوان سانست شیمر.
یک پونی اکواستریایی که اکواستریا را ترک کرد و دنیای انسانها رفت
کاظومی اوانز به عنوان آداجیو دیزل
رهبر سیرنها و رئیس گروه دیزیلینگ
مایرکه هندریکسه به عنوان سوناتا داسک
یکی از سایرن‌ها و همخوان گروه دیزلینگ
دیانا کارینا به عنوان آریا بلیز
یکی از سایرن‌ها و همخوان گروه دیزلینگ
وینسنت تانگ به عنوان فلش سنتری
کاتلین بر به عنوان تریکسی
تردست و گیتاریست گروه خودش
نیکول آلیور به عنوان مدیر سلستیا
مدیر مدرسه کنترلات و خواهر معاون لونا
نوپسرها باسالیس

| نوپسرها باسالیس | نوپسرها باسالیس |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشرات
راسته:: قاب‌بالان
زیرراسته:: سوسک‌های همه‌چیزخوار
تیره:: سوسک‌های شاخک‌دراز
سرده:: نوپسرها
گونه:: N. basalis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Nupserha basalis (Erichson, 1843): Nupserha basalis (Erichson, 1843)
نوپسرها باسالیس یک گونه سوسک از خانوادهٔ سوسک‌های شاخک‌دراز است. ویلهلم فردیناند اریکسون در سال ۱۸۴۳ آن را توصیف و بررسی کرد.این گونه در آفریقا پراکنش گسترده‌ای دارد.
زیرگونه‌ها

Nupserha basalis basalis (اریکسون، 1843)
Nupserha basalis apicalis (Fahraeus، 1872)
Nupserha basalis urundiensis Breuning، 1955
Nupserha basalis quadripunctata Lepesme & Breuning، 1952
Nupserha basalis rufifrons Breuning، 1981
آلبیه‌وو

Village
| Albeyevo Альбеево | Albeyevo Альбеево |
| --- | --- |
Village: Village
Albeyevoموقعیت روی نقشه باشقیرستانAlbeyevoموقعیت روی نقشه روسیه: Albeyevoموقعیت روی نقشه باشقیرستانAlbeyevoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۲۰′ شمالی ۵۵°۱۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۳۳۳°شمالی ۵۵٫۲۸۳°شرقی﻿ / 54.333; 55.283: مختصات: ۵۴°۲۰′ شمالی ۵۵°۱۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۳۳۳°شمالی ۵۵٫۲۸۳°شرقی﻿ / 54.333; 55.283
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان چیشمینسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
آلبیه‌وو (انگلیسی: Albeyevo) یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نمایش عجایب

نمایش عجایب یا نمایش گیک (انگلیسی: Geek show) نوعی نمایش در کارناوال‌های سیار و سیرکهای قدیمی ایالات متحده آمریکا بود و اغلب بخشی از یک نمایش فرعی بزرگتر محسوب می‌شد.
هنرنمایی فرد عجیب و غریب یا به قولی جوجه‌خوار (گیک) شامل یک فرد می‌شد که در وسط صحنه مرغ‌های زنده را دنبال می‌کرد. این نمایش با گاز گرفتن سر مرغ‌ها و بلعیدن آن‌ها توسط اجراکننده پایان می‌یافت. نمایش‌های گیک یا همان «مَشَنگ‌بازی» و «جوجه‌خواری» اغلب به عنوان پیش‌درآمدی برای نمایش عجیب‌الخلقه‌ها استفاده می‌شد.
متخصصان سیرک و کارناوال به خود می‌بالیدند که با گروه‌هایی که جوجه‌خوار (گیک) داشتند همکاری نمی‌کردند. گیک‌ها معمولاً افرادی معتاد به الکل یا مواد مخدر بودند که دستمزدشان را با مشروب (به‌ویژه در دوران ممنوعیت الکل در آمریکا) یا مواد مخدر دریافت می‌کردند.
امروزه، اصطلاح «نمایش گیک» برای توصیف موقعیت‌هایی به کار می‌رود که در آن تماشاگران به یک نمایش یا اجرا که شامل صحنه‌های وحشتناک است جذب می‌شوند، اما در نهایت از آن لذت می‌برند. همچنین، این اصطلاح ممکن است توسط فردی به کار رود که تجربه‌ای را برای خود تحقیرآمیز می‌داند، اما دیگران آن را سرگرم‌کننده می‌بینند.
مردم یائو

| 瑶族 | 瑶族 |
| --- | --- |
زنی از قوم یائو سال ۲۰۱۰، چین: زنی از قوم یائو سال ۲۰۱۰، چین
کل جمعیت: کل جمعیت
۳٬۵۰۰٬۰۰۰+: ۳٬۵۰۰٬۰۰۰+
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 چین: ۲٬۷۹۶٬۰۰۳ (۲۰۱۰)  ویتنام: ۸۹۱٬۱۵۱ (۲۰۱۹):  چین: ۲٬۷۹۶٬۰۰۳ (۲۰۱۰)  ویتنام: ۸۹۱٬۱۵۱ (۲۰۱۹)
زبان‌ها: زبان‌ها
Mienic languages, Bunu, Pa-Hng, Lakkja, چینی ماندارین، Shaozhou Tuhua, Badong Yao, Yeheni, زبان ویتنامی، زبان انگلیسی: Mienic languages, Bunu, Pa-Hng, Lakkja, چینی ماندارین، Shaozhou Tuhua, Badong Yao, Yeheni, زبان ویتنامی، زبان انگلیسی
دین: دین
غالبا: دین عامیانه یائو- اقلیت: بودائیسم: غالبا: دین عامیانه یائو- اقلیت: بودائیسم
مردم یائو (چینی ساده: 瑶族; چینی سنتی: 瑤族; پین‌یین: Yáozú) یا دائو (ویتنامی: người Dao) یک طبقه‌بندی برای اقلیت‌های قومی مختلف در چین و ویتنام است. شاخه اکثریت آنها به عنوان Mien نیز شناخته می‌شود. آنها یکی از ۵۶ گروه قومی رسمی شناخته شده در چین هستند و در مناطق کوهستانی جنوب غربی و جنوب این کشور ساکن هستند. آنها همچنین یکی از ۵۴ گروه قومی را تشکیل می‌دهند که توسط ویتنام به رسمیت شناخته شده‌اند. تعداد آنها در سرشماری چین در سال ۲۰۱۰ به ۲۷۹۶۰۰۳ نفر و در سرشماری ویتنام ۸۹۱۱۵۱ نفر در سال ۲۰۱۹ می‌باشد. تخمین زده می‌شود که ۶۰۰۰۰ یائو از طایفه Iu Mien در ایالات متحده زندگی می‌کنند که عمدتاً در ایالت‌های ساحلی غربی هستند.
تاریخ

ریشه یائو را می‌توان به دو هزار سال قبل از هونان جستجو کرد. گفته می‌شود که آنها از نسل نانمان (Nanman) هستند. [ نیازمند منبع بهتر اشاره‌ها و توصیف‌هایی از این قوم در کتاب لی‌چی و عاشقانه‌های سه پادشاهی را نمی‌توان به عنوان واقعیت در نظر گرفت، زیرا آنها مبهم و به شدت رمانتیک بوده و حتی خود نام قوم «یائو» به زبان "بربرهای جنوبی" به معنای «مبهم»  می‌باشد و به هیچ وجه در مورد تاریخ و فرهنگ یائو مشخص و دقیق نیست.
فرهنگ، جامعه و اقتصاد

جامعه یائو به‌طور سنتی پدرتباری است و پسران از پدران خود ارث می‌برند. این قوم همچنین از سنت نظام اجتماعی اقامت شوهری (patrilocal residence)(به معنی اقامت یا سکونت همراه و در محل سکونت پدر و مادر شوهر یا در نزدیکی آن) پیروی می‌کند.
در طول حکومت دودمان سونگ (۱۱۲۷–۱۲۷۹)، ناظر امپراتوری چین، به نام «Zhou Qufei»، اقوام یائو را به عنوان افرادی توصیف کرد که لباس‌های آبی ظریف و متمایز که با استفاده از نیل تولید می‌شد، به تن دارند.
دین

تائوئیسم از نظر تاریخی برای یائو مهم بوده است. جینانگ اینگلیانگ، در مطالعه‌ای در سال ۱۹۴۸، استدلال کرد که دین یائو با ۳ خصوصیت مشخص می‌شود که عبارت اند از: ۱- فرایند تائویی‌سازی تحت تأثیر چینی‌ها. ۲- پایداری دین عامیانه پیش از تائوئیستی و سوم برخی از باورهای بودایی.
گروه‌ها و زبان

چندین گروه متمایز در ملیت یائو وجود دارد، و آنها به چندین زبان مختلف صحبت می‌کنند، Iu Mienها ۷۰٪ جمعیت یائو را تشکیل می‌دهد.[نیازمند منبع]</link>[ نیازمند منبع ]
زبان‌های همونگ – مین
رئیس دهکده قرمز یائو مین‌ها به زبان‌های مینی صحبت می‌کنند (چینی ساده: 勉语 ; چینی سنتی: 勉語 ; پین‌یین: Miǎnyǔ )، از جمله:
زبان‌های میان-جین
Iu Mien، ۲٬۱۷۲٬۰۰۰ نفر گویشگر (۱٬۶۹۹٬۷۵۰ در چین، ۳۵۰٬۰۰۰ در ویتنام، ۴۰٬۰۰۰ در تایلند، ۲۰٬۲۵۰ در لائوس، ۶۰٬۰۰۰ در ایالات متحده، ۲٬۰۰۰ در فرانسه)
کیم مون (همچنین با نام لانتن (Lanten) شناخته می‌شود)، بیش از ۳۰۰۰۰۰ نفر یائو
Biao Mon، ۲۰۰۰۰ گویشگر
Dzao Min، ۶۰۰۰۰ گویشگر
Biao Min، ۴۳۰۰۰ گویشگر
زبان‌های همونژیک (Hmongic languages)
زبان‌های بونو (Bunu languages)
Pa-Hng
یونو (Younuo)
کیونگ نای (Kiong Nai)
زبان لاکجا (Lakkja)(یک زبان تای-کادای)
چینی
حدود ۵۰۰۰۰۰ یائو به لهجه چینی صحبت می‌کنند
علاوه بر چین، یائوها در شمال ویتنام (جایی که به آنها دائو گفته می‌شود)، شمال لائوس و میانمار نیز زندگی می‌کنند. حدود ۶۰۰۰۰ یائو در شمال تایلند وجود دارد، جایی که آنها یکی از شش قبیله اصلی تپه هستند.
توزیع

مردم یائو عمدتاً در استان‌های هونان، گوانگدونگ، گوانگشی، گوئیژو و یوننان چین توزیع شده‌اند. قوم یائو در ویتنام، لائوس و تایلند نیز یافت می‌شود.
توزیع > در چین

یک کودک یائو با لباس سنتی در گوانگشی
یک زن یائو قرمز در ویتنام
شبیه‌سازی آیین مردم سرخ یائو در استان یِن بای - موزه قوم‌شناسی ویتنام، ویتنام
یک خانه چوبی یائو در ویتنام
رئیس دهکده قرمز یائو
توزیع جمعیت قومی یائو در چین، بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ چین.
استان‌ها و شهرستان‌های خودمختار یائو در چین.
سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور

| سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور | سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۲۰۰۷؛ ۱۸ سال پیش (۲۰۰۷-خطا: زمان نامعتبر}})
مرام سیاسی: ملی‌گرایی ایرانی دموکراسی سکولاریسم در ایران جمهوری‌خواهی
وبگاه: وبگاه
https://www.iranazad.info/  https://www.jebhemelli.net/: https://www.iranazad.info/  https://www.jebhemelli.net/
سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات
سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور یک سازمان ملی‌گرا بر اساس اندیشه‌های محمد مصدق و پیرو راه جبهه ملی ایران است که از سال ۲۰۰۷ تشکیل شده است.
ساختار

ارگانهای سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور بر اساس اساسنامه منتشر عبارتند از:
کنگره
شورایعالی
هیئت اجرائی
واحد شهری یا منطقه ای، که در زیر از آن همه جا برای اختصار به نام «واحد شهری» یاد می‌شود
مسئولان واحد شهری
کمیسیون بررسی دعاوی و شکایات
مواضع

سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور خواهان گذار از جمهوری اسلامی و تشکیل یک جمهوری پارلمانی بر اساس جدائی دین از حکومت، حقوق بشر، دموکراسی و عدم تمرکز امور اداری و واگذاری امور محلی به نهادهای انتخابی از سطح روستا تا استان را در چهار چوب تمامیت ارضی کشور است و بر زبان فارسی به عنوان زبان ملی و مشترک ایران تأکید دارد. همچنین از تلاش برای حفظ اقوام، فرهنگ‌ها و زبانهای محلی را به عنوان گنجینه‌های اصلی تشکیل دهندهٔ مبانی هویت ملی مردم ایران حمایت می‌کند.
این سازمان همچنین انتخاباتهای داخل ایران را به دلیل نداشتن شرایط دموکراتیک تحریم کرده و خواهان برگزاری یک انتخابات آزاد و منصفانه برای تشکیل مجلس مؤسسان برای نوشتن قانون اساسی و تعیین نوع حکومت می‌باشد.
کنگره‌ها

سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور از سال ۲۰۰۷ تا کنون ۵ کنگره برگزار کرده است.
کنگره‌ها > پیش‌کنگره، ۲۰۰۷

سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور در شهر لودویگزهافنِ آلمان برای تشکیل سازمان و هماهنگی شنبه تا دوشنبه برابر با پنجم تا هفتم خرداد ماه ۱۳۸۶، برابر ۲۶ تا ۲۸ ماه مه ۲۰۰۷ با حضور اعضاء باسابقه جبهه ملی ایران، مقیم ایالات متحدهٔ آمریکا و کشورهای اروپا، پیش کنگره خود را برگزار کرد. در این کنگره که با سرود ای ایران آغاز شده و پرچک شیر و خورشید نشان برافراشته شده بود. با رای کتبی حاضران در جلسه مهندس کامبیز قائم مقام (رئیس) و پرویز داور پناه و همایون مهمنش (نواب رئیس) به سمت هیئت رئیسه پیش کنگره انتخاب شدند.
در این کنگره عبدالکریم انواری، حمید ذوالنور، علی راسخ افشار، علی شاکری (زند)، احمد طهماسبی، محسن قائم مقام، هوشنگ کشاورز صدر، مهندس بهمن مبشری، به‌عنوان اعضای شورای شورای مشورتی و پرویز داورپناه، مهندس کامبیز قائم مقام و همایون مهمنش به عنوان هییت اجرایی موقت انتخاب شد.
کنگره‌ها > کنگرهٔ یکم، ۲۰۰۸

کنگره سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور ۱۲ تا ۱۲ بهمن ماه ۱۳۸۶، برابر ۱ تا ۳ فوریه ۲۰۰۸ با حضور نمایندگان و اعضاء باسابقه جبهه ملی ایران، مقیم ایالات متحدهٔ آمریکا و کشورهای آلمان، اطریش، فرانسه، انگلستان، بلژیک، سوئد و هلند در شهر لودویگزهافن آلمان برگزار شد. بر اساس رای کتبی و مخفی حاضران در جلسه علی راسخ افشار به‌عنوان رئیس و سپس آقایان پرویز داورپناه و مهندس بهمن مبشری به عنوان نواب رئیس با رای کتبی حاضران انتخاب شدند.
پس از بررسی و رسیدگی به دستورها کنگره انتخابات برای تعیین اعضای شورای عالی و هیئت اجرایی به شرح زیر صورت گرفت:
هیئت اجرائی و شورای عالی را در دستور کار قرار داد
کامبیز قائم مقام، بهمن مبشری و همایون مهمنش به عنوان اعضاء هیئت اجرائی سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور او علی راسخ افشار، مهندس حسین اسدی، منوچهر تقوی بیات، حمید صدر، حسین جوادی، محسن قائم مقام و احمد طهماسبی را به‌عنوان اعضای شورای عالی سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور انتخاب شدند.
در این کنگره رئوس طرح برنامه سیاسی، برنامه کار در زمینه بین‌المللی و خطوط اصلی همکاری با سایر گروه‌های دموکرات ایران، و اساسنامه سازمان‌ها طرح و تصویب شد.
کنگره‌ها > کنگرهٔ دوم، ۱۳۸۸ - کنگرهٔ ندا و سهراب

دومین کنگرهٔ سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور با توجه به یاد جوانان کشته شده در جنبش سبز کنگره ندا و سهراب نام گرفت. این کنگره از ۱۴ تا ۱۵ آذر ماه ۱۳۸۸، برابر با۵ و۶ دسامبر ۲۰۰۹ در لس آنجلس برگزار شد. سالن اجلاس کنگره با پرچم سه رنگ شیر و خورشید، تصاویری از دکتر محمد مصدق، رهبر نهضت ملی‌شدن نفت و شعارهای: «راه ما راه مصدق است» و «استقرار حاکمیت ملی هدف جبهه ملی ایران است» مزین بود.
در این کنگره همانند کنگره پیشین ابتدا پیام ادیب برومند رهبر وقت جبهه ملی ایران و رئیس هیئت اجرائی و مسئول تشکیلات جبهه ملی ایران دکتر موسویان به سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور قرائت شد و سپس شهلا صمصامی به سمت رئیس کنگره انتخاب شد. بعد از ان گزارشی از عملکرد گشته هیئت اجرایی قرائت شده و سیاستهای جدید مورد بحث قرار گرفت.
براساس اساسنامه مطابق با رای‌گیری‌های صورت گرفته اعضای هیئت اجرایی و شورای عالی به شرح زیر انتخاب شدند:
کامبیز قائم مقام، بهمن مبشری و همایون مهمنش اعضای هیئت اجرائی
و
پری الفتی، شهلا صمصامی، حسین اشراقی، کورش افطسی، محمد اقتداری، منوچهر تقوی بیات، فضل اله روحانی، عزیزاله کرملو، حمید صدر، باقر صمصامی، کامبیز قائم مقام، محسن قائم مقام، بهمن مبشری، محمد علی مهراسا، همایون مهمنش، دارا نیرویی و حسین وصال. به عنوان اعضای شورای عالی سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور انتخاب شدند.