ویلیام هنری هریسون
زندگی سیاسی > فرماندار منطقه ای ایندیانا

هریسون وظایف خود را در 10 ژانویه 1801 در وینسنس، پایتخت قلمرو ایندیانا آغاز کرد.روسای جمهور توماس جفرسون و جیمز مدیسون اعضای حزب دموکرات-جمهوری خواه بودند و در سال های 1803، 1806 و 1809 او را دوباره به عنوان فرماندار منصوب کردند.در سال 1804، هریسون مأمور اداره دولت غیرنظامی ناحیه لوئیزیانا شد.او امور ناحیه را به مدت پنج هفته اداره کرد تا اینکه در 4 ژوئیه 1805 قلمرو لوئیزیانا به طور رسمی تأسیس شد و سرتیپ جیمز ویلکینسون وظایف فرماندار را بر عهده گرفت.
در سال 1805، هریسون خانه‌ای به سبک مزرعه‌ای در نزدیکی وینسنس ساخت که آن را گروسلند نامید، به منظور ادای احترام به پرندگان موجود در آن ملک.خانه 26 اتاقه یکی از اولین سازه های خشتی در این قلمرو بود؛ و در زمان تصدی وی به عنوان فرماندار به عنوان مرکز زندگی اجتماعی و سیاسی در قلمرو عمل کرد.هریسون در سال 1801 دانشگاهی را در وینسنس تأسیس کرد که در 29 نوامبر 1806 به عنوان دانشگاه وینسنس ثبت شد.پایتخت سرزمینی سرانجام در سال 1813 به کوریدون منتقل شد و هریسون خانه دومی را در دره هریسون در همان نزدیکی ساخت.
مسئولیت اصلی هریسون این بود که مالکیت سرزمین‌های سرخپوست را به دست آورد که امکان سکونت در آینده و افزایش جمعیت قلمرو را فراهم کند، که لازمه ایالتی شدن است.او همچنین به دلایل شخصی مشتاق گسترش قلمرو بود، زیرا ثروت سیاسی او به ایالت نهایی ایندیانا گره خورده بود.او ضمن بهره‌مندی از سوداگری زمین از جانب خود، و به دست آوردن دو عملیات آسیاب، به عنوان یک مدیر خوب، با پیشرفت‌های چشمگیر در جاده‌ها و سایر زیرساخت‌ها، اعتبار داشت.
هنگامی که هریسون در 8 فوریه 1803 به عنوان فرماندار منطقه ای ایندیانا منصوب شد، اختیارات گسترده ای برای مذاکره و انعقاد معاهدات با سرخپوست ها به او داده شد.معاهده 1804 سنت لوئیس با کواشکوام، قبایل ساوک و مسکواکی را ملزم می کرد که بخش اعظم ایلینوی غربی و بخش هایی از میزوری را واگذار کنند.بسیاری از ساوک ها بخاطر از دست دادن زمین ها، به ویژه رهبرشان شاهین سیاه، ناراحت بودند.هریسون فکر می کرد که معاهده گروسلند (1805) برخی از سرخپوستان را مماشات کرد، اما تنش ها در طول مرز همچنان بالا بود.معاهده فورت وین (1809) هنگامی که هریسون بیش از 2.5 میلیون هکتار (10000 کیلومتر مربع) را از قبایل پوتاواتومی، دلاور، میامی و رودخانه مارماهی خریداری کرد، تنش های جدیدی را ایجاد کرد.برخی از سرخپوستان درباره صلاحیت قبایل پیوستن به این معاهده اختلاف نظر داشتند.هریسون همچنین قادر به انجام امور بی چون و چرای دولت بود، زیرا دولت از جفرسون به مدیسون تغییر داد.
او روند معاهده را به شدت دنبال کرد و یارانه های زیادی را به قبایل و رهبران آنها ارائه داد تا قبل از خروج جفرسون مورد لطف سیاسی قرار گیرد.زندگی نامه نویس فریهلینگ ادعا می کند که سرخپوست ها مالکیت زمین را برای همه مشترک می دانستند، درست مانند هوایی که تنفس می شود. در سال 1805، هریسون موفق شد تا 51،000،000 هکتار از سرخپوستان را پس از مصرف الکل به پنج تن از سران آنها، به قیمت بیش از یک دلار در هر 20،000 جریب (20.35 دلار در سال 2023)، و دو سوم ایلینوی را برای کشور به دست آورد.
علاوه بر تنش‌های حاصل با سرخپوستان، موقعیت طرفدار برده‌داری هریسون باعث شد که او در میان طرفداران لغو ممنوعیت در قلمرو ایندیانا محبوبیت نداشته باشد، زیرا او تلاش بیهوده برای تشویق برده‌داری در این قلمرو داشت.در سال 1803، او از کنگره برای تعلیق موقت ماده ششم قانون شمال غرب به مدت ده سال برای ممنوعیت برده‌داری در قلمرو ایندیانا لابی کرده بود.اگرچه هریسون اظهار داشت که تعلیق برای ترویج شهرک سازی و ایجاد منطقه از نظر اقتصادی مقرون به صرفه و آماده برای ایالت شدن ضروری است، این پیشنهاد شکست خورد.به دلیل عدم تعلیق ماده ششم، در سال 1807، قانونگذار سرزمینی، با حمایت هریسون، قوانینی را وضع کرد که اجازه خدمت قراردادی را می داد و به اربابان اختیار تعیین مدت خدمت را می داد.
پرزیدنت جفرسون، نویسنده اصلی قانون شمال غربی، قراردادی مخفی با جیمز لمن بست تا جنبش نوپای طرفدار برده داری مورد حمایت هریسون را شکست دهد.او 100 دلار برای تشویق لمن با الغای و سایر کارهای خوب اهدا کرد، و بعدا (در سال 1808) 20 دلار دیگر (382 دلار در سال 2023) برای کمک به تأمین مالی کلیسای معروف به کلیسای باپتیست بتل کمک کرد.در ایندیانا، ساخت کلیسای ضد برده داری منجر به امضای دادخواستی از سوی شهروندان و سازماندهی سیاسی برای شکست دادن تلاش های هریسون برای قانونی کردن برده داری در قلمرو شد.
قلمرو ایندیانا برای اولین بار در سال 1809 انتخابات مجلس علیا و سفلی مجلس را برگزار کرد. هریسون پس از به قدرت رسیدن مخالفان لغو، خود را در تضاد با مجلس مقننه دید و بخش شرقی قلمرو ایندیانا به یک گروه بزرگ ضد برده داری تبدیل شد.مجمع عمومی منطقه در سال 1810 تشکیل شد و جناح ضد برده داری آن فوراً قوانین مربوط به قراردادی را که قبلاً وضع شده بود، لغو کرد.پس از سال 1809، قوه مقننه ایندیانا اقتدار بیشتری را به دست گرفت و قلمرو به سمت ایالت شدن پیش رفت.