هلووین
همه چیز دربارهٔ چند سرکدویی

همه چیز از ۱۹۸۴ در هامبورگ آلمان شروع شد، زمانی که که کای هانسن، مایکل ویکاث، مارکوس گراسکف و اینگو اشویشتنبرگ تصمیم گرفتند تاج گروه موسیقی خودشان را داشته باشند. آن‌ها نام هلووین را برای گروه برگزیدند و در همان سال طی قرار دادی با نویز رکوردز دو آهنگ «جدیت در زندگی» توسط ویکاث و «مهاجمان متال» توسط هانسن را ضبط کردند، آهنگ‌هایی که در اولین آلبومشان نسخه‌هایی سریعتر را می‌توان یافت.
در ۱۹۸۵ بود که آن‌ها اولین آلبوم رسمی ای‌پی را منتشر کردند آلبومی با نام هلووین که حاوی ۵ قطعه بود. همچنین در همان سال آن‌ها اولین آلبوم استودیویی خود را با نام دیوارهای اریحا منتشر کردند. در این آلبوم و آلبوم ای‌پی نام برده شده کای هانسن نقش نوازنده گیتار لید و خواننده را هم‌زمان بازی می‌کرد. در تور اجرای زنده‌ای که در همان دوران برپا شد مشخص شد که همزمانی اجرای این دو نقش توسط هانسن کار سختی است و باید چاره‌ای اندیشید. هانسن تنها در یک آلبوم ای‌پی دیگر به نام Judas خوانندگی کرد و پس از آن هلووین جستجو را برای پیدا کردن یک خواننده مناسب آغاز کرد.
اولین انتخاب گروه برای خواننده، رالف شفر بود ولی او نپذیرفت، آن‌ها سپس خواننده‌ای ۱۸ ساله به نام مایکل کیسکه را پیدا کردند، او پیشنهاد را پذیرفت و به هلووین پیوست. آن‌ها با خواننده جدید دو آلبوم نگهبانان هفت کلید - بخش اول در ۱۹۸۷ و نگهبانان هفت کلید - بخش دوم در ۱۹۸۸ را منتشر کردند. آلبوم مورد توجه ام‌تی‌وی قرار گرفت و قطعه «I Want Out» در برنامه «Headbanger's Ball» به‌طور پیاپی پخش شد. با انتشار این دو آلبوم، هلووین در عرصه جهانی به شهرت و اعتباری خوبی دست پیدا کرد.
در اواخر ۱۹۸۹ پس از برگزاری تور اجرای زنده آلبوم نگهبانان هفت کلید - بخش دوم کای هانسن ناگهان تصمیم به ترک گروه گرفت. علت جدایی او ناسازگاری با اعضای گروه و وجود مشکل با نویز اینترنشنال و همچنین عدم تطابق زندگی در تور عنوان شده‌است. خیلی زود رولند گراپوف جای او را در هلووین گرفت و کار را با گروه آغاز کرد.
هلووین در ۱۹۸۹ آلبوم اجرای زنده‌ای با نام Live In The UK را منتشر کرد که حاوی آهنگ‌های اجرا شده از ۱۹۸۸ بود. اعضای گروه کار را ادامه دادند اما مشکل با شرکت نویز باعث شد تا آن‌ها ناشر خود را عوض کنند. آلبوم Pink Bubbles Go Ape در ۱۹۹۱ با ناشر جدید گروه یعنی ای‌اِم‌آی منتشر شد. در مقایسه با آلبوم‌های پیشین، آلبوم کمتر هوی است و بیشتر بر روی مسائل احساسی تکیه دارد تا داستان‌های حماسی و خیالی. آلبوم با استقبال چندانی روبرو نمی‌شود. نه از لحاظ تجاری و نه از دید منتقدان، آلبوم موفقی نمی‌شود و این سبب آغاز فشار روحی و کشمکش میان اعضای گروه می‌شود.
آلبوم آفتاب‌پرست در ۱۹۹۳ منتشر می‌شود و این آلبوم نیز همانند آلبوم قبلی شکست می‌خورد و این سبب می‌شود گروه به سه تکه تقسیم شود. از طرفی مایکل کیسکه و اینگو اشویشتنبرگ و طرف دیگر ویکاث و رولند گراپوف، مارکوس گراسکف هم در این میان سعی در آشتی دادن آن‌ها می‌کرد.
چندی بعد، در هنگام برگزاری تور آفتاب‌پرست به نظر می‌رسید که گروه در حال متلاشی شدن است. نوازنده درامز گروه، اینگو اشویشتنبرگ به علت مصرف مواد اعتیادآور مریض شده بود و به همین سبب از گروه اخراج شد و جای خود را ریچی ابدل نبی داد. ویکاث هم از کار کردن با کیسکه سر باز می‌زد. و سرانجام تصمیم گرفته شد مایکل کیسکه از گروه اخراج شود. تا مدت‌ها بعد کیسکه در اظهارات خود از هلووین به خوبی یاد نمی‌کرد و اظهار می‌داشت که از حس هوی متال ناخشنود است. او در ۱۹۹۶ آلبوم شخصی خود را با نام Instant Clarity در سبک پاپ و سافت راک منتشر کرد.
پس از جدایی کیسکه از گروه، ابدل نبی که جانشین شویتنبرگ ماهر و حرفه‌ای شده بود به علت بی‌لیاقتی و ناتوانی از گروه اخراج شد. در ۱۹۹۳ هلووین نه خواننده داشت و نه نوازنده درامز و نه قراردادی با ناشر (شرکت ای‌اِم‌آی پس از اینکه فروش آلبوم‌های Pink Bubbles Go Ape و آفتاب‌پرست با شکست مواجه شد قرارداد خود را با هلووین ملغی اعلام کرد).