stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جبهه ملی ایران (سوم)
فعالیت‌های اعضای جبهه ملی

پس از این ماجرا و عدم امکان فعالیت در سپر سیاسی ملّیون به رهبری برومند و سنجابی، فروهر و بازرگان و سحابی و راضی به منظور داشتن حداقل هماهنگی جلساتی را به ظاهر برای صرف نهار یا شام در رستوران‌ها برگزار می‌کردند که نزدیک به ۵۰ نفر از افراد مؤثر سیاسی در آن حضور پیدا می‌نمودند. این جلسات در حقیقت متصل‌کننده جبهه ملی دوم و سوم به جبهه ملی چهارم در زمان انقلاب بود.
سن کریستوبال، جمهوری دومینیکن

مکان در 23x15px|border |alt=|link= جمهوری دومینیکن
| سن کریستوبال | سن کریستوبال |
| --- | --- |
نام مستعار: Cuna de la Constitución: نام مستعار: Cuna de la Constitución
استان: استان سن کریستوبال
حکومت: حکومت
 • Mayor of San Cristóbal: Raul Mondesí
 • Senator of San Cristobal: Tommy Galán
 • Governor of San Cristobal: Tommy Galán
مساحت: مساحت
 • Total: ۲۲۶٫۵۲ کیلومتر مربع (۸۷٫۴۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۳ متر (۱۰۸ فوت)
جمعیت (2012): جمعیت (2012)
 • Total: ۲۷۵٬۲۳۲
 • تراکم: ۱۲۰۰/کیلومتر مربع (۳۱۰۰/مایل مربع)
 • Demonym: Sancristobalense
Municipal Districts: 1
Distance to  – سانتو دومینگو:  ۲۶ کیلومتر (۱۶ مایل)
وبگاه: San Cristóbal website
سن کریستوبال (به لاتین: San Cristóbal) یک شهر در جمهوری دومینیکن است که در سانتو دومینگو واقع شده‌است.
خصوصیات

سن کریستوبال ۲۲۶٫۵۲ کیلومترمربع مساحت و ۲۷۵٬۲۳۲ نفر جمعیت دارد و ۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شیائومی می میکس ۲

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کُد: کیرون
سازنده: شیائومی
سری: Mi MIX
رونمایی: سپتامبر ۲۰۱۷؛ ۷ سال پیش (۲۰۱۷}})
پس‌از: شیائومی می میکس
پیش‌از: شیائومی می میکس 3
وابسته: Xiaomi Mi MIX 2S
گونه: فبلت
ابعاد: ۱۵۱٫۸ در ۷۵٫۵ در ۷٫۷ میلیمتر (۵٫۹۸ در ۲٫۹۷ در ۰٫۳۰ اینچ)
وزن: ۱۸۵ گرم (۶٫۵ اونس)
سیستم‌عامل: Android 7.1 "Nougat" (MIUI 8) قابل ارتقا به Android 9.0 "Pie" (MIUI 12)
سامانه روی تراشه: Qualcomm Snapdragon 835
CPU: Octa-core (4×۷۰۰۹۲۴۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۲٫۴۵ GHz & 4×۷۰۰۹۲۱۹۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۲٫۱۹ GHz) Kryo
GPU: آدرنو 540
حافظه موقت (RAM): 6 or ۷۰۰۰۸۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۸ GB LPDDR4x RAM
حافظه داخلی: 64, 128 or ۷۰۰۲۲۵۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۲۵۶ GB UFS 2.1
باتری: ۷۰۰۳۳۴۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۳۴۰۰ mAh,
ورودی‌های داده: Sensors:  شتاب سنج  فشارسنج  قطب‌نما  اسکنر اثر انگشت  سنسور ژئومغناطیسی  ژیروسکوپ  حسگر هال  حسگر مجاورت  حسگر روشنایی  حسگر بردار چرخش  سنسور شتاب خطی  حسگر جاذبه  سنسور فشار 
نمایشگر: ۱۰۸۰×2160 1080p IPS LCD, ۵٫۹۹ اینچ (۱۵۲ میلیمتر), (۷۰۰۲۴۰۳۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۴۰۳ ppi)
دوربین پشت: ۷۰۰۱۱۲۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۱۲ MP (۶۹۹۴۱۲۴۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹♠۱٫۲۵ µm) Sony Exmor RS imx386, f/2.0, 4K at ۷۰۰۱۳۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۳۰ fps, 1080p at ۷۰۰۱۳۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۳۰ fps, 720p at ۷۰۰۲۱۲۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۱۲۰ fps
دوربین جلو: ۷۰۰۰۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۵ MP, f/2.0, OmniVision OV5675
اتصال: USB-C
وبگاه: www.mi.com/en/mix2/
منابع: 
شیائومی می میکس ۲ (انگلیسی: Xiaomi Mi MIX 2) یک فبلت اندرویدی است که توسط شیائومی ساخته شده‌است. اولین بار در سپتامبر ۲۰۱۷ در چین عرضه شد و بعداً در هند در رویدادی در دهلی در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۷ راه معرفی شد این گوشی جانشین شیائومی می میکس است. بدنه سرامیکی این موبایل توسط فیلیپ استارک طراحی شده‌است. این گوشی دارای اندروید ۷٫۰ "نوقا" و MIUI 9 است.
کمیسیون توسعه و اصلاحات ملی چین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
中华人民共和国国家发展和改革委员会 Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó Guójiā Fāzhǎn hé Gǎigé Wěiyuánhuì: 中华人民共和国国家发展和改革委员会 Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó Guójiā Fāzhǎn hé Gǎigé Wěiyuánhuì
نشان ملی جمهوری خلق چین: نشان ملی جمهوری خلق چین
دید کلی سازمان: دید کلی سازمان
بنیان‌گذاری: مارس ۲۰۰۳؛ ۲۲ سال پیش (۲۰۰۳}})
گونهٔ سازمان: بخشی از هیئت دولت چین
حوزهٔ قدرت:  چین
ستاد: پکن
کارکنان: ۸۹۰ نفر
وزیر مسئول: هی لایفنگ، وزیر مسئول
سازمان بالادست: شورای دولتی جمهوری خلق چین
وبگاه: en.ndrc.gov.cn
کمیسیون توسعه و اصلاحات ملی چین (انگلیسی: National Development and Reform Commission) مؤسسهٔ مدیریت اقتصاد کلان در دولت چین است، که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد.
کوه کرکوم

کوه کرکوم (عبری: הר כרכום‎ «کوه زعفران» که جبل ایدید نیز نامیده می‌شود) کوهی است در جنوب غربی صحرای نقب در اسرائیل که در نیمه راه بین پترا و کادش بارنیا قرار دارد. تعدادی از محققان احتمال این را که کوه کرکوم کوه سینا در کتاب مقدس است، در نظر گرفته‌اند. به دنبال این نظریه، امانوئل آناتی در کوه حفاری کرد و متوجه شد که این کوه یک مرکز فرقه مهم پارینه سنگی است که فلات اطراف آن با زیارتگاه‌ها، محراب‌ها، دایره‌های سنگی، ستون‌های سنگی و بیش از ۴۰۰۰۰ حکاکی صخره ای پوشیده شده‌است.
کوه کرکوم در صحرای نگف جنوبی در لبه شمالی نهال پاران قرار دارد و یکی از بهترین نمونه‌های حکاکی‌های سنگی جهان را ارائه می‌دهد. دسترسی به این کوه به دلیل صخره‌های بی عیب و نقص آن، که حدود ۳۰۰ متر از محیط اطراف بالا می‌روند، دشوار است. فلات ان حدود ۸۰۰ متر بالاتر از سطح دریا، از طریق دو مسیر اصلی باستانی قابل دسترسی است. به دلیل شرایط بیابانی، مکانها و ابزارهای پراکنده شده در حالت بسیار عالی یافت شدند. مواد جمع‌آوری شده تا کنون نشان می‌دهد که در دوره پارینه سنگی کوه منبع عالی مواد اولیه برای تولید ابزار سنگ چخماق و محل ملاقات مهم بوده‌است. اهمیت این کوه با یافته‌های آن، به ویژه از مجموعه عصر برنز نشان داده می‌شود.
حزب فمینیست اسپانیا

| حزب فمینیست اسپانیا Partido Feminista de España | حزب فمینیست اسپانیا Partido Feminista de España |
| --- | --- |
دبیرکل: لیدیا فالکون
بنیان‌گذاری: ۱۹۷۹ (۱۹۷۹) ۱۹۸۱ (۱۹۸۱) (بازگشت رسمی)
مرام سیاسی: فمینیسم رادیکال ضدسرمایه‌داری  Trans-exclusionary فمینیسم 
وابستگی ملی: United Left (۲۰۱۵–۲۰۲۰)
حزب فمینیست اسپانیا (به اسپانیایی: Partido Feminista de España , PFE) یک حزب با ایدئولوژی فمینیسم در کشور اسپانیااست. این حزب در سال ۱۹۷۹ توسط لیدیا فالکون فعال فمینیست، ضد فاشیست و کمونیست تأسیس شد.
تاریخچه

در سال ۱۹۸۳، اولین کنگره حزب در بارسلونا برگزار شد، جایی که کمیته اجرایی انتخاب شد. اعضای آن عبارت بودند از: لیدیا فالکون، کارمن ساریمنتو، ماریا انکارنا ساناهوجا، مرسدس ایزکیو، مونتسرات فرناندز کازیدو، پیلار آلتامیرا، سیرانا الویرا، ایزابل مارین و ماریا آنجلس پیکو.
در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹، این حزب ایجاد کنفدراسیون سازمانهای فمینیستی را که ۲۸۹۰۱ رای (۰٫۱۴٪) را به دست آورد، تبلیغ کرد.
در جریان دومین کنگره خود، که از ۲۵ تا ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۵ برگزار شد، حزب فمینیست تصمیم گرفت برای پیوستن به چپ متحد برای شرکت در انتخابات عمومی آن سال در چارچوب استراتژی «وحدت مردمی».
در ۲۲ فوریه ۲۰۲۰، مجمع سیاسی و اجتماعی IU اخراج PFE را از سازمان بر اساس "تخلفات مکرر قانونی و تصدی مناصب مخالف با موارد تصویب شده در ارگان‌های IU" تصویب کرد.
نمایش عجیب‌الخلقه‌ها

نمایش عجیب‌الخلقه‌ها (انگلیسی: Freak show) به نمایشی گفته می‌شود که در آن انسان‌ها یا حیوانات با ویژگی‌های جسمی غیرعادی و نادر به نمایش گذاشته می‌شدند. این ویژگی‌های غیرعادی می‌تواند شامل اندازه غیرمعمول بدن (بسیار بزرگ یا کوچک)، بیماری‌های نادر، یا توانایی‌های خارق‌العاده باشد. در این نمایشگاه‌ها گاهی افرادی با خالکوبی یا پیرسینگ‌های بسیار زیاد و همچنین کسانی که کارهای عجیب و خطرناکی مثل آتش‌خواری یا شمشیر بلعیدن انجام می‌دهند، نیز حضور داشتند.
تام نورمن

همتای انگلیسی بارنوم، تام نورمن بود، یک شومن مشهور ویکتوریایی که نمایشگاه‌های سیار او شامل الیزا جنکینز «زن اسکلت»، «نوزاد سر بالن» و زنی که در نمایش عجایب اجرا می‌کرد - «وحشتناک‌ترین» نمایشی که نورمن ادعا می‌کرد دیده بود. سایر نمایش‌ها شامل کک‌ها، زنان چاق، غول‌ها، کوتوله‌ها و ملوانان سفیدپوست بازنشسته بودند که سیاه رنگ شده و به یک زبان ساختگی صحبت می‌کردند و به عنوان «وحشی‌های زولو» معرفی می‌شدند. او «خانواده‌ای از midgetها» را به نمایش گذاشت که در واقع از دو مرد و یک نوزاد قرضی تشکیل شده بود. او چندین مغازه در لندن و ناتینگهام اداره می‌کرد و نمایش‌های سیار را در سراسر کشور به نمایش می‌گذاشت.
مشهورترین نمایش او در سال ۱۸۸۴ اتفاق افتاد، زمانی که نورمن با جوزف مریک، که گاهی اوقات «مرد فیل‌نما» نامیده می‌شد، یک مرد جوان اهل لستر با ناهنجاری‌های شدید، تماس گرفت. مریک به لندن آمد و تحت مراقبت نورمن قرار گرفت. نورمن، که در ابتدا از ظاهر مریک شوکه شده بود و تمایلی به نمایش او نداشت، با این حال او را در مغازه پنی گاف خود در ۱۲۳ Whitechapel Road، درست روبروی بیمارستان لندن، به نمایش گذاشت. به دلیل نزدیکی به بیمارستان، این مغازه دانشجویان پزشکی و پزشکان را به عنوان بازدیدکننده می‌پذیرفت. یکی از این افراد یک جراح جوان به نام فردریک تروس بود که ترتیب داد تا مریک را برای معاینه به بیمارستان بیاورند. نمایش مرد فیل‌نما نسبتاً موفق بود، به ویژه با درآمد اضافی حاصل از یک جزوه چاپی دربارهٔ زندگی و شرایط مریک.
با این حال، در این زمان، افکار عمومی دربارهٔ نمایش‌های عجیب‌الخلقه شروع به تغییر کرد و نمایش جدیدهای انسانی به عنوان امری ناخوشایند تلقی می‌شد. پس از تنها چند هفته با نورمن، نمایش مرد فیل‌نما توسط پلیس تعطیل شد و نورمن و مریک از هم جدا شدند. تروس بعداً ترتیب داد تا مریک تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۰ در بیمارستان لندن زندگی کند. در خاطرات تروس در سال ۱۹۲۳، «مرد فیل‌نما و خاطرات دیگر»، نورمن به عنوان یک فرد الکلی که بی رحمانه از مریک بهره‌برداری می‌کرد، بدنام شد. نورمن در نامه‌ای به روزنامه «نمایشگاه جهانی» در همان سال و همچنین در زندگی‌نامه خود، این ادعاها را رد کرد. نظر نورمن این بود که او برای مریک (و سایر نمایش‌هایش) راهی برای امرار معاش و استقلال فراهم کرد، اما با ورود به بیمارستان لندن، مریک همچنان یک فرد عجیب‌الخلقه در معرض نمایش بود، فقط بدون کنترل بر نحوه یا زمان مشاهده او.
موزه دایم

یک روش دیگر برای نمایش افراد عجیب‌الخلقه، استفاده از «موزه دایم» (Dime Museum) بود. در این موزه‌ها، افراد عجیب‌الخلقه به عنوان نمایشگاهی آموزشی از افراد دارای معلولیت‌های مختلف به نمایش گذاشته می‌شدند. بینندگان با پرداخت مبلغی اندک، می‌توانستند از دیدن نمایش‌های ژرفانما، سراسرنما، زمین‌نما، گیتی‌نما، نقاشی‌ها، یادگاری‌ها، حیوانات تاکسیدرمی شده، جانوران در قفس، مجسمه‌های مومی و اجراهای نمایشی لذت ببرند. هیچ نوع سرگرمی دیگری پیش از این، چنین طیف گسترده‌ای از مخاطبان را جذب نکرده بود.
در دهه ۱۸۷۰، موزه‌های دایم رشد کردند و در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ به اوج خود رسیدند و در سراسر کشور در دسترس همه قرار گرفتند. شهر نیویورک با داشتن منطقه‌ای تفریحی که شامل باغ‌های بیرگارتن آلمانی، تئاترها، فروشندگان، استودیوهای عکاسی و سایر موسسات تفریحی می‌شد، به عنوان پایتخت موزه‌های دایم با داشتن بیشترین تعداد این موزه‌ها در جهان شناخته می‌شد.
نمایش‌های عجیب‌الخلقه جاذبه اصلی بیشتر موزه‌های دایم در طول سال‌های ۱۸۷۰ تا ۱۹۰۰ بودند و افراد عجیب‌الخلقه به عنوان پادشاه سرگرمی‌های موزه شناخته می‌شدند. چهار نوع ناهنجاری انسانی در موزه‌های دایم به نمایش گذاشته می‌شد: عجایب طبیعی، کسانی که با ناهنجاری‌های جسمی یا ذهنی متولد شده‌اند، مانند کوتوله‌ها و «سرسنجاقی‌ها»؛ عجایب خودساخته که عجیب‌الخلقه بودن را پرورش می‌دادند، به عنوان مثال افراد خالکوبی شده؛ هنرمندان جدید که به خاطر اجراهای «عجیب‌الخلقه» خود، مانند مارگیرها، هیپنوتیزم‌کننده‌ها و آتش‌خوارها، عجیب‌الخلقه در نظر گرفته می‌شدند؛ و عجایب غیر غربی که به عنوان کنجکاوی‌های عجیب و غریب تبلیغ می‌شدند، به عنوان مثال وحشی‌ها و آدمخوارها که معمولاً تبلیغ می‌شدند اهل آفریقا هستند. بیشتر موزه‌های دایم در سالن‌های کنجکاوی صندلی نداشتند. بازدیدکنندگان توسط یک سخنران که نقش او مجری مراسم بود، از سکویی به سکوی دیگر هدایت می‌شدند. در طول اجرای خود، سخنران، که به «پروفسور» نیز معروف بود، با توصیف عجایب به نمایش گذاشته شده در مراحل مختلف، توجه مخاطبان را به خود جلب می‌کرد. سخنران علاوه بر صدای بلند، باید جذبه و قدرت اقناع نیز داشته باشد. سبک بلاغی او معمولاً به سبک سنتی تحریف شده جارچی‌های کارناوال بود که مملو از اشارات کلاسیک و کتاب مقدس بود. نمایش‌های عجیب‌الخلقه در موزه‌های دایم همچنین به مخاطبان توصیفات پزشکی ارائه شده توسط «پزشکان»، روانشناسان و سایر «متخصصان» رفتاری را ارائه می‌کردند که در آنجا حضور داشتند تا به مخاطبان کمک کنند تا یک مشکل خاص را درک کنند و موضوع یک نمایش را تأیید کنند.
در پایان قرن نوزدهم، تغییر در محبوبیت موزه‌های دایم رخ داد و این روند رو به کاهش گذاشت. مخاطبان اکنون می‌توانستند از بین طیف گسترده‌ای از سرگرمی‌های محبوب انتخاب کنند. سیرک‌ها، نمایشگاه‌های خیابانی، نمایشگاه‌های جهانی، کارناوال‌ها و پارک‌های تفریحی شهری که همگی عجایب را به نمایش می‌گذاشتند، شروع به دور کردن کسب و کار از موزه‌های دایم کردند.
سیرک

در دنیای سیرک، نمایش‌های عجیب‌الخلقه‌ها، که به آن‌ها نمایش‌های فرعی هم گفته می‌شد، بخش مهمی از سیرک بودند. بزرگ‌ترین نمایش‌های فرعی به معتبرترین سیرک یعنی «رینگلینگ بروز و بارنوم و بیلی» که به عنوان «سیرک بزرگ» شناخته می‌شد، متصل بودند. این سیرک نمادی از اوج این عمل و پذیرش آن در جامعه آمریکا بود.
در اوایل دهه ۱۸۰۰، افراد عجیب‌الخلقه به صورت انفرادی به سیرک‌ها پیوستند، اما این نمایش‌ها تا اواسط قرن به شکل نمایش‌های فرعی معمولی سازماندهی نشده بودند. در طول دهه ۱۸۷۰، دیدن نمایش‌های عجیب‌الخلقه در اکثر سیرک‌ها رایج بود که در نهایت سیرک را به مرکزی برای نمایش انسان‌های عجیب‌الخلقه تبدیل کرد.
در بیشتر سال ۱۸۷۶، اکثر موزه‌ها و نمایش‌های فرعی که با سیرک‌های بزرگ سفر می‌کردند، متعلق به یک شرکت بودند. تا سال ۱۸۸۰، پدیده‌های انسانی با انواع نمایش‌های سرگرمی از نمایش‌های فرعی ترکیب شدند. تا سال ۱۸۹۰، اندازه چادر و تعداد جاذبه‌های نمایش‌های فرعی شروع به افزایش کرد، به طوری که اکثر نمایش‌های فرعی در سیرک‌های بزرگ دارای دوازده تا پانزده نمایش به علاوه یک گروه موسیقی بودند. این گروه‌های موسیقی معمولاً از نوازندگان سیاه‌پوست، گروه‌های نوازنده سیاه‌پوست و گروه‌های رقصنده‌ای که لباس بومیان هاوایی را پوشیده بودند، تشکیل می‌شدند. این هنرمندان برای جذب جمعیت و ایجاد فضای جشن در داخل چادر نمایش استفاده می‌شدند.
تا دهه ۱۹۲۰، سیرک به دلیل رقابت از سوی پارک‌های تفریحی، سینماها و تورهای بِرلسک و ظهور رادیو، به عنوان یک شکل اصلی سرگرمی رو به افول بود. سیرک‌ها همچنین در طول رکود بزرگ با کاهش زیادی در تعداد تماشاگران مواجه شدند، زیرا مشکلات اقتصادی و خواسته‌های سندیکا باعث شد سیرک‌ها کمتر و کمتر مقرون به صرفه و با ارزش باشند.
ناتوانی جسمی

در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، نمایش افراد عجیب‌الخلقه در آمریکا امری عادی بود. این نمایش‌ها به عنوان سرگرمی مناسب برای طبقه متوسط جامعه تلقی می‌شد و برای نمایش‌دهندگان که از ناتوانی این افراد برای کسب سود بهره‌برداری می‌کردند، بسیار سودآور بود.
در آن زمان، قوانینی در آمریکا وجود داشت که نمایش عمومی افراد دارای معلولیت یا ظاهری متفاوت را ممنوع می‌کرد. با این حال، نمایش‌های عجیب‌الخلقه از این قانون مستثنی بودند و به همین دلیل، برای بسیاری از افراد دارای معلولیت شدید، تنها راه امرار معاش محسوب می‌شدند. در قرن نوزدهم، شرکت در این نمایش‌ها به عنوان یک شغل آبرومندانه و جایگزینی برای گدایی، تلقی می‌شد. بسیاری از اجراکنندگان این نمایش‌ها به شهرت و ثروت دست یافتند و درآمد آن‌ها گاهی از آکروبات‌ها، هنرمندان و بازیگران هم بیشتر بود.
با این حال، بسیاری از محققان معتقدند که نمایش‌دهندگان و مدیران این نمایش‌ها از ناتوانی این افراد سوءاستفاده می‌کردند و آن‌ها را مجبور به کار زیاد و طاقت‌فرسا می‌کردند. بسیاری از اجراکنندگان مجبور بودند روزانه ۱۰ تا ۱۵ نمایش اجرا کنند و دائماً از یک موزه به موزه دیگر منتقل شوند.
در اواخر قرن نوزدهم، نگرش مردم نسبت به تفاوت‌های جسمی تغییر کرد و نمایش‌های عجیب‌الخلقه‌ها محبوبیت خود را از دست دادند. با پیشرفت علم و توضیح علمی ناهنجاری‌ها، این افراد به جای ترس و تحقیر، مورد ترحم قرار می‌گرفتند. قوانینی برای محدود کردن این نمایش‌ها تصویب شد و با ظهور سینما و تلویزیون، مردم دیگر نیازی به پرداخت پول برای دیدن این نمایش‌ها نداشتند.
علاوه بر این، جنبش حقوق معلولان نیز نقش مهمی در کاهش محبوبیت نمایش‌های عجیب‌الخلقه‌ّها داشت. بسیاری از مردم این نمایش‌ها را نادرست و سوءاستفاده از بدبختی دیگران می‌دانستند. اگرچه به این افراد دستمزد خوبی پرداخت می‌شد، اما آن‌ها همیشه از کیفیت زندگی خوبی برخوردار نبودند. به عنوان مثال، فرانک لنتینی، مرد سه پا، گفته بود: «اندام من به اندازه نگاه کنجکاو و انتقادی مردم مرا آزار نمی‌دهد.»
امروزه

جذابیت سرگرمی نمایش‌های عجیب‌الخلقه سنتی در برنامه‌های تلویزیونی متعددی منعکس می‌شود. به عنوان مثال، Extraordinary People در کانال تلویزیونی بریتانیایی Five و BodyShock، زندگی افراد دارای معلولیت شدید یا ناقص‌الخلقه را نشان می‌دهند و می‌توان آن‌ها را معادل امروزی نمایش‌های عجیب‌الخلقه سیرک در نظر گرفت. برای تطابق با انتظارات فرهنگی کنونی از روایت‌های معلولیت، این افراد معمولاً به عنوان قهرمان به تصویر کشیده می‌شوند و به خانواده و دوستان آن‌ها و نحوه کمک آن‌ها به غلبه بر ناتوانی‌هایشان توجه می‌شود. با این حال، کریس شاو در گاردین اظهار می‌کند: «نمایش عجیب‌الخلقه یک نفر، نمایش قهرمانی پیروزمندانه بر مشکلات پزشکی برای دیگری است» و ادامه می‌دهد: «شاید من تعصب داشته باشم، اما گمان می‌کنم که بیشتر بیست ساله‌های معمولی این نمایش را با دهانی باز از تعجب به جای اشکی در چشمانشان تماشا می‌کنند.»
در فرهنگ عامه

نمایش‌های عجیب‌الخلقه موضوع رایجی در ادبیات گوتیک جنوبی است، از جمله داستان‌هایی مانند «معبد روح‌القدس» از فلانری اوکانر، «مرد سنگ‌شده» و «کیلا، دختر هندی طرد شده» از یودورا ولتی، «درخت شب» از ترومن کاپوتی، و «The Heart Is a Lonely Hunter» از کارسون مک‌کالرز.
موزیکال «Side Show» بر روی زندگی دیزی و ویولت هیلتون و زندگی آن‌ها به عنوان دوقلوهای به هم چسبیده در نمایشگاه تمرکز دارد.
«داستان ترسناک آمریکایی: نمایش عجایب» نیز بر نمایش‌های عجیب‌الخلقه تمرکز دارد. برخی از شخصیت‌های آن توسط افراد معلول بازی می‌شوند، نه اینکه همه معلولیت‌ها از طریق گریم یا جلوه‌های ویژه ایجاد شوند. با این حال، مقاله‌ای در «گاردین» از این نمایش انتقاد کرد و گفت که این سریال اصطلاح «عجیب‌الخلقه» و دیدگاه منفی مرتبط با معلولیت را تداوم می‌بخشد.
نمایش عقرب سیاه در سال ۲۰۰۷
جان هانسون

| جان هانسون | جان هانسون |
| --- | --- |
پرتره هانسون که خلق آن را به جان هسلیوس نسبت داده‌اند، حدوداً اواخر دهه ۱۷۶۰ میلادی: پرتره هانسون که خلق آن را به جان هسلیوس نسبت داده‌اند، حدوداً اواخر دهه ۱۷۶۰ میلادی
اولین رئیس کنگره قاره‌ای: اولین رئیس کنگره قاره‌ای
دوره مسئولیت ۵ نوامبر ۱۷۸۱ – ۳ نوامبر ۱۷۸۲: دوره مسئولیت ۵ نوامبر ۱۷۸۱ – ۳ نوامبر ۱۷۸۲
پس از: توماس مک‌کین
پیش از: الیاس بودینوت
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۴ آوریل ۱۷۲۱ نزدیک پرت تبکوو ویلیج، مریلند، استان مریلند
درگذشته: ۱۵ نوامبر ۱۷۸۳ (۶۲ سال) آکسون هیل، شهرستان پرنس جرج، مریلند
همسر(ان): جین کانتی
فرزندان: ۸, شامل الکساندر
والدین: ساموئل هانسون الیزابت استوری
پیشه: تاجر، سیاستمدار
امضا: 
جان هانسون (John Hanson) (زادهٔ ۱۴ آوریل [۳ آوریل، سبک قدیم] ۱۷۲۱ – درگذشتهٔ ۱۵ نوامبر ۱۷۸۳)، از بنیانگذاران ایالات متحده، تاجر و مقامی دولتی از مریلند در دوران انقلاب آمریکا بود. در سال ۱۷۷۹، هانسون پس از انجام خدمات مختلف برای نهضت میهن‌پرستان در مریلند، به عنوان نماینده در کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب شد. پس از تأیید و پیوستن مریلند به دیگر ایالت‌ها، هانسون در سال ۱۷۸۱، نخستین قانون اساسی منعقد میان سیزده ایالت تشکیل‌دهندهٔ آمریکا را امضاء کرد. در نوامبر ۱۷۸۱، پس از تصویب اصول کنفدراسیون، هانسون به عنوان اولین رئیس کنگرهٔ کنفدراسیون (گاهی از آن به رئیس‌جمهور ایالات متحده در نشست کنگره نیز یاد می‌گردد)، انتخاب شد. به همین دلیل، برخی از زندگی‌نامه‌نویسان دربارهٔ هانسون استدلال کرده‌اند که او در واقع اولین دارندهٔ منصب ریاست جمهوری ایالات متحده بوده است.
اوایل زندگی

هانسون در ۱۴ آوریل ۱۷۲۱ در پورت توباکو پاریش در شهرستان چارلز، ایالت مریلند چشم به جهان گشود. منابع منتشر شده پیش از مطالعات تبارشناسی در سال ۱۹۴۰، گاهی تاریخ تولد او را ۱۳ آوریل یا سال تولدش را ۱۷۱۵ ذکر کرده‌اند. هانسون در مزرعه‌ای به نام «درخت‌زار توت» و در خانواده‌ای ثروتمند و سرشناس متولد شد. والدینش ساموئل (زادهٔ حدود ۱۶۸۵- درگذشتهٔ ۱۷۴۰) و الیزابت (استوری) هانسون (زادهٔ حدود ۱۶۸۸- درگذشتهٔ ۱۷۶۴) بودند. ساموئل هانسون مزرعه‌دار و مالک بیش از ۱۰۰۰ هکتار (۴٫۰ کیلومتر مربع) زمین بود و در پُست‌های سیاسی مختلفی از جمله دو دوره حضور در مجلس شورای ایالتی مریلند خدمت کرد.
پدربزرگ هانسون که او هم جان نام داشت، در حدود سال ۱۶۶۱ به عنوان خدمتکار ملزم به خدمت به شهرستان چارلز، ایالت مریلند آمد. در سال ۱۸۷۶، نویسنده‌ای به نام جورج هانسون، نام هانسون را وارد شجره‌نامهٔ خانوادهٔ سوئدی-آمریکایی خود کرد که از نوادگان چهار برادر سوئدی بود که در سال ۱۶۴۲ به سوئد جدید مهاجرت کرده بودند. این روایت بارها در طول قرن بعدی بازگو شد، اما مطالعات پژوهشی در اواخر قرن بیستم نشان داد که هانسون با این خانوادهٔ سوئدی-آمریکایی مرتبط نبوده‌است.
اطلاعات کمی دربارهٔ سنین جوانی هانسون در دسترس است. او احتمالاً طبق شرایط مرسوم در میان ثروتمندان آن زمان، به‌طور خصوصی آموزش دیده بود. او راه پدرش را به عنوان مزرعه‌دار، برده‌دار و کارمند دولت در پیش گرفت. او غالباً جان هانسون جونیور نامیده می‌شد تا از مرد مسن‌تری با همین نام تشخیص داده شود.
سال‌های آخر زندگی

هانسون پس از دوره‌ای یک ساله از ریاست در کنگره کناره‌گیری کرد. او زمانی که به دیدن برادرزاده‌اش، توماس هاوکینز هانسون در ملک آکسون هیل در شهرستان پرنس جورج، ایالت مریلند رفته بود، بر اثر بیماری در ۱۵ نوامبر ۱۷۸۳ درگذشت. او در همان‌جا به خاک سپرده شد. هانسون در زمان مرگش حداقل ۲۲۳ جریب زمین و ۱۱ برده داشت.
زندگی شخصی

در حدود سال ۱۷۴۴، هانسون با جین کانتی (زادهٔ ۱۷۲۸- درگذشتهٔ ۱۸۱۲)، دختر الکساندر کانتی (زادهٔ ۱۶۹۲- درگذشتهٔ ۱۷۴۰) ازدواج کرد. آنها صاحب هشت فرزند شدند، از جمله:
جین کانتی هانسون (زادهٔ ۱۷۴۷- درگذشتهٔ ۱۷۸۱) که با فیلیپ توماس (زادهٔ ۱۷۴۷- درگذشتهٔ ۱۸۱۵) ازدواج کرد.
پیتر کانتی هانسون (زادهٔ ۱۷۴۸- درگذشتهٔ ۱۷۷۶) که در زمان جنگ انقلاب آمریکا در نبرد فورت واشینگتن جان باخت. ستوان هانسون به خاطر خدماتش در جنگ، از سوی یکی از نوادگان در قید حیات، شامل نیابت در انجمن سینسیناتی در ایالت مریلند شد.
الکساندر کانتی هانسون سنیور (زادهٔ ۱۷۴۹ - درگذشتهٔ ۱۸۰۶) که مقاله‌نویسی سرشناس بود. الکساندر هانسون گاهی با پسرش الکساندر کانتی هانسون جونیور (زادهٔ ۱۷۸۶- درگذشتهٔ ۱۸۱۹) که سردبیر روزنامه و سناتور ایالات متحده شد، اشتباه گرفته می‌شود.
ارجاعات

1 2 3 4 5 6 7 8 9  Stiverson 2000.
↑  Newman 1970.
1 2 3  Mereness 1932.
↑  Hanson 1876, p. 125.
↑  Levering 1976, p. 113.
1 2 3 4  Papenfuse 1979.
1 2 3  Winquist & Rousselow-Winquist 2006, pp. 24–25.
↑  Hanson 1876, p. 127.
↑  Russel 1988.
↑  Levering 1976, p. 114.
↑  Levering 1976, p. 121.
↑  Levering 1976, p. 122.
1 2  Levering 1976, p. 124.
1 2 3 4 5  Levering 1976, p. 127.
↑  Levering 1976, pp. 126–27.
↑  Metcalf, p. 152.
↑  Steuart, p. 92.
↑  "Officers Represented in the Society of the Cincinnati". The American Revolution Institute of the Society of the Cincinnati. Retrieved 3 April 2021.
↑  Chaney 2000.
برای مطالعه بیشتر

Kremer, J. Bruce. John Hanson of Mulberry Grove. New York: A. & C. Boni, 1938.
Nelson, Jacob A. John Hanson and the inseparable union: an authentic biography of a revolutionary leader, patriot and statesman. Boston: Meador Publishing Company, 1939.
Smith, Seymour Wemyss. John Hanson, our first president. New York: Brewer, Warren & Putnam, 1932.
Thomas, Douglas H. John Hanson, President of the United States in Congress Assembled, 1781–1782. 1898. According to the American National Biography, the biographies of Hanson are not "adequate", though this is one, written by Hanson's grandson, is "perhaps the most satisfactory" of the lot.
نقاشی از جان هانسون در سال 1871
حزب فمینیست (فنلاند)

| حزب فمینیست | حزب فمینیست |
| --- | --- |
نام فنلاندی: Feministinen puolue
نام سوئدی: Feministiska partiet
رئیس: کاتجو ارو واردا احمد کاترینا رزاوارا
بنیان‌گذاری: ۲۰۱۶ (۲۰۱۶)
مرام سیاسی: فمینیسم ضدنژادپرستی
طیف سیاسی: چپ
City Council of Helsinki: ۱ از ۸۵
وبگاه: وبگاه
www.feministinenpuolue.fi: www.feministinenpuolue.fi
حزب فمینیست درحال جمع‌آوری کارت‌های حمایتی [fi] در سال ۲۰۱۶
حزب فمینیست (به فنلاندی: Feministinen puolue , سوئدی: Feministiska partiet) یک حزب سیاسی فمینیست فنلاندی است که در ژوئن ۲۰۱۶ تأسیس شد. و در ژانویه ۲۰۱۷ به عنوان یک حزب سیاسی ثبت شد. این حزب دارای سه رئیس است که کتجو آرو، واردا احمد و کاترینا روزاوارا هستند. برابری جنسیتی، حقوق بشر و امنیت انسانی را ارکان اصلی سیاست‌های خود می‌خواند.
این حزب در انتخابات شهرداری فنلاند ۲۰۱۷ در ۴۰ شهرداری ۴۰ نامزد داشت. کتجو آرو، یکی از روسای حزب، به عضویت شورای شهر هلسینکی انتخاب شد.
نتایج انتخابات > انتخابات شهرداری

| سال | مشارکت کنندگان | رای | رای |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۷ | ۱ | ۶٬۸۵۶ | ۰٬۳٪ |
نتایج انتخابات > پارلمان فنلاند

| سال | مشارکت کنندکان | رای | رای |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۹ | ۰ | ۶٬۶۶۲ | ۰٬۲٪ |
نتایج انتخابات > پارلمان اروپا

| سال | مشارکت کنندگان | رای | رای | مرجع>  | مرجع>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۹ | ۰ | ۴٬۴۴۲ | ۰٬۲٪ |  |  |
سن میگل

مکان در 24px استان بوئنوس آیرس, 23x15px|border |alt=|link= آرژانتین
| San Miguel | San Miguel |
| --- | --- |
استان:  استان بوئنوس آیرس
Partido: San Miguel
ارتفاع: ۲۸ متر (۹۲ فوت)
جمعیت (2001 سرشماری [INDEC]): جمعیت (2001 سرشماری [INDEC])
 • کل: ۱۵۷٬۵۳۲
 • تراکم: ۹٬۸۴۵/کیلومتر مربع (۲۵۵۰۰/مایل مربع)
کد پستی: B 1663
کد منطقه: + 11
سان میگوئل (به اسپانیایی: San Miguel) شهری در کشور آرژانتین، استان بوئنوس آیرس است که در سال ۲۰۰۹ میلادی، حدود ۱۵۷٬۵۳۲ نفر جمعیت داشته است.
باشگاه فوتبال روفرز یونایتد

Football club
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: باشگاه فوتبال روفرز یونایتد
لقب‌(ها): روفرز
زمینِ بازی: میندو فیلیپ پارک
لیگ: دسته اول سنت لوسیا
وبگاه: http://roversunited.wix.com/roversunited
باشگاه فوتبال روفرز یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اهل سنت لوسیا مستقر در کاستریس است که در دسته اول سنت لوسیا رقابت می‌کند.