اسکارلت جوهانسون
حرفهٔ بازیگری > اوایل حرفه و پیشرفت (۱۹۹۴–۲۰۰۲)

در نه سالگی، جوهانسون آغاز به کار سینمایی‌اش را در نقش دخترِ جان ریتر در فیلم فانتزی کمدی شمال (۱۹۹۴) تجربه کرد. او می‌گوید هنگامی که در صحنهٔ فیلم‌برداری است، به‌طور غریزی می‌دانست چه کاری باید انجام دهد. او بعداً نقش‌هایی جزئی مانند دخترِ شخصیت‌های شان کانری و کیت کپشا در فیلم معمایی هیجان‌انگیزِ انگیزهٔ عدالت (۱۹۹۵) و دانشجوی هنر در اگر لوسی سقوط می‌کرد (۱۹۹۶) ایفا کرد. نخستین نقش اصلی جوهانسون در کنار الکسا پالادینو و برادرش هانتر در مانی و لو (۱۹۹۶) بود. او در این فیلم نقش آماندا، خواهر کوچکتر نوجوانی باردار، را بازی کرد که از خانهٔ سرپرست موقت خود فرار می‌کند. نقش‌آفرینی او نقدهای مثبتی دریافت کرد؛ نویسنده‌ای در سان فرانسیسکو کرونیکل نوشت که بینندگان به تدریج از فیلم خوششان خواهد آمد، «تا حد زیادی به‌دلیل دلربایی … اسکارلت جوهانسون». در حالی که میک لاسال، منتقد سینما، که برای همان نشریه می‌نوشت، دربارهٔ «حالت ملایم» او اظهار نظر کرد و بر این باور بود «اگر او بتواند با آن حالتِ بدون نقص سن بلوغ را پشت سر بگذارد، می‌تواند بازیگر مهمی شود.» جوهانسون برای بازی در این فیلم نامزد جایزهٔ  ایندیپندنت اسپیریت در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن شد.
به‌دنبال حضور در نقش‌های جزئی پاییز و تنها در خانه ۳ (هر دو در ۱۹۹۷)، جوهانسون با نقش‌آفرینی‌اش در نجواگر اسب (۱۹۹۸) که کارگردان آن، رابرت ردفورد، هم‌بازی او بود، نگاه بیشتری به خود جلب کرد. این درام که بر اساس رمان چاپِ ۱۹۹۵ به همین نام اثر نیکلاس اونز ساخته شد، داستان مربی اسب با استعدادی را روایت می‌کند که به‌منظور کمک به نوجوان مجروح (جوهانسون) و اسبش برای بازگشت به سلامتی استخدام می‌شود. در تیتراژ به جوهانسون سر‌عنوان «با معرفی» داده شد؛ این هفتمین نقش او بود. دربارهٔ میزان پیشرفت جوهانسون، ردفورد او را ۱۳ ساله اما با رفتار ۳۰ ساله توصیف کرد. تاد مک‌کارتی از ورایتی نوشت که جوهانسون «به‌طور متقاعدکننده خام‌دستی سن خود و درد درونی دختر بی‌دغدغه‌ای که ناگهان بر اثر یک اتفاق وحشتناک به زمین افتاده‌است را نمایان می‌سازد». او برای بازی در این فیلم نامزد جایزهٔ آینده‌دارترین بازیگر زن از انجمن منتقدان فیلم شیکاگو شد. جوهانسون معتقد بود این فیلم چیزهای زیادی را در زندگی او تغییر داد و پی برد که بازیگری توانایی تحت کنترل درآوردن احساسات شخص است. در خصوص یافتن نقش‌های خوب در نوجوانی، جوهانسون گفت که برای او سخت بود زیرا بزرگسالان فیلم‌نامه را می‌نوشتند و آن‌ها «بچه‌ها را مانند معتاد به خرید و نه جدی به تصویر می‌کشند … کودکان و نوجوانان با هیچ عمق واقعی به تصویر کشیده نمی‌شوند.»
جوهانسون بعداً در برادر من خوک (۱۹۹۹) و فیلم نئو-نوآر مردی که آنجا نبود (۲۰۰۱) ساختهٔ برادران کوئن حضور یافت. فعالیت برجستهٔ او با بازی در نقش مطرودی بدبین در کمدی سیاه دنیای روح (۲۰۰۱) ساختهٔ تری زوایگف که اقتباسی از کامیک گرافیکی به همین نام اثر دنیل کلوز بود، رقم خورد. جوهانسون از طریق نوار ضبطی از نیویورک برای فیلم تست داد و زوایگف معتقد بود که او «شخصی منحصر به فرد، عجیب و غریب، و برای آن نقش مناسب است». این فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم سیاتل ۲۰۰۱ به نمایش درآمد. به رغم آنکه این فیلم در گیشه شکست خورد، از آن زمان به فیلمی کالت تبدیل شد. جوهانسون از سوی منتقدی در د آستین کرونیکل «حساس و مستعد [که] سن خود را نقض می‌کند» توصیف شد و جایزهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن از انجمن منتقدان فیلم تورنتو را کسب کرد. جوهانسون به همراه دیوید آرکت در فیلم کمدی وحشت هیولاهای هشت‌پا (۲۰۰۲) حضور یافت. این فیلم دربارهٔ مجموعه‌ای از عنکبوت‌هایی است که در معرض زباله‌های سمی قرار می‌گیرند و باعث می‌شود بزرگ شوند و شروع به کشتن افراد و برداشت محصولات کنند. پس از اینکه جوهانسون در آن سال از مدرسه حرفه‌ای کودکان فارغ‌التحصیل شد، او برای عضویت در مدرسهٔ هنر تیش دانشگاه نیویورک درخواست داد. زمانی که درخواستش پذیرفته نشد، او تصمیم گرفت روی حرفهٔ سینمایی خود تمرکز کند.