stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی تهرانی
پناهندگی به عراق > علی تهرانی در خاطرات هاشمی رفسنجانی

اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس مجلس شورای اسلامی در آن زمان، در رابطه با زندانی شدن علی تهرانی می‌گوید:
«آقای (مهدی) بازرگان برای آقای شیخ علی تهرانی-که در مشهد بازداشت شده-کمک می‌خواست…»
هاشمی رفسنجانی چند ماه بعد هم گفت: «بازداشت شیخ علی تهرانی مطرح شد. ایشان اعتراف کرده که اشتباه کرده و بُریده است و حاضر به مصاحبه شده، ولی هنوز می‌خواهد دو پهلو صحبت کند…»
پس از فرار تهرانی، هاشمی رفسنجانی در خاطرات ۲۰ فروردین ۱۳۶۳ خود در این رابطه می‌گوید:
«گزارش‌ها را آوردند، خواندم. آقا شیخ علی تهرانی-که در مشهد تحت نظر بوده-فرار کرده و به عراق پناهنده شده‌است. وی از طریق رادیو و تلویزیون عراق، علیه انقلاب اسلامی صحبت می‌کند و دشمنان، قضیه را بزرگ می‌کنند؛ شاگرد امام و شوهر خواهر رئیس‌جمهور و… است.»
هاشمی رفسنجانی همچنین در کتاب خاطراتش در سال ۱۳۶۳ آورده‌است:
وی در تابستان سال ۱۳۶۳ پس از فرار از کشور، در مصاحبه‌ای با هفته‌نامهٔ آلمانی اشپیگل گفت: «آقای رفسنجانی به من گفته‌است که اگر ما عراق را به دست آوریم، دو کشور ما به صورت یک کشور و آن هم بزرگ‌ترین صادرکننده نفت درخواهد آمد. ما جمعاً شصت میلیون جمعیت خواهیم بود و قدرت عظیمی در اقتصاد جهانی خواهیم داشت».
همسر و فرزندان

بدری سادات خامنه‌ای در ۱۳۲۱ در مشهد زاده شد. پدرش سید جواد خامنه‌ای و مادرش  خدیجه میردامادی  بود. او تنها خواهر تنی سید محمد، سید علی، سید هادی، و سید محمدحسن است. وی در سن ۱۹ سالگی با   علی تهرانی  ازدواج کرد. حاصل این پیوند سه دختر و دو پسر به نام‌های محمود، وحیده، سعیده، فریده، احسان است. فرزند بزرگ آنها، محمود مرادخانی، مقیم فرانسه است.
همسر و فرزندان > حضور در عراق و همکاری با سازمان مجاهدین خلق

بدری خامنه‌ای در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۴ و حدود یک سال پس از  حضور شیخ علی تهرانی در عراق، در یک کنفرانس مطبوعاتی در بغداد حضور یافت. وی در این کنفرانس گفت که به همراه ۳ دختر و ۲ پسرش برای پیوستن به پدرشان مخفیانه به ترکیه رفته و از ترکیه به عراق آمده‌است. بدری خامنه‌ای اعلام کرد که فاقد گذرنامه است و علی خامنه‌ای، کمک به وی را رد کرده‌است.
همسر و فرزندان > فعالیت پس از جنبش مهسا

بدری سادات خامنه‌ای در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ ایران و پس از دستگیری دخترش به دلیل انتقاد علیه نظام جمهوری اسلامی و برخورد با معترضان، در ۱۶ آذر ۱۴۰۱ سکوت خود را شکست و با انتشار توئیتی در صفحه توییتر فرزندش محمود مرادخانی، با انتقاد علنی از شخص برادرش علی خامنه‌ای اعلام کرد که از خلافت مستبدانه او اعلام برائت می‌کند.
… رژیم جمهوری اسلامی خمینی و علی خامنه‌ای به جز درد و رنج و ظلم برای ایران و ایرانیان ارمغانی دیگر نداشته‌است…
بدری سادات خامنه‌ای_۱۶ آذر ۱۴۰۱،
وی ضمن اعلام هم‌دردی با مادران داغداری که فرزندانشان پس از انقلاب ۱۳۵۷ توسط حکومت جمهوری اسلامی کشته شده‌اند، بر حق مشروع مردم ایران برای قیام و دست‌یافتن به آزادی تأکید کرد. او در این توئیت نوشت: «... برادرم صدای مردم ایران را نمی‌شنود و به نادرستی صدای مزدوران و جیره خوارانش را صدای مردم ایران می‌شمارد و آنچه برازنده خودش است به مردم غیور نسبت می‌دهد…» وی عنوان کرد که: «... برادرش راه خمینی را در سرکوب و کشتار مردم بی‌گناه ادامه می‌دهد…»
همسر و فرزندان > فریده مرادخانی

فریده مرادخانی، یکی از دختران علی تهرانی، فعال حقوق بشر و از مخالفان حکومت جمهوری اسلامی است که در حمایت از زندانیان کارزاری راه‌اندازی کرده و تاکنون چندین مرتبه بازداشت شده‌است.
بازگشت به ایران

همچنین ببینید: نقض حقوق حوزویان در جمهوری اسلامی ایران
علی تهرانی در روزهای آغازین سال ۱۳۷۴ به دلایلی خواستار بازگشت به ایران شد. او پس از بازگشت خانواده به ایران، در خرداد ۱۳۷۴ در یکی از پاسگاه‌های مرزی ایران خودش را به نیروهای ایرانی تسلیم می‌کند. علی تهرانی را دستگیر و در یکی از زندان‌های سازمان اطلاعات حبس می‌کنند. پس از بازجویی‌های طولانی، در دادگاه ویژه روحانیت محاکمه و به ۲۰ سال حبس محکوم می‌شود و تا سال ۱۳۸۴ در حبس به سر می‌برد. او چهار سال آخر حبس خود را در زندان اوین می‌گذراند. علی تهرانی چندین بار در زندان اعتصاب غذا کرد که آخرین آن‌ها ۲۷ روز طول می‌کشد و موجب عوارض ریوی و قلبی و بستری شدن او شد. علی تهرانی حدود چهار سال در بند عمومی ۳۲۵ ویژه روحانیت زندان اوین به سر می‌برد. در تیر ۱۳۷۹ روزنامه بهار مدعی خودکشی او در زندان شد. پس از انتشار این خبر، فریده تهرانی (مرادخانی) دختر او با ارسال جوابیه‌ای به آن روزنامه اعلام کرد.
همزمان محمود مرادخانی (تهرانی) فرزند علی تهرانی در پاریس نیز ضمن تکذیب خودکشی پدرش مدعی شکنجه پدرش شد. سرانجام پس از گذشت بیش از ۹ سال زندان، کم‌کم مرخصی‌های تهرانی از زندان اوین آغاز و طولانی‌تر شدند و در آخر غالباً در خارج از زندان به سر می‌برد. او سرانجام آزاد شد و در تهران در کنار همسر و فرزندانش زندگی می‌کرد و در ۲۷ مهر ۱۴۰۱ درگذشت.
در دی ۱۳۹۵ گفتگویی از فردی به نام شیخ علی خراسانی در ویژه‌نامه همایش برگزار شده‌ای در قم به نام «آیین نکوداشت آیت الله العظمی میلانی» منتشر شد که خمینی را فردی سازشکار با ساواک معرفی می‌کرد. این موضوع اعتراض حامیان خمینی را برانگیخت. سید حمید روحانی خبر داد این شخص همان علی تهرانی است و از ارائه چنین گفتگویی در این همایش که با حضور حسین فریدون دستیار رئیس‌جمهور ایران برگزار شده بود، انتقاد کرد.
آثار

تهرانی، علاوه بر کارهای مبارزاتی، از سال ۱۳۵۰ به بعد، به کار تألیف کتاب نیز اشتغال داشت.
الف) کتاب‌های منتشر شده:
توحید افعالی یا کیفیت انتساب آثار اشیاء به اشیاء (۱۳۴۹)
توحید ذاتی یا اثبات وحدت وجود (۱۳۵۰)
مدینه فاضله در اسلام (۱۳۵۱)
تقیه در اسلام (۱۳۵۲)
قانون لاضرر یا حافظ نظام اسلامی (۱۳۵۲)
اقتصاد اسلامی (۱۳۵۳)
امر به معروف و نهی از منکر (۱۳۵۳)
روابط اجتماعی و اقتصادی در اسلام (۱۳۵۴)
توحید و خداشناسی در اسلام (۱۳۵۴)
مالیات‌های اسلامی (۱۳۵۵)
اسلام ضد استثمار (۱۳۵۵)
طرح کلی نظام اسلامی (۱۳۵۵)
ای انسان ستم و تفرقه مپسند (۱۳۵۶)
اخلاق اسلامی در سه جلد (۱۳۵۸)
فلسفه شناخت در سه جلد (۱۳۵۹)
روش تفسیر قرآن (۱۳۵۹)
آری اینچنین شد برادر (۱۳۵۹)
ب) نوشتارهای دوره حصر خانگی، و حبس پیش و پس از اقامت در عراق (۱۳۶۰ تا ۱۳۸۴):
تفسیر قرآن در سه جلد (نگارش در زمان حصر خانگی در مشهد)
شرح نهج‌البلاغه در سه جلد (تألیف در زندان وکیل آباد مشهد سال ۱۳۶۰)
رساله توضیح المسائل
تشریح خیر انسانی و شر انسانی (تألیف درنجف)
دائره ملکوتی در دو قوس نزولی و صعود وجود (تألیف در زندان وزارت اطلاعت تهران ۱۳۷۴)
شجره نوریه یا شرح شجره‌ای که آدم از آن خورد
روش اسلام در اصلاح جوامع بشری (تألیف در زندان وزارت اطلاعات ۱۳۷۶)
فتوکپی از برگه اول شناسنامه تهرانی
تهرانی در سال‌های آخر زندگی
بارن‌درخت

Municipality
| Barendrecht | Barendrecht |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
  پرچمنشان:   پرچمنشان
Province: هلند جنوبی
حکومت: حکومت
 • Mayor: Jan van Belzen (SGP)
مساحت(2006): مساحت(2006)
 • کل: ۲۱٫۷۲ کیلومتر مربع (۸٫۳۹ مایل مربع)
 • خشکی: ۲۰٫۲۷ کیلومتر مربع (۷٫۸۳ مایل مربع)
 • آب: ۱٫۴۴ کیلومتر مربع (۰٫۵۶ مایل مربع)
جمعیت (1 January, 2010): جمعیت (1 January, 2010)
 • کل: ۴۶٬۵۲۵
 • تراکم: ۲٬۱۲۶/کیلومتر مربع (۵۵۱۰/مایل مربع)
 : Source: CBS, Statline.
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
Postcode: 2990-2994
کد منطقه: 0180
وبگاه: www.barendrecht.nl/
بارن‌درخت (Barendrecht) شهری است در غرب هلند واقع در استان هلاند جنوبی.
شهر بارن‌درخت در سال ۲۰۰۷ جمعیتی برابر با ۴۳٬۱۰۴ نفر داشت و مساحت آن نیز ۲۱٫۷۲ کیلومتر مربع بود که ۱.۴۵ کیلومتر مربع آن را آب تشکیل می‌دهد.
شهرک‌های بارن‌درخت-کارنیسه‌لانده و اسمیتس‌هوک نیز جزئی از منطقه شهرداری بارن‌درخت به‌شمار می‌آیند.
این شهر دارای ایستگاه راه آهن است و سفر از بارن‌درخت به ایستگاه مرکزی راه آهن روتردام ۱۴ تا ۲۳ دقیقه طول می‌کشد.
ایندانتادول

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
روش مصرف دارو: خوراکی
کد ATC: None
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  Uncontrolled 
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک N-(2,3-dihydro-1H-inden-2-yl)glycinamide :  نام آیوپاک N-(2,3-dihydro-1H-inden-2-yl)glycinamide 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: ۲۰۲۸۴۴-۱۰-۸
کم‌اسپایدر: ۱۶۰۱۷۰۶۰
UNII: Z3867B9SQP
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID00942416 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C11H14N2O۱
جرم مولی: ۷۰۰۲۱۹۰۲۴۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۱۹۰٫۲۴۶ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES NCC(=O)NC1Cc2ccccc2C1 :  SMILES NCC(=O)NC1Cc2ccccc2C1 
ایندانتادول (انگلیسی: Indantadol) (CHF-3381، V-3381) دارویی است که پیش‌تر به عنوان یک ضد تشنج و محافظت کننده عصبی مورد بررسی قرار می‌گرفت و اکنون برای درمان دردهای عصبی و سرفه مزمن در اروپا توسط شرکت‌های Vernalis و Chies در حال توسعه است. به عنوان یک مهارکننده رقابتی، برگشت‌پذیر و غیرانتخابی مونوآمین اکسیداز، و به‌عنوان یک آنتاگونیست گیرنده NMDA با میل ترکیبی پایین و غیررقابتی عمل می‌کند. یک مطالعه آزمایشی ایندانتادول برای سرفه مزمن در اکتبر ۲۰۰۹ آغاز شد و در آوریل ۲۰۱۰ نتوانست به اثربخشی قابل توجهی در درد نوروپاتیک در آزمایش‌های بالینی فاز IIb دست یابد.
ان‌جی‌سی ۴۶۱

| ان‌جی‌سی ۴۶۱ | ان‌جی‌سی ۴۶۱ |
| --- | --- |
NGC 461 as seen by بررسی انرژی تاریک: NGC 461 as seen by بررسی انرژی تاریک
اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا): اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا)
صورت فلکی: سنگتراش
بُعد: 01h 17m 20.6s
مِیل: ‏ 27″ 50′ ‎−33°
انتقال به سرخ: 0.018936
سرعت شعاعی: 5,677 km/s
فاصله: ۲۱۶٫۲۱ ± ۲۲٫۲۱ مگا سال نوری (۶۶٫۲۸۹ ± ۶٫۸۱۱ مگاپارسک)
قدر ظاهری (V): 14.08
قدر مطلق (V): -21.72
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: SAB(s)c
اندازه ظاهری (V): ۱٫۲' × 0.9'
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
رصدخانه جنوبی اروپا 352- G 033, MCG -06-04-002, بررسی دو میکرون همه آسمان J0117206-335027, ایراس 01150-3406, ESO-LV 3520330, 6dF J0117206-335027, PGC 4636.: رصدخانه جنوبی اروپا 352- G 033, MCG -06-04-002, بررسی دو میکرون همه آسمان J0117206-335027, ایراس 01150-3406, ESO-LV 3520330, 6dF J0117206-335027, PGC 4636.
ان‌جی‌سی ۴۶۱ (انگلیسی: NGC 461) یک کهکشان مارپیچی میانی از نوع SAB(s)c واقع در صورت فلکی سنگتراش است که در ۲۵ سپتامبر ۱۸۳۴ میلادی توسط جان هرشل کشف شد.
جون‌ایچیرو تانیزاکی

| تانیزاکی جون‌ایچیرو | تانیزاکی جون‌ایچیرو |
| --- | --- |
تانیزاکی جون‌ایچیرو (۱۹۵۰): تانیزاکی جون‌ایچیرو (۱۹۵۰)
زاده: ۲۴ ژوئیهٔ ۱۸۸۶ نیهون‌باشی، توکیو، ژاپن
درگذشته: ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۵ (۷۹ سال) یوگاوارا، استان کاناگاوا، ژاپن نارسایی قلب و کلیه
آرامگاه: توکیو، توشیما، معبد جیگِن‌جی کیوتو، معبد هونن‌این
زمینه کاری: داستان‌نویس نمایشنامه‌نویس جستارنویس فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌های صامت
ملیت: ژاپنی
دانشگاه: دانشگاه سلطنتی توکیو
دوره: دوره میجی دوره تایشو دوره شووا
جنبش ادبی: زیبایی‌گرایی ضدناتورالیسم ادبی ژاپنی
کار(های) برجسته: ستایش سایه‌ها یادنامه شونکین عشق یک ابله خال‌کوب
سال‌های فعالیت: ۱۹۱۰–۱۹۶۵
همسر(ها): ایشی‌کاوا چی‌یو (ا. ۱۹۱۵–۱۹۳۰) فوروکاوا سوئه‌کو (ا. ۱۹۳۱–۱۹۳۴) موریتا ماتسوکو (ا. ۱۹۳۵–۱۹۶۵)
در این نام ژاپنی، «تانیزاکی» نام خانوادگی است.
تانیزاکی جون‌ایچیرو (به ژاپنی: 谷崎 潤一郎، زادهٔ ۲۴ ژوئیهٔ ۱۸۸۶ – درگذشتهٔ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۵) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و جستارنویس برجسته ژاپنی بود که از اواخر دورهٔ میجی تا میانهٔ دورهٔ شووا، به استثنای دوره‌ای کوتاه در خلال جنگ جهانی دوم و پس از آن، به فعالیت ادبی پرداخت و اين كار را بسيار پرثمر ادامه داد. آثار او به دلیل ارزش هنری والا، هم در ژاپن و هم در سطح بین‌المللی خوانده و ستوده مي‌شوند. تانیزاکی عضو فرهنگستان هنر ژاپن، فرد شایستهٔ تقدیر فرهنگی و دریافت‌کنندهٔ نشان فرهنگ بود.
در اوایل فعالیت، تانیزاکی به عنوان یکی از پیروان مکتب زیبایی‌گرایی ادبی شناخته می‌شد و بسیاری از آثارش در بستری جنجال‌برانگیز به مسائلی مانند عشق زنانه و مازوخیسم می‌پرداخت. با این حال، سبک نوشتاری، لحن، مضامین داستان‌ها و شیوه‌های نگارشی او در طول حیاتش دستخوش تغییرات متعددی شد. نثر فاخر و زیبای او که از کلمات ثقیل با ریشه چینی و واژگان اصیل ژاپنی تا گفتار عامیانه و گویش‌های محلی را در بر می‌گرفت، همراه با توانایی او در تغییر لحن و سبک روایی متناسب فضای داستان، از ویژگی‌های برجستهٔ نویسندگی اوست.
از جمله آثار برجستهٔ او می‌توان به «عشق یک ابله»، «یادنامه شونکین» و «برف سبک» اشاره کرد که در آن‌ها تلفیق ظریفی از مضامینی همچون احساسات پرشور، آداب و رسوم قدیمی و زیبایی‌شناسی هنری ژاپنی به چشم می‌خورد. این آثار او را به عنوان یکی از نویسندگان بزرگ ژاپن، با لقب‌هایی چون «تانیزاکی بزرگ» و «استاد ادبی» مشهور ساخت.
در کنار این آثار ادبی، تانیزاکی در ژانرهای ادبیات سرگرم‌کننده نیز آثار ماندگاری خلق کرد. این آثار داستان‌هایی معمایی و مهیج، تاریخی و ماجراجویانه، خیال‌پردازانه به سبک قصه‌های شفاهی قدیمی و حتی طنزهای سیاه و گروتسک را در بر می‌گرفت.
سرگذشت > سال‌های آغازین

او به عنوان پسر دوم تانیزاکی کوراگورُو در منطقه نیهونباشی توکیو متولد شد. برادر بزرگ‌تر جون‌ایچیرو، کوماکیچی، تنها سه روز پس از تولد درگذشت، بنابراین ثبت تولد او به عنوان فرزند اول انجام گرفت و به‌عنوان فرزند ارشد خانواده پرورش یافت. برادر کوچک‌ترش، تانیزاکی سِی‌جی، بعدها نویسنده و کارشناس ادبیات انگلیسی شد و به عنوان استاد در دانشگاه واسِدا فعالیت کرد.
پدربزرگ مادری او، تانیزاکی کیوئه‌موُن، تاجری موفق بود که ثروتی قابل توجه به دست آورده بود. پدرش که از خانواده اِزاوا بود، به خانواده تانیزاکی پیوست و بخشی از تجارت را بر عهده گرفت. با این حال، پس از درگذشت پدربزرگ، تجارت خانوادگی دچار افول شد. در دوره فارغ‌التحصیلی جون‌ایچیرو از دبستان، خانواده دچار مشکلات مالی بود و ادامه تحصیل او در مراحل عالی‌تر در خطر قرار گرفته بود. با توصیه معلمان دلسوز، او توانست با تدریس خصوصی و زندگی در منزل دیگران وارد مدرسه راهنمایی یکم توکیو (امروزه دبیرستان دوره اول هی‌بی‌یا) شود. او در این دوران به نگارش نثر و شعر چینی تسلط یافت و مقاله‌ای با عنوان «نقدی بر بدبینی» که در سال اول دبیرستان نوشت، تحسین معلمان را برانگیخت. به دلیل استعداد فوق‌العاده‌اش، او را «کودک نابغه» می‌نامیدند.
سرگذشت > سال‌های تحصیل

زمانی که ۱۶ سال داشت، به دلیل موفقیت تحصیلی چشمگیر، مدیر مدرسه‌اش به او توصیه کرد برای آزمون جهشی بین سال دوم و سوم اقدام کند. او نه تنها موفق شد، بلکه بالاترین نمرات را در میان هم‌کلاسی‌های خود کسب کرد. با اینکه بعدها اشاره کرد که «نگارش برای او تنها فعالیتی جانبی بود»، در سایر دروس نیز عملکرد درخشانی داشت. پس از فارغ‌التحصیلی، به دبیرستان عالی یکم توکیو راه یافت و در دوران تحصیل در مجله مدرسه داستان‌های کوتاه منتشر می‌کرد.
در سال ۱۹۰۸، پس از فارغ‌التحصیلی از این مدرسه، وارد دانشکده ادبیات دانشگاه سلطنتی توکیو شد، اما به دلیل مشکلات مالی مجبور به ترک تحصیل گردید. در دوران دانشجویی، با واتسوجی تتسورو و دیگران نسل دوم نشریه دانشجویی «شین‌شی‌چو» را راه انداختند و نخستین نمایشنامه خود به نام «تولد» و داستان کوتاه «خالکوب»، را در سال ۱۹۱۰ میلادی منتشر نمود. آثار اولیه‌اش به شدت مورد تحسین ناگای کافو، نویسنده برجسته آن زمان قرار گرفت و او به عنوان نویسنده‌ای نوظهور تثبیت شد. او سپس آثاری مانند «پسر جوان» و «راز» را نوشت و با وجود غلبه مکتب ناتورالیسم در آن دوره، به دلیل توجه به روایت و داستان‌پردازی، به عنوان نویسنده‌ای ضدناتورالیست شناخته شد.
در دوره تایشو، متأثر از مدرنیته آن دوره، آثاری با حال و هوای مدرن خلق کرد و همچنین در داستان‌های کارآگاهی نیز تجربه‌های جدیدی داشت. وی در این دوره شدیداً به فیلم و سینما علاقه‌مند بود و از خود شور و شوقی مثال‌زدنی برای کسب تجربه‌های جدید در خلق آثارش نشان می‌داد.
پس از زلزله بزرگ کانتو، به منطقه کانسای نقل مکان کرد و فعالیت‌های ادبی‌اش را از سر گرفت. رمان بلند او «عشق یک ابله» که روایت‌گر مردی فریب‌خورده توسط زنی مرموز است، سروصدای زیادی کرد و آثار دیگرش شامل «مانجی»، «حشرهٔ گزنه‌خوار»، «یادنامه شونکین» و «ماجراهای پنهانی استاندار موساشی» می‌شود. فعالیت ادبی تانیزاکی توأم با تلفیق مدرنیسم دوره تایشو و عناصر زیبایی‌شناختی ژاپنی برگرفته از سنن قدیم و سده‌های میانی بود. نظریه‌های استادانه زیبایی‌شناختی تانیزاکی به‌خوبی در آثاری چون «دفترچه راهنمای نویسندگی» یا «ستایش سایه‌ها»بازتاب یافته است. او در این دوره طی توافقی همسرش چی‌یو را به دوستش ساتو هاروئو واگذار کرد. بعد با فوروکاوا سوئه‌کو ازدواج نمود و پس از مدتي جدايي و نهایتاً در سومین تلاش براي زندگي مشترك با موریتا ماتسوکو ازدواج کرد و بدین شکل به زندگی خصوصی‌اش ثم بخشید.
سرگذشت > سال‌های جنگ

در دوران جنگ با آمریکا، او رمان بلند «برف سبک» را با الهام از زندگی همسرش ماتسوکو و خواهرانش نوشت که ابتدا توسط نظامیان سانسور شد، اما پس از جنگ به صورت کامل منتشر شد و جوایز مهمی را از جمله جایزه فرهنگی آساهی و جایزهٔ فرهنگی روزنامهٔ ماینیچی کسب کرد. شخصیت دختر دوم رمان، ساچیکو، از ماتسُوکو و شخصیت دختر سوم، یوکیکو، از خواهر ماتسوکو، شیگه‌کو، الهام گرفته شده‌اند.
سرگذشت > سال‌های پایانی

در سال‌های پایانی زندگی، با مشکلات سلامتی از جمله فشار خون بالا مواجه شد. با این وجود، همچنان آثاری مانند «رؤیای آب اکسیژنه»، «کلید» و «خاطرات پیرمرد دیوانه» را منتشر کرد. در دهه ۵۰ میلادی، آثارش به انگلیسی ترجمه و در آمریکا منتشر شد. او در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ هفت بار نامزد جایزه نوبل ادبیات شد و دو بار به فهرست نهایی راه یافت.
در سال ۱۹۶۴، به عنوان نخستین ژاپنی، عضو افتخاری آکادمی هنر و ادبیات آمریکا شد.
تانیزاکی بزرگ

تانیزاکی اغلب با عنوان «تانیزاکی بزرگ» شناخته می‌شود. اما به علت اینکه شکل نوشتاری این نام در ژاپنی دو خوانش دارد، تلفظ صحیح آن محل بحث بوده است.
به گفته میشیما یوکیو و مارویا سای‌ایچی، تلفظ درست این نام «اُوتانیزاکی» است. دلیلی که برای این تلفظ می‌آورند به سنت‌های تئاتر کابوکی بازمی‌گردد، جایی که بازیگر مشهور کابوکی، ناکامورا اوتائمون پنجم «اُوناریکوما» خوانده می‌شد. میشیما می‌گوید: «البته که این عنوان به صورت «اُوناریکوما»تلفظ می‌شود. اگر کسی او را «دای‌ناریکوما» صدا بزند، کاملاً نقش‌های یائه‌گاکی‌هیمه و ماسائوکا را خراب خواهد کرد».
مارویا همچنین توضیح می‌دهد که تانیزاکی به دلیل سبک ادبی باشکوه و زندگی مجللش با عنوان «اُوتانیزاکی» مورد احترام قرار گرفت. اما این تنها دلیل نبود. استفاده از این عنوان همچنین به منظور تمایز او از برادر کوچکترش، سِی‌جی تانیزاکی بود. سی‌جی استاد ادبیات انگلیسی در دانشگاه واسدا بود و خود او نیز رمان می‌نوشت.
کوتانی آتسوشی از سوی دیگر معتقد است که اگرچه از نام لقب تانیزاکی بزرگ برای متمایز کردن او از برادر کوچکترش سی‌جی استفاده شده است، اما این نام مانند الکساندر دومای بزرگ و کوچک است که در ژاپنی آنها را دای‌دوما و شودوما می‌خوانند. همچنین ادعا می‌کند در مجله‌ای از دوره شووا تلفظ «دای‌تانیزاکی» برای این نام درج شده بود.
ارتباط با زنان

در سال ۱۹۱۵، تانیزاکی جون‌ایچیرو با ایشی‌کاوا چی‌یو ازدواج کرد. با این حال، حدود سال ۱۹۲۱ بود که تانیزاکی به خواهر چی‌یو، سِی‌کو (که بعدها با نام هنری هایاما میچیکو شناخته شد و الهام‌بخش شخصیت زن رمان عشق یک ابله بود) دل‌بسته شد. این دلبستگی موجب تیرگی روابط میان او و چی‌یو شد.
یکی از دوستان نزدیک تانیزاکی، ساتو هاروئو، برای چی‌یو دلسوزی می‌کرد و بعد هم خود به او علاقه‌مند شد. این ماجرا منجر به یک مثلث عشقی شد که بعدها با عنوان «جریان اوداوارا» در ژاپن شناخته شد. طی این ماجرا، تانیزاکی تصمیم داشت همسرش چی‌یو را به ساتو واگذار کند، اما بعداً از این تصمیم منصرف شد که مدتی موجب تیرگی روابط آن دو گشت. این حادثه الهام‌بخش شعر مشهور ساتو، «ترانهٔ ساردین» بود که احساسات او نسبت به چی‌یو را بازتاب می‌دهد. در همین دوره، ساتو اثر «این سه چیز» و تانیزاکی اثر «میان آدم و خدا» را نگاشتند.
سرانجام در سال ۱۹۲۶، ساتو و تانیزاکی با یکدیگر آشتی کردند. در سال ۱۹۳۰، چی‌یو رسماً از تانیزاکی جدا شد و با ساتو ازدواج کرد. در آن زمان، سه نفر بیانیه‌ای مشترک منتشر کردند که در آن متن زیر آمده بود:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | ... سرانجام رای ما سه نفر آن شد که چی‌یو از جون‌ایچیرو جدا شده، با هاروئو عروسی کند. روابط دوستانهٔ دو طرف همچنان کما فی‌السابق ادامه خواهد داشت و همراهی و مهربانی شما عزیزان را نیز خواستاریم. این پیوند به وقت خود و با یافتن میانجی مناسب علنی خواهد شد. فی‌الحال این یادداشت صرفاً به منظور اطلاع‌رسانی خدمتتان ابلاغ می‌شود… |  » |
این بیانیه که به «ماجرای تعویض همسر» معروف شد، توجه زیادی را در محافل عمومی به خود جلب کرد.
در سال ۱۹۳۱، تانیزاکی با فوروکاوا سوئه‌کو ازدواج کرد، اما این ازدواج در ۱۹۳۴ به طلاق انجامید. در ژانویهٔ سال بعد، تانیزاکی با موریتا ماتسُوکو که مدتی همسایه‌اش بود، ازدواج کرد.
زمانی که ماتسُوکو باردار شد، تانیزاکی که می‌خواست فضای هنری حاکم بر زندگی‌اش را حفظ کند، تلاش کرد او را به سقط جنین وادار کند. این موضوع با انتشار کتاب «قصه‌های شبانه یوکیگوآن» توسط تانیزاکی که به این ماجرا اشاره کرده بود، شهرت یافت و موجب انتقادهای بسیاری به وی شد. با این حال، بر اساس کتاب «روزگار کهن» که در دوران جنگ نوشت، دلیل واقعی این سقط جنین توصیهٔ پزشکی سه پزشک به دلیل خطرات سلامتی بود و در غیر این صورت، متقاعد کردن خواهران ماتسُوکو و پزشکان حاضر امری دشوار می‌بود.
موزه ادبی یادبود تانیزاکی جون‌ایچیرو

موزه یادبود تانیزاکی جون‌ایچیرو در شهر آشیای استان هیوگو، مرکزی فرهنگی و ادبی است که به نگهداری و نمایش آثار و اسناد مرتبط با تانیزاکی اختصاص یافته. این موزه با هدف حفظ و انتشار میراث ادبی و تجلیل از دستاوردهای این نویسنده بزرگ ادبیات ژاپن در سال ۱۹۸۸ گشایش یافت.
بخش اصلی موزه عمارتی است که به سبک سوکی‌یا (محل برگزاری مراسم چای ژاپنی، سادو) و آن‌گونه که تانیزاکی می‌پسندید طراحی شده است. این موزه همچنین میز، سنگ‌جوهر، قلم، آثار هنری و اقلام مختلف مربوط به تانیزاکی را نگهداری کرده و به نمایش می‌گذارد. در سالن داخلی موزه، رویدادهای مرتبط با ادبیات تانیزاکی مانند نشست‌های خوانش آثار ادبی، کلاس‌های ادبیات، سخنرانی‌ها و کنسرت‌ها برگزار می‌شود.
سنگ عظیم ۱۵ تنی که در کنار ورودی قرار دارد، در اصل یکی از سنگ‌های باغ خانه قدیمی تانیزاکی در کوبه بوده است. این سنگ در جریان سیلاب بزرگ هانشین به داخل خانه رانده شده بود که بعدها در باغ خانه جا خوش کرد.
آثار برجسته و برگردان‌ها به پارسی > داستان‌های بلند و نیمه‌بلند

| عنوان پارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | منتشر شده در | برگردان به پارسی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ولگردی | 彷徨 [Houkou] | ۱۹۱۱ | مجله شین‌شی‌چو |  |
| شوربا | 羹 [Otsumono] | ۱۹۱۲ | روزنامه نیچی‌نیچی توکیو |  |
| نقاب دیو | 鬼の面 [Oni no Men] | ۱۹۱۶ | روزنامه آساهی توکیو |  |
| زنان قداست دارند | 女人神聖 [Nyonin Shinsei] | ۱۹۱۷ | مجله زنانه فوجین کُورون |  |
| آدم‌کوسه | 鮫人 [Samejin] | ۱۹۲۰ | مجله چوئو کُورون |  |
| تکَه گوشت | 肉塊 [Nikukai] | ۱۹۲۳ | روزنامه آساهی توکیو |  |
| میان آدم و خدا | 神と人との間 [Kami to Hito to no Aida] | ۱۹۲۳ | مجله زنانه فوجین کُورون |  |
| عشق یک ابله | 痴人の愛 [Chijin no AI] | ۱۹۲۴ | روزنامه آساهی اوساکا |  |
| داستان آقای آئوزوکا | 青塚氏の話 [Aozuka-shi no Hanashi] | ۱۹۲۶ | مجله کایزو |  |
| سیاه‌سفید | 黒白 [Kuroshiro] | ۱۹۲۸ | روزنامه آساهی اوساکا |  |
| مانجی | 卍 [Manji] | ۱۹۲۸ | مجله کایزو |  |
| حشره گزنه‌خوار | 蓼喰ふ虫 [Tade Kuu Mushi] | ۱۹۲۸ | روزنامه مای‌نیچی اوساکا روزنامه نیچی‌نیچی توکیو |  |
| داستان رانگیکو | 乱菊物語 [Rangiku Monogatari] | ۱۹۳۰ | روزنامه آساهی اوساکا روزنامه آساهی توکیو |  |
| یوشینو کوزو | 吉野葛 [Yoshino kuzu] | ۱۹۳۱ | مجله چوئو کُورون | یوشینو: افسانه دربار جنوبی، فرشاد صحرایی، انتشارات رایبد |
| ماجراهای پنهانی استاندار موساشی | 武州公秘話 [Bushuukou Hiwa] | ۱۹۳۱ | مجله شین‌سِی‌نِن |  |
| یادنامه شونکین | 春琴抄 [Shunkinshou] | ۱۹۳۳ | مجله چوئو کُورون |  |
| فرازهایی از شنیده‌ها (سرگذشت یک مرد کور ۲) | 聞書抄 [Kikigakishou] | ۱۹۳۵ | روزنامه آساهی اوساکا روزنامه نیچی‌نیچی توکیو |  |
| گربه، شوزو و آن دو زن | 猫と庄造と二人のをんな [Neko to Shouzou to Futari no Onna] | ۱۹۳۶ | مجله کایزو |  |
| برف سبک | 細雪 [Sasameyuki] | ۱۹۴۳ | مجله چوئو کُورون مجله زنانه فوجین کُورون | خواهران ماکیوکا، صفورا ولی‌زاده، انتشارات نون |
| مادر ناخدا شیگه‌موتو | 少将滋幹の母 [Shigemoto Shoushou no Haha] | ۱۹۴۹ | روزنامه مای‌نیچی |  |
| کلید | 鍵 [Kagi] | ۱۹۵۶ | مجله چوئو کُورون |  |
| روایت سنگدلی | 残虐記 [Zangyakuki] | ۱۹۵۸ | مجله زنانه فوجین کُورون |  |
| خاطرات پیرمرد دیوانه | 瘋癲老人日記  [Fuuten Roujin Nikki] | ۱۹۶۱ | مجله چوئو کُورون |  |
| آسایش در آشپزخانه | 台所太平記 [Daidokoro Taihei-ki] | ۱۹۶۲ | مجله ساندی مای‌نیچی |  |
آثار برجسته و برگردان‌ها به پارسی > نقد و جستار

| عنوان پارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | منتشر شده در | برگردان به پارسی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| نقدی بر مون | 門」を評す [Mon wo Hyousu]」 | ۱۹۱۰ | مجله چوئو کُورون |  |
| یادداشتی بر هنر | 芸術一家言 [Geijutsu Ikkagen] | ۱۹۲۰ | مجله کایزو |  |
| از درگذشت آکوتاگاواجان مطلع شدم | 芥川君の訃を聞いて [Akutagawa-kun no Fu wo Kiite] | ۱۹۲۷ | روزنامه مای‌نیچی اوساکا |  |
| من و آکوتاگاوا جان | 芥川君と私 [Akutagawa-kun to Watakushi] | ۱۹۲۷ | مجله کایزو |  |
| ستایش سایه‌ها | 陰翳礼讃 [In'ei Raisan] | ۱۹۳۳ | انتشارات نیهون‌هیورون‌شا |  در ستایش سایه‌ها، علیرضا شلویری، نشر مشکی  در ستایش سایه‌ها، محمد دارابی، نشر حرفه نویسنده |
| دفترچه راهنمای نویسندگی | 文章読本 [Bunshou Dokuhon] | ۱۹۳۴ | انتشارات چوئو کُورون |  |
| داستان بی‌نوایی من | 私の貧乏物語 [Watakushi no Binbou Monogatari] | ۱۹۳۵ | مجله چوئو کُورون |  |
| دوران کودکی | 幼少時代 [Youshou Jidai] | ۱۹۵۵ | مجله بون‌گِی شونجو |  |
| قصه‌های شبانه بعد از برف | 雪後庵夜話 [Soga Kyoudai] | ۱۹۶۳ | مجله چوئو کُورون |  |
| بددهن | にくまれ口 [Nikumareguchi] | ۱۹۶۵ | مجله زنانه فوجین کُورون |  |
| بهار ۷۹ سالگی | 七十九歳の春 [Shichijuukyuu-sai no Haru] | ۱۹۶۵ | مجله چوئو کُورون |  |
آثار برجسته و برگردان‌ها به پارسی > ترجمه (به ژاپنی معاصر)

| عنوان پارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | منتشر شده در |
| --- | --- | --- | --- |
| ترجمه تانیزاکی جون ایچیرو از داستان گنجی | 谷崎潤一郎訳源氏物語 [Tanizaki Jun'Ichirou-yaku Genji Monogatari] | ۱۹۳۹ | انتشارات چوئو کُورون |
آثار برجسته و برگردان‌ها به پارسی > نمایش‌نامه

| عنوان پارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | منتشر شده در |
| --- | --- | --- | --- |
| تولد | 誕生 [Tanjou] | ۱۹۱۰ | مجله شین‌شی‌چو |
| فیل | 象 [Zou] | ۱۹۱۰ | مجله شین‌شی‌چو |
| شین‌زی | 信西 [Shinzei] | ۱۹۱۱ | مجله سوبارو |
| ساحل بهاری | 春の海辺 [Haru no Umibe] | ۱۹۱۴ | مجله چوئو کُورون |
| داستان معبد هوجوجی | 法成寺物語 [Houjouji Monogatari] | ۱۹۱۵ | مجله چوئو کُورون |
| عصر وحشت | 恐怖時代 [Kyoufu Jidai] | ۱۹۱۶ | مجله چوئو کُورون |
| شاهدخت بلبل | 鶯姫 [Uguisu-hime] | ۱۹۱۷ | مجله چوئو کُورون |
| قصه شب پانزدهم | 十五夜物語 [Juugoya Monogatari] | ۱۹۱۷ | مجله چوئو کُورون |
| برادرها | 兄弟 [Kyoudai] | ۱۹۱۸ | مجله چوئو کُورون |
| فساد | 堕落 [Daraku] | ۱۹۲۲ | مجله چوئو کُورون |
| گوهی و میهن | お国と五平 [Okuni to Gohei] | ۱۹۲۲ | مجله ادبی شین‌شوستسو |
| مردمان بی‌عشق | 愛なき人々 [Ainai Hitobito] | ۱۹۲۲ | مجله ادبی شین‌شوستسو |
| زورآزمایی | 腕角力 [Ude Kakuryoku] | ۱۹۲۴ | مجله زنانه جُوسِی |
| هپروت | 白日夢 [Hakujitsumu] | ۱۹۲۶ | مجله چوئو کُورون |