پهپاد رزمی
تاریخچه

لی دفارست، مخترع پیشگام دستگاه‌های رادیویی و اولیسس آرماند سانابریا، مهندس تلویزیون، از اولین ارائه‌کنندگان مفهوم پهپاد رزمی بودند. در سال ۱۹۴۰، آنها طرح خود را در مقاله‌ای در نشریه Popular Mechanics ارائه کردند. مفهوم امروزی پهپاد نظامی، از طرح جان استوارت فاستر، فیزیکدان هسته‌ای و رئیس سابق آزمایشگاه ملی لورنس لیورمور (که در آن زمان آزمایشگاه رادیویی لارنس نامیده می‌شد) برآمده‌است. در سال ۱۹۷۱، فاستر خورهٔ هواپیماهای مدل بود و در نظر داشت که می‌توان از این سرگرمی در ساخت سلاح استفاده کرد. او برنامه‌هایی را طراحی کرد و تا سال ۱۹۷۳ در دارپا دو پیش‌نمونه به نام‌های «پریری» و «کالرا» ساخته شد. آنها از یک موتور اصلاح‌شده ماشین چمن‌زنی نیرو می‌گرفتند و می‌توانستند با حمل باری به وزن ۱۳ کیلوگرم به مدت دو ساعت در هوا پایدار بمانند.
در سال ۱۹۷۳ در جنگ یوم کیپور، اسرائیل از پهپادهای هدف غیرمسلح آمریکایی ریان فایربی استفاده کرد تا با فریب دادن مصر، زرادخانه موشک‌های ضدهوایی آنها را تضعیف کند. با این کار هیچ آسیبی به خلبانان اسرائیلی نرسید و آنها از پدافند مستهلک شده مصر بهره‌برداری کردند. در اواخر دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی، اسرائیل دو پهپاد اسکوت و پایونیر، از نخستین نمونه‌های سبکتر و بادپر (گلایدر) پهپادها را توسعه داد که امروزه به‌طور گسترده ساخته می‌شوند. اسرائیل به‌عنوان پیشگام استفاده از پهپادها برای نظارت همزمان، جنگ الکترونیک و فریب شناخته می‌شود. تصاویر به‌دست آمده و فریب راداری به‌کمک این پهپادها باعث شد اسرائیل، پدافند هوایی سوریه را در en:Operation Mole Cricket 19 در آغاز جنگ ۱۹۸۲ لبنان کاملاً خنثی کند و در نتیجه هیچ هواگرد سرنشین‌داری سرنگون نشد.
در اواخر دهه ۱۹۸۰، ایران یک پهپاد مجهز به ۶ گلوله آرپی‌جی-۷ را در جنگ ایران و عراق استفاده کرد.
در پی موفقیت‌های اسرائیل، آمریکا هم به‌سرعت تعدادی پهپاد به دست آورد، به‌گونه‌ای که سامانه‌های هانتر و پایونیر آن مشتقات مستقیم مدل‌های اسرائیلی هستند. نخستین «جنگ پهپادی» در اولین جنگ خلیج فارس رخ داد؛ طبق گزارش وزارت نیروی دریایی در ماه مه ۱۹۹۱: «همیشه در طول عملیات طوفان صحرا حداقل یک پهپاد در هوا بود.» پس از اینکه در جنگ اول خلیج فارس سودمندی پهپادها با موفقیت ثابت شد، کشورهای گوناگونی برای توسعه بومی پهپادهای رزمی سرمایه‌گذاری گسترده‌ای کردند. اولین «کشت» توسط یک پهپاد آمریکایی در ۷ اکتبر ۲۰۰۱ در قندهار رخ داد.
در سال‌های اخیر، آمریکا استفاده از حملات پهپادی را علیه اهدافی در کشورهای خارجی و جاهای دیگر به‌عنوان بخشی از جنگ با تروریسم افزایش داده‌است. یک تخمین در ژانویه ۲۰۱۴ نشان داد، در مدت پنج سال ۲۴۰۰ نفر بر اثر حملات پهپادی آمریکا جان باخته‌اند. در ژوئن ۲۰۱۵، مجموع تلفات حملات پهپادی آمریکا بیش از ۶۰۰۰ تخمین زده شد.
در سال ۲۰۲۰، ترکیه به اولین کشوری تبدیل شد که از پهپادهای رزمی در یک حمله بزرگ و هماهنگ در یک میدان جنگ متعارف، هنگام حمله به نیروهایی در سوریه استفاده کرد. از آنها برای حمله به مواضع دشمن، تأمین پوشش برای نیروهای زمینی و شناسایی توپخانه استفاده می‌شد. پهپادها در جنگ ۲۰۲۰ قره باغ کوهستانی بین جمهوری آذربایجان و ارمنستان به‌طور گسترده استفاده شدند. استفاده جمهوری آذربایجان از پهپادهای ارزان‌تر تی‌بی۲ ترکیه در پیروزی آنها برابر نیروهای ارمنی بسیار مهم تلقی شد. پهپادها همچنین در طول تهاجم ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین به‌طور گسترده به‌کار رفتند. استفاده از پهپادها مزیت هزینه‌ای دارد: «مردم پهپادهای کوچکی را می‌گیرند، مانند پهپادهایی که می‌توانید در JB Hi-Fi با قیمت ۲۰۰۰ دلار بخرید، یک نارنجک روی آنها می‌گذارند و آنها را روی جمعیت یا تانک هدایت می‌کنند و نارنجک را رها می‌کنند. شما اساساً می‌توانید یک وسیلهٔ ۳۰۰۰ دلاری بسازید تا یک وسیلهٔ ۵ میلیون دلاری را که دشمن شما در اختیار دارد، نابود کنید.»
یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ که تأثیر پهپادهای رزمی را بر جنگ ارزیابی کرد، نشان داد که پهپادها در برابر پدافند هوایی و سامانه‌های جنگ الکترونیکی بسیار آسیب‌پذیر هستند و پهپادها تنها در صورتی می‌توانند به‌طور مؤثر عمل کنند که با سایر تجهیزات یک نیروی مسلح هم‌افزایی کنند. این مطالعه به این نتیجه رسید که پهپادهای رزمی به‌تنهایی تأثیر انقلابی بر جنگ ندارند.