زنان در جنگ‌های صلیبی
زنان و ازدواج

با نگرانی‌ها دربارهٔ حضور زنان در طول کارزارهای صلیبی وجود داشت، حتی سختگیرترین منتقدان هم می‌پذیرفتند که زنان برای استقرار جمعیت دائمی مسیحی در تمام جبهه‌هایی که جنگ مذهبی در آنها رخ می‌داد، ضروری هستند. وقایع‌نگار مقارن با جنگ‌های صلیبی، رالف نیجر، با اکراه اعتراف کرده است که «روابط با زنان شری و گناهی ضروری برای اسکان جمعیت‌های مسیحی در سرزمین‌های تصرف‌شده بود»، اما او همچنین مدعی بود که زنان جایی در ارتش‌های اعزامی به شرق ندارند و تنها باید پس از آرام‌شدن منطقه فراخوانده شوند. به‌طور کلی زنان نقش مهمی در استقرار در سرزمین‌های فتح‌شده ایفا می‌کردند، اما به نظر می‌رسد اکثر زنان جنگجوی صلیبی، مانند همتایان مرد خود، احتمالاً پس از ادای نذرهای زیارتی خود به خانه بازمی‌گشتند. در واقع، برخی از حاکمان اولیه فرانک در شامات (از جمله بالدوین اول و بالدوین دوم اورشلیم) با جمعیت محلی مسیحی ارمنی ازدواج کردند تا پیوندهای سیاسی جدیدی را تضمین کنند. سیاستی که در اواخر قرن دوازدهم به ازدواج با مسیحیان یونانی (امپراتوری بیزانس) نیز بسط پیدا کرد.
پس از استقرار مهاجران و تشکل جامعه‌آی چدید، «ازدواج» پیوندهای دیپلماتیک بین شرق و غرب را فراهم و عزیمت به سمت شرق و استقرار در اراضی مقدس را تشویق نمود. جنگ مداوم منجر کمبود دائمی نیروی انسانی و نظامی می‌شد، و در غیاب وارثان مرد، زمین‌ها و عناوین اغلب به بیوه‌ها و دختران می‌رسید. سپس گروه‌هایی به غرب فرستاده می‌شدند تا جنگجویان را با وعده ازدواج‌های مطلوب به سمت اراضی مقدس جلب کنند. افراد برجسته‌ای که با وارثان تاج و تخت اورشلیم ازدواج کردند شامل فولک پنجم آنژو، ویلیام و کنراد مونتفرات، گی و ایمری لوزینیان، هنری شامپانی، جان برین، و امپراتور فریدریش دوم بودند. دامادهای برجسته‌تر و قدرتمندتر در غرب معمولاً گروهی از شوالیه‌ها و جنگجویان را با خود به اراضی مقدس و قلمروهای صلیبی می‌آوردند تا به تأمین امنیت در قلمرو جدیدشان کمک کنند، اگرچه این می‌توانست باعث اصطکاک با اشراف مستقر شود. پادشاهان و اشراف شامات همچنین به دنبال همسرانی از اروپای غربی و بیزانس بودند تا روابط سیاسی را بهبود بخشند و جهیزیه‌هایی برای کمک به دفاع از شرق لاتین به دست آورند. بوهموند یکم، شاهزاده انطاکیه، برای تبلیغ و جذب نیرو برای جنگ صلیبی علیه امپراتوری بیزانس به غرب آمد، و اقداماتی همچون ازدواج در سال ۱۱۰۶ با کنستانس، دختر فیلیپ یکم فرانسه انجام داد. با این حال، نیاز به جهیزیه نقدی برای تأمین مالی فعالیت‌های نظامی می‌توانست به پایان اتحادهای سیاسی مبتنی بر ازدواج نیز منجر شود. هنگامی که جهیزیه ازدواج بالدوین یکم با یک شاهزاده ارمنی محقق نشد، وی از ازدواج با او منصرف شد و به صورت جنجالی با آدلاید دل واستو ازدواج کرد، که ثروت و منابع نظامی قابل توجهی برای او به ارمغان آورد. پس از آنکه بالدوین منابع فراهم‌شده از جهیزیهٔ آدلاید را به پایان رساند، او را به سمت سیسیل فرستاد. تصمیمی که منجر به شکاف سیاسی جدی با راجر دوم پادشاه سیسیل شد.
پیوندهای قوی سلسله‌ای بین شرق لاتین و مسیحیان غربی همچنین می‌توانست مشکلاتی برای جنگجویان صلیبی ایجاد کند. ریموند پواتیه، شاهزاده انطاکیه، متهم به آغاز رابطه‌ای غیرمجاز با برادرزادهٔ خود، الینور، در طی جنگ صلیبی دوم (۱۱۴۷–۱۱۴۹) شد. این مسئلهٔ ظاهراً به این دلیل مطرح شد که ریموند در متقاعد کردن همسر الینور، لویی هفتم پادشاه فرانسه، برای ارائه پشتیبانی نظامی بر اساس خویشاوندی‌شان، ناکام و ناراضی شده بود. شایعات مربوط به این رابطه، برداشت‌های منفی دربارهٔ نقش زنان در جنگ صلیبی را برجسته کرد. برخی از افراد مقارن با جنگ صلیبی دوم، الینور را به خاطر شکست کل کارزار دوم صلیبی سرزنش می‌کردند.