لوئیس آنتونیو آرگوئلو
فرماندار

در سال ۱۸۲۲، ویلیام ادوارد پتی هارتنل، آرگوئلو را متقاعد کرد تا حق تجارت در هر بندری در آلتا کالیفرنیا را به او اعطا کند در حالی که تجارت بقیهٔ خارجی‌ها محدود به مونتری و سان دیگو شود.
زمانی که خبر استقلال مکزیک به مونتری رسید، ماریانو گوادالوپه وایخو به عنوان منشی شخصی فرماندار جدید، لوئیس آرگوئلو، خدمت کرد. آرگوئلو در سال ۱۸۲۴ وایخو را به عنوان دانشجوی افسری در گروهان پادگان ثبت نام کرد. پس از ارتقای درجه سرجوخه، آرگوئلو وایخو را پس از ارتقای درجه‌اش به سرجوخه به سمت نمایندهٔ قوه مقننهٔ محلی منصوب کرد. او به درجه آلفرز (برابر با ستوان دوم ارتش امروزی) ارتقا یافت.
او در سال ۱۸۲۳، زمین رانچو لوس کورالیتوس به مساحت ۱۵۴۴۰ جریب فرنگی (۶۲٫۵ کیلومتر مربع) را واقع در شهر سانتا کروز، کالیفرنیا را به خوزه آمستی اعطا کرد. «لوس کورالیتوس» در زبان اسپانیایی به معنی «چشمه‌های کوچک» است. این بخشش در امتداد رود کورالیتوس در شمال واتسون ویل، کالیفرنیا گسترش یافت که شامل کورالیتوس و آمستی، کالیفرنیا می‌شود.
زمین رانچو لیانو د بوئنا ویستا که به معنی «دشتی با دید خوب» است، به مساحت ۸۴۴۶ جریب فرنگی (۳۴٫۱۸ کیلومتر مربع) در دره سالیناس توسط آرگوئلو به خوزه ماریانو استرادا تقدیم شد. خوزه ماریانو ستوان ارتش توپخانهٔ مکزیک و همچنین از اعضای خانوادهٔ همسر آرگوئلو بود.
آرگوئلو در سال ۱۸۲۳، زمینی از رانچو لاس سیئنگاس به مساحت ۱۷۹۳۹ جریب فرنگی (۷۲٫۶۰ کیلومتر مربع) که در شهر لس‌آنجلس، کالیفرنیا کنونی واقع شده، را به فرانسیسکو ماریا کاسترو (زادهٔ ۱۷۷۵ – درگذشتهٔ ۱۸۳۱) اعطا کرد. فرانسیسکو ماریا کاسترو سرباز قدیمی پادگان سانفرانسیسکو و زمانی شهردار سان خوزه، کالیفرنیا بود. زمین اهدای سان پابلو منطقه‌ای را پوشش می‌دهد که امروزه ریچموند، سان پابلو و کنزینگتون در غرب کونترا کستا کانتی نامیده می‌شود.
آرگوئلو در سال ۱۸۲۳ زمینی از رانچو لاس سیئنگاس به مساحت ۴۴۳۹ جریب فرنگی (۱۷٫۹۶ کیلومتر مربع) در لس‌آنجلس، کالیفرنیای امروزی را به فرانسیسکو آویلا اعطا نمود.
آرگوئلو در زمان انقلاب شورش در سال ۱۸۲۴ فرماندار بود. تقریباً یک ماه پس از شورش اولیه در صبح روز ۲۱ فوریه ۱۸۲۴، گروهی متشکل از ۱۰۰ سرباز مکزیکی، سواره نظام و کشیش و همچنین یک توپ چهار پوندی به قصد سرکوب خشونت‌آمیز شورش به لاپوریسیما رسیدند. آرگوئلو در قلمرو جدید کشورش به اندازه کافی هرج و مرج داشت؛ بنابراین دستور داد که شورش چوماش در صورت لزوم با خونریزی سرکوب شود.
زمین رانچو بولسا دی سان کایتانو به مساحت ۸۸۹۶ جریب فرنگی (۳۶ کیلومتر مربع) در شهر مونتری، کالیفرنیا کنونی در نزدیکی خلیج مونتری، توسط آرگوئلو به ایگناسیو فرر وایخو اهدا شد.
رانچو بولسا دی سان کایتانو، زمینی به مساحت ۸۸۹۶ هکتار (۳۶ کیلومتر مربع) در مکزیک در شهرستان مونتری کالیفرنیای کنونی بود که در سال ۱۸۲۴ توسط فرماندار لوئیس آنتونیو آرگوئلو به یگناسیو فرر وایخو اعطا شده و در سال ۱۸۳۴ به نام پسر بزرگش خوزه دی ژسوس وایخو زده شد. این نام به معنای «جیب سنت کایتانو» است. جیب در اینجا به زمینی که توسط باتلاق و لجن‌زار – در اینجا لجنزار الخورن – گفته می‌شود. این زمین اعطایی از طرف غرب هم‌مرز با خلیج مونتری بود.
رانچو مورو کوجو که بخشی از رانچو بولسا نووا و مورو کوجو، در شهرستان مونتری فعلی، کالیفرنیا شده، توسط فرماندار لوئیس آنتونیو آرگوئلو در سال ۱۸۲۵ اعطا شد.
آنتونیو ماریا اوسیو با دولورس آرگوئلو، خواهر لوئیس آنتونیو آرگوئلو ازدواج کرد. اوسیو در سال ۱۸۳۸ در مونتری ساکن شد. فرماندار آلوارادو در سال ۱۸۳۹ فرشته (کالیفرنیا) را به اوسیو، اعطا کرد، به این شرط که اوسیو بخشی از جزیره را برای یک قلعه اختصاص دهد. با این حال اوسیو هیچگاه در آنجا زندگی نکرد.
فرانسیسکو دی پائولا مارین اسپانیایی که در اوایل پادشاهی هاوایی تأثیرگذار شد، یکی از افراد مورد اعتماد پادشاه هاوایی کامهامه اول بود. مارین همه‌کاره بود، گاهی حتی به‌عنوان یک پزشک، احتمالاً بدون هیچ‌گونه تحصیلات رسمی، عمل کرده و به معرفی بسیاری از محصولات کشاورزی نسبت داده می‌شد. مارین برای نقل مکان به آلتا کالیفرنیا به فرماندار لوئیس آنتونیو آرگوئلو نامه نوشت ولی به او گفته شد که از همسران پر تعدادش در کالیفرنیا استقبال نخواهد شد.
در دوره تصدی آرگوئلو یک مأموریت جدید تعریف شد: مأموریت سانفرانسیسکو سولانو (کالیفرنیا) در ۴ ژوئیه ۱۸۲۳ توسط پدر مقدس خوزه آلتیمیرا. این مأموریت آخرین آن از ۲۱ مأموریت تعریف شده بود که قانون سکولاریزاسیون مکزیک در سال ۱۸۳۳ به آنها پایان داد. مأموریت سانفرانسیسکو سولانو نیز شمالی‌ترین و تنها مأموریتی بود که پس از استقلال مکزیک از اسپانیا آغاز شد. آرگوئلو خواهان حضور قوی مکزیکی در شمال خلیج سانفرانسیسکو بود تا روس‌هایی که فورت راس را در سواحل اقیانوس آرام تأسیس کرده بودند را از حرکت بیشتر به داخل و پایین سواحل بازدارد. ارتشبد ماریانو گوادالوپ والخو بعدها در سال ۱۸۳۴ و ۱۸۳۵، مأموریت را متوقف کرد. او کاشی‌های سقف را برای خانه خود برداشت، دیگران نیز دربرداشتن بخش‌هایی از ساختمان‌ها شرکت کردند و در نتیجه به ویرانه‌ای تبدیل شد که بعدها به‌طور کامل ویران شد. وایخو در سال ۱۸۴۰ کلیسای کوچکی ساخت که برای شهری که نیاز به کلیسا داشت، تبدیل به کلیسای اصلی شهر شد.