فرقه دموکرات آذربایجان
سرنوشت اعضای اصلی فرقه پس از فروپاشی

| اسم | سمت | شرح فعالیت سیاسی | سرنوشت |
| --- | --- | --- | --- |
| سید جعفر پیشه‌وری | رهبر فرقه |  | پس از فرار به آذربایجان شوروی، در سانحه جاده‌ای به تاریخ ۲۰ تیر ۱۳۲۶ درگذشت. علی توده (از اعضای فرقه دموکرات آذربایجان) در یک نشریه روسی در سال ۲۰۰۶ مدعی شد پیشه‌وری به فرمان باقراف و با همکاری غلام یحیی دانشیان کشته شد. کاوه بیات هم احتمال می‌دهد او بر اثر دعوایش با باقراف و توطئه باقراف، در حادثه رانندگی کشته شده باشد. |
| میرجعفر باقر اف | دبیرکل حزب کمونیسم آذربایجان شوروی و بنیانگذار فرقه دموکرات | باقراف پیش از تشکیل شوروی با پیشه وری رفاقت داشت. پس از اشغال ایران و انتخابات مجلس چهاردهم همکاری هایی بین این دو برای راه یابی وی به مجلس صورت گرفت. حزب توده به دلیل تسلیت پیشه وری به مناسبت درگذشت رضاشاه، از تصویب اعتبار نامه وی سرباز زد که این داستان منجر به قهر وی و تاسیس فرقه دموکرات گردید. | پس از مرگ استالین دستگیر و در ۱۹۵۵ محاکمه و به اعدام محکوم شد. |
| نصرت‌الله جهانشاه‌لو افشار | معاون‌اول حزب | وی دانشجوی پزشکی و معاون پیشه وری بود. پدر او از زمین داران زنجان بود. | در سال ۱۳۲۵ با فروپاشی حکومت فرقه آذربایجان به باکو می‌رود و در آنجا به پیشه‌وری می‌پیوندد. او به زودی از گذشته خود پشیمان شد و خاطرات خود را از دوران فرقه نوشت. وی در آلمان درگذشت.  دکتر جهانشاه‌لو بیش از ۲۶ سال در شوروی (از آذر ماه سال ۱۳۲۵ ورود به شوروی تا سال ۱۳۵۱ خروج از شوروی) اقامت داشت. |
| آتاکیشیف | سفیر شوروی در ایران |  | پس از مرگ استالین دستگیر و به ۲۵ سال زندان محکوم شد. |
| معصومه مصور رحمانی | همسر جعفر پیشه‌وری |  | او پس از مرگ پیشه‌وری به سفارت ایران در باکو مراجعه و درخواست پناهندگی کرد. پس از ورود به ایران در اواسط دهه ۱۳۳۰، در آپارتمانی در میدان ولیعصر تهران کوچه شقاقی نزد خواهرش زندگی کرد. در گفتگو با ساواک از اقدامات همسرش اعلام برائت کرد و اطلاعاتی به مأمورین در خصوص افراد فرقه داد. وی در سال ۱۳۷۶ درگذشت. |
| غلام یحیی دانشیان | فرمانده فدائیان فرقه |  | جهانشاهلو در خاطراتش می نویسد که او به هنگام فرار غارت اموال  مردم پرداخت و علاوه بر دام های غارتی زنجان دام های اطراف میانه را هم برای تحویل به روس ها روانه اردبیل کرد. همچنین پولهای بانک میانه توسط وی به سرقت رفته و به روسها تحویل داده شد. پس از مرگ پیشه وری به عنوان صدر فرقه انتخاب شد و به هنگام ادغام قرقه و حزب توده به کادر مرکزی راه پیدا کرد. در سال 2006 در باکو درگذشت. |
| صادق پادگان | معاون پیشه‌وری | شغل اصلی او حسابداری بود. جهانشاهلو از وی به نیکی یاد می کند و او را مردی پاکدامن دانسته است. | پس از فرار از ایران برای مدتی در صدر فرقه دموکرات باقی ماند اما بعدها غلام‌یحیی دانشیان جای او را گرفت. |
| غلامرضا الهامی | وزیر دارایی | او اهل تبریز بود و پدرش از کارگزاران گذشته وزارت خارجه بود و مدتی شهردار تبریز بود و عضو حزب توده بود. جهانشاهلو در خاطرات خود می‌نویسد: از آقای پیشه‌وری شنیدم که به سبب پرونده اختلاسی که به حق یا ناحق داشت، زیر پیگیرد بود و گویا دستور بازداشت او هم صادر شده بود، هنگامی که کار فرقه تبریز بالا گرفت، بدان پیوست. از دید مالی در گوشه و کنار، دربارهٔ او، به‌ویژه دربارهٔ چاپ برگ‌های قرضه‌ای که فرقه به جای پول کاغذ به کار می‌برد، چیزهایی شنیده می‌شد که چون عمر حکومت فرقه دوام نکرد، زمان بررسی آنها و سندهای بانکی نرسید، تا درست یا نادرست بودن آن آشکار گردد. اما کارهایی که شایسته یک وزیر نبود، او انجام می‌داد. در این میان، کارگاهی به سرپرستی همسر خود دائر کرده بود که در آن گروهی زن مزدور، به دوخت و دوز سرگرم بودند و با پارچه‌های ارزانی که از وزارت اقصاد دریافت می‌کرد، پیراهن‌های مردانه تولید و به تهران می‌فرستاد و به قیمت گران به فروش می‌رساند. |  |
| دکتر مهتاش | وزیر کشاورزی |  | پس از سقوط فرقه از قوانین عفو عمومی استفاده کرده و از ایران خارج نشد. |
| صفر قهرمانی |  | وی عضو حزب انجمن ایالتی حزب توده بود و پیش از تشکیل فرقه دموکرات در سایه حمایت ارتش سرخ در تبریز فعالیت سیاسی خشونت‌آمیزی علیه مخالفان فرقه صورت داد. بر اساس گزارش روزنامه‌های وقت، دادستان تبریز را در مرداد ۱۳۲۴ به همراه دسته ای از چاقوکش‌های توده ای-فرقوی در خیابان به قتل رسانید. همچنین به گزارش روزنامه هور، داماد یکی از مخالفین فرقه را برای ارعاب مردم، تکه‌تکه کرد. | پس از شکست فرقه به عراق گریخت، اما در ۱۳۲۷ به ایران بازگشت و بازداشت شد و مدت ۳۲ سال در زندان ماند. در ۱۳۸۱ درگذشت. |
| حسن اورنگی |  |  | پس از سقوط فرقه از قوانین عفو عمومی استفاده کرده و از ایران خارج نشد. |
| سلام‌الله جاوید | وزیر داخله | جاوید که هنگام تشکیل فرقه، استاندار آذربایجان بود، | به‌دلیل رابطه خوب با دولت مرکزی، هنگام ورود ارتش به تبریز دچار مشکل نشد، اما بعد در تهران او را به دو سال زندان محکوم کردند که با واسطه‌گری شاه دوباره به همان مناصب رسید. او از معدود سران فرقه بود که به‌دلیل سیاستمداری جان سالم به در برد. او در ۲۸ آبان ۱۳۶۵ با زندگی وداع و بنا به وصیتش در قبرستان وادی رحمت تبریز به خاک سپرده شد. |
| محمد بی‌ریا | وزیر فرهنگ |  | او به شوروی فرار کرد و به مدت ۲۰ سال در سیبری، در تبعید بود. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و سقوط حکومت پهلوی، به ایران بازگشت که در سال ۱۳۶۲ به اتهام همراهی با حزب توده دستگیر شد. به مدت یک سال زندان بود و چند ماه پس از آزادی درگذشت. |
| جعفر کاویان | وزیر جنگ (نیروهای مسلح فدائیان) | پدر وی از مشروطه خواهان بود. وی سرکرده قوای شبه نظامی متجاسرین بود. | پس از 21 آذر به شوروی گریخت. عنایت‌الله رضا در خاطراتش می‌گوید به هنگام فرار به شوروی با خود 10 کامیون قالیچه و خواروبار که از مردم و اصناف دزدیده بود به شوروی برد.  مدتی به سیبری تبعید شد سپس به منطقه مردکان باکو و قصبه رازین فرستاده شد. تا آخر عمر همان جا زیست. او در 1353 شمسی درگذشت. |
| صادق پادگان |  | وی دبیر کمیته اجرایی حزب توده در آذربایجان بود که پس از تشکیل فرقه به آن پیوست. پادگان مأمور جدایی کمیته ایالتی و ادغام آن با فرقه دموکرات بود. پس از رایزنی‌های نهایی بین پیشه‌وری، پادگان و شبستری، پادگان به تهران رفت تا کمیته مرکزی حزب توده را از تصمیمی که گرفته شده آگاه کند. پادگان نقش مهمی در تشکیل فرقه داشت. | او پیش از ورود ارتش به تبریز از این شهر فرار کرد و راهی شوروی شد. |
| رضا رسولی | وزیر تجارت و اقتصاد |  | پس از ورود ارتش به آذربایجان، او با تصمیم قبلی، ماندن در تبریز را ترجیح می‌دهد و قریب دو سال در تبریز مخفی می‌شود و نهایتاً با وساطت و شفاعت تنی چند از آشنایان در هفتم آذرماه ۱۳۲۷ به تهران آمده، خود را به ستاد دادرسی ارتش معرفی می‌کند. وی پس از کش و قوس‌های فراوان روانه زندان شده و در محاکمات اولیه به پنج سال حبس با اعمال شاقه محکوم می‌شود اما اوایل آذرماه ۱۳۲۸، مشمول عفو قرار گرفته، مجازات حبس وی اجرا نمی‌شود. |
| داداش تقی‌زاده | رهبر فرقه در مراغه |  | او پس از ورود ارتش به مراغه فرار کرد که بعدها دستگیر و تیرباران شد. |
| بیع‌الله کبیری | وزیر پست و تلگراف | کبیری مدتی فرماندار خوی و مراغه و مسئول تشکیلات فرقه در این شهر بود. وی از زمین داران بزرگ مراغه و از کارمندان رده بالای دولتی در دوره رضاشاه بود، که در نهایت به وزارت راه، پست و تلفن و تلگراف رسید. روزنامه کانون در مهر ۱۳۲۲ از جنایت‌های وی در حق مردم روستایی و اعدام بی‌دلیل افراد خبر می‌دهد. | او در جریان غائله آذربایجان، فرمانده فداییان در اشغال مراغه، میاندوآب، هشترود، چاراویماق و هولالو بود و در حکومت فرقه دموکرات آذربایجان وزارت راه، پست و تلگراف و تلفن را به‌عهده داشت. پس از ورود ارتش مرکزی، موفق به فرار نشد. او سرانجام دستگیر، محاکمه و اعدام شد. به گفته سیف‌الدینی پس از فرار اکثر اعضای فرقه به آذربایجان شوروی، او توسط مردم دستگیر، از سوی گروه‌های موسوم به وطنخواه محاکمه و پیش از رسیدن ارتش اعدام شد. |
| یوسف عظیما | وزیر دادگستری | در انتخابات مجلس چهاردهم نامزد حزب توده از ارومیه بود.به گزارش روزنامه وظیفه در 24 بهمن 1324 پنج نف راز اهالی میهن پرست روستای ترپاق قلعه رضائیه را به دلیل مقاومت در برابر قشون متجاوزین بدون محاکمه اعدام کرد.  عظیما وزیر دادگستری فرقه و مسئول تشکیلات ارومیه بود. | پس از فروپاشی فرقه دستگیر، از سوی وطنخواهان ارومیه در دادگاه مردمی محاکمه و پیش از رسیدن ارتش اعدام شد. |
| علی شبستری | رئیس مجلس فرقه | او فعالیت‌های خود را پس از اشغال ایران توسط ارتش سرخ شدت بخشید و در راستای اهداف شوروی برای آذربایجان قرار داشت در سال ۱۳۲۳ از حزب توده اخراج شد و پیش از تشکیل فرقه گروهی به نام «انجمن آذربایجان» که هدف نهایی آن تجزیه طلبی بود تأسیس کرد. شبستری ریاست مجلس فرمایشی فرقه را بر عهده داشت اما عملاً قیامی آن را اداره می‌کرد. هنگام مذاکرات با تهران به همراه سلام الله جاوید با دولت و ارتش همکاری خود را آغاز کرد. | او به هنگام ورود ارتش به تبریز تسلیم شد طبق توافق قبلی در مذاکرات تهران از ارتش استقبال کرده و مورد عفو شاه قرار گرفت. پس از آن فعالیت سیاسی را کنار گذاشت. |
| عبدالصمد کامبخش |  | وی از اعضای گروه ۵۳ نفر بود. در تشکیل سازمان افسران حزب توده نقش داست. و مورد اعتماد روس‌ها بود و در وصل کردن پیشه‌وری به شوروی نقش داشت. جهانشاهلو در خاطرات خود می‌نویسد پیشه‌وری هنگام سقوط فرقه چندین بار گفته بود:خدا لعنت کند کامبخش را که مرا دوبار به این کارها کشاند. عنایت‌الله رضا در مورد کامبخش می‌گوید وی عامل ک گ ب در مسکو بود. | او پس از سقوط فرقه به شوروی گریخت. وی عضو هیئت اجرایی حزب توده شد و در سال ۱۳۵۳ بر سکته قلبی درگذشت. |
| سلام‌الله جاوید | وزیر داخله فرقه | او وی وزیر کشور فرقه شد. در مذاکرات با قوام به همراه شبستری به تهران آمد. | پس از سقوط فرقه دموکرات و ورود ارتش با قوای نظامی و دولتی همکاری زیادی کرد که عمده‌ترین آن شناسایی و معرفی عوامل متجاسرین به دادگاه و ارتش به ویژه مخفی گاه‌های آنها بود. وی به دو سال حبس محکوم شده و سپس مدتی به کاشان تبعید شد. برخی مدعی هستند که تا اوایل انقلاب با رایزنی فرهنگی سفارت شوروی همکاری می‌کرد. در عین حال به حرفه پزشکی در تهران مشغول بود. در سال ۱۳۵۹ خاطراتش را از فرقه دموکرات منتشر کرد و در ۱۳۶۸ درگذشت. ایرج اسکندری می‌گوید زمانی که برای مذاکره با قوام در تهران بود مشترکاً جلسه ای مخفی با سفیر شوروی برگزار کردند ولی جاوید مسائل محرمانه این جلسه را به قوام گزارش داد. کیانوری می گوید: جاوید پس از انقلاب به وی مراجعه کرد و پیشنهاد احیای فرقه دموکرات را طرح نمود. اما به او گفته شد بهتر است به کارهای فرهنگی و نشریاتی بپردازد. جاوید کانون آذربایجانی های مقیم تهران را تاسیس کرد. وی در خاطرات خود مدعی شده است که شش بار تا سال 1357 دستگیر شده است.  جهانشاهلو به نقل پیشه وری میگوید که جاوید از سوی سازمان امنیت شوروی به او توصیه شده بود.وی در سال 1365 در تبریز درگذشت. |
| فریدون ابراهیمی | دادستان فرقه | او دانش‌آموخته رشته حقوق از دانشگاه تهران بود. در خانواده ای کمونیست متولد شده بود در ۲۹ سالگی به سمت دادستانی فرقه منسوب شد. بسیاری از مخالفان فرقه به حکم دادگاه‌های غیرقانونی وی کشته شدند. محمود اعتماد زاده (به آذین) می‌گوید با فریدون ابراهیمی در حالی که در مقام دادستان فرقه بود و اونیفورم ارتش سرخ را بر تن داشت دیدار کرده است. ابراهیمی در روزنامه‌نگاری نیز چیره‌دست بود و مدتی اداره روزنامه فرقه را بر عهده داشت. از او یادداشت‌های تاریخی در خصوص مادها و پارسها به صورت مسلسل در ارگان فرقه منتشر شده است. | جهانشاهلو در خاطراتش می‌گوید وی پس از سقوط فرقه در یک خانه مخفی شده بود ولی سلام الله جاوید او را لو داد. در نهایت با حکم دادگاه اعدام شد. |
| اردشیر آوانسیان |  | او از دوران قیام جنگل در فعالیت‌های کمونیستی حضور داشت. پس از ظهور فرقه از طرف حزب توده به ریاست کمیته ایالتی آذربایجان منصوب شد و به تبریز رفت اما با فرقه به مشکل برخورد کرد. به گفته روزنامه‌های وقت در طرح حمله به روستای لیقوان و کشتار مردم آن توسط فرقه دست داشت. | پس از سقوط فرقه به شوروی گریخت و در ۱۳۳۳ رساله دکتری خود با عنوان نهضت آزادیبخش ملی و دموکراسی در آذربایجان ایران را نوشت. در دانشگاه‌های مسکو، لنینگراد و ایروان به تدریس تاریخ ایران پرداخت. وی به لنینگراد و مسکو تبعید شده بود و قبل از مرگ در ۱۳۶۹ مرگ دختر و جنون همسرش را تجربه کرد. |
| عبدالحسین احمدی |  | او مسئول فرقه در شهرستان خوی بود. | او بر اثر حمله نیروهای مردمی اعدام شد. |
| محمد بی‌ریا | وزیر فرهنگ | بی ریا شاعری دوره گرد بود که به وزارت فرهنگ فرقه رسید. | پس از سقوط فرقه مردم به وی حمله کردند ولی او به بیمارستان شوروی در تبریز پناهنده شد و سپس گریخت. پس از مدتی اقامت در باکو به کنسولگری ایران مراجعه کرده و خواستار بازگشت به کشور شد. اما پس از خروج از کنسولگری دستگیر و به سیبری تبعید شد.  عنایت الله رضا میگوید در زندان اشعاری در مدح شاه سروده بود. حمید ملازاده می‌نویسد بی ریا در 1956 مسجد نشین شد و برای بازگشت به ایران تلاش کرد. در 1957 دوباره محاکمه و به ده سال زدان محکوم و به زندان مولداوی تبعید شد پس از ده سال دوباره به باکو رفت و برای بازگشت به ایران درصدد اخذ گذرنامه برآمد. اما ک.گ.ب مجددا دستگیرش کرد و حین دستگیری مقامات پلیس توهین کرد و برای سومین بار به اتهام حمله و توهین به پلیس محاکمه و به دو سال زندان محکوم شد. پس از آزادی حقوق بازنشستگی وی را قطع و خانه دولتی اش را گرفتند. افراد خیرخواه به او کمک میکردند تا از گرسنگی نمیرد. پس از انقلاب به ایران بازگشت ، در 1363 درگذشت. |
| نورالله خان یکانی | رئیس نظمیه ارومیه | او از مشروطه خواهان و دوستان ستارخان بود که به پیشه وری پیوست. وی فرماندار فرقه در خوی و در نهایت ریاست نظمیه ارومیه بود. | با وجود دوستی با ستارخان پیش از رسیدن ارتش در دادگاه مردمی محاکمه و از سوی گروههای وطنخواه اعدام شد. |
| داداش تقی‌زاده |  |  | او پس از ورود ارتش به مراغه فرار کرد، بعدها دستگیر و به حکم دادگاه جنگ به عنوان خائن دستگیر و تیرباران شد. |
| رضا رسولی | وزیر تجارت و اقتصاد | وی در دوره رضاشاه کارمند عالی رتبه وزارت کشور بود و در ادارت مختلف کشور سمت بالا داشت. | پس از فروپاشی فرقه، او به مدت دو سال مخفی می شود. در آذر 1327 به تهران رفته و خود را به دولت تسلیم می کند. در دادگاه بدوی به 5 سال زندان محکوم می شود. اما مورد عفو شاه قرار گرفته و هیچگاه به زندان نمی رود. |
| سرتیپ علی اکبر درخشانی | فرمانده پادگاه تبریز | افکار عمومی وی را به عنوان مسئول تسلیم پادگان تبریز می شناسند. هر چند برخی دیگر در خصوص تقصیر و کوتاهی او در این خصوص تردید دارند. | افکار عمومی وی را به عنوان مسئول تسلیم پادگان تبریز می شناسند. هر چند برخی دیگر در خصوص تقصیر و کوتاهی او در این خصوص تردید دارند. وی در دادگاه نظامی به 15 سال زندان محکوم شد ولی پس از تحمیل تقریبا 3 سال حبس آزاد شد. درخشانی مجددا در سال 1357 به اتهام جاسوسی برای شوروی دستگیر و در نخستین شب بازداشت در اثر حمله قلبی درگذشت. |
| زین العابدین قیامی | رئیس دیوان تمییز | کارمند عالی‌رتبه وزارت کشور و از اعضای حزب توده و دوستان ایرج اسکندری بود. در دوران فرقه به سمت ریاست دیوان تمییز فرقه منصوب شد. او پیش از تشکیل فرقه دموکرات به نمایندگی از حزب توده نفوذ زیادی در تبریز و استانداری وقت داشت. |  |
| حسن نظری غازیانی | خلبان | او در هنگ هوایی اصفهان و دانشکده افسری خدمت کرد. یکی از بنیانگزاران سازمان نظامی حزب توده بود. در مرداد ۱۳۲۴ بازداشت شد ولی فرار کرد و به گروه افسران قیام خراسان پیوست، سپس به آذربایجان رفت و در سازماندهی نیروهای نظامی جنبش پیشه‌وری، همچنین در نبردهای ناحیه زنجان با افراد مسلح ذوالفقاری و دیگر نیروهای وطنخواه آن ناحیه حضور داشت. | عنایت‌الله رضا می‌گوید وی به هنگام فرار پولهای مردم در بانک میانه را دزدیده بود و بخشی از آنها را به همسر خود تحویل داد و بخشی دیگر را به روس‌ها. عنایت‌الله رضا می‌گوید آتاکیشیف به رئیس پلیس فرقه (پناهی) گفت: نظری موقعی که پول‌های بانک میانه را زد همه را آورد و به ما تحویل داد اما الماس‌های تو (ظاهرا پناهی نیز به سرقت جواهرات پرداخته بود) شیشه از آب درآمد. کتاب گماشتگی‌های بدفرجام دربارهٔ فرقه دموکرات از آثار او است. پس از فروپاشی فرقه، او به شوروی رفت. در اوایل دهه ۱۳۵۰ موفق به اخذ درجه دکترای اقتصاد از دانشگاه برلن شرقی گردید، مدتی با سمت استادی در دانشگاه‌های آلمان شرقی تدریس کرد و چند کتاب در زمینه اقتصاد به زبان آلمانی نوشت. |
| محبوب خوش کلام | فرماندار فرقه در سراب | وی فرماندار فرقه در سراب بود. | پس از سقوط فرقه مردم خشمگین قبل از رسیدن ارتش به وی حمله کردند و مورد ضرب و شتم قرار دادند. جسد نیمه جان وی توسط سرابی‌ها مدتها در زمین کشیده شد و در نهایت، نیروهای وطنخواه در میدان شهر او را از پا آویزان کردند. |
| میر رحیم نوعی | فرماندار فرقه در خوی | او فرماندار خوی و سپس بخشدار سراب بود. | در کیفرخواست دادگاه جنگ علیه وی گفته شده است که هنگام فرار، مقداری از وجوه پرداختی را برداشت و در موقع بخشداری خود اثاثیه منزل آقای سیف السلطان و معصوم خان و اسکندری‌ها را به نفع خود مصادره کرده بود. وی به اعدام محکوم شد. |
| ابوالحسن واقف | فرماندار سراب | وی از دسته متجاسرین بود و سه ماه از سوی فرقه به سمت فرمانداری سراب منصوب شد. | بعد از دستگیری، در دادگاه جنگ محاکمه و به ده سال حبس محکوم شد. ولی پس از دو سال به موجب قانون عفو عمومی ۱۳۲۷ مورد عفو قرار گرفت. |
| محمود پناهیان | وزیر جنگ | پناهیان مدتی وزیر جنگ فرقه دموکرات بود. | پس از فروپاشی فرقه به شوروی گریخت. پس از قتل تیموربختیار، استخبارات عراق، وی را به استخدام خود درآورد و به همراه تنی چند از بقایای فرقه مانند محمدتقی زهتابی به بغداد برد. پناهیان در آنجا شبکه ای تبهکار از تروریست‌های تجزیه طلب و چریک‌های چپ‌گرا را سازمان داد که جبهه ملی خلق‌های ایران نام داشت. در عین حال با بخش فارسی رادیو بغداد نیز همکاری می‌کرد. به گفته پرویز ثابتی در غائله سیاهکل نقش داشت. روزنامه ای به نام اتحاد به زبان‌های فارسی و آذری، کردی و بلوچی منتشر کرد. فعالیت‌های وی در عراق پس از قرارداد الجزایر متوقف شد و او به شوروی بازگشت. |
| صفر قهرمانی |  | وی عضو حزب انجمن ایالتی حزب توده بود و پیش از تشکیل فرقه دموکرات در سایه حمایت ارتش سرخ در تبریز فعالیت سیاسی خشونت‌آمیزی علیه مخالفان فرقه صورت داد. بر اساس گزارش روزنامه‌های وقت، دادستان تبریز را در مرداد ۱۳۲۴ به همراه دسته ای از چاقوکش‌های توده ای-فرقوی در خیابان به قتل رسانید. همچنین به گزارش روزنامه هور، داماد یکی از مخالفین فرقه را برای ارعاب مردم، تکه‌تکه کرد. | پس از شکست فرقه به عراق گریخت، اما در ۱۳۲۷ به ایران بازگشت و بازداشت شد و مدت ۳۲ سال در زندان ماند. در ۱۳۸۱ درگذشت. |
| حسن اورنگی | وزیر بهداری |  | پس از سقوط فرقه از قوانین عفو عمومی استفاده کرده و از ایران خارج نشد. |