مردم‌سالاری شدن
انتقال‌ها به دموکراسی > موارد تاریخی

در بریتانیای کبیر، در قرن هفدهم دوباره علاقه به «Magna Carta» مشاهده شد. پارلمان انگلستان «Parliament of England» در سال ۱۶۲۸ میلادی «Petition of Right» را تصویب کرد که آزادی‌های خاصی را برای رعایا ایجاد کرد. جنگ داخلی انگلیس (۱۶۴۲–۱۶۵۱ میلادی) بین پادشاه و یک پارلمان الیگارشی اما منتخب درگرفت. در طی آن ایده یک «حزب سیاسی» شکل گرفت و گروه‌های مختلف در مورد حقوق نمایندگی سیاسی در جریان «Putney Debates» در سال ۱۶۴۷ میلادی بحث می‌کردند. متعاقباً، the Protectorate» (۱۶۵۳–۱۶۵۹)» و بازگردانی پادشاهی انگلستان (۱۶۶۰ میلادی) حکومت استبدادی بیشتری را احیا کرد، اگرچه پارلمان قانون «Habeas Corpus Act» را در سال ۱۶۷۹ تصویب کرد و باعث تقویت کنوانسیونی شد که بازداشت بدون دلیل یا شواهد کافی را ممنوع می‌کرد. انقلاب شکوهمند در سال ۱۶۸۸ مجلس قوی ای را تأسیس کرد که منشور حقوق ۱۶۸۹ را تصویب کرد. این منشور حقوق و آزادی‌های خاصی را برای افراد تدوین و قانون‌گذاری به صورت نوشتاری کرد. این قانون الزامات پارلمان‌های منظم، انتخابات آزاد، قوانین آزادی بیان در پارلمان را تعیین می‌کند و قدرت پادشاه را محدود می‌کند و تضمین می‌کند که بر خلاف بسیاری از کشورهای اروپایی، مطلق‌گرایی سلطنتی غالب نخواهد شد. تنها با قانون «Representation of the People Act 1884» اکثریت مردان حق رای دادن را بدست آوردند.
انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) ایالات متحده را ایجاد کرد. قانون اساسی جدید یک دولت ملی فدرال نسبتاً قوی ایجاد کرد که شامل یک قوه مجریه، یک قوه قضاییه ملی و یک کنگره دو مجلسی بود که نماینده ایالت‌ها در مجلس سنا و جمعیت عمومی در مجلس نمایندگان بود. در بسیاری از زمینه‌ها، از نظر ایدئولوژیک موفقیت‌آمیز بود به این معنا که یک جمهوری نسبتاً «واقعی» تأسیس شد که هرگز یک دیکتاتور واحد نداشته، اما حق رای در ابتدا به مالکان مرد سفیدپوست (حدود ۶ درصد از جمعیت) محدود شده بود. برده‌داری در ایالت‌های جنوبی لغو نشد تا اینکه اصلاحات قانون اساسی در دوره بازسازی پس از جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵) و حقوق مدنی سیاه‌پوستان که به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار داده شده تنها در دهه ۱۹۶۰ میلادی به دست آمد.
انقلاب فرانسه (۱۷۸۹) برای مدت کوتاهی حق امتیاز گسترده‌ای را مجاز کرد. جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی بیش از بیست سال به طول انجامید. دیرکتوار بیشتر یک الیگارشی بود. اولین امپراتوری فرانسه و بازگشت بوربون‌ها به سلطنت حکومت خودکامه تری را احیا کرد. جمهوری دوم فرانسه از حق رای همگانی مردان برخوردار بود اما امپراتوری دوم فرانسه به دنبال آن بود. جنگ فرانسه و پروس (۱۸۷۰–۱۸۷۱) منجر به جمهوری سوم فرانسه شد.
آلمان اولین دموکراسی خود را در سال ۱۹۱۹ میلادی با ایجاد جمهوری وایمار تأسیس کرد، یک جمهوری پارلمانی که پس از شکست امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول ایجاد شد. جمهوری وایمار تنها ۱۴ سال دوام آورد تا اینکه فروپاشید و دیکتاتوری نازی جایگزین آن شد. مورخان همچنان به بحث دربارهٔ دلایل شکست تلاش جمهوری وایمار برای دموکراسی‌سازی ادامه می‌دهند. پس از شکست نظامی آلمان در جنگ جهانی دوم، دموکراسی در آلمان غربی در طول اشغال تحت رهبری ایالات متحده که نازی‌زدایی جامعه را بر عهده گرفت، دوباره برقرار شد.
پادشاهی ایتالیا، پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، یک سلطنت مشروطه با پادشاه دارای اختیارات قابل توجهی بود. فاشیسم ایتالیایی پس از جنگ جهانی اول یک دیکتاتوری ایجاد کرد. جنگ جهانی دوم منجر به جمهوری ایتالیا شد.
در ژاپن، اصلاحات دموکراتیک محدودی در دوره میجی (زمانی که مدرنیزاسیون صنعتی ژاپن آغاز شد)، دوره تایشو (۱۹۱۲–۱۹۲۶)، و اوایل دوره شووا ارائه شد. علیرغم جنبش‌های طرفدار دموکراسی مانند جنبش آزادی و حقوق مردم (دهه‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ میلادی) و برخی از نهادهای طرفدار دموکراسی، جامعه ژاپن توسط یک جامعه و دیوان‌سالاری به شدت محافظه کار محدود باقی ماند. کنت ای. کالدر (Kent E. Calder) مورخ تاریخی اشاره می‌کند که می‌نویسد که «رهبری میجی حکومت مشروطه را با برخی ویژگی‌های کثرت‌گرایانه به دلایل اساساً تاکتیکی پذیرفت» و جامعه ژاپنی قبل از جنگ جهانی دوم تحت سلطه «ائتلافی سست» از «نخبگان روستایی زمین‌دار، تاجران بزرگ، و نظامیان» که از کثرت گرایی و اصلاح طلبی بیزار بودند، قرار داشت. در حالی که دایت ملی ژاپن از تأثیرات نظامی‌گری ژاپن، رکود بزرگ و جنگ اقیانوس آرام جان سالم به در برد، سایر نهادهای کثرت‌گرا، مانند احزاب سیاسی، باقی نماندند. پس از جنگ جهانی دوم، در طول اشغال متفقین، ژاپن یک دموکراسی بسیار قوی تر و کثرت گرایانه را اتخاذ کرد.