ویلیام باتلر ییتس
سبک

ییتس یکی از کلیدی‌ترین شاعران انگلیسی زبان قرن بیستم است. او شاعری نمادگرا بود که در طول زندگی حرفه‌ای خود از تصاویر کنایه‌ای و ساختارهای نمادین استفاده می‌کرد. او کلماتی را انتخاب کرد و آنها را جمع کرد تا علاوه بر معنای خاص، افکار انتزاعی را پیشنهاد کنند که ممکن است مهم‌تر و پرطنین تر به نظر برسند. استفاده او از نمادها معمولاً چیزی فیزیکی است که همزمان اشاره به چیزهای دیگری می‌تواند داشته باشد.
بر خلاف نوگرایان که با شعر آزاد آزمایش کردند، ییتس در قالب‌های سنتی استاد بود. تأثیر مدرنیسم بر آثار او را می‌توان در کنار گذاشتن روزافزون شعر مرسوم‌تر آثار اولیه‌اش به نفع زبانی سخت‌گیرانه‌تر و رویکرد مستقیم‌تر به مضامین‌اش که به‌طور فزاینده‌ای ویژگی شعر و نمایشنامه‌های دورهٔ میانی او را مشخص می‌کند، مشاهده کرد. شامل آثاری از جمله در هفت جنگل، مسئولیت‌ها و کلاه سبز است. شعرها و نمایشنامه‌های بعدی او به شکل شخصی‌تر سروده شده‌اند و آثاری که در بیست سال آخر زندگی او نوشته شده‌است، شامل اشاراتی به پسر و دخترش، و نیز تأملات در تجربه پیر شدن است. او در شعر خود «فرار حیوانات سیرک» عناصر الهام بخش این آثار متاخر را شرح می‌دهد.
در طول سال ۱۹۲۹، او برای آخرین بار در تور بیلی در نزدیکی گورت در شهرستان گالوی (جایی که ییتس خانه تابستانی خود را از سال ۱۹۱۹ داشت) اقامت کرد. بخش اعظم باقیمانده زندگی او در خارج از ایرلند سپری شد، اگرچه در سال ۱۹۳۲ خانه ریوردیل را در حومه دوبلین را اجاره کرد. در سال ۱۹۳۸ برای آخرین بار در ابی حضور یافت تا اولین نمایشنامه خود برزخ را ببیند. زندگینامه او در همان سال منتشر شد. پیشگفتار ترجمه انگلیسی گیتانجالی (پیشنهاد آهنگ) اثر رابیندرانات تاگور (که تاگور برای آن جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد) توسط ییتس در سال ۱۹۱۳ نوشته شد.
در حالی که شعرهای اولیه ییتس به شدت بر اسطوره و فولکلور ایرلندی تکیه داشت، آثار بعدی او با مسائل معاصر بیشتری درگیر شد و سبک او دستخوش دگرگونی چشمگیری شد. آثار او را می‌توان به سه دوره کلی تقسیم کرد. اشعار اولیه لحن بسیار ماقبل رافائلی، خودآگاهانه آراسته، و گاه به گفته منتقدان بی‌همدل، داشتند. ییتس نوشتن اشعار حماسی مانند جزیره مجسمه‌ها و سرگردانی‌های اویسین را شروع کرد. دیگر اشعار اولیه او غزلیاتی با مضامین عاشقانه یا موضوعات عرفانی و باطنی است. دوره میانی ییتس شاهد بود که او شخصیت پیش از رافائلی را در آثار اولیه‌اش رها کرد و تلاش کرد تا خود را به یک کنایه‌پرداز اجتماعی به سبک لندور تبدیل کند.
منتقدان کار میانی او را در ریتم‌هایش انعطاف‌پذیر و عضلانی و گاه به شدت مدرنیستی توصیف می‌کنند، در حالی که دیگران شعرها را عقیم و از نظر قدرت تخیل ضعیف می‌دانند. کارهای بعدی ییتس الهامات تخیلی جدیدی در سیستم عرفانی یافت که او تحت تأثیر معنویت گرایی شروع به کار برای خود کرده بود. از بسیاری جهات، این شعر بازگشتی است به بینش آثار قبلی او. تقابل بین مرد شمشیر دنیادار و انسان با اندیشه معنوی خدا، موضوع سرگردانی اویسین، در گفتگوی بین خود و روح بازتولید شده‌است.
برخی از منتقدان معتقدند که ییتس همان کاری را در انتقال از شعر قرن نوزده به مدرنیسم قرن بیست انجام داد که پابلو پیکاسو در زمینه نقاشی انجام داده‌است. دیگران این سؤال را مطرح می‌کنند که آیا ییتس متأخر با مدرنیسم ازرا پاوند و تی اس الیوت اشتراکات زیادی دارد یا خیر.
مدرنیست‌ها شعر معروف «آمدن ثانویه» را به عنوان سرودی برای افول تمدن اروپایی می‌خوانند، اما این شعر همچنین بیانگر نظریه‌های عرفانی آخرالزمانی ییتس است و در دهه ۱۸۹۰ شکل گرفته‌است. مهم‌ترین مجموعه شعر او با کلاه سبز (۱۹۱۰) و مسئولیت‌ها (۱۹۱۴) آغاز شد. در تصویرسازی، شعر ییتس با افزایش سن، قدرتمندتر شد. برج (۱۹۲۸)، پلکان پیچ در پیچ (۱۹۳۳)، و شعرهای جدید (۱۹۳۸) حاوی برخی از قوی‌ترین تصاویر در شعر قرن بیستم بودند.
تمایلات عرفانی ییتس، که از هندوئیسم، اعتقادات تئوسوفی و غیبت آگاه بود، بسیاری از پایه‌های شعر متأخر او را فراهم کرد، که برخی از منتقدان آن را فاقد اعتبار فکری دانسته‌اند. متافیزیک آثار متاخر ییتس را باید در ارتباط با سیستم مبانی باطنی او در چشم‌انداز (۱۹۲۵) خواند.