stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کوه شاهو
کوه شاهو در فرهنگ کردها و وجه تسمیه آن

کوهستان شاهو چنان در فرهنگ کردها و به ویژه کردهای هورامان نقش دارد که نام آن را بر روی پسران می‌گذراند. همچنین در ادبیات کردی تأثیر زیادی گذاشته و مایهٔ الهام شاعران بسیاری برای سرایش اشعار کردی بوده است.
" شا " در بعضی گویش‌های کردی به معنی دیدن و تماشا کردن است. و " هو " برای توصیف صفاتی همچون بلند، طولانی، دور و دراز و … به کار می‌رود. همان‌طور که در فارسی هم باب است و مثلاً می‌گویند: هو کی میره این همه راهو! و شاید وجه تسمیه "شاهو"هم همین باشد یعنی بسیار بلند. البته به معنای شاه کوه یا کوه بسیار بزرگ هم‌معنی می‌دهد.
جان ماری (نقاش)

جرمیا پلت اثر جان میر، در کلکسیون موزه متروپولیتن هنر
جان ماری جونیور (.John Mare, Jr) (زادهٔ نیویورک، ۱۷۳۹- درگذشتهٔ ادنتون، کارولینای شمالی میان ژوئن ۱۸۰۲ و آوریل ۱۸۰۳)، نقاش، تاجر و شخصیت عمومی آمریکایی بود.
زندگی > زندگی عمومی

ماری در ۱۷۸۶ به عنوان اولین رئیس پُست ادنتون خدمت کرد. او همچنین در بسیاری از مشاغل عمومی دیگر در شهرستان چوان خدمت کرد؛ از ۱۷۸۶ تا ۱۷۸۸ مسئول پزشکی قانونی شهرستان بود و همچنین در ۱۷۸۶ خزانه‌دار شهر ادنتون شد. او برای اولین بار در مارس ۱۷۸۵ برای خدمت در هیئت منصفه بزرگ فراخوانده شد. در ۱۷۸۹ او رئیس پلیس شهر شد و برای چند سال در هر دو سمت خدمت کرد. او در ۱۷۸۷ قاضی صلح شد و تا سال ۱۷۹۹ این سمت را برعهده داشت. اغلب او به عنوان مأمور رسیدگی حساب‌های قانونی در این مدت خدمت کرد.
فرماندار ساموئل جانستون در ۱۷۸۷، ماری را در شورای استانی کارولینای شمالی منصوب کرد. او سه دوره در شورا خدمت کرد و بازهم در ۱۷۸۹ نامزد شد. از آنجایی که جانستون نتوانست انتصاب مجدد خود را به عنوان فرماندار به دست بیاورد، ماری هم در این زمان، دوباره انتصاب پیدا نکرد. در همان سال ماری به عنوان نمایندهٔ ادنتون در مجمعی که در کارولینای شمالی، قانون اساسی ایالات متحده را تصویب کرد، انتخاب شد و به تصویب رأی داد.
ماری یک ماسون بود و معروف است که در جلسات ماسونی در آلبانی در ۱۷۷۲ شرکت می‌کرد. او بعدها عضویت خود را به لژ شمارهٔ ۲ سنت-جان (در حال حاضر لژ شمارهٔ ۱ سنت‌جان، A.Y.M) در شهر نیویورک منتقل کرد، قبل از اینکه در ۱۷۷۸ مجدد آن را این بار به لژ اونانمیتی در ادنتون، منتقل کند. او در ۱۷۷۹ استاد این لژ شد و به مدت بیست سال منبع اصلی آن باقی‌ماند. باورها بر این است که ماری در تهیهٔ پیش‌نویس نظام‌نامهٔ لژ بزرگ کارولینای شمالی، کمک کرده‌است. او در مجمع تاربرو که آن را در ۱۷۸۷ احیا کرد، ریاست کرد و هماریاه با استفان کاباروس به نمایندگی از ادنتون انتخاب شدند. همچنین او یکی از اعضای برجستهٔ کلیسای انگلیکن در شهرستان چوان بود.
آثار

اطلاعات زیادی از آموزش جان ماری وجود ندارد، هرچند در پرتره‌های او برخی از ویژگی‌های آثار توماس مک‌ایلورث، نقاش نیویورک استعماری یافت می‌شود. اولین پرتره‌های باقی‌مانده از او که کمتر از یک دوجین تصویر شناخته شده‌است، پرتره‌ای ماریبوط به هنری لیوینگستون به تاریخ ۱۷۶۰؛ تابلویی از برادر هنری، رابرت که از نظر ظاهری مشابه است، بدون امضاء و بدون تاریخ که گمان می‌رود کار او باشد. باورها بر این است که هر دو اثر، کپی از آثار جان ولاستون هستند، همان‌طور که پرتره ماری از هنری لوید از بوستون، به تاریخ ۱۷۶۷، این چنین است. در ۱۷۶۶، شورای مشترک نیویورک، پرتره‌ای از جورج سوم را سفارش داد. پرتره‌ای از جان کتلتاس (در مجموعه انجمن تاریخی نیویورک) در ۱۷۶۷ که مگس روی دکمهٔ سرآستین او نشسته‌است که گویی جدا از سطح نقاشی قرار دارد. در ۱۷۶۸، دوباره در بوستون، جان ماری، جان توری را نقاشی کرد. گمان‌ها بر این است که او برادر توری ویلیام را نیز نقاشی کرده باشد و پرتره‌ای از جرارد بیکمن به تاریخ ۱۷۶۹ و یک پرترهٔ بدون تاریخ از یکی از اعضای ناشناس خانوادهٔ وردن ویلکوکز، توسط این هنرمند نقاشی شده باشد. در ۱۷۷۲، در طول اقامت موقت بازگشت خود، در آلبانی، ماری، جان جانسون را نقاشی کرد، پرتره‌ای که اماریوزه در تالار جانسون در جانستاون (یک شهر در شهرستان ایالت فولتون آمارییکا) آویزان شده‌است.
پرتره پاستلی ماری در موزه شلبرن نیز شناخته شده‌است. آن پرتره، جان سی کوونهوون را نمایش می‌دهد و تاریخ ۱۷۷۴ به روی آن ثبت شده‌است. همچنین پرتره‌ای از دکتر بنجامین یانگز پرایم به تاریخ همان سال است در حال حاضر در مجموعهٔ انجمن تاریخی نیویورک است؛ این دو، آخرین پرتره‌های تاریخی منسوب به جان ماری هستند و به نظر می‌رسد که او نقاشی کردن را در این نقطه، متوقف کرده‌است.
شناخته شده‌ترین اثر اماریوز جان ماری، پرترهٔ تاجر، جرمیا پلات است که در حال حاضر در مجموعه موزه هنر متروپولیتن نگهداری می‌شود؛ این اثر به صورت نازک رنگ شده‌است و هنرمند به جای استفاده از لعاب، رنگ‌دانه‌های ماریطوب را روی سطح نقاشی ترکیب کرده‌است تا بافت ایجاد کند، این پرتره به طول سه‌چهارم و شناخته شده با دست هنرمند و همچنین با توجه به اهمیتی که به صندلی‌ای که پلات به آن تکیه می‌دهد، داده شده‌است و پس‌زمینهٔ پارچه‌ای گل‌دار که به نظر می‌رسد؛ نقاش با قالب ناآشنا بوده و به این طریق جبران کرده‌است، یگانه است. این پرتره نشان از آگاهی جان ماری از سبک جان سینگلتون کوپلی دارد و به عنوان موفق‌ترین قطعهٔ شناخته شدهٔ جان ماری، در نظر گرفته می‌شود؛ در غیر این صورت، او را یک نقاش معمولی می‌دانند و سبک او را نیز «سخت و غیرماهرانه» توصیف کرده‌اند.
تریاک

| تریاک | تریاک |
| --- | --- |
Opium pod cut to demonstrate fluid extraction1.jpgعصاره‌ای که پس از خراش کپسول بذر خشخاش بیرون آمده است.: Opium pod cut to demonstrate fluid extraction1.jpgعصاره‌ای که پس از خراش کپسول بذر خشخاش بیرون آمده است.
گیاه‌شناسی: تریاک
منشأ (های) گیاهی: خشخاش
بخش (های) گیاه: لاتکس
منشأ جغرافیایی: نامعلوم، احتمالاً آسیای صغیر، اسپانیا، جنوب فرانسه یا شمال‌غرب آفریقا
محتویات فعال: مرفین، کدئین، تبائین، پاپاورین، نوسکاپین، نارسئین.
تولیدکنندگان اصلی: افغانستان، پاکستان، استرالیا، هند، تایلند، ترکیه، لائوس، میانمار، مکزیک، کلمبیا و چین
مصرف‌کنندگان اصلی: سراسر جهان، اروپا در ردهٔ اول.
قیمت عمده‌فروشی: ۳۰۰۰ دلار آمریکا برای هر کیلوگرم(تا تاریخ ۲۰۰۲) [نیازمند به‌روزرسانی]
قیمت خرده‌فروشی: ۱۶۰۰۰ دلار آمریکا برای هر کیلوگرم (تا تاریخ ۲۰۰۲) [نیازمند به‌روزرسانی]
وضعیت قانونی:  AU: Controlled (S8)  CA: Schedule I  UK: Class A  US: Schedule II  UN: Narcotic Schedule I  ℞ Prescription only 
مزرعه کشت خشخاش در برمه.
تریاک، عصارهٔ خشک‌شده گیاه خشخاش است که از خراشیدن این گیاه، به‌دست می‌آید. حدود ۱۲ درصد از تریاک را مرفین، تشکیل می‌دهد که یک آلکالوئید اپیوئیدی ضد درد است. مرفین از طریق فرایندهای شیمیایی به هروئین و سایر اپیوئیدها برای مصارف درمانی و تولید مواد مخدر تبدیل می‌شود. در تریاک، آلکالوئیدهای دیگری از جمله کدئین، نارسئین، پاپاورین، نوسکاپین و تبائین نیز وجود دارد. تریاک به شیوهٔ سنتی، با ایجاد خراش بر روی کپسول‌های بذر و در واقع میوه گیاه خشخاش و جمع‌آوری عصاره (لاتکس) و خشک کردن آن تولید می‌شود. با تبدیل تریاک به مرفین، %۸۸ از وزن تریاک کاسته شده و قاچاق آن، آسان‌تر خواهد شد. با تبدیل مرفین به هروئین، تأثیر آن حدوداً ۲ برابر شده و قیمت نسبی آن نیز افزایش می‌یابد.
مصرف مداوم مرفین باعث افزایش نیاز بدن و وابستگی فیزیکی به این ماده و به‌وجود آمدن تحمل دارویی و اعتیاد می‌شود. تریاک از دیرباز به‌دلیل خصوصیات ضد درد آن، مورد توجه پزشکان و جراحان بوده است.
واژه‌شناسی

تریاک، از کلمه یونانی (thērĭăkḗ) θηριακή (به انگلیسی: Theriac)  به معنی پادزهر، وارد زبان فارسی شده است. در فرهنگ قدیم یونانی، تریاک، پادزهر گزیده شدن با حیوانات وحشی بوده است و به همین علت در فارسی قدیم نیز تریاک (تریاق) به معنی پادزهر بوده است. افیون که در فارسی قدیم اپیون هم می‌گفتند نیز از یونانی ὄπιον (ópion) (به انگلیسی: Opium) به معنی شیره خشخاش، وارد فارسی شده است.
ترکیبات

همچنین ببینید: اپیوئید
ساختار شیمیایی مرفین، مادهٔ فعال اصلی تریاک
ساختار شیمیایی کدئین، مادهٔ فعال دیگر تریاک
تریاک حاوی دو گروه اصلی از آلکالوئیدها است.
فنانترن‌ها از جمله مرفین، کدئین و تبائین، که ترکیبات سایکو اکتیو اصلی تریاک هستند.
ایزوکوئینولین‌ها از جمله پاپاورین و نوسکاپین که تأثیر قابل توجهی بر دستگاه عصبی مرکزی ندارند.
مرفین، مهم‌ترین و رایج‌ترین آلکالوئید تریاک است که ۱۰ تا ۱۶ درصد از مجموع آلکالوئیدهای تریاک را تشکیل می‌دهد. این ماده همچین عامل اصلی تأثیرات منفی تریاک مانند ادم ریوی، مشکلات تنفسی، کما و برخی مشکلات قلبی و ریوی است.
کاربردهای درمانی

پزشکان و دندانپزشکان شبه‌افیونی‌ها را برای تسکین دادن دردهای حاد یا مزمن ناشی از بیماری، جراحی یا جراحت‌ها تجویز می‌کنند. در پزشکی ایرانی از زمان‌های قدیم تریاک به عنوان دارو حضور داشته رازی و ابن سینا و دیگران آن را برای درمان توصیه کرده‌اند.
امروزه بسیاری داروهای شبه‌افیونی به‌طور مصنوعی ساخته می‌شوند از جمله اکسی‌کدون، مپریدین، هیدروکدون و هیدرومورفین
داروهای شبه‌افیونی همچنین برای تخفیف سرفه متوسط تا شدید و اسهال نیز به کار می‌روند. شبه‌افیونی‌هایی مانند متادون و بوپرونورفین برای معالجه اعتیاد به شبه‌افیونی‌های دیگر مانند هروئین کاربرد دارند.
سوءمصرف و اعتیاد

مصرف طولانی‌مدت و مداوم تریاک باعث افزایش نیاز بدن و وابستگی فیزیکی به این ماده و به‌وجود آمدن تحمل دارویی و اعتیاد می‌شود. معتادان به تریاک در ایران، روزانه به‌طور میانگین ۸ گرم تریاک مصرف می‌کنند. برخی از داروهای شبه‌افیونی قانونی تجویز شده مانند کدئین، هیدرومورفون، اکسی‌کدون نیز مورد سوءمصرف قرار می‌گیرند. بر اساس یک تحقیق که در سال ۱۹۹۹ انجام شده ایران بیش از هر کشور دیگری با گرفتاری‌های ناشی از مصرف تریاک غیرقانونی روبروست. بر اساس این تحقیق ۲٫۸ درصد از جمعیت ۱۵ تا ۶۴ سال ایران دچار این مشکل هستند.
تاریخچه تریاک در ایران > شروع تریاک کاری در ایران

کاهش تولید ابریشم و خشکسالی‌های پی در پی باعث بحران اقتصادی شده بود. احتمالاً این باعث شد سپهسالار به فکر بیافتد که از درآمد صدور تریاک می‌شود به کشور کمک کرد.
میرزا حسین خان سپهسالار در مأموریت بمبئی، حدود ۱۸۵۰ میلادی در یکی از گزارش‌های خود منافع کشت خشخاش در ایران را از نظر صادرات گوشزد کرد و دولت نیز بر اساس این گزارش، کشت خشخاش را در دستور قرار داد و به ترویج آن پرداخت.
فریدون آدمیت می‌نویسد:
تا نیمه سدهٔ گذشته نیز کشت خشخاش رواجی نداشت و در نوشته‌های مؤلفان خارجی که در این زمان به ایران آمده‌اند، هیچ اشاره‌ای به تریاک کشیدن نیافتیم. و حال آن‌که از عادت غلیان کشیدن و کشت تنباکو اغلب سخن گفته‌اند. اما در این سال‌هاست که می‌بینیم به کشت تریاک توجهی شده است؛ مثلاً در ۱۲۶۷ قمری (۱۸۵۰م) تریاک‌کاری در اطراف تهران به مرحله آزمایش درآمد که حاصل آن را بسنجند. پس از ده سال یعنی از حدود سال ۱۲۷۷ قمری (۱۸۶۰ م) به بعد است که در آثار مؤلفان اروپایی به عادت تریاک کشیدن [ایرانیان] اشاره گردیده؛ تا این‌که دامنه آن گسترده شد و اغلب ولایات ایران را فرا گرفت. ظاهراً از ۱۸۷۰ میلادی تریاک ایران به‌عنوان ماده صادرات بین‌المللی درآمد، و کشاورزان رفته‌رفته قسمتی از اراضی گندم‌خیز را به کشت خشخاش تخصیص دادند.
در اولین سال زراعی پس از صدارت سپهسالار کشت تریاک چنان توسعه یافت که در کنار عامل خشکسالی به‌عنوان یکی از عوامل مؤثر در رکود کشت غلات و سایر محصولات، موجب بروز قحطی وحشتناک در کشور گردید.
کنسول انگلیس در بوشهر دراین‌باره می‌نویسد:
«چند سال قبل سود حاصله از تریاک، توجه ایرانیان را جلب کرد و تقریباً تمامی اراضی موجود و مناسب در یزد، اصفهان و جاهای دیگر به کشت خشخاش اختصاص یافت و کشت غلات و سایر محصولات پشت‌گوش انداخته شد . . . [این مسئله] با خشکسالی و سایر عوامل تلفیق شد و منجر به قحطی سال ۱۸۷۱–۱۸۷۲ گردید.»
تاریخچه تریاک در ایران > قانون تریاک

پیش از سال ۱۲۸۹خ قانونی برای تریاک وجود نداشت و این ماده مخدر یکی از کالاهای صادراتی رسمی کشور بود
وزیر مالیه مرتضی‌قلی خان صنیع‌الدوله لایحه ای با عنوان «تحدید تریاک» به مجلس فرستاد که در ۲۱ اسفند ۱۲۸۹ به تصویب مجلس شورای ملی رسید که برای تریاک مالیات تعیین (مثقالی سیصد دینار) و مصرف شیره تریاک را ممنوع و مصرف‌کنندگان تریاک را ملزم می‌کرد پس از مصرف، سوخته تریاک را به وزارت مالیه تحویل دهند و برای هر مثقال سه شاهی حق‌الزحمه دریافت کنند. دولت از این سوخته برای کسانی که قادر به ترک شیره نبودند، استفاده می‌کرد.
قانون تحدید تریاک در جهت از میان بردن کامل و تدریجی مصرف تریاک در ایران مقرر کرد که از دو سال بعد، مالیات تریاک هرساله یکصد و پنجاه دینار افزایش یابد و پس از هفت سال، مصرف شیره به صورت کامل ممنوع و مصرف تریاک تنها به عنوان دارو مجاز شود. با این حال، تولید تریاک در ایران به منظور صادرات ادامه می‌یافت و حتی تشویق می‌شد چون این قانون، تریاک صادراتی را از مالیات معاف کرد. با وجود این تولید و مصرف تریاک در داخل ایران افزایش یافت.
به گفته عبدالله یاسایی نماینده سمنان و دامغان، در سیستان و خراسان «اغلب عائله‌ها از زن و مرد و اطفال مبتلا هستند به استعمال افیون. ای بسا عائله‌ها که در نتیجه استعمال افیون از هستی ساقط شده‌اند و در تنگنای فقر و وفاقه افتاده، بی‌چاره و پریشان شده، به حدی که مشغول تکدی شده‌اند».
رواج شیره‌خانه‌ها در ایران نیز در سالهای پایانی دوره قاجار از خراسان و سیستان آغاز شد و به تهران رسید.
در سالهای پایانی دوره قاجار، ایران از تأمین کننده‌های عمده تریاک جهان بود و سالیانه هفت و نیم میلیون تومان از این راه درآمد داشت.
تولید و تجارت

در سال ۱۹۸۰ حدود ۲ هزار تن تریاک (چه قانونی و چه غیرقانونی) به بازار عرضه شد و به ۵ هزار تن در سال ۲۰۰۰ رسید. سازمان بهداشت جهانی برآورد کرده که برای تأمین نیازهای پزشکی دنیا باید تولید تریاک پنج برابر بیشتر شود. در سال ۲۰۰۲ قیمت تریاک برای کشاورزان حدود ۳۰۰ دلار برای هر کیلو و برای خریداران ۸۰۰ دلار بود اما در خیابان‌های اروپا قیمت آن به ۱۶ هزار دلار می‌رسید.
امروزه افغانستان بزرگ‌ترین تولیدکننده تریاک دنیاست. تا پیش از فرمان منع کشت تریاک توسط طالبان در سال ۲۰۰۰ این کشور هر سال حدود ۷۰ درصد تریاک دنیا را تأمین می‌کرد. در آن سال تولید تریاک این کشور ۹۴ درصد کاهش یافت.
یک سال بعد آمریکا و متحدانش به افغانستان حمله‌ور شده و طالبان را سرنگون کردند. کشت خشخاش به سرعت افزایش یافته و افغانستان جایگاه خود را به عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده این محصول از برمه پس گرفت.
در سال ۲۰۰۶ تولید تریاک در افغانستان به بالاترین میزان خود در تاریخ رسید. بر اساس برآورد اداره مواد مخدر و جرایم سازمان ملل؛ در این سال در افغانستان ۶۱۰۰ تن تریاک در ۱۶۵۰ کیلومتر مربع کشت شد که معادل ۸۲ درصد تولید جهانی بوده است.
ارزش هروئین به دست آمده ۳٫۵ میلیارد دلار بود که ۷۰۰ میلیون دلار آن نصیب کشاورزان افغان شده است. با این حال کشت تریاک که به قیمت ۱۳۸ دلار در هر کیلو به فروش می‌رسید تا ده برابر کشت گندم برای کشاورزان سودآور بوده است.
در اواسط قرن بیستم بیشترین تولید تریاک در جنوب شرقی آسیا معروف به مثلث طلایی شامل کشورهای برمه، تایلند و لائوس انجام می‌شد. اکنون نیز پس از افغانستان کشورهای مثلث طلایی (به ویژه برمه)، پاکستان، کلمبیا، گواتمالا و مکزیک تولیدکنندگان بعدی تریاک هستند.
تولید قانونی تریاک نیز در بسیاری از کشورها با نظارت نهادهای قانونی انجام می‌شود. در شیوه رایج تولید پزشکی تریاک کل گیاه خشخاش (به جز ریشه و برگ) در یک محلول اسیدی قرار می‌گیرد و سپس آلکالوئیدها از آن استخراج شده و تلخیص می‌شود. این روش در دوران جنگ دوم جهانی در بریتانیا ابداع شد.
در هند تولید قانونی تریاک انجام می‌شود. در سال ۲۰۰۸ کشاورزان می‌توانستند مجوز کشت تریاک در هزار متر مربع زمین خود را گرفته و برای حفظ مجوز خود بایستی ۵۶ کیلو تریاک خام خالص را به دولت بفروشند.
روش‌های مصرف

خوردن و تدخین (دود کردن) دو روش مصرف معمول تریاک هستند. تزریق تریاک بسیار خطرناک است چون بخش‌های نامحلول در آب زیادی دارد و می‌تواند باعث ایست قلبی شود. پیش از خوردن تریاک معمولاً آن را حرارت داده و می‌پزند یا در آب حل کرده و فقط بخش محلول در آب را می‌خورند. چون مرفین و بیشتر آلکالوئیدهای مؤثر تریاک محلول در آب هستند. در قرن نوزدهم، چای خشخاش یک نوشیدنی معمول دارویی بود، اما در قرن بیست و یکم این عادت معمولاً به معتادان تریاک محدود می‌شود.
حرارت دادن به تریاک به منظور ایجاد دود می‌تواند محتویات این دارو را کاهش دهد. تریاک به مراتب ضعیف‌تر از برخی مواد تولید شده حاصل از آن مانند مرفین و هروئین است. این میزان بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ برابر تخمین زده می‌شود. علاوه بر این، در حالی‌که کل دُز هروئین مصرفی ممکن است ظرف چند ثانیه جذب شود، مقداری تریاک به اندازه یک پیپِ پُر، در مدت زمانی بسیار طولانی‌تر کشیده می‌شود و به آهستگی تأثیرات خوش خود را به مصرف‌کننده می‌چشاند. تدخین تریاک، روش‌های مختلفی دارد که استفاده از وافور و ابزارهای چپق‌مانند دیگر و همچنین استفاده از سیخ و سنجاق روش‌های رایج هستند. شاعر انگلیسی، سمیوئل تیلور کولریج و همچنین تامس د کوئینسی، به دلایل پزشکی مصرف تریاک را آغاز کردند. این دو نفر گزارش‌هایی کلاسیک از ایجاد توهم و الهام خلاق تحت تأثیر تریاک ارائه کردند.
گاهی برای افزایش علاقه مصرف‌کنندگان دود تریاک به فعالیت‌های جنسی، به تریاک، آرسنیک اضافه می‌کنند. گزارش‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد این عمل در میان مصرف‌کنندگان این ترکیب مسمومیت ناشی آرسنیک ایجاد کرده است.
فرآورده‌های تریاک

تریاک خام (Raw or Crude opium)
سوخته تریاک (Opium dross): ماده قیری (قطران) است که پس از تدخین تریاک خام باقی می‌ماند.
شیره تریاک (Opium sap): جوشانده تریاک سوخته (با یا بدون تریاک خام) است.
۴- تنتور تریاک (Opium tincture): از حل کردن تریاک در آب و الکل (۱۹ درصد حجمی-حجمی اتانول) تولید می‌شود و هر ۱۰۰ سی سی آن حاوی یک گرم مورفین است (محلول یک درصد).
۵- عصاره تریاک (Opium extract): با خیساندن تریاک خام در آب تهیه می‌شود.
۶- شربت تریاک (Opium syrup): از ترکیب شربت شکر و ۲٫۵ درصد عصاره تریاک تهیه می‌شود.
فرآورده‌های تریاک > سوخته

سوخته تریاک (Opium dross) در اصلاح عامیانه و در رابطه با مشتقات تریاک به باقی‌ماندهٔ قیری (قطران) و کربنیته شده تریاک که در هنگام تدخین (کشیدن) در آلت استعمال که متداول‌ترین آن بافور هست و در قسمت حقه سفالی و سرامیکی آن از طریق سوراخ کوچکی که در موقع آتش‌خور شدن تریاک به کمک زغال گداخته در زمان تدخین به صورت ماده خشک و سیاه رنگ جمع می‌گردد گفته می‌شود.
فرآورده‌های تریاک > شیره تریاک

سوخته تریاک شامل ناخالصی‌هایی از قبیل باقی‌مانده تریاک و مواد اضافه کربنی و خاکستر و همچنین مقداری ترکیبات مرفینی در تریاک می‌باشد و با حل شدن در آب از ناخالصی‌ها جدا شده و با صاف کردن آب از ناخالصی‌ها به گونه‌هایی متفاوت و مشابه مورد استفاده قرار می‌گیرد. به وسیله جوشاندن آب، شیره (Opium sap) آن را می‌گیرند.
ترک اعتیاد به تریاک

روش‌های متعددی برای ترک اعتیاد به تریاک وجود دارد. داروهای مورد استفاده شامل موارد زیر هستند:
بوپرنورفین (به عنوان ضد درد، مسکن قوی و جایگزین مواد مخدر و اعتیادآور)
شربت تریاک (یک ماده مخدر و مسکن درد و اعتیاد آور)
متادون (داروی نگهدارنده برای مهار اعتیاد به هروئین و مواد مخدر و اعتیاد آور)
ایبوگین
حب جدوار (داروی ترک اعتیاد، مسکن قوی و ضد درد)
نالوکسان (برای تشخیص و درمان مسمومیت‌ها با مواد مخدر یا کمای ناشی از آن مصرف می‌شود)
نالتروکسان (به عنوان داروی کمکی برای درمان اعتیاد به کار می‌رود)
مردی از قبیلهٔ آخا در تایلند در حال کشیدن تریاک
تصویر یک شیره‌کش‌خانه در چین از نگاه یک جهان‌گرد غربی در قرن نوزدهم
تریاک خام توقیف‌شده در افغانستان
جری وست

جری وست (انگلیسی: Jerry West؛ زاده ۲۸ مهٔ ۱۹۳۸ – درگذشته ۱۲ ژوئن ۲۰۲۴) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جری وست در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
جان آر. بیلور

| جان آر>  بیلور | جان آر>  بیلور |
| --- | --- |
بیلور در لباس متحدالشکل، حدود ۱۸۶۱ میلادی: بیلور در لباس متحدالشکل، حدود ۱۸۶۱ میلادی
عضو خانه نمایندگان ایالات مؤتلفه از پنجمین کنگره ناحیه‌ای تگزاس: عضو خانه نمایندگان ایالات مؤتلفه از پنجمین کنگره ناحیه‌ای تگزاس
دوره مسئولیت ۲ مه ۱۸۶۴ – ۲۶ مه ۱۸۶۵: دوره مسئولیت ۲ مه ۱۸۶۴ – ۲۶ مه ۱۸۶۵
پس از: M. D. Graham
پیش از: انحلال حوزه انتخابیه
اولین فرماندار قلمروی آریزونا (مؤتلفه): اولین فرماندار قلمروی آریزونا (مؤتلفه)
دوره مسئولیت ۱ اوت ۱۸۶۱ – ۱۷ مارس ۱۸۶۲: دوره مسئولیت ۱ اوت ۱۸۶۱ – ۱۷ مارس ۱۸۶۲
پس از: ال.اس. اوینگز (موقتی)
پیش از: ال. اس. اوینگز (در تبعید)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: جان رابرت بیلور ۲۷ ژوئیهٔ ۱۸۲۲ پاریس، کنتاکی،  U.S.
درگذشته: ۶ فوریهٔ ۱۸۹۴ (۷۱ سال) شهرستان یووالد، تگزاس،  U.S.
آرامگاه: کلیسای عروج، شهرستان اولاد، تگزاس، U.S. ۲۹°۳۲′۲۱٫۵″ شمالی ۱۰۰°۰۰′۴۴٫۴″ غربی﻿ / ﻿۲۹٫۵۳۹۳۰۶°شمالی ۱۰۰٫۰۱۲۳۳۳°غربی﻿ / 29.539306; -100.012333
حزب سیاسی: دموکرات
خویشاوندان: جورج بیلور (عموی بزرگ) جورج وایث بیلور (برادر) آر.ئی.بی. بیلور (عمو)
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات مؤتلفه آمریکا
خدمت/شاخه:  ارتش ایالات مؤتلفه
سال‌های خدمت: ۱۸۶۱–۱۸۶۵
درجه:  سرهنگ
فرمانده: دومین هنگ سواره‌نظام تگزاس
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی آمریکا اولین نبرد مسیلا  نبرد قله پیکاچو  نبرد گالوستون 
جان آر. بیلور (John R. Baylor) (در بدو تولد او جان رابرت بیلور) (John Robert Baylor) ‏ (۲۷ ژوئیه ۱۸۲۲–۶ فوریه ۱۸۹۴)، از عاملین سرخپوست ایالات متحده، ناشر، ویرایشگر، سیاستمدار آمریکایی و همچنین افسر ارشد ارتش ایالات مؤتلفه و مأمور رسیدگی به امور سرخ‌پوستان در دولت این کشور بود. پس از پایان دوران خدمتش در امور مربوط به سرخ‌پوستان، او به عنوان یکی از پایه‌گذاران روزنامه «مرد سفیدپوست» شروع به کار کرد؛ این روزنامه که در تگزاس شمالی منتشر می‌شد از منتقدان جدی فرماندار سم هیوستون بود.
بیلور در خلال جنگ داخلی آمریکا، نیروهای مؤتلفه تگزاس را به سوی نیومکزیکو هدایت کرد و متعاقباً خود را نخستین فرماندار منطقه آریزونا معرفی نمود. این اقدام وی از جانب جفرسون دیویس، رهبر ایالات مؤتلفه، مورد تأیید قرار گرفت. بعدها طی مشاجره‌ای که رخ داد سردبیر روزنامه رقیب به دست بیلور کشته شد. دیویس با دستور بیلور خطاب به هنگ تحت فرمانش برای قلع‌و قمع نیروهای آپاچی منطقه مخالف بود. از این‌رو، او را از فرمانداری عزل کرد و جایگاهی را که در کمیسیون تگزاس داشت از وی سلب شد.
اندکی بعد، بیلور از این بحران گذر کرد و در شهر سن آنتونیو ساکن شد. سپس به عنوان یکی از اعضای قانون‌گذار به دولت ایالتی راه یافت و علاوه بر آن به دامپروری نیز مشغول شد. در سال ۱۸۸۱ و درست زمانی که ۵۹ سال داشت بار دیگر در نزاعی یک نفر دیگر را کشت، با این حال در دادگاه تبرئه شد. جان آر. بیلور سال‌ها بعد در همان مزرعه پرورش دامی که متعلق به خودش بود، از دنیا رفت.
اوایل زندگی

جان آر. بیلور در سال ۱۸۲۲ در شهر پاریس واقع در ایالت کنتاکی به دنیا آمد، او فرزند یکی از پزشکان جراح شاغل در ارتش آمریکا و همسر او بود. جان یک برادر به نام جورج وایت بیلور داشت که به راه پدر رفت و به خدمت نیروهای نظامی درآمد و بعدها به درجه سرهنگی رسید. این دو پسر همراه خانواده خود در پایگاه‌های نظامی مختلفی زندگی کردند و در آنجا بزرگ شدند. این پایگاه‌ها محلی بود که پدرشان به عنوان دستیار جراح هنگ هفتم خدمت می‌کرد. یکی از عموهای‌شان، رابرت ایمیت بلدسو بیلور، در دادگاه عالی تگزاس به سمت دستیار قاضی منصوب شد و از بنیان‌گذارن دانشگاه بیلور بود. عموی ارشد آنها، سرهنگ جورج آر. بیلور نیز در جنگ انقلاب آمریکا حضور داشت.
عزیمت به تگزاس

جان بیلور در سن هیجده سالگی به منطقه فایِت در ایالت تگزاس نقل مکان کرد و زندگی‌اش را در آنجا بنا نهاد. در سال ۱۸۴۰ به نیروهای داوطلب این ایالت ملحق شد تا به نبرد با سرخ‌پوستان قبیله کومانچی برود. وی در سال ۱۸۴۴ در شهر مارشال تگزاس با امیلی هانا ازدواج کرد؛ این زوج صاحب هفت پسر و سه دختر شدند. البته برادرش جورج نیز سرانجام به تگزاس آمد.
بیلور که با اشتغال به دام‌پروری در تگزاس روزگار می‌گذارند، تصمیم گرفت که گریزی نیز به سیاست بزند و اینگونه بود که در سال ۱۸۵۱ به عضویت مجلس قانون‌گذاری این ایالت درآمد و طی سال‌های ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴ در آنجا مشغول به کار بود. در سال ۱۸۵۳ صلاحیت حقوقی لازم را کسب کرد. در سال ۱۸۵۵ به عنوان مأمور دولت، مسئول رسیدگی به امور قبیله کومانچی شد و تا سال ۱۸۵۷ و انفصالش از کار، در این منصب باقی ماند. پس از برکناری به سرتاسر ایالت سفر کرد و طی این سفرها ضمن اعلام مخالفت خود با سرخ‌پوستان کومانچی، اقدام به برگزاری گردهمایی‌های ضد سرخ‌پوستی نیز نمود. در این زمان او سردبیری روزنامه‌ای به نام «دِ وایت‌من» را بر عهده داشت که در ضدیت با سرخ‌پوستان بود. به علاوه وی قریب به یکصد هزار نفر از نیروهای پارتیزانی را برای مقابله با سرخ‌پوستان سازماندهی کرده بود.
بعدتر، جان بیلور برای رسیدگی به امور سرخ‌پوستان در منطقه جک به مأموریت گماشته شد و از سال ۱۸۵۶ تا زمان برکناری‌اش یعنی مارس ۱۸۵۷ در آنجا فعالیت می‌کرد. وی در شمار یکی از منتقدان فرماندار سم هیوستون قرار داشت که معتقد بود او آنطور که شایسته‌است از ساکنان تگزاس شمالی در مقابل کومانچی‌ها و آپاچی‌های لیپان دفاع نمی‌کند.
بدین‌ترتیب وی برای حضور در مجلس ایالتی انتخاب شد و بعد از سال ۱۸۶۰ هم‌بنیانگذار و سردبیر یک روزنامه محلی به نام «دِ وایت‌من» بود که از اخراج سرخ‌پوستان از تگزاس شمالی حمایت می‌کرد. دفتر این روزنامه در شهر جکس‌بورو قرارداشت، بنابراین از مزیت شهری برخوردار بود که یکی از توقفگاه‌های مسیر شرکت پُستی و حمل‌ونقل باترفیلد اورلند به‌شمار می‌رفت. از این رو تخمین زده می‌شد که این روزنامه بتواند به دست قریب به یکصد هزار خواننده برسد.
جنگ داخلی آمریکا

پس از خروج ایالت تگزاس از اتحادیه، بیلور مأموریت یافت تا در مقام سرهنگ دوم فرماندهی هنگ دوم سواره‌نظام تگزاس را (که با نام هنگ دوم تفنگداران سواره تگزاس نیز شناخته می‌شوند) عهده‌دار شود. نیروهای تحت امر او از جهت جنوب غربی وارد منطقه نیومکزیکو شدند و فورت‌بلیس را به اشغال خود درآوردند.
جنگ داخلی آمریکا > فرماندار منطقه آریزونا (۱۸۶۲–۱۸۶۱)

پس از کسب پیروزی در نبرد اول مِسیلا (۲۵ ژوئیه ۱۸۶۱) و به تسلیم درآوردن نیروهای آمریکایی در آن منطقه، بیلور خود را به عنوان فرماندار آریزونا معرفی کرد؛ منطقه‌ای که شامل نواحی جنوبی نیومکزیکو و آریزونای کنونی می‌شد. این سمت از سوی کنگره مؤتلفه مورد تأیید قرار گرفت و او در سال ۱۸۶۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در ۱۸ ژانویه ۱۸۶۲، این ناحیه که تازه داشت شکل می‌گرفت توسط ایالات مؤتلفه رسماً سامان یافت.
جنگ داخلی آمریکا > مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه (۱۸۶۳–۱۸۶۵)

مدتی بعد بیلور برای حضور در دومین کنگره ایالات مؤتلفه انتخاب شد و طی سال‌های ۱۸۶۳ تا ۱۸۶۵ به عنوان نماینده ایالت تگزاس در آنجا مشغول به خدمت بود. بار دیگر در مقام سرهنگ مأموریتی به او داده شد تا به منظور بازپس‌گیری آریزونا اقدام به جمع‌آوری نیروهای تازه‌نفس کند. این در حالی بود که درست دو هفته پس از آن، جنگ داخلی آمریکا خاتمه یافت.
اواخر زندگی

طی سال‌های پس از جنگ، بیلور در سنت‌آنتونیو واقع در تگزاس سکونت داشت. در سال ۱۸۷۳ او به نمایندگی از حزب دموکرات نامزد فرمانداری تگزاس شد ولی در رقابت با ریچارد کوک شکست خورد.
در سال ۱۸۷۶ و همزمان با بحبوحه نبرد تپه‌های سیاه، او برای مقابله با قبیله لاکوتا سیوکس در ارتش آمریکا خدمت کرد.
در سال ۱۸۷۸، او در منطقه یووالد مزرعه دامپروری نسبتاً بزرگی به راه انداخت که رونق گرفت ولی او همچنان خود را وارد درگیری‌های خشونت‌آمیز می‌کرد تا جاییکه گفته می‌شد در اوایل دهه ۱۸۸۰ در نزاع بر سر دام‌ها یک نفر را کشته‌است. این قتل در منطقه یووالد رخ داد و قربانی گیل‌کریست نام داشت. البته بیلور هیچگاه برای این جنایت متهم نشد.
او در در تاریخ ۶ فوریه ۱۸۹۴ و در سن ۷۱ سالگی در مزرعه دام‌پروری خودش از دنیا رفت و در گورستان کلیسای عروج به خاک سپرده شد.