کتاب پاپ-آپ
تاریخچه

مخاطبان کتابهای متحرک اولیه بزرگسالان بودند، نه کودکان. اولین اثر معروف در میان کتاب‌ها توسط یک راهب قرن ۱۳ بندیکتین بنام متیو پاریس در کتاب کرونیکا ماژورا (وقایع‌نامه بزرگ) Chronica Majora استفاده‌شد. پاریس صفحات زیادی را که به راهبان برای کمک به محاسبه روزهای مقدس استفاده می‌کردند، ضمیمه کرده‌است.
حدس زده می‌شود که عارف و شاعر کاتالان رامون لول از مایورکا برای نشان دادن نظریه‌های خود در اوایل قرن ۱۴ از لغزنده‌ها استفاده کرده، اما هیچ نمونه‌ای باقی مانده از وی تاکنون ثبت نشده‌است.
در طول قرن‌ها از تکنیک لغزنده برای اهداف مختلفی مانند آموزش آناتومی، پیش‌بینی‌های نجوم، ایجاد کد مخفی، و گفتن فال استفاده شده‌است. در سال ۱۵۶۴ کتاب متحرک دیگری با موضوع طالع بینی با عنوان کازموگرافیا پتری آپیانی Cosmographia Petri Apiani منتشر شده بود. در سالهای بعد، حرفه پزشکی با استفاده از این قالب، کتابهای تشریحی را با لایه‌ها و برگه‌هایی که بدن انسان را نشان می‌داد منتشر کردند.
طراح منظره انگلیسی کاپابیلیتی براونCapability Brown برای نشان دادن نماهای قبل و بعد طرح‌های خود از زبانه‌ها استفاده کرد.
اسنادی وجود دارد که کتاب‌هایی با قطعات متحرک قرن‌ها مورد استفاده بوده‌اند ولی تقریباً همیشه از آنها در کارهای آموزشی استفاده می‌شده‌است.
در سال ۱۷۷۵ م توماس مالتون پدر Thomas Malton, the elder
رساله‌ای کامل دربارهٔ چشم‌انداز نظریه و عمل، در اصول دکتر بروک تیلور را منتشر کرده‌است. رساله‌ای کامل دربارهٔ چشم‌انداز… اولین کتاب پاپ-آپی است که بصورت تجاری تولید می‌شود و شامل مکانیزم کاغذی ۳ بعدی است. پنجره‌های بازشو با کشیدن رشته‌هایی فعال می‌شوند و حجم‌ها هندسی را ایجاد می‌کنند که به خواننده در درک مفهوم چشم‌انداز کمک می‌کند.
در اواخر قرن هجدهم بود که این تکنیک‌ها روی کتابهایی که برای سرگرمی و به ویژه برای کودکان طراحی شده بودند به کار گرفته شدند.
برخی از اولین کتابهای سه بعدی و با زبانه‌های متحرک توسط ارنست نیستر و لوتار مگندورفر در آلمان و انگلیس در قرن نوزدهم تهیه می‌شدند.
جهش بزرگ در زمینه کتاب‌های پاپ-آپ در سال ۱۹۲۹ با انتشار کتاب سالانه کودکان روزانه اکسپرس شماره ۱ با تصاویری که به شکل مدل بالا می‌جهند انجامید. آن را لوییس ژیرود و تئودور براون تهیه کرده‌بودند. چهار مورد دیگر سالانه اکسپرس روزانه به دنبال آن ساخته شد و سپس ژیرود انتشارات استراند را راه اندازی کرد، این مجموعه جدیدی از کتابهای بوکانو را تولید کرد. کتاب‌های بوکانو اولین کتاب‌های پاپ-آپ واقعی برای کودکان بودند، زیرا پاپ-آپ‌ها را می‌توان از ۳۶۰ درجه کامل مشاهده کرد، نه فقط قسمت جلویی که رو به بیننده است. هفده بوکانو تا قبل از مرگ ژیرود در سال ۱۹۴۹ ساخته‌شد.
در ایالات متحده، در دهه ۱۹۳۰، هارولد لنتز با تولید کتاب‌های روبان آبی در نیویورک از ژیرود پیروی می‌کرد. وی اولین ناشری بود که از اصطلاح pop-up برای توصیف تصاویر متحرک خود استفاده کرد.
پیشرفت بعدی در این زمینه توسط وویتخ کوباشتا Vojtěch Kubašta و اندیشه حیرت‌آور وی انجام شد که در دهه ۱۹۶۰ در پراگ کار می‌کرد؛ به رهبری او و والدو هانت در ایالات متحده با تأسیس دو شرکت Graphics International و Intervisual Books، بین دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۹۰ صدها کتاب پاپ-آپ را برای کودکان تولید کردند. اگرچه این کتابها برای مخاطبان ایالات متحده در نظر گرفته شده بود، اما این کتابها در مناطقی با هزینه کار کمتر سر هم می‌شدند؛ ژاپن و بعداً در سنگاپور و آمریکای لاتین، کشورهایی مانند کلمبیا و مکزیک. اولین کتاب پاپ-آپ هانت، کتاب معمای پاپ-آپ بنت سرف بود، منتشر شده توسط خانه تصادفی (Random House) به عنوان یک تبلیغ برای کافی شاپ ماکسول و نمایش آن کار طنزپرداز بنت سرف که در آن زمان رئیس خانه تصادفی بود. تیم والدو هانت و کریستوفر سرف در مجموع ۳۰ کتاب پاپ آپ کودک دیگر را برای چاپ توسط خانه تصادفی Random House تهیه کردند، از جمله کتاب‌های ویژه‌ای که ایجاد کردند شخصیت‌های خیابان سسمی بودند. به گفته بنت سرف (در کتاب خود به صورت تصادفی)، کتابهای پاپ آپ برای خانه تصادفی سودآور بودند.
هانت علاوه بر همکاری با کریستوفر سرف در خانه تصادفی، کتابهای پاپ-آپ برای والت دیزنی، مجموعه ای از کتاب‌های پاپ آپ براساس بابر BABER، و عناوینی مانند خانه خالی از سکنه توسط یان پیانکوفسکی و بدن انسان توسط دیوید پلهام در کارنامه‌اش دارد.