stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آرامگاه فردوسی

| آرامگاه فردوسی | آرامگاه فردوسی |
| --- | --- |
نام: آرامگاه فردوسی
کشور: ایران
استان: استان خراسان رضوی
شهرستان: مشهد
بخش: توس، منطقهٔ دوازده مشهد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نوع بنا: آرامگاه
مساحت: شش هکتار (ساختمان بنا ۱۰۴۳ مترمربع)
کاربری: آرامگاه
دیرینگی: ۱۹۳۴ م / ۱۳۱۳ ه‍.ش
دورهٔ ساخت اثر: دولت شاهنشاهی ایران
بانی اثر: انجمن آثار ملی
مالک فعلی اثر: سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۱۷۶
تاریخ ثبت ملی: ۱۸ آذر ۱۳۵۴
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: بله
آرامگاه فردوسی محل خاکسپاری حکیم ابوالقاسم فردوسی در توس است. این بنا به‌دست هوشنگ سیحون برپایهٔ طرح پیشین کریم طاهرزاده بهزاد، با اندکی تغییر در اندازه و تزئینات، طراحی و بازسازی شد. معمار مجری ساختمان حسین لرزاده، و حسین حجارباشی زنجانی و تقی درودیان مباشر ساخت این بنا بودند. آرامگاه فردوسی در سال ۱۳۱۳ ه‍.ش برابر با ۱۹۳۴ م گشوده شد.
آرامگاه فردوسی بارها ساخته و ویران شده است. در گزارش‌هایی که در دو سدهٔ اخیر ازسوی پژوهشگران ایرانی و خارجی انجام شده‌بود، بنایی محقر و پوشیده از گندمزار به‌چشم آمده است. سرانجام در آغاز سدهٔ چهارده خورشیدی و هم‌زمان با ملّی‌گرایی نوین ایران، تلاش‌ها برای ساخت آرامگاهی شایستهٔ فردوسی ازسر گرفته شد. مساحت کنونی مجموعهٔ آرامگاه نزدیک به شش هکتار و دربردارندهٔ باغ آرامگاه، استخر و تندیسی از فردوسی اثر ابوالحسن صدیقی در جلوی آن، بنای یادبود، ساختمان‌های اداری، کتابخانه، موزه، آرامگاه مهدی اخوان ثالث و آرامگاه محمدرضا شجریان است. معماری داخلی بنا نیز دربردارندهٔ کاشی‌کاری‌ها، نقوش سنگی برجسته از داستان‌های شاهنامه و کتیبه‌هایی سنگی از سروده‌های فردوسی و دیگران است.
این بنا در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۵۴ با شمارهٔ ثبت ۱۱۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جایگاه کنونی

مجموعهٔ فرهنگی باغ آرامگاه فردوسی در توس و در ۲۵ کیلومتری شمال‌غربی شهر مشهد، میان دو روستای طوس سفلی و اسلامیه در مسیری منشعب از بزرگراه مشهد–قوچان، نزدیک به شهر تاریخی تابران و بقعهٔ تاریخی هارونیه قرار دارد. روستای پاژ زادگاه فردوسی در ۲۸ کیلومتری شرق آرامگاه فردوسی است.
پیشینهٔ آرامگاه

چنان‌که مشهور است، پیکر فردوسی را به دلیل شیعه بودن به گورستان راه ندادند و به‌ناچار او را در باغ خودش واقع در شهر تابران طوس، نزدیک به دروازهٔ شرقی رزان به خاک سپردند. آرامگاه او زیارتگاه اهل دانش و معرفت بود و باآن‌که بارها آن را با خاک یکسان کردند از نو ساخته می‌شد. گزارشی نه‌چندان درست از «پیشگفتار بایسنقری» ساختن نخستین بنا بر مدفن فردوسی را به ارسلان جاذب، سپهسالار سلطان محمود غزنوی و حاکم طوس در زمان فردوسی، نسبت داده که یاد او در دیباچهٔ شاهنامه آمده است. به‌خاطر ارادت به فردوسی بر آرامگاه او قبه‌ای ساخت. نزدیک به صد سال پس از مرگ فردوسی این بنا برپا بود تا این که در ۵۱۰ ه‍.ق نظامی عروضی از مدفن فردوسی دیدن کرد. به ظاهر در هنگام یورش غزها در سال‌های ۵۴۸، ۵۵۲ و ۵۵۳ ه‍.ق و سپس لشکریان چنگیز و پسرش تولی‌خان در سال‌های ۶۱۷ و ۶۱۸ ه‍.ق به طوس، هنوز پابرجا بود. چراکه در هنگام حکمرانی گرگوز، امیر مغول (۶۳۸–۶۴۱ ه‍.ق) برای بنیان قلعه‌ای در طوس، بنای آرامگاه ویران و از مصالح آن برای بنای قلعه بهره برده‌شد. سپس در روزگار فرمانروایی غازان خان، امیر ایسن قُتلُغ ساختمانی بر آن برپا کرد و خانقاهی در کنارش ساخت. پیش از پایان ساخت، امیر ایسن قتلغ درگذشت. آرامگاه فردوسی تا حدود نیمهٔ سدهٔ هشتم ه‍.ق آشکار بود، آن‌چنان‌که در نزهةالقلوب آمده که آرامگاه فردوسی در کنار قبر محمد غزالی و معشوق طوسی و بر جانب شرقی طوس بوده است، بااین‌که این نشانی چندان دقیق به‌چشم نمی‌آید. در تذکرةالشعرا گزارش شده که مدفن فردوسی در طوس و کنار بنای عباسیه است که جای او معلوم است. به گمان محیط طباطبایی، «عباس» و «عباسیه» از «آیسن» و «آیس» دگرگونی یافته و گزارش دولتشاه سمرقندی اشاره به همان خانقاهی است که امیر ایسن قتلغ ساخته‌بود و جایگاه کنونی آن، نزدیک به هشتصد متر با آرامگاه فاصله دارد و به هارونیه شناخته می‌شود. عبیدالله خان ازبک در یورش‌هایی که به خراسان و بنا به تعصبی که ضد شیعیان داشت، دستور ویرانی آرامگاه فردوسی را داد. قاضی نورالله شوشتری در دیدار خود از آرامگاه در حدود سال ۱۰۰۰ ه‍. ق، آن را به‌خوبی عیان گزارش کرده که مردمان از همهٔ سرزمین‌ها، به‌ویژه شیعیان امامی، به دیدار آن می‌رفتند.
ویلیام فریزر مأمور کمپانی هند شرقی، در سال ۱۲۳۶ ه‍.ق از آن دیدن کرد و در گزارش خود آن را مدفنی محقر با گنبدی کوچک توصیف کرده است. پس از آن، خانیکوف، پژوهشگر و کنسول روس و رئیس هیئت اعزامی به خراسان، در دیدار خود از طوس، نشانی از آرامگاه ندید. اما با نگرش به گزارش لرد کرزن انگلیسی، آرامگاه فردوسی همان‌گونه که فریزر گزارش کرده‌بود، تا حدود سال ۱۲۵۴ ه‍.ش آشکار بوده است، اما پس از آن، گندمزار آن را پوشاند. والنتین ژوکوفسکی هم در سال ۱۸۹۰ م آن را در زیر تپه‌ای پوشیده با آجر و قطعه‌های کاشی گزارش کرده است. بعدها هنگامی‌که عبدالوهاب آصف‌الدوله والی خراسان بود، از سوی ناصرالدین‌شاه به جستجوی آرامگاه مأمور شد و با راهنمایی چند فرانسوی که از طوس دیدن کرده‌بودند، موفق به یافتن آرامگاه شد و با نگرش به ساخت بنایی شایسته در آینده، به‌طور موقت دو اتاق بر آن ساخت. محمدتقی بهار در ۱۳۱۸ ه‍.ق از آن بازدید کرده و آن را «زمینهٔ آماده‌ای برای بنا» یافته‌بود. او در سال ۱۳۰۲ ه‍.ش (۱۳۴۱ ه‍.ق) در مقاله‌ای آرامگاه را سکویی بی‌سقف و محصور توصیف کرده‌بود.
ویژگی‌های معماری مجموعه

مساحت کنونی مجموعهٔ آرامگاه نزدیک به شش هکتار و دربردارندهٔ باغ آرامگاه، استخر، بنای یادبود، ساختمان‌های اداری، کتابخانه، موزه و آرامگاه مهدی اخوان ثالث و محمدرضا شجریان است. ورودی مجموعه از سوی جنوب است و از دو سوی استخرِ روبه‌روی در ورودی، به آرامگاه می‌رسد. تندیسی از فردوسی اثر ابوالحسن صدیقی جلوی استخر گذارده شده است. سی فواره در سه دستهٔ ده‌گانه و آراسته با گلبرگ‌هایی از نیلوفر به نشانهٔ سی سال رنج سرایش شاهنامه درون استخر جای دارد. موزهٔ طوس یا موزهٔ فردوسی در سمت شمال غربی آرامگاه است. بنای آن اثر هوشنگ سیحون است که در سال ۱۳۴۷ ساخته شد. طراحی و اجرای ساختمان آن در یک طبقه و با الهام از برخی عناصر معماری ایرانی انجام گرفته است.
ویژگی‌های معماری مجموعه > بنای آرامگاه > معماری بیرونی

ساختار آرامگاه چهارگوشه است و مساحت آن ۱۰۴۳ مترمربع است. ساختمان از هر سو دارای پلکان است. ساختمان بنا به‌شکل مکعبی ساده با بلندی ۱۸ متر بر سکویی جای دارد. این مکعب از هفت مکعب کوچک‌تر و برهم نهاده ساخته شده است. مکعب نخست با طول ۲۸ متر و بلندی ۱٫۷۰ متر سکویی است که پایهٔ بنیادین بنا را می‌سازد. این مکعب با عرض چهار متر پیرامون بنا را دور می‌زند. مکعب دوم به طول ۲۰ متر و عرضی نزدیک به دو متر پیاده‌رویی را شکل می‌دهد. در سمت غربی آن دری است که پیش از بازسازی، ورودی اتاق مدفن بود و در سمت شرقی نیز دریچه‌ای بود که پس از بازسازی و انتقال مدفن به زیرزمین، بسته شد. مکعب سوم با اندازه‌های ۱۵×۱۵ متر و مکعب چهارم با اندازه‌های ۱۳×۱۳ متر و هرکدام با بلندی نزدیک به ۱٫۷۰ و با یک متر فاصله از یکدیگر و با لبه‌ها و قرنیزهای تزیینی روی‌هم گذارده شده‌اند. بر دیوارهٔ جنوبی مکعب چهارم کتیبه‌ای است که ساخت بنا و بزرگداشت فردوسی را ازسوی انجمن آثار ملی گزارش می‌کند. مکعب پنجم با بلندای نزدیک به ۱۰ متر نمای کلی آرامگاه را دربردارد. بر چهار لوح مرمرین به‌اندازهٔ ۴×۱٫۵ در چهارسوی نمای مکعب، سروده‌هایی از شاهنامه تراشیده شده که هرکدام دوازده بیت دربردارد. بر دوسوی هر کتیبه، دو ستون و هر کنج مکعب نیز یک ستون جای دارد که درمجموع دوازده ستون را شکل می‌دهند. بلندای پایه و سرستون‌های کنج ۷٫۵ متر است. پیرامون کتیبه‌ها با نقوشی به شیوهٔ هخامنشی آراسته شده است. سرستون‌ها به شکل دو سر گاوِ به‌هم‌چسبیده، نگاه‌دارندهٔ قرنیزها و لبه‌های تزیینی هستند. بر فراز و پیشانی مکعب در سوی جنوب، نشان فروهر تراشیده شده است. مکعب‌های پسین، مکعب ششم به بلندی ۱٫۸۰ و طول ۶ متر و مکعب هفتم — که بام آرامگاه است — به بلندای یک متر و طول ۴ متر بر روی یکدیگر جای دارند. سازهٔ آرامگاه یادآور زیگوراتهای باستانی است که هم استواری و ایستایی دارد و هم حرکت به سمت بالا را نشان می‌دهد و از نخستین ساختمان‌هایی است که با گرایش به معماری ایران باستان ساخته شده است.
پلان روبه‌رو و بالای آرامگاه
کتیبهٔ نمای جنوبی آرامگاه و دربردارندهٔ دوازده بیت نخست شاهنامه
پلان روبه‌رو و بالای پلکان آرامگاه
بدرالزمان قریب

| بدرالزمان قریب | بدرالزمان قریب |
| --- | --- |
قریب در دی ۱۳۹۶: قریب در دی ۱۳۹۶
نام هنگام تولد: بدرالزمان قریب گرکانی
زادهٔ: ۱ شهریور ۱۳۰۸ تهران، ایران
درگذشت: ۷ مرداد ۱۳۹۹ (۹۰ سال) تهران، ایران
مدفن: مقبره خانوادگی قریب در حرم شاه عبدالعظیم
پیشه: زبان‌شناس
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۷–۱۴۰۰
سازمان: فرهنگستان زبان و ادب فارسی
آثار: فرهنگ سُغدی، تحلیل ساختار فعل در زبان سُغدی و…
والدین: ضیاءالدین قریب (پدر) معصومه قریب (مادر)
خویشاوندان: شمس‌العلما قریب گرکانی
جوایز:  نشان درجه یک کتاب سال جمهوری اسلامی ایران (۱۳۶۵) و (۱۳۷۴) جایزه انجمن آثار و مفاخر فرهنگی (۱۳۷۷)  کتاب «جشن‌نامه بدرالزمان قریب» چهره‌های ماندگار (۱۳۸۱) جایزه ادبی تاریخی بنیاد موقوفات محمود افشار (۱۳۸۷)
بدرالزمان قریب گرکانی (۱ شهریور ۱۳۰۸ – ۷ مرداد ۱۳۹۹) زبان‌شناس ایرانی است. او تنها زن از اعضای پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی، چهره ماندگار و مشاور رئیس این فرهنگستان بود.
خانواده

بدرالزمان قریب گرگانی ۱ شهریور ۱۳۰۸ در تهران، ایران به دنیا آمد. او اصالتاً اهل روستای گرکان، شهرستان آشتیان، استان مرکزی و از نوادگان شمس‌العلما قریب گرکانی بود.
وی دختر عموی محمد قریب پزشک پرآوازه‌ی ایرانی است
تحصیل

بدرالزمان قریب تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مدرسه‌ی منوچهری (ژاندارک) و سپس در دبیرستان نوربخش گذراند و آن را با گرفتن دیپلم علوم طبیعی به پایان برد. پس از آن به علت بیماری چشم از ادامه‌ی تحصیل بازماند. تا اینکه فرصتی پیش آمد و به ادبیات فارسی علاقه‌مند شد. او در ۱۳۳۳ در آزمون ورودی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران پذیرفته شد و در آنجا شاگرد جلال‌الدین همایی، ابراهیم پورداوود، صادق کیا، محمد معین، ذبیح‌الله صفا، پرویز ناتل خانلری، احسان یارشاطر و محمد مقدم بود. بدرالزمان قریب در سال ۱۳۳۶ مدرک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی گرفت و یک سال بعد برای تحصیل در زبان‌های باستانی ایران با گرفتن بورس تحصیلی از دانشگاه پنسیلوانیا به ایالات متحده آمریکا رفت. او در سال ١٣٣٩ از گروه زبان‌شناسی و خاورشناسی دانشگاه پنسیلوانیا مدرک کارشناسی ارشد گرفت و در آنجا شاگرد مارک درسدن بود. برای یک سال نیز در دانشگاه میشیگان در دروس آواشناسی و تکواژشناسی حاضر شد و در آن دانشگاه، شاگرد جورج کامرون نیز بود. در این مدت علاوه بر زبان سانسکریت نزد نورمن براون، زبان‌شناسی زبان‌های هندو اروپایی را نیز آموخت. قریب در سال ۱۳۴۰ (خورشیدی) با استفاده از بورس تحصیلی شاگردان اول، به دانشگاه برکلی کالیفرنیا وارد شد و با راهنمایی والتر هنینگ به پژوهش پرداخت و پایان‌نامه دکترای خود را با عنوان تحلیل ساختاری فعل در زبان سُغدی در سال ١٣٤٤ نوشت.
استادی دانشگاه

بدرالزمان قریب پس از بازگشت به ایران پس از یک سال در دانشگاه شیراز با رتبه استادیاری به مدت چهار سال و نیم به آموزش زبان فارسی باستان، زبان پهلوی، و تاریخ زبان فارسی پرداخت. در این زمان، توانست کتیبه‌ی نویافته‌ی خشایارشا را نیز که میان تخت جمشید و نقش رستم یافته شده بود، بخواند و ترجمه کند. پس از آن، بار دیگر با دریافت فرصت مطالعاتی به آمریکا رفت و همزمان با پژوهش، مدتی را به عنوان استاد مدعو در دانشگاه یوتا زبان فارسی درس داد و یک ترم نیز به عنوان پژوهشگر در دانشگاه هاروارد پژوهش کرد و بار دیگر به دانشگاه شیراز بازگشت.
تاکنون دوازده مقاله به زبان فارسی، چهار مقاله به زبان انگلیسی و یک مقاله به زبان فرانسوی از بدرالزمان قریب به چاپ رسیده که از این میان، ده مقاله در باره‌ی زبان سغدی است. بدرالزمان قریب در سال ۱۳۵۰ (خورشیدی) به دانشگاه تهران منتقل شد و در سال ١٣٨١ با رتبه‌ی استاد تمام از آن دانشگاه بازنشسته شد.
فرهنگستان زبان فارسی

بدرالزمان قریب در سال ۱۳۷۷ (خورشیدی) به عنوان عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی و در سال ۱۳۷۸ (خورشیدی) به سمت سرپرست گروه گویش‌شناسی این فرهنگستان انتخاب شد. او در سال ۱۳۸۳ (خورشیدی) نیز مدیریت گروه زبان‌های ایرانی فرهنگستان را به‌عهده گرفت. بدرالزمان قریب تنها عضو پیوستهٔ زنِ فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود.
بدرالزمان قریب بیش از دو دهه عضو شورای علمی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی بود.
جوایز و بزرگداشت

بدرالزمان قریب در همایش دوم، جزء چهره‌های ماندگار (۱۳۸۱) ایران شناخته شد. دو کتاب زبان‌های خاموش (۱۳۶۵) و فرهنگ زبان سُغدی (۱۳۷۴) از آثار بدرالزمان قریب به عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزیده شده‌اند.
بدرالزمان قریب برنده جایزه انجمن آثار و مفاخر فرهنگی (۱۳۷۷) بود.
در دی ۱۳۸۷، هفدهمین قالیچه ابریشم جایزه ادبی تاریخی بنیاد موقوفات محمود افشار به بدرالزمان قریب اهدا شد.
کتاب «جشن‌نامه بدرالزمان قریب» به کوشش زهره زرشناس و ویدا نداف با مقالاتی از کسانی چون ژاله آموزگار، ابوالقاسم اسماعیل‌پور، ایرج افشار، و منوچهر ستوده، از سوی نشر طهوری برای بزرگداشت کارهای بدرالزمان قریب منتشر شده‌است.
محمد مصدق

بدرالزمان قریب علاقه ویژه‌ای به محمد مصدق داشت. او قصیده‌ای برای محمد مصدق سرود و توسط عبدالکریم قریب، به محمد مصدق رساند. مصدق هم عکسی را با ذکر من و تاریخ و امضا برای بدرالزمان قریب فرستاد.
فیلم زندگی

فیلم مستند زندگی و آثار بدرالزمان قریب، با زبان خاموش (١٣٩٤) نام دارد و کارگردان آن منوچهر مشیری است.
درگذشت

بدرالزمان قریب، صبح روز سه‌شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۹، در ۹۰ سالگی درگذشت. به گفته مدیر روابط عمومی فرهنگستان زبان و ادب فارسی «گویا» او بر اثر ابتلا به کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ درگذشته است.
آثار

تحلیل ساختار فعل در زبان سُغدی (انگلیسی)
زبان‌های خاموش - نوشته یوهانس فریدریش - ترجمهٔ یدالله ثمره و بدرالزمان قریب (کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۶۶)
داستان تولد بودا
فرهنگ سُغدی (سغدی - فارسی - انگلیسی)
کشف کتیبه پهلوی در چین
وسنتره جاتکه، داستان تولد بودا به روایت سُغدی
تاریخچه گویش‌شناسی در ایران
مطالعات سُغدی (مجموعه مقالات)
پژوهش‌های ایرانی باستان و میانه
قطوف الربیع (اصول فقه به شعر عربی)
محمد توسلی (نماینده مجلس شورای ملی)

| محمد توسلی | محمد توسلی |
| --- | --- |
نماینده دوره بیستممجلس شورای ملی: نماینده دوره بیستممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: رودبار
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
محمد توسلی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در  دوره بیستم  به‌عنوان نماینده رودبار در مجلس شورای ملی حضور داشت.
کالور، اورگن

| Culver, Oregon | Culver, Oregon |
| --- | --- |
شهر: شهر
View of Culver from Round Butte: View of Culver from Round Butte
موقعیت در اورگن: موقعیت در اورگن
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت: اورگن
شهرستان: جفرسون
شرکت شهردار: 1946
حکومت: حکومت
 • شهردار: Nancy L. Diaz
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۶۹ مایل مربع (۱٫۷۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۶۹ مایل مربع (۱٫۷۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۶۴۰ فوت (۸۰۴٫۷ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۳۵۷
 • برآورد (2012): ۱٬۳۶۰
 • تراکم: ۱۹۶۶٫۷/مایل مربع (۷۵۹٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
زیپ‌کد: 97734
کد منطقه: 541
FIPS code: 41-17300
GNIS feature ID: 1140541
وبگاه: www.cityofculver.net
کالور (به انگلیسی: Culver) شهری در شهرستان واشنگتن ایالت اورگن است و در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱٬۳۵۱ نفر جمعیت داشته که نسبت به سال ۲۰۱۰، ۰٫۹۶ درصد رشد جمعیت داشته‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
ساختمان‌های جابجاشونده

ساختمان‌های جابجاشونده (به انگلیسی: Relocatable buildings) ساختمان‌هایی هستند که قسمتی از آن‌ها یا به صورت کامل در یک تأسیسات ساختمان‌سازی با استفاده از یک فرایند ساختمان پیش ساخته، ایجاد گردیده‌اند. آن‌ها بدین منظور طراحی گردیده‌اند تا در موارد متعددی مورد استفاده قرار گرفته یا با اهداف مختلفی بکار گرفته شده و به مناطق مختلفی انتقال داده شوند. ساختمان‌های جابجاشونده می‌توانند انعطاف بسیار بیشتری را ارائه داده و بسیار سریعتر از ساختمان‌های سنتی می‌توان در آن‌ها ساکن شد. آن‌ها به ویژه در جایی که سرعت، نوسان موقت محیط و توانمندی برای نقل مکان ضروری هستند، حیاتی می‌باشند. این ساختمان‌ها از لحاظ هزینه مناسب بوده و رمز راه حل‌های سازگار برای بسیاری از بازارها هستند.
مزایا > بازارهای کلیدی

ساختمان‌های از پیش ساخته شده جابجاشونده در هر جایی که یک ساختمان جابجاشونده بتواند نیاز به سرعت موقت را برآورده سازد، مورد استفاده قرار می‌گیرد. بازارهای اصلی ای که مورد استفاده قرار میگیردند عبارتند از: آموزشی، دفاتر مدیریتی، محیط‌های خرده فروشی، مربوط به ایمنی و بهداشت و دفاتر درون کارخانه، حوزه امنیت، مراکز ارتباطات از راه دور / اطلاعات / تجهیزات، و موارد فوری مربوط خانه سازی در مناطق فاجعه زده.
کتاب‌شناسی نیما یوشیج

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرترهٔ نیما یوشیج اثر رسام ارژنگی: پرترهٔ نیما یوشیج اثر رسام ارژنگی
منابع و پانوشت: منابع و پانوشت
فهرست آثار نیما یوشیج شامل شعرها و چند داستان و نمایشنامه و نامه‌های اوست. بعضی از این آثار بعداً به زبان‌های دیگری هم ترجمه شده است.
کتاب‌ها > آثار منتشرشده در زمان حیات او

قصه‌ی رنگ پریده. تهران: مطبعهٔ سعادت. ۱۳۰۰.
افسانه. تهران. ۱۳۰۱.
حکایت و خانواده‌ی سرباز. تهران: خیام. ۱۳۰۵.
مرقد آقا. تهران: کلالهٔ خاور. ۱۳۰۹.
ای شب. تهران. ۱۳۱۰.
شکسپیر، ویلیام (۱۳۱۹). اتللو. ترجمهٔ عبدالحسین نوشین. برگردان اشعار از نیما یوشیج. تهران: امیرکبیر.
دو نامه. تهران. ۱۳۲۹.
مجموعهٔ اشعار نیما یوشیج: زندگانی و اشعار او. به کوشش ابوالقاسم جنتی عطایی. تهران: صفی علیشاه. ۱۳۳۴.
مرغ آمین. تهران. ۱۳۳۵.
ارزش احساسات. تهران: صفی علیشاه. ۱۳۳۵.
مانلی و خانه‌ی سریویلی. تهران: صفی علیشاه. ۱۳۳۶.
کتاب‌ها > آثار منتشرشده پس از مرگ او

برگزیده اشعار نیما یوشیج. به انتخاب سیروس طاهباز. تهران. ۱۳۴۲.
ماخ اولا. تبریز: شمس. ۱۳۴۴.
شعر من. تهران: جوانه. ۱۳۴۵.
شهر شب و شهر صبح. تهران: مروارید. ۱۳۴۶.
ناقوس. تهران: مروارید. ۱۳۴۶.
تعریف و تبصره و یادداشت‌های دیگر. تهران: امیرکبیر. ۱۳۴۸.
قلم‌انداز. تهران: دنیا. ۱۳۴۹.
آهو و پرنده‌ها. به کوشش شراگیم یوشیج. نقاشی از بهمن دادخواه. تهران: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان. ۱۳۴۹.
نامه‌های نیما به همسرش عالیه. تهران: آگاه. ۱۳۵۰.
دنیا خانه‌ی من است. تهران: کتاب زمان. ۱۳۵۰.
کندوهای شکسته. تهران: نیل. ۱۳۵۰.
فریادهای دیگر و عنکبوت رنگ. تهران: جوانه. ۱۳۵۰.
توکایی در قفس. نقاشی از بهمن دادخواه. تهران: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان. ۱۳۵۰.
آب در خوابگه مورچگان. تهران: امیرکبیر. ۱۳۵۱.
کشتی و توفان. تهران: امیرکبیر. ۱۳۵۱.
حرف‌های همسایه‌ها. تهران: دنیا. ۱۳۵۱.
ستاره‌ای در زمین. تهران: توس. ۱۳۵۴.
بچه‌ها بهار: ترانه‌های کودکان. شعر نیما و م. آزاد. تهران: ابتکار. ۱۳۶۳.
نامه‌های نیما یوشیج. به کوشش سیروس طاهباز؛ با نظارت شراگیم یوشیج. تهران: آبی. ۱۳۶۳.
مجموعهٔ آثار نیما یوشیج دفتر اول شعر. به کوشش سیروس طاهباز؛ با نظارت شراگیم یوشیج. تهران: نشر ناشر. ۱۳۶۴.
برگزیده آثار نیما یوشیج (شعر). انتخاب، نسخه‌برداری و تدوین سیروس طاهباز؛ با نظارت شراگیم یوشیج. تهران: بزرگمهر. ۱۳۶۸. شابک ۹۶۴-۵۷۳۰-۳۱-۷.
برگزیده آثار نیما یوشیج (نثر). انتخاب، نسخه‌برداری و تدوین سیروس طاهباز؛ با نظارت شراگیم یوشیج. تهران: بزرگمهر. ۱۳۶۹.
نامه‌ها: از مجموعه آثار نیما یوشیج. گردآوری، نسخه‌برداری و تدوین سیروس طاهباز. تهران: دفترهای زمانه. ۱۳۶۸.
دنیای شجاع نو. به کوشش سیروس نیرو. تهران: فرخ‌نگار. ۱۳۸۲. شابک ۹۶۴-۹۴۰۰۶-۷-۲.
یادداشت‌های روزانه. به کوشش شراگیم یوشیج. تهران: مروارید. ۱۳۸۷. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۸۸۳۸-۹۲-۳.
صد سالِ دگر: دفتری از اشعار منتشرنشدهٔ نیما یوشیج. به تصحیح سعید رضوانی؛ مهدی علیائی مقدم. تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی. ۱۳۹۶. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۶۱۴۳-۹۴-۱.
دفترهای نیما: مجموعه آثار منثور نیما. تهران: رشدیه. ۱۳۹۶. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۹۱۶۸۵-۸-۳.
نوای کاروان: دفتر دوم از اشعار منتشرنشدهٔ نیما یوشیج. به تصحیح سعید رضوانی. تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی. ۱۳۹۷. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۸۷۳۵-۲۹-۸.
دفترهای نیما: مجموعه اشعار نیما «الف». به کوشش، تصحیح و تطبیق شراگیم یوشیج. تهران: رشدیه. ۱۳۹۷. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۹۶۶۰۴-۶-۹.
دفترهای نیما: مجموعه یادداشت‌های روزانه نیما یوشیج. به کوشش، تصحیح و تطبیق شراگیم یوشیج. تهران: رشدیه. ۱۳۹۹. شابک ۹۷۸-۶۲۲-۹۵-۷۴۶-۲-۱.
کتاب‌ها > آثار منتشرشده پس از مرگ او > به دیگر زبان‌ها

روجا: دیوان دوبیتی‌های نیما یوشیج به زبان مازندرانی. (دارای چندین چاپ و تصحیح مختلف)
کالانکوئه

| کالانکوئه | کالانکوئه |
| --- | --- |
کالانکوئه، Kalanchoe blossfeldiana: کالانکوئه، Kalanchoe blossfeldiana
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: خاراشکن‌سانان
تیره:: گل‌نازیان
سرده:: کالانکوئه
گونه:: K. blossfeldiana
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Kalanchoe blossfeldiana : Kalanchoe blossfeldiana 
کالانکوئه(نام علمی: Kalanchoe) نام یک سرده از تیره گل‌نازیان است. این گیاه دارای گلهای ریز با گلبرگهای چهار تایی می‌باشد که به‌تازگی به صورت پرپر اصلاح شده‌است. برگها کاملاً صاف و بدون کرک و خار و به شکل بیضی می‌باشند. ساقه‌ها در جوانی آبدار و شکننده هستند ولی از سال دوم ساقه‌ها چوبی می‌شوند.
گل انگیزی

گلهای کالانکوئه به رنگهای قرمز، صورتی، نارنجی، زرد و سفید وجود دارد. گلدهی کالانکوئه پس از سرمادهی (و رنالیزاسیون یا بهارش) شروع می‌شود. به این صورت که دوره رویشی و رشد گیاه در دمای بالا انجام می‌گیرد و گل انگیزی (Flower induction)از زمانی انجام می‌شود که برای مدت چهار هفته در دمای پایین‌تر از ۱۰ درجه قرار بگیرد. پس از طی این دوره یعنی اواخر زمستان گلها به صورت خوشه ای رشد می‌کنند و گلدهی از بالای خوشه آغاز می‌شود. عمر هر گل در دمای ۱۸ درجه حدود ۶ روز می‌باشد. ضمناً این گیاه به دلیل آبدار و گوشتی بودن در دماهای زیر ۲ درجه آسیب می‌بیند.
این گیاه در برابر شرایط نامساعد گرم سازگار شده‌است و با ذخیره آب در برگها در شرایط خشک از آنها بهره می‌برد.
افزایش

برای افزایش این گیاه می‌توان از قلمه برگ و ساقه بهره برد. غالباً جوانه به‌دست آمده از قلمه برگ، گیاه قوی‌تر و درشت‌تری پدید می‌آورد. این گیاه حتی در شرایط رطوبت پایین نیز ریشه‌های هوایی کوچکی می‌رویاند که می‌تواند در تکثیر به‌کار رود.
آفت‌ها

این گیاه جزو گیاهان پایدار در برابر آفت‌ها و بیماری‌ها می‌باشد و به جز شته‌های قرمز که از ساقه‌های گلدار این گیاه بهره‌گیری می‌کنند غالباً آفت دیگری تمایلی به بهره‌مندی از این گیاه ندارد.
برخی از مشکلات > قرمز و سپس زرد شدن برگ گیاه

اگر رنگ برگ‌های گیاه، حتی برگ‌های تازه آن رو به زردی و قرمزی می‌روند به گمان فراوان آبیاری گیاه بیش از اندازه بوده‌است. این درست است که از شرایط نگهداری این گیاه یکی مکان مرطوب است، اما آبیاری بیش از اندازه نیز موجب مرگ گیاه خواهد شد. بهترین روش یافتن زمان درست آبیاری با لمس کردن خاک گلدان انجام می‌شود. اگر خاک گلدان به نسبت خشک بود، آنگاه کالانکوئهٔ خود را آبیاری کنید. آبیاری گیاه باید به آرامی انجام گیرد تا ساقهٔ پایینی آن خیس نشود. پس از آبیاری بگذارید تا آب از زیر گلدان خارج شده و سپس زیر گلدانی را نیز از آب خالی کنید. اگر رطوبت گیاه بسیار زیاد باشد ریشه‌ها زود فاسد شده و این موجب سستی و در پایان خشکی برگها و گلهای گیاه خواهد شد.
برخی از مشکلات > پوسیدگی برخی از ساقه‌ها

اگر در گلدان شما از خزه برای تزئین بهره‌گیری شده باید آنها را بردارید. پوسیدگی ساقه گیاه به علت آبیاری فراوان و خیس ماندن زیاد گیاه است. پس اولین کار برداشتن خزه در صورت وجود است. در گام دوم آبیاری را کاهش دهید و میان دو آبیاری باید خاک گلدان خشک شود و زهکشی را هم بررسی کنید که گرفته نشده باشد و در آخر باید آب زیر گلدان را دور بریزید.
برخی از مشکلات > زرد شدن و ریزش برگ‌های کهنه

اگر کالانکوئهٔ شما دچار ریزش برگ‌های پایینی و کوچک بودن برگ‌های جوانتر هست. آنگاه زهکشی را بررسی کنید تا منافذ آن بسته نشده باشد در ضمن آب زیر گلدانی را حتماً بریزید و هر دو هفته یکبار به گیاه کود کامل بدهید و شرایط نوری گیاه خود را بررسی کنید.
یک احتمال دیگر هم می‌تواند این باشد که گیاه شما دچار کمبود ازت است (کمبود مواد مغذی خاک گلدان). با کودهایی که دارای ازت بیشتری هستند گیاه را تقویت کنید.
برخی از مشکلات > چرا گیاه کالانکوا گل نمی‌دهد

ناتوانی در گلدهی، گلهای بدشکل و یا کاهش تعداد گل در گیاه می‌تواند در اثر دماهای خیلی بالا یا پایین پدید آید.
برخی از مشکلات > غیر عادی شدن رنگ برگها

نور فراوان باعث پیدا شدن رنگ غیر عادی در برگ ها می شود و مقدار آنتوسیانین در برگ ها افزایش یافته و برگ ها با رنگ قرمز نامطلوبی ظاهر می شوند. اگر تعداد روزهای کوتاه ناکافی باشد، گلها غیر عادی خواهد بود و براکته‌های پوسته‌ای کوچک، در گل بزرگ شده و مشابه برگ می شوند. این پدیده به نام فیلودی (برگسانی) معروف است.
آلبرت کامپو بائسا

| آلبرت کامپو بائسا | آلبرت کامپو بائسا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۰ اوت ۱۹۴۶ Valladolid
ملیت: اسپانیا
پیشه: معمار
جوایز: RIBA  International Fellowship 2014, Arnold W. Brunner Memorial Prize 2013, Heinrich Tessenow Gold Medal 2013, International Award in Stone 2013, UPM Award for Excellence in Teaching 2012
شرکت معماری: Estudio de Arquitectura Campo Baeza
ساختمان‌ها: Turégano House, De Blas House, Caja de Granada, Offices in Zamora
 :  
آلبرت کامپو بائسا (انگلیسی: Alberto Campo Baeza؛ زادهٔ ۱۹۴۶) یک معمار اهل اسپانیا و استاد دانشگاه است.
کامپو بائسا در سال 1982 از مقطع دکتری دانشگاه پلی تکنیک مادرید فارغ التحصیل شد و سپس در دانشگاه های بسیاری از جمله مؤسسه فناوری فدرال زوریخ، (ETH) دانشگاه هاروارد، دانشگاه کلمبیا و باوهاوس وایمار تدریس کرده است.
شیوه کاری او را باید در چارچوب معماری مدرن سفیدی تعریف کرد که با ویژگی های خاص معماری اسپانیا ترکیب شده است. از او به عنوان مینیمالیستی یاد می شود که در کنار معمارانی چون دیوید چیپرفیلد او از مدافعین حذف رنگ در معماری به منظور افزایش اثرگذاری نور طبیعی محسوب می شود.

آثار او جوایز بسیاری را از آن خود کرده است: از جمله جایزه ملی معماری اسپانیا در سال 2020.  نوشته های او در مجلات معتبر بسیاری منتشر شده و همیشه پرمخاطب بوده است. همچنین کارها و ترسیماتش هم در نمایشگاه های بسیاری به نمایش در آمده که از آن جمله می توان به نمایشگاه در موزه هنر مدرن نیویورک به سال 2006 و با موضوع به خصوص کارهای او اشاره کرد.
ترجمه نوشته‌ها به فارسی

در باب زیبایی، ترجمه احسان حنیف، در فصلنامه شارستان، شماره ۴۰–۴۱
لفظ معاصر به چه معنی است، ترجمه پرند فرهادی، در فصلنامه شارستان، شماره ۴۴–۴۵.
محمد فروغی

| محمد فروغی | محمد فروغی |
| --- | --- |
نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی
پیش از: محمد شینی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۱ مسجدسلیمان، خوزستان
ملیت:  ایران
اقامتگاه: اهواز، ایران
پیشه: سیاستمدار
محمد فروغی (زاده ۱۳۳۱ مسجدسلیمان) سیاست‌مدار ایرانی است، که در دوره اول مجلس شورای اسلامی به‌عنوان نماینده حوزهٔ انتخابیهٔ مسجدسلیمان، لالی، هفتکل و اندیکا در استان خوزستان حضور داشت.