زوکالو
تاریخ > نایب‌السلطنتی اسپانیای نو (۱۵۲۱–۱۸۲۱)

میدان مدرن مکزیکوسیتی توسط آلونزو گارسیا براوو پس از فتح امپراتوری آزتک توسط اسپانیا طراحی شد. Cortés شهر را برای مقاصد نمادین دوباره طراحی کرد. چهار محله اصلی یا «کاپولی» حفظ شد، اما کلیسایی در محل تقاطع آنها ساخته شد، که اکنون کلیسای جامع مکزیکو سیتی است.
در اوایل دوران استعمار، میدان زوکالو از شمال با کلیسای جدید و از شرق با کاخ جدید کورتس که بر روی ویرانه‌های کاخ موکتزوما ساخته شده بود، محصور شده بود. در سمت غربی میدان، درگاه‌های مرکادرس (درگاه‌های بازرگانان) ساخته شدند که در جنوب کاخ دیگر کورتس، کاخ مارکیس دره اوآخاکا، قرار داشتند. در سمت جنوبی، درگاه گل‌ها (Flores) قرار داشت که به نام مالک آن، ماریا گوتیرز فلورس دو کابالریاس، نامگذاری شده بود. در کنار این درگاه، ساختمان آیونتامنتو، یک ساختمان دولتی برای شهر، قرار داشت. این دو سازه در پشت یک کانال کوچک زهکشی که به‌صورت شرق به غرب جریان داشت، واقع شده بودند.
مشکل سیل همواره برای این میدان و شهر به‌طور کلی وجود داشت. در سال ۱۶۲۹ میدان با آبی به عمق دو متر زیر آب رفت که بسیاری از بازرگانان مستقر در آنجا را با مشکلات جدی مواجه کرد و باعث شد بسیاری از درگاه‌ها بازسازی شوند. پروژه زهکشی برای کنترل سیل، معروف به desagüe، طی تقریباً تمام دوران استعمار، مردان بومی را برای کار در این پروژه زیرساختی بزرگ به کار گرفت. کنترل سیل مزایای بهداشتی برای ساکنان مکزیکوسیتی به همراه داشت، زیرا از آلودگی ناشی از فاضلاب انسانی در هنگام سیل جلوگیری می‌کرد و پشه‌هایی که بیماری‌ها را گسترش می‌دادند، کنترل می‌کرد. این پروژه همچنین شبکه زیست‌محیطی که از جمعیت پرندگان و ماهیان حمایت می‌کرد و امکان کشت محصولات زراعی برای بومیان را فراهم می‌کرد، تغییر داد.
پس از ساخت کلیسای جامع در نیمه دوم قرن شانزدهم، ظاهر میدان تغییر کرد. کلیسای قدیمی به سمت شرق و نه به سمت میدان قرار داشت. سه درگاه کلیسای جامع جدید به سمت جنوب مشرف به میدان بود و به منطقه جهت‌گیری شمال-جنوبی داد که تا امروز باقی مانده است.
در طول قرن هفدهم، میدان به‌طور گسترده‌ای توسط بازارهای موقت اشغال شد. پس از آنکه یک جمعیت خشمگین کاخ نایب‌السلطنه را در سال ۱۶۹۲ آتش زدند، که در نقاشی مشهور ۱۶۹۶ اثر کریستوبال د ویالپاندو به تصویر کشیده شده است، مقامات تلاش کردند میدان را کاملاً پاکسازی کنند تا جای خود را به بازارهای دائمی‌تر، مانند «پاریان ده مانیلا» بدهند. این بازار به منطقه تجاری ابریشم بینوندو در مانیل در فیلیپین اسپانیا اشاره داشت.
پاریان مجموعه‌ای از فروشگاه‌ها در گوشه جنوب‌غربی میدان بود که برای انبار و فروش محصولات لوکس و عجیب‌وغریب آورده شده توسط مانیلا گالیون از آسیا (و بعدها کالاهای لوکس آورده شده از اروپا) استفاده می‌شد. این بازار در سال ۱۷۰۳ افتتاح شد و درآمد قابل‌توجهی از اجاره فروشگاه‌ها برای شورای شهر ایجاد کرد، و میدان را به یک «امپراتوری تجاری» و «مرکز غنی‌ترین تجارت مکزیک» تبدیل کرد، همان‌طور که در گزارش‌های معاصر توصیف شده است. پاریان حدود ۱۴۰ سال وجود داشت تا اینکه در شورش‌های پاریان در سال ۱۸۲۸ غارت و تخریب شد.
این وضعیت باعث نشد که سایر بخش‌های میدان از دوباره پر شدن با غرفه‌های موقتی مانند گروه معروف به «سن خوزه» که در کنار پاریان قرار داشت، در امان بماند. این موضوع مورخ فرانسیسکو سدانو را وادار کرد تا اظهار کند که این میدان زشت و ناپسند است. او ادعا کرد که به دلیل سنگ‌فرش ناهموار، گل‌ولای در فصل بارانی، سگ‌های خیابانی تهاجمی، توده‌های زباله و فضولات انسانی که در میان پوست ذرت و دیگر زباله‌ها ریخته شده بودند، عبور و مرور در این میدان در آن زمان بسیار دشوار بود.
بار دیگر میدان (به‌جز پاریان) با اعلامیه کارلوس چهارم در دسامبر ۱۷۸۹ تخلیه شد. نایب‌السلطنه وقت، خوان ویسنته گوئمز پاچکو، سنگ‌فرش میدان را بازسازی کرد و کانال‌های روباز را با بلوک‌های سنگی پوشاند. او همچنین در هر گوشه یک فواره نصب کرد. در طول این کار، سنگ تقویم آزتک و همچنین مجسمه الهه کواتلیکوئه کشف شدند. سنگ تقویم در ضلع غربی کلیسا به نمایش گذاشته شد و تا حدود سال ۱۸۹۰ در آنجا باقی ماند تا اینکه به موزه قدیمی «مرکز» منتقل شد. اکنون این سنگ در موزه ملی مردم‌شناسی نگهداری می‌شود. مجسمه کواتلیکوئه در نهایت به این موزه منتقل شد، اما پیش از آن تقریباً در یکی از حیاط‌های پشتی دانشگاه سلطنتی و اسقفی مکزیک دفن شده بود تا پس از جنگ استقلال مکزیک مجدداً ظاهر شود. بازرگانان پیشین میدان عمدتاً به ساختمان جدیدی به نام مرکادو د ولادور منتقل شدند که در جنوب‌شرقی میدان قرار داشت و امروزه ساختمان دیوان عالی عدالت ملت در آن محل قرار دارد.
میدان به فضایی عمومی با ۶۴ چراغ تبدیل شد. کلیسا با یک نرده آهنی از میدان جدا شد؛ ۱۲۴ نیمکت سنگی نصب شدند و میدان با ستون‌های آهنی کوتاه که با زنجیر آهنی به هم متصل بودند، مرزبندی شد. ویژگی اصلی میدان بازطراحی‌شده، مجسمه سواره‌نظام کارلوس چهارم اسپانیا بود که توسط مانوئل تولسا ساخته شده بود. این مجسمه ابتدا در گوشه جنوب‌شرقی میدان بر روی پایه‌ای چوبی طلایی برای افتتاح در دسامبر ۱۸۰۳ قرار گرفت. هنگامی که این بنای یادبود تکمیل شد، پایه چوبی با پایه‌ای بیضی از سنگ به ابعاد ۱۱۳ متر در ۹۵٫۵ متر جایگزین شد که دارای طارمی و فواره‌هایی در گوشه‌ها بود که توسط خوزه دل مازو ساخته شده بود.
این میدان پس‌زمینه مراسمی بود که در آن نایب‌السلطنه دون فلیکس ماریا کالخا، دیگر مقامات و مردم گرد آمده سوگند وفاداری به قانون اساسی کادیس و سلطنت اسپانیا را در تاریخ ۲۲ می ۱۸۱۳ ادا کردند، در حالی که جنگ استقلال مکزیک جریان داشت. این رویداد همچنین باعث شد که میدان به «میدان قانون اساسی» تغییر نام دهد. آخرین تغییرات میدان قبل از استقلال در سال ۱۸۲۱ توسط مانوئل تولسا انجام شد که صلیب ماگنوسکا را در گوشه جنوب شرقی قرار داد و صلیب مشابه دیگری را در شمال‌غربی نصب کرد. هر دوی این صلیب‌ها بر روی پایه‌های معماری نئوکلاسیک سنگی نصب شده بودند.