بینوایان
شخصیت‌ها > اصلی

ژان والژان (که به نام‌های موسیو مادلن، اولتیم فوشلووان، موسیو لوبلان و یوربن فابر نیز شناخته می‌شود) – اصلی‌ترین شخصیت رمان. به دلیل دزدیدن یک قرص نان برای سیرکردن شکم هفت بچهٔ گرسنهٔ خواهرش، به ۵ سال زندان محکوم شده و بعد از ۱۹ سال به قید قول شرف از زندان آزاد می‌شود (بعد از ۴ تلاش ناموفق برای فرار از زندان، ۱۲ سال به محکومیتش اضافه شده و به دلیل مبارزه در دومین اقدام به فرارش ۲ سال نیز به محکومیتش اضافه می‌شود). به دلیل محکومیت سابقش جامعه او را نمی‌پذیرد. او با اسقف میرل روبرو می‌شود، کسی که با نشان دادن بخشش خود و تشویقش به مرد جدیدی شدن، او را به زندگی بازمی‌گرداند. درحالی که نشسته و به سخنان اسقف میرل فکر می‌کند پای خود را بر روی یک سکه که از دست جوان بی‌خانمانی افتاده قرار می‌دهد. زمانی که پسر تلاش می‌کند تا والژان را از خیال خود بیرون بیاورد و پولش را بردارد، والژان او را با چوب خود تهدید می‌کند. او نام خود و پسر را به کشیشی که در حال عبور است می‌گوید، و این موضوع باعث می‌شود پلیس او را به سرقت مسلحانه متهم کند – اگر دوباره دستگیر شود، برای همیشه به زندان باز خواهد گشت. او برای یک زندگی صادقانه، نام جدیدی انتخاب می‌کند (موسیو مادلن). والژان تکنیک‌های ساخت جدیدی را ارائه کرد و در نهایت دو کارخانه تأسیس می‌کند و یکی از ثروتمندترین مردان منطقه می‌شود. با انتخابات مردمی شهردار می‌شود. هنگامی که می‌فهمد فرد دیگری به جای او به عنوان ژان والژان محاکمه می‌شود، خود را به پلیس معرفی می‌کند.
دستگیر می‌شود و دوباره با جعل مرگ خودش، فرار می‌کند و به سراغ کوزت، دختر یکی از کارگرانش به نام فانتین، می‌رود. در ادامه فرارش از بازرس پلیس، ژاور که او را شناخته‌است، به‌عنوان باغبان در یک صومعه مشغول به کار می‌شود و کوزت در همان‌جا بزرگ می‌شود. سال‌ها بعد و در جریان انقلاب، ماریوس را از زندانی شدن و مرگ احتمالی نجات می‌دهد، هویت واقعی خود را به ماریوس و کوزت بعد از ازدواجشان آشکار می‌کند و قبل از مرگش به آن‌ها می‌پیوندد. قول خود به اسقف و فانتین را حفظ می‌کند، تصویر آن‌ها آخرین چیزی است که قبل از مرگش می‌بیند.
ژاور - یک بازرس پلیس متعصب در تعقیب ژان والژان. در زندان متولد شده‌است، پدرش محکوم سابقه داری بوده و مادرش پیشگو می‌باشد، او وجود هر دو را نادیده گرفته و به عنوان نگهبان در زندان شروع به کار می‌کند. در نهایت او به نیروی پلیس در یک شهر کوچک ملحق شده و با نام M – sur-M – شناخته می‌شود. وی در آنجا به شباهت‌های موسیومادلن و ژان‌والژان پی می‌برد.
فانتین - یک زن زیبا از طبقهٔ کارگر که با یک بچهٔ کوچک، توسط عاشق خود، فلیکس تولومیس، رها شده‌است. فانتین دختر خود کوزت را تحت سرپرستی تناردیه‌ها صاحب مهمانخانه‌ای در روستای مونت فرمیل ترک می‌کند. مادام تناردیه دختران خود را لوس کرده و از کوزت سوءاستفاده می‌کند. فانتین شغلی در کارخانهٔ موسیو مادلن پیدا می‌کند. او بی‌سواد است و از دیگران برای نوشتن نامه به خانوادهٔ تناردیه کمک می‌گیرد. سرپرست زن آنجا متوجه می‌شود که او یک مادر طرد شده‌است و او را اخراج‌می‌کند. این اخراج، تنفر او از مادلن/والژان را با دنبال دارد. برای پاسخگوی به درخواست‌های مکرر تناردیه‌ها برای پول، موها و دو دندان جلوی خود را می‌فروشد و به فحشا کشیده شده و بیمار می‌شود. مادلن/والژان زمانی که ژاور، فانتین را به جرم حمله به یک مرد که به او توهین کرده دستگیر می‌کند با فانتین مواجه می‌شود. فانتین پس از شناختن مادلن، روی صورتش تف می‌کند. ولی مادلن، او را آزاد می‌کند و او را به بیمارستان می‌برد و قول می‌دهد کوزت را نزد فانتین بیاورد. زمانی که ژاور با والژان در اتاق بیمارستان روبرو می‌شود، به دلیل ضعف ناشی از بیماری و شوک حرف‌های ژاور که می‌گوید والژان یک محکوم است و دخترش کوزت را به او برنمی‌گرداند، فانتین می‌میرد.
کوزت - (به‌صورت رسمی Euphrasie، همچنین به نام‌های Lark, Mademoiselle Lanoire, Ursula نیز شناخته می‌شود) – دختر نامشروع فانتین و تولومیز. از سه تا هشت سالگی مجبور به کار برای خانواده تناردیه است. بعد از مرگ مادرش فانتین، والژان کوزت را از خانواده تناردیه می‌خرد و مثل دختر خودش به او توجه می‌کند. مدتی همراه ژان والژان در مسافرخانهٔ گاربو زندگی می‌کرد. اما چون ژاور آنها را پیدا کرده بود از آنجا به یک صومعه فرار کردند. او در یک صومعه در پاریس به وسیله راهبه‌ها آموزش می‌بیند. در زمان بزرگسالی بسیار زیبا می‌شود. او عاشق ماریوس پونتمرسی شده و در اواخر داستان با هم ازدواج می‌کنند.
ماریوس پونتمرسی – یک جوان دانشجوی حقوق با روابط آزاد دوستانه در ABC. پدر او سرهنگ ارتش ناپلئون بوده‌است و پدربزرگ او، سلطنت طلب است. این اختلاف باعث شده‌است پدربزرگ ماریوس دیدار ماریوس و پدرش را قدغن کند. سرهنگ پون‌مرسی هنگام‌مرگ تقاضای دیدار ماریوس را می‌کند. ولی ماریوس دیر می‌رسد. ولی پس از آشنایی با تفکرات پدرش که برخلاف حرف‌های پدربررگش، شخصیت محمبوبی داشته‌است، پیرو راه او می‌شود. پس از این که پدربزرگش متوجه علایق ماریوس می‌شود، او را از خانه طرد می‌کند. ماریوس که در این‌هنگام بسیار فقیر است، دلباخته کوزت می‌شود. ولی صحبتی با او نمی‌کند و حتی نامش را هم‌نمی‌داند. همسایگی خانه فقیرانه ماریوس، همسایه‌ای که نام ژاندرت زندگی می‌کند که با گدایی از متمولان زندگی می‌کنند. روزی تصادفاً والژان و کوزت به خانه ژاندرت‌ها برای کمک می‌آیند. ژاندرت که والژان را شناخته‌است تصمیم به اخاذی از او می‌گیرد. ماریوس جریان را به بازرس پلیس، ژاور خبر می‌دهد. در هنگام درگیری، ماریوس می‌فهمد ژاندرت، همان تناردیه، نجات‌دهنده پدرش در نبرد واترلو است. اپونین، دختر تناردیه که عشق یک‌طرفه‌ای به ماریوس دارد، آدرس کوزت را برای او پیدا می‌کند. ماریوس مرتب به ملاقات کوزت می‌رود تا زمانی‌که والژان‌منزلش را عوض می‌کند. پس از آن ماریوس به مبارزات انقلابیون‌ملحق می‌شود. در انتهای مبارزه، بیهوش شده و توسط والژان که به سنگر آمده بوده‌است، نجات پیدا می‌کند. در نهایت با کوزت ازدواج می‌کند.
اپونین (دختر جاندرت)- دختر بزرگ تناردیه‌ها. در زمان کودکی توسط والدینش لوس و نازپرورده شده اما در دوره نوجوانی عاقبتش مثل بچه‌های خیابانی می‌شود. در پاریس او نامه‌های پدرش را به دست ثروتمندان می‌رساند تا به خانواده آن‌ها کمک کنند. او عاشق همسایه‌اش ماریوس، که او را جوانی مفلس می‌پنداشت، می‌شود. به درخواست ماریوس، خانه کوزت و والژان را پیدا کرده و با ناراحتی او را به آنجا می‌برد. همچنین او مانع پدرش پاترون مینت و بروجان از دزدی خانه در طول ملاقات ماریوس و کوزت می‌شود. او والژان را مجاب می‌کند که منزلش را عوض کند، سپس به ماریوس می‌گوید رفقایش در سنگر منتظرش هستند. کوزت قبل از ترک خانه، نامه‌ای برای ماریوس می‌نویسد و آن را به اپونین می‌دهد. اپونین امیدوار است خودش و ماریوس با یکدیگر در سنگر بمیرند. چون می‌خواهد زودتر از ماریوس بمیرد، برای جلوگیری از تیراندازی یک سرباز به ماریوس دست خود را جلو می‌اندازد. گلوله از دست او رد شده و به پشتش می‌خورد و به شدت زخمی می‌شود. در زمان مرگ، تمام اتفاقات را برای ماریوس اعتراف می‌کند و نامه کوزت را به او می‌دهد. آخرین در خواست او از ماریوس اینست که او را ببخشد، ماریوس پیشانی‌اش را می‌بوسد، درخواست او را با احساسات عاشقانه پاسخ نمی‌دهد اما برای زندگی سخت او متأسف می‌شود.
مادام و موسیو تناردیه (همچنین به نام‌های جاندرت، ام. فابانتو، ام. تنارد نیز شناخته می‌شوند) – زن و شوهر، والدین پنج فرزند: دو دختر، اپونین و آزلما و سه پسر، گاوروش و دو پسر که نام آن‌ها در داستان ذکر نمی‌شود. تا قبل از رفتن کوزت با والژان، آن‌ها از کوزت به دلیل کودک بودن سوءاستفاده می‌کردند و برای سرپرستی او از فانتین پول می‌گرفتند. آن‌ها ورشکست شده و تحت نام جاندرت به خانه گاربو در پاریس نقل مکان کرده و در کنار اتاق ماریوس زندگی می‌کنند. شوهر با یک گروه جنایتکار به نام پاترون-مینت همکاری می‌کند و برای دستگیری والژان توطئه می‌چیند و توسط ماریوس خنثی می‌شود. ژاور این زوج را دستگیر می‌کند. زن در زندان می‌میرد. تناردیه به زندگی انگلی خود ادامه می‌دهد. هنگام دستبرد به خانه والژان، توسط اپونین از این کار منصرف می‌شود. هن. امی که از دست پلیس، در فاضلاب مخفی شده‌است با والژان که ماریوس را بر دوش دارد مواجه می‌شود، ولی والژان را نمی‌شناسد و به تصور این‌که یک قاتل است، در ازای پول در فاضلاب را برایش باز می‌کند و تکه‌ای از لباس او را هم مخفیانه می‌برد. در ادامه نامه‌ای برای ماریوس می‌نویسد و برای دانسته‌هایش از گذشته والژان باج خواهی می‌کند. ولی ناخواسته والژان را نزد ماریوس، تبرئه می‌کند. ماریوس هزینه خروج از کشور او را می‌پردازد. او در نهایت یک تاجر برده در ایالات متحده می‌شود.
آزلما - کوچک‌ترین دختر تناردیه‌ها. او و خواهرش در کودکی بسیار نازپرورده و لوس بودند و در مدتی که کوزت آنجا بود، کوزت را اذیت می‌کردند. وقتی بزرگتر شد، همراه خانواده‌اش در خانهٔ گاربو در پاریس زندگی می‌کنند. آزلما و اپونین مسئول رساندن نامه‌های پدرش به ثروتمندان بودند. در درگیری‌هایی که در خانه گاربو با ژان والژان و موسیو تناردیه رخ داد، همگی دستگیر شدند. پدرش همراه پاترون مینت فرار می‌کند. در اواخر داستان آزلما به پدرش ملحق می‌شود.
آنژولراس (Enjolras) - آنژولراس یکی از شخصیت‌های برجسته و نمادین در رمان «بینوایان» است. او به عنوان رهبر گروهی از جوانان انقلابی به نام «دوستان آ ب ث» (Les Amis de l’ABC) شناخته می‌شود. آنژولراس نماینده آرمان‌های عدالت‌خواهانه و آزادی‌طلبانه است. در جریان نبردهای خیابانی انقلاب ۱۸۳۲ در پاریس، آنژولراس و دیگر انقلابیون در سنگری در خیابان کورنتین محاصره می‌شوند. با کاهش تعداد مبارزان و افزایش فشار نیروهای دولتی، آنژولراس تا آخرین لحظه مقاومت می‌کند. او در نهایت توسط نیروهای دولتی دستگیر و اعدام می‌شود.
گاوروش - در رمان بینوایان، گاوروش پسربچه‌ای یازده-دوازده ساله و کوچک‌ترین فرزند خانواده تناردیه است. گاوروش به دلیل شرایط سخت زندگی در خانواده تناردیه، مجبور به زندگی در خیابان‌ها و مراقبت از دو برادر کوچک‌ترش می‌شود. او در خیابان‌ها بزرگ می‌شود و به نوعی نماینده کودکان بی‌سرپرست و فراموش‌شده در جامعه است. گاوروش در خلال انقلاب ۱۸۳۲ پاریس به صف مبارزان ملحق می‌شود و به عنوان یکی از شخصیت‌های اصلی در این رویدادها ظاهر می‌شود. در داستان، گاوروش در حالی که با شجاعت در حال جمع‌آوری گلوله‌ها از اجساد در میدان نبرد است، مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و کشته می‌شود. در یکی از اقتباس‌های انیمیشنی از روی رمان بینوایان، گاوروش توسط سگی به نام شوشو نجات پیدا می‌کند. ولی در رمان اصلی ویکتور هوگو، هیچ اشاره‌ای به وجود سگی به نام شوشو که گاوروش را نجات دهد، نشده است.
اسقف مایرل - اسقف Dign (نام کامل چارلز-فرانچس-بینونو مایرل)- یک کشیش سالمند مهربان که بعد از برخورد با ناپلئون به مقام اسقفی ترفیع پیدا کرد. بعد از دزدیدن تعدادی ظرف نقره به‌وسیلهٔ والژان، او را از دستگیری نجات داد و الهام‌بخش تغییر مسیر او شد.