stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهرستان جیمسار

مکان
| شهرستان جیمسار جىمىسار ناھىيىسى 吉木萨尔县 (اویغوری) • (چینی) | شهرستان جیمسار جىمىسار ناھىيىسى 吉木萨尔县 (اویغوری) • (چینی) |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
موقعیت شهرستان جیمسار در نقشه: موقعیت شهرستان جیمسار در نقشه
مختصات: ۴۳°۵۹′ شمالی ۸۹°۰۴′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۹۸۳°شمالی ۸۹٫۰۶۷°شرقی﻿ / 43.983; 89.067: مختصات: ۴۳°۵۹′ شمالی ۸۹°۰۴′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۹۸۳°شمالی ۸۹٫۰۶۷°شرقی﻿ / 43.983; 89.067
منطقه: سین‌کیانگ
ولایت: ولایت خودمختار سانجی هوئی
تقسیمات اداری: ۶ شهرک ۳ قصبه
مرکز اداری: شهرک جیمسار (吉木萨尔镇)
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۱۴۱ کیلومتر مربع (۳۱۴۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۱۵۳۱۹۷
 • تراکم: ۱۹/کیلومتر مربع (۴۹/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
شهرستان جیمسار (به اویغوری: جىمىسار ناھىيىسى)(به چینی: 吉木萨尔县، به پین‌یین: Jímùsà'ěr Xiàn) یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار سانجی هوئی واقع شده‌است.
شهر جیمسار در مجاورت خرابه‌های شهر تاریخی بش‌بالیغ واقع شده است. این شهر که میان سده‌های دوم تا هفتم هجری در منابع شرقی از آن بسیار یاد شده‌است در سدهٔ دوازدهم میلادی بنیاد نهاده‌شد و یکی از پایتخت‌های خاقانات اویغور بوده .
تاریخچه بش‌بالیغ

از سدهٔ ۱۲ میلادی در منابع چینی از این شهر در جایگاه یک شاهزاده‌نشین یادشده و یکی از چهار پادگان چینیان در این شهر برپابوده‌است. چینیان در این زمان از این شهر به نام کینمان و پی‌تینگ یادکرده‌اند. در سنگ‌نبشته اورخون نیز از این شهر یادشده‌است. تبتی‌ها با جنگ‌های فراوان توانستند کنترل این شهر را به چنگ‌آرند. سپس اویغورها بر آن دست‌یازیدند. در ۳۷۲ هجری این شهر دارای پنجاه نیایشگاه بودایی و نیز نیایشگاه‌های مانوی بوده‌است. پیشهٔ مردمان این شهر در این زمان پرورش اسب، سبزیکاری و فلزکاری بوده‌است. در حدودالعالم نیز یادی از این شهر شده‌است. درآینده قراختاییان بر این شهر چیرگی یافتند.
در ۶۰۶ هجری فرمانروای اویغور خودداسته شهر را به مغولان تسلیم نمود و خود نیز با ایشان هم‌پیمان و همرزم شد. با تشکیل امپراتوری مغول اسلام به این شهر راه یافت. رخنهٔ اسلام به بش‌بالیغ فرمانورای اویغوری این منطقه را که دارای لقب ایدی قوت بود را نگران ساخت و او در رمضان ۶۵۶ در دستوری پنهانی فرمان کشتار مسلمانان را داد ولی توطئه‌اش فاش گشت و به دستور منکوقاآن دستگیر و کشته‌شد ولی با این همه دودمان او همچنان در بش‌بالیغ بر سر کار ماند.
از ۶۵۸ هجری به پس با تقسیم امپراتوری مغولان میان خان‌ها بش‌بالیغ با خودمختاری نیمبندی رسید. درآینده این شهر مرکز پیوند میان چین و آسیای مرکزی بود. در آینده این شهر به دولت جغتایی رسید و از سدهٔ هفتم هجری که بگذریم دیگر نامی از این شهر در تاریخ دیده نمی‌شود. می‌نماید با سرنگونی دولت ایدی قوت در این زمان شهر نیز از میان رفته‌باشد.
جمعیت

| ترکیب قومیتی شهرستان جیمسار | ترکیب قومیتی شهرستان جیمسار | ترکیب قومیتی شهرستان جیمسار | ترکیب قومیتی شهرستان جیمسار | ترکیب قومیتی شهرستان جیمسار |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| قومیت | قومیت |  | درصد | درصد |
| هان | هان |   | ۷۲٫۱٪ | ۷۲٫۱٪ |
| قزاق | قزاق |   | ۱۱٫۳٪ | ۱۱٫۳٪ |
| اویغور | اویغور |   | ۸٫۷٪ | ۸٫۷٪ |
| هوئی | هوئی |   | ۵٫۷٪ | ۵٫۷٪ |
| مغول | مغول |   | ۰٫۷٪ | ۰٫۷٪ |
| منجو | منجو |   | ۰٫۵٪ | ۰٫۵٪ |
| ازبک | ازبک |   | ۰٫۳٪ | ۰٫۳٪ |
| تاتار | تاتار |   | ۰٫۲٪ | ۰٫۲٪ |
| سایر | سایر |   | ۰٫۵٪ | ۰٫۵٪ |
منبع سرشماری جمعیت : : منبع سرشماری جمعیت :
تورانیان و ترکان در تاریخ ایران باستان

طبق افسانه، توران مناطقی از جمله ازبکستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان، بخش‌های شمالی افغانستان و پاکستان شمالی را در بر می‌گیرد. این منطقه تقریباً با آنچه امروزه آسیای مرکزی نامیده می‌شود مطابقت دارد. فهرست مناطق ذکر شده در نقشه به عنوان بخشی از توران: ۱. خوارزم ۲. بخارا با بلخ ۳. شهر سبز (نزدیک بخارا) ۴. حصار (تاجیکستان)] ۵.  خوقند ۶.  پادشاهی مستقل درواز ۷. دره دشت ۸. قندوز ۹. کافرستان ۱۰. چترال ۱۱. گلگت ۱۲. سکردو ۱۳. قرقیزستان ۱۴. استپ‌های شمالی (قزاقستان).
تورانیان به مردم توران گفته می‌شود. در فارسی میانه به سرزمین‌های آسیای مرکزی توران گفته می‌شد. خاک توران محدود بود از سوی جنوب به تخارستان و از سوی شمال به مملکت خوارزم و از جانب مغرب به خراسان و از مشرق به مغولستان.
دانشمند آلمانی مارکوارت می‌نویسد تورانیان از نژاد آریایی بودند و فرق آنان با ایرانیان در این بود که ایرانیان به تدریج شهرنشین شده و به کشاورزی و زراعت می‌پرداختند حال آنکه تورانیان بیابان‌نورد و چادرنشین بودند.
همواره بین ایرانیان و توران جنگ و ستیز در جریان بود نه فقط بخاطر تفاوت در وضع چادرنشینی و ساکن بودن بلکه بعدها که ایرانیان دین زرتشت را پذیرفتند، بیش از پیش آتش کینه و اختلاف با تورانیان که به دین قدیم خود باقی مانده بودند، شعله‌ور گردید.
ترکان بنابر تئوری برخی از محققان منشأ اولیه ترکان، قبیلهٔ آشینا، (به انگلیسی: Ashina)، در شمال چین است. از میان قبایل ساکن در شمال چین قبیلهٔ آشینا یا با نام دیگر «پانصد خانواده» را می‌توان نام برد که از امتزاج قبیله‌های گوناگون پدید آمده‌بودند. آن‌ها پس از شکست از هونها در سال ۴۳۸ میلادی، به جنوب کوه‌های آلتای پناه بردند و در آنجا سکنی گزیدند. در آغاز زبان مغولی را به عنوان زبان مشترک خویش برگزیدند ولی تا اواسط سدهٔ ششم میلادی، افراد قبایل آشینا به زبان ترکی سخن می‌گفتند و طبق اطلاع کتیبه‌ها خود ترک‌ها، خود را تیورک می‌گفته‌اند.
چینیان اتباع خان‌های آشینا را «تو کیو» (突厥، Tūjué / T'u-chüeh) می‌گفتند. این نکته را باید متذکر شد که چینیان در زبان خود مخرج «ر» ندارند. واژهٔ ترک به معنای نیرومند و استوار است. ترک‌ها نخست ضد قبایل خاقانات روران ژاژها یا ژوژان (به انگلیسی: Juan-Juan) که تا آن زمان بر ترک‌ها حکم‌روایی می‌کردند، به محاربه پرداختند و در سرزمین مغولستان و آلتای دولت مقتدری تأسیس نمودند. وسعت بعدی این دولت در اثر اتحادی دولتی بین قبایل آسیای میانه در سال ۵۵۲ میلادی در کشور آلتای، خاقانات ترک به وجود آمد و در تاریخ آسیای میانه نقش مهمی ایفا نمود.
در دوران حکمرانی بومین خان (زمان حکمرانی از ۵۵۳ تا ۵۷۲ میلادی)، دسته‌های جلودار اردوی ترک‌ها به سالاری برادر بومین خان، ایستمی خان تا به سرحد ایران رسیدند و در غرب تا سواحل دریای سیاه را اشغال نمودند. در نتیجه امپراتوری خیلی مقتدر بادیه نشینان عرض وجود نمود که سرزمین عظیمی را از کره تا سواحل دریای سیاه در بر می‌گرفت. در نتیجهٔ منازعات داخلی در ابتدای قرن هفتم میلادی، خاقانات ترک به دو قسمت خاقانات ترک شرقی و خاقانات ترک غربی تقسیم گردید.
آمیخته شدن نام توران با ترکان

تاریخ و زندگی هر قوم و ملتی را باید در گذشته‌های دور و روزگاران کهن جستجو کرد اما تاریخ‌نگاران برای تسهیل در پژوهش‌های خویش کوشیده‌اند تا مبدأئی برای تاریخ ملت‌ها عنوان کنند.
ترکان نیز از سده‌های دراز در سرزمین‌های شمال چین و بخشی از اراضی سیبری می‌زیستند ولی تاریخ‌نگاران مبدأ تاریخ ترکان را سال ۵۴۵ میلادی مطابق با شروع فرمانروایی بومین خان دانسته‌اند.
این در حالی است که نوشتهٔ برخی از مورخان پارسی و عرب، به جنگ بهرام گور که از ۴۲۱ تا سال ۴۳۸ میلادی پادشاه ساسانی بود، با ترکان اشاره دارد. به‌طور مثال طبری نوشته‌است که بهرام گور با ترک‌ها جنگیده‌است. فردوسی هم از شکست ترک‌ها بدست بهرام گور سخن گفته‌است و این در حالی که در زمان بهرام گور هنوز ترکان به این ناحیه نفوذ نکرده بودند، بنابراین دربارهٔ کدام ترک‌ها سخن رفته‌است؟ بهرام گور به سال ۴۳۹ میلادی، یعنی حدود یکصد و شش سال پیش از این مبدأ تاریخی که برای ترکان در نظر گرفته‌اند، درگذشته است. چگونه ممکن است، بهرام گور با ترکان پیکار کرده باشد؟ استاد واسیلی بارتولد این مسئله را چنین توضیح می‌دهد که نام توران در اوستا آمده‌است و چنین بنظر می‌رسد که تورانیان شاخه‌ای از آریائیان بوده‌اند. میان ایرانیان و تورانیان دشمنی وجود داشت. از سدهٔ ششم میلادی که ترکان به آسیای میانه راه یافتند، شباهت این دو نام سبب شد که بعضی نام توران را با نام ترکان یکی بدانند. حال آنکه رابطه‌ای میان این دو نام موجود نبود.
باید گفت که به احتمال قوی فردوسی در جنگ بهرام با ترکان روزگار خود را ملاک داوری قرار داده‌است. در روزگار فردوسی غزان و قیچاق‌ها که از قبایل ترکی زبان بودند در ماوراءالنهر سکنی داشتند. پیش از آن نیز ترکان در عهد ساسانیان و نیمهٔ دوم سدهٔ ششم میلادی، به این سرزمین راه یافتند و مردم سغد و خوارزم را تابع خود کردند چون در دشت‌های آسیای میانه زبان ترکی رواج یافته بود، احتمالاً فردوسی چنین پنداشته‌است که توران و ترکان از یک تیره و یک نژاد هستند.
کریستن سن نظر دارد که بهرام گور در ابتدای پادشاهی خود با اقوام شمالی ایران جنگید. این اقوام را مورخان عرب و ایرانی، بدون تفکیک و امتیاز همه را به نام ترک خوانده‌اند. محتمل است که بهرام با خیانیان جنگیده باشد.
مارکوارت نظر دارد که بهرام گور در واقع با خیانیان جنگیده بود. به قول طبری، بهرام گور در آن زمان یک قسمت از خاک هندوستان را که در آن نقاط ملک کوشانیان وجود داشت، می‌خواست به مملکت خود ملحق کند. تاریخ‌دان ارمنی نیز به نام یگیشه وارداپت خبر می‌دهد که یزدگرد دوم ناگهان به کشور خیانیان تاخت که آن‌ها را کوشانیان هم می‌گویند. خلاصه دو مآخذی که اصلاً هیچ ارتباطی باهم ندارند، خیانیان را با کوشانیان پیوند داده‌اند و این امر ثابت می‌کند که جدا کردن خیانیان از کوشانیان نشاید.
در مآخذ ایرانی نام توران با ترکان و در مآخذ زبان پهلوی و زرتشتی، هیتالیان با خیانیان و در مآخذ عربی، هیتالیان با ترک‌ها و در مآخذ ارمنی، هیتالیان با کوشانیان آمیخته شده‌اند و این یکی از دلایلی است که مطالعه در مورد تاریخ این منطقه را مشکل ساخته‌است.
نگارخانه

آسیای مرکزی
کوه‌های آلتای در نقشه
خاقانات ترک. بین سال‌های ۵۵۲ تا ۵۷۲ میلادی.
قلمرو هیاطله یا هپتالیان، برای دیدن تصویر بزرگتر روی تصویر کلیک کنید.
بندر اوپازیلا

Upazila در 23x15px|border |alt=|link= بنگلادش
| بندر اوپازیلا বন্দর | بندر اوپازیلا বন্দর |
| --- | --- |
Upazila: Upazila
استان‌های بنگلادش: استان داکا
District: ناحیه ناراین‌گنج
حکومت: حکومت
 • Vice Chairman: Saiful Bhuiyan
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۵٫۸۴ کیلومتر مربع (۲۱٫۵۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۳۱۲۸۴۱
 • تراکم: ۵۷۵۱/کیلومتر مربع (۱۴۹۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶round ۱ (زمان استاندارد بنگلادش)
round 1}}
| مختصات = {{coord|23|37.002
بندر اوپازیلا (به لاتین: Bandar Upazila) یک سکونتگاه مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه ناراین‌گنج واقع شده‌است.
خصوصیات

بندر اوپازیلا ۵۵٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۲٬۸۴۱ نفر جمعیت دارد.
یوهانا گراواندر

| یوهانا گراواندر | یوهانا گراواندر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۶۱ ‏(۶۴ سال) سن دیگو، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
تحصیلات: دانشگاه ایالتی پلی‌تکنیک کالیفرنیا
پیشه(ها): معمار، طراح داخلی و طراح صنعتی
وبگاه: www.grawunder.com
یوهانا گراواندر (به انگلیسی: Johanna Grawunder)؛ (زادهٔ ۱۹۶۱ میلادی در سن دیگو، کالیفرنیا) یک معمار، هنرمند و طراح آمریکایی است که به دلیل آثارش در نورپردازی شناخته شده است.
آثار او طیف وسیعی از پروژه‌ها و مقیاس‌ها را در بر می‌گیرد، از چیدمان عمومی در مقیاس-بزرگ، معماری و دکوراسیون داخلی، تا مبلمان و چراغ‌های تولید نسخهٔ محدود و سفارش‌های متمایز خصوصی. او همچنین محصولاتی را برای شرکت‌های منتخب از جمله فلوس، بوفی و گلس‌ایتالیا طراحی می‌کند.
طرح‌های قابل توجه وی عبارتند از طرح‌های صنعتی چراغ برای شرکت تولیدکنندهٔ تجهیزات نورپردازی رابرت اَبی، رستوران بالای موزه هنر و طراحی شهر نیویورک، و چیدمان نور برای فری‌پورت لوکزامبورگ (مرکز فوق امنیتی لوکزامبورگ).
حرفه

گراواندر در دانشگاه ایالتی پلی‌تکنیک کالیفرنیا در سان لوئیس اوبیسپو تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴ میلادی در رشتهٔ معماری فارغ‌التحصیل شد. بلافاصله پس از آن، او برای تحصیل به ایتالیا نقل مکان کرد و از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۱ میلادی برای سوتساس آسوچاتی شروع به کار کرد. او در سال ۱۹۸۹ میلادی با سوتساس شریک شد. در استودیوی سوتساس او عمدتاً با معماری و دکوراسیون داخلی درگیر بود و بسیاری از معتبرترین پروژه‌های شرکت را با اتوره سوتساس طراحی کرد. در سال ۲۰۰۱ میلادی او را ترک کرد تا یک استودیو تأسیس کند، این استودیو جایی است که او مجموعه‌های اشیاء نورپردازی را برای شرکت‌های مختلف نورپردازی تولید و چندین اقامتگاه خصوصی در سراسر جهان طراحی کرده است.
کار نورپردازی گراواندر اغلب شامل منابع مبهم در رنگ‌های زنده است که منجر به درخشش‌های منحصر به فرد و جالب می‌شود.
آثار معماری و طراحی اشیاء هنری گراواندر بارها توسط نیویورک تایمز و نشریات معماری مانند دوول و وال‌پیپر مورد بازبینی و تحلیل قرار گرفته‌اند.
آثار > معماری

با اتوره سوتساس:
خانهٔ وُلف، ریجوی، کلرادو، ایالات متحدهٔ آمریکا – ۱۹۸۷–۱۹۸۹.
خانهٔ اسپریت، ولس، اتریش – ۱۹۸۷–۱۹۸۸ با مارکو زانینی.
گالری مایر شوارتز، بورلی هیلز، لس آنجلس، ایالات متحدهٔ آمریکا - ۱۹۸۸–۱۹۸۹.
خانهٔ اولابوئناگا، مائوئی، هاوایی، ایالات متحدهٔ آمریکا - ۱۹۸۹.
گالری موزهٔ مبلمان معاصر، راونا، ایتالیا – ۱۹۹۲ با فدریکا باربیرو.
خانهٔ برونو بیشهوفبرگر، زوریخ، سوئیس – ۱۹۹۱–۱۹۹۶.
خانهٔ یوکو، توکیو، ژاپن – ۱۹۹۲.
باشگاه گلف و استراحتگاه جائوچینگ، جائوچینگ، چین – ۱۹۹۴–۱۹۹۶ با فدریکا باربیرو.
خانهٔ مورمانز، لنکان، بلژیک – ۱۹۹۵–۲۰۰۲.
خانهٔ نانو، لنکان، بلژیک - ۱۹۹۵–۱۹۹۸.
خانهٔ فان ایمپه، سنت لیونز هوتم، بلژیک - ۱۹۹۶–۱۹۹۸ با جانلوئیجی موتی.
تپهٔ جاسمین، سنگاپور ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ با فدریکا باربیرو و مارکو پولینی.
آثار > فضای داخلی

بی‌آردبلیو و شرکاء، ۱۹۹۹–۲۰۰۰.
جی‌پی، نمایشگاه پانپینتو، میلان، ایتالیا – ۲۰۰۲.
خانهٔ ساحلی، میلان، ایتالیا – ۲۰۰۳–۲۰۰۴.
خانهٔ انتسو کوکی، سیراکوزا، ایتالیا – ۲۰۰۶–۲۰۰۷.
خانهٔ هنگ کنگ (اچ‌کی)، هنگ کنگ - ۲۰۰۶–۲۰۰۹.
خانهٔ روسلا، رم، ایتالیا – ۲۰۱۲–۲۰۱۳.
خانهٔ کوت دازور، مونت‌کارلو، موناکو – ۲۰۱۵.
آثار > طراحی صنعتی

کراک، گلس‌ایتالیا – ۲۰۱۴.
باکسی، گلس‌ایتالیا – ۲۰۱۱.
رنگ روی رنگ – ۲۰۱۰.
XXX، گلس‌ایتالیا – ۲۰۰۹.
وان، فلوس – ۲۰۰۵.
وج، بوفی -
غروب آفتاب و استخر، بی‌اندبی -
مجموعهٔ جاز، ظروف غذاخوری، میکاسا – ۲۰۰۰–۲۰۰۳.
آثار > چیدمان و سفارشات

جرات شکاف، با کنستانتین گرچیچ و تیمو سالی، کلن، آلمان – ۲۰۰۱.
موتورکراس، منظرهٔ خیابان روپونگی هیلز، توکیو، ژاپن - ۲۰۰۶–۲۰۰۷.
مسیر نورانی، پاریس، فرانسه – ۲۰۰۶، گالری ایتالیایی، پاریس، فرانسه.
رستوران رابرت، موزهٔ هنر و طراحی، نیویورک - ۲۰۱۰، نیویورک، ایالات متحدهٔ آمریکا.
فری‌پورت سنگاپور، سنگاپور – ۲۰۱۰، گالری ایتالیایی، پاریس.
فندی «یک هنر دیگر»، توکیو و پکن – ۲۰۱۳.
۵ دابلیو، سان فرانسیسکو، ایالات متحدهٔ آمریکا – ۲۰۱۳.
فری‌پورت لوکزامبورگ، لوکزامبورگ – ۲۰۱۴، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
فندی میامی، ایالات متحده آمریکا – ۲۰۱۵، گالری اُ، رم.
لوچه‌پیاتی، ژنو، سوئیس – ۲۰۱۵.
آثار > نسخه‌های تولید محدود

بسیاری از آثار کوچک، گالری مورمنز - ۱۹۹۵.
سوپرلومینال (اَبَرنورانی)، گالری طراحی میلان و گالری مورمنز.
تهویهٔ مطبوع، گالری طراحی میلان – ۱۹۹۵.
اَبیس، سالویاتی – ۲۰۰۳.
خاطرات چین، گالری مورمنز – ۱۹۹۶.
مدیریت نور، گالری طراحی پست، میلان – ۱۹۹۷.
فراکتال‌ها، گالری طراحی پست، میلان – ۱۹۹۹.
لورایدر، گالری طراحی پست، میلان – ۲۰۰۱.
ماسک‌ها، گالری روبرتو جوستینی – ۲۰۰۲.
در صحرا، گالری طراحی میلان – ۲۰۰۳.
آریل، گالری ایتالیایی، پاریس – ۲۰۰۴.
درخشش خیابان، گالری ایتالیایی، پاریس - ۲۰۰۵.
موقعیت‌های جدید، گالری روبرتو جوستینی – ۲۰۰۶.
ساکورا، روبرتو جوستینی و شرکاء، رم – ۲۰۰۷.
من سکسی‌بک را می‌آورم، گالری طراحان، کلن، آلمان – ۲۰۰۸.
سیلندرها، فریدمن بندا / افسون، نیویورک – ۲۰۱۰.
جولایت، روبرتو جوستینی و شرکاء، رم – ۲۰۰۸.
دوراهی داووس، روبرتو جوستینی و شرکاء، رم – ۲۰۰۸.
ابتدا آسیب نزن، گالری آنتونلا ویلانووا، فلورانس – ۲۰۱۱.
کوربوبیبی، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای، پاریس – ۲۰۱۱.
آسمان بزرگ، گالری کارگاه کارپنترز، پاریس لندن – ۲۰۱۲.
نوگوچیگوگو، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای، پاریس – ۲۰۱۳.
اسباب‌بازی‌های‌کثیف، محل اقامت کارگاه، لس آنجلس - ۲۰۱۳.
بدون غر زدن در قایق بادبانی، گالری کارگاه کارپنترز، پاریس لندن – ۲۰۱۳.
آثار > قطعات منحصر به فرد

پراگا، پراگ – ۲۰۰۵، گالری ایتالیایی، پاریس.
سه‌سم، پاریس – ۲۰۰۷، گالری ایتالیایی، پاریس.
مبلمان ای‌ای، ژنو، سوئیس – ۲۰۰۹، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
طوفان دبلیواس، قایق بادبانی خصوصی - ۲۰۰۹–۲۰۱۰، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
مبلمان ام‌ال‌جی، پاریس، فرانسه – ۲۰۰۹، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
چراغ‌های سقفی ال‌بی، پاریس، فرانسه - ۲۰۱۰، ایوان میتون / آی‌ام‌دی‌ای.
چراغ سقفی باد، سنت مارتین دو بلویل، فرانسه – ۲۰۱۰، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
چراغ‌های بازی دایرهٔ غول‌پیکر و کریستال، لندن، بریتانیا – ۲۰۱۰، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
چراغ جوز، سنت موریتز، سوئیس – ۲۰۱۱.
مبلمان روشنایی خیابان پارک، نیویورک - ۲۰۱۲، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
صفحه‌های مسطح نیو-یورک، نیویورک – ۲۰۱۳.
چراغ کالیگرافی، پاریس، فرانسه – ۲۰۱۳، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
چوپی چوپی، قایق تفریحی خصوصی – ۲۰۱۳، ایوان میتون / آی‌ام‌دی‌ای.
چراغ بازی دایرهٔ غول‌پیکر، بیروت، لبنان – ۲۰۱۴، ایوان میتون / آی‌ام‌دی‌ای.
چراغ جی زی، پاریس، فرانسه – ۲۰۱۴، ایوان میتون / آی‌ام‌دی‌ای.
مادام کیت، قایق بادبانی خصوصی - ۲۰۱۴، ایوان میتون / آی‌ام‌دی‌ای.
ابر جادویی – ۲۰۱۵
میلهٔ طلای شنل، مادرید، اسپانیا – ۲۰۱۵، گالری کارگاه کارپنترز.
میز اسلب، لندن، بریتانیا – ۲۰۱۶، ایوان میتون/ آی‌ام‌دی‌ای.
منابع کتابخانه‌ای

«سیاست خارجی، پروژه‌های بین‌المللی نور و طراحی اخیر»، ماری-لار ژوسه، نسخهٔ گالری ایتالیایی، ۲۰۰۷.
«آثار بزرگ و کوچک اتوره سوتساس، آثار بسیار کوچک یوهانا گراواندر»، نسخهٔ گالری مورمنز، ۱۹۹۵.
موزه‌ها و جوایز

آثار او در بسیاری از کشورها به نمایش درآمده و در بسیاری از مجموعه‌های دائمیِ موزه‌ها گنجانده شده است:
موزهٔ هنر شهرستان لس آنجلس، لس آنجلس.
موزهٔ هنرهای تزئینی پاریس، پاریس.
صندوق ملی هنر معاصر، پاریس.
موزهٔ هنرهای معاصر سان فرانسیسکو.
مؤسسهٔ هنر شیکاگو.
موزهٔ هنرهای زیبا، هیوستون.
موزهٔ عالی آتلانتا.
در سال ۲۰۱۲ میلادی، او برندهٔ جایزهٔ طراحی وال‌پیپر* «بهترین استفاده از رنگ» برای میز جعبه‌ای ساخته شده توسط گلس‌ایتالیا و در سال ۲۰۱۰ میلادی «بهترین ناهار روشن‌شده» برای چیدمان نور در رابرت اَبی، موزهٔ هنر و طراحی، نیویورک شد.
مدیو آتراتو (چوکو)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کلمبیا
| Medio Atrato | Medio Atrato |
| --- | --- |
شهرداری و شهرک: شهرداری و شهرک
Location of the municipality and town of Medio Atrato in the Chocó Department of Colombia.: Location of the municipality and town of Medio Atrato in the Chocó Department of Colombia.
بخش: چوکو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Colombia Standard Time)
مدیو آتراتو (چوکو) (به اسپانیایی: Medio Atrato) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش چوکو واقع شده‌است.
هولنباخ

مکان
| هولنباخ   | هولنباخ   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Schwaben
ناحیه: Aichach-Friedberg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Johann Riß
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۶٫۱۲ کیلومتر مربع (۱۰٫۰۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۵۶ متر (۱۴۹۶ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۲٬۲۹۷
 • تراکم: ۸۸/کیلومتر مربع (۲۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 86568
کدهای شماره‌گیری: 08257
پلاک خودرو: AIC
وبگاه: www.gemeinde-hollenbach.de
هولنباخ (به آلمانی: Hollenbach) یک شهر در آلمان است که در آیشاخ-فریدبرگ واقع شده‌است.
سنت-کلوتیلد-دو-بوس، کبک

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Sainte-Clotilde-de-Beauce | Sainte-Clotilde-de-Beauce |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
Sainte-Clotilde-de-Beauce: Sainte-Clotilde-de-Beauce
مختصات: ۴۶°۰۸′ شمالی ۷۱°۰۲′ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۱۳۳°شمالی ۷۱٫۰۳۳°غربی﻿ / 46.133; -71.033: مختصات: ۴۶°۰۸′ شمالی ۷۱°۰۲′ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۱۳۳°شمالی ۷۱٫۰۳۳°غربی﻿ / 46.133; -71.033
استان:  استان کبک
ناحیه: شودییر-آپالاش
منطقه شهری: له آپالاش
Constituted: November 19, 1938
حکومت: حکومت
 • Mayor: Gérald Grenier
 • Federal riding: Mégantic—L'Érable
 • Prov. riding: Mégantic—L'Érable
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۰٫۸۰ کیلومتر مربع (۲۳٫۴۸ مایل مربع)
 • خشکی: ۶۰٫۵۹ کیلومتر مربع (۲۳٫۳۹ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۶۵۰
 • تراکم: ۱۰٫۷/کیلومتر مربع (۲۸/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۸٫۲%
 • Dwellings: ۲۸۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0N 1C0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.ste-clotilde.com
سنت-کلوتیلد-دو-بوس (به فرانسوی: Sainte-Clotilde-de-Beauce) شهری در منطقه شهری له آپالاش ناحیه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۵۹۱ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۵۸٫۶۸ کیلومتر مربع است.
وقفه

در فرهنگ رایانه، وقفه (به انگلیسی: Interrupt) یک سیگنال به ریزپردازنده است که به توجه و پاسخ سریع CPU نیاز دارد. هنگامی که یک وقفه رخ می‌دهد، پردازنده عملیات جاری خود را متوقف می‌کند تا به درخواست وقفه رسیدگی کند. ریزپردازنده‌های خانوادهٔ ۸۰۸۶ به وقفه‌های تولید شده به وسیلهٔ سخت‌افزار و نرم‌افزار پاسخ می‌دهند که به ترتیب به آن‌ها وقفه‌های سخت‌افزاری، و وقفه‌های نرم‌افزاری گفته می‌شود.
فرض کنید که قرار است بین دیسک سخت و CPU ارتباطی برقرار شود و هرگاه عملیات خواندن از روی دیسک تمام شد، CPU مطلع شود. اگر قرار بود یک بیت برای این کار در نظر بگیریم و CPU دائماً پایان عملیات خواندن را بررسی کند، سازوکاری هزینه برخواهد بود. اما نکتهٔ مهم اینجاست که وقفه نیاز به کنترل CPU ندارد و هر وقت عملیات خواندن (یا هر عملیات مشابهی) تمام شود، کنترل‌کنندهٔ دیسک سخت یک وقفه برای CPU می‌فرستد.
انواع وقفه

۲۵۶ سطح اولویت توسط پردازنده‌های x86 پشتیبانی می‌شود که می‌توان آن‌ها را به سه گروه کلی تقسیم کرد:
وقفه‌های داخلی سخت‌افزاری
وقفه‌های خارجی سخت‌افزاری
وقفه‌های نرم‌افزاری
وقفه‌های داخلی سخت‌افزاری (Internal hardware-interrupts) به دلیل رخ دادن وضعیت معینی که درحین اجرای یک برنامه پیش آمده تولید می‌شوند (مانند تقسیم بر صفر).
وقفه‌هایی که در اثر خطا به وجود می‌آیند تله (trap) هم نامیده می‌شود. تله باعث اسقاط برنامه می‌شود.
این وقفه‌ها را سخت‌افزار اداره می‌کند و امکان تغییر آن‌ها وجود ندارد. اما با وجود آنکه نمی‌توان آن‌ها را مستقیماً مدیریت کرد، این امکان وجود دارد که از اثر آن روی کامپیوتر به نحو مفیدی استفاده شود.
برای مثال سخت‌افزار وقفهٔ شمارندهٔ ساعت کامپیوتر را چندبار در ثانیه فراخوانی می‌کند تا زمان را نگه دارد. می‌توان برنامه‌ای نوشت که مقدار شمارندهٔ ساعت را خوانده و آن را به شکل قابل درک کاربر به صورت ساعت و دقیقه تبدیل کند.
وقفه‌های خارجی سخت‌افزاری
وقفه‌های خارجی سخت‌افزاری (external hardware-interrupts) خارج از CPU و توسط دستگاه‌های جانبی، مانند صفحه‌کلید، چاپگر، کارت‌های ارتباطی یا کمک پردازنده (به انگلیسی: Coprocessor) تولید می‌شوند.
دستگاه‌های جانبی با ارسال وقفه به CPU خواستار قطع اجرای برنامه فعلی شده و CPU را متوجه خود می‌کنند. آن‌ها به پایهٔ (maskable interrupts) INTR یا (non maskable interrupts) NMI پردازنده متصل هستند.
وقفه‌های دستگاه‌ها می‌توانند از طریق مداری به نام PIC 8259A، که کارش منحصراً سروکار داشتن با این نوع وقفه‌هاست، به پردازنده ارسال شوند. مدار (programmable interrupt controller) PIC که توسط CPU کنترل می‌شود سیگنال‌هایش را روی پایه INTR قرار می‌دهد و امکان فعال و غیرفعال کردن وقفه‌ها و تغییر سطح اولویت را تحت نظارت یک برنامه می‌دهد.
دستورهای STI و CLI می‌توانند برای فعال و غیرفعال کردن وقفه‌هایی که روی پایه INTR ارسال می‌شوند به کار روند که البته روی وقفه‌های NMI تأثیری ندارد.
وقفه‌های نرم‌افزاری
وقفه‌های نرم‌افزاری (software interruptions) در معماری x86 در نتیجهٔ دستورالعمل int در یک برنامهٔ در حال اجرا تولید می‌شوند که می‌توان آن را نوعی شبیه‌سازی از وقفه‌های سخت‌افزاری تفسیر کرد.
برنامه‌نویس می‌تواند با نوشتن دستور int یک وقفه نرم‌افزاری تولید کند. بدین طریق بلافاصله اجرای برنامه فعلی متوقف شده و CPU را به روال (به انگلیسی: Routine) وقفه هدایت می‌کند. برنامه‌نویس از طریق وقفه‌ها می‌تواند در برنامه با وسایل جانبی ارتباط برقرار کند. استفاده از وقفه‌ها باعث کوتاه‌تر شدن کد برنامه و درک آسان‌تر و اجرای بهتر آن می‌شود.
روال‌های وقفه نرم‌افزاری بخشی از سیستم‌عامل هستند. از این رو وقفه‌های نرم‌افزاری را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد؛ وقفه‌های سیستم‌عامل DOS و وقفه‌های BIOS. وقفه‌های DOS آسان‌تر استفاده می‌شوند اما از وقفه‌های BIOS که قسمتی از سخت‌افزار هستند کندتر هستند.
DOS این نوع وقفه‌ها را برای اجرای Application Programming Interface (API) خودش استفاده می‌کند. بیشتر سیستم‌عامل‌های جدید مانند Windows و Unix واسط C-based را استفاده می‌کنند.
پاسخ پردازنده

پردازنده سیگنال ماشهٔ وقفه را در طول هر چرخهٔ دستورالعمل نمونه‌برداری می‌کند و فقط در صورت ادعای سیگنال هنگام نمونه‌گیری، به ماشه پاسخ می‌دهد. صرف نظر از روش راه انداز، پردازنده پردازش را در مرز دستورالعمل بعدی پس از یک ماشهٔ شناسایی شده آغاز می‌کند، بنابراین اطمینان حاصل می‌کند که
شمارنده برنامه (PC) در مکان شناخته شده‌ای ذخیره می‌شود.
تمام دستورالعمل‌های قبلی که توسط رایانه شخصی به آن اشاره شده‌است، به‌طور کامل اجرا شده‌اند.
هیچ دستورالعملی فراتر از آنچه توسط رایانهٔ شخصی به آن اشاره شده، اجرا نشده‌است، یا هرگونه دستورالعملی قبل از رسیدگی به وقفه لغو می‌شود.
حالت اجرای دستورالعمل‌های نشان داده شده توسط کامپیوتر مشخص است.
پیاده‌سازی سیستم

interrupts ممکن است در سخت‌افزار به عنوان یک مولفه مشخص با خطوط کنترل اجرا شود، یا ممکن است در زیر سیستم حافظه ادغام شود.
اگر در سخت‌افزار به عنوان یک مولفه مجزا اجرا شود، یک مدار کنترل‌کننده وقفه مانند کنترل‌کننده وقفه برنامه‌ریزی (IBM) PCM ممکن است بین دستگاه قطع کننده و پین قطع کننده پردازنده به چندین منبع قطع در یک یا دو خط پردازنده به‌طور چندگانه متصل شود. در دسترس. اگر به عنوان بخشی از کنترل‌کننده حافظه اجرا شود، وقفه‌ها در فضای آدرس حافظه سیستم ترسیم می‌شوند.
پیاده‌سازی سیستم > مشکل در اشتراک گذاری خطوط وقفه

چندین دستگاه که دارای یک خط وقفه هستند (از هر سبک تحریک کننده) همه با توجه به یکدیگر به عنوان منابع وقفه جعلی عمل می‌کنند. با وجود تعداد زیادی دستگاه در یک خط، حجم کار در سرویس دهی به نسبت مربع تعداد دستگاه‌ها افزایش می‌یابد؛ بنابراین ترجیح داده می‌شود دستگاه‌ها به‌طور مساوی در خطوط وقفه موجود پخش شوند. کمبود خطوط وقفه در طراحی سیستم‌های قدیمی که خطوط وقفه رساناهای فیزیکی متمایز هستند، مشکلی است. وقفه‌های پیام دار، درصورتی که خط وقفه مجازی باشد، در معماری‌های سیستم جدید (مانند PCI Express) مورد پسند قرار گرفته و تا حد قابل توجهی این مشکل را برطرف می‌کند.
برخی از دستگاه‌ها با رابط برنامه‌نویسی ضعیف طراحی شده هیچ راهی برای تعیین اینکه آیا آنها درخواست سرویس داده‌اند ارائه نمی‌دهند. اگر سرویس دهی نشود ممکن است قفل شود یا در غیر این صورت رفتار نادرستی از خود نشان می‌دهد. چنین دستگاه‌هایی نمی‌توانند وقفه‌های جعلی را تحمل کنند و همچنین اشتراک خط قطع را تحمل نمی‌کنند. کارت‌های ISA، به دلیل طراحی و ساخت اغلب ارزان، به دلیل این مشکل مشهور هستند. با ارزان شدن منطق سخت‌افزار و ایجاد وقفه‌های قابل استفاده در سیستم‌های جدید، چنین دستگاه‌هایی بسیار نادرتر می‌شوند.