stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
روبرتو روسلینی
زندگی و کارنامه

روبرتو روسلینی در خانواده‌ای بورژوا  در شهر رم زاده شد. پدرش آنجیولو جوزپه (Angiolo Giuseppe) که پپی نو (Peppino) خوانده می‌شد، معمار بود که نخستین تالار سینما را در شهر رم ساخت. مادرش الترا به گفتهٔ روسلینی «زنی بود خانه‌دار، با چشم‌هایی بسیار نزدیک بین، خیلی کم‌روی، و بس خنده آور. خیلی سخت می شد با او ساخت»
زندگی روسلینی‌ها در ناز و نعمت می‌گذشت، تا بدانجا که در خیابان لودویسی (به ایتالیایی: via Ludovisi) خانه داشتند (همان خیابان که در ۱۹۲۲ موسولینی نخستین مهمانسرای رم را در آن ساخت) و روبرتو و برادرش رنزو (به ایتالیایی: Renzo) -- که در آینده آهنگساز شد و آهنگ‌های بسیاری از فیلم‌های روسلینی را ساخت -- و دگر فرزندان را پرستارها بزرگ می‌کردند. روسلینی جوان بسیار ول‌خرج بود و پول به هدر می‌داد. او خود بیاد می‌آورد که به هنگام جوانی به سرماخوردگی اسپانیایی (به انگلیسی: Spanish Flu) دچار شده بود و به این بهانه بیست ماه را در بستر گذراند. بیست ماهی که به گفتهٔ او «هنگامی سراسر از خوشی» برایش بود چراکه همه به نوازش گذشت؛ و چنین بود که او در چهارده سالگی زن بستری آموخت و نخستین خودروی خویش را در پانزده سالگی خرید. او هرگز به آموزشگاهی نرفت و از آموزگاران ویژه در خانه آموخت.
برای او خانهٔ روسلینی‌ها همه جای خوش گذرانی نبود و در آن همچنین به آفرینندگی، هنر و انگاشت نیز دل پیوندی داده می‌شد. روبرتو و برادرش رنزو از اوان کودکی جامه‌های شگرفی دربر می‌کردند و برای خانوادهٔ خویش نمایش بازی می‌گذاشتند.
روبرتو ۲۶ ساله بود که در ۱۹۳۲ پدر از دست داد و بناگاه دریافت که همه دارایی پدر با خوشگذرانی‌هاشان به باد رفته ست. پس برای نخستین بار به جستجوی کار پرداخت. در ۱۹۳۴ در سینما آغاز به کار نمود و همهٔ چم‌های کار را از فیلمنامه‌نویسی و ویراستاری تا صدابرداری فرا آموخت؛ و بزودی پس از نوشتن فیلم‌نامه برای نخستین فیلم خویش: «پیش‌درآمد برای پس از نیمروز فاون (ایزد کشت، نیمه بز، نیمه مرد)» Prélude à l'aprés-midi d'un faune ساختن آن را آغاز نمود؛ ولی فرمانروایی فاشیسم به رهبری بنیتو موسولینی به بهانهٔ آنکه این فیلمی بی شرمانه است از پخش آن جلوگیری نمود. وگرچه هنگامی‌که ویتوریو موسولینی پسر رهبر، که در کار سینما بود، او را به همکاری فراخواند او آن پذیرفت.
زندگی و کارنامه > فیلم‌های دورهٔ فاشیسم ۱۹۴۴–۱۹۴۰

روسلینی چهارده ساله بود که فاشیست‌ها در ایتالیا فرمانروایی را به‌دست گرفتند؛ بنابراین سال‌های شکل‌گیری شخصیتش در دوران فاشیسم گذشت.
نخستین باوردار پرده یی screen credit روسلینی در فیلم گزافه پیامی propaganda به نام «خلبان، لوچیانو سرا» Luciano Serra, Pilota بود که در ۱۹۳۸ به فراوری ویتوریو موسولینی، پسر رهبر، ساخته شد. فیلم بر پایهٔ داستانی از گوفردو الساندرینی Goffredo Alessandrini و فراچسکو مازورو Francesco Masoero بود و فیلم‌نامه را الساندرینی، که کارگردانی فیلم هم با او بود، نوشت و روسلینی در نوشتن فیلم‌نامه به او یاری داد و همچنین بخش‌هایی از فیلم را نیز کارگردانی نمود. در سال ۱۹۴۰ روسلینی کارگردان ارته وند technical director فیلم‌های پذیرفته شدهٔ فاشیست‌ها بود.
دراین چرخه روسلینی سه فیلم گزافه پیامی فاشیست را خود کارگردانی نمود که درآینده به هنگام نبشتن کارنامهٔ خویش برای کایه دو سینما در سال ۱۹۵۵ از شناسایی آن‌ها به آوند کارهای خویش سرباز زد. نخستین از این سه «ناو سپید» La Nave Bianca نام داشت. این فیلم به گونهٔ فیلمی گواه دار documentary آغاز شد ولی به فیلمی داستانی دگرگونی گرفت. روسلینی در این فیلم از هنرپیشه‌های دگرپیشه amateur actors سود جسته و این نشان بارز کارهای آینده او شد. «ناو سپید» بیش از آنکه فیلمی سیاسی یا اندیشارگرا باشد فیلمی بود انسانی که با دیدی مهرانگیز به ملوانان و کارکنان بیمارستان نگاه می‌انداخت. دو دیگر از این سه‌گانه فیلم «خلبانی بازمی‌گردد» Un pilota ritorna در ۱۹۴۲ و "مردی بر چلیپاً L'umomo della croce در ۱۹۴۳ بودند.
زندگی و کارنامه > سه‌گانه‌های پس از جنگ ۱۹۴۷–۱۹۴۵

تنها دو سال پس از فرجامین فیلم چرخهٔ فاشیستی خویش روسلینی «رم شهر بی دفاع» Roma, Citta Aperta -- شاید که پر ارجترین فیلم خویش و نماد برجستهٔ فیلم‌های نئورئالیستی neorealism -- را ساخت. او فیلمنامهٔ این فیلم را در ۱۹۴۳ نوشت همان هنگامی‌ که نازی‌ها ایتالیا را در گرفت خود داشتند. این فیلم گردآورده ایست از داستان‌های مردم رم در دورهٔ درگرفت و موضوعٔ فیلم داستان دستگیری یکی از رهبران پایداری در برابر نازی هاست. این فیلم در هنگامی ساخته شد که پول وسرمایه کمیاب بود و فیلم خام بسختی یافت می‌شد. از دگر سوی در پیرامون او همه چشم‌اندازهای خرابی و روینی و آسیب‌های جنگ بود و چنین بود که فیلمبرداری در خود جای رویدادها انجام گرفت و نیازی به صحنه‌سازی نبود؛ و به همین گونه هزینه‌های فیلم با بهره بری از مردم جنگ زده به جای به‌کارگیری هنرپیشه‌ها، پایین می‌آمد. ازآن پس بهره‌گیری از جای راستین به جای صحنه‌سازی و به‌کارگیری از مردم به جای هنرپیشگان پیشه‌ای از ویژگی‌های بارز سبک نئورئالیستی گشت. آرمان اینگون از ارته‌ها آن بود که تا بدانجا که شدایی داشت تماشاگران را به جهان درون فیلم نزدیکتر کنند. به‌گفتهٔٔ او «خود جهان، و نه داستان آن، هستار زندهٔ فیلم شدایی گراست.»
همانگونه که بازکاو فیلم آندره بازن André Bazin می‌گوید. سبک نئورئالیستی تنها یک داستان را با اندکی از هوای شدایی نمی‌آمیزد تا که زرق وبرقی بیافریند؛ که بل برآنست تا همهٔ تکه‌پاره‌های شدایی را با همه رمز و راز آن پیش نهد تا تماشاگر خود آن پاره‌ها را پهلوی هم بگذارد و آن رمز وراز بگشاید. روسلینی خود می‌گفت در آن گاهان که فیلم «رم شهر بی‌پناه» را می‌ساخت «نیاز شگرفی به یافتن راستی» در هوا موج می‌زد و آنچه که او و دیگر کارگردانان نوشداگر کردند «بیش از آنکه پیروی از یک سبک باشد پشتیبانی از جایگاهی درست وای بود»
روسلینی برای آنکه این فیلم را در آمریکا نشان دهد آن را به بهایی ناچیز به سربازی آمریکایی فروخت. آن سرباز فیلم را به جوزف باستین Joseph Bustyn فروخت که او آن را برای دو سال در نیو یورک بپرده نمایش گذاشت. دو دیگر فیلم‌های این چرخه «از خودی‌ها» Paisà در ۱۹۴۶ شش داستان از آفند نیروهای متفقین به ایتالیا از ماه ژوئیه ۱۹۴۳ تا زمستان ۱۹۴۴ و از ونیز تا سیسیلی است. وسه دیگر «آلمان، سال صفر» Germania, anno zero ۱۹۴۷ زندگی پسر جوانی را در برلین دنبال می‌کند که پیش‌آمدهای جنگ و نازی‌ها زندگیش را به مرز نابودی کشانده‌اند. در «آلمان، سال صفر» روسلینی برخی ازارته‌های فیلم‌های هالیوود را بکار گرفت و این مایهٔ آن شد که بازکاوان چپ‌گرا و مارکسیست فیلم بر او خرده گیرند که او به بنیان‌های شدایی realism وفادار نمانده‌است و این آغاز پادایی چپ با او بود از آن پس.
فرا از سه‌گانه‌هایش، در ۱۹۴۸ روسلینی فیلم «شیدایی» L'Amore را در دو بخش کارگردانی نمود. بخش یکم بر پایهٔ نمایشنامه‌ای از ژان کوکتو به نام «صدای انسان» La voix humaine بود و بخش دوم از فیلم‌نامه بر پایهٔ داستانی از فدریکو فلینی جوان به نام «شگفتاک» Il Miracolo. بازیگری آنا مانیانی، که در آن هنگام معشوقه روسلینی بود بس ستایش شده‌است. در بخش نخست زنی می‌کوشد تا گفتگویی تلفنی داشته باشد با دلداری بی مهر؛ و در بخش دوم زن ساده دلی می‌پندارد که آبستن مسیح است و ولگردی که پدر کودک اوست سنت جوزف است.
زندگی و کارنامه > فیلم‌های نوین ۱۹۶۲–۱۹۵۷

در ۱۹۴۸ روسلینی نامهٔ زیر را از اینگرید برگمن دریافت کرد که برای همیشه زندگی هنریش را دگرگون نمود.
روسلینی برای او و با او فیلم «استرامبولی، سرزمین خدا» Stromboli, terra de Dio را ساخت. این داستان «کارین» زنی فراری از لیتوانی است که همسر ماهیگیر ایتالیایی بی نوایی می‌شود تا از زندانی شدن در یک اردوگاه بگریزد ولی خود را در تلهٔ استرامبولی یک جزیرهٔ دورافتادهٔ آتش فشانی می‌یابد.
استرامبولی آغاز چرخهٔ تازه‌ای در زندگی روسلینی بود او و برگمن که هر دو همسر داشتند دلباختهٔ هم شدند. روسلینی از همسرش مارسلا دو مارکیز Marcella De Marquis و معشوقه‌اش آنا مانیانی جدا شد تا با برگمن که شوهر خویش پیتر لیندستورم Petter Lindstrom را با دخترش در کالیفرنیا رها کرده بود زندگی کند. روسلینی و برگمن تا سال ۱۹۵۶ با هم بودند و در این دوره با هم پنج فیلم ساختند. در این دوره مارکسیست‌ها بر او بس خرده می‌گرفتند که بس از هالیوود هنایش می‌گیرد و سینماگران سبک نئورئالیستی دیگر او را از گروه خود نمی‌شناختند. با این همه مجلهٔ کایه دو سینما Cahiers du Cinéma که سخنگوی سینمای موج نو فرانسه بود او را «پدر سینمای نو» خواند.
آندره بازن منتقد فرانسوی در بخشی از نوشتهٔ خود با عنوان «پدافند از روسلینی» نوشت:
بازن سپس به بررسی یک یک این فیلم‌ها می‌پردازد و ثابت می‌کند که همهٔ این کارها مدرن و ارزنده هستند. در فیلم «اروپا ۵۱» (۱۹۵۲) برگمن در رل «ایرنه» زنی ثروتمند بازی می‌کند که پس از خودکشی پسرش از شیوهٔ زندگی خویش دل‌افسرده و پشیمان است. پس ازآن که «آندریا» دوست کمونیستش او را با محله‌های فقیرنشین رم آشنایی می‌دهد ایرنه همهٔ وقت خودرا به کمک به بینوایان می‌گذراند و این بدگمانی شوهرش را برمی‌انگیزد که شاید او با آندریا سروسری دارد و از اینرو او را در آسایشگاهی بستری می‌سازد. در فیلم سفری به ایتالیا (۱۹۵۳) زن و شوهری انگلیسی در سفرشان به ایتالیا هنگامی‌که به ناپل می‌رسند میانه‌شان بهم می‌خورد. این فیلم امروزه یکی از ارزنده‌ترین کارهای روسلینی شناخته می‌شود فرانسوا تروفو آن را نخستین فیلم مدرن خواند. روسلینی در این فیلم نوآوری‌های بسیاری را به کار می‌گیرد. برای نمون او از نشان دادن فیلم‌نامه به برگمن و جرج ساندرز George Sanders که رل‌های زن و شوهر را بازی می‌کنند خودداری می‌کند تا آن‌ها در بازی حالتی سرگردان داشته باشند. همچنین از بسیاری از تکه فیلم‌های گواهاک از چشم‌اندازهای ایتالیا کمک می‌گیرد تاکه فضایی تعلیقی پدیدآورد. او این رویه را در فیلم «هراس» La paura ساختهٔ ۱۹۵۴ نیز دنبال می‌کند. «هراس» بر پایهٔ داستانی از نویسندهٔ آلمانی استفان زویگ Stefan Zweig است و روسلینی برآنست تا بازسازی آلمان را از هر دو جهت مادی و معنوی (ماترایی و میانایی) بررسی کند.
روسلینی در ۱۹۵۹ پس از جدایی از برگمن یکی از پیچیده‌ترین و زیباترین کارهای سینمایی خویش را به نام ژنرال دلارووره Il generale della Rovere با بازیگری هنرپیشه بزرگ ایتالیایی ویتوریو دسیکا به پرده درآورد. این فیلم برندهٔ جوایز بسیار از جمله جایزهٔ شیر زرین از فستیوال فیلم ونیز ۱۹۵۹، جایزه بهترین فیلم از دوید دی دوناتلو David di Donatello سندیکای روزنامه نویسان سینمایی ایتالیا ۱۹۶۰ گردید. داستان فیلم پژوهشی است در دگرگونی شخصیت و پیچیدگی‌های روانی و اخلاقی.
زندگی و کارنامه > چرخهٔ تاریخ فرهنگ ۱۹۷۷–۱۹۶۴

در سال ۱۹۶۳ روسلینی هویدا نمود که از آن پس سینما را کنار خواهد گذاشت و تنها به کارهای تلویزیونی خواهد پرداخت تا آموزش فرهنگی را شداواری دهد؛ و چنین بود که در این چرخه او چندین فیلم زندگی‌نامه‌ای و فیلم کوتاه گواه وند documentaries برای تلویزیون فرآورد کرد. از شمار این فیلم‌ها باید از «فرمان‌روایی لویی چهاردهم» La Prise de pouvoir par Louis XIV در ۱۹۶۶، «سوکراتیس» (سقراط)Socrate در۱۹۷۱، «آگوستین هیپو» Agostino d'Ippona و «بلیز پاسکال» Blaise Pascal هر دو در ۱۹۷۲، «دکارت» Cartesius در ۱۹۷۴، «کنسرت برای میکل آنژ» Concerto per Michelangelo در ۱۹۷۷ باید نام برد.
br>/>
اگرچه باید گفت که در سال‌های پایانی این چرخه روسلینی دو فیلم «سال یکم» Anno uno و «مسیحا» Il messiah را نیز ساخت.
در «سال یکم»، ۱۹۷۴ روسلینی زندگی‌نامهٔ آلچید دو گاسپری Alcide de Gasperi را بازمی‌نمایاند که نخست‌وزیری ایتالیا را در هشت فرمانروایی در سال‌های ۱۹۴۸ تا سال درگذشت اش در ۱۹۵۴ دردست داشت. او پیش از آن رانشمدار و سردبیر روزنامه بود که نام و ارجی بسزا در پادمندی با موسولینی یافته بود. گاسپری (با بازی لویجی وانوچی Luigi Vannucchi) از سوی فرمان واری فاشیسم زندانی شده و پس از رهایی در۱۹۲۹ در واتیکان خموشانه به کار پرداخت. در هنگامهٔ جنگ دوم جهانی او که اینک شصت ساله بود به جنبش پایداری پیوست. گاسپری در سال‌های نخست وزیریش توانست از پیوند نزدیکش با واتیکان سود برد تا از یازش کلیسا در رانش کشور بکاهد؛ و در «مسیحا»، ۱۹۷۵ او با دیدی انسان گرایانه زندگی عیسی مسیح را به پرده می‌آورد. عیسی او انسانی آشاوند است که نیکنودی او انگیزانندهٔ رهبری او ست و نه از این که پسر خدا باشد.
گزیده فیلم‌شناسی

کشتی سفید (۱۹۴۱)؛ اولین فیلم بلند روسلینی
رم، شهر بی‌دفاع (۱۹۴۵)
پاییزا (۱۹۴۶)
آلمان، سال صفر (۱۹۴۸)
استرومبولی (۱۹۵۰)
گل‌های سنت فرانسیس (۱۹۵۰)
هفت گناه کبیره (۱۹۵۲)
اروپا ۵۱ (۱۹۵۲)
ما، زنان (۱۹۵۳)
سفر به ایتالیا (۱۹۵۴)
آزادی کجاست؟ (۱۹۵۴)
ترس (۱۹۵۴)
ژاندارک بر صلیب (۱۹۵۴)
هند: سرزمین مادری (۱۹۵۹)
ژنرال دلا روره (۱۹۵۹)
گاریبالدی (۱۹۶۱)
مسیح (۱۹۷۵)؛ آخرین فیلم سینمایی روسلینی
روبرتو روسلینی در کنار همسرش در سال 1951
ولسوالی شیرین‌تگاب

| شیرین‌تگاب | شیرین‌تگاب |
| --- | --- |
قریه جلایر: قریه جلایر
موقعیت ولسوالی در ولایت فاریاب: موقعیت ولسوالی در ولایت فاریاب
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور: افغانستان
ولایت: فاریاب
مرکز ولسوالی: شیرین تگاب
اداره: اداره
شوراهای ولایتی: شورای ولایتی فاریاب
مردم: مردم
جمعیت: ۹۳٬۶۷۹ (۱۳۹۹)
پراکندگی: ۲۶٫۷ نفر بر کیلومتر مربع
دین: اسلام
زبان: دری اوزبیکی
اطلاعات جغرافیا: اطلاعات جغرافیا
مساحت: ۳۵۰۰ کیلومتر مربع
منطقه زمانی: ۴:۳۰+ (وقت استاندارد افغانستان)
ولسوالی شیرین‌تگاب یکی از ۱۴ ولسوالی ولایت فاریاب، به مرکزیت شهر شیرین تگاب در شمال غربی افغانستان است. شیرین‌تگاب از ولسوالی‌های درجه اول ولایت فاریاب بوده، پهناوری آن ۳۵۰۰ کیلومتر مربع است و با ۹۳٬۶۷۹ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، چهارمین ولسوالی پر جمعیت ولایت فاریاب می‌باشد که ۴۰ درصد را ترکمن‌ها، ۴۰ درصد را ازبک‌ها، ۱۰ درصد را تاجیک‌ها و ۱۰ درصد را پشتون‌ها تشکیل می‌دهند.
ولسوالی شیرین‌تگاب از شمال با ولسوالی دولت‌آباد، از جنوب با ولسوالی‌های خواجه سبزپوش ولی و پشتون‌کوت، از شرق با ولایت جوزجان، از غرب با ترکمنستان و از جنوب غرب با ولسوالی المار محدود می‌باشد.
مصرائیم

مصریام بن حام (به عبری: מִצְרַיִם / מִצְרָיִם) برادر کنعان، کوش، پوت و نوه نوح بود. پسران او لودیم، انامیم، لهابیم، نفحتوهیم، پتروسیم، کاسلوهیم و کپتور بودند. و کتاب مقدس معتقد است مصریان از نسل وی هستند
کریم زرگر

| کریم زرگر | کریم زرگر |
| --- | --- |
کریم زرگر در صحنه‌ای از فیلم جنگ نفت‌کش‌ها: کریم زرگر در صحنه‌ای از فیلم جنگ نفت‌کش‌ها
زادهٔ: ۱۳۳۲ اهواز
درگذشت: ۱۰ بهمن ۱۳۹۶ (۶۵ سال) زندان رجایی‌شهر، کرج
علت مرگ: اعدام
ملیت: ایرانی
محل تحصیل: حقوق قضایی از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران و دکترای حقوق دریایی از دانشگاه استراسبورگ فرانسه
پیشه(ها): بازیگر، کارگردان
شناخته‌شده برای:  مدیریت کل سیمای برون‌مرزی  مدیریت پخش شبکهٔ یک سیما  ریاست دانشکده صدا و سیما  مدیر مسئول ماهنامهٔ گزارش فیلم 
آثار برجسته: بنیانگذاری مؤسسهٔ «راه معرفت»
اتهام(های) جزایی: «افساد فی‌الارض» ذیل موضوع تبلیغ و ترویج جنبش نوپدید عرفانی اکنکار   تجاوز به عنف
مجازات‌های جزایی: اعدام
وضعیت جزایی: اجراشده
همسر: مرجان داوری
کریم زرگر (۱۳۳۲ – ۱۰ بهمن ۱۳۹۶) بازیگر، کارگردان، صاحب امتیاز و مدیر مسئول ماهنامهٔ گزارش فیلم و بنیانگذار مؤسسهٔ راه معرفت در ایران بود که به تبلیغ و ترویج جنبش نوپدید عرفانی اکنکار می‌پرداخت. او به اتهام تجاوز به عنف محکوم و اعدام شد. او دارای دکترای حقوق دریاها از دانشگاه استراسبورگ فرانسه بود و سابقهٔ مدیریت کل سیمای برون‌مرزی، مدیریت پخش شبکه یک و ریاست دانشگاه صدا و سیما را داشت.
تحصیلات

زرگر فارغ‌التحصیل حقوق قضایی از دانشکده حقوق دانشگاه تهران و دارای دکترای حقوق دریایی از دانشگاه استراسبورگ فرانسه بود.
سمت‌ها

او کارمند عالیرتبهٔ صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بود و مسئولیت‌های همچون مدیریت کل سیمای برون‌مرزی، مدیریت پخش شبکهٔ اول سیما و ریاست دانشکدهٔ صدا و سیما را به عهده داشت. وی همچنین مدیر مسئول ماهنامهٔ «گزارش فیلم» بود.
فعالیت در سینما

او در سینما هم فعالیت داشت و در فیلم «عروسی خوبان» به کارگردانی محسن مخملباف به عنوان مدیرتولید و بازیگر فعالیت کرده بود
دستگیری و محاکمه

در مهر ۱۳۹۴ مؤسسهٔ راه معرفت تعطیل شد و زرگر به همراه همسرش، مرجان داوری بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شدند. سپس هر دو نفر در دادگاهی به ریاست ابوالقاسم صلواتی با اتهام افساد فی‌الارض ذیل موضوع تبلیغ و ترویج جنبش نوپدید عرفانی اکنکار به اعدام محکوم شدند. جلسات دادگاه در روزهای ۲۵، ۲۶ و ۲۷ مهر ۱۳۹۵ و نیز ۲۱ و ۲۲ آذر ۱۳۹۵ در شعبهٔ ۱۵ دادگاه انقلاب برگزار شد.
حکم اعدام همسرش پس از ارجاع به دیوان عالی کشور نقض و پرونده برای دادرسی به شعبهٔ هم‌عرض دادگاه انقلاب تهران ارجاع شد و او به ۷۵ سال زندان محکوم شد. با این حال علاوه بر محاکمه در دادگاه انقلاب، کریم زرگر در پرونده‌ای دیگر به اتهام تجاور به عنف در شعبهٔ ششم دادگاه کیفری استان تهران هم محاکمه شده و حکم اعدام دریافت نموده بود.
اعدام

کریم زرگر در ۱۰ بهمن ۱۳۹۶ در سن ۶۴ سالگی در زندان رجایی‌شهر کرج اعدام شد.
آثار > کارگردان

۱۳۶۸ - او منفی
۱۳۶۸ - مدرسه رجایی
آثار > بازیگر

۱۳۷۳ - روز شیطان
۱۳۷۲ - جنگ نفت‌کش‌ها
۱۳۶۷ - عروسی خوبان
آثار > کتاب‌شناسی

از کریم زرگر دو کتاب در حوزهٔ علوم کیهانی، سفری به جهان بین‌الطلوعین و عرفان به چاپ رسیده‌است. کتاب شاقول ابن سینا کتابی است در ارتباط با شاقول تاریخی ابن سینا که وی در پیشگویی و درمان بیماران از آن استفاده می‌کرد. این کتاب به همراه یک شاقول، آلبوم کارت و کتاب گام به گام در خدمت آموزنده است تا به او مختصری از پیش‌گویی را بیاموزد.
۱۳۷۸ - داستان حیرت‌انگیز شاقول ابن سینا - نشر روزنه
۱۳۸۰ - کویر کیمیا - نشر سی گل - نشر روزنه
برای مطالعهٔ بیشتر

«یک سرگذشت:کریم زرگر». بنیاد عبدالرحمن برومند.
دی هاویلند پوس موث

| دی هاویلند پوس موث | دی هاویلند پوس موث |
| --- | --- |
کاربری: ترابری سبک
تولیدکننده: د هویلند
نخستین پرواز: ۹ سپتامبر ۱۹۲۹
معرفی‌شده در: مارس ۱۹۳۰
ساخته‌شده: ۱۹۲۹–۱۹۳۳
تعداد ساخته‌شده: ۲۸۴
دی هاویلند پوس موث (به انگلیسی: De_Havilland_Puss_Moth) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع ترابری سبک ساخت شرکت د هویلند است. هواگرد دی هاویلند دی‌اچ. ۸۰ پوسموت نخستین پروازش را در ۹ سپتامبر ۱۹۲۹ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال مارس ۱۹۳۰ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۲۹–۱۹۳۳ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۲۸۴ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
بامیکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی خاص
صنعت: الکترونیک
بنا نهاده: ۱۹۵۳
دفتر مرکزی: زوریخ، سوئیس
محدودهٔ فعالیت: جهانی
تعداد کارکنان: ۵۵ نفر
وبگاه: www.bamix.com
بامیکس (انگلیسی: Bamix) شرکت الکترونیک سوئیسی است، که در سال ۱۹۵۳ تأسیس شد.
باربارا و جک دیویس هال

| باربارا و جک دیویس هال | باربارا و جک دیویس هال |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: آموزش و پرورش, بنیاد پژوهشی
موقعیت: دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو, امهرست، نیویورک
مستاجرین کنونی: UB Engineering Department of Computer Science and Engineering Department of Electrical Engineering Center of Excellence for Document Analysis and Recognition (CEDAR) Center for Unified Biometrics and Sensors(CUBS)
کلنگ‌زنی: May 2009
پایان: Late 2011
گشایش: May 10, 2012
هزینه ساخت: $۷۵m (2010 dollars)
مشتری: دانشگاه ایالتی نیویورک
مالک: دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو
جزئیات فنی: جزئیات فنی
شمار طبقات: ۳, plus penthouse
مساحت کل طبقات: ۱۳۰٬۰۰۰ فوت مربع (۱۲٬۰۰۰ متر مربع)
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: Robert Goodwin
شرکت معماری: پرکینز و ویل
پیمانکار اصلی: Turner Construction
جوایز: پیشرو در طراحی محیطی و انرژی Gold Certificate
باربارا و جک دیویس هال (به انگلیسی: Barbara and Jack Davis Hall) در ۱۰ ماه مه سال ۲۰۱۲، بخشی از دانشگاه در طرح راهبردی بوفالو ساخته شد. این ساخت و ساز جز مجموعه باربارا و جک دیویس هال (به انگلیسی:Barbara and Jack Davis Hall) بود که به عنوان دیویس هال هم شناخته می‌شود.
روند ساخت پروژه

پروژه در سال ۲۰۰۹ با خاک برداری و تخریب زمین آغاز شد و در اواخر سال ۲۰۱۱ با هزینه ۷۵ میلیون دلار به پایان رسید. که این هزینه شامل ۴۹٫۶ میلیون دلار بودجه از ایالت نیویورک بود و بقیه ازسرمایه گذاری‌های شرکت‌ها و افراد به دست آمد.
علاوه بر مهندسی UB، دیویس هال مجهز به علم کامپیوتر و برق است و شامل چندین آزمایشگاه جدید و مراکز تحقیقاتی است.
ساختمان ویژگی‌های منحصربه‌فردی شامل پایگاه هنر، امکانات متعدد و آزمایشگاه‌هایی را دارا است. این ویژگی‌ها به منظور بهبود کیفیت مناسب و رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده در دانشگاه و حوزه پژوهش برش لبه در مهندسی UB و همچنین چشم‌انداز جامعه، تبدیل UB به عنوان به عنوان پیشرو در سطح عمومی دانشگاه‌ها بود.
این ساختمان توسط ترنر ساخته شد و طراحی بیرونی آن به صورت مدار دایره‌ای شکل است که یادآور تعامل بین دانشکده و دانشجویان است که توسط پرکینز و شرکت ویل طراحی شده‌است. سازمان حمایت از محیط زیست گواهینامه استاندارد لید طلایی را به این ساختمان داده است.
نامگذاری ساختمان

این ساختمان به نام باربارا و جک دیویس هال نام‌گذاری شده بود، زن و شوهری که بزرگترین سرمایه‌گذاری را در میان افراد مختلف برای این ساختمان کرده بودند. این زوج اولین کمک مالی خود را که ۱٫۵ میلیون دلار بود برای تأمین منابع مالی پروژه در سال ۲۰۰۸ پرداخت کرده بودند.
جک، فارغ‌التحصیل مهندسی UB در سال ۱۹۵۵ و همسرش، ۳٫۵ میلیون دلار بیشتر کمک کردند و در تاریخ این دانشگاه به عنوان بزرگترین سرمایه‌گذار به مردم معرفی شدند.
فضاهای ساختمان

ساختمان دپارتمان خانه‌ای جدید برای مهندسان کامپیوتر و مهندسان برق شد. همچنین، ساختمان از پنج بخش دیگر مانند مکانیک و مهندسی هوا فضا، مهندسی پزشکی، عمران، سازه و مهندسی محیط زیست، مهندسی سیستم‌ها و مهندسی بیولوژیک شیمیائی نیز حمایت می‌کرد.
ویژگی‌های قابل توجه

دیویس هال یک ساختمان اقتصادی پسند است که دروازه جدیدی به سمت پژوهش لبه برش‌های جدید، پایگاه هنر، امکانات و آزمایشگاه‌ها باز کرده‌است.
امکانات و مراکز پژوهشی

۵۰۰۰ فوت مربع (۴۶۰ m2) از فضای اتاق تمیز
دو آزمایشگاه سه بعدی مهندسی برق
اتاق‌های هوشمند
آزمایشگاه جراحی
آزمایشگاه‌های چند رسانه‌ای
آزمایشگاه‌های امنیتی
دو آزمایشگاه تجسم
یازده آزمایشگاه چند منظوره
قطب تجزیه و تحلیل و تشخیص سند
مرکز متحد بیومتریک و سنسور
مدرک طلایی لید

در ۴ آوریل ۲۰۱۲ اعلام شد که ساختمان موفق به دریافت گواهینامه لید طلایی شده‌است. این ساختمان بیشترین میزان انرژی که اسفاده می‌کند ۳۴ درصد است. برخی از ویژگی‌های آن سبز ساختن ساختمان است و به شرح زیر می‌باشد:
میدان در فضای باز است که شامل محوطه سازی، آب هاس سطحی و روش‌هایی برای گرفتن فاضالب‌های سطحی
سقف کوچک سبز
رگبار خشک
قفسه‌های دوچرخه
ساخته شده با مصالح ساختمانی قابل بازیافت
سیستم‌های گرمایش، خنک‌کننده و تهویه مطابق با استانداردهای صرفه جویی در مصرف انرژی
آتشفشان اشمیت

| آتشفشان اشمیت | آتشفشان اشمیت |
| --- | --- |
نمایی از آتشفشان: نمایی از آتشفشان
fa (in English: Expected satiety): fa
آتشفشان اشمیتLocation in Russian Far East : آتشفشان اشمیتLocation in Russian Far East 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۲٬۰۲۰ متر (۶٬۶۳۰ فوت)
فهرست‌بندی: 
مختصات: ۵۴°۵۵′شمالی ۱۶۰°۳۸′شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۹۲°شمالی ۱۶۰٫۶۳°شرقی﻿ / 54.92; 160.63
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: شبه‌جزیره کامچاتکا، روسیه
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: آتشفشان سپری
آخرین فوران: Unknown
آتشفشان اشمیت (انگلیسی: Schmidt) یک کوه آتشفشانی در شبه‌جزیره کامچاتکای کشور روسیه است.
دانشگاه شاهد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: دانشگاه تراز انقلاب اسلامی
نوع: دولتی (سراسری)
بنیانگذاری شده: ۱۳۶۹
وابستگی: بنیاد شهید و امور ایثارگران
ارائه دهنده رشته‌های: کارشناسی، کارشناسی ارشد، دکتری حرفه‌ای و دکتری تخصصی
رئیس: احمد چلداوی
کارمندان مدیریتی: بستانی(معاون آموزشی) رضا عباسی(معاون دانشجویی) شهریار بیژنی(معاون پژوهشی)
دانشجویان: ۶۰۰۰
موقعیت: تهران
وبگاه: http://www.shahed.ac.ir/
دانشگاه شاهد یک دانشگاه دولتی در شهر تهران است. این دانشگاه تنها دانشگاه جامع کشور است که تحت نظارت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی فعالیت و از طریق کنکور سراسری و به شیوهٔ نیمه‌متمرکز اقدام به جذب دانشجو می‌کند. پردیس و مرکز اصلی فعالیت این دانشگاه در جنوب شهر تهران و جنب بزرگراه خلیج فارس، ضلع شمالی نمایشگاه شهر آفتاب روبروی حرم روح‌الله خمینی واقع شده‌ است.
در حال حاضر در این دانشگاه بالغ بر ۶۰۰۰ دانشجو در ۱۰۲ رشته در مقاطع تحصیلی دکتری تخصصی، دکتری حرفه‌ای، کارشناسی ارشد و کارشناسی در حال تحصیل می‌باشند. دانشگاه شاهد شامل هشت دانشکدهٔ پزشکی، دندانپزشکی، پرستاری و مامایی، علوم انسانی، علوم پایه، فنی و مهندسی، علوم کشاورزی و هنر و دو مرکز درمانی بیمارستان شهید مصطفی خمینی و کلینیک تخصصی دندانپزشکی شهید منتظری می‌باشد. زیرساخت آموزش مجازی و ترکیبی در دانشگاه شاهد برای کلیهٔ دروس تئوری فراهم گردیده است و با فعال شدن دفتر امور بین الملل، دانشجویانی از کشورهای مختلف در این دانشگاه پذیرش گردیده‌اند.
دانشکده‌ها و رشته‌ها > دانشکدهٔ پزشکی

ساختمان اولیهٔ این دانشکدهٔ در بلوار کشاورز تهران بود که پس از احداث ساختمان جدید دانشکده در پردیس دانشگاه شاهد در سال۱۳۹۷ به آنجا انتقال یافت. ساختمان جدید در چهار طبقه و دارای چندین آزمایشگاه مجهز و سالن تشریح است.
دکتری تخصصی
داروسازی
طب سنتی ایرانی (PhD)
دکتری حرفه‌ای
پزشکی
پزشکی (شبانه)
کارشناسی ارشد ناپیوسته
اقتصاد بهداشت
ایمنی‌شناسی
تاریخ علوم پزشکی
فیریولوژی پزشکی
میکروب‌شناسی
دانشکده‌ها و رشته‌ها > دانشکدهٔ پرستاری و مامایی

کارشناسی ارشد ناپیوسته
پرستاری سالمندی
پرستاری مراقبت‌های ویژه
کارشناسی پیوسته
اتاق عمل
پرستاری
پرستاری-پرستاری
دانشکده‌ها و رشته‌ها > دانشکدهٔ دندانپزشکی

دکتری حرفه‌ای
دندانپزشکی
دستیاری تخصصی
بیماری‌های دهان و فک و صورت
پروتزهای دندانی
پریودانتیکس
دندانپزشکی-اندودانتیکس
دندانپزشکی ارتودانتیکس
دندانپزشکی ترمیمی
دندانپزشکی کودکان
دانشکده‌ها و رشته‌ها > دانشکدهٔ طب سنتی ایرانی

طب سنتی ایرانی
داروسازی سنتی
تاریخ پزشکی