stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پوشش ضد گرافیتی

پوشش آنتی گرافیتی پوششی است که مانع از اتصال رنگ گرافیتی به سطوح می‌شود.
پاک کردن رنگ‌های گرافیتی از ساختمان‌ها سالیانه میلیاردها دلار هزینه دارد. بسیاری از شهرها برنامه‌هایی برای مقابله با نقاشی دیواری را آغاز کرده‌اند اما مشکل خرابکاری همچنان پابرجا است. در همهٔ جهان شرکت‌های زیادی در تلاش هستند که برای جلوگیری از آسیب خرابکاران به اموال عمومی و خصوصی پوشش‌هایی را ایجاد کنند. این پوشش‌های در حال توسعه خود می‌توانند رنگ باشند یا پوششی شفاف باشد که بر روی رنگ موجود یا نمای ساختمان اضافه می‌شود. با توجه به لایه زیرین و شدت نقاشی دیواری، پوشش‌های مختلف مزایا و معایب مختلفی را به همراه دارد.
انواع رنگ‌ها

امروزه دو نوع رنگ رایج هستند؛ اول: رنگ‌های بر پایه آب مانند لاتکس و رنگ اکریلیک، دوم: رنگ‌های پر پایه روغن (رنگ‌های روغنی). انتخاب رنگ، به بستر رنگ آمیزی شده و نتیجه نهایی مطلوب بستگی دارد. همه رنگ‌ها ساختار اصلی یکسانی دارند:
رنگدانه - این بخشی از رنگ است که توسط چشم دیده می‌شود و به رنگ تیرگی و رنگ می‌بخشد. رنگدانهٔ همه رنگ‌ها، از پایه سفید، متشکل از دی‌اکسید تیتانیم (TiO 2) یا اکسید روی (روی اکسید) تشکیل شده‌است. رنگ‌ها به رنگدانه اضافه می‌شوند تا به رنگ دلخواه برسند.
پیونده - پیونده چسبی است که اجزای رنگ را در کنار یکدیگر نگه می‌دارد. معمولاً این پلیمری است که در هنگام خشک شدن برای همگن و چسبیدن رنگدانه‌ها به بستر، پلیمری می‌شود.
حلال - قسمت عمدهٔ رنگ از حلال تشکیل شده‌است و برای این استفاده می‌شود که هنگامی که رنگ مرطوب است قابل استفاده باشد. پس از استفادهٔ رنگ بر روی سطح، حلال تبخیر می‌شود، رنگدانه و چسب به هم می‌پیوندند و یک پوشش یکنواخت ایجاد می‌کنند. حلال آب برای رنگهای پایه آب و روغن برای رنگهای روغنی استفاده می‌شود.
در واقع هیچ پیوند شیمیایی بین رنگ و سطح زیرینی وجود ندارد. رنگ به سادگی از طریق نیروهای فیزیکی مانند ون در والس به هم می‌چسبد. در ابتدا هنگامی که رنگ یک سطح اعمال می‌شود، به عنوان یک پوشش مرطوب ضخیم می‌باشد. هنگامی که حلال تبخیر می‌شود، صفحات رنگدانه ای به یکدیگر جذب می‌شوند و به صورت لایه ای تشکیل می‌شوند. این چسب در اصل پلیمر می‌شود و صفحات رنگدانه را به هم می‌چسبند. و در نهایت یک پوشش یکنواخت از چسب و رنگدانه بر جای می‌ماند. پوشش‌های ضد گرافیتی سبب می‌شوند که رنگ‌ها نتوانند به سطح بچسبند.
انواع پوشش‌ها

پوشش‌های ضد گرافیتی با چشم غیر مسلح قابل دیدن نیستند. دو نوع مختلف پوشش ضد گرافیتی وجود دارد. یکی پوشش‌های از بین رونده، که بر روی یک سطح اعمال می‌شود و پس نقاشی کردن دیوار، از بین می‌رود. سطح زیر آن تمیز باقی مانده و می‌توان یک پوشش از بین روندهٔ جدید استفاده نمود. دستهٔ دیگر، پوشش‌های دائمی است که در همان وهله اول از چسبیدن رنگ گرافیتی به سطح جلوگیری می‌کند.
پوشش‌های جدیدتر از مواد پلیمری باردار ساخته شده‌اند که در سطح ساختمان یا یک بستر یک حالت ژل مانندی ایجاد می‌کنند. در ادامه تعدادی از مهمترین ویژگی‌های پوششهای ضد گرافیتی را برمی‌شماریم:
چسبندگی کافی بدون آسیب رساندن به لایه‌های زیرین[نیازمند منبع]
آبگریزی (دفع آب)
ترکیب و فرایند سازگار با محیط زیست
مقاومت در برابر پیری UV و آب و هوا
کارایی مطلوب برای تمیز کردن
انواع پوشش‌ها > پوشش‌های از بین رونده

این پوشش‌ها یک لایهٔ مانع شفاف روی دیوار یا سطح مورد محافظت ایجاد می‌کند. اگر سطح خراب شود، می‌توان با استفاده از یک کاواش با فشار بالا رنگ گرافیتی را از روی آن برد. سپس باید پوشش مجدداً اعمال شود. موادی که برای ساختن پوشش از بین رونده استفاده می‌شود، معمولاً ارزان قیمت هستند و از نظر ظاهری پلیمرهایی شفاف مانند اکریلاک، بیو پلیمر هاو موم‌ها می‌باشند. این پلیمرها پیوندهای ضعیفی را با بستر تشکیل می‌دهند تا بتوانند به راحتی پاک شوند.
انواع پوشش‌ها > پوشش‌های نیمه از بین رونده

یک پوشش نیمه از بین رونده شناخته شده به عنوان محافظ ایمنی، به عنوان یک درزگیر نفوذی، بر روی دیوار یا سطح از منافذ سطح محافظت می‌کند. اگر سطح خراب شود، می‌توان پوشش را به ویژه با استفاده از ترکیبی از حلال گرافیتی و کارواش فشار بالا از بین برد. محافظ ایمنی آنتی گرافیتی به‌طور کلی در همهٔ پاشش‌های دوم اعمال می‌شود. در شرایطی که فقط از فشار برای از بین بردن پوشش می‌توان استفاده کرد، فرسایش سطحی افزایش می‌یابد.
انواع پوشش‌ها > پوشش‌های دائمی

پوشش‌های دائمی اغلب گرانتر از پوشش‌های از بین رونده هستند، اما اگر به‌طور مناسب استفاده شوند فقط باید یک بار استفاده شوند. این پوشش‌ها با ایجاد یک سطح محافظ که رنگ اسپری به آن نمی‌چسبد، کار می‌کنند. هنگامی که سطح خراب شد، عمدتاً همهٔ آنچه برای از بین بردن رنگ مورد نیاز است تنها یک حلال ساده (تولوئن) و مقداری کار یدی است. البته سطح زیرین و پوشش محافظ سالم باقی می‌ماند.
برخی از انواع پوشش‌های دائمی شامل متریال‌هایی که بر پایه ذرات نانو، پلی اورتان‌ها، هیدروکربن‌های فلوئور شده یا سیلوکسان‌ها ساخته شده‌اند. پوشش‌های پلی اورتان به سبب خاصیت مانع بودنشان مفید هستند. استحکام زنجیره ای بالا و چگالی اتصال عرضی بالا، توانایی جذب رنگ گرافیتی و تورم را در پلیمر کاهش می‌دهد. پوششهای فلوئور شده جزو مؤثرترین موارد در حوزهٔ جلوگیری از دیوار نویسی گرافیتی است. فلوئور الکترونگاتیوترین جزء است، به این معنا که تمایل بسیار کمی به الکترون‌های سایر عناصر نشان می‌دهد. وقتی فلوئور به یک سطح می‌چسبد انرژی سطحی را در رابط را کاهش می‌دهد و تماس با نقاشی دیواری را به حداقل می‌رساند. به همان نحوی که ماهی تابه با روکش تفلون باعث عدم جذب آب و روغن می‌شود، یک پوشش فلوئور شده باعث دفع آب و رنگ‌های پایه روغن می‌شود. این پوشش‌ها علاوه بر مزیت بی اثر بودن شیمیایی، بسیار با دوام نیز هستند. همچنین آنها از لحاظ قیمتی گران بوده و استفاده از آنها دشوار است.
پوشش‌های بر پایه سیلیکون، آبگریز می‌باشند، به این معنی که سطح باعث دفع آب می‌شود و این باعث کاهش اثرات اکسیداسیون نوری در سطح می‌شود.
یکی از جدیدترین مواد افزوده شده به این بازار که همیشه در حال رشد است، پوشش‌های بر پایه نانوذرات است. ذرات سیلیس با استفاده از روش سل-ژل تشکیل می‌شوند. . ذرات سیلیس به دست آمده دارای هر دو دسته واکنش پذیر (Si-OH) و واکنش ناپذیر (Si = O) روی سطح هستند. گروه‌های واکنش پذیر مکانهایی را برای فرایند شیمیایی بیشتر فراهم می‌کنند تا بتوانیم خصوصیات سطحی نانو ذرات را تغییر دهیم. برای پوشش‌های آنتی گرافیتی، لینگاندهای آبگریز و اولئوفوبیک (چربی گریز) بر روی نانوذرات سیلیس پیوند می‌خورند. لیگاندهای آبگریز در واقع مولکولهای ناقطبی همانند زنجیره‌های هیدروکربن می‌باشند. لیگاندهای اولئوفوبیک از مولکولهای قطبی تشکیل شده‌اند. به‌طور معمول این دو نوع مختلف مولکول در محلول دو فازی می‌شوند (جدا می‌شوند)، به همان صورتی که آب و روغن با هم مخلوط نمی‌شوند. با پیوند شیمیایی لیگاندها بر روی ذرات سیلیس، این اثر خنثی می‌شود. این اثر پوششی است که هم برای رنگهای پایه آب و هم روغن‌ها عدم تمایل نشان می‌دهد.
استفاده در آثار باستانی و بناهای تاریخی

به نظر می‌رسد استفاده از پوشش‌های آنتی گرافیتی برای محافظت از بناهای تاریخی، آثار باستانی و سایر سطوح حساس تاریخی، یک راه حل آسان برای این مشکل دائمی باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که استفاده از چنین پوشش‌هایی می‌تواند موجب تغییراتی فیزیکی یا ظاهری شود یا در غیر این صورت به لایه‌های تاریخی آسیب برساند. سرویس پارک ملی و میراث انگلیس هیچ‌کدام توصیه نمی‌کنند که از پوشش‌های آنتی گرافیتی استفاده شود و هنگام استفاده روی آثار باستانی و بناهای تاریخی، بیشتر تمرین احتیاط را توصیه می‌کنند.
بسیاری از کمیسیون‌های منطقه تاریخی ایالتی و محلی و هیئت بازنگری در ایالات متحده، مقرراتی دارند که به تصویب قوانینی هم برای حذف دیوارنوشته‌ها دارند و هم برای استفاده از پوشش‌هایی که روی نمادها و نشانه‌های مشخص شده یا املاک واقع در مناطق تاریخی محلی اعمال می‌شود. برای پوشش‌های آنتی گرافیتی اقداماتی جایگزین، شامل تدابیر ایمنی مانند روشنایی شبانه و دوربین‌های نظارتی، استراتژی‌های طراحی مانند نگهداری بهتر منطقه عمومی، کاشت موانع و نرده‌ها، حذف سریع رنگ گرافیتی و همین‌طور برنامه‌های آگاهسازی جمعی مانند ساعت‌های محلی است .[نیازمند منبع]
استفاده در امور خیریه

پوشش‌های آنتی گرافیتی عمدتاً توسط خیریه‌هایی که از وسایل و امکانات عمومی برای جمع‌آوری پول برای اهداف خود استفاده می‌کنند، استفاده می‌شود. هنگامی که ممکن است آثار هنری و باستانی و مجسمه‌هایی در معرض دید عموم قرار گیرد، از این پوشش‌ها برای محافظت از قطعات در برابر رنگ‌های گرافیتی در دیوار نویسی استفاده شده‌است.[نیازمند منبع] این مجسمه‌ها توسط پوشش‌های آنتی گرافیتی، عمدتاً پوشش‌های شفاف پلی سیلوکسان برای محافظت استفاده می‌شود تا از آنها در برابر نقاشی‌های دیواری و آسیب‌های ناشی از آب و هوا محافظت کنند.
خشک شدن رنگ روی سطح (عکس سمت راست رنگ پس از خشک شدن و تبخیر حلال)
لیگاند‌های آبگریز و لیپوفوبیک در پوشش به نانوذرات پیوند می‌خورند
انجمن خوشنویسان ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۳۲۹، ۷۴ سال سال پیش
بنیان‌گذار: سید حسین میرخانی، علی‌اکبر کاوه، ابراهیم بوذری، سید حسن میرخانی و با اهتمام مهدی بیانی
محصولات: تحریر و چاپ ده‌ها رسم‌الخط، آداب‌الخط و کتب نفیس
خدمات: آموزش هنرجویان در خطوط نستعلیق، شکسته، ثلث و نسخ
دبیرکل: عارف براتی
رئیس: غلامحسین امیرخانی
سازمان مادر: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
شرکت‌های تابعه: ۲۲۰ شعبه
کارمندان: ۷۵۰ استاد و مدرس
شمار داوطلبان: ۶۰ هزار هنرجو
وبگاه: https://calligraphers.ir/
انجمن خوشنویسان ایران نهادی هنری و غیردولتی است که با هدف حفظ، ترویج و گسترش هنر خوشنویسی در ایران و جهان فعالیت می‌کند. این انجمن طی بیش از هفت دهه، به تربیت خوشنویسان و هنرمندان ایرانی پرداخته و در راستای پاسداری از این هنر اصیل تلاش می‌نماید.
تأسیس

این انجمن در سال ۱۳۲۹ خورشیدی با همت استادانی چون سید حسین میرخانی، علی‌اکبر کاوه، ابراهیم بوذری، سید حسن میرخانی و با کوشش مهدی بیانی (محقق و استاد دانشگاه) و چند تن از فرهیختگان فرهنگ‌دوست، تحت عنوان «کلاس‌های آزاد خوشنویسی» و با همکاری وزارت فرهنگ و هنر وقت پایه‌گذاری شد. اساسنامهٔ رسمی این نهاد با نام «انجمن خوشنویسان ایران» در ۱۹ شهریور ۱۳۴۶ به ثبت رسید و فعالیت‌هایش را گسترش داد. از سال ۱۳۹۲، مدیریت اجرایی انجمن بر عهدهٔ عارف براتی است.
رئیس فعلی این انجمن، غلامحسین امیرخانی است.
گسترش فعالیت‌ها

انجمن خوشنویسان ایران در دههٔ سوم فعالیت خود، همزمان با انقلاب اسلامی، دوره‌ای از رونق و گسترش را تجربه کرد. استقبال گستردهٔ جامعه، به ویژه جوانان و نوجوانان، از هنر خوشنویسی، سبب رشد چشمگیر این نهاد شد.
ساختار سازمانی

این انجمن به عنوان یکی از قدیمی‌ترین نهادهای هنری مستقل ایران، در سطح خاورمیانه منحصربه‌فرد است. سیاست‌گذاری‌های کلان و بررسی اساسنامه بر عهدهٔ «مجمع نمایندگان» است که بالاترین رکن انجمن محسوب می‌شود. انجمن دارای بیش از ۲۲۰ شعبه در داخل و خارج از کشور (از جمله توکیو و پاریس) است و تاکنون حدود ۵٬۰۰۰ هنرجو با دریافت درجهٔ «ممتاز» از آن فارغ‌التحصیل شده‌اند. شمار مدرسان آن به ۷۵۰ نفر می‌رسد و سالانه بیش از ۶۰٬۰۰۰ هنرجو در دوره‌های مقدماتی تا ممتاز ثبت‌نام می‌کنند.
فعالیت‌ها

این نهاد علاوه بر آموزش خطوط نستعلیق، شکسته، ثلث و نسخ، به انتشار رسم‌الخط‌های متعدد، کتب نفیس ادبی و عرفانی با تیراژ بالا و برگزاری صدها نمایشگاه داخلی و بین‌المللی می‌پردازد. انجمن در غنای میراث هنری ایران از طریق کتابت، کتیبه‌نویسی و همکاری با دیگر رشته‌های سنتی مانند نگارگری، تذهیب، قلمدان‌سازی و هنرهای مرتبط با چوب و پارچه نقش بسزایی داشته است.
فعالیت‌ها > روز ملی خوشنویسی

انجمن خوشنویسان ایران، روز ۲۱ مهرماه را به عنوان «روز ملی خوشنویسی» و هفتهٔ ۲۱ تا ۲۸ مهرماه را «هفتهٔ خوشنویسی» نامگذاری کرده است.
پیتر آترتون

سرهنگ پیتر آترتون (Peter Atherton) (زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۷۰۴ – ۱۳ ژوئن ۱۷۶۴)، دهقان، سرباز و مقام دولتی با سابقه طولانی خدمت به عنوان قاضی و نماینده هاروارد، ماساچوست در قوه مقننه ماساچوست (۱۷۴۰ تا ۱۷۴۷ و ۱۷۶۴ میلادی) بود.
اوایل زندگی

آترتون در ۱۷۰۵ میلادی در دهکده استیل ریور در استان خلیج ماساچوست زاده شد و جوان‌ترین فرزند جوشوا آترتون (۱۶۵۶ – ۱۷۲۱ میلادی) و مری گولیور (۱۶۵۹ – ۱۷۵۴ میلادی) بود. پدربزرگ وی جیمز آترتون در دهه ۱۶۳۰ میلادی از انگلستان به آمریکا آمده و تحت گروهان سروان جان وتینگز خدمت کرد تا اینکه در نهایت به یکی از بنیان‌گذاران لنکستر، ماساچوست مبدل شد.
پدر وی در نبرد شاه فیلیپ یک سرباز بود که تحت فرماندهی سروان دینل هیچمن (۱۶۲۳ – ۱۶۸۵ میلادی) اهل بوستون خدمت کرد، او در ۱۶۸۷ میلادی به لنکسر، ماساچوست بازگشت، در دهکده استیل ریور که در آن زمان بخشی از لنکستر بود ساکن شد و یک دهقان شد. او در آنجا یک خانه روستایی دو طبقه‌ای بزرگ ساخته و آنرا به رنگ سرخ رنگ کرد.
آترتون در مدرسه‌های محلی در شهرستان ووستر شرکت نموده و توسط روحانیون آموزش دید. او به عنوان یک دهقان بزرگ شد و شغل سودآور پدر خود که آهنگری بود را نیز دنبال کرد.
حرفه

آترتون رهبر مستعمراتی قرن هجدهم ماساچوست بود. او که به لحاظ پیشه یک آهنگر بود، در نهایت یک دهقان و زمین‌دار موفق شد. تاریخ هاروارد (۱۸۹۳–۱۷۲۳) که توسط هنری اس. نورسی نوشته شده‌است، به آترتون و برادران وی بنجامین، جیمز، جان، جوزف و پسر عموی آنها سیمون به عنوان نخستین دادخواهان قطعه زمینی به مساحت ۱۱٬۴۳۰ آکر (۴٬۶۳۰ هکتار) در غرب رود ناشوا در ۱۷۳۱ میلادی اشاره می‌کند. از سایر برادران/خواهران وی یادآوری نشده‌است.
در نخستین جلسه شهری هاروارد در ۱۱ ژوئیه ۱۷۳۲، او به عنوان نخستین منشی شهر انتخاب شد. این شغل با مهارت وی سازگاری نداشت و او تنها برای هشت ماه در این سمت باقی ماند. پس از آن وی به عنوان یکی از بازرس‌های شهر هاروارد انتخاب شد، همان زمانی که ایلیزار داویس نیز بازرس شهر بود.
در ۱۷۴۰ میلادی، آترتون به عنوان نخستین نماینده هاروارد در قوه مقننه ماساچوست انتخاب شد. او نخستین انتخاب شهر نبود و پس از دیکون جوزف فیربانک نفر دوم بود، اما پس از اینکه فیربانک از پذیرفتن این سمت خودداری کرد، او به عنوان نماینده انتخاب شد. آترتون در نهایت برای هفت سال از شهر خود نمایندگی کرد. او دوبار برای کم‌توجهی به وظیفه خود جریمه شده و پس از انتخاب دانیل پرس به عنوان نماینده، دفتر خود را ترک کرد. کارهای اولیه او مانع انتخاب او از سوی شهر دو دهه بعد در ۱۷۶۴ میلادی، نشد.
وی همچنین در ۱۷۴۵ میلادی به عنوان قاضی صلح و در ۱۷۵۶ میلادی به عنوان قاضی شهر خدمت کرد.
آترتون در شبه‌نظامیان استعماری ماساچوست که در آن زمان یک سمت سیاسی به‌حساب می‌آمد خدمت نموده و تا درجه سرهنگ ترفیع نمود. قانون ماساچوست تمامی مردان توانمند را ملزم می‌نمود تا یک اسلحه گرم با خود داشته و به‌طور داوطلبانه در ارتش شهری که معروف به ملیشا بود شرکت نمایند، ارتشی که در کنار سربازان بریتانیایی می‌جنگیدند و با تهدیدهای ناشی از جنگ فرانسه و هندی‌ها در جریان اواسط دهه ۱۷۰۰ مقابله می‌کردند. او فرماندهی نخستین گروهان شهر هاروارد را بر عهده داشت، گروهان وی بخشی از هنگ دوم شبه‌نظامیان شهرستان ووستر، معروف به هنگ لنکستر بود. در جریان آن دوره، رسم معروف در میان سربازان این بود تا با خانواده‌های خود زندگی کنند، رسمی که در میان استعمارگران و همچنین مجلس قانون‌گذاری غیر مرسوم بود. موقف آترتون در این رابطه معلوم نیست. عدم پیروی از قانونی در نهایت باعث شد تا پارلمان بریتانیا قانون فراهم نمودن غذا و مکان برای سربازان را تصویب نماید تا روشی اعمال گردد که به نفع تاج و تخت بریتانیا باشد.
آترتون در آخرین سال زندگی خود بار دیگر عضو قوه مقننه ماساچوست شده و از شهر هاروارد نمایندگی کرد، اما او چندی بعد در هنگام وظیفه در ۱۷۶۴ میلادی درگذشت.
زندگی شخصی

او در ۱۳ ژوئن ۱۷۲۸ با اکسپرینس رایت ازدواج کرد. رایت نوه ساموئل واردویل بود، نجاری که در ۱۶۹۲ میلادی متهم به افسونگری شده و در ویچ هیل در اندوور حلقه آویز شد. مادرزن وی مرسی رایت (۱۶۷۳ – ۱۷۵۴ میلادی) نیز یکجا با پدر خود به اتهام افسونگری به زنان افکنده شده بود، اما چندی بعد از زندان رها شده و با جان رایت ازدواج کرد.
آترتون سرپرستی کودکان برادر خود را زمانی که آنها در ۱۷۴۰ میلادی یتیم شدند، بر عهده گرفت. برادرزاده وی که نیز بنجامین نام داشت، در ۱۷۵۵ میلادی به عنوان ستوان وارد خدمت نظامی شده و در اخراج مردمان آکادین از مناطق که حالا استان‌های کرانه‌ای کانادا است، در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها، شرکت کرد. او در نیو نیوبرانزویک مسکن گزین شد.
دو پسر وی وارد کالج هاروارد شده و در رشته‌های حقوق و پزشکی آموزش دیدند. از میان چهارده فرزند وی، ده تن آنها قبل از وی وفات کردند.
مادر وی مری گولیور تا ۹۵ سالگی در قید حیات بوده و در ۱۷۵۴ میلادی درگذشت. ده سال بعد، آترتون در ۱۳ ژوئن ۱۷۶۴ زمانی که شصت سال عمر داشت و از شهر خود هاروارد در قوه مقننه ماساچوست نمایندگی می‌کرد، بر اثر بیماری التهام کیسه صفرا در کنکورد، ماساچوست درگذشت. او در قبرستان هاوارد سنتر به خاک سپرده شد. در ۱۹۲۱ میلادی، یکی از نوادگان وی مدحی را که در سنگ قبر وی حک شده بود، به زبان ساده چنین ترجمه کرد:
«آقای پیتر آترتون در جریان جلسه قوه مقننه که وی عضویت آنرا داشت، در سیزدهم ماه ژوئن سال هفده شصت و چهار، زمانی که شصت سال عمر داشت در شهر کنکورد چشم از جهان بست. اکسپرینس، همسر زندگی وی، در چهاردهم نوامبر سال هفده هفتاد و پنج، به عمر شصت و چهار سالگی، از دنیا رحلت کرد. اجساد آنها تنها در یک مقبره دفن شده‌است. این دو که در زندگی هم‌نشین هم بودند، آنها این دلخوشی را دارند پس از مرگ نیز از هم جدا نشوند، اگر در واقع دلخوشی در قبر وجود داشته باشد. این بنای یادبود در خاطره آنها بلند شده‌است و برای همیشه برای پسران و دختران فضیلت و دین، عزیز خواهد بود».
سنگ قبر به احتمال زیاد حدود ۱۲۰ سال قبل دوباره بازسازی شده‌است و حتی امروزه در ۲۰۲۱ میلادی قابل خواندن است.
میراث

موفقیت آترتون در تجارت، به خانواده آنها شکوفایی به همراه داشت. خانه روستایی خانواده که توسط پدر وی ساخته شده بود، به بزرگترین پسر وی پیتر (۱۷۳۴ – ۱۷۸۴ میلادی) که از سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۴ به عنوان معاون شهردار هاروارد خدمت نموده و با دختر عموی خود ازدواج کرد، به میراث گذاشته شد. دو فرزند دیگر وی که زنده مانده بودند، خانه‌های خود را دور از هاروارد ساختند. پسر سومی وی جوشوا آترتون (۱۷۳۷ – ۱۸۰۹ میلادی) در رشته حقوق در کالج هاروارد آموزش دید و بنیاد سیاسی را که پدر وی در دهه ۱۷۴۰ میلادی گذاشت بود را توسعه بخشید. پسر وی جوشوا آترتون، در راستای ترتیب منشور حقوق ایالات متحده آمریکا همکاری نمود. پسر دهم وی، اسرائیل آترتون (۱۷۴۱ – ۱۸۲۲ میلادی) در کالج هاروارد پزشکی خواند و به عنوان پزشک شهرت با افتخاری برای خود کسب کرد و دختر وی مری (۱۷۵۳ – ۱۷۸۸ میلادی) که معروف به می‌رسی بود، با  ایفرایم مونروئی ازدواج کرد. بزرگترین دختر وی که زنده مانده بود، آزورباه (۱۷۳۰ – ۱۷۹۸ میلادی) با ایفرایم ویلارد ازدواج کرد.
جیم بنیتز رکساچ

| جیم بنیتز | جیم بنیتز |
| --- | --- |
فرستاده مقیم از پورتو ریکو: فرستاده مقیم از پورتو ریکو
دوره مسئولیت ۳ ژانویه ۱۹۷۳ – ۳ ژانویه ۱۹۷۷: دوره مسئولیت ۳ ژانویه ۱۹۷۳ – ۳ ژانویه ۱۹۷۷
پس از: یورگه لوئیس کوردووا
پیش از: بالتاسار کورادا دل ریو
رئیس دانشگاه پورتو ریکو: رئیس دانشگاه پورتو ریکو
دوره مسئولیت ۱۹۶۶ – ۱۹۷۰: دوره مسئولیت ۱۹۶۶ – ۱۹۷۰
پس از: ایجاد منصب
پیش از: آمادور کوباس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: جیم بنیتز رکساچ ۲۹ اکتبر ۱۹۰۸ ویکس، پورتوریکو
درگذشته: ۳۰ مهٔ ۲۰۰۱ (۹۲ سال) سان خوآن، پورتوریکو
حزب سیاسی: دموکرات محبوب
دیگر عضویت‌های سیاسی: دموکرات
همسر(ان): Lulu Martínez
فرزندان: ۳
تحصیلات: دانشگاه جرج‌تاون (LLB, LLM) دانشگاه شیکاگو (MA)
جیمی بنیتز رکساچ (Jaime Benítez Rexach)‏ (۲۹ اکتبر ۱۹۰۸–۳۰ مه ۲۰۰۱)، مؤلف، شخصیت دانشگاهی و سیاستمدار پورتوریکویی بود. وی با سابقه‌ترین رئیس دانشگاه و نخستین رئیس دانشگاه پورتوریکو بود.
اوایل زندگی

جیمی بنیتز رکساچ در جزیره ویکس که یک جزیره کوچک در حدود بیست مایلی ساحل سرزمین اصلی پورتوریکو است، در خانوادهٔ لئوس بنیتز و کندیدا رکساچ، بدنیا آمد. شاعران مشهور پورتوریکویی، ماریا بیبیانا بنیتز، آلِساندیرینا بنیتز دا گاتیر و جوس گاتیر بنیتز، از جملهٔ اجداد وی بودند. پنج ساله بود که مادرش فوت نمود و یکسال بعد پدرش درگذشت. خواهر بزرگش که در سان خوآن زندگی می‌کرد، مسئولیت بزرگ کردن وی و برادر و خواهرش را بدوش گرفت. بنیتز در مدرسه دولتی محل آموزش دید. در سال ۱۹۲۶ به هدف تحصیل در دانشگاه جورج‌تاون واقع واشینگتن دی. سی جزیره را ترک کرد، مدرک کارشناسی حقوق را در ۱۹۳۰ و مدرک کارشناسی ارشد حقوق را در سال ۱۹۳۱ از این دانشگاه به دست آورد. در همان سال امتحان کانون وکلای ناحیهٔ کلمبیا را سپری کرد و به پورتوریکو برگشت. در سال ۱۹۳۸ مدرک کارشناسی علوم را از دانشگاه شیکاگو به دست آورد.
ایزاک دیویس

ارشد بلندمرتبه آیکاکه
| ایزاک دیویس | ایزاک دیویس |
| --- | --- |
ارشد بلندمرتبه آیکاکه : ارشد بلندمرتبه آیکاکه 
زاده: ح.1758 میلفود هیون، ولز، پادشاهی بریتانیای کبیر
درگذشته: آوریل ۱۸۱۰ هونولولو، اوآهو، پادشاهی جزایر هاوایی
همسر(ان): Nakai Nalimaʻaluʻalu Kalukuna
فرزند(ان): Sarah Kaniʻaulono Elizabeth Peke George Hueu
آیزاک دیویس (Isaac Davis) (حدود ۱۷۵۸ – ۱۸۱۰ میلادی)، از مشاوران بریتانیایی کامهامهای اول بود. او دیویس را به خدمت گرفت تا برای تصرف سایر قلمروهای هاوایی به او کمک کند که در نهایت منتج به شکل‌گیری پادشاهی جزایر هاوایی شد. دیویس که تنها بازمانده از قتل‌عام خدمه کشتی فیر امریکن (Fair American) بود، در سال ۱۷۹۰ وارد هاوایی شد. او و فردی به نام جان یانگ از دوستان و مشاوران کامهامهای بودند. دیویس دانش نظامی غرب را به هاوایی وارد کرد و نقش به‌سزایی در اولین مواجه‌های هاوایی با نفوذ اروپاییان داشت. او باقی عمر خود را در هاوایی گذارند و به آیکاکه (ʻAikake) معروف شد.
زندگی

آیزاک دیویس در حدود سال ۱۷۵۸ در میلفورد هیون در ولز متولد شد. او جاشویی بود که در شونر آمریکایی فیر امریکن کار می‌کرد. این کشتی چند دکله توسط توماس هامفری متکالف هدایت می‌شد و یک کشتی بزرگتر به نام النورا را همراهی می‌کرد. کار آنها تجارت خز توسط دریا، دریای از شمال غربی اقیانوس آرام تا چین بود.
در سال ۱۷۹۰ که کشتی النورا توسط ناخدا سالمون متکالف هدایت می‌شد، یکی از قایق‌های کوچک توسط فرمانده‌ای به نام کائوپوایکی در هونوآئولای مائوئی دزدیده شد. با این حال متکالف از مردم بومی دعوت کرد تا با او به کار تجارت بپردازند، اما هدف اصلی او استفاده از آنها برای آتش کردن توپ‌ها در قایق‌های پارویی کوچک به سمت تاجران غیرمسلح بود. در پی این حملات بیش از ۱۰۰ بومی هاوایی در آلووالو کشته شدند.
متکالف یک بار هم با کامه‌ایاموکو، یکی از فرماندهان ارشد جزیره هاوایی و یکی از دوقولوهای مقدس پیو بدرفتاری کرده بود و آنها را شلاق زدند. کامه‌ایاموکو که تحقیر شده بود، قسم خورد که دفعه بعد انتقامش را بگیرد؛ او به کشتی فیر امریکن در کائوپولهو، که در آن زمان تحت فرماندهی توماس، پسر ۱۸ ساله متکالف بود، حمله کرد. در این حمله توماس و تمام خدمه فیر امریکن کشته شدند؛ به غیر از آیزاک دیویس که با طناب به قایق بسته شده بود و نزدیک بود بمیرد. گفته می‌شود به خاطر نبرد شجاعانه دیویس، به او امان دادند و او را زنده گذاشتند. در روایتی دیگر در یک روزنامه هاوایی زبان در اوایل قرن بیستم نقل شده‌است، گفته می‌شود، کامهامها خدمه فیر امریکن را نکشته‌است.
سایمون متکالف در مارس سال ۱۷۹۰ سرملوان خود، جان یانگ را در خشکی به حال خود رها کرد و با قایق از جزایر هاوایی دور شد؛ در آن زمان هنوز نمی‌دانست که پسرش کشته شده‌است. فیر امریکن به تصرف کامهامها درآمد. زباله‌گردی آمریکایی به نام آیزاک ریدلر دیویس را تیمار کرد و او توانست سلامتی خود را بازیابد. دیویس مثل دوستش یانگ، به کامهامها در ارتباطشان با خارجی‌ها و جنگ‌هایی که در آن پیروز شدند، کمک کردند.
دیویس در آنجا با نام آیکه‌که شناخته می‌شد که برگردان اسم او به زبان هاوایی بود؛ از /ˈaɪzək/ به /ˈaɪzɑkɛ/ و به /ˈaɪkəkɛ/ تغییر کرده بود. دیویس به مقام فرماهندهی ارشد رسید و با یکی از اقوام کامهامهای اول ازدواج کرد. بعد از آن او به فرماندهی جزیره اوآهو منصوب شد و صاحب ملک و دارایی‌هایی در بخش‌های مائویی، مولوکایی و جزیره هاوایی شد.
خانواده

دیویس در ابتدا با یک فرمانده زن به نام ناکایی نالیما آلو آلو، ازدواج کرد و در سال ۱۷۹۷ دختری به نام سارا (یا سالی، یا کیل) کانی‌آئولونو دیویس به دنیا آورد. دیویس اسمش را از روی اسم خواهرش سارا در ولز انتخاب کرده بود. کیل دیویس در هونوکوآلای مائویی زندگی کرد، شش فرزند به دنیا آورد و در سال ۱۸۶۷ درگذشت.
بعد از مرگ ناکایی به علت ابتلا به طاعون اوکوئو، دیویس با یکی از اقوام دیگر کامهامها در هونولولو، به نام کالوکونا ازدواج کرد و بعدها خانواده آنها تبدیل به یکی از خانواده‌های سرشناس جزیره شدند. آنها دو فرزند داشتند؛ جرج هیو دویس، پسر دیویس در ۱۰ ژانویه ۱۸۰۰ به دنیا آمد و دخترش الیزابت بتی پیک دیویس هم در ۱۲ فوریه ۱۸۰۳ متولد شد. پسرش با کاهاناپیلو پاپا کالاپونا ازدواج کرد و فرزندان و نوه‌های زیادی را تربیت کردند؛ در میان آنها آیزاک یانگ دیویس که دومین همسر شاهزاده روث کیاله کولانی بود و نوه دیویس به نام لوسی کائوپاولو پیبادی که ندیمه دربار ملکه اما ی هاوایی و ملازم چندین و چندساله او بود. دختر دیویس به نام بتی با جرج پرینس کائوموالی (هومه هومه) ازدواج کرد که پسر کائوموالی، پادشاه کائوآئی بود.
پس از مرگ دیویس، دوستش جان یانگ از فرزندانش مراقبت می‌کرد. در سال ۱۸۷۰ دو نفر از آنها با او زندگی می‌کردند و پس از کشته شدن دیویس در ۱۸۱۰ هم یانگ سرپرستی آنها را بر عهده داشت. در وصیت‌نامه یانگ که در سال ۱۸۳۴ نوشته شده، او زمین‌های خود را به صورت مساوی میان فرزندان خود و فرزندان دیویس تقسیم کرده بود.
مرگ

زمانی که کائوموآلی پذیرفت تا کائوآیی را به کامهامها واگذار کند و یک حاکم دست نشانده باشد، فرمانداران خشمگین شدند. زمانی که پادشاه کائوایان در اوآهو به سر می‌برد، نقشه‌ای برای قتل طراحی کرد. کالایکوآهولو با رایزنی سایر فرماندهان، به آنها کمک کرد تا کامهامها را از قتل کائوموالی منصرف کنند. با این حال سایر فرماندهان به شکل پنهانی در حال نقشه کشیدن برای مسموم کردن حاکم کوآیی بودند. آیزاک دیویس که از این نقشه باخبر شده بود، در این مورد به کائوموالی هشدار داد. کائوموالی که دیگر از رفتن به جشنی که به افتخار او تدارک دیده بودند، منصرف شد، به شکلی پنهانی از طریق دریا به سمت کائوآیی حرکت کرد. سمی که احتمالاً قرار بود در غذای کائوموالی ریخته شود، به ایزاک دیویس خورانده می‌شود. دیویس به شکلی ناگهانی در آوریل ۱۸۱۰ از دنیا می‌رود. پیکر او در هونولولو، در «آرامگاه غیر بومیان» دفن شده‌است.
آیزاک دیویس یکی از مشاوران و دوستان نزدیک کامهامها بود. مرگ او ضربه روحی بدی به کامهامها وارد کرد و همین موضوع باعث شد تا روابط پیش از این آرام او با پادشاه کائوآیی بسیار تیره و تار شود.
جان دیویس، برادرزاده دیویس در سال ۱۸۱۰ به هاوایی رفت تا بتواند عمویش را پیدا کند. جان در همان‌جا ساکن شد و با یک زن اشراف‌زاده اهل هاوایی به نام کائووی کانوا آکاکا واله نو هاله‌آکالا کوآوه ککینی اوکولاو (دختر فرمانده کائوکاموآ و همسرش ناهولانویی) ازدواج کرد. آنها فرزندی به نام چارلز کاکاپوآایناهولو دیویس داشتند که با هانا کولولویا دیویس (ندیمه کوپاکا ۱۸۲۶ – ۱۹۳۶) ازدواج کرد و فرزندی به نام تامر کئوپوآلانی دیویس را در سال ۱۸۵۶ به دنیا آوردند. جان و «کوآوی» همچنین دختری به نام الیزا دیویس (۱۸۲۱–۱۹۱۲) داشتند که با ویلیام جانسون (۱۸۶۳ - ؟) ازدواج کرد و دو دختر به نام‌های هانا (۱۹۳۸–۱۸۵۵) و مری به دنیا آوردند. الیزا بعدها با ویلیام روی (۱۹۰۵ - ؟) ازدواج کرد. هانا جانسون با پسر یک مبلغ مذهبی به نام جان دیویس پاریس (۱۸۰۹ – ۱۸۹۲) و مری هم با ویلیام هربرت شیپمن (۱۸۵۴–۱۹۴۳) تاجر اهل هیلو، ازدواج کرد.