stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دین رومی
تاریخ دین روم > از اواخر دوره جمهوری تا دورهٔ اول امپراتوری روم

معرفی خدایان جدید یا مشابه با خدایان رومی با مهم‌ترین حمله‌های نظامی تهاجمی و تدافعی روم همزمان شد. لیوی (مرگ ۱۷ میلادی) فجایع اتفاق افتاده در دومین جنگ کارتاژ را به رشد فرقه‌های خرافی، اشتباه در نحوه انجام فال و بی‌توجهی به خدایان سنتی روم نسبت داد و عقیده داشت که خشم خدایان از طریق شکست روم در نبرد کانای (۲۱۶ قبل از میلاد) مستقیماً ابراز شده‌است.
همان‌طور که خود روم ادعای لطف خدایان را داشت، برخی از رومیان نیز چنین ادعایی را مطرح می‌کردند. در اواسط تا اواخر دوران جمهوری، بسیاری از قبایل برجسته روم به جد الهی یا نیمه الهی خود اذعان داشتند. به ویژه در اواخر جمهوری، خاندان یولی ادعا داشتند که از نسل ونوس هستند. داشتن نسب از خدایان به یکی از پایه‌های فرقه امپراتوری روم تبدیل شد.
سیسل اوندهایم استدلال کرده‌است که با آثار چاپ شده به عنوان «ادیان روم»، توسط پژوهشگران تاریخ روم، مری برد، جان نورث و سایمون پرایس روایت تثبیت شده انحطاط مذهبی در اواخر دوره جمهوری روم از بین رفت و راه برای دیدگاه‌های نوآورانه و پویاتر باز شد. در اواخر جمهوری، مناصب مذهبی و سیاسی بیشتر در هم تنیده شدند. آگوستوس شخصاً دارای قدرت فوق‌العاده سیاسی، نظامی و قدرت‌های کاهنی؛ ابتدا به‌طور موقت، سپس برای تمام عمر بود. او تعداد بی‌سابقه‌ای از مقام‌های کاهنی اصلی روم، از جمله پونتیفکس ماکسیموس را به دست آورد یا به او اعطا شد. برجسته‌ترین اصلاحات دینی او عبارت بودند از ارتقاء (و عضویت) او در برادران آروال، ترویج به موقع جشن کامپیتالیا کمی قبل از انتخابش و حمایت او از باکره‌های وستال به عنوان بازسازی مشهود اخلاق رومی.
تاریخ دین روم > دوره امپراتوری روم > اصلاحات دینی و قوانین اخلاقی آگوستوس

مقالهٔ اصلی: لکس یولیا و پاپیا‏
در اواخر جمهوری، جنگ‌های داخلی به تغییراتی در هر سطحی از جامعه روم منجر شد. آگوستوس در دورهٔ اول امپراتوری روم صلح را برقرار کرد و زندگی مذهبی روم را به طرز ماهرانه‌ای دگرگون یا در ایدئولوژی جدید امپراتوری بازسازی کرد. تحت حکومت نخستین امپراتور روم، آگوستوس، کارزاری عمدی برای بازگرداندن نظام‌های اعتقادی پیشین در میان جمعیت روم وجود داشت. این عقاید و آرمان‌ها که زمان‌های قدیم وجود داشتند تا آن زمان فرسوده و با بدبینی مواجه شده بودند. امپراتوری بر بزرگداشت مردان بزرگ و رویدادهایی که به مفهوم و عمل پادشاهی الهی منعطف می‌شد، تأکید داشت. امپراتوران پس از آگوستوس متعاقباً منصب کاهن اعظم (پونتیفکس ماکسیموس) را داشتند که هر دو برتری سیاسی و مذهبی را تحت یک عنوان ترکیب می‌کرد.
در سال ۱۸ قبل از میلاد، امپراتور آگوستوس توجه خود را به مشکلات اجتماعی در روم معطوف کرد. اسراف و زنا بسیار گسترده بود. در میان طبقات بالا، ازدواج به‌طور فزاینده ای نادر بود و بسیاری از زوج‌هایی که ازدواج می‌کردند بدون فرزند بودند. آگوستوس که امیدوار بود از این طریق اخلاق، بتواند موجب افزایش تعداد نفرات طبقات بالا در روم و جمعیت ایتالیایی‌های بومی در امپراتوری شود، قوانینی را برای تشویق ازدواج و بچه‌دار شدن، از جمله مقررات تنبیهی برای زنا به عنوان جرم و در مقابل جوایزی را برای ازدواج و فرزندآوری ارائه کرد. برای جرم زنا در قانون مجازات تبعید و مصادره اموال تعیین شد.
آگوستوس به ارزش‌های اجدادی مانند تک‌همسری، عفت و تقوا (فضیلت) معتقد بود؛ بنابراین، او تعدادی اصلاحات اخلاقی و سیاسی را — در قالب قوانین لکس یولیا و پاپیا‏ — به منظور بهبود جامعه روم و تدوین یک حکومت و سبک زندگی جدید رومی ارائه کرد. اساس هر یک از این اصلاحات احیای دین سنتی روم در ایالت بود. آگوستوس همچنین قوانین طلاق را اصلاح کرد تا آنها را بسیار سخت‌تر کند. قبل از این، طلاق نسبتاً رایگان و آسان بود. علاوه بر این، پس از اصلاحات آگوستوس، زنای محصنه به جای یک جرم شخصی به یک جرم مدنی تبدیل شد. به عبارت دیگر، تبدیل به جرم علیه دولت شد، به این معنی که دولت (نه فقط شوهر) می‌تواند زناکار را در صورت وجود مدارک زنا به دادگاه بکشاند. مجازات زنا شامل تبعید می‌شد، یا در شرایطی پدر یک دختر زناکار می‌توانست دخترش زناکار را بکشد. پس از این قانون جدید، دختر آگوستوس، ژولیا، به دلیل زنا تبعید شد.
تاریخ دین روم > دوره امپراتوری روم > فرقه امپراتوری روم

فرقه امپراتوری روم یا پرستش امپراتورها و خانواده‌های آنها به عنوان خدا، با مرگ ژولیوس سزار در سال ۴۴ قبل از میلاد آغاز شد، زمانی که دولت روم او را «دیووس» یا خدا اعلام کرد. ژولیوس سزار اولین و آخرین رومی که به نام «دیووس» (خدای) زنده شناخته شد.
اندیشه خدا دانستن امپراتور در زمان نخستین امپراتور روم آگوستوس (مرگ در ۱۴ پس از میلاد) نیز مطرح شد اما او در برابر تلاش‌های مجلس سنا برای نامیدن او به عنوان خدا در دوران سلطنتش مقاومت کرد، زیرا او خود را «پسر خدا» می‌دانست نه خود خدا. آگوستوس در پایان امپراتوری خود دستگاه سیاسی روم — و بیشتر فرقه‌های مذهبی آن — را در سیستم حکومتی «اصلاح شده» و کاملاً یکپارچه خود تصاحب کرد. پس از مرگ او، سنای روم به او عنوان خدایی داد که افتخاری بود که برای بسیاری از جانشینان او نیز اعطا شد. البته چند استثنا وجود داشت، به ویژه، تیبریوس (ح ۴۲ پیش از میلاد–۳۷ میلادی)، کالیگولا (ح ۳۷–۴۱ میلادی)، نرون (ح ۵۴ تا ۶۸ میلادی) و دومیتیان (ح ۸۱ تا ۹۶ میلادی)، که برای دریافت این افتخار، بسیار نفرت‌انگیز در نظر گرفته شدند. کالیگولا و نرون خود را خدایان زنده می‌دانستند در حالی که دومیتیان خود را تناسخ هرکول می‌دانست.
در روم، آیین دولتی، یک امپراتور زنده و حکومت او را مورد تأیید الهی و قانون اساسی می‌دانست. در روم امپراتور یک خدای (دیووس) زنده نبود، بلکه پدر کشورش (پاتر پاتریا) و بزرگ‌ترین کاهن روم بود. در بحران‌های در ارتباط با سلطه، عناوین و افتخارات امپراتوری چند برابر شد و در زمان دیوکلتیان به اوج رسید. امپراتوران قبل از او تلاش کرده بودند آیین‌های سنتی را به عنوان هسته اصلی هویت و رفاه رومی تضمین کنند. سرپیچی از فرقه امپراتوری، دولت را تضعیف می‌کرد و خیانت بود. فرقه امپراتوری به اتحاد امپراتوری وسیع روم کمک کرد. دیوکلتیان در سال ۳۰۲ به دلیل اینکه آیین مانوی یک فرقه ایرانی بود که می‌توانست ارزش‌های اخلاقی رومیان میهن‌پرست را به خطر بیندازد، ممنوع کرد.
دوره زوال دین رومی > بحران قرن سوم

مورخان ۵۰ سال از ۲۳۵ تا ۲۸۴ پس از میلاد را بحران قرن سوم می‌نامند. به نظر می‌رسید امپراتوری در این دوره در حال فروپاشی است و وجود آن در خطر جدی قرار داشت. بلایای طبیعی نیز تلفات ویرانگری داشت. وقوع دو همه‌گیری طاعون جمعیت زیادی را از برخی شهرهای بزرگ از بین برد. خشکسالی به‌طور جدی بهره‌وری کشاورزی مورد نیاز را کاهش داد. در نتیجه، فاجعه اقتصادی به دنبال داشت.‏
دوره زوال دین رومی > بحران قرن سوم > مشروعیت الهی

در طول سلطنت امپراتور اورلیان (ح. ۲۷۰–۲۷۵ م) آیین سول اینویکتوس («خورشید شکست‌ناپذیر / تسخیرناپذیر») به عنوان آیین خانوادگی او ترویج شد. این فرقه مفاهیمی از ژوپیتر، آپولون و هلیوس را نیز در خود جای داده‌است. سول اینویکتوس با یک فرقه نظامی محبوب دیگر، فرقه میترائیسم ادغام شد. آرمان‌های اورلیان را می‌توان در «یک خدا، یک امپراتوری» خلاصه کرد.
اندکی پس از اورلیان، دیوکلتیان امپراتور روم شد. او به عنوان بخشی از نظام حکومت چهارسالاری که ایجاد کرده بود، خود و همکار امپراتوری‌اش ماکسیمیان را «آیویوس» و «هرکولیوس» (ژوپیتر و هرکول) نامید. این امر باعث شد که امپراتوران روم به عنوان خدایان در میان انسان‌ها شناخته شوند. این تلاشی برای ایجاد مشروعیت الهی بود که نمی‌توانست از هیچ ادعای سلسله‌ای سرچشمه بگیرد، بنابراین هر غاصب بالقوه را از طریق هیبت محض منصرف می‌کرد. در اینجا، در دهه‌های قبل از عروج کنستانتین، تمایل فزاینده ای برای مشروعیت طلبی به عنوان حاکم از یک مرجع الهی پس از ویرانی روش‌های سلسله ای پیش از قرن سوم مشاهده می‌شود.
در طول بحران قرن سوم، امپراتوری روم با مشکلات متعددی مواجه شد و مشروعیت حکومت روم تحت فشار قرار گرفت و بار چنین امپراتوری وسیعی آشکار شد. با کاهش قدرت و مشروعیت امپراتورها، شهروندان امپراتوری بیش از هر زمان دیگری ایمان خود را به سول اینویکتوس، میترا و مسیح آغاز کردند، و پانتئون سنتی مورد تأیید نخبگان رومی را رد کردند و به دنبال فلسفه اخلاق و اقتدار مذهبی به عنوان یک واحد بودند. افزایش تعداد خدایان مانند ورود روزی‌دهندگان دینی است به این معنا که توانایی دین را در مشروعیت بخشیدن به دولت کاهش می‌دهد. از آنجا که یک دین چندخداپرست دارای خدایان متعدد است، مردم در وفاداری‌های خود تقسیم می‌شوند (مانند ادیان متعدد)، در نتیجه قدرت هر یک از خدایان (و در نتیجه، نمایندگان سکولار آن خدا) برای اعطای مشروعیت به خدا کاهش می‌یابد. در مقابل، دینی مانند مسیحیت مستلزم پرستش خدای واحدی است که قدرتش در مشروعیت بخشیدن به حاکم، لزوماً متمرکزتر است. برانکو میلانوویچ نوشته‌است که همچنین به نظر می‌رسد که مزایا از هر دو طرف برخوردار است. اگر یکتاپرستی به رهبران سیاسی کمک می‌کند تا مشروعیت پیدا کنند، مقام‌های سیاسی نیز همچنین به گسترش ادیان یکتاپرستی از طریق تسخیر و تغییر مذهب دادن مناطق تسخیر شده کمک می‌کنند. اعتقاد به خدای واحد به جای پذیرش خدایان متعدد، بهره‌مند شدن امکان استفاده از یکتاپرستی را به عنوان ابزاری برای کنترل اجتماعی و سیاسی در سطح فراملی و ظهور هویت‌های مذهبی به عنوان عنصری کلیدی در سازمان اجتماعی به وجود می‌آورد.
گسترش مسیحیت

مقاله‌های اصلی: گسترش مسیحیت و تاریخ یهودیان در امپراتوری روم
روم دلایل خوبی برای تحمل یهودیان در امپراتوری روم داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم‌تر از همه، روم می‌خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ‌یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی‌کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم مسیحیان را سرکوب می‌کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می‌شدند. تحقیقات دولتی رومی در مورد مسیحیت اولیه، آن را یک فرقه غیر مذهبی، بدیع، نافرمان و حتی الحادی از یهودیت ارزیابی کرد. به نظر آنها می‌رسید که همه اشکال دین را انکار می‌کند و بنابراین «خرافات» بود. حتی در پایان دوران امپراتوری روم، تنها مسیحیت نیقیه به عنوان یک «دین» مجاز بود اما همه فرقه‌های دیگر مسیحیت «خرافات» بدعت‌آمیز شمرده شدند.
گسترش مسیحیت > امپراتور کنستانتین و مسیحیت

کنستانتیوس کلوروس و پسرش کنستانتین بزرگ هر دو از اعضای فرقه سول اینویکتوس بودند.
کنستانتین بزرگ که برای کنترل امپراتوری غرب می‌جنگید، این تصور را داشت که اگر زیر علامت صلیب بجنگد، در یک نبرد مهم پیروز خواهد شد. او خواست که سپر سربازانش را با صلیب علامت‌گذاری کنند و آنها را به جنگ فرستاد. هنگامی که آنها پیروز شدند، کنستانتین از حامیان جدی مسیحیت شد. کنستانتین به عنوان امپراتور جدید از جنگ داخلی بیرون آمد. در سال ۳۱۳، او با صدور فرمان میلان اعلام کرد که هر فردی در پیروی از دینی که خود انتخاب می‌کند آزاد است. در زمان کنستانتین، مسیحیت به دین غالب تبدیل شد.
کنستانتین با پذیرفتن مسیحیت، که ماهیت توحیدی داشت، این تصور را مطرح کرد که خدای یگانه و مشروع او را به عنوان تنها مدعی برای تاج و تخت انتخاب کرده‌است. این ایده جدا از پیامدهای سیاسی قابل توجهی، نشانگر تغییر مهمی در رابطه بین امپراتورها و الوهیت بود. در دوره ای که مدعیان متعددی برای تاج و تخت امپراتوری وجود داشت، این فلسفه، مدعیان رقیب را نامشروع و اقتدار کنستانتین را تضمین کرد.
در حالی که آیین‌ها و سنت‌های بومی باقی مانده بودند، کنستانتین هم از نظر مالی و هم از نظر معنوی از مسیحیان حمایت می‌کرد. کنستانتین به عنوان حامی عالی آنها، به مسیحیان کمک مالی برای ساختن کلیساها و به دست آوردن املاک اعطا کرد، اموال مصادره شده را بازگرداند، مسیحیان را به مناصب عالی‌رتبه رساند و روحانیون مسیحی را از مالیات معاف کرد. در حمایت معنوی، موقعیت او به عنوان رئیس کلیسا و همچنین امپراتوری کمک کرد که توسط فرمان‌هایی که می‌دهد وحدت اعتقادی مسیحی را ترویج کند.
کنستانتین ارتدکس (باور صحیح) را در آموزه‌های مسیحی ترویج کرد تا مسیحیت به جای تفرقه افکنی، به نیرویی برای اتحاد تبدیل شود. او اسقف‌های مسیحی را به جلسه‌ای احضار کرد که بعداً به نام اولین شورای نیقیه شناخته شد، که در آن حدود ۳۱۸ اسقف (عمدتاً شرقی) بحث کردند و تصمیم گرفتند که چه چیزی ارتدکس است و چه چیزی بدعت در مسیحیت. سرانجام جلسه در مورد اعتقادنامه نیقیه که حاوی نکته‌های اصلی اعتقاد به مسیحیت بود، به اجماع رسید.
تا آن زمان در روم با وجود فرقه‌های بومی متعدد، هیچ مرجع مرکزی وجود نداشت که دیکته کند که همه باید چه چیزی را باور کنند. اعتقادنامه نیقیه یک سیستم اعتقادی را رسمیت داد که از طریق قدرت امپراتور ترویج می‌شد. به این ترتیب، هرگونه مخالفت نه تنها بدعت در مسیحیت  بلکه خیانت نیز بود. «ربکا دنووا» استاد دانشگاه و پژوهشگر در زمینه مسیحیت اولیه نوشته‌است، در ۳۰۰ سال اول، مسیحیت تحت سلطه وجود جوامع متعددی بود که عقاید خود را به طرق مختلف بیان می‌کردند. در زمان کنستانتین، بدعت دینی تعریف شد. اموال بدعت‌گذاران مصادره شد و روش اعدام آنها سوزاندن در آتش بود.
گسترش مسیحیت > گذار به سلطه مسیحی

مقالهٔ اصلی: مسیحیت در قرن چهارم
همچنین ببینید: آزار و اذیت پاگان‌ها در اواخر امپراتوری روم و تئودئوس یکم
مسیحیت با مذهب سنتی روم ناسازگار بود. از قرن دوم به بعد، پدران کلیسا ادیان مختلف غیر مسیحی را که در سرتاسر امپراتوری وجود داشت را به عنوان «پاگان» محکوم کردند.
فرقه امپراتوری روم در زمان غلبه مسیحیت در زمان حکومت کنستانتین بزرگ کانون بحث‌های الهیاتی و سیاسی شد. برادرزاده کنستانتین امپراتور ژولیان (حکومت ۳۶۱ تا ۳۶۳ میلادی) نتوانست حمایت رو به افول از فرقه‌های سنتی روم را تغییر دهد. پس از اینکه تئودئوس یکم (حکومت ۳۷۹ تا ۳۹۵) رسماً مسیحیت را به عنوان دین دولتی امپراتوری پذیرفت. «فرقه امپراتوری» همراه با فرقه‌های مسیحی غیرِ ارتدکس که توسط امپراتوری تأیید نشده بود، کنار گذاشته شدند. امپراتور ژولیان آنچه که خود «کیش جلیلی» می‌نامید و با آن تربیت شده بود را برای ترکیبی خاص از فلسفه نوافلاطونی، زهد رواقی‌گری و کیش خورشیدی جهانی رد کرد و کنار گذاشت. ژولیان در سال ۳۶۱ آگوستوس شد و به‌طور فعال یک کثرت‌گرایی دینی و فرهنگی را تقویت کرد و تلاش کرد تا اعمال و حقوق غیر مسیحی را بازگرداند.
در سال ۳۸۰ در زمان امپراتور روم شرقی تئودئوس یکم (حکومت ۳۷۹ تا ۳۹۵)، اعتقادنامه نیقیه رسمی و مسیحیت دین دولتی روم شد. بدعت‌گران در مسیحیت و همچنین غیر مسیحیان در معرض محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی یا آزار و اذیت قرار گرفتند، اگرچه دین رومی و بسیاری از جنبه‌های مناسک آن بر اشکال مسیحیت تأثیر گذاشت، و بسیاری از باورها و اعمال پیش از مسیحیت در جشن‌های مسیحی و سنت‌های محلی باقی ماند. تئودئوس یکم نه تنها از بازگرداندن محراب پیروزی به مجلس سنا خودداری کرد، بلکه آتش مقدس وستال‌ها را خاموش کرد و معبد آنها را خالی کرد: اعتراض سناتورها در نامه ای توسط کوئینتوس اورلیوس سیمماخوس به امپراتورهای غربی و شرقی ابراز شد. امبروس، اسقف بانفوذ میلان و قدیس آینده، در رد درخواست سیمماخوس برای تسامح و مدارا مطلب نوشت. یکی از قوانینی که تئودئوس یکم تصویب کرد این بود که مرتد مسیحیت اجازه ندارد وصیت کند؛ یعنی کسی که تغییر دین می‌داد نمی‌توانست هیچ مال دنیایی را به ورثه بدهد و هر مرتدی که قبلاً وصیتی داشت، باطل می‌شد. او سال ۳۹۴ بازی‌های المپیک را ممنوع کرد. در زمان تئودئوس یکم، منافع دولت و کلیسا به‌طور کامل با هم ادغام شدند. برای قرن‌ها، تئودئوس یکم به عنوان یک قهرمان ارتدکس مسیحی در نظر گرفته می‌شد که قاطعانه پاگانیسم را از بین برد. اسلاف او کنستانتین، کنستانتیوس دوم و والنس همگی نیمه آریانی بودند در حالی که تئودئوس از مسیحیت نیقیه حمایت می‌کرد که در نهایت به نسخه ارتدکس مسیح‌شناسی برای اکثر کلیساهای مسیحی بعدی تبدیل شد. فرمان تسالونیکی او مسیحیان آریانی را «دیوانه‌های احمق» توصیف کرد؛ بنابراین، از نظر اسقف اعظم میلان امبروس و سنت ادبی مسیحی که از او پیروی می‌کرد، تئودئوس سزاوار بیشترین اعتبار برای پیروزی نهایی مسیحیت بود. تئودئوس یکم آخرین امپراتور شرق و غرب بود.
جعفرخان از فرنگ برگشته

| جعفرخان از فرنگ برگشته | جعفرخان از فرنگ برگشته |
| --- | --- |
کارگردان: علی حاتمی
تهیه‌کننده: علی‌اکبر عرفانیعلی عباسی
نویسنده: علی حاتمی
بازیگران: عزت‌الله انتظامیمحمدعلی کشاورزحسین سرشارایرج رادرضا ارحام صدر  سعید محقق
موسیقی: مرتضی حنانه
فیلم‌بردار: مهرداد فخیمی
تدوین‌گر: عباس گنجوی
شرکت تولید: آرمان فیلم   پیام
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۶۶
مدت زمان: ۸۸ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
جعفرخان از فرنگ برگشته   فیلم سینمایی کمدی-درام به کارگردانی و نویسندگی علی حاتمی محصول سال ۱۳۶۶ است.
این فیلم بر اساس نمایشنامه‌ی جعفرخان از فرنگ آمده نوشته‌ی حسن مقدم بازآفرینی شده است. گرچه خط داستان و شخصیت‌ها در این فیلم، مشابه همان نمایشنامه است، اما علی حاتمی، جای شخصیت‌های مثبت و منفی را عوض کرده است.
اصل نمایشنامه، اواخر دوره‌ی قاجار نوشته شده است و زمانی که فیلم نشان می‌دهد، مربوط به اواخر دوره‌ی پهلوی است.
در نمایشنامه، جعفرخان، شخصیتی تحصیل‌کرده، آگاه، مبادی آداب معاشرت و آشنا به بهداشت فردی‌ است. در مقابل، اعضای خانواده‌اش در ایران، افرادی بی‌سواد، ناآگاه، خرافاتی و ناآشنا به بهداشت هستند. اما در فیلم، جعفر خان، شخصیتی غرب‌زده، بی‌عاطفه، بی‌ریشه، خیالاتی و نادان به‌تصویر کشیده شده است؛ در حالی‌که خانواده‌ و اطرافیانش در ایران (که در میان آنها فرنگ‌رفته‌های دیگری هم وجود دارد)، اکثراً، انسان‌هایی ریشه‌دار، پرعاطفه و دانا هستند که در تلاش‌اند راه درست را به جعفرخان نشان دهند، اما شکست می‌خورند.
در سکانس مصاحبه جعفرخان با جراید، وی در جمله ای دلسوزانه و دراماتیک مخاطبان خود را  “ای گله یخ زده در سرما” میخواند. جعفرخان نجات بشر را در کوچ اجبارانه او به کرات دیگر میداند چون به گفته خودش ما انسان ها تمامی منابع را از بین برده و باقی مانده نیز به زودی از بین خواهد رفت. وی خود را ناجی و پروفسور فضا مینامد. دیالوگ نوشته شده برای این سکانس و اجرای حسین سرشار یکی از بخش های درخشان فیلم و یکی از به یادماندنی ترین سکانس های ساخته شده در تاریخ سینمای ایران میباشد.
بخشی از این فیلم در روستای کبوترآباد اصفهان با کمک جهاد کشاورزی این روستا ضبط شده است.
بازیگران

عزت‌الله انتظامی، حاجی
حسین سرشار، جعفرخان (این نقش، نخستین بازی حسین سرشار در سینمای ایران بود، در نقش مردی که ظاهر و رفتارش با جامعه‌اش بیگانه بود.)
محمدعلی کشاورز، خان دایی
رضا ارحام صدر، دکتر خوشدل
کلارا استپانیانس (دختر عمو)
سرور نجات‌الهی، عفت (دختر حاجی)
مهدی ممیزان (داماد حاجی)
گلنوش انتظامی، گلنوش (نوه حاجی)
ایرج راد، دکتر شریف
شکرالله رجبی، تراکتور سوار
سعید محقق
فاطمه شفیعی، پرستار
نفیسه شفیعون، بدری
منصوره جهانشاهی
جهانگیر فروهر
مهدی قلی صفاپور
هوشنگ حریرچیان
غلامرضا محبی
محمدعلی میاندار
رحمت ارشادی
هوشنگ بشارت
پرویز شهنامی
شهریار دخانی
هوشنگ بصیری
منصور نصیری
غلامعلی آزادمنش
اسکندر رفیعی
فریدون سورانی
پرویز مظهر
علیرضا کسایی
ابوالقاسم مقدم
رود مرزی (فیلم)

| رود مرزی | رود مرزی |
| --- | --- |
Film poster: Film poster
کارگردان: جرج شرمن
تهیه‌کننده: آلبرت جی. کوهن
فیلمنامه‌نویس: ویلیام ساکهایم Louis Stevens
داستان: Louis Stevens
بازیگران: جوئل مک‌کری ایوان دکارلو پدرو آرمنداریز
فیلم‌بردار: اروینگ گلسبرگ
تدوین‌گر: فرانک گراس
پردازش رنگ: تکنی‌کالر
شرکت تولید: یونیورسال پیکچرز
توزیع‌کننده: یونیورسال پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ژانویه ۱۹۵۴ (۱۹۵۴-01)  
مدت زمان: ۸۱ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
رود مرزی (انگلیسی: Border River) یک فیلم در ژانر وسترن به کارگردانی جرج شرمن محصول سال ۱۹۵۴ کشور ایالات متحده آمریکا است.
بازیگران

جوئل مک‌کری در نقش Clete Mattson aka Jim Lake
ایوان دکارلو در نقش Carmelita Carias
پدرو آرمنداریز در نقش General Calleja
آلفونسو بدویا در نقش Captain Vargas
Howard Petrie در نقش Newlund
Erika Nordin در نقش Annina Strasser
جورج ج. لوئیس در نقش Sánchez
Nacho Galindo در نقش López
ایوان تریسولت در نقش Baron Von Hollden
George Wallace در نقش Fletcher
لین چندلر در نقش Anderson
Martin Garralaga در نقش Guzman
جو باست در نقش Stanton
سالوادور باگز در نقش General Robles
فیلیپ توریچ در نقش Pablo
مواظب کلات باش (فیلم ۱۳۵۳)

| مواظب کلات باش | مواظب کلات باش |
| --- | --- |
کارگردان: رضا میرلوحی
نویسنده: قلي صفاپور
بازیگران: محمدعلی فردین هاله نظری شهناز تهرانی جمشید مهرداد دیانا نرسی گرگیا نعمت الله گرجی گیتی بهشتی
فیلم‌بردار: احمد شیرازی
شرکت تولید: مهرگان فیلم
توزیع‌کننده: پانوراما
تاریخ‌های انتشار: دی ۱‍۳۵۳
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فیلم مواظب کلات باش به کارگردانی رضا میرلوحی در سال ۱۳۵۳ در سینماهای کشور به نمایش درآمد.
خلاصه فیلم

فرهاد و دوستش شیرعلی در یک نمایشگاه اتومبیل شریک هستند. فرهاد پس از معالجهٔ همسرش مژدهٔ آبستن شدن همسرش را به او می‌دهند زندگی آنها رنگ بوی تازه‌ای بخود گرفته که در این میان زنی به نام شهناز که در سال‌های جوانی با فرهاد آشنا بوده به تهران می‌آید و موجب ار هم پاشیدگی زندگی آن‌ها می‌شود
فرهاد متوجه می‌شود که باج‌گیری بنام سهراب؛ شهناز را اجیر کرده تا خود را نامزد سابق فرهاد معرفی کند
اما شهناز راضی به از هم پاشیدگی زندگی آن‌ها نیست و فرهاد زندگی با همسرش را از سر می‌گیرد
بازیگران

محمدعلی فردین
هاله نظری
شهناز تهرانی
نرسی گرگیا
جمشید مهرداد
نعمت‌الله گرجی
دیانا
کرنگ!

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سردبیر: لوک مورتون
نویسنده‌ها: نیک راسکل، دیوید مک لافلین، امیلی کارتر، تام شپرد، ایتان فیکسل، کریستوفر کرواتین، کت جونز
بسامد:  ماهانه (۱۹۸۲–۱۹۸۱)  دو هفته یکبار (۱۹۸۷–۱۹۸۲)  هفتگی (۲۰۲۰–۱۹۸۷)  فصلنامه (۲۰۲۱–اکنون) 
ناشر: Wasted Talent Ltd
بنیان‌گذار: آلن لوئیس
نخستین شماره: ۶ ژوئن ۱۹۸۱ (۱۹۸۱-0۶-۰۶)
کشور: انگلستان
مستقر در: لندن
زبان: انگلیسی
وبگاه: kerrang.com
شاپا: ۰۲۶۲-۶۶۲۴
کرنگ! (به انگلیسی: Kerrang!‎) یک مجلهٔ دیجیتال و مجلهٔ موسیقی بریتانیایی است که عمدتاً موسیقی راک، پانک و هوی متال را پوشش می‌دهد. از سال ۲۰۱۷، این مجله توسط Wasted Talent Ltd (همان شرکتی که دارای انتشارات موسیقی الکترونیک میکس مگ است) منتشر می‌شود. این مجله به دلیل صدای «ضربه زدن گیتار» به صورت نام آوا نامگذاری شد.
کرنگ! اولین بار در ۶ ژوئن ۱۹۸۱ به عنوان یک «ویژهٔ هوی متال» از روزنامهٔ اکنون منقرض شدهٔ ساوندز منتشر شد. با توجه به محبوبیت این شماره، این مجله به یک نشریهٔ ماهانه تبدیل شد و سپس در سال ۱۹۸۷ به هفته‌نامه تبدیل شد. در ابتدا به موج جدید هوی متال بریتانیا و ظهور بازیگران هارد راک اختصاص داشت، تأکید موسیقی کرنگ! چندین بار تغییر کرده است و در طول تاریخچهٔ انتشار چهل سالهٔ خود بر روی گرانج، نیو متال، پست هاردکور، ایمو و سایر ژانرهای آلترناتیو راک و متال تمرکز کرده است. کرنگ! در سال ۲۰۰۱، با پشت سر گذاشتن مجلهٔ ان ام ائی به پرفروش‌ترین هفته‌نامهٔ موسیقی بریتانیا تبدیل شد.
در مجموع پس از انتشار ۱۸۱۸ شماره، کرنگ! انتشار مجلهٔ هفتگی خود را در مارس ۲۰۲۰ در بحبوحهٔ همه‌گیری کووید-۱۹ متوقف کردند، در حالی که به عنوان یک نشریهٔ آنلاین با «داستان‌های جلد» دیجیتالی ادامه می‌دهند. در دسامبر ۲۰۲۱، نسخهٔ چاپی کرنگ! احیا شد و اکنون به صورت فصلی منتشر می‌شود.
تاریخچه > دههٔ ۱۹۸۰

کرنگ! در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد. سردبیر مجلهٔ هفتگی موسیقی ساندز، آلن لوئیس، به جف بارتون پیشنهاد کرد که یک نسخهٔ ویژهٔ یکباره را با تمرکز بر موج نوی پدیده هوی متال بریتانیا و ظهور سایر هنرهای هارد راک ویرایش کند. اولین کرنگ! که به عنوان «ساندز ویژهٔ هوی متال» نامگذاری شده است، در ۶ ژوئن ۱۹۸۱ منتشر شد. آنگوس یانگ از گروه ای‌سی/دی‌سی در اولین جلد کرنگ! ظاهر شد. به گفتهٔ آلن لوئیس، اولین شماره چند روز پس از انتشار فروخته شد و مجله شروع به انتشار به صورت ماهانه کرد. در فوریه ۱۹۸۲، تنها پس از هشت شماره، بسامد کرنگ! توسط ناشر آن، انتشارات Spotlight (متعلق به روزنامه‌های متحد، یوبی‌ام) دو برابر شد. این نشریه با شمارهٔ ۱۴۸ در سال ۱۹۸۷ به صورت هفتگی منتشر شد. در طول دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰، مجله بسیاری از آثار ترش متال و گلم متال را روی جلد قرار داد، از جمله گروه‌های Tigertailz، ماتلی کرو، اسلیر، بون جووی، متالیکا، پویزن و ونوم. اصطلاح ترش متال اولین بار توسط کرنگ! در مطبوعات موسیقی ابداع شد، توسط روزنامه‌نگار مالکوم دویم با اشاره به آهنگ «متال ترشینگ دیوانه» از گروه انترکس. قبل از این، جیمز هتفیلد از متالیکا از صدای آنها به عنوان «پاور متال» یاد می‌کرد.
تاریخچه > دههٔ ۱۹۹۰

در آوریل ۱۹۹۱، یوبی‌ام، کرنگ! را به شرکت انتشارات اسنشل (در حال حاضر به عنوان Ascential plc شناخته می‌شود) فروخت. هر چند کرنگ! این نشریه دارای میانگین تیراژ هفتگی ۵۸۶۸۵ نسخه بود و سالانه ۱ میلیون پوند سود می‌برد، این نشریه با رقابت قابل توجهی از سوی مجلهٔ RAW، که همچنین متعلق به اسنشل بود، مواجه بود. دیوید هپورث، روزنامه‌نگار بریتانیایی، که عناوین زیادی را برای اسنشل در دههٔ ۱۹۸۰ راه‌اندازی کرد، گفت: «ما [اسنشل] انتشار سودآور کرنگ! را برای Spotlight تقریباً غیرممکن کرده بودیم، زیرا ما RAW را تبلیغ می‌کردیم و آنها مجبور بودند دوباره تبلیغ کنند، و این به حاشیه‌های سود آنها آسیب رساند.» اسنشل دفاتر کرنگ! را به خیابان کرنبی در وست اند لندن جابجا کرد.
در آوریل ۱۹۹۲، بارتون پست خود را به عنوان سردبیر مجله ترک کرد و رابین دوریان جایگزین او شد. اگرچه دورهٔ تصدی او به عنوان سردبیر کوتاه بود، اما دوریان تمرکز مجله را بین هوی متال و صحنهٔ آلترناتیو راک رو به رشد، پس از موفقیت غیرمنتظرهٔ بازیگران گرانج مانند گروه نیروانا متعادل کرد. فیل الکساندر در ژوئن ۱۹۹۳ سردبیر جدید کرنگ! شد. الکساندر احساس می‌کرد که مجله از نظر پوشش گروه‌های جدیدتر از RAW عقب مانده است و تأکید کرنگ! تا حد زیادی از اعمال گلم/متال که قبلاً برجسته شده بودند به نفع کارهای مدرن مانند گروه‌های هول، ناین اینچ نیلز، کایس، Corrosion of Conformity و مشین هد شروع شد. در طول دوران بریت پاپ، مجله تا حد زیادی بر روی اقدامات سنگین‌تر «بریت‌راک» مانند گروه‌های The Wildhearts، منیک استریت پریچرز، Terrorvision و Therapy?‎ تمرکز می‌کرد. از سال ۱۹۹۵، کرنگ! پس از معرفی گروه کورن به یکی از روزنامه‌نگاران مجله به نام، مورات، توسط راب فلین، خوانندهٔ مشین هد، شروع به پوشش ژانر نیو متال کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، این مجله در نهایت آثار گروه‌هایی مانند لیمپ بیزکت، سیستم آو ا داون، دفتونز و اسلپ‌نات و دیگر آثار پانک راک، هیپ هاپ و هاردکور پانک را پوشش داد.