بتی دیویس

| بتی دیویس | بتی دیویس |
| --- | --- |
دیویس در ۱۹۳۵: دیویس در ۱۹۳۵
نام هنگام تولد: روث الیزابت دیویس
زادهٔ: ۵ آوریل ۱۹۰۸ لوول، ماساچوست، ایالات متحده
درگذشت: ۶ اکتبر ۱۹۸۹ (۸۱ سال) نویی-سور-سن، فرانسه
آرامگاه: آرامگاه فارست لان مموریال پارک، هالیوود هیلز
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۹–۱۹۸۹
همسران: هارمون اسکار نلسون (ا. ۱۹۳۲–۱۹۳۸) آرتور فرانسوورث (ا. ۱۹۴۰–۱۹۴۳) ویلیام گرنت شری (ا. ۱۹۴۵–۱۹۵۰) گری مریل (ا. ۱۹۵۰–۱۹۶۰)
فرزندان: ۳، شامل بی. دی. هیمن
امضاء: امضاء
: 
روث الیزابت «بتی» دیویس (انگلیسی: Ruth Elizabeth "Bette" Davis؛ ۵ آوریل ۱۹۰۸ – ۶ اکتبر ۱۹۸۹) بازیگر آمریکایی بود. او که یکی از بزرگ‌ترین بازیگران زنِ تاریخ هالیوود دانسته می‌شود، بابت تمایل به بازی در نقش شخصیت‌های بی‌عاطفه و طعنه‌آمیز مورد توجه قرار گرفت و به‌خاطر نقش‌آفرینی‌هایش در طیفی از ژانرهای سینمایی، از ملودرام‌های جنایی معاصر گرفته تا فیلم‌های تاریخی و هر از گاهی کمدی‌ها شهرت داشت. اما موفقیت او با بازی در درام‌های عاشقانه رقم خورد. او دو بار برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد، و نخستین کسی بود که ده نامزدی جایزه اسکار برای بازیگری به دست آورد و نخستین زنی بود که جایزه یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹، دیویس از سوی انستیتوی فیلم آمریکا در جایگاه دوم فهرست برترین ستارگان زن در سینمای کلاسیک هالیوود قرار گرفت.
در پی حضور در نمایش‌های برادوی، دیویس در سال ۱۹۳۰ به هالیوود رفت، اما فیلم‌های اولیه او برای استودیوهای یونیورسال ناموفق بود. او در سال ۱۹۳۲ به برادران وارنر پیوست و نقش برجسته‌اش را با بازی در نقش پیشخدمتی مبتذل در فیلم پیرامون اسارت بشری (۱۹۳۴) به دست آورد. به‌طور بحث‌برانگیزی او در بین سه نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر زن آن سال نبود و سال بعد این جایزه را برای بازی در فیلم خطرناک (۱۹۳۵) برنده شد. در سال ۱۹۳۶، به دلیل پیشنهادهای سینمایی نامناسب، او تلاش کرد خود را از قراردادش خارج کند، و اگرچه پروندهٔ حقوقی بسیار عمومی‌شده را باخت، اما این آغاز موفق‌ترین دورهٔ کاری او بود. تا اواخر دههٔ ۱۹۴۰، او یکی از ستوده‌شده‌ترین زنان نقش اول سینمای آمریکا بود. او بابت بازی در زن بدنام (۱۹۳۷) مورد ستایش قرار گرفت و دومین جایزه اسکار خود را برای ایفای نقش یک زن سرسخت در جزبل (۱۹۳۸) به دست آورد. دیگر نامزدی‌های اسکارش برای فیلم‌های پیروزی سیاه (۱۹۳۹)، نامه (۱۹۴۰)، روباه‌های کوچک (۱۹۴۱) و حالا، مسافر (۱۹۴۲) بودند.
دوره‌ای از افول در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ برای دیویس رخ داد اما این افول با بازی در نقش ستارهٔ رو به محوِ برادوی در همه‌چیز درباره ایو (۱۹۵۰) جبران شد. از این نقش غالباً به‌عنوان بهترین اجرای او یاد شده است. او برای این فیلم و برای ستاره (۱۹۵۲) نامزد اسکار بهترین بازیگر زن شد، اما کار او در باقی این دهه دچار مشکل شد. آخرین نامزدی اسکار او برای بازی در نقش جین هادسون، ستارهٔ مشهور سابق روان‌پریش، در فیلم وحشت روان‌شناختی چه بر سر بیبی جین آمد؟ (۱۹۶۲) بود. در مرحله آخر کار خود، دیویس نقش شخصیت‌هایی را در فیلم‌هایی مانند مرگ بر روی نیل (۱۹۷۸) بازی کرد و تمرکز خود را به نقش‌های تلویزیونی معطوف کرد. او کارگردانی مینی‌سریال راز تاریک هاروست هوم (۱۹۷۸) را بر عهده داشت، و برای بازی در غریبه‌ها: داستان یک مادر و دختر (۱۹۷۹) برنده جایزه امی شد. او همچنین برای بازی در وایت ماما (۱۹۸۰) و لیتل گلوریا… خوشحال بعد از مدت‌ها نامزد امی شد. آخرین نقش سینمایی کامل او در درام نهنگ‌های آگوست (۱۹۸۷) بود.
همچنین امروزه از دیویس به عنوان عامل سیگاری شدن زنان جهان یاد می‌شود. وی بدون راضی بودن کارگردان در صحنه سیگار روشن می‌کرد و پس از شهرت او زنان بسیاری پس از دیدن فیلم‌هایش به این کار رو آوردند.[نیازمند منبع]