stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دارالفنون
ساختمان

امیرکبیر، با موافقت ناصرالدین‌شاه، جای ساختمان دارالفنون را کنار کاخ‌های سلطنتی و جایی که سربازان آموزش نظامی می‌دیدند برگزید، و به میرزارضاخان مهندس تبریزی که یکی از پنج نفر محصل اعزامی به لندن در زمان عباس میرزا بود دستور تهیه نقشه ساختمان داد. نقشه ساختمان از روی طرح عمارت سربازخانه ولیچ انگلیس در اواخر ۱۲۲۹ آماده و محمدتقی معمارباشی به ساختن آن مأمور شد و کار را آغاز کرد.
قسمت شرقی بنا، ۱۲۳۰، پایان یافت.
۱۳۰۸ (۱۳۴۸ قمری)، هشتاد سال پس از فعالیت، ساختمان مدرسه به دستور اعتمادالدوله وزیر وقت معارف تخریب و ساختمان کنونی با نقشهٔ مهندسی روسی ساخته شد.
ساختمان مدرسه، پنجاه اتاق چهار-در-چهار-ذرعی در چهار سوی حیاط داشت. ظاهر این اتاق‌ها «منقش و مُذَهَّب» توصیف شده، که مشخص است تزئینات چشم‌نواز نقاشی و گچ‌بری رنگی داشته‌اند. جلوی اتاق‌ها ایوان و سایبان ساخته بودند. در وسط حیاط مدرسه حوض بزرگی قرار داشت که اطراف‌ش باغچه‌هایی برای و گل و درخت بود. میان باغچه‌ها را خیابان کشیده، با آجرهای بزرگ معروف به قزاقی فرش کرده بودند. در ضلع شرقی و پشت کلاس‌ها چندین مغازه ساخته بودند که وزارت علوم و معارف در بالاخانه آن‌ها مستقر بود. در ضلع شمالی و پشت ساختمان مخابرات امروزی محوطه‌ای وسیع با چند اتاق کوچک و بزرگ قرار داشت که برای دانش‌جویان نظامی مدرسه و بعدها، دانش‌جویان موسیقی بود. دارالفنون، آزمایش‌گاه فیزیک و شیمی و داروسازی، چاپ‌خانه، کتاب‌خانه، و سفره‌خانه (غذاخوری) داشت. در یکی از اتاق‌های آن دو اسکلت برای آموزش دانشجویان پزشکی نگهداری می‌شد.
در نیمه اول ۱۳۰۴ قمری، نیرالملوک وزیر علوم با همکاری امین‌السلطان وزیر مالیه با خرید و تخریب خانه‌های ضلع جنوبی مدرسه، تالار بزرگ نمایش را ساخت تا ناصرالدین‌شاه، که در سفر فرنگ با تئاتر آشنا شده‌بود، در آن تئاتر تماشا کند. درِ اصلی مدرسه در آغاز به خیابان باب همایون باز می‌شد که بنا به مصالحی آن را بستند و ورودی مدرسه را به خیابان ناصریه یا ناصر خسرو امروزی باز کردند.
ساختمان > ساختمان فعلی دارالفنون

ساختمان دارالفنون، هشتاد سال برجا بود و ۱۳۰۸ خورشیدی، باآن‌که همچنان قابل استفاده بود، تخریب شد. در آن سال، میرزایحیی‌خان اعتمادالدوله قراگزلو وزیر معارف وقت ساختمان اولیه را در هم کوبید و با نقشه و نظارت نیکلای مارکف، مهندس روس مقیم ایران، ساختمان امروزی را به جای آن ساخت. علی‌اصغر حکمت وزیر فرهنگ وقت نیز، ۱۳۱۳، عمارتی را در شمال و جنوب بر آن افزود.
امروزه ورودی ساختمان، در شمال‌شرقی مدرسه و رو به خیابان ناصرخسرو باز می‌شود. این دروازه به‌شیوه معماری سنتی، طاق زنجیره‌ای بلندی دارد. دو ستون استوانه‌ای نقره‌ای در دوسوی درگاه، طاق این دروازه را نگه داشته‌است. درست بالای در دولنگه‌ای چوبی و قهوه‌ای مدرسه، «دارالفنون» و سال تأسیس آن، ۱۲۶۸ قمری، را بر کاشی نوشته‌اند. این در که در یکی از چهار کنج مدرسه قرار دارد به فضایی هشتی‌مانند باز می‌شود که از سوی دیگر به حیاط راه دارد. ساختمان دوطبقه مدرسه، زیربنایی مستطیل‌شکل دارد. در رأس هر چهار ضلع، چهار پلکان مارپیچی، طبقه پایین مدرسه را به طبقه بالا وصل می‌کند. درحاشیه بیرونی پله‌ها، نرده آهنی توپری نصب شده‌است که مانع از سقوط افراد می‌شود.
ساختمان امروزی سی‌ودو کلاس دارد؛ دوازده کلاس در دو طبقه ضلع شرقی، دوازده کلاس در ضلع غربی، و هشت کلاس در دو طبقه ضلع شمالی. سالن‌های نمایش و غذاخوری نیز در ضلع جنوبی قرار دارند. احتمالاً این دو سالن باید از بناهای اولیه دارالفنون باشد. مارکف ساختمان کلاس‌ها را تخریب کرد و بازساخت.
آموزش در دارالفنون

پیاده‌نظام، سواره‌نظام، توپ‌خانه، مهندسی، پزشکی و جراحی، داروسازی و کانی‌شناسی در دارالفنون تدریس می‌شدند. زبان فرانسه، علوم طبیعی، ریاضی، تاریخ و جغرافی، دروس مشترک همهٔ رشته‌ها بود. بعدها زبان انگلیسی، روسی، نقاشی و موسیقی به آن‌ها افزوده‌شد.
برای اداره مدرسه، امیرکبیر در آغاز، استادان خارجی استخدام کرد. او که با سیاست دولت‌های فرانسه و انگلیس آشنا بود، دست نیاز به سوی آن‌ها دراز نکرد، بلکه به سراغ اتریشی‌ها رفت و شش استاد را برای شش سال با مقرری سالانه چهارهزار و چهارصد تومان استخدام کرد.
آموزش در دارالفنون > دروس عمومی

در آغاز، زبان خارجی دارالفنون، فرانسه بود و بعدها روسی و انگلیسی هم تدریس می‌شد. معلمان زبان فرانسه، میرزاملکم‌خان، میرزاآقا، میرزاجعفر، محمدحسن‌خان قاجار و میرزامحسن‌خان بودند. برخی از آن‌ها در فرانسه این زبان را آموخته بودند. همه رشته‌ها، تاریخ، جغرافی، ریاضی و زبان خارجه داشتند.
در دارالفنون زبان عربی، تعلیمات دینی و حکمت مابعدالطبیه تدریس نمی‌شد و این دروس متعلق به مدارس سنتی بود.
آموزش در دارالفنون > آیین‌نامه آموزشی

پس از انقلاب مشروطیت و با ورود معلمان فرانسوی، کارهایی اساسی برای بازسازی جای‌گاه علمی دارالفنون آغاز شد و ۱۲۸۵، «آیین‌نامه مدرسه دارالفنون» تدوین شد، که براساس آن، سال تحصیلی از شهریور هر سال آغاز و خرداد سال بعد پایان می‌یافت.
ساختار و مدیریت دارالفنون

ساختار اداری دارالفنون شامل رئیس و ناظم بود.
ساختار و مدیریت دارالفنون > رؤسا

رؤسای دارالفنون معمولاً از مهم‌ترین مقام‌های سیاسی مملکت بودند. این‌ها، به‌ترتیب رؤسای دارالفنون بودند:
میرزامحمدعلی‌خان شیرازی (وزیر امور خارجه)
عزیزخان مکری (سردار کل یا وزیر جنگ)
میرزامحمدخان امیر تومان
علی‌قلی‌میرزا اعتضاد السلطنه (اولین وزیر علوم ایران)
رضاقلی‌خان هدایت (هجده سال ناظم بود و سپس رئیس مدرسه شد)
علی‌قلی‌خان هدایت پسر رضاقلی‌خان هدایت، که بعدها ملقب به مخبرالدوله شد.
جعفرقلی‌خان هدایت برادر کوچک علی‌قلی‌خان، ملقب به مخبرالملک
محمدحسین‌خان ادیب‌الدوله
رضاقلی هدایت پسر جعفرقلی‌خان هدایت
اعتضادالسلطنه، عموی ناصرالدین شاه، مشهورترین رئیس دارالفنون و رضاقلی‌خان هدایت مشهورترین ناظم دارالفنون بودند و زمان مدیریت آن‌ها، دوران درخشان دارالفنون بوده‌است. یک کتاب‌دار، یک آجودان، یک ناظر، یک صندوق‌دار، یک منشی که کارهای مدرسه را ثبت می‌کرد، یک مؤذن، چند نگهبان و فراش، از ساختار اداری دارالفنون بودند.
استادان

داودخان مسیحی به عنوان نماینده امیرکبیر به اتریش رفت تا به سفارش او، استادان امور نظامی و وابسته به آن، فیزیک، شیمی، داروسازی و معدن را به خدمت بگیرد. بدین ترتیب، ۷ استاد، که نامشان در ادامه می‌آید، به ایران دعوت و به عنوان اولین استادان دارالفنون مشغول به کار شدند:
یاکوب ادوارد پولاک، معلم طب
فوکتی، معلم طبیعیات و داروسازی
چارنوتا، معلم معدن‌شناسی
زاتی، معلم ریاضیات و هندسه
موسیو کرشیش، معلم توپخانه
آلفرد بارون دی گومنس، معلم پیاده‌نظام
نمیرو، معلم سواره‌نظام
افزون‌بر این‌ها، موسیو ریشارد فرانسوی که فارسی را خوب می‌دانست و کم‌وبیش ایرانی شده‌بود و میرزاملکم‌خان که از ارمنی‌هأ جلفا بود و مدتی در انگلستان وزیرمختار بود نیز برای تدریس زبان فرانسه و جغرافی در دارالفنون استخدام شدند. معلمان اروپایی، افراد دانش‌مندی بودند و افزون‌بر تدریس به تألیف کتاب‌های درسی هم می‌پرداختند.
بعدها معلمانی از ایتالیا، آلمان و فرانسه نیز استخدام شدند.
استادان > معلمان سرشناس

پولاک (معلم طب، جراحی و کحالی یا «علاج چشم»)
ژرژ (معلم طب)
گالی (معلم جراحی)
موسیو دانتان (معلم تاریخ طبیعی)
موسیو لومر (معلم موسیقی)
موسیو المر (معلم شیمی)
موسیو داوید (معلم مهندسی و هندسه)
بدیع‌اله واجد سمیعی (معلم ریاضی)
عبدالغفار نجم‌الدوله (معلم ریاضی)
عبدالرزاق بغایری معلم مهندسی و ریاضی)
یوهان لوئیس شلیمر (معلم طب، بیماری‌های جلدی و تشریح)
ژول ریشار (او در ایران مسلمان شد و نام رضا را برای خود برگزید - معلم زبان فرانسه)
یوسف ریشار («محمدرضا خان» (فرزند ژول ریشار) ملقب به «یوسف ریشارخان») (معلم زبان فرانسه)
میرزا ملکم‌خان (معلم حساب، هندسه عام و لگاریتم)
شیخ محمد صالح اصفهانی (معلم فارسی و عربی)
میرزا اسدالله (معلم فارسی و عربی و پیش‌نماز مدرسه)
ملا حسین (معلم فارسی و عربی)
متراتسو ایتالیایی (مربی سپاه و معلم پیاده‌نظام و فن آرایش لشکر یا تاکتیک)
فاکتی ایتالیایی (معلم فیزیک، شیمی و دواسازی)
کلوکه طبیب مخصوص شاه (معلم طب و جراحی)
محمود خان شیمی طبیب و چشم‌پزشک معروف در آن زمان
میرزا علی اکبر خان مصورالسلطان استاد نقاشی
محمد خان (معلم شیمی)
استادان > معلمان طب سنتی ایران در دارالفنون

میرزا احمد طبیب کاشانی
میرزا ابوالقاسم حکیم‌باشی
میرزا رضای دکتر که در اروپا تحصیل کرده بود
میرزا عبدالوهاب
میرزا کاظم محلاتی
میرزا ابوالقاسم نایینی (سلطان‌الحکما)
میرزا سید علی
دانش‌آموختگان

مقالهٔ اصلی: فهرست دانش‌آموختگان سرشناس دارالفنون
ورود به دارالفنون، در آغاز برای همه ممکن نبود و ابتدا می‌بایست به شاه معرفی می‌شدند و از فرزندان اعیان و اشراف مملکت می‌بودند. پس از هشت سال، با پایان دوره تحصیل نخستین نسل دانش‌آموزان دارالفنون در ۱۸۵۸ میلادی (۱۲۷۶ هجری قمری)، این دانش‌آموختگان آشنا با علوم و معارف جدید اروپایی وارد اجتماع شدند. از آن پس، دانش‌آموختگان دارالفنون، هم‌واره از اثرگذارترین افراد در فضای سیاسی و اجتماعی ایران بودند. مشهورترین دانش‌آموخته نسل اول دارالفنون، محمدحسن‌خان صنیع‌الدوله معروف به اعتمادالسلطنه بود که پس از تحصیل در دارالفنون و سپس در فرانسه به ریاست دارالترجمه همایونی رسید و مترجم مخصوص ناصرالدین‌شاه و وزیر انطباعات (چاپ و نشر) شد.
هرچند دارالفنون از همان نسل نخست، شوق فراگیری علوم و معارف جدید به سبک اروپایی را در دانش‌آموزان برمی‌انگیخت، اما تفاوت آشکاری میان نسل‌های اولیه و دانش‌آموختگان بعدی مشهود بود؛ به‌واسطه آموزش دیدن در دارالفنون و آشنایی روزافزون با ایده‌های ملی‌گرایانه و تفکرات روشنفکرانه اندیشه‌مندان قرن هجدهم فرانسه، همچنین شرایط سیاسی کشور در عهد ناصری، نسل‌های بعدی دانش‌آموختگان دارالفنون، گرایش‌های ناسیونالیستی و روشن‌فکری بیشتری داشتند و نسبت به شرایط سیاسی و اجتماعی ایران بیشتر آگاه بودند. این نسل از دانش‌آموختگان دارالفنون نسبت به دیگر هم‌وطنان‌شان درک بهتری از دنیای جدید و جای‌گاه ایران داشته و منتقد طبقه حاکم، جزم‌اندیشی دینی و عقب‌افتادگی فرهنگی بودند. بسیاری از دانش‌آموختگان دارالفنون وارد فعالیت‌های سیاسی شده و در جنبش مشروطه مشارکت اثرگذاری داشتند: صنیع‌الدوله و احتشام السلطنه، نخستین و دومین رئیسان مجلس شورای ملی، و میرزا جهانگیرخان، روزنامه‌نگار و مدیر روزنامه اثرگذار صور اسرافیل از دانش‌آموختگان دارالفنون بودند. بسیاری از معلمان و دانش‌آموختگان دارالفنون پس از تأسیس دانشگاه تهران، استاد این دانشگاه شدند و برخی هم به مقام‌های مهم دولتی مانند وزارت یا حتی نخست‌وزیری در دولت‌های بعدی رسیدند.
پزشکی در دارالفنون

از همان آغاز به کار دارالفنون، پزشکی یکی از رشته‌های اصلی آن بود.
پزشکی در دارالفنون > یاکوب ادوارد پولاک

اولین دوره پزشکی در دارالفنون با ۱۴ دانشجوی یاکوب ادوارد پولاک آغاز شد که با پیوستن دانشجویان خصوصی کلوکه، شمار آن‌ها به ۲۰ رسید.
پولاک به‌جز آموزش‌های تئوریک، دانشجویان را در سه سطح آموزش می‌داد؛ نخست در درمان‌گاه سرپایی، دوم در بیمارستان نظامی تازه‌تأسیس، و سوم با فرستادن آن‌ها برای ادامه تحصیل در اروپا.
پزشکی در دارالفنون > ژوزف تولوزان

بعد از پولاک، ژوزف تولوزان، پزشک ناصرالدین‌شاه شد، که در دارالفنون درس می‌داد. او، حافظ‌الصحه را که بعدها وزارت بهداری شد، تأسیس کرد.
پزشکی در دارالفنون > شلیمر

جانشین پولاک در دارالفنون، یک پزشک هلندی بود که پیش از آن در عثمانی خدمت کرده‌بود. شلیمر به فراگیری زبان فارسی پرداخت.
کتابخانه

بنا به گفتهٔ علی‌قلی مخبرالدوله که در آغاز مسئول کتاب‌خانه دارالفنون بود، کتاب‌خانه کتاب‌های کمی داشت. با افزوده شدن کتاب از سوی استادان و دانشجویان، همچنین کتاب‌های تاریخ اروپایی، کتابخانه بزرگ‌تر شد. اهدای کتاب نیز در رشد کتاب‌خانه مؤثر بود. برای نمونه، ۱۲۴۲، اعتضادالسلطنه کتاب‌خانه‌اش را که کتاب‌هایی به زبان‌های فارسی و اروپایی داشت به دارالفنون بخشید. دهه ۱۳۱۰ که کتابخانه ملی ایران تأسیس شد، گنجینه دارالفنون به آن منتقل شد.
از تأسیس کتابخانه مبارکه دارالفنون تا ۱۳۵۷، نام کتابخانه دارالفنون چنین بوده‌است.
کتابخانه مبارکه دارالفنون
کتابخانه معارف
کتابخانه معرف عمومی
کتابخانه معارف فنی
کتابخانه فردوسی
علی‌قلی‌خان مخبرالسلطنه، وزیر علوم، نخستین کتاب‌دار دارالفنون بود و ۱۲۳۸ (خورشیدی)، ناصرالدین‌شاه او را کتاب‌دار دارالفنون کرد. ۱۲۳۲، شاه‌زاده اعتضادالسلطنه، مجموعه‌ای از کتاب‌های فارسی و خارجی را تهیه کرد و در کتابخانه دارالفنون (کتابخانه معارف عمومی) قرار داد.
چاپ‌خانه دارالفنون

چاپ‌خانه چاپ سنگی دارالفنون یا دارالطباعه خاصه علمیه مبارکه دارالفنون، هم‌زمان با گشایش دارالفنون شروع به کار کرد. این چاپ‌خانه اختصاصاً برای چاپ کتاب‌های درسی مجهز شده‌بود و از تأسیس (۱۲۶۸ ق) تا حدود ۱۳۰۰ قمری، ۳۰ الی ۴۰ جلد کتاب درسی را منتشر کرد. این چاپخانه تا ۱۳۲۶ ق برپا بوده‌است.
بودجه

بودجه دارالفنون در آغاز ۷۷۵۰ تومان بود، که ۱۳۰۷ قمری به سی‌هزار تومان رسید.
مخالفت با دارالفنون

از تأسیس دارالفنون، برخی درباریان به مخالفت با آن پرداختند. نخستین مخالف، جانشین امیرکبیر، میرزا آقاخان نوری بود که به‌دنبال انحلال آن برآمد. آقاخان می‌خواست معلمان اتریشی را بازگرداند، که نماینده بریتانیا هم از آن پشتیبانی می‌کرد، تاجایی‌که سرهنگ شیل به شاه توصیه کرد که دارالفنون به‌ضرر سلطنت اوست. ناصرالدین‌شاه به این حرف‌ها اعتنا نکرد و به حمایت از دارالفنون و حفظ آن پرداخت. بااین‌حال، به آن بدبین شد، چراکه بسیار از فراماسونری بیزار بود و برخی شاگردان دارالفنون از راه ملکم‌خان وارد فراماسونری شده‌بودند. بااین‌همه، شاه که نگران نگرش اروپا به ایران بود و ازآنجاکه بستن دارالفنون را نشانه عقب‌ماندگی می‌دانست، از آن صرف‌نظر کرد.
از دیگر دلایل مخالفت با دارالفنون، رواج پزشکی اروپایی بود. طرف‌داران پزشکی سنتی، آموزش پزشکی نوین را خطری جدی برای شغل‌شان حس می‌کردند. در کلاس‌های طب تا مدت‌ها تنها به تدریس نظری بسنده می‌شد، و از ترس تکفیر، کالبدگشایی نمی‌کردند. اما، ۱۲۳۲، که یکی از بیگانگان، مشکوک درگذشت، به درخواست بازماندگان، یاکوب ادوارد پولاک برای کشف علت مرگ، او را در حضور شاگردان کالبدشکافی کرد. سال‌ها بعد یک معلم زبان فرانسه به نام بارنه‌یود، پیش از مرگ، جسد خود را به مدرسه فروخت تا پس‌از مرگ، شاگردان آن را تشریح کنند.
برخی مخالفت‌ها نیز از آن بود که دانش‌آموختگان دارالفنون را طرف‌دار فرهنگ غرب می‌دانستند. به‌ویژه، آن‌ها که در غرب به ادامهٔ تحصیل پرداخته‌بودند، گرچه برخی از آن‌ها هم با رفتار خود به این برداشت کمک می‌کردند.
هشت سال پس از گشایش دارالفنون، به‌دنبال ورود شماری از دانش‌آموختگان آن به فراماسونری یا «فراموش‌خانه» میرزاملکم‌خان، بی‌مهری و کم‌توجهی ناصرالدین‌شاه به دارالفنون را سبب شد.
ناصرالدین‌شاه در دهه آخر حکومت و بیش‌از گذشته، بر این پای می‌فشرد که مسئولان دارالفنون، چه دیوانی چه فرهنگی، از راه شهریه سنگین و دست‌چین‌کردن دانش‌آموزان، فرزندان رعیت را از ورود به دارالفنون بازدارند.
یادداشت

↑  Polak
↑  Focckette
↑  Charnota
↑  وی در سال ۱۸۵۴ میلادی به علت خفگی ناشی از زغال سنگ درگذشت و کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس مقدس تهران به خاک سپرده شد.
↑  Zatti
↑  Kerziz
↑  Cumoans
↑  Nemiro
↑  Richard
امیرکبیر
کاشی یادبود گشایش مدرسه و زنگ مدرسه دارالفنون. برداشته از خاطرات یکی از معلمین ناشناس فرانسوی
جمعی از معلم‌های «مدرسه مبارکه دارالفنون» در دهه دوم پس از گشایش.
مراسم جداشدن دبیرستان شوکتیه از دبستان شوکتیه با حضور محمد ابراهیم خان علم و کنسول انگلستان در سال ۱۳۰۳
مجلس درس علی بن زین العابدین همدانی در مدرسهٔ دارالفنون اثر ابوتراب غفاری
سردر ساختمان دارالفنون
میرزا محمدعلی خان شیرازی، نخستین رئیس دارالفنون
میرزا ملکم خان از نخستین مدرسان دارالفنون
تصویری قدیمی از دارالفنون پس از بارش برف.
سماوک (همدان)

مکان
| سماوک (همدان) | سماوک (همدان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
سماوک (همدان): سماوک (همدان)
مختصات: ۳۵°۲′۳۰″ شمالی ۴۸°۵۲′۴۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۴۱۶۷°شمالی ۴۸٫۸۷۸۸۹°شرقی﻿ / 35.04167; 48.87889: مختصات: ۳۵°۲′۳۰″ شمالی ۴۸°۵۲′۴۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۴۱۶۷°شمالی ۴۸٫۸۷۸۸۹°شرقی﻿ / 35.04167; 48.87889
استان: همدان
شهرستان: همدان
بخش: بخش شرا
دهستان: چاه دشت
جمعیت: ۹۶ نفر (سرشماری ۹۵)
سماوک (همدان)، روستایی از توابع بخش شرا شهرستان همدان در استان همدان ایران است. که در مجاورت آزاد راه همدان ساوه (راه کربلا ) قرار دارد  که اهالی ان مشغول به دامپروری  و کشاورزی هستن
جمعیت

این روستا در دهستان چاه دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۶ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
سانتا ماریا دل تیتار

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاستیا و لئون, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| سانتا ماریا دل تیتار Santa María del Tiétar | سانتا ماریا دل تیتار Santa María del Tiétar |
| --- | --- |
  پرچممهر:   پرچممهر
بخش خودمختار:  کاستیا و لئون
استان:  آبیلا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱۹ کیلومتر مربع (۴۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۳): جمعیت (۲۰۱۳)
 • کل: ۵۵۳
 • تراکم: ۴٫۶/کیلومتر مربع (۱۲/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
سانتا ماریا دل تیتار (به اسپانیایی: Santa María del Tiétar) دهستانی در استان آبیلای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۵۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۱٬۹ کیلومتر مربع است.
سعید السریحی

سعید مصلح سعید الصریحی الحربی (۱۳۷۳ق - ۱۹۵۳م) نویسنده و منتقد سعودی از نسل پیشگامان ادبی عربستان سعودی و یکی از قطب‌های مطبوعات آنجاست. عضو هیئت مدیره باشگاه فرهنگی ادبی جده، مشاور انجمن فرهنگ و هنر و ناظر بخش‌های فرهنگی روزنامه عکاظ از نمادهای مدرنیته در جهان عرب می‌باشد.
او در پایتخت‌های عربی و اروپایی سخنرانی کرده‌است و عضو هیئت داوران جایزه بلند الحیدری، جایزه الطیب صالح، جایزه محمد حسن عوض، جایزه محمد الثبیتی و جایزه صدام حسین بوده‌است.
آثار مهم او، اغوای نام، شرح حال قهوه، کلام نهی، الرویس، نوشتن خارج از پرانتز هستند. وی در روزنامه عکاظ یک ستون روزانه با عنوان (نظر شما) دارد.
زندگی

تحصیلات ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان را در جده، تحصیلات دانشگاهی و تحصیلات تکمیلی (عربی) را در دانشکده شریعت و سپس دانشکده عربی را در دانشگاه ام القری مکه به پایان رساند. وی بیست سال در زمینه آموزش، دو سال در آموزش عمومی و هجده سال در دانشگاه ام القری فعالیت کرد و مدت بیست و هشت سال در زمینه روزنامه‌نگاری به فعالیت پرداخت.
تز دکترای جنجالی

الصریحی رساله دکتری از دانشگاه ام القری را تحت عنوان (تجدید زبان شعرای نواندیش عصر عباسی) در نظر گرفت. دانشگاه بر اساس‌نامه ای خطاب به وی در تاریخ ۶/۵/۱۹۸۹ و به امضای رئیس دانشکده زبان عربی، تصمیم گرفت که به این پایان‌نامه «به دلیل اینکه حاوی نظراتی است که با آموزه‌های دینی مطابقت ندارد» مجوز ندهد. از او خواسته شد توبه کرده و برای انتخاب موضوع دیگری اقدام کند. تصمیم دانشگاه، جنجال گسترده‌ای را بین یک گروه حامی که می‌دانستند تز او دارای کاستی‌های علمی و روش‌شناختی است، و مخالفان دیگری که می‌دیدند الصریحی قربانی مخالفانی است که به دلیل اندیشه‌های مدرنیستی و روشنگری اش در کمین او بوده‌اند برانگیخت.
آثار

نوشتن خارج از پرانتز ۱۹۸۷
انتشار توسط کلوپ ادبی جزان در ۱۴۰۷ قمری، شامل برخی از سخنرانی‌ها و خوانشهای انتقادی وی است. کتاب مملو از متون مختلف است و ریشه در اثربخشی تفاوت‌هایی دارد که به فرد تمایز می‌بخشد. الصریحی سرنوشت را خالق مخالفت مستمر قاب و قالب میداند. تأیید استقلال و آزادی انسان با ایجاد زبانی که به مجموعه ای از دگمها وابسته نباشد مگر به رهایی به سوی افق‌های جدید و متعالی . ایده او که گفته‌های او را در این کتاب متصل می‌کند، این است که این بینش است که فرد را در مواجهه با گروه تثبیت می‌کند.
هیزم را روی آتش برگردان ۱۹۹۴
عادت جداساز: تبارشناسی سخاوت از گفتار تا تجربه ۱۹۹۶
این کتاب گفتمان فرهنگ را در بر می‌گیرد که نیازهای انسانی را در بر می‌گیرد که از واقعیت‌های تجربه ناشی می‌شود و آنچه این گفتمان از نظر ارزش‌ها و آرمان‌ها در مورد ضرورت‌های اطاعت از قانون سخاوت و ضمنی در تار و پود گفتمان فرهنگی به کار می‌گیرد. .
جنبش زبان شاعرانه ۱۹۹۹ م
اغوای نام: پیرامون قهوه و تحریم ۲۰۱۱م.
رمان الرویس ۲۰۱۳
عتبات تهجی: شعر محمد الثبیتی ۲۰۱۵
عشق و جنون: رابطه عقل و هوس در فرهنگ عرب ۲۰۱۵
ایدئولوژی صحرا: چشم‌اندازهای جدید و هویت معلق ۲۰۱۵
شعر ابی تمام بین نقد قدیم و نقد جدید ۲۰۱۶ م.
زندگی خارج از پرانتز: زندگی‌نامه سعید، ۲۰۲۰
زمان می‌گذرد: نوشته‌های روی دیوار سنگی ۲۰۲۰ پس از میلاد
برای اینکه دوباره بیدار نشویم: گفتمان بیداری و شناخت سازوکارهای گره در جامعه ۲۰۲۱
آنچه شاهد نگفت: جستجو در روشهای بیان غیرمستقیم ۲۰۲۲
آکیم توکانتینز آرنا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
آدرس: کویابا برزیل
مختصات: ۱۵°۳۶′۱۹″ جنوبی ۵۶°۷′۲۵″ غربی﻿ / ﻿۱۵٫۶۰۵۲۸°جنوبی ۵۶٫۱۲۳۶۱°غربی﻿ / -15.60528; -56.12361
گنجایش: 11000 صندلی
گشایش: 31 می 2007
آکیم توکانتینز آرنا یک سالن سرپوشیده ورزشی است که در شهر کویابا، برزیل واقع شده‌است. ظرفیت سالن ۱۱۰۰۰ صندلی است. این ورزشگاه میزبان رویدادهای ورزشی سرپوشیده مانند بسکتبال، کنسرت، فوتسال، هندبال، جودو، تنیس روی میز و والیبال است. این سالن بیشتر برای مسابقات والیبال استفاده می‌شود.
امیر نوری

با امیر نوری (زندانی سیاسی) اشتباه نشود.
| امیر نوری | امیر نوری |
| --- | --- |
نوری در ۱۳۹۲: نوری در ۱۳۹۲
زادهٔ: ۶ شهریور ۱۳۶۳ ‏(۴۰ سال) تهران، ایران
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۲–اکنون
امیر نوری (زادهٔ ۶ شهریور ۱۳۶۳) بازیگر اهل ایران است. او از کودکی وارد عرصهٔ بازیگری شد و تا به حال در بیش از ۳۰ فیلم بازی کرده‌است.
زندگی

در تاریخ ۶ شهریورِ ۱۳۶۳ در شهر تهران متولد شد. وی از سال ۱۳۷۲ و زمانی که هفت ساله بود بازیگر شد اما بینندگان تلویزیونی با او در سال ۱۳۸۰ و سریال یادداشت‌های کودکی و پس از آن در بدون شرح آشنا شدند.
انتشار ویدیو دربارهٔ شعار سال ۱۳۹۹

درحالی که رهبر ایران سید علی خامنه‌ای شعار سال ۱۳۹۹ را جهش تولید نام‌گذاری کرد، امیر نوری ویدئویی مربوط به این شعار در فضای مجازی منتشر کرد.  انتشار این کلیپ با اعتراض طرفداران رهبر جمهوری اسلامی و حمله به پیج اینستاگرام و تهدید او همراه بود. پس از چند ساعت گزارش‌هایی از بازداشت او در برخی رسانه‌ها منتشر شد، که او یا منبع دیگری صراحتاً آن‌ها را تأیید یا تکذیب نکرد.
روز بعد او با انتشار ویدئوی دیگری از خود، واکنش‌ها به شوخی خود با شعار 'جهش تولید' را جوسازی خواند و گفت: «آمدند از آب گل آلود ماهی بگیرند».
فیلم‌شناسی > سینمایی

| سال | عنوان | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۷۷ | دارا و ندار |  |
| ۱۳۷۷ | پول |  |
| ۱۳۷۷ | پیوند |  |
| ۱۳۸۱ | خیمه سبز |  |
| ۱۳۸۳ | ازدواج صورتی |  |
| ۱۳۸۵ | عاشق |  |
| ۱۳۸۵ | در مه بخوان (بالاتر از آسمان) |  |
| ۱۳۸۶ | هندوانه شب یلدا |  |
| ۱۳۸۶ | بختک |  |
| ۱۳۸۶ | خجالت بکش |  |
| ۱۳۸۶ | دایره زنگی |  |
| ۱۳۸۷ | دلداده |  |
| ۱۳۸۷ | پسر تهرانی |  |
| ۱۳۸۸ | طلاق به سبک ایرانی |  |
| ۱۳۸۸ | بعدازظهر سگی سگی |  |
| ۱۳۸۸ | دلقک‌ها |  |
| ۱۳۸۹ | خانه به خانه |  |
| ۱۳۸۹ | به من نگو دزد |  |
| ۱۳۸۹ | من پلیس نیستم |  |
| ۱۳۸۹ | کات کلانتری |  |
| ۱۳۸۹ | با هم در خانه |  |
| ۱۳۸۹ | یک بام و دو هوا |  |
| ۱۳۸۹ | اخراجی‌ها ۳ | مسعود ده‌نمکی |
| ۱۳۸۹ | آخرین مجرد |  |
| ۱۳۸۹ | وفا ۲۰۱۲ | رضا شفیعی جم |
| ۱۳۹۰ | من خودم |  |
| ۱۳۹۱ | نیش |  |
| ۱۳۹۱ | رسوایی | مسعود ده‌نمکی |
| ۱۳۹۲ | پیش شرط ازدواج |  |
| ۱۳۹۲ | مجرد ۴۰۰ ساله |  |
| ۱۳۹۲ | مسابقه ازدواج |  |
| ۱۳۹۲ | رد کارپت |  |
| ۱۳۹۲ | معراجی‌ها |  |
| ۱۳۹۲ | افسونگر | حسین تبریزی |
| ۱۳۹۳ | کی داده؟ کی گرفته؟ | علیرضا شاه‌حسینی |
| ۱۳۹۳ | ضد ضرب |  |
| ۱۳۹۴ | ناردون |  |
| ۱۳۹۴ | رسوایی ۲ | مسعود ده‌نمکی |
| ۱۳۹۷ | زیرنظر | مجید صالحی |
| ۱۴٠۲ | باباسیبیلو | ادوین خاکیچیان |
:
فیلم‌شناسی > تلویزیونی

خندوانه
دورهمی
زنگ آخر
شب آهنگی
| سال | عنوان مجموعه | سمت | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۹ | چوب خط | بازیگر | حمید بهرامیان | شبکه سه |
| ۱۳۹۹ | آخر خط | بازیگر | علیرضا مسعودی | شبکه سه |
| ۱۳۹۸ | میانبر | بازیگر | یزدان فتوحی | شبکه پنج |
| ۱۳۹۸ | حکایت‌های کمال | بازیگر | قدرت‌الله صلح میرزایی |  |
| ۱۳۹۷ | کوبار | بازیگر | فریدون حسن پور |  |
| ۱۳۹۶ | سفر در خانه | بازیگر | بهمن گودرزی |  |
| ۱۳۹۴–۱۳۹۸ | محله گل و بلبل | بازیگر | احمد درویشعلی پور | شبکه دو |
| ۱۳۹۳ | تله‌فیلم فرار سرباز شایان | بازیگر |  |  |
| ۱۳۹۱ | آماده باش | بازیگر |  |  |
| ۱۳۹۳ | ایران برزیلته | بازیگر |  |  |
| ۱۳۹۳ | معراجی‌ها | بازیگر | مسعود ده نمکی |  |
| ۱۳۹۳ | زخم | بازیگر |  |  |
| ۱۳۹۱ | خانه‌ای روی تپه | بازیگر |  |  |
| ۱۳۹۰ | بیدارباش | بازیگر |  |  |
| ۱۳۹۰ | موج و صخره | دستیار کارگردان و بازیگر | مجید صالحی |  |
| ۱۳۸۹ | از یاد رفته | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۹ | شاید برای شما هم اتفاق بیفتد | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۸ | تله‌فیلم میش | بازیگر | مجید صالحی |  |
| ۱۳۸۷ | جاده در دست تعمیر | بازیگر | حسین تبریزی |  |
| ۱۳۸۴–۱۳۸۶ | من و پوتی | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۴ | ارث بابام | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۳ | خوش غیرت | بازیگر | علی شاه حاتمی |  |
| ۱۳۸۲ | بانکی‌ها | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۲ | پول کثیف | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۱ | خوش‌رکاب | بازیگر | علی شاه حاتمی |  |
| ۱۳۸۱ | بدون شرح | بازیگر | مهدی مظلومی |  |
| ۱۳۸۱ | مزرعه آفتابگردان | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۱ | همراز | بازیگر | سامان مقدم |  |
| ۱۳۸۰ | ستاره باران | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۰ | یادداشت‌های کودکی | بازیگر |  |  |
| ۱۳۸۰ | رستوران خانوادگی | بازیگر میهمان | حسین سهیلی‌زاده | یک قسمت |
| ۱۳۸۰ | خانه پدری | بازیگر | فریدون حسن‌پور |  |
| ۱۳۷۹ | خانه نیکو | بازیگر |  |  |
| ۱۳۷۸ | گنج | بازیگر |  |  |
| ۱۳۷۸ | خاطرات طویل | بازیگر |  |  |
| ۱۳۷۸ | کاشانه | بازیگر |  |  |
| ۱۳۷۷ | سلام کوچولو | بازیگر |  |  |
| ۱۳۷۶ | جادوی مهتاب | بازیگر |  |  |
| ۱۳۷۷–۱۳۷۶ ۱۳۷۳ | پسران عاقل | بازیگر |  |  |
| ۱۳۷۲ | دوستان خوب | بازیگر |  |  |
فیلم‌شناسی > شبکه نمایش خانگی

بالشها
سال‌های دور از خانه
سریال موچین
آسمان‌نویس

۱۹۷۳ آلبوم استودیوییاز جکسون فایو
آسمان‌نویس (انگلیسی: Skywriter) هفتمین آلبوم استودیویی جکسون فایو است که توسط موتاون در ۲۹ مارس ۱۹۷۳ منتشر شد.
آلبرت لئو شلاگتر

آلبرت لئو شلاگتر با یونیفورم و صلیب آهنین درجه یک و دو (حدود ۱۹۱۸)
بنای یادبود آلبرت لئو شلاگتر در گولزهایمر هایده، دوسلدورف
آلبرت لئو شلاگِتر (آلمانی: Albert Leo Schlageter) زادهٔ ۱۲ اوت ۱۸۹۴ در شوناو در بادن؛ مرگ: ۲۶ مه ۱۹۲۳ در دوسلدورف) سربازی در جنگ جهانی اول و عضو گروه‌های مختلف فرای‌کورپس بود. او همچنین عضو سازمان پوششی حزب نازی به نام "حزب بزرگ کارگران آلمان" بود. در جریان اشغال منطقه رور توسط فرانسه و بلژیک، شلاگتر به عنوان یک فعال مسلح فعالیت می‌کرد و به دلیل جاسوسی و اجرای چند عملیات انفجاری، توسط دادگاه نظامی فرانسه به مرگ محکوم و اعدام شد.
پس از اعدامش در جمهوری وایمار، شلاگتر نه تنها در میان محافل راست‌گرا به عنوان یک "شهید" شناخته شد، بلکه از "مرزهای حزبی" نیز فراتر رفت و همدردی‌های گسترده‌ای را جلب کرد. تبلیغات نازی‌ها به "فرهنگ شلاگتر" دامن زد و او را به عنوان "نخستین سرباز رایش سوم" معرفی کردند. پس از ۱۹۴۵، بزرگداشت شلاگتر به حاشیه سیاسی راست محدود شد. امروزه، بازتاب او در افکار عمومی بیشتر با "بی‌تفاوتی و بی‌احترامی" همراه است.
↑  Pflanz, Heinrich: Albert Leo Schlageter und der Schlageter-Gedenkstein in Landsberg a.L. / errichtet 1923, Beltheim: Lindenbaum Verlag, 2023. 54 pages: illustrations, 21 cm. ISBN 978-3-949780-10-3.
↑  Zwicker, Stefan: "National Martyrs": Albert Leo Schlageter and Julius Fučík: Hero Cult, Propaganda, and Memory Culture, Paderborn; Munich; Vienna; Zurich: Schöningh, 2006. 369 pages: illustrations, 24 cm. Doctoral thesis: Mainz University, dissertation, 2004. ISBN 978-3-506-72936-1.