stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مارکسیسم و مذهب
مذهب در دولت‌های خودخواندهٔ «مارکسیست» > مذهب در اتحاد جماهیر شوروی

از زمان انقلاب بلشویکی ۱۹۱۷، دو مورد از مهم‌ترین و در عین حال کمتر درک شده تأثیر فرهنگی این انقلاب، فلسفه و دین بوده است. این تأثیر البته نه‌تنها در اتحاد جماهیر شوروی بلکه بعد از جنگ جهانی دوم در اروپای شرقی که تحت سلطه شوروی بود نیز عظیم بوده است. آثار کمونیسم برای فلسفه و دین در سراسر مدار اتحاد جماهیر شوروی به دور از کم پرداختن است و توسط کلیشه‌های مارکسیسم یکپارچه و پی‌درپی و خردکننده به کلیسا و ایمان شیطانی حمله شده است. بدون تردید مارکسیسم فلسفه حاکم در سراسر اروپای شرقی است. در اتحاد جماهیر شوروی، مارکسیسم-لنینیسم یا ماده گرایی دیالکتیکی فلسفه رسمی و تنها تحمل‌پذیر است و بسیاری از کشورهای اروپای شرقی از نظر شوروی در فلسفه مانند سایر زمینه‌ها پیروی می‌کنند. اما در کشورهای مارکسیسم تنها پس از جنگ جهانی دوم تحمیل شد و گسترش آن همیشه از مدل شوروی کپی برداری نکرده است. متفکران اصیل در یوگسلاوی، چکسلواکی، لهستان و مجارستان از طریق نوشته‌های مارکس و پیروان او راه خود را اندیشیده‌اند و به مواضع مارکسیستی رسیده‌اند که به نظر می‌رسد اغلب با یکدیگر با تفسیرهای اتحاد جماهیر شوروی مغایرت داشته باشد - به‌علاوه در سال های‌اخیر (در آن سال‌های اخیر نوشتن کتاب، سال ۱۹۷۴) خود فیلسوفان شوروی نتوانسته‌اند دیدگاه‌های مطرح شده توسط شرق شوروی تأثیر گذاشته غرب را نادیده بگیرند.
اتحاد جماهیر شوروی یک دولت بی‌خدا بود که در آن، مذهب به شدت پرهیز شده و با پیروان ادیان، گاهی با شدت برخورد می‌شد. براساس منابع مختلف در شوروی و غرب، بیش از یک سوم مردم این کشور اعتقادات مذهبی خود، مسیحیت و اسلام با بیشترین تعداد پیروان، را حفظ کرده بودند. مسیحیان از فرقه‌های مختلف بودند: ارتدوکس‌ها با بیشترین تعداد پیروان، کاتولیک‌ها، تعمیدیون و سایر فرقه‌های پروتستان در رده‌های بعد. اکثریت مسلمانان، سنی بودند و یهودیت نیز پیروان فراوانی داشت. سایر ادیان مانند بودایی و شمن‌باوری پیروان به مراتب کمتری داشتند. با این حال باید توجه داشت که پس از ۱۹۴۱ و در دوران استالین، آزار و تبعیض مذهبی به شدت کاهش یافت. دولت استالین برای به دست آوردن حمایت توده‌ها در جریان جنگ جهانی دوم، هزاران معبد را بازگشایی و انجمن رزمنده‌های آتئیست را منحل کرد. در طول حکومت خروشف، آتئیست‌ها پروپاگاندای خودرا به‌طور محدودی از سرگرفتند و در طول سال‌های برژنف روش ملایم‌تری را اتخاذ کردند.
نقش دین در زندگی روزمرهٔ شهروندان شوروی بسیار متفاوت بود، با این حال دو سوم جمعیت شوروی غیر مذهبی بودند. حدود نیمی از مردم، از جمله اعضای حزب کمونیست حاکم و مقامات بلندپایهٔ دولتی، اذعان به بی‌خدایی داشتند. در نظر اکثر شهروندان شوروی، مذهب غیرضروری شناخته می‌شد. تا پیش از فروپاشی در اواخر سال ۱۹۹۱، آمار رسمی مذهب در اتحاد جماهیر شوروی در دسترس نبود. بی‌خدایی دولتی در شوروی با عنوان gosateizm شناخته می‌شد.
مذهب در دولت‌های خودخواندهٔ «مارکسیست» > مذهب در آلبانی

اطلاعات بیشتر: انور خوجه
انور خوجه آلبانی را دولتی بی‌خدا اعلان کرد. در دورهٔ نو شکوفایی ملی، دین از سوی دولت آلبانی، در راستای منافع ملی‌گرایانه تشخیص داده شده و ملی‌گرایی نیز، تهدیدی از جانب بیگانگان نسبت به فرهنگ آلبانی به حساب می‌آمد. در اواخر قرن نوزدهم، زمانی که آلبانی تبدیل به یک کشور شد، به منظور متحد و یکپارچه کردن هر چه بهتر مردم، ادیان سرکوب شدند. همچنین ملی‌گرایی نیز برای توجیه مواضع کمونیستی دولت آتئیست حاکم در سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۱ مورد استفاده قرار گرفت. این سیاست به صورتی بنیادی در درون مرزهای آلبانی محسوس و تأثیرگذار بود و در انتها نیز منجر به بی‌دینی قشر عظیمی از جامعهٔ آلبانیایی‌ها شد.
مذهب در دولت‌های خودخواندهٔ «مارکسیست» > مذهب در جمهوری خلق چین

جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ میلادی تأسیس شد و در بخشی اعظم از تاریخچهٔ ابتدایی آن، نسبت به مذهب، که به دید نشانه‌ای از فئودالیسم و استعمار خارجی نگریسته می‌شد، برخوردی خصمانه داشت. عبادتگاه‌ها از جمله معابد، مساجد و کلیساها، به ساختمان‌های غیرمذهبی با کاربردهای سکولار تبدیل شدند. با این حال، این مواجههٔ خصمانه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و با پایان برنامهٔ انقلاب فرهنگی، به شکلی قابل ملاحظه تعدیل شد. قانون اساسی مصوب در سال ۱۹۷۸ جمهوری خلق چین، «آزادی مذهبی» را در کنار محدودیت‌هایی اندک تضمین کرد. از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ یک برنامه گسترده برای بازسازی معابد بودایی و تائویی در چین، که در زمان انقلاب فرهنگی تخریب شده بودند، به راه افتاد. با این حال، حتی امروزه نیز حزب کمونیست چین صریحاً بی‌خدا است، مذهب تحت کنترلی سخت‌گیرانه قرار دارد و تنها کلیساها، مساجد و معابد دولتی خاص دارای مجوز هستند.
مذهب در دولت‌های خودخواندهٔ «مارکسیست» > مذهب در کامبوج > جمهوری کامبوج

پل پوت رهبر رژیم خمرهای سرخ، مذهب بودایی کامبوجی را سرکوب کرد؛ راهبان خلع لباس شده و معابد و سازه‌ها، از جمله مجسمه‌های بودا، نابود شدند و مردمانی که تمایلات مذهبی دیگری داشته یا آن‌ها را ابراز می‌کردند، اغلب کشته می‌شدند. جوامع مسلمان و مسیحی نیز در میان گروه‌هایی بودند که بیشترین میزان آزار و اذیت را متحمل شدند. کلیسای جامع کاتولیک رومی در پنوم پن نیز نابود شد. خمرهای سرخ، مسلمانان را مجبور به خوردن گوشت خوک می‌کردند، گوشتی که تغذیه آن در شریعت مسلمانان حرام است، و بیشتر افرادی که از این عمل اجتناب می‌کردند، مانند کشیش‌های مسیحی و روحانیون مسلمان اعدام می‌شدند.
مذهب در دولت‌های خودخواندهٔ «مارکسیست» > مذهب در کامبوج > جمهوری خلق کامپوچیا

پس از سرنگونی خمرهای سرخ، یک دولت سوسیالیستی، که بیشتر بازتاب دهندهٔ ارزش‌های مشترک با ویتنام و متحدان اتحاد جماهیر شوروی بود، در کامبوج تشکیل شد. سرکوب گروه‌های مذهبی تقریباً به پایان رسید و روابط بین گروه‌های مذهبی و جمهوری خلق کامپوچیا در طول موجودیتش، تا یک دهه بعدتر و زمان استقرار مجدد سلطنت، بسیار خنثی‌تر بود.
مذهب در دولت‌های خودخواندهٔ «مارکسیست» > مذهب در لائوس

در مقایسه با سرکوب خشن سانگا (فرقه‌های بودایی) در کامبوج، دولت کمونیست لائوس هرگز به‌طور جدی به مخالفت یا سرکوب مذهب بودایی در لائوس نپرداخت، بلکه از همان روزهای نخستین، مقامات کمونیستی پاتت لائو به دنبال استفاده از نفوذ و احترام به روحانیت بودایی برای رسیدن به اهداف سیاسی بودند، چرا که کمرنگ و بی اثر کردن مذهب، برای اهداف مارکسیستی زیان آور شناخته شده بود.
از همان ابتدای دهه ۱۹۵۰، اعضای پاته لئو با ایجاد اتحاد بین اعضای فرقهٔ بودایی لائوس و جبهه مقاومت کمونیست، سعی در ترغیب حمایت از جنبش کمونیستی داشتند. با وجود مخالفت دولت سلطنتی لائوس، این تلاش‌ها نسبتاً موفقیت‌آمیز بود و منجر به افزایش حمایت از پاتت لائو، به ویژه در جوامع روستایی شد.
کمونیسم و ادیان > کمونیسم و مسیحیت

مقالهٔ اصلی: کمونیسم مسیحی
هیچ چیز ساده‌تر از آن نیست که به پرهیزکاری مسیحی رنگ و لعابی سوسیالیستی بدهیم. مگر مسیحیت خطابه‌های پرشوری علیه مالکیت خصوصی، علیه ازدواج و علیه دولت سر نداده؟ مگر به جای این‌ها، مردم را به صدقه و فقر، تجرد و ریاضت جسمی، زندگی رهبانی و کلیسای مادر موعظه نکرده؟ سوسیالیسم مسیحی چیزی نیست جز آب مقدسی که کشیش به وسیلهٔ آن خشم و حسادت اشراف را تقدیس می‌کند.
کمونیسم مسیحی را می‌توان به نوعی، فرم رادیکال سوسیالیسم مسیحی دانست. این نظریه، یک نظریهٔ الهیاتی و سیاسی بر اساس تعالیم عیسی مسیح است که مسیحیان را تهییج می‌کند تا از کمونیسم، به عنوان نظام اجتماعی ایدئال، حمایت کنند. گرچه در مورد تاریخ دقیق پایه‌گذاری کمونیسم مسیحی اتفاق نظری وجود ندارد، اما بسیاری از کمونیست‌های مسیحی مدعی‌اند شواهدی برگرفته از کتاب مقدس حاکی از آنند که نخستین مسیحیان، از جمله حواریون، جوامع کوچک کمونیستی خود را در سال‌های پس از مرگ و رستاخیز مسیح، تشکیل دادند. بدین ترتیب، بسیاری از حامیان کمونیسم مسیحی استدلال می‌کنند که این نظریه جزو تعالیم مسیح بوده و توسط حواریون نیز به اجرا درآمده است.
فریدریش انگلس در کتاب تکامل سوسیالیسم از تخیل به علم به مقایسهٔ سیستم اشتراکی اتوپیاییِ برخی جوامع مسیحی ابتدایی با جنبش کمونیستی دوران مدرن می‌پردازد؛ یک جنبش کمونیستی علمی، به نمایندگی از پرولتاریا در این دوره و دگرگونی‌هایی تاریخی-جهانی جامعه آن. انگلس به برخی شباهت‌ها و تفاوت‌ها میان این دو اشاره می‌کند.
کمونیسم و ادیان > کمونیسم و مسیحیت > الهیات آزادی‌بخش

مقالهٔ اصلی: الهیات آزادی‌بخش
در دهه‌های پنجاه و شصت میلادی، الهیات آزادی‌بخش عرف سیاسی الهیات‌دانان آمریکای لاتین بود که از میان آن‌ها می‌توان گوستاو گوتیرز (از پرو)، لئوناردو بف (از برزیل)، خوان لوئیس سگوندو (از اروگوئه) و جان سابرینو (از اسپانیا) را نام برد که عبارت «حق انتخاب برای فقرا» را مطرح کردند. الهیات آزادی‌بخش، شامل تلفیقی از الهیات مسیحی و تحلیل‌های اجتماعی و اقتصادی است که بر نگرانی اجتماعی برای فقرا تأکید دارد و از آزادی‌بخشی ستمدیدگان حمایت می‌کند. الهیات آزادی‌بخش علاوه بر این که یک مضمون الهیاتی است، اغلب با کنش سیاسی پایا، در پیوند بوده است.
در حالی که الهیات آزادی‌بخش بیشترین تأثیر را در آمریکای لاتین به جای گذاشت، به بخش‌های دیگر جهان نیز بسط داده شد که از میان آن‌ها می‌توان به الهیات سیاه در آمریکا و آفریقای جنوبی، الهیات آزادی‌بخش فلسطینی، الهیات دالیت در هند و الهیات مینجونگ در کره جنوبی اشاره کرد.
کمونیسم و ادیان > کمونیسم و یهودیت

در طول جنگ داخلی روسیه، به یهودیان به چشم طرفداران کمونیست‌ها نگاه می‌شد و هزاران نفر از آنان در نوعی پوگروم، توسط ارتش سفید قتل‌عام شدند. در دههٔ ۵۰ میلادی، طی دوران وحشت سرخ در ایالات متحده آمریکا، نماینده کمیته یهودیان آمریکا به کمیته قدرتمند فعالیت‌های غیرآمریکایی اطمینان داد که یهودیت و کمونیسم کاملاً ناسازگارند.
از سوی دیگر، برخی یهودیان ارتدوکس، از جمله تعدادی از شخصیت‌های برجسته مذهبی، به شکلی فعال حامی نسخه‌های آنارشیستی یا مارکسیستی از کمونیسم، بوده‌اند. افرادی مانند: خاخام یهودا اشلگ، هوادار صریح کمونیسم لیبرترین، ایزاک استینبرگ، رهبر انقلابی و یهودی سرزمین‌خواه روس و خاخام ابراهیم بیک، فعال کمونیست آمریکایی.
کمونیسم و ادیان > کمونیسم و اسلام

در فاصلهٔ میان سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰، کمونیست‌ها و اسلام‌گرایان به منظور مقابله با استعمار و رسیدن به استقلال ملی، گاهی با یکدیگر متحد می‌شدند.
حزب کمونیست توده ایران، در جریان شورش سرانجام موفقیت‌آمیز علیه محمدرضا پهلوی با اسلام گرایان متحد بود، هرچند پس از سرنگونی شاه، اسلام‌گرایان به متحدان سابق خود پشت کردند. با این حال حزب کمونیست اسلام‌گرای تبعیدی سازمان مجاهدین خلق ایران که از مخالفان جمهوری اسلامی است، همچنان در مرکز فرماندهی خود در اردوگاه تیرانا، تاحدودی صاحب قدرت است.
فیلسوف کمونیست میر سعید سلطان قالی‌یئو، از شاگردان ژوزف استالین در کمیساریای خلق در امور ملیت‌ها (نارکومنتس) بود و در ژورنال نارکومنتس، زندگی ملل، مقالاتی می‌نوشت.
کمونیسم و ادیان > کمونیسم و بهائیت

شباهت‌ها و تفاوت‌های بسیاری میان این دو مکتب فکری وجود دارد، اما از بزرگ‌ترین اشتراکات، دورهٔ زمانی‌ای است که هر دو ایدئولوژی در آن پایه‌گذاری شده‌اند. همچنین از دیگر شباهت‌های این دو می‌توان به بعضی از دیدگاه‌های اجتماعی و اقتصادی اشاره کرد. کتابی توسط انجمن مطالعات بهائی، به صورت دیالوگ میان دو مکتب به تحریر درآمده است. تحقیقات نشان می‌دهد که بهائیت، به عنوان یک مانیفست تعلیمی و جامعه‌ای متأخراً سازمان یافته، حائز ماهیتی دربرگیرنده عناصر فکری خاصی است که در برخی مباحث، مشابهت‌هایی با خطوط فکری مارکسیستی، آنارشیستی و لیبرترینیسم نوین، در آن دیده می‌شود. بعضی این عناصر عبارتند از: فقدان روحانیت و تم‌های ایدئولوژیک مشابه با مکاتب فکری موتوالیسم (همیاری متقابل)، سوسیالیسم لیبرترین و فدرالیسم دموکراتیک.
کمونیسم و ادیان > کمونیسم و بودیسم

برخی بودیسم و کمونیسم را با یکدیگر سازگار دانسته‌اند، چون می‌توان نتیجه گرفت هر دو خداناباورانه‌اند و دیدگاه‌های مشابهی نسبت به دنیای طبیعت و ارتباط ذهن و ماده دارند.
با این وجود، بوداییان در حکومت‌های کمونیستی، خصوصاً در چین، مغولستان و کامبوج در زمان خمرهای سرخ، همچنان هدف آزار و اذیت بوده‌اند.
بسیاری از طرفداران ویت کنگ، بوداییانی بودند که شدیداً از وحدت ویتنام هواداری می‌کردند. علت مخالفت خیل عظیمی از آن‌ها با ویتنام جنوبی، آزار بوداییان به دستور رئیس‌جمهور سابق ویتنام جنوبی، نگو دین دیم، در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی بود.
به رغم فشارهای بسیاری که دولت چین، پس از ظهور مائو تسه‌تونگ و اجرای برنامه انقلاب فرهنگی بر مردم تبّت وارد کرده است، دالایی لامای فعلی، تنزین جیاتسو، نظرات مثبتی نسبت به مارکسیسم ابراز می‌کند.
نقد دینی به کمونیسم

عده‌ای کمونیسم را به خاطر ماهیت ظاهراً خداناباورانه‌اش به سرکوب ادیان متهم می‌کنند؛ درحالی‌که عده‌ای بر این باورند که کمونیسم، خود یک دین است.
نقد دینی به کمونیسم > کمونیسم بی‌خدا

در طی دوران وحشت سرخ دوم، هراس از «کمونیست‌های بی‌خدا» به یک اپیدرم مبدل شد و همچنین تهدیدی برای ایالات متحده در یک جهان در حال تغییر به حساب می‌آمد. با بیشتر شدن نگرانی‌ها نسبت به تهدید سبک زندگی آمریکایی از سوی کمونیست‌های بی‌خدا و ماتریالیسم، «انتخاب بین آمریکانیسم و کمونیسم ضروری بود، بدون هیچ محلی برای سازش.»
جسیکا هارپر

| جسیکا هارپر | جسیکا هارپر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ اکتبر ۱۹۴۹ ‏(۷۵ سال) شیکاگو، ایلینوی
ملیت: آمریکایی
پیشه(ها): هنرپیشه، تهیه‌کننده، خواننده و مؤلف
همسر: تام راثمن (۱۹۸۹–اکنون)
فرزندان: ۲
وبگاه: www.jessicaharper.com
جسیکا هارپر (انگلیسی: Jessica Harper؛ زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۴۹) هنرپیشه، تهیه‌کننده، خواننده و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به عشق و مرگ، سال محبوب من و خاطرات استارداست اشاره کرد.
شه‌کرم

| مناطق با جمعیت چشمگیر | مناطق با جمعیت چشمگیر |
| --- | --- |
 ایران: ساکن در استان‌های لرستان، خوزستان، فارس، کرمانشاه و هرمزگان:  ایران: ساکن در استان‌های لرستان، خوزستان، فارس، کرمانشاه و هرمزگان
زبان‌ها: زبان‌ها
لری چگنی و لری خرم‌آبادی در استان لرستان، لری بالاگریوه در استان خوزستان، عربی و فارسی در استان‌های فارس و هرمزگان و کردی: لری چگنی و لری خرم‌آبادی در استان لرستان، لری بالاگریوه در استان خوزستان، عربی و فارسی در استان‌های فارس و هرمزگان و کردی
دین: دین
شیعه: شیعه
شه‌کرم یا شاه‌کرمی یکی از طایفه‌های ایل چگنی است. این طایفه ساکن شهرستان‌های چگنی، معمولان، خرم‌آباد، پلدختر و کوهدشت در استان لرستان، اندیمشک در استان خوزستان، داراب، فسا، پاسارگاد، صفاشهر و شیراز در استان فارس و حاجی‌آباد، قشم و بندرعباس در استان هرمزگان و کرمانشاه است.
تبار طایفه شاه‌کرمی به کدخدا شه‌کرم فرزند کدخدا قره‌حسن چگنی معاصر اواخر دوران صفوی تا اواخر سلسله زندیه می‌رسد. او یکی از بزرگان و سران ایل چگنی ساکن در لرستان بوده است.
وجه تسمیه

شاه‌کرم از ترکیب دو واژه «شاه» و «کَرَم» تشکیل شده است، شاه در لغت به معنی پادشاه و ملک بود. (لغت فرس اسدی). پادشاه. (صحاح الفرس). پادشاه را گویند. (معیار جمالی) (از مؤید الفضلاء). آنکه بر کشوری پادشاهی و سلطنت کند. تاجور تاجدار، سلطان، ملک، صاحب تاج، شه، خدیو، شهریار، خدیش، خسرو، میر، امیر، شاهنشاه، حکمران یک مملکت که نام‌های دیگرش: ملک و سلطان و پادشاه است. این لفظ در پهلوی هم شاه بوده و ریشه اش در سنسکریت «شاس» بمعنی حکومت کردن است و در اوستا «ساستر» بوده از همان ریشه، و «تر» در اوستا و سنسکریت ملحق به لفظ شده است و معنی فاعل در مادهٔ آن لفظ احداث می‌کند پس معنی ساستر حکم راننده است.
در فرهنگ لغت کَرَم به معنی بخشش، بخشندگی، بذل، جود، سخا، سخاوت، بزرگواری و جوانمردی است، در مجموع شاه‌کرم نامی نیک و به معنی فرمانروای بخشنده می‌باشد.
در ایام گذشته، شاه‌کرم نامی رایج در جامعه لرستان بوده است و نیز نام یکی از شخصیت‌های معتبر ایل چگنی که اولاد و احفاد او به نام جد یعنی طایفه شاه‌کرمی نامبردار گشته‌اند، این نام با املای شاه‌کرمی و شه‌کرم (به معنی "فرمانروای سخاوتمند") تلفظ و ثبت می‌گردد، اما برخی به اشتباه شاکرمی یا شاکرم (بدون حرف " ه " بعد از "شا") می‌نویسند که در لغت به معنی حقگزار، سپاسگزار، شکرگزار، شکور و نمک‌شناس است.
تبارشناسی و خاستگاه

مراد محمودی چگنی در مقدمه کتاب نقدهایی بر تواریخ معاصر چگنی اینگونه می‌نگارد:
" تاریخ می‌گوید، ایل چگنی از لرستان برخاسته و با زنگنه و سیاه‌منصور از یک تبار می‌باشند، هر چند خیلی از عزیزان اهل قلم، ازجمله ایرج کاظمی، اکبر یاوریان (گردآورنده واژه‌نامه لری) و سایرین، چگنی را همان چنگروی می‌دانند که آل خورشید (اتابکان لر کوچک) از آن برخاسته‌اند و نگارنده خود نیز بر این باور می‌باشم. اما مردم چگنی هیچگاه به این موضوع تکیه نکرده چراکه هر نوشته تاریخی نیاز به اسناد تاریخی بیشتری دارد. "
شرف‌خان بدلیسی در کتاب شرفنامه یا تاریخ مفصل کردستان که خود او هم عصر بوداق خان چگنی بوده است چنین می‌گوید:
" در ذکر امراء کرد ایران آمده است: عمدهٔ اکراد ایرانی سه طبقه‌اند: سیاه منصور، چگنی و زنگنه و حکایت مشهور است در السنه و افواه مذکور که در اصل ایشان سه برادر بوده‌اند که از ولایت لرستان آمده و به روایتی از گوران و اردلان، به عزم ملازمت سلاطین ایران از وطن بیرون آمده‌اند. ایشان ترقیات کلی روا داده، هر سه برادر به مرتبهٔ امارت رسیده و مردمانی که از طرف و جوانب بر سر رعیت آن‌ها جمع شده، ملقب به اسم ایشان گشته‌اند"
حسینعلی رزم‌آرا در جغرافیای نظامی لرستان آورده است که؛ ساکنین اولیه چگنی عبارت‌اند از طایفه‌های میرزاوند، شاه‌کرمی، بداق و سبزوار که از قدیم‌الایام مقیم منطقه چگنی بوده‌اند. این دیدگاه از آنجا نشات می‌گیرد که به روایات برخی از معمرین و سالخوردگان، این طوایف دارای ریشه و جد مشترک بوده و بنی اعمام هم محسوب می‌شوند.
پراکندگی

شه‌کرم یکی از طوایف بزرگ و قدیمی چگنی است که به اضافه میرزاوند، بداق و همچنین سبزوار به اتفاق هم در منطقه چگنی زیسته‌اند. این‌ها (شه‌کرم، میرزاوند، بداق و سبزوار) غیر از طایفه‌های دیگری هستند که ایل چگنی را تشکیل داده‌اند. فلاوندها در منطقه توه‌چه و ملکعلی و ویسکرم تا مرز تنگ‌تیر و اَمَدحسین (احمدحسین) در سرفراش هم‌مرز با بالاگریوه تا حدود دمرود تا مرز کوهدشت پراکنده‌اند و به صورت دسته‌دسته در این محدوده جغرافیایی روستاهای فراوانی را تشکیل داده‌اند. اکنون در شهرهای ایران همه‌جا پراکنده شده و جا باز نموده‌اند. از اعضای این طایفه به صورت جمعی در شهرهای معمولان و ویسیان و به‌طور پراکنده در دیگر شهرهای لرستان زندگی می‌کنند.
منطقه شه‌کرم از شمال به فلاوند توه‌چاه، ویسیان و چم‌دیوان، از جنوب به معمولان و دامنه کوه لِهور، از غرب به روستاهای منطقه کالیاب و کوه وراز چنگری و از شرق به منطقه هیو (هویان) و روستای سرفراش محدود شده و تعداد سی روستا را دربر می‌گیرد.
نقل است که؛ در دوران زندیه، کدخدا شاه‌کرم چگنی به همراه دوتا از پسرانش به نام‌های میرکرم و الله‌مراد عضو لشکر کریم‌خان زند به شیراز می‌روند. پس از مدتی، الله‌مراد با دختری از ایل عرب ازدواج می‌کند. چند ماهی که از حضور آنان در شیراز می‌گذرد، شاه‌کرم به اصرار پسرش میرکرم تصمیم بازگشت به لرستان گرفته، اما الله‌مراد به علت وصلت با ایل خمسه ساکن ایالت فارس برای همیشه در آن سرزمین ماندگار شده و فرزندان او طایفه چگنی شیری مشهور به اولاد شاه‌کرم را در استان فارس پایه‌گذاری می‌کنند.
سرتیپ میرحسین یکرنگیان استاد دانشکده افسری ارتش در کتاب گلگون کفنان؛ گوشه‌ای از تاریخ نظامی معاصر (سال ۱۳۳۶) در معرفی ایلات خمسه استان فارس می‌گوید:
ایلات خمسه که از پنج ایل تشکیل می‌شوند: باصری، عرب، اینانلو، بهارلو و ایل نفر، سپس در معرفی طوایف ایل عرب، چگنی را بعنوان یکی از طایفه‌های عرب خمسه در کنار طوایف شیری، ولیخانی، صفی‌خانی، قاسم‌خانی سپاهی، محمدرضا یوزباشی، لر عبدالرضا، علیمرادی، صفری، عمله، مزیدی و غیره معرفی می‌کند.
طایفه ای از قبیله شیری از اعراب جباره فارس به نام اولاد چگینی وجود دارد. بر اساس فهرستی از اقوام که در سال ۱۹۵۷ توسط تیمسار حاجعلی رزم‌آرا از فرماندهان ارتش ایران تهیه شد، نوشته است اولاد چگینی حدود ۱۲۰ خانوار را شامل می‌شود. احتمالاً چگینی‌های فارس از جمله عشایر لری بوده‌اند که کریم خان زند را تا جنوب ایران همراهی کرده‌اند.
اکنون مناطق زندگی تیرهٔ چگنی شیری بدین شرح است: برخی از آن‌ها در فسارود داراب، روستای اعراب چگینی، خانوارهایی در شهر فسا و روستای طالقانی از توابع فسا، قسمتی در قادرآباد از توابع سعادت‌شهر و عده‌ای نیز در خیرآباد از توابع بوانات سکنی دارند و به کشاورزی، باغداری و دامداری می‌پردازند. تعدادی از آنها نیز عشایر کوچرو هستند که در مراتع زیتونک، سه‌چاه، آبگرم، چاه‌سفید، چاه‌زرد، مهکستان، نیت‌آباد و خیرآباد از توابع شهر آباده به دامداری مشغول‌اند. شهرت اکثریت تیره چگنی: امیری، انصاری، خسروی با پسوند «شیری» می‌باشد. در شهر رونیز استهبان نیز خانوارهایی از اولاد محمدیوسف ساکنند.
تیره‌ها

طایفه شاه‌کرمی، شامل تیره‌های نسبی و سببی بسیاری می‌باشد. تیره‌های نسبی از قرار زیر است:
عمدحسن (احمدحسین) که خود به دو تیره شاه‌حسین و سبزعلی تقسیم می‌شود.
ملک‌علی
ویس‌کرم
ملکه (ملک)
محمدزمان
نوروزعلی
میرکرم
آئینه (آدینه)
کل‌والی و کمال
الله مراد (تیره چگنی شیری ساکن استان‌های فارس و هرمزگان)
اسامی بالا بجز عمدحسن که برادر شه‌کرم دوم و فرزند کدخدا قره‌حسن بوده است، مابقی پسران شه‌کرم بوده‌اند. شه‌کرم پسر دیگری به نام صیدکرم داشته که بدون ورثه، وفات یافته است. همچنین شه‌کرم پسری به نام الله‌مراد داشته که در دوران کریم‌خان زند به شیراز رفته و اولاد او اکنون تحت عنوان طایفه چگنی شیری جزو ایل عرب خمسه و ساکن استان فارس می‌باشند. طایفه فلاوند از نسل شاه‌فلاح فرزند قره‌حسن چگنی در اصل برادر شه‌کرم محسوب می‌شوند.
تیره‌های چگنی وابسته به شه‌کرم:
طایفه فلاوند
طایفه دوشم
ملک مسلمی
دودمان شیرعالی از طایفه شاهیوند
دیگر تیره‌ها و خاندان‌هایی که به طایفه شه‌کرم چگنی پیوسته‌اند:
مونوند
تیره نورمحمد از طایفه محمودوند
کُردها (کلی و پیرزاد)
خانواده‌هایی از طایفه فراش
خانواده عباسی (بختیاری)
و خانواده‌های بسیاری از طوایف: پیرحیاتی، حیات‌الغیب، جودکی، پاپی، حسنوند، رکرک، سکوند، کولیوند، سیاه‌منصور، طرهانی، طولابی، زهراکار و غیره که با وصلت‌های فامیلی با شاه‌کرمی‌ها، همه را در قالب مردمان منطقه شه‌کرم و چگنی می‌شناسند.
تیره چگنی شیری (اولاد شاه‌کرم)

این تیره جزئی از ابواب جمع طایفه شیری و از وابستگان سببی این طایفه بوده‌اند. به روایت پیران قوم (در دوره زندیه)، شخصی به نام شاه‌کرم از عشایر چگنی لرستان به فارس مهاجرت کرده است. نام پسر این شخص الله‌مراد و نوه‌اش که کردعلی نام داشته به طایفه شیری آمده است. کردعلی پسری به نام الله‌مراد یا (اللهی) داشته است. پسرهای الله‌مراد به نام میرابوالحسن، محمدیوسف و تقی خان بوده‌اند. در زمان این سه برادر، افرادی به نام‌های هادی، خداداد و … نیز از مناطق و طوایف دیگر به این سه برادر پیوسته‌اند و این پنج اولاد به نام‌های اولاد میرابوالحسن، اولاد محمدیوسف، اولاد تقی‌خان، اولاد هادی و اولاد خداداد از اعقاب این پنج نفر به وجود آمده که از مجموع آن‌ها طایفه شیری تشکیل شده است. دوران زندگی این پنج نفر را اوایل حکومت قاجاریه ذکر می‌کنند.
اولادهای تیره چگنی به شعبه‌های کوچکتری تقسیم می‌شوند:
اولاد میرابوالحسن شامل اولادهای کوچکتری به نام (رستم، سعدی، یوسف‌خان، اسدخان و صمدخان)
اولاد محمدیوسف شامل (مصطفی، عباس، محمدرفیع، ابراهیم، اسداله و صیاد)
اولاد تقی‌خان که به چشم سبز معروف‌اند شامل (قلیچ‌خان و فرج‌اله)
اولاد خداداد شامل (علی‌همت، ولی‌همت و علی‌داد)
اولاد هادی شامل (سرخاب، قباد، داراب و خسرو)
مناطق زندگی فعلی تیرهٔ چگنی شیری: برخی از آن‌ها در فسارود داراب، تعدادی خانوار در شهر فسا و روستای طالقانی از توابع فسا، قسمتی در قادرآباد از توابع سعادت‌شهر و عده‌ای نیز در خیرآباد از توابع خرمبید چگنی دارند و به کشاورزی، باغداری و دامداری می‌پردازند. تعدادی از آنها نیز عشایر کوچرو هستند که در مراتع زیتونک، سه‌چاه، آبگرم، چاه‌سفید، چاه‌زرد، مهکستان، نیت‌آباد و خیرآباد از توابع شهر آباده به دامداری مشغول‌اند. شهرت اکثریت تیره چگنی: امیری، انصاری، خسروی با پسوند «شیری» می‌باشد.
در روستای رونیز استهبان نیز خانوارهایی از اولاد محمدیوسف ساکنند.
نمای کلی از نسب‌نامه و بعضی از سران و بزرگان ایل چگنی (بداق، میرزاوند، شه‌کرم و سبزوار) از حدود سال ۹۳۰ تا ۱۲۰۰ هجری قمری. برگرفته از کتاب نسب‌نامه طایفه شه‌کرم - ایل چگنی به تألیف علی کرمی‌کیان
جغرافیای پراکندگی طایفه شه‌کرم ایل چگنی
نیکولای فیرویو

نیکولای فیرویو (زاده ۴ مارس ۱۹۳۹)، معروف به نیکو فیرویو، بازیکن و مربی سابق واترپلو اهل رومانی است. او در المپیک تابستانی ۱۹۶۰ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ در تیم ملی رومانی شرکت کرد.
وی پس از بازنشستگی به عنوان سرمربی تیم ملی ایران و رومانی انتخاب شد. در سال ۱۹۷۴ به‌طور دائم به آلمان غربی نقل مکان کرد. در نوامبر ۱۹۷۵، او سرمربی تیم ملی آلمان غربی شد وتوانست واترپلوی آلمان را اصلاح و تیمش را به مدال طلا در مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۸۱، برنز در مسابقات جهانی ۱۹۸۲ و بازیهای المپیک ۱۹۸۴ برساند.
روگاشکا سلاتینا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اسلوونی
| روگاشکا سلاتینا Rogaška Slatina | روگاشکا سلاتینا Rogaška Slatina |
| --- | --- |
Boč Mountains and Rogaška Slatina below them: Boč Mountains and Rogaška Slatina below them
منطقه تاریخی: استیریای سفلی
منطقه آماری: ساوینیا
شهرداری: Rogaška Slatina
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۴ کیلومتر مربع (۲٫۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۲۳٫۶ متر (۷۳۳٫۶ فوت)
جمعیت (2012): جمعیت (2012)
 • کل: ۵٬۱۰۵
روگاشکا سلاتینا (اسلوونیایی: Rogaška Slatina; آلمانی: Rohitsch-Sauerbrunn) در اسلوونی با جمعیت ۵٬۱۰۵ نفر است که در lower styria واقع شده‌است.
بث هایدن

بث هایدن (انگلیسی: Beth Heiden؛ زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۹۵۹) ورزشکار اسکیت سرعت اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
نصیب نصیبی

| نصیب نصیبی | نصیب نصیبی |
| --- | --- |
نصیب نصیبی: نصیب نصیبی
زادهٔ: ۲۰ فروردین ۱۳۱۹ تهران
درگذشت: ۶ بهمن ۱۳۸۲ تهران
علت مرگ: خودکشی
ملیت:  ایران
پیشه: کارگردان فیلم‌نامه‌نویس
آثار برجسته: امضای بیانیه شعر حجم بنیانگذار سینما آزاد بنیان‌گذار شعر سینما
همسر: شهناز صاحبی
فرزندان: نیاتوس
جوایز: جایزه ویژه فستیوال کارلسروهه
نصیب نصیبی (۲۰ فروردین ۱۳۱۹–۶ بهمن ۱۳۸۲) نویسنده و کارگردان پیشروی ایرانی بود.
او از بنیان‌گذاران جریانی به نام «سینمای آزاد» در سال ۱۳۴۸ خورشیدی بود و از مطرح‌ترین آثارش می‌توان به «مرگ یک قصه» و «چه هراسی دارد ظلمت روح» اشاره کرد.
تلفیق شعر و سینما از ویژگی‌های منحصربه‌فرد آثار او است و وی در آثارش از اشعار شاعران مطرحی همچون یدالله رؤیایی و فرخ تمیمی استفاده کرده‌است. نصیبی همچنین از امضاءکنندگان بیانیهٔ شعر حجم بود و در شکل‌گیری آن نقش داشت.
او در اواخر عمر نابینا شد و پس از چندی با پریدن از بالکن خانه به زندگی‌اش خاتمه داد.