stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آندری کونچالوفسکی
گزیده فیلم‌شناسی > تلویزیون

ادیسه - ۱۹۹۷ (مینی‌سریال)
شیر در زمستان - ۲۰۰۳ (فیلم تلویزیونی)
نابغه‌ها - ۲۰۰۳-۲۰۰۴ (مجموعه مستند؛ اپیزود ۶)
مسئوليت قدرت - ۲۰۰۳ (مجموعه مستند؛ اپیزود ۲)
آتشکده آذرجو

| آتشکده آذرجو | آتشکده آذرجو |
| --- | --- |
نگاره‌ای از آتشکده آذرجو اثر سر ویلیام اوزلی: نگاره‌ای از آتشکده آذرجو اثر سر ویلیام اوزلی
نام: آتشکده آذرجو
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شهرستان داراب
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: آتشکده
دیرینگی: دوره ساسانیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره ساسانیان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۵۶۰۲
تاریخ ثبت ملی: ۱۷ خرداد ۱۳۸۵
آتشکده آذرجو یکی از آتشکده‌های شهر داراب و در ۱۰ کیلومتری غرب شهر دارابگرد است. آتشکدهٔ آذرجو به شیوهٔ چهارتاقی با گنبدی گرد است که سقف اصلی آن ویران شده‌است. «مقدسی» یکی از رخدادنگاران، آذرجو را شهری از آتش معنا کرده‌است. در برابر این آتشکده، کوه بلندی به نام «حفر سیاه» و چشمه‌ای طبیعی و بزرگ به نام «اغلان‌قز» قرار دارد. آتشکده آذر جو در فاصله یک کیلومتری از روستای کرسیا واقع شده‌است و در تاریخ ۱۷ خرداد ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۵۶۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
نام‌گذاری

وجه تسمیه آن به نام آذرجوی به دلیل وجود آتش (که به آن آذر می‌گویند) در این بنا و رود (جوی) روان پرآب در کنار این سازه تاریخی، است. اکنون از رود کناری این آتشکده و استخری که در نزدیکی این بنا وجود داشته اثری بر جای نمانده‌است.
پیشینه تاریخی

بر پایه روایت مروج‌الذهب مسعودی این آتشکده به دستور اشو زرتشت بنا شده‌است. زرتشت به یستاف شاه دستور داد تا آتش مقدس جمشید را بیابد و یستاف شاه آن را در خوارزم یافت و به دارابگرد آورد و در آنجا آتشکده‌ای بنا نمود و آتش مقدس را در آن نگه‌داری و سپس شهر خرم دارابگرد را بنا نمود. از سال ۳۳۲ هجری قمری نام آن به آتشکده آذرجو تغییر کرد.
در تاریخ ایران شاهی با نام یستاف/یستاسف وجود ندارد. اگرچه مسعودی در مروج الذهب و معادن الجواهر، الجزء الثانی، ص196 از یستاسف شاه به عنوان بنیانگذار آتشکده آذرجو نام برده که به فرمان زرتشت آتش را به دارابگرد در فارس برد، اما در یک صفحه قبل از آن (ص195) از عبارت «بهمن بن اسفندیار بن یستاسف» استفاده کرده و معلوم است که منظور او «گشتاسپ» بوده است.
ویژگی‌های معماری

این اثر که یک چهارتاقی به جامانده از روزگار ساسانی است همانند همهٔ چهارتاقی‌های روزگار ساسانی دارای پلانی مربعی است. این سازهٔ تاریخی خاموش از لاشه‌سنگ با ملاط گچ دست‌کوب ساخته‌شده‌است. بدنه داخل اثر، گچ‌اندود بوده که پهنای لایه‌های گچی آن ۵ سانتیمتر است. گفتنی است چهارتاقی‌ها سازه‌هایی بوده‌اند که بیشتر کاربری مذهبی داشته‌اند. آتشکده، سازهٔ زادبومی ایرانی است که اگر به آن توجه شود ارزش آن نمودار خواهد شد. هرگاه به ارزشمندی آتشکده‌ها پی برده شود، می‌توان امیدوار بود که آتشکده‌ها هم مانند ساختمان‌های دیگر بازسازی شوند و این بخش از معماری ایرانی برای آیندگان به یادگار بماند. در کنار ان دو حلقه چاه سنگی در دل کوه تراشیده‌اند که از آن‌ها به عنوان مخزن اب برای دو آسیاب که در زیر ان قرار دارد استقاده می‌شده‌است.
مصالح به کار رفته در این سازه از سنگ و گچ بوده و نمای آن با آجرهایی مربع‌شکل تزیین شده‌است. این چهارطاقی در سده گذشته دارای گنبد بوده که امروزه به درون آن فرو ریخته‌است. سقف گنبدی‌شکل آتشکده آجری بوده و با بلندایی نزدیک ۱۲ متر بر بالای سکوی مربع شکلی از سنگ و گچ برپا شده بوده‌است. سقف گنبدی بنا از نظر معماری حایز اهمیت بوده و جزو نخستین گنبدهای ایرانی به‌شمار می‌رفته‌است.
نوشته‌ها و گفتاوردها دربارهٔ آتشکده آذرجو

واژهٔ «دار» به معنی پرورنده‌است و داراب یعنی پرورندهٔ آب. داراب به دلیل فراوانی چشمه‌های آب گوارا و رودخانه‌های بسیار به این نام خوانده‌شده‌است. این ایالت را دارابجرد که در اصل دارابگرد است نیز می‌گویند و در شاهنامه فردوسی نیز این‌گونه آمده‌است. این شهر را داراب کیانی پسر بهمن بساخت و گرد به معنی شهر باشد و جرد معرب آن است. برپایهٔ مستندات تاریخی ساختار شهر دارابگرد از آن روزگار هخامنشیان است و این شهر را داراب بزرگ که در تاریخ ادبیات ایران از وی به نام داریوش بزرگ یاد می‌شود ساخته و پرداخته‌است. مشهور است که داراب بزرگ دوازده سال سلطنت کرد و شهر دارابگرد (داراب) از بناهای اوست. در شاهنامه دربارهٔ دارابگرد چنین آمده‌است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چو دیوار شهر اندر آورد گرد |  | ورا نام کردند داراب‌گرد |
| ز هر گوشه‌ای کارگر خواستند |  | همه شهر از ایشان بیاراستند |
دارابگرد به گونه‌ای گرد ساخته شده ودیوار بزرگی به بلندای شش‌متر گرداگرد شهر را فراگرفته‌است. برای ساختن این دیوار از مخلوط سنگ با خاک و گل رس سود جسته شده‌است. خاک دیوار بسیار چسبنده‌است به همین شوند فرسایش و ریزش آن به کندی صورت می‌گیرد.
ابن بلخی دربارهٔ دیوار دارابگرد می‌نویسد: «شهری مدور چنان‌که به پرگار کرده‌اند و حصاری محکم دارد.»
در پیرامون شهر دارابگرد خندق بزرگی کنده‌اند که برای پاسداری بهتر از شهر و جلوگیری از یورش دشمن بوده‌است. ژرفای این خندق نزدیک به ده متر و پهنای آن ۶۵ متر است.
برپایهٔ نوشته‌های یکی از رخدادنگاران به‌نام استخری، درون خندق، گیاهان و خارهایی می‌روییدند که چنان‌چه افرادی وارد آن می‌شدند با پیچیدن به دور پاهایشان امکان شنا و گذر از خندق را از آن‌ها می‌گرفته‌است.
ابن‌حوقل نیز می‌نویسد: «دارابجرد خندقی دارد که به سبب زهاب‌ها و چشمه‌های بسیار، آب‌های فراوان در آن گرد می‌آید و در آن گیاهانی است که چون ستور یا انسانی به آن داخل شود بر او می‌پیچد و او را از حرکت بازمی‌دارد چنان‌که جز به کوشش و رنج فراوان نمی‌توانند رها گردند.»
در این خندق همچنین ماهیانی بوده‌اند که استخری در توصیف آن‌ها می‌نویسد: «در خندق دارابگرد ماهی‌ای خیزد سرخوش و هیچ استخوان ندارد.» میرزا حسن فسایی و فرصت‌الدوله شیرازی که نزدیک به ۱۰۰ سال پیش از خندق دارابگرد دیدن کرده‌اند، نوشته‌اند که خندق هنوز پرآب است. تا بیست سال پیش نیز این خندق دارای آب بوده و جایگاه زیست فصلی گونه‌های گوناگونی از پرندگان همچون مرغابی و لک لک.
هم‌اکنون آب خندق خشک شده‌است و تنها در سال‌هایی که بارش باران بسیار است، اندکی آب در آن می‌آید.
دارابگرد هم‌اکنون خالی از سکنه‌است و مردمان در جایی به نام داراب در نزدیکی همین شهر تاریخی زندگی می‌کنند.
آسیب‌ها و ویرانی بنا

از آنجا که این آتشکده مسیر و جاده‌ای مناسب ندارد بازدیدکننده چندانی هم نداشته و ناشناخته باقی مانده‌است. بنای آتشکده که روزگاری محلی برای آیین‌های مذهبی مردم فارس و مکان زندگی بوده در حال حاضر به نیمه‌ویرانه‌ای متروک تبدیل شده‌است. با اینکه مجموعه چهارطاقی آذرجو یکی از برجسته‌ترین چهارطاقی‌های ساسانی در فارس است، این بنا به دلیل آسیب‌های جدی تقریباً در حال تبدیل به تلی از خاک است و ساختار کلی این بنای تاریخی تقریباً از بین رفته. به دلیل بی‌توجهی‌ها این اثر ملی سال‌هاست به حال خود رها شده و متروک مانده‌است. آوار دیوارهای این آتشکده را تا نیمه فرا گرفته‌است و گنبد آن ریخته‌است و اگر چاره‌ای برای بازسازی و مرمت آن اندیشیده نشود بنا به زودی کلا فرو خواهد ریخت.
آماندا پلامر

| آماندا پلامر | آماندا پلامر |
| --- | --- |
پرونده:Amanda Plummer 1987 CBS.jpgپلامر سال ۱۹۸۷: پرونده:Amanda Plummer 1987 CBS.jpgپلامر سال ۱۹۸۷
زادهٔ: ۲۳ مارس ۱۹۵۷ ‏(۶۷ سال) نیویورک سیتی
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۹-اکنون
آماندا مایکل پلامر (انگلیسی: Amanda Michael Plummer؛ زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۵۷) هنرپیشه آمریکایی است. او در سال ۱۹۸۲ برنده جایزه تونی شد.
بخشی از فیلم‌شناسی

گاو آنی و بریتانی کوچک (۱۹۸۰)
هتل نیوهمپشایر (۱۹۸۴)
استاتیک (۱۹۸۶)
ساخت بهشت (فیلم ۱۹۸۷)
مجموعه تلویزیونی ایکوالایزر (۱۹۸۸)
جو در برابر آتشفشان (۱۹۹۰)
فیشر کینگ (۱۹۹۱)
پس من با یه قاتل تبر به دست ازدواج کردم (۱۹۹۳)
آخرین نور (۱۹۹۳)
داستان عامه‌پسند (۱۹۹۴)
الکلی‌ها (۱۹۹۵)
آزادراه (۱۹۹۶)
هتل میلیون دلاری (۲۰۰۰)
کن پارک (۲۰۰۲)
زندگی من بدون من (۲۰۰۳)
دوست‌دختر (۲۰۱۰)
خون‌آشام (۲۰۱۱)
عطش مبارزه: اشتعال (۲۰۱۳)
رقصنده (۲۰۱۶)
جوایز و افتخارات

نامزد دریافت بفتای بهترین بازیگر مکمل زن برای فیلم  فیشر کینگ
برنده جایزه امی برای بازی در مجموعه محدوده بیرونی (سال ۱۹۹۵)
بیف نیکد

| بیف نیکد | بیف نیکد |
| --- | --- |
نیکد در اجرای سال ۲۰۰۶: نیکد در اجرای سال ۲۰۰۶
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: بث توربرت
نام(های) دیگر: بث هاپکینز
زاده: ۱۵ ژوئن ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال) دهلی نو
خاستگاه: وینیپگ، منیتوبا، کانادا
ژانر: موسیقی راک، موسیقی پاپ، پاپ پانک
پیشه(ها): خواننده-ترانه‌پرداز، هنرپیشه، سخنران انگیزشی
ساز(ها): خوانندگی، گیتار، گیتار بیس
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۴–اکنون
ناشر(ان): موسیقی بین‌المللی هنری, Her Royal Majesty
همکاری‌های مرتبط: SNAKE and the CHAIN پیار کارول جردن الکساندر
وبگاه: www.bifnaked.com
بیف نیکد (انگلیسی: Bif Naked؛ زادهٔ ۱۵ ژوئن ۱۹۷۱) موسیقی‌دان اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
آئوگوستو کارواچو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ مارس ۱۹۱۴
ملیت: شیلی
آئوگوستو کارواچو (اسپانیایی: Augusto Carvacho‎؛ زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۱۴) بازیکن بسکتبال اهل شیلی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ شرکت کرده‌است.
۱۲ مرغابی طلایی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: مت چو
تهیه‌کننده: ساندرا نگ
بازیگران: Sandra Ng لوئیس کو نیکلاس تسه سیمون یام آنتونی وانگ جائو وی لوهان فیونا سیت ایوانا وونگ ویلفرد لائو جوئی یونگ
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹ فوریه ۲۰۱۵ (۲۰۱۵-0۲-۱۹)  
کشور: هنگ کنگ
زبان: کانتونی 
فروش گیشه: HK$۲۲٫۶ میلیون
«۱۲ مرغابی طلایی» (انگلیسی: 12 Golden Ducks) یک فیلم کمدی و محصول هنگ کنگ است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. این فیلم در هنگام سال نو چینی منتشر شد.
داستان

چانگ که یک جوان جلف بوده هم اکنون بخاطر شکست عشقی به تایلند بازگشته و به کمک یکی از دوستان قدیمیش به سختی مشغول این است تا بر روی تناسب اندامش کار کند تا دوباره به هنگ کنگ برگشته و به حرفه محافظین امنیتی بپیوندد که…
آئوگی بلانت

| آئوگی بلانت | آئوگی بلانت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ اوت ۱۹۲۹ مونرو ، میشیگان
درگذشت: ۲ مهٔ ۱۹۹۹ (۶۹ سال) لس آنجلس ، کالیفرنیا
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
آئوگی بلانت (به انگلیسی: Augie Blunt) (زاده ۱۷ اوت ۱۹۲۹-درگذشته ۲ مهٔ ۱۹۹۹) بازیگر آمریکایی بود.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در روح اشاره کرد.
آئوگوستو آلگرو

| آئوگوستو آلگرو | آئوگوستو آلگرو |
| --- | --- |
نام تولد: آئوگوستو آلگرو داسکا
زاده: ۲۳ فوریهٔ ۱۹۳۴ بارسلون، اسپانیا
خاستگاه: اسپانیایی
درگذشته: ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۱۱ (۷۶ سال) تورمولینوس، مالاگا، اسپانیا
ژانر: موسیقی فیلم
پیشه(ها): موسیقی‌دان، تنظیم‌کننده، آهنگ‌ساز، رهبر ارکستر،
ساز(ها): پیانو
آئوگوستو آلگرو (اسپانیایی: Augusto Algueró‎؛ ۲۳ فوریهٔ ۱۹۳۴ – ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۱۱) یک موسیقی‌دان، تنظیم‌کننده، آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اهل اسپانیا بود.
از آثار او می‌توان به موسیقی قصه‌های تلویزیون و تجارت منع‌شده اشاره کرد.
برگ‌خشک برگ بو

برگ‌خشک برگ بو
برگ‌خشک برگ بو (انگلیسی: Bay leaf) یا برگ درختچه برگ بو یک برگ معطر است که به‌طور معمول در پخت‌وپز به عنوان گیاه معطر مورد استفاده قرار می‌گیرد. این برگ معطر را می‌توان بدون خرد یا ریزریز کردن، به صورت خشک یا تازه استفاده کرد که در این حالت، قبل از صرف غذا می‌توان آن را از غذا جدا کرد، به‌طور معمول از این برگ کمتر به صورت پودر و آسیاب شده در غذا استفاده می‌شود. عطری که این برگ به غذا اضافه می‌کند به‌طور کلی مورد توافق همگانی قرار نگرفته‌است ولی بیشتر نظرات بر این عقیده استوار است که یک عطر دهنده ملایم است.
برگ‌های برگ بو در انواع آشپزی در سراسر جهان از قبیل آشپزی‌های هندی، فیلیپینی، اروپایی و کارائیب مورد استفاده قرار می‌گیرد. به‌طور نمونه از این برگ در گونه‌های غذایی سوپ، خورش، گوشت، خوراک دریایی و سبزیجات استفاده می‌گردد. قبل از اینکه غذاهایی که این برگ در آن استفاده شده‌است مورد مصرف قرار گیرند، باید این برگها را از درون غذا جدا کرد زیرا این برگ‌ها می‌توانند باعث ناهنجاری در سیستم گوارشی انسان شوند.
آتشفشان کوتاکاچی

| آتشفشان کوتاکاچی | آتشفشان کوتاکاچی |
| --- | --- |
Cotacachi Volcano as seen from the city of Cotacachi: Cotacachi Volcano as seen from the city of Cotacachi
fa (in English: Expected satiety): fa
آتشفشان کوتاکاچیموقعیت آتشفشان کوتاکاچی در نقشه : آتشفشان کوتاکاچیموقعیت آتشفشان کوتاکاچی در نقشه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۴٬۹۴۴ متر (۱۶٬۲۲۰ فوت)
برجستگی: ۱٬۸۳۷ متر (۶٬۰۲۷ فوت)
فهرست‌بندی: قله بسیار برجسته
مختصات: ۰۰°۲۱′۳۹″ شمالی ۷۸°۲۰′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۰٫۳۶۰۸۳°شمالی ۷۸٫۳۴۹۱۷°غربی﻿ / 0.36083; -78.34917
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: اکوادور
رشته‌کوه مادر: کوه‌های آند
صعود: صعود
نخستین صعود: 24 April 1880 by Edward Whymper, Jean-Antoine Carrel and Louis Carrel
آتشفشان کوتاکاچی (به اسپانیایی: Volcán Cotacachi) یک کوه و آتشفشان چینه‌ای در اکوادور است که در استان ایمبابورا واقع شده‌است. آتشفشان کوتاکاچی ۴٬۹۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کینه اکزاکتا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: 35mm SLR camera
گیرهٔ لنز: Exakta bayonet
کینه اکزاکتا (به انگلیسی: Kine Exakta) یک دوربین عکاسی ساخت شرکت ایهاگی است.
۱۴۹۵ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۱۴ - سده ۱۵ - سده ۱۶
دهه:: ۱۴۶۰  ۱۴۷۰  ۱۴۸۰  ۱۴۹۰  ۱۵۰۰  ۱۵۱۰  ۱۵۲۰ 
سال:: ۱۴۹۲ ۱۴۹۳ ۱۴۹۴ - ۱۴۹۵ - ۱۴۹۶ ۱۴۹۷ ۱۴۹۸
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گاه‌شماری ایرانی: ۸۷۳–۸۷۴
گاه‌شماری میلادی: ۱۴۹۵ MCDXCV
گاه‌شماری اتیوپیایی: ۱۴۸۷–۱۴۸۸
گاه‌شماری ارمنی: ۹۴۴ ԹՎ ՋԽԴ
گاه‌شماری اسلامی: ۹۰۰–۹۰۱
گاه‌شماری ایگبو: ۴۹۵–۴۹۶
گاه‌شماری آشوری: ۶۲۴۵
گاه‌شماری بربری: ۲۴۴۵
گاه‌شماری بنگالی: ۹۰۲
گاه‌شماری بهائی: −۳۴۹ – −۳۴۸
گاه‌شماری بودایی: ۲۰۳۹
گاه‌شماری بیزانسی: ۷۰۰۳–۷۰۰۴
گاه‌شماری جوچه: نامعلوم
گاه‌شماری چینی: 甲寅年 (چوب ببر) ۴۱۹۱ یا ۴۱۳۱     — تا — 乙卯年 (چوب خرگوش) ۴۱۹۲ یا ۴۱۳۲
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی: ۲۰۳۸
گاه‌شماری دیسکوردیان: ۲۶۶۱
گاه‌شماری ژاپنی: Meiō ۴ (明応４年)
گاه‌شماری ژولینی: ۱۴۹۵ MCDXCV
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای: ۸۵۷
گاه‌شماری عبری: ۵۲۵۵–۵۲۵۶
گاه‌شماری قبطی: ۱۲۱۱–۱۲۱۲
گاه‌شماری کره‌ای: ۳۸۲۸
گاه‌شماری مینگو: ۴۱۷ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین 民前۴۱۷年
گاه‌شماری هولوسن: ۱۱۴۹۵
گاه‌شماری‌های هندو: 
 - ویکرم سموت: ۱۵۵۱–۱۵۵۲
 - شاکا ساموات: ۱۴۱۷–۱۴۱۸
 - کالی یوگا: ۴۵۹۶–۴۵۹۷
از تاریخ پیدایش رم: ۲۲۴۸
سال سلطنت انگلیس: ۱۰ هنری ۷ – ۱۱ هنری ۷
این جعبه:  نمایش بحث ویرایش: این جعبه:  نمایش بحث ویرایش
۱۴۹۵ (میلادی) هزار و چهارصد و نود و پنجمین سال تقویم میلادی است.
زادگان

۱۶ آوریل – پتروس آپیانوس، ریاضی‌دان و ستاره‌شناس آلمانی (د. ۱۵۵۷)
برگ‌بیدی گردریشه

| کاملینا اسفائررهیزما> وضعیت حفاظت | کاملینا اسفائررهیزما> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 کمترین نگرانی  (IUCN 2.3):  کمترین نگرانی  (IUCN 2.3)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
تیره:: برگ‌بیدیان
سرده:: برگ‌بیدی
گونه:: C. sphaerorrhizoma
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Commelina sphaerorrhizoma : Commelina sphaerorrhizoma 
کاملینا اسفائررهیزما (نام علمی: Commelina sphaerorrhizoma) نام یک گونه از سرده برگ‌بیدی است.
بورکینو

| بورکینو Боркино | بورکینو Боркино |
| --- | --- |
Selo: Selo
بورکینونمایش نقشه استان آستاراخانبورکینونمایش نقشه روسیه: بورکینونمایش نقشه استان آستاراخانبورکینونمایش نقشه روسیه
مختصات: ۴۶°۰۳′ شمالی ۴۷°۳۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۰۵۰°شمالی ۴۷٫۶۳۳°شرقی﻿ / 46.050; 47.633: مختصات: ۴۶°۰۳′ شمالی ۴۷°۳۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۰۵۰°شمالی ۴۷٫۶۳۳°شرقی﻿ / 46.050; 47.633
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: استان آستراخان
شهر: بخش ایکریانینسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴:۰۰
بورکینو (به لاتین: Borkino) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آستراخان واقع شده‌است.
۸ جمادی‌الاول

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| <<  | جمادی‌الاول | جمادی‌الاول | جمادی‌الاول | جمادی‌الاول | جمادی‌الاول |  >> |
| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
|  | ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ |
| ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | ۱۲ | ۱۳ |
| ۱۴ | ۱۵ | ۱۶ | ۱۷ | ۱۸ | ۱۹ | ۲۰ |
| ۲۱ | ۲۲ | ۲۳ | ۲۴ | ۲۵ | ۲۶ | ۲۷ |
| ۲۸ | ۲۹ | ۳۰ |  |  |  |  |
۱۴۴۶ هجری قمری: ۱۴۴۶ هجری قمری
۸ جمادی‌الاول، هشتمین روز از ماه جمادی‌الاول در تقویم هجری قمری است.
در تقویم هجری قمری قراردادی این روز صد و بیست و ششمین روز سال است.
درگذشتگان

| ن ب وماه‌ها و روزهای سال هجری قمری | ن ب وماه‌ها و روزهای سال هجری قمری |
| --- | --- |
محرم: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ ۳۰
صفر: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ (۳۰)
ربیع‌الاول: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ ۳۰
ربیع‌الثانی: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ (۳۰)
جمادی‌الاول: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ ۳۰
جمادی‌الثانی: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ (۳۰)
رجب: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ ۳۰
شعبان: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ (۳۰)
رمضان: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ ۳۰
شوال: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ (۳۰)
ذیقعده: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ ۳۰
ذیحجه: ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ (۳۰)
آبیلس

| آبیلس | آبیلس |
| --- | --- |
City and دهستان‌های اسپانیا: City and دهستان‌های اسپانیا
آبیلس: آبیلس
Camposagrado Palace: Camposagrado Palace
  پرچمنشان:   پرچمنشان
موقعیت آبیلس در نقشه: موقعیت آبیلس در نقشه
آبیلسLocation in Spain: آبیلسLocation in Spain
مختصات: ۴۳°۳۳′۲۲″ شمالی ۵°۵۴′۳۰″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۵۵۶۱۱°شمالی ۵٫۹۰۸۳۳°غربی﻿ / 43.55611; -5.90833: مختصات: ۴۳°۳۳′۲۲″ شمالی ۵°۵۴′۳۰″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۵۵۶۱۱°شمالی ۵٫۹۰۸۳۳°غربی﻿ / 43.55611; -5.90833
کشور:  اسپانیا
بخش خودمختار: آستوریاس
استان: آستوریاس
Comarca: Avilés
پایتخت: Avilés
حکومت: حکومت
 • شهردار: Mariví Monteserín (حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۶٫۸۱ کیلومتر مربع (۱۰٫۳۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۳۹ متر (۴۵۶ فوت)
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۸۰٬۸۸۰ (۲٬۰۱۵)
اهلیت‌نام: avilesino
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
Postal code: 33401 to 33403
Official language(s): زبان اسپانیایی
وبگاه: وبگاه رسمی
آبیلس دهستانی در استان آستوریاس اسپانیا است.
در این دهستان ۸۳٬۵۱۱ نفر زندگی می‌کنند.مساحت این دهستان ۲۶٫۸۱ کیلومتر مربع است.
مرگ بیلگمس

«مرگ بیلگمس» یکی از پنج شعر سومری است که بر حماسه گیلگمش اثرگذار بوده‌اند. روایتی از اسطوره طوفان در آن آمده است.
پیش‌زمینه

این شعر اکنون پس از کشف چندین نسخه در مه-توران (تل حداد) خیلی بیشتر از قبل شناخته شده است اما هنوز در بعضی از بخش‌ها خواندن آن دشوار است.
نسخه‌ها

نسخه M در سطر ۸۴ قطع و نامنظم می‌شود. نسخه متفاوتی از این قطعه (یا مشخصا تکرارش در ll. 174ff) در الواح نیپور به دست آمده است که این بخش با آن بازسازی می‌شود. نسخه دیگری پایان متفاوتی دارد.
متن

متن با سوگواری بیلگمس مصیبت‌زده آغاز می‌شود. او گرفتار نامتار، فرستاده مرگ، شده است؛ بیمار و هذیان‌گو بر بستر مرگ آرمیده است. انکی در قالب نودیمودِ خود، رویایی به بیلگمس نشان می‌دهد و او خود را در مجمع خدایان می‌یابد. دستور کار جلسه، سرنوشت وی است. خدایان قهرمانی‌هایش را مرور می‌کنند؛ رفتن به جنگل سدر، سفرش به آخر دنیا و دانش باستانی را که از زیوسودرا، بازمانده طوفان، فرا گرفت. خدایان در این مخمصه هستند که بیلگمس گرچه یک انسان، اما پسر یک الهه است، آیا باید فانی باشد یا جاودانی؟ چنین به نظر می‌رسد که داوری نهایی را انکی بیان می‌کند. انکی می‌گوید تنها انسان فانی که به جاودانگی دست یافته است همان زیوسودرا است اما در شرایطی خاص این کار انجام شد. بیلگمس با وجود تولد خدایی خود باید همانند سایر انسان‌ها به جهان زیرین برود. اما در آنجا جایگاهی ویژه به عنوان رئیس اشباح خواهد داشت و مانند دو خدای ساکن در جهان زیرین (نینگیشزیدا و دموزی) به قضاوت مردگان خواهد نشست. علاوه بر این، پس از مرگ برای بزرگداشت بیلگمس در میان زندگان، سالانه «جشن نورها» بر پا خواهد شد. در این جشن مردان جوان با یکدیگر کشتی خواهند گرفت. آنگاه انلیل از راه می‌رسد و با بیانی ساده پیام رویا تا اینجا را بیان می‌کند: بیلگمس برای پادشاهی به دنیا آمده است اما نمی‌تواند از سرنوشت محتوم انسانهای فانی بگریزد. با این وجود نباید ناامید باشد. در جهان زیرین به خانواده‌اش و انکیدوی محبوب خواهد پیوست و در میان خدایانِ کهتر قرار خواهد گرفت.
بیلگمس بیدار می‌شود و از آنچه دیده، شوکه شده است. متن در این بخش آسیب دیده است اما به نظر می‌رسد که قهرمان در جستجوی مشورت است. شعر در اینجا به تکرار و تکرار رویا می‌رسد، ساده‌ترین توضیح برای آن این است که بیلگمس رویا را برای اشخاصی بازگو می‌کند که نظرشان را درباره اهمیت آن می‌خواهد بداند. پاسخ هم‌سخنان بیلگمس این است که نباید غمگین باشد. مرگ گریزناپذیر است، حتی اگر پادشاه باشی و او باید از مقام عالی‌ای که پس از مرگ نصیبش می‌شود، راضی باشد.
متن در این نقطه افتادگی دارد، پس از آن انکی بیلگمس را برمی‌انگیزد تا شروع به ساختن آرامگاه خود کند.  پیام رسانده‌شده، از قرار معلوم پاسخی به این پرسش بود که آرامگاه بیلگمس در کجا واقع شود تا مصون از تعرض باشد. در نتیجه خِرد انکی، بیلگمس نیروی کاری خود را برای تغییر مسیر فرات گسیل می‌کند. آرامگاه در بستر رودخانه و از سنگ بنا می‌شود. حرمسرای پادشاهی و همراهان در آرامگاه استقرار می‌یابند و برای همراهی کردن با پادشاه خود در زندگی پس از مرگ، آماده می‌شوند.
بیلگمس برای اطمینان از پذیرایی مطلوب از خود و ملتزمین در جهان زیرین، هدایایی به خدایانِ درگاه ارشکیگال هدیه می‌دهد و خود دراز می‌کشد. ورودی آرامگاه با سنگ بزرگی که برای همین کار آماده شده است، مسدود می‌شود و رود به بستر خود بازگردانده می‌شود تا مکان آرامگاه هیچگاه پیدا نشود. مردم اوروک برای پادشاه خود سوگواری می‌کنند.
تحلیل

اگرچه رویدادهای شعر سومری در حماسه اکدی رخ نمی‌دهند اما عناصر خاصی از آن ممکن است در روایت مرگ انکیدو در لوح‌های VII و VIII پیدا شوند.
قطعه از پیش شناخته‌شده همراهی با پادشاه در زندگی پس از مرگ، یادآور حفاریات لئونارد وولی در گورستان شاهی اور است که در دهه ۱۹۲۰ منجر به کشف تدفین گروهی همه خاندان در اوایل هزاره سوم پیشا دوران مشترک بود.
دو پایان متفاوت باقیمانده است. یکی، که کمتر حفظ شده است، تنها بیلگمس ستایش می‌شود که بزرگترینِ پادشاهان است. دیگری، که بیشتر تعلیمی است، توصیف می‌‌کند که انسان‌ها چه در گذشته و چه اکنون، پس از مرگ در یاد زندگان باقی خواهند ماند. نخست، با قرار دادن مجسمه‌های نذر شده در معابد، فراخوانی پیوسته نام فرد درگذشته تضمین خواهد شد و مرکزی برای آیین ترحیمی آن فرد خواهد بود. دوم، خدایان امور را به آن شکل سامان داده‌اند تا انسان‌ها خانواده ایجاد کنند که کارکردشان ادامه مسیر آنها است.
تحلیل > دیدار با قهرمان طوفان

در مرگ بیلگمس به یاد ماندنی‌ترین دستاوردهای گیلگمش، سفر به جنگل سدر و سفر طولانی‌تر برای یافتن قهرمان طوفان ذکر می‌شوند. در متن، خدایان کارهای برجستهٔ قهرمان مصیبت‌زده را سفر به کوه سدر هومبابا و قلمروی زیوسودرا برمی‌شمارند. به نظر می‌رسد که این دو کار برجسته در یک سنت، در توالی هم (و یا حتی بخشی از یک سفر به دورترین نقطه در شرق) قرار داشتند. به نظر می‌رسد واژگان آغازین نسخهٔ اول بیلگمس و هوواوا اشاره به جستجوی دیگری باشند. گرچه برخی از محققان «فرد زنده» را هومبابا دانسته‌اند اما هر اطلاعاتی که دربارهٔ او موجود است توضیحی را در بر ندارد که چرا باید چنین صفتی برای او به کار رفته باشد. احتمالا با توجه به آنکه جنگل سدر سومری در شرق (در همان سمتی که زیوسودرا اقامت کرد) قرار دارد، «فرد زنده» صفت توصیفی برای زیوسودرا باشد.
شاعر همچنین بازگرداندن ایده‌آل‌های آیینیِ پیش از طوفان را به گیلگمش منسوب می‌کند، دانشی که از زمان طوفان بزرگ فراموش شده بود. این دیدگاه با سرآغاز حماسه مطابقت دارد که در آن از قهرمان تجلیل و شخصی معرفی می‌شود که معابد را دوباره بنا کرد و آیین‌هایی را دوباره رواج داد که فاجعه از بین برده بود.
یادداشت

↑  از نظر طبیعت مشروطِ ترجمه به بیلگمس و نرگاو آسمان شبیه است.
↑  گره‌گشایی از مشکلات کار این خدا است.
↑  همانگونه که در لوح XI حماسه بابلی آمده است.
↑  همانگونه که در حماسه بابلی گیلگمش و انکیدو کشتی گرفتند.
↑  در جایی دیگر این جشن، در ماه پنجم سال بابلی (تقریبا آگوست)، با روشن کردن آیینی مشعل‌ها و منقل‌ها شناخته شده است و با عنوان «ماه گیلگمش، در روز نهم مردان جوان در دروازه‌ها  می‌جنگند، مسابقه کشتی و زورآزمایی برگزار می‌شود».
↑  با وجود اینکه تکرار واژه به واژه در روایت، تغییری را که انتظار می‌رود گزارش از سوم شخص به اول شخص داشته باشد، ندارد.
↑  افتادگی مانع از این می‌شود که دقیقا بتوان فهمید انکی چگونه با بیلگمس ارتباط برقرار می‌کند اما ظاهرا از طریق یک سگ است و نه یک انسان.
↑  این پاسخ را تنها پسر بیلگمس درمی‌یابد.
↑  همانگونه که او از طرف انکیدو در لوح VIII حماسه بابلی انجام می‌دهد.
↑  احتمالا مرگ بیلگمس با نوشیدن زهر بوده است.
↑  ارتباط شعر سومری با لوح‌های حماسه از دیدگاه اندرو جرج در یادداشتهای ۳، ۴ و ۸ آمده است.
↑  کتاب دوم جرج، «داور و حاکم ارواح در جهان زیرین» در «گیلگمش خدا»، ص۱۲۷ تا ۱۳۰ / «قایقران مردگان» ص۱۳۰ تا ۱۳۲ / «گیلگمش در آیین‌های جن‌گیری» ص۱۳۲ تا انتهای ۱۳۵
واژگان

↑  Festival of Lights
یوپو جوپو

| یوپو جوپو | یوپو جوپو |
| --- | --- |
یوپو جوپو، Anadenanthera peregrina: یوپو جوپو، Anadenanthera peregrina
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: باقلاسانان
تیره:: باقلاییان
گونه:: A. peregrina
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Anadenanthera peregrina : Anadenanthera peregrina 
یوپو جوپو(نام علمی: Anadenanthera peregrina) نام یک گونه از سرده اقاقیا است. درختی چند ساله و بومی دریای کارائیب و آمریکای جنوبی است. طول آن تا ۲۰ متر می‌رسد و پوست آن خاردار است. گل‌های آن به صورت خوشه‌های کروی کوچک و زرد کم رنگ تا سفید شبیه گل آذین اقاقیا (به عنوان مثال: گیاه واتل) رشد می‌کنند. یوپو جوپو یک گونه آنتوژن است که هزاران سال در شمال آمریکای جنوبی و دریای کارائیب در مراسم‌های شفابخشی مورد استفاده قرار گرفته‌است. اگرچه دانه‌های درخت یوپو در اصل از طبیعت جمع‌آوری می‌شدند، اما افزایش رقابت بین قبایل بر سر دسترسی به دانه‌ها منجر به کشت عمدی آن و انتقال آن به مکان‌های دیگر نیز شد و توزیع گیاه را از طریق معرفی به مناطقی فراتر از محدوده اصلی بومی خودش گسترش داد.
کاربرد

از چوب این گیاه الوار بسیار سختی تولید می‌شود که برای ساخت مبلمان کاربرد دارد. چگالی این چوب حدود ۰٫۸۶ گرم بر سانتی‌متر مکعب است که بسیار مرغوب طلقی می‌شود. از این گیاه ماده‌ای به نام تانن نیز به دست می‌آید.
لوبیا و برگ‌های این گیاه توهم‌زا هستند و برای گاوها نیز سمیت ایجاد می‌کنند.