stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جوشقان (ساوه)

| جوشقان ساوه کوشکان | جوشقان ساوه کوشکان |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مرکزی
شهرستان: ساوه
بخش: بخش نوبران
دهستان: کوهپایه
جمعیت: ۵۰۲ نفر (سرشماری ۹۵)
جوشقان ساوه روستایی است از توابع بخش نوبران شهرستان ساوه در استان مرکزی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان کوهپایه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶۶ نفر (۱۴۲ خانوار) است.
کورسمندر

| کورسمندر | کورسمندر |
| --- | --- |
کورسمندر زمین‌کن مکزیکی: کورسمندر زمین‌کن مکزیکی
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
زیرشاخه:: مهره‌داران
فروشاخه:: آرواره‌داران
بالارده:: چهاراندامان
رده:: دوزیستان
کورسمندر (نام علمی: Caecilian) نام گروهی از دوزیستان بدون اندام و مارمانند است. کورسمندرها بیشتر در زیر زمین زندگی می‌کنند و بدین خاطر وجود آن‌ها چندان برای مردم شناخته‌شده نیست.
تمامی کورسمندرهای امروزی و خویشاوندان منقرض‌شده آن‌ها را در کلادی به نام بی‌پاسانان Apoda قرار داده‌اند که خود بخشی از گروه بزرگ‌تری به نام برهنه‌ماران Gymnophiona به‌شمار می‌آید.
کورسمندرها بیشتر در مناطق گرمسیری آمریکای مرکزی و جنوبی، آفریقا، جنوب آسیا زندگی می‌کنند. خوراک آن‌ها کرم خاکی و جانوران کوچک زیر زمین است.
کورسمندرها کاملاً بدون دست و پا هستند و به این خاطر گونه‌های کوچک‌تر آن ظاهری شبیه به کرم و گونه‌های بزرگ‌تر ظاهری شبیه به مار دارند. کورسمندرها یا دم ندارند یا دم آن‌ها کوتاه است. پارگین آن‌ها نزدیک به انتهای بدنشان قرار گرفته است.
قشلاق قیوجیک

| قشلاق قیوجیک (ساوه) | قشلاق قیوجیک (ساوه) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مرکزی
شهرستان: ساوه
بخش: بخش مرکزی
دهستان: نورعلی بیک
جمعیت: ۹۱ نفر (سرشماری ۹۵)
قشلاق قیوجیک (ساوه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ساوه در استان مرکزی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان نورعلی بیک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۸ نفر (۲۱خانوار) بوده است.
روغن گیاهی

روغن تخمه آفتاب گردان
روغن گیاهی یا روغن نباتی یا روغن سبزیجات، تری‌گلیسرید استخراج‌شده از گیاهان است. اصطلاح «روغن گیاهی» را می‌توان تنها برای روغن‌های گیاهی که در دمای اتاق مایع هستند تعریف کرد، یا به‌طور کلی بدون توجه به حالت ماده در دمای داده شده تعریف کرد. به همین دلیل، روغن‌های گیاهی که در دمای اتاق جامد هستند گاهی چربی‌های گیاهی نامیده می‌شوند. در مقابل این تری گلیسیرید، موم گیاهی فاقد گلیسیرین در ساختار آن‌ها است. اگر چه از بسیاری از بخش‌های گیاه ممکن است روغن برداشت شود، در عمل تجاری، روغن بیشتر از دانه استخراج می‌شود.
تولید

فرایند تولید روغن گیاهی شامل حذف روغن از اجزای گیاه، و به‌طور معمول از دانه‌های آن است. این کار می‌تواند از طریق استخراج مکانیکی با استفاده از آسیاب روغن یا استخراج شیمیایی با استفاده از یک حلال انجام شود. روغن استخراج شده را سپس می‌توان تصفیه کرده یا با روش‌های شیمیایی خواص آن را تغییر داد.
تولید > عصاره‌گیری مکانیکی

روغن‌ها را می‌توان از طریق استخراج مکانیکی، اصطلاحاً «پرس کردن» تولید کرد. این روش معمولاً برای تولید روغن‌های سنتی (به عنوان مثال، زیتون، نارگیل و غیره) استفاده می‌شود و بیشتر مشتریان «غذای سالم» در ایالات متحده و اروپا آن را ترجیح می‌دهند. چندین نوع مختلف استخراج مکانیکی روغن وجود دارد.
تولید > استخراج با حلال

فرآوری روغن گیاهی در مصارف تجاری معمولاً با استخراج شیمیایی و با استفاده از حلال‌های شیمیایی انجام می‌شود که سرعت و بازده بیشتری داشته و هزینه کمتری دارد. متداول‌ترین حلال مورد استفاده، هگزان است که یک ماده بدست آمده از نفت است. از این روش برای بیشتر روغن‌های صنعتی «جدیدتر» مانند روغن سویا و ذرت استفاده می‌شود. پس از استخراج، حلال با حرارت دادن مخلوط تا حدود ۱۴۹ درجه سلسیوس تبخیر می‌شود.
از دی‌اکسید کربن فوق بحرانی می‌توان به عنوان یک گزینه غیر-سمی به جای حلال‌های دیگر استفاده کرد.
تولید > هیدروژناسیون

روغن‌ها ممکن است تا حدودی هیدروژنه شوند تا روغن‌های مختلفی تولید شود. روغن‌هایی که مقدار کمی هیدروژنه شده‌اند؛ خواص فیزیکی بسیار مشابهی با روغن سویا دارند، اما مقاومت به فاسد شدن آن‌ها بیشتر است.
تولید > خوشبو سازی

در حین فراوری روغن‌های خوراکی آنها را تا دمای نزدیک نقطه دود آن یعنی ۲۳۲ درجه سلسیوس گرم می‌کنند، و به زیر روغن آب اضافه می‌کنند. آب بلافاصله تبدیل به بخار شده و با عبور از میان روغن، مواد شیمیایی حلال در آب را با خود می‌شوید. پاشش بخار ناخالصی‌هایی را که می‌توانند باعث بوی نامطبوع روغن شوند را از بین می‌برد. خوشبو سازی یا بوزدایی یکی از فرایندهای اصلی در تولید روغن‌های گیاهی است. تقریباً تمام روغن‌های سویا، ذرت، و کانولایی که در سوپرمارکتها یافت می‌شوند یک مرحله بوزدایی شده‌اند و این کار باعث از بین رفتن بوی نامطلوب و روشن‌تر شدن روغن می‌شود.
تولید > قرارگیری در معرض بیماری در محل کار

کارگردان در محیط کار ممکن است بخار روغن را به همراه هوا تنفس کنند. اداره ایمنی و بهداشت شغلی آمریکا (OSHA) برای قرار گرفتن در معرض غبار روغنی محدودیت قانونی (حد مجاز مواجهه) در نظر گرفته است که حد مجاز آن ۱۵ میلی‌گرم در متر مکعب در معرض کل و ۵ میلی‌گرم در متر مکعب در معرض تنفس در طی یک روز کاری ۸ ساعته می‌باشد.
تولید > بازده

بهره‌وری معمولی برخی از محصولات روغنی، بر حسب تن روغن تولید شده در هر هکتار زمین در سال اندازه‌گیری می‌شود. نخل روغنی با بیشترین بازده محصول است که می‌تواند سالانه حدود ۴ تن روغن نخل (روغن پالم) در هر هکتار تولید کند.
| محصول | بازده (تن/هکتار/سال) |
| --- | --- |
روغن پالم: 4.0
روغن نارگیل: 1.4
روغن کانولا: 1.4
روغن سویا: 0.6
روغن آفتاب گردان: 0.6
مراد (طایفه)
افراد

بزرگ این قوم مراد خان بیرانوند بوده که اولادش معروف به خوانین مرادی هستند فرزندان وی عبارتند از ملک احمد خان مراد ، زین‌العابدین خان مراد ، حسین خان مراد ، اکبر خان مراد و اصغر خان مراد اینان از خوانین مطرح نامدار ایل بیرانوند بودند که به دلیل اختلافات پیش آمده از ایل بیرانوند کوچیدند .
ارتشبد علی رزم آرا در کتاب خود تحت عنوان جغرافیایی نظامی لرستان اینگونه شرح میدهد که مراد خان اولین سرکرده ایل بیرانوند بود وی که نسبت به بنی اعمام خود برتری داشت ریاست ایل را در دست گرفت و املاک مله تخت را به تصرف ایل بیرانوند درآورد د ادامه ارتشبد علی رزم آرا شرح میدهد این املاک از ایل حسنوند تصرف عدوانی شده آنچه که با تحقیق و بررسی مدارک و مستندات ایل بیرانوند رجوع کردم بیش از پیش متوجه تصرف عدوانی این املاک شدم علل خصوص که بعضی از افراد ساکن مله تخت بر آن بودند پولی جهت حلال کردن املاک به صاحبان قبلی آن در ایل حسنوند بدهند برای من روشن ساخت که این املاک در قدیم تصرف عداونی شده اند
از جمله افراد شاخص و نام آور خاندان مرادی: سردار بزرگ ملک احمد خان مرادی بیرانوند ، سرهنگ زین‌العابدین خان مرادی بیرانوند ، حسین خان مرادی بیرانوند ، اکبر خان مرادی بیرانوند ، اصغرخان مرادی بیرانوند ، اینان همه اولاد عالیجاه عالیشأن مراد خان بیرانوند بودند که در سیاست لرستان و غرب کشور در اوایل تا اواسط قاجار نقش مستقیمی ایفا نمودند اما از نوادگان نامدار خاندان مراد میتوان به سهراب خان  ریس ایل بیرانوند در اواسط قاجار کشته شد و سلطان محمد خان مرادی بیرانوند که اخرین ریس ایل بیرانوند بود و بعداز یکسال ریاست بر ایل بیرانوند برای همیشه ایلخانان در صفحه کشور حذف و بجای آنان نایب الحکومگی دایر شد که سلطان محمد خان مرادی بیرانوند توانست نایب الحکومگی مرکزی را در لرستان اخذ کند.
سایر افراد هم حاج نصرالله خان مرادی بیرانوند معروف به حاجی نصه از افراد سلحشور و دلاور این خاندان بوده.
حاج داراب خان مرادی بیرانوند از سرکردگان سخنور و دانا این خاندان بوده.
مهندس اردشیر مرادی جز اولین تحصیلکردگان ایران و لرستان در دهه بیست و سی شمسی که توانست تا سال چهل دو به دکترای حرفه ای یا همان مستر (برابر با کارشناسی ارشد) مهندسی کشاورزی را در دانشگاه المان اخذ نماید وی خدمات فراونی در حوزه کشاورزی استان لرستان داشته است
افراسیاب خان مرادی بیرانوند از جنگجویان و سلحشوران این خاندان
علی و تقی خان از اولاد حسین خان ابن مراد خان معروف است در جنگ والی پشتکوه بسیار رشادت نشان داده و این دوتن به تنهایی باعث عقب نشینی لشکر گران والی شدند معروف است تاکتیک جنگی این دوتن والی را بر آن داشت که دوختر به علی خان و تقی خان بدهد و آنان را فرمانده لشکر خود کند که به این دلیل انان فکر کردند نیرنگ است برای به دام انداختن آنان درخواست والی پشتکوه را رد کردند رشادت خوانین مرادی در این جنگ در گزارشات فطن السلطنه هم به دربار قاجار آمده است از زنان هم جواهر بانو مرادی بیرانوند از زنان سلحشور و بزرگ اندیش بود که نامش به نیکی یاد میشود..
ای‌ام‌ایکس اینترنشتال ای‌ام‌ایکس

| اِی ام ایکس  AMX | اِی ام ایکس  AMX |
| --- | --- |
یک فروند اِی ام ایکس اینترنشنال از ناوگان نیروی هوایی ایتالیا: یک فروند اِی ام ایکس اینترنشنال از ناوگان نیروی هوایی ایتالیا
کاربری: هواپیمای تهاجمی زمینی
کشور سازنده:  ایتالیا /  برزیل
تولیدکننده: ای ام ایکس اینترنشتال
نخستین پرواز: ۱۵ می ۱۹۸۴
معرفی‌شده در: ۱۹۸۹
بازنشستگی: نیروی هوایی ایتالیا ۲۰۲۴
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایتالیا (پیشین) نیروی هوایی برزیل
ساخته‌شده: ۱۹۸۶–۱۹۹۹
تعداد ساخته‌شده: ۲۳۰
ای ام ایکس اینترنشتال ای ام ایکس ((به انگلیسی: AMX International AMX), یک هواپیمای تهاجمی زمینی است که به‌طور مشترک توسط برزیل و ایتالیا ساخته شده است. ای ام ایکس در نیروی هوایی ایتالیا ای-۱۱ گیبلی و در نیروی هوایی برزیل ای-۱ نامگذاری شده است. نام ایتالیایی «گیبلی» (به ایتالیایی: Ghibli), از باد گرم خشک صحرای لیبی گرفته شده است.
در اوایل دهه ۱۹۷۰، شرکت ایتالیایی اروماکی طرحی مطالعاتی را بر روی یک هواپیمای آفندی سبک برای آینده را انجام داد، که نام ام. بی ۳۴۰ را به آن اختصاص داد. نیروی هوایی ایتالیا برای ۱۸۷ فروند جنگنده تهاجمی جدید، در خواستی را صادر نمود، این هواپیماها قرار بود تا جایگزین ناوگان موجود از جنگنده‌های پشتیبانی نزدیک هوایی آئریتالیا جی-۹۱ شوند. در سال ۱۹۸۰، دولت برزیل اعلام نمود که قصد دارد در این برنامه مشارکت داشته باشند، تا بتواند هواپیمای جایگزینی برای اروماکی ام. بی-۳۲۶ نیروی هوایی برزیل را در اختیار داشته باشد. در نتیجه یک تفاهم نامه بین ایتالیا و برزیل برای توسعه مشترک این هواپیما در سال ۱۹۸۱، ای ام ایکس اینترنشنال، یک سرمایه‌گذاری مشترک ایتالیایی و برزیلی، برای توسعه، تولید و بازاریابی هواپیمای مذکور بنیان‌گذاری شد.
گونه‌ها

گونه دو سرنیشنه ای‌ام ایکس که در سال ۱۹۸۶ توسعه یافت، هدف از این طرح یک هواپیمای آموزشی پیشرفته برای خلبانان کارآموزی بود که برای پرواز با جت‌های سریع آموزش می‌دیدند، همچنین قابلیت‌های آفندی هواپیماهای تک سرنشینه حفظ شده بود. اولین پرواز ای‌ام‌ایکس تی در سال ۱۹۹۰ انجام شد. هر دوی نیروهای هوایی ایتالیا و برزیل از این هواپیمارا در خدمت گرفتند.
ای‌ام‌ایکس ای‌تی‌ای(آموزش پیشرفته و تهاجمی) (به انگلیسی: Advanced Trainer Attack)، یک گونه دو سرنشینه جدید از جنگنده ای‌ام‌ایکس است که برای ماموریت‌های آفندی و آموزش پیشرفته توسعه پیدا نموده است. ای‌ام‌ایکس-ای‌تی‌تی دارای حسگرهای جدید، کلاه خلبان مجهر به نمایشگر مادون قرمز دید به جلو، رادار چند حالته جدید برای قابلیت هوا به هوا و هوا به سطح، و سیستم‌های جنگ‌افزاری جدید از جمله موشک‌های ضد کشتی و موشک‌های با برد متوسط است. نیروی هوایی ونزوئلا در سال ۱۹۹۹ هشت ای‌ام‌ایکس-ای‌تی‌تی را برای نقش هواپیمای آموزش پیشرفته و آفندی سفارش داد، اما کنگره ایالات متحده این فروش را وتو نمود زیرا در بعضی از سامانه‌های از فناوری ایالات متحده استفاده شده است.
یک گونه از ای‌ام‌ایکس که برای ماموریت‌های شناسایی طراحی شده و توسط نیروی هوایی برزیل مورد استفاده قرارمی‌گیرد. حامل‌های شناسایی مختلف را می‌توان بروی این گونه نصب کرد.
محصول برنامه ارتقاء بروی گونه برزیلی ای-۱. مهم ترین ویژگی های مهم آن عبارتند از
رادار SCP-01 Scipio ساخت Mectron ، دیتالینک بی‌آر۲ امبرائر، تجهیزات ناوبری فلیر سیستمز، ای‌ان‌اس/جی‌پی‌اس/دیتاباس البیت، تطبیق کاناپی شیشه‌ای، یک سامانه تولید اکسیژن جدید برای اتاقک خلیان، و سامانه نمایش روی کلاه خلبان
کاربران

نیروی هوایی برزیل در سال ۲۰۲۴ دارای فروند ای‌ام‌ایکس است. برپایه برنامه‌ریزی‌های انجام شده، که این ناوگان به تدریج تا سال ۲۰۲۵ از خدمت خارج شده و با ساب ۳۵ گریپن (اف-۳۵) ئی/اف جایگزین شود.
گُردان هوایی یکم/گروه هوانوردی ۱۶ (به پرتغالی: 1 Esquadrão/16 Grupo de Aviação)، پایگاه هوایی سانتا کروز در سال ۲۰۱۵ منحل شد، در انتظار فعال سازی مجدد در آینده با اف-۳۹ گریپن ئی ، هواپیما به پایگاه هوایی سانتا ماریا منتقل شدند.
گُردان هوایی یکم/گروه هوانوردی ۱۰ (به پرتغالی: 1 Esquadrão/10 Grupo de Aviação)، پایگاه هوایی سانتا ماریا.
گُردان هوایی سوم/گروه هوانوردی ۱۰ (به پرتغالی: 3 Esquadrão/10 Grupo de Aviação)، پایگاه هوایی سانتا ماریا.
مشخصات (ای‌ام‌ایکس)

داده‌ها از Jane's All The World's Aircraft 1993–94, Jet Bombers
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۱
طول: ۱۳٫۲۳ متر (۴۳ فوت ۵ اینچ)
پهنای بال: ۸٫۸۷ متر (۲۹ فوت ۱ اینچ)
ارتفاع: ۴٫۵۵ متر (۱۴ فوت ۱۱ اینچ)
مساحت بال‌ها:  ۲۱ متر مربع (۲۳۰ فوت مربع)
وزن خالی:  ۶٬۷۰۰ کیلوگرم (۱۴٬۷۷۱ پوند)
وزن ناخالص:  ۱۰٬۷۵۰ کیلوگرم (۲۳٬۷۰۰ پوند)
بیشترین وزن برخاست:  ۱۳٬۰۰۰ کیلوگرم (۲۸٬۶۶۰ پوند)
ظرفیت سوخت:  ۳٬۵۵۵ لیتر (۹۳۹ گالون آمریکایی؛ ۷۸۲ گالون بریتانیایی) / ۲٬۷۰۰ کیلوگرم (۵٬۹۵۲ پوند) مخازن سوخت داخلی
پیشرانه هواگرد: ۱ عدد موتورتوربوفن رولز-رویس اسپی ۸۰۷،‏ ۴۹٫۱ کیلونیوتن (۱۱٬۰۰۰ پوند-نیرو)
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۱٬۰۵۳ کیلومتر بر ساعت (۶۵۴ مایل بر ساعت؛ ۵۶۹ گره) در ۱۰٬۹۷۵ متر (۳۶٬۰۰۷ فوت)
بیشینه سرعت:  ماخ ۰٫۸۵
بُرد رزمی:  ۸۸۹ کیلومتر (۵۵۲ مایل؛ ۴۸۰ مایل دریایی) در مسیرپروازتهاجمی بالا-پایین-بالا ۹۰۰ کیلوگرم (۱٬۹۸۴ پوند) با مخازن سوخت خارجی
برد معبر: ۳٬۳۳۶ کیلومتر (۲٬۰۷۳ مایل؛ ۱٬۸۰۱ مایل دریایی)
مداومت پروازی: ۴ ساعت و ۱۵ دقیقه
حداكثر ارتفاع:  ۱۳٬۰۰۰ متر (۴۳٬۰۰۰ فوت)
نرخ صعود:  ۵۲٫۱ متر بر ثانیه (۱۰٬۲۶۰ فوت بر دقیقه)
بارگیری بال: ۵۱۲ کیلوگرم بر متر مربع (۱۰۵ پوند بر فوت مربع)
نیرو به وزن: ۰٫۴۷
جنگ‌افزار
سلاح‌ها
۱ قبضه توپ گاتلینگ ۶ لول۲۰ میلی‌متری (۰٫۷۸۷ اینچی) ام۶۱ والکان (در هواپیماهای ایتالیایی)
۲ قبضه توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری ۱٫۱۸۱ اینچی) برناردینی ام کی-۱۶۴ (در هواپیماهای برزیلی)
راکت‌ها:  پرتاب کننده‌های راکت
موشک‌ها:  ۲ عدد موشک هوا به هوای اِی آی ام-۹ سایدوایندریا ام‌اِی‌اِی-۱ پیرانیا یا اِی-دارتر، قابل نصب بر ریل‌های حمل موشک در نوک بالها
موشک‌های هوابه‌سطح
بمب‌ها:  ۳٬۸۰۰ کیلوگرم (۸٬۳۷۸ پوند) قابل نصب بروی ۵ آویزگاه خارجی تسلیحات، شامل موشک‌های ام ای آر-۱، بمب‌های چندمنظوره و بمب‌های با هدایت لیزری
یک جفت ای‌ام‌ایکس در حال پرواز، سال ۲۰۱۰
ای-۱ای از ناوگان نیروی هوایی برزیل درمندوسا، آرژانتین در سال ۲۰۰۵
یک فروند ای‌ام ایکس در حال پرواز در نمایش هوایی سلطنتی بین‌المللی تاتو RIAT در سال ۲۰۰۸
یک فروند ای‌ام‌ایکس با جنگ‌افزارهای گوناگون در نمایشگاه هوایی پاریس (سال ۱۹۸۹)
جنگنده-بمب افکن‌های ای‌ام‌ایکس ای-۱ نیروی هوایی برزیل
ای‌ام‌ایکس متعلق به نیروی هوایی ایتالیا در سال ۲۰۱۰
یک فروند ای‌ام ایکس نیروی هوایی ایتالیا در نمایشگاه هوایی فارن برو در انگلستان سال ۱۹۹۸
یک فروند ای‌ام‌ایکس نیروی هوایی برزیل در حال سوخت‌گیری هوایی
طرح سه نمای جنگنده ای ام ایکس
نمای نزدیک از باله دم و قسمت عقب بدنه ای ام ایکس
توپ ام۶۱ والکان در پائین بدنه یک فروندای ام ایکس نیروی هوایی ایتالیا
جنگنده گونه ۳

| جنگنده گونه ۳ | جنگنده گونه ۳ |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
تولیدکننده: کاواساکی
نخستین پرواز: دسامبر ۱۹۴۱
معرفی‌شده در: ۱۹۴۲
بازنشستگی: ۱۹۴۵
کاربر اصلی: نیروی هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن
تعداد ساخته‌شده: ۳٬۰۲۸ فروند
توسعه‌یافته به: جنگنده گونه ۵
جنگنده گونه ۳ هی‌یِن (پرستو) (به ژاپنی: 三式戦闘機 飛燕) (عنوان طراحی: کی-۶۱) یک هواگرد تک‌باله بال‌پایین تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت شرکت کاواساکی در امپراتوری ژاپن بود. این هواگرد نخستین پرواز خود را ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ انجام داد و در سرتاسر جنگ جهانی دوم در نواحی مختلف در نیروی هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن خدمت کرد. هی‌یِن تنها جنگنده پرشمار ژاپنی در این دوران با موتور خطی خنک‌شونده با آب بود. این مسئله در ابتدا متفقین را به این تصور اشتباه انداخت که ژاپنی‌ها در حال استفاده از هواگردهای آلمانی تولید شده با مجوز هستند.
طراحی و توسعه

کی-۶۱، همزمان با کی-۶۰، به عنوان یک جنگنده سبک‌تر و چندمنظوره توسط مهندس دوی تاکئو به همراه اووادا شین طراحی شد تا جایگزین جنگنده گونه ۱ (ناکاجیما کی-۴۳) در خدمت نیروی زمینی امپراتوری ژاپن شود. در ساخت این هواگرد از موتور آلمانی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۱ با توان ۱٬۱۷۵ اسب بخار به کار رفت که شرکت کاواساکی با پروانه آن را تحت عنوان «ها-۴۰» تولید می‌کرد. کی-۶۱ برای نخستین بار در ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد. مجموعاً ۱۲ پیش‌نمونه تولید شد. تولید انبوه در ابتدا با عنوان جنگنده گونه ۳ مدل ۱ (کی-۶۱–۱) آغاز شد. این مدل بعداً هی‌ین (پرستو) نام گرفت.
مدل‌ها

کی ۶۱–۱: : مدل پایه و اصلی - ۱٬۳۸۰ فروند
کی-۶۱–۱-کو: با دو مسلسل ۱۲٫۷ م‌م و دو مسلسل ۷٫۷ م‌م
کی-۶۱–۱-اوستو: با چهار مسلسل ۱۲٫۷ م‌م
برای ۳۸۸ فروند به صورت میدانی یا در کارخانه مسلسل‌های بال با توپ خودکار ۲۰ م‌م ام‌گه ۱۵۱ جایگزین شد.
کی-۶۱–۱-کای-هِی: با دو توپ خودکار ۲۰ م‌م در بدنه، بال‌های تقویت‌شده و بخش پشت بدنه اصلاح‌شده - ۱٬۲۷۴ فروند
کی-۶۱–۲: توسعه‌یافته از طرح پایه با موتور ها-۱۴۰ با توان ۱٬۵۰۰ اسب بخار هنگام برخاستن - بال جدید با ۱۰ درصد مساحت بیشتر - برخی اصلاحات ساختاری از جمله در آسمانه - برای عملیات در ارتفاع بلند - نخستین پرواز پیش‌نمونه در ماه دسامبر سال ۱۹۴۳ – ۸ پیش‌نمونه - مجموعاً ۳۷۴ فروند
کی-۶۱–۲-کای: بازگشت به بال استاندارد - تولید در نسخه‌های کو و استو - به جهت کمبود موتور ها-۱۴۰ تنها ۱۲۹ فروند (شامل پیش‌نمونه‌ها) تولید شد.
کی-۶۱–۳: پشت بدنه کوتاه‌تر و آسمانه با دید همه‌جانبه - به جهت آغاز پروژه کی-۱۰۰، به مرحله تولید نرسید.
تولید

مجموعاً ۳٬۰۲۸ فروند تمامی مدل‌های جنگنده گونه ۳ تولید شد.
تاریخچه عملیاتی

جنگنده گونه ۳ از ماه اوت سال ۱۹۴۲ تحویل یگان‌های هوایی خط مقدم شد و در تمامی نواحی درگیری‌ها به‌کار رفت. این هواگرد تنها جنگنده عملیاتی ژاپنی در این دوران با موتور وی معکوس بود. گفته می‌شود در ابتدا به جهت تشابه ظاهری، خلبانان متفقین به اشتباه گزارش می‌کردند که ژاپنی‌ها از جنگنده آلمانی ب‌اف ۱۰۹ استفاده می‌کنند. متفقین به این تصور افتادند که این هواگردها تولیدات با پروانه ژاپن از جنگنده آلمانی ب‌اف ۱۰۹ هستند. پس از آن که چند نمونه از آن‌ها به غنیمت درآمد غلط بودن این پندار مشخص شد. البته در واقع این جنگنده‌های ژاپنی استفاده زیادی از موتور و تسلیحات آلمانی می‌کردند.
مشخصات فنی

کی-۶۱–۱-کای-هِی:
خدمه: ۱ نفر
طول: ۸٫۹۴ متر
طول بال: ۱۲ متر
ارتفاع: ۳٫۷ متر
مساحت بال: ۲۰ متر مربع
وزن خالی: ۲٬۶۳۰ کیلوگرم
وزن بارگذاری‌شده: ۳٬۴۷۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۱ × موتور وی‌شکل ۱۲ سیلندر کاواساکی ها-۴۰ خنک‌شونده با آب: ۱٬۱۷۵ اسب بخار هنگام برخاستن
حداکثر سرعت: ۵۸۰ کیلومتر بر ساعت (۵۶۰ کیلومتر بر ساعت) در ۵٬۰۰۰ متری
سرعت اوج‌گیری: ۵٬۰۰۰ متر در ۷ دقیقه
سقف پروازی: ۱۰٫۰۰۰
برد معلوم: ۵۸۰ کیلومتر
بیشینه برد: ۱٬۹۰۰ کیلومتر
۲ × توپ خودکار ۲۰ م‌م در بدنه
۲ × مسلسل ۱۲.۷ م‌م
۲ × بمب ۲۵۰ کیلوگرمی
کی-۶۱–۱-کای-هِی
جین وس داکلوس

| The Honourable جین وس داکلوس PC MP FRSC | The Honourable جین وس داکلوس PC MP FRSC |
| --- | --- |
Minister of Families, Children and Social Development: Minister of Families, Children and Social Development
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۴ نوامبر ۲۰۱۵: آغاز به کار  ۴ نوامبر ۲۰۱۵
نخست‌وزیر: جاستین ترودو
پس از: Pierre Poilievre
عضو پارلمان Canadian از Québec: عضو پارلمان Canadian از Québec
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۹ اکتبر ۲۰۱۵: آغاز به کار  ۱۹ اکتبر ۲۰۱۵
پس از: Annick Papillon
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۶۵
حزب سیاسی: حزب لیبرال کانادا
محل تحصیل: دانشگاه آلبرتا مدرسه اقتصاد لندن
تخصص: economist, professor
جین وس داکلوس (انگلیسی: Jean-Yves Duclos؛ زادهٔ ۱۹۶۵) یک اقتصاددان اهل کانادا است. او وزیر خانواده ، کودکان و توسعه اجتماعی کانادا است.
فهرست سفیران ارمنستان

در زیر فهرست سفیران ارمنستان و مشخصات جانبی بر پایه حروف الفبای فارسی آورده شده است:
فهرست سفیران بر پایه کشور و زمان سفارت

|  |  | واهرام کاژویان |  ویتنام | هانوی، | ۲۰۱۹ |  | رایسا واردانیان (۲۰۱۳–۲۰۱۹) آرمن سارگسیان (۲۰۰۹–۲۰۱۳)  واهاگن موسیسیان (۲۰۰۸–۲۰۰۸)  واسیلی قازاریان (۲۰۰۲–۲۰۰۸) |  |  |
|  |  | یوری باباخانیان |  هند | دهلی، هند | ۲۰۲۱ |  | آرمن مارتیروسیان (سیاستمدار) () آرا هاکوبیان (۲۰۰۹–۲۰۱۵)  آشوت کوچاریان (۲۰۰۵–۲۰۰۹)  آرمن بایبوردیان (۲۰۰۰–۲۰۰۴) |  |  |
|  |  |  |  هندوراس | مکزیکو سیتی، مکزیک |  |  | آرا آیوازیان (۲۰۱۷–۲۰۲۰) |  |  |
|  |  | تیگران مکرتچیان |  یونان | آتن، یونان | ۲۰۲۱ |  | فادیی چارچوقلیان (۲۰۱۶–۲۰۲۱)  گاگیک قالاچیان (۲۰۰۹–۲۰۱۶) واهرام کاژویان (۲۰۰۱–۲۰۰۹) آرمن پتروسیان (۱۹۹۹–۲۰۰۱)  آرمن کیراکوسیان (۱۹۹۴–۱۹۹۹)  آشوت هواکیمیان (۱۹۹۳–۱۹۹۴) |  |  |
:
نیارق

| نیارق نیارا | نیارق نیارا |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: اردبیل
شهرستان: نمین
بخش: ویلکیج
مردم: مردم
جمعیت: ۱٬۹۳۹
تراکم جمعیت: تراکم جمعیت بالا نفر بر کیلومتر مربع
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۴۵
 :  
نیارق شهری است در بخش ویلکیج واقع در شهرستان نمین در استان اردبیل.
نیارق در ۳۲ کیلومتری شرق اردبیل در دامنه کوه «گووگییر» قرار دارد و با روستا های سوها و گرمه چشمه همسایه است و در زبان محلی «نیارا» نامیده می شود.
شهر نیارق دارای جمعیت بالغ بر ۱٬۹۳۹ نفر (۴۲۰ خانوار) می‌باشد که در فصل تابستان و عید نزدیک به 5000 نفر می رسد. دهستان نیارق شهدای زیادی تقدیم انقلاب و دفاع مقدس کرده است. موسسه خیریه شهدای نیارق از سال ۱۳۹۵ توسط اشخاص خیر و نوع دوست این دهستان برای حمایت و تحت پوشش قرار دادن کلیه نیارقی های نیازمند مقیم سطح کشور تاسیس شده است که دفتر مرکزی آن در مرکز استان اردبیل قرار دارد.
هوای این شهر در بهار و تابستان معتدل بوده و پاییز و زمستان نسبتاً سختی را دارد. از مناطق گردشگری میتوان ب سیوخ بیلاغ و گژدی بیلاغ اشاره کرد
دسترسی این شهر هم از راه کوه از سمت آستارا با شیب زیاد و هم از طریق اردبیل و شهر آبی بیگلو می‌باشد.[نیازمند منبع]
مردم نیارق علاوه بر کشاورزی و دامداری مردمانی هستند که از هنر و قالیبافی بهره‌ مند بوده‌اند. ولی اکنون به دلیل نبود درآمد و زمین کافی برای کشاورزی اکثر جوانان قریب به اتفاق در شغل ساختمانی در قسمت سقف شیروانی مشغول به کار هستند. و از دیار خود به سمت تهران کوچ کرده اند.
وزیر معادن و فلزات

| وزیر معادن و فلزات | وزیر معادن و فلزات |
| --- | --- |
اسحاق جهانگیری، آخرین وزیر معادن و فلزات: اسحاق جهانگیری، آخرین وزیر معادن و فلزات
وزارت معادن و فلزات: وزارت معادن و فلزات
جایگاه: تهران، ایران
نامزدکننده: رئیس‌جمهور
گمارنده: رئیس‌جمهوربا رأی اعتماد مجلس
بنیادگذاری: مرداد ۱۳۶۰
نخستین دارنده: سید حسین موسویانی
دارندهٔ نهایی: اسحاق جهانگیری
برافتاده: دی ۱۳۷۹
وزیر معادن و فلزات وزیر وزارت‌خانهٔ معادن و فلزات و یکی از اعضای هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران بود.
در سال ۱۳۶۰، وزارت معادن و فلزات با انتزاع از وزارت صنایع و معادن تشکیل گردید؛ ولی در دی ۱۳۷۹، با وزارت صنایع ادغام و وزارت صنایع و معادن دوباره تشکیل شد.
وسیولی (مایکوپ)

| وسیولی Весёлый | وسیولی Весёлый |
| --- | --- |
Khutor: Khutor
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: آدیغیه
شهرستان: مایکوپ
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۰۰
وسیولی (به لاتین: Vesyoly) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در آدیغیه واقع شده‌است.
کشتی شترها

شترهای در حال جنگ، هند مغول، حوالی ۱۶۸۰. کتابخانه ملی فرانسه، پاریس.
کشتی شترها (ترکی استانبولی: deve güreşi) رویدادی است که در آن دو شتر دورگهٔ نر، در پاسخ به حضور یک شتر ماده فحله در جلوی آنها، با هم کشتی می‌‌گیرند. این رویداد در منطقه دریای اژه ترکیه رایج است، اما در سایر مناطق خاورمیانه و جنوب آسیا نیز انجام می‌شود.
تاریخچه

جنگ شترها در میان قبایل ترک باستان بیش از هزار سال پیش آغاز شد.   شترها در طبیعت نیز کشتی می‌گیرند.  در دهه ۱۹۲۰، لیگ هوانوردی ملی ترکیه برای خرید هواپیما برای دولت ترکیه، کشتی شترها را به عنوان روش جمع‌آوری کمک مالی برگزار کرد.  دولت ترکیه در دهه ۱۹۲۰شروع به ممنوع کردن این کار کرد و آن را به عنوان یک رویه بسیار عقب مانده توصیف کرد. در دهه ۱۹۸۰، دولت جدید ترکیه شروع به تشویق این مسابقات به عنوان بخشی از فرهنگ تاریخی ترکیه کرد.
جزئیات رویداد

با توجه به عامل محرک (شتر ماده)، رویداد کشتی شترها در فصل جفت‌گیری برگزار می‌شده است.  شترها با استفاده از گردن خود به عنوان اهرم، می‌کوشند تا حریف خود را مجبور به سقوط کنند. اگر شتر رقیب به زمین بیفتد یا از مبارزه فرار کند، شتر برنده اعلام می‌شود. بیشتر شترهای جنگی در ایران یا افغانستان پرورش داده می‌شوند.
در تمام طول این مسابقات گاز گرفتن شترها ممنوع است و به همین دلیل، بر پوزهٔ شترها پوزه بند زده می‌شود. همچنین شترهای ماده حق شرکت در این مسابقه را ندارند. افرادی که شتربان هستند یا به اصطلاح به آن ها ساربان گفته می‌شود، شترهای خاصی را برای شرکت در این مسابقات انتخاب می‌کنند. شترهای یک کوهانه و دو کوهانه هر یک در یک دسته جدا از رده‌بندی مسابقات قرار می‌گیرند. بسیاری از شترهایی که برای مسابقه کشتی شترها در ترکیه انتخاب می‌شوند، به طور طبیعی در گله‌های شتر با دیگر شترها کشتی می‌گیرند و حس رقابت‌طلبی بیشتری دارند.
شترها گاهی می‌خواهند از میان جمعیت بگریزند که می تواند برای تماشاگران خطرناک باشد. در برخی مواقع دعوا بین صاحبان شتر نیز رخ می‌دهد.
حدود سی عدد جشنواره کشتی شترها، سالانه بین نوامبر تا مارس در منطقه اژه ترکیه برگزار می‌شود. حدود ۱۰۰ شتر در این این رویدادها با هم کشتی می‌گیرند که هرکدام حدود ده بار مسابقه می‌دهند. این رویدادها همیشه در ورزشگاه‌های فوتبال و ظرف ده دقیقه برگزار می‌شوند. در پایان فصل مسابقات معمولا یک جام حذفی میان شترهای پیروز هم برگزار می‌شود. بسیاری از گردشگران بین‌المللی برای تماشای این مسابقات به آناتولی غربی سفر می‌کنند.
چندین سازمان حقوق حیوانات از این عمل انتقاد کرده و آن را ظلم به حیوانات توصیف کرده‌اند.