قاورد
چگونگی به قدرت رسیدن ملک قاورد

دولت سلجوقی که توسط دو برادر، چغری بیک و طغرل بیک ترکمان، به دنبال غلبه نهایی ایشان بر مسعود غزنوی به وجود آمد.
هر چند از لحاظ نظامی بر عناصر ترک و ترکمان متکی بود، اما از نظر اداری و سیاسی، آل سلاجقه نیز به همان اندازهٔ دولت غزنویان، خود را وارث آیین و رسم سامانیان می‌دانستند.
سلجوقیان، شاخه‌ای از طوایف غز بودند که توانستند در میانه قرن پنجم، تمامی ایران زمین را زیر سیطرهٔ خود درآوردند.
ساختار قبیله‌ای حکومت آن‌ها باعث شد قسمت‌هایی از حکومت مرکزی جدا شود.
کرمان یکی از ایالاتی بود که به صورت نیمه‌مستقل درآمد و در تقسیم ممالک بین بزرگان سلجوقی، نصیب قاورد شد.
وضعیت کرمان مقارن هجوم سلاجقه باید مورد بررسی و تحقیق بیشتری قرار گیرد.
در این منطقه، بیشترین مقاومت در برابر هر هجوم خارجی، از جمله حملهٔ سلاجقه، از سوی کوه نشینان قفص و بلوچ به عمل می‌آمد.
اوضاع نابسامان کرمان، مقارن هجوم سلاجقه باعث شد که حکومت قاورد که ثبات و امنیت نسبی به وجود آورد، تا حدی با موافقت مردم مواجه شود.
قاورد توانست حکومت خود را استوار سازد و بعد از مرگ طغرل، مدعی حکومت سلاجقه گردید، اما وی در مقابل قدرت برتر برادرش آلپ‌ارسلان، سر تعظیم فرود آورد و به حکومت کرمان قناعت کرد.
بعد از اینکه آلپ‌ارسلان کشته شد و فرزند جوانش ملکشاه بر تخت نشست، قاورد با اتکاء به سنت قبیله‌ایِ بزرگتر بودن، مدعی تاج و تخت شد، اما دیگر دیر شده بود و صحرانوردان سلجوقی، ملکشاه را به سلطانی برگزیده بودند، اما قاورد جانش را بر سر این ادعا گذاشت.
پس از وی، فرزندانش، کرمانشاه، سلطانشاه و تورانشاه توانستند به حکومت در کرمان ادامه دهند.
سیزده تن از اخلاف قاورد در کرمان حکومت کردند و توانستند حکومت نیمه‌مستقلی برای خویش به وجود آوردند.
سلاجقه به اوضاع اقتصادی کرمان سروسامانی دادند و باعث پیشرفت آن شدند، اما در اواخر حکومت سلاجقه، جنگ‌های پیاپی بین مدعیان قدرت، اقتصاد کرمان را به نابودی کشاند و این یکی از عوامل اساسی در سقوط آنان و عدم قدرتشان در برابر ملک دینار غز بود.
قاورد، نام اسلامی او احمد و لقب ترکی‌اش قرا ارسلان و لقب حکومتی‌اش ملک‌عمادالدوله بود.
از قول راوندی گفته شده که واگذاری ولایت طبسین (درجنوب خراسان) و کرمان به قاورد (پسر بزرگ چغری)، مورد توافق بزرگان سلجوقی قرار گرفته بود، اما شبانکاره‌ای نوشته است، قاورد در صورتی به حکومت کرمان و نواحی دیگر گماشته می‌شد که این ولایات به تصرف او در آید، و پس از مشخص شدن حوزهٔ قدرتش، به سوی کرمان رهسپار گردید.
به نوشته حمدالله مستوفی ولایت کرمان در سال ۴۳۳ه‍.ق به تصرف قاورد درآمد.
اما در منابع دیگر، مطالبی دیده می‌شود که بر اساس آن‌ها، می‌توان چنین دریافت که سلطهٔ کامل قاورد بر کرمان، طی چند سال صورت گرفته است.
می‌گویند که او فرزندان بسیار داشت و از پسران آنچه نام ایشان به ما رسیده:
امیران‌شاه و کرمانشاه و سلطانشاه و توران شاه و شاهنشاه و مرادانشاه و عمر و حسین و گویند چهل دختر داشت که بعضی را در حکم امراء آل بویه کرد و اکثر به علویان داد
هنگامی که عضو مهم دیگر خاندان سلجوقی یعنی ارسلان قاورد، برادر مهم‌تر خود، یعنی سلطان آلپ‌ارسلان را با اظهار فرمانبرداری، از خود خرسند کرد، دشواری‌های دیگری نیز برخاست.
کرمان بخشی از قلمرو آل بویه در جنوب ایران را تشکیل می‌داد و عمادالدین ابوکالیجار بر آن فرمان می‌راند، نواحی تحت فرمان سلجوقیان در این ولایت چندان روشن نیست، زیرا گزارش‌هایی که در تاریخ ابن اثیر و سلجوقیان کرمان محمد ابراهیم آمده با هم انطباق ندارد.
اما پیروزی سلجوقیان در دندانقان، به مهاجمان سلجوقی فرصت داد که برای حمله به واحه‌های ولایت کرمان، از طریق کوهستان و شهرهای طبس و قاین به جنوب رخنه کنند.
معلوم نیست ابراهیم ینال یا قاورد بوده که در سال ۴۳۴/۳–۴۲ ام به بردسیر، شهر عمدهٔ ولایت کرمان حمله برد، اما مذهب‌الدوله، وزیر آل بویه، به مقابلهٔ سپاه مهاجم گسیل گردید و مهاجمان در سرزمین‌های آل بویه ماندند، اما قبل از مرگ ابوکالیجار در سال۴۴ق/۹–۴۸ه‌ام. بهرام ابن لشکرستان، حاکم دیلمی بردسیر، کرسی ولایت را تسلیم قاورد کرد و بدین ترتیب حکومت قاورد و نوادگانش برای صد و چهل سال آینده در ولایت کرمان استقرار یافت.