stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خان‌قشلاقی

| خانقشلاقی خانقشلاقی | خانقشلاقی خانقشلاقی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۸°۵′۲۵″ شمالی ۴۸°۲۱′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۰۹۰۲۸°شمالی ۴۸٫۳۵۲۷۸°شرقی﻿ / 38.09028; 48.35278: مختصات: ۳۸°۵′۲۵″ شمالی ۴۸°۲۱′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۰۹۰۲۸°شمالی ۴۸٫۳۵۲۷۸°شرقی﻿ / 38.09028; 48.35278
کشور: ایران
استان: اردبیل
شهرستان: نیر
بخش: کوراییم
دهستان: مهماندوست
جمعیت: ۱۶۳ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۴۵
خانقشلاقی روستایی است که در استان اردبیل، شهرستان نیر، بخش کوراییم، دهستان مهماندوست قرار دارد. خانقشلاقی در جنوب شرقی اردبیل قرار دارد،فاصله این روستا از مرکز استان 17کیلومتر،از مرکز شهرستان 60کیلومتر و از مرکز بخش 16کیلومتر می‌باشد.
نام روستا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به # قائم آباد تغییر یافته و در حال حاضر با هر دو نام شناخته شده بوده ولی بیشتر بنام خانقشلاقی شایع می باشد.این روستا از شمال به روستای کوزه تپراقی،از جنوب به روستای مهماندوست سفلی،از شرق به روستای آلوچه واز غرب به تیپ حضرت عباس ع متصل بوده که قسمت عمده ای از زمینهای کشاورزی روستا در آن زمان به سپاه واگذار ... شده است.
شغل اصلی اهالی کشاورزی و دامداری می باشد وبیشترین محصولات این روستا جو،گندم،سیب زمینی وعدس می باشد.
زمینهای آبی با آب رودخانه قوری چای وقسمتی دیگر با آب سد قوریچای(هولوم)آبیاری می شود.
در حال حاضر روستا از کلیه امکانات اعم از برق،گاز،مخابرات،خانه بهداشت،آب شرب،پایگاه بسیج،دهیاری،مدرسه ابتدایی و...برخوردار می باشد.کلیه ساختمانهای مسکونی روستا مقاوم سازی شده وطبق سرشماری سال 95دارای 183نفر جمعیت و57 خانوار می باشد.ولی در فصل تابستان بیش از 90خانوار در روستا ساکن می باشند.
در حال حاضر ۵۰درصد کوچه و خیابانهای روستا آسفالت بوده که در سال آینده به ۸۰درصد خواهد رسید و این در نوع خودش بین روستاهای بخش کورائیم جالب توجه می باشد و تنها روستایی در بخش هست که بیشترین طرح هادی اجرا شده است. و این امر با همت و پشتیبانی اهالی روستا به نتیجه رسیده است.
تنظیم : مجید روح زاده
جمعیت

بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۲۵۸ نفر با ۶۰خانوار بوده‌است.
خوزه ریکاردو دوس سانتوس اولیویرا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  José Ricardo dos Santos Oliveira
زادروز:  ۱۹ مهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)
زادگاه:  ژواو پسوا، پارائیبا، برزیل
قد:  ۱٫۷۳ متر (۵ فوت ۸ اینچ)
پست:  مهاجم (فوتبال)
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  سانتاکروز
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۸–۱۹۹۹:  سانتاکروز
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۳ |  سانتاکروز |  ۲۵ |  (0) |
| ۲۰۰۲ |  ← کاشیوا ریسول (قرضی) |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۶ |  پالمیراس |   |   |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ |  ← گرمیو (قرضی) |   |   |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال ججو یونایتد |  ۱۶ |  (۳) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  Figueirense |  ۱۰ |  (۱) |
| ۲۰۰۹ |  ← بوتافوگو (قرضی) |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۰ |  Botafogo-SP |  ۱۲ |  (۲) |
| ۲۰۱۱ |  Mogi Mirim |  ۵ |  (۲) |
| ۲۰۱۱ |  سانتاکروز |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۲ |  Paulista |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۲ |  São Caetano |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  Guaratinguetá |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  Trindade |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  سانتاکروز |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
خوزه ریکاردو دوس سانتوس اولیویرا (به پرتغالی: José Ricardo dos Santos Oliveira) مهاجم اهل برزیل است که در شهر ژواو پسوا، پارائیبا و در تاریخ ۱۹ مهٔ ۱۹۸۴ به دنیا آمده‌است.
خوزه ریکاردو دوس سانتوس اولیویرا در تیم‌های فوتبال سانتاکروز، کاشیوا ریسول، پالمیراس، Grêmio، باشگاه فوتبال ججو یونایتد، Figueirense، Botafogo، Botafogo-SP، Mogi Mirim، سانتاکروز، Paulista، São Caetano، Guaratinguetá سابقهٔ حضور دارد.
خاچاطور آبوویان

| خاچاطور آبوویان | خاچاطور آبوویان |
| --- | --- |
چهره‌نگاری از خاچاطور آبوویان اثر Ludwig von Maydell ‏ (۱۸۳۱): چهره‌نگاری از خاچاطور آبوویان اثر Ludwig von Maydell ‏ (۱۸۳۱)
زاده: ۱۵ اکتبر ۱۸۰۹ روستای کاناکر، خانات ایروان
درگذشته: ۱۴ آوریل ۱۸۴۸ (۳۸ سال) ایروان، ناپدید شد
آرامگاه: کالبدش هرگز پیدا نشد
پیشه: شاعر رمان‌نویس نمایش نامه نویس و آموزگار
ملیت:  ارمنی
سال‌های فعالیت: رمانتیسم
کتاب‌ها: زخم‌های ارمنستان
دلیل سرشناسی: از مشاهیر ملی ارمنستان و آفرینندهٔ ادبیات مدرن ارمنی
همسر(ها): امیلیا لوز (ازدواج ۱۸۳۹)Emilia Looze (آلمانی-سوئدی)
فرزند(ان): ۲ فرزند
خاچاطور آبوویان (ارمنی: Խաչատուր Աբովեան; انگلیسی: Ḥachatur Abovian یا Abovyan زاده اکتبر ۱۵ [سبک قدیمی: اکتبر ۳] ۱۸۰۹ - ناپدیدشده آوریل ۱۴ [سبک قدیمی: آوریل ۲] ۱۸۴۸ نویسنده و چهره ملی اوایل سده نوزدهم میلادی اهل ارمنستان که در سال ۱۸۴۸ به صورت مرموزی ناپدید شد . وی آموزگار، شاعر و مدافع نوین‌گرایی بود. وی به عنوان پدر ادبیات نوین ارمنی شناخته می‌شود.
برگزیده آثار > نثر

زخم‌های ارمنستان (تفلیس ۱۸۵۸) ‏ Վերք Հայաստանի Verk Hayastani
تاریخ تیگران یا دستور اخلاقی برای کودکان ارمنی (۱۹۴۱)
(تفلیس ۱۸۳۸)
(۱۸۶۸)
(۱۸۳۹)
(تفلیس ۱۹۰۴)
(وین ۱۹۲۹)
(ایروان ۱۹۴۱)
برگزیده آثار > نظم

The wine jug (Tiflis 1912)
(ایروان ۱۹۳۹)
(ایروان ۱۹۴۱)
(ایروان ۱۹۴۱)
(تفلیس ۱۸۶۴)
(ایروان ۱۹۴۱)
نگارخانه

نقاشی خانه ای که آبوویان در آن به دنیا آمد اثر گوروگ باشینجاقیان ‏ ۱۸۸۴
فریدریش پاروت
دانشگاه تارتو در میانه سده ۱۹ام میلادی
تمبر یادبود خاچاتوریان آبوویان اتحاد شوروی ۱۸۶۷
مجسمه آبوویان در روستای زادگاهش کاناکار که اکنون بخشی از پایتخت ایروان است.
نفی تالی

در منطق کلاسیک، قاعدهٔ نفی تالی (به لاتین: Modus tollendo tollens) (که معمولاً Modus tollens خوانده می‌شود)، یکی از اَشکال استدلال صوری است.
قاعدهٔ نفی تالی به این صورت بیان می‌شود:
به عنوان مثال:
به‌صورت صوری:  \models (\neg B\land (A\rightarrow B))\rightarrow \neg A
اثبات

درستیِ نفی تالی را می‌توان به وسیلهٔ وضع مقدم و دانستن این که گزارۀ شرطی با عکس نقیض خود هم‌ارز است، تشخیص داد. همچنین می‌توان به صورت آشکار از جدول ارزش‌ها به درستی قاعدۀ نفی تالی پی برد. "د" به معنی «درست» و "ن" به معنی «نادرست» است.
|  A |  B |  B\rightarrow A |  \neg A\rightarrow \neg B |
| --- | --- | --- | --- |
د: د
| ن | د | ن | ن |
| د | ن | د | د |
| ن | ن | د | د |
حسین لرزاده

| حسین لرزاده | حسین لرزاده |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: حسین لرزاده
زادهٔ: ۱۲۸۵ تهران، ایران
درگذشت: ۲۴ شهریور ۱۳۸۳ (۹۸ سال) تهران، ایران
آرامگاه: قرائت خانه و مقبره خانوادگی استاد لرزاده، مسجد افضلیه شهرری
ملیت: ایرانی
پیشه: معماری
آثار برجسته: آرامگاه فردوسی، کاخ مرمر، کاخ شهوند، مسجد اعظم قم، مسجد سپهسالار، آستانه حرم حسین بن علی
سبک: معماری ایرانی
جوایز: مدال فردوسی (۱۳۱۳)، مدال درجه اول همایون (۱۳۲۹)
حسین بن محمد معمار معروف به لرزاده (۱۲۸۵ تهران - ۲۴ شهریور ۱۳۸۳ تهران) معمار و هنرمند ایرانی بود. وی طراح و مجری بنای آرامگاه فردوسی است.
زندگی

لرزاده در سن هفت سالگی به مکتبخانه «میرزا حسن» در نزدیکی چهارراه حاج رضا خیابان بلورسازی رفت. پدرش، محمد لرزاده، که از معماران دوره قاجار بود، او را به مدرسه‌ای در کوچه پشت گذر مهدیخان فرستاد که در آنجا هندسه و حساب و رسم فنی و نقاشی را در سطح عالی طی کند. پس از دوران ابتدایی، چند سالی به دبیرستان سلطانی واقع در پل امیربهادر فرستاده شد. از آنجا که این مدرسه، رشته فنی مورد علاقه‌اش را نداشت، مدرسه را ترک و به شعبه مجسمه‌سازی مدرسه «کمال الملک» فرستاده شد. پس از یکسال و نیم که قالبگیری و قالب‌سازی آموخت، به دلیل شبهه حرمت این شغل، او را نزد «سیدمحمد تقی نقاش‌باشی» که کار تابلوسازی می‌کرد، فرستادند. اما از طرف دیگر، پدرش او را به کارهای فنی و رشته‌های معماری نیز وا می‌داشت و در جلسات شبانه که معماران برای آموختن رموز معماری در خانه ایشان جمع بودند، لرزاده را نیز در کار آن‌ها شرکت می‌داد. او نیز نمونه‌ها را با گچ و مقوا اسکلت (اصطلاحی که قبلاً به آن ماکت‌سازی می‌گفتند) می‌کرد و به‌طور عملی معماری را فرا می‌گرفت.
پس از مرگ پدر در سال ۱۳۰۵، به دعوت «جعفرخان کاشانی» که مشغول ساختن عمارت سنگی تپه علیخان در سعدآباد بود به آنجا رفت و مشغول به کار نقاشی در یکی از اتاق‌های این عمارت شد. نخستین کار مستقل لرزاده را می‌توان سردر بانک شاهی (بانک تجارت فعلی) واقع در میدان توپخانه تهران دانست.
لرزاده در طول عمر هنری نزدیک به یک قرن خود، مساجد متعددی را طراحی و اجرا کرد که در رأس آن مسجد اعظم (قم) به دعوت مستقیم آیت‌الله بروجردی قرار دارد. همچنین بنابه مأموریتی که آیت‌الله بروجردی به وی محول کرد، مأمور تعمیر و پاره‌ای تغییرات در حرم حسین بن علی در کربلا شد که طی حکمی از طرف آیت‌الله شهرستانی تولیت وقت آن حرم در عراق به او لقب «معمار آستانه مقدسه حضرت اباعبدالله الحسین (ع)» دادند.
حسین لرزاده در روز سه‌شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۸۳ در سن ۹۸ سالگی درگذشت. او را در مقبره خانوادگی‌اش که خود ساخته بود در شهرری جنب مسجد افضلیه و روبه‌روی بی‌بی زبیده دفن کردند.
همکاران

از جمله همکاران لرزاده می‌توان به حاج حسن بنائی و حاج محمد معمار کاشانی و حاج محمد شعرباف،مهندس آباد،مهندس کاچار، حاج حسن خواتین شیرازی و حاج حسین عشق آبادی اشاره کرد. در مسجد سپهسالار افراد دیگری نیز بوده‌اند که نام آن‌ها در لوحه جنب محراب گچ‌بری‌شده، آمده‌است. به عنوان مثال، کاشیکاری سر در جلوخان، کار اسدالله عموحسین و معرق کار حسین برهانی است. قسمت زنانه مسجد لرزاده و سردر، با کمک حاج حسن انگشت‌باف به انجام رسیده‌است.
در مقبره فردوسی نیز با هنرمندانی چون عمادالکتاب (خطاط کتیبه‌ها)،محمد قاسم باقرنژاد، عباس و غلامعلی دهشیری و حسین حجارباشی همکاری داشته‌است. از همکاران لرزاده در گنبد کاخ مرمر می‌توان از احمد خاک‌نگار مقدم و حسین طاهرزاده بهزاد نام برد.
آثار > معماری

مقبره فردوسی که لرزاده هم طراحی و هم ساخت آن را در ۳۰ سالگی بر عهده داشته. این مقبره نخست توسط آندره گدار پایه ریزی شده و تا پله دوم نیز اجرا گردیده بود. طرحی که وی در نظر گرفته بود هرمی چون اهرام مصر بوده‌است. این طرح مورد قبول ذکاءالملک فروغی رئیس انجمن آثار ملی قرار نگرفت و قرار شد یک معمار ایرانی با طرحی ملی آن را تکمیل کند. حسین لرزاده مأمور طراحی و ساخت مقبره حکیم فردوسی شد و طی هجده ماه طرح را اجرا و کار را تا جشن هزاره فردوسی به اتمام رساند. از آنجا که فردوسی شاعری شیعه مذهب است، لرزاده در بالای قبر یک چهار کاسه به نشانه ارکان اربعه شیعه اجرا کرده بود که بعدها در تعمیرات بقعه این بخش از کار تخریب شد. در دهه ۳۰ شمسی هوشنگ سیحون این بنا را استحکام داد.
حسین لرزاده ۸۴۳ مسجد را طراحی و بعضاً اجرا یا نظارت کرده‌است که از آن جمله است:
تعمیر و مرمت حرم امام حسین، در سال ۱۳۳۷ شمسی در کربلا
مسجد لرزاده، خیابان لرزاده، خیابان خراسان
مسجد سلمان، خیابان ۱۷ شهریور (شهباز) (تخریب شده)
مسجد سجاد، خیابان جمهوری
مسجد اعظم (قم)، خیابان موزه
مسجد مهدیه، خیابان ری
مسجد امام حسین، خیابان امام حسین
مسجد فخریه، خیابان امیریه
مسجد زعیم، خیابان منیریه
مسجد فرازنده، خیابان شوش
مسجد سپهسالار، خیابان بهارستان
مسجد انبار گندم، خیابان ری
مسجد سنگی، خیابان ری (تخریب شده)
مسجد عمار، خیابان سپاه
مسجد جاوید، خیابان بهارشیراز
مسجد طوقچی،اصفهان میدان طوقچی
مسجد علی آباد گرگان
مسجد هامبورگ
سر در دارالفنون
سر در بانک شاهی (بانک تجارت کنونی) در میدان توپخانه که نخستین کار مستقل لرزاده بوده‌است. این کار به درخواست <<کهل>> (مسئول انگلیسی بانک) جهت طراحی سردری ایرانی برای این بانک صورت گرفت.
مرمت و تزئینات خانه تاریخی کوره چیان واقع در تجریش تهران
بیمارستان واقع در خیابان فلسطین که امروز به نام انقلاب خوانده می‌شود.
گنبد کاخ مرمر
کاخ رامسر
کاخ گرگان
کاخ شمس در کرج
کاخ سعدآباد
کاخ نیاوران
ورودی هتل رامسر
کاخ میان پشته انزلی
سردر بانک شاهی (بانک تجارت بعدی)، میدان توپخانه تهران
مرمت عمارت بادگیر کاخ گلستان
مرمت کاخ برلیان کاخ گلستان
مدرسه و مسجد آلاشت
مسجد اعظم قم
کاسه‌سازی یا «شمسه زیاد»: می‌توان کاسه‌سازی یا شمسه زیاد را امضای لرزاده بر آثارش دانست. در مساجد امام حسین (ع)، انبار گندم، مساجد تخریب شده سنگی، سلمان، عمار، فخریه، سجاد و پیش ورودی گنبدخانه سپهسالار که در آنجا یک نه کاسه مادر و بچه ظریف طراحی و اجرا کرده‌است.
مسجد جامع شهرستان بهبهان.
آثار > تألیفات

«احیای هنرهای از یاد رفته» در دو مجلد که شامل آموزش اصول اربعه معماری سنتی است.
«نغمه لرزاده» شامل اشعار.
«صد امید» مجموعه اشعار لرزاده در زمان جنگ و انقلاب.
«ماجرای معماری سنتی ایران در خاطرات استاد حسین لرزاده، از انقلاب تا انقلاب».
افتخارات

مدال فردوسی در سال ۱۳۱۳ شمسی به مناسبت جشن هزاره فردوسی برای طراحی و ساخت ساختمان مقبره حکیم توس
مدال و نشان لیاقت علمی از نوع درجه سوم برای لیاقت او در معماری در سال ۱۳۱۹ شمسی
مدال درجه اول همایون در سال ۱۳۲۹ شمسی
مدال درجه پنجم همایون برای معماری کاخ‌ها در سال ۱۳۳۱
نشان درجه پنجم تاج برای معماری کاخ‌ها در سال ۱۳۳۸
نشان درجه چهارم همایون به خاطر کارشناسی و تصدی ساختمان‌های کاخ‌ها در سال ۱۳۴۶
مدال یادبود به خاطر مشاوره عالی ساختمانی در سازمان کل فنی و خدمات اجتماعی
دریافت درجه کارشناس آستانه مقدس حسینی (کربلا) در رمضان ۱۳۸۴ قمری به سبب تعمیر آستانه حرم حسین بن علی و تجدید بنای ایوان بزرگ
دریافت نشان خادم برگزیده قرآن کریم از سوی رئیس جمهور در دهمین نمایشگاه بین‌المللی قرآن کریم، تهران، آبان ۱۳۸۱ شمسی
نشان فرهنگستان هنر جهوری اسلامی ایران به عنوان منتخب فرهنگستان در بزرگداشت نام‌آوران سال ۱۳۸۱ شمسی
کاسه‌سازی اثر حسین لرزاده
شبستان زمستانی مسجد سپهسالار تهران اثر حسین لرزاده (۱۳۴۲ شمسی)
حسین لرزاده و ارباب کیخسرو شاهرخ نماینده اقلیت زرتشتی مجلس در کنار آرامگاه فردوسی در حال ساخت، (سال ۱۳۱۲ شمسی)
تقدیرنامه ذکاءالملک فروغی نخست وزیر و رئیس انجمن آثار ملی ایران از حسین لرزاده معمار به پاس طراحی و اجرای مقبره فردوسی (جشن هزاره فردوسی، بهمن ۱۳۱۳)
ایستگاه متروی میدان قطب

ایستگاه متروی میدان قطب (سردار ملی) یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در خیابان امام خمینی، محله خیابان، میدان قطب (قوت میدانی) حدفاصل چهارراه منصور و آبرسان واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۹ خط یک است و در تاریخ ۲۸ آذر ۱۳۹۹ افتتاح شد.
مشخصات

ایستگاه متروی میدان قطب در میدان قطب و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۳۹۴۱ متر‌ مربع و دارای ۳ طبقه و ۲ ورودی است.
لاگ (مجله)

لاگ یک مجله مستقل در زمینهٔ معماری و شهر معاصر است که از سال ۲۰۰۳ توسط شرکت اِنی‌وان و توسط سینتیا دیویدسون منتشر می‌شود.شعار مجله «نظری بر معماری و شهر معاصر» است. این مجله سه بار در سال منتشر می‌شود، عموماً با موضوع «آزاد» که برخی شماره‌ها محدود به یک موضوع خاص شده‌اند. این مجله جستارها و مقالات نظریه‌پردازان معماری و شهرسای و مورخان، نمایشگاه گردانان، معماران و هنرمندان، از جمله پیر ویتوریو آئورلی، ماریو کارپو، پاتریک شوماخر، کی مایکل هیز، سیلویا لاوین، پائولا آنتونلی، گرگ لین، آنتوان پیکون، فرانسوا روچ، آنتونی وایدلر، پل ویریلیو، پیتر آیزنمن، رینولد مارتین، فیلیس لمبر، جفری کیپنس، الخاندرو زائراپولو، رابرت سومول و اوبر دمیش را شامل می‌شود.
سنجاقک دم‌دراز

| سنجاقک دم‌دراز | سنجاقک دم‌دراز |
| --- | --- |
سنجاقک دم‌دراز، Zyxomma petiolatum: سنجاقک دم‌دراز، Zyxomma petiolatum
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشره
راسته:: سنجاقک‌سانان
تیره:: آسیابک‌های آب‌نشین
سرده:: Zyxomma
سنجاقک دم‌دراز (نام علمی: Zyxomma petiolatum) نام یک گونه از تیره آسیابک‌های آب‌نشین است. این گونه در بیشتر نقاط آسیا و شمال و شرق استرالیا یافت می‌شود.
خیابان پنجاه و دوم (منهتن)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تئاترهای خیابان پنجاه و دوم در ۲۰۰۷: تئاترهای خیابان پنجاه و دوم در ۲۰۰۷
نگهداری توسط: سازمان ترابری نیویورک
طول: ۱٫۹ مایل (۳٫۱ کیلومتر)
مکان: منهتن، نیویورک
انتهای غرب: ایالت نیویورک مسیر ۹A بزرگراه وست ساید
انتهای شرق: بن‌بست بلوک شرقی خیابان یکم
بخش جنوبی خیابان پنجاه و دوم بین خیابان‌های ۶ و ۵ (۱۹۴۸)
نمایی از خیابان پنجاه و دوم در شب (۱۹۴۸)
تصویری از ساختمان سیگرام در خیابان پنجاه و دوم
خیابان پنجاه و دوم (در انگلیسی: 52nd Street) یک خیابان یک‌طرفه از غرب به شرق به طول ۱٫۹-مایل (۳٫۱-کیلومتر) که در منهتن، نیویورک قرار دارد. بخش کوچکی از آن از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ به عنوان مرکز اجرای موسیقی جاز شهر شناخته می‌شد.
در فرهنگ

یکی از آلبوم‌های بیلی جول، خیابان ۵۲ام نام دارد که در ۱۳ اکتبر ۱۹۷۸ منتشر شد.
قرار ملاقات (فیلم ۱۹۸۵)

| قرار ملاقات | قرار ملاقات |
| --- | --- |
Theatrical release poster: Theatrical release poster
کارگردان: آندره تشینه
تهیه‌کننده: Alain Terzain
نویسنده: André Téchiné الیویه آسایاس
بازیگران: ژولیت بینوش لمبرت ویلسون ژان-لویی ترنتینیان اُلیمپیا کارلیزی وادک استانچاک
موسیقی: فیلیپ سارد
فیلم‌بردار: رناتو برتا
توزیع‌کننده: تی-فیلمز
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۸۵
مدت زمان: ۸۳ دقیقه
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی 
فروش گیشه: ۵٫۸ میلیون دلار
قرار ملاقات (به فرانسوی: Rendez-vous) یک فیلم درام فرانسوی به کارگردانی آندره تشینه که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد.
تشینه با این فیلم جایزه بهترین کارگردانی جشنواره فیلم کن ۱۹۸۵ را به دست آورد.
مور افرایم

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  ASA Tel Aviv
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  ASA Tel Aviv |   |   |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
|  |  تیم ملی فوتبال زنان اسرائیل |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳:۵۰, ۳۱ اوت ۲۰۱۹ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۳:۵۰, ۳۱ اوت ۲۰۱۹ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳:۵۰, ۳۱ اوت ۲۰۱۹ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۳:۵۰, ۳۱ اوت ۲۰۱۹ (UTC)
مور افرایم (عبری: מור אפרים‎؛ زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان اسرائیل بازی کرده‌است.
آقای مرسدس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
First edition cover: First edition cover
نویسنده(ها): استیون کینگ
کشور: USA
زبان: English
مجموعه: Bill Hodges Trilogy
گونه(های) ادبی: داستان جنایی
انتشار: ۳ ژوئن ۲۰۱۴ (انتشارات پسران چارلز اسکریبنر)
گونه رسانه: Print (گالینگور)
شمار صفحات: ۴۳۶
شابک: شابک ‎۹۷۸−۱−۴۷۶۷−۵۴۴۵−۱
پیش از: Finders Keepers 
آقای مرسدس (انگلیسی: Mr. Mercedes) یک رمان مهیج جنایی نوشتهٔ استیون کینگ است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد.
بئاتریکس هلند

بئاتریکس هلند یا ملکه بئاتریکس ویلهلمینا آرمگارد (به هلندی: Beatrix Wilhelmina Armgard van Oranje-Nassau) (زادهٔ ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۳۸) ملکهٔ سابق پادشاهی هلند شامل چهار کشور هلند، کوراسائو، سینت مارتن و آروبا است.
بئاتریکس بزرگ‌ترین فرزند و ولیعهد ملکه یویلیانا بود و پس از استعفای مادرش در ۳۰ آوریل ۱۹۸۰، به مقام سلطنت رسید.
بئاتریکس در تاریخ ۳۰ آوریل ۲۰۱۳ به نفع پسرش ویلم-الکساندر از سلطنت کناره‌گیری کرد. وی پس از کناره‌گیری از سلطنت به نام شاهدخت بئاتریکس شناخته می‌شود.
| ن ب وفرمانروایان هلند | ن ب وفرمانروایان هلند | ن ب وفرمانروایان هلند |
| --- | --- | --- |
| پادشاهی هلند (بناپارت) (۱۸۰۶–۱۸۱۰) |  لویی اول  لویی دوم  |  |
| پادشاهی هلند   (۱۸۱۵-اکنون) |  ویلم اول  ویلم دوم  ویلم سوم  ویلهلمینا  یویلیانا  بئاتریکس  ویلم-الکساندر  |  |
سهره زرد سرسیاه

سهره زرد سرسیاه (نام علمی: Spinus notatus) که به نام جانی بی نیز شناخته می‌شود. گونه‌ای سهره از خانواده سهرگان راستین است که در مکزیک، بلیز، السالوادور، گواتمالا، هندوراس و نیکاراگوئه یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های پیشین به شدت دگرگون‌شده است.
Spinus notatus در حال گذر از تنگه پاناما هنگامی که بسته بود
ایکتوژم

| Ichtegem | Ichtegem |
| --- | --- |
شهر بلژیک: شهر بلژیک
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور: بلژیک
منطقه: منطقه فلمیش
Community: Flemish Community
استان: استان فلاندری غربی
ناحیه: شهرستان اوستان
حکومت: حکومت
 • شهردار: Karl Bonny (CD&V)
 • Governing party/ies: CD&V, BLAUW
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۵٫۳۳ کیلومتر مربع (۱۷٫۵۰ مایل مربع)
جمعیت (1 January 2016): جمعیت (1 January 2016)
 • کل: ۱۳٬۹۴۵
 • تراکم: ۳۱۰/کیلومتر مربع (۸۰۰/مایل مربع)
کد پستی: 8480
پیش‌شماره: 050, 051, 059
وبگاه: www.ichtegem.be
نقشهٔ ایکتوژم : نقشهٔ ایکتوژم 
شهر ایکتوژم (به فرانسوی: Ichtegem) در شهرستان اوستان در استان فلاندری غربی در منطقه فلاندری در کشور بلژیک واقع شده‌است.
روبرت شومان

با روبر شومان اشتباه نشود.
| روبرت شومان | روبرت شومان |
| --- | --- |
شومان در سال ۱۸۳۹، در سن ۲۹ سالگی چاپ سنگی توسط جوزف کریهوبر: شومان در سال ۱۸۳۹، در سن ۲۹ سالگی چاپ سنگی توسط جوزف کریهوبر
زادهٔ: ۸ ژوئن ۱۸۱۰ تسویکاو، پادشاهی ساکسونی
درگذشت: ۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۵۶ (۴۶ سال) بن، استان راین، پروس
پیشه‌ها:  پیانیست  آهنگساز  روزنامه‌نگار موسیقی 
آثار: en:List of compositions by Robert Schumannلیست آهنگ‌ها
همسر: کلارا شومان (ا. ۱۸۴۰–۱۸۹۶)
والدین: آوگوست شومان یوهانا کریستین اشنابل
امضاء: امضاء
Kreisleriana, Op. 16 (1838)
N8. Schnell und spielend ()
Giorgi Latso, piano
Fantasie C major, Op. 17 (1836, revised 1839)
1. Sempre Fantasticamente ed Appassionatamente ()
2. Moderato, Sempre energico ()
3. Lento sostenuto Sempre piano ()

Arabeske in C major, Op. 18 (1839)
Arabeske (Schumann) ()
Mario Andrea Valori, piano, 2011
Andante and Variations, Op. 46 (1843)
Performed by Neal and Nancy O'Doan (pianos), Carter Enyeart and Toby Saks (cellos) and Christopher Leuba (horn)
Introduction, Theme and Variations 1–5 ()
Variations 6–10 ()
Variations 11–15 ()
روبرت شومان
یک تصویر داگرئوتایپ از شومان (۱۸۵۰)
روبرت شومان (به آلمانی: Robert Schumann)‏
(۸ ژوئن ۱۸۱۰ – ۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۵۶) آهنگساز و نوازندهٔ پیانو اهل آلمان در دورهٔ رمانتیک در نیمهٔ نخست سدهٔ نوزدهم بود.
کودکی و نوجوانی

روبرت شومان در شهر تسویکاو، ایالت زاکسن، آلمان به دنیا آمد. وی فرزند پنجم و آخرین فرزند خانواده بود. شومان آهنگسازی را پیش از ۷سالگی شروع کرد، ولی دوران بچگی او به اندازهٔ موسیقی، صرف ادبیات هم شد؛ زیرا پدرش، آوگوست شومان، ناشر، رمان‌نویس، و کتاب‌فروش بود. روبرت علاقه‌مندی به ادبیات را از او به ارث برده بود.
روبرت در ۱۴سالگی یک مقاله دربارهٔ علم موسیقی و زیبایی‌های آن نوشت و آن را به کتابی که توسط پدرش ویرایش شده بود و چهرهٔ انسان‌های مشهور نام گرفته بود، اضافه کرد. در مدتی که در تسویکائو به مدرسه می‌رفت، آثار شاعران و فیلسوفان بزرگ آلمانی، ازجمله فریدریش شیلر، یوهان ولفگانگ فون گوته، لرد بایرون، و همچنین تراژدی‌نویسان یونانی را خواند. از دیدگاه شومان، قدرتمندترین و پایدارترین وحی ادبی، جین پاول بود که می‌توان تأثیراتش را در رمان‌هایی که شومان در دورهٔ جوانی نوشته بود مشاهده کرد.
علاقهٔ شومان به موسیقی در دوران کودکی، با دیدن نوازندگی ایگناتس مشه‌لس، که در کارلووی واری نوازندگی می‌کرد، شکوفا شد. پدر شومان، که ذوق و علاقهٔ پسرش به موسیقی را تشویق می‌کرد و به او دلگرمی می‌داد، در سال ۱۸۲۶ درگذشت. پس از درگذشت پدرش، مادر و قیّمش از ادامه تحصیل روبرت در رشتهٔ موسیقی استقبال نکردند و آیندهٔ او را پوچ خواندند. به همین دلیل، روبرت پس از ترک مدرسه در سال ۱۸۲۸ و پس از ملاقات با هاینریش هاینه در طول بازدیدی تفریحی از مونیخ به‌ناچار برای خشنودی مادر، به‌قصد تحصیل حقوق وارد دانشگاه لایپزیگ شد و در سال ۱۸۲۹ تحصیلاتش را در هایدلبرگ ادامه داد.
سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۴

درطول فصل عید پاک (دوره‌ای ۵۰روزه که از عید پاک شروع می‌شود)، روبرت نوازندگی نیکولو پاگانینی را در فرانکفورت شنید. در ژوئیه، در نامه‌ای به مادرش نوشت: «تمام زندگی من در کشمکش میان نظم و نثر است، یا بهتر است بگوییم کشمکش میان حقوق و موسیقی». روبرت، پیش از کریسمس به لایپزیگ بازگشت و فراگیری پیانو را نزد استاد قدیمی‌اش، آقای فریدریش ویک آغاز کرد. استاد به روبرت اطمینان داد که نوازندهٔ موفقی خواهد شد.
دست راست روبرت در طول تمرین‌های پیانو زیر نظر آقای ویک، آسیب دائمی دید. استفادهٔ نادرست از ابزار تقویت انگشتان ضعیف، به انگشت چهارم دست راستش آسیب رساند؛ ولی برخی فکر می‌کردند که این آسیب یکی از تأثیرات سطحیِ داروی سیفلیس است. برخی دیگر فکر می‌کردند که روبرت برای آزادی بیشترِ انگشت چهارم اقدام به عمل جراحی برای جدا کردن تاندون‌های انگشت چهارم از سوم کرده‌است. به هر حال، دلیل اصلی صدمه هیچگاه مشخص نشد، ولی روبرت آرزوی نوازنده شدن را رها کرد و از آن به بعد، زندگی خود را وقف آهنگ‌سازی کرد. بعد از این واقعه، روبرت یک دورهٔ آموزشیِ تئوری موسیقی را زیر نظر هاینریش دورن، آهنگ‌ساز آلمانی، که رهبر گروه اپرای لایپزیگ بود، آغاز کرد و شش سال نزد وی بود. روبرت در این زمان تصمیم به ساخت یک اپرا از روی تراژدی هملت، اثر شکسپیر گرفت.
زندگی

پدر وی کتاب‌فروش بود و او در کودکی به ادبیات علاقه‌مند شد و در ۱۵سالگی به امور ادبی پرداخت.
در سال ۱۸۲۸، برای آموختن حقوق به دانشگاه لایپزیگ رفت. او موسیقی را در ۲۰ سالگی آغاز کرد و برای آنکه نوازنده‌ای چیره‌دست شود، به تنهایی روی پیانو کار می‌کرد و برای تقویت انگشت چهارم دست راستش دستگاهی ابداع کرد که همین دستگاه باعث فلج شدن انگشتش شد. مدتی بعد، با کلارا ویک (که دختر استادش بود) ازدواج کرد. شومان در جوانی به نقد آثار موسیقی پرداخت و از ۱۸۳۴ تا ۱۰ سال، به انتشارِ مجله‌ای جدید ویژهٔ موسیقی پرداخت. در همین مجله بود که او دقت و توجه مردم را به آثار شوپن و برامس را جلب کرد. شومان از سال ۱۸۴۰ به آهنگ‌سازی مشغول شد و در ۱۸۴۳ به استادیِ هنرستان موسیقی (کنسرواتوار) لایپزیگ انتخاب شد. از سال ۱۸۵۳ به بعد، شومان سلامتی خود را از دست داد و اغلب بیمار بود و در اواخر عمر به بیماری روانی مبتلا شد و در بیمارستان روانی بستری بود تا آنکه در سال ۱۸۵۶ درگذشت.
موسیقی شومان

فرهنگ ادبی شومان، حساسیت خارق‌العاده‌اش، و به‌نوعی بیماری‌اش، از او یک آهنگ‌ساز نمونه ساخت. اغلب، اندیشه‌های گوناگون را چون در یک بدیهه‌سرایی کنارِ هم می‌گذاشت، تمایلی به واریاسیون در آثارش دیده می‌شود.
چندان به تنظیم برای ارکستر نپرداخته‌است. بدیهه‌نوازی با پیانو محرک اصلی الهام او بود، و این نکته حتی در ساخته‌های سمفونیک و موسیقی مجلسی او نیز به چشم می‌خورَد.
آثار اصلی

اپرای گنوا
حدود ۲۰ اثر برای کُر و ارکستر که از میان آن‌ها به بهشت و پری و یک رکوئیم به‌نام برای مینیون می‌توان اشاره کرد.
۴ سمفونی کامل و ۲ سمفونی ناقص
یک کنسرتو ویولن
یک کنسرتو پیانو
یک کنسرتو برای ویولنسل
یک کوئینتت
۲ کوارتت
۳ کوارتت زهی
آثار بی‌شمار برای پیانو، ازجمله صحنه‌های کودکی و ۳ سونات
۲۶۰ لید
تعداد زیادی دونوازی و تریو
خارچنگ اروپایی

| خارچنگ اروپایی | خارچنگ اروپایی |
| --- | --- |
خارچنگ اروپایی، Astacus astacus: خارچنگ اروپایی، Astacus astacus
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1) :  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1) 
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
زیرشاخه:: سخت‌پوستان
رده:: نرم‌زرهیان
راسته:: ده‌پایان
گونه:: A. astacus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Astacus astacus : Astacus astacus 
خارچنگ اروپایی (نام علمی: Astacus astacus) نام یک گونه از زیرراسته شنارویان‌داران است.