ایرانیان بحرین
تاریخچه > بحرین نو پس از انقلاب

ما را متهم به عدم وفاداری می کنند. منظورشان این است که ما وفاداری نداریم؟ متجاوز بین عجما و عربا فرقی نمی گذارد. همه ما باید از این سرزمین دفاع کنیم که ما را به هم نزدیک می کند.
انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ تغییرات سیاسی و ایدئولوژیکی قابل توجهی در منطقه ایجاد کرد. پویایی داخلی بحرین تحت تأثیر قرار گرفت و منجر به افزایش تنش بین دولت سنی و اکثریت شیعه، از جمله ایرانیان بحرینی، شد. این رویدادها تأثیر منفی انقلاب اسلامی بر ایرانیان بحرین و بحرین را به‌طور کلی نشان می‌دهد:
پس از انقلاب اسلامی در ایران، مهاجران بیشتری به بحرین روی داد.[نیازمند منبع]
شهروندی و مشکلات اجتماعی: وفاداری پارسیان به میهن خود بحرین ثابت است، حتی با وجود اینکه در گذشته بخش بزرگی از آنها از شهروندی بحرینی، اشتغال و بورس‌های تحصیلی محروم شدند و به اخراج اجباری و تشردگی کشیده شدند و وفاداری آنها مورد تردید قرار گرفت. این مسائل هیچ تأثیری بر صداقت و تعهد آنها به کار و تداوم حضورشان در کشور نداشت. به دلیل این مشکلات، عجم/فارس‌های بدون تابعیت مجبور شدند املاک خود را به نام دیگران که تابعیت دارند ثبت کنند، زیرا حتی فکرش را هم نمی‌کردند که در ایران یا خارج از ایران خانه‌ای خریداری کنند. این نشان‌دهنده وفاداری آنها به وطن عزیزشان است، یوسف امرالله می‌گوید: «وقتی جانشینی یا تفاهم آنها بین ایران و بحرین ایجاد شود و طرف ایرانی در قاعده باشد و دسته ای از محاسبات از جانب شبهه در شأن در جمهوری اسلامی ایران، قضاوت فعلی بعد از انقلاب است. در این صورت، این چارچوب‌ها خود را زیر سؤال می‌برند، از جمله مخالفانی که متهم به تشریفات تبعید هستند. این راهی است که جدایی بین مرجعیت و مردم را جدا می‌کند تا مرجعیت را به اقتدار منافع ملی نزدیک کند. نصب کردن سرگردان خود را بیش از برای اثبات آنها برای وطن، آن است که زمانی که یک سورگوم از ملیت، کارمند و بورسیه، و همچنین به همه این در محل کار تحت تأثیر قرار نگرفته است».
نزاع بزرگ بین عجم: از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ میلادی، انقلاب ایران تأثیرات چشمگیری بر هویت و روابط ایرانیان بحرینی داشت، که به جای اقامت، ساکن هستند. ابتدا، در جامعه عجم منامه، نظرات مختلفی وجود داشت؛ اکثریت به‌طور ابتدایی مخالف بودند، اما گروه کوچکی حمایت می‌کردند. در نتیجه انقلاب اسلامی، وفاداری ایرانیان بحرینی همواره محل شبهه بوده است. انقلاب «خمینی» (انقلاب اسلامی ایران) باعث جدایی ایرانیان بحرین شد. در سال ۱۹۹۶ میلادی (۱۳۷۵ شمسی)، مدرسه ایرانیان پس از تغییر نام به «مدرسه جمهوری اسلامی» تعطیل شد پس از دولت بحرین دولت ایران را به «دخالت در امور داخلی خود» متهم کرد که باعث تقویت هویت عربی شد. با ورود رئیس‌جمهور سابق خاتمی در بحرین در سال ۱۹۹۸ میلادی (۱۳۷۷ شمسی)، و سخنرانی او با ایرانیان منامه که متعاقب آن تکبیر و صلوات، این دینامیک تغییر شد و حمایت از انقلاب افزایش یافت، بوشهری خاطرنشان می‌کند: «انقلاب خمینی باعث ایجاد نوعی تفرقه در بین عجم شد. حتی در جوامع دیگر. برای ما، به‌طور خاص در منامه، در ابتدا، اکثریت اقلیت مخالف بود، اقلیت حامی بود. در حال حاضر، مخالفان بسیار کمی هستند. زمانی که خاتمی رئیس‌جمهور سابق به بحرین آمد، در هتل خلیج به زبان عربی سخنرانی کرد. آنجا پر از عجم‌ها و از حمایت و دعا بود. من و دو تا از دوستانم آنجا بودیم. در نماز همه صدایشان را بلند می‌کنند جز ما. برای اولین بار احساس کردم که در میان اقلیت اقلیت شده‌ام. سه اقلیت در میان ۱۵۰۰ شرکت کننده.» این منطقه (منامه) تحت تأثیر و حمایت گسترده جامعه ایرانیان قرار گرفت، با انگیزه‌های گسترده‌ای به نمایش درآمد. این واقعیت تاریخی همچنان بر بحرین تأثیرگذار است و عناصر مذهبی، طایفه‌ای و ملی را در میان ساکنان ایرانی ترکیب می‌کند، موسی الانصاری گفت: «نمی‌دانم چرا انقلاب در بحرین این شخصیت را گرفت عدم تحملی که در بحرین وجود دارد در ایران وجود ندارد، مردم را خواهید دید موسیقی و آواز زنان نیمه حجابی را می‌شنوید که در خیابان می‌خندند، اما اینجا تو کافر هستی اگر کاست بشنوی یا آواز بشنوی، در بحرین وضعیت کاملاً متفاوت است.» به همین دلیل ایرانی‌تبارهای بحرین (به ویژه شیعیان)، همیشه به دوستی ایران (از نظر سیاسی و فرهنگی) متهم می‌شوند. همچنین گفته می‌شود ایرانی‌تبارهای بحرین فرهنگ فارسی و ایرانی را برتر از فرهنگ عربی می‌دانند. گاهی نیز از بیم برهم خوردن ترکیب انسانی بحرین (به نفع ایرانی‌تبارها)، سلطان اقدام به وارد کردن عربها از کشورهای دیگر می‌کند. ایرانیان بحرین سنی مذهب (که خود را «عرب/هوله» می‌نامند) اغلب هموطنان شیعه خود و بحرانی‌ها (که برای برخی به نظر ژنتیکی عرب شرقی‌تری از هر دوتایشان هستند)، را به ایرانی/عجم بودن یا طرفداری از جمهوری اسلامی ایران متهم می‌کنند (بر اساس مذهبشان)، این ادعایی کاملاً غیرعلمی است، زیرا علاقه به زبان و فرهنگ مادری هیچ ارتباطی با وابستگی سیاسی ندارد. گاهی اوقات اظهاراتی از برخی افراد صادر می‌شود که حق «عجم‌ها» برای صحبت به زبان مادری‌شان را مورد انتقاد قرار می‌دهد و شاید مشهورترین آن‌ها استیضاح نماینده محمد اسماعیل عمادی (هوله - اخوان المسلمین) از وزیر انرژی عبدالحسین علی میرزا (از عجم‌های منامه) برای منع عجم/فارس‌ها از صحبت به فارسی در شرکت نفت «باپکو» بود. این نماینده با استهزا به وزیر گفت (چطوری جان؟).[نیازمند منبع] برای دیگران (شامل ایرانیان بحرین سنی و اعراب) بسیار معمول بود که به آن‌ها بگویند: «به زبان عجمی صحبت نکنید.»[نیازمند منبع]
انتفاضهٔ دههٔ نود یا حوادث دههٔ نود (به عربی: انتفاضة التسعينات): یک جنبش اعتراضی در بحرین بین سال‌های ۱۹۹۴ و ۲۰۰۰ بود که شامل نیروهای چپ‌گرا، لیبرال و اسلامی بود. این جنبش منجر به کشته شدن حدود ۴۰ نفر شد و پس از آنکه حمد بن عیسی آل‌خلیفه در سال ۱۹۹۹ به امیری کشور رسید و همه‌پرسی دربارهٔ میثاق ملی در ۱۴–۱۵ فوریه ۲۰۰۱ برگزار شد، به پایان رسید. حوادث ۳ ژوئن ۱۹۹۶ در بحرین در ۳ ژوئن ۱۹۹۶، دولت بحرین اعلام کرد که یک توطئه کودتا توسط گروهی به نام «حزب‌الله بحرین» که از سوی جمهوری اسلامی ایران حمایت می‌شد، کشف شده است. در پی این کشف، بحرین سفیر خود را از ایران فراخواند و سطح نمایندگی دیپلماتیک خود را به سطح کاردار کاهش داد.
عهد میثاق ملی: با شروع عهد میثاق ملی، شاه حمد بن عیسی بسیاری از ایرانیان بحرین را به شهروندی بحرینی مفتخر کرد و به آنها شناسنامه داد (روزنامه الوطن بحرینی).
کاهش صدای لیبرالی‌ها: در سال ۲۰۰۲ در بحرین، لیبرال‌ها به تدریج صدای خود را از دست دادند، در حالی که صداهای شیعه و سنی پس از انقلاب اسلامی ایران به اکثریت تبدیل شدند. ربع قرن گذشته به تغییر چشم‌انداز سیاسی در مملکت بحرین منجر شد که در حال آماده‌سازی برای اولین انتخابات پارلمانی بود. این چشم‌انداز به دلیل کاهش نفوذ نیروهای ملی‌گرا و چپ‌گرا و پیشرفت نیروهای اسلامی، شامل سنی و شیعه، بسیار پیچیده شد. آنچه در بحرین اتفاق افتاد، تفاوت چندانی با تجربیات دموکراتیک در بسیاری از کشورهای عربی نداشت. به عنوان مثال، «منیره فخرو»، یکی از ایرانیان لیبرال بحرین، مورد تمسخر قرار می‌گرفت، در حالی که بیشتر ایرانیان بحرینی در رای‌گیری شرکت نکردند، زیرا آنها چندان گرایش سیاسی نداشتند.
آخرین تولید فارسی بحرینی: در سال ۲۰۰۳ میلادی - گروه «سلطانیز» آخرین آلبوم خود را منتشر کرد. آخرین آلبوم فارسی «عروسی» در سال ۲۰۰۰ میلادی بود که آخرین ساخته بحرینی به زبان فارسی برای همیشه و همیشه خواهد بود.
تابعیت سیاسی و دخالت‌های دولتی: در بحبوحه تلاش ایرانیان بحرین برای حفظ هویت فرهنگی خود، گزارش‌هایی از تلاش‌های دولت بحرین برای تغییر بافت جمعیتی این کشور به گوش می‌رسد. این تلاش‌ها ظاهراً شامل آوردن اتباع خارجی از کشورهایی مانند پاکستان، اعطای گذرنامه بحرینی به آنها و تشویقشان به پذیرش هویت عرب سنی می‌شود. این سیاست ادعایی از سوی برخی به عنوان تلاشی برای افزایش جمعیت سنی در بحرین تلقی می‌شود، اقدامی که به‌طور بالقوه می‌تواند توازن جمعیتی را به نفع سنی‌ها نسبت به بحرانی‌ها و ایرانیان بحرین (به ویژه شیعیان) و شهروندان بومی بحرانی برهم زند. انگیزه‌های پشت این سیاست ادعایی همچنان نامشخص است، اما نگرانی‌هایی را در مورد فرسایش تنوع فرهنگی بحرین و به حاشیه رانده شدن احتمالی جوامع بومی آن ایجاد کرده است. در سال ۲۰۱۰ «منیره فخرو» اظهار داشت که جمعیت «وعد» (جمعیه لیبرالی) از همه افرادی که به ایده‌های این جمعیت باور دارند، استقبال می‌کند. او بیان کرد که جمعیت مخالف روند فعلی اعطای سریع تابعیت و حق رای در بحرین است که باعث مشکلات زیادی شده است. فخرو توضیح داد که در بحرین تابعیت به سرعت اعطا می‌شود، در حالی که در سایر کشورها این فرایند زمان‌بر است و پس از تأیید سودمندی فرد برای کشور انجام می‌شود. او تأکید کرد که جمعیت مخالف تابعیت سیاسی و مذهبی است که به اولویت دادن به مهاجران بر بحرینی‌ها در مشاغل و مسکن منجر می‌شود. فخرو همچنین پرسید چرا حکومت به بخش بزرگی از مردم خود اعتماد نمی‌کند و آنها را در مناصب حساس مانند ارتش و دفاع قرار نمی‌دهد.
خیزش ۲۰۱۱ (۱۳۹۰ شمسی): مردم بحرین بومی (بحرانیا) در جریان خیزش ۲۰۱۱ مجدداً توسط برخی از اعراب جعلی (عجم/فارس سنه کو خودشان هوله می‌نامند) متهم به ایرانی بودن شدند. اکثریت تظارکنندگان بحرانیان (شیعیان) بودند، و شاید کمی ایرانیان شیعه مذهب و برخی از عربهای (سنه) و ایرانیان سنی مذهب، در این تظاهر بودند. شعاری که اغلب در میان اکثریت تظاهرکنندگان بحرانی تکرار می‌شد این بود: «الشعب یرید إسقاط النظام (مردم می‌خواهند رژیم را سرنگون کنند)». در این سال، کریم فخراوی کشته شد. ادعاهای زیادی مبنی بر سازماندهی این اعتراض توسط «توطئه‌های ایرانی» (منظورشان جمهوری اسلامی) وجود داشت.  منیره فخرو گفت که دولت نمی‌خواست به خواسته مردم پاسخ دهد، بنابراین آن را به یک مشکل خارجی تبدیل کرد (مداخله ایران را مقصر دانست).
یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ نشان داد که اهل سنت اچمی‌ها کمتر احتمال داشت که با نژادپرستی مواجه شوند و با اهل سنت عرب‌ها به شدت هم‌پیمان بودند، و اینکه اچمی‌های اچمی‌ها و سایر عجم‌ها (ایرانیان) با پیشینه شیعه (حتی لورها) بیشتر احتمال داشت که به دلیل پیشینه دینی خود با نژادپرستی مواجه شوند.
پس از سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰ شمسی)، تروریسم جمهوری اسلامی در بحرین به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است. جمهوری اسلامی تلاش‌های خود را برای سوء استفاده از بعد فرقه‌ای (شیعی) در بحرین، در سطوح سیاسی، اقتصادی و اجتماعی برای اجرای اهداف توسعه‌طلبانه خود در پادشاهی خلیج فارس، شدت بخشیده است. همچنین، تلاش‌ها برای بهره‌برداری از سیستم دموکراتیک و ناکام گذاشتن دولت افزایش یافته و اتهامات زیادی به «تروریسم ایرانی» در کشور نسبت داده می‌شود.
در میان هنرمندان، درگیری بین «حنان رضا» و «هند البحرینیة» در رسانه‌ها رخ داد و به سرعت حل‌وفصل شد. طبق فایل‌های صوتی که به بیرون درز پیدا کرد، هند (که خود اصالتاً آفریقایی دارد) حنان را با توهین «عجمیه شیعیه» (شیعه ایرانی) مورد اهانت قرار داد.[نیازمند منبع] حنان رضا این ادعا را رد کرد و بر اصالت عربی خود پافشاری نمود.[نیازمند منبع] گفتنی است که حنان رضا همواره در کنار پادشاه بحرین می‌گیرد.
بحرین در سال ۲۰۱۶ هرگونه روابط دیپلماتیک خود را با جمهوری اسلامی ایران قطع کرد.
در سال ۲۰۱۹ میلادی (۱۳۹۸ شمسی) دکتر «عبدالله مدنی»، نویسنده روزنامه «الأیّام» و متخصص در امور آسیایی، در مقاله‌ای شرح می‌دهد که چگونه یکی از بحرینی‌های با اصالت فارسی یک بار به او اعتراض کرد که نام خانواده‌اش را در میان عجم‌های بحرین آورده است. مدنی یکی از مقالات خود را به بحرینی‌های عجم از نژاد ایرانی و به ویژه شیعیان اختصاص داده بود. او در مقاله خود با عنوان «کبیر العجم در بحرین» نام خانواده «اکبری» را به عنوان یکی از مشهورترین خانواده‌های عجم در بحرین به همراه نام‌های بسیاری از خانواده‌های دیگر ذکر کرده بود. اسماعیل اکبری (همسر نویسنده سوسن الشاعر و پدر عضو شورای مشورتی بحرین بسام اسماعیل البنمحمد «اکبری») به شدت اعتراض کرد. به نظر او، نام «عجم» فقط به شیعیان با اصالت ایرانی اطلاق می‌شود، نه به اهل سنت، و خانواده‌اش که «بستکی» هستند، نه «عجمی»
در ۲۴ مارس ۲۰۲۰ (۵ فروردین ۱۳۹۹)، بی‌بی‌سی گزارشی دربارهٔ رویدادهای ۲۰۱۱ منتشر کرد.
در سال ۲۰۲۲ (۱۴۰۱ خورشیدی) سمیرا رجب (وزیر سابق امور رسانه و اطلاعات بحرین، و یک بحرانی شیعه مذهب بعثی) گفت که اعتراضات بحرین در سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰ خورشیدی) توسط جمهوری اسلامی طرح‌ریزی شده بود و معترضان (که اکثریت بحرانیان بودند) خودشان تصمیم‌گیرنده نبودند، بلکه کسی دیگر رشته‌های آنان را می‌کشید. به گفته وی، جمهوری اسلامی از دهه ۸۰ تلاش می‌کند تا با زیر و رو کردن نظام «دمکراتیک» بر بحرین کنترل داشته باشد، این امر منجر به مرگ صداهای لیبرال و اکثریت شدن صداهای سنی در مقابل شیعه شد.