اوتاکو
خرده فرهنگ

کایچیرو موریکاوا خرده فرهنگ اوتاکو را به‌طور مشخص محصول آموزش در ژاپن و جامعه ژاپن می‌شناسد. مدارس ژاپنی ساختار طبقاتی دارند که به عنوان کاست (نظام اجتماعی) عمل می‌کنند، اما باشگاه‌ها یک استثنا از سلسله مراتب اجتماعی هستند. در این باشگاه‌ها، علایق دانش‌آموز به رسمیت شناخته می‌شود و با توجه به علایق اوتاکو، پرورش می‌یابد. ثانیاً، ساختار عمودی جامعه ژاپن ارزش افراد را با موفقیت آنها مشخص می‌کند. تا اواخر دهه ۱۹۸۰، مردان غیرورزشی و غیرجذاب بر روی تحصیلات دانشگاهی تمرکز می‌کردند، به این امید که شغل خوبی را به دست آورند و برای بالا بردن جایگاه اجتماعی خود ازدواج کنند. کسانی که نمی‌توانند از نظر اجتماعی موفق شوند به جای آن بر علایق خود توجه می‌کنند و اغلب تا بزرگسالی، و سبک زندگی خود را بر آن علایق متمرکز می‌کنند و این امر به ایجاد خرده فرهنگ اوتاکو کمک می‌کنند.
حتی قبل از ابداع این اصطلاح، ویژگی‌های کلیشه ای خرده فرهنگ در شماره ۱۹۸۱ «فان رودو» (جاده هواداران) در مورد «کلوپ‌های فرهنگی» شناسایی شد. این افراد با انتشار آثار علمی-تخیلی سخت مانند موبایل سوت گاندام به سمت انیمیشن کشیده شدند. این آثار باعث گردهمایی و توسعه علایق وسواسی شد که انیمه را به رسانه ای برای دانش‌آموزان غیرمحبوب تبدیل کرد و طرفداران وسواسی آن را گرد هم آورد.
پس از اینکه این طرفداران بازار کمیک را کشف کردند، از این اصطلاح به عنوان یک هویت جمعی خود تأیید کننده و خود مسخره‌کننده استفاده شد.
پرونده «قاتل اوتاکو» در سال ۱۹۸۹ به هواداران مفهومی منفی داد که هنوز به‌طور کامل از آن خلاص نشده‌اند. در این سال کائورو کوبایاشی (قاتل) یک دانش آموز کلاس اول هفت ساله را ربود، مورد تجاوز جنسی قرار داد و به قتل رساند. روزنامه‌نگار ژاپنی آکیهیرو اوتانی مشکوک بود که جنایت کوبایاشی توسط ی «فیگور موئه زوکو» - اصطلاح ژاپنی که به «اوتاکوهایی که مجسمه‌ها را جمع‌آوری می‌کنند» اشاره دارد روزنامه‌نگار ژاپنی آکیهیرو اوتانی این اصطلاح را ابداع کرد - او ادعا کرد که این گروه از جنایتکاران بالقوه تشکیل شده است. این روزنامه‌نگار نوشته است «اوتاکوهایی که مجسمه‌ها را جمع‌آوری می‌کنند» مجرمانی بالقوه هستند و یکی از آنها در نوامبر ۲۰۰۴ یک دختر ۷ ساله را کشته است. طبق نظریه او، قاتل پس از آدم‌ربایی بچه را به قتل رسانده، زیرا قاتل به بدن زنده او علاقه نداشت، بلکه به جسد او علاقه داشت. بدن بی جان را می‌توان به عنوان یک مجسمه توصیف کرد. اگرچه کوبایاشی «اوتاکو» نبود. میزان خصومت اجتماعی علیه «اوتاکو» افزایش یافت. مجریان قانون «اوتاکو» را مظنونان احتمالی جرایم جنسی می‌دانستند، و دولت‌های محلی خواستار قوانین سخت‌گیرانه‌تر برای کنترل نمایش اروتیسم در مواد «اوتاکو» شدند.
همه توجه‌ها منفی نبوده است. هیروکی آزوما در کتاب خود به نام «اوتاکو» چنین می‌گوید: بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷، «اوتاکو» به سرعت در ژاپن به رسمیت شناخته شد و به این دلیل که در سال ۲۰۰۳، هایائو میازاکی برنده جوایز اسکار برای شهر اشباح خود شد. در همان زمان در سال ۲۰۰۴ پاویون ژاپنی تاکاشی موراکامی در دوسالانه ونیز (دوسالانه معماری) به رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۰۵، کلمه «موئه» moe را نشان داد کلمات کلیدی جلد حاضر — به عنوان یکی از ده "واژه باب روز برتر سال انتخاب شد.  نخست‌وزیر سابق ژاپن تارو آسو نیز ادعا کرده است که از خرده فرهنگ اوتاکو بودن، برای تبلیغ ژاپن در امور خارجی استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۳، یک مطالعه ژاپنی بر روی ۱۳۷۷۳۴ نفر نشان داد که ۴۲٫۲٪ خود را به عنوان یک نوع اوتاکو معرفی می‌کنند. این مطالعه نشان می‌دهد که انگ این کلمه ناپدید شده است، و این اصطلاح توسط بسیاری مورد استقبال قرار گرفته است.
ماریئه کوندو در سال ۲۰۲۰ به مجله ForbesWomen گفت: "من به اوتاکو بودن اعتقاد دارم. اوتاکو به من کمک کرد تا عمیقاً تمرکز کنم و قطعاً به موفقیت من کمک کرد.
در اواخر دهه ۱۹۹۰، اوتاکو یک خرده فرهنگ محبوب در میان نسل ایکس در ایالات متحده بود. در اوایل دهه ۲۰۰۰، جامعه اوتاکو در ایالات متحده اغلب شامل جوانان حومه شهر و گروه‌های آنلاین ویژه بود.