عملیات آناکوندا
پیش از عملیات

در مرحله برنامه‌ریزی عملیات، واحدهای عملیات نیروی پیشرفته (AFO) برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد مواضع طالبان و القاعده در شاهی‌کوت، به انجام عملیات‌های شناسایی پرداختند. تلاش برای دسترسی به پایگاه‌های داده اطلاعاتی ایالات متحده هیچ اطلاعات مفیدی ارائه نکرد. حتی تصاویر ماهواره‌ای گسترده از منطقه شاهی‌کوت نیز اطلاعات زیادی را نشان نداد، زیرا نیروهای القاعده در آنجا به صورت سبک تجهیز شده و در استتار ماهر بودند و نمی‌توانستند مانند تیپ‌های تانک عراقی که به راحتی در جنگ خلیج فارس قابل شناسایی بودند، در تصاویر مشخص شوند.
عوامل اطلاعاتی متوجه شدند که برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد وضعیت در دره، باید عمدتاً به جمع‌آوری اطلاعات انسانی (HUMINT) و سیگنال‌های رهگیری شده (SIGINT) تکیه کنند. فرمانده نیروی دلتا، سرهنگ دوم پیت بلبر، هرگونه نفوذ هلی‌برن AFOها به منطقه را به دلیل احتمال باخبر شدن تروریست‌ها در دره رد کرد. علاوه بر انجام شناسایی مسیرهای ورود و اطراف دره توسط AFOها با خودروی همه‌جارو (ATV) اصلاح شده پولاریس (اغلب در شرایط نامساعد آب و هوایی در زمین‌های دشوار)، دو تیم (با اسم رمز ایندیا و جولیت) با ۳ و ۵ اپراتور (به ترتیب) از اپراتورهای بسیار باتجربه دلتا از گروه شناسایی و نظارت اسکادران و اپراتورهای مراقبت نبرد نخبه نیروی هوایی از اسکادران ۲۴ تاکتیک‌های ویژه، به ارتفاعات کوه‌ها و تنگه‌های شاهی‌کوت، اغلب در شرایط آب و هوایی شدید، صعود کردند تا شناسایی محیطی انجام دهند. اطلاعات حیاتی آنها به AFO بازگردانده شد و پس از شروع عملیات بسیار ارزشمند بود. در ۲۸ فوریه، سه تیم AFO به‌طور مخفیانه به دره نفوذ کردند، یکی با اسم رمز جولیت از ۵ اپراتور دلتا، یک کنترل‌کننده رزمی و یک متخصص اطلاعات سیگنالی از یگان پشتیباتی اطلاعاتی (ISA) تشکیل شده بود، با ATVها از شمال وارد دره شد و در شرایط نامساعد آب و هوایی در طول شب رانندگی کرد و در نهایت به یک مخفیگاه پنهان در سمت شرقی دره رسید. تیم دیگری با اسم رمز ایندیا، متشکل از سه اپراتور دلتا، یک اپراتور مراقبت نبرد و یک اپراتور ISA، در همان شرایط به دره رفتند تا در جنوب غربی دره، معروف به «قلاب ماهی»، مخفی شوند. تیم نهایی با کد ماکو ۳۱ شناخته می‌شد و از سه نیروی ویژه نیروی دریایی از تیم قرمز DEVGRU، یک کنترل‌کننده رزمی نیروی هوایی ایالات متحده و یک متخصص مواد منفجره نیروی دریایی تشکیل شده بود. آنها از طریق لبه جنوبی دره به صورت پیاده به منطقه نفوذ کردند تا یک پست دیدبانی را در یک نقطه معروف به «انگشت» ایجاد کنند. هر سه تیم وظیفه داشتند نقاط قوت و آرایش دشمن، از جمله مواضع ضدهوایی، را تأیید کنند، اطمینان حاصل کنند که مناطق فرود هلیکوپتر تیم ضربت راکسان عاری از موانع است و هدایت نهایی را برای پشتیبانی هوایی قبل و در طول ورود نیروهای متعارف ارائه دهند. تیم‌های نیروهای عملیات ویژه از نیروی ضربت کی-بار و نیروی ضربت ۶۴ نیز برای ایجاد پست‌های دیدبانی به دره وارد شدند که به گفته برنامه‌ریزان آمریکایی «باید قابل سکونت، دارای قابلیت شناسایی خوب و پوشش مسیرهای فرار شناسایی شده یا 'خطوط موش' به پاکستان» باشند.
پس از خواندن گزارش‌های روزانه تیم AFO، ژنرال تامی فرنکس متقاعد شد که برای مقابله با آنچه به نظر می‌رسید حضور قابل توجه دشمن در دره شاهی‌کوت است، یک عملیات بزرگ ضروری است. مقامات نظامی طرح خود را برای حمله به دره نهایی کردند. نیروی ضربت راکسان قرار بود با استفاده از هلیکوپترهای ترابری شینوک، با پشتیبانی شش هلیکوپتر تهاجمی آپاچی، از طریق هوا به دره حمله کند. نقش آنها اشغال چندین موضع مسدودکننده در امتداد خط‌الراس شرقی شاهی‌کوت بود. نیروی ضربت چکش، به رهبری فرمانده ضیا لودین با ۵۰۰ واحد پشتون افغان، از طریق ورودی شمالی در یک کاروان حمله زمینی وارد دره می‌شد. قبل از حمله زمینی آنها، یک بمباران هوایی برنامه‌ریزی شده مواضع شناخته شده دشمن را هدف قرار می‌داد. همان‌طور که نیروی ضربت چکش از روستاهای سرخانخیل و مرزک، جایی که اعتقاد بر این بود نیروهای دشمن متمرکز هستند، عبور می‌کرد، سربازان نیروی ضربت راکسان که مواضع مسدود کننده را اداره می‌کردند، آماده درگیری با هر نیروی دشمن فراری بودند. علاوه بر این، دو گروه شبه‌نظامی افغان برای ایجاد یک محدوده بیرونی برای جلوگیری از فرار جنگجویان القاعده یا جنبش اسلامی ازبکستان که از منطقه دور می‌شدند، به پاکستان انتخاب شدند. عملیات در ابتدا قرار بود در ۲۸ فوریه آغاز شود، اما به دلیل بارش شدید برف تا ۲ مارس به تعویق افتاد.