stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عباس اسدی سمیع
تحصیلات و خانواده

عباس اسید سمیع فرزند مرتضی قلی اسدی سمیع در سال ۱۳۱۰ در رشت به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسط را در رشت به پایان برده و لیسانس خود را در رشته مهندسی کشاورزی از دانشکده کشاورزی کرج اخذ کرد. او سپس برای ادامه تحصیلات به دانشگاه نیومکزیکو و دانشگاه یوتای در آمریکا رفت.
فعالیت‌های اداری و سیاسی

سمیعی پس از بازگشت به ایران به استخدام وزارت کشاورزی درآمده و مسوول اصلاحات ارضی در صومعه سرا می‌شود. او در دوران خدمت در وزارت کشاورزی مسوولیتهای مدیریت عامل اتحادیه‌های شرکت‌های تعاونی روستایی رشت، معاونت اداری و عضو هیئت مدیره مجمع گوشت لرستان را برعهده داشت. از دیگر مسوولیت‌های او می‌توان به ریاست مرکز اسناد و آمار اشاره کرد.
اسدی از اعضای حزب ایران نوین بوده و در دوره‌های ۲۱ و ۲۲ از سوی مردم فومن برای عضویت در مجلس شورای ملی انتخاب می‌شود. او پیش از انقلاب ۱۳۵۷ از ایران خارج شده و در لندن اقامت می‌گزیند.
یان چینگیو

یان چینگیو (Chinese ; متولد ۴ مه ۱۹۶۶) یک هنرپیشه چینی است که بیشتر به خاطر نقش‌هایش در فیلم‌های قرارداد طلاق (۱۹۹۰)، نگه داشتن ماه در قلب (۲۰۰۰)، شمشیر بهشت و صابر اژدها (۲۰۰۳) و خدایان و نیمه شیاطین (۲۰۱۳) شناخته شده است.
یان در ۴ مه ۱۹۶۶ در منطقه شیچنگ پکن در یک خانواده نظامی متولد شد، در حالی که خانه اجدادی او در شاندونگ بود. او در سیچوان بزرگ شد. او از دانشگاه اجتماعی چین فارغ‌التحصیل شد.
عبدالدار بن قصی

عبدالدار بن قصی ( عربی: عبدالدار بن قصي‎)، بزرگ‌ترین فرزند قصی بن کلاب و کم‌آوازه‌ترین آن‌ها بود. پدرش می‌خواست نام او را جاودانه کند و او را هم‌پایهٔ برادرانش سازد، ازاین‌رو سدانة کعبه که نگهبانی کعبه بود را به او سپرد و کلید کعبه را به او به ارث داد. مادر او حُبَّی بنت حلیل خزاعی بود که مادر برادرانش نیز به شمار می‌رفت. وی موسس تیره بنی عبدالدار از خاندان قریش بود.
او پیوند مهمی بین پدرش قصی بن کلیاب (حدود ۴۰۰-۴۸۰)، جد بزرگ شیبه بن هاشم (عبدالمطلب) و پسرانش عثمان و عبد مناف ایجاد می‌کند، زیرا او زاده بنی عبدالدر است.
چپلاره

مکان
| Chepelare | Chepelare |
| --- | --- |
ChepelareLocation of Chepelare: ChepelareLocation of Chepelare
مختصات: ۴۱°۴۳′۳۳″ شمالی ۲۴°۴۱′۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۷۲۵۸۳°شمالی ۲۴٫۶۸۴۴۴°شرقی﻿ / 41.72583; 24.68444: مختصات: ۴۱°۴۳′۳۳″ شمالی ۲۴°۴۱′۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۷۲۵۸۳°شمالی ۲۴٫۶۸۴۴۴°شرقی﻿ / 41.72583; 24.68444
استان‌های بلغارستان (Oblast): استان اسمولیان
حکومت: حکومت
 • شهردار: Georgi Popov
ارتفاع: ۱٬۲۳۲ متر (۴۰۴۲ فوت)
جمعیت (2009-12-31): جمعیت (2009-12-31)
 • کل: ۵٬۴۱۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
Postal Code: 4850
کد منطقه: 03051
وبگاه: http://www.chepelare.com/
چپلاره شهری در استان اسمولیان کشور بلغارستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۱ میلادی ۵٬۶۳۳ نفر بوده‌است.
اینگرید هیلمسث

اینگرید هیلمسته (انگلیسی: Ingrid Hjelmseth؛ زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۹۸۰) بازیکن فوتبال اهل نروژ است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان نروژ بازی کرده است.
حرفه

اصالت او به روستای اسکیتن برمی‌گردد.
او از سال ۲۰۰۳ دروازه‌بان ذخیره تیم ملی فوتبال زنان نروژ بود و به مدت هفت فصل در لیگ برتر فوتبال زنان نروژ برای تروندهیسم اورن بازی کرد و ۲۱۷ بار برای این باشگاه به میدان رفت. در سال ۲۰۰۶، آخرین سال حضورش در دروازه تروندهیسم اورن، این باشگاه تنها ده گل در کل فصل (در آن زمان) ۱۸ مسابقه دریافت کرد.
در اوایل سال ۲۰۰۷، او به اسلو بازگشت تا به عنوان مهندس حرفه‌ای در دی‌ان‌وی جی‌ال کار کند و اکنون در واحد نرم‌افزاری دی‌ان‌وی مشغول به کار است. در عین حال، او به عنوان دروازه‌بان اول به باشگاه فوتبال زنان آسکر پیوست. پس از شروع خوب فصل، او در ژوئن ۲۰۰۷ رباط جانبی زانو را پاره کرد که او را برای چند ماه از فوتبال دور نگه داشت و به همین دلیل به تیم ملی نروژ برای شرکت در مسابقات جام جهانی در چین در سال ۲۰۰۷ دعوت نشد.
هیلمسث به المپیک تابستانی ۲۰۰۸ به عنوان دروازه‌بان سوم نروژ اعزام شد اما، در تیم ذخیره چهار نفره که تنها در صورت نیاز به تعویض بازیکن اصلی به دلایل پزشکی استفاده می‌شدند.
در پایان سال ۲۰۰۸، تیم اول آسکر پس از مشکلات مالی مداوم منحل شد و اکثر بازیکنان از جمله هیلمسث به تیم تازه تأسیس زنان باشگاه فوتبال استابک برای فصل ۲۰۰۹ پیوستند. این تیم جدید به یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های ورزشی نروژ تبدیل شد.
در اوت ۲۰۰۹، هیلمسث به عنوان دروازه‌بان اول نروژ برای یورو ۲۰۰۹ زنان که در فنلاند بین دوازده کشور برتر فوتبال اروپا برگزار شد، معرفی شد. در مرحله گروهی، نروژ در جایگاه سوم قرار گرفت و به مرحله یک‌چهارم نهایی صعود کرد، جایی که سوئد را ۳–۱ شکست داد، برخلاف بسیاری از پیش‌بینی‌ها، تنها در نیمه‌نهایی مقابل قهرمانان آن دوره، تیم ملی فوتبال زنان آلمان شکست خورد. هیلمسث به خاطر نقش خود در این کمپین موفق به شدت ستایش شد. تا پایان سال ۲۰۱۱، او سه فصل به عنوان دروازه‌بان اول نروژ و ۵۲ بازی برای تیم ملی فوتبال زنان نروژ انجام داده بود که در آن یک کارت زرد دریافت کرد.
هیلمسث در سال ۲۰۱۰ با استابک قهرمان لیگ برتر فوتبال زنان نروژ شد و در طی ۲۲ مسابقه فصل تنها هشت گل دریافت کرد. این تیم در سال ۲۰۱۱ برای بازی در لیگ قرمانان اروپا واجد شرایط شد. همچنین در سال ۲۰۱۰، او رکورد جدیدی را با عدم دریافت گل در خانه در طول یک فصل کامل ثبت کرد.
در سال ۲۰۱۱، استابک دوباره با قرار گرفتن در رتبه دوم در لیگ برتر فوتبال زنان نروژ برای لیگ قهرمانان واجد شرایط شد و همچنین در ۵ نوامبر در یک مسابقه که به وقت اضافه و پنالتی رفت، جام نروژ را به دست آورد. نقش هیلمسث در این مسابقه حیاتی بود و او دو پنالتی را در ضربات نهایی نجات داد.
هیلمسث در لیست تیم ملی نروژ برای یورو ۲۰۱۳ توسط اون پلرود، مربی باتجربه، برگزیده شد. او در فینال مسابقات در بازی کرد که نروژ ۱–۰ به تیم ملی فوتبال زنان آلمان باخت.
قبل از جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵، هیلمسث، دروازه‌بان باتجربه، اعتراف کرد که اگر عملکرد نروژ نتواند جواز حضور در المپیک تابستانی ۲۰۱۶ ریو را کسب کند، به فکر بازنشستگی است. او قصد داشت پس از پایان دوران ملی‌اش به بازی در پست‌های دیگر در لیگ‌های پایین‌تر بپردازد.
ویکتوریا جمالی

Iranian environmental activist
| ویکتوریا جمالی | ویکتوریا جمالی |
| --- | --- |
شهروندی: ایران
پیشه(ها): دانشگاهی (آکادمیک); محیط‌زیست‌گرا
شناخته‌شده برای: انجمن زنان علیه آلودگی محیط‌زیستی; انجمن حقوق محیط‌زیستِ ایران
پس‌زمینه‌های علمی: پس‌زمینه‌های علمی
دانشگاه: دانشگاهِ Aberdeen
کار علمی: کار علمی
زمینهٔ تخصصی/حوزه کاری: حقوقِ محیط‌زیست
نهاد: دانشگاهِ تهران
 :  
ویکتوریا جمالی، فعالِ محیط‌زیست و کارشناس محیط‌زیست از کشورِ ایران است. او یکی از اعضای مؤسسِ «انجمن زنان علیه آلودگی محیط زیست» بود و همچنین «انجمن حقوق محیط زیست ایران» را بنیان گذاشت.
زندگی‌نامه

جمالی در سال ۱۹۷۴ با مدرک کارشناسی ارشد در «برنامه‌ریزی منابع روستایی و منطقه‌ای» از دانشگاه آبردین فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی به ایران بازگشت و در مؤسسه مطالعات محیط زیست در دانشگاه تهران مشغول به کار شد. این مؤسسه، علیرغم تغییراتی که در دورانِ انقلاب ایران و جنگ ایران و عراق ایجاد شد، ادامه یافت، ولی باز هم صرفاً تا سال ۱۹۹۷ توانست شکوفا باشد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، مه‌لقا ملاح، همکارش در دانشگاه تهران، با جمالی تماس گرفت تا سازمانی برای زنان و محیط‌زیست در ایران بنیان نهد. در سال ۱۹۹۳، ایشان انجمن زنان علیه آلودگی محیط زیست (WSAEP) را بنیان نهادند. او در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱ در دو بازدیدِ پژوهشی از ایالات متحده آمریکا با پشتیبانیِ Environmental Law Alliance Worldwide شرکت کرد.
جمالی تا سال ۱۳۸۰، استادیار دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران بود و پیشروِ تحقیقات حقوق محیط زیست در این کشور گشت. او نخستین انجمن حقوق محیط زیست ایران را تأسیس کرد. او در سال ۲۰۰۲، نخستین برنامه حقوق محیط زیست ایران را پایه‌گذاری کرد که مقایسهٔ او با جان مویر، محیط‌بان آمریکایی را برانگیخت. برای تصویبِ این برنامه، او باید همکار ارشد مردش در دانشگاه تهران را به مشروعیتِ آن متقاعد می‌کرد. این برنامهٔ زیست‌محیطی که توسط جمالی آغاز شد، از پشتیبانیِ معصومه ابتکار معاون رئیس‌جمهور ایران در سال ۲۰۰۳ برخوردار بود
او در کارزارهایی از جمله کارزارهایی که از کاهش آلودگی هوا و حفاظت از یوزپلنگ ایرانی حمایت می‌کردند فعال بوده است.
جمالی به عنوان بخشی از کار خود با WSAEP، مجله «فریاد زمین» را ویرایش می‌کند. جمالی به عنوان بخشی از پژوهش‌های خود دربارهٔ حقوق محیط زیست، مطالبی منتشر کرده است. او همچنین مقالات دانشگاهی را از انگلیسی به فارسی ترجمه کرده است.
برخی آثار

آبیاری سنتی در ایران: قنات
پژوهش‌های زیست‌محیطی در دست انجام دانشگاه تهران در مورد شهر تهران
گاه‌شماری طالقانی

گاه‌شماری طالقانی نوعی از گاهشمار ساسانی است که در آن سال برابر ۳۶۵ روز و شامل دوازده ماه ۳۰ روزه بوده‌است و در منطقه طالقان رایج می‌باشد.
طالقان

منطقه طالقان در استان البرز واقع شده‌است که به سه بخش بالاطالقان، میان طالقان و پایین طالقان تقسیم می‌شود. مردمان بالاطالقان به طبری طالقانی سخن می‌گویند. مردمان پایین طالقان و میان طالقان به مازندرانی با لهجه طالقانی سخن می‌گویند.
تقویم طالقان

مردم طالقان از گونه ای از تقویم و گاهشماری که بازماندهٔ گاهشماری دوران پیش از اسلام و مانند تقویم طبری است استفاده می‌کنند.
این تقویم برگرفته از گاهشماری یزدگری باستانی (عُرفی) در روزگار ساسانیان است که کم و بیس با تقویمی که امروزه فرسی نامیده می‌شود هماهنگی دارد.
در این تقویم هر ماه سی روز است و هر سال دوازده ماه دارد. به این ترتیب، روزهای دوارده ماه برار با سیصد و شصت روز خواهد بود، ولی از آ «جا که شمار درست‌تر روزهای هر سال سیصد و شصت و پنج روز و چند ساعت است، پس هر سال پنج روز به دوازده ماه می‌افزایند و آن را پنج پیتک می‌خوانند.
گرچه اهالی آبادی‌های بالاطاقان نظیر روستای مهران نوروز را در آغاز بهار جشن می‌گیرند، اما چون گاهشماری ایشان برپایه گاهشماری ساسانیان است، قَسَرما نخستین ماه از تقویم ایشان خواهد بود تا ترتیب نام ماه‌ها درست درآید. ماه‌های طالقانی این نام‌ها را دارند: قَسَرماه، کرچِ ما، خراما، تیرِ ما، مردالِ ما، شریرِما، میرِما، اونِ ما، سیاما، دیاما، وهمنه ما و نورج ما.
روز دوم پنج پیتک وابسته به اونِ ما است و روز سوم، دیاما و روز چهارم، وهمنه ما و روز پنجم، نورج ما. آب و هوای هر ماه از هوای آن روزپیش بینی می‌کنند. گاهی نیز هوای چهار فصل سال را از از روی چهار روز پایانی پنج پیتک پیش گویی می‌کنند.
این تقویم با تقویم دیلمی که در نواحی کوهستانی شرق گیلان استفاده می‌شود متفاوت می‌باشد.
نام ماه های طالقانی

طالقانیان درباره هر ماه خود باورهایی دارند:
قَسَرِ ما (qasare mā): قسر هرچیز لخت یا گوسفند نازا را می‌گویند. در این ماه، گیاهان خشک می‌شوند. (تقریبا همزمان با مرداد ماه رسمی)
کرچِ ما (kurče mā): کرچ به گردویی گفته می‌شود که مغزش سفت شده‌است. این ماه ویژه ریختن گردوها از درخت است. نام دیگر این ماه اغوزوُروُن ما است. (تقریبا همزمان با شهریور ماه رسمی)
خراما (xarā mā): در این ماه هوا منقلب می‌شود و خرخر می‌کند. (تقریبا همزمان با مهرماه رسمی)
تیرِ ما (tire mā): (تقریبا همزمان با آبان ماه رسمی)
مردالِ ما (merdāle mā): (تقریبا همزمان با آذر ماه رسمی)
شریرِ ما (šarire mā): (تقریبا همزمان با دی ماه رسمی)
میرِ ما (mire mā): در این ماه همه چیز، به ویژخ لبنیات، فراوان است. (تقریبا همزمان با بهمن رسمی)
اونِ ما (une mā): در این ماه آب زیاد می‌شود و می‌گویند: شرشرآب و وای وای نان. چون آب فراوان می‌جوشد کیسه‌های آرد برای پختن نان خالی اند و گندم برای خوردن نیست. (تقریباً همزمان با اسفند ماه رسمی)
سیاما (siyā mā): در این ماه برف‌ها آب می‌شوند و سیاهی زمین آشکار می‌شود. (تقریبا هم‌زمان با فروردین ماه رسمی)
دیاما (diyā mā): دی، همان دود و بخار است و نشانه خوبی هواست. در این ماه، بر اثر گرمای بهار و تابش خورسید، بخار آب‌های رویهٔ زمین به هوا بلند می‌شود. (تقریبا همزمان با اردیبهشت ماه رسمی)
وهنِ ما (mire mā): (تقریبا همزمان با خرداد ماه رسمی)
نورجِ ما (nuroje mā): احتمالاً همان نوروز ماه طبری است. این ماه تقریباً همزمان با تیر ماه رسمی با ویژگی‌های باستانی اسفند ماه و فروردین ماه است.
فصل‌ها در تقویم طالقانی

چنانچه مردمان مهران می‌گویند، شریرما، نخستین ماه زمستان طالقان و آغاز چله است؛ بنابراین، زمستان شامل شریرما، میرما و اون ما، بهار شامل سیاما، دیاما، وهمنِ ما، تابستان شامل نورج ما، قسرما، کرچ ما، و پاییز شامل خراما، تیرما و مردال ما می‌شود.
خصوصیات تقویم طالقانی

افزون بر ماه‌ها و پنجه ایی که یک سال را می‌سازند، بخش‌بندی‌های دیگری نیز در گاهشمار طالقانی وجود دارد:
گتِ چله (gate čelle): گتِ چله یا چله بزرگ از نخستین شب زمستان آغاز می‌شود و تا چهل شب به درازا می‌کشد.
کوچه چله (kuče čelle): کوچه چله یا چله کوچک که بی درنگ از پی چله بزرگ (گت چله) آغاز می‌شود و بیست شب است. چهار روز پایانی چلهٔ بزرگ (گت چله) و چله کوچک (کوچه چله) را چهار چهار می‌نامند، بسیار آشوبگرتر، سوزناک تر و نابود کننده تراست. چلهٔ کوچک (کوچه چله) می‌گوید: هفنم، من تهفنم، هرچه برادر بزرگم نکرد، عهد اش منم؛ یعنی هر خرابی ای که برادرم نتوانست به بار آورد، خود به گردن می‌گیرم و انجام می‌دهم.
ماه‌ها و سال طالقانی

| ماه‌های طالقانی | معادل خورشیدی |
| --- | --- |
۱ - قَسَر ما: مرداد ماه
۲ - کرچه ما: شهریور ماه
۳ - خرا ما: مهر ماه
۴ - تیره ما: آبان ماه
۵ - مردالِ ما: آذر ماه
۶ - شریرِ ما: دی ماه
۷ - میره ما: بهمن ماه
۸ - اونه ما: اسفند ماه
«شیشک»  «پیتک»: پس از اونه ما است
۹ - سیاما ما: فروردین ماه
۱۰- دیا ما: اردیبهشت ماه
۱۱- وهمنه ما: خرداد ماه
۱۲- نورج ما: تیر ماه
مناره‌های دردشت

| مناره‌های دردشت | مناره‌های دردشت |
| --- | --- |
گنبد و مناره‌های دردشت: گنبد و مناره‌های دردشت
نام: مناره‌های دردشت
کشور: ایران
استان: استان اصفهان
شهرستان: اصفهان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های دیگر: آرامگاه سلطان بخت آقا
کاربری کنونی: مسجد
دیرینگی: آل اینجو
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۱۵
تاریخ ثبت ملی: ۱۵ دی ۱۳۱۰
مناره‌های دردشت بنایی تاریخی است در اصفهان. این  بنا بر روی آرامگاه سلطان بخت‌آقا  مدفن سلطان بخت آغا برادرزادهٔ شاه شیخ ابواسحاق، پادشاه سدهٔ هشتم خورشیدی ساخته شده است. مربوط به سدهٔ ۷ و ۸ ه‍.ق است و در اصفهان، خیابان ابن سینا، بازارچه دردشت، کوی دردشت واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خواجه حافظ شیرازی درباره سلطان بخث‌آقا این چنین گفته است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| راستی خاتم فیروزهٔ بواسحاقی |  | خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود |
سلطان بخت پس از قتل عمویش به دست آل مظفر، تصمیم می‌گیرد با ازدواج با سلطان محمود آل مظفر به دربار او نفوذ کرده و میان شاهزادگان این خاندان را به هم بزند و به این ترتیب انتقام خون عمویش را بگیرد. در این راه برادرشوهرش نیز به او کمک می‌کند. چندی نمی‌گذرد که سلطان مظفر به توطئه‌های همسرش پی می‌برد و دستور قتل او را می‌دهد. مدتی پس از قتل سلطان بخت آغا، جلال‌الدین مسعودشاه اصفهان را متصرف می‌شود و دستور می‌دهد بر روی گور آن بانو آرامگاهی بسیار زیبا بسازند. بنای کنونی این آرامگاه کنار مناره‌های دردشت واقع شده است و هیچگونه تزئیناتی ندارد و با لایه‌ای از گچ پوشیده شده است، ولی در گذشته قطعاً دارای تزئینات نقاشی بوده است. سطح بیرونی گنبد سلطان بخت آغا دارای تزئیناتی از کاشی‌های فیروزه‌ای و لاجوردی بر زمینهٔ آجری است.
عکس

در زمان ناصرالدین شاه
ورودی و کاشی کاری مسجد دردشت
مسجد و مناره‌ها از نمای بازار دردشت
مسجد و مناره‌ها دردشت
مسجد و مناره‌ها دردشت
دردشت اصفهان
گرادیوا (داستان)

1903 novel by Wilhelm Jensen
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گرادیوا، موزهٔ فروید، لندن: گرادیوا، موزهٔ فروید، لندن
نویسنده(ها): ویلهلم ینسن
کشور: آلمان
زبان: آلمانی
گونه(های) ادبی: عاشقانه
ناشر: Fischer Taschenbuch Verlag
تاریخ نشر: ۱۹۰۳
گونه رسانه: چاپی
شماره اوسی‌ال‌سی: ۷۳۰۵۰۲۳
گرادیوا رمانی به قلمِ ویلهلم ینسن است که ابتدائاً در حواشیِ اول ژوئن تا بیستم جولایِ ۱۹۰۲ روزنامهٔ وینیِ «Neue Freie Presse» منتشر شد. این اثر از نقش‌برجسته‌ای رومی به همین نام الهام گرفته شد و مبنایی برای مطالعهٔ معروف زیگموند فروید در سال ۱۹۰۷ به نام «هذیان و رؤیا در گرادیوایِ ینسن» گَشت. فروید صاحبِ نسخه‌ای از این نقش‌برجسته بود که در سال ۱۹۰۷ با شَعف آن را در موزه‌های واتیکان مشاهده کرده بود. این نسخه را می‌توان روی دیوار اتاقش (که دَرَش درگذشت و اینک به عنوان موزهٔ فروید در لندن شناخته می‌شود) یافت.
فیلم‌ها

در سال ۱۹۷۰، جورجو آلبرتاتسی بازیگر و فیلمساز ایتالیایی فیلمی با عنوان Gradiva را بر اساس رمان ینسن ساخت که لائورا آنتونلی در نقش گرادیوا بود. آلبرتاتسی بیشتر به خاطر بازی در نقشِ قهرمانِ مَردِ فیلمِ سال گذشته در مارین‌باد، نوشته آلن رب گریه، که خودش در سال ۲۰۰۲ فیلمی بر اساس رمان جنسن کارگردانی کرد، شناخته می‌شود.
در سال ۲۰۰۶، نویسنده و فیلمساز فرانسوی آلن رب گریه فیلمی با عنوان C'est Gradiva Qui Vous Appelle (این گرادیوا است که تو را صدا می‌زند) منتشر کرد که تقریباً بر اساس این رمان بود، اگرچه به زمان‌های اخیر به روز شده بود. این فیلم با یک مورخ هنر انگلیسی شروع می‌شود که در مراکش در حال تحقیق در مورد نقاشی‌ها و طراحی‌هایی است که هنرمند فرانسوی اوژن دلاکروا (1798) – ۱۸۶۳) در بیش از یک سدهٔ گذشته زمانی که او به عنوان بخشی از یک مأموریت دیپلماتیک به کشور سفر کرده بوده، منتشر کرده است. شخصیت، با دیدن یک زنِ بلوند زیبا و مرموز (گرادیوا) با لباس‌های روان که در کوچه‌پس‌کوچه‌های مراکش می‌چرخد، وسوسهٔ نیاز به ردیابیِ او را در خود احساس می‌کند.
گلافیرا

تصویر شاهدخت گلافیرا
گلافیرا (به یونانی: Γλαφύρα) (زاده حدود ۳۵ پیش از میلاد - درگذشته حدود ۷ پس از میلاد) ، شاهدخت آناتولیایی از کاپادوکیه و همچنین ملکه مورتانیا با ازدواج دوم خود با ژوبای دوم پادشاه مورتانیا بود. او با ازدواج اول و سوم خود، به ترتیب با اسکندر پسر هرود و هرود آرکلائوس، با سلسله هرودیان خویشاوند بود.
سن-اوژن-دو-گیگ، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سن-اوژن-دو-گیگ | سن-اوژن-دو-گیگ |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
St-Eugène-de-Guigues: St-Eugène-de-Guigues
مختصات: ۴۷°۳۱′ شمالی ۷۹°۲۱′ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۵۱۷°شمالی ۷۹٫۳۵۰°غربی﻿ / 47.517; -79.350: مختصات: ۴۷°۳۱′ شمالی ۷۹°۲۱′ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۵۱۷°شمالی ۷۹٫۳۵۰°غربی﻿ / 47.517; -79.350
استان:  استان کبک
ناحیه: ابیتیبی-تمیسگامینتو
منطقه شهری: Témiscamingue
Settled: 1911
Constituted: November 20, 1912
حکومت: حکومت
 • Mayor: Jacinthe Marcoux
 • Federal riding: Abitibi—Témiscamingue
 • Prov. riding: Abitibi—Témiscamingue
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱۶٫۱۰ کیلومتر مربع (۴۴٫۸۳ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۱۰٫۳۴ کیلومتر مربع (۴۲٫۶۰ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۴۵۴
 • تراکم: ۴٫۱/کیلومتر مربع (۱۱/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۴٫۲%
 • Dwellings: ۱۸۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0Z 3L0
کد منطقه: 819
وبگاه: www.st-eugene-de-guigues.qc.ca
سن-اوژن-دو-گیگ (به فرانسوی: Saint-Eugène-de-Guigues) شهری در منطقه شهری تمیسکامنگ ناحیه آبیتیبی-تمیسکامنگ در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۴۵۲ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۱۳٫۰۲ کیلومتر مربع است.
ویلفرد هاروی شوف

نقشه نشان‌دهنده سکونتگاه‌های تجاری توصیف‌شده در Periplus of the Erythraean Sea و Periplus of Hanno .
ویلفرد هاروی شوف (1874 – ۱۹۳۲) باستان‌شناس و زبان‌شناس و پژوهشگر کلاسیک آمریکایی در اوایل قرن بیستم بود.
تخصص

شوف مسئول ترجمه تعدادی از متون مهم باستانی یونانی بود. از جمله این آثار می‌توان به رهنامه دریای اریتره در قرن اول میلادی، و همچنین پریپلوس کارتاژی هانو اشاره کرد.
شووف علاوه بر نوشتن و ترجمه، به عنوان منشی موزه تجاری فیلادلفیا نیز خدمت کرد.
آثار شووف، ویلفرد اچ

ترجمه کتاب رهنامه دریای اریتره: سفر و تجارت در اقیانوس هند، توسط یک تاجر قرن اول (نیویورک و همکاران: لانگمنز، گرین و شرکت، ۱۹۱۲). سفرنامه دریای اریترا، شوف کتابی در مورد دریای اریترا نوشته که ترجمه ای از کتاب پریپلوس اریترارهنامه دریای اریتره و کتاب دریای اریترای آگاتارشید استفاده کرده‌است بنا به نوشته کتاب اسناد نام خلیج فارس، میراثی کهن و جاودان شوف کتاب خود را بر ساس نوشته ترجمه کتاب آگاتارشید (میر اریترا) مورخ رومی نوشته و در صفحه ۴۷ آن کتاب آمده‌است که " اریترا، مردی بود معروف به مال و ثروت زاده پارس فرزند میوزائوس اسم دریای اریترا (شمال اقیانوس هند) منسوب به او ست. در این دریا جزیره ای است که آن زمان او در این جزیره زندگی می‌کرد علت زندگی او در این جزیره واقعه ناگهانی است که در اثر حمله شیرها به گله مادیان او در ساحل پارس اتفاق افتاد. در کتاب پریپلوس که قدیمی‌ترین رهنامه دریایی است و سفرهای دریایی یک یونانی از اسکندریه تا خلیج فارس را در ۶۶ پاره شرح داده‌است دریای اریترا و جزایر پارسی آن مانند زنوبیان را شرح داده و سواحل خلیج فارس را مردمانی پارسی دانسته‌است. این سفرنامه به سال‌های بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلادی مربوط می‌شود.
ترجمه سفرنامه هانو، اکتشافات سواحل غرب آفریقاقرن پنجم
اکتشافات غرب آفریقا West African Coast, توسط دریاسالار کارتاژنی قرن پنجم قبل از میلاد (فیلادلفیا: موزه تجاری، ۱۹۱۲).
نوادگان یاکوب شوف که در سال ۱۷۵۲ به بوستون آمدند و در سال ۱۷۵۷ در آشبورنهام ساکن شدند. با گزارشی از مهاجرت آلمان به نیوانگلند استعماری (فیلادلفیا : [جی. مک گاریگل]، ۱۹۱۰)
تجارت آهن شرقی امپراتوری روم. ([نیوهاون]، ۱۹۱۵)
کشتی صور" تایر "؛ نمادی از سرنوشت فاتحان که توسط اشعیا، حزقیال و یوحنا پیشگویی شد و در نینوا، بابل و روم تحقق یافت. مطالعه ای در تجارت کتاب مقدس، (نیویورک سیتی لانگمنز، گرین و همکاران، ۱۹۲۰)
پریپلوس دریای بیرونی، شرق و غرب، و جزایر بزرگ در آن، نوشته مارسیان هراکلیا، فیلادلفیا، ۱۹۲۷.
عبدالرحمان پیرانی

| عبدالرحمان پیرانیعبدالرحمان پیرانی | عبدالرحمان پیرانیعبدالرحمان پیرانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۳۳ خورشیدی کرمانشاه - روانسر
ملیت: ایرانی
شهروندی: ایرانی
تحصیلات: دکترای حقوق- حوزوی
محل تحصیل: تهران
پیشه(ها): حقوقدان، فعال سیاسی، مجتهد
آثار برجسته: در حال حاضر دبیرکل جماعت دعوت و اصلاح
دوره: تاریخ معاصر ایران
حزب سیاسی: جماعت دعوت و اصلاح
عبدالرحمان پیرانی (متولد ۱۳۳۳/۰۷/۰۳ کرمانشاه - روانسر -) فعال سیاسی، حقوقدان، مجتهد و دبیرکل جماعت دعوت و اصلاح است.
پیرانی متولد سوم مهرماه ۱۳۳۳ در روانسر از استان کرمانشاه است. او فارغ‌التحصیل مدارس علوم دینی و دارای مدرک دکترای حقوق بوده و از همان اول تأسیس جماعت دعوت و اصلاح در این مجموعه فعالیت کرده و از مؤسسان جماعت دعوت و اصلاح است. او عضو مؤسس اتحادیه NGOهای دنیای اسلام و عضو هیئت امنای اتحادیه و شورا مرکزی اتحادیه جهانی علمای مسلمان نیز می‌باشد.
نورا

طایفه نورا،یکی از طوایف اصيل سیستانی در استان سیستان و بلوچستان می‌باشد.
این طایفه در سیستان زندگی می‌کنند. مردم این طایفه به گویش سیستانی تکلم می‌کنند.
سکونت

افراد این طایفه در شهر زابل،بنجار،روستاهای برج یوسف،امامیه،کنگ امامداد،ده گلزار زندگی می‌کردندو همچنين در شهرستان گرگان،گنبد،كلاله،وزاهدان ساكن هستند.
مورخان قدمت طايفه نورا را به قبل از حمله اعراب مسلمان به سيستان نسبت ميدهند.
منبع

غلامعلی رئیس الذاکرین (۱۳۷۰)، زادسروان سیستان
| ن ب واقوام و طایفه‌های استان سیستان و بلوچستان | ن ب واقوام و طایفه‌های استان سیستان و بلوچستان |
| --- | --- |
بلوچ:  ریگی  نارویی  اجودی  رخشانی  ارباب بلوچ  ازبکزهی  اربابی بلوچ  ایجباری  ایرندگانی  بادینی  باران زهی  کرمزهی  بارکزایی  بامری  براهویی  بزرگ زاده  بلوچی  بلوچ‌زهی  جمالزهی  جمشیدزهی  کبدانی  دهانی  جنگی زهی  چاریزهی  حسین بر  کدخدایی  حوت  خارکوهی  دامنی  داوودی  دهواری  ده‌مرده  رئیسی  رخشانی  ریسباف  سارانی  سالارزهی  سپاهی  سنجرزهی  زهروزهی  شنبه زهی  شه‌بخش  شیخ  شیرانزهی  شکرزهی  شهلی بر  شهنوازهی  شیهکی  قلندرزهی  قنبرزهی  کردی  کرد تمین  کردی تمندانی  کرد  کشانی  کهوسه  گرگیچ  گمشادزهی  لاشاری  میر لاشاری  میر بلوچ زهی  نهتانی  یوسفی  آسکانی  جدگال  رئیسی  امیری  زرد کوهی  مرادزهی  میر مرادزهی  دادکانی  یوسفی  شیخ حسینی  شیخ زاده  رخشانی  گرگیج  کاروندری  محمودانی  محمود زهی  ملکی  نخود زهی  عمر زهی  آزادی  سندکزهی  عیدوزهی  محب زهی  بهادری  مارندگانی  آشور زهی  حیدر زهی  دادگر  کلکلی  بیجار زهی  سیاخانی  هوت  طوقی  مگسی  ساویز  نرماشیری  ملازهی(ملازاده)  بمپوری  شهداد زهی  شیرانی  شهیکی  سابکی  نوشیروانی  بلوچ زهی  خاکی زهی  همتی  باهوزهی  هیبت زهی  مسکانزهی  صاحبداد زهی  هونکزهی  غلام زهی  جانمحمد زهی  بلوچی  سلیمانی  رند بلوچ  کیشکوری  قاضی زاده  ویداد زهی  بهرام زهی  نظر زهی  کریم زایی  قاسم زهی  سگاری  ترشابی  مسکان زهی  کریچ زهی ایرندگانی  سیاهانی  چاکر زهی  درخشان  لجه ای  جت  خاشی  سراوانی  حملی  سردار زهی  نوهانی 
سیستانی:  آبسالان  آبیل  آبیلی  اجودی  ارباب (سیستانی)  اربابی (سیستانی)  آریایی  اله دو  سرگزی  سرگلزایی  طایفه سرهنگی  ارجونی  اردنی  اشکانی  اوکاتی  بارانی  باران زهی (سیستانی)  بختیاری  بامدی  برخوردار  بزی  بندانی  پردلی  پودینه  پور میر  پهلوان  پهلوانی  پیری  تاتار  تاج محمدی  تجگی  تاجی  جان آبادی  جاویدان  جدیدالاسلام  جر  جهانتیغ  جمال زاده  جمشیدی  چاری  چتله  حسین آبادی  حسینی  حسینی طباطبایی  حیدری  خدری  خزایی  خمر  دانش  دره‌ای  درگی  درویشی  دلارامی  راز  راشکی  راهداری  رامرودی  رخ فروز  رزمی  زابلی  زرگر  زور  زوری  ریگی جلایی  ستوده  سرابندی  سنچولی  ساسانی  سالاری  سندگل  سموری  سیاه سر  شهدادی  شهرکی  شهری  شهریاری  شیخ  شیخ ویسی  صیاد  صوفی  عارفی  عرب  عربی  عسکری  علم  علی صوفی  فاطمی  فخیره  فراهی  فیروزی  فیروز کوهی  قروت خوار  قزاق  قهقایی  کته لوک  کلبعلی  کلانتری  کمالی  کمرکی  کول  کوه کن  کیال  کیانی  کیخا  کیخانژاد  کهخا  گدا  گرگ  گلوی  گنجعلی  گلوی  لکزایی  ماهککی  مختاری  ملا الهی  ملاشاهی  میر  میرانی  میر بهاالدین  میر پور  میر تیموری  میر خزیمه  میر زنده دل  میر عرب  میری  میر نژاد  میرنیا  میرویسی  میرشکار  نجفی  نورا  نوری  هاشمی  هراتی  بادینی  جمال دینی  ماهککی 
↑  غلامعلی، رئیس‌الذاکرین (دهبانی) (۱۳۷۰). زادسروان سیستان (شرح منثور و منظوم احوال طوایف سیستان). مشهد.