رنگزای نیل
نیل طبیعی > تاریخچه نیل طبیعی

نیل در هند که اولین مرکز تولید و پروش گسترده آن بود استفاده می‌شد. ایندیگوفرا تینکتوریا و خیلی از گونه‌های گیاهان نیل، بومی هند هستند. نیل به عنوان رنگ استفاده می‌شد و به یونان و روم راه پیدا کرد و جزو محصولات زینتی با ارزش قرار گرفت.
نیل جزو قدیمی‌ترین رنگ‌هایی است که برای رنگرزی و چاپ مورد استفاده قرار می‌گرفت. خیلی از کشورهای آسیایی مانند هند، چین، ژاپن و دیگر کشورهای جنوب شرقی آسیا، قرن‌ها از نیل برای رنگرزی استفاده می‌کردند (رنگرزی ابریشم). این رنگ در تمدن‌های کهن، مثل بین‌النهرین، مصر، یونان، روم، بریتانیا، آمریکای مرکزی، پرو، ایران و آفریقا نیز شناخته شده بود.
اعتقاد بر این است که هند قدیمی‌ترین مرکز رنگرزی در دنیای کهن بوده‌است. هند نخستین تأمین‌کننده نیل اروپا در عصر روم و یونان بوده‌است. ارتباط هند با نیل، بازتابی بر کلمهٔ یونانی به معنی رنگرزی دارد، ایندیکون (ινδικόν, Indian). رومی‌ها با لاتین کردن آن را به ایندیکوم تبدیل کردند که در گویش ایتالیایی و سپس انگلیسی به واژه ایندیگو تبدیل شد.
در بین‌النهرین، روی یک کتیبه بابلی مربوط به قرن ۷ پیش از میلاد با خط میخی، دستورالعملی برای رنگرزی پشم وجود دارد که پشم لاجوردی رنگ با تکرار غوطه‌ور کردن و در معرض هوا قرار دادن پارچه به دست می‌آید. نیل از مهم‌ترین وارداتی بود که از هند انجام می‌شد. رومی‌ها از نیل به عنوان رنگ برای نقاشی و مواد دارویی و آرایشی استفاده می‌کردند. نیل از محصولات زینتی‌ای بود که توسط تاجرهای عربی به مناطق مدیترانه‌ای وارد می‌شد.
در قرون وسطا، نیل به یک کالای نایاب در اروپا تبدیل شده بود و موجب جایگزینی گیاه وسمه برای رنگرزی شد. اواخر قرن ۱۵ میلادی، کاشف پرتقالی، واسکو داگاما یک مسیر به سوی هند کشف کرد که موجب برقراری تجارت مستقیم با هند، جزایر ملوک، چین و ژاپن شد. این امر موجب رهایی از عوارض سنگینی شد که از سوی دلال‌های ایران، شام و یونان بر آن‌ها تحمیل می‌شد و مسیر طولانی و خطرناکی که قبلاً مورد استفاده بود را تغییر داد. بنابراین واردات و استفاده از نیل در اروپا به‌طور چشمگیری افزایش یافت. بیشتر این واردات از بندرهای پرتقال، هلند و انگلیس انجام می‌شد. اسپانیا نیز این رنگ را از مستعمره‌های خود در آمریکای جنوبی وارد می‌کرد. کشت و زرع وسیعی توسط قدرت‌های اروپایی در نواحی استوایی انجام شد که اکثر آن در جاماییکا و کارولینای جنوبی، با بیشترین نیروی کار از برده‌های آفریقایی و آمریکایی-آفریقایی انجام می‌شد. زراعت نیل در جزایر ویرجین نیز رونق گرفت. هرچند در قرن ۱۶ میلادی، فرانسه و آلمان، واردات نیل را برای حمایت از صنایع رنگ وسمه بومی، ممنوع اعلام کردند.
نیل، مبدأ و اساس پارچه‌های سنتی سراسر غرب آفریقا بود. از کوچ‌نشین‌های طوارقی صحرای بزرگ آفریقا تا کامرون، لباس‌های نیلی نشانهٔ ثروتمندی بودند. در بیشتر مناطق، زن‌ها لباس‌ها را رنگرزی می‌کردند. یوروباهای نیجریه و مالی‌ها به‌خاطر مهارتشان در رنگرزی معروف بودند. در میان مردهای رنگرز هاوسایی، کار کردن در دخمه‌های رنگرزی، بنیاد ثروت شهر باستانی کانو بوده و هم‌اکنون نیز در حال تجارت در همان دخمه‌ها دیده می‌شوند.
در ژاپن، نیل در دورهٔ ادو اهمیت خاصی پیدا کرد، زیرا استفاده از ابریشم ممنوع بود و ژاپنی‌ها دست به واردات و زراعت پنبه زده بودند. رنگ کردن پنبه با رنگی به غیر از نیل بسیار دشوار بود. حتی امروزه هم نیل به عنوان رنگی برای کیمونوهای تابستانی یوکاتا، به عنوان پوششی سنتی، یادآور طبیعت و آبی دریا است. در مستعمره‌های آمریکای شمالی، سه گونه، اهمیت تجاری خاصی داشتند: گونهٔ بومی ایندیگوفرا کارولینیانا و مرسوم شدن ایندیگوفرا تینکتوریا و ایندیگوفرا سافروتیکوسا.
نیوتن در ۱۶۷۵، از نیلی برای شرح یکی از دو رنگ جدیدی که به پنج رنگ نامگذاری شده در رنگین‌کمان اضافه کرد، استفاده کرد.
نیل به دلیل ارزش بالایی که به عنوان یک کالای تجاری پیدا کرده بود، طلای آبی نام گرفته بود.