توفان آدرنرژیک
علل

چندین علت برای توفان آدرنرژیک شناسایی شده‌است. در ایالات متحده مصرف بیش از حد کوکایین شایع‌ترین علت است. هر داروی محرکی که بیش از اندازه مصرف شود بالقوه می‌تواند موجب این عارضه شود، اما در حالات خیلی نادر داروهای غیر سایکوتروپیک نیز ممکن است چنین واکنشی را موجب گردند.
مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIها) دسته‌ای از داروها هستند که مانع آنزیم مونوآمین اکسیداز (MAO) می‌شوند. این آنزیم مسئول فروشکستن ترکیبات بسیاری است. اصولاً هر مولکولی از دستهٔ آمینه‌های اولیه ممکن است توسط مونوآمین اکسیداز اکسیده شود. یکی از ترکیبات مهمی که آنزیم MAO بر روی آن اثر می‌کند، تیرامین است. MAOIها به دو شکل آنزیم را مهار می‌کنند: یا به شکل بازگشت‌پذیر که MAO تا زمان پاک شدن دارو از سیستم مهار می‌شود، یا به شکل بازگشت ناپذیر که در آن آنزیم به‌طور دائم به ترکیب بند می‌شود و توسط آن غیر فعال و عملاً نابود می‌شود. نوع اخیر MAOIها خطرناک‌تر است زیرا حدود دو هفته طول می‌کشد تا بدن آنزیم‌های MAO خود را بازسازی کرده و به سطح عملیاتی برساند. همچنین دو زیرگونه از MAO وجود دارد: MAO-A و MAO-B. این دسته‌بندی از آن جهت در توفان آدرنرژیک مهم است که بین این این دو گونه تفاوت‌های مهمی هست، از جمله بیان متفاوت در بدن و نیز گسترهٔ ترکیباتی که بر آن اثر می‌کنند. در جهاز هاضمه تنها زیرگونهٔ A حضور دارد؛ لذا تنها MAOIهایی که زیرگونهٔ A را محدود می‌کنند موجب حملهٔ فشارخون می‌شوند چرا که این تنها زیرگونه‌ای است که تیرامین مصرفی را متابولیزه کرده و بنابرین تنها زیرگونه‌ای است که وقتی مهار شود می‌تواند موجب افزایش سطح تیرامین شود.
هارمین (مادهٔ موجود در اسپند و تنباکو) و موکلوبماید دو نمونه از مهارکننده‌های بازگشت پذیرند. اولی یک توهم‌زای خفیف است که از سوی مصرف کنندگان مواد مخدر برای افزایش اثر DMT استفاده می‌شود و معمولاً توسط MAO در معده به کل فرو شکسته می‌شود. دومی یک ضدافسردگی و ضداضطراب است که با مهار کردن بازگشت‌پذیر MAO-A و MAO-B عمل می‌کند. تأثیر آن بر MAO-A بیشتر (مهار ۸۰٪) و بر MAO-B کمتر (مهار ۳۰٪) است.
با توجه به این موارد، اهمیت MAOIها در توفان آدرنرژیک آن است که این آنزیم‌ها یا موادی را در غذا فرومی‌شکنند که مادهٔ اولیهٔ داروهای محرک خواهد شد، یا خود ترکیبات محرکند. پنیر کهنه، آبجو، شراب قرمز، برخی قارچ‌ها، محصولات تخمیر شده همچون ترشی‌ها و بسیاری از دیگر غذاهای به ظاهر بی‌ضرر می‌توانند موجب حملهٔ فشارخون شوند. متهم اصلی تیرامین است که از یکی از مواد اولیهٔ دوپامین یعنی اسید آمینهٔ تیروزین مشتق می‌شود. در عین حال مواد دیگری نیز در غذا می‌توانند سبب بروز یا تغییر این عوارض گردند. اما همیشه حاصل افزایش فشار خون خواهد بود لذا بیمارانی که MAOIها را مصرف می‌کنند باید مراقب تغذیهٔ خود باشند.
خونریزی مغزی یک وضعیت بسیار وخیم است که در آن یک غشای عصبی سوراخ شده و مغز در معرض آسیب قرار می‌گیرد. شروع آن ناگهانی است و با "بدترین سردرد عمر" توصیف شده و پس از آن نشانه‌های خطرناک متعددی ظاهر می‌شود. یکی از آن‌ها توفان ادرنرژنیک است. ظاهراً با افزایش فشار داخل جمجمه‌ای، مغز فشرده شده و این فشار باعث بیرون ریختن کاتکول‌آمین‌ها از محفظه‌هایشان و پخش شدنشان در سیناپس‌ها و فضای بین سلولی می‌شود.
توجیه دیگری که ارائه شده آن است که این افزایش فشار درون جمجمه از سوی بافت اصلی مغز به عروق خونی مغز منتقل می‌شود و موجب کاهش جریان خون در مغز می‌گردد. در نتیجه سیتم عصبی سمپاتیک نوراپی‌نفرین و اپی‌نفرین بیشتری تراوش می‌کند و فشار خون و ضربان قلب را تا حد خطرناکی بالا می‌برد تا جریان خونرسانی به مغز را بازیابد.
در حالات نادری یک فئوکروموسیتوما (تومور بافت مرکزی غدد فوق کلیوی که جلوی کلیه قرار دارند) ممکن است موجب توفان آدرنرژیک شود. این گونهٔ تومور چندان شایع نیست و زیرگونه‌ای از آن که می‌تواند موجب ترشح وسیع آدرنالین شود باز هم نادرتر است. مبتلایان به فئوکروموسیتوما ممکن است ناگهان به اوج خشم رسیده یا به حضیض ترس و لرز فرو روند. این حالت احتمالاً برای خود و اطرافیانشان خطرناک است زیرا توانایی قضاوتشان را معیوب می‌نماید. حواسشان حساس‌تر شده و آستانهٔ دردشان پایین می‌آید. سطح آدرنالین در جریان خونشان بیش از حدی است که اغلب مردم تجربه کرده‌اند و در موارد نادری می‌تواند منجر به مرگ بر اثر اوردوز داخلی ادرنالین گردد. اما به‌طور کلی توفان آدرنرژیک از عوارض نامعمول فئوکروموسیتوما است.