stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زد ویو
امنیت

زد ویو بر اساس یک طراحی اختصاصی است که توسط Sigma Designs به‌عنوان فروشنده اصلی تراشه آن پشتیبانی می‌شد. اما واحد تجاری زد ویو در سال 2018 توسط Silicon Labs خریداری شد.  در دسامبر 2019، Silicon Labs اعلام کرد که مشخصات زد ویو را به‌عنوان یک استاندارد بی‌سیم متن‌باز منتشر خواهد کرد تا توسط ائتلاف زد ویو تأیید شود.
یک آسیب‌پذیری اولیه در قفل‌های درب زد ویو با رمزگذاری AES کشف شد که می‌توانست به‌صورت از راه دور مورد سوءاستفاده قرار گیرد تا درها بدون نیاز به دانستن کلیدهای رمزگشایی باز شوند. به دلیل تغییر کلیدها، پیام‌های شبکه بعدی، مانند پیام "در باز است"، توسط کنترلر شبکه نادیده گرفته می‌شدند. این آسیب‌پذیری ناشی از نقصی در مشخصات پروتکل زد ویو نبود، بلکه یک خطای پیاده‌سازی توسط سازنده قفل‌های در بود.
در 17 نوامبر 2016، ائتلاف زد ویو استانداردهای امنیتی قوی‌تری را برای دستگاه‌هایی که از تاریخ 2 آوریل 2017 تأییدیه زد ویو دریافت می‌کنند، اعلام کرد. این استاندارد که با نام Security 2 (S2) شناخته می‌شود، امنیت پیشرفته‌ای را برای دستگاه‌های خانه هوشمند، درگاه‌ها (Gateways) و هاب‌ها ارائه می‌دهد.  S2 استانداردهای رمزنگاری برای انتقالات بین گره‌ها را تقویت کرده و فرآیندهای جفت‌سازی جدیدی را برای هر دستگاه الزامی می‌کند که شامل استفاده از کدهای PIN یا QR منحصر به‌فرد بر روی هر دستگاه است. این لایه جدید احراز هویت برای جلوگیری از دسترسی هکرها به دستگاه‌های بدون امنیت یا ضعیف طراحی شده است.
طبق گفته ائتلاف زد ویو ، این استاندارد امنیتی جدید، پیشرفته‌ترین امنیت موجود در بازار برای دستگاه‌ها، کنترلرها، درگاه‌ها و هاب‌های خانه هوشمند است. تراشه سری 800 که در اواخر سال 2021 عرضه شد، همچنان از قابلیت‌های امنیتی استاندارد S2 پشتیبانی می‌کند و همچنین از فناوری Secure Vault شرکت Silicon Labs بهره می‌برد که امکان دستیابی به گواهی‌نامه PSA Certification Level 3 را برای دستگاه‌های بی‌سیم فراهم می‌کند.
در سال 2022، محققان چندین آسیب‌پذیری در چیپ‌ست‌های زد ویو تا سری 700 را منتشر کردند.  این آسیب‌پذیری‌ها بر اساس استفاده از یک ابزار Fuzzer متن‌باز مخصوص پروتکل بودند. در نتیجه، بسته به نوع چیپ‌ست و دستگاه، یک مهاجم در محدوده رادیویی زد ویو می‌تواند خدمات را مختل کند، باعث خرابی دستگاه‌ها شود، باتری‌ها را تخلیه کند، ترافیک را رهگیری، مشاهده یا بازپخش کند، و دستگاه‌های آسیب‌پذیر را کنترل کند. CVEهای مرتبط با این آسیب‌پذیری‌ها شامل CVE-2020-9057، CVE-2020-9058، CVE-2020-9059، CVE-2020-9060، CVE-2020-9061، CVE-2020-10137 هستند که توسط CERT منتشر شده‌اند.
دستگاه‌های زد ویو با چیپ‌ست‌های سری 100، 200 و 300 نمی‌توانند برای رفع این آسیب‌پذیری‌ها به‌روزرسانی شوند. اما برای دستگاه‌های دارای چیپ‌ست‌های سری 500 و 700، این آسیب‌پذیری‌ها می‌توانند از طریق به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری کاهش یابند.
منابع:

https://de.wikipedia.org/wiki/Z-Wave#cite_ref-Z-wave_About_1-1
http://www.marketwire.com/press-release/sigma-designs-z-wave-technology-recognized-international-telecommunication-union-itu-nasdaq-sigm-1606071.htm
https://de.wikipedia.org/wiki/Z-Wave#cite_ref-7
https://www.homecontrols.com/blog/z-wave-700-and-z-wave-lr-expand-the-capabilities-of-future-smart-homes
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Z-Wave
جنگ دسپنسر

جنگ دسپنسر (انگلیسی: Despenser War) شورش و نافرمانی مدنی علیه ادوارد دوم، پادشاه انگلستان بود که توسط لردهای مارسز، «راجر مورتیمر، نخستین ارل مارس» و «همفری دو بون، چهارمین ارل هرفورد» رهبری شد. پس از لشکرکشی تابستانی شورشیان در سال ۱۳۲۱، ادوارد توانست از یک صلح موقت به منظور جلب حمایت بیشتر و پیاده‌سازی یک لشکرکشی موفقیت‌آمیز در جنوب ولز استفاده کند که حاصل آن پیروزی در نبرد بوربریج بود. دست‌آورد چنین پیروزی برای ادوارد، حکومت استبدادی و سختگیرانهٔ وی تا زمان سقوطش در سال ۱۳۲۶ بود.
آوه

| آوه | آوه |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: مرکزی
شهرستان: ساوه
بخش: مرکزی 
نام(های) پیشین: آبه
مردم: مردم
جمعیت: ۳،۹۰۶ نفر (۱۳۹۵) 
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۹۹۹ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: مهندس علی محمدی
تأسیس شهرداری: ۱۳۹۲
ره‌آورد: طالبی، انار، زردآلو، گوجه سبز
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۶۴۲
وبگاه: 
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۸۲۷
  آوه  روی نقشه ایران ۳۴°۴۷′۳۳″شمالی ۵۰°۲۵′۲۱″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۹۲۵۲۱۷۰°شمالی ۵۰٫۴۲۲۵۷۰۲۵°شرقی﻿ / 34.79252170; 50.42257025   :   آوه  روی نقشه ایران ۳۴°۴۷′۳۳″شمالی ۵۰°۲۵′۲۱″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۹۲۵۲۱۷۰°شمالی ۵۰٫۴۲۲۵۷۰۲۵°شرقی﻿ / 34.79252170; 50.42257025   
 :  
آوه   شهری است در بخش مرکزی که در جنوب شهرستان ساوه در استان مرکزی ایران قرار دارد.طبق برخی روایات این شهر پس از حملهٔ مغول به ایران متروک گشت.
مردم

مردم آوه به فارسی صحبت می‌کنند. و پیرو مذهب شیعهٔ دوازده‌امامی هستند.
جمعیت

براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آوه ۳۹۰۶ نفر (۱۱۰۱ خانوار) است.
پیشینه مذهبی

پیش از اسلام :
هنگام تولد مسیح، سه تن از ایران برای دیدن او به بیت لحم می‌روند  که به عقیده بعضی، همچو مارکو پولو این سه نفر از اهالی آبه بوده اند.
 و برخی نیز فقط یکی را اهل آوه دانسته اند
پس از اسلام :
پس از ورود اسلام به قلمرو ساسانیان، مردم آبه نیز مسلمان می‌شوند و در سال‌های آخر قرن اول مذهب تشیع را انتخاب می‌کنند.
نویسنده حدود العالم‌ می‌گوید: ساوه‌ و آوه شهرک‌‏هایی‌اند انبوه‌ و آبادان‌ و با نعمت‌ بسیار و خرم‌ و هوای‌ درست‌ و راه‌ حجاج‌ خراسان
اما افول این شهر از زمان غزنویان شروع شد؛ به جهت مذهب شیعی، مردم آوه در تنگنای سیاسی و مذهبی قرار گرفتند. محمود غزنوی پس از گرفتار شدن مجدالدوله به قلعه‌های ساوه و آوه(آبه) حمله کرد و بسیاری از باطنی مذهبان را به دار آویخت 
در کتب روایی شیعیان دوازده امامی چندین گزارش از پرداخت وجوهات خمس از طرف مردم آبه به نواب اربعه ثبت شده
در مصادر شیعی آمده پیغمبر اسلام فرمود : که چون مرا به آسمان بردند به زمینی سفید و کافوری گذشتم و بوی خوشی از آن بوئیدم و به جبرئیل گفتم : این بقعه چیست ؟ گفت : به آن آبه ، گویند رسالت تو ولایت نژاد تو بر آن عرضه شد و پذیرفت و خدا از آن مردانی آفریند که تو را دوست دارند و نژادت را ، برکت خدا بر آن و مردمش باد .
عبدالعظیم حسنی میگوید شنیدم امام هادی میفرمود : مردم قم و آبه آمرزیده اند که جدم امام رضا را در طوس زیارت میکنند ، هلا هر که زیارتش کند و در راه قطره ای باران بر او افتد خدا تنش را بر آتش حرام کند .
نام

در فرهنگ‌ها و منابع تاریخی و جغرافیایی فارسی، آبه و آوه هر دو آمده، اما اغلب به صورت آبه ثبت شده‌است. جمعی چون دمشقی، فیروزآبادی و یاقوت حمودی «آبه» و گروهی چون ابن‌خلدون، مقدسی، ابن بطوطه و نویسندۀ حدود العالم، «آوه» آورده‌اند. یاقوت حموی می‌گوید: آوه به سبب موازنه با ساوه چنین تلفظ می‌شود و عامۀ مردم آبه را آوه می‌خوانند. منسوب آن نیز غالباً «آبی» آمده و به ندرت آوی و آوجی هم دیده می‌شود. به گفتۀ خوانساری این نسبت در مورد فقیهان عموماً «آبی» آمده‌است به استثنای محمدبن محمد علوی آوی (۶/۳۲۳). ابن بطوطه در سفرنامۀ خود (۱/۱۸۷) از دانشمندی به نام نظام‌الدین حسین آوی و نیز از دانشمند دیگری به نام علاءالدین آوجی (۲/۶۵۸) نام برده و همچنین حافظ ابرو از دانشمندان به نام سید تاج‌الدین آوجی یاد کرده‌است (ص ۱۰۰).
تاریخچه

برخی از جغرافی‌دانان قدیم، آوه را روستایی نزدیک «ساوه» نوشته‌اند (فیروزآبادی) (لسترنج،(۲۱۱ یاقوت آن را بُلَیده (شهرک) خوانده‌است. نویسندۀ حدودالعالم گوید: ساوه و آوه شهرک هایی‌اند انبوه، آبادان، با نعمت‌های بسیار، خرم با هوایی لطیف و راه حجاج خراسان (ص ۱۴۲). حمدالله مستوفی آن را «شهر» و از اقلیم چهارم ذکر کرده‌است. اعتمادالسلطنه آن را از بناهای اردشیر بابکان می‌داند (ص ۱۳) مستوفی می‌گوید: «طالع بناش سنبله، دور باروش قرب ۵ هزار گام است. هواش معتدل است و آبش از رودخانۀ گاوماها… و غله و پنبه در آنجا بسیار نیکو بود، اما نانش سخت نیکو نبود. از میوه‌هاش انجیر نیکو بود. مردم آنجا سفید چهره و شیعۀ اثنا عشری‌اند و در آن مذهب به‌غایت متعصب‌اند، و با هم اتفاق نیکو دارند و حقوق دیوانی آنجا به تمغا (نک: آل تمغا) مقرر است و ۱۰ هزار دینار ضمانی آن باشد و از آنِ ولایتش که ۴۰ پاره ده‌است، ۷ هزار دینار است و شهر و ولایتش داخل بلوک ساوه‌است» (ص ۶۰).
قزوینی به نقل از ابونصر میمندی گوید: میان آوه و ساوه رود بزرگی است که اتابک شیرگیر (امیر سلجوقی مق ۵۲۵ق/۱۱۳۱م) پلی عجیب و بی مانند با ۷۰ طاق بر آن ساخت؛ و نیز جاده‌ای سنگ‌فرش به طول دو فرسخ از پل تا ساوه بنیاد نهاد تا رهگذران در رنج نیفتند (ص ۲۸۳–۲۸۴). مستوفی‌این رود را شاخه‌ای‌از گاوماهارود می‌داند و می‌نویسد: این رود «چون نزدیک ساوه و آوه رسد، در پس سدی که صاحب سعید خواجه شمس‌الدین محمد صاحب دیوان طاب ثراه در مابین برو ساخته بُحیره شود و فضل آب بهاریش از هفتاد پولان [پل هفتاد طاق] مابین ساوه و آوه… گذشته، در مغازه منتهی می‌شود و بنیاد آب تابستانی ولایت آوه و ساوه بر آن سد است. طول این رود ۴۰ فرسنگ باشد. این رود در تقسیمات کشوری ساوه مانند زاینده رود است» (ص ۲۲۱). اشپولر می‌نویسد: مسکوکاتی به دست آمده که به نام محمدبن یول قتلغ، یکی از امرای ایلخانی در سالهای ۷۳۷ و ۷۳۸ق/۱۳۳۷ و ۱۳۳۸م در چندین شهر از جمله اوه ضرب شده‌است (ص ۱۳۵، حاشیه). اگر این اوه همان آوۀ ساوه باشد معلوم می‌شود که پس از تاراج مغول دوباره رونق یافته‌است.
قاضی ابونصر میمندی در شعری آوه را ستوده و مردم آنجا را شاعر و نویسنده خوانده‌است (یاقوت). از این شهر بزرگان و دانشمندان بسیاری برخاسته‌اند. از جملۀ آنان وزیر ابوسعد منصوربن حسین آبی (ه م)، ابومنصور محمد آبی (یاقوت)، صاعدبن محمدبن صاعد بریدی آبی و عزالدین حسن بن ابی طالب یوسفی آبی (ه م) (خوانساری، ۴/۱۱۶، ۱۱۷) را می‌توان نام برد.
روستای آوه در دوره قاجار جزو خالصه (املاک دولتی) بود. در سال ۱۲۸۹ خورشیدی، میرزاحسین میرزا خلیل تهرانی از مراجع تقلید نجف که حامی مشروطه خواهان بود، از مجلس شورای ملی خواست برای فرزندانش پس از مرگ او منبع درآمدی تأمین کند. مجلس با تصویب قانونی در پنجم تیر ۱۲۹۰ مالکیت روستای آوه را به ورثه میرزاحسین واگذار کرد.
اولین امام جمعه آوه محمد جواد نیکویی ماهانی منصوب گردید.
کیم کی هه

| کیم کی هه | کیم کی هه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال) کره جنوبی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۲۰ (۲۰۲۰)–اکنون
نماینده: BlueWhale
قد: ۱۸۵ سانتیمتر (۶ فوت ۱ اینچ)
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 김기해
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gim Gihae
مک‌کیون–ریشاور: Kim Kihae
 :  
وبگاه: bluewhalehome.com?page_id=834 
کیم کی هه (کره‌ای: 김기해؛ زادهٔ ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفه بازیگری خود را در سال ۲۰۲۰ آغاز کرد و به خاطر ایفای نقش در وظیفه بعد از مدرسه (۲۰۲۳) شناخته می‌شود.
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۲ | جادوگر: بخش ۲. دیگری |  |  |  |
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۲ | درامای ویژه کی‌بی‌اس – «در حال حاضر آفلاین» | اوه بیونگ هون | فصل ۱۳؛ قسمت ۲ |  |
| ۲۰۲۳ | وظیفه بعد از مدرسه | کیم چی یول |  |  |
| ۲۰۲۴ | چراغ‌فروشی | جی وونگ |  |  |
فیلم‌شناسی > مجموعه اینترنتی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۰ | The Female Friend Among Guys | کی هه |  |  |
| ۲۰۲۰ | دالگونا | ها جین هیوک |  |  |
دبلیوپی‌پی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: JE00B8KF9B49 
صنعت: بنگاه تبلیغاتی روابط عمومی
بنا نهاده: ۱۹۷۱
دفتر مرکزی:  لندن، بریتانیا   دوبلین، ایرلند
مدیر عامل اجرایی: مارتین سورل
رئیس هیئت مدیره: فیلیپ لادر
درآمد:  ۱۰٫۳ £ میلیارد پوند (۲۰۱۲)
سود خالص:  ۸۹۴ £ میلیون پوند (۲۰۱۲)
تعداد کارکنان: ۱۶۵٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۲)
شرکت‌های وابسته: مایندشیر لندور ای‌کی‌کیوای کانتار کانتار تی‌ان‌اس
وبگاه: www.WPP.com
دبلیوپی‌پی (به انگلیسی: WPP) شرکت تبلیغاتی بریتانیایی و چندملیتی است، که با در اختیار داشتن ۳ هزار شعبه در ۱۱۰ کشور، به‌عنوان بزرگترین بنگاه تبلیغاتی و روابط عمومی جهان شناخته می‌شود.
شرکت دبلیوپی‌پی در سال ۱۹۷۱ با نام شرکت وایر اند پلاستیک پروداکت تأسیس شد و در آغاز در زمینه تولید کابل‌های برق فعالیت می‌کرد، که در طول سال‌های بعد با خریداری و ادغام شرکت‌های فعال در حوزه تبلیغات، فعالیت‌هایش را بر این بخش متمرکز نمود.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن، بریتانیا قرار دارد و دفتر عملیاتی آن نیز در شهر دوبلین، ایرلند مستقر می‌باشد. بخشی از سهام شرکت دبلیوپی‌پی در بازارهای بورس لندن و بورس نزدک دادوستد می‌شود.
آبشار لیلافورد

| آبشار لیلافورد | آبشار لیلافورد |
| --- | --- |
موقعیت: فنلاند
ارتفاع کلی: ۵۰ متر
آبشار لیلافورد (به مجاری: Lillafüred) آبشاری است که در مجارستان واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۵۰ متر است.
توماش ماژتسکی

| توماش ماژتسکی | توماش ماژتسکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ آوریل ۱۹۴۹ ‏(۷۵ سال) ورشو، لهستان
ملیت: لهستانی
محل تحصیل: آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو
پیشه(ها): بازیگر، صداپیشه
جوایز: 
توماش ماژتسکی (لهستانی: Tomasz Marzecki؛ زادهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۴۹) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان است. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو است و بابت مشارکت‌های هنری‌اش در سال ۲۰۰۱ صلیب لیاقت دریافت نمود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به صفر-هفت، به‌گوشم اشاره نمود.
آیه‌های زمینی (فیلم ۱۳۸۲)

| آیه‌های زمینی | آیه‌های زمینی |
| --- | --- |
کارگردان: عباس رافعی
تهیه‌کننده: مجید میرمحسنی
نویسنده: محمد عارف
بازیگران: شبنم قلی خانی امیر صادقیان رضا توکلی رزا آرایش یلدا قشقایی
فیلم‌بردار: محمدرضا سکوت
شرکت تولید: گروه فیلم و سریال شبکه اول سیما
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۸۲
مدت زمان: ۹۰دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
آیه‌های زمینی فیلمی به کارگردانی عباس رافعی و نویسندگی محمد عارف ساختهٔ سال ۱۳۸۲ است.
بازیگران

شبنم قلی خانی
امیر صادقیان
رضا توکلی
رزا آرایش
یلدا قشقایی
امیرهوشنگ زند
احمد عباسقلی
مهرانگیز ستارزاده
هوشنگ قنواتی زاده
الیزر ابطبی

| الیزر ابطبی | الیزر ابطبی |
| --- | --- |
زادروز: 1938
زاده: تکاب، ایران
سال علیا: 1950
کنست: 8، 9، 10
حزب در کنست: حزب در کنست
1974–1984: National Religious Party
الیزر ابطبی (عبری: אליעזר אבטבי) یک سیاستمدار بازنشته اسراییلی است که در کنست برای حزب ملی مذهبی در بین سالهای ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۴ کار میکرد.
او در شهرستان تکاب در ایران به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۰ میلادی عالیا به سرزمین اسراییل انجام داد. در سالهای ۱۹۷۳ و ۱۹۷۷ به کنست انتخاب شد.
پاولوس بورویان

پاولوس آقاجانی بورویان (پوغوس) (ارمنی: Պավլոս Աղաջանի Բորոյան (Պողոս)؛  ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۰۵ – ۳ سپتامبر ۱۹۷۹) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۰۵ در سیورک به دنیا آمد .  وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۶) شده است. وی در ۳ سپتامبر ۱۹۷۹ در سن ۷۴ سالگی در ایروان درگذشت.
ساتیریکون فلینی

| ساتیریکون فلینی | ساتیریکون فلینی |
| --- | --- |
کارگردان: فدریکو فلینی
تهیه‌کننده: آلبرتو گریمالدی
فیلمنامه‌نویس: برناردینو زاپونی برونلو روندی فدریکو فلینی پترونیوس
بر پایه: ستیریکون اثر پترونیوس
بازیگران: مارتین پاتر هیرام کلر سالوو رندونه ماکس برن ماگلی نوئل کاپوسین آلن کُنی دانیکا لا لوجا لوچا بوزه گوردون میچل جرج ایستمن الیسا مایناردی دانیل لونا کلارا کولوسیمو آلبرتو بونوچی آلفردو ریتسو انیو آنتونلی  فدریکو بوئیدو ساندرو دُری جسیکا دابلین جان کارلسن ماریا تدسکی  تانیا لوپر  مارچلا دی فولکو
موسیقی: نینو روتا ایلهان معماراوغلو تاد داکستادر اندرو رودین
فیلم‌بردار: جوزپه روتونو
تدوین‌گر: روجرو ماسترویانی
توزیع‌کننده: یونایتد آرتیستس
تاریخ‌های انتشار:  ۳ سپتامبر ۱۹۶۹ (۱۹۶۹-۰۹-۰۳) (رم)  ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۹ (۱۹۶۹-۰۹-۱۸) (ایتالیا)  ۱۱ مارس ۱۹۷۰ (۱۹۷۰-۰۳-۱۱) (آمریکا)  
مدت زمان: ۱۲۹ دقیقه
کشور: ایتالیا
هزینهٔ فیلم: ۳ میلیون دلار آمریکا
فروش گیشه: ۱٫۴ میلیون دلار (آمریکا/کانادا) ۸ میلیون دلار (خارج از ایتالیا)
ساتیریکون فلینی (به ایتالیایی: Fellini Satyricon) یا به شکل خلاصه ساتیریکون (ایتالیایی: Satyricon) فیلمی فانتزی به کارگردانی فدریکو فلینی است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به هیرام کلر، لوچا بوزه، گوردون میچل، دانیل لونا، آلن کُنی، ساندرو دُری، ماریا تدسکی، مارچلا دی فولکو و آلبرتو بونوچی اشاره کرد. این فیلم اقتباسی آزاد است از داستان ستیریکون، تنها اثر باقی‌مانده از گایوس پترونیوس آربیتر که از درباریان دوران حکومت نرون در رم بود.
رود چنگیرلاو

| چنگیرلاو | چنگیرلاو |
| --- | --- |
Mouth location in Kazakhstan: Mouth location in Kazakhstan
نام محلی: خطای {{نام بومی}}: یک برچسب زبان IETF باید در پارامتر {{{1}}} وارد شود (راهنما)
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه: رود اورال
 • مختصات: ۵۱°۲۳′۱۱″ شمالی ۵۲°۳۰′۲۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۳۸۶۳۹°شمالی ۵۲٫۵۰۶۹۴°شرقی﻿ / 51.38639; 52.50694
طول: ۲۹۰ کیلومتر (۱۸۰ مایل)
اندازهٔ حوضه: ۶٬۹۴۰ کیلومتر مربع (۲٬۶۸۰ مایل مربع)
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: الگو:RUral
رود چنگیرلاو (به قزاقی: Шыңғырлау өзені، شىڭعىرلاۋ وزەنى) و یا رود اوتوا (به روسی: Утва ) یک رود در قزاقستان است که در استان قزاقستان غربی واقع شده‌است. این رود، به رود اورال ریخته شده و در نهایت به ساحل شمالی دریای خزر می‌ریزد.
مریم آخوندی

| مریم آخوندی | مریم آخوندی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۳۶ ‏(۶۶–۶۷ سال) تهران
ژانر: موسیقی اصیل ایرانی، موسیقی تلفیقی
سال‌های فعالیت: از ۱۳۶۵
ناشر(ان): شرکت Laika Records
وبگاه: http://maryamakhondy.com
مریم آخوندی متولد ۱۳۳۶ تهران، خوانندهٔ سبک سنتی اهل ایران است.
او خوانندگی را نزد اسماعیل مهرتاش و نصرالله ناصح‌پور فراگرفت. بخاطر شرایط دشوار حاکم بر هنرمندان (خصوصاً زنان) پس از انقلاب او به اروپا مهاجرت کرد و از آن زمان در کلن، آلمان به سر می‌برد. آنجا او گروه «بانو» که ترانه‌های بومی و محلی ایران را باز-اجرا می‌کند، بنیان نهاد. پیش از آن نیز گروه موسیقی «باربد» را راه‌اندازی کرده بود که پس از وقفه‌ای کوتاه، بار دیگر آن گروه را وارد گشت‌های هنری خود نمود. او همواره در کنسرت‌های خود، متن ترانه‌هایش را به زبان‌های دیگر ترجمه می‌کند. این کار او سبب افزایش علاقه‌مندان موسیقی او در میان ملت‌های اروپایی شده‌است. طنز قوی مریم آخوندی و بهره‌گیری از شیوهٔ نمایشی در اجرای کنسرت، از دیگر نوآوری‌های اوست.
زندگی‌نامه

مریم آخوندی در سال ۱۳۳۶ در تهران زاده شد. از نوجوانی به موسیقی عشق می‌ورزید و از همان زمان فعالیت‌های هنری‌اش را آغاز نمود و در مسابقات خوانندگی مدارس به پیروزی دست یافت. در یکی از همین پیکارها با استاد محمود کریمی که ممتحن آواز بود آشنا شد. او از گرایش و پیگیری مریم که دستگاه سه‌گاه و شور را بدون هیچ آموزگاری فقط از طریق گوش کردن یادگرفته بود استقبال کرده و او را به ادامهٔ کار تشویق کرد. در همین سال‌ها با کلاس‌های هنرمند بزرگ تئاتر و موسیقی استاد اسماعیل مهرتاش آشنا گردید و به مدت ۲ سال در تئاتر جامعه باربد که متعلق به ایشان و محل کلاسهای آواز او نیز بود شرکت نموده و به آموختن آواز ایرانی نزد او پرداخت. پس از اتمام دبیرستان در سال ۱۳۵۷ در رشتهٔ نمایشنامه‌نویسی دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک پذیرفته و یک سال بعد موفق به دریافت بورس تحصیلی از مؤسسه تازه تأسیس فرهنگی و هنری چاووش شد و آنجا نزد استاد نصرالله ناصح‌پور یادگیری ردیف‌های آوازی را ادامه داد و در همان‌جا درکلاس‌های تئوری موسیقی استاد حسین علیزاده نیز شرکت نمود. مریم آخوندی قصد ورود به رادیو را داشت، که به علت پیروزی انقلاب اسلامی و ممنوع شدن پخش صدای زنان، به ناکامی انجامید. او در سال ۱۳۶۴ پس از ارائه پایان‌نامهٔ تحصیلی‌اش در رشتهٔ نمایشنامه‌نویسی به آلمان آمد.
فعالیت هنری

آخوندی نخستین کارهای تک‌خوانی خود را با اجرای کنسرت‌هایی با گروه‌های موسیقی ایرانی در اروپا آغاز نمود. با گروه «نوا» به سرپرستی مجید درخشانی به کار دعوت شد و در چند فستیوال و کنسرت در آلمان آواز خواند. پس از آن به‌همراه حمید متبسم، مسیح مدنی، محمد حقیقی، احمد انوشه و مرتضی اعیان از دیگر موسقیدانان ایرانی در تبعید، گروه «چکاوک» را تشکیل داد و با این گروه کنسرت‌هایی در آلمان و کشورهای اسکاندیناوی برگزار نمود و همچنین اولین نوار کاست خود را با این گروه‌ها عرضه نمود.
فعالیت هنری > گروه باربد

مریم کار موسیقی سنتی را از سال ۱۳۷۱ با گروه «باربد» که خودش پایه‌گذاری کرده بود دنبال کرد. کار این گروه اجرای موسیقی ردیفی و بخش‌هایی از رپرتوار موسیقی قدیمی ایران، که شامل تار، کمانچه، تمبک، دف، آواز سلو و همخوانان بود می‌شد. این گروه تورهای کنسرت مختلفی در سراسر اروپا از جمله شهرهای کلن، فرانکفورت، وین، استانبول، ایتالیا، لوکزامبورگ، اوترخت و آخن برگزار کرد و به اجرای موسیقی پرداخت ولی به‌تدریج از زمینه فعالیت گروه کاسته شد.
فعالیت هنری > همکاری با گروه‌های دیگر

در سال ۱۳۷۳ مریم آخوندی به همکاری با یک گروه براس باند آلمانی به‌نام شل سیک دعوت شد که این همکاری تا سال ۱۳۷۸ ادامه یافت. در این گروه مریم تصنیف‌ها و ترانه‌های ایرانی را با ترکیب ارکستر سازهای بادی و با تنظیمی جدید خواند که مورد توجه اروپایی‌ها قرار گرفت و گروه به تورهای بزرگی در شهرهای مختلف اروپا، مراکش، ترکیه، مصر، فلسطین، لبنان و کشورهای عربی دیگر از طریق انستیتو گوته فرستاده شد. حاصل کار با این گروه ۲ آلبوم بود با نام‌های مجنون و چوپون که هر دو جایزهٔ بهترین آلبوم در رشتهٔ موسیقی تلفیقی اروپا را دریافت داشتند. از آن پس او به گروه‌ها و پروژه‌های موسیقی تلفیقی دعوت می‌شود تا قطعاتی را به فارسی بخواند و آواز اصیل ایرانی را با موسیقی دیگر ملل تلفیق کند و تاکنون در ده‌ها سی‌دی و کنسرت با گروه‌های موسیقی تلفیقی همکاری داشته و دارد. از دیگر همکاریهایش می‌توان به کار با مایک هرتینگ در جریان فستیوال موسیقی روهرتریناله آلمان در سال ۲۰۰۸ و نیز همکاری‌اش با بابی مک‌فرین در سال ۲۰۰۹ اشاره کرد. تازه‌ترین همکاری او با گروه حافظ است. در این گروه مریم به‌همراه هولگر فالک خوانندهٔ باریتون تصنیفهای کلاسیک ایرانی و آلمانی را به هردو زبان می‌خوانند. همچنین می‌توان به مشارکت او در آلبوم تردید اشاره نمود که آهنگساز آن مصطفی آخوندی است و شعرهای آن از شاعر بزرگ ایران احمد شاملو است.
فعالیت هنری > موسیقی اندرونی

در سال ۱۳۷۵ آخوندی دست به ساختن یک تابلو موزیکال اصیل ایرانی زد که موضوع اصلی‌اش موسیقی عامیانهٔ قدیمی ایران و داستانش مربوط به زندگی امروز بود. وی این تلفیق را که موسیقی‌ای است نمایشی و برداشتی است از تابلو موزیکال‌های قدیمی ایرانی، موسیقی اندرونی نامید. این کار مورد توجه جمعی از ایرانیان قرار گرفت و پس از اینکه بخش اول این نمایش به‌نام «آشنایی با ایران خانم» در بعضی شهرهای اروپایی چندین بار بروی صحنه رفت او بحش دوم آن را نیز نوشت و در کلن، فرانکفورت، هامبورگ، هایدلبرگ، دوسلدرف، بروکسل، کپنهاگ، وین، زوریخ و… به اجرا گذاشت. تازه‌ترین بخش آن نیز «ایران خانوم در گیلان» نام دارد که قرار است روی صحنه بیاید.
فعالیت هنری > گروه بانو

مریم آخوندی در سال ۱۳۷۹ با همراهی شماری از هنرآموزان کلاس آوازش دسته‌ای را در زمینهٔ موسیقی محلی ایرانی با نام گروه بانو، پدیدآورد که تنها گروه موسیقی سنتی زنانه خارج از کشور می‌باشد. تکیهٔ او بر صدای زنان بدون استفاده از هیچ ساز ملودیک همراهی‌کننده (به استثناء سازهای ریتمیک آنهم به نشانهٔ ریتم کار) بود. زنانی که آواز خواندن برایشان هنر یا خوانندگی نبود بلکه این آوازها جزئی اززندگی‌شان بود. این گروه به فستیوال‌ها و برگزار کنندگان در سراسر اروپا و کشورهای دیگر معرفی شد و در جشنواره‌هایی در بسیاری از شهرهای اروپایی به روی صحنه رفت. در سال ۱۳۸۳ اولین آلبوم بانو با نام بانو، ترانه‌های زنان ایرانی که شامل همین ترانه‌ها بود از طریق شرکت لایکا منتشر شد. در این مجموعه ترانه‌هایی از سراسر ایران با زبان‌ها و لهجه‌های گوناگون که با زندگی و موضوعات زنان ربط داشت از زبان خود آنان خوانده شد که به دیداری با فرهنگ زنان ایران مبدل شد. گروه کنسرت‌هایی در کشورهای محتلف اروپایی و تونس اجرا نموده و در اروپا طرفداران بسیاری دارد. بانو گوناگونی و غنای فرهنگ ایران را نه‌تنها در زمینهٔ موسیقی محلی، بلکه در نمایش لباس و فرهنگ رفتاری نیز عرضه نموده‌است. علی‌رغم عدم استفادهٔ از سازهای موسیقی بجز سازهای کوبهای چون دف و تنبک، این گروه توانسته با تماشاچیان ارتباط نزدیکی را برقرار سازد و جو شادی را گسترش دهد.
فعالیت هنری > بازگشت باربد و آلبوم سرمست

پس از چند سال بالاخره در سال ۱۳۸۵، مریم آخوندی نخستین آلبوم گروه باربد را با نام سرمست منتشر ساخت که شامل آواز و تصنیف‌هایی با شعرهای حافظ، خیام و عطار دربارهٔ شراب بود که آهنگ آن‌ها را خودش ساخته بود. این آلبوم مورد توجه شرکت لایکا قرار گرفت و تکثیر و نشر آن را به‌عهده گرفت. در کنسرت‌های این گروه اشعار زیبای آهنگ‌های این آلبوم برای تماشاچیان غیرایرانی نیز ترجمه می‌شوند.
فعالیت هنری > آهنگ‌سازی

مریم آخوندی در زمینهٔ آهنگ‌سازی نیز فعالیت دارد. او این کار را بیشتر یک جور نغمه‌پردازی می‌داند که در دستگاه‌های موسیقی ایرانی انجام می‌شود. در این زمینه او گفته: «کسانی که سیستمایتک موسیقی ایرانی را می‌شناسند، اینجور است که ما گام‌هایی داریم، دستگاه‌هایی داریم که از آنها نغمه‌ها و ملودی‌هایی منشعب می‌شود که هرکدام از این‌ها فواصلی دارد که در آنها، اگر کسی بشناسد، می‌تواند نغمه‌پردازی کند و قطعه بسازد. معنی‌اش این است که این کار من آهنگسازی موسیقی نیست، بلکه یک‌جور نغمه‌پردازی‌ست.»
دیگر فعالیتها

علاوه‌بر این‌ها مریم دوره‌های فشردهٔ آموزشی و تدریس آواز و دف و تئوری نیز دارد. همچنین سمینارهایی در زمینه‌های متفاوت مثل موسیقی عامیانه، تصنیف‌های شیدا و… ارائه داده‌است.
آستریکس در المپیک

| اَستِریکس در بازی‌های المپیک | اَستِریکس در بازی‌های المپیک |
| --- | --- |
کارگردان: فردریک فورستر توما لانگمن
تهیه‌کننده: توما لانگمن
بازیگران: ژرار دوپاردیو کلوویس کورنیلاک بنوئیت پلورده آلن دلون ونسا هسلر فرانک دیبوسک خوزه گارسیا استفان روسو ژان-پیر کسل الی سیمون الکساندر آستیر ونسان موسکاتو مایکل شوماخر زین الدین زیدان انریکو برینیانو
فیلم‌بردار: تیری آربوگاس
توزیع‌کننده: پته
تاریخ‌های انتشار:  ۲۵ ژانویه ۲۰۰۸ (۲۰۰۸-01-۲۵) (لهستان)  ۳۰ ژانویه ۲۰۰۸ (۲۰۰۸-0۱-۳۰) (فرانسه)  
مدت زمان: ۱۱۳ دقیقه
کشور: فرانسه آلمان اسپانیا ایتالیا بلژیک
زبان: فرانسوی 
هزینهٔ فیلم: ۱۱۳٫۵ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۳۲٫۹ میلیون دلار
اَستِریکس در بازی‌های المپیک (به انگلیسی: Asterix at the Olympic Games) فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ به کارگردانی فردریک فورستر، توماس لانگمن است. این فیلم براساس ماجراهای آستریکس می‌باشد در این فیلم ژرار دوپاردیو، کلوویس کورنیلاک، بنوئیت پلورده، آلن دلون و ونسا هسلر، فرانک دیبوسک، خوزه گارسیا، استفان روسو، ژان-پیر کسل، الی سیمون و الکساندر آستیر بازی کردند.