stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
واژگان مسیحی
فرزندخواندگی در عهد جدید

در عهد جدید فرزندخواندگی در رسوم یهودی ریشه دارد که امتیازات خانوادگی را به فرزندخوانده انتقال می‌داد. این موضوع فقط در نوشته‌های پولس دیده می‌شود و رابطه‌ای است که به‌واسطهٔ فعل خدا بر اساس فیض رایگان اعطا می‌شود و آنانی را که زیر شریعت قرار دارند فدیه می‌دهد (غلاطیان ۴:۵).
هدف و نتیجهٔ آن تغییر جایگاه و موقعیت فرد است از بندگی به پسرخواندگی (غلاطیان ۴:۱)؛ این امر را خدا از ازل طرح ریخته بود و عیسی مسیح آن را به اجرا درآورد (افسسیان ۱:۵). فریاد «ابا! پدر!» (رومیان ۸:۱۵ و غلاطیان ۴:۶؛ در چارچوب فرزندخواندگی) شاید فریاد سنتی هر غلامی بود که به فرزندی پذیرفته می‌شد.
پسرخوانده خدا از تمام حقوق خانواده برخوردار است، از جمله حق حضور در مقابل پدر (رومیان ۸:۱۵) و سهیم شدن به‌همراه مسیح در میراث الهی (رومیان ۸:۱۷). حضور روح خدا هم وسیله تحقق این پسرخواندگی است (رومیان ۸:۱۴) و هم نتیجه آن (غلاطیان ۴:۶). این فرزندخواندگی هرقدر هم از نظر جایگاه و موقعیت فرد کامل باشد، هنوز باید به‌هنگام رهایی خود خلقت از قید بندگی به‌گونه‌ای نهایی واقعیت بیابد (رومیان ۸:۲۱).
فرزندخواندگی به‌عنوان رابطه‌ای مبتنی بر فیض، به‌گونه‌ای تلویحی در نوشته‌های یوحنا در خصوص «فرزند شدن» (یوحنا ۱:۱۲؛ یوحنا ۳:۱–۲)، و در اعطای مجدد حقوق کامل خانوادگی به پسر گمشده (لوقا ۱۵:۱۹) و در کاربرد مکرر عنوان پدر برای خدا از سوی عیسی (متی ۵:۱۶؛ ۶:۹؛ لوقا ۱۲:۳۲) مشاهده می‌شود.
لوگوس

مقالهٔ اصلی: لوگوس
لوگوس کلمه ایست عبری به معنای کلمه، همچنین معنای عقل نیز می‌دهد.
یوبیل

«پنجاهه» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای پنطیکاست، عید پنجاهه را ببینید.
واژه یوبیل ظاهراً در اصل از ریشهٔ عبریِ «یوبِل» به‌معنی قوچ مشتق شده‌است، زیرا از شاخ قوچ در سال یوبیل به‌عنوان شیپور برای فراخوانی قوم اسرائیل استفاده می‌شد. سال یوبیل پس از هفت دورهٔ هفت ساله (سال‌های شبات)، در سال پنجاهم اعلام می‌شد. این سال به‌طور جامع در کتاب لاویان باب ۲۵ توضیح داده شده‌است.
فلسفه اعلان سال یوبیل بر دو رُکنِ اقتصادی و الهیاتی استوار است. دلیلِ اقتصادی آن، حفظ نهاد خانواده و زمین بود. پس از آنکه قوم اسرائیل سرزمین کنعان را تصرف کردند، این سرزمین بر اساس تعداد طایفه‌های این قوم بین‌شان تقسیم شد. زمین اساسی‌ترین سرمایه‌ای بود که می‌توانست به هر طایفه یا خاندان تعلق داشته باشد. اگر اهالیِ طایفه‌ای دچار قحطی می‌شدند، می‌بایست از طریق همین سرمایه، یعنی از طریق زمینی که در اختیار داشتند به یکدیگر کمک می‌کردند. افراد یک طایفه در صورت نیاز حتماً می‌بایست قطعه زمینِ خود را به فردی از همان طایفه که خویشاوندشان بود می‌فروختند، با این آگاهی که - بر اساس قانون یوبیل- در نهایت خواهند توانست پس از گذشت ۵۰ سال، خودشان یا فرزندان‌شان دوباره آن زمین را از خریدار پس بگیرند (لاویان ۲۵:۲۳). بدین ترتیب قانون یوبیل باعث حفظ وحدت و یکپارچگی در بین قوم می‌شد. در این سالِ پرفیض، قرض‌ها بخشوده می‌شد، بردگان آزاد می‌گشتند، و زمین به مالکان اصلی آن بازگردانده می‌شد.
صومعه (اهر)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| صومعه (اهر) صومعه | صومعه (اهر) صومعه |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان اهر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان اهر
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان اوچ‌هاچا
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۷۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
صومعه یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اوچ‌هاچا بخش مرکزی شهرستان اهر واقع شده‌است.این روستا ۷۹ نفر جمعیت دارد.
هولوکاست یهودیان تونس

در دوران هولوکاست بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، یهودیان تونس به طور مستقیم و غیرمستقیم از حکومت نازی رنج بردند. قوانین نژادی آلمان نازی شامل حال آن‌ها نیز می‌شد، اما اجرای این قوانین به خواست فرماندار کل و همکاری مقامات دولتی که تحت فرمان او بودند، بستگی داشت. با این حال، آن‌ها مجبور به بستن نشان زرد شدند و بسیاری از آن‌ها حتی به اردوگاه‌های کار اجباری اخراج شدند.
حدود ۶۰۰ یهودی در طول هولوکاست در تونس جان باختند.
یهودیان تونس در آستانه جنگ جهانی دوم

در دوره قبل از جنگ جهانی دوم، حدود ۸۵,۰۰۰ یهودی در تونس زندگی می‌کردند که ٪۲.۷ از کل جمعیت را تشکیل می‌دادند. بر اساس تعریف حکومت فرانسه (فرانسه در سال ۱۹۸۱ تونس را تصرف کرد)، یهودیان به دو گروه اجتماعی تقسیم شدند: «لیورنیزی‌ها» (گرانا) که دارای پیوند فرهنگی با ایتالیا بودند و به عنوان تحت‌الحمایه آن محسوب می‌شدند و «توانسا» که اکثریت یهودیان را تشکیل می‌دادند. این‌ها به عنوان اتباع بیگ، حاکم تونس، محسوب می‌شدند. آن‌ها عمدتاً در ابریشم و پشم کار می‌کردند و برخی از آن‌ها توسط بیگ به عنوان مقامات عالی‌رتبه، اجاره‌دهندگان مالیات و حتی پزشکان دربار بیگ منصوب می‌شدند.
با وجود اینکه یهودیان تونس فشارهای زیادی بر مقامهای فرانسوی وارد کردند تا تابعیت فرانسوی بگیرند و از حقوق برابر با یهودیان الجزایر برخوردار شوند، درخواست آن‌ها پذیرفته نشد. با گذشت زمان، مقامها موضع خود را در این زمینه نرم‌تر کردند و به طور انتخابی به هزاران یهودی تونسی که در ارتش یا مدیریت فرانسه خدمت می‌کردند، تابعیت فرانسوی دادند.
در دوره قبل از جنگ جهانی دوم، یهودیان تونس در تعداد کمی از سکونتگاه‌ها متمرکز بودند. بیشتر آن‌ها در پایتخت تونس زندگی می‌کردند. تمرکز یهودیان در مکان‌های کم یکی از عواملی بود که باعث شد مدرنیزاسیون یهودیان تونس بیشتر و عمیق‌تر از مدرنیزاسیون سایر یهودیان مغرب عربی, کشورهای غربی شمال آفریقا: مراکش، تونس، موریتانی و الجزایر باشد.
یهودیان تونس تحت حکومت ویشی

در سال ۱۹۴۰ فرانسه توسط آلمان نازی اشغال شد. ساکنان شمال و مرکز فرانسه تلاش کردند با حکومت آلمان مخالفت کنند اما موفق نشدند، بنابراین تحت حکومت نظامی قرار گرفتند. در فرانسه تصمیم گرفته شد با حکومت آلمان همکاری شود، و به این ترتیب مارشال فیلیپ پتن به قدرت رسید که در شهر ویشی مستقر شد، و به همین دلیل حکومت به نام «حکومت ویشی» شناخته شد. از آنجا که این حکومت به آلمانی‌ها وفادار بود، حکومت در تونس در دست فرانسه باقی ماند.
در ۳ اکتبر ۱۹۴۰، دولت ویشی اولین قانون ضد یهودی خود را تصویب کرد. این قانون در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰ در تونس اعمال شد. فرمان شامل ۱۲ ماده بود که مقررات را به نام حاکم تونس، بیگ، تشریح می‌کرد. این دستورالعمل ها نمایندگی یهودیان در مطبوعات، خدمات عمومی و مؤسسات آموزشی را محدود می‌کرد. آنها تعیین کردند که یهودیان فقط می‌توانند نقش‌های محدودی را ایفا کنند. شرط آن این بود که سه شرط را اثبات کنند: اینکه به آنها نشان افتخار از طرف فرانسه برای خدمت نظامی در جنگ جهانی اول اعطا شده باشد، اینکه در جنگ ۱۹۴۰ نشان افتخار دریافت کرده باشند یا اینکه فرزندان سربازانی باشند که جان خود را برای فرانسه فدا کرده‌اند.
در اکتبر ۱۹۴۱ دستورالعمل ها در مورد وکلای یهودی اصلاح شد و تاریخ مشخصی تعیین شد که پس از آن آنها دیگر نمی‌توانستند خدمات ارائه دهند. اقدام هایی نیز علیه پزشکان یهودی اتخاذ شد، اگرچه طبق فرمان نوامبر ۱۹۴۱ آنها مجاز به ارائه خدمات پزشکی به جمعیت یهودی بودند. برخی از دستورالعمل ها فقط «روی کاغذ» باقی ماندند و اجرا نشدند. برخی اصلاً اعمال نشدند و برخی دیگر به کندی و به صورت جزئی اجرا شدند، به لطف ژنرال استوا که سیاست‌هایش لیبرال‌تر بود. بنابراین یهودیان تونس به طور خاص از جنگ آسیب ندیدند. فقط تعداد کمی از دارندگان مناصب به دلیل قانون‌گذاری جدید فرانسه آسیب دیدند و موقعیت آنها کاهش یافت.
یهودیان تونس تحت اشغال آلمان نازی (۱۹۴۳) > ورود آلمانی‌ها به تونس

در ۹ نوامبر ۱۹۴۲، نیروهای آلمانی و ایتالیایی به تونس وارد شدند در پاسخ به عملیات مشعل، تهاجم متفقین به الجزایر و مراکش. کشورهای محور این اقدام را انجام دادند زیرا به وفاداری دریاسالار استوا، فرماندار فرانسوی تونس، که به شدت با تهاجم متفقین مخالفت نکرده بود، اعتماد نداشتند. پس از تسلط آلمانی‌ها، رسیدگی به امور یهودیان به فرماندهی نظامی آلمان واگذار شد. در ابتدای حضورشان در کشور، آلمانی‌ها اقدام هایی علیه جامعه یهودی محلی انجام ندادند، زیرا مشغول دفع حملات متفقین بودند که تقریباً موفق به اخراج آنها از تونس شده بودند. تنها در اواخر نوامبر ۱۹۴۲، اقدام ها علیه جامعه یهودی آغاز شد. ابتدا، آلمانی‌ها چهار نفر از رهبران جامعه، از جمله موشه بورجل، رئیس جامعه را دستگیر کردند. بزرگان پس از یک هفته به دنبال مداخله افراد مهم دیگری مانند شهردار تونس و کنسول ایتالیا آزاد شدند.
یهودیان تونس تحت اشغال آلمان نازی (۱۹۴۳) > اقدامهای حکومت آلمان

در ۶ دسامبر ۱۹۴۲، آلمانی‌ها تصمیم به انحلال کمیته جامعه یهودی گرفتند و به موشه بورجل دستور دادند کمیته‌ای متشکل از نه عضو تشکیل دهد. هدف این بود که در عرض یک روز ۲۰۰۰ یهودی را برای کار اجباری جمع‌آوری کنند. پس از مداخله مقام های فرانسوی، کمیته موفق شد یک تعویق ۲۴ ساعته برای انجام ماموریتشان به دست آورد، اما علیرغم تلاش های فراوان، کمیته تنها توانست ۱۲۰ نفر را جمع آوری کند. به عنوان مجازات، ده‌ها یهودی محترم به عنوان گروگان زندانی شدند. برخی از یهودیان به فعالیت‌های کمونیستی یا حمایت از ژنرال دوگل، رهبر فرانسه آزاد در جنگ جهانی دوم، متهم شدند و به همین دلیل به اردوگاه‌های کار اجباری در آلمان فرستاده شدند.
علاوه بر این، آلمانی‌ها دست به دستگیری‌های گسترده زدند و تهدید به تخریب کنیسه مرکزی تونس، پایتخت تونس، کردند. از آنجا که برخی از رهبران کمیته از رفتار حکومت نگران بودند، از آلمانی‌ها درخواست زمان بیشتری برای انجام وظیفه خود کردند. پس از دریافت موافقت فرمانده اس‌اس در تونس، کمیته با جدیت شروع به کار برای جمع‌آوری کارگران اجباری کرد. علاوه بر این، اعضای کمیته به انتقال آنها به اردوگاه‌های آلمانی و تأمین معیشت آنها و خانواده‌هایشان رسیدگی کردند. کمیته به نهادی واسطه بین یهودیان و آلمانی‌ها تبدیل شد، زیرا آلمانی‌ها اختیارات مقامهای فرانسوی در امور جامعه یهودی را به دست گرفتند.
آلمانی‌ها می‌خواستند همه یهودیان تونس را مجبور به بستن نشان زرد کنند، اما در نهایت این الزام تنها در دو شهر، صفاقس (Sfax) و به طور جزئی در تونس اعمال شد، زیرا در شهرهای دیگر اجرای آن سختگیرانه نبود. در طول شش ماه اشغال آلمان نازی، یهودیان بدهی‌های سنگینی پرداخت کردند تا هزینه نگهداری نیروی کار یهودی در اردوگاه‌ها را تأمین کنند. آلمانی‌ها از اتهام های یهودستیزی به عنوان بهانه‌ای برای جمع‌آوری پول از یهودیان استفاده کردند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۴۳، یهودیان را که به دلیل پراکندگی در سراسر جهان شناخته شده بودند، به کمک به متفقین در آماده‌سازی برای جنگ علیه آلمان متهم کردند. این اتهام بهانه‌ای برای اعمال جریمه‌های سنگین بر یهودیان تونس شد. علاوه بر خسارات مالی، یهودیان از خشونت‌های زیادی مانند حملات آلمانی‌ها به کنیسه‌ها، آسیب به خاخام‌ها و تهدید یهودیان رنج می‌بردند.
یهودیان تونس تحت اشغال آلمان نازی (۱۹۴۳) > اردوگاه‌های کار در تونس

در مجموع نزدیک به ۵،۰۰۰ یهودی به کار اجباری گرفته شدند. آنها در حدود ۳۰ سایت و اردوگاه پراکنده شدند. اردوگاه اصلی و سخت‌ترین در بنزرت، شهری در ساحل شمالی تونس، بود. هرچه وضعیت نظامی آلمانی‌ها بدتر می‌شد، فرارها از اردوگاه‌ها بیشتر می‌شد. در صفاقس، شهر مرکزی و بزرگ تونس، به طور مداوم ۱۰۰ کارگر یهودی برای تخلیه وسایل نقلیه نظامی و ساخت پناهگاه‌ها مورد نیاز بودند. کارگران اجباری دستمزد خود را از جامعه یهودی دریافت می‌کردند. تعداد یهودیانی که در طول کار اجباری جان باختند کم بود، اما بسیاری در اثر بمباران‌های متفقین در مکان‌هایی که کار می‌کردند کشته شدند.
آلمانی‌ها می‌خواستند همه مردان یهودی که قادر به کار بودند را در صفاقس زندانی کنند، اما به دلیل ترس از شیوع بیماری از اجرای برنامه خود صرف نظر کردند. در شهر سوسه نیز همه یهودیان بین ۱۸ تا ۵۰ سال هر صبح به بندر آورده می‌شدند تا خسارات ناشی از بمباران‌های متفقین را تعمیر کنند. اردوگاه کار در بنزرت تنها اردوگاه ای بود که به نظر می‌رسید یک اردوگاه کار واقعی باشد. در ابتدا حدود ۵۰۰ کارگر اجباری در آنجا بودند. زندانیان اردوگاه به گروه‌های کاری تقسیم شدند که توسط «کادرها» - یهودیانی که توسط آلمانی‌ها یا کمیته جذب منصوب شده بودند - هدایت می‌شدند. رژیم در اردوگاه بی‌رحمانه بود، زندانیان ۱۴ ساعت در روز به سختی کار می‌کردند و برای کوچک‌ترین تخلفی مجازات می‌شدند. زندانیانی که در اردوگاه‌های تحت نظارت ایتالیایی‌ها بودند، از رفتار بسیار بهتری برخوردار بودند.
نسبت جمعیت محلی به یهودیان در طول اشغال نازی

در هر مرحله از آزار و اذیت یهودیان در کشورهای عربی توسط نازی‌ها، توسط حکومت ویشی و توسط ایتالیا فاشیستی، اعراب به آزاردهندگان کمک کردند. در موارد دیگر، اعراب نقش منفعلانه‌ای ایفا کردند که با این حال تعیین‌کننده بود.
زندگی یهودیان در کشورهای عربی در زمان جنگ بسیار سخت بود، اما توده‌های اعراب نیز رنج می‌بردند. اعراب از نظر سیاسی نیز در وضعیت پایداری نبودند. برخی محققان معتقدند که بی‌تفاوتی اعراب نتیجه این بود که آنها ابتدا به بقا خود مشغول بودند: تهیه غذا، پناهگاه، کار - و نیرویی برای عمل بر اساس همدردی انسانی طبیعی که نسبت به هموطنان یهودی خود داشتند، باقی نمانده بود. به نظر آنها این بی‌تفاوتی قابل درک، حتی مشروع، بود که از روی اجبار به وجود آمده بود.
محققان دیگر معتقدند که بی‌تفاوتی بازتابی از نادیده گرفتن بی‌رحمانه یهودیان است که زندگی‌شان صدها سال در داخل جامعه عربی محافظت شده، تحمل شده و در عین حال تحت سلطه بوده است. تقویت این موضع در این واقعیت یافت می‌شود که "جلو، جلو، من می‌خواهم با تو باشم، هیتلر"، کلمات یک ترانه بربری محبوب در آن دوره بود.
نسبت جمعیت محلی به یهودیان در طول اشغال نازی > سی علی سکعت

سی علی سکعت کارمند سابق دولت تونس بود. در وسط یک نبرد، در نزدیکی یک اردوگاه کار اجباری، یهودیان زندانی فرصتی برای فرار داشتند، ۶۰ یهودی فرار کردند و اولین مزرعه‌ای که به آن رسیدند، مزرعه سی علی سکعت بود. او انتظار آمدن یهودیان را نداشت اما موافقت کرد که از آنها در برابر نازی‌ها محافظت و پنهان کند.
نوه سی علی سکعت می‌دانست که او در هولوکاست به یهودیان کمک کرده و حتی به آنچه پدربزرگش انجام داده بود، افتخار می‌کرد. با این حال، هنوز در خانواده او بحثی در جریان است که آیا باید یک پلاک یادبود بر روی دیوارهای مزرعه به یاد اعمال او نصب شود یا نه. برخی موافق و برخی مخالف هستند.
آزادی یهودیان تونس

احتمالاً اگر ارتش آلمان در تونس باقی می‌ماند، وضعیت یهودیان بدتر می‌شد. اما این ارتش که از سربازان ضعیف و معدودی تشکیل شده بود، ارتشی بود که در آن بی‌انضباطی و عدم اعتماد به نفس مشهود بود. ارتش آلمان نازی از همه جهات توسط متفقین محاصره شده بود و هیچ امکانی برای عقب‌نشینی نداشت و تمام نیروهای خود را برای بقا صرف می‌کرد. در روز جمعه، ۷ مه ۱۹۴۳، متفقین تونس را از دست آلمانی‌ها آزاد کردند. پس از شش روز، نبرد تونس به پایان رسید.
یهودیان تونس پس از جنگ

پس از آزادسازی تونس، فعالیت‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی یهودیان از سر گرفته شد. در سال ۱۹۴۶ جامعه یهودی در پایتخت تونس حدود ۳۴,۲۰۰ نفر بود. در سال ۱۹۴۵ موج مهاجرت به سرزمین اسرائیل آغاز شد، ابتدا به صورت غیرقانونی و پس از تأسیس دولت اسرائیل، به صورت قانونی در چارچوب آژانس یهود و مهاجرت جوانان. تا سال ۱۹۵۳ حدود ۱۵,۰۰۰ یهودی از تونس به سرزمین اسرائیل مهاجرت کردند. برخی از آنها به دلایل مذهبی مهاجرت کردند و برخی دیگر فعالان صهیونیستی بودند. در دهه ۶۰ تونس دچار بحران اقتصادی شدیدی شد که باعث مهاجرت بسیاری از یهودیان شد. علاوه بر این، در سال ۱۹۶۷، پس از جنگ شش روزه، بسیاری از فروشگاه های یهودیان غارت شدند و کنیسه بزرگ به آتش کشیده شد.
جمعیت یهودی در تونس سال به سال کاهش یافت. در سال ۱۹۷۹ جامعه یهودی ۳,۰۰۰ نفر بود. بیشتر آنها سالمندانی بودند که از جوامع دیگر که به دلیل مهاجرت‌های زیاد به سرزمین اسرائیل خالی شده بودند، به شهر آمده بودند و اقلیتی از خانواده‌ های ثروتمند با دارایی‌ها بودند.
راکمارت، جورجیا

مکان
| The City of Rockmart | The City of Rockmart |
| --- | --- |
شهر: شهر
شعار: "Where Past & Present Stroll Side by Side": شعار: "Where Past & Present Stroll Side by Side"
Location in Polk County and the state of جورجیا: Location in Polk County and the state of جورجیا
مختصات: ۳۴°۰′۱۴″ شمالی ۸۵°۲′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۰۰۳۸۹°شمالی ۸۵٫۰۴۹۱۷°غربی﻿ / 34.00389; -85.04917: مختصات: ۳۴°۰′۱۴″ شمالی ۸۵°۲′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۰۰۳۸۹°شمالی ۸۵٫۰۴۹۱۷°غربی﻿ / 34.00389; -85.04917
ایالت: جورجیا
شهرستان: Polk
تاسیس‌شده: 1872
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor-Council
 • شهردار: Steve Miller
 • City Manager: Jeff L. Ellis
 • City Clerk: Jeff L. Ellis
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۳ مایل مربع (۱۱٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۴٫۳ مایل مربع (۱۱٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۸۱ فوت (۲۳۸ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۴٬۱۹۹
 • تراکم: ۹۰۰/مایل مربع (۳۴۲٫۵/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 30153
کد منطقه: 770
FIPS code: 13-66276
GNIS feature ID: 0356502
وبگاه: City of Rockmart, Georgia Official Website
راکمارت، جورجیا (به انگلیسی: Rockmart, Georgia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۴٬۱۹۹ نفر است که در جورجیا واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
ورونیکا مورال

| ورونیکا مورال | ورونیکا مورال |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ورونیکا اخلاقی
زادهٔ: الگو:تاریخ و سن تولد بورگوس، اسپانیا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۹–اکنون
ورونیکا مورال (متولد ورونیکا مورال؛ ۳۰ اوت ۱۹۷۸) یک هنرپیشه اسپانیایی است.
ورونیکا مورال در ۳۰ اوت ۱۹۷۸ در بورگوس به دنیا آمد. او تا سن ۸ سالگی در آنجا بزرگ شد تا اینکه او و خانواده اش به سن سباستین (باسک) نقل مکان کردند. او بازرگانی خوانده است.
سریال تلویزیونی

Goenkale (ETB 1)
Jaun ta Jabe (ETB 1)
El Show de (ETB 2)
پردیس (ETB 2)
Alquilados (ETB 2)
Ciudad Sur (2001) (Antena 3)
Policías, en el corazón de la calle (2001)، سرپوش. "Los últimos versos que yo escribo" Antena 3
Compañeros (2002) (5 Capítulos) در نقش لورا (Antena 3)
Tres son multitud (2003) در نقش ماریا (Telecinco)
Qué vida más triste (2008) به عنوان خودش
Locked Up (2016) در نقش هلنا مارتین (Antena 3)
پردونام، ارشد (۲۰۱۷) در نقش مارتا سولر
فیلم‌شناسی

El colchón de Roberto Perez-Toledo, Corto (2015)
Lejos del mar de Imanol Uribe، (۲۰۱۴) در نقش آسون
La novia de Paula Ortiz، (۲۰۱۴) در نقش موچاچا ۲
Una vez de María Guerra y Sonia Madrid، فیلم کوتاه (۲۰۱۴)
موزیک ویدیو

آلیس (۲۰۱۳)، آهنگ "Cantos de ocasión"
↑  Martínez, María; Glez, Itxaso (November 16, 2010). "'Compré porque salía mejor pagar la hipoteca que alquilar'". El Mundo.
↑  "Los personajes de 'Perdóname, señor'". telecinco (به اسپانیایی). 2017-05-10. Archived from the original on 26 August 2023. Retrieved 2020-05-16.
↑  "'Perdóname, Señor' – estreno 24 de mayo en Telecinco". Audiovisual451. 23 May 2017.
ورزشگاه چندمنظوره

'ورزشگاه یادبود رابرت اف. کندی'، یک ورزشگاه چند منظوره در واشینگتن، دی سی، ایالات متحده
ورزشگاه چند منظوره، نوعی از ورزشگاه است که به گونه ای طراحی شده‌است که به راحتی برای انواع رویدادها استفاده شود. در حالی که هر ورزشگاه به‌طور بالقوه می‌تواند میزبان بیش از یک نوع ورزش یا رویداد باشد، این مفهوم معمولاً به یک فلسفه طراحی خاص اشاره دارد که بر ویژگی‌های چند منظوره تأکید می‌کند. بیشتر در کانادا و ایالات متحده استفاده می‌شود.
در آمریکای شمالی، ورزشگاه‌های چند منظوره عمدتاً در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۶۰ به عنوان ورزشگاه‌های خانگی مشترک برای تیم‌های لیگ برتر بیسبال و لیگ ملی فوتبال یا لیگ فوتبال کانادا ساخته شدند. در دهه ۱۹۸۰ برخی از ورزشگاه‌ها بازسازی شدند تا امکان پیکربندی چند منظوره فراهم شود. این نوع ورزشگاه با دوران حومه نشینی همراه است، که در آن بسیاری از تیم‌های ورزشی هواداران خود را از شهرهای بزرگ به مناطقی با زمین‌های ارزان‌تر و فراوان‌تر دنبال می‌کردند. آنها معمولاً در نزدیکی بزرگراه‌ها ساخته می‌شدند و دارای پارکینگ‌های بزرگ بودند، اما بندرت به حمل و نقل عمومی متصل می‌شدند. از آنجایی که ورزشگاه‌های چند منظوره به ندرت برای هر دو ورزش که معمولاً در آن‌ها قرار می‌گیرند ایده‌آل بودند، در دهه ۱۹۹۰ مورد توجه قرار نگرفتند. با تکمیل مجتمع ورزشی ترومن در کانزاس سیتی در سال ۱۹۷۳، الگویی برای ورزشگاه‌های هدف ساخته شد.
در خارج از آمریکای شمالی، این اصطلاح به ندرت استفاده می‌شود، زیرا فوتبال تنها ورزش تیمی اصلی در فضای باز در بسیاری از کشورها است. در بسیاری از کشورهای دیگر، فوتبال و راگبی به راحتی می‌توانند با تغییر مکان محدودی که فراتر از تغییرات تیرک دروازه و علامت گذاری خطوط لازم است، همزیستی داشته باشند. در استرالیا، بسیاری از زمین‌های ورزشی هم برای فوتبال و هم برای کریکت با قوانین استرالیا مناسب هستند، زیرا زمین‌ها و قوانین استرالیا روی بیضی‌های کریکت وضع شده‌اند. در برخی موارد، مانند ورزشگاه استرالیا در سیدنی، ورزشگاه داکلندز در ملبورن، و ورزشگاه ملی در سنگاپور، ورزشگاه‌ها به گونه ای طراحی شده‌اند که بین پیکربندی بیضی شکل برای کریکت و فوتبال قوانین استرالیا و پیکربندی مستطیلی برای راگبی و فوتبال تبدیل شوند. و در مورد ورزشگاه ملی سنگاپور، یک پیکربندی دو و میدانی نیز. ورزشگاه‌های فوتبال از لحاظ تاریخی به عنوان میدان‌های دوومیدانی نیز خدمت کرده‌اند، و برخی (مانند ورزشگاه المپیک در برلین) هنوز هم این کار را انجام می‌دهند، در حالی که نسل جدیدتر اغلب پیست دومیدانی ندارند تا به هواداران اجازه نزدیک‌تر شدن به زمین مسابقه را بدهد. این امر مشکلاتی را برای ایجاد مکان‌های بزرگ دو و میدانی برای مسابقات قهرمانی بزرگ ایجاد کرده‌است، زیرا هواداران کمتر مایل به پذیرش مصالحه‌های مورد نیاز در طراحی چنین ورزشگاه‌هایی هستند.
کوزه‌شیپوری طوطی

| کوزه‌شیپوری طوطی | کوزه‌شیپوری طوطی |
| --- | --- |
پارچ خوابیده در کوزه‌شیپوری طوطی: پارچ خوابیده در کوزه‌شیپوری طوطی
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 2.3):  کمترین نگرانی  (IUCN 2.3)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):: آوندداران
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گل‌دار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: گل‌ستاره‌داران
راسته:: خلنگ‌سانان
تیره:: شیپوری‌کوزگان
سرده:: کوزه‌شیپوری‌ها
گونه:: کوزه‌شیپوری طوطی
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Sarracenia psittacina میچ. (۱۸۰۳): Sarracenia psittacina میچ. (۱۸۰۳)
محدوده کوزه‌شیپوری طوطی: محدوده کوزه‌شیپوری طوطی
مترادف: مترادف
 کوزه‌شیپوری کفش‌پوش نوت. (۱۸۳۴)  کوزه‌شیپوری زیباکوچک کروم (۱۸۳۴)  کوزه‌شیپوری سرخ غیر موئلف والت.: استود. (۱۸۲۱):  کوزه‌شیپوری کفش‌پوش نوت. (۱۸۳۴)  کوزه‌شیپوری زیباکوچک کروم (۱۸۳۴)  کوزه‌شیپوری سرخ غیر موئلف والت.: استود. (۱۸۲۱)
کوزه‌شیپوری طوطی (نام علمی: Sarracenia psittacina)، یک گیاه گوشت‌خوار از سرده کوزه‌شیپوری‌ها است. مانند همه کوزه‌شیپوری‌ها، بومی آمریکای شمالی، در جنوب شرقی ایالات متحده است.
کوزه‌شیپوری طوطی از همان سازوکار به‌دام انداختن کوزه‌کبری کالیفرنیا استفاده می‌کند. یک ورودی کوچک در دهانه پارچ که با شهد ترشح شده توسط گیاه آغشته شده و طعمه در حال جستجوی را اغوا می‌کند.
طعمه توسط نوری که از طریق خروجی‌های کاذب (یا پنجره‌ها) می‌تابد، گیج شده و به سمت ناحیه روشن‌تر به داخل پارچ می‌خزد. موهای متقاطع رو به پایین به‌طور متراکم داخل پارچ را می‌پوشانند و طعمه را بیشتر به داخل پارچ می‌کشانند تا جایی که مایع دارای آنزیم‌های گوارشی مانند پروتئازها وجود دارد.
پارچ‌های کوزه‌شیپوری طوطی معمولا افقی است و به‌طور مکرر در زیستگاه بومی خود در آب غوطه‌ور می‌شود و برای نمونه، بندپایان و قورباغه‌ها را در حالی که در زیر آب هستند، می‌گیرد.
آرایه زیرگونه

کوزه‌شیپوری طوطی شکل ناجوربرگ جی. و جی اینسورد (۱۹۹۶)
کوزه‌شیپوری طوطی جوره مینور هوک (۱۸۳۴)
گل کوزه‌شیپوری طوطی
کوزه‌شیپوری طوطی
کوزه‌شیپوری طوطی
لکه‌های سفید روی پارچ‌های کوزه‌شیپوری طوطی، باعت گیج شدن طعمه می‌شوند.
کورتیس گراب

| کورتیس گراب | کورتیس گراب |
| --- | --- |
زادهٔ: ح.۱۷۳۰ پنسیلوانیا
درگذشت: ۲۲ ژانویه ۱۷۸۹ کورنوال، پنسیلوانیا
پیشه: آهنساز
شناخته‌شده برای: صاحب مشترک آهن‌آلات کورنوال و عملگر کوره کورنوال؛ یکی از بزرگترین برده‌داران در تاریخ پنسیلوانیا
عنوان: سرهنگ، دومین گردان لنکستر
همسر: ان فیو (ازدواج ۱۷۵۴ - طلاق ۱۷۶۹) الیزابت کارپنتر (ازدواج حدود ۱۷۷۱ - مرگ حدود ۱۷۷۵) ان گراب (ازدواج ۱۷۸۳ - مرگ ۱۷۸۹)
شریک(های) زندگی: هانا بلاربی گراب، که به «آنت آن» نیز شناخته می‌گردد. (ح.۱۷۷۵—۱۷۸۳)
فرزندان: چهار پسر، سه دختر
والدین: پیتر گراب، مارتا بیتس
خویشاوندان: پیتر گراب جونیور (برادر), ناتانیل گراب (عمو)
کورتیس گراب (Curtis Grubb) (حدود ۱۷۳۰ تا ۱۷۸۹ میلادی)، میهن‌دوست و بزرگترین پسر پیتر و مارتا بیتس گراب، همراه با برادر جوان‌ترش پیتر جونیور، عضو نسل دومی دودمان آهن خانواده گراب بود. این برادران در آهن‌آلات کورنوال فعال بودند و مشارکت‌های عمده‌ای را در جنگ انقلاب آمریکا داشته و کورتیس چندین دوره را در مجمع استانی پنسیلوانیا خدمت کرد. همچنین او یکی از بزرگترین برده‌داران در پنسیلوانیا در زمان استقلال بود که بیست و پنج نفر را در ۱۷۸۰ میلادی به عنوان دارایی‌هایش برحسب قانون انحلال تدریجی ایالتی ثبت نمود.
برادران آهن‌آلات را از پدرشان در ۱۷۵۴ میلادی به ارث بردند و کورتیس (بزرگترین برادر) دو سوم سود و پیتر یک سومش را به ارث برد. برادران در حدود ۱۷۶۵ میلادی، عملیات آهن‌کاری‌ها را را تصاحب کرده و آن را با موفقیت توسعه دادند. کورتیس کوره کورنوال را که آهن خام تولید می‌کرد را عملیاتی کرده و پیتر نیز که تجربه آهن‌کاری بیشتری داشت، «هوپول فورگس» در «همر کریک» که شمش آهن با ارزش‌تری تولید می‌کرد را راه اندازی کرد. در ۱۷۷۳ میلادی، کورتیس مالیات‌های ۱۰۰۰ جریب فرنگی (۴ کیلومتر مربع) را در موقعیت کوره پرداخت کرده و پیتر نیز مالیات‌های ۵۰۰ جریب فرنگی (دو کیلومتر مربع) را در موقعیت ریختگری‌ها پرداخت نمود که انعکاس‌دهندهٔ وسعت عملیات و مالکیت متناسب با آن بود. آن‌ها تجارت را حین و پس از انقلاب عملیاتی کردند و تا زمان مرگشان (پیتر در ۱۷۸۶ و کورتیس در ۱۷۸۹ میلادی) کاملاً کامیاب شدند.
بیشتر آهن‌کاری‌های کورنوال از دست خانواده طی دوره ۱۷۸۲ تا ۱۸۰۲ میلادی خارج گشته و به دست رابرت کولمن رسید که مبدل به اولین میلیونر پنسیلوانیا گشت. اما بخشی که شامل حقوق دسترسی به کانه‌ها بود در وراثت پیتر جونیور باقی ماند، او نیز بر آن افزود تا اینکه جزو تولیدکنندگان عمده آهن از کوه هوپ استیت در اواسط قرن نوزدهم میلادی شد.