stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رقه
نگارخانه

نقشه شهر رقه
عکسی از محله‌ای در رقه، که در اوت سال ۲۰۱۷ ویران شد
یک عضو نیروهای امنیتی داخلی رقه (RISF) در حال بازرسی از وسایل نقلیه در یک ایست بازرسی، ۱۸ اوت ۲۰۱۸
علی ملک‌حسینی

| علی ملک‌حسینی | علی ملک‌حسینی |
| --- | --- |
رئیس دانشگاه علوم پزشکی شیراز: رئیس دانشگاه علوم پزشکی شیراز
دوره مسئولیت ۱۳۷۲ – ۱۳۷۹: دوره مسئولیت ۱۳۷۲ – ۱۳۷۹
پس از: سید ضیاءالدین تابعی
پیش از: حمیدرضا جهادی حسینی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ مرداد ۱۳۲۸ ‏(۷۵ سال) یاسوج، ایران
محل تحصیل: دانشگاه علوم پزشکی تهران دانشگاه علوم پزشکی شیراز دانشگاه علوم پزشکی ایران دانشگاه پیتسبرگ دانشگاه کینگز لندن
جایزه‌ها: چهره‌های ماندگار
سید علی ملک‌حسینی (زادهٔ ۱۶ مرداد ۱۳۲۸ در یاسوج) جراح ایرانی و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز است.  او نخستین پیوند کبد در ایران را انجام داد و به عنوان پدر پیوند کبد در ایران شناخته می‌شود.
ملک‌حسینی انجام‌دهنده نخستین پیوند کبد در ایران، نخستین پیوند کبد از فرد زنده به فرد زنده در ایران و نخستین پیوند از یک کبد به دو نفر و همچنین بنیانگذار بخش پیوند اعضا بیمارستان نمازی و بیمارستان پیوند اعضا ابوعلی سینا است. او در سپتامبر ۲۰۲۰ جایزه انجمن جهانی پیوند اعضا را به دلیل تأثیر شگرف در پیشرفت دانش پیوند دریافت کرد. وی همچنین از چهره‌های ماندگار و یکی از برگزیدگان دومین دوره جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان در سال ۱۳۹۱ می‌باشند. مراسم تکریمی توسط بنیاد نخبگان استان فارس در سال ۱۳۹۵ با مشارکت دانشگاه علوم پزشکی شیراز با حضور جمعی از چهره های علمی و فرهنگی کشور، شاگردان وی و استعدادهای برتر برگزار شد.
زندگی

سید علی ملک‌حسینی در ۱۶ مرداد ۱۳۲۸ در روستای  گوشه ی شاهزاده قاسم در نزدیکی یاسوج در خانواده‌ای ایلی زاده شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در یاسوج گذراند و برای تحصیلات متوسطه به شیراز رفت. وی سپس چندین سال به عنوان معلم عشایری فعالیت کرد و پس از آن با شرکت در کنکور سراسری در رشته دامپزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شد. او پس از پنج ماه از رشته خود انصراف داد و در سال ۱۳۵۳ با شرکت دوباره در کنکور در رشته پزشکی همان دانشگاه پذیرفته شد. وی در سال پنجم پزشکی خود با دخترعموی خود ازدواج کرد و پس از پایان تحصیلات طرح خود را در یاسوج گذراند.
ملک‌حسینی در سال ۱۳۶۱ در آزمون تخصص پزشکی شرکت کرد و در رشته جراحی عمومی دانشگاه علوم پزشکی شیراز پذیرفته و در سال ۱۳۶۵ از این رشته فارغ‌التحصیل شد. او سپس برای خدمت در بیمارستان‌های خط مقدم به جبهه‌های جنگ ایران و عراق رفت. او در آنجا با ایرج فاضل آشنا شد و در سال ۱۳۶۶ با توصیه او برای گذراندن دوره فلوشیپ پیوند کلیه راهی بیمارستان هاشمی‌نژاد تهران شد. وی سپس در سال ۱۳۶۹ برای گذراندن دوره فلوشیپ پیوند کبد در دانشگاه پیتسبرگ به پیتسبرگ در آمریکا رفت و در سال ۱۳۸۰ نیز دوره فلوشیپ پیوند خود را در دانشگاه کینگز لندن در انگلستان با موفقیت به پایان رساند.
مسئولیت‌ها

ریاست بیمارستان شهید فقیهی (سعدی) شیراز
معاونت آموزشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز
ریاست دانشگاه علوم پزشکی شیراز
عضو هیئت ممتحنه (بورد) تخصصی جراحی کشور
عضو هیئت امناء دانشگاه علوم پزشکی یاسوج
عضو هیئت امناء دانشگاه آزاد اسلامی یاسوج
عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی ایران
عضو انجمن علمی پیوند اعضاء ایران
عضو انجمن پیوند اعضاء خاورمیانه
عضو انجمن پیوند اعضاء اروپا
رئیس انتخابی پیوند اعضاء خاورمیانه برای چهار سال
عضو هیئت امناء پژوهشی مخترعین و مکتشفین دفتر نهاد ریاست جمهوری اسلامی ایران
ولفگانگ آمادئوس موتسارت

«موتسارت» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، موتسارت (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| ولفگانگ آمادئوس موتسارت | ولفگانگ آمادئوس موتسارت |
| --- | --- |
موتسارت در حدود سال ۱۷۸۰ میلادی در یک نقاشی: موتسارت در حدود سال ۱۷۸۰ میلادی در یک نقاشی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۷ ژانویهٔ ۱۷۵۶ زالتسبورگ
درگذشته: ۵ دسامبر ۱۷۹۱ (۳۵ سال) وین
ژانر: کلاسیک
ساز(ها): پیانو
امضا: امضا
ولفگانگ آمادئوس موتسارت (زادهٔ ۲۷ ژانویهٔ ۱۷۵۶ – درگذشتهٔ ۵ دسامبر ۱۷۹۱) (تلفظ آلمانی: [ˈvɔlfɡaŋ amaˈde:ʊs ˈmo:tsaʁt]) آهنگساز اتریشی و موسیقی‌دان دوران کلاسیک بود. موتسارت در زندگی کوتاه خود بیش از ششصد قطعه موسیقی شامل موسیقی برای اپرا و همچنین سمفونی، کنسرتو، موسیقی مجلسی، سونات، سرناد و موسیقی برای گروه کُر ساخت. موتسارت در پنجمین سال از زندگی‌اش آغاز به آهنگسازی کرد و در سرتاسر اروپا شهرت فراوانی یافت. در هفت‌سالگی اولین سمفونی و در دوازده‌سالگی اولین اپرای کامل خود را نوشت. او در همۀ ژانرهای مرسوم موسیقی تصنیف کرد و آثار درخشانی خلق کرد.
زندگی > خانواده و آغاز زندگی

موتسارت در ۲۷ ژانویهٔ ۱۷۵۶ در شهر زالتسبورگ در کشور اتریش امروزی، که یکی از مراکز هنری فعال و بسیار مهم موسیقی اروپا بود، از لئوپولد موتسارت و آنا ماریا موتسارت به دنیا آمد. مدارک تولدش نام کاتولیکِ او را یوهانِس کروزُستُموس وُلفگانگوس تِئوفیلوس موتسارت نشان می‌دهند. از این پنج نام، دو نام اول نام‌های مذهبیِ کاتولیک بودند و کاربرد روزمره نداشتند. قسمت چهارم نام او، «تِئوفیلوس»، به زبان آلمانی یعنی محبوب خداوند، در زبان لاتین معنی «آمادئوس» می‌دهد، و به زبان فرانسه «آماده» تلفظ می‌شود. خودِ موتسارت ترجیح می‌داد که به نام «ولفگانگ آماده موتسارت» شناخته شود و همیشه بالای هر صفحهٔ کارش را با این اسم امضا می‌کرد. پدرش لئوپولد که در دربار اسقف خدمت می‌کرد، آهنگساز و ویولنیست بسیار مشهوری بود. ولفگانگ، از همان اوان کودکی، چنان نبوغی از خود نشان داد که پدرش همهٔ کارهای خود را رها کرد و به‌طور جدی و مستمر به آموزش و تربیت فرزندش پرداخت. موتسارت، پیش از رسیدن به ۱۲سالگی، نوازنده‌ای چیره‌دست در پیانو، ویولن و ارگ شد و چندین اثرِ بزرگ و کوچک تصنیف کرد.
زندگی > سال‌های سفر

موتسارت از سنین بسیار جوانی شروع به سفر کرد. در سال ۱۷۶۳ کنسرتی در قصر شاهِ بایرن در مونیخ و امپراتور اتریش در وین اجرا کرد. پس از آن، به اتفاق پدرش، سفری به قصرهای مونیخ، مانهایم، پاریس، لندن و لاهه کرد و سرانجام، در راه برگشت، پس از دیدار از زوریخ، دوناشینگن و مونیخ به سالزبورگ بازگشت. این سفرِ موتسارت سه سال به طول انجامید.
موتسارت پس از یک سال اقامت در سالزبورگ در سال ۱۷۶۸ سه بار به ایتالیا مسافرت کرد. سفر اول از دسامبر ۱۷۶۹ تا مارس ۱۷۷۱، سفر دوم از اوت تا دسامبر ۱۷۷۱، و در پایان از اکتبر ۱۷۷۲ تا مارس ۱۷۷۳ بود. موتسارت در طول این سفرها با آندره‌آ لوکِزی در ونیز و جییُوانی باتیستا مارتینی در بولونیا آشنا شد و علاوه بر آن به عضویت آکادمی فیلارمونیک ایتالیا برگزیده شد. یکی از اتفاقات بسیار جالب در این سفرها زمانی بود که موتسارت آهنگ ۱۲دقیقه‌ای میسره ساختهٔ گرگوریو آلگری را، که تحت پوشش و حفاظت واتیکان بود، شنید. او پس از یک بار شنیدن این آهنگ، تمامی آن را نوشت و پس از بازگشت به سالزبورگ، اولین کپی غیرقانونی این آهنگ را چاپ کرد.
در تابستان سال ۱۷۷۳ موتسارت چندین بار به وین رفت تا شاید بتواند شغلی در آنجا برای خودش دست و پا کند. او در این زمان اقدام به نوشتن یک رشته کوارتت و چند سمفونی کرد. این سمفونی‌ها شامل دو قطعه سمفونی از معروف‌ترین سمفونی‌های او، سمفونی شماره ۲۵ در سُل مینور (ک ۱۷۳d/۱۸۳)، شماره ۲۹ در لا (ک ۲۰۱)، و قسمتی از ابتدای اپرایش به نام باغبان قلابی (ک ۱۹۶) بودند. موتسارت در دورهٔ سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۷ در سالزبورگ به‌عنوان رهبر ارکستر شاهزاده-اسقف اعظم سالزبورگ هیرونیموس فون کلوردو مشغول به کار بود. در این سال‌ها کارهایش شامل تعداد زیادی سرناد، سونات برای کلیسا، تعداد گوناگونی مَس برای کلیسا از جمله مَس تاجگذاری و اولین کنسرتوی بزرگ پیانوی او، کنسرتو پیانوی ۹ (ک ۲۷۱) در سال ۱۷۷۷ بود.
در سوم ژوئن سال ۱۷۷۸ موتسارت با همراهی مادرش سفری جدید به مونیخ، مانهایم، و پاریس کرد و در طول این مدت قطعه‌های بسیار زیبایی برای فلوت و پیانو نوشت. او در همین موقع عاشق یک خوانندهٔ اپرا با نام آلویزا وبر، خواهر بزرگ کنستانز وبر همسر آینده‌اش شد. او همچنین در این سفر با آهنگسازان بسیار پرنفوذ و مشهوری، از جمله یوهان کریستین باخ (۱۷۳۵–۱۷۸۲) که یکی از بهترین دوستان وی شد، آشنا شد. کارهای باخ و ملاقات با او تاُثیر زیادی در موتسارت و کارهای آینده‌اش گذاشت. موتسارت در پایان این سفر، در پاریس، مادرش را از دست داد.
زندگی > موتسارت و پراگ

موتسارت رابطهُ نزدیکی با شهر پراگ و مردم آنجا داشت. مردم پِراگ فیگارو را برخلاف مردم شهر خودش با استقبال فراوان پذیرفتند. او می‌گوید: «پراگی‌هایِ من مرا درک می‌کنند» (”Meine Prager verstehen mich”)، و این گفته‌اش در بین مردم بوهم بسیار معروف شد. اپرای دُن ژوان (ک ۵۲۷) در تاریخ ۲۹ اکتبر ۱۷۸۷ در تاتر استات برای اولین بار اجراء شد. در طی سال‌های بعد، پراگی‌ها کمک‌های متعددی به او کردند.
زندگی > موتسارت و زندگی درباری

موتسارت تا سال ۱۷۷۷ در دربار سالزبورگ خدمت می‌کرد. با وجود اینکه او از کار با کنسرت دربار راضی نبود؛ آثار زیبا و دل‌انگیزی را می‌ساخت. با آنکه موتسارت دورهٔ نوجوانی خود را پشت سر می‌گذاشت اما در رشته‌های گوناگون می‌توانست با نامی‌ترین استادان به رقابت بپردازد. نخستین کنسرتو ویولن‌ها، شش سونات پیانویی، چند سرناد و دیورتیمنتو و نخستین کنسرتو پیانوی بزرگ، محصول این دوره از زندگی موتسارت هستند. وی در دربار سالزبورگ مدیریت کنسرت را عهده‌دار بود و به صورت پیاپی به اجرای برنامه می‌پرداخت، اما با درباریان رابطه خوبی نداشت. او و پدرش که از رسیدن به جایگاه و مقام با حقوق بهتر در دربار نااُمید شده بودند تصمیم گرفتند که بخت خود را در دیگر دربارهای اروپا بیازمایند، اما به دلیل بیماری پدر او با مادر خود سفری تازه را آغاز کرد و در این سفر به کشورهای آلمان و فرانسه رفت که در فرانسه کارهای خود برای فلوت و پیانو را منتشر کرد و سمفونی شماره ۳۱ که به سمفونی پاریس نیز مشهور است از نتیجه‌های این سفر است، گرچه سفر پاریس پایان خوشایندی برای وی نداشت و آنچنان که مورد نظر وی بود مورد استقبال قرار نگرفت، در این سفر مادر خودش را نیز از دست داد (۱۷۷۸).
موتسارت پس از بازگشت به سالزبورگ به ناچار با ارکستر دربار و کلیسا همکاری کرد و از اینکه اشراف سالزبورگ قدر هنرش را نمی‌دانستند رنج می‌برد و مایل بود به شهرهای دیگر عزیمت کند.
در اواخر ۱۷۸۰ از باواریا سفارش ساختن یک سمفونی را دریافت کرد و با شوق آن را ساخت و سپس با روحیه‌ای بهتر به سالزبورگ برگشت، اما بزرگان دربار نشان دادند که مایل نیستند تا موتسارت با دربارهای دیگر فعالیت کند. موتسارت در برابر آن‌ها مانند همیشه گستاخ و سرکش بود و دیری نگذشت که درگیری آن‌ها به اوج رسید و همکاری دربار با موتسارت قطع شد.
پس از جداشدن از دربار سالزبورگ با امید زیاد عازم وین شد و توانست جایگاهی را در این دربار به‌دست آورد، اما بازهم به خاطر طبع سرکش و ناسازگاری با رسم و سنت‌های پوسیده، با اربابان تازه نیز درگیر شد و از کارش او را برکنار کردند، هرچند در سال ۱۷۸۲ دوباره به استخدام دربار وین درآمد اما رابطه موتسارت با دربار تا پایان زندگی او تنش‌آلود باقی ماند.
زندگی > کاتالوگ کوشل

چندین سال پس از مرگ موتسارت تلاش‌هایی برای ارائه لیست یا کاتالوگ کاملی از کارهای او انجام شد، و در پایان در سال ۱۸۶۲ لودویگ ریتر فون کشل موسیقی‌شناس، آهنگساز، دانشمند و گیاه‌شناس اتریشی موفق به تکمیل کردن این کار گردید. به عنوان مثال کنسرتوی پیانوی لا مینور (کنسرتوی پیانوی شمارهٔ ۲۳) او به حالت عادی به نام «ک ۴۸۸» شناخته می‌شود و در زبان‌های لاتین (K. ۴۸۸) نوشته می‌شود. این کاتالوگ از ششمین چاپش می‌گذرد، و تمامی ۶۲۶ اثر موتسارت در آن لیست شده است.
زندگی > داستان‌های خیالی و مغایرت‌ها

به دلیل ناآشنایی نویسندگان اولیه او با زندگی وی، زندگی موتسارت با چندین داستان خیالی ارتباط پیدا کرد. بعضی از این داستان‌ها مدت خیلی کوتاهی پس از مرگ او به وجود آمدند، که بیشتر آن‌ها هیچ ریشهٔ معتبری نداشتند. یکی از این‌ها داستانی که بیان می‌کند موتسارت از فرارسیدن مرگ خود اطلاع داشت و آخرین کارش «رکوئیم» (به معنی مرثیه) را برای آن نوشت. بسیاری از این خیال‌پردازی‌ها بعدها موضوع کتاب‌ها، نمایش‌نامه‌ها و فیلم‌های متعددی شدند.
یک مثال دیگر برای این داستان‌های خیالی رابطهٔ نادرست بین موتسارت و آنتونیو سالیه‌ری است. در آن‌ها نقل شده که موتسارت به دلیل خوردن زهر که آنتونیو سالیه‌ری به وی داده است، جانش را از دست داده است. این داستان سوژهٔ تئاتر الکساندر پوشکین به نام «موتسارت و سالیه‌ری»، اپرای نیکلای ریمسکی-کورساکف به نام «موتسارت و سالیه‌ری» و تئاتر «آمادئوس» اثر پیتر شیفر می‌شوند. آخرین اثر خیال پردازانه‌ای که به موتسارت مربوط می‌شود، فیلم آمادئوس است که تحت تأثیر نمایشنامه پیتر شیفر ساخته شده است. این نمایشنامه به دلیل بی‌نزاکت جلوه دادن موتسارت، منتقدان بسیاری داشت و تصویری که از او در این اثر نشان داده می‌شود، هیچ‌گونه ارتباطی به نامه‌ها، مکالمات، و کتاب‌هایی که در رابطه به او نوشته شدند ندارد.
سازها

اگرچه برخی از قطعات اولیه موتزارت برای هارپسیکورد نوشته شده است، اما او همچنین در سالهای اولیه با پیانوهای ساخته شده توسط سازنده رگنسبورگ، فرانتس یاکوب اسپوت آشنا شد. بعداً هنگامی که موتزارت به آگسبورگ می‌رفت، تحت تأثیر پیانوهای استین قرار گرفت و این را در نامه ای به پدرش به اشتراک گذاشت. در ۲۲ اکتبر ۱۷۷۷، موتسارت کنسرتوی تریپل پیانو خود را (K.242) برای سازهای تهیه شده توسط استین به نمایش گذاشت. دملر، ارگ نواز کلیسای جامع آگسبورگ قسمت اول، موتزارت دوم و استین قسمت سوم را اجرا می‌کردند. در سال ۱۷۸۳ هنگام زندگی در وین وی سازهای والتر را خریداری کرد. لئوپولد موتزارت دلبستگی موتزارت را با والتر فورپپیانوی خود تأیید کرد: «توصیف شلوغی و شلوغی غیرممکن است. پیانوفورتای برادر شما حداقل دوازده بار از خانه اش به تئاتر یا خانه شخص دیگری منتقل شده است.»
معجزهٔ موتسارت

رانسیس راوشر، روان‌شناس آمریکایی در سال ۱۹۹۳ با نشر مقاله‌ای در مجله علمی «نیچر» اظهار داشته بود که تحقیقات او نشان می‌دهد شنیدن موسیقی موتسارت باعث افزایش هوش می‌شود و قدرت تجسم فضایی را بی‌اندازه بالا می‌برد مقاله خانم راوشر در محافل علمی توجه زیادی برانگیخت و بسیاری از والدین فرزندان خود را وادار می‌کردند برای بالا رفتن هوش ساعت‌ها به موسیقی موتسارت گوش دهند. اما به تازگی دانشمندان بخش روان‌شناسی در دانشگاه وین در تحقیقی تازه نظر داده‌اند که موسیقی ولفگانگ آمادئوس موتسارت برخلاف عقیدهٔ مشهور، بر مغز تأثیر محسوسی ندارد و باعث افزایش هوش نمی‌شود.
فهرست کارهای موتسارت > سمفونی‌ها > سمفونی‌های زمان کودکی (از سال ۱۷۶۴ تا ۱۷۷۱)

سمفونی شماره ۱ ک ۱۶ در سال ۱۷۶۴ توسط ولفگانگ آمادئوس موتسارت در سن ۸ سالگی نوشته شد. در این زمان با وجود موسیقی کم قطعه او در اروپا به عنوان یک کودک نابغه مورد توجه قرار گرفت.
امتیاز دستخط موتسارت در این سمفونی امروزه در دست کتابخانه‌ای در کراکوف است.
فهرست کارهای موتسارت > سمفونی‌ها > سابقهٔ قطعه

این قطعه زمانی نوشته شد که خانواده موتسارت در تور بزرگ اروپا در لندن به علت بیماری پدر موتسارت در لئوپولد که به عفونت گلو مبتلا شده بود طی تابستان ۱۷۶۴ در حال حرکت به چلسی بودند.
خانه‌ای در خیابان ایبوری ۱۸ , دهکده‌ای در
وست مینستر جایی بود که سمفونی او نوشته شد.
اولین اجرای سمفونی در۲۱ فوریه ۱۷۶۵ تأثیر بسیاری بر چندین آهنگساز گذاشت. از جمله پدر وی و پسر یوهان سباستین باخ، یوهان کریستین باخ یکی از اولین آهنگسازانی که در لندن مشغول به کار بود
و موتسارت زمانی که در لندن بود وی را ملاقات کرده بود.
فهرست کارهای موتسارت > سمفونی‌ها > سمفونی‌های زمان سالزبورگ (از سال ۱۷۷۲ تا ۱۷۸۱)

سمفونی شماره ۱۵ ک ۱۲۴
سمفونی شماره ۱۶ ک ۱۲۸
سمفونی شماره ۱۷ ک ۱۲۹
سمفونی شماره ۱۸ ک ۱۳۰
سمفونی شماره ۱۹ ک ۱۳۲
سمفونی شماره ۲۰ ک ۱۳۳
سمفونی شماره ۲۱ ک ۱۳۴
سمفونی شماره ۲۲ ک ۱۶۲
سمفونی شماره ۲۳ ک ۱۸۱
سمفونی شماره ۲۴ ک ۱۸۲
سمفونی شماره ۲۵ ک ۱۸۳/۱۸۳d
سمفونی شماره ۲۶ ک ۱۸۴
سمفونی شماره ۲۷ ک ۱۹۹
سمفونی شماره ۲۸ ک ۲۰۰
سمفونی شماره ۲۹ ک ۲۰۱
سمفونی شماره ۳۰ ک ۲۰۲
فهرست کارهای موتسارت > سمفونی‌ها > سمفونی‌های زمان وین (از سال ۱۷۸۱ تا ۱۷۹۱)

سمفونی شماره ۳۱ ک ۲۹۷ - زمانی که موتسارت به پاریس رسید این سمفونی را نوشت که با ذائقه پاریسی‌ها جور در بیاید و در نتیجه بتواند شغلی مناسب پیدا کند. متأسفانه او ناموفق از پاریس به سالزبورگ بازگشت، اما این سمفونی بسیار زیبا را برای دنیا باقی گذاشت.
سمفونی شماره ۳۲ ک ۳۱۸ - آغاز یک اوِرتور (Overture) در سبک ایتالیایی (۱۷۷۹)
سمفونی شماره ۳۳ ک ۳۱۹
سمفونی شماره ۳۴ ک. ۳۳۸
سمفونی شماره ۳۵ ک ۳۸۵ «هافنر» - این سمفونی در سال ۱۷۸۲ در وین نوشته شد. موتسارت این سمفونی را در وهلهٔ اول به عنوان یک سِرِناد برای خانوادهُ هافنر نوشت. بعدها پس از کمی تغییرات او سرناد هافنر را تبدیل به این سمفونی کرد.
سمفونی شماره ۳۶ ک ۴۲۵ «لینتز» - زمانی که موتسارت به شهر لینتز رفت این سمفونی را نوشت.
سمفونی شماره ۳۷ ک ۴۴۴ - این سمفونی با این که منسوب به موتسارت است، سال‌ها پس از مرگ او معلوم شد که در واقع کار مایکل هایدن بوده است و موتسارت فقط قسمت اول ان را برای هایدن نوشته بود. این کار در لیست کارهای هایدن به عنوان سمفونی شماره ۲۶ او ثبت شده است.
سمفونی شماره ۳۸ ک ۵۰۴ «پراگ» - این سمفونی پس از یک زمان بسیار خوشی برای موتسارت در پراگ نوشته شده است و یکی از سخت‌ترین کارهای او محسوب می‌شود.
سمفونی شماره ۳۹ K. ۵۴۳ - این یکی از سمفونی‌های بسیار زیبای موتسارت و آخرین کارهای وی است. به دلیل دشواری برای اجرا و نحوه استفاده از سازهایی که برای این سمفونی نیاز است نسبتاً کار معروفی نبوده است. سه سمفونی آخر موتسارت هیچگاه در زمانی که او در قید حیات بود چاپ نشدند. اما چندین بار در لایپزیگ اجرا گشتند.
سمفونی شماره ۴۰ ک ۵۵۰ - از سمفونی‌های بسیار معروف موتسارت است به خاطر یک قسمت بسیار دلنواز که او برای سازهای بادی این سمفونی نوشته است. این سمفونی، شمارهُ K. 16a را او زمانی نگاشت که فقط ۱۰ سال داشت، و سمفونی شمارهُ ۲۵ ک ۱۸۳ تنها سمفونیهایی هستند که موتسارت در گام مینور نوشته است.
سمفونی شماره ۴۱ ک ۵۵۱ «ژوپیتر» - این آخرین سمفونی موتسارت است و در نظر سنجی اخیر دربارهٔ بهترین سمفونی‌های تاریخ که توسط سایت BBC انجام گرفته بود، در رتبه سوم جای داشت.
فهرست کارهای موتسارت > کنسرتو > کنسرتوهای پیانو

کنسرتوی پیانو شماره ۱ ک ۳۷ سال ۱۷۶۸
کنسرتوی پیانو شماره ۲ ک ۳۹ ک سال ۱۷۶۸
کنسرتوی پیانو شماره ۳ ک ۴۰ سال ۱۷۶۸
کنسرتوی پیانو شماره ۴ ک ۴۱ سال ۱۷۶۸
کنسرتوی پیانو شماره ۵ ک ۱۷۵ سال ۱۷۷۳
کنسرتوی پیانو شماره ۶ ک ۲۳۸ سال ۱۷۷۶
کنسرتوی پیانو شماره ۷ ک ۲۴۲ سال ۱۷۷۶
کنسرتوی پیانو شماره ۸ ک ۲۴۶ سال ۱۷۷۶
کنسرتوی پیانو شماره ۹ ک ۲۷۱ سال ۱۷۷۷
کنسرتوی پیانو شماره ۱۰ ک ۳۱۶a سال ۱۷۷۹
کنسرتوی پیانو شماره ۱۱ ک ۳۸۷a سال ۱۷۸۳
کنسرتوی پیانو شماره ۱۲ ک ۳۸۵a سال ۱۷۸۲
کنسرتوی پیانو شماره ۱۳ ک ۳۸۷a سال ۱۷۸۳
کنسرتوی پیانو شماره ۱۴ ک ۴۴۹ سال ۱۷۸۴
کنسرتوی پیانو شماره ۱۵ ک ۴۵۰ سال ۱۷۸۴
کنسرتوی پیانو شماره ۱۶ ک ۴۵۱ سال ۱۷۸۴
کنسرتوی پیانو شماره ۱۷ ک ۴۵۳ سال ۱۷۸۵
کنسرتوی پیانو شماره ۱۸ ک ۴۵۶ سال ۱۷۸۴
کنسرتوی پیانو شماره ۱۹ ک ۴۵۹ سال ۱۷۸۴
کنسرتوی پیانو شماره ۲۰ ک ۴۶۶ سال ۱۷۸۵
کنسرتوی پیانو شماره ۲۱ ک ۴۶۷ سال ۱۷۸۵
کنسرتوی پیانو شماره ۲۲ ک ۴۸۲ سال ۱۷۸۵
کنسرتوی پیانو شماره ۲۳ ک ۴۸۸ سال ۱۷۸۶
کنسرتوی پیانو شماره ۲۴ ک ۴۹۱ سال ۱۷۸۶
کنسرتوی پیانو شماره ۲۵ ک ۵۰۳ سال ۱۷۸۶
کنسرتوی پیانو شماره ۲۶ ک ۵۳۷ سال ۱۷۸۸
کنسرتوی پیانو شماره ۲۷ ک ۵۹۵ سال ۱۷۹۱
فهرست کارهای موتسارت > کنسرتو > کنسرتوهای ویولون

کنسرتوی ویولن شماره ۱ ک ۲۰۷ سال ۱۷۷۵
کنسرتوی ویولن شماره ۲ ک ۲۱۱ سال ۱۷۷۵
کنسرتوی ویولن شماره ۳ ک ۲۱۶ سال ۱۷۷۵
کنسرتوی ویولن شماره ۴ ک ۲۱۸ سال ۱۷۷۵
کنسرتوی ویولن شماره ۵ ک ۲۱۹ سال ۱۷۷۵
فهرست کارهای موتسارت > کنسرتو > کنسرتوهای هورن (کُر)

کنسرتوی هورن شماره ۱، ۴۱۲ سال ۱۷۹۱ - این کار پس از مرگ موتسارت به وسیلهٔ یکی از شاگردانش به نام فرانتس زاویِر زوسمایر (Franz Xaver Süssmayr) تمام شده است.
کنسرتوی هورن شماره ۲ ک ۴۱۷ سال ۱۷۸۳ - دارای یک قسمت آلگرو، یک رومانس، و یک قسمت روندو است.
کنسرتوی هورن شماره ۳ ک ۴۴۷ سال ۱۷۸۴ - قسمت روندوی این کنسرتو معروف‌ترین کنسرتوی هورنِ موتسارت است.
کنسرتوی هورن شماره ۴ ک ۴۹۵ سال ۱۷۸۶ - این کار با جوهرهای رنگ و وارنگ نوشته شده است، به این دلیل که موتسارت در نظر داشته نوازنده را تکان دهد!
فهرست کارهای موتسارت > کنسرتو > کنسرتوهای دیگر

کنسرتو برای باسون ک ۱۹۱ در سال ۱۷۷۴
کنسرتو برای فلوت، هارپ و ارکستر ک ۲۹۹ در سال ۱۷۸۸
کنسرتو برای اُبوا ۳۱۴ - امروز با فلوت نواخته می‌شود، اما موتسارت آن را ۱۰۰٪ برای ابوا نوشته است.
کنسرتو سمفونی برای اُبوا، کلارینت، هورن، باسون، و ارکستر، ک ۲۹۷b در سال ۱۷۹۱ - یکی از زیباترین کنسرتوهایی است که در تاریخ موسیقی کلاسیک نوشته شده است. البته این کار در دست‌خط موتسارت وجود ندارد و به این دلیل ممکن است که اثر او نباشد.
کنسرتوی فلوت شامره ۱ ک ۳۱۳ در سال ۱۷۷۸
کنسرتوی فلوت شامره ۲ ک ۳۱۴ در سال ۱۷۷۸
فهرست کارهای موتسارت > کنسرتو > سینفونیا کنسرتانته

سینفونیا کنسرتانته ک. ۳۶۴ برای ویلن، ویولا و ارکستر
سینفونیا کنسرتانته ک. ۲۹۷b برای اُبوا، کلارینِت، و باسون
فهرست کارهای موتسارت > کارهای تک‌سازی

سونات پیانو شماره ۱ ک ۲۷۹
سونات پیانو شماره ۲ ک ۲۸۰
سونات پیانو شماره ۳ ک ۲۸۱
سونات پیانو شماره ۴ ک ۲۸۲
سونات پیانو شماره ۵ ک ۲۸۳
سونات پیانو شماره ۶ ک ۲۸۴
سونات پیانو شماره ۷ ک ۳۰۷
سونات پیانو شماره ۸ ک ۳۰۸
سونات پیانو شماره ۹ ک ۳۱۱
سونات پیانو شماره ۱۰ ک ۳۳۰
سونات پیانو شماره ۱۱ ک ۳۳۱
سونات پیانو شماره ۱۲ ک ۳۳۲
سونات پیانو شماره ۱۳ ک ۳۳۳
سونات پیانو شماره ۱۴ ک ۴۵۷
سونات پیانو شماره ۱۵ ک ۵۳۳
سونات پیانو شماره ۱۶ ک ۵۴۵
سونات پیانو شماره ۱۷ ک ۵۴۷a
سونات پیانو شماره ۱۸ ک ۵۷۰
سونات پیانو شماره ۱۹ ک ۵۷۶
فانتزی شماره ۱ ک ۳۹۴
فانتزی شماره ۲ ک ۳۹۶
فانتزی شماره ۳ ک ۳۹۷
فانتزی شماره ۴ ک ۴۷۵
فهرست کارهای موتسارت > سرنادها، دیوِرتیمنتوها، و کارهای سازیِ دیگر

آینه کلاینه ناختموزیک (به آلمانی: Eine kleine Nachtmusik) ک ۵۲۵ سرناد برای سازهای زهی
سرناد برای سیزده ساز بادی (ک ۳۶۱)
دیوِرتیمِنتو (ک ۱۳۶ تا ک ۱۳۸) - سبک اُوِرتور (overture) ایتالیایی دارند؛
دیوِرتیمِنتو برای دو ساز بادی و یک ساز زهی - یک موزیک خنده‌دار (Ein Musikalischer Spaß) که موتسارت آن را تعمداً به سبک موسیقی‌دانان عامی تصنیف کرده است (ک ۵۲۲)
فهرست کارهای موتسارت > مَس‌ها

مَسِ تاجگذاری (Krönungsmesse) (ک ۳۱۷)
مَس بزرگ (Die Große Messe) (ک ۴۲۷)
رکوئیم (ک ۶۲۶) آخرین اثر موتسارت که تا آخرین شب زندگی‌اش برای تکمیل کردن این اثر کار کرد.
اِگسولتاته یوبیلانته (Exdultatet, jubilante) (ک ۱۶۵)
آوه وِروم کًرپوس (Ave verum corpus) (ک ۶۱۸)
فهرست کارهای موتسارت > فهرست اپراها

Die Schuldigkeit des ersten Gebot
Apollo und Hyacinth
Bastien und Bastienne
La finta semplice
Mitridate, Re di Ponto
Ascanio in Alba
Betulia liberata
Il sogno di Scipione
Lucio Silla
La finta giardiniera / Die verstellte Gärtnerin
شاه شبان (Il re pastore)
Zaide
Idomeneo
دستبرد به حرمسرا (Die Entführung aus dem Serail)
L'oca del Cairo
Lo sposo deluso ossia La rivalità di tre donne per un solo amante
اجرا گر (Der Schauspieldirektor)
عروسی فیگارو (Le nozze di Figaro)
دُن ژوان (Don Giovanni)
زن‌ها همگی همان جورند (Così fan tutte)
ترحم تیتو (La clemenza di Tito) (ک ۶۲۱)
فلوت سحرآمیز (Die Zauberflöte) (ک ۶۲۰)
پرتره‌ای از موتسارت در دوران کودکی
ولفگانگ آمادئوس موتسارت اثر نقاشی گمنام
جزیره گولانگ‌یو

جزیره گولانگ‌یو (انگلیسی: Gulangyu)، گولانگ یا کولانگسو جزیره‌ای مخصوص عابران پیاده است که در نزدیکی ساحل شیامن، استان فوجیان در جنوب شرقی چین واقع شده است. این جزیره که یک میراث جهانی محسوب می‌شود، مساحتی حدود ۲ کیلومتر مربع (۰٫۷۷ مایل مربع) دارد و با یک سفر ۸ دقیقه‌ای با کشتی از مرکز شهر شیامن قابل دسترسی است. با اینکه تنها حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر در این جزیره زندگی می‌کنند، گولانگ‌یو یکی از مقاصد اصلی گردشگری داخلی چین است که سالانه بیش از ۱۰ میلیون بازدیدکننده جذب می‌کند و به یکی از پربازدیدترین جاذبه‌های گردشگری چین تبدیل شده است. در این جزیره نه تنها خودروها، بلکه دوچرخه‌ها نیز ممنوع هستند. تنها وسایل نقلیه مجاز شامل خودروهای کوچک برقی و وسایل نقلیه خدماتی دولتی برقی می‌شوند.
بازدیدکنندگان می‌توانند با کشتی از پایانه کشتی شیامن به گولانگ‌یو برسند. ساکنان محلی می‌توانند از کشتی کوتاه‌تری که ۵ دقیقه طول می‌کشد و به پایانه کشتی "لون دو" رفت و آمد می‌کند، استفاده کنند. در طول روز (هر ۲۰ دقیقه، از ساعت ۷:۱۰ صبح تا ۵:۳۰ عصر در زمستان و بهار / از ساعت ۷:۱۰ صبح تا ۶:۳۰ عصر در تابستان و پاییز)، گردشگران و افراد غیرمحلی با یک سفر ۲۰ دقیقه‌ای از پایانه بین‌المللی کشتی دونگدو به پایانه‌های "سان چیوتیان" یا "نی چواو" در شهر کولانگسو می‌روند. بلیط این کشتی ۳۵ یوان چین هزینه دارد. پس از ساعت ۶ عصر، یک کشتی راحت‌تر از پایانه "لون دو ۲" به پایانه "سان چیوتیان" در شهر کولانگسو حرکت می‌کند. این سرویس تمام شب فعال است و همچنین ۳۵ یوان چین هزینه دارد.
جزیره گولانگ‌یو به دلیل سواحل، مسیرهای پرپیچ و خم و معماری غنی خود شهرت دارد. این جزیره در فهرست نقاط دیدنی ملی چین قرار دارد و توسط اداره ملی گردشگری چین (CNTA) به عنوان یک گردشگری در چین طبقه‌بندی شده است. این جزیره در صدر فهرست ده منطقه دیدنی برتر استان قرار دارد.
جزیره گولانگ‌یو مساحتی معادل ۱٫۹۱ کیلومتر مربع (۰٫۷۴ مایل مربع) دارد و جمعیت خانواری آن ۱۵٬۳۷۳ نفر است. از نظر اداری، این جزیره ناحیه فرعی گولانگ‌یو را تشکیل می‌دهد که بخشی از سیمینگ در شهر شیامن است.
ولدن (ویلس)

| Velden | Velden |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Niederbayern
ناحیه: Landshut
انجمن شهرداری: Velden (Vils)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Gerhard Babl (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۹٫۴۰ کیلومتر مربع (۱۹٫۰۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۷۷ متر (۱۵۶۵ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۶٬۵۳۵
 • تراکم: ۱۳۰/کیلومتر مربع (۳۴۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 84149
کدهای شماره‌گیری: 08742
پلاک خودرو: LA
وبگاه: www.vg-velden.de
ولدن (ویلس) (به آلمانی: Velden (Vils)) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

ولدن ۴۹٫۴۰ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای Roana و ایگرفویل-سو-ماین خواهرخوانده‌های ولدن (ویلس) هستند.
ADH6

الکل دهیدروژناز ۶ یک آنزیم است که در انسان توسط ژن ADH6 کدگذاری می‌شود.
این ژن، الکل دهیدروژناز نوع پنجم را کدگذاری می‌کند که یکی از اعضای خانواده الکل دهیدروژنازها است. اعضای این خانواده طیف وسیعی از بسترها را متابولیزه می‌کنند، از جمله اتانول، رتینول، سایر الکل‌های آلیفاتیک، هیدروکسی‌استروئیدها و محصولات پراکسیداسیون لیپید. این ژن در معده و همچنین در کبد بیان می‌شود و دارای یک عنصر پاسخ‌دهنده به گلوکوکورتیکوئید در بالادست ناحیه پنجم UTR خود است که یک جایگاه اتصال گیرنده هورمون استروئیدی محسوب می‌شود. توالی اسید آمینه‌ای استنتاج‌شده از چارچوب خوانش باز این ژن، حدود ۶۰٪ همسانی موضعی با سایر الکل دهیدروژنازهای شناخته‌شده دارد. ممکن است این ژن دارای یک عملکرد فیزیولوژیک متمایز باشد.