جیمز ناکس پولک
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست خارجی > تقسیم کشور اورگان

بریتانیا و ایالات متحده هرکدام از سفرهای کاوشگران ادعاهای مربوط به کشور اورگان را دریافت کردند.روسیه و اسپانیا از ادعاهای ضعیف خود چشم پوشی کرده بودند.ادعای مردم بومی منطقه نسبت به سرزمین های سنتی خود عاملی نبود.
واشینگتن و لندن به جای جنگ بر سر قلمرو دوردست و ناآرام، به طور دوستانه مذاکره کردند.دولت های قبلی ایالات متحده پیشنهاد داده بودند که منطقه را در امتداد مدار 49 تقسیم کنند، که برای بریتانیا قابل قبول نبود، زیرا این کشور دارای منافع تجاری در امتداد رود کلمبیا بود.تقسیم برگزیده بریتانیا برای پولک غیرقابل قبول بود، زیرا پیوجت ساند و تمام زمین های شمال رود کلمبیا را به بریتانیا اعطا می کرد، و بریتانیا حاضر به پذیرش مدار 49 امتداد یافته به اقیانوس آرام نبود، زیرا به این معنی بود که کل گشایش به پیوجت ساند خواهد بود.در دست آمریکا باشد و شهرک های خود را در امتداد رود فریزر منزوی کند.
ادوارد اورت، سفیر تایلر در لندن، به طور غیررسمی پیشنهاد تقسیم قلمرو در مدار 49 با جزیره استراتژیک ونکوور را که به بریتانیا اعطا شده بود، ارائه کرده بود، بنابراین اجازه می داد که به اقیانوس آرام باز شود.اما هنگامی که وزیر جدید بریتانیا در واشنگتن، ریچارد پاکنهام در سال 1844 وارد واشنگتن شد، متوجه شد که بسیاری از آمریکایی‌ها کل قلمرو را می‌خواهند، که تا 54 درجه و 40 دقیقه عرض شمالی امتداد دارداورگان موضوع مهمی در انتخابات 1844 نبود، اما هجوم شدید مهاجران، عمدتاً آمریکایی، به کشور اورگان در سال 1845، و افزایش روحیه توسعه طلبی در ایالات متحده در حالی که تگزاس و اورگان چشم مردم را به خود جلب کرد، یک معاهده منعقد کردند.بسیاری از دموکرات ها معتقد بودند که ایالات متحده باید از ساحلی به ساحل دیگر را در بر بگیرد، فلسفه ای به نام تقدیر آشکار.
اگرچه هر دو طرف به دنبال مصالحه قابل قبولی بودند، اما هر یک این سرزمین را یک دارایی مهم ژئوپلیتیکی می دانستند که نقش مهمی در تعیین قدرت مسلط در آمریکای شمالی ایفا می کرد.پولک در سخنرانی افتتاحیه خود اعلام کرد که ادعای ایالات متحده در مورد این سرزمین را "روشن و غیرقابل انکار" می بیند و تهدیدات جنگ از سوی رهبران بریتانیا را در صورت تلاش پولک برای به دست گرفتن کنترل کل قلمرو برانگیخته است.پولک در خطاب خود از ادعای کل قلمرو خودداری کرده بود، اگرچه پلتفرم حزب دموکرات خواستار چنین ادعایی بود.علیرغم لفاظی های جنگ طلبانه پولک، او جنگ بر سر اورگان را نابخردانه می دانست و پولک و بیوکنن مذاکرات را با بریتانیا آغاز کردند.مانند اسلاف خود، پولک مجدداً تقسیم در امتداد مدار 49 را پیشنهاد کرد که پاکنهام بلافاصله آن را رد کرد.بیوکنن نسبت به جنگ دو جبهه ای با مکزیک و بریتانیا محتاط بود، اما پولک مایل بود برای دستیابی به یک راه حل مطلوب با هر دو کشور خطر جنگ کند.در پیام سالانه خود به کنگره در دسامبر 1845، پولک درخواست موافقت با اعطای اخطار یک ساله به بریتانیا (همانطور که در معاهده 1818 لازم بود) در مورد قصد او برای پایان دادن به اشغال مشترک اورگان بود.در آن پیام، او از دکترین مونرو برای نشان دادن قصد آمریکا برای دور نگه‌داشتن قدرت‌های اروپایی نقل‌قول کرد که اولین استفاده مهم از آن از زمان پیدایش آن در سال 1823 بود.پس از بحث های فراوان، کنگره این قطعنامه را در آوریل 1846 تصویب کرد و امیدوار بود که این اختلاف به صورت دوستانه حل و فصل شود.
هنگامی که وزیر خارجه بریتانیا، لرد آبردین، از پیشنهادی که پاکنهام رد کرد، مطلع شد، آبردین از ایالات متحده خواست تا مذاکرات را از سر بگیرد، اما پولک مایل نبود مگر اینکه بریتانیا پیشنهادی ارائه کند.با حرکت بریتانیا به سمت تجارت آزاد با لغو قوانین ذرت، روابط تجاری خوب با ایالات متحده برای آبردین مهمتر از یک سرزمین دور بود.در فوریه 1846، به لویی مک‌لین، وزیر آمریکایی در لندن، گفته شد که واشینگتن به پیشنهاد بریتانیا برای تقسیم قاره در مدار 49 نگاه مثبت خواهد داشت.در ژوئن 1846، پاکنهام پیشنهادی مبنی بر ایجاد یک خط مرزی در مدار 49 ارائه کرد، با این استثنا که بریتانیا تمام جزیره ونکوور را حفظ خواهد کرد و تا پایان منشور حقوق ناوبری محدودی برای افراد بریتانیایی در رودخانه کلمبیا وجود خواهد داشت.پولک و اکثر اعضای کابینه اش آماده پذیرش این پیشنهاد بودند.سنا معاهده اورگان را با 41 رای موافق به 14 تصویب کرد.تمایل پولک به خطر جنگ با بریتانیا بسیاری را ترسانده بود، اما تاکتیک‌های سخت مذاکره او ممکن است امتیازاتی را از بریتانیا (به‌ویژه در مورد رودخانه کلمبیا) به دست آورد که رئیس‌جمهور آشتی‌جوتر ممکن بود برنده نشود.