ارتش در مصر باستان
تشکیلات نظامی > ارابه‌ها

ارابه که به نوعی ستون فقرات ارتش مصر بود، در پایان دوره میانی دوم (حدود ۱۶۵۰-١۵۵۰ قبل از میلاد) و آغاز پادشاهی جدید (حدود ١۵۵۰-۱۰۶۹ قبل از میلاد) از آسیای غربی به مصر باستان وارد شد. ارابه‌سواران از طبقات بالا و ثروتمند مصر انتخاب می شدند. ارابه‌ها عموماً به‌عنوان یک وسیله متحرک برای استفاده از سلاح‌های پرتابی مورد استفاده قرار می‌گرفتند و عموماً توسط دو اسب کشیده می‌شدند. و توسط دو ارابه‌ران رانده می‌شدند. یک راننده که سپر حمل می کرد و مردی نیز با کمان یا نیزه دشمن را مورد نشان قرار می‌داد. ارابه ها نیز از پشتیبانی پیاده نظام برخوردار بودند. در زمان نبرد قادش، بازوی ارابه در اوج پیشرفت و تکامل بود. این برای سرعت و قدرت مانور، سبکی وزن و ظاهر ظریف داشتن طراحی شده است. قدرت تهاجمی آن در توانایی آن بود که به سرعت بچرخد، دور بزند و مکرراً تیر پرتاب کند، به خط دشمن نفوذ کند و به عنوان یک سکوی پرتاب متحرک عمل کند که به خدمه جنگنده فرصت پرتاب تیرهای زیادی از کمان ترکیبی را میداد. سپاه ارابه سواران به عنوان یک نیروی مستقل عمل می کرد اما به سپاه پیاده نظام متصل بود.
ارابه ها به بهترین وجه به عنوان وسایل نقلیه سوار بر اسب با دو چرخ پره ای تعریف می شوند که از رانندگان و مسافران خود می خواهند در حال حرکت بایستند.» (Archer 1). به بیان ساده، این ارابه قرن هاست که در خاور نزدیک نه تنها موقعیت مالک را در جوامع نشان می دهد، بلکه در زمان جنگ نیز وجود داشته است. این در زمان قرن شانزدهم زمانی که ارابه در طول جنگ با ارتش هیکسوس (شولمان) به مصریان معرفی شد، غالب شد. ارابه در بسیاری از نبردها کمک کرد، آنها را می‌توان به روش‌های متعددی از، یک محرک محصول با شکوه یا حمل‌ونقل برای سربازان برای جابه‌جایی به و از میدان‌های جنگ به شیوه‌ای از نوع «تاکسی نبرد» و روش‌های مختلف دیگر استفاده کرد (Archer 2). اسلحه ای که سربازان و سرنشینان آنها را همراهی می کرد، اشیایی مانند کمان مرکب، تیر و انواع دیگر اشیاء مانند نیزه و شمشیر بود. نقش یک کماندار زمانی که بر روی پشت ارابه قرار می گرفت بسیار ارزشمند بود و به معنای واقعی کلمه باعث می شد که به دلیل حرکت زیاد، هدفی تقریباً غیرقابل اصابت باشد. «ارابه‌ها برای رساندن کمان‌کنندگان به موقعیت‌های مناسب تیراندازی مورد استفاده قرار می‌گرفتند، جایی که آنها پیاده می‌شدند و کمان‌های خود را با پای پیاده شلیک می‌کردند، به ارابه‌های خود برمی‌گشتند و در صورت تهدید با سرعت دور می‌شدند» (کماندار 6). یکی از کاربردهای اصلی ارابه این بود که به خطوط مقدم دشمن کوبید تا آنها را بترساند که در هم شکسته شوند و به ارتش این فرصت را می داد که پشت خطوط خود قرار بگیرند و شروع به جنگ کنند. با توجه به این واقعیت که اسب های جنگی اگرچه آموزش دیده بودند، اما همچنان می ترسیدند. «اسب‌ها به میل خود وارد صفوف انبوه پیاده نظام نخواهند شد، و همیشه ترجیح می‌دهند بدون توجه به نیات سوارکاران و سوارکاران، در فاصله کوتاهی از خطوط خود بایستند» (Archer 4). حتی اگر ارابه‌ای که با اسب کشیده می‌شد دنبال می‌شد و سعی می‌کرد خطوط دشمن را بشکند، اگر از ارابه‌های جنگی سبک‌تر عصر برنز استفاده می‌کردند، ایده وحشتناکی بود. ارابه ها خود را در زمین های صاف و بدون شکستگی بسیار مفید نشان دادند، اینجاست که سرعت و قابلیت های مانور آنها در اوج بود. با این حال، در طول قرن هشتم و نهم، هنگامی که نبرد بین مصر و سوریه، امپراتوری فلسطین آغاز شد، این به خاری در چشم مصریان تبدیل شد و باعث شد ارابه‌های مصری به دلیل ماهیت چشم‌انداز عملاً در انجام وظایف مورد نظر خود ناتوان شوند. کوهستانی و صخره ای. تئوری های زیادی در مورد چگونگی کمک ارابه ها به ظهور و سقوط مصر وجود دارد که برجسته ترین آنها توسط رابرت دروز ایجاد شد. او ادعا می کند که ارابه ها مسئول پایان عصر برنز اواخر بودند. ادعای او این است که مزدوران منطقه در این زمان تلاش و زمان زیادی را صرف تماشای و آموختن نقاط ضعف و قوت سبک‌های جنگی ارتش مصر کردند تا در شورش‌های آینده که برای سرنگونی دولت برگزار می‌کنند، کمک کنند.