رابطه جنسی بی‌تعهد
دانشکده > رابطه‌ها

رابطه جنسی بی‌تعهد به‌طور کلی به رابطه جنسی اشاره دارد. اما بسیاری اظهار می‌کنند که وقتی صحبت از رابطه جنسی بی‌تعهد می‌کنند، به چیزی غیر از آمیزش جنسی اشاره می‌کنند. در رابطه جنسی بی‌تعهد، جوانان اغلب تجربه کمی در رابطه با دوستیابی و ایجاد روابط عاشقانه دارند.   روابط مبتنی بر رابطه جنسی بی‌تعهد به آن‌ها این فرصت را می‌دهد تا با تجربه برخوردهای جنسی گاه به گاه، بتوانند خود را برای شروع روابط عمیق‌تر در آینده آماده کنند. دانشجویان غالباً احساس می‌کنند که این نوع روابط زودگذر تنها گزینه است و همسن و سالان آنها دیگر علاقه‌ای به قرار گذاشتن به منظور روابط عمیق ندارند. این امر با توجه به اینکه امروزه دانشجویان کمتری به این امید که بعدها رابطه‌شان طولانی شود، با هم قرار می‌گذارند، می‌تواند تا حدی درست نیز باشد. مطالعه فریتاس نشان داده‌است که دانشجویان به‌طور کلی احساس می‌کنند که تصمیم درمورد داشتن یا نداشتن روابط مبتنی بر رابطه جنسی بی‌تعهد، خارج از کنترل آنها است و اینکه «رابطه جنسی بی‌تعهد به آنها القا می‌کند که هیچ دوستی‌ای وجود ندارد و آنها به ناچار مجبورند این واقعیت را تحمل کنند.»
کیمل معتقد است که گرچه بی‌بندوباری جنسی در دانشگاه‌ها در کنار اشکال سنتی‌تر دوست‌یابی همواره وجود داشته‌است، اما اکنون رابطه جنسی بی‌تعهد به «آلفا و امگای عاشقانه بزرگسالان جوان» تبدیل شده‌است.  از سوی دیگر، وید می‌گوید دانشجویان به ندرت وارد یک رابطه تک‌شریکی می‌شوند. این دیدگاه توسط آرمسترانگ، همیلتون و انگلند، که بیان می‌کنند دانشجویان کالج، قرار گذاشتن را به‌طور کلی رها نکرده‌اند، مورد تأیید است. برخی از دانشجویان ادعا می‌کنند که روابط مبتنی بر رابطه جنسی بی‌تعهد با برنامه‌های شلوغ شخصی و شغلی آنها بهتر از قرارهای سنتی همخوانی داشته و بنابراین، آزادی بیش‌تری برای آن‌ها به ارمغان می‌آورد. فریتاس معتقد است که اگر چیزی که دانشجویان می‌خواهند واقعاً دوست‌یابی باشد، زندگی در رابطه جنسی بی‌تعهد اصلاً آن را تأمین نخواهد کرد.
فریتاس اظهار کرده‌است که «رابطه جنسی بی‌تعهد عملی جنسی است که سبب از میان رفتن معنی، هدف و رابطه می‌شود.»  با این حال، بیشتر دانشجویان دوست دارند در یک رابطه عاشقانه باشند. یک مطالعه نشان داده‌است که ۶۳٪ از دانشجویان مرد و ۸۳٪ از دانشجویان زن رابطه عاشقانه سنتی را در مرحله فعلی زندگی خود به رابطه جنسی غیررسمی ترجیح می‌دهند. علاوه بر این، ۹۵٪ از خانم‌ها و ۷۷٪ از آقایان اظهار کرده‌اند که قرار گذاشتن سنتی را به رابطه مبتنی بر رابطه جنسی بی‌تعهد ترجیح می‌دهند. یان کرنر، مشاور جنسی، می‌گوید:» بدون استثنا، [دانشجویان] در مورد یک رابطه طولانی مدت تک‌همسرانه به عنوان هدف نهایی مورد نظر خود فکر می‌کنند.» در حالی که بیش از نیمی از دانش آموزان هر دو جنس می‌گویند که دوست دارند رابطه ای عاشقانه داشته باشند، تنها ۶٫۵٪ (۴٫۴٪ از مردان و ۸٫۲٪ از زنان) انتظار این چنین روابطی را دارند. ۵۱٪ از زنان و ۴۲٪ از مردان سعی کرده‌اند در مورد امکان شروع یک رابطه عاشقانه با یک شریک زندگی مشترک صحبت کنند.
تحقیقات باگل نشان داده‌است که بیش از نیمی از روابط دانشجویان مبتنی بر رابطه جنسی بی‌تعهد آغاز می‌شود. مطالعه فریتاس نشان می‌دهد که وقتی چنین رابطه‌ای آغاز شود، معمولاً پس از ماه‌ها، شامل درگیر شدن در یک سری برخوردهای جنسی می‌شود. همچنین گفتنی است که چنین روابطی که از آن به عنوان رابطه «دوستی برای مزایا» نیز یاد می‌شود، همواره سطح پایین‌تری از رضایت را در افراد ایجاد می‌کند. گارسیا می‌گوید که رابطه جنسی بی‌تعهد می‌تواند به کاهش میزان دوست‌یابی واقعی در بین جوانان منجر شود، اما هرچه افراد کمی پیرتر می‌شوند، تمایلشان به چنین روابطی کاهش یافته و به روابط سنتی روی می‌آورند.
بیش‌تر اوقات، به نظر می‌رسد زن و مرد به اصطلاح با هم «یکی» نیستند. به گفته باگل، بسیاری از مردان معتقدند که زنان اغلب به دنبال چنین روابط مبتنی بر رابطه جنسی بی‌تعهد هستند، به این امید که بعدها بتوانند چنین روابطی را تبدیل به یک رابطه بلندمدت کنند. به عنوان مثال، هنگامی که از یک دانشجوی پسر پرسیده شد که زنان در چنین روابطی به دنبال چه هستند، پاسخ او این بود که بیش‌تر زنان معمولاً از حالت به اصطلاح «بزن و در رو» خوششان نمی‌آید.
وید، جامعه‌شناس با اینکه دانشجویان خواهان روابط تک‌همسرانه و طولانی‌مدت هستند، مخالف است. او به الیزابت آرمسترانگ و لورا همیلتون هانا روزین و کیت تیلور استناد می‌کند که معتقدند رابطه جنسی بی‌تعهد برای زنان خوب است؛ زیرا باعث می‌شود زنان از قید ازدواج و یافتن یک شریک زندگی طولانی‌مدت رها شده و بتوانند روی تحصیلات و پیشرفت حرفه ای خود متمرکز شوند.
فریتاس معتقد است رابطه جنسی بی‌تعهد سبب «عقب‌نشینی» دانشجویانی که اغلب تجربه کمی از قرار ملاقات دارند و در نتیجه، مهارت کمی در یافتن یک شریک عاشقانه دارند، شده‌است. کالج‌ها چنان رغبت به فرهنگ دوست یابی سنتی کاهش یافته‌است که بیش‌تر دانشجویان اظهار کرده‌اند که تنها پس از نخستین قرار گذاشتن اقدام به برقراری رابطه جنسی کرده‌اند. در بعضی از دانشگاه‌ها، قرار گذاشتن سنتی به قدری نادر است که بسیاری از دانشجویان مهارت لازم برای دانستن نحوه درخواست بیرون رفتن از شخصی را ندارند. کالج بوستون حتی دوره ای را در مورد نحوه برنامه‌ریزی و اجرای نخستین قرار ارائه می‌دهد.