stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویلنوو، واله دائوستا

| ویلنوو، دره آئوستا Veullanoua | ویلنوو، دره آئوستا Veullanoua |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Villeneuve Commune de Villeneuve: Comune di Villeneuve Commune de Villeneuve
  نشان:   نشان
کشور: ایتالیا
ناحیه: واله دائوستا
استان / شهرستان: none
دهستان: Balmet, Bertolaz, Bruillen, Champagne, Champagnole, Champleval, Champlong-Dessus, Champlong-Martignon, Champlong-Rosaire, Champlong-Vaillon, Champrotard, Chavonne, La Cloutraz, La Côte, La Crête, Croix-Blanche, Cumiod, Montovert, Peranche, Saburey, Saint-Roch, Trépont, Véreytaz
حکومت: حکومت
 • شهردار: Roberta Quattrocchio
مساحت: مساحت
 • کل: ۸ کیلومتر مربع (۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۷۰ متر (۲۲۰۰ فوت)
جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۲۲): جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۲۲)
 • کل: ۱۲۶۲
 • تراکم: ۱۶۰/کیلومتر مربع (۴۱۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Villeneuvois
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۱۱۰۱۸
پیش‌شماره تلفن: ۰۱۶۵
قدیس پشتیبان: Saint Blaise
روز قدیس: February 3
وبگاه: وبگاه رسمی
ویلنوو (به انگلیسی: Villeneuve) یک شهر و کومونه در واله دائوستا است.
جنگ‌افزار ضدماهواره

شلیک موشک ضدماهواره از جنگندهٔ آمریکایی اف-۱۵
جنگ‌افزار ضدماهواره جنگ‌افزاری است که برای از کار انداختن یا نابود کردن ماهواره برای مقاصد استراتژیک نظامی به‌کار می‌رود. تاکنون فقط کشورهای ایالات متحده، روسیه، جمهوری خلق چین و هند قادر به ساخت و گسترش این جنگ‌افزارها بوده‌اند.
در ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۵ ایالات متحده ماهوارهٔ پی۷۸-۱ خود را به‌وسیلهٔ موشک ضدماهواره ای‌اس‌ام-۱۳۵ آسات نابود کرد. در ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۰۷، چین یک ماهواره آب و هوایی قدیمی خود را نابود کرد. یک سال و یک ماه بعد در تاریخ ۲۱ فوریهٔ ۲۰۰۸، ایالات متحده ماهوارهٔ جاسوسی یواس‌ای ۱۹۳ خود را توسط موشک ضدماهوارهٔ ریم-۱۶۱ استاندارد ۳ هدف قرار داد.
سازمان بین‌المللی صهیونیستی زنان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ויצו: ויצו
بنیان‌گذاری: لندن، ۷ ژوئن ۱۹۲۰؛ ۱۰۴ سال پیش (۱۹۲۰-07}})
بنیان‌گذار: ورا ویزمن ربکا سیف ادیت ادگار
گونه: سازمان مردم‌نهاد
هدف: وکالت سیاسی
رئیس: استر مور
وبگاه: wizo.org
سازمان بین‌المللی صهیونیستی زنان (ویزو)(عبری: ויצו‎) یک سازمان داوطلبانه است که به رفاه اجتماعی در تمامی بخش‌های جامعه اسرائیل، ارتقای وضعیت زنان و آموزش یهودیان در اسرائیل و جوامع دور از وطن اختصاص یافته‌است.
تاریخچه

ویزو در ۷ ژوئیه ۱۹۲۰توسط ربکا سیف، ورا وایزمن (همسر اولین رئیس‌جمهور اسرائیل، حییم وایزمن)، ادیت ادر، رومانا گودمن و هنریتا ایرول، به منظور ارائه خدمات اجتماعی برای ساکنان فلسطین تحت‌قیمومت بریتانیا، در انگلستان تأسیس شد.
ویزو در سراسر اروپا شعبه‌هایی افتتاح کرد، مانند شعبه‌ای که توسط جولیا باتینو در مقدونیه اداره می‌شد، اما بسیاری از این شعب در پی اشغال نازی‌ها و هولوکاست تعطیل شدند. شعبه‌هایی که در آمریکای لاتین قرارداشتند در طول جنگ به فعالیت خود ادامه دادند.
در سال ۱۹۴۹، پس از تأسیس اسرائیل، ویزو مقر خود را به اسرائیل منتقل کرد و سیف رئیس سازمان جهانی ویزو شد. در سال ۱۹۶۶ رزا گینوسار جایگزین او شد. دیگر رؤسای گذشته عبارتند از: رایا جاگلوم و میکل هارئل مودای، بانوی سابق اسرائیل و همسر سیاستمدار اسرائیلی، اسحاق مودایی.
اِوِلین سامر (رئیس کل ویزو) و ایلانا بن آمی (رئیس ویزو اسرائیل) سعی کردند در سال ۱۹۷۵ با رئیس‌جمهور مکزیک لوئیس اچوریا مذاکره کنند تا او را از محکوم کردن صهیونیسم به عنوان نژادپرستی در کنفرانس جهانی زنان در مکزیک منصرف کنند. علیرغم وعده‌های اچوریا، مجمع عمومی سازمان ملل متحد پس از انگیزه کشورهای عربی و حمایت کشورهای جنبش عدم تعهد و بلوک شوروی، قطعنامه ۳۳۷۹ را علیه صهیونیسم تصویب کرد.
از جمله پروژه‌های اولیه رفاه اجتماعی ویزو در فلسطین تحت قیمومت، تأسیس کلینیک‌های مناسب برای نوزادان تیپات‌هالاو و مراکز توزیع لباس بود که بسیاری از آن‌ها هنوز در حال فعالیت هستند. ویزو نخستین مرکز مراقبت روزانه را در سال ۱۹۲۶ در تل‌آویو افتتاح کرد.
در سال ۲۰۰۸، ویزو به‌همراه دو سازمان دیگر زنان، به‌دلیل دستاوردهای مادام‌العمر و کمک ویژه به جامعه و دولت اسرائیل، جایزه اسرائیل را دریافت کردند.
فعالیت سیاسی در اسرائیل

ویزو حزبی تشکیل داد و در اولین انتخابات اسرائیل در سال ۱۹۴۹ برای کنست نامزد شد و ۱٫۲ درصد آرا را به دست آورد. یک کرسی به دست آورد که توسط ریچل کوهن-کاگان، رئیس وقت ویزو نمایندگی شد. کوهن-کاگان بعداً به عنوان عضوی از حزب لیبرال در انتخابات کنست پنجم شرکت کرد (البته او یکی از اعضای گروهی بود که برای تشکیل لیبرال‌های مستقل جدا شد).
بایگانی ویزو

آرشیو ویزو شامل عکس‌ها و اسناد تاریخی از دوره سکونت قدیمی و دوره پس از تأسیس کشور است. این تصاویر داستان زنان، نقش و سهم آنان در شکل‌دادن به چهره جامعه اسرائیل را توصیف می‌کند. این آرشیو شامل عکس‌هایی مانند اولین مهدکودک، اولین قطره شیر، اولین یتیم خانه و غیره است.
امروزه

امروزه ویزو دارای ۱۸۰ مرکز مراقبت روزانه در اسرائیل است که از ۱۴۰۰۰ کودک مادر شاغل، مهاجر جدید و خانواده‌های نیازمند مراقبت می‌کند. این سازمان همچنین اردوهای تابستانی، دوره‌های آموزشی برای خانواده‌های تک والد و چارچوب‌های درمانی برای کودکانی که با حکم دادگاه از خانه‌های خود خارج می‌شوند، برگزار می‌کند.
ویزو اکنون بزرگترین سازمان صهیونیستی زنان در جهان محسوب می‌شود. در سال ۲۰۰۸، ۳۶ کشور عضو در این سازمان، نمایندگانی را برای جشن تولد ۸۸ سالگی ویزو راهی اسرائیل نمودند.
رئیس فعلی مجموعه جهانی ویزو، استر مور است که در سال ۲۰۱۶ جایگزین توا بن‌دوف شد.
ورا وایزمن در حال بازدید از مهد کودک ویزو در رحوفوت در سال ۱۹۴۶
نشان افتخار ویزو متعلق به بتی هالف-اپستاین، در مجموعه موزه یهودیان سوئیس
نمایشگاه کتاب ویزو در استراسبورگ، فرانسه، ۲۰۰۹
آزار جنسی یا تجاوز به زندانیان در ایران

تجاوز جنسی به زندانیان در ایران به بررسی تاریخچه رواج تجاوز جنسی به زندانیان در ایران می‌پردازد. تجاوز، ممکن است برای شکنجه و تخریب روحی و روانی زندانیان، یا دلایل دیگر، صورت پذیرد. با توجه به اینکه تجاوز جنسی، آثار بسیار مخربی بر روحیه افراد مورد تجاوز قرار گرفته دارد و همچنین باعث احساس شرمساری این افراد می‌شود، از این رو، تعداد کمی از زنده ماندگان این موارد، حاضر شده‌اند که با رسانه‌ها مصاحبه کنند. در چند برهه از تاریخ جمهوری اسلامی ایران، نظام جمهوری اسلامی ایران متهم به تجاوز جنسی گسترده به زندانیان سیاسی شد. در زمان اعدام زندانیان سیاسی در دهه ۶۰، اشخاصی همچون حسینعلی منتظری که در آن زمان قائم‌مقام رهبر جمهوری اسلامی ایران بود طی نامه‌ای به تجاوز به زندانیان دختر اعتراض می‌کند. در آنچه به نام «پرونده وبلاگ نویسان» شهرت دارد، متهمان پرونده از «تهدید شدن به تجاوز» در زمان بازداشت، خبر دادند. در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد و اجرای طرح ارتقای امنیت اجتماعی توسط پلیس، افرادی که در این خصوص در بازداشتگاه کهریزک حبس شدند از تجاوز، برهنه کردن عورت و ادرار بر روی زندانیان سخن گفته‌اند و گزارشهایی از شکنجه و آزار جنسی بازداشت شدگان اعتراضات به دهمین انتخابات ریاست جمهوری نیز، مطرح شده‌است. چنان‌که یکی از کاندیداهای انتخابات دهم ریاست جمهوری به نام مهدی کروبی قویاً خواستار بررسی آن شد. به جز این نیز حکومت ایران در موارد پراکنده دیگری، همچون پرونده زهرا کاظمی، به اعمال تجاوز جنسی به منظور شکنجه زندانیان متهم شده‌است.
دهه ۵۰ (سال‌های ۵۷–۵۰)

در دهه ۵۰ و به دنبال ایجاد گروه‌های چریکی -عمدتاً چپ- در ایران، زنان فعال سیاسی زندانی شدند. در خاطراتی که توسط برخی از این زنان ثبت شده مواردی از تجاوز توسط بطری و باتون برقی -به قصد شکنجه زندانی- ذکر شده‌است.
در دوره جمهوری اسلامی

«تجاوز جنسی در زندان‌های [جمهوری اسلامی] ایران موضوعی قطعی است…. من ۷ هزار زندانی سیاسی را در ۴ سال ونیم دوره زندان شاه دیدم، با آن‌ها زندگی کردم، حتی در یک مورد نشنیدم کسی [از زندانیان مرد] به من بگوید که به خودش تجاوز شده یا اینکه مشاهده کرده یا شنیده که به یک زندانی، تجاوز جنسی، صورت گرفته‌است». محسن مخملباف
بر پایهٔ گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران، در گزارش خود از شکنجه و تجاوز جنسی در زندان‌های ایران و نیز سرکوب سازماندهی‌شده اقلیت‌های دینی، قومی و جنسی در این کشور، انتقاد کرده‌است.
تهدید، آزار (دشنام جنسی یا لمس بدن…) و تجاوز جنسی، از جمله، بر ضد زندانیان عقیدتی و سیاسی، یکی از شیوه‌های شکنجه در نظام جمهوری اسلامی ایران است.
برخی از بانوان که در زندان به آن‌ها تجاوز جنسی می‌شد، بعد از مدتی، خودکشی می‌کردند. در زندان‌های جمهوری اسلامی به مردان هم، برای خُرد کردنشان تجاوز می‌شود؛ ولی به گفته برخی از زندانیان در دوره پهلوی، هیچ مردی، مورد تجاوز قرار نگرفت.
در برخی از گواهی‌ها از بودن مکان‌هایی برای تجاوز در زندان‌های جمهوری اسلامی، یاد شده‌است.
در دوره جمهوری اسلامی > برده‌داری جنسی در زندان

به گواهی برخی از زندانیان سیاسی، (برای نمونه) در یک شب، به یک جوان، ۷ بار تجاوز جنسی شد و پس از شکایت وی به مسئولان زندان، به سلول انفرادی، برده شده. بردگی جنسی در زندان‌های حکومت جمهوری اسلامی، رایج است و برخی از افراد مربوط، مفعولان (بردگان جنسی) خود را به زندانیان دیگر می‌فروشند.
در دوره جمهوری اسلامی > سازمان‌دهی تجاوزها

در برخی از شهادت‌نامه‌های بانوان زندانی، از سازمان‌دهی شده بودن انجام تجاوزهای جنسی به زندانیان عقیدتی و سیاسی و امنیتی، یاد شده‌است.
در دوره جمهوری اسلامی > آزار جنسی دگرباشان جنسی معترض

همچنین ببینید: نقض حقوق دگرباشان جنسی در جمهوری اسلامی ایران
بیش از ۴۰ درصد از دگرباشان جنسی، مورد تعرض جنسی، قرار می‌گیرند که ۲۰ درصد آنان پس از کمک گرفتن از نیروی انتظامی یا قوه قضاییه، مورد توهین و خشونت گفتاری، فیزیکی و حتی جنسی، قرار گرفتند.
دهه ۶۰ > برخی از قربانیان تجاوز جنسی در دهه ۶۰

سعیده سیابی؛ وی در سال ۱۳۶۰، به همراه کودک چهارماه‌اش بازداشت شده و در زندان، مورد تجاوز قرار گرفت.
آذر آل‌کنعان (نینا اقدم)؛ یکی از کنشگران سیاسی کردتبار که در سال ۱۳۶۱ و در ۱۸ سالگی به همراه کودک ۹ ماهه‌اش دستگیر شد و در زندان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مورد تجاوز جنسی قرار گرفت.
قانع محمدرضایی؛ وی از سه بار تجاوز به خود در دهه ۶۰ در زندان جمهوری اسلامی، یاد می‌کند.
پس از پایان جنگ تا سال ۱۳۸۸

سازمان گزارشگران بدون مرز آزار جنسی بازداشت شدگان را باسابقه قلمداد کرده و معتقد است که تنها پس از انتشار نامه مهدی کروبی متعاقب حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) این موضوع به‌طور رسمی و گسترده مورد توجه قرار گرفته‌است. به عنوان مثال در آنچه به نام «پرونده وبلاگ نویسان» شهرت دارد، وبلاگ نویس‌هایی مانند امید معماریان، روزبه میرابراهیمی و شهرام رفیع زاده از «تهدید شدن به تجاوز» در زمان بازداشت، خبر دادند. معینی همچنین به نقل قولی از شیرین عبادی در مورد پرونده زهرا کاظمی پرداخته که می‌پرسد «اگر به سر خانم کاظمی ضربه خورده‌است، چرا قسمت خاصی از لباس‌هایش خونی است؟» سعید امامی متهم قتل‌های زنجیره‌ای بود که در زندان به طرز مشکوکی کشته شد. سپس همسر او در هنگام بازجویی مورد آزار لفظی جنسی قرار گرفت که برای اولین بار نمایندگان مجلس آن را شنیدند.
پس از پایان جنگ تا سال ۱۳۸۸ > قربانیان تجاوز

زهرا کاظمی؛ وی یک خبرنگار ایرانی-کانادایی بود که ادعا می‌شود پس از دستگیری در زندان اوین به جرم تهیه عکس و خبر، مورد تجاوز جنسی قرار گرفت و سپس به قتل رسید.
زهرا بنی‌یعقوب؛ وی یک پزشک بود که توسط کمیته امر به معروف همدان در پارکی دستگیر شد و در محل بازداشتگاه به دار آویخته شد تا خودکشی جلوه داده شود. بنا بر گزارش‌هایی به وی در محل بازداشتگاه تجاوز شده بود و به خاطر پنهان کردن این مورد وی به قتل رسیده‌است.
عاطفه رجبی سهاله؛ وی چندین بار توسط ستاد احیای امر به معروف سپاه، دستگیر و به شلاق و زندان محکوم شد. در زندان توسط یکی از نیروهای سابق سپاه که ۵۱ سال داشته مورد تجاوز قرار می‌گیرد. وی درحالی‌که ۱۶ سال داشت و به شهادت همسایگان دچار اختلال مشاعر بوده‌است، توسط قاضی  حاجی رضایی (رئیس دادگستری نکا) در ملأ عام به دار آویخته شد. اعدام وی جنجال برانگیزترین مورد اعدام کودکان در ایران بود.
متین یار؛ در سال ۱۳۸۶، توسط برخی از مسئولان زندان، بارها و به‌گونه ای وحشیانه و با آسیب جسمی، مورد تجاوز قرار گرفت و نیز تهدید شد که اگر افشاگری کند، طوری او را می‌کشند که خودکشی به نظر برسد.
مسیح علینژاد؛ هنگامی که برای پیگیری شکایت ستاد کل نیروهای مسلح از مطلب وی در روزنامه همبستگی و برای ادای توضیح به شعبه ۱۴۱۰ دادگاه کارمندان دولت می‌رفت، قاضی جلوی وکیل و معاون روزنامه همبستگی به او گفت اگر رسماً در روزنامه، عذرخواهی‌اش را ننویسد و منتشر نکند، روزنامه همبستگی باید روز بعدش، گزارش خبرنگار زنی را تیتر یک خود کند که در یک هفته با سه مرد زنا می‌کند. آن خبرنگار مورد نظر، خود مسیح علی‌نژاد بود.
معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ > نامه کروبی

مهدی کروبی یکی از نامزدهای انتخاباتی در نامه‌ای به هاشمی رفسنجانی صریحاً به تجاوز به دختران و پسران بازداشت شده اشاره کرده‌است. مجید انصاری، معاون سابق رئیس‌جمهوری ایران و عضو مجمع روحانیون مبارز، در گفتگو با خبرگزاری جمهوری اسلامی، ایرنا، دربارهٔ درخواست مهدی کروبی از هاشمی رفسنجانی، برای بررسی موضوع «تجاوز به زندانیان» گفته‌است: «با کمال تأسف اینها صحت دارد و آدم باید به قول امیرالمؤمنین آرزوی مرگ کند که در جمهوری اسلامی کار به اینجا برسد که چنین فجایعی رخ دهد… نه یک مورد بلکه متعدد بوده‌است.» میرحسین موسوی نیز برای مطرح کردن این نامه از مهدی کروبی تقدیر کرد.
معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ > کمیته ویژه مجلس

وبگاه پارلمان نیوز به نقل از یکی از اعضای کمیته ویژه مجلس برای بررسی حوادث پس از انتخابات که نخواست نامش فاش شود، گفت که به برخی از بازداشت‌شدگان به وسیله باتون و شیشه نوشابه تجاوز شده‌است و در صورت تکمیل گزارش جزئیات آن را دراختیار رئیس مجلس و بزرگان نظام قرار خواهد گرفت.
معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ > بازداشتگاه کهریزک

مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران گزارشی از صحبت‌های زندانیان بازداشتگاه کهریزک تهیه کرده‌است. در این گزارش آمده که در طرح امنیت اجتماعی، زندانیان مورد تجاوز، برهنه کردن عورت و ادرار بر روی زندانیان قرار گرفته‌اند. بابک داد، روزنامه‌نگار، در مصاحبه با تلویزیون صدای آمریکا از تجاوز گسترده به پسران در بازداشتگاه کهریزک و به خصوص تجاوز شدید به پسری جوان به نام مهدی که باعث عفونت روده و پارگی مقعد وی شده‌است اشاره کرد. همچنین یک روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر که خود مدتی در بازداشت بوده می‌گوید گزارش‌های از تهدید جنسی و نگهداری بازداشت شدگان به صورت عریان در مکانهایی که تحت کنترل پلیس و سپاه است (از جمله سوله کهریزک و سوله پاسارگاد) دریافت کرده‌اند که حاکی از برخورد وحشیانه با آنان است.
معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ > گزارش گاردین

گاردین در گزارش مفصل خود پیرامون حمله نیروهای امنیتی و بسیجی به کوی دانشگاه تهران در مصاحبه با یکی از دانشجویان به آزار جنسی وی اشاره کرده و به نقل از آن دانشجو می‌نویسید: «پلیس به داخل خوابگاه‌ها گاز اشک آور شلیک کرد، ما را زد، پنجره‌ها را شکست و مجبورمان کرد بر زمین دراز بکشیم. من حتی تظاهرات هم نکرده بودم اما یکی از آن‌ها رویم پرید، پشتم نشست و مرا زد؛ و بعد درحالی که تظاهر می‌کرد در جستجوی چاقو و تفنگ است، از من سوءاستفاده جنسی کرد. تهدیدمان می‌کردند که ما را حلق آویز کنند و به ما تجاوز کنند.» روزنامه گاردین در گزارش دیگری به نقل از وبلاگ‌های ایرانی از احتمال آزار جنسی علیه بازداشت شدگان سخن گفته‌است.
سازمان مردم نهاد و غیردولتی علیه آپارتاید جنسیتی (عاج)، در گزارشی از درون زندان زنان از فردی به نام طلا یاد کرده‌است که پیشنهاد رابطه جنسی از بازپرس خود دریافت کرده‌است. این نهاد از بندهای امنیتی ۲۰۹ و ۲-الف زندان اوین به عنوان بندهایی خطرناک برای زنان نام برده‌است که در آن زنان و دختران متهم سیاسی و امنیتی همواره و طبق رویه همیشگی مورد تهدید به تجاوز جنسی قرار می‌گیرند؛ همچنین اشاره شده‌است که بازسازی صحنه تجاوز برای زنان متهم در این بندهای امنیتی، که خارج از نظارت زندان اوین و قوانین قرار دارد، همچون بازسازی صحنه اعدام برای مردان مرسوم است. در ادامهٔ این گزارش آمده‌است که دست زدن به اندام زنان و دختران و تعریف بیمارگونه جزء به جزء از همه اندام آن‌ها رویهٔ همیشگی بندهای امنیتی است. در این گزارش مواردی از تخلف جنسی یا قاچاق و تجاوز یا سوء استفاده از زنان زندانی در بند زنان زندان، توسط رؤسای سابق زندان رجایی شهر و بند ۳۵۰ اوین مورد اشاره قرار گرفته‌است. اشاره‌ای به زندانیان عادی زن نیز صورت گرفته و در مورد در موقعیت تجاوز قرار دادن آن‌ها آورده شده‌است «زندانیانی که به مرخصی، پول و مواد مخدر و حتی به مکانی برای زندگی نیازمندند و جرم برخی از آن‌ها روسپی گری و استعمال مواد مخدر بوده‌است، چاره‌ای به جز تن دادن به این شرایط و ارتباطات ندارند».
معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ > واکنش نهادهای خارج از ایران

سازمان عفو بین‌الملل خواستار بررسی شکنجه و تجاوز جنسی در زندان‌های ایران شد. دبیرکل عفو بین‌الملل گفت: «اشکال بدرفتاری‌های توصیف شده، حاکی از آن است که قربانیان به افراطی‌ترین شیوه‌ها تحقیر شده‌اند و چنانچه این اتهامات درست باشند، مسئولان باید بی‌درنگ پاسخگو باشند».
همچنین سناتور جمهورِی خواه ایالات متحده آمریکا، تدیوس مک کاتر در سخنرانی خود در کنگره آمریکا از تجاوز و قتل یکی از بازداشت شدگان به نام ترانه موسوی نام برده‌است.
معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ > تهدید به تجاوز

به گفته محسن مخملباف بسیاری نیز تهدید شدند به اقوامشان تجاوز می‌شود مانند محمدعلی ابطحی که بعد از ملاقات با خانواده‌اش در زندان، تهدید شد که اگر اعتراف نکند، به همسر و دخترانش تجاوز می‌شود.
معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ > قربانیان تجاوز (۱۳۸۸)

مریم صبری، آرش توکلی، ابراهیم شریفی و ابراهیم مهتری، چهار تن از معترضان به نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ بودند که توانستند از ایران خارج شوند و در مصاحبه‌هایی عنوان کردند که در زندان‌های ایران به آن‌ها تجاوز شده‌است.
از سال ۱۳۸۸ به بعد

«عکس‌های پزشکی قانونی زنجان، نشان می‌دهد که تن من از شانه و سینه تا بازو و ران پا چگونه توسط مردان [زندانبان] دریده شده بود…. من بارها و بارها، چه در سلول‌های انفرادی و چه در بند عمومی زندان اوین، حتی در بند عادی زنان زندان زنجان، روایت‌هایی از تعرض‌های [جنسی] مردان حکومت جمهوری اسلامی ایران نسبت به زنان را شاهد بوده‌ام و شنیده‌ام». نرگس محمدی
در اسفند ۱۳۹۹، نرگس محمدی، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر در مصاحبه‌ای از آزار جنسی خود به دست رئیس زندان و برخی از زندانبانان خبر داد. وی گفت که با وجود گواهی پزشکی قانونی دربارهٔ آثار کبودی در ۲۴ جا از بدنش، از جمله، بر گردن و سینه و ران و پا، به شکایتش رسیدگی نشده‌است.
کسانی همچون: نیلوفر بیانی، هنگامه شهیدی و نیگارا افشارزاده، سپیده قلیان... نیز در زندان‌های جمهوری اسلامی، مورد تهدید یا آزار جنسی قرار گرفته‌اند.
نیلوفر بیانی در نامه ای به سید علی خامنه‌ای در ۲۲ بهمن ۱۳۹۷، به توضیح رفتار بازجویان سپاه پرداخته و در بخشی از آن نوشته که وی «به همراه ۷ مرد مسلح به ویلایی خصوصی در لواسان منتقل شده تا با وجود امتناع، مجبور به نظاره رفتار غیراخلاقی و غیراسلامی آنها در استخر خصوصی بشود»
از سال ۱۳۸۸ به بعد > آزار جنسی زندانیان اعتراضات آبان ۹۸

برخی از زندانیان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران یا نزدیکانشان، مورد تهدید، آزار یا خشونت جنسی قرار گرفتند.
از سال ۱۳۸۸ به بعد > در دوره خیزش ۱۴۰۱

مقالهٔ اصلی: آزار جنسی معترضان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران
در پی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران نیز آرمیتا عباسی چند بار مورد تجاوز قرار می‌گیرد ودر ۲۶ مهرماه همراه با مأموران لباس شخصی به بیمارستان  امام علی کرج منتقل شده و توسط مأموران امنیتی از بیمارستان ربوده می‌شود. بنابر گزارش سی‌ان‌ان مدارکی که از مکالمات میان پزشکان در پیام‌های خصوصی اینستاگرام درز کرده «نیروهای امنیتی حکومت او را شکنجه کردند و مورد خشونت جنسی قرار داده‌اند».
آثار دربارهٔ تجاوز جنسی و شکنجه‌گران

جنایت بی‌عقوبت (شکنجه و خشونت جنسی علیه زندانیان سیاسی زن در جمهوری اسلامی)؛ ۲ جلدی؛
شکنجه سفید؛ نوشتاری است از نرگس محمدی دربارهٔ شکنجه‌های جنسی و غیرجنسی دربارهٔ بانوان زندانی (همچون: نرگس محمدی، نیگارا افشارزاده، آتنا دائمی، زهرا ذهتابچی، نازنین زاغری، مهوش شهریاری، هنگامه شهیدی، ریحانه طباطبایی، سیما کیانی، فاطمه محمدی، صدیقه مرادی، نازیلا نوری و شکوفه یداللهی) در نظام جمهوری اسلامی ایران، به همراه نام برخی از شکنجه‌گران.
زیر بوته‌های لاله عباسی؛ کتابی از نسرین پرواز.
فنلاند در المپیک تابستانی ۱۹۲۸

بازی های المپیک تابستانی در هلند
فنلاند در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ که در شهر آمستردام هلند برگزار شد، کاروان فنلاند با ۶۹ ورزشکار در این رقابت‌ها شرکت کرد و موفق به کسب ۲۵ مدال (۸ طلا، ۸ نقره، ۹ برنز) شد. در جدول رتبه‌بندی توزیع مدال‌ها، فنلاند در ردهٔ ۳ مسابقات قرار گرفت.
هدفمندسازی یارانه‌ها در ایران
دهک درآمد (تقسیم طبقه درآمد)

اگرچه در ابتدا طرح هدفمندسازی یارانه‌ها به صورت یارانه همگانی و غیرمشروط به ایرانیان اجرا شد، ولی در سال‌ها و دولت‌های بعد تصمیم گرفته شده پرداخت یارانه حاصل از این طرح به دهک‌های خاصی انجام شود، ولی از آنجا که سیستم مالیاتی در ایران بر اساس درآمد نبود، زیرساخت پرداخت یارانه عادلانه بر اساس دهک بندی فراهم نبود، علی‌رغم اینکه اینکار به صورت یک شعار سیاسی درآمده بود و وزارت رفاه دولت یازدهم و دوازدهم هشت سال برای انجام اینکار صرف کرد، ولی هیچوقت اینکار کامل انجام نشد. از آنجا که از سال ۱۳۹۱ اصلاح قیمت‌های انرژی و میزان یارانه نقدی طبق مرحله دوم طرح هدفمندسازی به روز نشده بود، طبق برنامه تازه مردمی سازی یارانه از اردیبهشت ۱۴۰۱ از ۸۳ میلیون نفر کل جمعیت کشور ۷۷ میلیون یارانه‌بگیر در دو طبقه تقسیم‌بندی شده‌اند، ۳۰ درصد این جمعیت یارانه ۴۰۰ هزار تومانی، ۶۰ درصد یارانه ۳۰۰ هزار تومانی و ۱۰ درصد از مردم نیز یارانه‌ای دریافت نخواهند کرد.
قانون هدفمندکردن یارانه‌ها

| قانون هدفمندکردن یارانه‌ها | قانون هدفمندکردن یارانه‌ها |
| --- | --- |
مجلس شورای اسلامی: مجلس شورای اسلامی
قانون هدفمندکردن یارانه‌ها: قانون هدفمندکردن یارانه‌ها
مصوبه: قانون شماره ۲۵۷/۵۴۵۶۵ ابلاغ‌شده در ۲۶ دی ۱۳۸۸
قلمرو اجرایی: جمهوری اسلامی ایران
وضع‌شده توسط: شورای نگهبان
تاریخ تصویب: ۱۵ دی ۱۳۸۸
تاریخ وضع: ۲۳ دی ۱۳۸۸
تاریخ امضا: ۴ بهمن ۱۳۸۸
امضا شده توسط: رئیس‌جمهور محمود احمدی‌نژاد
تاریخچه تصویب قانون: تاریخچه تصویب قانون
مصوبه لایحه: ۴۱۱۷۹/۱۸۳۵۱۴
تاریخ انتشار لایحه: ۹ دی ۱۳۸۷
پیشنهاددهنده: وزارت امور اقتصادی و دارایی
تصویب لایحه در کمیسیون: ۱۲ مرداد ۱۳۸۸
برگشت(ها): برگشت(ها)
مخالفت شورای نگهبان (۱۹ آذر ۱۳۸۸): مخالفت شورای نگهبان (۱۹ آذر ۱۳۸۸)
وضعیت: در حال اجرا: وضعیت: در حال اجرا
قانون هدفمندکردن یارانه‌ها در زمستان ۱۳۸۷ به صورت لایحه از سوی دولت نهم جمهوری اسلامی ایران ارائه شد و پس از مدت‌ها کش و قوس، با اعمال تغییراتی به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. این لایحه قسمتی از طرح تحول اقتصادی می‌باشد که دولت احمدی‌نژاد آن را مطرح کرده است. در آذر ۱۳۸۸، با بالاگرفتن اختلاف بین مجلس و دولت در خصوص نحوه در اختیار گرفتن درآمد ناشی از آزادسازی قیمت‌ها، این ماده به شورای نگهبان ارسال شد و با بررسی آن توسط این شورا، منابع مالی به وجود آمده در پی حذف یارانه‌های اجناس، می‌بایست در اختیار دولت قرار می‌گرفت.
در تاریخ ۲۷ آذر ۱۳۸۹، محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهوری ایران با حضور در تلویزیون دولتی ایران، آغاز اجرای قانون هدفمند کردن یارانه‌ها را رسماً اعلام کرد. او گفت که از صبح روز ۲۸ آذر، حامل‌های انرژی، آب و نان در سراسر ایران با بهای جدید ارائه خواهند شد. همان شب نیروهای انتظامی و امنیتی برای مقابله با هرگونه اعتراض در پمپ بنزین‌های سراسر کشور مستقر شدند. روز بعد دولت ایران با انتشار اطلاعیه‌ای رسمی اعلام کرد که قیمت بنزین آزاد از این پس لیتری ۷۰۰ تومان و قیمت سی‌ان‌جی (گاز اتومبیل) متر مکعبی ۳۰۰ تومان خواهد بود. قیمت گازوئیل آزاد هم در این اطلاعیه لیتری ۳۵۰ تومان اعلام شد.
قانون هدفمندکردن یارانه‌ها > کلیات طرح

مطابق این قانون شانزده قلم کالا و خدمات مشمول حذف یارانه و عرضه به قیمت بین‌المللی می‌شوند. در مدت پنج سال یارانه کالاهایی چون بنزین، گازوئیل، گاز، نفت، برق، آب، گندم، شکر، برنج، روغن و شیر حذف شده و آن‌ها با قیمت بازارهای منطقه خلیج فارس عرضه می‌شوند. دولت ایران می‌تواند ۲۰ هزار میلیارد تومان از بابت افزایش قیمت، درآمد داشته و در این بین نیمی از این درآمد را برای مقابله با تورم به صورت نقدی بین مردم توزیع کند. ۳۰ درصد از این در آمدها نیز به تولیدکنندگان و ۲۰ درصد به دولت به منظور جبران خسارات ناشی از افزایش حامل‌های سوخت تعلق می‌گیرد.
در بودجه ۱۳۹۱ مقرر شد با توجه به نرخ رسمی دلار ۱۲۲۶ تومانی، هر چه مازاد درآمد از تفاوت نرخ دلار عاید شود، در صندوق ذخیره ارزی نزد صندوق توسعه ملی یا در حساب خزانه به صورت جداگانه نگهداری شود. از این مازاد درآمد ریالی دولت مقرر شد ۲ هزار میلیارد تومان برای تأمین کسری بودجه و مابقی برای حمایت از تولید و کشاورزی از محل ۳۰ درصد سهم تولید در یارانه‌ها اختصاص پیدا کند.
مرحله اول

تا مهر ۱۳۸۹، فرم‌های اطلاعات اقتصادی برای دریافت یارانه نقدی از سوی ۶۸ میلیون و ۴۸۲ هزار و ۷۵۸ نفر در قالب حدود ۲۰ میلیون خانوار تکمیل شد.
مرحله اول > اولین پرداخت

در اولین مرحله واریز یارانه نقدی در آذر ۱۳۸۹ به حساب خانوارها، با پرداخت ۴۵ هزار و پانصد تومان به ازای هر نفر در ماه(۴۵$)، در مجموع ۴ هزار و هشتصد میلیارد تومان به حساب‌ها واریز شد. دولت ایران مبلغ نزدیک به ۵ هزار میلیارد تومان به منظور واریز ۸۱ هزار تومان یارانه نقدی دوماهه به ازای هر فرد، برای ۶۰ میلیون و پانصد هزار نفر مشمول طرح در این مرحله در نظر گرفته بود.