ولفز هد
پیشینه

دانشجویان کالج ییل، پیش از تأسیس شعبه آلفای کنتیکت فی بتا کاپا در سال ۱۷۸۰ در ییل - که دومین شعبه پس از تأسیس آن انجمن در سال ۱۷۷۶ بود (که هنوز هم اعضای آن با یکدیگر به شیوه‌ای خاص دست مخفیانه می‌دهند) - به تأسیس و عضویت در انجمن‌های ادبی اقدام می‌کردند. تا دهه ۱۸۳۰، انجمن‌های ادبی دانشگاه همچون لینونیا، برادران در وحدت، و کالیوپین جایگاه خود را از دست داده بودند. کالیوپین در سال ۱۸۵۳ منحل شد و بقیه نیز پس از جنگ داخلی آمریکا فعالیت خود را متوقف کردند. کالیوپین، لینونیا، و برادران در وحدت به ترتیب در سال‌های ۱۸۱۹-۱۸۵۳، ۱۷۶۸-۱۸۷۸، و ۱۷۳۵-۱۸۶۸ فعالیت داشتند.
از اواسط دهه ۱۸۴۰ تا ۱۸۸۳، چندین انجمن تأسیس شد، اما هیچ‌کدام نتوانستند علاقه دانشجویان رشته‌های علوم انسانی در کالج ییل - که به عنوان گسترده‌ترین بخش دانشگاهی شناخته می‌شد - را به خود جلب کنند. در نتیجه، انجمن‌هایی همچون ستاره و دارت، شمشیر و تاج، قوری چای، بیل و قبر، و E.T.L. منحل شدند.
فی بتا کاپا از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۸۴ در ییل غیرفعال بود که تقریبا با سازماندهی مجدد این انجمن در سطح ملّی همزمان بود. در دهه ۱۸۲۰، موج احساسات ضد ماسونی در سراسر ایالات متحده، فی بتا کاپا را وادار کرد تا نقش پنهان‌کاری و نهان‌روشی در فعالیت‌های خود را مورد بازنگری قرار دهد. همزمان با سازماندهی مجدد ملی فی بتا کاپا در سال ۱۸۸۱، پنهان‌کاری و نهان‌روشی به عنوان یکی از ویژگی‌های اصلی این انجمن در تمامی شعب آن از بین رفت و رقابت با دیگر انجمن‌های برادری، باشگاه‌ها و انجمن‌های دانشگاهی کاهش یافت. به همین دلیل، پنهان‌کاری و نهان‌روشی به زودی در شعبه ییل نیز کنار گذاشته شد. فی بتا کاپا امروزه بدون هیچ گونه پنهان‌کاری و نهان‌روشی، همچنان به عنوان یک انجمن افتخار دانشگاهی فعالیت می‌کند.
از دهه ۱۸۵۰، ترکیب دانشجویان کارشناسی ییل متنوع‌تر شد. این کالج در حال تبدیل شدن به یک مؤسسه با اهمیت در سطح ملّی بود. دانشجویانی که از مناطق فراتر از نیو انگلند می‌آمدند و یا پیرو مسیحیت کلیسای جماعت‌گرا و یا پروتستان نبودند، به تعداد زیاد وارد این کالج شدند.
هیئت علمی و مدیریت دانشگاه تحت سلطه فارغ‌التحصیلان انجمن جمجمه و استخوان بود، به طوری که بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۹۱۶، چهار نفر از هر پنج عضو هیئت علمی را فارغ‌التحصیلان این انجمن تشکیل می‌دادند. از سال ۱۸۶۹ تا ۱۹۲۱، دبیران دانشگاه و به مدت چهل و سه سال از چهل و هشت سال بین ۱۸۶۲ تا ۱۹۱۰، خزانه‌داران دانشگاه از میان فارغ‌التحصیلان انجمن جمجمه و استخوان انتخاب می‌شدند. پنج نفر از شش عضو اول هیئت امنای ییل که توسط فارغ‌التحصیلان انتخاب شدند، عضو انجمن جمجمه و استخوان بودند.
به تدریج، نارضایتی‌ها از این وضع افزایش یافت: در سال ۱۸۷۳، روزنامه دانشجویی The Iconoclast که تنها یک بار در تاریخ ۱۳ اکتبر ۱۸۷۳ منتشر شد، خواستار لغو نظام انجمنی شد. در این روزنامه آمده بود: «انجمن جمجمه و استخوان از هر کلاسی افراد خود را برمی‌گزیند... آن‌ها کنترل ییل را در دست گرفته‌اند. امور دانشگاه توسط آن‌ها اداره می‌شود. شهریه پرداختی به کالج باید به دست آن‌ها برسد و مطابق میل آن‌ها خرج شود.... کالج ییل در مقابل انجمن جمجمه و استخوان قرار گرفته است!! ما از همه می‌پرسیم، حق این است که کدام یک باید به بقای خود ادامه دهد؟ کالج ییل یا انجمن جمجمه و استخوان؟». روزنامه Yale Daily News برای اولین بار در ۲۸ ژانویه ۱۸۷۸ منتشر شد. در خاطرات مربوط به تولد اولین روزنامه دانشگاهی، از اتخاذ استراتژی «تمسخرِ انجمن‌ها» در سال اول فعالیت این روزنامه یاد شده است.
دانشجویان کلاس ۱۸۸۴ به اتفاق آرا موافقت کردند که با صدور رأی عدم اعتماد به نظام انجمنی، از قیام دوباره علیه این نظام - که همزمان با فارغ‌التحصیلی آن‌ها صورت می‌گرفت - حمایت کنند. این باور به طور گسترده وجود داشت که نظام انجمنی موجود قابل اصلاح نیست و احتمالاً منحل خواهد شد.
در مقابل، در شماره مه ۱۸۸۴ مجله The New Englander، نوشته و منتشر شده توسط اعضای انجمن طومار و کلید، از نظام انجمنی دفاع شد. چندین نشریه به طور مرتب درباره این موضوع گزارش می‌دادند.