stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
الیزابت کین

| الیزابت کین | الیزابت کین |
| --- | --- |
کین در سالت لیک سیتی، ۱۸۷۲: کین در سالت لیک سیتی، ۱۸۷۲
نام هنگام تولد: الیزابت دنیستون وود به دنیا آمد
زادهٔ: ۱۲ مهٔ ۱۸۳۶ لیورپول، انگلستان
درگذشت: ۲۵ مهٔ ۱۹۰۹ (۷۳ سال) پنسیلوانیا
تحصیلات: کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا
همسر: توماس ال. کین (ا. ۱۸۵۳)
فرزندان: ۴، از جمله ایوان اونیل کین
والدین: ویلیام وود هریت آملیا کین
الیزابت دنیستون وود کین (زاده ۱۲ مه ۱۸۳۶ – درگذشته ۲۵ مه ۱۹۰۹) پزشک، نویسنده، بشردوست و فعال حقوق زنان آمریکایی بود. او یکی از اولین دانشجویانی بود که در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا شرکت کرد. نوشته‌های او نقشی را که همسرش، توماس کین، در تلاش‌های لابی‌گری ایفا کرد و تلاش می‌کرد تا از آزار و شکنجه لایحه لهستان از آزار و شکنجه اعضای کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرالزمان جلوگیری کند، حمایت کرد.
او دو گزارش سفر نوشت، دوازده خانه مورمون‌ها که در سفری از یوتا به آریزونا بازدید می‌شدند و روایت غیریهودی زندگی در یوتا دیکسی، که از نامه‌های او به خانه و خاطرات شخصی‌اش منتشر شد و بازگوکننده زمانی بود که او در یوتا با توماس کین در ارتباط با مورمون‌ها بود. در حالی که این کتاب‌ها ممکن است بر بحث‌های کنگره دربارهٔ لایحه لهستان تأثیر گذاشته باشند، مهم‌تر از آن روایت اول شخص نزدیک مورمون‌ها در اواسط اواخر دهه ۱۸۸۰ را نشان می‌دهند و سبک زندگی و نظرات آنها را در مورد اعمال چندهمسری نشان می‌دهند.
اوایل زندگی

الیزابت دنیستون وود در ۱۲ می ۱۸۳۶ در لیورپول انگلستان در حومه ای به نام بوتل به دنیا آمد. او سومین فرزند از شش فرزند ویلیام وود و هریت آملیا کین بود. ویلیام اسکاتلندی و هریت آمریکایی بودند. این دو در شهر نیویورک ملاقات کردند و در سپتامبر ۱۸۳۰ ازدواج کردند. ویلیام وود در تجارت خانوادگی دنیستون کار می‌کرد. او در دانشگاه سنت اندروز و دانشگاه گلاسکو تحصیل کرد و طیف وسیعی از علایق فکری داشت. الیزابت در خانه ای دوست داشتنی بزرگ شد، جایی که آموزش سکولار و معنوی او توسط والدینش انجام می‌شد. او با توماس لیپر کین، در سال ۱۸۴۲ دیدن کرد، ملاقات کرد. خانواده او در سال ۱۸۴۴ به شهر نیویورک نقل مکان کردند.
مادر الیزابت پس از به دنیا آوردن هفتمین فرزندش در حالی که الیزابت ده ساله بود درگذشت. عدم مهارت پدرش در تربیت و پرورش فرزندان، زندگی ناخوشایندی را برای الیزابت ایجاد کرد. پدر با بیوه پسر عمویش، مارگارت لارنس ازدواج کرد، اما الیزابت هرگز با نامادری خود رابطه صمیمی برقرار نکرد. سال‌های نوجوانی او پر از ناامنی عاطفی بود و بر تمایل او برای ازدواج در سنین پایین تأثیر گذاشت. او در سال ۱۸۵۳ در شهر نیویورک، زمانی که شانزده ساله بود، با توماس کین ازدواج کرد. این زوج در فیلادلفیا زندگی می‌کردند، جایی که پدر توماس، جان کی کین، به عنوان قاضی دادگاه منطقه ای ایالات متحده کار می‌کرد.
اواسط زندگی

الیزابت و توماس کین در نظر داشتند با یکدیگر همکاری کنند تا شکاف برابری جنسیتی را از طریق آموزش زنان کاهش دهند و همچنین به دنبال اصلاح نهاد ازدواج بودند. او در سال ۱۸۵۴ در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا (اکنون دانشکده پزشکی دانشگاه درکسل) به عنوان یکی از اولین دانشجویان آن ثبت نام کرد. او به مدت ۲۹ سال درس خواند و سرانجام در سال ۱۸۸۳ مدرک دکترای خود را گرفت. او و همسرش مدرسه ای را برای کودکان محروم در فیلادلفیا تأسیس کردند که بر اساس پیش دبستانی‌های فرانسوی است. او یکی از رهبران محلی جنبش خانه پناهندگان بود که به اصلاح نوجوانان بزهکار کمک می‌کرد. او همچنین یک عکاس آماتور بود.
شوهرش او را تشویق کرد تا مهارت‌های نویسندگی خود را پرورش دهد، به این امید که او تبدیل به یک نویسنده سیاسی و فعال شود. اگرچه او در آن زمان به یک فعال عمومی تبدیل نشد، اما به‌طور خصوصی می‌نوشت. او همچنین برخی از نوشته‌های تاریخی در مورد خانواده‌ها و جوامع محلی را انجام داد. با این حال، تحسین‌برانگیزترین کار او دو سفرنامه بود که هنگام همراهی همسرش در سفری برای بازدید از مورمون‌ها در یوتا نوشت.
زندگی و مرگ

مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی کین از دانشکده پزشکی در سال ۱۸۸۳، شوهرش بر اثر ذات الریه درگذشت. او به نوشتن ادامه داد و فصل آخر زندگی‌نامه پدرش را پس از مرگ او و همچنین زندگی‌نامه جدش جان کین را تکمیل کرد. او در مدرسه یکشنبه پروتستان تدریس می‌کرد و با شرکت در همایش‌های ایالتی و ملی به عنوان رئیس بخش محلی اتحادیه زنان مسیحی اعتدال انتخاب شد.
او هرگز به‌طور مستقل طبابت نمی‌کرد، اما فرزندانش اغلب در مورد بیماران با او مشورت می‌کردند. او به همراه پسرش به مکزیک سفر کرد تا در کنفرانسی برای کنگره پزشکی پان آمریکایی شرکت کند. او در طول زندگی خود فعال سیاسی بود. به توسعه مهارت‌ها و استعدادهای خود، طراحی گیاه‌شناسی، کنده کاری روی چوب، تصویربرداری میکروسکوپی و عکاسی ادامه داد. به زبان فرانسه روان صحبت می‌کرد، مهارت‌های خوبی در زبان‌های سوئدی و ایتالیایی داشت و آلمانی را در اوایل زندگی اش آموخته بود. او هرگز اشتیاق خود را برای یادگیری از دست نداد. قبل از مرگ در ۲۵ مه ۱۹۰۹ در سن ۷۳ سالگی در حال مطالعه اسپانیایی بود.
در یک مراسم ترحیم او را «مادر کین» نامیدند. کسب و کارها در شهر با وجود خصوصی بودن، به افتخار مراسم تشییع جنازه او بسته شدند.
حرفه

کتاب کین دوازده خانه مورمونی در سفری از یوتا به آریزونا نوشته شده است، شامل نامه‌های خانه و دفترچه سفر شخصی او بود. این گزارش سفر خاص، زمان سفر او را از طریق سالت لیک سیتی به سنت جورج توصیف می‌کند. هر یک از دوازده خانه ای که او از آنها بازدید کرد، توقفگاهی برای غذا و اسکان در راه بود. در نوشتن، هدف او اطلاع‌رسانی بود تا متقاعد کردن. این نه یک رویکرد غیرعادی بود و نه موضوع جدیدی، زیرا در آن زمان بسیاری از نویسندگان گزارش‌های سفر مورمون‌ها را مشابه او نوشتند. به گفته اریک الیاسون، گزارش‌های سفر به دلیل علاقه و ثبت نقطه نظر موضوع، به سبک ادبیات خود تبدیل شده بود. برخلاف بسیاری از گزارش‌های سفر مورمون‌ها که در آن زمان نوشته شده بود، نوشته‌های او بر روی مناطق روستایی یوتا متمرکز بود تا مناطق شهری، و بیش از یک شهرک بازدید شده را پوشش می‌داد. او همچنین گزارش‌هایی از پیشگامی مورمون‌ها و روابط آنها با بومیان آمریکایی اضافه کرد.
کین در طول مدت اقامت خود در یوتا، این فرصت را داشت که در برخی از جلسات کلیسای مورمون شرکت کند. در حالی که بسیاری از مسافران دیگر تحت تأثیر جلسات مورمون قرار نگرفتند، او اعتراف کرد که غیررسمی بودن و سادگی آنها را دوست دارد. او به ویژه تحت تأثیر موعظه ای که ویلیام سی استینز ایراد کرد قرار گرفت، اما از یادداشت برداری نکردن از آن پشیمان شد. او پس از گذراندن زمان زیادی با مورمون‌ها در سالت لیک سیتی، با زنان مورمون دوست شد و مسائل مربوط به تعدد زوجات، حقوق زنان و سختی‌های کلی را که مردم مورمون با آن مواجه بودند، بهتر درک کرد. او قدردان خوبی مردم بود، علیرغم اینکه اعتقاداتشان را به اشتراک نمی‌گذاشتند.
شوهرش او را تشویق کرد که مجلات شخصی و نامه‌های خود را منتشر کند تا به لابی کردن علیه قانون لهستان کمک کند. کین از نام‌های ساختگی برای محافظت از ناشناس بودن مقدسین استفاده کرد. دوازده خانه مورمونی که در سفری از یوتا به آریزونا به صورت متوالی بازدید شده بودند، توسط پدرش در نیویورک در سال ۱۸۷۴ منتشر شد. کین که همدردی فزاینده‌ای را برای مورمون‌ها، به‌ویژه زنان تجربه می‌کرد، امیدوار بود که این کتاب از آزار و شکنجه مقدسین آخرالزمان بکاهد. در حالی که کتاب او نتوانست به موفقیت اصلی دست یابد، بسیاری از آن استقبال کردند و در برخی از مقالات روزنامه به آن اشاره شد.
باورهای اجتماعی و فلسفی

تربیت عمیق مذهبی کین بر ایمانی که او در طول زندگی خود داشت تأثیر گذاشت. او مرتباً در کلیسا شرکت می‌کرد، کتاب مقدس می‌خواند، مکرراً دعا می‌کرد و حتی دعاها را در دفترهایش می‌نوشت. او سعی کرد به خواست خدا زندگی کند و اظهار داشت که دینش برای او آرامش و خوشبختی به ارمغان آورده است. او در پانزده سالگی در کلیسای پرسبیتری پذیرفته شد. پس از اینکه اولین بارداری او با سقط جنین به پایان رسید، او شروع به ترس از مرگ و میر خود کرد. ترس‌های او منشأ ریشه‌ای داشت، زیرا مادرش هنگام زایمان فوت کرد و او از خدا به عنوان منبع آرامش خود یاد کرد. او با مشهود بودن اعتقادات مذهبی خود معتقد بود که سقط جنین مجازاتی از جانب خداوند به دلیل پنهانی نخواستن فرزند و ناسپاسی از بارداری است.
بی‌علاقگی شوهرش به مذهب سازمان‌یافته، قلب الیزابت را به درد می‌آورد، زیرا احساس می‌کرد که باید به تنهایی با دین خود زندگی کند. وقتی توماس نمی‌خواست فرزند اولشان غسل تعمید داده شود، بینشان درگیری به وجود آمد. اما همسرش قبل از رفتن به یک سفر طولانی به یوتا در سال ۱۸۵۸، برای مدتی او را خوشحال کرد و به او اعلام کرد که مسیحی است. کمی بعد متوجه شد که اگرچه شوهرش از مسیحیت حمایت نمی‌کند، اما به صورت غیر مستقیم با انجام کارهایش یک مسیحی است.
دیدگاه او در مورد زنان

کین به نقشی که زنان در جامعه ایفا می‌کنند علاقه‌مند بود. به عنوان یکی از اولین زنانی که در دانشکده پزشکی زنان پنسیلوانیا شرکت کرد، ثابت کرد که در زمینه آموزش عالی برای زنان پیشگام است. گفته می‌شود که او با لوکرشیا مات، مدافع برجسته حقوق زنان، که شوهرش او را به او معرفی کرده بود، ارتباط داشت. او زمانی را پیش‌بینی کرد که زنان نقش برابر تری در جامعه ایفا کنند. او و همسرش هر دو علاقه زیادی به حقوق زنان داشتند و او او را تشویق کرد تا به یک فعال سیاسی برای زنان تبدیل شود. پدرش ویلیام وود نیز در علاقه اولیه او به تحصیلات عالی نقش داشت. او یکی از اعضای شورای آموزش شهر نیویورک بود و در سال ۱۸۷۰ برای افتتاح مدرسه عادی برای زنان تلاش کرد. توماس کین در ارتقای تحصیلاتش حمایت می‌کرد و اغلب استدلال می‌کرد که این کارها مهم‌تر از مسئولیت‌های او در خانه است.
زندگی شخصی > ازدواج

الیزابت وود اولین بار در سال ۱۸۴۰ با توماس کین، شوهر آینده اش، هنگامی که او چهار ساله بود و توماس هجده ساله بود ملاقات کرد. او در آن زمان در انگلستان بود. طبق یک داستان خانوادگی، او هنگام ملاقات با خانواده یک عروسک فرانسوی به او هدیه داد که تحسین مادام العمر او را برانگیخت. او که مادرش را در سنین جوانی از دست داده بود، در درس خواندن و ملاقات گاه و بیگاه پسر عمویش توماس، که در سن دوازده سالگی تصمیم گرفت ازدواج کند، آرامش پیدا کرد.
الیزابت قربانی یک موقعیت سخت خانوادگی بود، زیرا پدرش همیشه کار می‌کرد و او از نامادری خود متنفر بود. در نتیجه، او به یک نوجوان ساکت و بی‌دست و پا تبدیل شد. این کاملاً در تضاد با با توماس بود، که در خانواده پر سر و صدا بزرگ شده بود. آنها در ۲۵ ژانویه ۱۸۵۲ نامزد کردند. از آنجایی که او بسیار جوان بود، پدرش در دادن اجازه مردد بود، اما او در نهایت موافقت کرد، به شرطی که تا هفده سالگی او صبر کنند. آنها در ۲۱ آوریل ۱۸۵۳، سه هفته قبل از اینکه او هفده ساله شود، ازدواج کردند.
زندگی شخصی > فرزندان

این زوج صاحب چهار فرزند شدند: هریت آملیا در سال ۱۸۵۵، الیشا کنت کین در سال ۱۸۵۶، ایوان اونیل کین در سال ۱۸۶۱ و ویلیام کین در سال ۱۸۶۲. پس از مرگ توماس، ویلیام نام توماس ال. کین جونیور را برگزید سه نفر از فرزندان آنها پزشک شدند، در حالی که الیشا کین در رشته مهندسی از دانشگاه پرینستون فارغ‌التحصیل شد.
ایوان اونیل کین، جراح برجسته، حرفه ای چشمگیر و گاه عجیب داشت. او به خاطر اختراعاتش و همچنین عمل بر روی خودش معروف بود. الیزابت، ایوان و ویلیام بیمارستان کین وودساید را تأسیس کردند که بعداً به بیمارستان کین سامیت تبدیل شد، جایی که ایوان کین جراح ارشد آن بود. این بیمارستان در سال ۱۹۷۰ بسته شد، اما هنوز به عنوان یک ساختمان اداری برای بیمارستان جامعه کین قعالیت می‌کند.
عکس الیزابت کین به عنوان یک زن جوان، احتمالاً در اواسط اواخر دهه ۱۸۵۰ گرفته شده است
الیزابت وود در نوجوانی - این عکس احتمالاً در حدود سال ۱۸۵۰، قبل از ازدواج با توماس ال. کین، گرفته شده است.
میامی

برای دیگر کاربردها، میامی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
مکان در 22px فلوریدا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| میامی City of Miami | میامی City of Miami |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچممهر:   پرچممهر
نام مستعار: پایتخت آمریکای لاتین: نام مستعار: پایتخت آمریکای لاتین
موقعیت در فلوریدا: موقعیت در فلوریدا
محدوده شهری: محدوده شهری
ایالت:  فلوریدا
ولایت:  Miami-Dade
تاریخ شهر شدن: ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۶
مساحت: مساحت
 • شهر: ۱۴۳٫۱ کیلومتر مربع (۵۵٫۳ مایل مربع)
 • خشکی: ۹۲٫۴ کیلومتر مربع (۳۵٫۷ مایل مربع)
 • آب: ۵۰٫۷ کیلومتر مربع (۱۹٫۶ مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۱۵۸۹۰ کیلومتر مربع (۶۱۴۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲ متر (۷ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • شهر: ۳۹۹۴۵۷
 • تراکم: ۲۸۰۰/کیلومتر مربع (۷۲۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۵- (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۴- (EDT)
زیپ‌کدها: ۳۳۰۱۰–۳۳۲۹۹
کد(های) منطقه: ۳۰۵ , ۷۸۶
وبگاه: www.miamigov.com/home/
مَیامِی (به انگلیسی: Miami) (با تلفظ مایَمی در انگلیسی و مایِمی در اسپانیایی) شهری است که در نوار ساحلی اقیانوس اطلس در جنوب شرقی ایالت فلوریدا آمریکا است واقع شده است. با احتساب حومه این شهر ۵٬۵۰۰٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
میامی مرکز شهرستان میامی-دید است که پرجمعیت‌ترین شهرستان فلوریدا می‌باشد. این شهر با بیش از ۴۰۹ هزار نفر جمعیت، بزرگترین شهر در منطقه کلان‌شهری میامی است که با بیش از ۵.۵ میلیون نفر جمعیت، هفتمین منطقه شهری بزرگ در ایالات متحده محسوب می‌شود. در سال ۲۰۰۷، سازمان ملل اعلام کرد که میامی پس از نیویورک، لس‌آنجلس و شیکاگو، چهارمین منطقه شهری بزرگ در ایالات متحده است.
میامی به دلیل اهمیتش در زمینه‌های مالی، تجاری، رسانه‌ای، سرگرمی، هنری و تجارت بین‌المللی، یک شهر جهانی به‌شمار می‌آید. این شهر میزبان بیشترین تعداد بانک‌های بین‌المللی در آمریکا و همچنین دفتر مرکزی بسیاری از شرکت‌ها است. میامی یک مرکز بین‌المللی برای سرگرمی‌های محبوب در تلویزیون، موسیقی، مد، فیلم و هنرهای نمایشی است. بندر میامی به عنوان بزرگترین بندر کشتی‌های گردشی در جهان شناخته می‌شود و بندر اصلی و دفتر مرکزی بسیاری از خطوط کروز است.
میامی یک شهر گردشگری است که به شهر جادو، به انگلیسی (Magic City) مشهور است. بندر میامی یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین بندرهای در آمریکا است که یکی از نقطه‌های تشکیل مثلث برمودا است.
میامی از لحاظ امور مالی، تجارت، فرهنگ، سرگرمی، مد، آموزش و پرورش در رتبه هفتم در آمریکا قرار دارد. میامی که از آن به عنوان «پایتخت آمریکای لاتین» یاد می‌کنند، بر پایهٔ قدرت خرید ثروتمندترین شهر در آمریکا و سومین شهر از این لحاظ در جهان است. هوای میامی تمام سال گرم (تابستان‌ها داغ و مرطوب و زمستان‌ها کوتاه و گرم) است. در تابستان درجه هوا بیرون ۷۰° تا ۹۰° فارنهایت (۲۹° تا ۳۵° سانتی‌گراد) است و در زمستان درجه هوا بیرون ۷۵° فارنهایت (۲۰° سانتی‌گراد) است.
اکثر مردم میامی اسپانیایی‌تبار هستند و تقریباً نیمی از هیسپانیک‌های این شهر تباری کوبایی دارند و بسیاری از آنها به عنوان پناهنده سیاسی به ایالات متحده آمده‌اند. میامی بعد از ال‌پاسو بزرگ‌ترین شهر اسپانیایی زبان در آمریکا است. این شهر در زمینه تولید برنامه‌های تلویزیونی اسپانیایی‌زبان نیز پیشرو است. میامی در سال‌های اخیر شاهد رشد سریع ساخت و ساز و افزایش جمعیت بوده است، اما با مشکلاتی مانند بحران مسکن، جرم و فقر نیز مواجه است. این شهر از طریق فرودگاه بین‌المللی و بندر خود، نقش مهمی در تجارت و حمل و نقل بین‌المللی، به خصوص با آمریکای لاتین، ایفا می‌کند.
ویژگی‌ها

میامی یک شهر در ساحل شرقی آمریکا در ایالت فلوریدا و مرکز شهرستان شهرستان میامی-دید، فلوریدا در جنوب فلوریدا است. این شهر هسته منطقه کلان‌شهری میامی بسیار بزرگتر است که با ۶٫۱۴ میلیون نفر جمعیت، دومین منطقه کلان‌شهری بزرگ در جنوب شرقی ایالات متحده پس از منطقه کلان‌شهری آتلانتا و هفتمین منطقه آماری کلان‌شهری در ایالات متحده است. میامی با ۴۴۲۲۴۱ نفر جمعیت طبق سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا، دومین شهر پرجمعیت در فلوریدا پس از جکسون‌ویل، فلوریدا است. میامی دارای بیشترین آسمان‌خراش‌ها در ایالات متحده با بیش از ۳۰۰ ساختمان بلندمرتبه است، که ۶۱ مورد از آنها بیش از ۱۴۹ متر ارتفاع دارند.
میامی یک مرکز و رهبر بزرگ در امور مالی، تجارت، فرهنگ، هنر و تجارت بین‌المللی است. منطقه کلان‌شهری میامی با تولید ناخالص داخلی ۳۴۴٫۹ میلیارد دلار از سال ۲۰۱۷، بزرگ‌ترین اقتصاد شهری در فلوریدا است. بر اساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۸ توسط یوبی‌اس روی ۷۷ شهر جهان انجام شد، میامی سومین شهر ثروتمند در ایالات متحده و سومین شهر ثروتمند در جهان از نظر قدرت خرید است.
مرکز شهر میامی یکی از بزرگ‌ترین مراکز بانک‌های بین‌المللی در آمریکا است و شرکت‌های ملی و بین‌المللی زیادی در آن قرار دارند. منطقه سلامت میامی محل استقرار چندین بیمارستان و مرکز درمانی مهم وابسته به دانشگاه میامی است، از جمله بیمارستان جکسون مموریال که با ۱۵۴۷ تخت، بزرگ‌ترین بیمارستان کشور است. دانشکده پزشکی لئونارد ام. میلر، مرکز پزشکی دانشگاهی دانشگاه میامی و بیمارستان آموزشی و دیگر مراکز مرتبط با مراقبت‌های بهداشتی و تحقیقات نیز در این منطقه قرار دارند. بندر میامی، بندر دریایی شهر، از نظر ترافیک مسافری و تعداد خطوط کروز، شلوغ‌ترین بندر کروز جهان است. منطقه کلان‌شهری میامی پس از نیویورک، دومین شهر یا منطقه آماری کلان‌شهری پربازدید در ایالات متحده است که تا سال ۲۰۲۲ بیش از ۴ میلیون بازدیدکننده داشته است. میامی به دلیل حجم وسیع روابط تجاری و فرهنگی‌اش با آمریکای لاتین، گاهی اوقات «دروازه آمریکای لاتین» نامیده می‌شود. در سال ۲۰۲۲، میامی از نظر فعالیت‌های تجاری، سرمایه انسانی، تبادل اطلاعات، تجربه فرهنگی و مشارکت سیاسی، رتبه هفتم را در ایالات متحده کسب کرد.
ریشه نام

میامی به نام رود میامی نامگذاری شده است که از کلمه «مایائیمی» گرفته شده که نام تاریخی دریاچه اوکی‌چوبی و سرخپوستان آمریکایی ساکن اطراف آن بوده است. به میامی گاهی به‌طور محاوره‌ای «۳۰۵» (The 305)، شهر جادویی، دروازه قاره آمریکا، دروازه آمریکای لاتین، پایتخت آمریکای لاتین و شهر فساد و گناه (Vice City) گفته می‌شود.
مایائیمی‌ها مردمانی بومی آمریکا بودند که از ابتدای دوران مشترک تا قرن ۱۷ یا ۱۸ در اطراف دریاچه مایائیمی (که اکنون دریاچه اوکیچوبی نامیده می‌شود) در منطقه بل گلید فلوریدا زندگی می‌کردند. در زبان‌های قبایل مایائیمی، کالوسا و تکوئستا، مایائیمی به معنای «آب بزرگ» بود. منشأ این زبان مشخص نشده است، زیرا معانی تنها ده کلمه قبل از انقراض این زبان ثبت شده است. نام فعلی، اوکیچوبی، از کلمه هیچیتی به معنای «آب بزرگ» گرفته شده است. مایاایمی‌ها هیچ رابطه زبانی یا فرهنگی با مردم میامی در منطقه دریاچه‌های بزرگ ندارند.
تاریخ

قبیله تکوئستا حدود ۲۰۰۰ سال قبل از تماس با اروپایی‌ها در منطقه میامی ساکن بود. روستایی با صدها نفر جمعیت که قدمت آن به ۵۰۰ تا ۶۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسد، در دهانه رود میامی قرار داشت. اعتقاد بر این است که کل قبیله تا اواسط دهه ۱۷۰۰ به کوبا مهاجرت کردند.
تاریخ > سکونت

در سال ۱۵۶۶، دریاسالار پدرو منندس د آویلس، اولین فرماندار فلوریدا، این منطقه را برای امپراتوری اسپانیا تصرف کرد. یک سال بعد یک مأموریت اسپانیایی ساخته شد. اسپانیا (و برای مدت کوتاهی امپراتوری بریتانیا) بر فلوریدا حکومت می‌کرد تا اینکه در سال ۱۸۲۱ آن را به ایالات متحده واگذار کرد. در سال ۱۸۳۶، ایالات متحده فورت دالاس را در سواحل رودخانه میامی به عنوان بخشی از توسعه قلمرو فلوریدا و تلاش خود برای سرکوب و حذف سمینول‌ها ساخت. در نتیجه، منطقه میامی به محل درگیری در جنگ دوم سمینول تبدیل شد.
تاریخ > بنیان‌گذاری

میامی به عنوان تنها شهر بزرگ در ایالات متحده شناخته می‌شود که توسط یک زن تأسیس شده است. جولیا تاتل، یک کشت‌کننده مرکبات محلی و یک بومی ثروتمند کلیولند، مالک اصلی زمینی بود که شهر بر روی آن ساخته شد. در اواخر قرن نوزدهم، این منطقه به عنوان «کشور خلیج بیسکاین» شناخته می‌شد و گزارش‌ها آن را به عنوان یک منطقه بکر امیدوارکننده و «یکی از بهترین مکان‌های ساختمانی در فلوریدا» توصیف می‌کردند. یخبندان بزرگ ۱۸۹۴–۱۸۹۵ رشد میامی را تسریع کرد، زیرا محصولات آنجا تنها محصولاتی در فلوریدا بودند که زنده ماندند. جولیا تاتل متعاقباً هنری فلگلر، سرمایه‌دار بزرگ راه‌آهن را متقاعد کرد که راه‌آهن ساحل شرقی فلوریدا خود را به منطقه گسترش دهد، که به همین دلیل او به «مادر میامی» معروف شد. میامی رسماً در ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۶ با جمعیتی بیش از ۳۰۰ نفر به عنوان یک شهر ثبت شد.
تاریخ > قرن بیستم

در اوایل قرن بیستم، مهاجران باهاما و آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار ۴۰ درصد از جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند. هنگامی که صاحبخانه‌ها شروع به اجاره خانه به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در اطراف خیابان J (که بعدها به خیابان پنجم شمال غربی تبدیل شد) کردند، گروهی از مردان سفیدپوست با مشعل در محله راهپیمایی کردند و به ساکنان هشدار دادند که نقل مکان کنند یا بمباران خواهند شد.
میامی در دهه ۱۹۲۰ با افزایش جمعیت و توسعه زیرساخت‌ها، با مهاجرت شمالی‌ها به این شهر، رونق گرفت. میراث قوانین جیم کرو در این تحولات حک شده بود. رئیس پلیس میامی در آن زمان، اچ. لزلی کوئیگ، این واقعیت را پنهان نکرد که او مانند بسیاری دیگر از افسران پلیس سفیدپوست میامی، عضو کو کلاکس کلن است. جای تعجب نیست که این افسران قوانین اجتماعی را فراتر از قانون مکتوب اجرا می‌کردند. به عنوان مثال، کوئیگ «شخصاً و علناً یک پیشخدمت سیاه‌پوست را به خاطر صحبت مستقیم با یک زن سفیدپوست تا حد مرگ کتک زد».
سقوط رونق زمین در فلوریدا در دهه ۱۹۲۰، طوفان میامی در سال ۱۹۲۶ و رکود بزرگ در دهه ۱۹۳۰، توسعه را کند کرد. هنگامی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، میامی به دلیل موقعیت مکانی عالی خود در سواحل جنوبی فلوریدا، به پایگاهی برای دفاع ایالات متحده در برابر زیردریایی‌های آلمانی تبدیل شد. این باعث افزایش جمعیت میامی شد. تا سال ۱۹۴۰، ۱۷۲۱۷۲ نفر در این شهر زندگی می‌کردند. نام مستعار این شهر، «شهر جادویی»، از رشد سریع آن گرفته شده است که توسط بازدیدکنندگان زمستانی مشاهده شد و اظهار داشتند که این شهر از یک سال به سال دیگر به قدری رشد کرد که مثل جادو بود.
پس از روی کار آمدن فیدل کاسترو در کوبا به دنبال انقلاب کوبا در سال ۱۹۵۹، بسیاری از کوبایی‌های ثروتمند به دنبال پناهندگی در میامی بودند که این امر باعث افزایش بیشتر جمعیت این شهر شد. جایگاه ملی این شهر در دهه ۱۹۷۰، به ویژه در سال ۱۹۷۲ به‌طور چشمگیری گسترش یافت. این منطقه میزبان کنوانسیون‌های ملی دموکرات و جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۱۹۷۲) بود. میامی دلفینز همچنین با فصل «بی‌نقص» بدون شکست خود تاریخ‌ساز شد. مؤسسات آموزشی و فرهنگی منطقه نیز در این دوره به‌طور قابل توجهی توسعه یافتند و این شهر را در موقعیتی قرار دادند که به جمعیت بزرگتر و به‌طور فزاینده‌ای بین‌المللی خدمات‌رسانی کند. میامی همچنین کسب‌وکارها و امکانات فرهنگی جدیدی را به عنوان بخشی از جنوب جدید در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ توسعه داد. در عین حال، جنوب فلوریدا مشکلات اجتماعی مربوط به جنگ با مواد مخدر، مهاجرت از هائیتی و آمریکای لاتین، و تخریب گسترده ناشی از توفند اندرو را پشت سر گذاشت. تنش‌های نژادی و فرهنگی گاهی اوقات بالا می‌گرفت، اما شهر در نیمه دوم قرن بیستم به عنوان یک مرکز مهم بین‌المللی، مالی و فرهنگی توسعه یافت. میامی دومین شهر بزرگ ایالات متحده با اکثریت اسپانیایی‌زبان (پس از ال پاسو، تگزاس) و بزرگ‌ترین شهر با کثرت کوبایی آمریکایی‌ها است.
جغرافیا

میامی و حومه آن در دشت وسیعی بین اورگلیدز در غرب و خلیج بیسکین در شرق واقع شده‌اند، که از دریاچه اوکی‌چوبی به سمت جنوب تا خلیج فلوریدا امتداد دارد. ارتفاع این منطقه به‌طور متوسط حدود ۱٫۸ متر بالاتر از سطح دریا در بیشتر محله‌ها، به ویژه در نزدیکی ساحل است. بالاترین نقاط در امتداد میامی راک ریج یافت می‌شود که در زیر بیشتر مناطق شرقی متروی میامی قرار دارد. بخش اصلی شهر در سواحل خلیج بیسکین قرار دارد که شامل صدها جزیره دیواره‌ای طبیعی و مصنوعی است که بزرگ‌ترین آنها شامل میامی بیچ، فلوریدا و ساوت بیچ می‌شود. گلف استریم، یک جریان اقیانوسی گرم، تنها ۲۴ کیلومتر دورتر از ساحل به سمت شمال جریان دارد و به آب و هوای شهر اجازه می‌دهد در تمام طول سال گرم و معتدل بماند.
جغرافیا > زمین‌شناسی

به سنگ بستر سطحی زیر منطقه میامی، اوئولیت میامی یا سنگ آهک میامی گفته می‌شود. این سنگ بستر توسط یک لایه نازک از خاک پوشیده شده است و ضخامت آن بیش از ۱۵ متر نیست. سنگ آهک میامی در نتیجه تغییرات شدید در سطح دریا مرتبط با دوره یخچالی یا عصر یخبندان اخیر شکل گرفته است. از حدود ۱۳۰۰۰۰ سال پیش، مرحله سنگامونی سطح دریا را تقریباً ۷٫۶ متر بالاتر از سطح فعلی بالا آورد. تمام جنوب فلوریدا توسط دریایی کم عمق پوشیده شده بود. چندین خط موازی از صخره در امتداد لبه فلات غرق شده فلوریدا تشکیل شده است که از منطقه فعلی میامی تا آنچه اکنون پارک ملی درای تورتوگز است، کشیده شده است. منطقه پشت این خط صخره در واقع یک تالاب بزرگ بود و سنگ آهک میامی در سراسر منطقه از رسوب اوئولیت‌ها و پوسته‌های خزه‌زیان تشکیل شد. از حدود ۱۰۰۰۰۰ سال پیش، یخچال‌های طبیعی ویسکانسین شروع به کاهش سطح دریا کردند و کف تالاب را آشکار کردند. در ۱۵۰۰۰ سال پیش، سطح دریا ۹۱ تا ۱۰۶ متر پایین‌تر از سطح فعلی بود. پس از آن سطح دریا به سرعت بالا آمد و در حدود ۴۰۰۰ سال پیش در سطح فعلی تثبیت شد و سرزمین اصلی جنوب فلوریدا را درست بالاتر از سطح دریای آزاد باقی گذاشت.
در زیر این دشت، آبخوان بیسکین قرار دارد، یک منبع زیرزمینی طبیعی آب شیرین که از جنوب شهرستان پالم بیچ، فلوریدا تا خلیج فلوریدا امتداد دارد. این آبخوان در اطراف شهرهای میامی اسپرینگز، فلوریدا و هیالیا، فلوریدا به سطح نزدیک می‌شود. بیشتر منطقه کلان‌شهری میامی آب آشامیدنی خود را از آبخوان بیسکین به دست می‌آورد. در نتیجه وجود این آبخوان، حفر بیش از ۴٫۵ تا ۶ متر در زیر شهر بدون برخورد به آب امکان‌پذیر نیست، که مانع از ساخت و ساز زیرزمینی می‌شود، اگرچه برخی از گاراژهای پارکینگ زیرزمینی وجود دارند. به همین دلیل، سیستم‌های مترو در داخل و اطراف میامی مرتفع یا هم‌سطح زمین هستند.
بیشتر مناطق غربی این شهر با اورگلیدز، یک تالاب گرمسیری که بیشتر قسمت جنوبی فلوریدا را پوشانده است، هم‌مرز است. تمساح‌هایی که در باتلاق‌ها زندگی می‌کنند، به جوامع میامی و بزرگراه‌های اصلی راه پیدا کرده‌اند.
جغرافیا > چشم‌انداز شهری

مرکز شهر میامی و خلیج بیسکین از ویرجینیا کی در نوامبر ۲۰۱۴
شمال مرکز شهر میامی مشرف به بزرگراه میان‌ایالتی ۹۵ در فوریه ۲۰۱۴
مرکز شهر همان‌طور که از بندر میامی در ژانویه ۲۰۰۹ دیده می‌شود