نظام سلامت
منابع مالی

به‌طور کلی پنج روش اولیه برای تأمین مالی سیستم‌های بهداشتی وجود دارد:
مالیات عمومی به دولت، شهرستان یا شهرداری
بیمه درمانی ملی
بیمه بهداشتی داوطلبانه یا خصوصی
پرداخت خارج از جیب
کمک‌های مالی به موسسات خیریه
سیستم‌های بسیاری از کشورها دارای ترکیبی از پنج مدل هستند. یک مطالعه بر اساس داده‌های OECD نتیجه گرفت که تمام انواع مراقبت‌های بهداشتی «با» یک سیستم سلامت کارآمد سازگار است. این مطالعه همچنین ارتباط بین تأمین مالی و کنترل هزینه را نشان نمی‌دهد…
اصطلاح بیمه درمانی به‌طور کلی برای توصیف نوع بیمه ای است که برای هزینه‌های پزشکی پرداخت می‌شود. گاهی اوقات به‌طور گسترده‌تر به کار می‌رود که شامل بیمه‌های پوشش معلولیت یا نیازهای مراقبت پرستاری یا مراقبت‌های بهداشتی درازمدت است. این ممکن است از طریق یک برنامه بیمه اجتماعی یا از شرکت‌های بیمه خصوصی ارائه شود. این ممکن است به صورت گروهی به دست آمده (به عنوان مثال توسط یک شرکت برای پوشش دادن کارمندان آن) یا خریداری شده توسط مصرف‌کنندگان فردی. در هر مورد حق بیمه یا مالیات بیمه شده را از هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی بالا یا غیرمنتظره محافظت می‌کند.
با برآورد هزینه کلی هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، یک ساختار مالی معمول (مانند حق بیمه ماهیانه یا مالیات سالانه) می‌تواند توسعه یابد و اطمینان حاصل شود که پول برای پرداخت هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی مشخص شده در قرارداد بیمه در دسترس است. مزایا معمولاً توسط یک سازمان دولتی، یک صندوق بهداشتی غیرانتفاعی یا شرکتی که قصد کسب سود را دارند، اداره می‌شود.
بسیاری از اشکال بیمه تجاری تجاری هزینه‌های خود را با محدود کردن مزایایی که از طریق تخفیف، همکاری پرداخت، همکاری بیمه ای، محرومیت از سیاست و محدودیت‌های پوشش کامل پرداخت می‌شوند، کنترل می‌کنند و به شدت محدودیت یا عدم پوشش شرایط موجود را دارند. بسیاری از طرح‌های دولت نیز دارای طرح‌های پرداخت همکاری هستند، اما به علت فشار سیاسی، گزینش‌ها به ندرت اتفاق می‌افتند. طرح‌های بیمه بزرگتر نیز ممکن است با ارائه دهندگان هزینه‌های مذاکره کنند.
بسیاری از اشکال طرح‌های بیمه اجتماعی هزینه‌های خود را کنترل می‌کنند با استفاده از قدرت چانه زنی جامعه خود که آن‌ها نماینده برای کنترل هزینه‌ها در سیستم تحویل مراقبت‌های بهداشتی هستند. به عنوان مثال، با مذاکره قیمت دارو به‌طور مستقیم با شرکت‌های داروسازی که هزینه‌های استاندارد را با کارکنان پزشکی می‌پردازند یا هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی غیر ضروری را کاهش می‌دهد. طرح‌های اجتماعی گاهی اوقات مشاغلی مربوط به درآمد را به عنوان بخشی از یک طرح برای ارائه مراقبت‌های بهداشت عمومی ارائه می دهند که ممکن است یا ممکن است شامل استفاده از بیمه‌های تجاری و غیر تجاری نیز نشوند. اساساً ثروتمندتر نسبت به این طرح نسبت به نیازهای نسبتاً فقیر که به این ترتیب نسبتاً کمتری کمک می‌کنند، بیشتر پرداخت می‌شود. . معمولاً مشاغل پرداخت ثروتمند و حداقلی که بیمه شده باید انجام دهد (اغلب به صورت حداقل سهم، مشابه با یک تخفیف در مدل‌های بیمه تجاری) معمولاً شامل می‌شود.
علاوه بر این روش‌های تأمین مالی مراقبت‌های بهداشتی سنتی، بعضی از کشورهای دارای درآمد پایین و شرکای توسعه همچنین مکانیسم‌های مالی غیر سنتی. یا نوآورانه ای را برای افزایش زایمان و پایداری مراقبت‌های بهداشتی در نظر می‌گیرند مانند مشارکت‌های کوچک، مشارکت‌های دولتی و خصوصی و مالیات بر معاملات مالی مبتنی بر بازار است. برای مثال، از ماه ژوئن ۲۰۱۱، UNITAID از ۲۹ کشور عضو، از جمله چندین کشور آفریقای جنوبی، از طریق یک بلیط اتوبوس بلیط هوایی برای افزایش دسترسی به مراقبت و درمان برای HIV / AIDS، سل و مالاریا در ۹۴ کشور، بیش از یک میلیارد دلار جمع‌آوری کرده‌است. .