stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سباستیان بورنستین

| سباستیان بورنستین | سباستیان بورنستین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ آوریل ۱۹۶۳ ‏(۶۱ سال) بوئنوس آیرس، آرژانتین
ملیت: آرژانتینی
دیگر نام‌ها: سباستیان بورس
پیشه‌ها: کارگردان فیلم فیلم‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۱–اکنون
همسر: پائولا سی‌یرو (ا. ۱۹۹۴–۱۹۹۹)
خویشاوندان: آلخاندرو بورنستین (برادر) مارینا بورنستین (خواهر)
سباستیان بورنستین (اسپانیایی: Sebastián Borensztein‎؛ زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۶۳) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به بازندگان قهرمان و یک داستان چینی اشاره نمود.
امیرمحمد هوشمند

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  امیر محمد هوشمند
زادروز:  ۱۹ اردیبهشت ۱۳۷۹ (۲۴ سال)
زادگاه:  کرج، ایران
قد:  ۱٫۸۶ متر (۶ فوت ۱/۲ اینچ)
پست:  مدافع میانی
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  نساجی
شمارهٔ پیراهن:  ۶۸
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۹–۲۰۲۰:  سایپا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۳ |  آلومینیوم |  ۶۸ |  (۱) |
| ۲۰۲۳– |  نساجی |  ۲۳ |  (۲) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۲۲– |  زیر۲۳ سال ایران |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
امیرمحمد هوشمند (زادهٔ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۷۹) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع میانی برای باشگاه فوتبال نساجی مازندران در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
سوابق باشگاهی > آلومینیوم اراک

امیر محمد هوشمند  فوتبال خود را از جوانان باشگاه فوتبال سایپا آغاز و در سال ۲۰۲۰ به باشگاه فوتبال  آلومینیوم اراک با قراردادی به مدت سه سال به این تیم پیوست و زیر نظر سیدمهدی رحمتی سرمربی وقت این باشگاه ۶۸ بازی به ثبت رساند و یکی از مدافعان ثابت این تیم بود.
سوابق باشگاهی > نساجی مازندران

در سال ۲۰۲۳ با قرار دادی به باشگاه فوتبال نساجی مازندران که سیدمهدی رحمتی را به عنوان سرمربی انتخاب کرده بودند پیوست و برای این تیم در ليگ قهرمانان آسیا بازی می کند و در مسابقه هفته دوم لیگ قهرمانان آسیا مقابل تیم فوتبال الهلال عربستان  از بازی اخراج شد این تیم عربستانی نیمار و چندین بازیکن سرشناس دیگر را به خدمت گرفته است.
محمد بن عیسی

| محمد بن عیسی | محمد بن عیسی |
| --- | --- |
محمد بن عیسی در ۲۰۰۰: محمد بن عیسی در ۲۰۰۰
وزیر امور خارجه: وزیر امور خارجه
دوره مسئولیت آوریل ۱۹۹۹ – ۱۵ اکتبر ۲۰۰۷: دوره مسئولیت آوریل ۱۹۹۹ – ۱۵ اکتبر ۲۰۰۷
پیش از: Taieb Fassi Fihri
سفیر مراکش در ایالات متحده آمریکا: سفیر مراکش در ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۱۹۹۳ – آوریل ۱۹۹۹: دوره مسئولیت ۱۹۹۳ – آوریل ۱۹۹۹
پس از: Abdeslam Jaïdi
پیش از: بدون متصدی (۱۹۹۹–۲۰۰۲) Aziz Mekouar
وزیر فرهنگ: وزیر فرهنگ
دوره مسئولیت ۱۹۸۵ – ۱۹۹۲: دوره مسئولیت ۱۹۸۵ – ۱۹۹۲
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۳ ژانویهٔ ۱۹۳۷ اصیله، مراکش
درگذشته: ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۵ (۸۸ سال) رباط، مراکش
محل تحصیل: دانشگاه مینه‌سوتا
محمد بن عیسی (عربی: محمد بن عیسی؛ زادهٔ ۳ ژانویهٔ ۱۹۳۷ – درگذشتهٔ ۲۸ فوریه ۲۰۲۵) یک سیاست‌مدار، و دیپلمات اهل مراکش بود. وی از آوریل ۱۹۹۹ تا ۱۵ اکتبر ۲۰۰۷ وزیر امور خارجه این کشور بود.
محمد بن عیسی در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵، در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
جزیره هرمز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
از بالا به پایین، راست به چپ: نمای ماهواره‌ای از جزیره، ساحل صخره‌ای جزیره، قلعه پرتغالی‌ها،  موزه دکتر نادعلیان، اقامتگاه ماجرا، نمایی از شهر: از بالا به پایین، راست به چپ: نمای ماهواره‌ای از جزیره، ساحل صخره‌ای جزیره، قلعه پرتغالی‌ها،  موزه دکتر نادعلیان، اقامتگاه ماجرا، نمایی از شهر
جغرافیا: جغرافیا
مکان: خلیج فارس
مساحت: ۴۲ کیلومتر مربع (۱۶ مایل مربع)
طول: ۷ کیلومتر (۴٫۳ مایل)
عرض: ۷٫۶ کیلومتر (۴٫۷۲ مایل)
بیشترین ارتفاع: ۱۸۶ متر (۶۱۰ پا)
کشور: کشور
 ایران:  ایران
تقسیمات کشوری: تقسیمات کشوری
استان: هرمزگان
شهرستان: بندرعباس
بخش: هرمز
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۵٬۸۹۱ نفر (۱۳۹۵)
تراکم جمعیت: ۷۱٫۴ /کیلومتر مربع (۱۸۴٫۹ /مایل مربع)
هُرمُز جزیره‌ای ایرانی در خلیج فارس و در ۸ کیلومتری بندرعباس است. این جزیره بیضی‌شکل با مساحتی بالغ بر ۴۲ کیلومتر مربع در مجاورت تنگه هرمز قرار گرفته و از مقصدهای گردشگری جنوب ایران است. شهر هرمز که در شمال جزیره قرار گرفته، تنها نقطه جمعیتی جزیره است و طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیتی برابر با ۵٬۸۹۱ تن داشت.
هرمز را به علت موقعیت جغرافیایی آن و مجاورت با تنگه هرمز، کلید خلیج فارس می‌دانند. همین موقعیت است که آن را در طول تاریخ، از نظر راهبردی و بازرگانی از اهمیت خاصی برخوردار ساخته است. هرمز به مدت بیش از یک سده در اشغال پرتغالی‌ها بود که سرانجام در سال ۱۶۲۲ میلادی در دوره شاه عباس بازپس گرفته شد.
هرمز

نام هرمز بنا بر منابع تاریخی در قدیم «هورموغ» بوده که مغ در گویش بومی استان هرمزگان به معنای نخل است. از سویی این واژه می‌تواند از ترکیب هور+موغ (موغستان) به معنی بندرگاه موغستان (میناب کنونی) ساخته شده باشد که امروزه به اشتباه هرمز خوانده می‌شود.
یونانیان باستان هرمز را به نام «ارگانا» (Όργανα) و جغرافی‌دانان مسلمان آن را به نام «زَرون» یا معرب آن «جرون» می‌شناختند. حافظ شیرازی در یکی از شعرهایش از هرمز به صورت هرموز یاد کرده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| شاه هرموزم ندید و بی سخن صد لطف کرد |  | شاه یزدم دید و مدحش گفتم و هیچم نداد |
شباهت ظاهری تلفظ امروزی یعنی هرمز با نام اهورامزدا سبب شده در میان عوام ارتباطی میان این دو نام تصور شود که این تصور مبنایی در شواهد تاریخی ندارد. افزون بر آن، مختصر شدهٔ نام اهورا مزدا، هرمَزد (hormazd) با فتح میم است و با تلفظ هرمُز (hormoz) تفاوت دارد.
پیشینه

اولین شواهد برای حضور انسان در جزیره چندین اثر سنگی کشف شده در سواحل شرقی جزیره است. یک پراکندگی سنگی در محلی به نام چنددرخت موجود است که به نظر یک تراس دریایی مرتفع مربوط به دوره پلیستوسن است. این سایت مجموعه سنگی دوران پارینه سنگی میانی را به همراه داشت که قدمت آن به بیش از ۴۰٬۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد.
هرمز نام خود را از شهر بندری مهم هرمز (هرمز کهنه) در سرزمین اصلی ایران به دست آورده است. این شهر ۶۰ کیلومتر دورتر از جزیره و مرکز شاهزاده‌نشین کوچک هرمز بود. شاهزاده به ایلخانان تحت حاکمیت مغول خراج می‌داد و منبع درآمد مهمی از تجارت دریایی بود. حاکم شهر در حدود سال ۱۳۰۰ تصمیم گرفت مرکز حکومت خود را به جزیره منتقل کند تا از حملات مغول‌ها و ترک‌ها دور بماند. حاکم بعدها با ایلخانان صلح کرد.
شهر جدیدی در منتهی الیه شمالی جزیره جرون ساخته شد که چند سالی به نام هرمز نو نامیده می‌شد تا آن را از شهر قدیمی در سرزمین اصلی متمایز کند تا اینکه این هرمز کهنه به ویرانه تبدیل شد. کم‌کم نام شهر جدید برای جزیره نیز مورد استفاده قرار گرفت. این جزیره به دلیل گرما و خشکی فراوان مکان ایده‌آلی برای پایتخت نبود و نیاز داشت تا همه مواد غذایی و آب مورد نیاز اهالی از سرزمین اصلی آورده شود. با این حال، موقعیت آن به جزیره چنان درجه‌ای از امنیت را داد که توانست تا چندین سده به یک بندر تجاری بزرگ تبدیل شود. از آنجایی که رقبای تجاری جزیره متناوباً توسط مهاجمان تخریب می‌شدند، هرمز یک مرکز قابل اعتماد و نسبتاً امن باقی ماند.
هرمز در ابتدا با نخلستان‌ها، گیاه نیل، غلات، و ادویه‌جات به بازار اصلی کرمان تبدیل شد. پس از آن در سده ۱۳ میلادی تجارت در این جزیره به انحصار هند و چین درآمد. مارکوپولو در حدود سال ۱۲۹۰ در حین سفر زمینی از هرمز بازدید کرد. ابن بطوطه نیز از جزیره و هرمز نو دیدن کرده است.
در حدود سال ۱۳۰۰ میلادی حاکم عرب هرمز، سرزمین اصلی را به دلیل هجوم دزدان رها کرد و هرمز جدید را در داخل جزیره بنا نهاد. این شهر به‌تدریج به مهم‌ترین مرکز تجاری خلیج فارس، جایگزین جزیره کیش شد. هرمز بار دیگر به بازاری برای هند تبدیل شد و نسبت به دیگر جزایر خلیج فارس در جایگاه برتر قرار گرفت.
پیشینه > اشغال

مقالهٔ اصلی: اشغال هرمز
در سال ۱۵۰۵، مانوئل یکم، پادشاه پرتغال، در جستجوی سیاستی جدید برای توسعه در آفریقا و غرب آسیا بود. در طول تلاش‌ها برای گسترش نفوذ پرتغال در اقیانوس هند، دوک پرتغالی آلفونسو دو آلبوکرکی جزیره هرمز را در سال ۱۵۰۷ در زمان پادشاهی شاه اسماعیل یکم تصرف کرد و به سرزمین‌های امپراتوری پرتغال افزود. این اشغال به پرتغالی‌ها این امکان را داد تا مسیر بازرگانی میان هند و اروپا را که از خلیج فارس می‌گذشت، به طول کامل کنترل کنند. پرتغالی‌ها در نوک شمالی جزیره که از نظر استراتژیک مشرف به شهر و هر دو بندر در طرفین بود، قلعه‌ای را ساختند.
این جزیره به یک نقطه توقف برای کشتی‌های پرتغالی تبدیل شد که در مسیر گوا، گجرات و قشم بودند. در سال ۱۵۵۲ قوای عثمانی به رهبری دریاسالار پیری رئیس برای از بین بردن حضور پرتغالی‌ها از قسمت شمال غربی اقیانوس هند جزیره را محاصره کردند. پرتغال در پایان نبردها پیروز شد و همه ناوگان عثمانی نابود شدند یا به دست پرتغالی‌ها درآمدند. هرمز تا سال ۱۶۲۲ در اشغال پرتغال باقی ماند.
پیشینه > بازپس‌گیری

مقالهٔ اصلی: بازپس‌گیری هرمز
اشغال جزیره هرمز توسط پرتغالی‌ها بیش از یک سده به طول انجامید. در سال ۱۶۲۲ نیروهای ایرانی به رهبری امام قلی خان با همراهی قوای انگلیس، قلعه جزیره را به مدت ده هفته محاصره کردند و با تسلیم شدن پرتغالی‌ها، هرمز را باز پس گرفتند. بازپس‌گیری هرمز توازن قدرت و تجارت را به کلی در خلیج فارس تغییر داد. اهمیت این واقعه و اثر گذاری آن بر تحولات منطقه و اثر آن بر افول امپراتوری پرتغال آنقدر مهم بوده که ایران این روز را روز ملی خلیج فارس نام گذاری کرد.
شاه عباس به مردم محلی منطقه بی‌اعتماد بود و علاقه‌ای به حفظ جزیره به عنوان مرکز تجاری یا پست نظامی نداشت و در عوض به توسعه بندرعباس پرداخت که در نزدیکی جزیره در سرزمین اصلی قرار داشت. بدین ترتیب هرمز رو به زوال رفت. بسیاری از ساکنان آن به صورت فصلی به مزارع و باغات خود در اطراف هرمز کهنه در سرزمین اصلی نقل مکان کردند و فقط ماهیگیران برای سکونت دائمی در آن ماندند. این جزیره به صادرات مقادیر کمی سنگ نمک و توده‌های اکسید آهن ادامه داد که به عنوان سنگ‌های بالاست برای کشتی‌های بادبانی استفاده می‌شد.
بین سال‌های ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۸ میلادی، جزیره‌های هرمز، قشم، و همین‌طور بندرعباس به حاکمان وقت مسقط و عمان اجاره داده شدند. امروز به جز بقایای قلعه پرتغالی‌ها چیز زیادی از شهر قدیم هرمز باقی نمانده است.
پس از دوره‌ای حکومت عمان در سده نوزدهم، هرمز پیش از اینکه در سال‌های آخر سده بیستم توسعه پیدا کند، به صورت جزیره‌ای برای سکونت ماهیگیران باقی ماند.
جغرافیا

جزیره هرمز ۴۲ کیلومتر مربع (۱۶ مایل مربع) مساحت دارد. روی سطح آن توسط سنگ‌های رسوبی و لایه‌هایی از مواد آتشفشانی پوشیده شده است. بلندترین نقطه جزیره حدود ۱۸۶ متر (۶۱۰ فوت) است بالاتر از سطح دریا قرار دارد. به دلیل کمبود بارندگی، خاک و آب آن شور است. در این جزیره بیشتر درخت‌های مانگرو سفید یا حرا رشد می‌کنند. مهندسان ایرانی به دلیل کمبود آب شیرین اقدام به احداث خط لوله آب از سرزمین اصلی کرده‌اند. سواحل زیادی در سراسر جزیره وجود دارد. الهه نمک در جزیره هرمز نمونه بارز تنوع بالای خاک در جزیره هرمز است.
جزیره هرمز در میان زمین شناسان به علت این که از انواع خاک‌های مختلف تشکیل شده و تنوع بالایی دارد به بهشت زمین‌شناسی مشهور شده است. سنگ‌ها نشان می‌دهند که در طی هزاران سال که جزیره هرمز به تدریج از آب بیرون آمد، به اشکال مختلف فرسایش یافته است. قدمت زمین‌شناسی جزیره هرمز حدود ۶۰۰ میلیون سال و عمر خارج از آب آن حدود ۵۰ هزار سال است.
خاک اخرایی مایل به قرمز در این جزیره و سواحل آن که بومیان آن را «گِلَک» می‌نامند، برای مصارف هنری و آشپزی مورد بهره‌برداری قرار گرفته و گردشگران را نیز به خود جذب می‌کند. تخریب ناشی از استفاده بیش از حد از این گِل منجر به انجام اقداماتی توسط سازمان محیط زیست برای حفاظت از آن شده است.
مردم

جمعیت هرمز طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۵٬۸۹۱ بود. بیشتر مردم این جزیره مسلمان و پیرو مذهب اهل‌سنت شافعی هستند. مردم جزیره به زبان فارسی سخن می‌گویند و گویش آنان تلفیقی از بندری و مینابی است. در میان سخنان هرمزی‌ها، واژگانی از زبان‌های هلندی، پرتغالی، انگلیسی، هندی و عربی به گوش می‌خورد که به دلیل حضور پرتغالی‌ها، هلندی‌ها و دیگر ملیت‌ها در منطقه به زبان آن‌ها راه یافته‌اند.
منبع اصلی درآمد مردم جزیره ماهیگیری است. قرارگیری در میان آب‌های خلیج فارس باعث شده تا بسیاری از مردم هرمز به شغل صیادی روی آورند. در سال‌های اخیر به دلیل حضور فراوان گردشگران، مشاغل زیادی در زمینه گردشگری نیز ایجاد شده است. این جزیره دارای صنایع دستی منحصر به خود است و بسیاری از ساکنان آن به خلق آثار هنری در این زمینه نیز مشغولند.
جاذبه‌ها > ساحل سرخ

ساحل سرخ به‌لحاظ رنگ شبیه مریخ است. اگرچه رنگ سرخ در همه قسمت‌های جزیره هرمز به چشم می‌خورد و به نمادی از جزیره هرمز تبدیل شده است؛ اما در ساحل سرخ و معدن خاک سرخ بسیار ملموس‌تر و پررنگ‌تر است. آب دریا در ساحل سرخ تا چند متری، قرمز رنگ دیده می‌شود و دلیل آن حل شدن موادمعدنی خاک در آب دریا است.
جاذبه‌ها > دره رنگین‌کمان

شناخته‌شده‌ترین جاذبه جزیره هرمز دره رنگین‌کمان نام دارد که با بیش از هفتاد طیف رنگی متفاوت ساخته شده است. تنوع سنگ‌ها و کانی‌های مختلف، هرمز را به ظرفیتی بالقوه برای گردشگری زمین‌شناسانه تبدیل کرده است. در این دره کانی‌های سازنده سنگ‌های مختلف، در لایه‌های متفاوتی سوار برهم یا در کنار هم پیش چشم شما نقش بسته‌اند. طیف رنگ‌های زرد، سرخ، نقره‌ای و سیاه عمدتاً از ترکیبات رُسی و اکسید آهن هستند؛ در حالی که خاک‌های سفید، آبی، صورتی و خاکستری حاصل ترکیبات آتش‌فشانی‌اند که وجودشان در کنار هم به هرمز جلوه‌ای بی‌مانند بخشیده است.
جاذبه‌ها > دره مجسمه‌ها

دره مجسمه‌ها در نزدیکی ساحل در بخش کوهستانی جنوب غربی جزیره واقع شده است. این دره دارای صخره‌هایی به اشکال است که هر کدام به یک حیوان، کله گوسفند، مرغ و اژدهایان مختلف تشبیه شده‌اند. در طول دره مسیر باریک‌تر می‌شود و ناگهان به پرتگاهی با حدود ۴۰ متر ارتفاع می‌رسد. منظره دره تماماً رو به خلیج فارس است.
جاذبه‌ها > الهه نمک

کوه الهه نمک در واقع یک بلور نمکی بزرگ است. این کوه و غار دورن آن، طی سالیان زیاد در اثر فعالیت‌های زمین‌شناسی و فرسایش آبی و بادی شکل گرفته‌اند. کوه الهه نمک برخلاف دیگر کوه‌ها صدا را منعکس نمی‌کند. زیر کوه الهه نمک، آبی با رنگ نارنجی جریان دارد. جریان این آب به کمک پدیده‌های طبیعی دیگر، طی سال‌های زیاد سبب ظهور غار الهه نمک یا غار فیروزه‌ای در دل کوه الهه نمک شده‌اند.
جاذبه‌ها > موزه دکتر نادعلیان

موزه دکتر نادعلیان که به نام موزه و گالری احمد نادعلیان نیز شناخته می‌شود، آثار احمد نادعلیان را دربر گرفته است. پروژه‌های هنری بوم‌شناختی او شامل حکاکی‌های صخره‌ای است و نه تنها کارهای او، بلکه همچنین کارهای زنان بومی محلی، بازمانده‌های موجودات دریایی و عروسک‌هایی ساخته شده از مواد بازیافتی در موزه او به نمایش گذاشته شده است.
ساحل سرخ
ساحل جزیره
دره رنگین‌کمان
دره مجسمه‌ها
الهه نمکالهه نمک
موزه دکتر نادعلیان
ساحل صخره‌ای جزیره
فرش خاکی هرمز
درخت‌های حرا در هرمز
قلعه پرتغالی‌ها در جزیره هرمز
دریاکنار خضر در جزیره هرمز
بومیان جزیره در حال اجرای مراسم زار
دره رنگین کمان جزیره هرمز
پادربورن

مکان
| پادربورن | پادربورن |
| --- | --- |
Paderborn town hall: Paderborn town hall
  پرچمنشان:   پرچمنشان
ایالت: نوردراین وستفالن
منطقه اداری: دتمولد
ناحیه: پادربورن
تقسیمات: ۸
حکومت: حکومت
 • شهردار: Michael Dreier (CDU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷۹٫۳۸ کیلومتر مربع (۶۹٫۲۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۹۴–۳۴۷ متر (خطای عبارت: عملگر < دور از انتظار فوت)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱۵۲۵۰۳
 • تراکم: ۸۵۰/کیلومتر مربع (۲۲۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۳۳۰۹۸–۳۳۱۰۶
کدهای شماره‌گیری: ۰۵۲۵۱, ۰۵۲۵۲, ۰۵۲۵۴, ۰۵۲۹۳
پلاک خودرو: PB
وبگاه: paderborn.de
این شهر با جمعیت ۱۵۲۵۰۳ نفری (۲۰۲۰) واقع در شرق ایالت نوردراین-وستفالن آلمان واقع است. این شهر یک شهر دانشگاهی است و اولین دانشگاه منطقه وستفالن در سال ۱۶۱۴ در این شهر تأسیس شد که بعداً به دانشکده الهیاتی مستقلی تبدیل شد و در سال ۱۹۷۲ دانشگاه جدیدی در این شهر احداث شد.
این شهر مرزهای فعلی خود را از طریق ادغام جوامع اطراف در جریان اصلاحات منطقه ای در نوردراین-وستفالن در سال ۱۹۷۴ بدست آورد که باعث شد پادربورن به شهری بزرگ تبدیل شود.
امروزه پادربورن در میان بزرگترین شهرهای آلمان در رده ۵۴ قرار دارد.
دانشگاه پادربورن

دانشگاه پادربورن (Paderborn University) یکی از چهارده دانشگاه پژوهش محور در ایالت نوردراین - وستفالن در آلمان است که بر روی مطالعات فرهنگی و علوم متمرکز می‌باشد. این دانشگاه دولتی بسیار بزرگ در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و در ترم زمستان ۲۰۱۶/۲۰۱۷، ۲۰۰۰۰ دانشجوی ملی و بین‌المللی در این دانشگاه ثبت نام کردند. این دانشگاه ۶۳ برنامه تحصیلی مختلف را در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد به دانشجویان ارائه می‌کند.
دانشگاه پادربورن جوایز بسیاری را در حوزه تحقیقات از بنیاد پژوهش آلمان کسب کرده‌است. همچنین این دانشگاه همکاری نزدیکی با موسسات پژوهشی در حوزه‌های علوم کامپیوتر، ریاضیات، مهندسی برق و فوتونیک کوانتوم دارد. شاید به همین خاطر باشد که این دانشگاه در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان در رتبه ۵۰ تا ۷۵ در حوزه ریاضیات و رتبه ۸۰۲ در بین تمام دانشگاه‌های جهان قرار گرفته‌است.
علاوه بر این، دانشگاه پادربورن یک دانشگاه قدرتمند در حوزه علوم کامپیوتر و فناوری اطلاعات به‌شمار می‌رود که همواره برای توسعه علمی و فنی جامعه اطلاعاتی تلاش کرده‌است.
نگارخانه

نمای بالایی از دانشگاه پادربورن
دانشگاه پادربورن
امیر امینی

امیر امینی، بازیکن حرفه‌ای بسکتبال در ایران است. او در حال حاضر در نفت سپاهان در لیگ برتر بسکتبال ایران بازی می‌کند. و از اعضای سابق تیم ملی بسکتبال ایران نیز می‌باشد.توان دفاعی و پخش توپ مناسب از خصوصیات بازی امینی می‌باشد.
کیم هه-یون

| کیم هه-یون | کیم هه-یون |
| --- | --- |
کیم در سپتامبر ۲۰۲۴: کیم در سپتامبر ۲۰۲۴
زادهٔ: ۱۰ نوامبر ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال) سئونگنام
ملیت: کره جنوبی
تحصیلات: بی‌ای
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۳-اکنون
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 김혜윤
هانجا: 金惠奫
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gim Hye-yun
مک‌کیون–ریشاور: Kim Hye-yoon
 :  
وبگاه: Korean
امضاء: امضاء
کیم هه-یون (انگلیسی: Kim Hye-yoon؛ زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۹۶) یک بازیگر سینما و تلویزیون اهل کرهٔ جنوبی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به فیلم سینمایی رفقای بد: سلطنت هرج و مرج (۲۰۱۹)، تو فوق‌العاده‌ای (۲۰۱۹)، دختر بولدوزر (۲۰۲۰)، بازرس مخفی سلطنتی و جوی (۲۰۲۱) و گل برفی (۲۰۲۲) دونده دوست داشتنی (۲۰۲۴) اشاره کرد.همچنین او با بیون وو سوک
نیز قرار می گذارد
دوران اولیه زندگی و تحصیل

کیم در ۱۰ نوامبر ۱۹۹۶ در سئونگنام، استان استان گیونگ‌گی، کره جنوبی متولد شد.او از سال سوم راهنمایی همیشه آرزوی بازیگر شدن را در سر داشت و با حضور در آکادمی بازیگری، تست بازیگری و نقش های کوچک به طور جدی خود را وقف یادگیری این رشته کرد. او در سال ۲۰۱۵ به دانشگاه کنکوک سئول راه یافت، وی در سال ۲۰۱۹ در رشته مطالعات فیلم از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد.
فیلم‌شناسی

فیلم‌شناسی برگزیده
فیلم
نیمه‌شب (۲۰۲۱)
دختری روری بولدوزر (۲۰۲۲)
همدردی (۲۰۲۲)
مجموعه‌های تلویزیونی
قلعه آسمان (۲۰۱۹–۲۰۱۸)
تو فوق‌العاده‌ای (۲۰۱۹)
بازرس مخفی سلطنتی و جوی (۲۰۲۱)
دونده دوست‌داشتنی (۲۰۲۴)
تاریخچه باشگاه فوتبال آ.اس. رم

تاریخچه اَسوچیاتزیونه سپورتیوا رم با بنیان‌گذاری آن در ۷ ژوئن ۱۹۲۷ توسط ایتالو فوشی آغاز می‌شود که آغازگر ادغام سه باشگاه قدیمی‌تر قهرمانی فوتبال ایتالیا از شهر رم بود. رومن، آلبا آئوداس و فورتیتودو. ایتالو فوشی نماینده رومی حزب ملی فاشیست و دبیر فدراسیون فاشیست روم بود.
هدف از ادغام این بود که شهر ابدی یک باشگاه قدرتمند برای رقابت با باشگاه‌های غالب آن زمان در شمال ایتالیا باشد. تنها باشگاه بزرگ رومی که در برابر ادغام مقاومت کرد، لاتزیو بود که قبلاً یک جامعه ورزشی معتبر بود.
این باشگاه نخستین فصل‌های خود را در ورزشگاه Motovelodromo Appio بازی می‌کرد و سپس در خیابان‌های طبقه کارگر تستاکیو مستقر شد، جایی که زمین تمام چوبی کامپو تستاکیو را ساخت و در نوامبر ۱۹۲۹ افتتاح شد. فصل اولیه‌ای که رم در آن اثری ماندگار در فوتبال ایتالیا ایجاد کرد، در سال‌های ۳۱–۱۹۳۰ بود، جایی که این باشگاه پس از قهرمانی یوونتوس به مقام نایب‌قهرمانی رسید. کاپیتان آتیلیو فرراریس، به همراه گویدو ماستی، فولویو برناردینی و رودولفو ولک، بازیکنان بسیار مهمی در این دوره بودند.
نخستین قهرمانی و سقوط

پس از رکود در فرم لیگ و خروج بازیکنان کلیدی، رم در نهایت تیم خود را بازسازی کرد و گلزنانی مانند انریکه گوایتا آرژانتینی را به آن اضافه کرد. تحت مدیریت لوئیجی باربیسینو، باشگاه رومی به طرز دردناکی به نخستین قهرمانی خود در فصل ۳۶–۱۹۳۵ نزدیک شد و تنها یک امتیاز کمتر از بولونیا قهرمان شد. رم پس از اینکه در اواخر دهه ۱۹۳۰ ناهماهنگ بود، به فرم بازگشت و پس از کسب نخستین اسکودتو، قهرمانی غیرمنتظره‌ای را در سال‌های ۴۲–۱۹۴۱ ثبت کرد. ۱۸ گلی که آمدئو آمادی، بازیکن محلی به ثمر رساند، برای تیم قهرمان رم تحت مربیگری آلفرد شفر ضروری بود. در آن زمان، ایتالیا درگیر جنگ جهانی دوم بود و رم بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه ملی پی‌ان‌اف انجام می‌داد.
در سال‌های پس از جنگ، رم نتوانست جایگاه لیگ خود را از اوایل دهه ۱۹۴۰ پس بگیرد. آنها در نیمه پایین سری آ برای پنج فصل پیاپی به پایان رسیدند و در نهایت به تنها سقوط خود به سری بی در پایان ۵۱–۱۹۵۰ رسیدند، حدود یک دهه پس از قهرمانی آنها. تحت مدیریت آینده تیم ملی ایتالیا، جوزپه ویانی، ارتقاء فوری حاصل شد.
پس از بازگشت به سری آ، رم با بازیکنانی مانند اجیستو پاندولفینی، دینو دا کوستا و هلگه برونه دانمارکی توانست خود را به عنوان یک باشگاه نیمه نخست تثبیت کند. بهترین نتیجه آنها در این دوره تحت مدیریت جسی کارور انگلیسی بود، زمانی که در سال‌های ۵۵–۱۹۵۴ آنها به عنوان نایب قهرمانی دست یافتند، پس از اودینزه که در اصل دوم بود به دلیل فساد سقوط کرد.
اگرچه رم در دهه بعد نتوانست به جمع چهار تیم برتر راه پیدا کند، اما تا حدی به موفقیت در جام دست یافت. نخستین افتخار آنها در خارج از ایتالیا در سال‌های ۶۱–۱۹۶۰ ثبت شد، زمانی که رم با شکست ۴–۲ بیرمنگام سیتی در فینال جام بین شهرها را برد. چند سال بعد رم نخستین کوپا ایتالیا را در فصل ۶۴–۱۹۶۳ با شکست ۱–۰ تورینو به دست آورد. دومین کوپا ایتالیا آنها در سال‌های ۶۹–۱۹۶۸ زمانی که در یک سیستم لیگ کوچک به رقابت پرداختند، قهرمان شد. جاکومو لوسی در سال ۱۹۶۹ با ۴۵۰ بازی در تمامی مسابقات، رکورد حضور در رم را به نام خود ثبت کرد، رکوردی که تا ۳۸ سال باقی خواهد ماند.
زمان دارایی‌های آمیخته

رم در سال ۱۹۷۲ پس از ثبت پیروزی ۳–۱ مقابل بلکپول در جام انگلیس و ایتالیا توانست یک جام دیگر را به مجموعه خود اضافه کند. در بیشتر دهه ۱۹۷۰، حضور رم در نیمه نخست سری آ پراکنده بود. بهترین جایگاهی که این باشگاه توانست در این دهه به دست بیاورد، رتبه سوم در فصل ۷۵–۱۹۷۴ بود. بازیکنان قابل توجهی که در این دوره برای باشگاه ظاهر شدند عبارتند از هافبک‌های جانکارلو دی سیستی و فرانچسکو روکا. طلوع یک دوره جدید موفق در تاریخ فوتبال رم با یک پیروزی دیگر در کوپا ایتالیا رقم خورد، آنها تورینو را در ضربات پنالتی شکست دادند و جام ۸۰–۱۹۷۹ را به دست آوردند. رم با نایب قهرمانی یوونتوس در فصل ۸۱–۱۹۸۰ به مقام‌هایی در لیگ رسید که از دهه ۱۹۴۰ به آن‌ها نرسیده بود. نیلز لیدهولم بازیکن سابق میلان در آن زمان با بازیکنان برجسته‌ای مانند برونو کونتی، آگوستینو دی بارتولومی، روبرتو پروتزو و پائولو روبرتو فالکائو سرمربی بود.
اسکودتوی دوم مدت زیادی از رم دور نشد. در ۸۳–۱۹۸۲، باشگاه رومی برای نخستین بار پس از ۴۱ سال، در میان جشن‌های شادی در پایتخت، عنوان قهرمانی را به دست آورد. در فصل بعد، رم به عنوان نایب قهرمان ایتالیا به پایان رسید و عنوان کوپا ایتالیا را به دست آورد، و به عنوان نایب قهرمان جام اروپا. فینال جام ملت‌های اروپا با لیورپول با تساوی ۱–۱ با گل پروتزو به پایان رسید، اما رم در نهایت در ضربات پنالتی شکست خورد. عملکرد موفق رم در دهه ۱۹۸۰ با نایب قهرمانی در فصل ۸۶–۱۹۸۵ و قهرمانی در کوپا ایتالیا به پایان رسید و سمپدوریا را ۳–۲ شکست داد.
پس از آن، یک افت نسبی در لیگ آغاز شد، یکی از معدود رکوردهای لیگ در دوره بعد، کسب مقام سوم در ۸۸–۱۹۸۷ بود. در آغاز دهه ۱۹۹۰، این باشگاه در یک فینال تمام ایتالیایی جام یوفا شرکت داشت و در سال ۱۹۹۱ با نتیجه ۲–۱ به اینتر میلان باخت. در همان فصل، این باشگاه هفتمین کوپا ایتالیا را برد و به نایب قهرمانی در مقابل سمپدوریا در سوپرکاپ ایتالیا رسید. جدای از نایب قهرمانی تورینو در فینال کوپا ایتالیا، بقیه دهه تا حد زیادی در تاریخ رم پایین‌تر از حد نصاب بود، به خصوص در لیگ، بالاترین میزانی که آنها توانستند در سال ۹۸–۱۹۹۷ رتبه چهارم را کسب کنند.
در هزاره جدید > پایان دوران سنسی

از آنجایی که خانواده سنسی قادر به بازپرداخت بدهی باشگاه نبودند، یونی‌کردیت آ.اس. رم را به فروش رساند. پنج پیشنهاد پیش از پایان مهلت در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۱ دریافت شد این باشگاه در طول پنجره نقل و انتقالات ژانویه ۲۰۱۱ خرج نکرد، اما خولیو باپتیستا را با حقوق بالا به مالاگا فروخت و سیسینیو برزیلی خود را به ویارئال قرض داد.
در ۱۶ آوریل ۲۰۱۱، قرارداد تصاحب امضا شد. توماس آر. دی بندتو، از طریق AS Roma LLC، ۶۷٫۱ درصد از سهام آ.اس. رم (خود باشگاه، به ارزش ۶۰٫۳ میلیون یورو) را خریداری کرد. کل مالکیت "ASR Real Estate Srl" و "Brand Management Srl" از Sensi's "Roma 2000 Srl" (یکی از شرکت‌های تابعه Italpetroli) به مبلغ ۷۰٫۳ میلیون یورو. هلدینگ جدید سرمایه‌گذاری مشترک AS Roma LLC و یونی‌کردیت S.p.A به نسبت ۶۰:۴۰ بود. تاریخ معامله در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۱ برنامه‌ریزی شده بود.
کاپیتان سابق رم؛ فرانچسکو توتی.
مجله

مجله (از عربی: مَجَلَّة) یا نشریه (از عربی: نشریَّة) یا گاه‌نامه (گاهنامه)، گونه‌ای کتابچهٔ دوره‌ای است که با چاپ و انتشار مقاله‌های عمومی یا علمی، به گسترش و اشاعهٔ اطلاعات، دانش و نتایج پژوهش‌ها دربارهٔ پیشرفت‌های جاری در یک حوزهٔ عمومی یا یک زمینهٔ علمی خاص می‌پردازد. مقالهٔ علمی توسط پژوهشگر یا پژوهشگرانی نگاشته می‌شود که کارِ پژوهش را انجام داده‌اند و معمولاً پس از عبور از مرحلهٔ سردبیری، ازجمله داوری و داوری همتا، منتشر می‌شود.
مجله (به انگلیسی: magazine) یا نشریه به مدرکی جلدشده و ادواری گفته می‌شود که به‌طور منظم و با فاصلهٔ انتشارِ (معمولاً) مرتب و زیر شمارهٔ ردیف و دوره و تاریخ معیّن در زمینه‌های گوناگون (اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، دینی، علمی، فنی، کشاورزی، نظامی، هنری، ورزشی و مانند این‌ها) بیش از دو بار در سال منتشر شود و در تهیهٔ مطالب آن بیش از یک نفر مشارکت داشته باشند و نیز دارای بیشتر از یک مقاله باشد.
انواع > بر اساس ترتیب انتشار

از نظر ترتیب انتشار، مجله‌ها به انواع مختلف تقسیم می‌شوند:
مجلهٔ هفتگی: مجله‌ای که در هر هفته یک بار انتشار یابد.
مجلهٔ ماهانه: مجله‌ای که در هر ماه یک بار منتشر شود که به این نوع مجله، ماهنامه یا مجلهٔ ماهیانه نیز می‌گویند.
مجلهٔ سه ماهانه: مجله‌ای که در هر سه ماه یک بار منتشر گردد که این نوع مجله‌ها بیشتر به فصلنامه اشتهار دارند.
مجلهٔ شش ماهانه: مجله‌ای که در هر شش ماه یک بار منتشر شود که به این مجله‌ها دوفصلنامه یا نیم سالنامه نیز می‌توان گفت.
انواع > بر اساس محتوا

مجله‌ها به لحاظ دامنهٔ شمول و محتوا، به دو دستهٔ عمومی و تخصصی تقسیم می‌شوند.