محمد اسعاف النشاشیبی
زندگی و پیشه

محمد اسعاف بن عثمان بن سلیمان النشاشیبی در سال ۱۸۸۵ در قدس، متصرفیۀ قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش عثمان عضو مجلس نمایندگان عثمانی و یکی از ثروتمندان شهر بود و مادرش فاطمه ابوغوش نام داشت. نخست در مکتب درس خواند، سپس در مدرسه فرانسوی الفریر. پدرش تصمیم گرفت او را به دارالحکمهٔ بیروت بفرستد و در آنجا چهار سال ماندگار شد و نزد اساتید ارشدی چون عبدالله البستانی، محی‌الدین الخیاط و مصطفی الغلایینی دانش آموخت و به فرانسوی تسلط یافت.
پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۰۵، به قدس بازگشت و مدتی - پس از اعلام قانون اساسی عثمانی در سال ۱۹۰۸ - به عنوان سردبیر مجلهٔ «الاصمعی» که توسط حنا العیسی منتشر می‌شد، مشغول شد. سپس در مجلهٔ «النفائس» به مالکیت خلیل بیدس و در مجلهٔ «المنهل» متعلق به محمد موسی مغربی شروع به چاپ مقالات ادبی کرد. در آن دوره، النشاشیبی شعر می‌سرود که بیشتر آن‌ها در مجلهٔ «النفائس» منتشر می‌شد و به خواندن کتاب‌های ادبیات عرب کهن و آثار فیلسوفان غربی نیز علاقه‌مند شد.از آنجا که او به عنوان یک منتقد باور داشت که از شاعران طراز اول نیست، به نفع نقد و ادب از شعرنویسی عقب‌نشینی کرد.
او در طول جنگ جهانی اول خود را وقف خواندن کتاب‌های اصلی ادبیات کهن عربی کرد. پیش از پایان جنگ، سمت استادی زبان عربی در دانشکدهٔ الصلاحیه در قدس را بر عهده داشت. پس از اشغال فلسطین توسط بریتانیا، نشاشیبی در فعالیت‌های «باشگاه عربی» که برای استقلال فلسطین فعالیت می‌کرد، مشارکت داشت. وی به عنوان استاد زبان عربی در مدرسهٔ متوسطه الرشیدیه منصوب شد و سپس مدیر آن شد. او به عنوان بازرس کل زبان عربی در بخش معارف عامه دولت سرپرستی انتخاب شد که بر توسعهٔ برنامهٔ درسی آموزش زبان و مدیریت امور معلمان نظارت داشت. وی همچنین سرپرستی تدریس درس دین اسلام را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۲۳، النشاشیبی به عضویت فرهنگستان زبان عربی در دمشق انتخاب شد و از سال ۱۹۲۴ شروع به نوشتن در مجلهٔ فرهنگستان کرد. اسعاف النشاشیبی در سال ۱۹۲۹ پس از تشدید اختلاف بین او و ادارهٔ معارف بریتانیا در فلسطین، از شغل خود استعفا داد. سپس خود را وقف نوشتن، سخنرانی عمومی و دانشگاهی کرد. او سالانه به مصر و شام سفر می‌کرد و در تحکیم روابط فلسطین و کشورهای عربی به ویژه مصر تأثیر آشکاری گذاشت.
النشاشیبی به عنوان نمایندهٔ قدس در کار کنفرانس عمومی اسلامی که بین ۷ تا ۱۷ دسامبر ۱۹۳۱ در شهر قدس برگزار شد، شرکت کرد و در این همایش، دبیر کمیتهٔ دعوت و ارشاد انتخاب شد. او همچنین در کنفرانس ملی عرب که در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۱ برگزار شد، شرکت نمود که حزب استقلال عربی فلسطین از آن برخاست. او از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۷ فصل‌هایی را در مجلهٔ «الرسالهٔ» قاهره تحت عنوان «نُقل الأدیب» منتشر کرد که شهرت زیادی در جهان عرب برای او به ارمغان آورد. او اغلب مقالات خود را با اسامی مستعار مانند «القارئ»، «السهمی»، «هاشم العربی»، «ن» و غیره امضا می‌کرد.
خلیل السکاکینی او را «فرهنگنامهٔ زبان عرب که بر دو پا راه می‌رود» توصیف نمود. در سبک بیان خود منحصر به فرد بود و او را «أدیب العربیة» می‌نامیدند.النشاشیبی با نوشته‌های ادبی خود که در آن با بی‌عدالتی و اشغال مخالفت می‌کرد، متمایز بود. در بیشتر مراسماتی که به مناسبت‌های میهنی، ملی یا ادبی برگزار می‌شد، شرکت می‌کرد. ویژگی سخنان و اشعار او، انقلابی و تحریک‌آمیز بود و مردم را به اقدام برای رسیدن به اهداف، بازسازی و حفظ وطن دعوت می‌کرد. او همچنین واعظ و مُرشد در مساجد بود. شعر و مقالات ادبی فراوانی در وصف ضعف، تفرقه و شکافی که بر ملت عرب در میان استعمارگران وارد شده بود، نوشت. وی از ملت عرب می‌خواست که متحد شوند و برای دفع تجاوز، دستیابی به استقلال و مخالفت با ایجاد وطن ملی یهودی در فلسطین، سلاح به دست بگیرند. النشاشیبی به دو کُنیه و لقب شهرت داشت: «ابوالفضل» که کنیهٔ بدیع‌الزمان همدانی است، به دلیل دلبستگی و شباهت نوشتاری به وی؛ و «ابوعُبَیده» به دلیل علاقه‌اش به ابوعبیده معمر بن المثنی، زبان‌شناس مشهور. همچین او را با دو لقب «أدیب العربیة» و «خطیب فلسطین» نیز می‌شناختند.
در سال ۱۹۴۷ به قاهره برای درمان سفر کرد و هتل کانتیننتال که در آن اقامت داشت، محل ملاقات اهل علم و ادب با او گشت.