stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پاول چرچلند

| پاول چرچلند | پاول چرچلند |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: پاول مونتگومری چرچلند
زادهٔ: ۲۱ اکتبر ۱۹۴۲ ‏(۸۲ سال) ونکوور، کانادا
محل تحصیل: دانشگاه پیتسبرگ
دوره: فلسفه معاصر
حیطه: فلسفه غربی
مکتب: فلسفه تحلیلی
محل کار: دانشگاه پیتسبرگ
علایق اصلی: نوروفلسفه، فلسفه علم، فلسفه ذهن، هوش مصنوعی، معرفت‌شناسی
ایده‌های چشمگیر: Eliminative materialism
 تأثیرگرفته از ویلارد کواین، توماس کوهن، Russell Hanson، ویلفرید سلارز، and پاول فایرابند; کارل پوپر. :  تأثیرگرفته از ویلارد کواین، توماس کوهن، Russell Hanson، ویلفرید سلارز، and پاول فایرابند; کارل پوپر. 
 :  
پاول چرچلند (به فرانسوی: Paul Churchland)، فیلسوفِ نظریه‌پردازِ به‌نامِ ماتریالیسم حذف‌گرا است.
وی در سال ۱۹۴۲ در کانادا متولد شده‌است. او دکترای خود را از دانشگاه پیتسبرگ به راهنمایی ویلفرد سلرز گرفت و اکنون در دانشگاه کالیفرنیا، سن‌دیه‌گو تدریس می‌کند. چرچلند به خاطر تحقیقاتی که دربارهٔ نوروفلسفه کرده‌است شهرت دارد؛ با توجه به نظریات فیلسوفان فلسفهٔ ذهن حمایت از حذف‌گرایی کار بسیار دشواری است اما او و همسرش پتریشیا از طرفداران معروف حذف‌گرایی در حال حاضرند. به نظر آن‌ها واژگان و مفاهیم ذهنی متعارف روان‌شناسی عامیانه برای بررسی‌های علمی دربارهٔ مغز ضرورتی ندارند. به نظر آن‌ها تاریخ علم موارد زیادی از حذف مفاهیم متعارف و عامیانه را سراغ دارد؛ مفاهیمی مثل فلوژیستون در شیمی و نیروهای حیاتی در زیست‌شناسی از این دسته‌اند.
کتاب‌ها

در جانب مخالف (On the Contrary)
موتور عقل، جایگاه نفس (The Engine of Reason, The Seat of the Soul)
منظر عصب کامپیوتری: ماهیت ذهن و ساختار ذهن
ماده و آگاهی
واقع گرایی علمی و انعطاف‌پذیری ذهن
التینیایلا، سیواس

مکان
| Altınyayla | Altınyayla |
| --- | --- |
Altınyayla: Altınyayla
مختصات: ۳۹°۱۶′۲۱″ شمالی ۳۶°۴۵′۰۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۷۲۵۰°شمالی ۳۶٫۷۵۱۱۱°شرقی﻿ / 39.27250; 36.75111: مختصات: ۳۹°۱۶′۲۱″ شمالی ۳۶°۴۵′۰۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۷۲۵۰°شمالی ۳۶٫۷۵۱۱۱°شرقی﻿ / 39.27250; 36.75111
استان: استان سیواس
حکومت: حکومت
 • شهردار: Yasin Demirkaynak (BBP)
 • قائم‌مقام: Salih Ayhan
مساحت: مساحت
 • منطقه: ۵۴۹٫۳۸ کیلومتر مربع (۲۱۲٫۱۲ مایل مربع)
جمعیت (2012): جمعیت (2012)
 • شهری: ۳٬۱۳۶
 • منطقه: ۱۰٬۰۰۹
 • تراکم منطقه: ۱۸/کیلومتر مربع (۴۷/مایل مربع)
کد پستی: 58470
التینیایلا، سیواس (به لاتین: Altınyayla, Sivas) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان سیواس واقع شده‌است.
اداد (ایزد)

| هدد/ادد | هدد/ادد |
| --- | --- |
خدای آب‌وهوا، طوفان، آذرخش و باران: خدای آب‌وهوا، طوفان، آذرخش و باران
سربازان پیکره‌ای از ادد را می‌برند، امپراتوری آشوری نو: سربازان پیکره‌ای از ادد را می‌برند، امپراتوری آشوری نو
اقامتگاه: آسمان
نماد: صاعقه، گاو نر، شیر
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
والدین: داگون و شالاش (در سوریه باستان) سین و نین‌گال (در بین‌النهرین) 
خواهر و برادر: کیشار، اینانا
همسر: هپات (در سوریه باستان) شالا (در بین‌النهرین) 
فرزندان: گیبیل یا گررا
همتایان: همتایان
همتای یونانی: زئوس
همتای رومی: ژوپیتر (ژوپیتر دولیچنوس)
همتای کنعانی: بعل
همتای مصری: حوروس
همتای هوری: تشوب
هَدَد (اوگاریتی: 𐎅𐎄)، ادَد (اکدی: dIM 𒀭𒅎)، معادل خدای سومری ایشکور، خدای طوفان و باران در ادیان کنعانی، شام باستان و بین‌النهرین بود. خاستگاه و کانون فرقه هدد در هزاره سوم پیش از میلاد در شهر حلب (در سوریه) بود. از آنجا هدد توسط عموری‌ها به بین‌النهرین معرفی شد که به‌ عنوان خدای اکدی (آشوری-بابلی) «ادد» شناخته شد. بعدها، پرستش هدد با تغییر نام یا افزودن عنوان‌های دیگر مانند «بعل هدد» و «رمان-هدد» شکل گرفت. گاو نر حیوان نمادین او بود. در شمایل‌نگاری او با ریش ظاهر می‌شود. اغلب چماق یا صاعقه در دست دارد و شاخ گاونر بر سر دارد. هدد با خدای یونانی زئوس، خدای رومی ژوپیتر و همچنین بیل بابلی برابر بود.
چرخه بعل یا حماسه بعل مجموعه‌ای از داستان‌ها درباره بعل کنعانی است که به آن هدد نیز گفته می‌شده. این اسطوره بین ۱۲۰۰ تا ۱۴۰۰ قبل از میلاد نوشته شده‌است و در حفاری شهر باستانی اوگاریت، در سوریه امروزی دوباره کشف شد.
خدای طوفان ادد و خدای خورشید شمش مشترکا خدایان حامی وخشورها و پیشگویی‌ها در بین النهرین شدند.
نام

نام ادَد در بین‌النهرین، از نام اصلی این خدا در فرهنگ‌های شمالی سوریه باستان، «هَدَد» گرفته شده‌است؛ یعنی ادَد همان نام هَدَد در نسخه اکدی یا بین‌النهرینی است. از نظر ریشه‌شناسی، این نام را می‌توان به ریشه سامی *hdd متصل کرد که احتمالا توصیفی از عمل «رعد و برق»، برجسته‌ترین تجسم عمل‌کرد خدای آب‌وهوا در هنگام طوفان، است.
بعدها از این معنای زبانی، در جنوب سوریه با نام مستعار «رَمان» یا «رَمون»، به معنای «تندر» توسعه یافت. احتمالا منشا ترکیب نام «هدد-رمان» که در پادشاهی آرام-دمشق در هزاره اول پیش از میلاد کاربرد داشته، همین است. برخی این نسخه را تاثیر زبان‌های بین‌النهرین می‌دانند که پس از گسترش پرستش ادد در شرق، به منطقه شام غربی بازگشت.
در خط میخی که توسط بسیاری از زبان‌های منطقه استفاده می‌شده، نام ادد با همان علامت لوگوگرام dIM 𒀭𒅎 که ایشکور (خدای طوفان سومری) را در جنوب تعیین می‌کرد، شناسایی می‌شد.
شخصیت و شمایل‌نگاری > شخصیت

مقالهٔ اصلی: خدای آب و هوا
در دنیای باستان، خدای آب‌وهوا مسئول بارندگی و درنتیجه حاصل‌خیزی خاک و محصولات زراعی بود؛ از این نظر هدد خدایی بود که برکت حاصل‌خیزی زمین را به ارمغان می‌آورد. غیبت هدد - چه بر تصمیم خودش باشد و چه در اثر آسیبی که به او وارد شده - به‌معنای نبود باران و خشک‌سالی بود. هدد توانایی قابل توجهی در اعمال مجازات داشت و این عمل‌کرد او در بسیاری از کتیبه‌های تهدید و نفرین در مورد مجازاتی که بر گناهکاران اعمال خواهد کرد، منعکس شده‌است. در حالی که او می‌توانست حاصل‌خیزی را به عمل آورد، از طریق رعد و برق و بادهای شدید می‌توانست باعث ویرانی و نابودی نیز شود؛ به‌همین دلیل بیداری او تهدیدی برای جامعه بشری محسوب می‌شد.
به گفته آلبرتو گرین، توصیف هدد که از دوره کاسیان و در منطقه ماری آغاز می‌شود، بر شخصیت ویران‌گر و طوفانی او و نقش او به عنوان یک خدای جنگجوی مهیب تاکید می‌کند؛ برخلاف شخصیت صلح‌آمیز و شبانی‌تر خدای طوفان سومری ایشکور. به‌دلیل شرایط اقلیمی متفاوت در بین‌النهرین نسبت به شام باستان - مانند کمبود نسبی بارندگی و اتکای اصلی کشاورزی به آبیاری از طریق رودهای دجله و فرات - عمل‌کرد اصلی ادد در بین‌النهرین، مانند کارکردهای خدای طوفان (ایشکور) قبل از او بود؛ مانند حاصل‌خیزی زمین از طریق آب‌ها، با تاکید بر آب‌های منابع زیرزمینی.
هدد علاوه بر خدای آب‌وهوا، خدای قانون، نگهبان سوگندها و همچنین خدای پیشگویی (هاروسپکس) نیز بود. در این نقش‌ها معمولا با خدای خورشید شمش، همراه بود.
شخصیت و شمایل‌نگاری > شمایل‌نگاری

اولین تصاوير شناخته‌شده از هدد در شمال سوریه، گاو نر و ویژگی بارز آن، یک جفت شاخ است. با این حال هدد تنها خدایی نبود که با این نماد شناخته می‌شد، خدایان اجدادی، ال و داگون نیز توسط گاو نر نمایش داده می‌شدند. به نظر می‌رسد که این حیوان مهم و چشم‌گیر در فرهنگ بشری، به عنوان نمادی از الوهیت عمومی در کنار قدرت و باروری بوده‌است. در نقش‌های برجسته، هدد به صورت مردی ریش‌دار به تصویر کشیده شده، تاجی از شاخ بر سر دارد و معمولا روی گاو نر ایستاده یا یکی از پاهایش را برروی گاو قرار داده‌است. گاهی گاو در کنار او ظاهر می‌شود و نه زیر پایش. او در یک دست، سلاحی را به سمت پایین گرفته‌ که به نظر می‌رسد پشت آن یک چنگال دوشاخه به‌ شکل صاعقه است. گاهی شمشیر کوتاهی در کمربند پهن او بیرون می‌زند. در برخی معابد، هدد سوار بر ارابه جنگی با سلاح‌های جنگی خود ظاهر شد. به نظر می‌رسد که این نمایندگی مخصوص درخواست کمک از او برای پیروزی در نبرد است.
در طول انتقال بین پرستش ادد و خدای سومری ایشکور، در هزاره سوم پیش از میلاد، ادد گاهی سوار بر شیر-اژدهای بالدار، در هنرهای بین‌النهرینی ظاهر می‌شود. در زمان سلسله سارگون، ادد از نظر نمادشناسی با یک اژدهای بالدار مرتبط بود، اما این ارتباط تقریبا در اوایل دوره بابلی ناپدید شد. گاری و شلاقی که ادد را نشان می‌داد، به مرور زمان با صلاحی به شکل رعد و برق جایگزین شد؛ نمادی که از شام سرچشمه می‌گرفت.
ادد در بین‌النهرین > در فضای آشوری

واضح‌ترین شواهد فرآیند جذب ادد در آشور، ظهور او در نام‌های تئوفوریک پادشاهان آشوری است. اولين آن‌ها شمشی-ادد یکم، در قرن ۱۹ پیش از میلاد بود. هرچند که جانشین او ایشمه-داگان یکم، نام ادد را در نام خود نداشت. حضور دیگر ادد، در مراسم نامگذاری سال‌ها در تقویم آشوری بود؛ در تقویم‌ آشوری هر سال به نام یکی از شخصیت‌های مهم پادشاهی نام‌گذاری می‌شد و در اسناد مربوط به این مراسم، آشور (ایزد) و ادد با هم به عنوان خدایانی ظاهر می‌شوند که در حضورشان نام سال اعلام می‌شده. معبد ادد در شهر آشور، یکی از معبدهای مهم پادشاهی محسوب می‌شد. بعدها این معبد به یک معبد دوگانه وقف شده به ادد و انو تبدیل شد. دانیل شومر پیشنهاد می‌کند که جفت شدن این دو خدا بر اساس این دیدگاه رایج بود که آنها پدر و پسر هستند. در منابع آشوری او ارتباط نزدیکی با لشکرکشی‌های شاهان داشت؛ در مراسم مذهبی قبل از رفتن به جنگ، جایگاه ادد در کنار خدای جنگجو نینورتا برجسته بود. در نقوش برجسته آشوری، نینورتا و ادد با هم بر روی یک ارابه جنگی در راه نبرد نشان داده شده‌اند.
مرکز عبادت ادد در امپراتوری آشوری نو، در هزاره اول پیش از میلاد، در شهر کربیل در انتهای شمالی پادشاهی بود. بیان این مطلب را می‌توان در مجسمه شلمنسر سوم یافت که در شهر کلاه (پایتخت آشور در زمان او) با تقدیم به «ادد کربیل» یافت شده و احتمالا قرار بوده در آنجا قرار داده شود.
ادد در بین‌النهرین > در فضای بابلی

بخش هشدار نسبت به آسیب دیدن بنای قانون حمورابی
ادد، ای پروردگار فراوانی،
نوشنده آسمان‌ها و زمین، مرا یاری کن و
باران آسمانها را از او دریغ کن،
(و) سرچشمه چشمه‌ها را از او دریغ کن، خواهش می‌کنم سرزمین‌هایش را با کمبود و قحطی و رعد و برق ویران کن.
به شدت به شهرهایش بپردازد
و سرزمینش را با سیل به ویرانه تبدیل کند.
در قرن ۱۸ پیش از میلاد، در جنوب بابل، حمورابی پادشاه عموری تبار، به قدرت رسید. او به معرفی فرقه ادد به پانتئون بابلی‌ها کمک کرد. در امپراتوری بابل کهن، ادد در فهرست «خدایان بزرگ» قرار می‌گرفت و معابدی به افتخار او در شهرهای مختلف مانند لارسا و ایسن ساخته شد. به‌نظر می‌رسد که در این دوره ادد، سین و شمش احتمالا به‌عنوان خدایان سه‌گانه با پیوندی خاص، خدایان اجرام آسمانی در نظر گرفته می‌شدند. همچنین در قراردادهای سیاسی بین‌المللی با هم به عنوان ضامن ظاهر می‌شدند؛ گاهی اوقات تحت عنوان «ادد آسمان‌ها». قوانین مقبره حمورابی، که به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین قوانین حقوقی کامل در تاریخ بشریت شناخته می‌شود، با هشداری به کسانی که تلاش می‌کنند به وضعیت آن آسیب برساند، پایان می‌یابد؛ این اخطار روشن می‌کند که ادد چه مجازات‌هایی را برای کسی که سنگ قبر را خراب می‌کند، در نظر خواهد گرفت. این احتمالا نشان دهنده استقرار ادد در عبادت‌های مذهبی بابل است.
از نیمه اول هزاره دوم پیش از میلاد، شواهد پرستش ادد کاهش یافت. اما در دوره امپراتوری بابلی نو، در نیمه هزاره اول پیش از میلاد، و زمانی که بابلی‌ها قلمروهای امپراتوری آشور را تصرف کردند، پادشاه نبوکدنصر دوم در شهر بابل و همچنین در شهرهای دیگر معبدی برای ادد بنا کرد؛ اگرچه‌ معلوم است که ادد تابع خدای ارشد بابلی، مردوک بوده‌است. در این دوره، کانون عبادت ادد در معبد او در شهر زبان، در شمال‌شرقی پادشاهی قرار داشت.
در طول دوره پارسی در سده های ۶ تا ۴ پیش از میلاد، آیین ادد در مناطقی که قبلا در آنجا برگزار می‌شد، به عنوان بخشی از سیاست‌های آزادی مذهبی امپراتوری هخامنشیان حفظ شد. حتی در عصر هلنیستی، زمانی که خدایان طوفان در خاور نزدیک باستان در پانتئون هلنیستی ادغام شدند، آیین ادد حداقل در بابل برقرار بود، که تا در دوران امپراتوری اشکانیان تا قرن سوم میلادی نیز همین گونه باقی ماند. بخشی از پرستش خدایان بین‌النهرین تا قرن چهارم قبل از میلاد در مقیاس بسیار پایین ادامه داشت، اما به‌نظر می‌رسد که اکثریت خدایان سامی در شکل جذب شده خود در پانتئون رومی باقی مانده بودند یا به‌طور کلی آیینشان متوقف شده‌بود.
هدد در اوگاریت

مقالهٔ اصلی: بعل
هدد در مذهب اوگاریتی، پروردگار آسمان است، که کنترل خاصی بر باران و رویش محصولات زراعی دارد. او همچنین صاحب باروری و حافظ حیات و رشد است. غيبت او باعث خشک‌سالی، گرسنگی و آشوب می‌شود. از هدد در متون اوگاریتی اکثرا به صورت «بعل» نام برده می‌شده. بعل عنوانی به معنای «سرور» یا «مالک» است که در زبان‌های سامی شمال‌غربی به خدایان مختلف، به‌جز هدد نیز اطلاق می‌شده. به احتمال زیاد، بعل در ابتدا به‌عنوان لقبی برای هدد شکل گرفته بود‌، اما در میانه هزاره دوم پیش از میلاد، نام اصلی او در سواحل مدیترانه شد. نام اصلی، هدد (یا به‌شکل هدو)، همچنان مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما ثانویه بود، و به گونه‌ای عمل می‌کرد که گویی یک لقب است.
محققان پیشنهاد کرده‌اند که با افزایش اهمیت فرقه هدد، نام واقعی او برای کسانی جز کاهن اعظم که نتوانستند با صدای بلند نام را تلفظ کنند بسیار مقدس تلقی می‌شد، پس به جای آن از نام مستعار بعل به معنای ارباب استفاده می‌کردند؛ همان‌گونه که بابلی‌ها از عنوان بیل برای مردوک استفاده می‌کردند. با این حال اقلیتی معتقدند که بعل یک خدای بومی کنعانی بوده که آیینش با جنبه‌هایی از خدای بین‌النهرینی ادد، جذب شده‌است. صرف نظر از رابطه اصلی آنها، در هزاره اول پیش از میلاد، این دو متمایز بودند؛ هدد توسط آرامی‌ها و بعل توسط فنیقی‌ها و سایر کنعانی‌ها پرستش می‌شد. در مقابل، در حالی که «بعل» به‌عنوان لقب خدای آب‌وهوا در شرق تا ایمار عمل می‌کرد، هرگز نام اصلی او در داخل سوریه نشد.
هدد در اوگاریت > اسطوره اوگاریتی

مقالهٔ اصلی: چرخه بعل
اسطوره چرخه بعل یافت‌شده در اوگاریت، اطلاعات زیادی را درباره بعل-هدد در اختیار دارد.
طبق این اسطوره، خدای برتر ال، در کوه لیل - جایی که مجمع خدایان با هم ملاقات می‌کنند - ساکن است. در آغاز روايت، به نظر می‌رسد که بین ال و بعل خصومتی وجود دارد. ال یکی از پسرانش به نام یم را به عنوان پادشاه خدایان منصوب می‌کند و نام یم را به «عزیز ال» تغییر می‌دهد. ال به یم می‌گوید که برای حفظ تاج و تختش باید با بعل که به عنوان «پسر داگون» معرفی می‌شود، روبه‌رو شود. در نبرد بین بعل و یم، ابتدا بعل به‌نحوی ضعیف می‌شود، اما خدای صنعتگر کوثر-وا-خاسیس دو چماق جادویی برای بعل به‌عنوان سلاح‌ می‌سازد که به بعل کمک می‌کند تا یم را بزند و بعل پیروز می‌شود. عشتروت پیروزی بعل را اعلام می‌کند و به بعل-هدد با عنوان «سوار بر ابرها» درود می‌فرستد. به اصرار عشتروت، بعل یم را تکه‌تکه می‌کند و اعلام می‌کند که او مرده است و گرما تضمین می‌شود.
کاخی برای بعل با نقره، طلا و چوب سرو از جبل لبنان و سیریون ساخته می‌شود. بعل در کاخ جدید خود جشن بزرگی را برای دیگر خدایان برگزار می‌کند. با اصرار کوثر-وا-خاسیس، بعل پنجره‌ای در قصر خود باز می‌کند و رعد و برق را می‌فرستد. سپس از موت (خدای خشک‌سالی و دنیای مردگان) پسر دیگر ال دعوت می‌کند تا به جشن بپیوندد. اما هنگامی که به موت، خوارنده گوشت و خون انسان، فقط نان و شراب تقدیم می‌شود، مورد اهانت قرار می‌گیرد. او تهدید می‌کند که بعل را تکه‌تکه می‌کند و او را می‌بلعد و حتی بعل هم نمی‌تواند در برابر موت ایستادگی کند. شکاف در این قسمت از متن تفسیر را مشکوک می‌کند. به نظر می‌رسد با توصیه الهه خورشید شپشو، بعل با یک گوساله ماده جفت‌گیری می‌کند و به گوساله حاصل لباس خود را می‌پوشاند و سپس خود را آماده می‌کند تا به دنیای مردگان برود. خبر مرگ ظاهری بعل حتی ال را نیز به سوگواری سوق می‌دهد. آنات خواهر بعل، جسد بعل (که احتمالا همان گوساله مرده است) را پیدا می‌کند. او جسد را با ضیافتی به خاک می‌سپارد.
عثتر به جای بعل منصوب می‌شود اما او جانشین ضعیفی است. در همین حین، آنات موت را پیدا می‌کند، او را با شمشیر می‌شکافد، با آتش می‌سوزاندش و جسدش را به سوی پرندگان می‌اندازد. اما زمین همچنان از خشکسالی ترک خورده است تا اینکه شپش بعل را بازمی‌گرداند. هفت سال بعد، موت برمی‌گردد و به بعل حمله می‌کند، اما زمانی که شپش به موت می‌گوید که ال اکنون از بعل حمایت می‌کند، نبرد متوقف می‌شود. موت تسلیم بعل می‌شود و او را به عنوان پادشاه قبول می‌کند.
مرگ بعل و سلطنت موت به عنوان یک اسطوره فصلی در نظر گرفته می‌شود. این اسطوره بعل را به عنوان خدای گیاهی مشخص می‌کند که مرگ و تولد دوباره او مسئول خشک‌سالی تابستانی و باران‌های پاییزی شام است. با این حال، اولدنبورگ مخالف این موضوع است و می‌گوید که در عوض این اسطوره نشان‌دهنده یک فاجعه خاص خشک‌سالی و ناباروری است، زمانی که باران در فصل خود نمی‌آید.
منابع و برای مطالعه بیشتر

Driver, Godfrey Rolles, and John C. L. Gibson. Canaanite Myths and Legends. Edinburgh: Clark, 1978. .
Green, Alberto R. W. (2003). The Storm-God in the Ancient Near East. Winona Lake, Indiana: Eisenbrauns. ISBN 9781575060699.
Hadad, Husni & Mja'is, Salim (1993) Ba'al Haddad, A Study of Ancient Religious History of Syria
Handy, Lowell K (1994). Among the Host of Heaven: The Syro-Palestinian Pantheon As Bureaucracy. Winona Lake, Indiana: Eisenbrauns. ISBN 9780931464843.
Rabinowitz, Jacob (1998). The Faces of God: Canaanite Mythology As Hebrew Theology. Woodstock, CT: Spring Publications. ISBN 9780882141176..
This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Adad". Encyclopædia Britannica (به انگلیسی) (11th ed.). Cambridge University Press.
Kramer, Samuel Noah (1984). Studies in Literature from the Ancient Near East: Dedicated to Samuel Noah Kramer (به انگلیسی). American Oriental Society. ISBN 978-0-940490-65-9.
Schwemer, Daniel (2007). "The Storm-Gods of the Ancient Near East: Summary, Synthesis, Recent Studies Part I" (PDF). Journal of Ancient Near Eastern Religions (به انگلیسی). 7 (2): 121–168. doi:10.1163/156921207783876404. ISSN 1569-2116.
Daniel Schwemer, The storm god of the ancient near east: Summary, synthesis, recent studies, part 1
لوحه سفالی که ادد را ایستاده برروی گاو نر نشان می‌دهد، قرن ۱۶-۱۸ قبل از میلاد، موزه سلیمانیه عراق.
معبد هدد، قلعه حلب. این معبد از قرن ۲۴ قبل از میلاد تا حداقل قرن ۹ قبل از میلاد مورد استفاده قرار می‌گرفته.
خرابه‌های معبد بعل-هدد در اوگاریت.
مجسمه عظیم هدد، ۷۷۵ پیش از میلاد، یافت‌شده در روستایی در شمال‌شرقی تپه زنجیرلی، موزه خاور نزدیک برلین.
معبد ژوپیتر در دمشق. به‌نظر می‌رسد که برروی معبد بیت-رمان ساخته شده‌است‌. زمانی که رومی‌ها دمشق را در سال ۶۴ پیش از میلاد فتح کردند، هدد را با ژوپیتر تلفیق کردند.
مهر استوانه‌ای آشوری که ادد را روی گاو نر (سمت چپ) به همراه نماد خدای آشور (وسط) و خدای خورشید (راست) نشان می‌دهد.
سنگ یادبود آشوری از ادد ایستاده بر گاو نر با صاعقه‌ای در دست، متعلق به نیمه دوم قرن هشتم پیش از میلاد،  یافت شده در ارسلان تاش، موزه لوور، پاریس.
نقش برجسته ادد، دوره ایسین-لارسا، امپراتوری بابل کهن، موزه موسسه شرق، دانشگاه شیکاگو.
سنگ یادبود بعل با صاعقه، قرن ۱۵ تا ۱۳ پیش از میلاد، در راس شامرا پیدا شده‌است. از هدد در متون سامی شمال‌غربی اکثرا با عنوان «بعل» به‌معنای «سرور» یاد می‌شود.
لوح اوگاریتی چرخه بعل. این متون بعل را به عنوان خدای هدد، شکل سامی شمال‌غربی ادد، معرفی می‌کند.
هایدرا (کمیک)

| هایدرا | هایدرا |
| --- | --- |
اطلاعات انتشارات: اطلاعات انتشارات
ناشر: مارول کامیکس
نخستین حضور: قصه‌های عجیب و غریب #۱۳۵ (اوت ۱۹۶۵)
پدیدآورنده(ها): استن لی (نویسنده) جک کربی (هنرمند)
اطلاعات داستانی: اطلاعات داستانی
پایگاه(ها): پایگاه کوه‌های آلپ (گذشته) پایگاه پژوهش هایدرا (گذشته) میدان نفتی اسکونبیک (گذشته) آکادمی آمادگی هایدرا
هایدرا نام یک سازمان تروریستی خیالی است که در کتاب‌ها و مجلات کمیک بوکی منتشر شده توسط مارول کامیکس وجود دارد. نام «هایدرا» کنایه ای از هایدرا که از اساطیر یونان باستان است. شعار این سازمان به اسطوره هایدرا اشاره دارد و بیان می‌کند که «اگر یک سر بریده شود، دو سر دیگر جای آن را خواهند گرفت» و مقاومت و قدرت فزاینده آنها را در برابر دشمن اعلام می‌کند.
هایدرا در اصل یک سازمان نئونازی به رهبری جمجمه سرخ در طول جنگ جهانی دوم بوده است، پس از به دست گرفتن کنترل توسط بارون ولفگانگ فون استراکر به یک سندیکای جنایی بین‌المللی نئونازی تبدیل شد. عوامل هیدرا اغلب لباس سبز متمایز با نقش مار می‌پوشند. این سازمان یکی از تهدیدات بزرگی است که ابرقهرمانان دنیای مارول و سازمان اطلاعاتی شیلد با آن مبارزه می‌کنند، که البته همیشه برنامه‌های هایدرا را برای تسلط بر جهان خنثی می‌کنند.
تاریخچه سازمان > پیش از میلاد مسیح

این سازمان در دوران پیش از میلاد در قالب فرقه‌ای تأسیس شد که به‌طور متعصبانه به پرستش هایو (Hive) می‌پرداخت. هایو یک ناانسان بود که توسط ناانسان‌های دیرینه به سیاره موث (Maveth) تبعید شد. فرقه از زمان تبعید او مصمم بود تا هایو را به زمین برگرداند. طی قرن‌ها این فرقه تکامل یافت و شکل‌های بسیاری به خود گرفت. آخرین تجسم آن‌ها مدتی کوتاه بعد از برخاستن نازیسم در آلمان، به سرکردگی یوهان اشمیت به عنوان شاخهٔ علمی شوتس شتافل نازی برآمد. در این زمان بود که فرقه نام هایدرا به خود گرفت.
تاریخچه سازمان > جنگ جهانی دوم

در زمان جنگ جهانی دوم، اشمیت برای تسخیر دنیا به دست خودش، هایدرا را از آلمان نازی جدا کرد، و در این دوران هایدرا ظاهراً اعتقادات اصلی خود را رها کرده بود. با اصول ضد-آزادی و سخت‌گیرانه، هایدرا تبدیل به سازمانی با منش جهنمی شد که ناشی از مکتب سیاسی نوظهور آن بود.
تاریخچه سازمان > پس از جنگ جهانی دوم

پس از شکست خوردن به دست کاپیتان آمریکا در سال ۱۹۴۵ و متعاقباً ناپدید شدن یوهان اشمیت، هایدرا توسط دانشمند برتر هایدرا یعنی آرنیم زولا به‌طور مخفیانه خود را در داخل شیلد (.S.H.I.E.L.D) بازسازی کرد. اگرچه بدن زولا در اوایل دهه ۱۹۷۰ مرده بود اما هایدرا همچنان پابرجا بود و ذهن زولا نیز در یک کامپیوتر به حیات خود ادامه می‌داد. در دهه‌های بعدی هایدرا با شبکه‌سازی نفوذ خود را در دنیا بیشتر کرد، هدف نهایی هایدرا سرنگونی دولت‌ها با هدف تأسیس یک دولت جهانی فاشیستی با حکمرانی مطلقه بود؛ بنابراین آن‌ها به حذف تهدیدهای سیاسی که بر خلاف نظم نوین جهانی آن‌ها بود، اقدام کردند.
تا پایان قرن بیستم، عاملان هایدرا موفق شدند تا بیرون از شیلد هم شیوع پیدا کنند و با نفوذ به سازمان‌های مهمی شامل دولت ایالت متحده و شورای امنیت جهانی، تعدادی پایگاه مخفی در سراسر جهان ایجاد کنند. جان گرت، یکی از عاملان بالا رتبه هایدرا در سازمان شیلد به‌طور مخفیانه پروژه هزارپا را با هدف بازیابی سرباز ممتاز رهبری می‌کرد.
تاریخچه سازمان > قرن بیست و یک

در سال ۲۰۱۴، تقریباً تمام نقشه‌های هایدرا برای سلطه بر جهان به واسطه الکساندر پیرس و پروژه بینش شیلد محقق شده بود. با این حال نقشهٔ آن‌ها برای از بین بردن ۲۱ میلیون انسانی که نوعی تهدید برای هایدرا محسوب می‌شدند، با تلاش‌های دشمن قدیمی هایدرا یعنی کاپیتان آمریکا شکست خورد، کسی که به‌طور عمومی نفوذ آن‌ها در شیلد را افشا کرد و اقدام به انهدام ابزار اصلی تخریب آن‌ها و سه تا از هلیکریرهای شیلد کرد و طی این فرایند الکساندر پیرس توسط رئیس سابق شیلد یعنی نیک فیوری کشته شد. با این حال ولفگانگ فون استراکر، رهبر هایدرا نقشه‌های جدیدی برای چیرگی بر دنیا داشت، نقشه‌هایی که شامل دوقلوهای مکسیموف و عصای سلطنتی (Scepter) می‌شد.
تاریخچه سازمان > پس از افشای نفوذ

با شناخته شدن وجود آن‌ها توسط عموم، هایدرا علیه بازماندگان شیلد جنگی را آغار کرد و تعدادی از پایگاه‌های شیلد را تصاحب کرد. نیروهای هایدرا به رهبری جان گرت برای چند ماه با گروهی کوچک و وفادار به شیلد به رهبری فیل کولسن به مبارزه پرداخت. گروه گرت با وجود تلاش‌هایشان برای نفوذ در نیروهای مسلح ایالت متحده از طریق آیین کویین و سربازان دثلوک، اما با اقدامات ترکیبی نیک فیوری رئیس سابق شیلد، گروه کولسن و تفنگداران دریایی ایالت متحده شکست خورد.
با این وجود این شکست تنها یک عقب‌نشینی موقت برای هایدرا بود. شیلد نابود شد و به صورت عمومی سازمانی تروریستی معرفی شد، و بسیاری از عاملان هایدرا همچنان فعالیت خود را ادامه دادند از جمله دنیل وایت‌هال، عضو بالا رتبه‌ای که با از استفاده از سقوط شیلد اقدام به ایجاد کمپینی در جهت بازیابی هرم‌سنگ (Obelisk) اسرارآمیز کرد، هر چند که این کمپین پایانی فاجعه‌آمیز برای هایدرا دربرداشت؛ وایت‌هال قبل از این که بتواند به‌طور کامل از هرم‌سنگ بهره‌برداری کند کشته شد، معاون او سونیل باکشی اسیر شد و بسیاری از رئیسان دیگر هایدرا توسط خود این سازمان کشته شدند چرا که شیلد آن‌ها را به نوعی فریب داده بود. دو نفر از رئیس‌های باقیمانده هایدرا یعنی بارون فون استراکر و دکتر لیست آزمایش‌های خود را روی اشخاص تقویت‌یافته ادامه دادند. با این حال آزمایش‌های آن‌ها زمانی که انتقام‌جویان به قلعه استراکر در سوکویا حمله کردند پایان یافت و دکتر لیست کشته و بارون فون استراکر اسیر شد، بعدها استراکر توسط آلترون کشته شد. مرگ استراکر پایانی برای ظرفیت نظامی و علمی هایدرا بود که اجازه می‌داد ریشه‌های باستانی کنترل سازمان را به دست بگیرند.
دو نفر از معدود رهبران باقی‌مانده هایدرا یعنی گرانت وارد و گیدئون مالیک برای بازسازی هایدرا به هم پیوستند، شیلد را نابود کردند و هایو را به زمین بازگرداندند. با وجود مرگ وارد توسط کولسن روی سیاره موث، اما نقشه مالیک با موفقیت انجام شد چرا که هایو بدن وارد را مالک شد و در جسد احیا شدهٔ او به زمین بازگشت. هایو به تدریج شروع به گرفتن کنترل ناانسان‌ها کرد و در همان زمان رهبری سلول مالیک را به دست آورد که این موضوع با مرگ مالیک توسط دیزی جانسن انجام گرفت. سرانجام هایو ظاهرا هایدرا را ترک کرد تا در مبارزات نظامی به رهبری ژنرال گلن تالبوت از بین برود.
هایدرا با وفاداری به سوگند خود بعد از این شکست همچنان باقی ماند. یک سلول واحد به رهبری ژنرال هیل، افسر نیروی هوایی ایالت متحده همچنان به شکار مأموران شیلد ادامه داد، و همزمان برای حفظ بشریت از یک تهدید فضایی نیز فعالیت می‌کرد. با وجود معامله با کنفدراسیون بیگانه، هیل امیدوار بود که دخترش را به قدرتمندترین فرد روی زمین تبدیل کند تا این معامله را تغییر دهد. با این حال شیلد در نقشه‌های او مداخله کرد و هیل سرانجام توسط تالبوتِ تقویت‌یافته کشته شد. سرنوشت هایدرا بعد از مرگ هیل نامعلوم است.
تاریخچه انتشار

هیدرا اولین بار در داستان‌های عجیب شماره ۱۳۵ (آگوست ۱۹۶۵) ظاهر شد. در تداوم اولیه‌اش، آرنولد براون، تاجری غیرقابل توصیف، رهبری آن را بر عهده دارد، که وقتی شیلد ظاهراً سازمان را در هم شکست، کشته شد. هیدرا به زودی بازگشت، اما به رهبری بارون ولفگانگ فون استراکر، با حمایت جمجمه قرمز نازی. منشأ در حال تغییر هیدرا یکی از اولین نسخه‌های مجدد مارول است. پس از شکست اولیه، چندین شاخه آن مانند شاخه علمی AIM و امپراتوری مخفی مستقل شدند.
عوامل هیدرا