stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رز چروکی

| رز چروکی | رز چروکی |
| --- | --- |
Rosa laevigata: Rosa laevigata
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاه
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: رزیدها
راسته:: گل‌سرخ‌سانان
تیره:: گلسرخیان
سرده:: رز
گونه:: R. laevigata
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Rosa laevigata Michx.: Rosa laevigata Michx.
رز چروکی (نام علمی: Rosa laevigata) یکی از گونه‌های رز است که در جنوب جمهوری خلق چین، تایوان، جنوب لائوس و ویتنام می‌روید و از گونه‌های مهاجم در ایالات متحده آمریکا است. این گیاه در دوره ادو به ژاپن وارد شده است و اکنون بطور خودرو در کیوشو و شیکوکو می‌روید.
صالحه بانو بیگم

| صالحه بانو بیگم> پادشاه بیگم  | صالحه بانو بیگم> پادشاه بیگم  |
| --- | --- |
سلطنت: ۱۶۰۸ – ۱۰ ژوئن ۱۶۲۰
پیشین: حمیده بانو بیگم
جانشین: نورجهان بیگم
درگذشته: ۱۰ ژوئن ۱۶۲۰ آگره، امپراتوری گورکانیان
همسر(ان): جهانگیرشاه
خاندان: دودمان تیمور (بواسطه ازدواج)
پدر: قائم خان
صالحه بانو بیگم، (درگذشته ۱۰ ژوئن ۱۶۲۰) ملکه همسر در امپراتوری گورکانیان، همسر امپراتور جهانگیر شاه بود. وی پس از ازدواج به پادشاه محل مشهور شد. او در زمان سلطنت همسرش مقام پادشاه بیگم را کسب کرد. صالحه بانو دختر قائم خان، از خانواده‌ای مهم در دربار امپراتوری گورکانیان هند بود.
ویتنس (سازمان)

سازمان ویتنس (WITNESS) یک سازمان غیرانتفاعی حقوق بشری است که در بروکلین، نیویورک مستقر است. مأموریت آن همکاری با سازمان‌های روی زمین برای حمایت از مستندسازی نقض حقوق بشر و پیامدهای آن، مشارکت بیشتر عمومی، حمایت از تغییر سیاست‌ها و عدالت‌جویی است. سازمان ویتنس WITNESS با بیش از ۳۰۰ گروه حقوق بشر در بیش از ۸۰ کشور همکاری کرده‌است.
بیانیه هنری

مانیفست د استیل، ۱۹۱۸
بیانیه هنری یا مانیفست هنری (انگلیسی: Art manifesto) عبارت است از اعلام عمومی نیات، انگیزه‌ها یا دیدگاه‌های یک هنرمند یا جنبش هنری. مانیفست‌ها ویژگی استاندارد جنبش‌های مختلف در نوگرایی آوانگارد هستند و هنوز هم نوشته می‌شوند. مانیفست‌های هنری گاهی در لفاظی‌هایشان برای رسیدن به یک اثر، انقلابی در نظر گرفته شده‌اند. اغلب به موضوعات گسترده‌تری مانند نظام سیاسی می‌پردازند. مضامین معمول نیاز به انقلاب، آزادی (بیان) و برتری ضمنی یا آشکارا اعلام‌شده نویسندگان بر وضعیت موجود است. مانیفست ابزاری برای بیان، انتشار و ضبط ایده‌ها برای هنرمند یا گروه هنری است؛ حتی اگر فقط یک یا دو نفر متن را بنویسند، باز هم گروه شناخته می‌شود.
در سال ۱۸۵۵ گوستاو کوربه برای معرفی کاتالوگ نمایشگاه مستقل و شخصی خود مانیفست رئالیسم را نوشت. و در سال ۱۸۸۶ مانیفست سمبولیسم در روزنامه فرانسوی فیگارو توسط شاعر و مقاله‌نویس ژان موره‌آ منتشر شد.
اولین مانیفست هنری قرن بیستم با فوتوریست‌ها در ایتالیا در سال ۱۹۰۹ معرفی شد، پس از آن کوبیست‌ها، وورتیکیست‌ها، دادائیست‌ها و سوررئالیست‌ها، که تا جنگ جهانی دوم شناخته‌شده‌ترین مانیفست‌ها هستند. پس از آن اگرچه انتشار مانیفست‌ها متوقف نشد، اما رسانه‌های دیگر مانند رادیو و تلویزیون تمایل به کنار گذاشتن چنین اعلامیه‌هایی داشتند. اکنون با توجه به ظهور اینترنت، این فرم احیا شده‌است، و بسیاری از مانیفست‌های جدید اکنون برای مخاطبان در سراسر جهان صادر می‌شوند. استاکیست‌ها از این امکان برای شروع یک جنبش جهانی استفاده کرده‌اند.
مانیفست‌ها معمولاً شامل تعدادی گزاره هستند که شماره‌گذاری شده‌اند، یا به صورت نقطه‌ای هستند و لزوماً از یکی به دیگری ارجاع نمی‌دهند. توضیح تریستان تزارا از مانیفست (عشق ضعیف و عشق تلخ، II) توجه بسیاری را به خود جلب کرده‌است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | مانیفست ارتباطی است که با تمام دنیا انجام می‌شود و تنها ادعای آن کشف درمانی فوری برای سیفلیس سیاسی، نجوم، هنری، دولتی، زراعی و ادبی است. ممکن است خوشایند و خوش‌اخلاق باشد، همیشه درست باشد، و قوی، نیرومند و منطقی باشد. بر خلاف منطق، [که ممکن است دوست‌داشتنی نباشم اما] من خودم را بسیار دوست‌داشتنی می‌دانم. |  » |
مفهوم

پیش از اوایل قرن بیستم، مانیفست تقریباً یک اعلامیه با اهداف سیاسی بود؛ بنابراین، قصد هنرمندانی که این فرم را اتخاذ می‌کنند، نشان دادن این بود که از هنر به‌عنوان یک ابزار سیاسی استفاده می‌کنند.
مانیفست هنری دو هدف اصلی دارد. اولین مورد، تعریف و نقد یک پارادایم در هنر یا فرهنگ معاصر است. دوم تعریف مجموعه‌ای از ارزش‌های زیبایی‌شناختی برای مقابله با این پارادایم است. اغلب، مانیفست‌ها میل دارند که به‌تنهایی آثار هنری باشند. برای مثال، بسیاری از نویسندگان مانیفست قصد دارند متون خود را به اجرا درآورند. بعضی از مانیفست‌ها را هم نمی‌توان صرفاً بیانیه‌های مکتوب ارزیابی کرد، زیرا به‌شدت به طراحی گرافیکی برای برقراری ارتباط متکی هستند، پیزی که به‌عنوان ویژگی مشترک در مانیفست‌های دادا دیده می‌شود. چندین هنرمند، مانیفست‌هایی در مورد رسانه‌های هنری نوشته‌اند نه رسانه‌های خودشان.
از نظر تاریخی، بین مانیفست هنری و مانیفست سیاسی مشابهت زیادی وجود داشته‌است. برای نویسندگان مانیفست اوایل قرن بیستم غیرمعمول نبود که از نظر سیاسی نیز فعال باشند. در ایتالیا، فیلیپو تومازو مارینتی، بنیان‌گذار آینده‌پژوهی، نامزد انتخابات شد و آینده‌پژوهان روسی و ایتالیایی اعلامیه‌های سیاسی صادر کردند. در انگلستان، ویندهام لوئیس، ورتیسیست، از سوفراژت‌ها حمایت می‌کرد، درحالی‌که در فرانسه، سوررئالیست آندره برتون از حزب کمونیست حمایت می‌کرد. اما اغلب این سازمان‌های سیاسی هنرمندان را رد می‌کردند. در موارد دیگر، هنرمندان توسط دولت‌های اقتدارگرای اروپایی، مانند ایتالیای فاشیست و روسیه کمونیستی، که به‌طور نهادی آوانگارد را رد کردند، سانسور و تحت تعقیب قرار گرفتند.
قبل از ۱۹۰۰ > مانیفست رئالیست ۱۸۵۵

گوستاو کوربه برای معرفی کاتالوگ نمایشگاه شخصی مستقل خود در سال ۱۸۵۵، مانیفست رئالیستی نوشت که لحن بیانیه‌های سیاسی آن دوره را داشت. او در این بیانیه هدف خود را به‌عنوان یک هنرمند «ترجمه آداب و رسوم، ایده‌ها، ظاهر دوران من بر اساس برآورد خودم» اعلام می‌کند.
قبل از ۱۹۰۰ > مانیفست سمبولیست ۱۸۸۶

در سال ۱۸۸۶ مانیفست سمبولیست در روزنامه فرانسوی فیگارو توسط شاعر و مقاله‌نویس ژان موره‌آ منتشر شد. این بیانیه نمادگرایی را سبکی تعریف و توصیف می‌کند که «هدف آن ایده‌آل نبوده، بلکه تنها هدف آن بیان کردن خود به‌خاطر بیان شدن بوده‌است». از شارل بودلر، استفان مالارمه و پل ورلن به‌عنوان سه شاعر برجسته این جنبش نام می‌برد.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست فوتوریست ۱۹۰۹، ۱۹۱۴

مقالهٔ اصلی: مانیفست فوتوریسم
مانیفست فوتوریست، نوشته شاعر ایتالیایی فیلیپو تومازو مارینتی، در ۵ فوریه ۱۹۰۹، در روزنامه ایتالیایی گازته دل‌امیلیا (Gazzetta dell'Emilia) در بولونیا منتشر شد، سپس در ۲۰ فوریه ۱۹۰۹، در روزنامه فیگارو به فرانسوی ترجمه شده و با عنوان Manifeste du futurisme منتشر شد. این بیانیه فلسفه هنری فوتوریست را آغاز کرد، که رد گذشته و جشن گرفتن برای سرعت، ماشین‌آلات، خشونت، جوانان و صنعت بود. همچنین نوسازی و جوان‌سازی فرهنگی ایتالیا حمایت می‌کرد.
از آن‌جایی که مانیفست اولیه شامل یک برنامه هنری مثبت نبود، فوتوریست‌ها تلاش کردند تا در مانیفست فنی نقاشی فوتوریست (۱۹۱۴) برنامه‌ای ایجاد کنند. این امر آن‌ها را متعهد به «پویایی جهانی» کرد که قرار بود مستقیماً در نقاشی و مجسمه‌سازی نشان داده شود. اشیاء در واقعیت از یکدیگر یا از محیط اطرافشان جدا نبودند: «شانزده نفری که در یک اتوبوس موتوری در اطراف شما هستند به نوبه خود و در عین حال یک، ده چهار سه؛ بی حرکت هستند و جای خود را عوض می‌کنند… اتوبوس موتوری با عجله وارد خانه‌هایی می‌شود که از آن‌ها می‌گذرد و به نوبه خود خانه‌ها خود را روی اتوبوس موتوری می‌اندازند و با آن مخلوط می‌شوند.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست کوبیسم ۱۹۱۲

«"دو "کوبیسم» (Du "Cubisme") که در سال ۱۹۱۲ توسط آلبرت گلیز و ژان متزینگر نوشته شد، اولین متن نظری مهم در مورد کوبیسم بود. این کتاب با آثاری از گلیز، متزینگر، پل سزان، فرنان لژه، خوان گریس، فرانسیس پیکابیا، مارسل دوشان، پابلو پیکاسو، ژرژ براک، آندره درون و ماری لورانسن تصویرسازی شده‌است. در این رساله بسیار تأثیرگذار گلیز و متزینگر مفهوم «چشم‌انداز چندگانه» را به صراحت با حس برگسونی از زمان مرتبط کردند. پرداخت وجهی به اشیاء فیزیکی و فضا، تمایز بین سوژه و انتزاع، بین بازنمایی و غیرعینیت را محو کرد. از اثرات هندسه نااقلیدسی برای انتقال یک حس روان‌فیزیکی از سیال بودن آگاهی استفاده شد. "دو "کوبیسم مفهوم «هم‌زمانی» را وارد چارچوب نظری کوبیسم کرد. و تا حدی مفهومی برخاسته از اعتقاد مبتنی بر درک نویسندگان از آنری پوانکاره و برگسون بود که جدایی یا تمایز بین فضا و زمان باید به چالش کشیده شود. هم بر ایده‌های فلسفی و علمی، هم بر هندسه ریمانی و هم نسبیت دانش، که با تصورات متضاد حقیقت مطلق استوار بود، این ایده‌ها در نشریه‌ای منتشر و مورد بحث قرار گرفت و توسط نویسندگان و هنرمندان مرتبط با ظهور مدرنیسم خوانده شد.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > هنر نویز ۱۹۱۳ (The Art of Noise)

هنر نویزها (به انگلیسی: The Art of Noise) یک مانیفست فوتوریستی است که توسط لوئیجی روسولو در نامه‌ای در سال ۱۹۱۳ به دوست و آهنگ‌ساز فوتوریست فرانچسکو بالیلا پراتلا نوشته شده‌است. روسولو استدلال می‌کند که گوش انسان به‌سرعت، انرژی و سر و صدای منظره صوتی صنعتی شهری عادت کرده‌است. علاوه بر این، این پالت صوتی جدید نیاز به رویکرد جدیدی برای ساز و آهنگسازی دارد. او تعدادی نتیجه‌گیری در مورد این‌که چگونه الکترونیک و سایر فناوری‌ها به نوازندگان فوتوریست اجازه می‌دهد تا «تنوع محدودی از تام‌ها را که امروزه ارکستر در اختیار دارد، تنوع بی‌نهایتی از صداها را که با مکانیسم‌های مناسب بازتولید می‌شوند، جایگزین کنند» پیشنهاد می‌کند.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست مکتب آمورفیست ۱۹۱۳

مانیفست مکتب آمورفیست که در سال ۱۹۱۳ در Les Homme du jour منتشر شد، هرگز مشخص نشد که آیا یک مانیفست صادقانه از مکتب جدید آمورفیسم بود یا یک تقلید.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست ورتیسیست ۱۹۱۴

گزیده‌هایی از مانیفست ورتیسیست در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۴، در شماره ۱ مجله Blast و سپس درشماره ۲ در ژوئیه ۱۹۱۵ مجله Blast منتشر شد.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست سوپرماتیست ۱۹۱۵

در سال ۱۹۱۵، کازیمیر ماله‌ویچ با انتشار مانیفست خود، از کوبیسم تا سوپرماتیسم، پایه‌های سوپرماتیسم را بنا نهاد.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست دادا ۱۹۱۶

هوگو بال اولین مانیفست دادا را در کاباره ولتر در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۶ قرائت کرد.
دومین مانیفست دادا توسط تریستان تزارا در سال مایز (Salle Meise) در ۲۳ مارس ۱۹۱۸ قرائت شد و در دادا، شماره ۳ (زوریخ، دسامبر ۱۹۱۸) منتشر شد.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست د استیل ۱۹۱۸

مانیفست د استیل توسط تئو وان دوسبرگ، ون ت هاف، ویلموس هوزار ، آنتونی کوک، پیت موندریان، ژرژ وانتونگرلو و یان ویلس امضا شد.
مانیفست I از سبک د استیل، از De Stijl، جلد دوم، نه. ۱ (نوامبر ۱۹۱۸)، ص. ۴.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست واقع‌گرایانه ۱۹۲۰

مانیفست واقع گرایانه (رئالیستیک)، (منتشرشده در ۵ اوت ۱۹۲۰) توسط مجسمه‌ساز روسی نائوم گابو نوشته شده و توسط آنتوان پفسنر امضا شده‌است و متن اصلی ساخت‌گرایی است.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست پیوریست ۱۹۲۰–۱۹۲۵

بنیان‌گذاران ناب‌گرایی، آمده ازانفان، و لو کوربوزیه، عنوان مانیفست خود را پس از کوبیسم (Après le Cubisme) گذاشتند.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست سوررئالیست ۱۹۲۴

اولین مانیفست سوررئالیست توسط نویسنده فرانسوی آندره برتون در سال ۱۹۲۴ نوشته شد و در سال ۱۹۲۵ برای عموم منتشر شد. این سند سوررئالیسم را چنین تعریف می‌کند:
اتوماتیسم روانی در حالت ناب خود، که به‌وسیله آن فرد پیشنهاد می‌کند عملکرد واقعی اندیشه را بیان کند (به‌صورت شفاهی، با استفاده از کلام نوشتاری یا به هر شکل دیگری). این بیان دیکته‌شده توسط فکر، و در غیاب هرگونه کنترل اعمال‌شده توسط عقل، و مستثنی از هرگونه نگرانی زیبایی‌شناختی یا اخلاقی است.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > هنر بتن ۱۹۳۰

مقالهٔ اصلی: هنر بتن
با عنوان پایه رنگ بتن (Base de la peinture concrète)، توسط اتو گوستاف کارلسوند، تئو وان دوسبورگ، ژان هلیون، مارسل وانتز و لوون توتونچیان نوشته شده‌است که در نقد و بررسی هنر بتن، شماره ۱ منتشر شده‌است. (آوریل ۱۹۳۰).
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست نقاشی دیواری ۱۹۳۳

انگیزه ماریو سیرونی بیشتر از هر جنبش هنری خاص، آرمان‌های سیاسی فاشیسم ایتالیا بود. سیرونی با کار روی هنر برای روزنامه ایل پوپولو د ایتالیا (Il Popolo d'Italia)، با ایجاد نقاشی‌های دیواری برای نمایشگاه به انقلاب فاشیستی در سال ۱۹۳۲ کمک کرد. پس از آن، سیرونی مانیفست نقاشی دیواری را در سال ۱۹۳۳ امضا کرد. سیرونی تا پس از جنگ جهانی دوم روی نقاشی‌های دیواری کار می‌کرد.
سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵ > مانیفست: به سوی یک هنر انقلابی آزاد ۱۹۳۸

به سوی یک هنر انقلابی آزاد توسط آندره برتون سورئالیست و لئون تروتسکی مارکسیست، به‌عنوان واکنشی در برابر هنر اجباری اتحاد جماهیر شوروی نوشته شد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست سفید ۱۹۴۶

مانیفست سفید متنی است که در سال ۱۹۴۶ توسط لوسیو فونتانا نوشته شده‌است.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست کبرا ۱۹۴۸

مانیفست کبرا، با عنوان La reason était entendue، نوشته کریستین دوترمونت، و امضای کارل اپل، کنستانت نیوئنهوی، گیوم کورنلیس ون بورلو، آسگر جورن، و جوزف نوآرت در سال ۱۹۴۸ منتشر شد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست امتناع جهانی ۱۹۴۸

مانیفست امتناع جهانی (یا رد کامل) یک مانیفست ضد وضع موجود و ضد مذهبی بود که در ۹ اوت ۱۹۴۸، در مونترال و توسط گروهی متشکل از شانزده هنرمند و روشن‌فکر جوان کبکی، به رهبری پل-امیل بوردواس منتشر شد.
امتناع جهانی تا حد زیادی تحت‌تأثیر شاعر فرانسوی آندره برتون قرار گرفت و نیروی خلاق ناخودآگاه را تمجید کرد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست ایسمو ۱۹۴۸

مانیفست ایسمو اثر ولتولینو فونتانی است.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > اولین مانیفست مجسمه‌سازان ۱۹۴۹

اولین مانیفست مجسمه‌سازان اثر رنه ایچه است.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست عرفانی ۱۹۵۱

مانیفست عرفانی (به فرانسوی: Manifeste Mystique) در سال ۱۹۵۱ توسط سالوادور دالی نوشته شد. دالی تأیید کرد که تأیید کرد که یک سوررئالیست است و طرف‌دار نقاشی‌های مذهبی است. ترجیح دالی در این دوره، به‌رغم ظهور هنر انتزاعی، به هنر بازنمایی تغییر کرد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > هسته‌ای پیتورا ۱۹۵۱

مانیفست هسته‌ای پیتورا توسط انریکو باج نوشته شد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست ل اسپشیالست ۱۹۵۲

مانیفست ل اسپشیالست (به فرانسوی: Les Spatialistes)، یک گروه ایتالیایی مستقر در میلان، این مانیفست را برای تلویزیون تهیه کرد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست هنر دیگری ۱۹۵۲

مانیفست هنر دیگری، اثر میشل تاپیه جنبش غیرمجاز هنری را تعریف کرد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست گوتای ۱۹۵۶

مانیفست گوتای از جیرو یوشیهارا اهداف هنری گروه گوتای ژاپن را مشخص کرد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست هنر خود-ویرانگر ۱۹۵۹

مانیفست هنر خود-ویرانگر که در سال ۱۹۶۴ توسط گوستاو متزگر نوشته شد، به‌عنوان یک سخنرانی برای انجمن معماری ارائه شد و توسط دانشجویان به‌عنوان یک «هپنینگ» هنری پذیرفته شد. یکی از دانشجویان کالج ایلینگ متزگر، پیت تاونزند بود، که بعداً از مفاهیم متزگر با عنوان تأثیری بر گیتار کوبیدن معروف او در طول اجرای آهنگ د هو نام برد.
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست نئو بتن ۱۹۵۹

مانیفست نئو بتن، اثر فریرا گولار، چنین آغاز می‌شود:
«ما از اصطلاح «نئو بتن» برای متمایز ساختن خود از کسانی که به هنر «هندسی» غیرتصویری (نئوپلاستیسیسم، سازه‌انگاری، سوپرماتیسم، مکتب اولم) و به ویژه آن نوع هنر انضمامی که تحت‌تأثیر یک عقل‌گرایی حاد خطرناک است، استفاده می‌کنیم. نقاشان، مجسمه‌سازان، حکاکی‌ها و نویسندگان شرکت‌کننده در اولین نمایشگاه نئو بتن در پرتو تجربیات هنری خود به این نتیجه رسیدند که ارزیابی اصول نظری که هنر بتنی بر آن‌ها پایه‌گذاری شده‌است، ضروری است.»
پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹ > مانیفست نقاشی صنعتی ۱۹۵۹

«مانیفست نقاشی صنعتی: برای یک هنر کاربردی واحد» نوشته جوزپه پینو-گالیزیو در اوت ۱۹۵۹، به زبان ایتالیایی در Notizie Arti Figurative شماره ۹ (۱۹۵۹) منتشر شد. اندکی پس از آن در Internationale Situationniste شماره ۳ در ترجمه فرانسوی منتشر شد. در سال ۱۹۹۷ توسط مولی کلاین به انگلیسی ترجمه شد. این کتاب تنها ۷۰ نکته دارد و به شیوه‌ای بلاغی و آرمان‌گرایانه نوشته شده‌است، با جملاتی مانند: «نیروی تسخیرآمیز سلطه، انسان‌ها را به سمت شعر حماسی غیرقابل تصوری سوق خواهد داد». یکی از موضوعات آن آشتی صنعت و طبیعت است:
بازگشت به طبیعت با ابزار مدرن به انسان این امکان را می‌دهد که پس از هزاران قرن به مکان‌هایی که شکارچیان پارینه‌سنگی بر ترس غلبه کردند بازگردد. انسان امروزی در پی تماس با چیزهای حقیرانه‌ای است که طبیعت در حکمت خود آن‌ها را به‌عنوان کنترلی بر غرور عظیم ذهن انسان حفظ کرده‌است. انسان امروزی باید خود را که در حماقت پیشرفت انباشته شده‌است، رها کند.
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵

مانیفست‌های دهه ۱۹۶۰ منعکس‌کننده نگرش‌های اجتماعی و سیاسی در حال تغییر زمان بودند: جوشش عمومی انقلاب «ضدفرهنگ» برای سرنگونی نظم موجود و ظهور خاص فمینیسم و قدرت سیاه، و همچنین پیشروی اشکال هنری جدید مانند هنر بدنی و هنر اجرا.
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست موقعیت‌گرایی ۱۹۶۰

بین‌الملل موقعیت‌گرا در ۲۷ آوریل ۱۹۵۷، توسط هشت عضو در کوزیو دوآروسیا تأسیس شد که خواهان هنری انقلابی با حالت دگرگونی دائمی و در نتیجه جدید بودن و همچنین از بین بردن شکاف بین هنر و زندگی بودند. مانیفست حمایت از آن در ۱۷ مه ۱۹۶۰ منتشر شد و در ژوئن ۱۹۶۰ در Internationale Situationniste شماره ۴ تجدید چاپ شد. این سازمان از «نیروی انسانی جدید» علیه فناوری و «نارضایتی از کاربردهای احتمالی آن در زندگی اجتماعی بی‌معنای ما» حمایت می‌کند و بیان می‌کند: «ما آنچه را که آخرین هنر خواهد بود، افتتاح می‌کنیم. نقش موقعیت‌گرای آماتور-حرفه‌ای-ضدمتخصص، یک تخصص اقتصادی و ذهنی است.». جمله پایانی آن این است: «این‌ها اهداف ماست و اهداف آینده بشریت خواهد بود».
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست هتل چلسی ۱۹۶۱

این مانیفست که توسط ایو کلن نوشته شده‌است، از سال ۱۹۸۹ توسط گالری گاگوسیان دارای کپی‌رایت ست. سطر اول مانیفست چنین است: «با توجه به این واقعیت که من پانزده سال است که تک‌رنگ‌ها را نقاشی کرده‌ام». تأملی از هنرمند در مورد کار و زندگی خود است:
او آسمان را از آن خود می‌کند:
بیانیه او با اشاره به این که «آماده شیرجه رفتن به خلاء» است به پایان می‌رسد.
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست من برای هنر هستم… ۱۹۶۱

کلاس اولدنبوری، هنرمند پاپ، در واکنش به اکسپرسیونیسم انتزاعی، همراه با هنرمندانی جوان مانیفست «من برای هنر هستم» را در ابتدا برای استفاده در کاتالوگ نمایشگاه «محیط‌ها، موقعیت‌ها و فضاها» نوشتند. همه جملات مانیفست با «من طرفدار هنر هستم» شروع می‌شود. نقل قول زیر از دو عبارت اول در بیانیه شعری او است:
«من طرف‌دار هنری هستم که سیاسی-اروتیکال-عرفانی است و کاری غیر از نشستن در موزه انجام می‌دهد
من طرف‌دار هنری هستم که بزرگ می‌شود و اصلاً نمی‌داند هنر است، هنری که شانس داشتن شروع از نقطه صفر را دارد…»
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست فلاکسوس ۱۹۶۳

مانیفست فلوکسوس توسط جورج ماسیوناس نوشته شده‌است. این سند کوتاه چاپ‌شده شامل سه پاراگراف است که با عناصر کلاژ از تعاریف فرهنگ لغت مربوط به Flux («شار») در هم آمیخته شده‌است. با حروف کوچک نوشته می‌شود. اولین پاراگراف بیانیه چنین است:
جهان را از بیماری بورژوازی، فرهنگ «روشن‌فکری» حرفه‌ای و تجاری‌شده پاک‌سازی کنید، جهان را از هنر مرده، تقلید، هنر مصنوعی، هنر انتزاعی، هنر توهم‌گرایانه، هنر ریاضی پاک کنید، جهان را از «اروپاییزم» پاک کنید!
طرف‌دار انقلاب، «هنر زنده، ضد هنر» و «واقعیت غیر هنری است که نه تنها باید از سوی منتقدان، دل‌سوزان و متخصصان، که توسط همه مردم درک شود».
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست SCUM اسکام ۱۹۶۷

SCUM مخفف «انجمن برش مردان» (SCUM: Society for Cutting up Men) است. مانیفست SCUM، توسط والری سولاناس نوشته شد، و فقط در مورد هنر نبود. با این حال، بخشی از تاریخ هنر شده‌است، زیرا در سالی منتشر شد که سولاناس مدتی را در کارگاه اندی وارهول گذرانده بود، و به او شلیک کرده و نزدیک بود او را بکشد (۱۹۶۸). همچنین بیانیه دارای بخش‌هایی است که به ایده‌های هنری می‌پردازد. سولاناس آخرین سال‌های زندگی خود را چون یک روسپی خیابانی گذراند و در سال ۱۹۸۸ درگذشت.
این سند کمی بیش از ۱۱۰۰۰ کلمه دارد. لحن و مضمون اصلی آن از عنوان مشخص است، اما آن‌طور که به‌نظر می‌رسد کاملاً واضح نیست و برخی از زنان پذیرفته‌اند که به اندازه مردان بد هستند (مثلاً زنان هنرمند). SCUM می‌خواهد «همه اشیاء بی‌فایده و مضر را از بین ببرد؛ ماشین‌ها، ویترین فروشگاه‌ها…» در بخش «هنر بزرگ» و «فرهنگ» آمده‌است:
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست هنر نگهداری ۱۹۶۹

عنوان کامل مانیفست «هنر نگهداری - پیشنهاد برای یک نمایشگاه» است. این بیانیه را سندی بنیادی از هنر فمینیستی می‌دانند. میرل لادرمن اوکلز در آن زمان باردار بود و تصمیم گرفت تا با تبدیل شدن به یک «هنرمند تعمیر و نگهداری» کارهای خانه را دوباره احیا کند و آن‌ها را اجرا کند. از طریق این نگهداری، خود را شرطی مهم برای آزادی و عملکرد اجتماعی نشان داد و این ایده را فراتر از فمینیسم به پروژه‌هایی مانند سرویس بهداشتی ۱۱ ماهه که شامل ۸۵۰۰ کارگر نیویورکی بود، گسترش داد. اخیراً او به یک محل دفن زباله در استتن آیلند مراجعه کرده‌است.
مانیفست توسط یک پرسش‌نامه (۱۹۷۳–۱۹۷۶) دنبال شد و به ساختن هنری از آنچه کارهای روزمره تلقی می‌شود، توجه داشت. او نوشت: «بعد از انقلاب، کی قرار است صبح دوشنبه زباله‌ها را جمع‌آوری کند؟». او این موضوع را با «مانیفست بهداشتی» دنبال کرد. (۱۹۸۴)
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست رمانتیک ۱۹۶۹

مانیفست رمانتیک مجموعه‌ای از مقالات فیلسوف و رمان‌نویس آین رند است که با یک عنوان در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. یک نسخه اصلاح‌شده از آن نیز در سال ۱۹۷۵منتشر شد. این مقالات دیدگاه عینی‌گرایانه در مورد هنر را که توسط آین رند ابداع شده‌است، توضیح می‌دهند. اصطلاح «رمانتیک» به مفهوم عشق مربوط نمی‌شود بلکه اشاره‌ای به دوران رمانتیک است؛ یک جنبش هنری برجسته در اواخر قرن ۱۸ و اوایل تا اواسط قرن ۱۹. رند به‌دنبال بیدار کردن مجدد این جنبش در فرهنگ معاصر بود، و مدعی شد که این جنبش در زمان حیاتش وجود نداشته‌است، درحالی‌که عناصر آن را که برای فلسفه عینیت‌گرا تضعیف شده بود، رد کرد:
این مانیفست به نام یک سازمان یا یک جنبش صادر نمی‌شود. من فقط برای خود صحبت می‌کنم. امروز هیچ حرکت عاشقانه‌ای وجود ندارد. اگر قرار است یکی در هنر آینده وجود داشته باشد، این کتاب به پیدایش آن کمک خواهد کرد.
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست آفری‌کبرا ۱۹۷۰

آفری‌کبرا یک گروه از هنرمندان سیاه‌پوست بود که در اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط جف دونالدسون تأسیس شد و در شیکاگو مستقر شد. او به سازمان‌دهی نمایش‌های بین‌المللی هنرمندان سیاه‌پوست کمک کرد و مانیفست‌های تأثیرگذاری نوشت. آفری‌کبرا مخفف عبارت "African Commune of Bad Relevant Artists" است. این نام از ترکیب اصطلاح آفریقا با کبرا، «ائتلاف هنرمندان انقلابی سیاه» گرفته شده‌است. مانیفست اهداف گروه را توسعه یک هنر جدید آفریقایی آمریکایی، شامل مسئولیت اجتماعی، مشارکت هنری جامعه و ارتقای غرور هویت سیاه‌پوست عنوان کرد. شباهت‌هایی با نوآوری‌های موسیقی آمریکایی آفریقایی‌تبار، و حمایت از زیبایی‌شناسی مکمل شامل تصاویر و رنگ‌های برجسته وجود داشت.
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست‌های WAR اوایل دهه ۱۹۷۰

WAR مخفف «زنان هنرمند در انقلاب» (Women Artists in Revolution) است که نانسی اسپرو یکی از اعضای آن بود. قبل از این، در سال‌های ۱۹۶۶–۱۹۷۰، او مجموعه‌ای از «مانیفست‌های» ضد جنگ ویتنام را ایجاد کرده بود که تصاویری بودند که با رنگ‌های آب و جوهر روی کاغذ خلق می‌شدند. سپس در جلسات AWC (ائتلاف کارگران هنر: Art Workers Coalition) که دارای اعضای زن و مرد بود شرکت کرد و بخشی از WAR شد که یک شاخه بود. او گفت: «من آن را دوست داشتم. در آن زمان به‌خاطر خیلی چیزها خیلی عصبانی بودم، به‌خصوص از این که نتوانستم هنرم را بروز دهم، تا مردم را وادار به نگاه کردن کنم. فکر کردم نام آم چه می‌تواند باشد! «WAR»؛ همین. ما شروع کردیم به سازماندهی کردن و نوشتن اعلامیه برخی از اقدامات و اعتراضات. برای مثال، چند نفر از ما به‌سوی موزه هنرهای مدرن راهپیمایی کردیم و خواستار برابری زنان هنرمند شدیم، سپس به کمیته موقت زنان هنرمند پیوستم. آن روزها همه چیز خیلی سریع پیش رفت.»
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > هنر زنان: مانیفست ۱۹۷۲

والی اکسپورت یک پرفورمنس‌آرتیست وینی است که با اکشنیست‌ها کار کرده و رویدادهای آن‌ها را فهرست‌بندی کرده‌است. او با فلسفه «اکشن‌گرایی فمینیستی»، از مردم دعوت می‌کرد تا کارهای او را در خیابان لمس کنند. او «مانیفست‌های کتبی را منتشر کرد که با انتقام، آینده هنر زنان را پیش‌بینی می‌کرد» و کمک‌های نظری مهمی در برقراری ارتباط فمینیسم شخصی در اجرا داشت. او احساس می‌کرد که خلق هنر از نظر سیاسی مهم است. «می‌دانستم که اگر برهنه این کار را انجام دهم، واقعاً نگاه تماشاگران (عمدتاً مرد) به من را تغییر خواهد داد.»
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست مجموعه هنر جامعه‌شناسی ۱۹۷۴

مانیفست مجموعه هنر جامعه‌شناسی فرانسه توسط فرد فارست، ژان پل تنو و هروه فیشر تأسیس شد و مانیفست آن‌ها در روزنامه لو موند منتشر شد. هدف اصلی آن استفاده از جامعه‌شناسی برای حمایت از کنش‌های هنری یا استفاده از کنش‌های هنری برای روشن کردن پدیده‌های جامعه‌شناختی بود. یکی از این اقدامات، حراج یک «متر مربع هنری» در سال ۷۶ برای جعل گرانی در بازار مسکن و هنر بود. گروه از رسانه‌های جمعی و اجرای زنده با استفاده از ویدئو، تلفن و غیره استفاده زیادی کرد. این گروه در سال ۱۹۸۱ منحل شد، اگرچه برخی از اصول آن توسط فرد فارست و ماریو کاستا با جنبش زیبایی‌شناسی ارتباطات در سال ۱۹۸۳ ارائه شد.
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست هنر بدن ۱۹۷۵

در سال ۱۹۷۵ فرانسوا پلوچارت اولین نمایش بادی آرت را در پاریس با آثار ۲۱ هنرمند از جمله مارسل دوشان، کریس باردن و کاترینا سیوردینگ به نمایش گذاشت، و اولین مانیفست هنر بدن منتشر شد.
ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵ > مانیفست در مفهوم‌گرایی غنایی ۱۹۷۵

توسط پل هارتال
مانیفست مفهوم‌گرایی غنایی یک سند چهار صفحه‌ای است که با ۹ تصویر سیاه و سفید از نقاشی‌ها، کلاژها و چندرسانه‌ای این هنرمند در سال ۱۹۷۵ در مونترال منتشر شده‌است. هارتال می‌نویسد: «هنر من یک استعاره نقاشی‌شده‌است؛ ماشین گذشته یک ثانیه همیشگی، احساس فسیلی یک اشتیاق بی‌نهایت، میل جادویی که بر محور شکسته فضای فشرده تکامل می‌یابد و در قالب مناظر درونی و شخصی منعکس می‌شود». او در مانیفست پیشنهاد می‌کند: «هنر باید کلی باشد». زیستی جدا از هندسه دل‌به‌خواه است و طبیعت انسان را نادیده می‌گیرد. او می‌گوید: «مفهوم‌گرایی غنایی بر کلیت مختصات روان‌شناختی مبتنی است». «از آی‌دی، ایگو و سوپرایگو ناشی می‌شود». هنری که در آن خصلت دوگانه دیدگاه هنرمند به یک سه‌گانه غنایی، شهودی و مفهومی تبدیل می‌شود. هارتال در کتاب قلم‌مو و قطب‌نما: دینامیک رابط هنر و علم (لانهام: انتشارات دانشگاهی آمریکا، ۱۹۸۸، صص ۳۴۱)، نظریه مفهوم‌گرایی غنایی یا هنر Lyco را با جزئیات بیشتری مورد بحث قرار می‌دهد
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸

ظهور جنبش پانک با نگرش اولیه و تهاجمی خود در زمینه DIY تأثیر قابل‌توجهی در مانیفست‌های هنری داشت و این تأثیر حتی در عنوان‌ها نیز منعکس شده‌است. برخی از هنرمندان آشکارا از طریق موسیقی، انتشارات یا اجرای شعر با پانک هم‌ذات‌پنداری کردند. همچنین تفسیری معادل «تکان‌دهنده» از فمینیسم وجود دارد که با عدم عینیت‌گرایی که در دهه ۱۹۶۰ مورد حمایت قرار گرفت، در تضاد است. بعدتر حضور فزاینده عصر رایانه در اعلامیه‌های هنری شروع به تثبیت کرد.