stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
موزه هنرهای معاصر تهران
مجموعهٔ آثار هنری > گنجینه > نقاشی ایرانی

گنجینه هنرهای نوگرا و معاصر ایران موزه شامل مجموعهٔ کم‌نظیری از آثار پیشروان هنر نوگرا و معاصر ایران است که کار گردآوری آن پیش از انقلاب آغاز شد، و پس از انقلاب ادامه یافت. چنان‌که بیش‌تر خریدهای موزه را شامل می‌شد. به گفته حبیب‌الله صادقی – نخستین مدیر موزه پس از انقلاب – بسیاری از این نیز از دارایی‌های وابستگان حکومت پیشین بودند که توقیف شدند و اکنون نزدیک به یک سوم مجموعه موزه را شامل می‌شوند. از جملهٔ این کارها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
حسین زنده‌رودی؛ بدون عنوان (آکریلیک روی کاغذ، ۱۳۴۱)، بدون عنوان (رنگ روغن روی بوم، ۱۳۴۶)
صادق تبریزی؛ دو دل‌داده (۱۳۵۶)
آیدین آغداشلو؛ هویت: در ستایش ساندرو بوتیچلی (۱۳۵۴)
منصور قندریز؛ بدون عنوان (۱۳۴۳)
پرویز تناولی؛ شاعر و قفس بلبل (۱۳۵۴)
محمد احصایی؛ نقاشیخط (۱۳۵۳)
فرامرز پیلارام؛ خطاطی (۱۳۴۸)
لیلی متین‌دفتری؛ پرتره نسرین (۱۳۴۵)
محسن وزیری مقدم؛ خراشیدگی‌های زمین (۱۳۴۲)
سهراب سپهری؛ درختان (۱۳۵۰)
مارکو گریگوریان؛ بدون عنوان (۱۳۵۵)
موزه هنرهای معاصر همچنین دارای ۱۱۸ برگ از شاهنامه تهماسبی است که اگرچه این آثار، معاصر به‌شمار نمی‌روند، اما به دلیل آن‌که معاوضه صورت گرفته در سال ۱۳۷۳ با یکی از آثار مدرن مجموعه این موزه بوده است. موزه، مالک کنونی این برگ‌ها به‌شمار می‌رود. از جمله نگاره‌های موجود در مجموعه موزه می‌توان به این‌ها اشاره کرد:
در ستایش خداوند و خرد (آغاز کتاب شاهنامه)
ماران شاه ضحاک
کاوه محضر ضحاک را به زیر پای می‌افکند
پسران فریدون با دختران شاه سرو
فریدون نامه‌ای از سلم و تور دریافت می‌کند
تور، قباد را سرزنش می‌کند
منوچهر، سلم را می‌کشد
زایش زال
مجموعهٔ آثار هنری > گنجینه > گنجینهٔ عکس‌ها

گنجینهٔ عکس‌های موزهٔ هنرهای معاصر تهران شامل دست‌کم ۱۲۰ نگاره از عکاسان خارجی مانند هنری فاکس تالبوت، نادار، آوگوست ساندر، آلفرد اشتیگلیتس، انسل آدامز، جولیا مارگارت کامرون، ادوارد جین استایکن، لوئیس هاین، من ری، مارگارت برک-وایت، و واکر ایوانز است.
نگاره‌ها در زمان مدیریت کامران دیبا خریداری شدند و پیش از انقلاب در نمایشگاهی به نام «عکاسی خلاقه» نمایش یافتند. پس از انقلاب نگاره‌ها به مدت سی سال به نمایش درنیامدند تا اینکه در اسفند ۱۳۸۶ در نمایشگاهی با عنوان «چشم درون» به نمایش گذارده شدند. قدیمی‌ترین نگارهٔ این مجموعه مربوط به سال ۱۸۳۵ میلادی است.
مجموعهٔ آثار هنری > گنجینه > مجموعه‌های اهداشده

در سال ۱۳۹۹ جمشید ناصری به وصیت همسرش منیژه میرعمادی، مجموعهٔ هنری‌شان شامل ۷۰۵ اثر از هنرمندان معاصر ایران را به موزهٔ هنرهای معاصر تهران اهدا کردند. این مجموعه شامل آثاری از حسین زنده‌رودی، ژازه تباتبایی، قاسم حاجی‌زاده، علی‌اکبر صادقی، محمد احصایی، رضا مافی، فریده لاشایی و عباس کیارستمی می‌شد.
همکاری با دیگر بنیادهای فرهنگی

موزهٔ هنرهای معاصر تهران با هنرمندان و دیگر موزه‌های هنر معاصر در جهان همکاری می‌کند و به تبادل فرهنگی با آن‌ها می‌پردازد. این همکاری‌ها شامل برگزاری نمایشگاه‌های دوره‌ای از آثار هنرمندان خارجی یا به امانت سپاری آثار ارزشمند خود موزه به موسسات فرهنگی دیگر است. به گفتهٔ مجید ملانوروزی، مدیر کل دفتر هنرهای تجسمی وزارت ارشاد ایران، این موزه تلاش می‌کند تا در سایه برنامه‌های امانت‌گذاری، هنر معاصر ایران را نیز در کشورهای دیگر به نمایش بگذارد. همچنین بخشی از سود حاصل از فروش بلیت نمایش این آثار در کشورهای خارجی به موزهٔ هنرهای معاصر برسد. پس از به امانت سپاری تابلوی معروف جکسون پولاک به ژاپن، این موزه از قصد خود برای نگهداری دائم آن تابلو و تعدادی دیگر از آثار منحصر به فرد گنجینه در درون خود موزه و عدم امانت دادن دوبارهٔ آن‌ها خبر داد.
از دیگر همکاری‌های موزه می‌توان به قرض دادن تابلوی ترینیداد فرناندز به موزهٔ بویمانس فان بنینگن در روتردام هلند در سال ۲۰۱۰، و قرض دادن تابلوی نقاش و مدلش به کونستهاوس زوریخ در اکتبر ۲۰۱۰ اشاره کرد که پس از بازدید لیویا لوی آگوستی، سفیر پیشین سوئیس در ایران و درخواست او از موزه انجام گرفت.
بازتاب > مجموعه آثار

گشایش موزه و خرید آثار گرانبهای غربی در آغاز، سرزنش گروهی از کنشگران ایرانی را در پی داشت. گروه‌های چپ‌گرا مانند حزب توده ایران از خرید هنر دون‌پایه غربی و به ویژه آمریکایی انتقاد کردند. این هنگامی بود که جنگ سرد میان شوروی و آمریکا در جریان بود. به گفتهٔ ایشان، یک تابلو از پیکاسو نمی‌توانست برای پسربچه‌ای ایرانی در خیابان معنا داشته باشد. انتقادهایی کم‌تعداد نیز از سوی غربیان دربارهٔ گشایش موزه صورت گرفت. برای نمونه، هرالد تریبیون به گردآوری هنر غربی به دست حکومت ایران انتقاد داشت و به جایش، گردآوری هنر بومی را به ایران پیشنهاد داد. همچنین، کوسیه فان بروخن، همسر کلاس اولدنبرگ، مجسمه‌ساز آمریکایی، کارزاری راه انداخت تا از هنرمندان بخواهد از فروش کارهایشان به حکومت پادشاهی ایران خودداری ورزند. در سال ۱۹۸۱ (۱۳۶۰ خورشیدی) هنگامی که بسیاری از فروشندگان آثار هنری پیِ معامله کارهای موجود در موزه بودند نیز، مجلهٔ آرت این امریکا نوشتاری چاپ کرد که در آن، نویسنده تلویحاً ایرانیان را شایسته دارا بودن چنین مجموعه‌ای ندانسته و آن را «دستگاهی ساخت خارج که ایرانی‌ها نمی‌دانند از آن چگونه بهره گیرند» دانسته بود.
بازتاب > عدم نمایش آثار

بیشتر انتقادها از موزه هنرهای معاصر تهران اما مربوط به پس از انقلاب و نمایش ندادن آثار هنری ارزشمند آن بوده‌اند. این انتقادها، هم از سوی هنردوستان و کنشگران درون کشور، و هم از سوی کارشناسان هنری بیرون از ایران بوده است که عدم نمایش آن‌ها را نشانهٔ انزوای فرهنگی ایران و دفن کردن آثار هنری در این کشور دانسته‌اند. با این حال، مسئولان موزه نیز بارها عدم نمایش آثار را به دلیل کمبود جا برای نمایش دائم آن‌ها، و انتظار برای تکمیل ساختمانی به نام موزهٔ ملی هنر و سپس انتقال آثار به آنجا اعلام کرده‌اند.
بعضی از آثار موزه پس از انقلاب ایران به نمایش گذاشته نشدند و اجازهٔ ورود به گنجینهٔ زیرزمینی موزه تنها برای بازدیدهای کم‌تعداد از سوی کارشناسان و دانشجویان هنر داده می‌شود. پس از نمایشگاه «جنبش هنر مدرن» در سال ۱۳۸۴ و نمایش کامل آثار مجموعه به کارشناسان هنری، عده‌ای انتقاد بعضی مسئولان حکومت در زمینهٔ مغایرت آثار موزه با شئونات اسلامی را زیر سؤال قرار داده‌اند و تنها دو یا سه اثر از مجموعهٔ کامل را غیرقابل نمایش دانسته‌اند.
کامران دیبا برای مدیریت این موزه دستمزدی دریافت نکرده بود. پس از انقلاب، در کاتالوگ‌های رسمی موزه نامی از بنیان‌گذاران آن و همچنین معمار آن، کامران دیبا آورده نشده است. اگرچه در راهنماهای چاپ‌شده به معماری بی‌نظیر و عالی سازه اشاره می‌شود، اما عدم اشاره به نام دیبا در موزه می‌تواند به دلیل رابطه خانوادگی وی با خاندان پادشاهی پیشین ایران باشد.
بازتاب > معاصر نبودن موزه

موزهٔ هنرهای معاصر تهران همچنین به دلیل آنکه در دهه‌های گذشته آثار معاصر شاخص دیگری جز آنچه در گنجینهٔ خود دارد خریداری نکرده است، مورد انتقاد قرار دارد. اگرچه این موزه پس از انقلاب دست به خرید آثار هنرمندان ایرانی – از جمله نگارگران مینیاتور – زده است، اما به باور بعضی کارشناسان نبود آثار هنر معاصر تازه خریداری‌شده در فهرست آثار نمایشگاه، در عمل ویژگی معاصر بودن خود را از دست داده است. پس از انقلاب، اگرچه تعدادی اثر هنری خارجی در نتیجه تبادلات فرهنگی به موزه اهدا شدند، اما هیچ اثر خارجی خریداری نشد و این ارتباط موزه با هنر معاصر جهان را کم کرده است. تغییر بسیاری که در هنر معاصر جهان از دوره پس از انقلاب تاکنون صورت گرفته و عدم انعکاس آن در کارهای هنری به نمایش گذاشته شده یا درون گنجینه، به باور عده‌ای عنوان «موزه هنرهای معاصر» را از این موزه گرفته است.
بازتاب > معاوضه، فروش یا کم شدن آثار

معاوضهٔ تابلوی زن ۳ اثر دکونینگ در سال ۱۳۷۳ موجی از انتقاد را در ایران در پی داشت. معاوضه اثر به شکل پنهانی و بدون اعلام پیشین انجام شد و خبرگزاری‌ها تنها پس از انجام آن، پی به صورت گرفتن چنین معاوضه‌ای بردند. در این سال، مجلس شورای اسلامی طرحی را به تصویب رساند که فروش کارهای هنری موزه‌های ایران، از جمله موزهٔ هنرهای معاصر که توانایی نمایش در درون کشور ندارند را قانونی می‌کرد. اگرچه این طرح بعدها از سوی شورای نگهبان رد شد، اما همزمانی آن با معاوضه زن ۳ انتقادهایی را در ایران برانگیخت. کامران دیبا با چاپ نوشتاری در کیهان اینترنشنال، به شدت به این معاوضه اعتراض کرد و نسبت به آغاز فروش گنجینه موزه هشدار داد. او همچنین به معیار مورد استفاده در معاوضه میان یک تابلوی غربی با صفحاتی از شاهنامه ایرانی اعتراض کرد و قیمت گذاشته شده برای این دو را نامتناسب می‌دانست. با این حال بعضی کارشناسان هنر در ایران نیز از معاوضه‌های صورت‌گرفته پشتیبانی کردند. برای نمونه، آیدین آغداشلو پس از انتشار خبر معاوضه، مقاله‌ای نوشت که در آن معاوضه اثر با ۱۱۸ برگ از شاهنامهٔ نفیس تهماسبی و به دست آوردن «قبالهٔ هنر کتاب‌آرایی و نقاشی ایرانی» را ستوده بود.
شماری از آثار موزه که پیشتر از آن خارج شده بودند و در انبار معاونت هنری وزارت ارشاد نگهداری می‌شدند، در سال ۱۳۹۴ خورشیدی توسط امین اموال فروخته شدند. پس از بررسی پلیس ایران، مشخص شد که وی از زمستان سال ۱۳۹۳ اقدام به خروج تدریجی ۲۷ اثر هنری از مجموعه هنر معاصر ایرانی (شامل کارهایی از بهمن محصص، رضا مافی، فریده لاشایی، حسین زنده‌رودی، و اردشیر محصص) کرده بود. با این حال، پس از مشخص شدن فروش آنها توسط این فرد، همگی آن‌ها پس گرفته شده و به گنجینه موزه بازگردانده شدند.
تأثیرات اجتماعی

تغییرات مدیریتی و گرایش موزهٔ هنرهای معاصر تهران به ویژه پس از روی کار آمدن دولت خاتمی، فضای بیشتری به هنرمندان ایرانی داد که کارهای گراینده به غرب خود را ارائه بدهند. در ششمین دوسالانهٔ هنر معاصر ایران در سال ۲۰۰۲ بسیاری از کارها نمایندهٔ شکاف میان حکومت مذهبی ایران و جامعه هنریش بودند. زنان بی‌حجاب و نگاره‌ای کارشده از مونا لیزا و اشاره‌های هر چه بیشتر به هنر غربی در این دوسالانه نشان از تغییری چشمگیر در نگرش جامعه ایران پس ار انقلاب، به آرمان‌های انقلابی داشت. با آغاز دوران اصلاحات، مسئولان موزه کوشش ظریفی در بازتر کردن فضا در عین عدم ناخشنود کردن گروه‌های اصولگرا در ایران کردند. همراه با نمایش آثار هنرمندان غربی و دعوت از ایشان به ایران، نمایشگاه‌هایی هم از هنر مدرن ایرانی برگزار می‌شد تا سبب سرزنش سنت‌گرایان در کشور نشوند که چرا آثار هنری غربی بیش از حد به نمایش درآمده‌اند.
موزهٔ هنرهای معاصر توانست هنرمندان ایرانی را که توانایی کارشان به خاطر گرایش یا وابستگیشان به حکومت پیشین محدود شده بود دوباره به جامعه معرفی کند. از جمله این هنرمندان پرویز تناولی بود که به خاطر روابط نزدیک خود با دربار پهلوی مورد خشم گروه‌هایی درون حکومت جمهوری کشور بود. با این حال، کارهای او نخستین بار پس از انقلاب به شکل گسترده و همگانی در زمستان ۱۳۸۲ همچون بخشی از سلسله نمایشگاه‌های پیشگامان هنر مدرن ایران به نمایش درآمدند. استقبال گسترده جوانان از نمایشگاه تناولی را می‌توان حاصل کار موزه در پیوستن نسل‌های گسسته هنری ایران شمرد.
هلیا دارابی با اشاره به تاریخچه موزه همچون زنجیره‌ای از رویدادهای هنری که بازتابی از سیاست‌های فرهنگی در ایران بوده‌اند نوع نمایشگاه‌های برگزار شده و کارهای موجود در آن‌ها را مرتبط با حال و هوای سیاسی–اجتماعی ایران در نزدیک به چهار دهه گذشته می‌داند. به باور او، از پس انقلاب سفید و کوشش برای مدرن‌سازی کشور در دوران پهلوی، اندیشه‌های مذهبی کسانی چون شریعتی و آل احمد در تلاش برای کندن از غرب و ساخت جامعه‌ای شیعه مذهب ولی نوین در سال‌های پس از انقلاب بروز کردند و فضای پذیرای فرهنگ غربی نوین، جای خود را به نمایش کارهای نوین ایرانی، اما با رویکرد مذهبی و انقلابی داد. با پایان جنگ ایران و عراق و آغاز دوران موسوم به سازندگی، جامعه هنری ایران نیز به آرامی از گرایش ایدئولوژیک خود کاسته و هنر را به مثابه هنر پذیرا شد و درهای خود را به همکاری بیشتر با جامعه جهانی گشود. نخستین روابط هنری حکومت ایران با جهان بیرون در دوران اصلاحات آغاز شد و اوج همکاری‌های حکومت با جامعه هنری را هنگامی می‌توان دید که موزه در سال‌های پایانی دولت اصلاحات به نمایش کامل آثار موجود خود پرداخت. با آغاز دولت احمدی‌نژاد و بازگشت سیاست‌ها به دوران انقلاب، سیاست‌های کنترلی مدیران موزه آینه‌ای از سیاست‌های دولت شد. این دوران، دوران افول شمار بازدیدکنندگان موزه نیز به‌شمار می‌رود.
یادداشت

↑  دیبا در آغاز کارِ پروژه، ماکت‌ها و نقشه‌هایی تهیه کرد و آن‌ها را نزد مهرداد پهلبد، وزیر فرهنگ و هنر وقت، برد. پهلبد اگرچه از کارها خشنود بود، به سبب عدم پشتیبانی مناسب از آن و اختصاص ندادن بودجه، کار سال‌ها از حد طرح پیش‌تر نرفت. ببینید دانشور، باغی میان دو خیابان، ۱۲۸.
↑  آغداشلو همچنین مدتی بسیار کوتاه – ده روز – به دعوت هوشنگ نهاوندی به سِمَتِ مدیر موزه معرفی شد؛ اما پس از آن کامران دیبا به ریاست مجموعه گذاشته شد و آغداشلو «مدیر امور فرهنگی و هنری دفتر مخصوص شهبانو» گشت.
↑  خانوادهٔ راکفلر خود پیش‌تر موزهٔ نامدار هنر مدرن را در نیویورک راه انداخته بود.
↑  در واقع این ششمین دوسالانه بود؛ چراکه پنج دوسالانه پیش از انقلاب برگزار شده بود. برگزارکنندگان نام نمایشگاه را اینچنین توجیه کردند: «... با توجه به دگرگونی عمیق در جنبه‌های گوناگون زندگی ایرانی، شامل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، این دوسالانه که همچنین محصولی از دورهٔ پیش از انقلاب بوده، نمی‌توانسته است وابستگی‌های زیادی با دوسالانه‌های پیش از انقلاب داشته باشد؛ و از آنجایی که این نخستین نمایشگاه جامع در دورهٔ پس از انقلاب است، نخستین دوسالانهٔ نقاشی ایرانی نام می‌گیرد.»
↑  Gabrielle Avec la Chemise Ouverte
↑  ‏(به انگلیسی: Passage II)‏، این تابلو در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ میلادی خریداری شد. دلیل نمایش نیافتن تابلو، احتمالاً وجود پای یک زن در آن بوده است.
↑  Two Figures Lying on a Bed With Attendant
↑  Two–Pieces Reclining Figure: Arched leg
↑  Three–Pieces Reclining Figure
↑  Le Thérapeute
↑  Capricorn
↑  Standing Woman 1
↑  Walking Man 1
↑  Homage to Pablo Neruda
↑  بدون عنوان
↑  Rhythmus im Raum
↑  Prickly Pear
↑  Sanctified 1
↑  Horse and Rider
↑  بدون عنوان
↑  بدون عنوان
↑  Mural on Indian red ground
↑  Painter and Model
↑  Trinidad Fernandez
↑  No. 2 (Yellow Center) با نام کامل «قهوه‌ای مایل به قرمز نارنجی و سیاه بر زمینهٔ قهوه‌ای – شمارهٔ دو (مرکز زرد)»
↑  Still-Life with Japanese Woodcut
↑  Suicide (Purple jumping man)
↑  این برگ، نخستین برگ کتاب و دارای خطاطی است. نخستین برگ نقاشی‌شده مجموعه، دربار کیومرث نام دارد که در اختیار موزه آقاخان، تورنتو، است.
مجموعهٔ با ارزش موزهٔ هنرهای معاصر تهران، به کوشش و ابتکار فرح پهلوی خریداری و گردآوری شد.
زن ۳ از ویلم دکونینگ، تنها اثری است که در ۴ دهه گذشته از مجموعهٔ موزه هنرهای معاصر تهران خارج شده است.
برگ آغازین و نخستین برگ خطاطی شاهنامهٔ تهماسبی که در سال ۱۳۸۱ به مجموعهٔ موزه افزوده شد.
نورگیرهای طراحی‌شده به شکل بادگیرهای ایرانی، نور بیرون را به درون فضاهای درونی و گالری‌های مجموعه هدایت می‌کنند.
انتهای شیب‌راه و اثر آینه‌مانند هاراگوچی.
نمای کلی موزه در گوشهٔ غربی پارک فرح در سال‌های نخست گشایش.
نقشهٔ موزهٔ هنرهای معاصر تهران
نمایی از فضای درونی و کتاب‌فروشی موزه
طبیعت بی‌جان و باسمه ژاپنی، پل گوگن، ۱۸۸۹.
دختر لوترک با قفل عشق، تولوز لوترک، ۱۸۸۹.
خودکشی (مرد ارغوانی در حال پرش)، اندی وارهول، ۱۹۶۳.
تابلوی نقاش و مدلش خلق شده در سال ۱۹۲۷. اثر پابلو پیکاسو، نقاش اسپانیایی
نسخهٔ چاپ‌سنگی بر دروازهٔ ابدیت، اثر وَنسان وَن گوگ، ۱۸۸۲، ۵۰ × ۳۵ سانتیمتر
سهراب، رستم را به زمین می‌کوبد، از مجموعهٔ شاهنامهٔ تهماسبی در موزهٔ هنرهای معاصر تهران
تابلوی گابریل با پیراهن باز از رنوآر پس از انقلاب ایران تاکنون هیچ‌گاه به نمایش درنیامده است.
تندیس مرد در حال قدم‌زدن ۱ اثر آلبرتو جاکومتی که در موزه هنرهای معاصر تهران نگه‌داری می‌شود، بر روی اسکانس‌های ۱۰۰ فرانکی سوئیس نقش بسته است.
فینال کوپا آمریکا ۲۰۲۴

Football match
فینال کوپا آمریکا ۲۰۲۴ دیدار نهایی کوپا آمریکا ۲۰۲۴ است. این مسابقه چهل و هشتمین فینال کوپا آمریکا خواهد بود، یک تورنمنت چهارساله که توسط تیم‌های ملی مردان اتحادیه‌های عضو کونمبول به رقابت می‌پردازد. این نسخه همچنین دارای تیم‌هایی از کونکاکاف است و در ایالات متحده میزبانی شد. این مسابقه در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ در ورزشگاه هارد راک در میامی گاردنز، فلوریدا برگزار شد.
این مسابقه میان آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی، سی‌امین بازی فینال خود، و کلمبیا، سومین فینال خود در این رقابت‌ها است. از ۲۹ فینال پیشین، آرژانتین یک رکورد مشترک ۱۵ عنوان قهرمانی را به‌دست‌آورد، در حالی که کلمبیا آخرین فینال خود را در سال ۲۰۰۱ برد.
سرگرمی

شکیرا یک اجرای ۲۵ دقیقه‌ای را در بین نیمه فینال اجرا خواهد کرد.
موشک آبی

موشک آبی
نوعی از موشک مدل با استفاده از آب به عنوان آن جرم واکنش. آب توسط یک‌هوا تحت فشار و به‌طور معمول هوای فشرده خارج می‌شود.
پرتاب موشک آب

موشک آب نوعی از موشک مدل با استفاده از آب به عنوان آن جرم واکنش. آب توسط یک گاز تحت فشار و به‌طور معمول هوای فشرده خارج می‌شود. مانند همه موتورهای موشکی، براساس اصل قانون سوم حرکت نیوتن عمل می‌کند. سرگرمی‌های موشک آب معمولاً از یک یا چند بطری نوشابه پلاستیکی به عنوان مخزن تحت فشار راکت استفاده می‌کنند. طراحی‌های متنوعی از جمله راکت‌های چند مرحله ای امکان‌پذیر است. موشک‌های آب همچنین برای دستیابی به ارتفاعات رکورد جهانی از مواد کامپوزیتی ساخته شده‌اند.
عمل

۱) حباب هوا فشرده شده اضافه می‌شود و محتویات بطری را تحت فشار قرار می‌دهد. ۲) بطری از پمپ رها می‌شود. ۳) آب توسط هوای فشرده شده از طریق نازل بیرون می‌آید. ۴) بطری از آب دور می‌شود زیرا این قانون از قانون سوم نیوتن پیروی می‌کند.
بطری تا حدی پر از آب شده و آب‌بندی شده‌است. بطری سپس با گاز تحت فشار قرار می‌گیرد، معمولاً هوا از پمپ دوچرخه، کمپرسور هوا یا سیلندر تا 125 psi فشرده می‌شود، اما گاهی اوقات CO 2 یا نیتروژن از یک سیلندر.
پرتاب بطری بدون مخروط بینی یا باله.
پرتاب موشک آب. این موشک در اوج خود است و هیچ آب درون آن وجود ندارد.
آب و گاز به صورت ترکیبی مورد استفاده قرار می‌گیرند، زیرا گاز وسیله ای برای صرفه جویی در مصرف انرژی است، زیرا این ماده قابل فشرده سازی است و آب باعث افزایش کسر جرم پیشرانه می‌شود و در هنگام بیرون کشیدن از نازل موشک نیروی بیشتری ایجاد می‌کند. بعضی اوقات مواد افزودنی با آب ترکیب می‌شوند تا عملکرد به روش‌های مختلفی تقویت شود. به عنوان مثال: نمک را می‌توان اضافه کرد تا تراکم جرم واکنش افزایش یابد و منجر به یک ضربه خاص خاص شود. صابون همچنین گاهی اوقات برای ایجاد فوم متراکم در موشک استفاده می‌شود که تراکم توده واکنش اخراج شده را کاهش می‌دهد اما باعث افزایش طول رانش می‌شود.
سپس مهر و موم شده بر روی نازل موشک رها شده و بیرون آمدن سریع آب با سرعت زیاد رخ می‌دهد تا زمانی که از پیشرانه استفاده شده و فشار هوا در داخل موشک به فشار اتمسفر کاهش یابد. براساس قانون سوم نیوتن یک نیرو خالص ایجاد شده در این موشک وجود دارد. از این رو اخراج آب می‌تواند باعث شود تا موشک از فاصله قابل توجهی در هوا عبور کند.
علاوه بر ملاحظات آیرودینامیکی، ارتفاع و مدت پرواز به حجم آب، فشار اولیه، اندازه نازل موشک و وزن تخلیه شده موشک نیز بستگی دارد. رابطه بین این عوامل پیچیده‌است و چندین شبیه‌ساز برای کشف این و سایر عوامل نوشته شده‌است.
غالباً مخزن فشار از یک یا چند بطری نوشابه پلاستیکی استفاده شده ساخته شده‌است، اما از روکش‌های لوله ای فلورسنت پلی کربنات، لوله‌های پلاستیکی و دیگر کشتی‌های استوانه ای مقاوم به فشار سبک نیز استفاده شده‌است.
مسابقات

انجمن جهانی ضبط آب موشک یک انجمن جهانی است که مسابقات را برای رکوردهای ارتفاعی شامل موشک‌های آب تک مرحله و چند مرحله، یک مسابقه طول پرواز و مسابقات سرعت یا مسافت برای اتومبیل‌های موشکی با آب اجرا می‌کند.
مسابقات محلی بسیاری از انواع مختلف برگزار می‌شود، از جمله:
در اسکاتلند، اسکار Swigelhoffer Trophy یک مسابقه Aquajet (موشک آب) است که در هفته بین‌المللی موشک‌های موشکی در لارگس یا در نزدیکی Paisley برگزار می‌شود و توسط STAAR Research از طریق جان بونسور برگزار می‌شود. این مسابقه به اواسط دهه ۱۹۸۰ برمی گردد، که توسط Paisley Rocketeers که از دهه ۱۹۳۰ در موشک‌های آماتور فعال بودند، برگزار می‌شود. این جایزه به نام بنیانگذار فقید ASTRA، اسکار Swiglehoffer، که همچنین دوست شخصی و دانش آموز هرمان اوبرت نامگذاری شده‌است، یکی از بنیانگذاران موشک این مسابقات شامل پرواز تیمی از راکت‌های آب تحت فشار و زاویه پرواز توافق شده‌است. هر تیم از شش راکت تشکیل شده‌است که در دو پرواز پرواز می‌شوند. مسافت بیشتر برای هر موشک در طول دو پرواز ثبت شده‌است و مسافت تیم نهایی جمع می‌شود که تیم برنده بیشترین فاصله را دارد. برنده سال 2007 ASTRA بود.
در انگلستان، بزرگ‌ترین مسابقه موشک‌های آبی در حال حاضر آزمایشگاه فیزیکی سالانه Water  Rocket است. این رقابت برای اولین بار در سال ۲۰۰۱ برای عموم افتتاح شد و حدود ۶۰ تیم محدود است. این مدرسه دارای مدارس و دسته‌های باز است و در انواع «کار» و تیم‌های خصوصی شرکت می‌کند، برخی از آنها به خارج از کشور سفر می‌کنند. قوانین و اهداف این رقابت از سال به سال دیگر متفاوت است.
در آلمان، قدیمی‌ترین و محبوب‌ترین مسابقه موشک‌های آبی، مسابقه موشک‌های آبی و آزمایشی Freestyle-Physics است. این مسابقه بخشی از بخش بزرگی از یک مسابقه فیزیک دانشجویی است که در آن دانش آموزان وظیفه دارند ماشین‌های مختلفی بسازند و آنها را در مسابقات رقابتی وارد کنند.
در ایالات متحده، المپیاد علوم نیز برای شرکت کنندگان در سن مدرسه ابتدایی، رویداد موشک آب برگزار می‌کند.
در پاکستان یک مسابقه موشک آب هر سال در برگزار می‌شود هفته فضایی جهانی توسط Suparco مؤسسه آموزش فنی (SITT) که در آن مدارس مختلف از سراسر بخشی پاکستان.
در اوکراین، مسابقه موشک‌های آبی [۱۶] همه ساله در مرکز فناوری‌های نوآورانه در آموزش و پرورش [17] (CITE) برگزار می‌شود؛ و مدارس از سراسر اوکراین شرکت می‌کنند. طراحی موشک‌ها به‌صورت استاندارد است. [۱۸] این رقابت باعث جمع‌آوری انتخابی پسماندهای خشک جامد در مدارس می‌شود.
در روسیه، موشک واتر.
سوابق جهانی

عکس Apogee که توسط دوربین فیلمبرداری مادربورد گرفته شده از رکورد واترتس Water Water X-12 با شکستن موشک X-12 Water در ارتفاع ۲٬۰۶۸ پا (۶۳۰ متر) گرفته شده‌است.
رکورد گینس راه اندازی‌ترین راکت آب توسط برگزار کونگ Yik او دبیرستان که در ۷ دسامبر سال ۲۰۱۳، آنها ۱۰۵۶ از آنها در همان زمان با دانش آموزان مدرسه ابتدایی در راه اندازی شد، با هم قلع شویی وای، هنگ کنگ.
رکورد فعلی برای بیشترین ارتفاع حاصل از موشک پرتاب آب و هوا ۲۷۲۳ پا (۸۳۰ متر)، توسط دانشگاه کیپ تاون، در ۲۶ اوت ۲۰۱۵ به دست آمده‌است، بیش از رکورد قبلی ۲۰۰۷ ۲۰۴۴ پا (۶۲۳ متر) توسط راکت‌های واتر ایالات متحده برگزار شد. این موشک همچنین به عنوان بخشی از تأیید مورد نیاز توسط قوانین مسابقه، یک دوربین فیلمبرداری با عنوان بارگذاری نیز داشت.
راکت‌های آب گرم

موشک بخار، یا «موشک آب گرم»، یک موشک است که با استفاده از آب در یک برگزار می‌شود مخازن تحت فشار در درجه حرارت بالا، و که تولید محوری از طریق این به عنوان بخار از طریق یک نازل موشک منتشر شده‌است.
گاستونه موسکین

| گاستونه موسکین | گاستونه موسکین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۸ ژوئن ۱۹۲۹
درگذشت: ۴ سپتامبر ۲۰۱۷ (۸۸ سال)
ملیت: ایتالیایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۵ تا ۲۰۰۱
گاستونه موسکین (انگلیسی: Gastone Moschin؛ زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۲۹ - درگذشته ۴ سپتامبر ۲۰۱۷) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به هفت ضربدر هفت، همسفر، دوستان من، فیورینا، گاو ماده، مرد هوسران، همسر شهرآشوب، در گرداب گناه، پدرخوانده: قسمت دوم، پرندگان، زنبورهای عسل و ایتالیایی‌ها، عمر مختار، زنان دامن‌پوش، پدر ماتئو، شادی زندگی، کالیبر ۹، ریمینی ریمینی - یک سال بعد، دنباله‌رو، پری‌ها، قدیمی‌ترین حرفه و تیم اضطراری اشاره کرد.
موسکین در سال ۱۹۸۶ برنده روبان نقره‌ای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شده‌است.
کد تروما: قهرمانان در آماده‌باش

| کد تروما: قهرمانان در آماده‌باش | کد تروما: قهرمانان در آماده‌باش |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
هانگول: 중증외상센터
هانجا: 重症外傷센터
معنای لفظی: Severe Trauma Center
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Jungjeungoesangsenteo
مک‌کیون–ریشاور: Chungjŭngoesangsent'ŏ
 :  
ژانر: درام پزشکی
بر پایهٔ: مرکز تروما: ساعت طلایی اثر Hansanleega
نویسنده: چوی ته کانگ
کارگردان: لی دو یون
بازیگران:  جو جی هون  چو یونگ وو  یون کیونگ هو  ها یونگ  جونگ جه کوانگ 
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۸
تولید: تولید
مدت: ۴۷–۵۵ دقیقه
تولیدکننده‌ها:  استودیو ان  مِیز انترتینمنت 
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: نتفلیکس
انتشار اولیه: ۲۴ ژانویه ۲۰۲۵ (۲۰۲۵-01-۲۴)
کد تروما: قهرمانان در آماده‌باش (انگلیسی: The Trauma Code: Heroes on Call؛‏ کره‌ای: 중증외상센터) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به کارگردانی لی دو یون، به نویسندگی چوی ته کانگ و با بازی جو جی هون، چو یونگ وو، یون کیونگ هو، ها یونگ و جونگ جه کوانگ است. این مجموعه بر پایه وب‌تون مرکز تروما: ساعت طلایی است که در سال ۲۰۱۹ در ناور وب‌تون منتشر شد. این مجموعه در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۵ از نتفلیکس منتشر شد.
بازیگران > اصلی

جو جی هون در نقش بک کانگ هیوک
چو یونگ وو در نقش یانگ جه وون
یون کیونگ هو در نقش هان یو ریم
ها یونگ در نقش چون جانگ می
جونگ جه کوانگ در نقش پارک کیونگ وون
بازیگران > مکمل

جانگ سونگ یون
حصار محمدیه

مکان
| حصار محمدیه | حصار محمدیه |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
استان: مرکزی
شهرستان: شازند
بخش: بخش مرکزی
دهستان: قره کهریز
جمعیت: ۸۹۶ نفر
حصار محمدیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان شازند در استان مرکزی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان قره کهریز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۳۱۳ نفر  بوده‌است.
زبان

مردم این روستا به زبان لری گویش ثلاثی می‌کنند
سوغات و محصولات

محصولاتی مثل گندم،جو،گردو،انگور،لوبیا و حبوبات دیگر 
سوغاتی نظیر فتیر و کشمش و غذای محلی ترخینه دسترنج این مردم است
مریانج

| مَریانَج مَریانَه | مَریانَج مَریانَه |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: همدان
شهرستان: همدان
بخش: مرکزی
نام(های) دیگر: مَریانَه، مَرگانَه مریاناج
نام(های) پیشین: مَرگانَه
سال شهرشدن: ۱۳۴۲
مردم: مردم
جمعیت: ۱۱۷۶۲ نفر سرشماری (سال۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۱/۷۵ کیلومتر مربع
ارتفاع: ۱۷۷۸ متر
میانگین دمای سالانه: ۱۵/۳۷ درجه سانتی گراد
میانگین بارش سالانه: ۴۰۰ میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه: ۱۴۳ روز در سال
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: مسعود علی محمدی
تأسیس شهرداری: ۱۳۴۱
ره‌آورد: سیر، نان محلی، حلیم مریانج، گردو
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۱–۳۴۲۶
وبگاه: http://www.maryanaj.ir]
شناسهٔ ملی خودرو: ایران ۱۸
پانویس: . ماوشان مریانج شهری به قدمت تاریخ و تمدن
  مَریانَج  روی نقشه ایران ۳۴°۴۹′۴۸″شمالی ۴۸°۲۷′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۸۳۰۰۶۶۶۱°شمالی ۴۸٫۴۵۹۰۴۳۸۰°شرقی﻿ / 34.83006661; 48.45904380   :   مَریانَج  روی نقشه ایران ۳۴°۴۹′۴۸″شمالی ۴۸°۲۷′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۸۳۰۰۶۶۶۱°شمالی ۴۸٫۴۵۹۰۴۳۸۰°شرقی﻿ / 34.83006661; 48.45904380   
 :  
مَریانَج یکی از شهرهای استان همدان و یکی از شهرهای تابع شهرستان همدان است که در ۵ کیلومتری غرب شهر همدان و در جاده همدان - کرمانشاه قرار دارد. مریانج در دامنه‌های کوه الوند واقع است و دروازهٔ ورودی دره امامزاده کوه (دره ماوشان) می‌باشد که در مدخل روستاهای سولان، توئیجین، موئیجبن و برفجین (وفرجین) قراردارد.