stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کانال سوئز
ساخت دومین کانال

مقالهٔ اصلی: کانال جدید سوئز
عبدالفتاح سیسی، رئیس‌جمهوری مصر، کلنگ ساخت دومین کانال سوئز را ماه اوت سال ۲۰۱۴ بر زمین زد. وی وعده داد کانال دوم را یک ساله خواهد ساخت. برنامه این است که علاوه بر ساخت کانال دوم، کرانه‌های این آبراه هم به یک مرکز مهم لجستیک کشتی‌رانی بدل شود. زمانی که کانال دوم راه بیفتد در حقیقت بخش‌هایی از مسیر دو طرفه می‌شود. در نتیجه زمان انتظار و عبور هم کمتر خواهد شد. مقام‌های مصری گفتند کانال دوم ظرفیت آب‌راه موجود را دو برابر می‌کند، و در کمتر از ده سال درآمد کشور را تقریباً سه برابر می‌کند یعنی از ۳٫۵ میلیارد پوند در سال ۲۰۱۴ به ۱۳٫۲ میلیارد پوند در سال ۲۰۲۳. دولت مصر نام این پروژه را «رؤیای بزرگ مصر» گذاشته، چون ظرف هشت ماه هزینه ۸٫۵ میلیارد دلاری ساخت آن جبران خواهد شد و به خزانه دولت بازمی‌گردد. در زمان ساخت، این کانال تحت نظارت شدید نظامی بوده و عملیات حفاری را واحدهای مهندسی ارتش هدایت می‌کنند.
یکی از نخستین مجراهای آبراه سوئز در سده نوزدهم میلادی.
کانال سوئز در بخش اسماعیلیه در سال ۱۸۶۰
تندیس فردیناند دی لسبس در بور فؤاد.
تصویر ماهواره‌ای از مسدود شدن کانال توسط  کشتی اور گیون
فئودور اوشاکوف

فئودور اوشاکوف با شمایل آدمیرالی.
فئودور اوشاکوف (به روسی: Фёдор Фёдорович Ушаков) آدمیرال امپراتوری روسیه و فرمانده نیروی دریایی سلطنتی روسیه بود.
کلیسای فئودور اوشاکوف در سارانسک به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
احمد ملکی (سیاستمدار)

| احمد ملکی | احمد ملکی |
| --- | --- |
نماینده بیست و دوممجلس شورای ملی: نماینده بیست و دوممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: تبریز
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
احمد ملکی  سیاست‌مدار ایرانی بود، که در  دوره بیست و دوم   بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آلبرتو د مارتینو

| آلبرتو دِ مارتینو | آلبرتو دِ مارتینو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲ ژوئن ۱۹۲۹ رم، ایتالیا
درگذشت: ۲ ژوئن ۲۰۱۵ (۸۵ سال) رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه(ها): کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۹–۱۹۸۵
آلبرتو دِ مارتینو (ایتالیایی: Alberto De Martino؛ ‏ ۱۲ ژوئن ۱۹۲۹ – ۲ ژوئن ۲۰۱۵) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود.
فیلم‌شناسی

گلادیاتور شکست‌ناپذیر
زنان سیری‌ناپذیر
دجال
هولوکاست ۲۰۰۰
مردی با نگاه بسیار سرد
سایه‌های ناآشنا در اتاقی خالی
مشاور
به خانواده قربانیان اطلاع داده نخواهد شد
قاتل پشت خط است
سابرینا گریگوریان

| سابرینا گریگوریان | سابرینا گریگوریان |
| --- | --- |
جلد کتاب سابرینا گریگوریان نوشته جی. آباجیان: جلد کتاب سابرینا گریگوریان نوشته جی. آباجیان
زادهٔ: ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۶ رم
درگذشت: ۱۰ ژوئن ۱۹۸۶ (۲۹ سال) نیویورک سیتی
علت مرگ: حمله قلبی
پیشه: بازیگر تئاتر
سابرینا مارکوسی گریگوریان (ارمنی: Սաբրինա Մարկոսի Գրիգորյան؛ انگلیسی: Sabrinā Grigoriān زاده ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۶ – درگذشته ژوئن ۱۹۸۶) یک بازیگر تئاتر ارمنی بود.
زندگی‌نامه

والدین وی مارکو گریگوریان بازیگر و نقاش سرشناس ایرانی ارمنی‌تبار و فلورا آدامیان بودند. سابرینا در «مدرسه موسیقی و درامای گیلدهال» تحصیل نمود. وی در ژوئن ۱۹۸۶ در سن ۲۹ سالگی بر اثر حمله قلبی در نیویورک سیتی درگذشت. پدرش در سال ۱۹۹۳ به یاد وی موزه هنری خاور نزدیک را در ایروان پایتخت جمهوری ارمنستان افتتاح نمود.
قدرت منطقه‌ای

شرکت کنندگان در اجلاس سران گروه ۲۰ در سال ۲۰۱۵ در ترکیه
در روابط بین‌المللی، یک قدرت منطقه‌ای کشوری است که در یک ناحیه جغرافیایی دارای قدرت است. کشورهایی که از قدرت خود به خوبی استفاده می‌کنند و در ناحیه‌ای از جهان قدرت دارند، دارای برتری منطقه‌ای خواهند بود.
ویژگی‌ها

قدرت‌های منطقه‌ای قطبیت یک ناحیه منطقه‌ای را شکل می‌دهند. معمولاً، قدرت‌های منطقه‌ای دارای توانمندی‌هایی هستند که در منطقه مهم است، اما دارای توانمندی‌هایی در مقیاس جهانی نیستند. در تعریف‌های قدرت منطقه‌ای اندکی تضاد وجود دارد. کنسرسیوم اروپایی برای پژوهش‌های سیاسی یک قدرت منطقه‌ای را به عنوان «یک دولت متعلق به یک ناحیه تعریف شده از نظر جغرافیایی که از نظر اقتصادی و نظامی بر این منطقه حاکم است، قادر به اِعمال نفوذ مسلط در منطقه و نفوذ قابل توجهی در مقیاس جهانی است، مایل به استفاده از منابع قدرت است و توسط همسایگان خود به عنوان رهبر منطقه‌ای به رسمیت شناخته یا حتی پذیرفته شده» تعریف می‌شود.
مؤسسه مطالعات جهانی و منطقه‌ای بیان می‌کند که یک قدرت منطقه‌ای باید:
بخشی از یک منطقه قابل تعریف را با هویت خود تشکیل دهد.
ادعا کند که یک قدرت منطقه‌ای است (تصویر خود در یک قدرت منطقه‌ای)
نفوذ قاطعی بر گستره جغرافیایی منطقه و همچنین ساختار ایدئولوژیک خود داشته باشد.
دارای توانمندی‌های نسبتاً بالایی در ارتش، اقتصاد، جمعیت شناختی، امور سیاسی و ایدئولوژیکی باشد.
به خوبی در منطقه یکپارچه شده باشد.
وظایف امنیت منطقه‌ای را تا حد بالایی در دستور کار خود تعریف کند.
به عنوان یک قدرت منطقه‌ای نزد قدرت‌های دیگر در منطقه و فراتر از آن و به ویژه نزد دیگر قدرت‌های منطقه ای اعتبار داشته باشد.
دارای ارتباط خوبی با مجامع منطقه‌ای و جهانی باشد.
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی

در ادامه، کشورهایی که توسط روابط بین‌المللی و متخصصین علوم سیاسی، تحلیلگران یا دیگر متخصصین به عنوان قدرت منطقه ای تعریف شده‌اند آمده‌اند. این کشورها تا حدی معیارهای داشتن وضعیت قدرت منطقه‌ای که در بالا اشاره شد را دارند. متخصصین دیگر، دارای نظرات متفاوتی در مورد کشورهایی که دقیقاً قدرت منطقه‌ای هستند دارند. کشورها بر اساس ناحیه آن‌ها و به صورت الفبایی مرتب شده‌اند. قدرت‌های اصلی یا عمده منطقه‌ای (که قدرت‌های محوری نیز نامیده می‌شوند) توسط تحلیلگران در نواحی عمده قرار داده شده‌اند. قدرت‌های منطقه‌ای عمده پررنگ، و قدرت‌های منطقه‌ای جزئی به صورت معمولی نوشته شده‌اند.
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > آفریقا

آفریقای جنوبی
نیجریه
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > آمریکای شمالی

دو کشور ایالات متحده و کانادا در آمریکای شمالی قدرت منطقه‌ای هستند اما کشور ایالات متحده آمریکا به علت دارا بودن قدرت برتر در تمامی زمینه‌ها قدرتمندترین کشور جهان شناخته می‌شود.
کانادا
ایالات متحده آمریکا
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > آمریکای لاتین

آرژانتین
برزیل
مکزیک
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > آسیا

از لحاظ تاریخی، چین قدرت غالب در شرق آسیا بوده است. اما چند دهه بعد، امپراتوری ژاپن ابتدا به عنوان یکی از قوای متفقین بازیکن مهمی در جنگ جهانی اول شد. پس از آن، آشفتگی اقتصادی، اخراج ژاپن از لیگ ملت‌ها، و علاقه ژاپن به گسترش سرزمین اصلی که ژاپن را به عنوان یکی از متحدین تبدیل به بازیکن مهمی در جنگ جهانی دوم کرد، چین را به عنوان یکی از قوای متفقین به یک بازیکن کلیدی در جنگ جهانی دوم بدل نمود. در سال‌های اخیر، دوباره موازنه نظامی و اقتصادی در کشورهایی مانند چین و هند ممکن است منجر به تغییرات قابل توجهی در جغرافیای سیاسی آسیا شود. همچنین، ژاپن، چین و کره جنوبی تأثیر بیشتری بر مناطق خارج از آسیا به دست آورده‌اند.
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > آسیا > شرق آسیا

چین
ژاپن
کره جنوبی
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > آسیا > جنوب آسیا

هند
پاکستان
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > آسیا > آسیای جنوب شرقی

اندونزی
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > آسیا > غرب آسیا

در منطقه خاورمیانه چهار کشور ایران، اسرائیل و ترکیه و عربستان که هر کدام قدرت اقتصادی نظامی و فرهنگی مخصوص به خود را دارند و می‌توانند در کشورهای دیگر منطقه نفوذ سیاسی و فرهنگی بکنند. و سایر کشور ها از جمله( امارات متحده عربی ، کویت و بحرین) در رتبات بعدی قرار دارند.
امارات متحده عربی
بحرین
کویت
اسرائیل
عربستان سعودی
ترکیه
ایران
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > اروپا

فرانسه، آلمان، ایتالیا و بریتانیا به عنوان چهار ابرقدرت بزرگ اروپا شناخته می‌شوند. از لحاظ تاریخی، قدرت‌های غالب در این منطقه امپراتوری‌های استعماری مختلفی در سراسر جهان (مانند امپراتوری بریتانیا، امپراتوری فرانسه یا امپراتوری اسپانیا) به وجود آورده‌اند. اکنون، بیشتر این قاره به دلیل بزرگ شدن اتحادیه اروپا یکپارچه شده است.
فرانسه
آلمان
ایتالیا
بریتانیا
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > قدرت‌های منطقه ای بین قاره‌ای

کشورهای بین قاره‌ای مانند روسیه قادر به اعمال نفوذ منطقه‌ای در مناطق بزرگی از جهان هستند.
روسیه
ترکیه
قدرت‌های منطقه‌ای کنونی > اقیانوسیه

استرالیا
قدرت‌های اصلی برپایه منطقه
ساره امیری

| ساره امیری | ساره امیری |
| --- | --- |
الامیری در ۲۰۱۹: الامیری در ۲۰۱۹
آموزش و پرورش: آموزش و پرورش
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۴ ژوئیه ۱۹۷۸: آغاز به کار  ۱۴ ژوئیه ۱۹۷۸
نخست‌وزیر: محمد بن راشد آل مکتوم
پس از: احمد بلحول الفلاسی
وزیر آموزش و فناوری پیشرفته: وزیر آموزش و فناوری پیشرفته
دوره مسئولیت ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ – ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۴: دوره مسئولیت ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ – ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۴
نخست‌وزیر: محمد بن راشد آل مکتوم
پس از: تشکیل وزارتخانه
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۴ سپتامبر ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)  امارات متحده عربی
شهروند:  امارات متحده عربی
محل تحصیل: دانشگاه سوره رودهن
پیشه: میسترس، سیاستمدار و دانشمند
ساره امیری (به عربی: سارة بنت يوسف الأميري) (زادهٔ ۱۹۱۴) وزیر علوم پیشرفته، رئیس سازمان فضایی و نایب رئیس ماموریت مریخ امارات متحده عربی با اصالت بلوچاز ایران است. او در سال ۱۹۸۷ میلادی (۱۳۶۶–۱۳۶۵ هجری خورشیدی)، در امارات متحده عربی و در خانواده‌ای که پس از انقلاب ۱۳۵۷ از ایران به امارات مهاجرت کرده بودند، زاده شد. وی اصالتاً بلوچ و اهل سیستان و بلوچستان است.
وی در سال ۲۰۱۵ به‌عنوان یکی از ۵۰ دانشمند جوان دنیا انتخاب شد و در سال ۲۰۲۰ نیز از سوی بی‌بی‌سی در فهرست صد زن الهام‌بخش جهان قرار گرفت.
تحصیلات

ساره امیری دارای مهندسی کامپیوتر از دانشگاه آمریکایی شارجه (از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸) است و کارشناسی ارشد همین رشته را در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ دریافت کرد.
منصب‌ها و مسئولیت‌ها

ساره امیری پس از تحصیل، مدیریت سیستم‌های پیشرفته در «مرکز فضایی راشد بن محمد» را در اختیار گرفت. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ رئیس بخش توسعه و پژوهش‌های این مرکز هم بود. امیری در سال ۲۰۰۹ در تیم برنامه‌ریزی سیستم کنترل از راه دور ماهوارهٔ «دبی‌ست ۱» مشغول به فعالیت بود و همین نقش را در راه‌اندازی ماهوارهٔ «دبی‌ست ۲» بر عهده داشت.
طبق حکمی که محمد بن راشد آل مکتوم حاکم دبی و نخست‌وزیر امارات برای ساره امیری صادر کرده، افزون بر پست وزیر علوم پیشرفته این کشور، ریاست تیم اکتشاف مریخ و رئیس شورای دانشمندان این کشور است. شورای دانشمندان امارات در سال ۲۰۱۶ تأسیس شده است.
ساره امیری در دسامبر ۲۰۱۵ در گفت‌وگویی فعالیت در امور فضایی را به عنوان یکی از آرزوهای همیشگی خود توصیف کرده‌بود:
نخستین روز در مرکز فضایی بن راشد نمی‌دانستم این نخستین قدم من به سمت تحقق آرزوی همیشگی‌ام است. این قدم، من را به کشف فضا و تجربهٔ کار کردن با ماهواره‌ها نزدیک کرد. نخستین روزی که وارد محل کارم شدم، فهمیدم که باید به خودم متکی باشم و هیچ فرد با تجربه‌ای آن‌جا نیست که کار را به من یاد بدهد. تمام اعضای تیم نخستین بار بود که با بخش فنی ماهواره کار می‌کردند. همه فکر می‌کردند این‌که گروهی از جوانان که بزرگ‌ترین‌شان ۲۷ ساله است بتوانند ماهواره‌ای طراحی کرده و به فضا پرتاب کنند
این گروه توانست در نوامبر ۲۰۱۳ ماهوارهٔ «دبی‌ست ۲» را که پنج سال روی آن کار کرده‌بود، به فضا پرتاب کند.
کاوشگر امید

فضاپیمای أمل یا همان امید نخستین کاوشگر میان‌سیاره‌ای ساخته شده در جهان عرب به‌شمار می‌رود. تیمی متشکل از ۱۵۰ دانشمند اماراتی با همکاری ۲۰۰ محقق از دانشگاه‌های آریزونا، برکلی و کلرادوی آمریکا از سال ۲۰۱۴ به مدت شش سال بر روی پروژهٔ طراحی، ساخت و پرتاب این کاوشگر کار می‌کردند.
ساره امیری بعنوان وزیر مشاور دولت امارات در علوم پیشرفته، مدیریت مرکز فرماندهی این پروژه را برعهده دارد. وی در ژوئن ۲۰۱۶ در گفت‌وگو با مجمع جهانی اقتصاد خبر داده‌بود که ساخت فضاپیمای «أمل» (امید) امارات تا سال ۲۰۲۰ تمام و در ماه مارس ۲۰۲۱ به فضا پرتاب خواهد شد. اما در سال ۲۰۲۰ میلادی در دو نوبت به دلایل گوناگون از جمله شرایط جوی نامناسب به تأخیر افتاد. تاریخ نخست تعیین شدهٔ رسمی برای پرتاب این کاوشگر پانزدهم ژوئیه عنوان شده بود که به علت بدی آب و هوا به روز سه‌شنبه ۱۷ ژوئیه موکول شد. اما سرانجام در ساعت ۶:۵۸ دقیقه به وقت محلی (۲:۱۰ بامداد به وقت تهران، ۳:۱۰ دقیقه به وقت کابل) توسط شرکت صنایع سنگین میتسوبشی به عنوان تأمین کننده موشک حامل این فضاپیما از مرکز فضایی تانه‌گاشی‌ما در ژاپن به فضا پرتاب شد.
لحظاتی پس از پرتاب، ساره امیری، وزیر مشاور دولت امارات و معاون مأموریت «امید» به شبکه تلویزیونی دبی گفت «آنچه شاهد هستیم آینده امارات متحده عربی است».
وی افزود «ما حال منتظر جدا شدن (کاوشگر از موشک) و ارسال نخستین سیگنال‌ها هستیم».
افتخارات

ساره امیری در سال ۲۰۱۵ از طرف «انجمن جهانی اقتصاد» به پاس فعالیت‌هایش در زمینهٔ توسعهٔ علم فناوری و مهندسی به عنوان یکی از ۵۰ دانشمندان جوان برتر جهان انتخاب شد.
وی در سال ۲۰۲۰ از سوی بی‌بی‌سی در فهرست صد زن الهام‌بخش جهان قرار گرفت.
فرودگاه پراتاس آیلند

فرودگاه پراتاس آیلند (به انگلیسی: Pratas Island Airport) (به زبان بومی: 東沙機場) یک فرودگاه نظامی است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۳۰ متر است. این فرودگاه در کشور تایوان قرار دارد .
نورد سی‌تی۴۱

| نورد سی‌تی۴۱ | نورد سی‌تی۴۱ |
| --- | --- |
کاربری: Target drone
کشور سازنده: فرانسه
تولیدکننده: نورداویاسیون
نخستین پرواز: ۱۹۵۹
معرفی‌شده در: ۱۹۶۰
بازنشستگی: ۱۹۷۱ (نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا)
کاربر اصلی: نیروی هوایی فرانسه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۶۲
نورد سی‌تی۴۱ (به انگلیسی: Nord CT41) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ نورداویاسیون در کشور فرانسه است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی فرانسه بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۱۹۵۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
ملک اشرف

ملک اشرف بن تیمورتاش بن چوپان (زادهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ میلادی / ۷۱۸ یا ۷۱۹ هجری — درگذشتهٔ ۱۳۵۷ میلادی / ۷۵۸ هجری) پسر دوم تیمورتاش، برادر کوچک‌تر شیخ حسن چوپانی و آخرین پادشاه از دودمان چوپانیان است. پس از کشته شدن شیخ حسن چوپانی، ملک اشرف جانشین او شد و به مدت ۱۴ سال بر شمال‌غرب و غرب ایران و سرزمین‌های مجاور حکومت کرد. شیخ حسن و ملک اشرف هردو نایب‌السلطنه بودند؛ ولی هم سلطان (که باید منسوب به چنگیزخان می‌شد) و هم وزرا را خودشان انتخاب می‌کردند.
ملک اشرف بسیار دنیاگیر و زراندوز بود و حتی به اموال دیگران هم دست‌درازی می‌کرد. او ۱۷ گنجینه پر از جواهرآلات گران‌بها داشت که هرکدام از این گنجینه‌ها را در جایی پنهان کرده بود. همچنین گور پادشاهان ایلخانی مدفون در تبریز و آذربایجان را نبش کرده و اشیای قیمتی آن‌ها را برمی‌داشت. ملک اشرف همچنین بسیار شکاک بود و به انواع مشکلات روحی–روانی دچار شده بود؛ به گونه‌ای که حیواناتی که گوشتشان برای طبخ غذای دربار نیاز بود را حتماً باید مقابل چشمان پادشاه قربانی می‌کردند تا خاطرش آسوده گردد.
رسیدن به قدرت

ملک اشرف همراه با برادرش شیخ حسن در جنگ با جلایریان در نزدیکی مراغه شرکت کرد. او در زمان حکومت شیخ حسن با حکم سلیمان‌خان (ایلخان منصوب از جانب شیخ حسن) به عراق عجم رفته و پس از پیروزی بر خراسانی‌ها در حوالی ابهر، آن منطقه را متعلق به خود دانست و از مردم ابهر غرامت‌های سنگینی دریافت می‌کرد. پس از مرگ شیخ حسن، ملک اشرف همراه با عمویش یاغی باستی وارد تبریز شدند و مردم پایتخت به مخالفت با آن‌ها برخاستند؛ اما با میانجیگری بزرگانی مثل تاج‌الدین کوه‌کمری این آشوب فروکش کرد و اعضای خاندان سلطنتی وارد دارالسلطنهٔ شنب غازان شدند.
مردم تبریز از یاغی باستی به دلیل مسن بودن، بیش‌تر از ملک اشرف حرف‌شنوی داشتند؛ در نتیجه جنگی بین عمو و برادرزاده در بیرون شهر رخ داد و ملک اشرف پیروز این جنگ شد. او بعدها عمویش را کشت و به دروغ گفت که فرار کرده است. ملک اشرف انوشیروان را که از اولاد هولاکوخان بود به ایلخانی چوپانیان و جانشینی سلیمان برگزید و به نام او خطبه خوانده و سکه ضرب کرد. او در سال ۱۳۴۴ میلادی (۷۴۵ قمری) بر کل آذربایجان، مغان و اران تسلط یافت.
حمله به بغداد

ملک اشرف در سال ۱۳۴۷ میلادی (۷۴۸ هجری) به عراق عرب و بغداد لشکر کشید؛ ولی شیخ حسن بزرگ در مقابلش ایستاد و نتوانست آنجا را فتح کند. پس به پایتخت خود بازگشت و سرزمین‌هایی که تحت فرمانش بودند، شامل آذربایجان، مغان، اران، عراق عجم و بخش‌هایی از کردستان و گرجستان را میان فرماندهان مورداعتماد خود تقسیم کرد و برای خود مشاوران و همراهانی برگزید. همین مشاوران بودند که امور کشور را تا حدودی سامان بخشیدند؛ اما ملک اشرف به سال ۱۳۴۹ میلادی (۷۵۰ هجری) یکی از وزرای خود به نام عبدالحی را دستگیر کرد، همهٔ دارایی‌هایش را مصادره نمود، او را به گیلان تبعید کرد و سپس خواجه مسعود دامغانی را به مقام وزارت منصوب کرد.
حمله به اصفهان

ملک اشرف در سال ۱۳۵۰ میلادی (۷۵۱ هجری) به قصد فتح اصفهان به سمت این شهر هجوم برد و حدود ۵۰ روز محاصره‌اش کرد؛ اما مردم مقاومت بسیار کردند و تنها راضی به این شدند که به نام انوشیروان در اصفهان سکه ضرب شده و خطبه خوانده شود، ولی شهرشان را تسلیم او نکنند. در نتیجه شرف‌الدین نخجوانی وارد اصفهان شده و به نام ملک اشرف خطبه خواند و دو هزار دینار زر به نام دولت چوپانی در این شهر ضرب کردند. نهایتاً ملک اشرف با دریافت مقداری غرامت راضی شد به پایتخت خود برگردد؛ ولی به تلافی این شکست، تعدادی از امیران را در تبریز از دم تیغ گذراند. بعد از کشتار مردم پایتخت، ملک اشرف منقلب شد و در همان سال قصد کرد با مردم به نیکی رفتار کند. در نتیجه در بستان‌آباد به دیدار نظام‌الدین غوری یا عضدی رفت و متعهد شد از این‌پس عدالت پیشه کند؛ ولی نظام‌الدین در جواب او گفت که به تعهد تو هیچ اعتمادی نیست.
مرگ

ملک اشرف در طول ۱۴ سال پادشاهی، از هیچ بی‌دادی در حق مردم تبریز و سرزمین‌های تحت فرمانش فروگذار نکرد و نتیجهٔ این ظلم و ستم چیزی نبود جز فقر، ویرانی و آوارگی بسیاری از مردم قلمرو چوپانیان —مخصوصاً بزرگان و اشراف— که تحمل وضع موجود را نداشتند. تا جایی که شهر تبریز در سال ۱۳۴۲ میلادی (۷۴۷ هجری) خالی از سکنه شد. محی‌الدین بردعی یکی از همین مهاجران بود که به شهر سرای پایتخت اردوی زرین رفت و از پادشاه آن سرزمین خواستار کمک شد. جانی بیک هم از شنیدن این ظلم‌ها بسیار ناراحت شد و در سال ۱۳۵۷ میلادی (۷۵۸ هجری) با سپاهی بزرگ از مرز دربند عبور کرده و به تبریز لشکر کشید.
ملک اشرف که از سال ۱۳۵۱ میلادی (۷۵۲ هجری) در ربع رشیدی ساکن شده بود و گروهی از بزرگان و عوام را به به ساخت خانه، خانقاه و مدرسه در این مجموعه و اقامت در آن مجبور کرده بود، با شنیدن خبر لشکرکشی جانی بیک به سرعت از دارالسلطنهٔ ربع رشیدی در شرق تبریز خارج شده و به شنب غازان در غرب این شهر —که زمانی مقر حکومت ایلخانان بود— نقل مکان کرد. اما با دیدن لشکر جانی بیک، هیچ‌یک از مردمی که تحت ستم او بودند و نیز سپاهیان و اطرافیان پادشاه در شنب غازان از او حمایت نکردند و ملک اشرف مجبور شد به خوی پناهنده شود. سرانجام در خوی دستگیر، به تبریز منتقل و کشته شد و با قتل او، دودمان چوپانیان نیز برچیده گشت و تمام گنجینه‌ها و ثروتشان در تبریز به دست بیگانه‌ها افتاد.
دربارهٔ تصاحب اموال ایرانیان توسط بیگانگان در زمان ملک اشرف چنین گفته‌اند:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دیدی که چه کرد اشرف خر |  | او مظلمه برد و جانی بیک زر |
مسجد استاد و شاگرد

مسجد استاد و شاگرد (سلیمانیه / علائیه) تنها اثر به‌جای مانده از دوران چوپانیان است. این مسجد در سال ۱۳۴۱ میلادی (۷۴۲ هجری) به دستور شیخ حسن چوپانی ساخته شد و به افتخار پادشاه‌خوانده‌اش سلیمان، مسجد سلیمانیه خوانده شد. چون عبدالله صیرفی به همراه شاگردش مسئول کتابت کتیبهٔ این مسجد بودند، بعدها مردم تبریز به دلیل نفرت از حکومت چوپانی، این مسجد را استاد و شاگرد خواندند.
دورنیه دو ۲۱۲

| دورنیه دو ۲۱۲ | دورنیه دو ۲۱۲ |
| --- | --- |
کاربری: قایق پرنده
تولیدکننده: دورنیه فلوکتسایک‌ورک
نخستین پرواز: اوت ۱۹۴۲
تعداد ساخته‌شده: ۱
دورنیه دو ۲۱۲ (به انگلیسی: Dornier_Do_212) یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۲۱۲ نخستین پروازش را در اوت ۱۹۴۲ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
خارخون

| خوارخون | خوارخون |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: ساری
بخش: چهاردانگه
دهستان: گرماب
جمعیت: ۲۰۳ نفر (سرشماری ۹۵)
خوارخون، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.که محبوبیت زیبای در بین روستا های مازندارن دارد.
جمعیت

این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت آن ۲۵۰نفر (۶۰خانوار) بوده‌است، معنی اسم این روستا عبارت است از خوار یعنی خوب، خون یعنی خونش خوب و خوانندگی بسیار. روستای بسیار زیبا و دیدنی و خوش آب هوا است؛ زیبای آن زبان زد است. خانه‌های روستای زیبای خوارخون
با معماری سنتی مازندران یادآور روزهای خوش گذشته‌است.
خانه‌هایی که هر کدام قصه‌ها و شاید افسانه ای در دل خود دارند این روستا بیش از ۳۰۰ سال قدمت تاریخی دارد مفهوم این روستا این است خوانندهای خوبی در این روستا بودند که دارای صدای خوبی بودند که خیلی خوب آواز می‌خواندند به همین علت اسم روستا خوارخون نامگذاری شد.خوارخون از مکان های دیدنی زیادی دارد یکی از جمله آبشار هفت خال و چشمه گرداوه
محدوده جغرافیایی روستای خوارخون از شمال به یال میان سامان ورنام و قادیکلا از جنوب به روستای باباکلا که فاصله آن با روستا حدوداً ۶ کیلومتر از شرق به روستای سیکا که فاصله آن با روستا حدوداً ۸ کیلومتر می‌باشد قسمت شمال شرقی هم متصل است به روستای تیرجاری، شغل اصلی مردم روستای خوارخون کشاورزی و دامداریست
البته برخی از مردم به باغداری مشغولند کاشت درخت هلو، سیب و گردو در روستای خوارخون رواج دارد.
چشمه ای بنام گرداو در روستای خوارخون از دل زمین و از میان قلوه سنگ‌ها می‌غرد و آبش را بی منت به مردم روستا هدیه می‌کند این چشمه باعث گردشگری و محبوبیت زیبای این روستا شده؛ در واقع این چشمه به عنوان استخر طبیعی و شنا و درمانی به کار میرود باعث رونق کشاورزی و آبادانی روستای خوارخون شده‌است.
در قسمت جنوب شرقی روستای خوارخون قلعه ای بنام کافر قلعه  وجود دارد در قدیم برای یک پادشاه و یک دوریشی یوده است به گفته روستاییان ولی واقعیت همان کابوس قلعه است آثار زیست و پادشاه نشین قلعه مشخص است.
سینه‌سرخ پیسه سیاه

| سینه‌سرخ پیسه سیاه | سینه‌سرخ پیسه سیاه |
| --- | --- |
سینه‌سرخ پیسه سیاه، Copsychus cebuensis: سینه‌سرخ پیسه سیاه، Copsychus cebuensis
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 در خطر انقراض  (IUCN 3.1):  در خطر انقراض  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: مگس‌گیران
گونه:: C. cebuensis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Copsychus cebuensis : Copsychus cebuensis 
سینه‌سرخ پیسه سیاه (نام علمی: Copsychus cebuensis) نام یک گونه از سرده سینه‌سرخ پیسه است.
پنجاب غربی

این مقاله دربارهٔ ایالت سابق پاکستان در منطقه پنجاب است. برای دیدن ایالت مدرن جدید، ایالت پنجاب (پاکستان) را ببینید. برای دیگر کاربردها، پنجاب را ببینید.
ایالت پنجاب غربی (پنجابی: ‎لهندا پنجاب‎، اردو: مغربی پنجاب‎) ایالتی سابق بین سالیان ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ در قلمرو پاکستان بود که پس از استقلال پاکستان از نیمه غربی ایالت پنجاب بریتانیا تأسیس و با اجرای طرح یک واحدی در سال ۱۹۵۵ منحل شد.
این ایالت مساحتی بالغ بر ۱۵۹۳۴۴ کیلومتر مربع (۶۱۵۲۳ مایل مربع) را دربر می‌گرفت که بخش اعظم ایالت پنجاب فعلی و ناحیه پایتختی اسلام‌آباد را شامل می‌شد ضمن آنکه لاهور به عنوان بزرگ‌ترین شهر و مرکز ایالت عمل می‌کرد. ایالت غربی، ایالت شاهزاده نشین بهاوالپور را که طی انحلال طرح یک واحدی با پنجاب فعلی ترکیب شد شامل نمی‌شد. این ایالت از چهار بخش (لاهور، سرگوده، مولتان و راولپندی) تشکیل شده بود و لاهور به عنوان بزرگ‌ترین شهر و مرکز ایالت عمل می‌کرد.
ایالت پنجاب غربی از سمت شمال با جامو و کشمیر آزاد، از سمت شمال شرق با جامو و کشمیر تحت مدیریت هند، از سمت شمال غرب به ایالت مرزی شمال غربی، از سمت شرق با پنجاب شرقی (هند)، از سمت جنوب شرق با ایالت شاهزاده نشین بهاوالپور، از سمت جنوب غرب با ایالت بلوچستان بریتانیا، از سمت جنوب با ایالت سند محدود می‌شد.
این ایالت با ایجاد طرح یک واحدی در سال ۱۹۵۵ منحل و در ایالت پاکستان غربی ادغام شد.
تاریخچه

ایجاد پاکستان در سال ۱۹۴۷ منجر به تقسیم ایالت پنجاب در هند بریتانیا به دو ایالت جدید شد. پنجاب شرقی که عمدتاً جمعیت سیک و هندو داشت بخشی از کشور جدید هند شد و در حالی که پنجاب غربی با نیز که عمدتاً جمعیت مسلمان بخشی از کشور جدید پاکستان شد. نام پنجاب غربی در سال ۱۹۵۰ از ایالت پنجاب غربی به ایالت پنجاب کوتاه شد. پنجاب غربی در سال ۱۹۵۵ تحت طرح یک واحدی توسط نخست‌وزیر وقت چودهری محمد علی به ایالت پاکستان غربی ادغام شد.
احیای مجدد

هنگامی که پاکستان غربی طی انحلال طرح یک واحدی توسط یحیی خان در تاریخ۳۰ مارس ۱۹۷۰ منحل اعلام شد پس از آن احیای ایالت‌های چهارگانه پنجاب، سند، بلوچستان، شمال غربی در دستور کار قرار گرفت و مناطق سابق ایالت پنجاب غربی با ایالت شاهزاده نشین بهاوالپور برای ایجاد ایالت پنجاب جدید ترکیب شدند.
دولت

دفاتر فرمانداری پنجاب غربی و وزیر ارشد پنجاب غربی از ۱۵ اوت ۱۹۴۷ تا ۱۴ اکتبر ۱۹۵۵ پابرجا بودند. اولین فرماندار پنجاب سر فرانسیس مودی و اولین وزیر ارشد پنجاب غربی نیز افتخار حسین خان ممدوت بود. هر دو دفتر در سال ۱۹۵۵، زمانی که ایالت پاکستان غربی تصویب شد لغو شدند. آخرین فرماندار پنجاب غربی مشتاق احمد گورمانی با انتخاب نخست‌وزیر چودهری محمد علی اولین فرماندار پاکستان غربی شد.
| تصدی | فرماندار پنجاب غربی |
| --- | --- |
۱۵ اوت ۱۹۴۷–۲ اوت ۱۹۴۹: سر فرانسیس مودی
۲ اوت ۱۹۴۹–۲۴ نوامبر ۱۹۵۱: سردار عبدالرب نیشتر
۲۴ نوامبر ۱۹۵۱–۲ مه ۱۹۵۳: اسماعیل ابراهیم چوندریگر
۲ مه ۱۹۵۳–۲۴ ژوئن ۱۹۵۴: میان امین الدین
۲۶ سپتامبر ۱۹۵۴–۲۶ نوامبر ۱۹۵۴: حبیب ابراهیم رحمت‌الله
۲۷ نوامبر ۱۹۵۴–۱۴ اکتبر ۱۹۵۵: مشتاق احمد گورمانی
۱۴ اکتبر ۱۹۵۵: ایالت پنجاب غربی منحل شد
| تصدی | وزیر ارشد پنجاب غربی | حزب سیاسی |
| --- | --- | --- |
| ۱۵ اوت ۱۹۴۷–۲۵ ژانویه ۱۹۴۹ | افتخار حسین خان |  |
| ۲۵ ژانویه ۱۹۴۹–۵ آوریل ۱۹۵۲ | قانون فرماندار |  |
| ۵ آوریل ۱۹۵۲–۳ آوریل ۱۹۵۳ | میان ممتاز دولتانه | مسلم لیگ پاکستان |
| ۳ آوریل ۱۹۵۳–۲۱ مه ۱۹۵۵ | ملک فیروز خان نون | مسلم لیگ پاکستان |
| ۲۱ مه ۱۹۵۵–۱۴ اکتبر ۱۹۵۵ | عبدالحمید خان دستی |  |
| ۱۴ اکتبر ۱۹۵۵ | ایالت پنجاب غربی منحل شد |  |