stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دولومیتی

| دولومیت | دولومیت |
| --- | --- |
دولومیتمحل دولومیت در آلپ : دولومیتمحل دولومیت در آلپ 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
قله: کوه مارمولادا
ارتفاع: ۳٬۳۴۳ متر (۱۰٬۹۶۸ فوت)
جغرافیا: جغرافیا
کشور: ایتالیا
استان: استان بلونو، تیرول جنوبی و ترنتینو
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
کوه‌زایی: کوه‌زایی آلپاین
سن صخره: تریاسه
نوع صخره: دولومیت و آتشفشانی
دولومیت (ایتالیایی: Dolomiti) (دولومیتی، دولومیتس، دولومیت‌ها) یک رشته‌کوه در شمال شرق ایتالیا است.این رشته‌کوه که بخشی از آلپ است در طرف غرب از رود آدیجه تا رود پیاوه در طرف شرق امتداد دارد.این رشته‌کوه در استان‎های ترنتینو، تیرول جنوبی و بلونو قرار دارد.
سیلور سامورایی

| سیلور سامورایی | سیلور سامورایی |
| --- | --- |
کنیوچو هارادا به‌عنوان سیلور سامورایی در انتقام‌جویان جدید شمارهٔ ۱۲. نقاشی توسط دیوید فینچ کشیده شده.: کنیوچو هارادا به‌عنوان سیلور سامورایی در انتقام‌جویان جدید شمارهٔ ۱۲. نقاشی توسط دیوید فینچ کشیده شده.
اطلاعات انتشاراتی: اطلاعات انتشاراتی
ناشر: مارول کامیکس
نخستین حضور: دردویل شمارهٔ ۱۱۱ (ژوئیه ۱۹۷۴)
پدیدآور: استیو گربر باب براون
اطلاعات داستانی: اطلاعات داستانی
نام کامل: کنویچیو هارادا شینگن «شین» هارادا
گونه: انسان
جهان زادگاه: زمین
نام‌(های) مستعار: سیلور سامورایی
توانایی‌ها:  استاد سامورایی و مهارت در هنرهای رزمی  دورنوردی با استفاده از حلقه‌اش  دارای زرهٔ سبکی که از جنس آلومینیوم ساخته شده و تمام بدنش را پوشانده  دارای اطلاعات بسیار زیادی از سازمان‌های جنایت‌کار  دارای کاتانا، شوریکن و سلاح‌های دیگر  قابلیت ایجاد یک میدان تاکیونی 
سیلور سامورایی (به انگلیسی: Silver Samurai) عنوان دو شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس است، و هردو شخصیت، ولورین را می‌شناسند.
این شخصیت در سال ۲۰۱۳ در فیلم ولورین حضور داشته‌است، و نقش پیری‌اش با بازی هاروهیکو یامانوچی، بازیگر ژاپنی-ایتالیایی‌تبار و نقش جوانی‌اش با بازی کن یامامورا ایفا گشت.
در سال ۱۹۷۸، سیلور سامورایی به‌عنوان یک شرور در تیم-آپ مارول شمارهٔ ۷۴ (اکتبر) حضور داشت، و به‌همراه مرد عنکبوتی، در پخش زنده شنبه شب نشان داده‌شد. در آن برنامه، سیلور سامورایی در مقابل ساموراییِ جان بلوشی، کمدین معروف قرار گرفت.
ایزمائیل

| ایزمائیل Ізмаїл | ایزمائیل Ізмаїл |
| --- | --- |
شهر: شهر
کلیسای جامع شفاعت: کلیسای جامع شفاعت
  پرچمنشان:   پرچمنشان
شعار(ها): Faith, Freedom, Victory: شعار(ها): Faith, Freedom, Victory
ایزمائیلنمایش نقشه اودسا بلستایزمائیلنمایش نقشه اوکراین: ایزمائیلنمایش نقشه اودسا بلستایزمائیلنمایش نقشه اوکراین
مختصات: ۴۵°۲۱′۶″ شمالی ۲۸°۵۰′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۳۵۱۶۷°شمالی ۲۸٫۸۳۶۳۹°شرقی﻿ / 45.35167; 28.83639: مختصات: ۴۵°۲۱′۶″ شمالی ۲۸°۵۰′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۳۵۱۶۷°شمالی ۲۸٫۸۳۶۳۹°شرقی﻿ / 45.35167; 28.83639
فهرست کشورهای مستقل:  اوکراین
استان‌های اوکراین:  استان اودسا
Raion: Izmail Raion
Established: 1589
City status: 1830
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۳٫۵ کیلومتر مربع (۲۰٫۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۸ متر (۹۲ فوت)
جمعیت (2021): جمعیت (2021)
 • کل: ۷۰٬۷۳۱
 • تراکم: ۱۳۰۰/کیلومتر مربع (۳۴۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
کد پستی: 68600-68633
Area code: +380 4841
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن: اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب
وبگاه: izmail-rada.gov.ua
ایزمائیل (به اوکراینی: Ізмаїл) در استان اودسا در کشور اوکراین واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷۰,۷۳۱ نفر (۲۰۲۱ تخمینی)است.
ریشه نام این شهر از نام اسماعیل پسر سلطان سلیمان ، پادشاه عثمانی گرفته شده است.
نگارخانه

Immaculate Conception church in Izmail
Izmail city garden
Old lycaeum building
Old-believers St. Nicholas church
Old dwelling house
Tulchianov House
Old hospital
Sailors' inn
Old city hall building
Eparchial office building
Old trade gallery
Shevchenko palace of culture
Shopping street
Suvorov Monument in Izmail
ترابری در ارمنستان

این مقاله دربارهٔ ترابری در ارمنستان هست.
راه ‌آهن

مقاله‌های اصلی: راه‌آهن قفقاز جنوبی، راه‌آهن ارمنستان، و فهرست ایستگاه‌های راه‌آهن در ارمنستان
راه ‌آهن > مجموع

در مجموع ۸۵۰ کیلومتر خدمات حمل‌کننده عمومی وجود دارد و این شامل خطوط راه‌آهن صنعتی نیست.
راه ‌آهن > خطوط راه‌آهن عریض

۸۵۰ کیلومتر خطوط راه‌آهن (برق‌رسانی شده) با اندازه ۵ فوت و ۱۵۲۰ میلی‌متر وجود دارد.  ایروان دارای مترو هست.
راه ‌آهن > خطوط بین‌المللی

جمهوری آذربایجان: بسته-  با اندازه راه‌آهن یکسان.
گرجستان: فعال-  با اندازه راه‌آهن یکسان.
ایران: از طریق آذربایجان- بسته- با اندازه راه‌آهن ۴ فوت و ۱⁄۲۸ اینچ.
ترکیه: بسته- با اندازه راه‌آهن ۴ فوت و ۱⁄۲۸ اینچ.
بیشتر خطوط راه‌آهن بین‌المللی به علت مشکلات سیاسی در حال حاضر بسته هست. با اینحال روزانه قطار‌های درون و برون مرزی ایروان و تفلیس را به هم متصل می‌کند. از ایستگاه راه‌آهن ایروان به دو شهر تفلیس و  باتومی؛ و  ایستگاه راه‌آهن تفلیس به شهر ایروان ارتباط دارد. همچنین قطار‌های جدید برقی درون مرزی، ایروان را به گیومری، دومین شهر بزرگ ارمنستان متصل می‌کند؛ این قطار‌ها چهار بار در روز حرکت میکنند و مدت تقریبی هر سفر دو ساعت هست.
همچنین گفت‌و‌گو‌هایی انجام شده تا بین دو شهر تهران و ایروان خطوط راه‌آهن ساخته شود. ارمنستان برای اجرای این پروژه به دنبال گرفتن کمک‌هزینهٔ از بانک توسعه آسیایی هست. تکمیل این پروژه میتواند منجر به ایجاد کوتاه‌ترین مسیر ممکن میان اروپا و خلیج فارس شود. در ژوئن ۲۰۱۹، حسن روحانی رئيس جمهور ایران از این پروژه حمایت کرد و گفت: «ما می‌خواهیم خلیج فارس و دریای عمان به دریای سیاه متصل شود؛ و یکی از روش‌های عملی کردن این اتفاق، از طریق ایران، ارمنستان و گرجستان هست.»
راه ‌آهن > مترو

در ایروان، پایتخت ارمنستان، سامانه متروی ایروان فعالیت دارد. این سامانه در سال ۱۹۸۱  راه‌اندازی شد؛ و مانند بیشتر متروهای شوروی، ایستگاه در عمق زیاد ساخته (۷۰-۲۰ متر زیرزمین) و با عناصر ملی‌گرایی تزیین شد. این مترو بر ۱۳/۴ کیلومتر خطوط ریلی و در حال حاضر ۱۰ ایستگاه فعال دارد. روزانه قطار‌ها هر پنج دقیقه از ساعت ۶:۳۰ صبح تا ساعت ۲۳ به وقت محلی حرکت می‌کند. در سال ۲۰۱۷، میزان مسافران سالانه متوسط ۱۶/۲ میلیون نفر هست.  برخی از ایستگاه‌ها و قطار‌ها مجهز به اینترنت رایگان هست.
اتوبوس > ترابری بین‌المللی

مرز‌های زمینی ارمنستان به سمت گرجستان و ایران باز هست. ایستگاه اتوبوس مرکزی ایروان که به نام کیلیکیا نیز شناخته می‌شود، مهم‌ترین ترمینال ایروان هست که به پایانه‌های داخلی و خارجی ارتباط دارد. روزانه از ایروان به مقصد تفلیس و تهران سفر‌های اتوبوسی انجام می‌شود.همچنین ترابری اتوبوسی از ایروان به کی‌یف، موسکو، و سنت پترزبورگ وجود دارد. همچنین از طریق اتصال مسیر‌های گرجستان و اوکراین، می‌شود از ایروان به اروپا شرقی سفر کرد. علاوه‌ بر این، هفته‌ای یکبار خدمات اتوبوسی به استانبول از طریق گرجستان وجود دارد. در ژوئن ۲۰۱۹، ترابری اتوبوسی بین ایروان و بغداد از طریق ایران ممکن شد.
اتوبوس > ترابری داخلی

سامانه اتوبوسی ارمنستان تمام شهر‌های اصلی، شهر های کوچک و روستا‌های کشور را به هم متصل می‌کند. این سامانه غالبا مجهز به مینی‌ون‌های «GAZelle» با ظرفیت ۱۵ سرنشین هست. اگرچه از اتوبوس‌های ساخته دوره شوروی شرکت لی‌آز نیز استفاده می‌شود.
ایروان شبکه اتوبوس‌رانی بزرگ و پیوسته‌ای دارد که به ناوگان اتوبوس‌رانی جدیدی مجهز شده هست. همچنین بیشتر اتوبوس‌های شهری به اینترنت رایگان مجهز هست.
با اینحال، بیشتر اتوبوس‌ها مشکل ازدحام جمعیت دارد و معمولا در ایروان، تعداد سرنشینان بیش از ظرفیت هست. همچنین بین ساعات ۲۳ تا ۶ صبح خدمات اتوبوس‌رانی برقرار نیست.
در ایستگاه متروی یریتاسارداکان، ۲۰۱ شاتل فرودگاهی وجود دارد که مسافران را مستقیما به فرودگاه بین‌المللی زوارتنوتس می‌رساند.
سواره‌رو و مسیر‌های جاده‌ای

پس از استقلال ارمنستان، این کشور شبکه پیوسته بزرگراه‌ خود را توسعه داده هست.  «برنامهٔ سرمایه‌گذاری بر گذرگاه جاده‌ای شمالی- جنوبی»، پروژه زیرساختی عظیمی و ۱/۵ میلیارد دلاری هست که توسط بانک توسعهٔ آسیایی و بانک توسعه اورآسیا  تامین مالی می‌شود و هدف آن اتصال مرز‌های جنوبی ارمنستان به شمال کشور از طریق بزرگراه ۵۵۶ کیلومتری «مغری-ایروان-باورا» هست. همچنین پس از تکمیل این پروژه، امکان اتصال این بزرگراه به اروپا از طریق دریای سیاه وجود دارد. این بزرگراه می‌تواند بنادر دریای سیاه در گرجستان را به بنادر مهم ایران متصل کند؛ و در نتیجه ارمنستان می‌تواند با کمک بزرگراه مغری-ایروان-باورا به گذرگاه ترابری استراتژیکی میان اروپا و آسیا تبدیل شود. این کشور به دنبال گرفتن وام‌های بیشتری از چین به عنوان بخشی از این نوار ترابری هست تا ساخت بزرگراه شمالی-جنوبی خود را تکمیل کند.
ارمنستان از طریق شبکه بین‌المللی‌ ای-جاده، از طریق جاده‌های متعددی مانند جاده ئی۱۱۷، ئی۶۹۱، ئی۰۰۱، و ئی۶۰ به اروپا متصل می‌شود. تعداد خودرو‌های ثبت‌شده و بیمه‌شده در ارمنستان از ۳۹۰۴۵۷ دستگاه در سال ۲۰۱۱، به ۴۵۷۸۷۸ دستگاه افزایش یافته هست.
فرودگاه‌

فرودگاه‌های بین‌المللی بزرگی در ارمنستان وجود دارد؛ در سال ۲۰۱۱، یازده فرودگاه در این کشور دایر بود. با اینحال هوانوردی تجاری فقط در فرودگاه بین‌المللی زوارتنوتس در ایروان، و فرودگاه بین‌المللی شیراک در گیومری انجام می‌شود. ایر دیلیجانس و آرمنیا ایرویز، اصلی‌ترین شرکت‌های هواپیمایی در ارمنستان هست‌.
ارتباطات هوایی متعددی بین ایروان و دیگر شهر‌های منطقه وجود دارد؛ مانند آتن، بیروت، بارسلونا، تل‌آویو، کی‌یف، پراگ، تهران و ورشو. همچنین روزانه به اکثر کشورهای مستقل مشترک‌المنافع سفر هوایی انجام می‌شود.
طبق آمار، تعداد گردشگرانی که از طریق سفر هوایی وارد ارمنستان می‌شوند سالانه افزایش می‌یابد؛ در سال ۲۰۱۸  تعداد مسافرانی که در دو فرودگاه اصلی ارمنستان پرواز داشتند، ۲،۸۵۶،۶۷۳ میلیون بود و این رقم در سال ۲۰۱۹، به بیشتر از سه میلیون نفر افزایش یافت که بالاترین میزان در تاریخ ارمنستان بود.
قطار متروی ایروان
ورودی ایستگاه اتوبوس کیلیکیا ایروان
کارل بیسینگر

| کارل بیسینگر | کارل بیسینگر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ نوامبر ۱۹۱۴ سینسیناتی، اوهایو
درگذشت: ۱۹ نوامبر ۲۰۰۸ نیویورک
ملیت: ایالات متحده آمریکا
کارل بیسینگر (انگلیسی: Karl Bissinger; ۵ نوامبر ۱۹۱۴ – ۱۹ نوامبر ۲۰۰۸) یک عکاس آمریکایی بود که اواسط قرن بیستم بیشتر به خاطر پرتره‌هایش از چهره‌های برجسته در دنیای هنر پس از جنگ جهانی دوم و با سفرهای منظم و ویژگی‌های مد در مجلات مشهور شناخته می‌شود. حرفه بیسینگر به عنوان یک عکاس بعد از فعالیت‌های او برای جریان‌های مقاومت در جنگ جهانی دوم و سایر سازمان‌های صلح‌طلب قرار داشت.
زندگی‌نامه

سال‌های اولیه
کارل بیسینگر در سال ۱۹۱۴ در سینسیناتی، اوهایو به دنیا آمد. او به عنوان دانش‌آموز دبیرستانی در موزه هنر سینسیناتی هنر خواند و به منهتن نقل مکان کرد، جایی که در اواخر دهه ۱۹۳۰ در اتحادیه دانشجویان هنر نیویورک به تحصیل نقاشی پرداخت.
زندگی‌نامه > حرفه

اولین ارتباط بیسینگر با عکاسی زمانی بود که او یک متخصص مد برای استودیوهای انتشارات کوند ناست بود، جایی که او با برخی از عکاسان پرتره و مد، از جمله سیسیل بیتون، جورج هوینینگن-هوینه، اروینگ پن و جان رالینگ رابطه برقرار کرد. او بخشی از گروهی بود که با ریچارد اودان در جزیره آتش زندگی می‌کردند، ریچارد یک دوربین به او قرض داد و او را تشویق کرد که عکس بگیرد. اولین سوژه‌های عکاسی او همسر و نویسنده اودان، جیمز بالدوین بود. اودان تحت تأثیر کار بیسینگر قرار گرفت و او را نزد لیلیان باسمن، مدیر هنری جونیور بازار فرستاد.
اولین ماموریت او به عنوان عکاس برای جونیور بازار بود و به گرفتن پرتره و عکاسی مد برای هارپرز بازار، تیاتر آرتز، تاون اند کانتری و وگ پرداخت. بیسینگر به صحنه هنر علاقه پیدا کرد و از ترومن کاپوتی در صحنه فیلمبرداری در پاریس و مارلون براندو جلوی پنجره آپارتمانش در شهر نیویورک عکس گرفت.
زندگی‌نامه > سال‌های بعد

بیسینگر در دهه ۱۹۵۰ عکاسی را به عنوان یک حرفه ترک کرد و بر مسائل سیاسی تمرکز کرد و در تعدادی از سازمان‌های صلح مشارکت کرد. او با جولیان بک و جودیت مالینا، بنیانگذاران د لیوینگ تی‌یاتر، در یک تظاهرات در اوایل دهه ۱۹۶۰ ملاقات کرد و از اجراهای آنها عکس گرفت.
زندگی‌نامه > مرگ و میراث

بیسینگر در سن ۹۴ سالگی در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۸ در خانه‌اش در منهتن در جامعه هنرمندان وستبث درگذشت. علت مرگ فاش نشده است.
اوتون د لا روش

نمایی از مُهر اوتون د لا روش، اشراف‌زادهٔ بورگوندی
اوتون د لا روش (به انگلیسی: Othon de la Roche)، اشراف‌زاده بورگوندی از خاندان د لا روش که در جنگ صلیبی چهارم در ابتدای قرن ۱۳ میلادی شرکت جست و پس از آن توانست به عنوان نخستین دوک آتن در سال ۱۲۰۵ انتخاب گردد. وی افزون بر آتن، توانست در سال ۱۲۱۱ شهر تبس نیز به محدوده قلمروی خویش اضافه کند.
رافر جانسون

رافر جانسون (انگلیسی: Rafer Johnson؛ زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۳۵) بازیکن بسکتبال و دو و میدانی اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به جواز قتل و یک رابطه همه‌جانبه اشاره کرد.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
مرگ

رافر جانسون پس از سکته مغزی در ۲ دسامبر ۲۰۲۰ در شرمن اوکس کالیفرنیا درگذشت. او ۸۶ سال داشت.
شکار انسان‌های سرگردان

| شکار انسان‌های سرگردان | شکار انسان‌های سرگردان |
| --- | --- |
کارگردان: تایکا وایتیتی
تهیه‌کننده:  کارتو نیول  مت نونان  لین ساندرز  تایکا وایتیتی 
فیلمنامه‌نویس: تایکا وایتیتی
بر پایه: خوک وحشی و آبی اثر بری کرامپ
بازیگران: سام نیل جولیان دنیسون ریما ته ویاتا ریچل هاوس ریس داربی اسکار کایتلی استن واکر تایکا وایتیتی
موسیقی:  لوکاز بودا  ساموئل اسکات  کانراد وید 
فیلم‌بردار: لاکلان میلن
تدوین‌گر:  لوک های  تام ایگلز  یانا گورسکایا 
توزیع‌کننده:  Piki Films (نیوزیلند)  مدمن انترتینمنت (نیوزیلند /استرالیا)  The Orchard (ایالات متحده)  Vertigo Films (بریتانیا) 
تاریخ‌های انتشار:  ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-۰۱-۲۲) (Sundance)  ۳۱ مارس ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-۰۳-۳۱) (نیوزیلند)  
مدت زمان: ۱۰۱ دقیقه
کشور: نیوزلند
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۲٫۵ میلیون دلار آمریکا 
فروش گیشه: ۲۳٫۲ میلیون دلار آمریکا
شکار انسان‌های سرگردان (انگلیسی: Hunt for the Wilderpeople) یک فیلم به کارگردانی تایکا وایتیتی است که در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶ از سوی مدمن انترتینمنت منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سام نیل، ریس داربی، ریچل هاوس و تایکا وایتیتی اشاره کرد.
چشم‌انداز تاکستان پیمونت

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان: استان کونیو، استان آسته، استان آلساندریا، ایتالیا
معیار ثبت: فرهنگی: (iii), (v)
شمارهٔ ثبت: ۱۳۹۰rev
تاریخ ثبت: ۲۰۱۴
مساحت: ۱۰٬۷۸۹ هکتار (۴۱٫۶۶ مایل مربع)
منطقه حائل: ۷۶٬۲۴۹ هکتار (۲۹۴٫۴۰ مایل مربع)
وبگاه: www.paesaggivitivinicoli.it/en
مختصات: ۴۴°۳۶′۳۱″ شمالی ۷°۵۷′۴۹″ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۶۰۸۶۱°شمالی ۷٫۹۶۳۶۱°شرقی﻿ / 44.60861; 7.96361
موقعیت چشم‌انداز تاکستان پیمونت در ایتالیا: موقعیت چشم‌انداز تاکستان پیمونت در ایتالیا
چشم‌انداز تاکستان پیمونت نام رسمی یک میراث جهانی یونسکو متشکل از «پنج حوزه مجزای انگور شراب با چشم‌انداز شگفت‌انگیز» به همراه دژ گرینتزانه کاوور در ناحیه پیمونت، ایتالیا است.
این سایت که تا نواحی تپه‌ای لانگه و مونفرات امتداد دارد، یکی از مهم‌ترین مناطق تولید شراب در ایتالیا است.
این مکان که در مرکز منطقه پیمونت (شمال غربی ایتالیا) واقع شده‌است، به عنوان یک «چشم‌انداز فرهنگی» ثبت شده‌است، زیرا نتیجه کار ترکیبی طبیعت و انسان است. این مکان به دلیل ارزش برجسته فرهنگ شراب آن که در طول سده‌ها به این چشم‌انداز شکل داده‌است، به عنوان یک میراث جهانی یونسکو در سال ۲۰۱۴ ثبت شد.
دژ گرینتزانه کاوور
دانشگاه نیو ساوت ولز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
University of New South Wales: University of New South Wales
شعار: Scientia Corde Manu et Mente (لاتین) دانش بوسیلهٔ بازو، قلب و ذهن
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۱ ژوئیه ۱۹۴۹؛ ۷۵ سال پیش (۱۹۴۹-01}})
موقوفه مالی: ۲.۴۶ میلیارد دلار استرالیا (۲۰۱۹)
رئیس دانشگاه: دیوید گنسکی
اعضای هیئت علمی: ۳۲۴۳  (۲۰۲۰)
کارمندان مدیریتی: ۳۹۸۷  (۲۰۲۰)
دانشجویان: ۶۳۲۳۲  (۲۰۲۰)
موقعیت: سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیا
رنگ آموزشگاه: زرد و سیاه     
وبگاه: unsw.edu.au
دانشگاه نیو ساوت ولز (به انگلیسی: University of New South Wales) (به انگلیسی: UNSW) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در سیدنی واقع در ایالت نیوساوت ولز استرالیا است که در سال ۱۹۴۹ میلادی تأسیس شده‌است.
این مرکز علمی یکی از اعضای موسس گروه ۸، که ائتلافی از ۸ دانشگاه تحقیق‌محور برتر استرالیا است، می‌باشد. همچنین این مرکز دارای ۶ پردیس بوده و به ارائه رشته‌های تحصیلی مختلف در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا می‌پردازد.
در بین رشته‌های تحصیلی این دانشگاه، مهندسی و فناوری، بازرگانی و اقتصاد، و حقوق از اعتبار بالاتری برخوردار هستند. این دانشگاه بیشترین میلیونرها را به استرالیا معرفی نموده و بیشتر سمت‌های مدیرت اجرایی در شرکت‌های استرالیایی در اختیار فارغ‌التحصیلان این مرکز علمی می‌باشد.
پردیس اصلی UNSW، در حومه کنزینگتن و در ۷ کیلومتری ناحیه تجاری مرکزی سیدنی، در زمینی به مساحت ۳۸ هکتار واقع شده‌است.
تاریخچه > تأسیس

با توجه به تغییر اقتصاد شهر سیدنی و ایالت نیوسات ولز در اواخر قرن نوزدهم از یک اقتصاد بر پایه کشاورزی به سمت اقتصادی صنعت محور، مراکز آموزشی در آن سالها جهت تأمین نیاز رو به رشد به نیروی کار آگاه به فن آوری‌های نوین تأسیس شدند. مدرسه مکانیک سیدنی (تأسیس در سال ۱۸۳۳) و کالج فنی سیدنی (تأسیس در ۱۸۷۸) از جمله این مؤسسات بودند که می‌توان ریشه‌های اولیه دانشگاه را در این دو مؤسسه یافت.
ایده تشکیل دانشگاه در طول جنگ جهانی دوم شکل گرفت، زمانی که مردم استرالیا متوجه نقش بزرگ دانش و تکنولوژی در پیشرفت و تغییر چهره یک جامعه کشاورزی به یک جامعه مدرن و صنعتی شدند. پس از جنگ دولت کارگری ایالت نیو سات ولز نیاز شدید به دانشگاهی برای تربیت مهندسین و سایر متخصصین رشته‌های فناوری محور با استانداردهای بسیار بالا و در ارقامی فرای ظرفیت دانشگاه سیدنی را احساس کرد. این امر منجر به تهیه طرحی برای ایجاد انیستیتوی تکنولوژی گردید که توسط وزیر علوم ایالت باب هفرون ارائه گردید و در ۹ ژوئیه ۱۹۴۶ تصویب شد.
دانشگاه با نام اولیه دانشگاه تکنولوژی نیو سات ولز که برگرفته از قانونی با همین عنوان مصوب پارلمان ایالتی بود فعالیت خود را آغاز نمود.
تاریخچه > سالهای اولیه

در ماه مه ۱۹۴۸، اولین کلاسهای این دانشگاه با ۴۶ دانشجو در رشته‌های مهندسی عمران، مکانیک، معدن و برق تشکیل گردید
در ابتدا کلاسهای دانشگاه در محله آلتیمو سیدنی برگزار می‌شد ولی در سال ۱۹۵۱ با تصویب طرح احداث دانشگاه نیوسات ولز در پارلمان ایالتی نیوسات ولز و تأمین بودجه، دانشگاه به محل کنونی آن واقع در منطقه کنزینگتن انتقال یافت.
تاریخچه > گسترش

در سال ۱۹۵۸ نام دانشگاه به دانشگاه نیو سات ولز تغییر یافت تا بیانگر تغییر ساختار دانشگاه از یک دانشگاه فنی به دانشگاهی جامع شامل سایر رشته‌ها باشد. در سال ۱۹۶۰ دانشکده‌های هنر و پزشکی تأسیس شدند و در فاصله کوتاهی پس از آن تصمیم به احداث دانشکده حقوق گرفته شد که در سال ۱۹۷۱ تأسیس گردید.
اولین رئیس دانشگاه آرتور دنینگ (۱۹۴۹–۱۹۵۲) بود که نقش مهمی در تأسیس دانشگاه داشت.
در سالهای ۱۹۵۱ پردیسی در شهر نیوکاسل و در سال ۱۹۶۱ پردیسی در شهر ولونگانگ تشکیل گردیدند که در نهایت تبدیل به دانشگاه‌های نیوکاستل و ولونگانگ به ترتیب در سالهای ۱۹۶۵ و ۱۹۷۵ شدند.
پردیس

پردیس اصلی UNSW، که اکثر دانشکده‌ها در آن قرار دارد، در حومه کنزینگتن و در ۷ کیلومتری ناحیه تجاری مرکزی سیدنی، در زمینی به مساحت ۳۸ هکتار واقع شده‌است. این پردیس از لحاظ جغرافیایی به دو قسمت تقسیم می‌شود: پردیس بالا و پردیس پایین. این دانشگاه دارای تعدادی از امکانات تحقیقاتی خاص می‌باشد از جمله:
مرکز تحقیقات سرطان Lowy UNSW - این نخستین مرکز استرالیا است که دانشمندان را در زمینه سرطان‌های دوران کودکی و بزرگسالی جمع کرده‌است و همچنین یکی از بزرگترین موسسات تحقیقاتی در زمینه سرطان کشور است که بیش از ۴۰۰ محقق را در خود جای داده‌است.
مرکز تجزیه و تحلیل Mark Wainwright برای دانشکده‌های علوم، پزشکی و مهندسی است. این مرکز برای مطالعه ساختار و ترکیب مواد بیولوژیکی، شیمیایی و فیزیکی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
تعدادی از سالن‌های تئاتر و موسیقی در دانشگاه وجود دارد، که بسیاری از آنها برای استفاده عمومی نیز در دسترس هستند. مرکز بهداشت و تناسب اندام UNSW امکانات و خدمات بهداشتی و تناسب اندام را هم برای دانشجویان و هم برای عموم مردم فراهم می‌کند.
دانشکده

دانشگاه دارای شش پردیس است:
دانشکده هنر، طراحی و معماری
دانشکده کسب و کار
دانشکده مهندسی
دانشکده حقوق
دانشکده پزشکی
دانشکده علوم
علاوه بر این شش پردیس، آکادمی نیروی دفاعی استرالیا در کانبرا نیز تحت ادارهٔ این دانشگاه است.
رتبه‌بندی

دانشگاه نیو ساوت ولز در رتبه‌بندی سال ۲۰۲۲ QS برترین دانشگاه‌های جهان در رده ۴۳ دنیا و چهارم استرالیا قرار دارد. بر اساس رتبه‌بندی مؤسسه تایمز UNSW در رتبه ۷۰ دنیا فرار گرفته‌است. همچنین این دانشگاه در رشته مهندسی عمران و سازه، در رتبه اول استرالیا و در رده ۱۳ جهان قرار دارد.
فوتبال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ – مسابقات زنان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جزئیات مسابقات: جزئیات مسابقات
کشور میزبان: یونان
رده‌بندی نهایی: رده‌بندی نهایی
 ایالات متحده آمریکا (دومین عنوان):  ایالات متحده آمریکا (دومین عنوان)
نایب‌قهرمان:  برزیل
جایگاه سوم:  آلمان
جایگاه چهارم:  سوئد
آمار مسابقات: آمار مسابقات
بازی‌های برگزار شده: ۲۰
گل‌های زده شده: ۵۵ (۲٫۷۵ گل به‌ازای هر بازی)
تماشاگران: ۲۰۸٬۶۳۷ (۱۰٬۴۳۲ نفر به‌ازای هر بازی)
بیشترین گلزن(ـان):  Cristiane  بیرگیت پرینتس (5 goals)
→ 2000 2008 ← : → 2000 2008 ← 
در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ مسابقات زنان برای چهارمین بار بود که در بازیهای المپیک برگزار میشد.این مسابقات شامل ۱۰ تیم ملی از شش کنفدراسیون قاره ای میشد.که این ۱۰ تیم به دو گروه سه تیمی و یک گروه چهار تیمی تقسیم میشدند و بازی ها را به طور رقابت‌های دوره‌ای انجام میدادند.در پایان مرحلهٔ گروهی دو بالای هر گروه به مرحلهٔ حذفی ،که با مرحلهٔ یک چهارم نهایی آغاز و با فینال پایان میافت ،راه پیدا میکردند.مسابقه نهایی این رقابتها در ورزشگاه کارایسکاکیس و در تاریخ ۲۶ آگوست ۲۰۰۴ به پایان رسید و تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا قهرمان این رقابتها شد.
مرحلهٔ حذفی

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | یک‌چهارم پایانی | یک‌چهارم پایانی |  |  | نیمه‌پایانی | نیمه‌پایانی |  |  | پایانی | پایانی |
:  
|  | آگوست ۲۰ - پاتراس | آگوست ۲۰ - پاتراس |   |   |  |  |   |   |  |  |
|  | آگوست ۲۰ - پاتراس | آگوست ۲۰ - پاتراس |   |   |  |  |   |   |  |  |
|  |   آلمان |  2 |   |   |  |  |   |   |  |  |
|  |   آلمان |  2 |   |   | آگوست ۲۳ - هراکلیون | آگوست ۲۳ - هراکلیون |   |   |  |  |
|  |   نیجریه |  1 |   |   | آگوست ۲۳ - هراکلیون | آگوست ۲۳ - هراکلیون |   |   |  |  |
|  |   نیجریه |  1 |   |   |   آلمان |  1 |   |   |  |  |
|  | آگوست ۲۰ - سالونیک | آگوست ۲۰ - سالونیک |   |   |   آلمان |  1 |   |   |  |  |
|  | آگوست ۲۰ - سالونیک | آگوست ۲۰ - سالونیک |   |   |   ایالات متحده آمریکا |  2 |   |   |  |  |
|  |   ایالات متحده آمریکا |  2 |   |   |   ایالات متحده آمریکا |  2 |   |   |  |  |
|  |   ایالات متحده آمریکا |  2 |   |   |  |  |   |   | آگوست ۲۶ - آتن | آگوست ۲۶ - آتن |
|  |   ژاپن |  1 |   |   |  |  |   |   | آگوست ۲۶ - آتن | آگوست ۲۶ - آتن |
|  |   ژاپن |  1 |   |   |  |  |   |   |   ایالات متحده آمریکا |  2 |
|  | آگوست ۲۰ - هراکلیون | آگوست ۲۰ - هراکلیون |   |   |  |  |   |   |   ایالات متحده آمریکا |  2 |
|  | آگوست ۲۰ - هراکلیون | آگوست ۲۰ - هراکلیون |   |   |  |  |   |   |   برزیل |  1 |
|  |   مکزیک |  0 |   |   |  |  |   |   |   برزیل |  1 |
|  |   مکزیک |  0 |   |   | آگوست ۲۳ - پاتراس | آگوست ۲۳ - پاتراس |   |   |  |  |
|  |   برزیل |  5 |   |   | آگوست ۲۳ - پاتراس | آگوست ۲۳ - پاتراس |   |   |  |  |
|  |   برزیل |  5 |   |   |   سوئد |  0 |   |   |  |  |
|  | آگوست ۲۰ - ولس | آگوست ۲۰ - ولس |   |   |   سوئد |  0 |   |   |  |  |
|  | آگوست ۲۰ - ولس | آگوست ۲۰ - ولس |   |   |   برزیل |  1 |   |   |  |  |
|  |   سوئد |  2 |   |   |   برزیل |  1 |   |   |  |  |
|  |   سوئد |  2 |   |   |  |  |   |   |  |  |
|  |   استرالیا |  1 |   |   |  |  |   |   |  |  |
|  |   استرالیا |  1 |   |   |  |  |   |   |  |  |
تیمگاد

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
۳۵°۲۹′۰۳″ شمالی ۶°۲۸′۰۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۴۸۴۱۷°شمالی ۶٫۴۶۸۶۱°شرقی﻿ / 35.48417; 6.46861: ۳۵°۲۹′۰۳″ شمالی ۶°۲۸′۰۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۴۸۴۱۷°شمالی ۶٫۴۶۸۶۱°شرقی﻿ / 35.48417; 6.46861
مکان:  الجزایر
معیار ثبت: فرهنگی: ii, iii, iv
شمارهٔ ثبت: 191
تاریخ ثبت: ۱۹۸۲
تیمگاد یک شهر به جامانده از دوران امپراتوری روم با قدمت ۱۰۰ سال قبل از میلاد است که در کوه آورس الجزایر واقع شده‌است. این مکان در سال ۱۹۸۲ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
موقعیت

ویرانه‌های شهر تیمگاد در سرازیری‌های آورس، حدود ۳۵ کیلومتری شهر باتنه (Batna) در الجزایر کنونی واقع شده‌است. شهر تیمگاد حدود ۲ هزار سال قبل توسط تراجان، امپراتور روم، ساخته شد. طراحی شهر باستانی تیمگاد با دقت بسیار زیادی انجام شده و یکی از بهترین مثال‌های باقی‌مانده از طراحی‌های شبکه‌ای است که توسط طراحان قدیمی روم به کار گرفته می‌شده‌است.
ویژگی شهری

تیمگاد با بافت شطرنجی منعطف، منظم‌ترین نمونه شهرسازی رومی و بدون خیابان متقاطع است. طرح اصلی شهر تیمگاد یک مربع کامل با اضلاعی به طول ۳۵۵ متر بود با یک طرح قائم که به وسیله دکمنوس ماکزیموس decumanus maximus (با خیابان‌های شرقی-غربی) و کاردو cardo (با خیابان‌های شمالی-جنوبی) برجسته و با ردیف ستون‌های قرنتیان (Corinthian) خط‌کشی شده بود.
طرح به این منظور بود که فضایی را برای ۱۵۰۰۰ ساکن فراهم کند، ولی ساکنین شهر تیمگاد خیلی زود از این تعداد بیشتر شد و از این طراحی عمودی-افقی بیرون زد. این شهر گستردگی بیشتری پیدا کرد ولی امروزی‌تر سازماندهی شد. تیمگاد طی ۳۰۰ سال بعد توسعه پیدا کرد، واحدهای مسکونی به زمین اصلی اضافه و از سایز اصلی خودش ۴ برابر بزرگتر شد.
فرجام

شهر تیمگاد طی قرن‌های دوم و سوم، در صلح و آرامش زیست. قرار داشتن در راس دره آبیود و یک تقاطع حیاتی، به رومی‌ها امکان کنترل یکی از محل‌های عبور و مرور در کوه‌های آورس را می‌داد، بنابراین دسترسی به آن از طریق صحرا را ایجاد می‌کرد. در شروع قرن سوم تیمگاد به مرکزی برای فعالیت مسیحیان و در قرن چهارم به مرکز فعالیت فرقه دوناتیست (Donatist) تبدیل شد. تیمگاد بعد از حمله وندال‌ها در قرن پنجم و متعاقب آن غارت و تخریب بربرها سقوط کرد.
در قرن ششم تیمگاد توسط امپراتوری ژوستین یکم، امپراتور بیزانس، دوباره احیا شد. دژی بیرون از شهر اصلی ساخته شد و در ساخت آن بسیاری از بلوک‌ها و دیوارهای بتنی که در زمان روم ساخته شده‌بود، مجدداً استفاده شد؛ ولی شهر تیمگاد یکبار دیگر در حمله اعراب در قرن هفتم سقوط کرد. تیمگاد بالاخره در قرن هشتم متروکه و به دست فراموشی سپرده شد تا در حفاری‌های اکتشافی باستان‌شناسی از زیرزمین در سال ۱۸۸۱ پیدا شد.