سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران
دیدگاه‌ها دربارهٔ سازمان

مجید محمدی در کتاب «سیمای اقتدارگرایی، تلویزیون دولتی ایران» به شرح موارد متعددی از انتقادات وارده بر صدا و سیما می‌پردازد، از جمله؛ نقض گستردهٔ حقوق پدیدآورندگان، حضور بسیار کمرنگ ایرانیان اهل سنت در برنامه‌های تلویزیون، نادیده گرفتن فرهنگ مردم حاشیه کشور و محدود شدن حوزه فرهنگی این رسانه به فرهنگ مناطق مرکزی کشور، تحریک پاره‌فرهنگ‌های موجود در کشور با عنوان مقابله با تهاجم فرهنگی، دخالت گرایش سیاسی مدیریت صدا و سیما در برنامه‌ها به‌طوری‌که آن را به رسانهٔ حزبی و ستاد انتخاباتی یک جناح سیاسی خاص تبدیل کرده است، حضور در انواع مجامع و فیلمبرداری و پخش تصاویر افراد بدون رضایت آن‌ها. سانسور برخی از اخبار مهم کشور؛ مانند قتل‌های زنجیره‌ای، حضور دوربین تلویزیون در همه جا و تصویربرداری کامل از رخدادها و مراسمی که تقریباً هیچ تصویری از آن‌ها پخش نمی‌شود؛ مانند فیلمبرداری کامل دادگاه روزنامه خرداد و ماجرای کوی دانشگاه. که مورد آخر شائبه فعالیت اطلاعاتی و استفادهٔ شخصی مدیران تلویزیون از منابع این سازمان را مطرح می‌کند.
حسن محدثی جامعه‌شناس ایرانی و استادیار، در برنامه‌ای که به شکل زنده از صدا و سیما پخش می‌شد، گفت: «من هر بار به تلویزیون می‌آیم، از سوی دانشجویان و همکاران دانشگاه مورد بازخواست قرار می‌گیرم که چرا در برنامهٔ دستگاهی که رسالت آن تولید دروغ است، شرکت می‌کنم.» وی پس از آنکه مجری می‌گوید: «شما که این را باور ندارید؟»، پاسخ می‌دهد: «اتفاقاً من معتقدم که صدا و سیما در قلمروی سیاسی به‌طور سیستماتیک دروغ می‌گوید.»
خمینی، رهبر انقلاب ۱۳۵۷ ایران، صدا و سیما را دانشگاه عمومی کشور دانسته است.
سید علی خامنه‌ای در دیدار با دست‌اندرکاران صدا و سیما: «امروز صدا و سیما نقش بسیار مهم و همچنین تکلیف بزرگی دارد. شما دوستان عزیز هم که یکی از حساس‌ترین بخش‌های صدا و سیما در دست شماست، نقش بسیار مهمی در حال و آیندهٔ کشورتان دارید. ما صدا و سیما را عمده‌ترین مرکز هدایت فکری می‌دانیم. اینکه امام گفتند دانشگاه بزرگ کشور است، نخواستند تعارف کنند؛ حقیقتاً همین جور است؛ یک دانشگاه بزرگ است.»
محمد سرافراز رئیس پیشین سازمان صدا و سیما، اعلام کرده است که در این سازمان فساد و زد و بند وجود داشته است. وی همچنین گفته است که دستگاه‌های امنیتی در کار او دخالت داشته‌اند و فهرستی به او داده شده بود که «روشن و شفاف نبوده» و شامل چند هزار نفر می‌شده است.
محمود صادقی سیاست‌مدار اصلاح‌طلب و نمایندهٔ پیشین مجلس شورای اسلامی نیز در مصاحبه‌ای افزوده است: «من بارها به این مسئله اشاره کرده‌ام که یکی از دلایل حرکت مردم به سمت رسانه‌های بیگانه صدا و سیماست و این ناتوانی در شرایطی رخ داده که صدا و سیما دائماً به لحاظ بودجه‌ای در حال گسترش بوده و بیش از ده‌ها کانال در اختیار داشته، امّا اثرگذاری آن روز به روز کاهش پیدا کرده است.» وی در ادامه می‌افزاید: «از طرفی هم صدا و سیما به‌مثابه تریبون یک جناح سیاسی خاص عمل می‌کند، نه به عنوان یک رسانهٔ ملّی که باید روایتگر همهٔ واقعیات باشد و مهم‌تر اینکه صدا و سیما طرفدار یکی از تندروترین لایه‌های جناح سیاسی است و موضوعات آن لایه را روایت می‌کند و گاهی اوقات به اجبار ناچار می‌شود با برگزاری میزگرد یک نمایش ظاهری از آزادی را به تصویر بکشد.»
عباس عبدی فعال سیاسی-اجتماعی، پژوهشگر اجتماعی و روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب در یادداشتی می‌نویسد: «در واقع، گویی صدا و سیما از طریق انتشار روایت‌هایی که تناسبی با واقعیت ندارند، وظیفهٔ شارژ کردن روحی عده‌ای مخاطب خاص را برعهده داشته و کاری به حقیقت و واقعیت امور ندارد… هنگامی که یک رسانه خود را «رسانهٔ ملّی» می‌نامد و از بودجهٔ عمومی ارتزاق می‌کند، باید همهٔ ملّت را مخاطب خود قرار دهد. «رسانهٔ ملّی» نه‌تنها رسانهٔ جناحی نیست، بلکه «رسانهٔ حکومتی» هم نباید باشد. اولویت اوّل آن باید بازتاب‌دهندهٔ خواست عمومی باشد. قرار نیست که فقط مطالبات و خواسته‌های یک گروه اندک یا حکومت و دولت را بازتاب دهد… صدا و سیما بیش از آنکه بازتاب‌دهندهٔ واقعیت باشد، به دنبال توجیه اقدامات رسمی جناحی به هر شیوه‌ای است. دنبال نادیده گرفتن اکثریت بزرگی از مردمی است که خارج از دایرهٔ مخاطبان آن هستند.»