ساقی‌نامه
ابیاتی از ساقی‌نامه‌ها

از ساقی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| الهی به مستان میخانه ات |  |  به عقل آفرینان دیوانه ات |
| به رندان سر مست آگاه دل |  | که هرگز نرفتند جز راه دل |
| مئی ده که چون ریزیش در سبو |  | بر ‌آرد سبو از دل آواز هو |
|  به مستان افتاده در پای خم |  | به رندان پیمانه پیمای خم |
| خدا را بجان خراباتیان |  | کزین تهمت هستیم وارهان |
| مئی ده که چون ریزیش در سبو |  | بر ‌آرد سبو از دل آواز هو |
از ساقی‌نامهٔ حافظ
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بیا ساقی آن می که حال آورد |  | کرامت فزاید کمال آورد |
| بیا ساقی آن می که عکسش ز جام |  | به کیخسرو و جم فرستد پیام |
| به من ده که بدنام خواهم شدن |  | خراب می و جام خواهم شدم |
| بده تا روم بر فلک شیر گیر |  | به هم بر زنم دام این گرگ پیر |
از ساقی‌نامهٔ امیر خسرو دهلوی
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بیا تا به شادی و فرخندگی |  | بر آریم باهم دَم زندگی |
| به هم صحبتان دوستگانی دهیم |  | نشینیم و داد جوانی دهیم |
| اگر باز کاویم بنیاد را |  | بنا بر غم است آدمی‌زاد را |
| چو غم را کرانه پدیدار نیست |  | به از شاد بودن دگر کار نیست |
| یک امروز در خوشدلی رو نهیم |  | غم دی و فردا به یکسو نهیم |
از ساقی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بیا تا خرد را قلم در کشیم |  | ز مستی به عالم علم دَر کشیم |
| ز جام دمادم. دمی در زنیم |  | به می آب بر آتش غم زنیم |
| دمی خوش بر آریم با همدمی |  | غمی باز گوییم با محرمی |
| یک امروز با یکدگر می خوریم |  | چو فرصت نباشد دگر کی خوریم |
از ساقی‌نامهٔ جواد نوربخش
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بده ساقی آن می که جان سوزدم |  | ز خاطر غم این و آن سوزدم |
| بده آتشی تا که آبم کند |  | برد آب و هستی خرابم کند |
| مئی ده که از خویشتن گم شوم |  | سبو بشکنم ساکن خم شوم |
| مئی ده که جان برفروزد مرا |  | دل و جان و اندیشه سوزد مرا |
از ساقی‌نامهٔ وحدت کرمانشاهی:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  بیا ساقی و می به گردش درآر |  |  که دل گیرم از گردش روزگار |
| میی ده که چون ریزیش در سبو |  |  برآرد سبو از دل آواز او |
از ساقی نامه علیرضا نوربخش
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| الهی به پاکان و دریا دلان |  | به درد آشنایان دل بیکران |
| به آنان که مست صفای تواند |  | فنا از خود و در بقای تواند |
| الهی به عشاق بی چون و چند |  | که جان داده در عشق تو پایبند |
| به آنان که جز تو ندارند دوست |  | که غیر تو دیگر همه رنگ و بوست |
| به آنان که در خدمت کردگار |  | به خلقی کمک کرده در روزگار |
| به درمان جمعی شده غمگسار |  | پر از مهر باشد دل و انکسار |
از ساقی‌نامهٔ امیدی تهرانی:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  بیا ساقی آن تلخ شیرین گوار |  |      که شیرین کند تلخی روزگار |
|  بیا ساقی آن جام گیتی نما   |  |    که از جم رسیدست دورش به ما |
|  بیا ساقی آن آفت عقل و هوش   |  |    بیا ساقی آن لعبت لعل پوش |
|  به من ده که بی هوشیم آروزست  |  |     به مستان هم آغوشیم آروزست |
از شاه شجاع
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بیا ساقی آن روشنی بخش روج |  | که چون زهره روشن بود در صبوح |
| به من ده که دل را دوایی کنم |  | در این تیره خاکش صفایی کنم |
| بیا ساقی آن دل باغ را کلید |  | به من ده که جانم به طاقت رسید |
| مگر مشرب عمر صافی کنم |  | زمان گذشته تلاقی کنم |
| بیا ساقی آن مایه‌بخش امید |  | که دارد دل آدمی پر نوید |
از ساقی‌نامهٔ هوشنگ ابتهاج :
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بیا ساقی آن می که جام آفرید |  |  به من ده که جان جامه بر تن درید |
|  کجا تن کشد بار هنگامه اش |  |  که او جان جان است و جان جامه اش |
|  بیا ساقی آن می که خون حیات |  |  ازو شد روان در رگ کاینات |
|  به من ده که خورشید رخشان شوم |  |  ز گنج نهان گوهرافشان شوم |