حضور زنان در المپیک
تاریخچه حضور زنان در المپیک

۱۹۰۰
اولین بازی‌های المپیک نوین که در آن ورزشکاران زن حضور یافتند، بازی‌های ۱۹۰۰ پاریس بود. الن دو پورتالس از سوئیس اولین زنی نام گرفت که در بازی‌های المپیک به رقابت پرداخت و به عنوان عضوی از تیم برنده در رشته قایق‌رانی ۱ تا ۲ تُن که در روز ۲۲ مه ۱۹۰۰ برگزار شد، به اولین زن قهرمان المپیک شناخته شد. شارلوت کوپر بریتانیایی با برنده شدن در مسابقات تنیس انفرادی زنان که در روز ۱۱ ژوئیه برگزار شد، اولین زنی نام گرفت که در رقابت انفرادی قهرمان شد. ورزش تنیس و گلف تنها رشته ورزشی بودند که زنان می‌توانستند در بخش انفرادی به رقابت بپردازند. در بازی‌های المپیک ۱۹۰۰، ۲۲ زن به رقابت پرداختند که ۲٫۲ درصد از کل شرکت کنندگان در مسابقات بود. زنان در کنار قایق‌رانی، تنیس و گلف توانستند در بخش کروکت به رقابت بپردازند.
این اولین باری بود که زنان در بازی‌های المپیک به رقابت می‌پرداختند. در رده زنان، مارگارت ابوت از باشگاه گلف شیکاگو قهرمان شد. او با زدن ۴۷ ضربه اول شد و اولین زن آمریکایی برنده مدال طلا در بازی‌های المپیک نام گرفت، هر چند به جای اهداء مدال به او، پیاله چینی طلا کاری شده داده شد. او همچنین دومین زن آمریکایی لقب گرفت که توانست در بازی‌های المپیک مدال کسب کند. همچنین ماری ابوت، مادر مارگارت ابوت در این بازی‌ها به رقابت پرداخت و با ۶۵ ضربه در مقام هفتم قرار گرفت. آنها اولین و تنها مادر و دختری نام گرفتند که همزمان در یک رویداد المپیک به رقابت پرداختند. مارگارت هرگز نمی‌دانست که آنها در المپیک به رقابت پرداخته‌اند بلکه تصور کرده بود که یک تورنمنت معمولی گلف است و بدون اینکه چیزی بداند به دیار باقی شتافت. موفقیت تاریخی او تا هنگامی که پائولا ولش، استاد دانشگاه فلوریدا مبادرت به تحقیق پیرامون تاریخچه المپیک کرد و متوجه شد که مارگارت ابوت اولین زن آمریکایی برنده مدال طلا است، مشخص نبود. بعد از مدتی او با فرزندان ابوت تماس گرفت و آنها را از این موفقیت مادرشان مطلع ساخت.
جین مولن (Jane Moulin) و اِلویرا گِوِرا در مسابقات اسب‌سواری بخش ترکیبی هک و هانتر (hacks and hunter combined) بازی‌های ۱۹۰۰ به رقابت پرداختند. در ابتدا تنها مسابقات پرش با اسب به عنوان «المپیک» قلمداد می‌شد ولی کمیته بین‌المللی المپیک با افزودن بخش هک و هانتر، و همچنین میل کوچ (mail coach) به فهرست رسمی مسابقات ۱۹۰۰، با در نظر گرفتن عطف به ماسبق، مولِن و گِوِرا در بین اولین زنان حاضر در المپیک قرار گرفتند.
۱۹۰۴–۱۹۱۶
در المپیک ۱۹۰۴، مسابقات تیراندازی با کمان به رقابت‌ها اضافه شد که گامی مهم برای حضور زنان در مسابقات المپیک بود.
در زمان برگزاری المپیک ۱۹۰۸ لندن، ۳۷ ورزشکار زن در رشته‌های تیراندازی با کمان، تنیس و پاتیناژ به رقابت پرداختند. این امر نمایانگر مشارکت رو به رشد ولی همچنان محدود زنان در بازی‌ها بود.
با در پیش بودن المپیک ۱۹۱۲ استکهلم، حضور زنان به ۴۷ نفر افزایش یافت و رشته‌های ورزشی مانند شنا و شیرجه مرسوم شدند. اگر چه رشته‌های پاتیناژ و تیراندازی با کمان در این دوره از رقابت‌ها حذف شد. علیرغم این تغییرات، مسابقات هنری جزو رویدادهای المپیک استکهلم ۱۹۱۲ قرار داشت که حضور زنان در آن آزاد بود، اگر چه اطلاعات سابقه شرکت کنندگان به‌طور دائم نگهداری نمی‌شد. روند پیشرفت حضور زنان تا رقابت‌های استکهلم ۱۹۱۲ نمایانگر گسترش تدریجی هم از لحاظ تعداد رشته‌های ورزشی و هم ورزشکاران حاضر در رقابت‌ها است، اگر چه با مشارکت فراگیری که در بازی‌های المپیک امروزی می‌بینیم فاصله زیادی داشت. این سالهای ابتدایی گامهای بنیادین برای ورزش زنان در المپیک بود که بازتاب دهنده تغییر جهت اجتماعی به سمت برابری جنسیتی بیشتر در مسابقات ورزشی است.
المپیک تابستانی ۱۹۱۶ قرار بود در برلین برگزار شود ولی به دنبال آغاز جنگ جهانی اول لغو گردید.
۱۹۲۰–۱۹۲۸
در سال ۱۹۲۰، ۶۵ زن در بازی‌های المپیک به رقابت پرداختند. رشته تیراندازی با کمان دوباره به برنامه رقابت‌ها اضافه شد.
در المپیک ۱۹۲۴ پاریس، ۱۳۵ ورزشکار زن به رقابت پرداختند. در المپیک تابستانی ۱۹۲۴ که در پاریس برگزار شد، رشته شمشیر بازی زنان برای اولین بار به رقابت‌ها افزوده شد که الین اوسیه دانمارکی مدال طلای آغازین را کسب کرد. رشته تیراندازی با کمان دوباره از برنامه رقابت‌ها حذف شد. دوروتی مارگارت استوارت به اولین زنی تبدیل شد که در بخش هنری صاحب مدال شد، او در دسته ژانرهای ادبیات (Mixed Literature) مدال نقره دریافت کرد.
در سال ۱۹۲۴، اولین دوره المپیک زمستانی برگزار شد و مسابقات زنان تنها در رشته پاتیناژ برگزار شد. هرما تسابو به اولین زنی تبدیل شد که توانست در مسابقات المپیک زمستانی در مسابقات انفرادی بانوان به مقام قهرمانی برسد.
المپیک زمستانی ۱۹۲۸ در سنت موریتز برگزار شد و هیچ تغییری در مسابقات زنان صورت نگرفت. سونیا هنی با پانزده سال سن، در افتتاحیه سه مدال طلای المپیک را کسب کرد. در المپیک تابستانی ۱۹۲۸ آمستردام در بخش دو ۸۰۰ متر که به تازگی برای زنان به مسابقات افزوده شده بود، لینا رادکه (فرد سمت راست در تصویر) قهرمان شد، به خاطر اینکه این بخش از مسابقات برای زنان نامناسب تشخیص داده شد تا سال ۱۹۶۰ دیگر جزو مسابقات در نظر گرفته نشد. در این سال همچنین شاهد افزایش حضور زنان ورزشکار، از کمتر از ۵ درصد کل ورزشکاران در سال‌های قبل به ۱۰ درصد در سال ۱۹۲۸ بود.
در رقابت‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸، رشته‌های دو و میدانی و ژیمناستیک زنان برای اولین بار به برنامه بازی‌های اضافه شد. در دو و میدانی، زنان در بخش‌های ۱۰۰ متر، ۸۰۰ متر، ۴ در ۱۰۰ متر امدادی، پرش ارتفاع و پرتاب دیسک به رقابت پرداختند. مسابقه دو ۸۰۰ متر به خاطر اینکه بسیاری از شرکت کنندگان وامانده شده بودند یا نتوانستند به خط پایان برسند چالش‌برانگیز شد. در نتیجه، کمیته بین‌المللی المپیک تصمیم گرفت تا بخش دو ۸۰۰ متر را از برنامه بازی‌ها حذف کند و تا سال ۱۹۶۰ که دوباره به برنامه بازی‌های افزوده شد، این بخش جزو بازی‌ها قرار نداشت. هالینا کونوپاسکا از لهستان با قرارگیری در جایگاه نخست در بخش پرتاب دیسک، به اولین زنی تبدیل شد که توانست در رشته دو و میدانی المپیک قهرمان شود. در مسابقات ژیمناستیک تیم هلند که میزبان بازی‌ها بود اولین مدال طلای زنان را در این رشته کسب کرد. رشته تنیس از برنامه مسابقات حذف شده بود.
۱۹۳۲–۱۹۳۶
المپیک تابستانی ۱۹۳۲ که در لس آنجلس برگزار شد بسیار مهم بود، رشته‌های پرتاب نیزه و ۸۰ متر با مانع برای اولین بار وارد برنامه بازی‌ها شد که دورنمای ورزشی را گسترش داد. یک بخش جالب توجه مربوط به بیب دیدریکسون زاهاریاس ورزشکار آمریکایی بود که دو مدال طلا در رشته‌های پرتاب نیزه و ۸۰ متر با مانع، و نیز یک مدال نقره در پرش ارتفاع کسب کرد که باعث توجه فراوان به رشته دو و میدانی زنان شد. چهار سال بعد در المپیک زمستانی ۱۹۳۶ که در شهر گارمیش-پارتنکیرشن برگزار شد، زنان برای اولین بار در رشته اسکی آلپاین ترکیبی به رقابت پرداختند که کریستل کرانتس از آلمان مدال طلا را در روز افتتاحیه کسب کرد، این امر گام مهم رو به جلویی برای حضور زنان در المپیک زمستانی بود. در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ که در برلین برگزار شد این پیشرفت با قرار گرفتن دوباره رشته ژیمناستیک در برنامه رقابت‌های زنان تداوم یافت و تعهد به فراگیری و تنوع در رشته‌های ورزشی را به نمایش گذاشت. این نقاط عطف در مسیر المپیک بر ماهیت در حال تکامل بازی‌ها تأکید دارد که به‌طور مدام در تلاش است تا تمام ورزشکاران با هر سابقه و جنس در جهان را دربر گرفته و اجازه خودنمایی دهد. نکته قابل ملاحظه المپیک تابستانی ۱۹۳۶ مربوط به فانی بلانکرس-کون دونده هلندی بود که توانست در چهار بخش ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر، ۴ در ۱۰۰ متر امدادی، ۴ در ۴۰۰ متر امدادی مدال طلا کسب کند و ماهیت رو به رشد رقابت در ورزشکاران زن را به نمایش بگذارد.
۱۹۴۰–۱۹۴۴
طبق برنامه قبلی قرار بود المپیک زمستانی ۱۹۴۰ در شهر ساپورو ژاپن، المپیک تابستانی ۱۹۴۰ در توکیو، المپیک زمستانی ۱۹۴۴ در کورتینا دامپتزو ایتالیا و المپیک تابستانی ۱۹۴۴ در لندن برگزار شود که به علت وقوع جنگ جهانی دوم لغو شدند. شش ورزشکار زن المپیک در اتفاقات مرتبط با درگیری جنگ جهانی دوم از دنیا رفتند که مشخصات آنها در جدول ذیل ذکر شده است.
| نام ورزشکار | کشور | رشته ورزشی | سال حضور در المپیک | مدال |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| استلا آگستریب | هلند | ژیمناستیک | ۱۹۲۸ |  |
| دوروتا کورینگ | آلمان | تنیس | ۱۹۱۲ |  |
| هلنا نوردهیم | هلند | ژیمناستیک | ۱۹۲۸ |  |
| آنت درسدن-پولاک | هلند | ژیمناستیک | ۱۹۲۸ |  |
| یود سیمونز | هلند | ژیمناستیک | ۱۹۲۸ |  |
| Hildegarde Švarce-Gešela | لتونی | پاتیناژ | ۱۹۳۶ |  |
۱۹۴۸-۱۹۵۶
در المپیک زمستانی ۱۹۴۸ که در شهر سنت موریتز، سوئیس برگزار شد زنان برای اولین بار در رشته اسکی سرعت و اسکی مارپیچ به رقابت پرداختند، این در حالی بود که در المپیک زمستانی ۱۹۳۶ تنها در رشته  اسکی ترکیبی مسابقه داده بودند. در سال ۱۹۴۸، زنان همانند مردان در تمام رشته‌های اسکی به رقابت پرداختند.