تمایل گونه‌ها به تشکیل واریته‌ها؛ و تداوم واریته‌ها و گونه‌ها با روش‌های انتخاب طبیعی
حوادث منجر به انتشار مقالات

در سفر بر اچ‌ام‌اس بیگل چارلز داروین جوان برای مطالعهٔ تاریخ طبیعی آمریکای جنوبی بین دوره فارغ‌التحصیلی و شروع کار خود به عنوان یک روحانی وقفه‌ای انداخت، او در دانشگاه ادینبرا و دانشگاه کمبریج به تاریخ طبیعی علاقه‌مند شده بود؛ و تحت تأثیر کتاب اصول زمین‌شناسی چارلز لایل، به زمین‌شناسی توانمند و همچنین جمع‌آوری کنندهٔ نمونه‌های گیاهی و جانوری و فسیل‌های پستانداران منقرض شدهٔ غول پیکر تبدیل شد. پس از بازگشت از سفر، الگوهایی از توزیع جغرافیایی و تاریخی را پیوند داده و شروع به تردید در ثبات گونه‌ها کرد. در سپتامبر ۱۸۳۸ نظریهٔ انتخاب طبیعی خود را به عنوان علت فرگشت در نظر گرفت، سپس با توسعه کار خود به عنوان یک زمین‌شناس و نویسنده به‌طور انفرادی روی یافتن شواهد و پاسخ دادن به اعتراضات احتمالی کار کرد و نظریات خودش را در مقاله‌ای در سال ۱۸۴۴ تنظیم کرده و نوشت. او در مورد تغییر شکل با دوستش جوزف دالتون هوکر،که مقالهٔ او را در ۱۸۴۷ خواند، گفتگو کرد. داروین پس از توجه به زیست‌شناسی و تکمیل کار هشت ساله‌اش بر روی کشتی‌چسبها، در سال ۱۸۵۴ کارش را بر روی نظریهٔ گونه‌ها تشدید کرد.
آلفرد راسل والاس، طبیعی‌دانی که در برنئو کار می‌کرد، مقاله‌ای را در مورد «معرفی» گونه‌ها در سالنامه‌ها و مجله تاریخ طبیعی منتشر کرده بود. این کار موجب اظهارنظرهای محتاطانه‌ای در مورد فرگشت شده بود، و در بهار ۱۸۵۸ مورد توجه لایل قرار گرفت که به نوبهٔ خود توجه داروین را، که به دنبال یک استراتژی برای ارائهٔ نظریه‌اش بود، به آن جلب کرد. ظاهراً داروین منظور والاس را اشتباه متوجه شده و به او نوشت: «والاس هیچ چیز جدیدی ننوشته‌است. … از شبیه‌سازی درخت من استفاده می‌کند،[اما] به نظر می‌رسد که همه نظریه مال خود اوست.» به‌هرحال، تمام جزئیات انتخاب طبیعی را برای لایل تشریح کرد. لایل متوجه شد که پذیرفتن این مطلب دشوار است و به داروین اصرار کرد که پیشقدم بودن خود را اعلام کند. در ۱۴ ماه مه ۱۸۵۶ داروین شروع به نوشتن پیش‌نویس کتابی کرد که بعدها عنوان انتخاب طبیعی گرفت.
والاس گونه‌های مختلف را گردآوری کرده و از برنئو با داروین مکاتبه کرد. در دسامبر ۱۸۵۷ به داروین نامه نوشت تا از او بپرسد که آیا در کتابش به منشأ انسان‌ها هم خواهد پرداخت؟ که داروین به او پاسخ داد: «فکر می‌کنم از این کار خودداری کنم، چون تعصب زیادی در این مورد وجود دارد، گرچه به طور کامل تصدیق می‌کنم که برای زیست‌شناسان مهم‌ترین و جالبترین مسئله است.» او والاس را تشویق به نظریه‌پردازی کرده و گفت: «بدون حدس و گمان مشاهدهٔ اصیل و خوبی وجود نخواهد داشت.» و افزود: «من در این کار خیلی جلوتر از شما حرکت می‌کنم.»
والاس مقاله‌اش در باب تمایل گونه‌ها به ایجاد اقسام را در فوریه ۱۸۵۸ در ترنیت نوشته و آن را برای داروین فرستاد و از او تقاضا کرد آن را برای لایل بفرستد. داروین در ۱۸ ژوئن ۱۸۵۸ آن را دریافت کرد. او به لایل نوشت: «با توجه به کینه‌های ایجاد شده حرف‌هایت به حقیقت پیوست حتی از پیش‌گویی تو هم پیشی گرفته‌است.» و اگر والاس «مطلب مرا که در سال ۱۸۴۲ برای دوره لیسانسم نوشتم را هم داشت، نمی‌توانست خلاصه بهتر و کوتاهتری را تهیه کند!» والاس درخواست انتشار نوشته‌اش را نکرده بود، ولی داروین به لایل نوشت: «فوراً به والاس نامه بنویس و پیشنهاد کن نظریاتش را برای چاپ به نشریه‌ای بفرستد.» و والاس پذیرفت. داروین با ناراحتی اضافه کرد: «البته با انتشار نظریات او تمام ابتکار من، به هر میزانی که می‌توانست باشد، درهم خواهد شکست.» پاسخ فوری لایل انگیزه‌ای شد تا داروین نظریات خودش را منتشر کند و در پاسخ ۲۵ ژوئن خود موافقت کرد که، می‌تواند به مقاله‌اش در تاریخ ۱۸۴۴ که هوک در ۱۸۴۷ خوانده بود و نامه‌اش به آساگری در تاریخ ۱۸۵۷ که نشان می‌داد هنوز روی نظریاتش کار می‌کند، اشاره کند و با صداقت زیادی ثابت کند که هیچ چیزی را از والاس اقتباس نکرده‌است.» او نوشت: «من اکنون بسیار خوشحالم که طرحی از نظریات عمومی‌ام را در یک دوجین یا همین حدود کاغذ منتشر می‌کنم. اما نمی‌توانم خودم را متقاعد کنم که این کار را می‌توانم با افتخار انجام دهم… خیلی بهتر است کل کتابم را بسوزانم تا اینکه والاس یا فرد دیگری فکر کند که این کار را با قصد بدی انجام داده‌ام.» همچنین درخواست کرد که از هوکر دعوت شود تا برای دومین بار نظرش را بگوید. داروین به خاطر بیماری شدید پسر کوچکش چارلز وارینگ داروین که در ۲۸ ژوئن در اثر مخملک درگذشت، بسیار عصبی بود. صبح بیست ونهم نامه‌های هوکر را دریافت کرده و نوشت: «الان نمی‌توانم فکر کنم.» و سپس آن شب‌نامه‌ها را خواند، و گرچه «با افسردگی کامل» از مستخدمش خواست که مقاله والاس، نامه به آساگری و مقاله خودش در ۱۸۴۴ را برای هوکر ببرد و تصمیم‌گیری را به عهدهٔ لایل و هوکر گذاشت.
لایل و هوکر تصمیم گرفته بودند مقالهٔ والاس را به همراه چکیده‌ای از مقاله داروین و نامه‌اش به آسا گری را به‌طور مشترک در انجمن لینه لندن منتشر کنند. آخرین نشست انجمن پیش از تعطلات تابستانی به دلیل درگذشت رئیس پیشین آن گیاه‌شناس رابرت براون از ۱۰ ژوئن ۱۸۵۸ به تأخیر افتاده بود و قرار بود در ۱ ژوئیه برگزار شود. در بعدازظهر ۳۰ ژوئن خانم هوکر از دست‌نوشته‌ها و مدارکی که داروین فرستاده بود کپی گرفت، سپس عصر همان روز لایل و هوکر مدارک را به همراه نامه‌ای برای منشی انجمن فرستادند.