stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نهاد (دستور زبان)
جمله اسمیه و جمله فعلیه

به جمله‌واره‌ای که دارای فاعل است جملۀ فعلیه و به جمله‌واره‌ای که دارای مسندالیه است جملۀ اسمیه گفته می‌شود. فعلیه یا اسمیه بودن جمله‌واره ارتباط مستقیمی با فعل جمله دارد.
زیربخش‌های انگلستان

زیربخش‌های انگلستان به سلسله مراتبی از تقسیمات اداری و مناطق تشریفاتی غیر اداری گفته می‌شود که آنها را تشکیل می‌دهد.
به‌طور کلی، سرزمین انگلستان به ۹ منطقه و ۴۸ شهرستان تشریفاتی بخش شده است، اگرچه این بخش‌بندی‌ها تنها نقش محدودی در سیاست عمومی و تقسیم قدرت ایفا می‌کنند. برای اهداف اداری و سیاسی هر حکومت محلی، کشور به شهرستان‌ها، ناحیه‌ها و محله‌های مجزا تقسیم می‌شود. در برخی مناطق، شهرستان‌ها و بخش‌ها ساختاری اداری و دو لایه را شکل می‌دهند، در حالی که در برخی دیگر تحت مرجعی واحد ترکیب می‌شوند. محله‌ها تنها بخشی از انگلستان را پوشش می‌دهند.
سیستم فعلی در حال استفاده، نتیجه اصلاحاتی تدریجی است که ریشه در قوانین مصوب ۱۹۶۵ و ۱۹۷۲ دارد.
شهرستان متروپولیتن  دو طبقه شهرستان غیر کلانشهری  اقتدار واحد (شهرستان و ناحیه غیر کلانشهری)  شهرستان غیر کلانشهری با چندین مقام واحد (که شهرستان نیستند)  لندن بزرگ  مناطق "sui generis" (سیتی لندن و مجمع‌الجزایر سیلی)
   مرز منطقه ای 
   مرز شهرستان تشریفاتی 
   مرز شهرستان غیر کلانشهری
اداری

مدل اداره انگلستان، دارای ساختار غیرهمگانی از زیرمجموعه‌های دولت محلی است. در این سیستم، دو طبقه از زیرمجموعه‌های دولت محلی وجود دارد - شهرستان‌ها (اداری) و مناطق (به عنوان بخش‌های شهر لندن شناخته می‌شوند).
تقسیمات محلی متفاوتی در سراسر انگلستان وجود دارد:
ساختار لایه:
ردیف شهرستان
ردیف ناحیه
ساختار اختیارات:
اقتدار ترکیبی و اقتدار لندن بزرگ
اقتدار واحد، کلانشهر (متروپولیتن) و محله لندن
در حال حاضر ساختار قدرت دهی در بریتانیا به آرامی در حال جایگزینی ساختار ردیفی و کلانشهرها با همه مناطق شهری در اختیارات ترکیبی و لغو دوره ای شوراهای ساختار ردیفی به شوراهای مقتدر یکپارچه و واحد است.
اداری > طبقات

اصلاحات حکومت محلی در سال ۱۹۷۴ میلادی منجر به ایجاد و گسترش ساختار ردیفی در سراسر انگلستان شد و مقامات شهرستانی در کلانشهر و لندن بزرگ نیز وجود داشتند، اصلاحات در سال ۱۹۸۶ این ساختارها را لغو کرد. پس از اصلاحاتی که در سال ۱۹۹۶ میلادی صورت گرفت، به کار بردن از این سازه رو به کاهش بوده است، به گونه ای که تنها ۲۱ منطقه طبقه‌بندی شده از ۴۸ اصلی باقی مانده است. بخش بزرگ خدمات از جمله خدمات آموزشی و اجتماعی را ارائه می‌دهد در حالی که ۱۶۴ شورای سطح منطقه نقش محدودتری دارند.
اداری > مسئولان

از آوریل ۲۰۲۳، ۶۲ واحد اداری وجود دارد. مقامات در واحدهای اداری کنترل عملکرد مناطق خود را برعهده دارند. یک فشار کلی به سمت سازماندهی مجدد دولت محلی انگلیسی به ساختار قدرت وجود دارد، اغلب سازماندهی مجدد شرط اختیارات واگذاری جدید است. ۴۶ واحد اداری در پی اصلاحات ۱۹۹۶ ایجاد شد، ۹ مقام دیگر در سال ۲۰۰۹ ایجاد شد و به دنبال آن تغییرات بیشتر در سال‌های ۲۰۱۹، ۲۰۲۰، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ ایجاد شد. منطقه اداری لندن بزرگ در سال ۱۹۶۵ با ۳۲ بخش به استثنای شهر لندن ایجاد شد. شش منطقه دو طبقه متروپولیتن در سال ۱۹۷۴ مشابه مدل لندن بزرگ ایجاد شد. این شوراهای سطح شهرستان اختیارات بیشتری به دیگران واگذار کردند. در سال ۱۹۸۶، با باقی ماندن بخش‌های لندن، شهرک‌های متروپولیتن و هیئت مدیره‌های ترکیبی، سطح شهرستان لغو شد. جدای از وضعیت، این بخش‌ها دارای اختیارات یکسانی نسبت به مقامات واحد هستند.
مقامات ترکیبی برعکس شهرستان در یک ساختار لایه ای عمل می‌کنند، اقتدار ترکیبی بر اساس آنچه که مقامات واحد توافق کرده‌اند روی آن تمرکز کنند و چه اختیاراتی توسط دولت مرکزی داده شده است، عمل می‌کند. در سال ۲۰۰۰، اداره لندن بزرگ با شهردار منتخب لندن و مجمع لندن ایجاد شد. در سال ۲۰۱۰، سازمان منچستر بزرگ با روشی مشابه GLA a با مقامات ترکیبی بیشتر بر اساس GMCA ایجاد شد. تا تاریخ ژوئن ۲۰۲۳ </link></link>، ۱۰ مرجع ترکیبی و اداره لندن بزرگ در حال حاضر وجود دارند.
اداری > دیگر > Sui generis

جزایر اسسیلی توسط یک مقام محلی خاص به نام شورای جزایر سیلی اداره می‌شود. این مرجع در سال ۱۸۹۰ به عنوان شورای منطقه روستایی جزیره اسکیلی تأسیس شد. تغییر نام یافت، اما به دلیل تغییرات در دولت محلی که در سال ۱۹۷۴ در بقیه انگلستان خارج از لندن بزرگ رخ داد، اصلاح نشد. اگرچه به‌طور مؤثر یک مرجع واحد است، برای مثال یک مرجع آموزشی است، جزایر سیلی بخشی از شهرستان تشریفاتی کورنوال هستند و برای خدماتی مانند بهداشت و توسعه اقتصادی با شورای کورنوال ترکیب می‌شوند.
شهر باستانی لندن یک بخش ۳۳ را تشکیل می‌دهد و توسط شرکت شهر لندن اداره می‌شود، یک مرجع منحصر به فرد برخلاف هر کشور دیگری در انگلستان که تا حد زیادی از هر یک از اصلاحات حکومت محلی در قرن ۱۹ و ۲۰ اجتناب کرده است.
اداری > دیگر > محله‌های مدنی

مقالهٔ اصلی: محله مدنی
محله مدنی محلی‌ترین واحد دولتی در انگلستان است. یک محله توسط یک شورای محله یا جلسه محلی اداره می‌شود که تعداد محدودی از وظایف را انجام می‌دهد که در غیر این صورت توسط مقامات محلی انجام می‌شود. یک محله مدنی در لندن بزرگ (پارک کوئینز، در شهر وست مینستر) وجود دارد، و همه بقیه انگلستان ساکن نیستند. تعداد بخش‌ها و کل مساحت محله در حال افزایش است.
غیر اداری > مناطق

شرق
لندن
جنوب شرقی
جنوب غربی
میدلند شرقی
میدلند غربی
یورکشایر و هامبر
شمال شرق
شمال غرب
در بالاترین سطح، کل انگلستان به ۹ منطقه تقسیم می‌شود که هر کدام از تعدادی شهرستان و ناحیه تشکیل شده است. این «مناطق اداری دولتی» در سال ۱۹۹۴ ایجاد شدند، و از انتخابات یورو ۱۹۹۹ تا خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، به عنوان حوزه انتخابیه پارلمان اروپا در بریتانیا و در حوزه پارلمان اروپا انگلستان مورد استفاده قرار گرفتند.
تلاش نافرجامی برای ایجاد مجامع منطقه‌ای منتخب در خارج از لندن در سال ۲۰۰۴ صورت گرفت و از آن زمان ساختارهای حکمرانی منطقه‌ای (مجمع‌های منطقه‌ای، آژانس‌های توسعه منطقه‌ای و هیئت‌های رهبران مقامات محلی) مورد بازنگری قرار گرفتند. پس از تغییر دولت در سال ۲۰۱۰، قرار بود اینها تا سال ۲۰۱۲ لغو شوند. [نیازمند به‌روزرسانی است]</link></link>
غیر اداری > شهرستان‌های تشریفاتی و تاریخی

برای اهداف غیر اداری، انگلستان به‌طور کامل به ۴۸ شهرستان تشریفاتی تقسیم شده است. اینها برای اهداف انتصاب لردها ستوان که نمایندگان ولیعهد در آن مناطق هستند و همچنین راهی برای گروه‌بندی شهرستان‌های غیر کلان‌شهری استفاده می‌شود. هنگام تعیین حدود حوزه انتخابیه پارلمانی به آنها توجه می‌شود.[نیازمند منبع]</link>[ نیاز به نقل از ] شهرستان‌های تشریفاتی معمولاً از نام‌های شهرستان‌های تاریخی نام‌گذاری می‌شوند، شهرستان تشریفاتی به‌عنوان یک میانی برای مرزهای اداری و مناطق طولانی مدتی که در زمینه‌هایی مانند ورزش استفاده می‌شود عمل می‌کند.
غیر اداری > عناوین، شهرستان‌های غیر کلانشهری و کلانشهری

شوراهایی در سطح شهرستان و هر مرجع واحد ، شهرستان‌های غیر کلان‌شهری جداگانه‌ای هستند، هر شهرستان غیرکلان‌شهری را می‌توان به‌عنوان ناحیه، شهر یا محله مشخص کرد و نامید. در هر صورت برکشایر یک ناهنجاری در این ترتیب است که به موجب آن مناطق آن به مقامات واحد تبدیل می‌شوند، شهرستان غیر کلان‌شهری همچنان عنوان شهرستان سلطنتی را نگاه می‌دارد، به همان ترتیبی که شهرستان شهری با لغو شوراهای سطح شهرستان باقی ماند. در نهایت هرکدام مربوط به یک نهاد اداری است.
مناطق غیر کلانشهری نیز می‌توانند به عنوان یک بخش، شهر یا منطقه معرفی شوند. مناطق اقتدار واحد عبارت اند از شهرستانهای غیر کلانشهری مشترک و مناطق غیر کلانشهری.
یادداشت

↑  Metropolitan (36); non-metropolitan two-tier (164); unitary authority (62); London borough (32); sui generis (2)
ریکاردو کوارشما

ریکاردو آندراده کوارشما برناردو (به پرتغالی: Ricardo Andrade Quaresma Bernardo) (تلفظِ پرتغالی اروپایی:[ʁiˈkaɾðu kwɐˈɾɛʒmɐ]) (زاده ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۳) بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است.
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم اسپورتینگ لیسبون در پرتغال آغاز کرد و همچنین برای بارسلونا، اینتر میلان، چلسی، بشیکتاش و الاهلی دبی بازی کرد، اما بهترین سال‌های زندگی خود را در پورتو سپری کرد. او محبوب است برای ترکیب رپرتوار از ترفندها به سبک خود را از بازی، از جمله ربونا و trivela، دوم خم شدن کات با خارج از پای راست خود است. یک برنده که می‌تواند بر روی هر دو طرف بازی کند، کیفیتش از سرعت و ظرافت یک مشکل عادی برای مخالفت با دفاع است. از وی به عنوان سلطان کات بیرون پا یاد می‌شود
کوارشما از سال ۲۰۰۳ تاکنون بیش از ۸۰ بازی برای تیم ملی پرتغال دارد. او در سه قهرمانی اروپایی، از جمله مبارزات پیروزمندانه خود در یورو ۲۰۱۶ و پایان نیمه نهایی خود در یورو ۲۰۱۲، و همچنین در جام جهانی ۲۰۱۸، نشان داد و با گلی که به الگو:Country data URG در آخرین بازی مرحله گروهی زد توانست تیم پرتغال را راهی مرحله بعد مسابقات جام جهانی ۲۰۱۸ کند.
زندگی

بخشی از اصالت کوارشما کولی است و به همین خاطر به او لقب "O Cigano" به معنای «کولی» داده‌اند. او هنگام حرف زدن در مورد یک اصطلاح توهین‌آمیز نژادی که ظاهراً در سال ۲۰۱۴ یک رقیب خطاب به وی استفاده کرده‌است، گفت: «هنگامی که من می‌شنوم مردم می‌گویند که امروزه دیگر نژادپرستی وجود ندارد، باعث خنده من می‌شود. وقتی که چیزی در پرتغال اتفاق می‌افتد، همواره گناه کولی‌ها، سیاهپوستان، مهاجران است. زندگی با وجود این دشوار است.»
کوارشما دارای دو پسر با شریک زندگی خود و یک دختر از یک رابطه قبلی است. نام همسر او دافنیه می‌باشد و دارای دو فرزند می‌باشند.
او مذهبش را به کاتولیک تغییر داده‌است و در ژوئیه ۲۰۱۶، همراه با پسرانش در پرو پینیرو، سینترا، غسل تعمید داده شد. هم‌تیمی‌های او الیسئو و کارلوس مارتینز نیز در این رویداد حضور داشتند.
بازهای کاکل‌دار

| بازهای کاکل‌دار | بازهای کاکل‌دار |
| --- | --- |
شهباز کاکل‌دار (Lophospiza trivirgatus): شهباز کاکل‌دار (Lophospiza trivirgatus)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
Missing taxonomy template (fix):: Lophospiza
بازهای کاکل‌دار (نام علمی: Lophospiza) یک سرده از پرندگان شکاری آسیایی از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است. این تنها سرده در زیرتیرهٔ بازیان کاکل‌دار (Lophospizinae) است. دو گونه قرار گرفته در این سرده در گذشته در سردهٔ بازها (Accipiter) قرار می‌گرفتند.
این سرده دارای دو گونه است:
شهباز کاکل‌دار Lophospiza trivirgata
شهباز سولاوسی Lophospiza griseiceps
هر دو گونه در گذشته در سردهٔ بازها (Accipiter) طبقه‌بندی می‌شدند، اما مطالعات تبارزایی مولکولی نشان داد که Accipiter چندتبار است. در بازآرایی برای ایجاد سردهٔ تک‌تباری، این دو گونه به سردهٔ زنده‌شده Lophospiza منتقل شدند.
هرمز اردشیر

| هرمزد اردشیر (اهواز کنونی) | هرمزد اردشیر (اهواز کنونی) |
| --- | --- |
شهر ساسانی هرمزد اردشیر: شهر ساسانی هرمزد اردشیر
نام: هرمزد اردشیر (اهواز کنونی)
کشور: ایران
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: شهر تاریخی
دیرینگی: ساسانیان
دورهٔ ساخت اثر: اردشیر بابکان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۴۳
تاریخ ثبت ملی: ۲۴ شهریور ۱۳۱۰
نام شهر «هرمزد اردشیر» به شکل کوتاه شده ی هرمز اردشیر رایج شده است.
خرابه‌های شهر «هرمزد اردشیر» مربوط به دوره ساسانیان است و در محدودهٔ کنونی اهواز واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۴ شهریور ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این منطقه که در دوران ساسانیان رونق فراوانی داشته‌است، امروزه جز تلی از خاک چیزی از آن باقی نمانده است.
این شهر که پایه‌ها و ستون‌های شهر جدید اهواز روی شانه‌های آن بنا شده‌است و پیشینه پرشکوه تمدنی این منطقه محسوب می‌شود، به گواه اسناد و مدارک دست کم تا ۶۰ یا ۷۰ سال پیش بقایا و
آثار واضح آن برای همه قابل مشاهده بود و از همین رو در سال ۱۳۱۰ به ثبت ملی رسید.
در سال ۱۳۱۰ باستانشناسان هنگام بررسی اهواز به محلی به عنوان شهر «هرمزد اردشیر» اشاره کردند و آن را به ثبت رساندند.
اردشیر بابکان، مؤسس سلسله ساسانی به بنای شهرهای جدید و تجدید بنای شهرها اهمیت می‌داد و در این دوران پایه شهرها و نهادهای اجتماعی،
اقتصادی، سیاسی، بازرگانی و اداری بسیار بنا گذاشته شد و از جمله این شهرها شهر «هرمزد اردشیر» بود.
«هرمزد اردشیر» یعنی شهری که مورد توجه و عنایتشاه و خداست که بعدها این نام کوتاهتر شد و به صورت هرمشیر درآمد و به دو بخش محل سکونت بزرگان و دانشمندان و بخش سکونت بازرگانان و پیشه وران تقسیم شد.
پس از حمله اعراب به ایران قسمت سکونت بزرگان این شهر (غرب اهواز) نابود شد و بخش باقی‌مانده، که بازار هوزی ها (هوجستان واجار) نام داشت را به شکل عربی ترجمه و شهر را به این ترجمه ی عربی نامیدند، یعنی «سوق الاهواز».
پرونده شهر «هرمزد اردشیر» در تاریخ ۲۴ شهریور ماه ۱۳۱۰ توسط آندره گدار به شورای ثبت آثار تاریخی و ملی کشور ارائه شد. در این پرونده
نشانی این شهر محدوده شهر کنونی اهواز عنوان شد و عکس‌های هوایی که از سال ۱۳۲۵ در سازمان زمین‌شناسی موجود است و همچنین
سفرنامه کنت هافتوس و مادام دیون فوا از دیگر دلایل وجود این شهر در محدوده مورد ادعا
می‌باشد.
شهر باستانی «هرمزد اردشیر» با قدمت ۱۷۰۰ ساله، در زمان ساخت به دو قسمت بازرگانان و پیشه وران و در قسمتی دیگر اشراف و ثروتمندگان تقسیم شد که به بخشی از آن هوجستان واجار و به بخش دیگر آن «هرمزد اردشیر» می‌گفتند.
همچنین در روایت حمزه اصفهانی آمده است:
«شهر «هرمزد اردشیر» از دو بخش مجزا که در جوار یکدیگر قرار داشته و مجموعهای واحد را تشکیل می‌دادند، بوجود آمده بود.
این شهر در ناحیه خوزستان بنا گردید. از دو شهر تشکیل دهنده «هرمزد اردشیر» شهری که مرکز تجار و بازاریان بود خوچستان ماچار (خوزستان بازار) نام گرفت که پس از استیلای اعراب به صورت معرب
سوق الاهواز درآمد که امروزه آن را اهواز می‌نامند و بخش دیگر که محل سکونت بزرگان و
اشراف بود، هومشیر نامیده می‌شد که بدست اعراب به کلی ویران و بدست فراموشی سپرده شد.»
امروزه بخش‌های زیادی از محوطه تاریخی شهر «هرمزد اردشیر» به علت ساخت تونل مترو شهر اهواز از بین رفته است.
شهر باستانی «هرمزد اردشیر» در سال ۱۳۱۰ به همراه یک محوطه اشکانی توسط آندره گدار به وزارت فرهنگ و هنر پیشنهاد شد و این اثر تاریخی با شماره ۴۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
از صمیم قلب

| از صمیم قلب | از صمیم قلب |
| --- | --- |
کارگردان: بهرام کاظمی
تهیه‌کننده: داریوش بابائیان خسرو امیرصادقی
نویسنده: محسن دامادی
بازیگران: فریبرز عرب نیا ماهایا پطروسیان عسل بدیعی صفا آقاجانی منوچهر علیپور
موسیقی: کارن همایون فر
فیلم‌بردار: مجتبی رحیمی
تدوین‌گر: مهدی رجاییان
شرکت تولید: شکوفا فیلم
توزیع‌کننده: شکوفا فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۸۰
مدت زمان: ۹۲ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
فروش گیشه: ۱۰۷٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان (تهران)
از صمیم قلب فیلمی به کارگردانی بهرام کاظمی و نویسندگی محسن دامادی محصول سال ۱۳۷۹ است.
خلاصه داستان

دکتر مهرداد قادری با دختر دلخواه خود ثریا اعتمادی ـ که خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی است ـ ازدواج می‌کند و دنیا، دختر همسایه، که از کودکی با مهرداد بزرگ شده با اندوه بسیار در مراسم عقد مهرداد شرکت می‌کند. از طریق خبرگزاری به ثریا گفته می‌شود که برای تهیهٔ خبر به بوسنی هرزگوین برود. ثریا به رغم مخالفت مهرداد و مادرش به این سفر می‌رود. اما یک روز خبر مرگ ثریا به اطلاع مهرداد می‌رسد و او دچار ناراحتی روحی می‌شود. دنیا برای کمک به مهرداد بار دیگر وارد زندگی او می‌شود و تلاش می‌کند تا او را به زندگی امیدوار کند. مهرداد با دنیا ازدواج می‌کند اما مدتی بعد ثریا که به اشتباه تصور می‌شد کشته شده به خانه برمی گردد و زمانی که درمی یابد مهرداد همسر دیگری اختیار کرده، خانه را با عصبانیت ترک می‌کند. مهرداد به ثریا می‌گوید که به زودی از دنیا جدا خواهد شد و بار دیگر در کنار او زندگی خواهد کرد. دنیا در ملاقاتی با ثریا به او می‌گوید که از مهرداد باردار است، اما حاضر است به خاطر خوشبختی آن‌ها از او جدا شود. مهرداد در پی ثریا به هتل محل اقامت دنیا می‌رود و پیش از آن که وارد هتل شود آن‌ها را می‌بیند که در کنار یکدیگر از هتل خارج می‌شوند.
بازیگران

فریبرز عرب نیا در نقش دکتر مهرداد قادری
ماهایا پطروسیان در نقش ثریا اعتمادی
عسل بدیعی در نقش دنیا
صفا آقاجانی در نقش مادر مهرداد
منوچهر علیپور در نقش آقای شریفی
شبنم مقدمی در نقش همکار مهرداد
ثمره کریمی در نقش آمنه
رقص چائو

اجرای رقص چائو
هنرمندان چاو مایوربانج که موضوعی مرتبط با ویشنوپرستی را در بهبنیسور، اودیشا اجرا می‌کنند.
رقص چائو (هندی: छऊ नृत्य) رقصی نیمه‌کلاسیک هندی با سنت‌های رزمی و فولکلور است. این رقص از سه سبک تشکیل شده است که به نام مکان‌هایی که در آن اجرا می‌شوند شناخته می‌شوند، یعنی چاو پورولیا از بنگال غربی، چاو سراکلا از جارکند و چاو مایوربانج از اودیشا.
این رقص از جشن گرفتن هنرهای رزمی، حرکات آکروباتیک و حرکات ورزشی در قالب‌های جشنواره‌ای یک رقص فولکلور تا یک رقص ساختاریافته با موضوعات مذهبی مرتبط با شیواپرستی، شاکتی‌پرستی و ویشنوپرستی متغیر است. لباس‌ها بین سبک‌ها متفاوت است، به طوری که در سبک‌های پورولیا و سراکلا از ماسک‌ها برای شناسایی شخصیت استفاده می‌شود. داستان‌هایی که توسط رقصندگان چاو اجرا می‌شوند شامل داستان‌هایی از حماسه‌های هندو رامایانا و مهاباراتا، پوراناها و دیگر ادبیات هند است.
این رقص به‌طور سنتی توسط گروه‌های تماماً مردانه اجرا می‌شود، به ویژه در بهار هر سال جشن گرفته می‌شود و ممکن است یک فرم ترکیبی از رقص‌های کلاسیک هندو و سنت‌های قبایل باستانی منطقه باشد. این رقص مردم با پیشینه‌های مختلف اجتماعی و اقتصادی را در یک روحیه جشنواره‌ای و مذهبی گرد هم می‌آورد.
ویدئویی از رقص چاو در پورولیا، بنگال غربی
ریشه‌شناسی

رقص چاو از مناطق شرق هند سرچشمه گرفته است. ممکن است از زبان سانسکریت Chāya (سایه، تصویر یا ماسک) گرفته شده باشد. برخی دیگر آن را به ریشه سانسکریت Chadma (مبدل) مرتبط می‌دانند، و برخی دیگر مانند سیتاکانت مهاپاترا پیشنهاد می‌دهند که از Chhauni (اردوگاه نظامی، زره، مخفی‌کاری) در زبان اودیا گرفته شده است.
ویژگی‌های رقص چاو

رقص چاو عمدتاً در جشنواره‌های مناطق جارکند، بنگال غربی و اودیشا اجرا می‌شود، به ویژه در جشن بهاری چایترا پاروا که کل جامعه در آن شرکت می‌کند. رقص چاو پورولیا در طول جشنواره خورشید برگزار می‌شود.
ماسک‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از رقص چاو در سبک‌های پورولیا و سراکلا هستند. دانش رقص، موسیقی و ماسک‌سازی به صورت شفاهی منتقل می‌شود. رقص چاو که در شمال اودیشا یافت می‌شود، در طول اجرا از ماسک استفاده نمی‌کند، اما زمانی که هنرمندان برای معرفی به مخاطبان روی صحنه می‌روند، از ماسک استفاده می‌کنند.
دو سبک رقص چاو که از ماسک استفاده می‌کنند، درون خود ترکیبی از رقص و تمرین‌های رزمی را دارند که شامل تکنیک‌های نبرد ساختگی (khel)، گام‌های سبک‌سازی شده پرندگان و حیوانات (chalis و topkas) و حرکاتی بر اساس کارهای روزمره خانه‌دارهای روستایی (uflis) است. این فرم از رقص چاو، به گفته موهان خوکار، هیچ معنای آیینی یا تشریفاتی ندارد و شکلی از جشن و سرگرمی جامعه است.
این رقص توسط مردان، شب‌هنگام در فضایی باز، به نام آخدا یا اسار اجرا می‌شود. رقص به صورت ریتمیک و همراه با موسیقی فولکلور سنتی اجرا می‌شود که با نی‌های mohuri و شهنا نواخته می‌شود. مجموعه موسیقی با انواع مختلف طبل همراه است که شامل دهل (طبل استوانه‌ای)، dhumsa (طبل بزرگ کتری‌شکل) و kharka یا chad-chadi است. موضوعات این رقص شامل افسانه‌های محلی، فولکلور و قسمت‌هایی از رامایانا و مهاباراتا و دیگر موضوعات انتزاعی است.
پیشینه‌های رقص چاو (به ویژه سبک پورولیا) تنها شامل پایکا و ناتوآ نیست، بلکه رقص ناچنی نیز نقش مهمی در شکل‌دادن به هویت کنونی چاو داشته است. رقص چاو حرکات و گام‌های زنانه را تقریباً به‌طور انحصاری از رقص ناچنی وام گرفته است.
عناصر زنانه در رقص چهو جنبه‌های «لاسیابهاوا» از ناتیا شاسترا را معرفی کردند که ظرافت، جذابیت و زیبایی را به این سبک اضافه کردند، درحالی‌که حرکات مردانه و قدرت‌مند این رقص به سبک «تاندوا» شیوا نسبت داده می‌شود.
تفسیرهای متفاوتی برای «تاندوا» و «لاسیابهاوا» وجود دارد. تعاریف ارائه‌شده از این دو مفهوم در بالا، رایج‌ترین تعاریف پذیرفته‌شده هستند. بوز در تحلیل خود از رقص در متون سانسکریت، به‌طور انتقادی به بحث رابطه بین «لاسیابهاوا» و «تاندوا» پرداخته است. برای اطلاعات بیشتر به اثر مانداکرانتا بوز مراجعه کنید.
لباس با موضوع شاکتی‌پرستی برای رقص چاو (دورگا با شیر، سبک چاو پورولیا).
یک رقصنده چاو در بگموندی، بنگال غربی در نقش الهه دورگا.
هنرمندان منطقه پورولیا در بنگال غربی در حال اجرای رقص چاو
ثبت جهانی

در سال ۲۰۱۰، رقص چهو در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد.
دولت محلی اودیسا در سال ۱۹۶۰ مرکز دولتی رقص چهو را در «سرایکلا» و در سال ۱۹۶۲ «مایوربهانج چهو نریتیا پْراتیستان» را در باریپادا تأسیس کرد. این نهادها آموزش‌هایی با مشارکت استادان محلی، هنرمندان، حامیان و نمایندگان مؤسسات چهو ارائه می‌دهند و اجراها را حمایت مالی می‌کنند. جشنواره «چایترا پاروا»، که برای رقص چهو اهمیت زیادی دارد، نیز توسط دولت ایالتی حمایت مالی می‌شود. آکادمی سانگیت ناتاک یک مرکز ملی برای رقص چهو در باریپادا، اودیشا تأسیس کرده است.
اسفندیار منفردزاده

| اسفندیار منفردزاده | اسفندیار منفردزاده |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام هنگام تولد: اسفندیار منفردزاده
زاده: ۲۴ اسفند ۱۳۱۹ ‏(۸۳ سال) تهران، ایران
ژانر: موسیقی سنتی، جاز، راک، موسیقی فیلم
پیشه:  آهنگساز  نوازنده  تهیه‌کننده موسیقی 
ساز(ها): پیانو
سازهای اصلی: سازهای اصلی
پیانو: پیانو
وبگاه: monfaredzadehmusic.com
اسفندیار منفردزاده (زادهٔ ۲۴ اسفند ۱۳۱۹ در تهران) موسیقی‌دان، آهنگ‌ساز و تنظیم‌کنندهٔ ایرانی است.
سرگذشت

منفردزاده از سال ۱۳۳۵ آهنگسازی را در «رادیو ایران» آغاز کرد و تا هشت‌سال بعد ادامه داد. قبل از آن مدت کوتاهی در «رادیو نیرو هوایی» و تئاترهای لاله‌زار عود می‌زد. او هم‌زمان با تنظیم اپرای تخت جمشید (۱۳۴۶) و فتح بابل (۱۳۴۷) آهنگ فیلم‌های هنگامه (۱۳۴۷) و جهنم سفید (۱۳۴۷) هر دو به کارگردانی ساموئل خاچیکیان، را ساخت. آهنگ دو ترانه برای صدای کورس سرهنگ‌زاده در فیلم حسن کچل (علی حاتمی، ۱۳۴۹) نیز از ساخته‌های اوست. دوران همکاری وی با مسعود کیمیایی و امیر نادری و بهرام بیضایی درخشان‌ترین دوران کاری وی به عنوان سازندهٔ موسیقی فیلم است. او در این دوران آهنگ‌سازی فیلم‌هایی چون عمو سیبیلو، گوزن‌ها، تنگنا، داش آکل، خداحافظ رفیق، رضا موتوری و قیصر را به عهده داشت که مشهورترین اثرش موسیقی فیلم قیصر می‌باشد. او همچنین برای موسیقی متن دو فیلم قیصر و رضا موتوری برنده جایزه از جشنواره فیلم سپاس شد. اکثر کارهای او با صدای فرهاد و گوگوش اجرا شده‌اند. منفردزاده از کودکی با مسعود کیمیایی دوست بوده است.
او که تحصیلاتش را در رشتهٔ موسیقی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران نیمه‌تمام گذاشت، در دانشگاه موسیقی وین نیز نتوانست این رشته را به پایان برساند. او در سال ۱۳۴۶ در زمینهٔ اپراهای تخت‌جمشید نیز فعالیت داشت.
در سال ۱۳۴۴ نیز همراه با علی‌اکبر صدیف، رضا ناروند، پرویز اتابکی و گروهی دیگر از هنرمندان، در اجرای اپرای فتح بابل در تالار فردوسی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران همکاری داشت.
بهاران خجسته باد

مقالهٔ اصلی: بهاران خجسته باد
به پیشنهاد پدرام اکبری، تصمیم به اجرای سرود بهاران خجسته باد که در بین زندانیان سیاسی معروف شده بود می‌گیرند. وظیفه ضبط این سرود به اسفندیار منفردزاده، که خود نیز در رابطه با پروندهٔ خسرو گلسرخی (و سوابق چپی) توسط ساواک دستگیر و مدتی زندانی بود، سپرده شد و از آن جا که پدرام و دوستانش هیچ ملودی مربوطی را به یاد نداشتند و تکرار ملودی آهنگ‌های معروف بود، او خود به ساختن ملودی پرداخت و به دلیل تعطیل ارکسترها و خانه‌نشین شدن نوازندگان، خود به تنهایی تمام سازها را ابتدا تک تک نواخت و بعد همه را با هم ترکیب کرد. سرانجام، هنگامی که مراسم یادبود و بزرگداشت «کرامت» و «خسرو» در حال برگزار شدن بود، نوار ضبط و آماده شده «بهاران خجسته باد» را مستقیماً از استودیو به سالن برگزاری مراسم آوردند و در آنجا برای نخستین بار این سرود پخش شد.
منفردزاده خود دربارهٔ سابقه اجرای این سرود بعدها چنین می‌گوید: «... سرود بهاران خجسته‌باد با شتاب و با سازهایی در حد اسباب بازی و با وسایل ضبط زیر متوسط - یعنی بسیار ابتدائی امروز - دز سال انقلاب و با صداهایی کاملاً غیر حرفه‌ای در منزل و نه در استودیو، ضبط شده است… اگر سرود بهاران خجسته‌باد بدون کمک امتیازات ویژه با چنین اقبالی ماندگار می‌شود، در واقع عشق و ایثار انسانی بزرگ یعنی کرامت دانشیان، نیروی پرتوان ماندگاری آن بوده است، نه موسیقی و اجرای ابتدایی آن‌هم با صدای غیرحرفه‌ای من. . .»
بعد از انقلاب

منفردزاده بعد از انقلاب ترانه‌هایی برای ابی و داریوش آهنگسازی کرد. موسیقی فیلم تابوی ایرانی را نوشت و هم‌اکنون ساکن کشور سوئد است.