ویژگی‌های فلزات، شبه‌فلزات و نافلزات
یادداشت

↑ برای نمونه:
برینکلی می‌نویسد که بور دارای ویژگی‌های نافلزی ضعیف است.
گلینکا سیلیسیم را یک نافلز ضعیف توصیف می‌کند.
ابی و همکارانش در مورد رفتار شیمیایی ضعیف عنصرهای نزدیک به مرز فلز و نافلز بحث می‌کنند.
بوث و بلوم می گویند: «یک دوره، نشان‌دهندۀ یک تغییر گام‌به‌گام از عنصرهای با ویژگی فلزی بالا به عنصرهای با ویژگی فلزی ضعیف و عنصرهای ضعیف نافلزی به عنصرهای با ویژگی فلزی بالا است و سپس، در پایان، تقریبا تمام خواص شیمیایی ناگهان توقف ...».
یادداشت‌های کاکس: «عنصرهای نافلزی نزدیک به مرز فلزی (سیلیسیم، ژرمانیم، آرسنیک، آنتیموان، سلنیم، تلوریم) تمایل کمتری به رفتار آنیونی دارند و گاهی اوقات آن‌ها را شبه‌فلز می‌نامند."
↑  برای نمونه هوهر و کیتر اند کیتر را ببینید که ژرمانیم و آنتیموان را به عنوان فلزهای پس‌گذار طبقه‌بندی می‌کنند.
↑  پایدارترین شکل ترمودینامیکی عنصرها در فشار و درجه حرارت استاندارد (STP)، مگر اینکه موارد دیگری ذکر شده‌باشند.
↑  گزارش شده‌است که کوپرنیسیم تنها فلزی است که در دمای اتاق حالت گازی دارد.
↑  اینکه پولونیوم شکل‌پذیر است یا شکننده؛ مشخص نیست. بر اساس ثابت‌های الاستیک محاسبه‌شده پولونیوم قابل انعطاف است. این عنصر ساختار بلوری مکعبی ساده دارد. این ساختار، دارای سامانه لغزشی کمی است و منجر به شکل‌پذیری بسیار کم و پایداری پایین این عنصر در برابر شکستگی می‌شود.
↑  کربن به‌صورت گرافیت پوسته‌‌شده (گسترش‌یافته) و سیم‌نانولوله کربنی بلند فسفر به‌صورت فسفر سفید (موم‌مانند و نرم و انعطاف‌پذیر است و می‌توان آن را در دمای اتاق با چاقو برید)؛ گوگرد به صورت گوگرد پلاستیکی و سلنیوم به‌صورت سیم سلنیومی.
↑  برای شکل‌های پلی‌کریستال عنصرها، مگر اینکه موارد دیگری ذکر شده باشد. تعیین نسبت پواسون به‌گونه‌ای دقیق یک پیشنهاد دشوار است و ابهام قابل‌توجهی در برخی مقادیر گزارش‌شده وجود دارد.
↑  بریلیم در بین عنصرهای فلزی کمترین مقدار (۰٫۰۴۷۶) شناخته شده را دارد؛ ایندیم و تالیم دارای بیشترین مقدار (۰٫۴۶) هستند.
↑  برم ۰٫۱۳؛ سیلیسیم ۰٫۲۲؛ ژرمانیوم ۰٫۲۷۸؛ آرسنیک آمورف ۰٫۲۷؛ آنتیموان ۰٫۲۵؛ تلوریوم ~۰٫۲.
↑  کربن (گرافیت) ۰٫۲۵؛ کربن (الماس) ۰٫۰۷۱۸؛ فسفر سیاه ۰٫۳۰؛ گوگرد ۰٫۲۸۷؛ سلنیم آمورف ۰٫۳۲؛ ید آمورف ~۰.
↑  در فشار اتمسفر و برای عنصرهایی که ساختارشان شناخته شده است.
↑  معیار گلدهمر-هرتسفلد، نسبتی است که نیروی الکترون‌های ظرفیت یک اتم را در جای خود با نیروهای اعمال‌شده بر همان الکترون‌ها که ناشی از برهم کنش اتم‌های یک عنصر جامد یا مایع هستند، مقایسه می‌کند. هنگامی که نیروهای بین‌اتمی بزرگتر یا برابر با نیروی درون‌اتمی باشند، حرکت الکترونی الکترون ظرفیت نشان داده می شود، رفتار فلزی پیش‌بینی می‌شود. در غیر این صورت رفتار نافلزی پیش‌بینی می‌شود. معیار گلدهمر-هرتسفلد بر اساس استدلال‌های کلاسیک است. ا این حال، این روش یک توجیه عقلانی مرتبه اول نسبتاً ساده‌ای برای وقوع کاراکتر فلزی در میان عنصرها ارائه می‌دهد.
↑  مقادیر رسانایی الکتریکی فلزها از ۱۰۳ × ۶٫۹ زیمنس بر سانتی‌متر (S/cm) برای منگنز آغاز می‌شود و در ۱۰۵ × ۶٫۳ زیمنس بر سانتی‌متر (S/cm) برای نقره پایان می‌یابد.
↑  مقادیر رسانایی الکتریکی شبه‌فلزها از ‎۱٫۵ × ۱۰−۶‎ زیمنس بر سانتی‌متر برای بور آغاز می‌شود و در ‎۳٫۹ × ۱۰۴‎ زیمنس بر سانتی‌متر برای آرسنیک پایان می‌یابد. اگر سلنیم یک شبه‌فلز در نظر گرفته شود، محدودۀ رسانایی الکتریکی قابل اجرا تقریباً از ‎۱۰−۹‎ آغاز می‌شود و تا ‎۱۰−۱۲‎ زیمنس بر سانتی‌متر ادامه می‌یابد.
↑  مقادیر رسانایی الکتریکی نافلزها تقریباً از ‎۱۰−۱۸‎ برای گازهای بنیادی آغاز می‌شود و در ‎۳ × ۱۰۴‎ زیمنس بر سانتی‌متر برای گرافیت پایان می‌یابد.
↑  با این حال مت و دیویس یادآوری می‌کنند که «یوروپیم مایع دارای ضریب مقاومت دمایی منفی است» یعنی با افزایش دما رسانایی آن افزایش می‌یابد.
↑  در دمای اتاق یا نزدیک آن.
↑  چد مقادیر الکترونگاتیوی شبه‌فلزها را از ۱٫۸ تا ۲٫۲ تعریف می‌کند (مقیاس Allred-Rochow). او بور، سیلیسیم، ژرمانیم، آرسنیک، آنتیموان، تلوریم، پولونیوم و آستاتین در این گروه قرار داده‌بود. در بررسی کارهای چد، ادلر این انتخاب را خودسرانه توصیف کرد، زیرا عنصرهای دیگری نیز هستند که الکترونگاتیوی آن‌ها در این محدوده است از جمله مس، نقره، فسفر، جیوه و بیسموت. او در ادامه پیشنهاد كرد كه شبه‌فلزها به سادگی به عنوان «نیمه‌رسانا یا نیمه‌فلز» تعریف شوند و در کتاب «عنصرهای جالب بیسموت و سلنیم» را نیز شامل شوند.
↑  فسفر در ساخت فیلم‌های نازک (thin films) به عنوان یک کاربید شناخته می‌شود.
↑  برای نمونه سولفات‌های فلزهای واسطه، لانتانیدها و اکتینیدها را ببینید.
↑  سولفات‌های اسمیم با درجه اطمینان بالایی مشخص نشده اند.
↑  شبه‌فلزهای رایج: گزارش شده‌است که بور قادر به تشکیل یک اکسی‌سولفات ‎(BO)۲SO۴‎ و یک بی‌سولفات ‎B(HSO۴)3‎ و یک سولفات ‎B۲(SO۴)۳‎ است. وجود سولفات مورد مناقشه است. با توجه به وجود سیلیسیم فسفات ، یک سیلیسم سولفات نیز ممکن است وجود داشته باشد. ژرمانیم یک سولفات ناپایدار ‎Ge(SO۴)۲‎ تشکیل می‌دهد. (d ۲۰۰ °C). آرسنیک سولفات‌های اکسید ‎As۲O(SO۴)۲ (=As۲O۳.۲SO۳)‎ و ‎As۲(SO۴)۳ (= As۲O۳.۳SO۳)‎ را تشکیل می‌دهد. آنتیموان یک سولفات ‎Sb۲(SO۴)۳‎ و یک اکسی‌سولفات ‎(SbO)۲SO۴‎ تشکیل می‌دهد. تلوریم یک سولفات اکسید ‎Te۲O۳(SO)۴‎ تشکیل می‌دهد.
شبه‌فلزهای کمتر شناخته‌شده: پلونیم یک سولفات ‎Po(SO۴)۲‎ تشکیل می‌دهد. اشاره شده‌است که کاتیون استاتین در محلول‌های اسیدی با یون‌های سولفات یک مجموعه ضعیف تشکیل می‌دهد.
↑  هیدروژن، هیدروژن سولفات ‎(H۲SO۴)‎ را تشکیل می دهد. کربن، گرافیت هیدروژن سولفات ‎(C+
۲۴HSO–
۴ • (۴H۲SO۴))۲‎ (آبی‌رنگ) تشکیل می‌دهد. نیتروژن، نیتروسیل هیدروژن سولفات ‎(NO)HSO۴‎ و سولفات هیدروژن نیترونیم (یا نیتریل) ‎(NO۲)HSO۴‎ تشکیل می‌دهد. نشانه‌هایی از یک سولفات بازی برای سلنیم ‎(SeO۲ • SO۳‎ یا ‎SeO(SO۴))‎ وجود دارند. ید یک سولفات زرد پلیمری ‎((IO)۲SO۴)‎ تشکیل می‌دهد.
↑  انواع شبکه‌های لایه‌ای اغلب برگشت‌پذیر هستند.
↑  بر اساس جدولی از ترکیب عنصرهای زیست‌کره و سنگ‌کره (پوسته، جو و آب دریا) در جورگیفسکی، و توده‌های پوسته و آب‌کره در لید و فردریک ارائه می‌شود. جرم زیست‌کره ناچیز است (نسبت به دیگر اجزای کرۀ زمین)، جرمی در حدود یک میلیاردیم (۰٫۰۰۰۰۰۰۰۰۱) جرم سنگ‌کره دارد.[نیازمند منبع] اقیانوس‌ها حدود ۹۸ درصد آب‌کره را تشکیل می‌دهند، بنابراین، برای همۀ اهداف عملی، ترکیب متوسط آب‌کره، آب دریا است.
↑  گاز هیدروژن توسط برخی از باکتری‌ها و جلبک‌ها تولید می‌شود و جزئی طبیعی از گاز شکم است. این گاز را در جو زمین با غلظت ۱ قسمت در میلیون حجم پیدا کرد.
↑  فلوئور را می‌توان به‌شکل عنصر (به‌شکل تک اتم‌ها) یافت، هنگامی که در مادۀ معدنی آنتوزونیت مسدود شده باشد.
↑   در سال ۱۹۳۴، گروهی به رهبری انریکو فرمی اظهار داشت که ممکن است عنصرهای ترانورانیک در نتیجه بمباران اورانیوم با نوترون‌ها تولید شده باشند، یافته‌ای که برای چند سال به طور گسترده‌ای پذیرفته شد. در همان سال آیدا نودک، دانشمند آلمانی که بعدها سه بار نامزد جایزه نوبل شد، با انتقاد از این فرض، نوشت: می توان تصور کرد که هسته به چندین قطعه بزرگ تبدیل شود که البته ایزوتوپ‌هایی از عنصرهای شناخته‌شده خواهند بود اما همسایه عنصر تابش‌شده نخواهند بود.[با تأکید بر این موضوع که] نوداک، درک آن زمان را بدون ارائه اثبات تجربی و یا مبانی نظری به چالش کشید، اما با این وجود، چیزی را پیش‌بینی کرد که چند سال بعد به عنوان شکافت هسته‌ای شناخته شد. مقاله وی به‌طور كلی نادیده گرفته‌شد، زیرا در سال ۱۹۲۵، او و دو همكار خود ادعا كردند كه عنصر ۴۳ را كشف كرده‌اند، سپس پیشنهاد كردند كه ماسوریوم نامیده شود (بعداً در سال ۱۹۳۶ توسط Perrier و Segrè كشف شد و تکنسیم نامیده‌شد). اگر مقاله آیدا نودک پذیرفته می‌شد، احتمالاً آلمان دارای بمب اتمی بود و تاریخ جهان بسیار متفاوت بود.
تراشه‌های خالص آهن (۹۹٫۹۷٪ +)، تصفیه شده برقکافتی با خلوص بالا (۹۹٫۹۹۹۹٪ = ۶N) ۱ سانتی‌متر مکعب
تلوریم، توسط دیمیتری مندلیف به عنوان واسطه‌ای بین فلزها و نافلزها توصیف شده‌است
۲۵ میلی لیتر برم، مایع قرمز قهوه‌ای تیره در دمای اتاق