دراکولا
بازخوردها

نقادان امروزی اغلب می‌نویسند که رمان دراکولا پس از انتشار، با استقبال متفاوتی از سوی نقادان روبرو شد. برای نمونه، کارول مارگارت دیویسن به بازخورد «نامتوازن» نقادان هم‌عصر استوکر اشاره می‌کند. جان ادگار براونینگ، دانشوری که تحقیقاتش بر دراکولا و خون‌آشام‌های ادبی متمرکز است، در سال ۲۰۱۲ به بررسی نقدهای اولیهٔ رمان پرداخت و به این نتیجه رسید که دراکولا «رمانی تحسین‌شده از نظر نقادان» بوده است. ریموند تی. مک‌نالی و رادو فلورسکو در کتاب  در جست‌وجوی دراکولا (۱۹۷۲) به «موفقیت آنی» رمان اشاره می‌کنند. گابریل رونای می‌گوید این رمان «از سوی طرفداران و نقادان به‌عنوان نبوغ نویسندهٔ ژانر وحشت» شناخته شد و آنتونی مسترز به «جذابیت مردمی فوق‌العاده» آن اشاره می‌کند. از دههٔ ۱۹۷۰، دراکولا به‌طور قابل توجهی به موضوع موردعلاقهٔ پژوهش‌های دانشگاهی تبدیل شد. این رمان مسبب نگارش کتاب‌ها و مقالات غیرداستانی بوده است و یک مجله تخصصی داوری همتا دارد. پیچیدگی رمان، تفسیرهای متنوعی را ممکن ساخته است؛ به‌طوری که آنکا آندریسکو گارسیا به علاقهٔ پژوهشگران در زمینه‌های روان‌کاوی، پسااستعماری، طبقهٔ اجتماعی و ژانر گوتیک اشاره می‌کند.
درمورد خانم رادکلیف گفته می‌شود آن زمان که رمان‌هایش را که اکنون فراموش شده‌اند، می‌نوشت، خودش را در انزوای کامل قرار می‌داد و گوشت خام می‌خورد تا به آثارش فضایی تاریک، غمناک و وحشتناک را القا کند. اگر از خلاف آن اطمینان نداشتیم، ممکن بود درمورد روش و رژیم غذایی آقای برام استوکر، زمانی که رمان دراکولا را می‌نوشت، همین گفته شود.
دیلی میل، ۱ ژوئن ۱۸۹۷
دراکولا پس از انتشار با استقبال خوبی مواجه شد. اغلب، نقادان این رمان را با دیگر آثار نویسندگان ادبیات گوتیک مقایسه می‌کردند و معمولاً در نقد آن‌ها از رمان‌نویس ویلکی کالینز و زن سفیدپوش (۱۸۵۹) به‌دلیل شباهت در سبک و ساختار نام برده می‌شد. در نقدی که در بوکسلر به چاپ رسید، به این اشاره شد که سبک رمان دراکولا به‌گونه‌ای است که انگار کالینز آن را نوشته باشد. همچنین فردی ناشناس نقدی برای ستردی ریویو نوشت که در آن اظهار کرد دراکولا سبک آن رادکلیف را که پیشگام ادبیات گوتیک است، بهبود بخشید. نویسنده ناشناس دیگری استوکر را «ادگار آلن پوی دههٔ نود» توصیف کرد. از دیگر افرادی که مقایسه‌هایی در تأیید رمان دراکولا با دیگر رمان‌نویسان ادبیات گوتیک نوشته‌اند، می‌توان به خواهران برونته و مری شلی اشاره کرد. آرتور کانن دویل پس از خواندن دراکولا برای استوکر نامه فرستاد و نوشت: «پروفسور پیرمرد بسیار عالی است و دو دختر هم همین‌طور. از صمیم قلب به شما تبریک می‌گویم که چنین کتاب خوبی نوشته‌اید.»
بسیاری از نقادان در نخستین نقدهایشان مجذوب تلقی خاص استوکر از افسانهٔ خون‌آشام‌ها شدند. یکی از نقادان، دراکولا را بهترین داستان خون‌آشامی دانست که تا آن زمان نوشته شده بود. نقاد دیلی تلگراف خاطرنشان کرد که گرچه نویسندگان در آثار گوتیک پیشین مانند قلعهٔ اوترانتو، نوشتهٔ هورس والپول ماوراءطبیعی را از میهن خویش دور نگاه می‌داشتند اما در دراکولا این موضوع هم در سرزمین‌های دوردست، در کوه‌های کارپات رخ می‌دهد و هم در وطن، در ویتبی و همپستید هیث. نشریهٔ استرالیایی ادورتایزر این رمان را توأمان هیجانی و خانوادگی دانست. یکی از نقادان «قدرت قابل توجه» نثر استوکر را ستود و آن را امپرسیونیستی توصیف کرد. آن‌ها کمتر به بخش‌هایی که در انگلستان می‌گذرد، علاقه داشتند و دریافتند که خون‌آشام برای داستان‌های دور از میهن مناسب‌تر است. مجلهٔ بریتانیایی ونتی فیر اشاره کرد که این رمان بعضی وقت‌ها، ناخواسته خنده‌دار بود و به بیزاری دراکولا از سیر پرداخت.
در اکثر نقدها، از دراکولا به‌عنوان داستانی ترسناک یاد می‌شود. نقدی که در منچستر گاردین در سال ۱۸۹۷ منتشر شد، ظرفیت این رمان را برای سرگرمی ستود اما به این نتیجه رسید که استوکر در گنجاندن این‌همه وحشت اشتباه کرده‌است. به همین ترتیب، ونتی فیر عقیده داشت رمان «تحسین‌برانگیز» و جذاب است اما نمی‌توان آن را به کسانی که «قوی» نیستند، توصیه کرد. بسیاری از نشریه‌ها نثر استوکر را به‌عنوان عاملی مؤثر در حفظ وحشت رمان تحسین کردند. یکی از نقادان سان فرانسیسکو ویو این رمان را «شکستی ادبی» توصیف کرد. آن‌ها توضیح دادند که همراه کردن خون‌آشام‌ها با تصویرهای ترسناک مانند تیمارستان و «اشتهای غیرطبیعی»، وحشت را بیش از حد نمایان کرده‌است و آثار دیگر در این گونه مثل مورد غیرعادی دکتر جکیل و آقای هاید خویشتن‌داری بیشتری داشتند.