stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سارگون دوم
سال‌های پس از ۷۱۵ پ. م

ایجاد این پایگاه جنگی نیرومند در پشت سر ماننا نمی‌توانست تأثیر عمیقی در سیاست دولت مزبور نداشته باشد. و نتیجهٔ این وضع در طی سال‌های بعد و لشکرکشی‌های سارگون دوم بسوی مشرق - ۷۱۵، ۷۱۳ - مشهود افتاد.
ایالت‌های کیشه سو و خارخار که توسط سارگن دوم تأسیس شده بود بخشی مهم از سرزمینی را که دیاکو به ظاهر از طرف ماننا، در آنجا حکومت می‌کرد، از آن منتزع ساخته و به خود ملحق کردند. - تا حدّی که تشخیص مکان قلمرو او مقدور است - فقط بخشی از درّهٔ قزل اوزن، بالاتر از میانه، در حیطهٔ تصرّف دیاکو باقی ماند. آنگاه به وضوح معلوم شد، پادشاه ماننا که خود مطیع و منقاد آشوریان است نمی‌تواند تکیه‌گاه و مدافع دولت دیاکو باشد. روسا پادشاه اورارتو به‌وسیلهٔٔ پیک‌هایی این نکته را گوشزد دیاکو ساخت. روسا در آن زمان علیه اولّوسونو به عملیات جنگی دست زده بود و این اقدامی بود تنبیهی و انتقامی در مقابل طرفداری اولّوسونو از آشوریان. سالنامه‌های سارگن دوم مشعر است که روسا در سال -۷۱۶ پ.م. - ۲۲ قلعهٔ ماننا را تصرّف کرد و دیاکو را تشویق نمود که از ماننا جدا شود و دیاکو پسر خود را به عنوان گروگان و نمایندهٔ خویش نزد روسا فرستاد. متأسفانه متون آشوری محلّ ۲۲ قعلهٔ مذکور را مشخّص نمی‌سازند؛ ولی چنان‌که گفته شد در ناحیه‌ای میان ماننا و آشور قرارداشتند، زیرا که سارگون دوم در سال - ۷۱۵ پ.م. - نه تنها قلاع مزبور را از اورارتو پس گرفت بلکه مستقیماً به آشورشان ملحق ساخت. و سپس علیه دیااوکو لشکر کشید و وی را با خانواده‌اش اسیر و به هامات سوریه تبعید نمود.
سارگن دوم تهاجم بسوی بخش سفلای قزل اوزن را ادامه داد و وارد آندیا شد. این محل متصرفهٔ شخصی بود بنام تِلوسینا که دست کم از سال - ۷۱۹ پ.م. - متحد روسا شمرده می‌شد. در آن زمان آندیا به یاری بگداتو فرمانفرمای اوئیش دیش و متاتی فرمانفرمای زیکرتو علیه آزا مبارزه می‌کرد. از این ناحیه ۴۲۰۰ اسیر و تعداد زیادی دام برده شد. سارگن دوم به منظور تسجیل برتری خویش بر سرزمین شرقی، در ایزیرت تختگاه ماننا تصویر خود را بر سنگ منقور کرد.
شورش در خارخار

پیرامون سال - ۷۱۵ پ.م. - شورش عظیمی در ایالت خارخار که به تازگی فرمانبردار شده بود وقوع یافت. شورش مزبور کار اتحادیه قبایل ماد بود و محتملا از الی‌پی کمک به شورشیان می‌رسید و به مجاور و از آن جمله بیت همبان و نامار نیز سرایت کرد. سارگون دوم از بیت سانگی بوتی، اور ُیاکا، سیگریس و ساپاردا و او ُپاریا در شمار ایالات شورشی نام می‌برد.
لشکریان آشور علیه شورشیان اقدام کردند و توانستند چند قلعه را در سرزمین رودک علیا و رودک سفلی اشغال کنند و از آن جمله بود چهار قلعهٔ کیششلو، کیندائو، آنزاری و بیت باگای که توسط پادگان‌های دائمی آشوری اشغال شدند. به‌طوری‌که در سالنامه‌ها منقول است قلعهٔ خارخار به منظور مطیع ساختن ماد سخت مستحکم شده بود. در ایالت بیت همبان دژ کی میّرا بتصرف ایشان درآمد و بیش از ۲۵۳۰ نفر را به اسارت بردند.
ولی سارگن دوم نتوانست اراضی را که مسخّر ساخته بود - چون ایالات دیگر - به زیر فرمان خویش درآورد. فرمانفرمایان محلی در املاک خویش و در حدود ایالت باقی ماندند و فقط پرداخت خراجی را به آشور تعهد کردند. ظاهراً این عمل رسمی بود که از زمان سلطهٔ ماننا معمول گشته بوده.
محتمل است که دسته‌های جنگی مرکب از ساکنان محلی را وارد نیروهای مسلح آشوری ساختند. فرمانفرمایان نواحی که جزو اتحادیه قبایل ماد بودند در سراسر اتحادیهٔ مزبور تا بیک نی خراجگزار سارگن دوم شمرده می‌شدند. بعد خواهیم دید که وصول خراج از مردم نه تنها در سرزمین‌های دور دست بلکه در آنجاییکه اصطلاحاً ایالات مادی آشور خوانده می‌شد، فقط به یاری نیروهای مسلّح و اعزام قشون مقدور بود.
نفوذ کامل آشوریان فقط در نقاطی حکمفرما بود که دژهای آنان بر آن ناظر بودند و مردم محل را تبعید کرده به جایشان ساکنان کشورهای دیگر را ساکن ساخته بودند؛ ولی در پیرامون این نقاط اهالی مادی و کوتی تحت فرمان فرمانفرمایان پیشین و سران قبایل خویش بودند و فقط وقتی خراج می‌پرداختند که به عنف مجبورشان کنند یا ضرورت قطعی اقتضا کند.
سال بعد از اطفای شورش خارخار

لشکرکشی سال - ۷۱۴ پ.م. - به منظور تنبیه زیکرتو و آندیا که هنوز سر به اطاعت ننهاده بودند طرح شده بود. در آغاز لشکرکشی، سارگن دوم وارد ایالت سوریگاش - یکی از ایالات ماننا - شد. شاید سوری‌گاش همان ایالتی باشد که روسای یکم در سال ۷۱۶ پ.م. تسخیر کرد. هدایای ماننا در این محل توسط اولوسونو پادشاه آن کشور و کسان و مشاوران وی تقدیم سارگن دوم شد. آنگاه سارگن دوم به منظور تظاهر جنگی از متصرفهٔ پادشاهی غیر مستقل و کوچک آلاباری در بخش علیای زاب کوچک گذشت و تعدادی اسب و دام از بلا پالی دین دست نشاندهٔ خویش برسم هدیه گرفت و سپس وارد ایالت آشوری پارسوا گشت و محتمل است منظورش استتار نیّات واقعی خویش و فریب دادن طرف یعنی اورارتو بود. اینجا از طرف خداوندان دهکده‌های اراضی ماد که قبلاً مطیع آشوریان گشته بودند و بلاواسطه مجاور آن بودند هدایایی به سارگن دوم تقدیم شد. متن مزبور نام ۲۶ فرمانفرما را ذکر می‌کند و اسم تالتا فرمانفرمای الیپی در رأس فهرست قرار گرفته‌است. اینان به سارگون‌دوم تعدادی اسب و قاطر و دام‌های شاخ‌دار و شتران دو کوهان تحویل دادند. ظاهراً عامّه چنین پنداشتند که سارگون‌دوم می‌خواهد لشکرکشی به ماد مرکزی را تکرار کند؛ ولی نیّات وی بالکل دیگر گونه بود. شاه آشور از پارسوا حرکت کرده از کوه‌ها و گردنه‌ها گذشته وارد سرزمین میّسو که یکی از ایالات ماننا بود شد. در آنجا طبق قرار قبلی اولوسونو در قلعهٔ زیرداکا چشم براه وی بود و انبارهای پر از خواربار تهیه کرده، هدایایی از اسبان و دام‌ها به لشکریان آشور تقدیم داشت. سارگن دوم در طی مذاکرات با اولوسونو شاه ماننا، گویا به درخواست وی نوید داد که علیه اورارتو لشکرکشی می‌کند و اراضی را که ماننا در کرانهٔ شرقی دریاچه ارومیه از دست داده‌است مسخّر ساخته به وی بازمی‌گرداند. ضیافتی به افتخار اولوسونو و ماننائیان ترتیب داده شد و اولوسونو گرچه زیر دست سارگن دوم نشست ولی به هر حال بالاتر از جاییکه در گذشته پدرش ایرانزو اشغال می‌کرد جلوس کرد؛ و با این عمل ماننا کشوری متحد آشور شناخته شد. در اینجا هدیه‌های فرمانفرمایان از دو قلعهٔ گیزیل بوندا یعنی زیزی از آپپاتار و زالا از کیت پات واقع در مرز پارسوا که در ارسال آن تأخیر شده بود، دریافت گردید.
جنگ سارگن دوم با روسا

سارگن‌دوم به رغم وعدهٔ خویش که جنگ با روسا را آغاز کند و شاید باز هم به خاطر گمراه کردن روسا به طرف سرحدّات جنوبی و جنوب شرقی ماننا حرکت کرد و متوجه زیکرتو شد. در قلعهٔ ماننایی پانزیش که با زیکرتو و آندیا هم‌مرز بود مرکز آذوقه این لشکرکشی تأسیس گشت. آنگاه سارگن‌دوم از رودک ایشتازائو گذشته وارد ایالت آئوکانه در سرزمین متاتی زیکرتویی شد. متاتی روش دیرین را بکار بست و مقّر خویش یعنی قلعهٔ پاردو - نزدیک میانه - را ترک گفته در کوه اوُآشدیریکا علی‌الظاهر بزغوش داغ کنونی و به احتمال ضعیف سبلان پنهان شد؛ ولی به این اقدام اکتفا نکرده و به شتاب نیروهای جنگی خویش را برای الحاق به روسای یکم روانه کرد. روسا که از نیّت سارگن دوم یعنی نفوذ در ناحیهٔ مجاور دریای کاسپین زیکرتو مطلع شده بود از سمت مغرب با عجله پیش می‌آمد تا راه او را از پشت سر سدّ نماید و تارومارش کند.
در این میان سارگن‌دوم محافظانی را که متاتی در گردنهٔ اوُآش دیرمکو گذاشته بود از میان برداشت و ۱۳ دژ زیکرتویی را غارت و ویران کرد و سپس به ناگهان جهت حرکت خویش را تغییر داده متوجه مغرب و ایالت اوئیشدیش متعلق به ماننا در ناحیهٔ مراغه فعلی که از طرف اورارتو اشغال شده بود، گشت. این تغییر جهت، ظاهراً، هم از آغاز لشکرکشی جزو نقشهٔ سارگن‌دوم بود و وی در اوئیشدیش گزارشی از عامل و جاسوس خود دریافت که مؤید این نقشه بود. عامل خبر داد که لشکریان روسا نزدیک می‌شوند. احتمالاً این جاسوس بلاپالیدین حاکم آلاباری یکی از شاهکان بود.
سال ۷۱۳ و حمله به ماد

سارگون‌دوم در سال - ۷۱۳ پ.م. - لشکرکشی به داخل ماد را آغاز کرد. مادها از سال ۷۱۴ منتظر حمله بودند و از آن بیم داشتند. بهانهٔ این لشکر کشی شورشی بود که در ناحیهٔ کارالا وقوع یافت و ساکنان آنجا مردی را که دست‌نشاندهٔ آشوریان بود طرد کردند و سارگون‌دوم ساکنان کارالا را قلع‌وقمع کرد و از آنجا عازم الی پی و ماد گشت؛ و پس از ورود به الی‌پی دالتا پادشاه آنجا را بر سریر سلطنت کارالا مستقر ساخت. این عمل بدان سبب ضرورت یافت که پادشاه مزبور طرفدار آشور بود و اتباع وی و حتی بزرگان و اعیان نیز از این رهگذر از وی ناراضی بودند لشکریان آشور از آنجا به داخل ماد رهسپار شدند. متن منبع در این مورد چنین می‌گوید:
کشور سیگری سو، کشور بائیت‌عان، ایالت ماد که در مرز الی‌پی است، کشور…، کشور آپساخوتی، کشور پانوآتّی، کشور اوتیرنا، دهکده دیریستانو، کشور …، کشور اوریاکی، کشور ریمانوتی، (؟)، ایالت کشور اوپورئی، کشور اویادائوئه، کشور بوستیس، کشور آگازی، کشور آمباندا، کشور دانانو، ایالت مادهای دور دست در مرزهای کشور آریبی یا مشرق و همچنین ایالت مادهای مقتدر که یوغ خدای آشور را فرو افکندند و به کوه‌ها و بیابان‌ها، مانند دزدان روی آوردند من هیزم شعله‌ور به تمام دهکده‌های ایشان افکندم و سراسر سرزمین ایشان را به تل‌های ویران و فراموش شده مبدل ساختم.
قطعهٔ بالا از چندین جهت جالب توجه است. مسیر سارگون‌دوم آنچنانکه باید روشن نیست ولی مبدأ آن الی پی نزدیک کرمانشاه بود. از اماکن نامبرده نام‌های اوریاکّی و اوپوریا (اوپورئی - اوپاریا) آشناست اوپاریا شاید همان «نی‌پاریا» در متون تیگلت پیلسر سوم باشد. هر دو محل جزو ایالت خارخار بوده‌است. این موضوع در مورد ناحیهٔ سیگریس که نام آن در آغاز متن آمده نیز صادق است؛ بنابراین دیگر ایالات را نیز، نباید دور از اراضیی که قبلاً به آشور ملحق شده بود، جستجو کرد.
مع‌هذا متن دیگر سارگون‌دوم این نکته را تأیید می‌کند که ایالات آگازی و آمباندا به نواحی مادهای سرحد «آریبی‌های شرق» تعلق داشتند.
اسامیی از قبیل آپساخوتی و پازئوآتی و غیره باقی می‌ماند که در متون دیگر ذکری از آن‌ها نیست و ظاهراً در مشرق الی پی قرار داشته‌اند. ریشهٔ اکثر این نام‌ها گویا ایرانی می‌باشد.
متن منقول در بالا از آن جهت که ایالات مذکور را به دو گروه تقسیم کرده جالب است. این دو گروه عبارتند از: «ایالاتی که در حدود آریبی یا شرق قرار دارند» و گروه دوّم «ایالات مادهای مقتدر که … در کوه‌ها و بیابان‌ها می‌گشتند».
اصطلاح آریبی عادتاً در متون آشوری طبق موازین لهجهٔ آشوری زبان اکدی یا به حالت اضافی یا جمع است و از حالت مفرد «عارابو» و «عاروبو» یا «عاراب» می‌آید. ولی مسلّم است که در این مورد صحبت از عرب در میان نیست و «آریبی‌شرق» که در متن سارگون‌دوم مذکور است مفهوم دیگری دارد. دو گونه می‌توان توضیح داد. توضیح اول این است که مقصود صحرانشینان شرق می‌باشد یعنی، به ظنّ قوی، قبایل صحرا نشین ایرانی. اما طبق توضیح دوم پسوند «بی» را باید «په» خواند همچنان‌که در مورد الی‌پی چنین است یعنی چون پسوند عیلامی جمع، و «آری‌په». در این صورت به معنی آریایی‌ها خواهد بود. پیشتر گفتیم که این تعبیر به نظر می‌رسد درست است و ناگزیرمان نمی‌کند که این «آریایی‌ها» را عیلامی زبان بدانیم. ظواهر حکم می‌کنند که در اینجا منظور آریزانتها می‌باشند؛ یعنی آن قبیلهٔ مادی که، از قدیم ایرانی زبان بوده‌است. اسامی اماکن «در حدود آریبی» ایرانی است و این خود در سرزمین ماد در سده هشتم پ.م. موضوع نادری است. این واقعیت نیز با نظر فوق وفق می‌دهد.
مادهای مقتدر و مادهای مشرق

متن سارگن‌دوم میان مادها مقتدری که … در کوه‌ها و بیابان‌ها در گردشند و آریبی‌ها (آریاها) تفاوت قائل است و این خود جالب است. منشیان سارگن‌دوم از ترکیب قومی ساکنان ماد نیک مطلع بودند - دیدیم که همواره مردم اصلی ماد غربی یا کوتیان را از اتحادیه قبایل ماد تمیز می‌دادند، بدین سبب جالب اینجاست که مادها را از آریایی‌های خاص و خلّص یا «آریبی» جدا می‌دانستند. البته از اینجا نباید چنین نتیجه گرفت که در آن زمان میان مادای به معنی محدود کلمه، عنصر ایرانی بسیار قوی وجود نداشت. بر عکس، نام‌های نمایندگان مادای به وضوح تمام حاکی از آن است که چنین عنصر نیرومندی وجود داشته‌است؛ ولی به هر تقدیر عنصر مزبور برتری نداشته و حکمفرما نبوده.
یک متن دیگر سارگن‌دوم که متأسفانه بسیار بریده بریده‌است، فهرست دقیق‌تر و مشروح‌تری از ایالات ویران شده توسط آشوریان را در طی لشکرکشی سال - ۷۱۳ پ.م. - با ذکر نام فرمانفرمایان به‌دست می‌دهد. بخشی از این فهرست با پایان فهرست سال - ۷۱۴ پ.م. - مطابق است. طبق متون سارگون‌دوم، وی بر روی هم از ۴۵ نفر از پیشوایان ماد خراج یا هدیه گرفت و از فهرست‌های منقول وی نام قریب پنجاه تن به ویژه آرباکو مادی مشخص است.
بنابر این دولتی که که دیوک (دیاکو) تأسیس کرده بود - هر چه بوده باشد - هنوز برخلاف آنچه هرودوت گفته‌است دولتی که سراسر خاک ماد را متحد کرده باشد نبود.
آخرین لشکرکشی سارگن دوم به خاک ماد

آخرین لشکرکشی آشوریان به خاک ماد در عهد سارگن دوم در سال - ۷۰۶ پ.م. - وقوع یافت. تالتا پادشاه الیپی که خدمتگزار وفادار آشوریان بود در آن زمان درگذشته بود و نابرادری او نیبه که به شوتروک ناخونته دوم پادشاه ایلام استظهار داشت علیه اسپابارا نامی که مورد توجه آشوریان بود برخاست. سارگن دوم لشکریان هفت تن از رئیسان ایالات را به جنگ الیپی گسیل داشت. نیبه با ۴۵۰۰ کماندار ایلامی در دژ مرعوبیشتو (ماروبیشی) در حصار نشست ولی قلعه به‌دست دشمن افتاد و بعد یک پادگان آشوری در آنجا مستقر گشت.
با آنکه الیپی در ظاهر استقلال خودش را حفظ کرده بود دیگر ممکن نبود چون عامل سیاسی مستقل و هستهٔ احتمالی اتحاد آتی ماد بدان بنگرند؛ و چون در سال - ۷۰۲ پ.م. - سناخریب پسر سارگن دوم بار دیگر علیه الیپی لشکر کشید آن دولت ضعیفتر گشت. استوانهٔ راسام علی‌رسم می‌گویند که سارگن دوم در طی لشکرکشی سال ۷۰۵ پ.م. در آسیای صغیر هلاک شد؛ ولی اشترک قبیله یا جنگجویان کولومان را که ظاهراً موجب هلاکت سارگن دوم گشته همان ساکنان دژ مادی کیلمان یا کولومان می‌داند. ای. م. دیاکونوف - «منابع آشوری بابلی در تاریخ اورارتو» شمارهٔ ۳۹، ذیل سال ۷۰۵ پ.م. اشاره می‌کند که سارگن دوم بخاطر «کولومیان» هلاک شد اشترک «کولومیان» را در خاک ماد می‌داند.
وجه تسمیه کولومان

اصطلاح کولومان (کی‌لمان) با اسلوب زبان‌شناسی تطبیقی ممکن است این‌گونه تعبیر شود که کلمه نخست یعنی «کی» یا «کو» همان مفهوم شاه را داشته و هر دو واژه کاربرد زیادی در زبان پارسی داشته‌اند، مانند کورش و کی‌خسرو. شاید قسمت اوّل کلمهٔ کولومان یا کیلمان به معنی شاه باشد. بخش دوم اصطلاح مزبور ممکن است به دو کلمهٔ «لوم» و «آن» در واژهٔ کولومان، «لم» و «آن» در واژهٔ کیلمان تجزیه شود. استنتاج از اصطلاحات یاد شده را شاید بتوان با واژهٔ کولی تطبیق یا تشبیه نمود. اینکه کولی‌های مهاجر و چادرنشین از قبایل بسیار کهن ایرانی باشند بعید نیست ولی چرا کولی لقب یافته‌اند آشکار نیست. کولی‌ها اگر چه هیچگاه وارد دایرهٔ مدنیت نشدند اما همیشه پیشوا و رهبری بزرگ داشته‌اند که بر کُل ایشان فرمانروا بود به همین سبب کو که به مفهوم پیشوا و کولی به معنی دارای پیشوا یا شاه است به ایشان لقب داده شده‌است. در اذهان ملل ایرانی کولی‌ها به جنگجو بودن شهره بودند اما به سبب بینش کم سیاسی، در ادوار تاریخی، گاهی آلت دست دشمنان نیز قرار گرفته‌اند. به هر تقدیر شاید کولومان‌ها اسلاف کولی‌های امروزی باشند و این قبایل با اسکیت‌های مهاجر که در تیراندازی مهارت داشتند قابل قیاس است.
کوچاندن مادها به عنف. از نقش بر جسته آشوری نینوا. سده هفتم پ.م.
پیاده‌روی مشاهیر ایتالیا

پیاده‌روی مشاهیر ایتالیا در ضلع شمالی خیابان کالج تورنتو
پیاده‌روی مشاهیر ایتالیا (انگلیسی: Italian Walk of Fame) یا به اختصار «IWOF» واقع در تورنتو، انتاریو کانادا یک پیاده‌روی مشاهیر است که موفقیت‌ها و دستاوردهای افراد موفق ایتالیایی‌تبار را قدر می‌نهد. پیاده‌روی مشاهیر در مرکز شهر در محلهٔ «لیتل ایتالی» واقع شده است. در کف این پیاده‌رو ستاره‌هایی در ضلع شمالی خیابان کالج بین خیابان گریس و خیابان کلینتون قرار گرفته‌اند.
پیاده‌روی مشاهیر ایتالیا را جیمی برتوچی و ماریسا لانگ بنیان‌گذاری کردند که در ۷ سپتامبر ۲۰۰۹ راه‌اندازی شد.
برخی مشاهیر و سال دریافت ستاره

۲۰۰۹ کانی فرانسیس
۲۰۰۹ جانکارلو جانینی
۲۰۱۰ آرماند آسانته
۲۰۱۰ انریکو کولانتونی
۲۰۰۹ دین مارتین
۲۰۱۱ رابرتو لونگو
۲۰۱۱ فرانکو نرو
۲۰۱۱ کانی استیونز
۲۰۱۲ ماریا گراتسیا کوچینوتا
۲۰۱۲ بورلی دی آنجلو
۲۰۱۲ جو پانتولیانو
۲۰۱۳ جنیفر دیل
۲۰۱۳ رابرت داوی
۲۰۱۳ جان ساکسون
۲۰۱۴ جو مانتگنا
پیرانیا

برای دیگر کاربردها، پیرانیا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| پیرانیا | پیرانیا |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرتوبالگان
راسته:: تتراسانان
تیره:: کاراسینان
زیرخانواده:: دندانه‌شکمان Géry, 1972
سرده‌ها: سرده‌ها
  Catoprion   Pristobrycon  Pygocentrus  Pygopristis  Serrasalmus:   Catoprion   Pristobrycon  Pygocentrus  Pygopristis  Serrasalmus
پیرانیا (پرتغالی: Piranha؛ ‏اسپانیایی: Piraña‎؛ ‏پرتغالی: [piˈɾɐ̃ɲɐ]؛ ‏ اسپانیایی: [piˈɾaɲa]) یک گروه از ماهیان آب شیرین است که در رودهای آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند. پیرانیا یکی از گروه‌های ماهیان گوشت‌خوار است. در صورتی که به آن غذا داده نشود، هم‌نوع‌خواری نیز در بین آنها مشاهده شده‌است. پیرانیا یکی از ماهیان خانوادهٔ کاراسیده‌ها (کاراسین‌ها) است که خود شامل انواع مختلفی از ماهیان پیرانا می‌باشد (بیش از۳۰ گونه).
بعضی از انواع پیراناها مهاجم و خطرناک هستند اما در مجموع، این ماهی‌ها آنقدرها که در فیلم‌ها و فرهنگ عامه، تهاجمی و مرگبار جلوه داده می‌شوند، خطرناک نیستند. پیرانیا در گروه ماهی‌های گوشت‌خوار است که در آبهای شیرین به ویژه در رودهای آمریکای جنوبی زندگی می‌کند.
انواع

پیرانیا شکم قرمز (سینه سرخ) - Red Breasted Piranha - Red Bellied Piranha - Red Piranha - Natterer's Piranha
پیرانیا سیاه black Piranha
پیرانیا سفید white Piranha
پیرانیا ناتری
پیرانیا خالدار
لوون توخیکیان

لوون سیمونی توخیکیان (ارمنی: Լևոն Սիմոնի Թուխիկյան؛  زادهٔ ۸ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ - درگذشته ۲۲ مارس ۱۹۳۱) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۲ مارس ۱۹۳۱ در گیومری به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنر نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۸۰)، هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۲)، مدال شجاعت کار و جایزه دولتی ارمنستان شوروی شد. وی در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
زن و شوهر (فیلم ۲۰۱۷)

| زن و شوهر | زن و شوهر |
| --- | --- |
کارگردان: سیمونه گودانو
بازیگران: پیرفرانچسکو فاوینو کاسیا اسموتنیاک   فرانچسکا کاوالین
تاریخ‌های انتشار:  ۱۲ آوریل ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-04-۱۲)  
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
زن و شوهر (به ایتالیایی: Moglie e marito) فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی  است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیرفرانچسکو فاوینو، کاسیا اسموتنیاک، مارتا گاستینی، فرانچسکا کاوالین و آندرئا بروسکی ایفای نقش کرده‌اند.
پرویز شاهین‌خو

| پرویز شاهین‌خو | پرویز شاهین‌خو |
| --- | --- |
پرویز شاهین‌خو - مهر ۱۳۹۴: پرویز شاهین‌خو - مهر ۱۳۹۴
زادهٔ: ۱ مهر ۱۲۹۴ تهران، ایران
درگذشت: ۱۶ مرداد ۱۳۹۵ (۱۰۰ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: سینما: ۱۳۵۳ و ۱۳۶۴ تا ۱۳۸۶
فرزندان: مینا شاهین‌خو
پرویز شاهین‌خو (۱ مهر ۱۲۹۴ – ۱۶ مرداد ۱۳۹۵) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی بود.
زندگی

پرویز شاهین‌خو در سال ۱۲۹۴ در تهران به‌دنیا آمد. او از سال ۱۳۱۲ در گروه تئاتر خیرخواه مشغول بازی در تئاتر شد و در سال ۱۳۱۴ در کلاس سینمایی اوانس اوهانیانس شرکت کرد که موجب شد در دو فیلم به نام‌های آبی و رابی و حاجی آقا آکتور سینما همکاری کند. شاهین‌خو در سال ۱۳۱۷ وارد هنرستان هنرپیشگی شد و بعد از گرفتن دیپلم از سال ۱۳۱۸ در تئاتر «نصر و دهقان» به اجرای نقش‌های مختلف پرداخت.
همچنین وی در سال ۱۳۱۳ در اداره تفتیش قاچاق مملکتی، مفتش بود و از سال ۱۳۱۶ کارمند بانک گردید. نام وی در ابتدا «امیرزند» بود که به دلیل ممنوعیت انتخاب نام امیر به دستور رضاشاه، وی نام خود را به پرویز تغییر داد. او در سال ۱۳۴۵ بازنشسته گردید.
ایفای هشت نقش مختلف در سریال سربداران و سریال‌های روزی روزگاری، تفنگ سرپر، امام علی، ولایت عشق، کوچک جنگلی و برخی مجموعه‌های تاریخی دیگر از کارهای شاهین‌خو بود.
وی همچنین در سال ۱۳۸۲ در فیلم سینمایی بابا عزیز به کارگردانی محمد ناصر خمیر با گلشیفته فراهانی و حسین پناهی همبازی بود. آخرین فعالیت تلویزیونی وی، نقش آفرینی در سریال روزگار قریب (کیانوش عیاری - ۱۳۸۶) و آخرین کار سینمایی‌اش، صد سال به این سال‌ها (سامان مقدم - ۱۳۸۶) بود.
وی در روز شنبه ۱۶ مرداد ۱۳۹۵ خورشیدی پس از یک دوره بیماری، به دلیل مشکلات ریه فوت کرد.او در هنگام درگذشت، ۱۰۰ سال داشت.
کارنامه بازیگری > سینما

۱۳۵۳ مسافر
۱۳۵۷ کاروانها
۱۳۶۴ مادیان
۱۳۶۵ روزهای انتظار
۱۳۶۶ پرستار شب
۱۳۶۷ شاخه‌های بید
۱۳۶۷ دوران سربی
۱۳۶۹ نقش عشق
۱۳۶۹ مجنون
۱۳۶۹ حکایت آن مرد خوشبخت
۱۳۷۱ یکبار برای همیشه
۱۳۷۱ باز باران
۱۳۷۲ سپیدیال
۱۳۷۳ روز واقعه
۱۳۷۴ طالع سعد
۱۳۷۴ شیرین و فرهاد
۱۳۷۵ فصل پنجم
۱۳۷۷ ایران سرای من است
۱۳۸۲ بابا عزیز
۱۳۸۳ ما همه خوبیم
۱۳۸۶ صد سال به این سال‌ها
کارنامه بازیگری > تلویزیون

| سال | نام | سمت | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۲ | شاید برای شما هم اتفاق بیفتد | بازیگر | احمد معظمی | اپیزود:رؤیای تلخ |
| ۱۳۸۶ | روزگار قریب | بازیگر | کیانوش عیاری |  |
| ۱۳۸۲–۱۳۸۱ | معصومیت ازدست‌رفته | بازیگر | داوود میرباقری |  |
| ۱۳۸۱–۱۳۷۷ | تفنگ سرپر | بازیگر | امرالله احمدجو |  |
| ۱۳۸۰ | غزل غزل‌ها | بازیگر | هوشنگ توکلی | شبکه ۱ |
| ۱۳۸۰ | تازه چه خبر همسایه؟ | بازیگر | امیر سماواتی بهروز بقایی | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۹ | ولایت عشق | بازیگر | مهدی فخیم‌زاده | این سریال یک نسخه سینمایی هم دارد. |
| ۱۳۷۸–۱۳۷۷ | بگذار آفتاب برآید | بازیگر مهمان | حسین مختاری | شبکه ۳ |
| ۱۳۷۵ | حادثه پشت کلام | بازیگر | علی بیابانی | از برنامه سیمای خانواده شبکه ۱ پخش می‌شد. |
| ۱۳۷۴ | داستان یک شهر | بازیگر | خسرو معصومی | این سریال در ابتدا «خانه‌های شاد» نام داشت و از شبکه ۱ پخش می‌شد و نباید آن را با سریالی دیگر به همین نام به کارگردانی اصغر فرهادی (۱۳۷۸- شبکه تهران) اشتباه کرد. |
| ۱۳۷۴ | زیر گنبد کبود | بازیگر | بهمن زرین‌پور | شبکه تهران |
| ۱۳۷۵–۱۳۷۳ | تنهاترین سردار | بازیگر | مهدی فخیم‌زاده |  |
| ۱۳۷۲ | خورشید بر خاک | بازیگر | حسین مختاری | کارگردان تلویزیونی: «مسعود فروتن» - شبکه ۲ |
| ۱۳۷۲–۱۳۷۱ | آپارتمان | بازیگر | اصغر هاشمی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۱ | تله‌فیلم «لبخند سبز پاییز» | بازیگر | علی بیابانی |  |
| ۱۳۷۱–۱۳۷۰ | روزی روزگاری | بازیگر | امرالله احمدجو | سال ۱۳۷۱ روزهای دوشنبه از شبکه یک پخش می‌شد. |
| ۱۳۷۰ | تله‌فیلم «پیوند» | بازیگر | حسین خندان | گروه کودک و نوجوان شبکه ۲ |
| ۱۳۷۰ | امام علی | بازیگر | داوود میرباقری |  |
| ۱۳۶۶–۱۳۶۳ | کوچک جنگلی | بازیگر | بهروز افخمی | در نقش «مشهدی محمدرسول» |
| ۱۳۶۳ | افسانه سلطان و شبان | بازیگر | داریوش فرهنگ |  |
| ۱۳۶۳ | سربداران | بازیگر | محمدعلی نجفی | شبکه ۱ |
| ۱۳۶۲ | تله‌فیلم «بادیه‌های شیر» | بازیگر | محمد آفریده | شبکه ۲ |
| ۱۳۶۲ | پای صحبت‌های باباعلی | بازیگر | شیرین جاهد | این مجموعه، از برنامه کودک و نوجوان شبکه ۱ پخش می‌شد و در آن «کمند امیرسلیمانی» و «لهراسب غفرانی فر» (در نقش مریم و محمد، نوه‌های «باباعلی») بازی می‌کردند. |
| ۱۳۶۰ | مثل‌آباد | بازیگر | رضا ژیان | کارگردان تلویزیونی: «مسعود فروتن» |
| ۱۳۵۴ | تخت ابوالنصر | بازیگر | مرتضی علوی |  |
| ۱۳۵۲ | خانه‌به‌دوش (مراد برقی) | بازیگر | پرویز کاردان | در نقش آقای محور (وکیل مدافع) |
:
میکائیل پوغوسیان

| میکائیل پوغوسیان | میکائیل پوغوسیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳۱ مهٔ ۱۹۵۴ ‏(۷۰ سال) ایروان، ارمنستان
دیگر نام‌ها: ارمنستانی
پیشه(ها): خواننده، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، بازیگر و چهره تلویزیونی
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۶–اکنون
جوایز:  
میکائیل مُوسِسی پوغوسیان (ارمنی: Միքայել Մովսեսի Պողոսյան؛ زادهٔ ۳۱ مهٔ ۱۹۵۴) یک خواننده، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، بازیگر و چهره تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
زندگی‌نامه

وی در ۳۱ مه ۱۹۵۴ در ایروان زاده شد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده‌است. پوغوسیان یکی از داوران نسخه ارمنستانی پاپ آیدل است.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سمفونی سکوت (۲۰۰۱)، گمشده و پیداشده در ارمنستان (۲۰۱۲)، زمین‌لرزه (۲۰۱۶) اشاره کرد.
جوایز

هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان
مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان
مرجان هالیسیتس

| مرجان هالیسیتس | مرجان هالیسیتس |
| --- | --- |
مرجان هالیسیتس، Halysites: مرجان هالیسیتس، Halysites
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: گزنده‌تباران
رده:: گل‌سان‌زیان
راسته:: مرجان تخته‌ای
تیره:: Halysitidae
مرجان هالیسیتس (نام علمی: Halysites) نام یک سرده از راسته مرجان تخته‌ای است.
هرمان‌میلر

این مقاله دربارهٔ مبلمان با برند هرمان‌میلر است. برای افرادی به نام هرمان میلر، هرمان میلر (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
صندلی استراحت و زیر پایی  صندلی راحتی ایمز: صندلی استراحت و زیر پایی  صندلی راحتی ایمز
نوع: شرکت سهامی عام
نماد سهام شرکت: نزدک: MLHR اس‌اندپی ۴۰۰
ISIN: US6005441000 
صنعت: لوازم خانگی
بنا نهاده: ۱۹۰۵؛ ۱۱۹ سال پیش (۱۹۰۵-خطا: زمان نامعتبر}})  زیلند، میشیگان
دفتر مرکزی: زیلند، میشیگان
محدودهٔ فعالیت: جهانی
تعداد کارکنان: ۸٬۰۰۰ نفر
وبگاه: hermanmiller.com
شرکت میلرنول (به انگلیسی: MillerKnoll, Inc)که تحت عنوان هرمان‌میلر (به انگلیسی: Herman Miller) تجارت می‌کند؛ یک شرکت آمریکایی است که مبلمان اداری، تجهیزات و لوازم خانگی را تولید می‌کند، که در سال ۱۹۰۵ میلادی با عنوان شرکت مبلمان استار تأسیس شد. در ابتدا این شرکت مبلمان، به ویژه مبلمان سوئیت‌های اتاق خواب، به سبک احیاءگری تاریخی تولید می‌کرد.
از معروف‌ترین طرح‌های تولیدی آن می‌توان به صندلی آئرون، میز نوگوچی، مبل مارشمالو، صندلی میرا و صندلی راحتی ایمز اشاره کرد. هرمان‌میلر همچنین با اختراع کیوبیکل (اتاقک) اداری در سال ۱۹۶۸ میلادی (که در ابتدا به عنوان «دفتر اقدام» شناخته می‌شد) توسط رابرت پراپست، مدیر تحقیقاتی آن زمان، شناخته می‌شود.
فورستر هاروی

| فورستر هاروی | فورستر هاروی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ ژوئن ۱۸۸۴ شهرستان کورک، جزیره ایرلند
درگذشت: ۱۴ دسامبر ۱۹۴۵ (۶۱ سال) لاگونا بیچ، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ملیت: ایرلندی
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۲–۱۹۴۵
فورستر هاروی (انگلیسی: Forrester Harvey؛ ۲۷ ژوئن ۱۸۸۴ – ۱۴ دسامبر ۱۹۴۵) هنرپیشه اهل ایرلند بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به تارزان و معشوقه‌اش، ربه‌کا، رینگ، ساده‌لوح در آکسفورد، کاپیتان بلاد، آرزوهای بزرگ، تارزان مرد گوریلی، مرد گرگ‌نما و مرد نامرئی اشاره کرد.
میراندا جولای

| میراندا جولای | میراندا جولای |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ فوریهٔ ۱۹۷۴ ‏(۵۰ سال)
میراندا جولای (انگلیسی: Miranda July؛ زادهٔ ۱۵ فوریهٔ ۱۹۷۴) یک هنرپیشه، کارگردان، نویسنده و نوازنده اهل ایالات متحده آمریکا است.
کتاب‌های وی «هیچ‌کس مثل تو مال اینجا نیست» ، «چگونه بیشتر تو را دوست داشته باشم» و رمان «اولین آدمِ بد» است.
کتاب «هیچ‌کس مثل تو مال اینجا نیست» که برنده جایزه «فرانک اوکانر» نیز می‌باشد توسط فرزانه سالمی به فارسی ترجمه شده است.رمان «اولین آدمِ بد» توسط حمید دشتی ترجمه و توسط نشر نیماژ منتشر شده است. 
او همچنین نویسندگی، کارگردانی و هنرپیشگیِ دو فیلم «من، تو و همه آن‌هایی که می‌شناسیم» محصول سال 2005 و «آینده» محصول سال 2011 را در کارنامه خود دارد.