نظریه همگرایی نمادین
انتقاد

ارنست جی. بورمن، نظریه پرداز نظریه همگرایی نمادین، استاد سابق ارتباطات در دانشگاه مینه سوتا ادعا کرد SCT نظریه ای هم عینی و هم تفسیری است. روش‌های تعیین موضوع‌ها، انواع و چشم‌اندازهای فانتزی، رویکردی انسان گرا ایجاد می‌کند که تفسیری است. SCT اغلب مورد ستایش قرار می‌گیرد ولی کمی غیرمعمول است اگر تصور شود دارای معیارهای عینی و تفسیری است.
ارنست بورمن، جان اف. کرگان و دونالد سی. شیلدز در سال ۱۹۹۴ به انتقادات اولیه پاسخ دادند. بورمن خاطرنشان کرد نکته ای که SCT فاقد آنست، امکان پیش‌بینی و کنترل ارتباطات انسانی در سال ۱۹۸۲ است.
ام گریفن در استدلال‌هایی مطرح می‌کند که نظریه همگرایی نمادین یک نظریه عینی است. نظریه همگرایی نمادین عینی است زیرا بر اشتراک فانتزی‌های گروهی تمرکز می‌کند که همگرایی نمادین را ایجاد می‌کند و به عنوان یک اصل جهانی برای همه افراد صرف نظر از زمان، فرهنگ و زمینه ارتباطی که صادق هست و چارچوب بندی شده‌است.
در ادامه چهار مورد از آزمون‌هایی است که می‌توان برای SCT در یک طرف عینی تفسیر کرد:
یک نظریه عینی خوب توضیح می‌دهد که چه اتفاقی خواهد افتاد و چرا اتفاق می‌افتد. این نظریه توضیحات مناسبی در مورد بحث گروهی و چگونگی منطقی بودن آن ارائه می‌دهد. این می‌تواند در بحث گروه‌های جنجالی به ما کمک کند که اعضای گروه در یک زمان یا با مماسات کلامی صحبت می‌کنند. با این حال، جیمز اولوفووت، استاد ارتباطات کالج بوستون معتقد نیست که توضیحات بورمن به اندازه کافی پیش برنده باشد. وی در نقد دلسوزانه با هدف بهبود نظریه، ادعا می‌کند SCT به اندازه کافی توضیح نمی‌دهد که چرا انسان‌ها مستعد دراماتیکی شدن واقعیت و به اشتراک گذاری تخیل در وهله اول هستند. اگرچه SCT بیشتر این نقد را پوشش می‌دهد، بورمن می‌گوید: «SCT به اندازه کافی توضیح نمی‌دهد که چرا انسان‌ها مستعد به تصویر کشیدن واقعیت و به اشتراک گذاری تخیل در وهله اول هستند.»
یک نظریه عینی خوب پیش‌بینی می‌کند چه اتفاقی می‌افتد. SCT به وضوح به این ویژگی واجد شرایط یک نظریه عینی بودن دست یافته‌است. SCT می‌تواند پیش‌بینی کند وقتی یک زنجیره فانتزی بین اعضا فوران می‌کند، همگرایی نمادین نیز رخ می‌دهد. بدون این فوران زنجیره ای، انسجامی در داخل گروه وجود نخواهد داشت. اگرچه SCT می‌تواند پیش‌بینی کند تخیلات اتفاق می‌افتد ولی نمی‌تواند پیش‌بینی کند چه زمانی دراماتیک کردن پیام سبب ایجاد یک واکنش زنجیره ای می‌شود. بورمن SCT را مشابه «نظریه تکامل زیست شناختی داروین» می‌دانست و با آن مقایسه کرد. این نظریه نشان می‌دهد بدون تخیلات مشترک، انسجام وجود نخواهد داشت. یک نظریه تکاملی می‌تواند نحوه تکامل انسان‌های مدرن را توضیح دهد ولی نمی‌تواند مسیر تکامل بیشتر را پیش‌بینی کند. SCT شامل آگاهی گروهی در طول زمان و توصیفی از نیروهای پویا است که الگوهای ارتباطی کشف شده را تبیین می‌کند ولی زمان وقوع آنها را توضیح نمی‌دهد.
یک نظریه تفسیری خوب ارزش‌های مردم را روشن می‌کند. SCT با ایجاد زمینه مشترک، ملاقات ذهن و ارتباط همدلانه، ارزش‌های جامعه بلاغی را برجسته می‌سازد. این نظریه توضیح نمی‌دهد هنگامی که فردی نادیده گرفته شده یا از گروه کنار گذاشته می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد زیرا افراد وقتی نادیده گرفته می‌شوند مشکل پیدا می‌کنند.
یک نظریه تفسیری خوب درک جدیدی از افراد ارائه می‌دهد. روش SCT کار بسیار خوبی در جهت‌دهی منتقدان بلاغی با تمرکز بر زبان نمادین انجام می‌دهد. تمرکز تحلیلگر موضوع فانتزی بر چشم‌اندازهای بلاغی در جوامع مختلف مانند نقد فمینیستی به دنبال الگوهای تسلط مردان و چگونگی تأثیر پیام‌های طرفدار غذا خوردن بر افراد آن جامعه است.
در سال ۲۰۰۳ جاشوا گان انتقاد پیچیده‌ای از آنچه بورمن تصور منسوخ شده از SCT را دربرمی‌گیرد و شامل ساختاری اومانیستی از بازیگران انسانی آگاه است که با آژانس کار می‌کنند، ارائه کرد. در مقابل، گان یک ساختار پست‌مدرنیسمی را ارائه می‌دهد که به‌طور ناخودآگاه کار می‌کند، و آثار بورمن را به عنوان دوران گذشته قبل از اینکه مایکل مک‌گی مطالعه بلاغی در مورد مسایل ایدئولوژی انجام دهد، مورد انتقاد قرار داد. بورمن، کراگان و شیلدز در همان سال به رد یا رد انتقادات گان پاسخ دادند. یک استدلال مدعی پشتیبانی می‌گوید SCT اندازه‌گیری اختیار آگاهانه انسان را می‌توان در استفاده عمدی از بلاغت برای ایجاد همگرایی تصور شده از گروه توسط گروه مدافع مذهبی به منظور پرداختن به یک مشکل خاص مشاهده کرد.