ایمی آدامز
حرفه > تئاتر دینر و اوایل حضور در تلویزیون (۱۹۹۴–۲۰۰۴)

آدامز فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان رقصنده در تولیدات تئاتر دینر در سال ۱۹۹۴ از نمایش ردیف هم‌سرایان در بولدر، کلرادو آغاز کرد. برای این اجرا لازم بود که قبل از برخاستن برای رفتن به روی صحنه، در غذاخوری پیشخدمتی بکند. او از آواز خواندن و رقصیدن لذت می‌برد اما علاقه‌ای به پیشخدمتی نداشت و هنگامی که یکی از رقصندگان همکار (که آدامز او را دوست خود می‌دانست) اتهامات نادرستی درباره‌اش به کارگردان گفت، باعث شد که به مشکل برخورد. آدامز گفت «واقعاً هیچ‌وقت نمی‌دانستم این دروغ‌ها چی بود. فقط می‌دانستم که مدام با من تماس می‌گیرند و دربارهٔ فقدان در حرفه‌ای بودنم سخنرانی می‌کردند.» او این کار را از دست داد اما به اجرا در تئاتر دینر واقع در سالن موسیقی هریتیج اسکوئر دنور و خانهٔ تئاتر دینر کانتری ادامه داد. در طول اجرای نمایش هرچیزی ممکن است واقع در خانهٔ تئاتر دینر کانتری در سال ۱۹۹۵، مایکل بریندیزی، رئیس و کارگردان هنری تئاتر دینر چنهسن واقع در مینیاپولیس آدامز را دید و به او پیشنهاد کار در چنهسن را داد. آدامز به چنهسن، مینه‌سوتا رفت که در آن‌جا برای سه سال بعد در تئاتر اجرا کرد. او عاشق «اطمینان و برنامه‌ریزی» این کار بود و گفته است که از آن چیزهای چشمگیری آموخت. اما کار طاقت‌فرسا اثرات بدی بر او گذاشته بود: «من مقدار زیادی صدمات مکرر داشتم—بورسیت در زانوهایم، عضلات تحلیل‌رفته در کشالهٔ رانم، عضلهٔ دورکننده و نزدیک‌کننده. بدنم فرسوده شده بود.»
طی مدت زمانی که آدامز در چنهسن بود، او در نخستین فیلم خود—فیلم طنز کوتاه سیاه‌وسفید که د کرومیوم هوک نام داشت، ایفای نقش کرد. بلافاصله پس از آن، در حالی که او برای مراقبت از عضلهٔ صدمه دیده‌اش مرخصی گرفته بود، در مصاحبهٔ بازیگری که به‌صورت محلی برای فیلم طنز هالیوودی آخر خوشگل‌ها (۱۹۹۹) دربارهٔ جشنوارهٔ دختران زیبا با بازی کیرستن دانست، الن بارکین و کرستی الی برگزار شد بود، شرکت کرد. آدامز برای بازی در نقش مکمل یک هلهله‌چی بی‌بندوبار انتخاب شد. او احساس می‌کرد که شخصیت کاراکترش از شخصیت خود بسیار متفاوت بود و نگران این بود که چطور مردم او را درک خواهند کرد. این پروژه به‌صورت محلی فیلم‌برداری شد و این گونه آدامز توانست در کنار حضور در صحنه‌های فیلمبرداری، در نمایش بریگادون هم به روی صحنه رود. دل‌گرمی کرستی الی، آدامز را ترغیب کرد که فعالیت حرفه‌ای خود را با جدیت در سینما دنبال کند و او در ژانویهٔ ۱۹۹۹ به لس آنجلس نقل مکان کرد. او تجربهٔ اولیهٔ خود در این شهر را «تلخ» و «ناخوشایند» توصیف کرد و دلتنگِ زندگی گذشته‌اش در چنهسن شده بود.
آدامز در لس آنجلس برای هر نقش که پیدا می‌کرد تست بازیگری می‌داد اما اکثراً به او نقش‌های «دختر بدجنس» داده می‌شد. نخستین نقش او، یک هفته پس از نقل مکانش، در مجموعهٔ تلویزیونی منچستر پرپ از شبکهٔ فاکس به دست آمد. این مجموعه اسپین‌آف فیلم مقاصد بی‌رحمانه است و او در نقش اصلی کاترین مرتویول (با بازی سارا میشل گلر در فیلم) ظاهر شد. این مجموعه به‌دنبال بازنویسی‌های متعدد فیلم‌نامه و دو بار تعطیلی در مراحل ساخت لغو شد. آدامز بعداً گفت صحنه‌ای بحث‌برانگیز که در آن کاراکترش دختری را به خودارضایی بر روی اسب تشویق می‌کند، اساساً دلیل اصلی لغو آن بود. سه قسمت فیلم‌برداری‌شده مجدداً تدوین و در سال ۲۰۰۰ در فیلم مقاصد بی‌رحمانه ۲ منتشر شدند. به رغم اینکه این فیلم نقدهای منفی داشت، ناتان رابین از ای. وی. کلاب نوشت آدامز نقش سلطه‌گر خود را با «شادی خبیثانه‌ای» ایفا می‌کند که تا حد زیادی در نقش‌آفرینی بی‌تاثیر سارا میشل گلر از این شخصیت وجود ندارد.
آدامز سپس یکی از نقش‌های مکمل نوجوان کینه‌جو از یک ستارهٔ سینما (با بازی کیمبرلی دیویس) را در فیلم کمدی مهمانی ساحل روانی (۲۰۰۰) ایفا کرد؛ این فیلم طنزی ترسناک از فیلم‌های در سبک بیچ پارتی و اسلشر است. او این نقش را به منزلهٔ ادای احترام به بازیگر سوئدی-آمریکایی آن مارگرت ایفا کرد. آدامز در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ به‌صورت مهمان در چندین مجموعهٔ تلویزیونی ظاهر شد؛ از مجموعه‌هایی که در آن حضور داشت می‌توان به نمایش دهه ۷۰، افسون‌شده، بافی قاتل خون‌آشام‌ها، اسمالویل و بال غربی اشاره کرد.
به‌دنبال نقش‌های کوتاه در سه محصول سال ۲۰۰۲—قانون کشتار، کدو تنبل و در خدمت سارا—که مخاطبان بالایی نداشتند، آدامز نخستین نقش مطرح خود را در کمدی-درام اگه می‌تونی منو بگیر ساختهٔ استیون اسپیلبرگ به دست آورد. او در این فیلم نقش پرستاری به‌نام برندا استرانگ را ایفا کرد که فرانک ابگنیل جونیور (با بازی لئوناردو دی‌کاپریو) عاشقش می‌شود. این فیلم اعتماد به نفس او را افزایش داد. علی‌رغم موفقیت فیلم و ستایش تاد مک‌کارتی، منتقد ورایتی، برای «حضور گرم» او در آن، این فیلم نتوانست به حرفهٔ او ترقی دهد. آدامز تا یک سال بعد از اکران این فیلم هیچ تجربهٔ کاری نداشت و باعث شد تقریباً بازیگری در سینما را کنار بگذارد. او در عوض در کلاس‌های بازیگری ثبت‌نام کرد و پی برد که چیزهای بسیاری وجود دارد که او هنوز آن‌ها را نیاموخته است. چشم‌انداز شغلی او ظاهراً در یک سال بعد به‌دلیل دریافت پیشنهاد سودآوری برای بازی در درام تلویزیونی دکتر وگاس از شبکهٔ سی‌بی‌اس بهبود یافت اما او بعد از پخش چند قسمت کنار گذاشته شد. در عرصهٔ سینما، او فقط در فیلم فرار آخر (۲۰۰۴) با بازی فرد سویج نقشی کوتاهی داشت.