stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
صفت
انواع صفت > صفت فاعلی

شیوهٔ ساخت: بن مضارع + پسوند …
آن است که بر کنندهٔ کار یا دارندهٔ معنی دلالت کند و نشانه‌های آن عبارت‌اند از:
«نده» که به بن مضارع فعل افزوده می‌شود: بیننده، خواهنده، شناسنده، بافنده
«ان» مثل: خواهان، پرسان، دمان، روان، دوان
«الف» که آن نیز به  بن مضارع  فعل افزوده می‌شود، مانند: شکیبا، زیبا، خوانا، گویا، بینا، پویا
«ار» در بیشتر موارد به  بن ماضی (یا همان بن گذشته) فعل افزوده می‌شود، مانند: خریدار، خواستار، برخوردار، گرفتار، پرستار، بُردار
«گار» که به هر دو بن‌های ماضی و مضارع افزوده می‌شود، مانند: آموزگار، پرهیزگار، آمرزگار، آفریدگار
«کار» که غالباً به آخر اسم معنی ملحق می‌شود، مانند: ستمکار، فراموشکار
«گر» در آخر اسم معنی می‌آید، مانند: پیروزگر، دادگر، بیدادگر
صفت فاعلی که به «نده» ختم شود، غالباً در عمل و صفت غیر ثابت به کار گرفته می‌شود، مانند: رونده، یعنی کسی که عمل رفتن را انجام می‌دهد.
صفاتی که به «ان» ختم می‌شود، بیشتر معنی حال را می‌دهد، مانند: سوزان، نالان، روان، دوان
صفاتی که به «الف» ختم می‌شود، حالت ثابت را می‌رساند، مانند: دانا
لغاتی که به «گار، کار، گر» ختم می‌شود مبالغه را می‌رساند مانند: آموزگار، ستمکار، ستمگر
«گار» همیشه بعد از واژه‌هایی که از فعل مشتق می‌شود می‌آید ولی «کار» پس از اسم معنی و غیر مشتق به کار می‌رود.
«گر» در غیر اسم معنی، شغل را می‌رساند، مانند: آهنگر و این جزو صفات فاعلی نیست.
<<== ترکیب صفت فاعلی ==>>
صفت فاعلی چهار نوع دارد:
۱- حالت اضافی که صفت به مابعدِ خود اضافه می‌شود:
فزایندهٔ باد آوردگاه / فشانندهٔ خون ز ابر سیاه
۲- با تقدّم صفت و حذف کسرهٔ اضافه:
جهاندار محمودِ گیرنده شهر / ز شادی به هرکس رساننده بهر
۳- با تأخیر صفت بدون آن که در آن تغییری رخ دهد:
من‌ام گفت یزدان پرستنده شاه / مرا ایزد پاک داد این کلاه
۴- با تأخیر صفت و حذف علامت صفت «نده» مانند سرافراز، گردن‌فراز که سر افرازنده و گردن‌فرازنده بوده و این کار قیاسی است.
هرگاه صفت فاعلی با مفعول یا یکی از قیود مثل: بیش، کم، بسیار، پیش، پس و نظایر آن ترکیب شود علامت صفت حذف می‌شود مثل: کم گوی، پیش‌گوی، کم‌گوی، بسیاردان، پیشرو، پس‌رو
صفتی که به «ان» ختم می‌شود، هرگاه مکرر شود، ممکن است علامت صفت را از اول حذف کنند، مثل: لرزلرزان، جنب‌جنبان، پرس‌پرسان، کش‌کشان، لنگ‌لنگان
انواع صفت > صفت مفعولی

شیوهٔ ساخت: بن ماضی + پسوند…
صفت مفعولی بر آنچه فعل بر آن واقع شده باشد، دلالت می‌کند، مانند: پوشیده، برده. یعنی آنچه پوشیدن و بردن بر آن واقع شده باشد و علامت آن «ه» ماقبل مفتوح است که به بن ماضی فعل افزوده می‌شود.
آنچه گفته شد برای افعال ساده است. برای افعال مرکب اگر دارای همکرد کردن باشند صفت مفعولی نداریم و اگر همکرد فعل مرکب غیر از کردن باشد با افزودن پسوند «ه» به ستاکِ گذشتهٔ همکرد صفت مفعولی ساخته میشود.
ترکیبات صفت مفعولی از این قرار است:
آن که صفت را مقدم داشته، اضافه کنند، مانند: پرودهٔ نعمت، آلودهٔ منت.
با تقدیم صفت و حذف حرکت اضافه، مانند: آلوده نظر
آن که صفت را در آخر آورند و هیچ تغییری ندهند، مثل: خواب‌آلوده، شراب‌آلوده
مانند نوع سوم ولی با حذف علامت صفت، مثل: خاک‌آلود، نعمت‌پرورد، دست‌پخت
با تأخیر صفت و حذف «ده» از پایان آن، چنان‌که به ترکیب صفت فاعلی شبیه باشد: پناه‌پرور، دست‌پرور
هرگاه بخواهند صفت مفعولی را که تخفیف یافته، جمع ببندند آن را به حال اول برمی‌گردانند، مثلاً: دست‌پروردگان
ولی در تخفیف صفت فاعلی برگرداندن به حال اصلی لازم نیست، مثل: گردنکشان، سرافرازان، نامداران
انواع صفت > صفت برتر

صفت برتر (تفضیلی) آن است که در آخر آن لفظ «تر» افزوده شود و مفاد آن، ترجیح موصوف است بر شخص دیگر که در وجود صفت با او شریک و همتاست و آن تنها به آخر صفت و کلماتی که در معنی صفت باشد، پیوسته شود، مانند: گوینده‌تر، شتابنده‌تر، فزاینده‌تر، گریانده‌تر، مردتر، برتر
صفت برتر به یکی از سه طریق زیر استعمال می‌شود:
با «از»: خِرد از مال سودمندتر است.
با «که»: دانش بهتر که مال. سیرت پسندیده‌تر که صورت.
با اضافه، چنان‌که گوییم: تواناترِ مردم کسی است که دانایی او فزون‌تر باشد.
صفت برترین:
هرگاه بخواهند صفت برتر را اضافه کنند: «ین» در آخر آن می‌آورند: بزرگ‌ترینِ شعرای ایران فردوسی است.
الفاظی از قبیل: مه، به، که و بیش به معنی صفت برتر به کار می‌روند و در آخر آن‌ها نیز «ین» درمی‌آورند: مهین، بهین، کهین.
هرگاه «ین» در آخر صفات تفضیلی درآید، افادهٔ معنی تخصیص کند، مثل: کمترین، فاضل‌ترین.
در این حالت اگر صفت برتر را اضافه کنند، مابعد آن را جمع آورند، مثل: بزرگ‌ترینِ مردان و فاضل‌ترینِ رجال امروز اوست؛ و بدون اضافه باید لفظ مفرد استعمال شود: تواناترین مرد، بیناترین شاگرد.
انواع صفت > صفت نسبی

صفت نسبی آن است که نسبت به چیزی یا محلی را برساند و علامت‌های آن عبارت است از:
۱- «ی» در آخر کلمه مانند: آسمانی، زمینی، آتشی، هوایی، خاکی، پارسی، اصفهانی، نیشابوری
«ی» نسبت همواره به مفرد پیوسته می‌شود و کلماتی از قبیل: کاویانی، خسروانی، کیانی، پهلوانی، نادر است و بر آن قیاس نمی‌توان کرد.
۲- «ه» مخفی و غیرملفوظ: دوروزه، یک‌شبه، یکساله، صده، دهه، هزاره
و این «ه» غالباً در ترکیبات عددی استعمال می‌شود؛ و گاهی تنهایی در غیر این مورد استعمال شده‌است، مثل: نبرده
«ین» و این در آخر اسم‌ها درمی‌آید: سفالین، جوین، خونین، گندمین، بلورین؛ و گاهی این ادات را با «ه» جمع می‌کنند و در آخر کلمه می‌آورند: بلورینه، زرینه، سیمینه، پشمینه
«گان» مانند: گروگان، پدرگان
انواع صفت > صفت مرکب (صفت ترکیبی)

صفاتی را که از ترکیب دو کلمه حاصل شود، مرکب یا صفت ترکیبی می‌گویند و اقسام آن به شرح زیر است:
ترکیب تشبیهی که از به هم پیوستن «مشبه» به «مشبه» یا «مشبه» به «وجه شبه» حاصل می‌شود، مثل: نیکوکار، اندوهگین، گل‌رنگ، مشک‌بوی، حق‌شناس
ترکیب دو اسم بدون ادات: جفاپیشه، هنرپیشه
ترکیب دو اسم به اضافهٔ ادات مثل: نیزه‌به‌دست
ترکیب اسم با ادات مانند: باشعور، باحال، باغیرت، باایمان
انواع صفت > صفت سماعی و قیاسی

واژه‌ای را که دارای معنی وصفی باشد و در زبان پارسیِ کنونی برای آن اشتقاق یا ترکیبی در تصور نباشد، صفت سماعی گویند: گران، سبک، نیک، بد، زشت، تنگ، کوتاه
کلماتی که بر رنگ دلالت می‌کنند بیشتر صفت سماعی هستند: سپید، سیاه، سرخ، زرد
و گاه قیاسی: نیلی، آبی، سرمه‌ای
۳- صفات سماعی هنگام ترکیب مقدم هستند: گران‌سنگ، سبک‌مغز، کوتاه‌قد
و گاه مؤخر: چشم‌سفید، بالابلند
شیوه کاربرد صفت

صفت پیش از موصوف و بعد از آن نیز می‌آید، و هرگاه موصوف مقدم باشد به شکل اضافه استعمال می‌شود و کسرهٔ اضافه بر حرف آخر موصوف وارد می‌شود: دیوار بلند
هرگاه موصوف به «و» یا «الف» ختم شود، در آخر آن «ی» اضافه می‌شود و وقتی به «ه» مخفی ختم شود، «ی» ملیِّنه اضافه می‌شود: نیروی زمینی، هوای پاک، کوچهٔ تنگ
صفت‌های مرکب غالباً به واسطهٔ یکی از اجزای خود به موصوف مرتبط می‌شوند و بنابراین از صفت و موصوف تشکیل می‌شوند
مطابقهٔ صفت با موصوف روا نیست و چون موصوف، جمع باشد صفت را مفرد می‌آورند و همین روش میان نویسندگان و شاعران معمول بوده و هم‌اکنون نیز متداول است و برخلاف این نیز مواردی در سخن بزرگان دیده شده که صفت را با موصوف تطبیق می‌دهند
چندی صفت و موصوف

هرگاه موصوفی دارای چند صفت باشد آن را به یکی از سه طریق استعمال می‌کنند:
الف - موصوف را مقدم می‌کنند و صفات را به همدیگر اضافه می‌کنند، مانند: آسمانِ غرانِ بیکران
ب- صفات را به هم عطف می‌کنند، مانند: طبیعت زیبا و دوست‌داشتنی
ج- بعضی از صفات را پیش از موصوف و بعضی را پس از آن می‌آورند و در صورتی که در آخر موصوف، «ی» وحدت نباشد، اضافه می‌کنند، مانند: سپید موی بلند.
هرگاه صفت و موصوف متعدد باشد، ممکن است آن را به یکی از چند طریق استعمال کنند:
الف- هر صفتی با موصوف خود ذکر شود، مانند: دشت وسیع و کوه بلند
ب- موصوف‌ها مقدم و صفت‌ها مؤخر باشند و در این صورت یا هر دو صفت به هر دو موصوف ممکن است راجع شود یا آن که هر صفتی به یکی از موصوف‌ها تعلق گیرد، مانند کوه‌ها و دشت‌های وسیع و بلند.
همچنین ممکن است یک صفت دارای دو موصوف باشد، مانند دشت خشک بیکران.
تَقَدُّمِ صفت بر مضافٌ‌الیه

وقتی موصوف را بخواهند اضافه کنند، صفت را می‌آورند و پس از آن عمل اضافه را انجام می‌دهند و این مطّرد و در نظم و نثر متداول است، ولی در بعضی مواقع اضافه را بر وصف مقدم می‌کنند: هوای آلودهٔ تهران.
«ی» وحدت در موصوف و صفت

«ی» وحدت یا در آخر صفت درمی‌آید چنان‌که می‌گوییم: «مرد فاضلی است. طبع لطیفی دارد»، و اکنون این طریقه زبان فارسی معمول است؛ یا در آخر موصوف، مذکور می‌افتد
هرگاه مقصود از صفت بیان جنس و نوع موصوف باشد، بیشتر آن را با «ی» وحدت همراه می‌کنند و در اول آن لفظ «ازین» می‌آورند
هرگاه مقصود تعداد و شمردن اوصاف باشد، آن را هم عطف نمی‌کنند
در موقع ندا و الحاق «ی» وحدت به هریک از صفت‌ها، مقصود شمردن و تعداد اوصاف باشد و غالباً موصوف ذکر نمی‌شود.
ضمیر موصوف

ضمیر «من» از میانهٔ ضمایر، موصوف واقع می‌شود
در سایر ضمایر، صفت در حکم توضیح و به‌منزلهٔ بدل است.
صفت حالیه

مانند: شادان، بهاران، گریان
ورن گنیه

| ورن گنیه | ورن گنیه |
| --- | --- |
گنیه در سال ۱۹۶۴: گنیه در سال ۱۹۶۴
نام تولد: Laverne Clarence Gagne
زاده: ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۶ رابینزدیل، مینه‌سوتا
درگذشته: ۲۷ آوریل ۲۰۱۵ (۸۹ سال) بلومینگتن، مینه‌سوتا
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Verne Gagne
قد: ۵ ft ۱۱ in (۱٫۸۰ m)
وزن: ۲۱۵ پوند (۹۸ کیلوگرم)
مربی: Joe Pazandak Tony Stecher
آغاز: ۱۹۴۹
بازنشستگی: ۱۹۸۱
وِرن گَنیه (انگلیسی: Verne Gagne; ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۶ – ۲۷ آوریل ۲۰۱۵) بازیکن فوتبال آمریکایی و کشتی‌گیر حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود که ۱۶ بار قهرمان سنگین‌وزن جهان شد.
کوکو بی. ویر

| کوکو بی>  ویر | کوکو بی>  ویر |
| --- | --- |
نام تولد: James W. Ware, Jr.
زاده: ۲۰ ژوئن ۱۹۵۸ ‏(۶۶ سال) یونیون سیتی، تنسی
همسر(ها): Joyce Ware (died 2009) Tamela James (m. 2020)
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Koko Ware Koko B. Ware Stagger Lee Sweet Brown Sugar
قد: ۵ ft ۷ in (۱٫۷۰ m)
وزن: ۲۲۸ پوند (۱۰۳ کیلوگرم)
معرفی: Union City, Tennessee
مربی: Herb Welch
آغاز: 1978
بازنشستگی: ۲۰۱۹
کوکو بی. ویر (انگلیسی: Koko B. Ware؛ زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۵۸) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای، و متخصص الهیات اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به رسلمانیا ۳ اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیودبلیوای شده است.
نهنگ خاکستری

| نهنگ خاکستری محدودهٔ زمانی: Upper پلیستوسن -اکنون | نهنگ خاکستری محدودهٔ زمانی: Upper پلیستوسن -اکنون |
| --- | --- |
یک نهنگ خاکستری: یک نهنگ خاکستری
مقایسه ابعاد نهنگ خاکستری با انسان: مقایسه ابعاد نهنگ خاکستری با انسان
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: آب‌بازان
زیرراسته:: آب‌بازسانان بی‌دندان
تیره:: Eschrichtiidae Ellerman & Morrison-Scott, 1951
سرده:: Eschrichtius
گونه:: E. robustus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Eschrichtius robustus Lilljeborg, 1861: Eschrichtius robustus Lilljeborg, 1861
محدوده زندگی نهنگ خاکستری: محدوده زندگی نهنگ خاکستری
نهنگ خاکستری (Eschrichtius robustus) نوعی نهنگ است که طول آن به ۱۶ متر و وزن آن به ۳۶ تن می‌رسد و بین ۵۰–۶۰ سال عمر می‌کند. نسل آنها ۳۰ میلیون سال پیش به وجود آمده و به علت خشونت زیاد در شکار به آنها ماهی شیطانی نیز گفته می‌شود.
این نهنگ‌ها در سه منطقه جهان جای داشتند. نوع آمریکایی که در شمال اقیانوس آرام و نزدیکی آمریکا زندگی می‌کند. نوع دوم یا آسیایی در نزدیکی ژاپن و نوع سوم در شمال اقیانوس اطلس سکونت داشتند که نوع سوم در قرن ۱۸ منقرض شده‌است. نهنگ‌های خاکستری بیشترین مسافت مهاجرت در میان پستانداران زمین را می‌پیمایند و در طی سال طولی برابر با ۲۱٬۰۰۰ کیلومتر را طی می‌کنند.
نهمین جشنواره فیلم یوکوهاما

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: یوکوهاما، استان کاناگاوا، ژاپن
بنیان‌گذاری: ۱۹۸۰
تاریخ جشنواره: ۶ فوریه ۱۹۸۸ میلادی
نهمین جشنواره فیلم یوکوهاما (به ژاپنی: 第9回ヨコハマ映画祭) نهمین دورهٔ جشنواره فیلم یوکوهاما است که در تاریخ ۶ فوریه ۱۹۸۸ میلادی در شهر یوکوهاما، استان کاناگاوا کشور ژاپن برگزار شد.
جوایز

بهترین فیلم: The Emperor's Naked Army Marches On
بهترین بازیگر نقش اول مرد: Saburō Tokitō – Eien no 1/2
بهترین بازیگر نقش اول زن: Yasuko Tomita – Bu su
بهترین بازیگر جدید زن:
Asako Kobayashi – Hahako kankin: mesu
Michiru Akiyoshi – Hikaru onna
Yasuyo Shirashima – Honba jyoshikou manual: Hatsukoi binetsu-hen
بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: Sabu Kawahara – Hahako kankin: mesu
بهترین بازیگر نقش مکمل زن: Eri Ishida – Chōchin
بهترین کارگردان:
Shunichi Kajima – Chōchin
کازو هارا – The Emperor's Naked Army Marches On
بهترین کارگردان جدید: توهجیرو – Gondola
بهترین فیلمنامه: Hiroshi Saito – Honba jyoshikou manual: Hatsukoi binetsu-hen, Itoshino Half Moon
بهترین فیلمبرداری: Toshihiko Uryu – Gondola
جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران: Chōchin – For the staff.
جایزهٔ ویژه: کنساکو موریتا (Career)
یاهو! °۳۶۰

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه وبگاه: سرویس جامعه مجازی و وبلاگ نویسی
مالک: یاهو
بنیانگذار(ان): یاهو
وبگاه: http://360.yahoo.com
تجاری؟: بله
یاهو °۳۶۰ یکی از شبکه‌های اجتماعی مجازی در اینترنت بود که کاربردهایی نظیر سایت‌های اورکات و فیس‌بوک داشت. یاهو ۳۶۰ متعلق به شرکت یاهو بود. این
تمام افرادی که دارای شناسه کاربری یاهو می‌باشند می‌توانستند از سرویس یاهو ۳۶۰ استفاده نمایند و دارای صفحه شخصی و لیست دوستان شده و از امکانات آن بهره‌مند شوند.
شرکت یاهو طرح تعطیلی این سرویس را در ابتدای سال ۲۰۰۸ داشت اما این طرح تا پایان نیمه اول ۲۰۰۹ به تأخیر افتاد و سرانجام در ۱۳ ماه ژوئیه تعطیل شد.
کید راک

| کید راک | کید راک |
| --- | --- |
کید راک در سال ۲۰۰۷: کید راک در سال ۲۰۰۷
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: رابرت جیمز "باب" ریچتی
زاده: ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۱ ‏(۵۴ سال)رومئو، میشیگان
ژانر: راک جنوبی، بلوز، کانتری راک، هارد راک، رپ متال، هیپ هاپ، رپ راک
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۴-اکنون
ناشر(ان): جایو رکوردز
وبگاه: www.KidRock.com
رابرت جیمز "باب" ریچتی (زاده ۱۷ ژانویه، ۱۹۷۱) که با نام کید راک شناخته می‌شود خواننده، آهنگساز و رپر آمریکایی و برنده پنج جایزه گرمی است. مهمترین آلبوم کید راک با نام "Devil Without a Cause" است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد و نزدیک به یازده میلیون نسخه از آن به فروش رفت و آهنگ‌های "Bawitdaba" و "Cowboy" از جمله محبوب‌ترین آهنگ‌های این آلبوم شناخته شدند. در سال ۲۰۰۰ کید راک آلبومی با نام "The History of Rock" را وارد بازار کرد اما این آلبوم نتوانست به اندازه آلبوم قبل محبوب شود و تنها یک آهنگ از این آلبوم با نام "American Bad Ass" محبوب شناخته شد. در سال ۲۰۰۱ کید راک آهنگی با نام "Picture" را با شریل کرو اجرا کرد که این آهنگ بیش از پنج میلیون نسخه به فروش رفت. در سال ۲۰۰۳ کید راک آلبومی همنام با خودش را وارد بازار کرد که در جدول بین‌المللی با شکست رو به رو شد. در سال ۲۰۰۷ آلبوم "Rock n Roll Jesus" توسط وی وارد بازار شد که پس از مدت‌ها یک آهنگ از وی در جدول بین‌المللی قرار گرفت. آهنگ "All Summer Long" از این آلبوم مقام اول را در قاره اروپا و استرالیا بدست آورد.
کید راک از دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ حمایت کرد، و ممکن است در انتخابات سنای سال ۲۰۱۸ از میشیگان رقابت کند.
آلبوم‌ها

۱۹۹۰: Grits Sandwiches for Breakfast
۱۹۹۳: The Polyfuze Method
۱۹۹۶: Early Mornin' Stoned Pimp
۱۹۹۸: Devil Without a Cause
۲۰۰۰: The History of Rock
۲۰۰۱: Cocky
۲۰۰۳: Kid Rock
۲۰۰۶: Live Trucker
۲۰۰۷: Rock n Roll Jesus
۲۰۱۰: Born Free
میگ-۸

| میکویان-گورویچ میگ-۸ | میکویان-گورویچ میگ-۸ |
| --- | --- |
The MiG-8 in flight: The MiG-8 in flight
کاربری: Experimental/liaison aircraft
تولیدکننده: میگ
نخستین پرواز: ۱۳ اوت ۱۹۴۵
وضعیت: پروتوتایپ
تعداد ساخته‌شده: ۱
میکویان-گورویچ میگ-۸ (به انگلیسی: Микоян и Гуревич МиГ-8) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ میگ در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۴۵−۰۸−۱۳ ۱۳ اوت ۱۹۴۵ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
نوروز در سیستان

جشن نوروز جشنی باستانی و قومی در بین مردم سیستانی است. نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران ایران باستان است که ارزش و جایگاه ویژه‌ای در میان سیستانی‌ها دارد.
بی‌بی نوروز

مقالهٔ اصلی: بی‌بی نوروز
بی‌بی نوروز یا بی‌بی گل‌افروز در سیستان یک آریا بانو است که آمدن نوروز را مژده می‌دهد.
مراسم علفه

در سیستان روز قبل از عید را «علفه» می‌گویند. در این رسم مردم به مزارع می‌روند و دسته‌ای «جو» خوشه‌نداده را می‌چینند و بر سر در اتاق‌ها آویزان می‌کنند. در روز علفه اغلب خانه‌ها بوی کلوچه می‌دهد. طبق باور سیستانی‌ها، روز علفه، روز گرامی داشتن بی‌بی نوروز است. مردم معتقدند در این روز بی‌بی به همه خانه‌ها سرک می‌کشد به همین دلیل آنها خانه‌هایشان را تمیز می‌کنند. لباس نو می‌پوشند. نان تازه می‌پزند. دختران روی دست‌هایشان را با حنا رنگ و نقش و نگار می‌کنند. سیستانی‌ها معتقدند بی‌بی نوروز با خاموش‌شدن آخرین تنور به خانه خود می‌رود تا سال دیگر دوباره بازگردد. یک باور قدیمی هم دربارهٔ این شخصیت افسانه‌ای وجود دارد. طبق این افسانه، در فردای سال تحویل اگر باران ببارد این‌گونه تعبیر می‌شود که بی‌بی نوروز دارد سرش را می‌شوید.
چهارشنبه سوری

«فلسفه چهارشنبه سوری در سیستان» مردم سیستان سیاوش را یکی از مظلومترین چهره‌های شاهنامه می‌دانند که وقتی زنِ پدرش سودابه، به او دل بست هرگز به مکر نامادری گرفتار نشد… تااینکه این جسارت به گوش پدرش کیکاووس رسید و شدیداً مورد خشم او گردید. سیاوش از پدر خواست تا برای اثبات پاکی و بی‌گناهیش ازهفت تونل آتش گذر کند و اگر سالم بیرون آمد، آنرا دلیل بی‌گناهیش بدانند. این آزمون آتش در آخرین سه شنبه سال انجامید و او سرفرازانه بیرون آمد، به دستور پدر این روز جشن ملی شناخته شد. وماهم واپسین سه‌شنبه را به یاد پاکی و انسانیت با پریدن از روی آتش جشن می‌گیریم.
از این رو در سیستان مراسم چهارشنبه سوری معمول بوده و آنرا جشن گرفته، در این روز شاهنامه خوانی نیز نزد مردم سیستان معمول هست همچنین مردم سیستان در این روز آتش روشن می‌کنند. همچنین مردم سیستان گونی، پتو، نمد و لباس‌های کهنه و قدیمی را به صورت گلوله‌هایی درمی‌آورند و آنها در آخرین چهارشنبه سال، آتش می‌زنند و معتقدند که نحوست این شب با این کار از بین می‌رود.
در رسمی دیگر در شب چهارشنبه سوری نیز اعضای خانواده دور هم جمع می‌شوند و آتش درست می‌کنند و عموماً کوپه‌های آتش به سه کوپه می‌رسد چون عدد سه و مضرب سه برای سیستانی‌ها دارای اهمیت و تقدس است. در این شب گوی‌هایی از پنبه در ست کرده و به روغن آغشته می‌کنند و در زمین‌های فراخ سیستان و روستاهایی که امکانش باشد در حضور خانواده بازی می‌کنند و بزرگترها نظارت دارند واین گوی نمادی از خورشید و روشنایی است. همچنین با خواندن اشعاری بویژه شاهنامه خوانی در این شب به شادمانی و انتقال مفاهیم فرهنگی نیز می‌پردازند. در شب چهارشنبه سوری با درست کردن فتیله‌هایی که به روغن آغشته شده‌است آنها را آتش زده در روی پشت بام و کناره دیوار و به قول خود سیستانی‌ها (رف) قرار می‌دهند که همگی نمادهایی است از فرهنگ کهن سیستان است.
کاسه شکستن

در سپیده دم تحویل سال نو بر اساس یک سنت قدیمی سیستانی تمامی ظروف سفالی که در عرض یکسال از آن‌ها بهره‌برداری شده‌است (کاسه و کوزه) شکسته می‌شد و تکه‌پاره‌های آن‌ها پشت بام جای می‌گرفت یا بالای بام برده و می‌شکستند.
این کار تقدس داشت، زیرا معتقد بودند اگر این کار صورت نگیرد ارواح پلید که درون آن‌ها جای می‌گرفته‌اند، خانواده و اعضای آن‌ها را ناخوش و زرد موی می‌کنند.
سبزه بستن درب منازل

بستن دسته‌های سبزه به درب منازل از دیگر رسوم میان سیستانی‌ها است. این سبزه می‌تواند از گندم یا هر نوع سبزه دیگر باشد و بوسیله گل بر سردر منازل می‌چسبانند. قوم سیستانی باور دارند که این کار علاوه بر روشنایی چشم باعث ایجاد روحیه شاد می‌شود. سیستانی‌ها این علف‌ها را حتی بعد از خشک شدن، از بین نمی‌برند.
نوید نوروز با وزش باد پلپلاسی (پرستو)

حضور پرستوها پس از سرمای زمستان در اوایل اسفند ماه نشانگر اعتدال هوا در سیستان است، پرستوها در اوایل زمستان سیستان را ترک و به نقاط گرمسیر کوچ می‌کنند و در اسفند هر سال به سیستان بازمی‌گردند اما باد پنجکه در فاصله ۲۴ تا ۲۸ اسفندماه می‌وزد و اصولاً یک روز بیشتر طول نمی‌کشد.
رقص سیستانی

رقص سیستانی از جمله رقص چوب، رقص شمشیر و چاپ سیستانی جزئی از فرهنگ مردم سیستان به‌شمار می‌رود. این نوع رقص، فرهنگ مردم این منطقه را به‌زیبایی و همراه با احساسات نشان می‌دهد و پیام‌آور صلح، شادی و یکپارچگی است.
تخم مرغ و آینه

مردم سیستان قدیم اعتقاد داشتند که کره زمین بر روی شاخ گاو قرار دارد و گاو هم برروی نهنگ ایستاده‌است، موقع تحویل سال نو گاو کره زمین را از روی یک شاخ به شاخ دیگرش منتقل می‌کند بنابراین زمین تکان می‌خورد و این حرکت باعث چرخش تخم مرغ بر روی آینه می‌شود.
زیارت کوه خواجه در «سیزده‌به‌در»

مردمی که در بخش سیستان زندگی می‌کنند در نوروز و سیزدهم فروردین‌ماه به «کوه خواجه» و زیارت «خواجه غلطان» می‌روند و به اجرای مراسم مذهبی و جشن و سرور می‌پردازند. این مراسم احتمالاً بخشی از عبادت مذهب زرتشتی بوده که همچنان دو هفته بعد از نوروز اجرا می‌شود.
لکس یولیا و پاپیا

نقش برجسته مراسم ازدواج رومی را نشان می‌دهد. موزه کاپودیمونته
لکس یولیا و پاپیا (انگلیسی: Lex Iulia et Papia) یک اصطلاح برای مجموع دو قانون لکس یولیا در مورد احکام ازدواج و لکس پاپیا پوپیا‏ است که در زمان نخستین امپراتور روم، آگوستوس پیشنهاد شدند. لکس پاپیا پوپیا که در ۹ میلادی تصویب شد، اصلاح و تکمیل قوانین قبلی در مورد احکام ازدواج است که در ۱۸ پیش از میلاد معرفی شده بود. این دو قانون معمولاً به این معنا متمایز می‌شوند که در قانون اول ازدواج و در قانون دوم بچه‌دار شدن تشویق می‌شد. اصل متون این دو قانون باقی نمانده‌است. منابع اطلاعاتی دربارهٔ قوانین ازدواج در دوره امپراتوری آگوستوس، گزیده‌هایی از نوشته‌های حقوقدانان رومی موجود در دیژست و همچنین اسناد تاریخی است. این اقدامات قانونی، اولین نمونه واضح از تلاش برای تأثیرگذاری قانونی بر ترکیب کمی و کیفی جمعیت است. هدف آگوستوس نه تنها افزایش جمعیت عمومی، بلکه تحریک رشد جمعیت در گروه‌های اجتماعی خاصی بود که افزایش کمی آنها در اقتدار مرکزی دولت روم مفید دانسته می‌شد. در احکام ازدواج آگوستوس یک زن یا مرد مجرد نمی‌توانست ارث را تصرف کند مگر اینکه در مدت معینی ازدواج می‌کرد. در غیر این صورت، ارث به دولت منتقل می‌شد. از دیگر قوانین مربوط، حق سه فرزند بود که به شهروندان زن و مرد رومی که حداقل سه فرزند داشتند، اعطا می‌شد. این امتیازها شامل معافیت از برخی مالیات‌ها و توانایی تصدی برخی مناصب دولتی می‌شد. این قوانین همچنین محدودیت‌های بیشتری را در مورد اینکه چه کسی می‌تواند با چه کسی ازدواج کند اعمال می‌کرد که هدف آن تضمین تداوم جمعیت «بومی» روم و تقویت سلسله مراتب اجتماعی بود. طبق قانون، مردان رومی از طبقه سناتوری یا سوارکاران (دو طبقه عالی در روم) که بین ۲۵ تا ۶۰ سال سن داشتند، باید با زنانی با موقعیت اجتماعی مناسب ازدواج می‌کردند و پس از ازدواج، آنها باید در مدت زمان معینی صاحب فرزند می‌شدند.
شواهد کمی در مورد اینکه آیا این قوانین در افزایش نرخ زاد و ولد موفق بودند یا خیر، وجود دارد. مجازات تجرد در زمان کنستانتین بزرگ از بین رفت و بیشتر آنها بعداً توسط امپراتوران بعدی به‌طور رسمی لغو شدند، به نحوی که در زمان امپراتوری ژوستینین یکم (دوره امپراتوری ۵۲۷–۵۶۵ میلادی) فقط اندکی از این قوانین باقی مانده بود.
تعریف

لکس یولیا و پاپیا یک اصطلاح برای مجموع دو قانون لکس یولیا در مورد احکام ازدواج و لکس پاپیا پوپیا‏ در زمان امپراتوری آگوستوس است. لکس پاپیا پوپیا که در ۹ میلادی تصویب شد، اصلاح و تکمیل قوانین لگس یولیای در مورد احکام ازدواج است که در ۱۸ پیش از میلاد معرفی شده بود و از این رو عنوان لکس یولیا و پاپیا به وجود آمد که توسط آن اغلب به مجموع این دو قانون اشاره می‌شود. مفسران امروزی این دو قانون را یکی می‌دانند.
لکس یولیا در مورد احکام ازدواج (۱۸ پیش از میلاد): قانونی بود که آگوستوس در آن مردان رومی با سن و گروه اجتماعی خاص را مجبور به ازدواج می‌کرد. این قانون با مجازات‌های جدی برای کسانی که آن را زیر پا گذاشتند همراه بود. مردانی که رعایت نمی‌کردند ممکن است با جریمه‌های سنگین، از دست دادن برخی از امتیازات و در موارد شدید، از شهروندی رومی خود محروم شوند. با این حال، چند نکته مهم وجود دارد. این قانون برای همه مردان در روم اعمال نمی‌شد، و حتی برای کسانی که این قانون را انجام می‌دادند، نقاط ضعف و استثناهای زیادی وجود داشت. علاوه بر این، قانون همیشه به شدت اجرا نمی‌شد و علیرغم مجازات‌های سخت‌گیرانه، در واقعیت، مردان بیشتر احتمال داشت با عواقب سبکی روبرو شوند.
لکس پاپیا پوپیا (۹ پس از میلاد): معمولاً به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از قوانین یولیان آگوستوس دیده می‌شود. این قانون صراحتاً فرزندآوری را — در چارچوب ازدواج قانونی — ترویج می‌کرد، بنابراین نسبت به اشخاص مجرد نیز تبعیض قائل می‌شد. این قانون توسط دو کنسول رومی — بالاترین مناصب منتخب مردم در دولت آن زمان — مارکوس پاپیوس موتیلوس و کوئینتوس پوپیوس سکوندوس، پیشنهاد شد. با اینکه هدف این قانون تشویق و حمایت بیشتر از ازدواج بود، اما هیچ‌یک از کنسول‌ها، مارکوس پاپیوس موتیلوس و کوئینتوس پوپیوس سکوندوس، هیچ‌گاه ازدواج نکردند.
این دو قانون معمولاً به این معنا متمایز می‌شوند که در قانون اول ازدواج و در قانون دوم، بچه‌دار شدن تشویق می‌شود.
منبع‌شناسی

منابع اطلاعاتی دربارهٔ قوانین ازدواج در دوره امپراتوری آگوستوس گزیده‌هایی از نوشته‌های حقوقدانان موجود در دیژست و همچنین اسناد تاریخی است. فقط مقالات پراکنده و چند کتیبه و پاپیروس به این قوانین اشاره می‌کنند، اصل متون قوانین باقی نمانده‌است. بیشترین آگاهی از احکام قانون ازدواج از نوشته‌های حقوقدانان به دست می‌آید و بسیاری از آثار آنها از قانون ازدواج آگوستوس به عنوان «لکس یولیا و پاپیا» یاد می‌کنند. حقوق‌دان‌های روم باستان بر قوانین ازدواج آگوستوس تفسیرهای فراوانی ارائه کرده‌اند که بخش‌های قابل‌توجهی از آن‌ها در دیژست (نخستین مجموعه قوانین روم گردآوری شده در۵۲۹ میلادی) محفوظ است: گایوس ماریوس ۱۵ کتاب، اولپیان ۲۰ و پائولوس کاسترنسیس حداقل ۱۰ کتاب در مورد این قوانین نوشتند. اساسنامه مشترک در اصل شامل حداقل سی و پنج تبصره بود، اما اکنون تنها چندین تبصره برای ما شناخته شده‌است و به‌طور دقیق مشخص نیست که هر یک از تبصره‌ها به کدام یک از دو قانون مجزایی که تحت عنوان «لکس یولیا و پاپیا» با یکدیگر ترکیب شده‌اند، تعلق دارند.