سگ‌های ولگرد بونگو
شخصیت‌ها > نام: ناکاهارا چویا > موهبت: برای فساد غم واندوه (توانایی کنترل جاذبه)

چویا ناکاهارا (به ژاپنی:中原中也) نام او از شاعری ژاپنی با همین نام و موهبت او یکی از اشعار این شاعر است. از لحاظ ظاهری، چویا مردی بدخلقی و نسبتاً مغرور و بی‌روح است. جنگ او را خوشحال می‌کند، دوست دارد که همیشه توانایی رزمی خود را به نمایش بگذارد و از شهرت خود به عنوان قوی‌ترین رزمی کار مافیای بندر بسیار افتخار می‌کند. اظهارات تمسخرآمیز با غرور او جفت می‌شود، زیرا او بالاتر از تمسخر مخالفان خود در میانه جنگ نیست. او که شایسته یک مدیر اجرایی است، هیچ گونه مشکلی برای از بین بردن دشمنان مافیای بندر به هیچ وجه لازم، از جمله قتل و …، ندارد، اما در تاکتیک‌های او تقریباً به اندازه اعضایی مانند ریونوسوکه آکوتاگاوا و اعضای سوسمار سیاه نیست.
چون خیلی سر گرم به نظر می‌رسد، استدلال در مورد چویا غیرممکن نیست. در حقیقت، وقتی کسی روی اعصابش راه نمی‌رود، او نسبتاً منطقی است. در حالی که مهارت و حضور وی تهدیدی ذاتی را نشان می‌دهد، اما او به اندازه کافی قابل اعتماد است که موری بتواند وظیفه مقابله با آژانس کارآگاه مسلح را در طول درگیری سه جانبه با انجمن به وی محول کند. درست است که او در تلافی و مقابله با آکیکو یوسانو و کنجی میازاوا دریغ نکرد (در واقع، او از جنگیدن علیه افرادی که خوبه می‌جنگند، بسیار لذت می‌برد)، اما به محض اینکه یوکیچی فوکوزاوا برای کسب اطلاعات بیشتر به او خطاب می‌کند، چویا خود را از جنگ بازمی‌دارد. در اینجا نیز، ماهیت او به عنوان یک مافیایی واقعی می‌درخشد، و ابراز پشیمانی از خطری که مافیا عمداً نائومی تانیزاکی و هیراکو را در آن قرار داد، با استفاده از آن‌ها به عنوان طعمه. در حقیقت، او نسبت به این موضوع خوشحال است، زیرا می‌داند که آژانس را به شدت عصبانی می‌کند.
چویا همان‌طور که بی رحم است، به ندرت زندگی مردم را مسلم می‌داند و اهمیت سازش و عقلانیت را می‌داند. او در صورت لزوم از روش‌های بی‌جهت وحشیانه پرهیز می‌کند و حس کافی برای دانستن زمان کافی را دارد. موارد قابل توجه شامل درگیری او با آرتور ریمبود، مرد مسئول تلاش برای قتل او مدت‌ها قبل از پیوستن به مافیای بندر در پانزده سالگی است. چویا کاملاً قصد کشتن او را داشت، اما آخرین سخنان او را بدون سوء نیت و تمسخر شنید. در حقیقت، آخرین سخنان ریمبود در مورد او تأثیر عمیقی در دیدگاه خود چویا نسبت به زندگی و خودش داشت. او کلاه ریمبود را به عنوان هدیه ورود به مافیای بندر دریافت می‌کند و در نتیجه از کلاه به خوبی مراقبت می‌کند.
پس از اینکه «اوسامو دازای» دشمنی را کشت، اما بارها و بارها به روی جسد شلیک کرد و به او خندید، چویا خواست که متوقف شود، زیرا در اقدامات دازای معنی ندارد. کینه چویا از آنگو ساکاگوچی مانع از این نمی‌شود که واقعیتی را که به او مدیون است، تصدیق کند و از این رو از خصومت با آنگو (و به تعبیری، میزوکی تسوجیمورا زیردستش) خودداری می‌کند تا زمانی که بتواند بدهی خود را پس دهد.
درست همان‌طور که چویا مسئولیت دفاع از رفاه "گوسفند" را در مقابل دشمنان خود به عهده گرفت، این امر در مورد وفاداری و ارادت او به مافیای بندر پس از پیوستن صادق است؛ بنابراین هرچه منطقی باشد، مهم‌ترین اولویت او شکوفایی و رفاه مافیای بندر است، بنابراین هیچ چیز مانع انجام مسئولیت‌های خود به عنوان مدیر اجرایی حتی به قیمت جان دیگران نمی‌شود. چویا در وفاداری‌های خود تندخو است و خیانت را غیرقابل تحمل می‌داند و رفتار بسیار خوبی با زیردستان خود دارد.
در گذشته، چویا با هویت و جایگاه خود در بین مردم بسیار مبارزه می‌کرد. ارتباط وی با آراهاباکی به این دلیل پایان یافت که وی چگونگی واقعاً انسان بودن را زیر سؤال برد، و این امر به دلیل عدم دانستن حقیقت موجود در مرحله اول، بدتر شد. در حالی که قدرت او در موهبت او نهفته است، اما آگاهی از تأثیرات یک خدا بر او این احساس را ایجاد می‌کند که گویی در یک مبارزه احساس نگرانی و ترس نمی‌کند، زیرا می‌داند که به احتمال زیاد بدون حتی یک خراش پیروز خواهد شد. وی دلیل این امر را غیرانسانی بودن - در ذهن او - و در نتیجه ناتوانی در درک عمق چنین احساساتی دانست.
او برای اینکه احساس خویشتنداری کند، لگد زدن را بیشتر به مشت انداختن ترجیح داد، حتی هرگز دستکشش را در نیاورد. او فهمید اگر به نبردی می‌آید که باید دستکش را از آن جدا کند، به این دلیل است که دیگر نمی‌تواند از عجله نبرد لذت ببرد و واقعاً به دفاع از خود احتیاج داشت - به عبارت دیگر احساس دلبستگی به زندگی ای که زندگی می‌کرد، حتی اگر احساس می‌کرد که یک روح بی جان در پوست و استخوان است، نه یک انسان. این امر در حال حاضر صادق است، زیرا چویا تنها هنگام استفاده از فساد در لحظات ناخوشایند دستکش‌های خود را در هنگام برداشته شدن دیده است.
بعد از اینکه ریمبود اعتقادات خود را در مورد انسانیت بیان کرد، چویا کمی تغییر کرد، و زندگی خود را کمی جدی تر گرفت. خیانت به گوسفند، در کنار دخالت مستقیم مافیای بندر در کشف حقیقت، تأثیر زیادی بر او گذاشت، اما در نهایت منجر به وفاداری او به آن‌ها شد. انگیزه برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد خود تا حد زیادی به ترفیع رتبه او کمک کرد، بسیار سریعتر از آنچه پیش‌بینی شده بود.
چویا هنگامی که پانزده ساله بود با دازای دیدار کرد ولی با توجه به سخنان رد و بدل شده مشخص بود که این دو از قبل دربارهٔ یکدیگر تحقیق کرده بودند، دازای باعث شد که چویا از گروه قبلی خود یعنی گوسفند بیرون انداخته شود و اعضای آن گروه نسبت به چویا بی‌اعتماد شوند و چویا در نهایت به مافیای بندر پیوست. دازای و چویا در کنار یکدیگر بسیار قدرتمند بودند در صورتی که با همکاری این دو نفر که به دو سیاه معروف بودند، مافیای بندر توانست بسیار گسترده‌تر و قدرتمند تر شود. دازای و چویا با وجود اختلافاتشان لحظات بسیار خاطره انگیز و خوبی در کنار یکدیگر داشتند اما با مرگ اودا ساکونوسکه دازای مافیا را ترک کرد. چویا با وجود این که هیچ‌گاه نمی‌توانست قدرت اصلی خود یعنی فساد را کنترل کند، اما با اعتماد بسیاری که به دازای داشت از قدرتش استفاده می‌کرد و دازای با موهبتش که خنثی کردن بود قدرت چویا را قبل از آسیب زدن به خود چویا غیرفعال می‌کرد او چویا را کوی می‌نامید.