stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دوره نانبوکوچو
تمرکز قدرت: ۱۳۷۹–۱۳۹۹

مناطق مقاومت یکی پس از دیگری در دهه حساس دهه ۱۳۶۰ به دست رژیم موروماچی افتاد. اربابان قدرتمند «شوگو» مانند اوچی‌ها و یامانا خود را به عنوان اربابان نیمه مستقل تسلیم کردند. مقاومت دربار جنوبی با گذشت زمان بیهوده تر شد. از نظر نظامی، رژیم توانست در سال ۱۳۶۶ با اشاره به تبعیت فزاینده «شوگو» از کنترل شوگونی، از خدمات ارباب‌های «شوگو» برای حمله به یکی از همکاران خود بخواهد. دست در دست ایجاد نظام شورای کانری و مشارکت روزافزون خانواده‌های قدرتمند «شوگو» در بوروکراسی «باکوفو» و نیز پیوندهای نزدیکتر با دربار امپراتوری، پایگاه مشروع رژیم را گسترش داد. توسعه ارتش شوگون و استفاده از درآمدهای تجاری/کشاورزی و مالیات توسط رژیم نیز به تمرکز قوی تر قدرت توسط شوگون کمک کرد.
با این حال، از نظر جغرافیایی، رژیم موروماچی از نظر دامنه محدود بود و صلاحیت خود را در مناطق کانتو و کیوشو به نمایندگان منطقه ای تفویض کرد و کنترل کم و بیش مستقیم فقط بر استان‌های مرکزی و غربی هونشو را در دست داشت. به مدت پنجاه سال پس از به قدرت رسیدن آشیکاگا یوشی‌میتسو در سال ۱۳۷۹، رژیم موروماچی وارد قدرتمندترین مرحله خود به عنوان دولت بی‌رقیب ژاپن شد.
تمرکز قدرت: ۱۳۷۹–۱۳۹۹ > آشیکاگا و دربار امپراتوری

تحت آشیکاگا یوشی‌میتسو (۱۳۷۹–۱۴۰۸) که پس از برکناری یوریوکی به‌عنوان «کانری» زمام قدرت را در دست گرفت، شاهد بلوغ اشکال معماری و فرهنگی بود که از آن به بعد فرهنگ ژاپن را مشخص می‌کرد. ارتباط نزدیک او با دربار امپراتوری و فرهنگ آن، و حمایت او از هنرهای جدید به اشاعه این فرهنگ به اشراف نظامی و اربابان «شوگو» کمک کرد. این ارتباط بین شوگون و دربار امپراتوری اعتبار بیشتری برای هر دو نهاد به ارمغان آورد و به شوگون هاله ای از مشروعیت مدنی و فرهنگی داد که رژیم قبلی کاماکورا فاقد آن بود و برای جنگجویان انکار می‌شد.
تمرکز قدرت: ۱۳۷۹–۱۳۹۹ > سیاست اقامت اجباری

در دهه ۱۳۸۰، سیستم شورای کانری توسط یوشیمیتسو تقویت شد، زمانی که او اربابان «شوگو» غربی و مرکزی را متقاعد کرد که در کیوتو اقامت کنند. او حتی در سال ۱۳۸۹ به دیدار اوچی یوشیهیرو رفت و او را متقاعد کرد که در یکی از مدارهای به اصطلاح زیارتی خود در کیوتو زندگی کند (از این مدارها برای نمایش قدرت او در استان‌هایی که در آن سفر می‌کرد استفاده می‌شد). این سیاست شوگون را قادر می‌سازد تا کنترل خود را در اطراف اربابان «شوگو» محکم کند. اجازه خروج از پایتخت به ندرت به ارباب «شوگو» داده می‌شد، تنها پس از بحث در شورای عالی اعطا می‌شد. حتی زمانی که در مورد شورش استانی یا فعالیت چریکی دربار جنوبی مجوز داده شد، گروگان‌های مناسب در کیوتو رها شدند. اگر ارباب «شوگو» بدون اجازه رفت، آن را مساوی خیانت می‌دانستند.
کانتو و کیوشو «شوگو» از این دستور اقامت اجباری در کیوتو مستثنی بودند. با این حال، مقر کاماکورا رژیم موروماچی سیاست مشابهی را در مورد اربابان کانتو «شوگو» وضع کرد و آنها را وادار کرد تا عمارت‌هایی در کاماکورا ایجاد کنند، درست همان‌طور که اربابان «شوگو» غربی و مرکزی در کیوتو عمارت می‌ساختند. ref>Kawai 1977:68.</ref> داشتن ساختمان عمارت در کیوتو مد شد و در نهایت شامل «شوگو» شد. اربابانی مانند خاندان شیمازو کیوشو، که تصمیم گرفت در کیوتو زندگی کند، حتی اگر او مجبور به این کار نبود.
اربابان «شوگو» در این مورد انتخاب چندانی نداشتند زیرا در معرض خطر قرار گرفتن خائن بودند. این سیاست اقامت، قدرت اربابان «شوگو» را به شدت محدود کرد زیرا آزادی حرکت آنها دور زده شد. همچنین در ربع دوم قرن پانزدهم، قدرت واقعی در استان‌ها از اربابان «شوگو» دور شد و بر معاون «شوگو» («شوگو دای») و سایرین مستقر شد. سامورایی‌های مستقل (جیزامورای) که در استان‌ها ساکن بودند؛ بنابراین، این سیاست یک فاجعه بلندمدت برای اربابان «شوگو» بود. استخدام معاون «شوگو» توسط سیاست اجباری سکونت ضروری بود اگر اربابان شوگو باید قدرت خود را در استان‌ها حفظ می‌کردند. در کوتاه مدت، استخدام اعضای خانواده شعبه و سامورایی «کوکوجین» به عنوان معاون «شوگو» و استفاده از آنها به عنوان نمایندگان خود در استان‌ها به خوبی جواب داد. اما در درازمدت، قدرت از دستان «شوگو» به دست کسانی که آنها استخدام می‌کردند، منتقل شد.
تمرکز قدرت: ۱۳۷۹–۱۳۹۹ > ارتش شوگون‌سالاری

یوشیمیتسو از استفاده از نیروی نظامی برای تقلیل اربابان "شوگو" به اطاعت به بهانه اینکه آنها بیش از حد قدرتمند شده‌اند، تردیدی نداشت. او یک ارتش شوگون‌سالاری جدید ("گوبانشو") متشکل از پنج لشکر که در مجموع حدود ۳۰۰۰ نفر به او وابسته بودند، تشکیل داد. زمانی که آنها توسط کمک‌های دیگر اربابان "شوگو" تقویت شدند. ارتش شوگون‌سالاری به عنوان یک نیروی مجزا، شوگون را مستقیماً با دست نشاندگان خود وصل می‌کرد و همچنین از سامورایی‌های کوکوجین تشکیل می‌شد. ارتش شوگون‌سالاری همچنین به عنوان بازرسی نیروهای «شوگو» عمل کرد. اولین آشیکاگا شوگون، آشیکاگا تاکائوجی، با مباشران سامورایی در زمین‌های ملکی ارتباط برقرار کرد. در سرتاسر دوره اولیه موروماچی، این سلسله مراتب تابعه جداگانه تحت فرمان شوگون نیز کنترل مهمی بر قدرت «شوگو» بود.
ارتش شوگون دارای دو جزء بود: محافظ شوگون‌سالاری ("شین ایگون") که شامل اعضای خانواده شاخه آشیکاگا، بستگان "شوگو" و اعضای خانواده شاخه "شوگو"، دیگر پسران و برادران مقام‌های رژیم بود. و مهم‌تر از همه، کوکوجین قدرتمند. این گروه با تعداد (حداکثر) ۳۵۰ مرد، بدنه ای منسجم و وفادار بود و آماده دفاع از شخصیت شوگون به هر قیمتی بود. پیدایش شوگون به سال ۱۳۳۶ بازمی‌گردد، زمانی که تاکائوجی بسیاری از سامورایی‌ها را به عنوان دست نشاندگان خانه معرفی کرد. به عنوان یک ارتش ذخیره استفاده می‌شود. آرنسن محاسبه کرد که تعداد دست نشاندگان مستقیم در محافظ شوگون‌سالاری ۶۰٪ تا ۷۰٪ تعداد ملازمان مستقیم ثبت نام شده تحت خاندان هوجوی) بود. آخرین قرن شانزدهم. و اگر بعدها هوجو توانست ۵۰۰۰۰ سرباز را در محاصره اوداوارا (۱۵۹۰) میدان دهد، محافظ شوگون‌سالاری ۳۵۰ به راحتی می‌توانست دست نشاندگان خود را بسیج کند تا با ۳۰۰۰ سربازی که در خیزش میتوکو در سال ۱۳۹۱ شرکت کردند، بیایند. ایجاد بادیگارد شوگون‌سالاری و موقعیت مرکزی این گروه بر دیگر ملازمان شوگون‌سالاری چیزی است که ارتش شوگون‌سالاری یوشیمیتسو را از دست نشاندگان شوگون‌سالاری تاکائوجی متمایز می‌کند. با ارتش شوگون‌سالاری جدید، یک سازمان و «سپاه دو» قوی‌تر ظاهر شد.
تمرکز قدرت: ۱۳۷۹–۱۳۹۹ > منابع درآمد

کیوتو در اواخر قرن ۱۴ و ۱۵ مرکز درخشانی برای فعالیت‌های اقتصادی بود. با سیاست مسکونی اجباری که تحت حکومت شوگون یوشیمیتسو پدیدار شد، اربابان «شوگو» با دست نشاندگان و خدمتکاران خود به جمعیت برجسته شهر که شامل اشراف، دربار امپراتوری و دولت موروماچی می‌شد، افزودند. این به بازاری وسیع برای انواع کالاها و خدمات تبدیل شد که باعث رشد اقتصادی شهر شد. این رشد هم برای اربابان شوگون و «شوگو» که در پایتخت زندگی می‌کردند مهم بود، زیرا آنها از ثروت وام‌دهندگان («ساکایا-دوسو») به‌طور مداوم استفاده می‌کردند، شوگون حتی آنها را به عنوان جمع‌آوران مالیات در شهر استخدام می‌کرد. آنچه که رژیم موروماچی را بسیار متفاوت از رژیم قبلی کاماکورا می‌کرد، مبنای درآمد آن بود. بسیاری از درآمدهای آن از مالیات‌های تجاری و پایه زمینی آن حاصل می‌شد.
هیئت اداری ("ماندوکورو") به عنوان اتاق تهاتر برای امور مربوط به درآمد رژیم موروماچی استفاده می‌شد. این ارگان اصلی بوروکراتیک بود که رژیم را به گروه‌های تجاری مختلف در شهر به منظور اخذ مالیات متصل می‌کرد. در سال ۱۳۹۳، رژیم حق خود را برای مالیات مستقیم از وام دهندگان قانونی کرد. مالیات‌های تجاری ارزیابی شده در کیوتو پایه و اساس رژیم جدید شهری موروماچی شد و ماهیت را به‌طور قاطع تغییر داد. رژیم از رژیمی که صرفاً مبتنی بر املاک زمینی است به رژیمی که تا حدی مبتنی بر تجارت است.
درآمدهای سنتی مبتنی بر کشاورزی از سه منبع اصلی به دست می‌آمد: از املاک شوگون‌سالاری، از دست نشاندگان شوگون‌سالاری، و از مالیات‌هایی که علیه اربابان «شوگو» محاسبه می‌شد. پایگاه زمینی شوگون آشیکاگا در مقایسه با جانشینان آنها، شوگون‌سالاری توکوگاوا ناچیز بود. با این حال، تقریباً ۲۰۰ املاک شوگون‌سالاری ("گورویوشو") بین کیوتو و منطقه کانتو پراکنده بودند و درآمد حاصل از این املاک بسیار قابل توجه بود. علاوه بر این، ارتباط بین املاک شوگون‌سالاری و ارتش شوگون‌سالاری تعیین‌کننده بود: برخی از مردانی که در ارتش خدمت می‌کردند نیز مدیرانی بودند. املاک شخصی شوگون. علاوه بر این، بسیاری از سامورایی‌های محلی مالیات زمین را مستقیماً به رژیم ("کیوسای") به عنوان یکی از امتیازاتی که به عنوان دست نشانده خانه ("گوکنئین") از آن برخوردار بودند پرداخت می‌کردند. در این فرایند از جمع‌آوران مالیات شوگو مصونیت پیدا می‌کردند. علاوه بر این، از اربابان «شوگو» به‌طور مستقیم («شوگو شوسن») بر اساس تعداد استان‌هایی که اداره می‌کردند، مالیات می‌گرفتند. هر زمان که ساختمان‌هایی برای ساخت یا تعمیر وجود داشت و زمانی که شوگون برای پروژه‌های مختلف به پول نقد نیاز داشت، توسط رژیم ارزیابی می‌شد.
منابع درآمد رژیم موروماچی به نسبت رژیم کاماکورا به دلیل اقتصاد بازار در حال ظهور در کیوتو و ولایت یاماشیرو بسیار متفاوت بود. زمانی که ساختار قدرت بوروکراسی موروماچی شهر کیوتو را به تصرف خود درآورد، این مالیات به شکل بدیعی درآمد که درآمد تجاری از وام دهندگان استخراج می‌شد.
مدیریت

نبردهای جدی بین دو طرف نزدیک به ۳۰ سال ادامه داشت تا اینکه آشیکاگا تاکائوجی و حامیانش دست برتر را به دست آوردند. او برای انجام وظیفه جمع‌آوری قدرت بر سه سیاست اصلی تکیه کرد:
تحکیم پیوندهای وابسته به خاندان سامورایی گوکه‌نین
استفاده از «شوگو» اربابان به عنوان شوگون فرمانداران و دست‌نشانده‌ها در ولایت‌ها
سیاست نیمه مالیاتی تقسیم اراضی ملکی
هم پیوندهای توسلی با سامورایی‌ها و هم کنترل بر اربابان «شوگو» پس از استحکام رژیم در دهه ۱۳۵۰ برقرار شد. این دو سلسله مراتب مهم‌ترین ارتباط در تعیین قدرت شوگون بودند.
سیاست نیمی از مالیات قانونی بودن حمله سامورایی‌ها به زمین‌های دارایی (شون) را به رسمیت می‌شناخت، اما در عین حال بقای سیستم املاک را تضمین می‌کرد.
مدیریت > مقایسه با کاماکورا

در دوره کاماکورا، روابط توسلی بین مباشران سامورایی (جیتو (ژاپن)) و رژیم کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) واسطه بودند، زیرا جیتو را در موقعیتی قرار دادند که مستقیماً به هر دو شوگون در کاماکورا، کاناگاوا و اشراف دربار در کیوتو. جیتو همچنین می‌تواند یک خانه‌دار شوگون‌سالاری (گوکه‌نین) و یک دست نشانده مورد اعتماد باشد، و با توجه به مدیریت املاکی که به‌طور قانونی به یک اشراف در کیوتو تعلق داشت. او در قالب خدمت سربازی و حق‌الزحمه در برابر شوگون پاسخگو بود، اما به عنوان مدیر دارایی متعلق به یک اشراف بود. مجبور به پرداخت اجاره به دومی شد.
ثبات سیستم کاماکورا متکی بر تضمین رژیم از حقوق مباشرت ("جیتو شیکی") به جنگجویان مسلط، و حقوق اجاره و مالکیت زمین برای مالک اشراف بود. از طریق پیوندهای وابسته به جیتو، رژیم جنگجوی جدید به سیستم قدیمی‌تر املاک پیوند زده شد و در این فرایند گرایش‌های متضاد بین جنگجویان و اشراف‌زادگان را پل زد. این سنت کاماکورا معتبر بود و سابقه ای را برای آنچه در دوره موروماچی دنبال کرد، ایجاد کرد.
همچنین در طول کاماکورا، یوریتومو و نایب‌های هوجو فقط نگران کنترل گوکنین خود بودند، آگاهانه خود را محدود به شنیدن پرونده‌های اختلافات زمینی دست نشاندگان خود و پاداش دادن به حقوق مباشرت به پیروان خود می‌کردند، و اجازه می‌دادند اختلافات گروه‌های دیگر رسیدگی شود. توسط اداره مدنی. این سابقه توسط شوگون آشیکاگا در حالی که از منافع دست نشاندگان خود در برابر هجوم اربابان «شوگو» در طول دوره موروماچی محافظت می‌کردند.
سیاست نصف مالیات باعث شد «شوگو» به عنوان اربابان استان‌ها قدرت بیشتری داشته باشد و زمین‌های دارایی را تقسیم کرد که تعداد فیوف‌های متعلق به جنگجویان سامورایی را چند برابر کرد. این باعث شد که منافع جنگجو غالب شود، اما منافع اشراف نیز حفظ شود. در کمک به حفظ نظام املاک، اقدام نیمی از مالیات سیاستی بود که هنوز هم توانست حقوق اشراف‌زادگان را با حقوق جنگجویان مرتبط کند.
سیاست نصف مالیات به عنوان مالیات اضطراری تعیین شده برای جیره‌های نظامی ("هیورویوشو") که در زمان جنگ جمع‌آوری می‌شد آغاز شد: نیمی از درآمد یک معبد خاص، زیارتگاه و زمین‌های دارایی در استان‌های ولایت مینو، ولایت اومی و ولایت آواری برای حمایت از ارتش رژیم موروماچی گرفته می‌شوند. به‌طور فزاینده‌ای، این مورد توسط تاکائوجی تفسیر و تغییر می‌کرد زیرا تصاحب دائمی نیمی از زمین اکنون به منظور واگذاری تیول دست نشانده‌ها بود.
مدیریت > روابط ملازماری قوی تر

هنگامی که درگیری Nanboku-chō آغاز شد، در نتیجه نیاز به اقدام نظامی علیه رقبا، روابط وابسته بین شوگون و دست نشاندگانش قوی تر شد. در طول دوره نسبتاً صلح آمیز کاماکورا، مهارت‌های نظامی به اندازه زمان شروع جنگ داخلی مهم نبود. جنگجوی بالقوه برای لردهای نوظهور «شوگو» وفادار به خاندان آشیکاگا یا بدتر از همه، توسط ژنرال‌های امپریالیست رقیب. این پیوندهای توسلی برای پل زدن یک درگیری بالقوه از طریق استخدام جنگجویان مورد استفاده قرار گرفت.
چندین وقایع، جو در حال تغییر این پیوندهای رعیت را به تصویر می‌کشند. خانواده خاندان کوبایاکاوا زمانی که از منافع آشیکاگا در ولایت آکی پس از عقب‌نشینی تاکائوجی به کیوشو در سال ۱۳۳۶ دفاع کردند، دست نشاندگان وفادار خود شدند. The خاندانی در سال ۱۳۳۶ تابع تاکائوجی شدند و تا زمان شیوع آشوب کاننو. در دهه ۱۳۵۰، موری‌ها در کنار دشمنان تاکائوجی (تادایوشی و پسر خوانده‌اش تادافیو) قرار گرفتند و تا دهه ۱۳۶۰ آنها دوباره به عنوان دست نشاندگان شوگون بازگشتند. Vassalage. پیوندهایی با خاندان کاواشیما و سایر خانواده‌های جنگجو در نزدیکی کیوتو ایجاد شد تاکائوجی در تابستان ۱۳۳۶ در حرکت دومی برای بازپس‌گیری پایتخت. کاواشیما خدمات نظامی را با حقوق مباشرت ("جیتو شیکی") به بیش از نیمی از املاک کاواشیما مبادله کرد و نیمی دیگر را به صورت اجاره در اختیار مالک اشراف گذاشت.
میراث

از قرن نوزدهم، امپراتورهای دربار امپراتوری جنوبی سلطنت‌طلب"امپراتوران قانونی به عنوان امپراتور ژاپن بودند. عوامل مؤثر در مشروعیت آنها، کنترل سه گنجینه مقدس ژاپن توسط دربار جنوبی و کار کیتاباتاکه چیوسا جیننو شوتوکی بود که علیرغم شکست آنها به دربار امپراتوری جنوبی مشروعیت بخشید.
پیامدهای وقایع در این دوره همچنان در دیدگاه مرسوم ژاپن مدرن نسبت به «تننو سی‌کا» (نظام امپراتوری) تأثیرگذار است. تحت تأثیر شینتوی حکومتی، فرمان امپراتوری مورخ ۳ مارس ۱۹۱۱ مشخص کرد که پادشاهان قانونی حاکم در این دوره از دربار جنوبی بودند. بعد از جنگ جهانی دوم، یک سری از مدعیان، از جمله کومازاوا هیرومیچی که تبار از دربار جنوبی دارند و مشروعیت خط امپراتوری مدرن که از دربار شمالی نشأت می‌گیرد را به چالش کشیدند.
امپراتوران دربار جنوبی

امپراتور گودایگو (後醍醐天皇, ۱۲۸۸–۱۳۳۹, حکمرانی ۱۳۱۸–۱۳۳۹)
امپراتور گوموراکامی (後村上天皇, ۱۳۲۸–۱۳۶۸, حکمرانی ۱۳۳۹–۱۳۶۸)
امپراتور چوکی (長慶天皇, ۱۳۴۳–۱۳۹۴, حکمرانی ۱۳۶۸–۱۳۸۳)
امپراتور گو-کامه‌یاما ((به ژاپنی: 後亀山天皇)، ۱۳۴۷–۱۴۲۴، حکمرانی ۱۳۸۳–۱۳۹۲)
امپراتوران دربار شمالی

مدعی خاندان آشیکاگا شمالی ۱: امپراتور کوگون (光嚴天皇, ۱۳۱۳–۱۳۶۴, حکمرانی ۱۳۳۱–۱۳۳۳)
مدعی آشیکاگا شمالی ۲: امپراتور کومیو (光明天皇, ۱۳۲۲–۱۳۸۰, حکمرانی ۱۳۳۶–۱۳۴۸) *
مدعی آشیکاگا شمالی ۳: امپراتور سوکو (崇光天皇, ۱۳۳۴–۱۳۹۸, حکمرانی ۱۳۴۸–۱۳۵۱)
بین سلطنتی، ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۲
مدعی آشیکاگا شمالی ۴: امپراتور گو-کوگین (後光嚴天皇, ۱۳۳۸–۱۳۷۴, حکمرانی ۱۳۵۲–۱۳۷۱) *
مدعی آشیکاگا شمالی ۵: امپراتور گو-انیو (後圓融天皇, ۱۳۵۹–۱۳۹۳, حکمرانی ۱۳۷۱–۱۳۸۲) *
اسپرانسا روی

| اسپرانسا روی | اسپرانسا روی |
| --- | --- |
روی در سال ۲۰۰۱: روی در سال ۲۰۰۱
نام هنگام تولد: اسپرانسا فوئنتس روی
زادهٔ: ۲۲ نوامبر ۱۹۳۵ ‏(۸۹ سال) مادرید، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۳–۲۰۱۰
اسپرانسا روی (انگلیسی: Esperanza Roy؛ ‏ ۲۲ نوامبر ۱۹۳۵ بازیگر اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به باغ لذت‌ها و گناه است… اما آن را دوست دارم اشاره کرد.
اینوایت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: IT0005090300 
صنعت: مخابرات
دفتر مرکزی: میلان، ایتالیا
محدودهٔ فعالیت: ایتالیا
تعداد کارکنان: ۸۷۰ نفر
وبگاه: http://www.inwit.it/en
اینوایت (انگلیسی: INWIT) شرکت مخابرات ایتالیایی است، که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد.
پوهیا

| پوهیا | پوهیا |
| --- | --- |
Small borough: Small borough
The local government building of دهستان پوهیا.: The local government building of دهستان پوهیا.
پوهیاLocation in Estonia: پوهیاLocation in Estonia
مختصات: ۵۸°۲۰′۱۸″ شمالی ۲۶°۱۸′۴۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۸٫۳۳۸۳۳°شمالی ۲۶٫۳۱۱۹۴°شرقی﻿ / 58.33833; 26.31194: مختصات: ۵۸°۲۰′۱۸″ شمالی ۲۶°۱۸′۴۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۸٫۳۳۸۳۳°شمالی ۲۶٫۳۱۱۹۴°شرقی﻿ / 58.33833; 26.31194
کشور:  استونی
شهرستان:  شهرستان تارتو
دهستان: دهستان الوا
جمعیت (۰۱٫۰۱٫۲۰۱۰): جمعیت (۰۱٫۰۱٫۲۰۱۰)
 • کل: ۹۸۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
پوهیاویدئوی پهپاد از2022
پوهیا (به لاتین: Puhja) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان الوا واقع شده‌است. پوهیا ۹۸۱ نفر جمعیت دارد.
نشانه کرنیگ

Medical condition
| نشانه کرنیگ | نشانه کرنیگ |
| --- | --- |
علامت کرنیگ مثبت در کودک مبتلا به مننژیت: علامت کرنیگ مثبت در کودک مبتلا به مننژیت
تشخیص افتراقی: خونریزی زیر عنکبوتیه یا مننژیت
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
نشانهٔ کرنیگ (انگلیسی: Kernig's sign) معاینه‌ای پزشکی است که برای جستجوی شواهدی مبنی بر تحریک پردهٔ مغز استفاده می‌شود. این آزمایش شامل خم کردن ران‌ها در لگن و زانوها در زاویه ۹۰ درجه و ارزیابی دردناک بودن بازکردن متعاقب زانو است (که منجر به مقاومت می‌شود) و در این صورت مثبت تلقی می‌شود. نشانهٔ کرنیگ ممکن است نشان‌دهنده خونریزی زیر عنکبوتیه یا مننژیت باشد. بیماران همچنین ممکن است دچار کمان‌پیکری شوند - اسپاسم در کل بدن که منجر به خم شدن پاها و سر به عقب و خم شدن بدن به جلو می‌گردد.
کارل و همکاران متوجه شدند که بسیاری از متون پزشکی مربوط به نشانهٔ کرنیگ قدیمی هستند و هیچ کارآزمایی تصادفی دربارهٔ آن پیدا نکردند. آنها همچنین به حساسیت کم ۵ درصدی آن اشاره کردند به این معنی که عدم وجود نشانهٔ کرنیگ احتمال مننژیت را رد نمی‌کند، اما ویژگی آن ۹۵ درصد است، بنابراین اگر مثبت باشد، مننژیت بسیار محتمل است. در مواقعی که پزشک مشکوک به مننژیت است، باید پونکسیون کمری انجام شود و به‌هیچ‌وجه نباید به نشانهٔ کرنیگ بسنده یا اعتماد کرد.
شاخ‌بلند شبدیز

| شاخ‌بلند شبدیز | شاخ‌بلند شبدیز |
| --- | --- |
شاخ‌بلند شبدیز، Hippotragus niger: شاخ‌بلند شبدیز، Hippotragus niger
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جفت‌سم‌سانان
تیره:: گاوسان
سرده:: بزاسبی‌ها
گونه:: H. niger
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Hippotragus niger : Hippotragus niger 
شاخ‌بلند شبدیز یا آنتلوپ سیبل (نام علمی: Hippotragus niger) نام یک گونه از زیرخانواده شاخ‌بلند چرنده است.
چهارم درست

| 0 | 1 |
| --- | --- |
معکوس: پنجم درست
نام: نام
مخفف: P4
اندازه: اندازه
نیم‌پرده‌ها: ۵
کلاس فاصله: ۵
نظام کوک خالص: ۴:۳
سنت: سنت
اعتدال مساوی: ۵۰۰
اعتدال مساوی ۲۴ پرده‌ای: ۵۰۰
نظام کوک خالص: ۴۹۸
چهارم درست فاصله‌ای در موسیقی است که بین آنها دو پرده و یک نیم‌پرده (در مجموع ۵ نیم‌پرده) موجود باشد. به بیان دیگر، فاصلهٔ چهارمی که از ۵ نیم‌پرده تشکیل شده باشد را چهارم درست گویند. مانند فاصلهٔ بین دو تا فا؛ چرا که فاصلهٔ بین دو تا فا از چهار نت تشکیل شده (دو، ر، می، فا) و این فاصله دارای ۵ نیم‌پرده است (دو -> دو دیز -> ر -> ر دیز -> می -> فا). براین اساس که هر نیم‌پرده برابر با ۱۰۰ سنت است، فضای بین دو نت ابتدایی و پایانی در یک فاصلهٔ چهارم درست، ۵۰۰ سنت می‌باشد.
چهارم افزوده و چهارم کاسته نیز فاصله‌های چهارم هستند با این تفاوت که از تعداد نیم‌پردهٔ متفاوتی تشکیل شده‌اند. چهارم افزوده دارای ۶ نیم‌پرده و چهارم کاسته دارای ۴ نیم‌پرده است.
فاصله‌های دیگری که با پسوند «درست» نامگذاری شده‌اند، یکم درست، پنجم درست و هشتم[درست] هستند.
معکوس فاصلهٔ چهارم درست، پنجم درست است.
فاصلهٔ چهارم درست از نت «دو» تا «فا»بشنویدپرونده:Perfect fourth on C.mid
اصلاح نباتات

دو رقم متفاوت گندم، در سمت چپ گندمی که مقاومت متوسط به شوری دارد و در سمت راست گندم بدون مقاومت به شوری مشاهده می‌شود.
اصلاح نباتات یا اصلاح گیاهان (به انگلیسی: Plant breeding) دانش تغییر ویژگی‌های گیاهان برای تولید ویژگی‌های مطلوب است. از این دانش برای بهبود عملکرد و کیفیت مواد غذایی انسان و حیوان استفاده شده‌است. اهداف اصلاح نباتات تولید انواع محصولاتی است که دارای ویژگی‌های منحصر به فرد و برتر برای انواع کاربردهای کشاورزی باشد. مهمترین ویژگی‌هایی که معمولاً مورد توجه قرار می‌گیرند عبارتند از : بازده محصول (عملکرد در واحد سطح) یا زیست‌توده، ویژگی‌های مربوط به تحمل تنش‌های زیستی و غیرزیستی (شامل خشکی، شوری، آفات و بیماری‌های گیاهی، علف‌های هرز و... ) ویژگی‌های کیفی پایانی مانند طعم یا غلظت مولکول‌های خاص زیستی (پروتئین‌ها، قندها، لیپیدها، ویتامین‌ها، فیبرها) و سهولت در فرآوری (برداشت، آسیاب، پخت، مالت سازی، مخلوط شدن، و غیره).
اصلاح نباتات را می‌توان با روش‌های مختلفی انجام داد، از انتخاب ساده گیاهان با ویژگی‌های مطلوب برای تکثیر (اصلاح نباتات کلاسیک)، یا روش‌هایی که از دانش ژنتیک و کروموزوم‌ها استفاده می‌کند، یا به‌کارگیری فنون مولکولی پیچیده‌تر. (برای مثال کولتیوار و کولتیژن را ببینید). ژن‌های موجود در گیاه هستند که تعیین می‌کنند گیاه چه نوع صفات کیفی یا کمی داشته باشد. اصلاح کنندگان گیاهان تلاش می‌کنند تا خروجی، گونه خاصی از گیاه مورد نظر باشد که دارای ویژگی های مطلوب است، یا انواع بالقوه جدیدی از گیاه ایجاد کنند.
کاربرد

دانشمند اصلاح نباتات (اصلاح‌گر) برای تغییر یک صفت در ژنوتیپ مورد نظر خود، از دیگر ژنوتیپ‌هایی که فرم مناسب صفت را دارند استفاده می‌کند. اصلاح نباتات بر دو اصل تنوع و گزینش فرم مطلوب استوار است. تنوع طبیعی که در طبیعت موجود است در اثر تجمع جهش‌های طبیعی به وجود آمده‌است. اما اگر تنوع لازم در گونه مورد نظر در طبیعت وجود نداشته باشد، می‌توان آن را به کمک جهش القایی تولید کرده یا از گونه دیگری که آن را دارد وارد کرد.
گزینش

گزینش یعنی انتخاب فرم مطلوب. معمولاً فرم مطلوب از نظر یک صفت، از نظر بقیه صفت‌ها چندان مطلوب نیست و بنابراین، با انجام تلاقی میان آن و گیاه پذیرنده جمعیتی از افراد متنوع تولید می‌شود (جمعیت در حال تفکیک) که از میان آن‌ها بوته‌هایی که از نظر بیشتر صفت‌ها فرم مناسبی دارند انتخاب می‌شوند. تأثیر انتخاب بستگی به میزان وراثت‌پذیری صفت دارد. تنوع اساس به‌نژادی است.
تفاوت اصلاح نباتات و زیست‌فناوری گیاهی

فرق اصلاح نباتات و زیست‌فناوری گیاهی در این است که اصلاح نباتات همان‌طور که از نام آن برمی‌آید، به‌کارگیری روش‌های کلاسیک و نوین برای اصلاح گیاهان می‌باشد اما زیست فناوری به معنای تولید فراورده‌های کشاورزی با به‌کارگیری روش‌های آزمایشگاهی و در بیرون از گیاه است مانند تولید متابولیت‌های ثانویه در حجم زیاد در شرایط آزمایشگاهی (in vitro).
به عنوان مثال انتقال ژن مقاومت به سرما از ماهی به برنج. همچنین در اصلاح نباتات کلاسیک زمان لازم برای انتقال صفت مورد نظر بیشتر است و تقریباً همیشه به همراه ژن هدف تعدادی ژن دیگر نیز به صورت ناخواسته وارد گیاه پذیرنده می‌شوند.
یک نمونه

یکی از نمونه‌های بارز اصلاح نباتات میوهٔ موز است. سال‌ها پیش این گیاه را از طریق بذر آن می‌کاشتند اما مشکلی که وجود داشت دارای هسته بودن آن بود که هم نمای آن را خراب و هم خوردن آن را سخت می‌کرد. امّا با روش جدید کاشت آن که کشت از راه پاجوش (نوعی قلمه) است این مشکل اصلاح شده و موز دیگر در داخل خود هسته ندارد.
نمونه دیگر هنداونه است که در تا سده های اخیر به وضوع سفیدتر و سفت‌تر و پر از رگه های سفت (آوندها) بود و بالطبع شیرینی کمی هم داشت. این موضوع حتی در نقاشی های قرون وسطی نیز مشاهده می‌شود.
علوم مرتبط با اصلاح نباتات

ژنتیک
آمار
طرح آزمایش‌های کشاورزی
گیاه‌شناسی
بیماری‌های گیاهی
پژوهش کشاورزی بر روی سیب زمینی
لیگ دسته دوم فوتبال اسکاتلند

لیگ فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۸۹۳
کشور:  اسکاتلند
کنفدراسیون: یوفا
دسته‌ها: ۳
شمار تیم‌ها: ۱۰
سطح در مسابقات: ۲
صعود به: لیگ دسته اول فوتبال اسکاتلند
سقوط به: لیگ دسته سوم فوتبال اسکاتلند
جام(های) داخلی: جام حذفی فوتبال اسکاتلند لیگ کاپ اسکاتلند
قهرمان کنونی: باشگاه فوتبال کوودنباث
وبگاه: وبگاه رسمی
لیگ دسته دوم فوتبال اسکاتلند  (به انگلیسی: Scottish Football League Second Division) سومین لیگ معتبر فوتبال در کشور اسکاتلند بود که از ۱۸۹۳ تا ۲۰۱۳ در این کشور برگزار می‌شد. این لیگ از ۱۰ تیم که از سراسر اسکاتلند در آن شرکت می‌کنند برگزار می‌شد.
تیم‌های صعودکننده این لیگ به لیگ دسته اول فوتبال اسکاتلند و تیم‌های سقوط‌کننده به لیگ دسته سوم فوتبال اسکاتلند تنزل میافتند.
کل نیل

| کل نیل | کل نیل |
| --- | --- |
کل نیل، Kobus megaceros: کل نیل، Kobus megaceros
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 در خطر انقراض  (IUCN 3.1):  در خطر انقراض  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جفت‌سم‌سانان
تیره:: گاوان
سرده:: کل‌های آفریقایی
گونه:: K. megaceros
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Kobus megaceros : Kobus megaceros 
کَل نیل یا لچوهٔ نیل (نام علمی: Kobus megaceros) نام یک گونه از سرده کل‌های آفریقایی است.
هنر مذاکره

| هنر مذاکره | هنر مذاکره |
| --- | --- |
هانگول: 협상의 기술
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Hyeopsangui gisul
مک‌کیون–ریشاور: Hyŏpsangŭi kisul
 :  
ژانر: محل کار
نویسنده: لی سونگ یونگ
کارگردان: آن پان سوک
بازیگران:  لی جه هون  کیم ده میونگ  چا کانگ یون 
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
تولید: تولید
تولیدکننده‌ها:  بی‌ای انترتینمنت  اس‌ال‌ال 
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: جی‌تی‌بی‌سی
هنر مذاکره (انگلیسی: The Art of Negotiation؛‏ کره‌ای: 협상의 기술) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی لی جه هون است. این مجموعه داستان ادغام‌ها و اکتساب‌ها بین شرکت‌ها را روایت می‌کند. هنر مذاکره در نیمهٔ اول سال ۲۰۲۵ از جی‌تی‌بی‌سی پخش خواهد شد.
تولید > توسعه

هنر مذاکره به نویسندگی لی سونگ یونگ و کارگردانی آن پان سوک است که قبلاً کارگردانی پشت برج سفید (۲۰۰۷)، راز عشق و عاشقی (۲۰۱۴)، ماجرایی زیر باران (۲۰۱۸) و عاشقانه نیمه‌شب در آموزشگاه (۲۰۲۴) را بر عهده داشته است.