stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ستارخان
جوانی

ستارخان سردار ملی (۱۲۸۴–۱۳۳۲ق) فرزند حاج حسن قراجه داغی در منطقه ارسباران به دنیا آمد. او سومین پسر حاج حسن بزّاز بود که به شغل پارچه‌فروشی اشتغال داشت. سوابق زندگی او در دوران کودکی و نوجوانی تا درگیری‌های جنبش مشروطه چندان معلوم نیست. از اطلاعات جسته و گریخته‌ای که از وی به دست آمده، درمی‌یابیم که او با پدر خود در روستاهای اطراف ارسباران به بزازی مشغول بود.
او و دو برادر بزرگترش اسماعیل و غفار از کودکی علاقه وافری به تیراندازی و اسب‌سواری داشتند و در این میان اسماعیل فرزند ارشد خانواده شب و روزش به اسب‌تازی، تیراندازی و نشست و برخاست با خوانین و بزرگان سپری می‌شد.
همین سرکشی‌ها سبب شد تا سرانجام و در پی اعتراض به حاکم وقت دستگیر و محکوم به اعدام شود. گفته شد اسماعیل به ارتباط و پناه دادن به فردی به نام قاچاق فرهاد که از مخالفان و ناراضیان بود، متهم است و به همین جرم کشته شد. این امر کینه‌ای در دل ستارخان ایجاد کرد که بعدها به تقویت روحیه مقاومتش در برابر قاجار کمک کرد. وقتی اسماعیل به دست نیروهای دولتی کشته شد، ستارخان به همراه خانواده خود به تبریز مهاجرت کرد.
او در محله امیرخیز اقامت گزید و در زمره لوطیان تبریز قرار گرفت. البته لوطیان تبریز دو مذهب مرام داشتند که شیخیه و شرعیه بودند و ستار در زمره لوطی‌های شیخیه بود.
وی مدتی جزء تفنگچیان سواران حاکم خراسان بود، از آنجا به عتبات عالیات عراق سفر کرد، پس از چندی به تبریز بازگشت و به مباشری املاک محمدتقی صراف مشغول شد.
سپس به توصیه رضاقلی خان سرتیپ وارد خدمت ژاندارمری شد و حفاظت راه مرند و خوی به او محول گردید. چندی بعد مورد توجه مظفرالدین میرزا (ولیعهد) قرار گرفت، ضمن دریافت لقب خان، از تفنگداران ولیعهد در تبریز محسوب گردید.
ستارخان بنابر عادت لوطی‌گری در دفاع از مظلومان برابر حکومت، در یکی از درگیری‌های خود با مأمورین محمدعلی میرزا (ولیعهد) در تبریز، مورد تعقیب قرار گرفت، از شهر گریخت و مدتی به راهزنی عیاری مشغول شد، اما از ثروتمندان می‌گرفت و به فقرا می‌داد. سپس با وساطت بزرگان و معتمدین محل به شهر بازگشت و دلالی اسب را پیشه خود کرد.
او به درستی و امانتداری در تبریز شهرت داشت به همین دلیل مالکان، حفاظت از اموال خود را به او می‌سپردند. او هیچ‌گاه درس نخواند و سواد خواندن و نوشتن نداشت، اما هوش آمیخته به شجاعتش و مهارت در فنون جنگی و اعتقادات مذهبی و وطن دوستی‌اش، او را به سردار ملی تبدیل کرد.
مقاومت در دوره استبداد صغیر

مقاله‌های اصلی: محاصره تبریز و استبداد صغیر
با شروع انقلاب مشروطه علیه محمدعلی شاه در تهران و گسترش آن در سراسر کشور، شاه قاجار به مبارزه و سرکوب مشروطه‌خواهان پرداخت. مجاهدین و آزادی‌خواهان آذربایجانی و قفقازی، به فرماندهی ستارخان و باقرخان به حمایت از مشروطیت تهران قیام نمودند و در مقابل قوای ۳۵ تا ۴۰ هزار نفری اعزامی محمدعلی شاه و خوانین محلی به فرماندهی عین‌الدوله که برای سرکوبی قیام تبریز اعزام شده بودند به شدت مقاومت کردند و از تسلط آن‌ها به شهر ممانعت نمودند.
تبریز به مدت ۱۱ ماه توسط سپاه دولتی محمدعلی شاه قاجار محاصره شد و از ورود آذوقه به شهر جلوگیری به عمل آمد. زندگی بر مردم بسیار سخت و طاقت فرسا گردید حتی مردم ناچار به خوردن یونجه و علف شدند.
او در مدت یازده ماه استبداد صغیر یعنی از ۲۰ جمادی‌الاول ۱۳۲۶ ق تا هشتم ربیع‌الثانی ۱۳۲۷ ق/ تیر ۱۲۸۷ تا خرداد ۱۲۸۸ش/ ۲۰ ژوئن ۱۹۰۸ تا می ۱۹۰۹ با همراهی باقرخان رهبریِ مجاهدین تبریز و ارامنه و قفقازی‌ها را بر عهده داشت و مقاومت شدید و طاقت فرسای اهالی تبریز در مقابل سی و پنج الی چهل هزار نفر سپاه دولتی، با راهنمایی و رهبری او انجام گرفت، به‌طوری‌که شهرت او به خارج از مرزهای کشور رسید و در غالب جراید اروپایی و آمریکایی هر روز نام او با خط درشت ذکر می‌شد و دربارهٔ مقاومت‌های سرسختانه وی مطالبی انتشار می‌یافت.
ستارخان که مرام شیخیه داشت، طرفداری تعدادی از مراجع تقلید شیعه طرفدار مشروطه را پشت سر خود می‌دید از جمله ثقةالاسلام و به ویژه حمایت‌های آیات ثلاث را مشاهده می‌کرد از حیث مبارزه تقویت روحی می‌شد و همواره می‌گفت من در پی اجرای احکام حجج و علمای نجف بخصوص آخوند خراسانی هستم. علمای مشروطه خواه نجف نیز در عصر استبداد صغیر تعدادی از علما و طلاب را برای تقویت جبهه تبریز به این ناحیه گسیل داشتند که مشهورترین آن‌ها آیت‌الله سید علی تبریزی مشهور به سید علی داماد بود که به همراه خود میرزا احمدخان عمارلویی و تعدادی دیگر را به همراه داشت.[نیازمند منبع]
پس از ماه‌ها محاصره تبریز قوای روسیه با موافقت دولت انگلستان و محمدعلی شاه قاجار، از مرز گذشتند به سوی تبریز حرکت کردند و راه جلفا را باز کردند. در نتیجه محاصره شهر به پایان رسید و سربازان دولتی شاه و خوانین محلی مخالف مشروطیت از اطراف تبریز دور شدند. بدین ترتیب نقشی که ستارخان و باقرخان در دفاع از مشروطه در تبریز داشتند به پایان رسید.
ستارخان و دیگران مجاهدین تبریز که به شدت از تجاوز بیگانگان روس متنفر بودند، برای رفع بهانهٔ تجاوز روس‌ها تلگرافی به این مضمون به محمدعلی‌شاه فرستادند:
شاه به جای پدر و توده به جای فرزندان است. اگر رنجشی میان پدر و فرزندان رخ دهد نباید همسایگان پا به میان گزارند. ما هر چه می‌خواستیم از آن درمی‌گذریم و شهر را به اعلی‌حضرت می‌سپاریم. هر رفتاری که با ما می‌خواهند بکنند و اعلیحضرت بیدرنگ دستور دهند که راه خواربار باز شود و جایی برای گذشتن سپاهیان روس به ایران بازنماند.
. محمدعلی شاه پس از دریافت این تلگراف به نیروهای دولتی دستور ترک محاصره داد اما روس‌ها به پیشروی ادامه دادند و وارد تبریز شدند،
ستارخان حاضر به اطاعت از دولت روس نشد و در اواخر جمادی‌الثانی ۱۳۲۷ق (اواخر ماه مه ۱۹۰۹م) به ناچار با همراهانش به کنسولگری عثمانی در تبریز پناهنده شد. در منابع ذکر شده‌است که ستارخان به کنسول روس (پاختیانوف) که می‌خواست پرچم روس را خود به سر در خانه ستارخان زند و او را در حمایت دولت روس قرار دهد گفت:
«جناب کنسول! من می‌خواهم هفت دولت زیر سایه بیرق ایران باشد شما می‌خواهید من زیر بیرق روس بروم؟ هرگز چنین کاری نخواهد شد!»
مسافرت به تهران

پس از پیروزی انقلابیون مشروطه گیلان شمال و بختیاری اصفهان در فتح تهران در اواخر تیر ۱۲۸۸ (۱۹۰۹) و خلع شاه قاجار؛ اما روسیه تزاری مناطق شمال غربی ایران را در اشغال خود داشت و طبق توافق پنهانی با انگلیس در تقسیم ایران هنوز در آذربایجان اردبیل و تبریز حضور داشت. بواسطه ظلم و دسیسه‌های دولت روس و بنابر دعوت آیت‌الله محمدکاظم خراسانی، ستارخان تصمیم به حرکت به تهران می‌نماید. روز شنبه ۷ ربیع‌الاول سال ۱۳۲۸ق در شب عید نوروز ۱۲۸۹، جمعیت زیادی از مردم و رجال شهر از جمله یپرم‌خان ارمنی برای وداع با ستارخان و باقرخان جمع شدند و آنان درمیان هلهلهٔ جمعیت از منزل خود بیرون آمدند و به سوی تهران حرکت کردند. در بین راه نیز در شهرهای میانه، زنجان، قزوین و کرج استقبال باشکوهی از این دو مجاهد آزادی‌خواه ضد استبداد، به عمل آمد و هنگام ورود به تهران نیمی از شهر برای استقبال شتافتند و در طول مسیر چادرهای پذیرایی آراسته با انواع تزیینات، و طاق نصرت‌های زیبا و قالی‌های گران‌قیمت و چلچراغ‌های رنگارنگ گستردند. در سرتاسر خیابان‌های ورودی شهر، تابلوهای زنده باد ستارخان و زنده باد باقرخان مشاهده می‌شد. تهران آن روز سرتاسر جشن و سرور بود. ستارخان پس از صرف ناهار مفصلی که در چادر آذربایجانی‌های مقیم تهران تدارک دیده‌شده‌بود به سوی محلی که برای اقامتش در منزل صاحب اختیار (محلی در خیابان سعدی کنونی) در نظر گرفته بودند رهسپار شد. «ازمیدان توپخانه و خیابان لاله‌زار، تا باغشاه تمام پشت بام‌ها و خیابان‌ها و دکان‌ها، زن و مرد ایستاده بودند». سرداران مدت یک ماه مهمان دولت بودند، اما به دلیل وجود سربازان و کمی جا دولت، محل باغ اتابک (محل فعلی سفارت روسیه) را به اسکان ستارخان و یارانش و محل عشرت آباد را به باقرخان و یارانش اختصاص داد. پس از چند روزی که نیروهای هر دو طرف در محل‌های تعیین شده اسکان یافتند مجلس طرحی را تصویب نمود که به موجب آن تمامی مجاهدین و مبارزین غیرنظامی از جمله افراد ستارخان و خود او می‌بایست سلاح‌های خود را تحویل دهند. این تصمیم به دلیل بروز حوادث ناگوار و ترور سید عبدالله بهبهانی و میرزاعلی محمدخان تربیت از سران مشروطه گرفته‌شده‌بود. اما یاران ستارخان از پذیرفتن این امر خودداری کردند. به تدریج مجاهدین دیگری که با این طرح مخالف بودند به ستارخان و یارانش پیوستند و این امر موجب هراس دولت مروزی انقلاب مشروطه شد. سردار اسعد بختیاری به ستارخان پیغام داد که «به سوگندی که در مجلس خوردید وفادار باشید و از عواقب وخیم عدم خلع سلاح عمومی بپرهیزید.».
گفته‌می‌شود دعوت ستارخان و مجاهدان تبریز به تهران، با نیت خلع سلاح و کنترل آن‌ها توسط دولت مشروطه بوده‌است.
مسافرت به تهران > علت سفر ستارخان و باقرخان به تهران

پس از عملیات ملی آزادسازی تهران به دست مجاهدان بختیاری و گیلان، مشروطه‌خواهان دوباره به قدرت رسیدند. مهدی‌قلی‌خان هدایت (ملقب به مخبرالسلطنه) که در مشروطیت اول و پیش از استبداد محمدعلی‌شاهی نیز استاندار تبریز بود، دوباره به عنوان استاندار انتخاب شد.
مخبرالسلطنه از همان لحظه ورود به تبریز با یک مشکل جدی روبرو شد؛ روس‌ها به بهانه حمایت از بورژوازی صنعتی و تجاری تبریز و برقراری نظم و امنیت، قوای نظامی خود را در شهر مستقر کرده بودند. استاندار مشروطه‌خواه از روس‌ها خواست حالا که تهران به دست مشروطه‌خواهان افتاده و اداره مملکت براساس قانون استوار شده، لزومی به حضور روس‌ها نیست و باید قوای نظامی روس از تبریز خارج شوند. روس‌ها اغتشاش و نا امنی شهر را مخل امنیت تاجران دو تابعیتی تبریز می‌دانستند و حضور افراد مسلح غیردولتی از جمله ستارخان و باقرخان را بهانه کرده و به درخواست دولت مشروطه ایران پاسخ مثبت ندادند.
به گزارش منابع دیپلماتیک در پترزبورگ، روس‌ها از حضور ستارخان و باقرخان در تبریز ناراضی بودند و به عقیده الکساندر ایزولسکی وزیر خارجه وقت روسیه ستارخان و باقرخان حکومتی در داخل حکومت آذربایجان تشکیل داده‌بودند و فدائیانشان به اسم پلیس از اهالی پول می‌گرفتند و جماعتی از مردم را بر ضد حضور قوای روسیه در تبریز تحریک می‌کردند.
استاندار مشروطه‌خواه تبریز در خاطراتش ریشه‌های بحران را تشریح کرده و می‌نویسد:
ستارخان و باقرخان از زد و خورد با قوای دولت، یکی بعنوان کدخدای محله امیرخیز و دیگری بعنوان کدخدای محله خیابان نام و شهرتی برای خود تحصیل کرده و هرکدام دارای اصحاب و پیروانی شده‌اند که اکنون همان پیروان به جان مردم افتاده‌اند، به حواله شخصی مالیات وصول می‌کنند و اتباع خود را به خانه‌های متمولین می‌فرستند و از آن‌ها به زور پول می‌گیرند و اسباب زحمت می‌شوند. عده کثیری از اهالی شهر برای اینکه از مزاحمت مأموران این دو نفر در امان باشند در اطراف قنسولگری روسیه خانه اجاره کرده‌اند و متحصن‌اند. نخستین وظیفه من (بعنوان والی مشروطه‌خواه) استقرار امنیت در شهر است.
احمد کسروی نوشته‌است که ستارخان و باقرخان پس از برقراری دولت مشروطه، در تبریز «مخالفانی داشتند و در روزنامه شمس استانبول و حبل‌المتین کلکته انتقادهایی از آنان چاپ شده‌بود».
برخی دلسوزان آذربایجان و مشروطه‌خواهان تهران و تبریز کوشیدند تا وساطت کنند و جلوی شعله‌ور شدن آتش تفرقه در تبریز را بگیرند. سرانجام پس از وساطت دلسوزانه علی‌قلی‌خان بختیاری سردار اسعد و آخوند خراسانی، ستارخان و باقرخان اعلام کردند که در پاسخ به تقاضای آخوند خراسانی تبریز را ترک می‌کنند و به تهران می‌روند.
مسافرت به تهران > ورود به تهران و استقبال

آنها در روز ۴ فروردین مورد استقبال دولت مشروطه‌خواه و مردم تهران قرار گرفتند.  توسط مجلس به آنها دو مدال طلا  اختصاص یافت و برای آنها حقوق ماهانه قرار دادند.  بدلیل ترور دو رهبر مشروطه ، یعنی  سید عبدالله بههانی و میرزا محمد علی تربیت ، حکومت دستور داد تا همه گروه های مسلح خلع سلاح شوند. در اینجا بود که ستارخان با این تصمیم مخالفت کرد و با نیروهای دولت درگیر شد. مجاهدین که احساس خطر کرده بودند به پارک اتابک رفته و با ستارخان ایستادند. سرداراسعدبختیاری (فاتح تهران) به ستارخان پیغام داد که: «به سوگندی که در مجلس خوردید وفادار باشید و از عواقب وخیم عدم خلع سلاح عمومی بپرهیزید.» اما ستارخان و هم‌رزمانش  از اطاعت از این دستور و تحویل سلاح‌های خویش سر باز زدند.
مسافرت به تهران > درگیری مسلحانه

بعداز ظهر اول شعبان ۱۳۲۸ (شانزدهم مرداد ۱۲۸۹ هجری خورشیدی) قوای دولت مشروطه، که جمعاً سه هزار نفر می‌شدند به فرماندهی یپرم‌خان، یار قدیمی ستارخان در تبریز و رئیس نظمیهٔ وقت، باغ اتابک را محاصره کردند و پس از چند بار پیغام، هجوم نظامیان به باغ صورت گرفت و جنگ بین قوای دولتی و مجاهدین آغاز گشت. در این جنگ قوای دولتی از چند عراده توپ و پانصد مسلسل شصت تیر استفاده کردند و به فاصلهٔ ۴ ساعت ۳۰۰ نفر از افراد حاضر در باغ کشته شدند. ستارخان راه پشت بام را در پیش گرفت، اما در مسیر پله‌ها در یکی از راهروهای عمارت تیری به پایش اصابت کرد و مجروح شد و قادر به حرکت نبود. اندکی بعد قوای دولتی او را دستگیر کردند و به منزل صمصام السلطنه بردند و خود و اتباعش ناچار به خلع سلاح شدند.
درگذشت

بعد از این وقایع، ستارخان خانه‌نشین تهران شد؛ پزشکان حاذق برای مداوای پای او تمام تلاش خود را کردند، بر اثر اصابت گلوله هر دو استخوان ساق پا شکسته‌بود و زخم دچار عفونت بود، دو بار پزشکان معالج (لقمان الدوله، حسین خان نظام الحکما، و دو پزشک خارجی) اقدام به عمل جراحی و تمیز کردن زخم نمودند و پس از مدتی شکستگی و زخم بهبودی نسبی پیدا کرد و با وجود کوتاهی پا می‌توانست با عصا راه برود. ستارخان که از دولت مشروطه کنار گذاشته مطرود و منزوی بود، پس از این واقعه نزدیک به چهار سال زندگی کرد؛ حتی مکاتباتی برای دفع اجنبی و اعلام آمادگی برای رفع اشغال و فجایع روس‌ها در آذربایجان، با دولت مرکز حتی عین الدوله (محاصره‌کننده تبریز) داشت که وقعی گذارده نشد. عاقبت ستارخان در تاریخ ۲۵ آبان ۱۲۹۳ (۲۸ ذی الحجه ۱۳۳۲) در تهران درگذشت.
آرامگاه

آرامگاه ستارخان در باغ طوطی در کنار حرم شاه عبدالعظیم شهر ری واقع است. در بهار ۱۳۳۳ عده‌ای از هواداران حزب توده سنگ قبری برای ستار خان نصب کردند که علامت داس و چکش و نوشتاری با محتوای کمونیستی داشت. فرمانداری نظامی تهران این سنگ قبر را برداشت.
نوادگان ستار خان چندین مرتبه سعی کردند با کسب مجوزهای شرعی، پیکر وی را به تبریز منتقل کنند که موفق نشدند. خانه ستار خان به عنوان موزه در محلهٔ امیرخیز خیابان شمس تبریزی نرسیده به میدان پنجم مرداد (منجم) کوچهٔ ستارخان به روی بازدید همگان باز است.
یادبود

فیلم سینمایی ستارخان دربارهٔ جنبش مشروطه و به کارگردانی علی حاتمی و نقش آفرینی علی نصیریان در نقش ستارخان در سال ۱۳۵۱ ساخته شد.
به پاس کوشش‌های ستارخان در جنبش مشروطه، پس از انقلاب ۱۳۵۷ خیابانی در غرب تهران به نام او نامگذاری شد.
همچنین تندیس‌ها و بناهای یادبود دیگری نیز در تهران و دیگر شهرهای ایران به یاد او برپا شده‌است.
در سال ۱۳۹۱ نیز یک فیلم مستند با نام عیار مشروطه که یک واگویی از زایش تا درگذشت ستارخان است از سوی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی ساخته‌شد.
در سال ۱۳۹۷ سریالی به نام ایران‌دخت به کارگردانی محمدرضا وزری در ۳۰ قسمت تولید شد و در بهمن ۱۳۹۶ ۱۰ قسمت آن از شبکهٔ یک سیما پخش شد. در این سریال سعید نیکپور در نقش ستارخان، نقش آفرینی کرده‌است و شکرخدا گودرزی در نقش باقر خان، فرخ نعمتی در نقش یپرم خان، صدرالدین شجره در نقش مخبرالسلطنه، سام قریبیان در نقش سهراب طبیب و ژرژ پطروسی در نقش مستوفی الممالک ایفای نقش کرده‌است.
در سال ۱۳۹۶ یک مجموعه تلویزیونی با نام ستارخان به نویسندگی و کارگردانی محمدرضا ورزی در ۱۰ قسمت ۵۰ دقیقه‌ای ساخته و از شبکه یک پخش شد. این مجموعه سال‌های پایانی زندگی ستارخان را واگویه می‌کند.
نگارخانه

اسلحه کمری ستار خان
نشان یادبود ستارخان در موزه مشروطه تبریز
آرامگاه ستارخان در حرم شاه عبدالعظیم در شهر ری
ستارخان در ۱۶ سالگی
تصویری از ستارخان همراه با سلاح
ستارخان و باقرخان
آخرین عکس از ستارخان
مجسمه ستارخان در تبریز
مهندسی کشاورزی

مهندسی کشاورزی (به انگلیسی: Agricultural engineering) مجموعهٔ علوم در ارتباط با کشاورزی می‌باشد. در واقع عبارت است از تلفیق فناوری علوم مهندسی و تولید و پرورش کشاورزی می‌باشد. مهندسی کشاورزی ترکیبی از رشته‌های زیست‌شناسی گیاهی (گیاه‌شناسی) زیست‌شناسی جانوری، مکانیک، عمران، برق، هواشناسی و مواد شیمیایی می‌باشد و از دانش و اصول مهندسی کشاورزی برای ساخت ماشین‌آلات کاربردی در این زمینه استفاده شده‌است.
رشته‌های مهندسی کشاورزی

مهندسی آب
ژنتیک گیاهی
اقتصاد کشاورزی
مکانیزاسیون کشاورزی
مهندسی مکانیک بیوسیستم
زراعت و اصلاح نباتات
مهندسی باغبانی
فضای سبز
گیاه پزشکی
علوم خاک
ترویج و آموزش کشاورزی در ایران
علوم دامی
صنایع غذایی
مهندسی ماشین‌های صنایع غذایی
بیوتکنولوژی کشاورزی
مهندس کشاورزی

مهندس کشاورزی فردی است حرفه‌ای که با دارا بودن مدرک دانشگاهی (کارشناسی و بالاتر) و مجوز از سازمان نظام مهندسی کشاورزی مبادرت به ارائهٔ خدمات امور مهندسی در بعد:
طرّاحی و محاسبات (نسبت به موقعیت‌ها و انتظارها)
نظارت بر اجرا
اجرای پروژه (مجری) در حیطهٔ علوم مهندسی کشاورزی
انجام می‌دهد.
فعالیت در آزمایشگاه های مربوط به تحقیقات علوم کشاورزی
و ...
ادوارد، شاهزاده سیاه

شاهزاده ادوارد مشهور به شاهزادهٔ سیاه (به انگلیسی: Edward, the Black Prince) (زادهٔ ۱۳۳۰ — درگذشتهٔ ۱۳۷۶) پسر ادوارد سوم و شاهزاده ولز بود. او پیش از پدرش درگذشت و پسرش ریچارد جانشین او شد.
زندگینامه

ادوارد در ۱۳۳۰ در کاخ وودستاک در آکسفوردشایر انگلستان زاده شد. او بزرگترین پسر شاه ادوارد سوم بود و پدرش عناوین ارل چستر را در ۱۳۳۳، دوک کورنوال را در ۱۳۳۷ و شاهزاده ولز (اولین دارنده مقام) را در ۱۳۴۳ به او اعطا نمود. ادوارد در ۱۳۴۶ و در حالی که ۱۶ سال بیشتر نداشت با رشادت در نبرد کرسی جنگید و گفته می‌شود لقب مشهور «شاهزادهٔ سیاه» را به دلیل پوشیدن زره‌ای سیاه‌رنگ در این نبرد کسب نمود. با این حال نخستین اشاره به این لقب در یکی از آثار سدهٔ شانزدهمی صورت پذیرفته و خاستگاه اصلی آن مشخص نیست. ادوارد همچنین پیروزی‌هایی را در طول جنگ‌های صدساله به‌دست آورد که از آن جمله می‌توان به پیروزی در نبرد پواتیه در ۱۳۵۶ اشاره کرد.
ادوارد در ۱۳۶۲ به مقام شاهزادگی آکیتن در فرانسه دست یافت. او در این مدت در آنجا سکونت داشت تا اینکه بروز شورشی او را مجبور به بازگشت به انگلستان نمود. ادوارد صاحب دو پسر بود، نخستین پسرش با نام ادوارد در ۱۳۵۶ زاده شد، اما در ۱۳۷۰ درگذشت و دومین پسرش ریچارد در ۱۳۶۷ به‌دنیا آمد. شاهزاده ادوارد پیش از پدرش در ۱۳۷۶ درگذشت و عنوان شاهزادهٔ ولز به پسر کوچکش ریچارد رسید که پس از مرگ ادوارد سوم با نام ریچارد دوم بر تخت پادشاهی انگلستان نشست.
کمدین‌ها (فیلم ۱۹۶۷)

| کمدین‌ها | کمدین‌ها |
| --- | --- |
کارگردان: پیتر گلنویل
تهیه‌کننده: Peter Glenville
نویسنده: گراهام گرین
فیلمنامه‌نویس: گراهام گرین
بازیگران: الیزابت تیلور ریچارد برتون الک گینس پیتر اوستینوف لیلین گیش Georg Stanford Brown راسکو لی براون گلوریا فاستر جیمز ارل جونز سیسیلی تایسون پال فورد ریموند سنت ژاکوس Douta Seck Zakes Mokae
موسیقی: لورنس روزنتال
فیلم‌بردار: آنری دوکایی
تدوین‌گر: آرام آواکیان
توزیع‌کننده: مترو گلدوین مایر
تاریخ‌های انتشار:  ۳۱ اکتبر ۱۹۶۷ (۱۹۶۷-۱۰-۳۱)  
مدت زمان: UK: ۱۵۰ min USA: ۱۵۲ min
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: $۵٬۲۰۰٬۰۰۰ $۲٬۶۰۰٬۰۰۰ (rentals)
کمدین‌ها (انگلیسی: The Comedians) فیلمی آمریکایی به کارگردانی پیتر گلنویل است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.
بازیگران

الیزابت تیلور
ریچارد برتون
الک گینس
پیتر اوستینوف
لیلین گیش
راسکو لی براون
گلوریا فاستر
جیمز ارل جونز
سیسیلی تایسون
پال فورد
ریموند سنت ژاکوس
بولنت

بولنت (ترکی استانبولی: Bülent) نام کوچک و نام خانوادگی رایج در ترکیه است. این نام از واژهٔ فارسی بلند گرفته شده است.
افراد

بولنت اجزاجی‌باشی
بولنت اجویت
بولنت ارسوی
بولنت اکن
بولنت اورتاچگیل
بولنت ایگون
بولنت چتیناسلان
بولنت کایاباش
بیولوت کورکماز
فردریک هنری اورانژ

| فردریک هنری اورانژ | فردریک هنری اورانژ |
| --- | --- |
شاهزاده‌نشین اورانژ: شاهزاده‌نشین اورانژ
دوره مسئولیت ۱۶۲۵ – ۱۶۴۷: دوره مسئولیت ۱۶۲۵ – ۱۶۴۷
پس از: موریس اورانژ
پیش از: ویلیام دوم
فرماندار هلند، زیلاند، اوترخت، گیلدرز و افریسل: فرماندار هلند، زیلاند، اوترخت، گیلدرز و افریسل
دوره مسئولیت ۱۶۲۵ – ۱۶۴۷: دوره مسئولیت ۱۶۲۵ – ۱۶۴۷
پس از: موریس اورانژ
پیش از: ویلیام دوم
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۹ ژانویهٔ ۱۵۸۴ دلفت
درگذشته: ۱۴ مارس ۱۶۴۷ (۶۳ سال) لاهه
آرامگاه: کلیسای جدید دلفت، دلفت، هلند ۵۲°۰۰′۴۴″شمالی ۴°۲۱′۳۹″شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۰۱۲۳°شمالی ۴٫۳۶۰۹°شرقی﻿ / 52.0123; 4.3609
همسر(ان): آملیا
فردریک هنری اورانژ ((به هلندی: Frederik Hendrik); ۲۹ ژانویهٔ ۱۵۸۴ – ۱۴ مارس ۱۶۴۷) فرمان‌روای جمهوری هلند از شاه‌زادگان اورانژ، دیوانسالار هلند، زیلند، اوتراختگیلدرز و افریسل در سده ۱۷ (میلادی) بود.
او همچنین یکی از فرماندهان نیروهای استقلال‌طلب هلند در نبرد با امپراتوری هابسبورگ بود که توانست فتوحات و دستاوردهایی از این نبرد به دست آورد.
کودکی

فردریک هنری در ۲۹ ژانویه ۱۵۸۴ در دلفت هلند زاده شد. او که‌ترین فرزند ویلم خاموش بود. او شش ماه پیش از مرگ پدرش دیده به جهان گشود. پدرش فرمانروای هلند، زلاند، اوترخت و فریزلاند بود. فردریک برادر ناتنی موریس اورانژ بود.
المپیک تابستانی ۱۹۳۶

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:1936 Summer Olympics logo.svgنشان المپیک تابستانی ۱۹۳۶: پرونده:1936 Summer Olympics logo.svgنشان المپیک تابستانی ۱۹۳۶
مکان: برلین، آلمان
شعار: جوانان جهان را صدا می‌زنم!(آلمانی: Ich rufe die Jugend der Welt!)
کشورها: ۴۹
ورزشکاران: ۳٬۹۶۳ (۳٬۶۳۲ مرد، ۳۳۱ زن)
رویدادها: ۱۲۹ در ۱۹ ورزش (۲۵ رشته)
افتتاحیه: ۱ اوت ۱۹۳۶
اختتامیه: ۱۶ اوت ۱۹۳۶
افتتاح‌کننده: صدراعظم آدولف هیتلر
مشعل: فریتس شیلگن
ورزشگاه: ورزشگاه المپیک
تابستانی→ ۱۹۳۲ لس آنجلس۱۹۴۸ لندن ←۱۹۴۰ توکیو ←  زمستانی→ ۱۹۳۶ گارمیش۱۹۴۸ سنت مورتیز ←۱۹۴۰ ساپورو ← : تابستانی→ ۱۹۳۲ لس آنجلس۱۹۴۸ لندن ←۱۹۴۰ توکیو ←  زمستانی→ ۱۹۳۶ گارمیش۱۹۴۸ سنت مورتیز ←۱۹۴۰ ساپورو ← 
المپیک تابستانی ۱۹۳۶ (در انگلیسی: Games of the XI Olympiad) که به‌طور رسمی با نام «بازی‌های المپیاد یازدهم» شناخته می‌شود، از ۱ اوت تا ۱۶ اوت ۱۹۳۶ میلادی در شهر برلین، در آلمان و با حضور ۳٬۹۶۳ ورزشکار زن و مرد از ۴۹ کشور جهان و در ۱۹ رشته ورزشی برگزار شد و کشور آلمان در این مسابقات به مقام قهرمانی رسید. این تنها دورهٔ المپیک است که آلمان در آن موفق به کسب مقام قهرمانی شده‌است.
کارگردان مشهور لنی ریفنشتال که هیتلر نیز بسیار به کارهای او علاقه داشت فیلمی در خصوص این بازی‌ها به نام المپیاد ساخت، در ساخت این فیلم نخستین بار از تکنیک‌هایی استفاده شد که امروزه به عنوان تکنیک‌های متداول فیلم‌های ورزشی از آن‌ها استفاده می‌شود.
نکتهٔ مهم در خصوص این دوره از مسابقات المپیک اجرای سیاست‌های نژادی توسط نازی‌ها بود.
انتخاب محل بازی‌ها

در این دوره تنها دو کشور آلمان و اسپانیا نامزد میزبانی مسابقات المپیک بودند که سرانجام آلمان با کسب ۴۳ رأی در مقابل ۱۶ رأی اسپانیا توانست میزبانی این دوره را از آن خود کند.
تأثیر نازی‌ها

اوج مسائل ورزشی در آلمان نازی را می‌توان مسابقات المپیک تابستان ۱۹۳۶ دانست که البته مسائل سیاسی نیز در آن نقش پررنگی داشت به خصوص آنکه نازی‌ها این مسابقات را تبلیغی برای برتری نژاد آریایی می‌دانستند. انتخاب ورزشکاران آلمانی پیش از آنکه به مهارت آن‌ها در ورزش اهمیت داشته باشد به چهرهٔ آریایی آن‌ها اهمیت داشت. در این دوره از بازی‌ها یهودیان و کولی‌ها از شرکت در مسابقات محروم بودند.
تأثیر نازی‌ها > حضور سیاه‌پوستان در المپیک

طی مسابقات المپیک تابستانی برلین تعدادی از دوندگان سیاه‌پوست آمریکایی نیز به دریافت مدال المپیک نائل شدند. روزنامه‌های آمریکایی برنده شدن مدال توسط دوندگان سیاه‌پوست و دریافت مدال توسط مقامات عالی‌رتبهٔ آلمان و همچنین تشویق آن‌ها از طرف تماشاگران آلمانی را ردی بر فرضیهٔ نژادپرستی نازی‌ها دانستند. البته موضوع مهم دیگری در خصوص سیاه‌پوستان ماجرای دست ندادن هیتلر با دوندهٔ سیاه‌پوست آمریکایی جسی اونز * است. رسانه‌های مخالف دولت هیتلر تبلیغات وسیعی بر روی این موضوع انجام دادند. اما در حقیقت آن روز هیتلر به دستور کمیتهٔ برگزاری المپیک و به دلیل تسریع در امر مراسم اهدای جوایز از دست دادن با هر ورزشکاری چه آلمانی و چه غیر آلمانی منع کرده بود [نیازمند منبع] با این‌حال به‌گفتهٔ برخی منابع، هیتلر از پیشنهاد عکس انداختن با اونز به‌شدت خشمگین شد و استفادهٔ آمریکاییان از سیاه‌پوستان در المپیک را خجالت‌آور خوانده بود. اونز اما مدعی شد که هیتلر به او احترام گذاشته و دست تکان داد، درحالی‌که رئیس‌جمهور آمریکا حتی به وی یک تلگراف نزد. آمریکا در این سالیان دوران جدایی نژادی خود را می‌گذراند و بنابراین دیدگاه اونز تعجب‌آور نیست. اونز از هیتلر به عنوان مردی «متین» یاد می‌کرد و بنابراین توسط برخی یک طرفدار هیتلر نیز نامیده شده، اما دیدگاه‌های شخصی او را سیاه‌پوستان دیگر لزوماً نداشتند.
تحریم بازی‌ها

در ابتدا برخی کشورها به خصوص ایالات متحده حضور در این بازی‌ها را به نوعی حمایت از دولت هیتلر دانستند اما با این حال در این مسابقات شرکت کردند. یهودیان آمریکا بیشترین مخالفت را با اعزام تیم‌های آمریکایی به آلمان نازی داشتند از طرف دیگر دولت چپ‌گرای اسپانیا با وجود عدم کسب رأی کافی برای میزبانی اقدام به راه‌اندازی بازی‌ها در شهر بارسلونا کرد، بازی‌های انجام شده در اسپانیا به دلیل جنگ داخلی نیمه‌تمام باقی‌ماند.
نوآوری

در این دوره از بازی‌های المپیک برای نخستین بار ۷۰ ساعت از بازی‌ها به صورت پخش زنده در برخی نقاط خاص شهر برلین و برخی نقاط کشور آلمان نازی پخش شد. در این دوره از بازی‌ها بسکتبال هم به‌طور رسمی جزء ورزش‌های المپیک قرار گرفت و ایالات متحده توانست نخستین قهرمانی این رشته را در المپیک به دست بیاورد.
ورزش‌ها

ورزش‌های آبی
شیرجه (4)
شنا (11)
واترپلو (1)
دو و میدانی (29)
بسکتبال (1)
بوکس (8)
کانو و کایاک (9)
دوچرخه‌سواری
جاده (2)
پیست (4)
سوارکاری
درساژ (2)
اونتینگ (2)
پرش نمایشی (2)
شمشیربازی (7)
هاکی روی چمن (1)
فوتبال (1)
ژیمناستیک (9)
هندبال (1)
پنج‌گانه (1)
چوگان (1)
روئینگ (7)
قایقرانی بادبانی (4)
تیراندازی (3)
وزنه‌برداری (5)
کشتی
آزاد (7)
فرنگی (7)
جدول مدال‌ها

مقالهٔ اصلی: جدول مدال‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  رتبه  | کشورها | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| ۱ |  آلمان نازی | ۳۳ | ۲۶ | ۳۰ | ۹۹ |
| ۲ |  ایالات متحده آمریکا | ۲۴ | ۲۰ | ۱۲ | ۵۶ |
| ۳ |  مجارستان | ۱۰ | ۱ | ۲ | ۱۶ |
| ۴ |  ایتالیا | ۸ | ۹ | ۵ | ۲۲ |
| ۵ |  فنلاند | ۷ | ۶ | ۶ | ۱۹ |
| ۶ |  فرانسه | ۷ | ۶ | ۶ | ۱۹ |
| ۷ |  سوئد | ۶ | ۵ | ۹ | ۲۰ |
| ۸ |  ژاپن | ۶ | ۴ | ۸ | ۱۸ |
| ۹ |  هلند | ۶ | ۴ | ۷ | ۱۷ |
| ۱۰ |  بریتانیا | ۴ | ۷ | ۳ | ۱۴ |
نقل قول‌ها

"
نبرد ورزشی و سلحشورانه برترین خصایص انسانی را بیدار می‌کند. رقابت‌کنندگان را از هم جدا نمی‌کند، بلکه در تفاهم و احترام متحد می‌کند. همچنین به اتحاد کشورها در سایه صلح کمک می‌کند. به همین دلیل است که مشعل المپیک نباید هرگز صصصص شود."
"ورزش آلمان تنها یک وظیفه دارد: تحکیم خوی مردم آلمان، آغشتن آن با روح جنگندگی و همراهی استواری که در نزاع‌ـاش برای بقا بدان نیاز دارد."
نگارخانه

ورزشکاران حامل مشعل المپیک
مڪشعل المپیک
استادیوم المپیک
رژه ورزشکاران
دروازهٔ استادیوم المپیک، ۲۰۰۴
آدولف هیتلر و هرمان گورینگ در حال تماشای رخدادها در ورزشگاه المپیک برلین
تعداد ورزشکاران
کشورهای شرکت‌کننده برای اولین بار به رنگ آبی نشان داده شده‌است