stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تحت محاصره ۲: قلمروی تاریک
بازخوردها

این فیلم در رتبه دوم باکس آفیس در ۲۱۵۰ سینما اکران شد و ۱۲٫۶۲۴٫۴۰۲ دلار برای آخر هفته به دست آورد.
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس رای ۳۲ نقد میانگین امتیاز ۴٫۷ از ۱۰ را دارد.
در متاکریتیک، این فیلم بر اساس نقدهای ۲۱ منتقد، امتیاز ۵۲ از ۱۰۰ را به دست آورده است که نشان دهنده «بررسی‌های مختلط یا متوسط» است.
تماشاگران در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط "A-" در مقیاس A+ تا F دادند.
دنباله فیلم

در ۳ اکتبر ۲۰۱۶، سیگال در توییتر اعلام کرد که فیلمنامه فیلم تحت محاصره ۳ در حال توسعه است. ولی در نهایت این پروژه لغو شد.
عبدالله نوری
دههٔ ۱۳۶۰: از صدا و سیما تا سپاه پاسداران

عبدالله نوری فعالیت سیاسی خود را با مدیریت در رادیو و تلویزیون دولتی -صدا و سیما- و معاونت وزارت امور خارجه در ابتدای انقلاب آغاز کرد. از مسئولیت‌های دیگر وی نمایندگی سید روح‌الله خمینی در هیئت نظارت شورای عالی قضایی، جهاد سازندگی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در دوران جنگ و پس از فضل‌الله محلاتی بود. او همچنین با حکم سید روح‌الله خمینی عضو شورای بازنگری قانون اساسی بوده است. سایر پست‌های وی عبارتند از:
نمایندهٔ سید روح‌الله خمینی در انتخاب اعضای شورای عالی قضایی
معاون وزیر امور خارجه در دولت رجایی
عضو شورای عالی امنیت ملی.
از ۱۳ دی ۱۳۶۰ به جای علی‌اکبر ناطق نوری نمایندهٔ ولی فقیه در جهاد سازندگی شد و در ۱۸ بهمن ۱۳۶۸ جای خود را به رجبعلی حیدرزاده داد. او همچنین در دهه شصت از پرنفوذترین شخصیت‌های سیاسی زادگاه خود، اصفهان به‌شمار می‌آمد و یکی از مهم‌ترین واسطه‌های سیاسی اصفهان در تهران بود.
در ۱۸ اسفند ۱۳۶۷، سید روح‌الله خمینی، نوری را به عنوان چهارمین نمایندهٔ خود در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منصوب کرد. این دوره مصادف با پایان جنگ با عراق بود. اختیاراتی که در حکم انتصاب به نوری تفویض شده بود، فراتر از نمایندگان پیشین بوده و نوری اختیار تأیید عزل و نصب تمامی فرماندهان را هم دارا بود. بی‌بی‌سی این اقدام را به منظور کنترل و محدودسازی برخی جناح‌ها در سپاه ارزیابی کرد. نوری پس از درگذشت خمینی از این سمت استعفا داد. او در ۵ تیر ۱۳۶۹، جای خود را به محمود محمدی عراقی داد. محمدی عراقی از ۴ آبان ۱۳۶۸ قائم‌مقام نوری بود.
وزارت کشور دولت اوّل هاشمی رفسنجانی

وی پس از آن به‌عنوان وزیر کشور در دولت اول هاشمی رفسنجانی منصوب گردید. ادغام شهربانی، ژاندارمری و کمیته‌های انقلاب اسلامی و ایجاد نیروی انتظامی از اقدامات دوران وزارت وی بود. او در کنار محمد خاتمی وزیر فرهنگ و ارشاد با فشار جناح راست ناچار به کناره‌گیری از پست وزارت کشور شد. ناطق نوری بعدها در کتاب خاطرات خود نقل می‌کند که: «ما نمی‌پذیریم که آقای عبدالله نوری ولایی فکر کند.»
نمایندگی مجلس

عبدالله نوری درمجالس دوم و پنجم به ترتیب نماینده اصفهان و تهران بود. وی در انتخابات مجلس پنجم در سال ۷۴ شرکت کرده و از تهران به مجلس راه یافت. نام وی در لیست مورد حمایت حزب کارگزاران سازندگی ایران قرار داشت. وی در مجلس پنجم به‌عنوان رئیس فراکسیون اقلیت انتخاب شد. علی اکبر ناطق نوری در رای‌گیری ریاست مجلس پنجم با اختلاف ۱۱ رای بیشتر از عبدالله نوری توانست به ریاست مجلس برسد. او همچنین از سوی علی خامنه‌ای دو دوره (دوره دوم مجمع ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۵ و دوره سوم مجمع ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۰) به‌عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام درآمد.
وزارت کشور دولت خاتمی

پس از پیروزی محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری در ۲ خرداد سال ۷۶ نوری دوباره پست وزارت کشور را عهده‌دار شد. وی از مهره‌های اصلی دولت اصلاح‌طلب خاتمی به‌شمار می‌رفت. از آن جهت که سید علی خامنه‌ای پس از تشکیل نیروی انتظامی کنترل آن را در دست گرفته و وزیر کشور، علی‌رغم آنکه مسؤول حفظ امنیت کشور بود، در عین حال هیچ نظارت و کنترلی بر نیروی انتظامی نداشت، وی حاضر به پذیرش مسؤولیت امنیت اجلاس سران سازمان کنفرانس اسلامی که در پاییز ۷۶ در تهران برگزار گردید، نشد.
بر اساس قوانین جمهوری اسلامی برگزاری تجمعات آزاد است، مگر آنکه مخل امنیت داخلی باشد. از این رو، گروه‌های سیاسی و قشرها مختلف اجتماعی برای برگزاری تجمع نیاز به اخذ مجوز از وزارت کشور دارند، اما وزارت کشور معمولاً با همهٔ درخواست‌ها برای برگزاری تجمع مخالفت می‌کند.
عبدالله نوری نیز با انتصاب مصطفی تاج‌زاده از فعالان جنبش دوم خرداد به عنوان معاون سیاسی خود تلاش کرد تا برگزاری تجمعات را در ایران نهادینه کند.
در دوران وزارت عبدالله نوری گروه‌ها و قشرهای مختلف اجتماعی برای گرفتن مجوز از وزارت کشور به منظور برگزاری تجمع مشکلی نداشتند؛ اما از آنجا که نیروی انتظامی به عنوان مسؤول حفظ امنیت تجمعات در کنترل وزارت کشور نبود، تقریباً تمام تجمعاتی که از نظر جناح محافظه‌کار حاکم «نامطلوب» بود، به خشونت کشیده می‌شد.
مسئولیت به خشونت کشیدن تجمعات قانونی، معمولاً متوجه شبه‌نظامیانی بود که در ایران با عناوینی چون گروه‌های فشار، لباس شخصی‌ها یا انصار حزب‌الله مشهورند و گفته می‌شود که از حمایت نهادهای امنیتی و نظامی نیز برخوردارند.
جناح محافظه‌کار ضمن آنکه عملاً اجازهٔ برگزاری هر نوع تجمعی را نمی‌داد، از وزارت کشور تحت مدیریت عبدالله نوری نیز که با درخواست تجمعات موافقت می‌کرد، خشمگین بود. او در ۳۰ خرداد ۱۳۷۷ با رای ۱۳۷ نفر از ۲۷۰ نماینده حاضر در جلسه استیضاح توسط مجلس پنجم برکنار شد. این مجلس که اکثریت آن در دست جناح راست بود به دلیل افزایش آزادیهای سیاسی و دفاع از غلامحسین کرباسچی شهردار سابق تهران از دلایل استیضاح او بود. خاتمی پس از آن او را به معاونت توسعه سیاسی رئیس‌جمهور منصوب کرد.
ریاست شورای شهر تهران

نوری پس از برگزاری انتخابات شورای شهر تهران نامزد شد و به‌عنوان منتخب اول به شورا راه یافت. نوری به عنوان رئیس این شورا انتخاب شد ولی چندی بعد به توصیه اکبر هاشمی رفسنجانی برای کاندیداتوری در انتخابات مجلس ششم استعفا داد، اما به دلیل داشتن سابقه محکومیت قضایی از رقابت در این انتخابات بازماند. او به خاطر پروندهٔ روزنامه خرداد محکوم و زندانی شد و اصلاح طلبان در انتخابات پیروز شدند.
از روزنامه خرداد تا اوین

انتشار روزنامهٔ اصلاح‌طلب خرداد از اقدامات دیگر او بود. این روزنامه پس از مدتی توقیف شد. این روزنامه شدیداً مورد انتقاد محافظه‌کاران که مخالف طرح دیدگاه‌های نوگرایانه در حوزه‌های دینی هستند قرار گرفت و نهایتاً نوری به واسطهٔ طرح دیدگاه‌هایی در روزنامهٔ خود که تصویری متفاوت از دین اسلام نسبت آنچه محافظه‌کاران سنتی عرضه می‌کردند، ارائه می‌داد، به دادگاه ویژه روحانیت فراخوانده شد و پس از چندین جلسه محاکمه و دفاع و بنابر اتهام‌هایی مانند توهین به مقدسات، نشر اکاذیب، اقدام علیه امنیت ملی و نظایر اینها، در دادگاه ویژه روحانیت محاکمه و به ۵ سال زندان محکوم گردید. علی‌رغم رایزنی‌های رفسنجانی با خامنه‌ای مبنی بر عدم انتشار دفاعیات خود و تبرئه شدن، وی در دادگاه با قاطعیت از اصلاحات دفاع کرد و به زندان محکوم شد. دفاعیات وی در کتابی به‌عنوان شوکران اصلاح منتشر گردید که با استقبال مردم مواجه شد.
دادستان دادگاه ویژه روحانیت که کیفر خواست ۴۴ صفحه‌ای علیه وی را تنظیم کرد، محمد ابراهیم نکونام و قاضی دادگاه محمد سلیمی بود. به گفته دادستان از مجموعه مطالب روزنامه خرداد بوی عناد و توطئه علیه نظام استشمام می‌شود. وکیل مدافع وی نیز محسن رهامی بود. هیئت منصفه دادگاه نیز شامل حجج اسلام: ایزدپناه، صدیقی، پورمحمدی، دعاگو، مهاجری، دعایی، طه هاشمی و نظام‌زاده بودند که سه نفر آخر در جلسات دادگاه حاضر نشدند.
دیگر شاکیان روزنامه خرداد، ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر، حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی، بسیج دانشجویی و رفعت بیات مدیر مسئول هفته‌نامهٔ آزادی (از چهره‌های محافظه‌کار که بعداً از زنجان به مجلس هفتم راه یافت) بودند.
خاتمی در پایان دوران ریاست جمهوری‌اش گفت:
هیچ‌یک از مدیران (دولتم) نبودند که تا دم در زندان پیش نروند و بسیاری کارهای عظیمی صورت گرفت که پرونده‌سازی‌هایی برای آن انجام شد و من هر آن انتظار داشتم که بیایند و بگویند وزیر تو احضار شده و فلان مدیر تو زندانی شده است.
وی در دادگاه موضع جمهوری اسلامی در جریان درگیری اعراب-اسرائیل را به چالش کشید و گفت:
اگر فلسطینی‌ها خواستار صلح با اسرائیل هستند ما که هستیم که به دنبال جنگ باشیم.
او همچنین گفت: «امروز یک روحانی در مقام دادستان یکی روحانی دیگر را متهم به توهین، افتراء، نشر اکاذیب و معاندت با دین می‌کند. اگر این آقا راست می‌گوید وای بر روحانیتی که من نمونه‌اش هستم و اگر دروغ می‌گوید وای بر روحانیتی که ایشان نمونه‌اش است.»
وی همچنین به دفاع از حقوق شهروندی و سیاسی نهضت آزادی و حسینعلی منتظری که هر دو مغضوب رهبر قبلی و فعلی نظام بودند، پرداخت و صلاحیت دادگاه ویژه روحانیت که برخلاف قانون اساسی (که همگان را در برابر قانون یکسان دانسته و ایجاد دادگاه ویژه جز برای نظامیان را تأیید نکرده است) را زیر سؤال برد. وی به نامهٔ روح‌الله خمینی در سال پایان عمرش خطاب به مجلس سوم (۷ آذر ۱۳۶۷) اشاره کرد که وی گفته بود تصمیم دارد وضع را به‌صورتی بازگرداند که همه در چهارچوب قانون اساسی فعالیت کنند و بدین ترتیب دادگاه ویژه روحانیت همچون بسیاری تصمیم‌های مقطعی دیگر ضرورتی به ادامه حیات نداشته و مغایر قانون اساسی است. دفاعیات قاطع او همچون موضعش در دفاع از حقوق شهروندی منتقدان نظام و… منجر به صدور شدیدترین رای علیه وی شد.
از روزنامه خرداد تا اوین > قتل‌های زنجیره‌ای

روزنامه خرداد یکی از روزنامه‌های پیگیر قتل‌های زنجیره‌ای بود و همین امر نیز در توقیف روزنامه و محاکمهٔ وی مؤثر بود. عبدالله نوری خود در دوران وقوع چهار قتل در پاییز ۱۳۷۷ وزیر کشور بود. وی در جلسه دادگاه پیرامون قتل‌های زنجیره‌ای نیز به‌طور غیرمنتظره از دست داشتن وزیر اطلاعات (دُری نجف‌آبادی) در قتل‌ها و صدور فتوای مرتد بودن مقتولان سخن گفت و تلاش دستگاه قضایی برای محدود کردن قتل‌ها به سعید امامی و سایر کارکنان وزارت اطلاعات و عدم پیگیری «آمران» قتل‌ها و محدود کردن مقتولان به همان چهار نفر و عدم پیگیری قتل‌های سال‌های گذشته را تقبیح کرد. سخنان وی بارها توسط رئیس دادگاه قطع شد.
از روزنامه خرداد تا اوین > واکنش‌های داخلی

اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان (دفتر تحکیم وحدت) و سایر گروه‌های اصلاح طلب زندانی کردن وی را محکوم کردند. اصلاح طلبان محاکمهٔ وی را سیاسی و اتهامات وارد شده به او همچون دفاع از نهضت آزادی را مغایر با قوانین حقوقی ایران دانستند.
همچنین علی خامنه‌ای که خود چندی قبل وی را به عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب کرده بود، به موضع‌گیری علیه وی پرداخت و او را فریب خورده و قابل ترحم نامید که حرف‌های دشمن را تکرار می‌کند.
از روزنامه خرداد تا اوین > بازتاب‌های خارجی

دادگاه وی به‌عنوان معروف‌ترین چهرهٔ اصلاح‌طلب پس از محمد خاتمی بازتاب‌های فراوانی در رسانه‌های بین‌المللی داشت. اتحادیه اروپا در اعتراض به زندانی کردن وی و محسن کدیور (دیگر روحانی دگراندیش) گسترش هر گونه روابط و ارتقای مناسبات تجاری اتحادیه اروپا را منوط به بهبود حقوق بشر در ایران نمود. سازمان عفو بین‌الملل حکم صادره علیه وی را محکوم کرد. از جمله روزنامه «سالزبورگر ناخریشتن» اتریش با اشاره به دفاعیات نوری در دادگاه نوشت:
«نوری بر مقدس‌ترین تابوهای جمهوری اسلامی انگشت نهاد. او مشروعیت دادگاه روحانیت را انکار کرد و بدین ترتیب جسارتی کرد که تا پیش از آن، شجاع‌ترین اصلاح طلبان هم نکرده بودند. او میراث خمینی را که این دادگاه را خارج از قانون اساسی تأسیس کرده بود، زیر سؤال برد.»
آزادی

در جریان برگزاری دادگاه علی‌رغم آنکه وی در بازداشت بوده و هنوز محکوم نشده بود، دادگاه مانع از ثبت نام وی در انتخابات مجلس ششم شد. اما برادر وی علیرضا نوری که پزشک جراح بود، در انتخابات ثبت نام کرده و با ۱ میلیون و ۳۴۳ هزار رأی به عنوان نفر سوم در حوزهٔ تهران به مجلس راه یافت. ناظران رای بالای برادر نوری را نشانهٔ اعتراض مردم به محاکمهٔ عبدالله نوری ارزیابی کردند. وی همچین حاضر به نوشتن درخواست عفو برای علی خامنه‌ای نشد. پس از فوت برادرش علیرضا نوری در سانحه رانندگی در آبان ۱۳۸۱، عده‌ای از نمایندگان مجلس در نامه‌ای به خامنه‌ای خواستار آزادی وی که سه سال بود در زندان به سر می‌برد، شدند.
او پس از آزادی از زندان تقریباً فعالیت و موضع‌گیری سیاسی را کنار گذاشته و جز در مراسم و محافل کوچکی که در منزل وی با حضور سران اصلاح‌طلب برگزار می‌گردید، شرکت نداشت.
انتخابات ریاست جمهوری دهم

در سال ۱۳۸۷ نام وی دوباره توسط اصلاح‌طلبان پیشرو (ادوار تحکیم، تحکیم وحدت، دانشجویان و جمعی از روزنامه‌نگاران) برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری دهم در کنار محمد خاتمی مطرح شد در شرایطی که با توجه به مشی مستقل و قاطع وی در دوران اصلاحات و موضع‌گیری تند علی خامنه‌ای علیه وی کمتر امیدی به تأیید صلاحیت وی توسط شورای نگهبان می‌رفت.
پس از شایعات و ابهامات بسیار در مورد کاندیداتوری وی، عبدالله نوری دو پیش شرط برای کاندیداتوری خود اعلام کرد: اول اینکه اصلاح طلبان روی کاندیداتوری واحد وی اجماع کنند و دوم اینکه در صورت رد صلاحیت وی کاندیدای دیگری را به جای او اعلام نکنند.
اما چندی بعد با اعلام رسمی کاندیداتوری و فعالسازی ستاد انتخاباتی مهدی کروبی و محمدرضا عارف کار ورود نوری به انتخابات سخت‌تر شد. عبدالله نوری نیز هم‌زمان به فعالیت‌های خود گسترش بیشتری بخشید و در جلسهٔ مهمی با روزنامه‌نگاران سکوت پنج سالهٔ خود را شکست و پس از انصراف سید محمد خاتمی از انتخابات ریاست جمهوری دهم چنین به نظر می‌رسید که اصلاح طلبان پیشرو انتخابی جز نوری نخواهند داشت.
اما در نهایت با ورود میر حسین موسوی به صحنهٔ انتخابات حضور نوری در انتخابات منتفی گردید.
نگارخانه

اولین کنگره حزب اتحاد ملت ایران با حضور فعالان اصلاح طلب و حزب مشارکت
کتاب‌ها

شوکران اصلاح
مواضع

وی از جمله عملگراهای پیشرو در جمهوری اسلامی بوده است. وی زمانی که به عنوان وزیر در سال ۱۹۸۰ انتخاب شد، به عنوان یک چهرهٔ رادیکال شناخته می‌شد. وی جزئی از عملگرایان اصلاح‌طلب معرفی می‌شود.
سرلک

سرلک طایفه‌ای از ایل بختیاری است، که بخش اعظم از جمعیت آن، در شرق استان لرستان، در الیگودرز، ازنا و شول‌آباد، همچنین گلپایگان و خوانسار در استان اصفهان، خمین در استان مرکزی و بخشی از جمعیت این طایفه نیز در شهر اهواز در استان خوزستان پراکنده می‌باشند.
| مناطق با جمعیت چشمگیر | مناطق با جمعیت چشمگیر |
| --- | --- |
کشور ایران استان‌های: خوزستان، چهارمحال و بختیاری، اصفهان، سرزمین بختیاری: کشور ایران استان‌های: خوزستان، چهارمحال و بختیاری، اصفهان، سرزمین بختیاری
زبان‌ها: زبان‌ها
گویش بختیاری: گویش بختیاری
دین: دین
شیعه: شیعه
طایفه سرلک در گذشته، تیره‌ای از طایفه آسترکی، از باب دورکی و از شاخه هفت‌لنگ به‌شمار می‌آمد، که بنا بر دلایل نامعلوم، از حدود ۱۰۰ سال پیش، از طایفه آسترکی جدا شد. امروزه این طایفه، بر پایه نمودار اجتماعی ایل بختیاری، به‌عنوان طایفه‌ای از شاخه چهارلنگ و از باب ممی‌وند محسوب می‌شود.
تقسیمات ایلی

تیره‌های طایفه سرلک عبارتند از: سرلک گودرزی، سرلک رضایی، سرلک صفایی، سرلک خندویی، سرلک کریم خانی، سرلک خسروی، سرلک ملکی، بهاروند و گل محمدی.
محل سکونت

شهرستان‌های خمین الیگودرز ازنا دزفول
افراد سرشناس

از اشخاص شناخته شده این طایفه، می‌توان به: میلاد سرلک (بازیکن فوتبال)، سیامک سرلک (بازیکن فوتبال)، سینا سرلک (خواننده) و تقی سرلک (شهردار اسبق تهران) اشاره کرد.
جغرافیا

سردسیر طایفه سرلک
شهرستان ازنا، شهرستان الیگودرز و شهرستان دورود از توابع استان لرستان
شهرستان فریدن، شهرستان فریدون‌شهر و شهرستان چادگان از توابع استان اصفهان
شهرستان خمین از توابع استان مرکزی
گرمسیر طایفه سرلک
شهرستان دزفول شهرستان شوشتر شهرستان گتوند و شهرستان لالی از استان استان خوزستان.
کلاودیو تریونفی

| کلاودیو تریونفی | کلاودیو تریونفی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ اکتبر ۱۹۴۲ رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۷-اکنون
کلاودیو تریونفی (ایتالیایی: Claudio Trionfi؛ زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۴۲) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به آن روز نفرین‌شدهٔ تسویه‌حساب، ایزدمار، دورو، مجازات مرگ، بانوی آزادی، بیست هزار دلار برای هفت نفر و هرج‌ومرج بزرگ اشاره کرد.
عملیات قادر

عملیات قادر عملیات تهاجمی گسترده نیروهای مسلح ایران، در خلال جنگ ایران و عراق بود، که در ۳ مرحله و به‌مدت ۲ ماه، از ۲۴ تیر تا ۱۸ شهریور ۱۳۶۴ در استان اربیل، عراق انجام شد. این عملیات به‌طور مشترک توسط نیروی زمینی ارتش و سپاه پاسداران، همچنین با پشتیبانی نیروی هوایی ارتش و هوانیروز، بر ضد نیروهای ارتش عراق، طراحی و اجرا گردید.
پیشینه

در عملیات بدر که در اسفندماه ۱۳۶۳ در منطقه هورالهویزه، به مورد اجرا گذاشته شد، نیروهای ایرانی طی یک نبرد سنگین، موفق شدند از عرض رودخانه دجله عبور کنند و در کنار جاده بغداد به بصره مستقر شوند، ولی در نتیجه به‌کارگیری سلاح شیمیایی توسط ارتش عراق، این عملیات به نتایج مورد نظر فرماندهان ایرانی نرسید. به دنبال این وضعیت جدید و به منظور حفظ موقعیت آفندی، برنامه‌ریزی برای اجرای عملیات قادر در شمالِ‌غربی ایران، در دستور کار نیروهای مسلح ایران قرار گرفت و در پی آن اقدامات لجستیکی و تدارکاتی آغاز گردید.
اهداف

عملیات بدر آخرین عملیات مشترک سپاه و ارتش در طول جنگ ایران و عراق بود و از عملیات قادر تا انتهای جنگ، این دو سازمان نظامی، هر یک به‌طور مستقیم، طرح‌ریزی و اجرای عملیات می‌کردند. اولین عملیات مستقل ارتش، پس از انجام عملیات بدر، عملیات قادر بود، که با فرماندهی علی صیاد شیرازی در جایگاه فرمانده نیروی زمینی ارتش و به‌صورت مشترک توسط یگان‌های ارتش و سپاه، در منطقه اشنویه، استان اربیل و نیز منطقه سیدکان، طرح‌ریزی شده بود و با اهدافی چون؛ تصرف ارتفاعات منطقه، قطع خطوط ارتباطی و تدارکاتی نیروهای نظامی و شبه‌نظامی مخالف با نظام جمهوری اسلامی در داخل، انهدام نیروهای عراقی، تصرف بخشی از خاک عراق، نزدیک شدن به راه‌های اصلی و خطوط مواصلاتی ارتش عراق، طراحی گردید.
عملیات قادر در سال پنجم از جنگ ایران و عراق و در شمال کردستان عراق، به مورد اجرا گذاشته شد. این عملیات ۲ ماهه، طی ۳ مرحله و با نام‌های؛ قادر ۱، ۲ و ۳ اجرا شد و هدف از انجام آن، تسلط بر شهر سیدکان، استان اربیل و نیز تصرف بلندی‌های این منطقه بود.
طراحی و اجرا

طرح‌ریزی و اجرای عملیات قادر در ۳ مرحله جداگانه انجام گرفت. در مرحله اول عملیات، در تاریخ ۲۳ تیرماه ۱۳۶۴ با هدایت و کنترل قرارگاه حمزه، به‌صورت مشترک توسط ارتش و سپاه پاسداران، با فرماندهی علی صیاد شیرازی؛ فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش، در منطقه سیدکان، واقع در ۳۵ کیلومتری عمق خاک عراق، آغاز شد و پس از دستیابی به اهداف محدود، در تاریخ ۸ مردادماه ۱۳۶۴ به پایان رسید.
مرحله دوم عملیات قادر پس از آمادگی لازم و اعزام نیروهای تقویتی و تکمیل عملیات شناسایی و با استفاده از تجربیات به‌دست آمده از اجرای مرحله اول، در تاریخ ۱۸ شهریور ۱۳۶۴ در سطحی وسیع‌تر از مرحله نخست به مورد اجرا گذاشته شد. قرارگاه حمزه مستقر در شمال‌غربی کشور، در برنامه‌ریزی مرحله دوم، ترکیب یگان‌های عمل‌کننده ارتش و سپاه پاسداران را در قالب ۶ قرارگاه فرعی، به نام‌های «حمزه ۱» تا «حمزه ۶» و نیز با پشتیبانی هوانیروز و نیروی هوایی ارتش تقسیم‌بندی کرد. در این مرحله از عملیات با توجه به اینکه در منطقه کوهستانی صعب‌العبور انجام شد، یگان‌های هوانیروز در طول ۴ روز حمله، نقش اساسی را در پشتیبانی از نیروهای عمل‌کننده ایرانی برعهده داشتند، به گونه‌ای که در عملیات قادر ۲، تکِ قرارگاه فرعی حمزه ۴ به‌طور کامل از طریق هوابرد انجام گرفت.
خلاصه نبرد

نیروهای ایرانی در ساعت ۲ بامداد تاریخ ۲۴ تیرماه ۱۳۶۴ خطوط پدافندی ارتش عراق را شکافته و از غرب شهر اشنویه، در خاک ایران، به سوی بلندی‌های منطقه کلاشین، واقع در استان اربیل عراق، پیشروی کردند. در هر یک از مراحل این عملیات هدف‌هایی تأمین شد، اما عواملی همچون پاتک‌های سنگین نیروهای عراقی، سبب گردید تا سرانجام این عملیات در تاریخ ۱۸ شهریور ۱۳۶۴ با عدم موفقیت کامل روبرو گردد و تنها به انهدام بخشی از نیروها و ماشین جنگی عراق اکتفا شود. سرهنگ حسن آبشناسان؛ فرمانده تیپ ۲۳ نوهد از نیروی زمینی ارتش، در خلال این عملیات کشته شد. در نتیجه این عملیات، ارتفاعات موجود در مناطق؛ حصار دوست، بربزین، کارگزین، لولان، گردشوان و باشکین، تا عمق ۳۵ کیلومتری از خاک عراق و مناطق وسیعی از سیدکان و دیانا، به تصرف نیروهای ایرانی درآمد.
نتایج عملیات

در نتیجه انجام عملیات قادر، در حدود ۲ هزار نفر از نیروهای عراقی کشته و ۳ هزار نفر نیز مجروح شدند و ۳۰ نفر نیز به اسارت نیروهای ایرانی درآمدند. در خلال این عملیات ۶ فروند هواپیمای جنگنده نیروی هوایی عراق و ۳ فروند هلیکوپتر ارتش عراق توسط نیروهای ایرانی سرنگون شدند و در خلال ۳ مرحله از عملیات قادر در مجموع شمار ۲۲ دستگاه تانک، ۲۷۴ دستگاه خودروی سبک و سنگین و ۲۵ عراده توپ نیز توسط نیروهای ایرانی منهدم گردید. نتیجه این عملیاتِ پیوسته، برای نیروهای ایرانی؛ آزادسازی بلندی‌های سرسپندار، کلازرده و بربرزین‌دوست، آسیب ۳ گردان پیاده کماندویی از سپاه پنجم ارتش عراق، همچنین کشته و زخمی شدن ۱٫۰۲۰ نفر از نیروهای عراقی بود.
نیمرخ حرکتی کستنبرگ

نیمرخ حرکتی کستنبرگ (KMP) یک نظام مشاهده و تحلیل حرکت است که برای ارزیابی افراد در همهٔ سنین از جمله در دوران جنینی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نظام تحلیل حرکت توسط جودیت کستنبرگ و همکارانش شکل گرفته‌است.
شرح

نیمرخ حرکتی کستنبرگ به‌عنوان یک نیمرخ روان‌شناختی، ساختار یافته‌است؛ که از طریق ثبت و ترسیم کردن حرکات بدن به دست می‌آید. همان‌طور که لومان و فولی در سال ۱۹۹۶ بیان کرده‌اند: «... تجربه‌ها در بدن ذخیره می‌شوند و در حرکات بدن منعکس می‌شوند.»
نیمرخ حرکتی کستنبرگ به منظور انعکاس دو خط از تحول، سازمان یافته‌است. نظام ۱ بر جریان تنود- کوشش متمرکز است: خط تحولی که پویایی‌های حرکت را توصیف می‌کند. نظام ۲ یعنی خط تحولی شکل‌گرفتن شکل- جریان، که تحول ارتباطی و ساختار حرکات را توصیف می‌کند. در نیمرخ حرکتی کستنبرگ، نمودارهای هر نظام بر مبنای الگوهای تحولی مشاهده‌شده چیده شده‌اند؛ بنابراین در صفحهٔ نیمرخ حرکتی کستنبرگ، پس از کیفیت‌های حرکتی که در بالای نیمرخ آمده‌اند (مثل پیش‌کوشش‌ها)، کیفیت‌های حرکتی تحول‌یافته‌تری (مانند کوشش‌ها) می‌آیند. [به‌طور کلی یعنی در چیدمان نمودارهای نیمرخ حرکتی یک ترتیب تحولی حاکم است]. در این ساختار هشت نمودار وجود دارد که به طبقه‌های کیفیت حرکت ویژه‌ای اختصاص یافته‌اند. به‌عنوان مثال، یک نمودار برای کوشش‌ها است. با نگاه کردن به نمودار مربوط به کوشش‌ها می‌توانیم فراوانی کیفیت‌های کوشش خاص استفاده شده در حرکات یک فرد را ببینیم؛ بنابراین، اگرچه یک ضربهٔ مشت دربرگیرندهٔ کیفیت‌های مستقیم، نیرومند و سریع است، اما یک فرد می‌تواند با استفاده از کیفیت حرکتی غیرمستقیم مشت بزند.
گروه پژوهشی نیمرخ حرکتی کستنبرگ متوجه شدند به موازاتی که نوزادان رشد می‌کنند، خزانهٔ حرکتی آن‌ها گسترش می‌یابد و کیفیت‌های حرکتی به‌خصوصی بر اساس مراحل تحولی، شخصیت فردی و تجاربشان، در آن‌ها فراوانی بیش‌تر یا کم‌تری پیدا می‌کنند.
یک پژوهش در سال ۲۰۰۷ چنین نتیجه گرفت که استفاده از نیمرخ حرکتی کستنبرگ به‌عنوان یک دریچهٔ نظریه‌ای و ابزار روش‌شناختی برای ارزیابی و سنجش پدیده‌های روان‌شناختی در بزرگسالان نیز سودمند است. کاچ نیز در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۴ انجام داد، نتیجه گرفت که یک تأثیر قابل توجه از حرکات پویا در نگرش‌ها و عواطف بزرگسالان وجود دارد.
رویکردهای روش‌شناختی

از نیمرخ حرکتی کستنبرگ می‌توان به‌عنوان یک ابزار توصیفی استفاده کرد. این کار، با به تصویر کشیدن فراوانی استفاده از کیفیت‌های حرکتی به‌خصوص، بدون ارجاع دادن به هیچ جهت‌گیری نظریه‌ای خاصی، صورت می‌گیرد. با این حال، یک تحلیل‌گر نیز ممکن است از نیمرخ حرکتی کستنبرگ در شکل‌دادن به فرضیه‌ها و پیش‌بینی‌ها بر اساس داده‌های توصیفی استفاده کند. از میان رویکردهای گوناگون می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: ۱. ارزیابی نحوهٔ تطابق فرد با الگوی تحولی‌ای که معمولاً در خرده‌فرهنگ او وجود دارد. ۲. ارزیابی این‌که چگونه کیفیت‌های حرکتی یک فرد در ترکیب‌های موزون یا هماهنگ و ناهماهنگ مورد استفاده قرار می‌گیرند. ۳. مقایسهٔ نیمرخ‌های حرکتی دو نفر با هم به منظور ارزیابی این‌که چگونه الگوهای حرکتی آن‌ها با هم ارتباط پیدا می‌کنند. ۴. تحلیل نیمرخ حرکتی نیمرخ فراروان‌شناختی آنا فروید با تأکید و تمرکز شدید آن بر تحول.
پژوهشگران، درمانگران، مردم‌شناسان و متخصصان حرکت از نیمرخ حرکتی کستنبرگ از خلال چارچوب‌های نظریه‌ای خودشان استفاده می‌کنند.
فرهنگ و زمینه یا بافت

فرانسیس لابیر (۲۰۰۱)، کریستین کالدول (۲۰۱۰)، کستنبرگ عمیقی (۱۹۹۰) و دیگران بر اهمیت تأثیرات فرهنگی در مطالعه و تحلیل الگوهای حرکتی اشاره کرده‌اند. ما می‌توانیم یک ارزیابی مقدماتی از سوگیری فرهنگی نیمرخ حرکتی کستنبرگ در سطوح متفاوت کاربرد آن انجام دهیم. به‌عنوان یک ابزار کاملاً توصیفی، حداقل سوگیری فرهنگی در نیمرخ حرکتی کستنبرگ وجود دارد. ممکن است کیفیت‌های حرکتی به‌خصوصی، از نیمرخ حرکتی کستنبرگ بیرون گذاشته شدند که این امر فرهنگِ سازندگان آن را منعکس می‌کند. با این حال، تمرکز بر کیفیت‌های حرکتی ابتدایی که کارکرد همگانی یا جهانی دارند (مانند مکیدن، گاز گرفتن، ادرار کردن و زایمان کردن) درجهٔ جهانشمول بودن این نیمرخ و ارتباط آن با فرهنگ‌های مختلف را بالا می‌برد. با این حال، اگر از توصیف فراتر رویم، سطح سوگیری فرهنگی افزایش می‌یابد. یکی از قضاوت‌های فرهنگی زیربنای نیمرخ حرکتی کستنبرگ این است که دسترسی به طیف وسیع و نسبتاً متعادلی از الگوهای حرکتی در بزرگسالان، فارغ از زمینهٔ فرهنگی آن‌ها، قابلیت انطباق و سلامت بیش‌تری را به آن‌ها می‌دهد. زمانی‌که یک فرد به منظور مقایسه با هنجارهای تحولی یا دستیابی به معانی روان‌شناختی، شروع به تفسیر یا ارزیابی یک نیمرخ حرکتی می‌کند، تأثیرات فرهنگی مشکل آفرین می‌شوند.
نیمرخ حرکتی کستنبرگ به خوبی در زمینه‌های فرهنگی به کار گرفته می‌شود که هنجارهای تحولی در آن‌ها موجودند برای مثال، کستنبرگ عمیقی (۲۰۰۸) استعاره‌های مربوط به حرکت را در هشت زبان مختلف مقایسه کرد. او دریافت که چنین استعاره‌هایی در چندین زبان اروپایی نسبتاً شبیه هستند اما در زبان‌هایی که از نظر تاریخی جدا هستند، بسیار متفاوتند. برخی معانی که برای یک انگلیسی زبان آشکار می‌شوند در واقع از نظر فرهنگی شکل گرفته‌اند. مثلاً در زبان انگلیسی ما اغلب کوچک کردن بدن را با احساس ناچیز و بی‌اهمیت بودن و تبعیت تداعی می‌کنیم و بدن خود را بزرگ کردن را با احساس غرور، افتخار یا اهمیت تداعی می‌کنیم. با این حال، در زبان فارسی مورد اول چنین معنایی ندارد در حالی که دومی بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرد.