فهرست میراث جهانی در بولیوی
میراث جهانی

سایت‌ها با ده معیار فهرست می‌شوند. هر ورودی باید دست‌کم یکی از معیارها را داشته باشد.
میراث فرهنگی
میراث طبیعی
میراث طبیعی و فرهنگی
میراث فراملی
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| # | نگاره | نام | موقعیت | سال | ش ثبتمعیارها | شرح | م |
| ۱ |  | شهر پوتوسی | پوتوسی | ۱۹۸۷ | ۴۲۰(ii)(vi)(iv) | پوتوسی، واقع در ارتفاع ۴۰۰۰ متری در آند، از یک روستای کوچک پیشا-اسپانیایی به یک مجتمع صنعتی عمده توسط استعمارگران اسپانیایی پس از سال ۱۵۷۲ تبدیل شد. ذخایر نقره سرو ریکو توسط نیروی کار اجباری از جمعیت بومی تحت سیستم میتا استخراج می‌شد. علاوه بر زیرساخت‌های معدن‌کاری، ساختمان‌ها و بناهای بسیاری حفظ شده‌اند. یک سبک معماری مهمی که به نمایش گذاشته شده است، به نام باروک آندی شناخته می‌شود، که نمایانگر ترکیبی از تأثیرات اروپایی و آندی است. |  |
| ۲ |  | مأموریت‌های یسوعیان در چیکیتوس | سانتا کروز | ۱۹۹۰ | ۵۲۹(iv)(v) | در قرون ۱۷ و ۱۸ میلادی، یسوعیان چندین مأموریت را برای تبدیل قبایل محلی به مسیحیت تأسیس کردند. این مأموریت‌ها پس از اخراج یسوعیان از آمریکای جنوبی در سال ۱۷۶۷ جان سالم به در بردند، هرچند که چندین مأموریت از بین رفته‌اند. شش مأموریت به عنوان سایت‌های میراث جهانی فهرست شده‌اند. ویژگی‌های مشترک آنها کلیساهای بزرگ با سقف‌های دو شیب است. آنها عمدتاً از سازه‌های چوبی ساخته شده‌اند، به جز سن خوزه د چیکیتوس که از سنگ ساخته شده است. هنر در کلیساها ترکیبی از سنت‌های مسیحی و محلی را به نمایش می‌گذارد. کلیسای کنسپسیون در تصویر نمایش داده شده است. |  |
| ۳ |  | شهر تاریخی سوکره | چوکیساکا | ۱۹۹۱ | ۵۶۶(v) | سوکر توسط اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۳۸ تأسیس شد و در سال ۱۸۳۹ به عنوان اولین پایتخت بولیوی اعلام شد. ساختمان‌هایی که بین قرون ۱۶ و ۱۹ ساخته شده‌اند، ترکیبی از سبک‌های اروپایی که از اسپانیا آورده شده و سنت‌های محلی را نشان می‌دهند. ساختمان‌های مهم شامل کلیسای جامع متروپولیتن سوکره، چندین کلیسا و خانه آزادی هستند که نقش مهمی در مبارزه برای استقلال ایفا کردند. |  |
| ۴ |  | ال فورت د سامایپاتا | سانتا کروز | ۱۹۹۸ | ۸۸۳(iii)(ii) | سایت باستان‌شناسی شامل بقایای یک شهر اینکا و پیش از اینکا و یک سازه بزرگ سنگ ماسه‌ای مونو لیتیک در بالای شهر است که دارای حجاری‌های سنگی فراوانی است. اولین آثار حضور انسانی به حدود سال ۳۰۰ بازمی‌گردد. حجاری‌ها به عنوان نشانه‌های مراسمی و آیینی تفسیر شده‌اند. آنها حیوانات و اشکال هندسی را به تصویر می‌کشند. در قرن ۱۴، این منطقه توسط اینکاها اشغال شد که آن را به یک مرکز استانی تبدیل کردند. پس از فتح شدن این مکان توسط اسپانیا، این مکان به یک پست توقف مهم در مسیر معادن پوتوسی تبدیل شد. |  |
| ۵ |  | مرکز معنوی سیاسی فرهنگی تیاهواناکو | لاپاز | ۲۰۰۰ | ۵۶۷ (iv)(iii) | تیاهواناکو پایتخت امپراتوری هم‌نام بود که در جنوب آند بین سال‌های ۴۰۰ تا ۹۰۰ شکوفا شد، تا زمانی که در نیمه اول قرن دوازدهم فروپاشید. از جمله بناهای باقی‌مانده از این شهر می‌توان به تپه‌هایسکویی   آکاپانا و پوماپونکو، معبد کالاساسایا و دروازه خورشید اشاره کرد. مردم تیاهواناکو در کار با سنگ بسیار ماهر بودند. آن‌ها همچنین نوآوری‌های کشاورزی مانند تراس مصنوعی (زیرساخت) را به منطقه معرفی کردند. |  |
| ۶ |  | پارک ملی نوئل کمف مرکادو | سانتا کروز | ۲۰۰۰ | ۹۶۷ (x)(ix) | پارک ملی در حوضه آمازون انواع مختلفی از زیستگاه‌ها را شامل می‌شود، از جنگل‌های بارانی گرمسیری، جنگل نواری، ساواناها، باتلاق‌ها، جنگل‌های خشک نیمه‌خزان‌دار و زیستگاه‌های سرادو در فلات هوآنچاکا که برای میلیون‌ها سال جدا شده‌اند. این پارک خانه‌ای برای ۶۰۰ گونه پرنده و هزاران گونه گیاهی است. |  |
| ۷ |  | کهاپاگ نیان: سیستم راه‌های آند | لاپاز | ۲۰۱۴ | ۱۴۵۹(iii)(vi)(ii)(iv) | سیستم جاده‌ای اینکا یک سیستم جاده‌ای وسیع پیش از اینکا و اینکا است که بیش از ۳۰٬۰۰۰ کیلومتر (۱۹٬۰۰۰ مایل) در سراسر آند گسترش یافته است. این جاده‌ها کوه‌های بلند را به جنگل‌های بارانی، سواحل، دره‌ها و بیابان‌ها متصل می‌کنند. سیستم جاده‌ای شکل دهنده شاهرگ حیاتی امپراتوری اینکا بود و امکان حمل و نقل و تبادل کالا، همچنین حرکت پیام‌رسان‌ها، مسافران و حتی ارتش‌ها را فراهم می‌کرد. این سایت شامل ۲۷۳ اجزا است که شامل ساختارهایی مانند جاده‌ها، پل‌ها، کانال‌ها و زیرساخت‌های پشتیبانی می‌شود، که سه تا از آن‌ها در بولیوی قرار دارند. این سایت به اشتراک با آرژانتین، شیلی، کلمبیا، اکوادور و پرو است. |  |