ولیب متروپوله
مسائل > دزدی و خرابکاری

حداقل ۳۰۰۰ دوچرخه در سال اول بهره‌برداری به سرقت رفت، تعداد بسیار بیشتر از آنچه در ابتدا پیش‌بینی می‌شد. تا آگوست ۲۰۰۹، از ۲۰۶۰۰ دوچرخه وارد شده به خدمت، حدود ۱۶۰۰۰ - حدود ۸۰ درصد کل - به دلیل خرابکاری یا سرقت تعویض شده بود. از این دومی، به‌طور کامل ۸۰۰۰ مورد سرقت قرار گرفت. دوچرخه‌های دزدیده شده ویلیب در کانتینرهای حمل و نقل به مقصد شمال آفریقا و در شهرهای دورتر مانند براشوف و بخارست، رومانی پیدا شدند. چرخه‌های خراب گاهی در رودخانه سن پرتاب می‌شدند یا از تیرهای چراغ آویزان می‌شدند. در سال ۲۰۰۹، نیویورک تایمز گزارش داد که دیدن دوچرخه‌های ولیب در ایستگاه‌های لنگرگاه‌شان با لاستیک‌های پنچر شده، پدال‌های شکسته یا آسیب‌های دیگر معمول است. با این حال، در سال ۲۰۱۲، فایننشال تایمز گزارش داد که «نرخ فرسایش به میزان قابل توجهی کاهش یافته‌است» از دو سال اول برنامه. در حالی که تعمیر و نگهداری همچنان یک مشکل است، FT علاوه بر آسیب یا سرقت عمدی، این را به دلیل «مشکل ماندن با نتایج استفاده زیاد» از «سرویس محبوب» نسبت داد.
مقامات ژی‌سی‌دیکو به خبرنگاران گفتند که میزان خسارات احتمالی ناشی از خرابکاری و سرقت را دست کم می‌گیرند، که تأثیر قابل توجهی بر برنامه‌های اشتراک دوچرخه قبلی که ژی‌سی‌دیکو اداره می‌شد در فرانسه، مانند ولو'v در لیون، نداشته‌است. در سال ۲۰۰۹ و در سال ۲۰۱۲، بنا بر گزارش‌ها، تلاش‌های تعمیر و نگهداری در پاریس با حدود ۱۵۰۰ دوچرخه ولیب در روز انجام شد که عمدتاً بر روی باد کردن مجدد لاستیک‌ها تمرکز داشت. رئیس هیئت مدیره ژی‌سی‌دیکو در سال ۲۰۱۲ گفت: «این سیستم از نظر پیاده‌سازی بسیار پرهزینه است.» اما از سال ۲۰۱۱، پس از از دست دادن پول در سه سال اول، به تعادل بودجه دست یافته‌است. در حالی که ژی‌سی‌دیکو ارقام دقیقی را فاش نمی‌کند، به گفته Inter Press Service انتظار می‌رود این سیستم در سال ۲۰۱۲ نیز سودآور باشد.
خرابکاری و دزدی چرخه‌های ولیب در سال ۲۰۰۹ موجی از پوشش مطبوعاتی را دریافت کرد و برخی از داستان‌ها از کارکنان ژی‌سی‌دیکو به عنوان تنها منبع خود یاد کردند. برخی از مقامات و دانشگاهیان فرانسوی گفتند که در حالی که مشکلات واقعی وجود داشت، چنین پوششی دامنه آنها را اغراق‌آمیز کرد، که نشان دهنده تلاش ژی‌سی‌دیکو برای تقویت موقعیت چانه زنی خود در مذاکرات مالی با مقامات پاریس است. دنیس باپن، معاون سابق حمل و نقل شهردار این شهر گفت: «دکو از شور و شوق رسانه ای برای به دست آوردن پول بیشتر از شهر پاریس استفاده می‌کند.» لوک نادال از مؤسسه حمل و نقل و سیاست توسعه اظهار داشت: «تا حد زیادی این یک موضوع روابط عمومی است. ژی‌سی‌دیکو درخواست خبرنگاران برای اظهار نظر را رد کرد.
برونو مارزلوف، جامعه‌شناس، میزان خرابکاری غیرمنتظره را نشانه شورش مردم فقیر حومه شهر و شهری، به ویژه جوانان مهاجر، به ویژه جوانان مهاجر که از آنچه به عنوان بوبوهای ممتاز یا «بوهمی‌های بورژوازی» یا «بورژوا-بوهمیایی» می‌پندارند، خشمگین هستند، به عنوان نشانه ای از شورش علیه جامعه فرانسه تفسیر می‌کند. طبقه ای که به عنوان کاربران اصلی سیستم ولیب دیده می‌شود. مارزلوف در سال ۲۰۰۹ با اشاره به شورش‌های سال ۲۰۰۵ در حومه‌های طبقه کارگر پایتخت گفت: "باید این را به سایر بی ادبی‌ها و به ویژه آتش زدن ماشین‌ها ربط داد." وی وندالیسم ویلیب را تا حدی «شکلی از شورش» علیه طرد اجتماعی توصیف کرد، «فریاد…» به این معنی که «ما مانند سایر مردم حق تحرک نداریم، رسیدن به پاریس درد بزرگی است. ما ماشین نداریم، و وقتی داریم، خیلی گران و خیلی دور است.' "
منتقدان این برنامه برنامه ولیب را به عنوان نمونه بارز اصل اقتصادی تراژدی عوام ذکر کرده‌اند. حامیان می‌گویند که علیرغم مشکلات اولیه، ولیب به یک الگوی نوآوری در خدمات عمومی شهری تبدیل شده‌است.