stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
غیبت صغرا
اعتقاد شیعه دوازده امامی

از دیدگاه شیعه دوازده امامی امامت با امام دوازدهم خاتمه می‌یابد. بنابر منابع شیعه دوازده امامی، حسن عسکری فرزند خود را به صورت علنی به امامت بعد از خود منصوب نکرد بلکه به اشاره و تنها به برخی خواص او را معرفی کرد. از سوی دیگر، پیروان او از ستم عباسیان به ستوه آمده بودند. خلیفه معتمد در جستجوی فرزند حسن بود و می‌کوشید تا او را بیابد و دستگیر کند. باورهای شیعیان دربارهٔ حجت بن الحسن در سطح جامعه مشهور و مطرح بود از جمله آنکه آنان در انتظار قیام او هستند. از این رو، حسن عسکری فرزند خویش را پنهان می‌ساخت و تنها برخی از خواص توانستند فرزند او را ببینند.
در منابع روایی امامیه نام و گواهی بسیاری از شیعیان که فرزند حسن عسکری را به چشم خود دیده‌اند، ثبت و ضبط شده‌است. بنابر روایتی منسوب به محمد بن عثمان، سفیر دوم امام دوازدهم امامیه، عسکری چهل نفر از پیروان مورد اعتماد خود را گرد هم آورد و فرزندش را به آن‌ها نشان داد.
به باور شیعیان دوازده امامی، پس از کشته شدن حسن عسکری در سال ۲۶۰ ق. فرزندش محمد بن الحسن بر پیکر پدر نماز گزارد و از آن روز غیبت صغرا آغاز شد و تا سال ۳۲۹ ق. ادامه یافت. برخی منابع این دوره را «غیبت صغیره» و برخی دیگر «غیبت صغرا» خوانده‌اند.
پس از کشته شدن حسن عسکری در سال ۲۶۰ هجری و سن ۲۸ سالگی، از آنجا که حسن عسکری برخلاف سایر امامان شیعه که در زمان حیاتشان جانشین بعدی را تعیین کرده بودند به‌طور علنی جانشینی برای خود برجای نگذاشته بود، بحران فکری و اعتقادی بزرگی در میان پیروان امام شیعه به وجود آمد. در این دوران که به «سال‌های حیرت» موسوم است، شیعیان به فرقه‌های متعددی منشعب شدند. عده‌ای از شیعیان اعتقاد داشتند که از حسن عسکری فرزندی باقی نمانده‌است یا این فرزند در گذشته‌است؛ بسیاری از شیعیان امامت جعفر برادر حسن عسکری را پذیرفتند و گروه‌هایی نیز متوجه فرزندان و نوادگان امامان نهم و دهم شیعه شدند.
اصحابی از حسن عسکری چنین گفتند که «وی پسری داشته که جانشینی مشروع برای امامت است». طبق گفتهٔ عثمان بن سعید، این پسر مخفی نگاه داشته شده بود، چرا که ترس آن می‌رفت که توسط دولت دستگیر شود و به قتل برسد. دیدگاه این گروه که در ابتدا دیدگاه اقلیت شیعه بود، به‌مرور به دیدگاه تمامی شیعیان امامی تبدیل شد که شیعیان دوازده امامی فعلی‌اند.
به عقیده شیعیان امامی، غیبت صغرا با مرگ نایب چهارم یعنی علی بن محمّد سمری پایان پذیرفت و همراه با آن غیبت کبرا آغاز گردید. در سال ۳۲۹ هجری، محمد بن الحسن پایان سفارت و نمایندگی و شروع غیبت تامّه (کبرا) را رسماً اعلام کرد و چنین گفت: که ظهوری، مگر به إذن خداوند عزّ و جلّ نخواهد بود.
ای ! خداوند در سوگ فقدان تو پاداشی بزرگ به برادرانت عطا کند. تو تا شش روز دیگر از دنیا خواهی رفت. کارهایت را مرتب کن و هیچ‌کس را به جانشینی خود مگمار. دوران غیبت کامل فرا رسیده‌است و من جز با اجازه خداوند متعال ظهور نخواهم کرد و ظهور من پس از گذشت مدتی طولانی و قساوت دلها و پر شدن زمین از ستم خواهد بود. افرادی نزد شیعیان من مدّعی مشاهده من (ارتباط با من به عنوان نایب خاص) خواهند شد. آگاه باشید که هر کس پیش از خروج سفیانی و صیحه آسمانی چنین ادعایی بکند، دروغگو و افترا زننده‌است و هیچ حرکت و نیرویی جز به خداوند عظیم نیست.
از نظر تاریخی

از دیدگاه تاریخی، باور به دوازده امام و اینکه امام دوازدهم همان مهدی موعود است به‌طور تدریجی در میان شیعیان (فرقه‌های امامیه) تکامل یافت. به نظر می‌رسد مدتی طول کشید تا این نظریه به صورتبندی نهایی خود برسد و پس از آن هم توجیه‌ها و تبیین‌های دینی گسترده‌ای در موردش ارائه شد.
شیعیان به دو راه حدیثی و کلامی به توجیه نظریهٔ غیبت برخاستند.
از نظر تاریخی > محدثین

شیخ کلینی (۸۶۴–۹۴۱ م) (۲۵۸–۳۲۹ ق) در احادیث باب غیبت کتاب اصول کافی که در خلال دوره سفرا (موسوم به غیبت صغرا) گرد آورد به موضوع غیبت و علت آن پرداخت.
ابوعبدالله محمد بن جعفر نعمانی (در گذشت ۹۷۰ میلادی یا ۳۶۹ق) در ۹۵۳ میلادی در کتاب الغیبه به تبیین نظریه غیبت از طریق احادیث پرداخت و او برای نخستین بار اصطلاحات «غیبت صغرا» و «غیبت کبرا» را به کار برد.
ابن بابویه یا شیخ صدوق (۹۲۳–۹۹۱ م) (۳۰۶–۳۸۱ق) در کتاب کمال الدین و تمام‌النعمة در خصوص گردآوری احادیث مربوط به امام دوازدهم و غیبت وی کوشید.
از نظر تاریخی > متکلمین

حسن ابن موسی نوبختی (متوفی ۹۲۰م) بهمراه عموی خود ابوسهل نوبختی (متوفی ۹۲۳م) بنیانگذاران علم کلام شیعه دوازده امامی هستند او از معتزله و از مترجمان آثار فلسفی در دارالحکمه بود
شیخ مفید (۹۴۸–۱۰۲۲م) (۳۳۶–۴۱۳ق) و شاگردش سید مرتضی علم‌الهدی (۳۵۵ق / ۹۶۵ م – ۴۳۶ق / ۱۰۴۴ م) به تدوین نظریات کلامی جهت توجیه ضرورت وجود امام زنده در شرایط غیبت پرداختند.
چگونگی ارتباط امام با شیعیان در دوران غیبت

مقاله‌های اصلی: غیبت امام زمان و غیبت کبرا
شیعیان دوازده امامی عقیده دارند که شرایط بحرانی که امامان شیعه در زمان عباسیان با آن روبه رو شدند، ایشان را واداشت تا ابزار جدیدی را برای ارتباطات با شیعیان و اعضای جامعه خود جستجو کنند. متون شیعه امامیه حاکی از آن است که جعفر صادق نخستین امامی است که نظام زیرزمینی ارتباطات (التنظیم- السری) را در جامعه خود به کار گرفت در زمان حسن عسکری نیز او از طریق وکلای خود با شیعیان در ارتباط بود.
چگونگی ارتباط امام با شیعیان در دوران غیبت > نواب اربعه

شیعیان دوازده امامی عقیده دارند در این مدت چهار نفر نائب خاص محمد بن الحسن بوده‌اند و شیعیان از طریق آن‌ها با امام در ارتباط بوده سؤال می‌کرده و وجوهات شرعی(خمس) را پرداخت می‌نمودند.
عثمان ابن سعید (متوفی ۲۶۷ ق -۸۸۰میلادی) بلافاصله پس از مرگ حسن عسکری در سال ۲۶۰ (۸۷۴ میلادی) ادعا کرد که حسن عسکری پسری خردسال به نام محمد دارد که به دلیل تهدید عباسیان به جانش مخفی است و او به نمایندگی از فرزند امام یازدهم منصوب شده‌است. وی بین ۵ تا ۷ سال (تا ۸۷۹میلادی یا ۸۸۱ میلادی) نایب بود.
محمد بن عثمان (متوفی ۳۰۵ق -۹۲۰م) بعد از مرگ پدرش عثمان مدعی شد که نامه تسلیتی از امام غایب دریافت کرده و به نیابت امام دوازدهم شیعیان منصوب شده‌است. وی حدود چهل سال تا زمان مرگ (۳۰۵ق -۹۲۰م) در این مسند باقی ماند.
حسین ابن روح نوبختی (فوت ۳۲۶ ق -۹۳۷ م) به سفارش محمد ابن عثمان پس از مرگ جانشین او شد. و تا ۲۰ سال (تا ۳۲۶ ق -۹۳۷ میلادی) در این مسند باقی ماند. وی از خانواده نوبختی بود و با ابوسهل نوبختی ارتباط داشت که در تبیین کلام دوازده امامی نقش مهمی دارد.
علی ابن محمد سمری (فوت ۳۲۹ ق -۹۴۱ م) پس از مرگ حسین ابن روح جانشین او شد و سه سال نیابت کرد. وی شش روز قبل از مرگ نامه ای از امام غایب دریافت کرد که مرگ او را پیش‌بینی کرده و اعلام کرده بود به غیبت کبری می‌رود تا زمانی که خداوند به او اجازه بازگشت بدهد. وی حدود ۳ سال نایب بود.
چگونگی ارتباط امام با شیعیان در دوران غیبت > نواب اربعه > پیدایش علم کلام شیعه دوازده امامی

ابوسهل نوبختی (متوفی ۹۲۳م) در نیابت امام غایب به محمد بن عثمان کمک می‌کرد و بخاطر ارتباطاتی که در دربار عباسی داشت به ترویج مذهب اثنی عشری کمک کرد.
حسن ابن موسی نوبختی (متوفی ۹۲۰م) بهمراه عموی خود ابوسهل نوبختی بنیانگذاران علم کلام شیعی هستند او از معتزله و از مترجمان آثار فلسفی در دارالحکمه بود
وکالت این افراد عام و مطلق بوده‌است. در شهرهای مختلف افراد دیگری نیز بوده‌اند که وکالت امام را بر عهده داشته‌اند که برخی معتقدند این وکالت بدون واسطهٔ نواب خاص بوده‌است. احمد بن حمزة بن الیسع، محمد بن ابراهیم بن مهزیار، محمد بن صالح و ابومحمد وجنائی را می‌توان نام برد.
منبع‌شناسی

به نوشته جاسم حسین احادیث مربوط به پنهان‌زیستی محمد بن الحسن را بسیاری از گروه‌های شیعه گردآوری کرده‌اند. پیش از سال ۲۶۰ ه. /۸۷۴ م. در آثار سه مذهب واقفیه، زیدیه جارودیه و امامیه موجود است.
منبع‌شناسی > واقفیه

ابراهیم بن صالح انماطی از اصحاب محمد باقر کتابی به نام «الغیبه» نوشت. علی بن حسین طائی طاطاری و حسن بن محمد بن سماعه هر یک کتابی به نام «کتاب الغیبه» نوشتند و موسی کاظم را به عنوان امام غائب معرفی کردند.
منبع‌شناسی > زیدیه جارودیه

ابوسعید عباد بن یعقوب رواجینی عصفری (و. ۲۵۰ ه. /۸۶۴ م). در کتابی به نام «ابوسعید عصفری» احادیثی در خصوص غیبت، ائمه دوازده‌گانه و ختم ائمه به دوازده می‌آورد بی آنکه نام آن‌ها را برشمرد.
منبع‌شناسی > امامیان قبل از غیبت صغری

علی بن مهزیار اهوازی (وکیل نقی و تقی) (مرگ حدود ۲۵۰ تا ۲۶۰ ق)، دو کتاب به نام‌های «کتاب الملاحم» و «کتاب القائم» نوشت که هر دو دربارهٔ غیبت امام و قیام او با شمشیر مطالبی دارد. حسن بن محبوب سراد (م. ۲۲۴ ه. / ۸۳۸ م). کتاب «المشیخه» را در موضوع غیبت می‌نویسد. فضل بن شاذان نیسابوری (۲۶۰ ه. / ۸۷۳ م). کتاب «الغیبه» نوشت که ظاهراً مطالب آن از کتاب «المشیخه» نقل شده‌است. وی که دو ماه پیش از حسن عسکری می‌میرد، امام دوازدهم را قائم می‌داند. به نوشته پوناوالا منابع پیش از دوران موسوم به غیبت کبرا بسیار پراکنده و ناکافی‌اند و مشکلی که پژوهشگران در هنگام بررسی این منابع با آن مواجه می‌شوند، میزان تاریخی بودن این منابع است.
منبع‌شناسی > امامیان دوران غیبت صغری (۲۶۰–۳۲۹ ه. /۸۷۴–۹۴۱ م)

در دوره غیبت صغرا فقه‌دانان و مبلغان بر اساس کتب پیشین و فعالیت‌های نواب نوشته‌اند که در کتب تاریخی این دوره یافت نمی‌شود. ابراهیم بن اسحاق نهاوندی (م. ۲۸۶ ه. /۸۹۹ م). که مدعی نیابت امام دوازدهم بود کتابی در موضوع غیبت نوشت. عبدالله بن جعفر حمیری (م. بعد از ۲۹۳ ه. / ۹۰۵ م). که خود کارگزار نقی و حسن عسکری و نواب اول و دوم بود کتاب «الغیبه و الحیره» را نوشت. ابن بابویه (پدر شیخ صدوق) (م. ۳۲۹ ه. / ۹۴۰ م). کتاب «الامامه و التبصره من الحیره» و کلینی (م. ۳۲۹ ه. / ۹۴۰ م). بخش عمده‌ای از کتاب حجت اصول کافی را به غیبت اختصاص داد.
منبع‌شناسی > امامیان بعد از غیبت صغری (۳۲۹ ه. /۹۴۱ م ببعد)

از آغاز غیبت کبرا چندین اثر برای تبیین نهان‌زیستی و علت طولانی شدن آن نگاشته شد. به گفته جاسم حسین پنج اثر در این زمان نگاشته شد که اساس عقاید بعدی اثنی عشری دربارهٔ غیبت را تشکیل می‌دهد.
۱- الغیبه نعمانی توسط ابوعبدالله محمد بن جعفر نعمانی (م. ۳۶۰ ق). با استفاده از آثار یادشده بدون توجه به اعتقادات نویسندگان آن آثار تدوین شده‌است.
۲- کمال‌الدین و تمام‌النعمة توسط شیخ صدوق (۳۰۶ تا ۳۸۱ ه‍.ق / ۹۲۳ تا ۹۹۱ م) که بر اساس اصول اربعمائه گردآوری شده‌است و با توجه به جایگاه پدرش، علی بن بابویه، اطلاعاتی از دوران وکلا و ارتباط مخفی آن‌ها با امام غایب ارائه می‌دهد.
۳- «الفصول العشرة فی الغیبة» توسط شیخ مفید (و. ۴۱۳ ه‍.ق / ۱۰۲۲ م). نوشته شد و اطلاعات تاریخی در مورد دوران غیبت و پانزده دیدگاه فرقه‌های امامیه و از میان رفتن همه آن‌ها جز اثنی عشریه بیان می‌کند. وی در کتاب الارشاد به سبک کلینی و نعمانی به نقل احادیث و توجیه طولانی شدن عمر محمد بن الحسن می‌پردازد.
۴- «مسئلة وجیزة فی الغیبة» توسط سید مرتضی (۳۵۵–۴۳۶ ه‍.ق /۱۰۴۴–۱۰۴۵ م) این اثر و کتاب دیگری با نام «البرهان علی صحة طول عمر الامام الزمان» تألیف محمد بن علی کراجکی (م. ۴۴۹ ق. / ۱۰۵۷ م). فاقد اطلاعات تاریخی هستند.
۵-الغیبة نوشته شیخ طوسی (۳۸۵–۴۶۰ ق. / ۱۰۶۷ م) بر مبنای کتاب «الاخبار الوکالة الاربعة» نوشته احمد بن نوح بصری اطلاعات تاریخی معتبری از فعالیت‌های مخفی سفرا ارائه می‌دهد و به شیوه حدیثی و عقلی اثبات می‌کند امام دوازدهم همان محمد بن الحسن است که باید در غیبت به سر برد و سایر ادعاها در خصوص غیبت دیگر افراد نظیر علی بن ابیطالب، محمد بن حنفیه و موسی کاظم مردود است. این کتاب مأخذ اصلی نویسندگان بعدی اثنی عشری و بخصوص بحار الانوار محمدباقر مجلسی (۱۰۳۷–۱۱۱۰ ق). بوده‌است.
منبع‌شناسی > منابع غیر شیعه

به نوشته جاسم حسین منابع غیرشیعه بر کتاب «المسترشد» اثر ابوالقاسم بلخی معتزلی (م. حدود ۳۰۱ ق. / ۹۱۳ م) اتکا دارند که معتقد است حسن عسکری بی وارث از دنیا رفت و ظاهراً اطلاعات خود در خصوص دسته‌بندی شیعه پس از سال ۲۶۰ را ازحسن ابن موسی نوبختی (متوفی ۹۲۰م) گرفته‌است. این کتاب مبنای اطلاعات المغنی اثر عبدالجبار معتزلی (م. ۴۱۵ ق. / ۱۰۲۴ م) و ابوالحسن اشعری (م. ۳۲۴ ق. / ۹۳۵ م) قرار گرفت و کتاب اشعری مرجع سایر کتاب‌های اهل سنت نظیر ابن حزم (م. ۴۵۶ ق. / ۱۰۳۷ م). و شهرستانی (م. ۵۴۸ ق. / ۱۱۵۳ م). دربارهٔ دسته‌بندی‌های شیعه بوده‌است.
محمد بن جریر طبری (۲۲۴–۳۱۰ ق. / ۹۲۲ م). که معاصر دوران غیبت صغرا بود در تاریخ طبری اشاره‌ای به موضوع امام دوازدهم و فعالیت‌های شیعیان امامی نمی‌کند در حالی که به فعالیت‌های سایر گروه‌های شیعه نظیر اسماعیلیه می‌پردازد و حتی کاربرد حدیث مهدی قائم توسط این گروه‌ها در کسب قدرت را پی می‌گیرد. جاسم حسین علت ذکر نشدن فعالیت‌های امامیه در این کتاب را مخفیانه بودن آن می‌داند.
مسعودی (حدود ۲۸۳ – ۳۴۶ ق. / ۸۹۶–۹۵۷ م). در مروج‌الذهب، التنبیه و الاشراف و نیز اثبات و الوصیه که به وی منسوب است به فشارها و سخت‌گیری‌های عباسیان علیه امامان شیعه (که منجر به وقوع غیبت شد) می‌پردازد.
ابن اثیر (۵۵۵–۶۳۰ه‍.ق / ۱۲۳۲ م) در الکامل فی التاریخ به اختلافات میان وکلای محمد بن الحسن در دوران غیبت و تأثیر غلو در بروز آن می‌پردازد. به عقیده جاسم حسین ممکن است وی اطلاعات خود را از کتاب «تاریخ الامامیه» اثر یحیی بن ابی طی (م ۶۳۰ ق. / م. ۱۲۳۲) گرفته باشد.
منبع‌شناسی > نتیجه‌گیری

به نوشته ساشادینا بسیار مشکل است که مرزی میان مطالب تاریخی با تذکره‌نویسی و مطالب اعتقادی موجود در کتاب‌های نویسندگان شیعه تعیین کرد زیرا زندگی‌نامهٔ امامان در کتاب‌های نویسندگان شیعه، آکنده از داستان‌هایی به سبک تذکره‌هایی‌است که عارفان برای مرشدان و قدیسان خود می‌نویسند. برای مطالعه دربارهٔ امام دوازده شیعیان باید به منابعی اتکا کرد که نه می‌توان آن‌ها را کاملاً تاریخی و نه می‌توان کاملاً زندگی‌نامه‌های مذهبی و تذکره‌ای دانست. به هر حال این منابع بیشترین کمک را به پژوهشگران در راه درک دوره‌ای می‌کند که ایدهٔ منجی آخرالزمان را به عقیدهٔ غالب در مذهب شیعه تبدیل کرد.
موسسه فناوری ولور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:Vellore Institute of Technology seal 2017.svgمهر موسسه فناوری ولور: پرونده:Vellore Institute of Technology seal 2017.svgمهر موسسه فناوری ولور
پرونده:Vellore Institute of Technology logo.svg: پرونده:Vellore Institute of Technology logo.svg
نام دیگر: VIT University
نام‌های پیشین: کالج مهندسی ولور
شعار: مکانی برای یادگیری، فرصتی برای رشد
نوع: خصوصی دانشگاه خصوصی
بنیانگذاری شده: ۱۹۸۴؛ ۴۱ سال پیش (۱۹۸۴-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیان گذار: جی. ویسواناتان
رئیس دانشگاه: جی. ویسواناتان
دانشجویان: 82,000+ (All VIT Campuses)
موقعیت: ولور، تامیل نادو، هند
پردیس: ناحیه شهری
رنگ آموزشگاه:     آبی و سفید
نام ورزشی: VITians
تعلق ورزشی به: UGC
وبگاه: www.vit.ac.in
موسسه فناوری ولور (VIT) یک دانشگاه خصوصی تحقیقاتی است که در کاتپادی در ولور، تامیل نادو، هند واقع شده‌است.
این موسسه ۶۶ دوره کارشناسی، ۵۸ دوره کارشناسی ارشد، ۱۵ برنامه یکپارچه، ۲ برنامه پژوهشی و ۲ برنامه صنعتی M.Tech ارائه می‌دهد. این دانشگاه دارای پردیس‌هایی در ولور و چنای و دانشگاه‌های خواهر در دانشگاه AP، دانشگاه بوپال و بنگالور است.
فاجعه صعود نانگا پاربات ۱۹۳۴

Rakhiot-Flanke des Nanga Parbat mit deutschsprachiger Beschriftung
فاجعه صعود نانگا پاربات ۱۹۳۴ (انگلیسی: 1934 Nanga Parbat climbing disaster) حادثه سال ۱۹۳۴  نانگا پاربات  منجر به از دست رفتن جان ۱۰ نفر در طول فصل صعود از جمله ۹ تن شد که زمان خودش  بزرگترین حادثه کوه‌نوردی در تاریخ بود. در سال ۱۹۳۴ ویلی مرکل یک صعود که امکانات مالی مناسبی پا پشتیبانی حکومت نازی داشت را برای رسیدن نانگا پاربات آماده کرده بود. در ابتدای صعود الفرد درکسل بر اثر ادامای ارتفاع زیاد درگذشت. پیتر آشنبنر و اروین شایندر به ارتفاع ۷۸۹۵ متری رسیدند اما در ۶ ژوئیه به علت بدی هوا مجبور به بازگشت شدند. در ۷ ژوئیه ۱۴ نفر دیگر هم در طوفان وحشتناکی در ارتفاع ۷۴۸۰ متری گیر افتادند. در زمان بازگشت ۳ کوهنورد آلمانی منجمله خود میلی مرکل و ۶ شرپا جان خود را از دست دادند. تنها بازمانده این طوفان انگ تسرینگ بود که ۷ یا ۹ روز را مبارزه با طوفان سهمگین سپری کرد و در نهایت نجات پیدا کرد.
موزه هنر سائو پائولو

موزه هنر سائو پائولو
موزه هنر سائو پائولو (به پرتغالی: Museu de Arte de São Paulo) یک موزه مهم و معروف در سائوپائولو است. واقع در خیابان پائولیستا از سال ۱۹۶۸, یکی از موزه‌های مهم در آمریکای لاتین است. در سال ۱۹۴۷ توسط کارآفرین آسیسی شاتوبریان تأسیس شد. شاخه یادگیری و تعامل دیجیتالی موزه، تجربیات چند رسانه ای را تولید خواهد کرد.
نگارخانه

| ن ب واوژن دولاکروا | ن ب واوژن دولاکروا | ن ب واوژن دولاکروا |
| --- | --- | --- |
| کارهای هنری |  قایق دانته  مادموازل رز  دختر یتیم در گورستان  قتل‌عام در خیوس  یونان بر روی خرابه‌های میسولونگی  مرگ سارداناپالوس  آزادی هدایت‌گر مردم  زنان الجزایری  نبرد تایلبرگ  ورود صلیبیون به قسطنطنیه  اووید در میان سکاها  آخرین کلمات امپراتور مارکوس اورلیوس  توله ببر در حال بازی با مادرش  |  |
| خانواده |  چارلز فرنسوا دولاکروا  شارل-موریس دو تالیران-پریگور  هنری فرانسیس ریزنیر  جین هنری ریزنیر  |  |
| همکاران |  تئودور ژریکو  ریچارد پارکس بونینگتون  پل هوئیت  آری شفر  |  |
| استادان |  پی‌یر نارسیس گورین  |  |
| موزه‌ها |  موزه لوور  مؤسسه هنر شیکاگو  موزه کلان‌شهری هنر  موسسه هنر مینیاپولیس  موزه ملی دولاکروا  موزه هنرهای لیون  نگارخانه ملی لندن  موزه هنر سائو پائولو  |  |
| سبک |  رمانتیسم  |  |
رشته‌خشکار

رشته‌خوشکار تفت‌داده و آماده مصرف.
رشته‌خُشکار یا رشته‌خوشکار شیرینی سنتی گیلانی است. این شیرینی به عنوان شیرینی ویژهٔ ماه رمضان نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد که در گیلان و به‌ویژه در رشت برای افطار آماده می‌شود نام این شیرینی از شکل این شیرینی که رشته‌گونه است گرفته شده
در تهران نیز در مراکزی خاص به ویژه در ماه رمضان این شیرینی تهیه می‌شود.
محتویات اصلی آن آرد برنج، شکر، مغز گردو و ادویه‌جات معطر نظیر هل و دارچین است.
رشته‌خشکار بر روی یک سینی که از مس با خلوص بالا و داغ آماده می‌شود و پس از تحویل به مشتری باید آن را در خانه با کمی کره یا روغن تفت داد. سپس آن را در شربتی درست شده از آب، شکر، دارچین و هل (تقریباً شبیه به شربت زولبیا و بامیه) قرار داده و پس از چند ثانیه و شیرین شدن، قابل صرف است.
رشته شامل آرد برنج است که با وسایلی خاص و به‌وسیلهٔ سینی مسی گرم و شانهٔ مخصوص این کار که از برنج ساخته می‌شود به نام قیف یا شانهٔ مخصوص رشته‌ریزی گفته می‌شود، تهیه می‌گردد. خشکار علاوه بر این دارای محتویاتی داخلی است که در داخل شکم آن در هنگام تهیه قرار داده می‌شود.
رشته‌خشکار به دلیل برخورداری از گلوکز و پروتئین گیاهی موجود در مغز گردو بسیار نیروبخش است.
میراث فرهنگی

رشته و خُشکار یکی از شیرینی‌های محلی گیلان است که قدمت پخت آن در گیلان به بیش از ۳۰۰ سال می‌رسد و مهارت سنتی تهیه آن به شماره ۲۳۹۹ در فهرست ملی میراث‌فرهنگی ناملموس در تاریخ ۱۳۹۹/۱۲/۲۴ به ثبت رسیده است.
میراث فرهنگی ناملموس به تولیدات و فرایندهای فرهنگی گفته می‌شود که با گذشت زمان و از نسل‌های پیشین باقی مانده‌اند و شکل‌هایی از فرهنگ به‌شمار می‌روند که که قابل ثبت و ضبط هستند ولی ملموس نبوده و قابلیت ذخیره در محل فیزیکی مانند موزه را ندارند ولی از طریق ابزارها و وسایلی که در آن‌ها به‌کار رفته‌اند قابل تجربه‌کردن هستند. این وسایل فرهنگی توسط سازمان ملل متحد گنجینه‌های بشری نامیده شده است.
سن-فرنسوا-دو-لا-ریوییر-دو-سود، کبک

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سن-فرنسوا-دو-لا-ریوییر-دو-سود | سن-فرنسوا-دو-لا-ریوییر-دو-سود |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: شودییر-آپالاش
منطقه شهری: منطقه شهری مومانی
Constituted: ۱ ژوئیه ۱۸۵۵
حکومت: حکومت
 • شهردار: Yves Laflamme
 • Federal riding: Montmagny—L'Islet—Kamouraska—Rivière-du-Loup
 • Prov. riding: Montmagny—L'Islet—Kamouraska—Rivière-du-Loup
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۶٫۵۰ کیلومتر مربع (۳۷٫۲۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۹۴٫۰۵ کیلومتر مربع (۳۶٫۳۱ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۵۹۶
 • تراکم: ۱۷٫۰/کیلومتر مربع (۴۴/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۱٫۴%
 • Dwellings: ۶۸۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
کد(های) پستی: G0R 3A0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.stfrancoisdelarivieredusud.net
سن-فرنسوا-دو-لا-ریوییر-دو-سود (به فرانسوی: Saint-François-de-la-Rivière-du-Sud) شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۵۸۵ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۹۵٫۴۹ کیلومتر مربع است.
دانشگاه کالیفرنیا، برکلی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام‌های پیشین: دانشگاه کالیفرنیا (۱۸۶۸-۱۹۵۸)
شعار:  Fiat lux  (زبان لاتین) بگذار نور باشد
شعار به انگلیسی: "Let there be light"
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۲۳ مارس ۱۸۶۸؛ ۱۵۶ سال پیش (۱۸۶۸-23}})
نهاد مادر: دانشگاه کالیفرنیا
وابستگی آکادمیک: انجمن دانشگاه‌های آمریکایی
موقوفه مالی: ۷٫۴ میلیارد دلار (۲۰۲۳)
دانشجویان: ۴۵۳۰۷ نفر (پائیز ۲۰۲۲)
کارشناسی: ۳۲۴۷۹ نفر (پائیز ۲۰۲۲)
تحصیلات تکمیلی: ۱۲۸۲۸ نفر (پائیز ۲۰۲۲)
موقعیت: برکلی، کالیفرنیا، ایالات متحده
پردیس: هسته مرکزی: ۱۷۸-جریب-فرنگی (۷۲-هکتار)  منطقه شهری: ۸٬۱۶۴-جریب-فرنگی (۳٬۳۰۴-هکتار)
روزنامه: دیلی کالیفورنین
رنگ آموزشگاه:   آبی برکلی     طلایی کالیفرنیا
ورزشکاران: همایش پاسیفیک-۱۲
نام ورزشی: خرس‌های طلایی کالیفرنیا
شگون‌نما: خرس اوسکی
وبگاه: www.berkeley.edu
بخشی از پردیس دانشگاه
تصویری از شهر برکلی در اوایل ۱۹۰۰
تظاهرات دانشجویان علیه شرکت آمریکا در جنگ جهانی دوم. (آوریل ۱۹۴۰)
نمایی از آتش‌سوزی در نزدیکی دانشگاه. نزدیک به ۶۰۰ خانه در آتش سوخت.
دانشگاه کالیفرنیا، بِرْکْلی (به انگلیسی: University of California, Berkeley) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در برکلی واقع در ایالت کالیفرنیا آمریکا و زیرمجموعهٔ نظام دانشگاهی کالیفرنیا است که از برترین و مطرح‌ترین دانشگاه‌های دولتی آمریکا می‌باشد. دانشگاه برکلی (که به آن Cal هم گفته می‌شود) در سال ۱۸۶۸ میلادی پس از ادغام دو دانشگاه قدیمی تأسیس شده‌است. دانشگاه برکلی از اعضای انجمن دانشگاه‌های آمریکایی است و در طی سال‌ها هزینه‌های سنگینی را به فعالیت‌های پژوهشی و عملی مختلف اختصاص داده‌است.
بر اساس رتبه‌بندی‌های دانشگاهی معتبر، از جمله یو‌اس نیوز، مجلهٔ فوربس، آموزش عالی تایمز و رتبه‌بندی شانگهای این دانشگاه به‌عنوان برترین دانشگاه دولتی جهان و جزو پنج دانشگاه برتر جهان در کنار رقبای بزرگی چون دانشگاه هاروارد، ام‌آی‌تی و دانشگاه استنفورد می‌باشد.
تا پیش از مارس ۲۰۲۳، ۱۱۰ برنده جایزه نوبل، ۱۰۳ برنده مک آرتور گرنت، ۳۰ برنده جایزه پولیتزر، ۱۴ مدال آور فیلدز و ۲۵ برنده جایزه تورینگ در میان دانش آموختگان، اعضای هیئت علمی یا محققان وابسته به دانشگاه هستند. پس از هاروارد، بیشترین تعداد برندگان جایزه نوبل در میان تمام دانشگاه‌های آمریکا مربوط به این دانشگاه است که بیشترین تعداد جایزه را در فیزیک (و سپس شیمی) دارد.
تاریخچه

در سال ۱۸۶۶ میلادی، دانشگاه خصوصی کالیفرنیا زمینی که اکنون محوطهٔ دانشگاه برکلی است را خریداری کرد. به خاطر نبود منبع مالی کافی، دانشگاهی دیگر که در زمینهٔ کشاورزی، معدن و هنر مکانیکی فعال بود به دانشگاه خصوصی کالیفرنیا پیوست و اولین دانشگاه دولتی ایالت کالیفرنیا، دانشگاه کالیفرنیا برکلی، به وجود آمد.
۱۰ استاد و ۴۰ دانشجو اعضای این دانشگاه در اولین روز بازگشایی آن در سال ۱۸۶۹ بودند. هنری دورنت، مدیر سابق دانشگاه خصوصی کالیفرنیا، به عنوان اولین مدیر دانشگاه برکلی مدیریت را در دست گرفت.
در سال ۱۸۹۱ فیبی هیرست اعطای بسیاری به برکلی کرد. ایجاد برنامه‌های جدید، ساختن ساختمان‌های جدید و اسپانسری از جمله کارهای فیبی هیرست برای برکلی بود. علاوه بر آن، فیبی هیرست اولین زن عضو شورای دانشگاه بود، که از سال ۱۸۹۷ تا لحظه مرگش به خدمت پرداخت. در سال ۱۹۰۵ زمینی جدید نزدیک شهر ساکرامنتو خریداری شد و نهایتاً دانشگاه دیویس به وجود آمد. در دههٔ ۱۹۲۰ تعداد ساختمان‌ها به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت. از میان آن بناها، جان گولن هوارد، معمار نامدار آمریکایی، دوازده بنا مرتبط با دانشگاه را معماری کرد.
رابرت گوردون مدیریت دانشگاه را از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۸ در دست گرفت.
برکلی که قبل از آن نامش در میان دانشگاه‌های دیگر آمریکا به چشم نمی‌آمد در دههٔ ۱۹۶۰ شهرت پیدا کرد. علت اصلی این شهرت راهپیمایی برای آزادی بیان در سال ۱۹۶۴ و مخالفت با جنگ در ویتنام از جمله امرهایی بود که برکلی را به شهرت رساند. در سال ۱۹۶۹، طی تظاهرات بر زد جنگ ویتنام، پلیس ملی آمریکا با عده‌ای از دانشجویان در گیر شد. پس از این تظاهرات رونالد ریگان، فرماندار وقت کالیفرنیا (که چند سال بعد نیز رئیس‌جمهور شد) واکنش بسیار تندی به تظاهرات دانشجویان نشان داد و برکلی را محلی برای «کمونیست دوستان، آشوب گران، و منحرفان» خطاب کرد. در حال حاضر دانشجویان برکلی کمتر سیاسی هستند و اعضای محافظه کار بیشتری را، نسبت به قبل، در خود جای می‌دهد. با این حال، در حال حاضر تعداد دانشجویان دموکرات (لیبرال) ۹ برابر دانشجویان حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا (محافظه کار) است.
تاریخچه > آتش‌سوزی ۱۹۲۳

در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۳ آتش‌سوزی عظیمی در شهر برکلی رخ داد که در پی آن ۶۴۰ سازه، از جمله ۵۸۴ خانه که نزدیکی شمال محوطهٔ دانشگاه بود، در آتش سوخت. با این حال دانشگاه صدمهٔ خاصی ندید چون هنگامی که آتش به دانشگاه نزدیک می‌شد، مسیر باد عوض شده و دانشگاه برکلی از سوختن در امان ماند.
تاریخچه > منابع مالی

با این که برکلی دانشگاهی دولتی است، منابع مالی آن بیشتر خصوصی است. بخشی از منابع مالی آن از دولت تأمین می‌شود. از منابع مالی خصوصی برکلی می‌توان به بی‌پی، شرکت نفت‌وگاز بریتانیایی، اشاره کرد. بی‌پی مبلغ مشخصی را برای بهبود و توسعه زیست‌سوخت به برکلی اهدا کرده بود. شرکت اچ‌پی و شرکت داو کمیکال نیز مقداری هزینه در مورد تحقیق پیرامون پایایی به برکلی اهدا کرده بودند.
تاریخچه > نام

دانشگاه کالیفرنیا برکلی به نام‌های کالیفرنیا یا کَل با مخفف UCB نامبرده می‌شود. تیم‌های ورزشی این دانشگاه به خرس‌های طلایی کالیفرنیا ملقب هستند. وب سایت دانشگاه نیز berkeley.edu است.
دانشگاه برکلی به‌افتخار جرج برکلی نامگذاری گردیده‌است.
هیئت علمی

برکلی بیشتر دارای رشته‌های مختلفی در مقطع لیسانس بوده و در مقطع دکترا کمی محدودتر است. برنامهٔ دانشگاه به صورت نیم سال تحصیلی (به انگلیسی: semester) تعریف شده‌است. در مجموع برکلی دارای صد و شش رشته در مقطع لیسانس، هشتاد و هشت رشته در مقطع فوق لیسانس و نود و هفت رشته در مقطع دکترا است. در سال تحصیلی ۱۴–۲۰۱۳ دانشگاه ۷۵۶۵ لیسانسه و ۹۳۰ مدرک دکترا صادر کرد.
مهم‌ترین دانشکده‌های دانشگاه عبارتند از:
دانشکده شیمی
دانشکده مهندسی
دانشکده طراحی محیط زیست
دانشکده منابع طبیعی
دانشکده روزنامه‌نگاری
دانشکده کسب‌وکار
دانشکده سیست عمومی
دانشکده اطلاعات
دانشکده حقوق
دانشکده بهداشت
دانشکده زیست
دانشکده رفاه اجتماعی
قابل ذکر است که برکلی منحصراً دارای دانشکدهٔ پزشکی نیست ولی همراه با دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، به صورت مشترک، برنامه‌ای پزشکی را، نزدیک محل خود دانشگاه برکلی، اداره می‌کند.
هیئت علمی > مقطع کارشناسی

محبوب‌ترین رشته‌ها در مقطع کارشناسی در دانشگاه برکلی مهندسی برق، کامپیوتر، علوم سیاسی، زیست ملکولی، علوم طبیعی و اقتصاد است. نمرات درسی در دانشگاه برکلی به صورت ۵ حرف (A, B, C, D, F) بوده و دانشجویان ملزم به دادن امتحان میان ترم هستند. قوانین کسب جوایز علمی در دانشگاه‌ها، بسته به قوانین هر دانشکده دارد و این جوایز معمولاً به دانشجویان ممتاز هر ساله اهدا می‌شود.