stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آمفتامین (فیلم)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: اسکاد
تهیه‌کننده: Lawrence Ah Mon
نویسنده: اسکاد
بازیگران: Byron Pang
موسیقی: Shan Ho Yat-Yiu Yu
فیلم‌بردار: Charlie Lam
تدوین‌گر: Heiward Mak
شرکت تولید: ArtWalker Productions
توزیع‌کننده: Golden Scene
تاریخ‌های انتشار:  ۱۵ فوریه ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-0۲-۱۵) (جشنواره بین‌المللی فیلم برلین)  ۸ آوریل ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-0۴-۰۸) (Hong Kong)  
مدت زمان: ۹۷ دقیقه
کشور: Hong Kong
«آمفتامین» (به چینی: 安非他命) یک فیلم هنگ کنگی محصول سال ۲۰۱۰ با بازی بایرون پانگ و توماس پرایس است. داستان درباره یک مربی تناسب اندام چینی به نام کافکا است که با دنیل، یک مدیر تجاری آشنا می شود. کارگردانی این فیلم برعهده فیلمساز سرشناس چینی هنگ کنگی اسکاد است که نام اصلی آن دنی چنگ وان-چئونگ است. این فیلم نامزد جایزه تدی در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین در سال 2010 شد. این فیلم چندین موضوع را که به طور سنتی در جامعه هنگ‌کنگ به‌عنوان «تابو» در نظر گرفته می‌شود، به شیوه‌ای غیرمعمول باز و مخالف قرارداد بررسی می‌کند و برهنگی تمام پیشانی مردانه را در چندین صحنه نشان می‌دهد. . این سومین فیلم از هفت فیلم اکران عمومی اسکاد است. شش فیلم دیگر عبارتند از: شهر بدون بیسبال در سال 2008، اقامت دائم در سال 2009، در واقع عشق... بد است! در 2011، Voyage در 2013، Utopians در 2015 و Thirty Years of Adonis در سال 2017. هشتمین فیلم، رسولان، در سال 2022 ساخته شد، همانطور که نهمین آن، Bodyshop بود، اما هیچکدام هنوز اکران نشده اند. دهمین و آخرین فیلم، ملل برهنه: قبیله هنگ کنگ، در حال حاضر در حال تولید است.
روشن‌تر از خاموشی

| روشن‌تر از خاموشی | روشن‌تر از خاموشی |
| --- | --- |
ژانر: تاریخی، زندگی‌نامه
نویسنده: حسن فتحی
کارگردان: حسن فتحی
بازیگران: حسین یاری کتایون ریاحی محمود پاک‌نیت جمشید مشایخی علی نصیریان فخری خوروش محمدعلی کشاورز فریماه فرجامی ثریا قاسمی بهاره رهنما ژاله علو اکرم محمدی رزیتا غفاری عنایت‌الله بخشی حجت اله نجف پور اسماعیل شنگله منوچهر آذر محمود عزیزی رسول نجفیان هادی مرزبان فرخ نعمتی فخرالدین صدیق‌شریف محسن زهتاب حسین خانی‌بیک پرویز فلاحی‌پور علی طالب‌لو مهدی فقیه  اسماعیل خلج جهانگیر صمیمی‌فرد حمید مهرآرا سهراب سلیمی ایرج سنجری حسام نواب‌صفوی کوروش تهامی علی سلیمانی پروین سلیمانی صدیقه کیانفر مهوش صبرکن مصطفی عبداللهی فرشید صمدی‌پور عباس ظفری علیرضا ریاحی محمدقاسم پورستار بهزاد رحیم‌خانی رضا بنفشه‌خواه سیروس تقی‌نژاد رامسین کبریتی محمود اردلان بابک بیات فرخ عظیم‌زاده صادق حدادی  محسن قاضی‌مرادی حسین افشار اسفندیار مهرتاش حسن کاخی  حسین پرستار مسعود رحمانی داریوش رضوانی سید جواد زیتونی امیر باران لوئی بهمن روزبهانی محمد پورحسن مرتضی یوسف‌دوست علی جاویدفر سید حسین حسینیان نوشین حسین‌خانی شهروز ابراهیمی امیرکاوه آهنین‌جان امان رحیمی قاسم پاکرو حسن شجاعی پرویز پورحسینی هوشنگ دیبائیان عطاءاله مرادی
آهنگساز: فرهاد فخرالدینی
کشور سازنده: ایران
زبان‌(های) اصلی: فارسی اصفهانی شیرازی گیلکی ترکی آذربایجانی
شمار قسمت‌ها: ۳۵
تولید: تولید
تهیه‌کننده: حسن بشکوفه
مکان‌های تولید: شهرک سینمایی غزالی کاشان تهران مناطقی از شمال کشور
فیلم‌برداری: عظیم جوانروح
تدوین‌گر: آرش معیریان
دوربین: بتاکم
مدت: ۴۵ دقیقه
تولیدکننده: سیما فیلم
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه یک شبکه آی فیلم (بازپخش) شبکه سحر شبکه آموزش شبکه چهار سیما
نخستین نمایش: شبکه یک
انتشار اولیه: ۱۳۸۲
انتشار: انتشار
پس از: شب دهم
پیش از: مدار صفر درجه
روشن‌تر از خاموشی یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی در ژانر تاریخی به کارگردانی حسن فتحی است که به زندگی‌نامهٔ ملاصدرا، متفکر و فیلسوف ایرانی، از نوجوانی تا رفع حکم نفی بلد او و بازگشت به زادگاهش، شیراز می‌پردازد.
این مجموعهٔ تلویزیونی در ۳۵ قسمت در سال ۱۳۸۲ از شبکه ۱ سیما به نمایش درآمد. این اثر پنجمین مجموعهٔ تلویزیونی حسن فتحی بود.
در پخش سال ۱۳۸۲، قبل از تیتراژ شروع، نریشنی با صدای زنده یاد علی اکبر گودرزی طائمه گفته میشد به این صورت:"مجموعه روشنتر از خاموشی، ساخته ای صرفا مستند و تاریخی نیست؛ اثری هنری است که در نگاه به گوشه های مبهم و ناپیدای زندگی صدرالدین محمد قوام شیرازی، از عنصر خیال بهره گرفته است، هر چند در این روند و روال سعی و اهتمام بر آن بوده تا جنبه های داستان پردازانه روایت، معارضه ای با مستندات تاریخی عصر صفویه نداشته باشد. این یک داستان است، باور کنید". و بعد از چند قسمت، عبارت "این یک داستان است، باور کنید" حذف شد. در بازپخش های بعدی سریال در سالهای بعد این نریشن به طور کامل حذف شد.
داستان

در زمانی که شاه عباس اول صفوی به تازگی با حمایت سران قزلباش و کودتا علیه پدر به سلطنت رسیده و هنوز قدرت و موقعیت تثبیت شده ای ندارد، کشور از لحاظ سیاسی و اجتماعی، در شرایطی نابه‌سامان قرار گرفته و علاوه بر تهدیدات و دست‌اندازی مستعمران به خاک ایران، عده‌ای نیز در داخل داعیه حکومت دارند؛ صدرالدین محمد قوام شیرازی متخلص به ملاصدرا، در راه کسب علم و دانش قدم می‌گذارد. این فیلسوف برجسته که روحی تشنه و مشتاق یادگیری دارد، در محضر دانشمندان و عالمان بزرگ اسلامی چون شیخ بهایی و میرداماد و میرفندرسکی درس می‌آموزد . . .
میدان نفتی آغاجاری

| میدان نفتی آغاجاری | میدان نفتی آغاجاری |
| --- | --- |
موقعیت میدان نفتی آغاجاری: موقعیت میدان نفتی آغاجاری
کشور: ایران
منطقه: استان خوزستان
مکان: آغاجاری
خشکی/دریایی: خشکی
مختصات: ۳۰°۵۲′شمالی ۴۹°۳۲′شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۸۷°شمالی ۴۹٫۵۴°شرقی﻿ / 30.87; 49.54
گردانندگان: شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب
پیمانکاران: شرکت نفت و گاز آغاجاری
پیشینه میدان: پیشینه میدان
اکتشاف: ۱۳۱۵
آغاز تولید: ۱۳۱۷
تولید: تولید
سازند تولیدی: آسماری بنگستان خامی
میدان نفتی آغاجاری از میادین نفتی ایران است، که در محدوده شهرستان آغاجاری در استان خوزستان و در جنوب‌غربی ایران قرار دارد. میدان آغاجاری در سال ۱۳۱۵ توسط شرکت نفت ایران و انگلیس کشف شد و از سال ۱۳۱۷ بهره‌برداری از آن آغاز گردید.
میدان آغاجاری از شمال با میدان کرنج، از جنوب با میدان رامشیر، از شرق با میدان پازنان و از غرب با میدان مارون همجوار است. حجم ذخیره درجای نفت خام این میدان در حدود ۲۸ میلیارد بشکه برآورد می‌شود. هم‌اکنون (۱۳۹۵) ظرفیت تولید نفت خام میدان آغاجاری به‌طور متوسط ۱۷۰ هزار بشکه در روز و میزان تولید گازهای همراه این میدان ۹۵ میلیون فوت مکعب (معادل ۲٫۷ میلیون متر مکعب) در روز می‌باشد. حداکثر ظرفیت تزریق گاز به این میدان نیز روزانه ۲ میلیارد فوت مکعب (معادل ۵۶ میلیون مترمکعب) است، که گاز مورد نیاز آن، از طریق خطوط لوله از میدان پارس جنوبی تأمین می‌شود. میدان نفتی آغاجاری از میادین تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است که عملیات تولید و تزریق گاز در مخزن آسماری آن توسط شرکت بهره‌برداری نفت و گاز آغاجاری انجام می‌گیرد.
تاریخچه

عملیات حفاری اکتشافی نخستین بار در سال ۱۳۰۵ در مخزن آسماری میدان نفتی آغاجاری، توسط کنسرسیوم دارسی آغاز شد، ولی یک دهه بعد در سال ۱۳۱۵ وجود ذخایر اقتصادی نفت و گاز در این میدان توسط شرکت نفت ایران و انگلیس به اثبات رسید و بلافاصله عملیات احداث تأسیسات فرآورش و بهره‌برداری آغاز گردید. دو سال بعد تولید نفت خام از طریق چاه شماره ۳ آغاجاری شروع شد. نخستین محموله نفتی میدان آغاجاری نیز در سال ۱۳۲۳ توسط خط لوله به آبادان ارسال گردید. در سال ۱۳۲۹ میدان نفتی آغاجاری از طریق ۱۶ حلقه چاه، معادل نیمی از حجم فرآورده‌های نفتی ایران را تولید می‌کرد. در سال ۱۳۳۶ تعداد چاه‌های فعال تولیدی در این میدان به ۲۳ حلقه رسید و تا سال ۱۳۳۷ در مجموع بیش از یک میلیارد بشکه نفت خام از میدان آغاجاری استخراج شده بود. در سال ۱۳۴۳ شمار ۶۹ حلقه چاه نفت تولیدی در این میدان فعال بود.
تولید میدان آغاجاری در سال ۱۳۵۵ با گذشتن از مرز یک میلیون و ۱۰۰ هزار بشکه در روز، به نقطه اوج خود رسید، ولی با افزایش عمر میدان و تخلیه مخازن، تولید آن به تدریج کاهش یافت. تزریق گاز در میدان آغاجاری پس از احداث ایستگاه تزریق گاز آغاجاری (بزرگترین ایستگاه تزریق گاز خاورمیانه) از سال ۱۳۸۸ آغاز گردید و هم‌اکنون حداکثر ظرفیت تزریق روزانه گاز در این میدان، به‌طور میانگین معادل ۲ میلیارد فوت مکعب در روز می‌باشد، که از طریق ۱۶ حلقه چاه تزریقی صورت می‌پذیرد. در حال حاضر ظرفیت تولید نفت خام این میدان به‌طور متوسط ۱۷۰ هزار بشکه در روز می‌باشد.
مشخصات مخزن > مخزن آسماری

میدان نفتی آغاجاری در محدوده میانی فروافتادگی دزفول واقع شده و ساختمان آن در سازند آسماری، تاقدیسی طویل و نامتقارن است. در سطح زمین یک گسل واژگونه در یال جنوب این تاقدیس عمل کرده و موجب برگشتگی آن یال در سطح و حذف طبقات سازند گچساران (پوش سنگ) شده، به همین علت گاز در لایه‌های غیرمخزنی (بخش هفتم از سازند گچساران) تجمع حاصل کرده، یا به سطح زمین راه یافته‌است. مخزن آسماری میدان نفتی آغاجاری در سال ۱۳۱۵ با حفر چاه شماره-۲ آغاجاری کشف گردید. حجم ذخیره درجای نفت خام مخزن آسماری میدان آغاجاری بالغ بر ۱۴٫۲ میلیارد بشکه تخمین زده می‌شود.
مشخصات مخزن > مخزن بنگستان

مخزن بنگستان میدان آغاجاری در سال ۱۳۳۷ با حفر چاه شماره-۳۰ آغاجاری، توسط شرکت اکتشاف و تولید نفت ایران کشف گردید. با وجودی که مخزن بنگستان میدان آغاجاری توسط شیل‌های ناتراوای سازندهای پابده و گورپی از مخزن آسماری جدا شده‌است، ولی ارتباط کامل بین این دو مخزن، از طریق شکستگی‌ها برقرار می‌باشد.
مشخصات مخزن > مخزن خامی

مخزن گازی خلیج آغاجاری در زیر مخازن آسماری و بنگستان میدان نفتی آغاجاری قرار دارد. نخستین چاه مخزن خامی میدان آغاجاری در سال ۱۳۵۴ توسط شرکت آسکو، حفاری و به دلیل مانده‌گذاری در عملیات حفاری و عدم دستیابی به اهداف تعیین شده در برنامه، چاه مذکور در لایه‌های بالاتر مسدود گردید. عملیات حفاری در مخزن خامی میدان آغاجاری بار دیگر در سال ۱۳۸۸ توسط شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب از سر گرفته شد و چاه-۱۸۷ آغاجاری، با هدف توصیف سازندهای مخزن خامی و تعیین محدوده این مخزن گازی، همچنین شناخت بهتر مشخصات سنگ مخزن و در صورت امکان تولید گاز، حفاری گردید و سرانجام این چاه، در سازند فهلیان این میدان به جریان افتاد. مخزن گازی خلیج میدان آغاجاری در سازند داریان و سازند فهلیان حاوی ذخایر گاز طبیعی می‌باشد. حجم ذخیره درجای اولیه گاز طبیعی مخزن خامی میدان آغاجاری در حدود ۳۵۵ میلیارد فوت مکعب و ذخیره قابل برداشت گاز طبیعی آن ۲۷۰ میلیارد فوت مکعب برآورد می‌شود و بر اساس مطالعات اولیه، ظرفیت تولید این مخزن در حدود ۴۰ میلیون فوت مکعب در روز تخمین زده می‌شود.
تأسیسات میدان

میدان نفتی آغاجاری با مساحت ۳۸٫۸۵۰ هکتار، دارای حجم ذخیره نفت درجای اولیه ۲۶ میلیارد بشکه می‌باشد و در سال ۱۳۱۷ بهره‌برداری از آن آغاز شده است. هم‌اکنون (۱۳۹۵) تعداد چاه‌های فعال و غیرفعال این میدان بالغ بر ۲۱۸ حلقه می‌باشد، که ۷۳ حلقه چاه نفت، ۳ حلقه چاه گاز و ۳۶ حلقه چاه‌های مشاهده‌ای، تزریقی و توصیفی، همچنین چاه‌های معلق و متروکه می‌باشند. بر روی میدان نفتی آغاجاری تاکنون ۵ واحد بهره‌برداری (مجتمع‌های بهره‌برداری شمارهٔ ۱ تا ۵ آغاجاری) احداث گردیده‌است. در حال حاضر تعداد ۲۲ حلقه از چاه‌های میدان آغاجاری از طریق فرازآوری با گاز در مدار تولید قرار گرفته‌است، که ایستگاه فرازآوری با گاز آغاجاری، به همراه ۳ حلقه چاه گازی، گاز طبیعی مورد نیاز این عملیات را فراهم می‌سازند.
تزریق گاز

تزریق گاز در مخزن آسماری میدان نفتی آغاجاری، با هدف تثبیت فشار و افزایش برداشت نفت از مخزن، در اوایل سال ۱۳۸۸ با احداث بزرگترین ایستگاه تزریق گاز خاورمیانه، با ظرفیت تزریق روزانه ۲ میلیارد فوت مکعب، آغاز شد و هم‌اکنون به‌طور میانگین روزانه ۵۶ میلیون متر مکعب گاز به این میدان تزریق می‌گردد. میزان بازیافت نفت از این مخزن با تزریق گاز، به ۵۱٪ حجم نفت در جا افزایش خواهد یافت، به عبارت دیگر ذخایر ثانویه نهایی حاصل از تزریق گاز، ۵۱ درصد ذخایر اولیه خواهد بود.
گاز تزریقی به مخزن آغاجاری از فازهای ۶، ۷ و ۸ میدان گازی پارس جنوبی، به وسیلهٔ خط لوله پنجم سراسری به قطر ۵۶ اینچ و طول بیش از ۵۰۰ کیلومتر (طولانی‌ترین خط لوله انتقال گاز ترش جهان از عسلویه به آغاجاری) تأمین می‌شود، که پس از فشار افزایی در ایستگاه تزریق گاز آغاجاری (بزرگترین ایستگاه تزریق گاز خاورمیانه) از طریق ۱۹ حلقه چاه تزریقی، به مخزن آسماری میدان آغاجاری تزریق می‌شود.
ستاره میستو پود لاندشتینم

| ستاره میستو پود لاندشتینم | ستاره میستو پود لاندشتینم |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
کشور:  جمهوری چک
منطقه: منطقه بوهمی جنوبی
ناحیه: Jindřichův Hradec
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۹٫۱۹ کیلومتر مربع (۲۶٫۷۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۴۵ متر (۱۷۸۸ فوت)
جمعیت (ژانویه ۲۰۱۴): جمعیت (ژانویه ۲۰۱۴)
 • کل: ۴۹۰
 • تراکم: ۷٫۱/کیلومتر مربع (۱۸/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد پستی: 378 81 to ۳۷۸ ۸۲
NUTS 5 (municipality): CZ0313 547212
وبگاه: وبگاه رسمی
ستاره میستو پود لاندشتینم (به چکی: Staré Město pod Landštejnem) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ییندریخوف هرادتس واقع شده‌است. ستاره میستو پود لاندشتینم ۶۹٫۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۹۰ نفر جمعیت دارد و ۵۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
درود (آلبوم لیتل میکس)

آلبوم استودیویی
«درود» (انگلیسی: Salute) دومین آلبوم استودیویی است که توسط گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس در ۸ نوامبر ۲۰۱۳ از طریق سایکو میوزیک و کلمبیا رکوردز منتشر شد. این آلبوم بیشتر توسط لیتل میکس نوشته شده‌است و آن‌ها اظهار داشتند که در توسعه این آلبوم در مقایسه با دی‌ان‌ای، اولین آلبوم خود، مشارکت بیشتری داشتند. قبل از این آلبوم، تک‌آهنگ «حرکت»، «من کوچک» و «درود» منتشر شد. همچنین این آلبوم، یکی از دو آلبوم استودیویی این گروه است که هیچ همکاری در آن وجود ندارد.
روابط ایران و لیبی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 ایران:  لیبی
 :  
سفارتخانه: سفارتخانه
سفارت ایران: سفارت لیبی
نماینده: نماینده
سفیر ایران: سفیر لیبی
روابط ایران و لیبی به مجموعه روابط سیاسی، نظامی و فرهنگی میان کشورهای ایران و لیبی گفته می‌شود. منافع دو کشور گاه آنها را در کنار هم و گاه در مقابل یکدیگر قرار داده‌است.
در زمان حکومت پهلوی

نخستین روابط دیپلماتیک ایران و لیبی به تاریخ ۹ دی ۱۳۴۶ بازمی‌گردد. در این زمان محمدرضا پهلوی برای برقراری روابط با حکومت سلطان ادریس اقدام به فرستادن سفیر اکردیته به طرابلس نمود. روابط دو کشور تا سال ۱۳۵۰ ادامه داشت تا اینکه در تاریخ ۹ دی این سال و زمانی که ایران موفق شد حق تملک خود بر جزایر سه‌گانه مورد مناقشه ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک را به رسمیت بشناساند، لیبی در کنار عراق، یمن جنوبی و الجزایر اقدام به شکایت به شورای امنیت سازمان ملل متحد نمودند. اگرچه اقدام آنها با حمایت آمریکا از موضع ایران نتیجه‌ای در پی نداشت، ولی نقطه شکستی برای ادامه روابط ایران و لیبی تلقی شد. از این تاریخ روابط دو کشور به مرور رو به افول گذاشت به طوری که در زمانی که مأموریت اولین سفیر ایران در لیبی به پایان رسید (در تاریخ ۲۴ آذر ۱۳۵۱)، ایران تمایلی برای فرستادن سفیر جدید به این کشور نداشت.
از تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۶۹ که معمر قذافی توانست قدرت سیاسی را در لیبی به دست گیرد، وی به جبهه رهبران عرب مخالف سیاست‌های حکومت پهلوی پیوست. در این زمان رهبرانی از جمله جمال عبدالناصر، یاسر عرفات، علی ناصر محمد و حافظ اسد به دلیل سیاست‌های منطقه‌ای ایران و جبهه‌گیری متضادی که نسبت به جنگ اعراب و اسرائیل داشت، به مخالفان حکومت وقت ایران کمک می‌کردند؛ که با روی کارآمدن قذافی این جبهه قویتر نیز شد. پس از سقوط حکومت ناصر در مصر و روی کار آمدن انور سادات، لیبی بیشترین رابطه را با مخالفان اسلامگرای حکومت پهلوی در ایران بر عهده گرفت.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > جنگ ایران و عراق

در  روند ارتباط بین ایران و لیبی، طرفین به حمایت از یکدیگر می‌پرداختند. دولت لیبی، حمله صدام به ایران را محکوم کرد. قذافی، که روزی به خاطر امضای قرارداد صلح الجزایر میان صدام و شاه پهلوی، صدام را به باد انتقاد گرفته بود و از خیانت به آرمان عربی سخن می‌گفت، حالا معتقد بود که صدام، به تحریک آمریکا دست به حمله زده است. برخی تجهیزات و تسلیحات جنگی این سال‌ها هم از لیبی تامین می‌شد. محسن رفیق‌دوست، وزیر وقت سپاه در این بار تاکید می‌کند که «در زمان جنگ خیلی به ما کمک کردند. من از ابتدای سپاه و قبل از وزارت، چند بار به لیبی رفتم، و هم برای سپاه، و هم برای ارتش امکانات وسیعی گرفتم.» هاشمی رفسنجانی هم درباره کمک‌های سیاسی و لجستیکی قذافی به ایران در دوران جنگ می‌گوید: «قذافی در تصمیم‌گیری شجاع‌تر و متهورتر بود. او پذیرفت که به ما موشک اسکاد و سام بدهد. مردانگی هم کرد و خیلی زود فرستاد. تیمی هم از لیبی آمدند و به نیروهای ما آموزش لازم را دادند ... همین که آنها [سوری‌ها] به همراه لیبی، اجماع عربی علیه ایران را مخدوش کردند، باعث شدند که عراقی‌ها نتوانند تبلیغ کنند که جنگ عرب و عجم راه افتاده است. قذافی کار دیگری هم کرد، به مقامات کشورش دستور داد که ایران هرچه مهمات لازم دارد، برایش بفرستید و آنها هم کشتی کشتی می‌فرستادند. آقای رفیق‌دوست نامه‌ای می‌نوشت و آنها ارسال می‌کردند. البته ما هم بعدها در امور نظامی و تعمیراتی، کارهای زیادی برایشان انجام دادیم و حساب‌شان صاف شد.» همکاری دیگر لیبی با ایران در این برهه، پیشنهاد همراهی با ایران برای مقابله با توطئه کاهش قیمت نفت بود. دولت سعودی در دهه ۸۰ میلادی، با افزایش تولید نفت، به کاهش قیمت این کالای راهبردی دامن زد. این مساله، در شرایط جنگ ایران و عراق می‌توانست به درآمدهای ایران آسیب بزند. قذافی در این مساله با ایران همراهی کرد.
عمده علت آغاز روابط حسنه ایران با لیبی در دهه اول پس از انقلاب را می‌توان شروع جنگ ایران و عراق و نیاز مبرم ایران به تسلیحات نظامی در شرایط تحریم اقتصادی دانست. در طول جنگ ۸ ساله، لیبی همواره در کنار ایران بود و علیه لشکرکشی عراق با حمایت آمریکا جبهه‌گیری کرده بود. تنها مقابله لیبی با ایران در طول جنگ را می‌توان اصرار و پافشاری لیبی بر ایران برای پذیرفتن قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت برشمرد.
عمده روابط نظامی ایران با لیبی در زمان جنگ مربوط به ابتدای آن است که لیبی تنها فروشنده موشک زمین به زمین به ایران بود. اما اغلب این موشک‌ها به دلیل شرایط نگهداری نامناسب از رده خارج بودند و کارایی عملیاتی نداشتند. پس از مدتی ایران شروع به خرید همین گونه موشک از چین و کره شمالی نمود و رابطه نظامی ایران با لیبی کمتر شد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > حمایت از لیبی

در مقابل هم ایران، در بزنگاه‌هایی از لیبی و دولت قذافی حمایت کرد. یکی از این موارد، حملات و یا تهدیدهای آمریکا به حمله نظامی به لیبی بود. در ۲۶ فروردین ۱۳۶۵ آمریکا به لیبی حمله هوایی کرد که مسئولان درجه اول جمهوری اسلامی به حمایت از لیبی پرداختند. هاشمی رفسنجانی گفت: «مطمئناً ما در کنار لیبی هستیم و معتقدیم که آمریکا نه در لیبی و نه در سوریه به هیچ نتیجه‌ای نخواهد رسید.» آیت‌الله خامنه‌ای، رییس جمهور نیز در تماس تلفنی با قذافی خطاب به او گفت: «برادر عزیز آقای قذافی! ما در این حادثه و در مقاومت شما در مقابل استکبار جهانی در کنار شما قرار داریم.»  اما شدیدترین واکنش متعلق به آیت‌الله منتظری بود. او گفت که «حمله آمریکا به کشور لیبی در حقیقت حمله به امت واحده اسلامی است ... صرف محکوم کردن لفظی آمریکا در ظاهر دردی را دوا نمی‌کند.» منتظری معتقد بود که کشورهای غربی و غیرمتعهد باید در روابط خود با آمریکا تجدیدنظر کنند و در صورت لزوم این رابطه را قطع کنند.
همچنین تمایل حکومت لیبی به برقراری روابط فرهنگی یک‌طرفه با ایران یکی دیگر از موجبات دلسردی ایران از تداوم برقراری روابط گرم با لیبی بود. علی‌رغم اینکه نمایندگان فرهنگی حکومت لیبی می‌توانستند در ایران به تبلیغ سیاست‌های حکومت لیبی و کتاب سبز تألیف شده توسط قذافی بپردازند، ایران حق انجام چنین فعالیت‌هایی را در خاک لیبی نداشت و سازمان اطلاعات و امنیت لیبی به شدت با ایرانیانی که به این کار اقدام می‌کردند برخورد می‌کرد.
اما دیدگاه تقریباً یکسان دو کشور به موضوع جنگ اعراب و اسرائیل و سیاست‌گذاری‌های منطبق در میان اعضای اوپک باعث گردید تا زمان سقوط رژیم قذافی، روابط سیاسی و اقتصادی دو کشور هیچگاه قطع نشده و ادامه یابد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > بازدید از لیبی

سران جمهوری اسلامی هم چندبار به لیبی سفر کردند. اوج این مراودات، بازدید سید علی خامنه‌ای از لیبی در جریان سفر دوره‌ای او به کشورهای «جبهه پایداری» بود. در این بازدید، قذافی گفت: «ما همگام با شما هستیم و شما در دل ما هستید. ما از مدت‌ها پیش منتظر این ملاقات بودیم.»  در بیانیه مشترک دو دولت هم که پس از پایان سفر منتشر شد آمده بود: «لیبی حمایت و ایستادگی خود را در کنار انقلاب اسلامی ایران علیه توطئه‌های امپریالیستی و ارتجاعی که جنگ تحمیلی رژیم صدام، بخشی از آن است؛ ابراز می‌دارد.»
با این حال در سراسر این دوران که دو کشور، ظاهراً در برخی از امور هم‌نظر و پشتیبان یکدیگر بودند، اختلافات و چالش‌هایی هم وجود داشت. قذافی به دنبال کسب جایگاه در میان کشورهای اسلامی بود. از این رو به خامنه‌ای گفته بود که پس از درگذشت خمینی، من امام خواهم بود؛ چرا که سید هم هستم. مشکل دیگر، دعاوی عجیب و غریب او بود. مثلا با اینکه او که در سال‌های پیش از انقلاب از حامیان جدی تغییر نام خلیج فارس به خلیج عربی بود، در این سال‌ها که با جمهوری اسلامی رابطه برقرار کرده بود، عنوان «خلیج اسلامی» را پیشنهاد می‌کرد که به روایت رفیق‌دوست، این پیشنهاد با مخالفت جدی خامنه‌ای مواجه شد. او در همان سال‌های ابتدایی پیروزی انقلاب، در مصاحبه‌ای با اطلاعات، انقلاب ایران را به یادگیری از کتاب سبز خود دعوت کرد و به انتقاد از ایجاد نهادهایی مانند مجلس و قوه مجریه در جمهوری اسلامی پرداخت.
افزون بر این خلقیاتِ قذافی که همواره نوعی مشی احتیاطی را در مسئولان جمهوری اسلامی برمی‌انگیخت، مساله امام موسی صدر هم همچنان بر سختی روابط می‌افزود. در سال‌های پس از فوت خمینی همچنان مطالبه‌گری درباره آقای صدر، از سوی روسای جمهور دنبال می‌شد. در چنین شرایطی، شواهد نشان می‌دهد که هر چه به پایان دوران حکومت قذافی نزدیک می‌شویم، میل به تداوم رابطه میان دو کشور، از سوی جمهوری اسلامی کمتر می‌شود. مهدی فیروزان، داماد سیدموسی صدر روایت می‌کند که «من یادم نمی‌رود که ایشان [خامنه‌ای] فرمودند: به آقای خاتمی (رییس‌جمهور وقت) بگویید که این قضیه را پیگیری بکنند، حتی به قیمت قطع روابط با لیبی، ولو بلغ ما بلغ. من این را خودم از آقا شنیدم.»
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > تغییر عقاید

عامل مهم دیگری که راه قذافی را، آرام آرام از مسیر انقلاب اسلامی دور کرد، روند تجدیدنظر و استحاله عقیدتی رژیم قذافی بود. قذافی پس از تحملِ سال‌ها تحریم‌های سخت سازمان ملل و آمریکا و چندین تجاوز هوایی، از مواضع خود کوتاه آمد. او از اواسط دهه هشتاد، بسیاری از اتهامات آمریکا را پذیرفت، درباره حادثه لاکربی غرامت داد، قبول کرد که افراطی‌گری کرده و گفت: «در روزهای خیلی دور، آنها کشور ما را یک کشور خودسر می‌نامیدند و آنها حق داشتند که ما را این گونه بنامند چراکه ما رفتارهای انقلابی داشتیم.» سرانجام هم در مساله هسته‌ای، همه شروط غربی‌ها را پذیرفت و امکانات اتمی خود را تحویل آنها داد و در جبهه مبارزه با تروریسم با آنها همکاری کرد. آنچه در قبال این اقدامات دریافت کرد، ازسرگیری روابط کشورش با آمریکا در تیرماه ۱۳۸۳ و در دوره جرج بوش پسر بود. افزون بر این، لیبی توانست با کشورهای غربی قراردادهای تجاری‌ای منعقد کند که در یک فقره به واردات سودآور ۲۱ فروند ایرباس از فرانسه انجامید.
با این حال، جمع‌بندی قذافی از این تعدیل‌ها مثبت نبود. او در مصاحبه با بی‌بی‌سی صریحاً اعلام کرد که «این [روند تعدیل انقلابی‌گری] باید الگویی می‌بود که سایر کشورها آن را دنبال کنند، اما لیبی دلسرد و ناامید است؛ چرا که وعده و وعیدهای آمریکا و بریتانیا محقق نشده است همین امر این الگو را از بین برد. درنتیجه کسی این الگو را دنبال نخواهد کرد.» اما قذافی دیگر توان احیای روحیات گذشته خود را نداشت. از این رو با همه بدعهدی‌های طرف‌های غربی، همچنان متواضعانه ابراز می‌کرد که «تداوم همکاری‌های دو جانبه میان لیبی و غرب هم‌چنان امکان‌پذیر است و نبود سرمایه خارجی در کشورش به این معنا نیست که لیبی گام در مسیر گذشته‌اش خواهد گذاشت. لیبی به عقب باز نخواهد گشت. من بر این باورم که عصر خصومت‌ورزی و تقابل را پشت سر گذاشته‌ایم.»
تحلیل سران جمهوری اسلامی از این اقدامات متاخر قذافی، عبارت بود از اینکه «دولت مصر، دولت تونس، این سالهای آخر، قذافیِ بظاهر انقلابی و سابقه‌دار انقلابی، و همچنین حاکمان بعضی از کشورهای دیگر، گوش به فرمان آمریکا بودند.» درچنین شرایطی بود که با ظهور موج بیداری اسلامی در کشورهای عربی از سال ۱۳۸۹، جمهوری اسلامی از هر گونه کمک به دولت قذافی خودداری کرد. روح الله خمینی با صراحت در همان نوفل‌لوشاتو در پاسخ به این سوال که شما به عربستان نزدیک خواهید بود یا لیبی گفتند: «دولتی که ما ایجاد می‌کنیم دولت اسلامی، جمهوری اسلامی است و هر یک از آنها نزدیک‌تر به جمهوری اسلامی باشند، البته آنها نزدیک‌تر به ما خواهند بود و هر کدام دورتر باشند، دورتر.» هر چه به پایان دولت قذافی نزدیک شد، هم روحیات ضداستعماری او تضعیف شد و هم حمایت‌های مردمی را از دست داد. از این رو، با آغاز موسم بهار عربی، خزانِ روابط جمهوری اسلامی و لیبیِ قذافی هم با «مرگ» او در مهرماه ۱۳۹۰ فرا رسید.
پس از انقلاب لیبی

با اوج‌گیری اعتراضات و شورش سراسری مردم لیبی در سال ۲۰۱۱، روابط دو جانبه میان دو کشور به حال تعلیق درآمد و سفیر لیبی در تهران از سمت خود استعفا کرد. ایران نیز بجز تعداد معدودی از کارمندان سفارت ایران در طرابلس، همه اتباعش را از کشور لیبی به ایران بازگرداند. در خلال درگیری‌های داخلی لیبی، ایران از طرفی از انقلابیون لیبی پشتیبانی می‌کرد و از طرفی انتقاد بر دخالت نظامی ناتو در خلال این درگیری‌ها داشت. بعد از پیروزی انقلاب لیبی، در پی دعوت مصطفی عبدالجلیل از علی‌اکبر صالحی در اوت ۲۰۱۱، وی به این کشور سفر کرد و پیام دعوت از مقامات شورای ملی انتقالی برای سفر به ایران را نیز به ایشان ابلاغ کرد.
حدیث دوازده خلیفه

حدیث دوازده جانشین:
جابر بن سمره: از رسول خدا (ص) شنیدم که فرمود: «اسلام پیوسته عزیز خواهد بود تا دوازده خلیفه بر مسلمانان حکومت کنند»، سپس سخنی فرمود که من نفهمیدم، پس به پدرم گفتم پیامبر چه فرمود؟ گفت، فرمود «تمام آنها از قریشند».
حدیث دوازده خلیفه ازحضرت محمد(ص)نسب داده شده و حدیث ها از دوازده امام بزرگوار یعنی

امیرالمومنین امام علی(ع)

،امام حسن(ع)،

امام حسین(ع)،

امام سجاد(ع)،

امام باقر(ع)

،امام صادق(ع)

،امام کاظم(ع)،

امام رضا(ع)،

امام جواد(ع)،

امام هادی(ع)

،امام حسن عسکری(ع) و

حضرت مهدی(ع) منسوب است. و در میان اهل تشیع بسیار مشهور است
حدیث دوازده جانشین، یا خلیفه (عربی: حدیث الاثنی عشر خلیفة) یک پیشگویی اسلامی است که به محمد، پیامبر اسلام نسبت داده می‌شود. این حدیث در میان شیعیان دوازده‌امامی بسیار مشهور است، از آنجایی که آنان اعتقاد دارند تفسیر این حدیث با دوازده امام شیعه برآورده شده‌است. این حدیث (که به عنوان حدیثی صحیح، شناخته می‌شود) به‌طور گسترده به وسیلهٔ همهٔ گروه‌های مسلمانان پذیرفته شده‌است. اما تفاسیر گوناگونی از آن ارائه شده‌است.
پیشگویی کتاب مقدس

اما در مورد اسماعیل نیز خواسته‌ی تو را اجابت نمودم و او را برکت خواهم بخشید و نسل او را چنان زیاد خواهم کرد که قوم بزرگی از او به وجود آید؛ و دوازده پادشاه از میان آنان برخواهد خواست.