تاریخ لبنان
دوران عثمانی

لبنان برای ۴۰۰ سال جزئی از امپراتوری عثمانی بود و بدنبال جنگ جهانی اول جزئی از قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان شد. در یکم سپتامبر سال ۱۹۲۰ م، فرانسه کشور لبنان را به عنوان یکی از سرزمین‌های محصور سوریه تشکیل داد. لبنان سرزمینی عمدتاً مسیحی‌نشین بود (اغلب مارونی بودند) ولی دارای جمعیت‌های مسلمان و دروزی هم بود.دروزی‌های لبنان عمدتاً در مناطق روستایی جنوب شرقی این کشور در مناطق شوف، المطن، حسبیه و راشایا ساکن بوده‌اند، در یکم سپتامبر ۱۹۲۶ م، فرانسه جمهوری لبنان را تشکیل داد و به آن هویتی مستقل از سوریه اعطاء کرد ولی هنوز تحت قیمومیت فرانسه بود.
سوریه و لبنان هر دو در سال ۱۹۴۳ به دنبال اشغال فرانسه توسط آلمان نازی اعلام استقلال کردند. ژنرال هنری دنتز کمیسرعالی ویشی برای استقلال هر دو کشور نقش عمده‌ای را ایفاء کرد. مقامات ویشی در سال ۱۹۴۱ به آلمان اجازه دادند تا هواپیماها و تدارکات خود را از طریق سوریه به عراق برساند تا از آن‌ها علیه نیروهای انگلیسی استفاده کند. بریتانیا از ترس اینکه آلمانی‌ها کنترل کامل سوریه و لبنان را با فشار بر دولت ضعیف ویشی به دست گیرند ارتش خود را به سوریه و لبنان فرستاد.
بعد از پایان جنگ در لبنان ژنرال شارل دوگل به عنوان رهبر فرانسه آزاد دو بار به لبنان سفر کرد. و تصمیم گرفت علیرغم فشارهای سیاسی از داخل و خارج لبنان، این کشور را مستقل اعلام کند. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۱ ژنرال جرج کترولکس اعلام کرد که لبنان تحت نظر دولت فرانسه آزاد مستقل است. انتخابات در سال ۱۹۴۳ برگزار شدند و بچاره الخوری اولین رئیس جمهور لبنان پس از استقلال در 21 سپتامبر 1943 شد.خوری یک ناسیونالیست قوی بود که با قیمومیت فرانسه مخالف بود و می خواست لبنان را از شر نفوذ بی وقفه آن خلاص کند.و در ۸ نوامبر ۱۹۴۳ دولت لبنان یک طرفه قیمومیت را باطل اعلام کرد.فرانسه با زندان فرستادن دولت جدید واکنش نشان داد ولی با فشارهای بین‌المللی مقامات دولتی را در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۳ آزاد و استقلال لبنان را قبول کرد.
متفقین منطقه را تا پایان جنگ جهانی دوم تحت کنترل داشتندنیروهای فرانسوی و بریتانیایی خروج خود از سوریه را در 15 آوریل ۱۹۴۶  به پایان رساندند. میثاق ملی غیر مکتوب ۱۹۴۳ تصریح کرد که رئیس‌جمهور مسیحی و نخست‌وزیر مسلمان باشد. تاریخ لبنان از زمان استقلال شاهد ثبات سیاسی و همچنین آشوب و هرج و مرج ( بمانند بحران نظامی در سال ۱۹۵۸ ، بحرانی که ناشی از تنش‌های سیاسی و مذهبی در این کشور بود و شامل مداخله نظامی آمریکا نیز می‌شد حدود سه ماه ادامه داشت تا اینکه رئیس جمهور کامیل شامون که درخواست کمک کرده بود دوره ریاست جمهوری خود را به پایان رساند. . نیروهای دولت آمریکا و لبنان بندر بیروت و فرودگاه بین المللی بیروت را اشغال کردند. با پایان یافتن بحران، ایالات متحده عقب نشینی کرد.) و شکوفائی به دلیل موقعیت بیروت به عنوان مرکز تجارت و سرمایه‌گذاری بوده‌است.
اما لبنان چندان مزه رفاه را نچشید چون وضعیت منطقه به هم ریخت. تاریخ سیاه لبنان با شروع جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شروع شد. جنگی که حداقل 750 هزار فلسطینی را از خانه ها و سرزمین های خود بیرون راندند و 78 درصد فلسطین تاریخی را به تصرف خود درآوردند.جنگی که در آن لبنان از حمایت لجستیکی ارتش آزادی بخش اعراب برخوردار شد و سعی کرد تا علیه این کشور یهودی تازه تشکیل شده حمله کند. بلافاصله بعد از شکست ارتش آزادی بخش اعراب در نبرد ساسا لبنان آتش‌بس با اسرائیل را پذیرفت. مرز اسرائیل- لبنان بسته شد و تا زمان جنگ شش روزه ۱۹۶۷ در آرامش باقی‌ماند.
مرحله بعدی تاریخ آلوده به جنگ لبنان با جنگ داخلی لبنان در سال ۱۹۷۵ شروع و ۱۵ سال ،  از 1975 تا 1990 طول کشید و تخمین زده می شود که منجر به کشته شدن 200000 نفر شد و اقتصاد این کشور را به کلی تخریب کرد.
جنگ داخلی لبنان منجر به ایجاد سازمان شیعی به نام حزب الله شد این جنبش از ادغام چندین گروه و انجمنی که با اشغال لبنان در سال 1982 توسط اسرائیل مخالفت و با آن مبارزه کردند، آغاز شد. حزب الله به یک سازمان فعال در نظام سیاسی و جامعه لبنان تبدیل شد، تا جایی که در پارلمان و کابینه لبنان نماینده دارد. در طول دهه‌های 1980، 1990 و پس از آن، دلیل وجودی حزب‌الله، ادامه اشغال خاک لبنان توسط اسرائیل بوده است. گستردگی ویرانی و شرایط دشواری که اشغالگری اسرائیل بر مردم لبنان تحمیل کرد، باعث حمایت مردمی قوی از حزب الله شد.
با پایان جنگ در سال ۱۹۹۰ و با امضاء توافقنامه طائف به عنوان توافق آشتی ملی، برای پایان جنگ داخلی و بازگشت به وضعیت عادی سیاسی در لبنان ، از لبنان که زمانی به عنوان سوئیس خاورمیانه شناخته می‌شد جز ویرانی باقی نمانده بود.
طی جنگ داخلی در سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۲ لبنان دو بار از سوی ارتش اسرائیل مورد حمله قرار گرفت و اشغال شد. اسرائیل تا سال ۲۰۰۰ به مدت 18 سال کنترل جنوب لبنان را در دست داشت، ولی با تصمیم اسرائیلی‌ها که نخست‌وزیر اسرائیل ایهود باراک حامی آن بود، نیروهای اسرائیلی به دلیل حملات چریکی از سوی نظامیان حزب‌الله و بر اساس این عقیده که فعالیت‌های حزب‌الله با عدم حضور اسرائیل در لبنان متوقف خواهد شد، از این منطقه عقب‌نشینی کردند. اگر چه سازمان ملل عقب‌نشینی اسرائیل را به عنوان عقب‌نشینی کامل پشت خط آبی طبق قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت (که ۲۲ سال قبل صادر شده بود) اعلام کرد ولی حزب‌الله ادعا کرد که اسرائیل هنوز مناطق کوچکی از لبنان را در اشغال خود دارد و عملیات خود علیه اسرائیل را متوقف نخواهد کرد تا زمانی که تمامی این مناطق و آنچه را که از آن به عنوان «کل فلسطین اشغالی» یاد کردند، آزاد کنند.
بعد از پایان جنگ داخلی و تا به حال علی‌رغم تنش‌های بین حزب‌الله و اسرائیل که هر چند سال یکبار اتفاق می‌افتد، لبنان شاهد دوره‌ای صلح نسبی بوده‌است.