stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
احمد بن حلی

| احمد بن حلی | احمد بن حلی |
| --- | --- |
جانشین دبیرکل اتحادیه عرب: جانشین دبیرکل اتحادیه عرب
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۶ اوت ۱۹۴۰ روستای الخمیس در استان تلمسان، الجزایر
درگذشته: ۹ ژوئیه ۲۰۱۷ کانادا
تحصیلات: از دانشگاه قاهره دانشکده خبرنگاری و تبلیغات فارغ‌التحصیل شد
پیشه: ۱۹۹۲ سفیر الجزایر در سودان، ۱۹۹۴ مشاور دبیرکل اتحادیه عرب، ۱۹۹۷ معاونت دبیرکل اتحادیه عرب
احمد بن حلی (زاده ۲۶ اوت ۱۹۴۰ - درگذشته ۹ ژوئیه ۲۰۱۷) دیپلمات سابق الجزایری و جانشین دبیرکل اتحادیه عرب بود. وی همچنین رئیس بخش سیاسی دبیرخانه اتحادیه عرب و رئیس شورای این اتحادیه بود. علاوه بر این بن حلی بر دبیرخانه فنی شورای اقتصادی-اجتماعی اتحادیه عرب نظارت داشت. بن حلی دومین شخصیتی بود که بعد از نورالدین حشاد از تونس عهده‌دار این منصب بود و تنها جانشین دبیر کلی بود که بخاطر صلاحیت و تجارب طولانیش در زمینه عمل مشترک عربی مسئولیتش در این مقام تمدید شد. بن حلی مدارج ترقی را از مشاورت دبیرکل اتحادیه عرب شروع کرد، سپس در زمان دبیرکلی عصمت عبدالمجید معاون دبیرکل و سرانجام در دوران عمرو موسی جانشین دبیرکل شد. بن حلی قبل از آن سفیر کشورش در سودان بود.
زندگی‌نامه

احمد بن حلی در ۲۶ اوت سال ۱۹۴۰ در روستای الخمیس در استان تلمسان الجزایر زاده شد و تحصیلات ابتدایی را در دبستان روستا و دبیرستان را در شهر وجده در مراکش به اتمام رساند.
زندگی‌نامه > پیوستن به ارتش آزادیبخش ملی (الجزایر)

بن حلی در سال ۱۹۶۰ به ارتش آزادیبخش ملی (الجزایر) پیوست. دانش جنگ گروهی و خنثی سازی مین را در مرکز آموزش نظامی در شهر کبدانه مغرب فراگرفت و سپس به عملیات در مرزهای مراکش با الجزایر در سپاه چهارم ارتش آزادیبخش ملی الجزایر در احفیر و سپس سبدو در کوه عصفور منتقل و به درجه مساعد اول ارتقاء یافت. کمی قبل از استقلال به مقر فرماندهی ارتش آزادیبخش فراخوانده شد و به عنوان منشی در دفتر فرماندهی مرکزی به همراه مسئولین برجسته‌ای از جمله سرگرد سی عبدالقادر عبدالعزیز بوتفلیقه و سروان سی جمال شریف بلقاسم و ستوان سی سلیمان التواتی مشغول بکار شد. بن حلی سرانجام بعد از اعلام آتش‌بس بین الجزایر و فرانسه وارد الجزایر شد و در وهران استقرار یافت.
زندگی‌نامه > ادامه تحصیلات

بن حلی در سال ۱۹۶۴ وارد دانشگاه قاهره شد و تحصیلات دانشگاهیش را تکمیل و در سال ۱۹۷۰ از دانشکده خبرنگاری و تبلیغات فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۷۱ در مسابقه‌ای که وزارت خارجه در مورد شیوه‌های کار دیپلماتیک ترتیب داده بود شرکت و حائز رتبه اول شد.
فعالیت‌های سیاسی

بن حلی در سال ۱۹۹۲ به عنوان سفیر الجزایر در سودان منصوب و نقش مهمی در بهبود روابط بین الجزایر و سودان که به تیرگی گراییده بود ایفا کرد. وی در سال ۱۹۹۴ به عنوان مشاور دبیرکل اتحادیه عرب که در آن زمان احمد عصمت عبد المجید بود انتخاب شد و در سال ۱۹۹۷ به معاونت دبیرکل ارتقاء مقام یافت. سپس در سال ۲۰۰۹ به عنوان جانشین عمرو موسی دبیرکل اتحادیه عرب منصوب گردید و هنگامی که نبیل العربی در سال ۲۰۱۱ دبیرکل اتحادیه عرب شد در همین منصب به کارش ادامه داد و نفر شماره ۲ اتحادیه عرب بشمار می‌رفت که مسئولیت اصلیش پیگیری موضوعات سیاسی و مسائل مهمی بود که اتحادیه عرب درگیر آن‌ها بود. دبیرکل سابق اتحادیه عرب عمرو موسی بن حلی را موظف به ترتیب دادن کنفرانس آشتی عراقیان در مقر این اتحادیه در نوامبر ۲۰۰۵ نمود. در این کنفرانس جریان‌های مختلف عراقی از جمله نمایندگانی از مقاومت عراق حضور داشتند. وی همچنین نقش مهمی در حل بحران موریتانی در سال ۲۰۰۸ بدنبال کودتای نظامی که منجر به سرنگونی سیدی ولد الشیخ رئیس‌جمهوری این کشور شده بود ایفا کرد. بن حلی در گسترش زمینه همکاری بین اتحادیه عرب و جهان خارج از طریق برگزاری جلساتی با چین، هند، روسیه و کشورهای آمریکای جنوبی و… نیز نقش داشت.
فعالیت‌های فرهنگی و فکری

بن حلی علاوه بر نوشتن مقالاتی در برخی روزنامه‌های الجزایر ستون‌نویس هفتگی روزنامه معروف الجزایر بنام «مردم» بود. وی همچنین در بسیاری از جلسات و گردهمایی‌هایی که در راستای اقدام مشترک عربی در زمینه‌های سیاسی، امنیتی و بین‌المللی تشکیل می‌شد سخنرانی کرد.
تقدیر و مدال

بن حلی دارای مدال ارتش آزادیبخش ملی الجزایر و تعدادی نشان تقدیر بخاطر فعالیت‌هایش در زمینه اقدام عربی از جمله نشان دیپلماتیک از سازمان آفریقا-آسیا است.
درگذشت

احمد بن حلی روز یکشنبه ۹ ژوئیه سال ۲۰۱۷ در سن ۷۷ سالگی در یکی از بیمارستان‌های کانادا درگذشت. حسام زکی معاون دبیرکل اتحادیه عرب خبر درگذشت بن حلی را طی خبری در فیسبوک خودش اعلام و به دوستان و همکاران وی تسلیت گفت.
اظهارات شخصیت‌ها

احمد ابو الغیط دبیرکل اتحادیه عرب با صدور بیانیه‌ای وفات بن حلی را به خانواده وی و دولت الجزایر تسلیت گفت و اشاره کرد که اتحادیه عرب یکی از شخصیت‌های برجسته و یکی از علمای دیپلماسی عربی را از دست داد.
احمد عبد العزیز قطان سفیر عربستان در مصر: فوت احمد بن حلی خسارت بزرگی برای اتحادیه عرب و عمل مشترک عربی است.
جزیره شاهی

fa (in English: Expected satiety)
جزیره اسلامی، پیش از انقلاب ۱۳۵۷ جزیره شاهی، جزیره‌ای در کرانهٔ خاوری دریاچه ارومیه است. جزیره شاهی تنها جزیرهٔ مسکونی و بزرگ‌ترین جزیره در دریاچهٔ ارومیه و از مکان‌های مهم آذربایجان شرقی محسوب می‌شود. قلعهٔ شاهی، که قلعهٔ آق گنبد نیز نامیده می‌شود، مهم‌ترین اثر تاریخی این جزیره است.
این جزیره دارای هفت روستا است که در شرق دریاچه ارومیه در شهرستان اسکو، استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است. با پایین آمدن سطح آب دریاچه، این جزیره هم‌اکنون در خشکی محصور شده‌است. جزیرهٔ اسلامی تنها جزیرهٔ مسکونی و آباد دریاچهٔ ارومیه است که در اثر کمی بارندگی و تبخیر آب دریاچه در تابستان به صورت شبه جزیره در می‌آید.
نام

این جزیره پیش از این شاها، شاهو و شاهی نامیده می‌شد. دریاچهٔ ارومیه هم در گذشته دریاچهٔ شاهی نام داشت. مشخص نیست که کدام‌یک از این‌ها (دریاچهٔ شاهی و جزیرهٔ شاهی) نامشان برگرفته از دیگری باشد.
تاریخ و روستاها

جزیرهٔ شاهی از مکان‌های کهن دریاچهٔ ارومیه برای زندگی است. در سدهٔ سوم قمری، به قلعهٔ مستحکمی به نام شاهی یا شاها اشاره شده‌است. این جزیره در سدهٔ هفتم قمری، به‌دلیل وجود قلعه‌ای مستحکم در کوه‌های، پناهگاه خوبی برای شورشیان بود. در این سده، هولاکو خان، ایلخان مغول، قلعهٔ این جزیره را بازسازی و گنجینه‌هایی را که از پیروزی‌هایش در بغداد و شام گرد آورده بود، را به آن‌جا منتقل کرد و برای محافظت از آن‌ها به خزانه‌دارانی کار سپرد. در دوران حکومت ایلخانان، این قلعه یکی از خزانه‌های سلطنتی آن‌ها بود. در سال ۱۲۶۵ میلادی، جسد هولاکو خان در کوهی (یا قلعه‌ای) در این جزیره ظاهراً با تمام ثروتش دفن شد. آرامگاه او هنوز کشف نشده‌است. به‌دلیل دفن هولاکو و یکی از شاهزادگان مغول، آن را گورقلعه نیز نام داده‌اند.
جزیرهٔ شاهی در زمان پادشاهی محمدشاه یکی زندان‌های دولت بود. روستاهای سرای‌ده، آق‌گنبد، قپچاق، گمیچی، بوراچالو، تیمورلو و بهرام‌آباد در این جزیره قرار دارد. سرای‌ده مرکز دهستان و مهم‌ترین روستای این مکان است. شاهزاده ملک قاسم میرزا برای گشایش خطوط کشتی‌رانی در دریاچهٔ ارومیه و ساخت اسکله در این روستاها کوشش کرد.
جمعیت

جمعیت جزیرهٔ شاهی در سرشماری‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵ کمتر شده‌است. در سرشماری ۱۳۷۵، جمعیت کل جزیره ۴٬۸۱۵ تن (۱٬۱۰۵ خانوار) بود. اما در سرشماری ۱۳۸۵، جمعیت جزیرهٔ اسلامی به ۳٬۵۷۴ تن (۱٬۰۴۷ خانوار) کاهش یافت. زراعت، باغداری، دامداری و اشتغال در کشتی‌های دریاچ از کارهای اقتصادی زیستوران این جزیرهٔ است. گلیم‌بافی، سبدبافی و قالی‌بافی نیز در این جزیره رواج داشته‌است. ساکنان روستاهای جزیرهٔ شاهی مسلمان و شیعه هستند و به زبان ترکی سخن می‌گویند.
جغرافیا

جزیره شاهی از دید اداری-سیاسی به دهستان جزیره، بخش ایلخچی، شهرستان اسکو، استان آذربایجان شرقی مربوط می‌شود. درازای این جزیره از شمال به جنوب ۲۴٬۵ کیلومتر و عرض آن ۱۵ کیلومتر است. این جزیره حدود ۳۴۷ کیلومتر مربع گستره دارد.
آب‌وهوا

جزیره شاهی تنها جزیرهٔ مسکونی و بزرگ‌ترین جزیره در دریاچهٔ ارومیه محسوب می‌شود. در فصل‌های تابستان و به دنبالِ کاهش باران و تبخیر آب دریاچهٔ ارومیه، این جزیره به حالت شبه‌جزیره‌ای تبدیل و از سمت شرق به خشکی متصل می‌شود. کناره‌های این جزیره بریدگی‌ها و ژرفای خوبی برای پهلوگرفتن کشتی‌های باری دارند.
جزیرهٔ شاهی توده‌ای آتش‌فشانی محسوب می‌شود. سازندهای زمین‌شناختی این جزیره شامل آندزیت و مخروط‌افکنه‌های آبرفتی است. سن دهانهٔ آتش‌فشانی شناخته‌شدهٔ جزیره ۷٬۸ میلیون سال است. این آتش‌فشان، بر پایهٔ شواهد زمین‌شناختی، سنگ‌های آن از نظر زمین‌شیمی، از نوع قلیایی و قلیایی پتاس‌دار است.
جزیرهٔ شاهی عمدتاً کوهستانی و صخره‌ای است. در شمال غربی و جنوب شرقی جزیره، تپه‌ماهورهایی دیده می‌شود. رشته‌کوهی به نام شاهی در این جزیره قرار دارد که کوه چپقلو با ۲٬۱۷۵ متر، بلندترین نقطهٔ آن است. این جزیره جریان سطحی دائمی ندارد، اما به‌هنگام بارندگی، رودخانه‌های فصلی از ارتفاعات آن جاری می‌شوند. چشمه‌های آب شیرینی در این جزیره وجود دارد. آب‌وهوای جزیرهٔ شاهی معتدل و نیمه‌خشک است.
در جزیرهٔ شاهی جانوران فراوانی زندگی می‌کنند، پرندگان شامل پلیکان، آنقوت و فلامینگو، و از پستانداران شامل پلنگ می‌شوند. این جزیره در منطقهٔ شکار ممنوع قرار دارد. در کناره‌های جزیره آرتمیا و جلبک اُلِنا زندگی می‌کنند.
طبیعت جزیره شاهی
تری ایروین

| تری ایروین | تری ایروین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۴ ‏(۶۰ سال) یوجین، اورگن
ملیت: ایالات متحده آمریکا, استرالیا
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۷–اکنون
همسر: استیو اروین (ا. ۱۹۹۲–۲۰۰۶)
فرزندان: بیندی اروین روبرت اروين
وبگاه: crocodilehunter.com.au
تری ایروینAM(انگلیسی: Terri Irwin؛ زادهٔ ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۴)  شخصیت تلویزیونی آمریکایی- استرالیایی و مالک باغ وحش استرالیا در ایالت کوئینزلند است. وی از سال ۱۹۸۷ مشغول فعالیت بوده‌است.
سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دید کلی سازمان: دید کلی سازمان
بنیان‌گذاری: ۱۳۰۰ (شعبه نقشه‌کشی ستاد ارتش)  ۱۳۱۴ (دایره جغرافیایی ارتش)  ۱۳۳۰ (اداره جغرافیایی ارتش)  ۱۳۴۷ (سازمان جغرافیایی کشور)  ۱۳۶۷ (سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح)  
گونهٔ سازمان: مؤسسه دولتی
حوزهٔ قدرت: ایران
ستاد: تهران، خیابان شریعتی، خیابان معلم
رئیس: مجید فخری
سازمان بالادست: وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح
وبگاه: ngeo.gov.ir
پی‌نوشت: پی‌نوشت
زمینه فعالیت: نقشه‌نگاری، نقشه‌برداری، ژئوماتیک، سامانه اطلاعات جغرافیایی، سنجش از دور: زمینه فعالیت: نقشه‌نگاری، نقشه‌برداری، ژئوماتیک، سامانه اطلاعات جغرافیایی، سنجش از دور
سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح یا سازمان جغرافیایی کشور سازمان دولتی وابسته به وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح است، که به‌منظور دست‌یابی سریع و دقیق به اطلاعات مکانی کشور و سایر مناطق موردنیاز نیروهای مسلح ایجاد گردیده است. بیشتر نقشه‌های جغرافیایی مربوط به ایران از نیم قرن بیش از این همواره به‌وسیله اداره جغرافیایی ارتش که در ۱۳۴۷ شمسی در قالب سازمان جغرافیایی کشور وضع قانونی پیدا کرد و امروز سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح نامیده می‌شود تهیه شده است. از این رو این سازمان را می‌توان مهم‌ترین عامل پیشرفت مطالعات و تحقیقات جغرافیایی به‌ویژه در سطح نواحی و مناطق ایران دانست.
تاریخچه

سنگ بنای این ارگان در سال ۱۳۰۰ گذارده شده و در سیر تحول خود متناسب با نیازها، مأموریت‌ها و وظایف سازمانی انجام وظیفه نموده، در نهایت با عنوان سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح هویت یافته است.
در ۲۵ آبان ۱۳۰۰ خورشیدی، نیروهای نظامی ایران به‌صورت یکپارچه درآمدند و در ارکان حرب (ستاد ارتش) آن زمان، چهار رکن و یک واحد نقشه‌کشی ایجاد گردید. این شعبه نقشه‌کشی، هسته اولیه همه دوایر و ادارات و سازمان‌هایی است که در نهایت به‌صورت سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح امروزی درآمده‌اند.در سال ۱۳۰۴ با فارغ‌التحصیلی دانش‌آموختگان دوره نقشه‌برداری ارتش که به گردان‌های مهندسی و سایر قسمت‌های صف منتقل شده بودند، همزمان شعبه نقشه‌کشی جزو رکن دوم ستاد ارتش شد. شعبه نقشه‌کشی ستاد ارتش در ۶ آذر ۱۳۱۴ به «دایره جغرافیایی ارتش» تبدیل شد و دارای چهار شعبه نقشه‌کشی، نقشه‌برداری، ژئودزی و چاپخانه بود.
در سال ۱۳۳۰ دایره جغرافیایی ارتش با توسعه ساختار به «اداره جغرافیایی ارتش» ارتقاء یافت و به تهیه نقشه‌های پوششی و فعالیت‌های نقشه‌برداری و جغرافیایی پرداخت.
در ۲۱ مرداد۱۳۴۷ قانون تأسیس سازمان جغرافیایی کشور به تصویب مجلس سنای ایران و مجلس شورای ملی رسید و ابلاغ شد. برابر مفاد این قانون با ادغام سازمان نقشه‌برداری کشور با اداره جغرافیایی ارتش، سازمان جغرافیایی کشور بنیان نهاده شد. در ماده اول این قانون آمده: تشکیل سازمان جغرافیایی کشور در مهرماه سال۱۳۴ به منظور تعیین و تهیه مبانی جغرافیایی و تهیه نقشه‌های عمومی و نظامی با رعایت جنبه‌های حفاظتی کار و هماهنگ‌کردن، کلیه فعالیت‌های نقشه‌برداری کشور ایران (نقشه‌برداری زمینی، دریایی و عکسبرداری هوایی) سازمانی به نام سازمان جغرافیایی کشور در وزارت جنگ تأسیس می‌گردد.
همزمان با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ سازمان جغرافیایی وارد عرصه جدیدی شد، به گونه‌ای که پس از اشغال توسط مجاهدین خلق، بسیاری از اسناد و نقشه‌ها در آتش سوخت و از بین رفت و برخی نیز به مکان نامعلومی انتقال یافتند. در همین زمان، براساس رأی شورای انقلاب، سازمان نقشه‌برداری کشور از سازمان جغرافیایی جدا شد.
با شروع جنگ عراق علیه ایران در شهریور ۱۳۵۹ و بر اساس نیاز ضروری به اطلاعات مکانی مورد توجه فرماندهان ارتش و سپاه و از آنجا که در سازمان جغرافیایی، اطلاعاتی هرچند قدیمی، اما با ارزش و کاربردی برای اقدامات عملیات اطلاعاتی در قالب نقشه‌های (۱:۵۰۰۰۰) موجود بود، نگاه‌ها به سمت این سازمان معطوف گردید و ضرورت وجود نهادی برای تهیه اطلاعات مکانی، احساس شد ولی به دلیل جدا شدن بخشی از بدنه سازمان امکان تأمین تمامی نیازهای ارتش و سپاه فراهم نبود بنابراین اداره نقشه‌برداری و جغرافیایی در وزارت سپاه ایجاد شد.
با پایان جنگ در سال۱۳۶۷، اداره جغرافیایی ارتش مجدداً دستخوش تغییرات گردید به‌گونه‌ای که با ادغام وزارتخانه‌های جنگ و سپاه، مرکز نقشه‌برداری جغرافیایی سپاه با اداره جغرافیایی ارتش، سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح تشکیل شد.
هم‌اکنون سازمان جغرافیایی در کنار سازمان نقشه‌برداری کشور به انجام امور مربوط به نقشه‌برداری و تهیه و تولید اطلاعات مکانی می‌پردازد ولی امور مربوط به نقشه‌های نظامی، مرزهای کشور و خدمات جغرافیایی مورد نیاز نیروهای مسلح صرفاً از طریق سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح انجام می‌شود.
فعالیت‌ها

در زمان تبدیل شعبه نقشه‌کشی ستاد ارتش در ۶ آذر ۱۳۱۴ به «دایره جغرافیایی ارتش»، برای این دایره تکلیفی دربارهٔ انجام پژوهش‌ها و مطالعات جغرافیایی تعیین نشده بود و وظایف قانونی آن به نقشه‌برداری و تهیه و چاپ نقشه محدود می‌شد. در سال‌های نخست پس از رسمی‌شدن دایره جغرافیایی ارتش که ریاست آن بر عهده سرهنگ حاجعلی رزم‌آرا بود، وی با ابتکار خود به گردآوری اطلاعات و تدوین ۲۰ جلد جغرافیای نظامی ایران پرداخت که نه‌تنها تا آن زمان بی‌نظیر بود، بلکه بعدها نیز هیچ اثر جغرافیایی به‌صورت مجموعه کامل به آن وسعت تدوین نشد. مجموعه جغرافیای نظامی ایران رزم‌آرا، نخستین اثر مهم جغرافیایی (غیرنقشه‌ای) دایره جغرافیایی ستاد ارتش به‌شمار می‌رود.
چند سال بعد در زمان ریاست سرتیپ حسینعلی رزم‌آرا (سال‌های ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۲)، دایره جغرافیایی ارتش اقدام به تهیه مجموعه باارزشی با عنوان فرهنگ جغرافیایی ایران کرد که تا سال‌ها تنها منبع و مأخذ پژوهشگران جغرافیا بود.
پس از تبدیل قانونی اداره جغرافیایی ارتش به «سازمان جغرافیایی کشور» در سال ۱۳۴۷، اداره ویژه‌ای به نام «اداره علمی اطلاعات جغرافیایی» ایجاد شد که هدف آن گردآوری اطلاعات گوناگون جغرافیایی، تهیه آرشیو منظم از این اطلاعات و بهره‌برداری و چاپ و توزیع و تکثیر اطلاعات جغرافیایی به‌صورت کتاب، نقشه، جزوه، اطلس و فرهنگ جغرافیایی بود. همچنین در سال‌های اول دهه ۱۳۵۰ اداره اطلاعات علمی سازمان جغرافیایی کشور که زیر نظر لطف‌الله مفخم پایان اداره می‌شد، نخستین فرهنگ آبادی‌های کشور را بر پایه اطلاعات جغرافیایی موجود در مجموعه فرهنگ جغرافیایی ایران و دو مجموعه فرهنگ جغرافیای طبیعی دیگر ایران به نام فرهنگ کوه‌های ایران و فرهنگ رودهای ایران تدوین کرده و به چاپ رساند.
این سازمان به عنوان اولین کشور در خاورمیانه در سال ۱۳۳۴ شمسی (۱۹۵۵میلادی) اولین عکس‌برداری هوایی آنالوگ را از سراسر کشور با مقیاس ۱:۵۰۰۰۰ اجرا نمود و سپس با استفاده از دستگاه‌های تبدیل (مکانیکی) و انجام مراحل مهندسی نقشه‌برداری توانست از عکس‌های هوایی، نقشه‌های توپوگرافی تهیه و استخراج نماید. به دلیل شرایط تکنولوژی که در آن زمان مورد استفاده قرار می‌گرفت انجام عملیات تهیه نقشه تا سال ۱۳۵۰ به طول انجامید و قریب به ۲۵۵۰ شیت نقشه توپوگرافی در مقیاس ۱:۵۰۰۰۰ تهیه و تولید گردید.
در سال‌های اخیر نیز سازمان جغرافیایی توانست با تغییر در سیستم عکس‌برداری هوایی اولین عکس‌های هوایی دیجیتال را با سیستم‌های جدید (دوربین‌های دقیق رقومی ULTRA CAM D) اجرا نماید و صدها شهر و پروژه عکسبرداری هوایی رقومی گردد.[نیازمند منبع]
وظایف و توانمندی‌ها

از توانمندی‌ها و وظایف سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، می‌توان موارد زیر را برشمرد:
تحدید حدود مرزهای کشور
تولید اطلاعات مکانی در حوزه ملی و منطقه ای
طراحی، اجرا و نظارت عملیات ژئودزی ماهواره‌ای و کلاسیک
انجام عملیات پردازش، طبقه‌بندی، گویا نمودن و تفسیر تصاویر هوایی و ماهواره‌ای
بازنگری نقشه‌های قدیمی با روش‌های مختلف بهره‌برداری از تصاویر ماهواره‌ای و عکس‌برداری هوایی
تهیه نقشه‌های موضوعی و برجسته و اجرای کلیه مراحل کارتوگرافی
تهیه و چاپ نقشه‌های عکسی (با استفاده از عکس‌های هوایی و تصاویر ماهواره‌ای) گردآوری، تهیه، تدوین و چاپ اطلاعات جغرافیایی
طراحی و چاپ (شامل: حروف‌چینی، طراحی، مونتاژ، لیتوگرافی و چاپ) انواع کتاب و نشریات علمی و فنی
انجام فعالیت‌های مختلف در ارتباط با سنجش از دور، ایجاد سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) طراحی و اجرای عملیات هیدروگرافی
تهیه و ساخت انواع ماکت از تأسیسات و تجهیزات و عوارض طبیعی زمین
طراحی و تبدیل کلیه دستگاه‌های فتوگرامتری از سیستم کلاسیک (آنالوگ) به سیستم تحلیلی و دیجیتالی
برگزاری دوره‌های مختلف (نظری و عملی) پیشرفته در زمینه مهندسی نقشه‌برداری
همچنین آموزشکده فنی نقشه‌برداری سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح وابسته به این سازمان است که در زمینه آموزش نقشه‌برداری فعالیت می‌کند.
احمد شیمی

| احمد شیمی | احمد شیمی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۹۴ خورشیدی بروجرد، ایران
درگذشت: ۱۹ تیر ۱۳۹۳ (۹۸−۹۹ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
محل تحصیل: دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): میکروب‌شناسی
محل کار: دانشگاه تهران دانشگاه آزاد اسلامی (۱۳۸۲–۱۳۶۱)
 :  
دکتر احمد شیمی (۱۲۹۴ در بروجرد – ۱۹ تیر ۱۳۹۳) میکروب‌شناس، دامپزشک و استاد دانشگاه اهل ایران بود. او از جمله برگزیدگان پنجمین دوره چهره‌های ماندگار در رشته میکروب‌شناسی (۱۳۸۴) است. وی مؤلف و مترجم شماری از کتاب‌های دانشگاهی در زمینه میکروب‌شناسی، ایمنی‌شناسی، ویروس‌شناسی، دامپزشکی، پزشکی و بیماری‌های طیور است.
زندگی

احمد شیمی در سال ۱۲۹۴ خورشیدی در بروجرد متولد شد. وی پس از اخذ دیپلم از دبیرستان شرق تهران وارد دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۲۱ دکتری گرفت. سپس در دانشگاه تهران به تدریس پرداخت و در سال ۱۳۵۸ بازنشسته شد. احمد شیمی در این سال‌ها آزمایشگاه باکتری‌شناسی، آزمایشگاه ویروس‌شناسی و بخش بیماری‌های طیور دانشگاه تهران را راه‌اندازی کرد. او از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۸۲ نیز به تدریس در دانشگاه آزاد اسلامی پرداخت.
وی روز چهارشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۳ بر اثر کهولت سن درگذشت.
کو

امپراتور کو‌
کو یا امپراتور کو (به چینی ساده شده: 喾؛ به چینی سنتی: 喾)، یا دی کو ؛ به چینی سنتی: 帝 喾)، که همچنین گاهی با عنوان گائوشین شی (به چینی: 高 辛 氏) نیز شناخته می‌شود، یکی از امپراتوران چین در طول دوران سه شهریار و پنج خاقان بود. او فرزند جیائوجی (蟜 极 / 蟜 极) و نوه شائوهائو (少昊) به شمار می‌آمد و همچنین نوه بزرگ هوانگ دی (黄帝 / 黄帝) یا همان امپراتور زرد محسوب می‌شد. بر طبق تاریخ تخمینی (بر حسب قرن‌های پیش از میلاد)، وی از سال ۲۴۳۶ پیش از میلاد تا ۲۳۶۶ پیش از میلاد، فرمانروایی می‌کرده‌است. به امپراتور کو یا . پس از او پسر بزرگترش دی ژی امپراتور شد.
محمد حسین باجلان فرخی، مترجم نامدار ایرانی در عرصهٔ اساطیر، کو را در ترجمه‌های خویش گوان نیز خوانده است.
کالبلیا

افسونگران مار ۱۸۶۸.
کالبلیا (هندی: कालबेलिया) قبیله‌ای جادوگر مار از بیابان تار در راجستان هند هستند. رقص بخش جدایی‌ناپذیری از فرهنگ آن‌ها است و توسط مردان و زنان اجرا می‌شود.
قبایل کلبلیا

کلبلیاها پیروان حکیم کانیف نات هستند که کاسه‌ای زهر نوشید و مورد لطف قرار گرفت تا بر مارها و حیوانات زهرآگین مسلط شود.
کلبلیاها به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند:
دالیوال
مورا
کلبلیاها در زمان‌های قدیم به‌طور مداوم از مکانی به مکان دیگر حرکت می‌کردند. شغل سنتی آن‌ها شکار مارها و تجارت زهر مار است. آن‌ها مارها، سگ‌ها، مرغ‌ها، اسب‌ها، خرها، خوک‌ها و بزها را پرورش می‌دهند؛ بنابراین حرکات رقص و لباس‌های اجتماعی آن‌ها شباهت زیادی به مارها دارند. آن‌ها همچنین به نام‌های سابرا، جوگیرا، گاتیوالا و پوگیوارا شناخته می‌شوند. بزرگ‌ترین گروه کلبلیاها در بخش پالی قرار دارد، به دنبال آن گروه‌های مهم دیگری در اجمیر، چیتورگر و بخش اودایپور قرار دارند. آن‌ها زندگی عشایر کوچ‌نشین دارند و از قبایل برنامه‌ریزی‌شده به‌شمار می‌روند.
سنتاً، مردان کلبلیا کبرها را در سبدهای نی به خانه‌ها در روستاها می‌بردند و زنان آن‌ها می‌خواندند، می‌رقصیدند و از مردم کمک می‌خواستند. آن‌ها کبرا را محترم می‌شمارند و از کشتن این خزندگان خودداری می‌کنند. در روستاها، اگر مار به‌طور تصادفی وارد خانه‌ای می‌شد، یک کلبلیا برای گرفتن مار و بردن آن بدون کشتن آن احضار می‌شد. کلبلیاها سنتاً گروهی حاشیه‌ای در جامعه بوده‌اند که در فضاهایی خارج از روستاها زندگی می‌کردند. آن‌ها در کمپ‌های موقتی به نام درا زندگی می‌کنند. کلبلیاها دراهای خود را از مکانی به مکان دیگر در مسیری پیچ‌درپیچ منتقل می‌کنند که به‌طور مکرر در طول زمان تکرار می‌شود. در طول نسل‌ها، کلبلیاها درک منحصر به فردی از گیاهان و جانوران محلی به دست آورده‌اند و از گیاه‌درمانی برای درمان بیماری‌ها استفاده می‌کنند که در عین حال به عنوان منبع درآمد جایگزین برای آن‌ها عمل می‌کند.[نیازمند منبع]
از زمان تصویب قانون حیات‌وحش ۱۹۷۲، کلبلیاها از شغل سنتی خود یعنی دست‌کاری مارها کنار گذاشته شده‌اند. اکنون هنرهای نمایشی منبع درآمد اصلی آن‌ها هستند و این هنرها در داخل و خارج از هند شناخته شده‌اند. فرصت‌های اجرا گاه‌به‌گاه است و همچنین به گردشگری وابسته است که فصلی خاص دارد، بنابراین اعضای جامعه برای تأمین معیشت خود در مزارع کار می‌کنند یا دام‌ها را چرا می‌کنند.
کلبلیاها هندوهای فرهنگی هستند و به پرستش مار معتقدند؛ آن‌ها ناگا و ماناسا را پرستش می‌کنند و روز مقدس آن‌ها ناگا پنجامی است. کلبلیاها سنت‌های متفاوتی از سایر هندوها دارند. مردان کلبلیا آپادرایا می‌پوشند. کلبلیاها مردگان خود را دفن می‌کنند، برخلاف سوزاندن آن‌ها (همان‌طور که در سایر نقاط هند معمول است). داماد باید قیمت عروس را به پدر عروس پرداخت کند و پدر داماد هزینه مراسم ازدواج را می‌پردازد.
رقص کلبلیا

رقص کلبلیا، رقص فولکلور راجستانی که به عنوان جشن برگزار می‌شود، بخش جدایی‌ناپذیری از فرهنگ کلبلیا است. رقص‌ها و آهنگ‌های آن‌ها مایه افتخار و نماد هویت کلبلیاها هستند، زیرا آن‌ها تطبیق خلاقانه این جامعه جادوگران مار را با شرایط اجتماعی-اقتصادی در حال تغییر و نقش آن‌ها در جامعه روستایی مردم راجستان نشان می‌دهند.
رقصندگان زنانی هستند که دامن‌های سیاه بلند به تن دارند و با چرخیدن و رقصیدن حرکات مار را تقلید می‌کنند. آن‌ها یک لباس بالاتنه به نام آنگرَخی و یک پوشش سر به نام اودانی می‌پوشند؛ لباس پایین‌تنه به نام لِهَنگا است. تمامی این لباس‌ها در ترکیب رنگ‌های قرمز و سیاه و با گلدوزی‌های زیبا هستند.
مردان شرکت‌کننده سازهایی مانند پونگی، یک ساز بادی چوبی که به‌طور سنتی برای جلب مارها نواخته می‌شود، دف، بین، خنجری (بردسکن), مورشنگ، خورالیو و دولک را می‌نوازند تا ریتمی ایجاد کنند که رقصندگان بر اساس آن می‌رقصند. رقصندگان با طراحی‌های سنتی روی پوست خود تتو دارند و جواهرات و لباس‌های آن‌ها که با آینه‌های ریز و نخ‌های نقره‌ای گلدوزی شده‌اند، مزین است. با پیشرفت اجرا، ریتم سریع‌تر و سریع‌تر می‌شود و رقص نیز به همین ترتیب تسریع می‌یابد.
آهنگ‌های کلبلیا بر اساس داستان‌هایی از فولکلور و اساطیر ساخته شده‌اند و رقص‌های ویژه‌ای در زمان هولی اجرا می‌شود. کلبلیاها به خاطر سرودن اشعار به صورت بداهه و بداهه‌گویی آهنگ‌ها در حین اجرا شهرت دارند. این آهنگ‌ها و رقص‌ها بخشی از یک سنت شفاهی هستند که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود و برای آن‌ها نه متنی وجود دارد و نه دفترچه‌های آموزشی. در سال ۲۰۱۰، آهنگ‌ها و رقص‌های فولکلور کلبلیا از راجستان به عنوان بخشی از فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو اعلام شد.
رقص فولکلور راجستانی، کلبلیا
رقصنده کلبلیا در حال اجرا در شب بیابان
عبدالله نجفی

| امیر عبدالله نجفی | امیر عبدالله نجفی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۳۰ همدان
وفاداری: نیروهای مسلح ایران
شاخه نظامی: ارتش شاهنشاهی ایران ارتش جمهوری اسلامی ایران
درجه: سرتیپ
یگان: نیروی زمینی ارتش
فرماندهی: نیروی زمینی ارتش
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق
عبدالله نجفی (زادهٔ ۱۳۳۰) سرتیپ ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که از ۱۸ اردیبهشت ۱۳۷۰ تا ۳ آبان ۱۳۷۳ فرمانده نیروی زمینی ارتش بود.
وی در سال ۱۳۴۶ وارد دانشکده افسری نیروی زمینی ارتش شد. نجفی پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ عضو کمیته نظامی و دفتر مشاورت نظامی روح‌الله خمینی شد. او از ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷ ریاست کارگروه نظامی ریاست‌جمهوری را برعهده داشت. نجفی در فاصله سال‌های ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۰ در جایگاه‌های جانشین معاون هماهنگ‌کننده نیروی زمینی ارتش، معاون هماهنگ‌کننده ستاد مشترک ارتش و معاون هماهنگ‌کننده نیروی زمینی ارتش فعالیت نمود. در سال ۱۳۷۰ به‌عنوان فرمانده نیروی زمینی ارتش منصوب شد و تا سال ۱۳۷۳ در این جایگاه فعالیت کرد. او در فاصله سال‌های ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۳ ریاست دفتر عمومی حفاظت اطلاعات ستاد کل نیروهای مسلح را برعهده داشت.
زندگی‌نامه

عبدالله نجفی در سال ۱۳۳۰ در استان همدان زاده شد. او در سال ۱۳۴۶ وارد دبیرستان نظام ارتش و سپس در سال ۱۳۴۹ وارد دانشکده افسری ارتش شد.
وی بعد از فارغ‌التحصیلی برای گذراندن دوره مقدماتی توپخانه به مرکز آموزشی توپخانه اصفهان اعزام شد و پس از آن در سال ۱۳۵۳ به تیپ سوم همدان منتقل گردید و تا سال ۱۳۵۷ در سمت فرماندهی آتشبار در آن یگان فعالیت کرد.
او پس از وقوع انقلاب عضو کمیته نظامی سید روح‌الله خمینی در ارتش شد، سپس در سال ۱۳۵۹ برای مدت کوتاهی به‌عنوان فرمانده گروهان به دانشگاه افسری منتقل شد و با آغاز جنگ ایران و عراق در چندین نوبت در مناطق عملیاتی حضوری فعال داشت.
وی در ستاد فرماندهی قرارگاه عملیاتی آبادان با آموزش دیده‌بانی و نقشه‌خوانی به نیروهای مردمی، بسیج و سپاه پاسداران، فعالیت کرد. او بعد از چند ماه در سال ۱۳۶۰ به تهران بازگشت و به مدت ۷ سال در کارگروه نظامی نهاد ریاست جمهوری مشغول به فعالیت شد. او در سال ۱۳۶۷ مسئولیت جانشین معاون هماهنگ‌کننده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران را عهده‌دار شد و در ادامه به ترتیب به‌عنوان معاون هماهنگ‌کننده ستاد مشترک ارتش و بعد معاون هماهنگ‌کننده نیروی زمینی ارتش مشغول به خدمت شد.
نجفی در ۱۸ اردیبهشت سال ۱۳۷۰ به سمت فرماندهی نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران منصوب شد و تا آبان ماه ۱۳۷۳ عهده دار این سمت بود. وی سپس در سوم آبان سال ۱۳۷۳ مدیریت دفتر عمومی حفاظت اطلاعات فرماندهی کل قوا و ریاست کمیسیون‌های اسرا و مفقودین را به عهده گرفت و تا آبان ماه سال ۱۳۸۳ این مسئولیت را برعهده داشت. نجفی در آذر ماه ۱۳۸۳ با درجه سرتیپی از ارتش بازنشسته شد و بعد از آن مدتی در معاونت اجتماعی قوه قضاییه، سپس در ستاد امر به معروف و نهی از منکر فعالیت نمود.