stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایل بیات
مشاهیر ایل بیات در عهد صفوی و قاجار > افراد مهم ایل بیات در این دوره:

ذوالفقار خان
عباسقلی خان
(فرزندان صمام‌الملک)
مرتضی‌قلی خان بیات ملقب به سهام‌السلطان از وکلای مجلس شورای ملی و دارای مقام‌های وزارت و صدارت (پسر عباسقلی خان و نوه صمام الملک)
نقش خاندان بیات در تاریخ و سیاست ایران > حاکمیت و قدرت:

در برخی دوره‌های تاریخی، ایل بیات نقش مهمی در سیاست ایران ایفا کرده و برخی از اعضای آن به مقامات بلندپایه رسیده‌اند. از جمله این افراد می‌توان به عباسقلی بیات اولین نماینده اراک در مجلس شورای ملی و مرتضی‌قلی بیات (فرزند عباسقلی بیات) نخست‌وزیر ایران اشاره کرد.
نقش خاندان بیات در تاریخ و سیاست ایران > مقاومت در برابر بیگانگان:

ایل بیات در طول تاریخ در برابر تهاجمات بیگانگان مقاومت کرده و از مرزهای ایران دفاع نموده‌اند.
آخرین تلاش ترکمانان قوم بیات (بایات) برای ایجاد حکومت اسلامی تورکی در قفقاز توسط ایل ترکمان قره پاپاق بزچلو بیات انجام شد.
خاندان بیات در زمان معاصر

در حال حاضر ایل بیات در میان قشقاییان فارس، کلات خراسان و خمسه زنجان شناخته‌ شده هستند. در حال حاضر ۱۸ آبادی در ارومیه، میانه، دشت میشان، درگز، اراک، بروجرد، ملایر، هشترود، زنجان، گنبد کاووس و دزفول وجود دارد که از خاندان بیات نام گرفته‌اند. اگر چه این ایل اکنون در جای جای ایران پراکنده است اما همچنان نوادگان آن‌ها میراث فرهنگی و تاریخی خود را حفظ کرده‌اند.
نقش خاندان بیات در فرهنگ و هنر ایران

تاثیر بر موسیقی و آواز اصیل ایرانی: ایل بیات سهم قابل توجهی در فرهنگ ایرانی و ترکی داشته‌اند؛ از مهم‌ترین اثرگذاری‌هایی این ایل، تاثیر بر موسیقی و آواز اصیل ایرانی است که بخشی از آن را همچنان با نام دستگاه «بیات ترک» می‌شناسیم. موسیقی بیات اما به دیگر آوازها (بیات کرد و بیات اصفهان) نیز کشیده شد و منابع تاریخی نشان داده‌اند که این نام نه متعلق به یک فرد بلکه ریشه در نام این خاندان دارد.
داستان‌ها و افسانه‌ها: ایل بیات دارای داستان‌ها و افسانه‌های غنی است که به صورت شفاهی نسل به نسل منتقل شده‌اند. این داستان‌ها حاوی مفاهیم اخلاقی، اجتماعی و تاریخی هستند و بر ادبیات عامیانه ایران تأثیر گذاشته‌اند.
شعر و ادبیات: شاعران و نویسندگان بسیاری از ایل بیات برخاسته‌اند که آثار آن‌ها در ادبیات فارسی جایگاه ویژه‌ای دارد. این آثار اغلب به زبان ترکی یا فارسی سروده شده‌اند و بیانگر فرهنگ و زندگی ایلی هستند.
معماری: معماری خانه‌های ایلیاتی بیات با توجه به شرایط آب و هوایی و نیازهای زندگی کوچ‌نشینی شکل گرفته است. این نوع معماری بر معماری روستایی و شهری ایران تأثیر گذاشته است.
پرورش اسب: یکی دیگر از اثرهای فرهنگی این ایل، پرورش اسب‌هایی با نژاد بیات یا بایات است که معروف می‌باشد. در برخی منابع معنای نام بیات را با ریشه‌های پرورش اسب گره زده‌اند؛ چرا که یکی از معناهایی که برای بایات در نظر گرفته شده، اسبِ سرور است. اسب سرور به معنای شخصی است که اسب و جایگاه آن برای او مهم بوده و شیوه زندگی او در تعامل با اسب (پرورش اسب) معنا می‌شده و از آن جا که پرورش انبوه اسب در جامعه ترکمن ابزاری برای ثروتمند شدن است لذا تعریف ارائه شده برای کلمه بایات یعنی نعمت، پر دولت و اسب سرور در یک ردیف قرار می‌گیرند. حتی در حکایات دده قورقود نیز جایگاه و ارزش اسب منعکس شده است.
مذهب و زبان ایل بیات

در حال حاضر دین ایل بیات، اسلام و مذهب آن‌ها، شیعه است. اما پیش از اسلام آن‌ها عموما از آیین شَمَن پیروی می‌کردند. این باورهای سنتی از دوران پیش از تاریخ در سراسر جهان وجود داشته. است. شمن‌باوران به شدت معنوی هستند و از طریق روح خود با جهان و طبیعت ارتباط برقرار می‌کردند.
زبان ایل بیات نیز ترکی می‌باشد.
تیدیب

تیدیب (به روسی: Тидиб) دهکده‌ای است در شهرستان شامیل در جمهوری داغستان روسیه. این دهکده مرکز اداری سلساویت (شورای دهستان) دهستان تیدیب است. ارتفاع تیدیب از سطح دریا ۱۷۸۱ متر است و طبق آمار سال ۲۰۰۸ جمعیت این دهکده ۱۰۷۳ نفر می‌باشد. مردمان این دهکده از قومیت آوار هستند.
تصویری از تیدیب
صورتی

برای دیگر کاربردها، صورتی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| صورتی | صورتی |
| --- | --- |
 :  
     مختصات رنگ:      مختصات رنگ
رنگ‌های وب: #FFC0CB
sRGBB  (سرخ، سبز، آبی): (255، 192، 203)
HSV       (فام، s، درخشش): (350°، 25%، 100%)
منبع: [بدون منبع]
B: نرمال‌شده به [۰–۲۵۵] (بایت) H: نرمال‌شده به [۰–۱۰۰] (صد): B: نرمال‌شده به [۰–۲۵۵] (بایت) H: نرمال‌شده به [۰–۱۰۰] (صد)
صورَتی، گلابی، یا چهره‌ای، مخلوطی از رنگ‌های سرخ و سفید است. واژهٔ Roseus در زبان لاتین به معنی رنگ گل رز یا همان صورتی است. در فارسی ایران، واژهٔ صورتی به معنی رنگ صورت است. در فارسی افغانستان واژهٔ گلابی به معنی رنگ گلِ گلاب است.
براساس بررسی‌های انجام‌شده در اروپا و ایالات متحده، صورتی رنگی است که اغلب جذابیت، ادب، حساسیت، شیرینی، کودکی، زنانگی و عاشقانگی را تداعی می‌کند. ترکیبی از صورتی و سفید با عفت و معصومیت همراه است، در حالی‌که ترکیبی از پیوندهای صورتی و سیاه به اغواگری دلالت دارد.
تاریخچه

رنگ صورتی از زمان‌های قدیم در ادبیات توصیف شده‌است. در ادیسه، که در حدود ۸۰۰ سال پیش از میلاد مسیح نوشته شده‌است، هومر نوشت: «پس، هنگامی که کودک صبح، سپیده دم صورتی ظاهر شد …» شاعران رومی نیز این رنگ را توصیف کردند. Roseus کلمه لاتین به معنی «گل سرخ» یا «صورتی» است. لوکریتوس در شعر حماسی خود دربارهٔ طبیعت چیزها (De rerum natura) از این واژه برای توصیف سپیده دم استفاده کرد.
صورتی در قرون وسطی یک رنگ رایج نبود؛ اشراف معمولاً قرمزهای درخشنده‌تر مثل زرشکی را ترجیح می‌دادند. با این حال، رنگ صورتی در مُد زنان و در هنر مذهبی ظاهر شد. در قرن سیزدهم و چهاردهم میلادی، در آثاری از چیمابوئه و دوچو، کودک مسیح گاهی با لباس صورتی پوشیده شده بود، رنگی که مربوط به بدن مسیح است.
در دورهٔ رنسانس، صورتی عمدتاً برای رنگ پوست صورت و دست‌ها استفاده می‌شد. رنگدانه‌ای که معمولاً برای این کار استفاده می‌شد، cinabrese سبک نامیده می‌شد. این ترکیب ترکیبی از رنگدانه‌های سرخ به نام سینوپیا یا قرمز ونیزی و یک رنگدانه سفید به نام Bianco San Genovese یا همان آهک سفید بود. در کتابچهٔ راهنمای معروف خود در قرن پانزدهم در مورد نقاشی، الی لیبرو دل آرت، سنینو سینینی اینگونه توضیح داده‌است: «این رنگدانه از دوست‌داشتنی‌ترین و سبک‌ترین سینوپی ساخته شده‌است که یافت می‌شود و با سفیدِ «جان قدیس» مخلوط می‌شود و این رنگ سفید از آهک کاملاً سفید و کاملاً خالص ساخته شده‌است؛ و هنگامی که این دو رنگدانه کاملاً با هم مخلوط شده‌اند (یعنی دو قسمت سینابریس و یک سوم سفید)، نان‌های کوچکی از آنها را مانند نیمه گردو درست کرده و بگذارید. اگر به مقداری احتیاج دارید، مقدار زیادی از آن مناسب به نظر میسید؛ و اگر از آن برای نقاشی چهره، دست و گل روی دیوار استفاده می‌کنید، این رنگدانه اعتبار بالایی دارد…».
تاریخچه > قرن ۱۸ میلادی

استفاده از رنگ صورتی در رنگ قرن ۱۸ام میلادی به اوج خود رسید، زمانی که رنگ‌های پاستلی در کلیه قسمت‌های اروپا بسیار شیک و شکیل شدند. صورتی به خصوص توسط مادام د پومپادور (۱۷۲۱–۱۷۲۱)، معشوقه پادشاه لوئیز شانزدهم فرانسه، که ترکیبی از رنگ آبی و صورتی کمرنگ را می‌پوشید، شناخته شد. همچنین رنگ خاصی از رنگ صورتی را کارخانه چینی‌سازی Sevres برای او ساخت که با اضافه کردن مقدار اندکی رنگ‌های آبی، سیاه و زرد ساخته می‌شد.
تاریخچه > قرن ۱۹ میلادی

در قرن ۱۹ انگلستان، نوارهای صورتی یا تزئینات صورتی اغلب توسط پسران جوان پوشیده می‌شد. پسرها به سادگی مردان کوچک محسوب می‌شدند و در حالی که مردان در انگلستان لباس قرمز پوشیدند، پسران لباس صورتی داشتند. در حقیقت، لباس کودکان در قرن نوزدهم تقریباً همیشه سفید بود، زیرا قبل از اختراع رنگ‌های شیمیایی، رنگ لباس‌ها هنگام شستن در آب جوش به سرعت محو می‌شدند. ملکه ویکتوریا در سال ۱۸۵۰ با فرزند هفتم (پسر سومش)، پرنس آرتور که سفید و صورتی پوشیده بود، نقاشی شد. در اواخر قرن نوزدهم فرانسه، نقاشان امپرسیونیستی که در یک پالت رنگ پاستلی کار می‌کردند، گاه زنان را به رنگ صورتی رنگ نشان می‌دادند، مانند تصویر ادگار دگا از رقصندگان باله یا تصاویر مری کسات از زنان و کودکان.
در مراسم تحلیف دوایت آیزنهاور به عنوان رئیس‌جمهوری ایالات متحده در سال ۱۹۵۳، همسر آیزنهاور، میمی آیزنهاور، لباس صورتی به تن کرد. تصور می‌شود که لباس تحلیف او یک نقطه عطف اساسی در ارتباط با رنگ صورتی به عنوان یک رنگ مرتبط با دختران بود. تمایل شدید میمی به رنگ صورتی باعث شد که باور عمومی به رنگ صورتی به عنوان رنگی که خانم‌های متشخص می‌پوشند، تغییر کرد.
از دیدگاه علمی

در اپتیک، کلمه «صورتی» می‌تواند به هر یک از سایه‌های رنگ پریده بین قرمز مایل به آبی تا قرمز، از نور متوسط تا زیاد و اشباع کم تا متوسط اشاره کند. [۲۱] اگرچه صورتی به‌طور کلی یک رنگ قرمز به حساب می‌آید، رنگ اکثر سایه‌های صورتی کمی مایل به آبی است و بین قرمز و سرخابی قرار دارد. چند تغییر رنگ صورتی، مانند رنگ ماهی سالمون، به نارنجی می‌زند.
صورتی به عنوان نماد

در اروپا و ایالات متحده آمریکا، رنگ صورتی اغلب برای دختران در نظر گرفته می‌شود، در حالی که رنگ آبی برای پسران در نظر گرفته می‌شود. این رنگ‌ها ابتدا قبل از جنگ جهانی اول (برای دختران یا پسران) به عنوان نشانگر جنسیت مورد استفاده قرار گرفتند، و رنگ صورتی برای اولین بار به عنوان نشانگر جنسیت زن در دهه ۱۹۴۰ بکار رفت. در قرن بیستم، این شیوه در اروپا از کشوری به کشور دیگر متفاوت بود و برخی رنگ‌ها بر اساس چهره کودک و برخی دیگر رنگ صورتی را به پسران و گاه دختران اختصاص می‌دادند.
در علامت سرویس بهداشتی آل نیپون ایرویز از رنگ صورتی برای جنسیت زن استفاده می‌شود.
اورادا

اورادا (به روسی: Урада) دهکده‌ای است در شهرستان شامیل در جمهوری داغستان روسیه. این دهکده مرکز اداری سلساویت (شورای دهستان) دهستان اورادین است. طبق آمار سال ۲۰۰۸ جمعیت این دهکده ۲۲۵۴ نفر است.
تصویر دهکده
یوکر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک دست کامل برای خال حکم پیک: یک دست کامل برای خال حکم پیک
خاستگاه: Unknown
نوع: Plain-trick
بازیکنان: ۴
مهارت‌های لازم: Memory, tactics
تعداد کارت‌ها: ۲۴–۳۲
دسته: Piquet
ارزش کارت‌ها (زیاد←کم): سرباز خال حکم، سرباز خال هم رنگ حکم، آس، شاه، بی‌بی، ۱۰، ۹، ۸ و ۷
بازی: Clockwise
شانس: Randomly-dealt hands
بازی‌های مرتبط: بازی‌های مرتبط
Jucker: Jucker
یوکر (انگلیسی: Euchre) یک بازی کارتی است که معمولاً در استرالیا، کانادا، بریتانیای کبیر، نیوزیلند و غرب میانه ایالات متحده انجام می‌شود. با عرشه ای از ۲۴، ۲۸ یا ۳۲ کارت بازی استاندارد بازی می‌شود. به‌طور معمول چهار بازیکن، دو بازیکن در هر تیم وجود دارد، اگرچه تغییرات برای دو تا نه بازیکن وجود دارد.
یوکر در اوایل قرن نوزدهم در ایالات متحده ظهور کرد. چندین نظریه در مورد منشأ آن وجود دارد،  اما به احتمال زیاد این است که از یک بازی قدیمی آلزاسی به نام Jucker یا Juckerspiel گرفته شده‌است. یوکر مسئول معرفی جوکر (ورق) به دسته کارت‌های مدرن بود که اولین بار در بسته‌های یوکر در دهه ۱۸۵۰ ظاهر شد.
یوکر دارای تعداد زیادی از انواع است و به عنوان «یک بازی اجتماعی عالی» توصیف شده‌است.
نحوه بازی

هدف کسب حداقل سه دست است. اگر طرفی که حکم را ثابت کرده‌است نتواند سه دست به دست آورد، طرف مقابل دو امتیاز می‌گیرد. برنده شدن در هر پنج دست «مارش» نامیده می‌شود. اگر در این حالت خود تیم خال حکم را خوانده باشد دو امتیاز و اگر طرف مقابل خوانده باشد ۳ امتیاز می‌گیرد.
بالاترین برنده سرباز خال حکم است که به آن «کمان راست» می‌گویند. دومین برگ بزرگ، سرباز خال دیگر هم رنگ به نام «کمان چپ» است. (مثال: اگر خشت حکم باشند، کمان راست سرباز خشت (J♦) و کمان چپ سرباز دل (J♥) است) باقیمانده‌ها و همچنین خال‌های ساده به ترتیب رتبه‌بندی می‌شوند: آس، شاه، بی‌بی، ۱۰، ۹، ۸ و ۷. اگر جوکر به بسته اضافه شده باشد، به عنوان بالاترین برنده عمل می‌کند.
نحوه بازی > امتیازدهی

موارد زیر تمام موقعیت‌های امتیاز دهی را نشان می‌دهد:
شراکت ساخت خال حکم برنده ۳ یا ۴ دست - ۱ امتیاز
شراکت ساخت خال حکم برنده ۵ دست – ۲ امتیاز
تنها دست برنده ۳ یا ۴ دست - ۱ امتیاز
تنها دست برنده ۵ دست – ۴ امتیاز
شراکت یا دست تنها به صدا در می‌آید، حریفان ۲ امتیاز می‌گیرند.
اولین بازیکن یا شراکتی که طبق توافق قبلی ۵، ۷ یا ۱۰ امتیاز کسب کند، برنده بازی است. در بازی ۵ امتیازی، زمانی که یک طرف ۴ گل زده باشد و حریفان ۲ یا کمتر گل زده باشند، گفته می‌شود که «در پل» است.
نحوه بازی > حفظ امتیاز با نشانگرهای کارت پایین

یک روش زیبا و گسترده برای حفظ امتیاز، کارت‌های کمتر از کارت‌هایی است که در بازی استفاده می‌شود. وقتی بازی ۵ امتیاز باشد، هر طرف از یک سه نقطه و یک چهار نقطه به عنوان نشانگر استفاده می‌کند. برای نشان دادن امتیاز ۱، چهار به صورت رو به پایین روی سه قرار می‌گیرند و یک پیپ در معرض باقی مانده‌است. برای نمره ۲، سه به صورت رو به پایین روی چهار قرار می‌گیرند و دو پیپ در معرض نمایش باقی می‌مانند. برای نمره ۳، سه رو به بالا روی چهار قرار می‌گیرند. برای امتیاز ۴، چهار رو به بالا روی سه قرار می‌گیرند.
نحوه بازی > پخش ورق‌ها

بِریز (پخش کننده کارت) این حق را دارد که ورق‌ها را بُر بزند. دسته کارت توسط بازیکن در سمت راست بریز کات زده می‌شود. کات نباید کمتر از چهار کارت در هر بسته باقی بماند.
کارت‌ها در جهت عقربه‌های ساعت، به سمت چپ، با بازیکن سمت چپ بِریز شروع می‌شوند. هر بازیکن پنج کارت دریافت می‌کند. بِریز ممکن است یک دور سه تایی، سپس یک دور دو تایی در یک زمان، یا ممکن است دو، سپس سه بدهد. اما بِریز باید به هر طرح توزیعی که با آن شروع کند پایبند باشد. پس از اولین پخش کارت، نقش بِریز به بازیکن سمت چپ بِریز می‌رسد.
پس از اتمام پخش کارت، بِریز بقیه بسته را در مرکز میز قرار می‌دهد و کارت بالایی را رو به بالا می‌چرخاند. اگر کارتی که باز شده توسط هر بازیکنی به عنوان خال حکم پذیرفته شود، بِریز این حق را دارد که کارت بالا را با کارت دیگری که در دست دارد تعویض کند. در عمل، بِریز کارت برگشت شده را در دست خود نمی‌گیرد، بلکه آن را روی بسته می‌گذارد تا زمانی که بازی شود. فروشنده این مبادله را با قرار دادن دور ریز خود به صورت رو به پایین در زیر بسته نشان می‌دهد.
لواسان

برای دیگر کاربردها، لواسان (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| لواسان لواسون | لواسان لواسون |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: تهران
شهرستان: شمیرانات
بخش: لواسانات
سال شهرشدن: ۱۳۴۹
مردم: مردم
جمعیت: ۱۸٬۱۴۶ (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۷۰ کیلومتر مربع
ارتفاع: ۱۷۰۰ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین بارش سالانه: ۳۵۰ میلی‌متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: سید علی حسینی
ره‌آورد: گردو، گیلاس و آلبالو و سیب
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۱
وبگاه: lavasanonline.com
  لواسان  روی نقشه ایران ۳۵°۴۹′۲۷″شمالی ۵۱°۳۸′۰۱″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۲۴۳°شمالی ۵۱٫۶۳۳۶°شرقی﻿ / 35.8243; 51.6336   :   لواسان  روی نقشه ایران ۳۵°۴۹′۲۷″شمالی ۵۱°۳۸′۰۱″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۲۴۳°شمالی ۵۱٫۶۳۳۶°شرقی﻿ / 35.8243; 51.6336   
 :  
لَواسان یکی از شهرهای شهرستان شمیرانات در استان تهران و بخش لواسانات است.
شهر لواسان در درّه‌ای واقع در دامنه‌های جنوبی کوه‌های البرز ساخته شده که رودخانه جاجرود و شعبه‌های آن (بخشی از حوضه آبریز دریاچه نمک) در همسایگی آن قرار دارد.
شهر لواسان در ۱۱ کیلومتری شمال شرق تهران قرار دارد. فاصله لواسان تا اتوبان بابایی تهران حدود ۷ کیلومتر می‌باشد که در کمتر از ۳۰ دقیقه می‌توان به آن دسترسی داشت. همچنین این باغشهر از طریق جاده لشگرک، جاده تلو و بلوار استخر به تهران دسترسی دارد.
جمعیت

این شهر در سرشماری سال ۱۳۹۵ دارای ۱۸٬۱۴۶ نفر جمعیت بوده است که شامل ۹۳۱۸ نفر مرد، ۸۸۲۸ زن و ۶۱۳۰ خانوار بوده است.
مکان‌نگاری

شهر لواسان در دامنهٔ رشته کوه البرز و در موقعیت ۳۵٫۸° عرض شمالی و ۵۱٫۶° طول شرقی واقع شده است. متوسط ارتفاع شهر ۱۷۰۰ متر از سطح دریا است که در ساحل دریاچه سد لتیان به ۱۶۰۰ متر و در شمالی‌ترین نقاط شهر به ۱۸۵۰ متر می‌رسد.
شهر لواسان را از شمال، کوه‌های ورجین، باغدره، کند و سینک* افجه، از سمت باختر کوه‌های قصران، از سمت شمال خاوری و خاور کوه‌های ایرا، فیل زمین، لواسانکوه و جاجرود و از جنوب کوه‌های تلو، قوچک، زینکوه و اراکوه در بر می‌گیرند.
این شهر مرکز بخش لواسانات می‌باشد. بخش لواسانات مناطق زیادی را دربر می‌گیرد اما بدنهٔ شهر لواسان را از باختر به خاور محله‌های لشگرک، باغ سرهنگ قریب، نوشانی، اصطلک، توک مزرعه، اصطلک پایین (کشفیا)، چناربن، احمدآباد، باستی، شورکاب، جائیج (جاج)، گلندوک (گلهم دو رودک)، نجارکلا (شامل سیدپیاز)، دستگرد، قاضی‌آباد، ناران، کلاک، باغ دره، سبو کوچک، تیمورآباد، ناظم آباد و سبو بزرگ و افجه، تشکیل می‌دهند. هر یک از محله‌های نامبرده فوق تا قبل از تأسیس شهرداری لواسان در سال ۱۳۴۹ توسط باغات و مزارع احاطه شده بودند اما با رشد شهرنشینی و مهاجرت و گسترش شهر لواسان که ناگزیر همراه با تخریب باغات و مزارع و تبدیل آن‌ها به ساختمان‌های مسکونی و ویلاها بوده است؛ به مرور بزرگتر شده و به همدیگر چسبیده، یکپارچه و ادغام گردیده‌اند.
نام صحیح شهر لواسان

نام شهر لواسان بدون پسوند یا پیشوند می‌باشد و نباید آن را با دهستان لواسان کوچک یا دهستان لواسان بزرگ که دیگر مناطق بخش لواسانات هستند، اشتباه گرفت. گاهی اشتباهاً آن را شهر گلندوک یا شهر لواسان کوچک می‌نامند که این اسامی غیررسمی بوده و کاربرد ندارند زیرا دهستان لواسان بزرگ یا مرکز آن یعنی روستای لواسان بزرگ، شهر نیستند که برای رفع تشابه اسمی با آن‌ها از پسوند استفاده شود و اگر هم روزی شهر شوند وسعت آن‌ها به اندازه‌ای نیست که بزرگتر از شهر لواسان باشند. گذاشتن نام: «محله گلندوک» بر کل شهر لواسان که تنها یکی از چندین محله شهر لواسان است نیز یک غلط مصطلح دیگر است که در برخی موارد دیده می‌شود در حالی که برخی محله‌های شهر لواسان مثل نجارکلا و سبو از وسعت بیشتری برخوردارند و تنها دلیل این امر این است که شهرداری لواسان در بدو تأسیس در محله گلندوک احداث گردیده است. شهر فرحناز نام سابق لواسان بود که در دوره پهلوی دوم برای مدت کوتاهی بر روی این شهر نهاده بودند که با اعتراض اهالی شهر مجدداً به صورت شهر لواسان نامگذاری شد.
زبان گفتاری

بومیان لواسان و بیشتر آبادی‌ها بخش لواسانات به گویش لواسانی صحبت می‌کنند با این حال برخی آبادی‌های لواسان همچون همچون ایرا و وسکاره به زبان مازندرانی صحبت می‌کنند. گویش لواسانی گونه ای از گویش‌های فارسی-مازندرانی می‌باشد که شباهت بسیاری به زبان مازندرانی دارد. دانشنامه ایرانیکا درباب زبان مردم لواسان آورده است: مردم لواسان زبان بومی آمیخته‌ای از زبان فارسی و زبان‌های کاسپین دارند تا جایی که به زبان مازندرانی در روستاهای جنوب شرق لواسان چون وسکاره و ایرا می‌رسدگیتی دیهیم در کتاب بررسی خرده‌گویش‌های منطقهٔ قصران به انضمام واژه‌نامهٔ قصرانی آورده است: البته زبان رایج در لالان مانند اوشان، فشم، میگون و لواسان، کاملاً تاتی نیست و زبان مازندرانی بسیار در آن نفوذ یافته است. گویش مردم لالان به گویش روستاهای امامه، زایگان، آبنیک، گرمابدر، میگون و شمشک در قصران بسیار نزدیک است. نفوذ مازندرانی در زبان تاتی قصران به این دلیل است که قصران در گذشته تحت حاکمیت طبرستان قرار داشته اما در تقسیمات کشوری معاصر جزو استان تهران محسوب می‌شود.
نژاد

نژاد مردم بومی شهر لواسان و مناطق دیگر لواسانات آریائی و همانند شهر ری باستان از شاخه مادها می‌باشد که به مرور زمان در پی مهاجرت‌های اقوام بنا به دلایل گوناگونی مثل جنگ، تجارت، کار، تبعید، حکمرانی و… اختلاط‌هایی با یونانی‌ها، سادات هاشمی و نیز اقوام دیگر ساکن در فلات ایران داشته است.
امنیت

پروانه مافی، فرماندار سابق شهرستان شمیران، در دی ماه سال ۱۳۸۵ ضمن خبر از نامزدی شهر لواسان برای عضویت در جامعه جهانی ایمن، انتخاب لواسان به عنوان نخستین شهر امن ایران و صد و یکمین شهر امن جهان را اعلام نمود.
هوشمندسازی

لواسان نخستین شهر هوشمند در ایران و ۱۳۱اُمین شهر هوشمند جهان می‌باشد. در راستای پروژه هوشمندسازی لواسان، این شهر مجهز به سیستم مانیتورینگ (نصب حدود ۴۰ دوربین در سطح شهر) گردید تا علاوه بر کنترل سرعت غیرمجاز، از ساخت و سازهای غیرقانونی در سطح شهر جلوگیری شود. همچنین مجهزسازی شهر به لرزه‌سنج و کنترل آب و هوا و نیز مجهزسازی مینی بوس‌ها به سیستم جی پی اس در دستور کار قرار دارد و در آینده‌ای نه چندان دور ابر وای فایِ اینترنتِ پرسرعت و رایگان، در شهر لواسان راه اندازی خواهد شد.
سد لتیان و لواسان

در جنوب لواسان سد لَتیان قرار دارد که در سال ۱۳۴۶ به بهره‌برداری رسیده است. این سد بتونی نقش بسزایی در تأمین آب و برق شهر تهران دارد. نام این سد قبل از انقلاب فرحناز بوده است. رودخانهٔ جاجرود که از ارتفاعات کوه‌های دربندسر، گرمابدر، ایگل، زایگان و قسمت جنوبی توچال (بخشی از کوه‌های البرز مرکزی) سرچشمه می‌گیرد، آبریز اصلی سد است.
رودخانه‌های لوارک (کند)، افجه و لار (برگ جهان) و نیکنامده که قبل از احداث سد شاخه‌هایی از رود جاجرود بودند و به جاجرود می‌ریختند با گذر از لواسان، امروزه به خود دریاچهٔ سد می‌ریزند.
قبل از احداث سد در مکان امروزی دریاچهٔ سد، روستای آباد گارکلو و باغستانی که به آن شانی (شاهانی) می‌گفتند وجود داشته که دولت با قیمت خوبی زمین‌های اهالی را در سال ۱۳۴۳ خریداری نمود و اهالی در محله‌های نجارکلا، شورکاب، ناران و کلاک ساکن شدند.
محله‌های داخل محدوده شهری لواسان

لشگرک
باغ سرهنگ قریب
نوشانی
اصطلک (به زبان عامیانه عسلک خوانده می‌شود - دانشگاه پیام نور واحد لواسانات در این محله قرار دارد)
توک مزرعه
اصطلک پایین (کشفیا)
چناربن
احمدآباد
باستی یا همان شهرک باستی
شورکاب
جائیج (جاج): این محله باستانی و دارای تاریخ مدون است و از نظر رسمی و ثبتی شهرک سپاه، شهرک مخابرات (آزادگان) و شهرک پرواز را نیز دربرمی‌گیرد. نام جاجرود از این محل مشتق شده است.
گلندوک (در اصل: گلهم دو رودک)
نجارکلا (این محله شامل محله سیدپیاز هم می‌شود و در قدیم مرکز لواسانات، رودبار قصران، بومهن و سیاهرود بود)
دستگرد
قاضی‌آباد (قاضی با)
کلاک
ناران (نارون)
باغ دره
سبو کوچک (سب کوچیک)
تیمورآباد
ناظم آباد
سبو بزرگ (سب بزرگ)
لتیان
تلو
آثار باستانی و ملی شهر لواسان

تپه‌حصارک لواسان
خانه نظام‌السلطان و درخت چنارک
قلعه باستانی باغ دره
حمام محله ناران
امامزاده عبدالله
امامزاده فضلعلی
امامزاده پیرعطا
کوشک علی کامهٔ دیلمی از سرداران آل بویه
حمام محله سبو کوچک
محوطه باستانی سر قبر تاج الدین
تپه باستانی ناظم آباد
تپه و عمارت باستانی تنگل خانه
تپه باستانی شهروا (شهرآباد) در محله نجارکلای پایین
تپه شورکاب در ضلع شمالی شورکاب و در جنوب محله باستی واقع می‌باشد.
جاذبه‌های طبیعی و گردشگری شهر لواسان

سد لتیان
مهرچال
گردنه قوچک
اردوگاه امام خمینی (ره)
منطقه حفاظت شده ورجین
رودخانه جاجرود
رودخانه افجه
رودخانه کُند
رودخانه لواسان
آبشار ناران
چنار کهنسال سربسته محله ناران
پارک جنگلی تلو
پارک جنگلی لتیان
پارک آزادگان
پارک مخابرات
محوطه فرهنگی - ورزشی - تفریحی جائیج شامل زمین چمن فوتبال، والیبال و غیره در جنوب شهرک پرواز
تپه سرخه
رشته کوه‌های هزار دره
کوه زینکوه
کوه بندک
قنات دکتر مؤتمنی در محله نجارکلا
قنات احمدخان در محله گلندوک
قنات محمدخان در منطقه (شهروا) محله نجارکلای پایین
غار موزه وزیری
مکان‌های مذهبی شهر لواسان

در شهر لواسان سه امامزاده بنام‌های امامزاده عبدالله و امامزاده فضلعلی و امامزاده پیرعطا به ترتیب در محله‌های جائیچ (جاج)، ناران و سبو بزرگ شهر مدفون هستند. متولیان امامزاده‌های لواسان اغلب افراد بومی هستند. هر محله شهر لواسان حداقل یک مسجد و چند حسینیه و تکیه دارد. حسینیه علی پروین در منزل شخصی اش واقع در محله شورکاب لواسان احداث گردیده است.
نقشهٔ زبانی استان تهران، رنگ سبز تیره زبان مازندرانی، رنگ سبز روشن گویش‌های فارسی-مازندرانی (تجریشی، لواسانی و دماوندی)، رنگ زرد زبان فارسی
سرزمین مادها (شاخه‌ای از آریائی‌ها) که شامل ری، شمیران و لواسانات نیز می‌گردیده است.
غارموزه وزیری از جاذبه‌های لواسان
یدالله موقن

| یدالله موقن | یدالله موقن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۲۷ اصفهان، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: تاریخ و فلسفه علم
محل تحصیل: کارشناسی ارشد
شریک زندگی: ندارد
حیطه: فلسفه غرب، فلسفه علم
علایق اصلی: فلسفه
ایده‌های چشمگیر: ذهنیت اسطوره ای ایرانیان، اشفتگی‌های روشنفکری در ایران، مسئله روشنگری در ایران
 تأثیرگرفته از کاسیرر-لوی برول-کانت-دیلتای-اینشتاین-هایزنبرگ-داروین-دکارت-کارل مارکس-انگلس-دیراک-بوهم-هگل :  تأثیرگرفته از کاسیرر-لوی برول-کانت-دیلتای-اینشتاین-هایزنبرگ-داروین-دکارت-کارل مارکس-انگلس-دیراک-بوهم-هگل 
 :  
یدالله موقِن (متولد ۲۵ اردیبهشت ۱۳۲۷ در اصفهان) پژوهشگر و مترجم فلسفه و عصر روشنگری است.
زندگی

به مدت دو سال در دانشکده علوم دانشگاه اصفهان به تحصیل فیزیک پرداخت، اما ترک تحصیل کرده و به انگلستان رفت و از دانشگاه هال (Hull) در رشتهٔ فیزیک نظری لیسانس گرفت پس از آن به دانشگاه لیدز (Leeds) رفت و در رشته تاریخ و فلسفه علم فوق‌لیسانس گرفت. پس از بازگشت به ایران در گروه فلسفه دانشگاه اصفهان مشغول تدریس شد، اما همزمان با انقلاب فرهنگی استخدام او هم به حالت تعلیق درآمد. وی چند اثر از ارنست کاسیرر، فیلسوف بزرگ نوکانتی آلمانی را ترجمه کرده است.
آثار

فلسفه روشنگری، ارنست کاسیرر
اسطورهٔ دولت، ارنست کاسیرر
فلسفهٔ صورت‌های سمبلیک: اندیشهٔ اسطوره‌ای، ارنست کاسیرر
کارکردهای ذهنی در جوامع عقب‌مانده، لوسین لوی-برول
فرد و کیهان در فلسفهٔ رنسانس، ارنست کاسیرر
عقلانیت و آزادی، مجموعه مقالات از ماکس وبر و دربارهٔ او
لوسین لوی-برول و مسئلهٔ ذهنیت‌ها
ارنست کاسیرر فیلسوف فرهنگ
زبان، اندیشه و فرهنگ، مجموعه مقالات تألیف و ترجمه
نطریه نسبیت اینشتاین:یک بررسی شناخت شناسانه، رنست کاسیرر در حال غلط‌گیری
اصل نسبیت، لورنتس، اینشتاین، مینکوسکی، وایلدر دست ترجمه
آیا تفسیر مکانیک کوانتوم از واقعیت فیزیکی کامل است؟ ، مقالاتی از اینشتاین، بوهر، هایزنبرگ، شرودینگر، دیراک، دیوید بوهم و… در دست ترجمه
مدارگان

«حاره» و «حاره‌ای» به اینجا تغییرمسیر دارند. برای دیگر کاربردها، حاره (ابهام‌زدایی) و حاره‌ای (ابهام‌زدایی) را ببینید.
نقشه جهان که در آن منطقه درون‌حاره‌ای با رنگ زرشکی مشخص شده است
مناطق دارای اقلیم حاره‌ای در زمین
مدارگان (به انگلیسی: Tropics) یا مدارات که منطقه حارّه یا منطقه گرمسیری[نیازمند منبع] نیز نامیده می‌شود، آن بخش از زمین است که در میان مدارهای رأس‌السرطان و رأس‌الجدی واقع شده است، این منطقه معمولاً آب‌وهوا یا اقلیم گرم و مرطوب دارد.
مناطق مدارگانی، ۴۰ درصد از مساحت و ۳۶ درصد از خشکسار زمین را شامل می‌شوند. در سال ۲۰۱۴، این محدوده محل زندگی حدود ۴۰ درصد از جمعیت جهان بوده است و پیش‌بینی شده که این رقم تا سال ۲۰۵۰ به ۵۰ درصد برسد.
ویژگی‌ها

مدارگان یا منطقه حارّه بین مدارهای رأس‌السرطان و رأس‌الجدی قرار دارد. مدارگان هم‌جوار خط استوا است و هر روز خورشید بر روی یکی از مدارهای این ناحیه به‌طور مستقیم می‌تابد و بالای سر ناظر زمینی قرار می‌گیرد. این مناطق در میان دو منطقه معتدله نیم‌کره‌های شمالی و جنوبی قرار دارند. مناطق مدارگانی شمالی میان خط استوا و مدار رأس‌السرطان و مناطق مدارگانی جنوبی میان خط استوا و مدار رأس‌الجدی واقع شده‌اند.
در داخل این منطقه خورشید دو بار در سال به‌صورت مستقیم در بالای سر است. پرتو خورشید در این منطقه عمودی و هوا همیشه گرم است. این اصطلاح تا حدود ۳۰ درجه شمالی و ۳۰ درجه جنوبی را که دارای شرایط حارّه‌ای است، دربردارد.