stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ترومن کاپوتی
کارنامهٔ نویسندگی > در کمال خونسردی

در کمال خونسردی: گزارش واقعی از چند فقره قتل و پیامدهای آن (۱۹۶۵) الهام‌گرفته از مقاله‌ای ۳۰۰ کلمه‌ای بود که در ۱۶ نوامبر ۱۹۵۹ در نیویورک‌تایمز به چاپ رسید. در این خبر، قتل اعضای خانوادهٔ کلاتر در منطقه روستایی هولکومب، کانزاس توصیف و از کلانتر محل نقل قول شده بود که این جنایت ظاهراً به دست یک قاتل سایکوپات انجام شده است. کاپوتی فوراً مجذوب این پرونده شد و همراه با هارپر لی به هولکومب سفر کرد تا از صحنه جنایت دیدن کند. طی سال‌های بعد، کاپوتی با تمام کسانی که در روند رسیدگی به این پرونده دست داشتند و همچنین با اغلب ساکنان این شهر کوچک آشنا شد. به جای یادداشت‌برداری حین گفتگو، کاپوتی حرف‌ها را به خاطر می‌سپرد و به محض پایان گفتگو، هرچه به یاد می‌آورد می‌نوشت.
در کمال خونسردی ابتدا در قالب سلسله مقاله در مجله نیویورکر و پس از آن در سال ۱۹۶۶ توسط انتشارات راندوم‌هاوس چاپ شد. این کتاب که خود کاپوتی آن را «رمان غیرداستانی» می‌نامید، با اقبال خوبی مواجه شد و جزو کتاب‌های پرفروش بین‌المللی قرار گرفت.
شخصیت و گرایش جنسی

ترومن کاپوتی علناً همجنسگرا بود. یکی از اولین پارتنرهای او استاد ادبیات کالج اسمیت به نام نیوتن آروین بود که در سال ۱۹۵۱ به خاطر نوشتن بیوگرافی هرمان ملویل توانسته بود جایزه ملی کتاب را کسب کند و کاپوتی رمان صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر را به او تقدیم کرد. اما کاپوتی بخش اعظم زندگی خود را با پارتنرش جک دانفی سپری کرد که او هم نویسنده بود. دانفی در کتابش به نام نابغهٔ عزیز... خاطراتی از زندگی با ترومن کاپوتی، کوشیده است در کنار توصیف ترومن کاپوتی در مقام معشوق و شریک زندگی، به ابعاد دیگر شخصیت کاپوتی از جمله تقلای او برای موفقیت و در نهایت اعتیادش به مخدر و الکل هم بپردازد. هرچند دانفی و کاپوتی تا پایان عمر کاپوتی پارتنر یکدیگر بودند اما به نظر می‌رسد در مقاطعی زندگی چندگانه داشته‌اند. این دو گاهی محل زندگی‌شان را از هم جدا می‌کردند تا خودمختاری بیشتری داشته باشند و دانفی هم ترجیح می‌داد گاهی خود را از عذاب تماشای اعتیاد کاپوتی به الکل و مخدر خلاص کند.
کاپوتی به دلیل صدای نازک و خاص، ادا و اصول‌های گفتاری و لباس‌های نامتعارفش هم معروف بود. او اغلب ادعا می‌کرد افرادی را از نزدیک می‌شناسد در حالی که هرگز آنها را از نزدیک ندیده بود از جمله گرتا گاربو. او می‌گفت با مردان بسیاری که گمان می‌رفت همجنسگرا هستند رابطه داشته است از جمله با ارول فلین. او در داخل و خارج آمریکا، با حلقه‌های اجتماعی مختلفی مانند نویسندگان، منتقدان، تاجران، خیرین، چهره‌های مشهور تئاتر و هالیوود و طبقه اشراف، حشر و نشر داشت. بخشی از وجهه عمومی‌ای که او سعی می‌کرد برای خود بسازد، در رقابت دیرین او با گور ویدال ریشه داشت. کاپوتی جز نویسندگان محبوبش (ویلا کاتر، کارن بلیکسن و مارسل پروست) به‌ندرت حاضر بود نویسنده دیگری را ستایش کند اما کسی که توانست تایید و ستایش او را دریافت کند روزنامه‌نگاری به نام لِیسی فازبرگ بود که کتابی به نام وقت پایان: داستان واقعی قتل گودبار (۱۹۷۷) را نوشته بود. کاپوتی همچنین کتاب اندی وارهول به نام فلسفهٔ اندی وارهول: از الف تا ب و برعکس را ستایش کرد.
هرچند کاپوتی هرگز از جنبش‌ حقوق همجنسگرایان حمایت نکرد اما صراحت و بی‌پردگی او دربارهٔ گرایش جنسی‌اش و تشویق دیگران به همین کار، باعث شد نقش و تاثیر مهمی در زمینه حقوق همجنسگرایان داشته باشد.
مرگ

ترومن کاپوتی در ۲۵ اوت ۱۹۸۴ در بل ایر، لس آنجلس درگذشت. طبق گزارش پزشک قانونی، علت مرگ او بیماری کبدی همراه با فلبیت و چندین مسمومیت دارویی بود. او در خانهٔ دوست قدیمی‌اش، جوآن کارسون (همسر مجری مشهور تلویزیون جانی کارسون)، از دنیا رفت. گور ویدال پس از شنیدن خبر درگذشت کاپوتی، آن را «یک حرکت حرفه‌ای خردمندانه» نامید. جسد کاپوتی سوزانده شد و خاکستر او را چندین بار دزدیدند. جک دانفی در سال ۱۹۹۲ درگذشت و خاکستر او و کاپوتی را ظاهراً در دریاچه‌ای بین بریج‌همپتون، نیویورک و سگ‌هاربر، نیویورک واقع در لانگ آیلند پخش کردند.
کاپوتی در وصیت‌نامهٔ خود نوشته بود که پس از مرگ جک دانفی، باید با درآمد آثار او یک تراست ایجاد شود و از این محل جوایز ادبی، کمک‌هزینهٔ تحصیلی و بورسیه اعطا شود از جمله جایزهٔ ترومن کاپوتی برای نقد ادبی به یادبود نیوتن آورین، که یاد کاپوتی و پارتنر او نیوتن آروین (که پس از افشای همجنسگرایی‌اش شغلش را در دانشگاه از دست داد) زنده می‌دارد. این تراست با نام تراست ادبی ترومن کاپوتی در سال ۱۹۹۴، دو سال پس از مرگ دانفی، ایجاد شد.
کاپوتی در سینما و تلویزیون

در سال ۱۹۶۱، رمان کوتاه صبحانه در تیفانی توسط بلیک ادواردز کارگردانی شد. نقش اصلی فیلم (هالی گولایتلی) را آدری هپبورن بازی کرد که به عقیدهٔ بسیاری نقش تعیین‌کنندهٔ کارنامهٔ بازیگری او بود. کاپوتی هرگز تغییراتی را که برای جلب توجه عامهٔ مردم در داستان داده شد تایید نکرد.
تجربه‌های کودکی کاپوتی در داستان خاطره‌ای از کریسمس منعکس شده بود و کاپوتی این اثر را برای تلویزیون اقتباس و روایت کرد. این برنامهٔ تلویزیونی توسط فرانک پری کارگردانی و در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۶ از شبکهٔ ABC Stage 67 پخش شد. جرالدین پیج برای بازی در این اثر برندهٔ جایزه امی شد.
در کمال خونسردی (فیلم ۱۹۶۷) اقتباسی از رمان کاپوتی بود که به کارگردانی ریچارد بروکس و با بازی رابرت بلیک و اسکات ویلسون ساخته شد. در این فیلم از لوکیشن واقعی خانهٔ خانوادهٔ کلاتر و هولکومب استفاده شد.
در فیلم معمایی و کمدی قتل با مرگ (۱۹۷۶) به کارگردانی نیل سایمون، کاپوتی نقش اصلی میلیونری گوشه‌گیر به نام لایونل تواین را بازی کرد. او به خاطر بازی در این فیلم نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب شد.
در صحنه‌ای از فیلم آنی هال (۱۹۷۷) ساختهٔ وودی آلن، الوی (وودی آلن) و آنی (دایان کیتن) به عابران پارک نگاه می‌کنند و الوی می‌گوید: «اینم برندهٔ مسابقهٔ بهترین بَدَل ترومن کاپوتی». این عابر واقعا خود ترومن کاپوتی است که نامش در تیتراژ فیلم ذکر نشده است.
فیلم صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر در سال ۱۹۹۵ به کارگردانی دیوید راک‌سوج، با بازی دیوید اسپک در نقش جوئل سنسام ساخته شد.
در سال ۱۹۹۵، رمان کوتاه کاپوتی به نام چنگ چمن‌زار (۱۹۵۱) که خود او یک سال بعد نمایشنامه‌اش را هم نوشته بود، تبدیل به فیلم شد. فیلمنامه را استرلینگ سیلیفنت نوشت و کارگردانی برعهدهٔ چارلز ماتائو (پسر والتر ماتائو) بود.
در سال ۱۹۹۶ مینی‌سریالی از کتاب در کمال خونسردی ساخته شد که آنتونی ادواردز و اریک رابرتس در آن بازی می‌کردند و کارگردان آن جاناتان کاپلان بود.
فیلم تلویزیونی خاطره‌ای از کریسمس اثر ترومن کاپوتی در سال ۱۹۹۷ پخش شد که پتی دوک و پایپر لوری در آن بازی می‌کردند و در واقع بازسازی یک برنامهٔ تلویزیونی بود که در سال ۱۹۶۶ به کارگردانی گلن جردن ساخته و پخش شده بود.
در سال ۲۰۰۲، یکی از داستان‌های کوتاه کاپوتی به نام بچه‌ها در جشن تولدشان تبدیل به فیلم شد که کارگردانی آن برعهدهٔ مارک مدوف بود.
در سال ۱۹۶۶ مستندی ۲۹ دقیقه‌ای به نام با عشق، از طرف ترومن، به کارگردانی آلبرت و دیوید میزلز و شارلوت زوئرین ساخته شد. موضوع این مستند، مصاحبهٔ خبرنگار نیوزویک با ترومن کاپوتی در خانهٔ ساحلی‌اش در لانگ‌آیلند است. کاپوتی در این مصاحبه دربارهٔ در کمال خونسردی، رابطه‌اش با این قتل‌ها و پوشش محاکمهٔ این پرونده صحبت می‌کند.
مستندی به نام ترومن کاپوتی: وحشت کوچک در ۱۷ دسامبر ۱۹۷۷ در قالب برنامهٔ تلویزیونی بیوگرافی پخش شد. دی‌وی‌دی این مستند هم در سال ۲۰۰۵ منتشر شد.
در سال ۲۰۰۵ فیلمی به نام کاپوتی به کارگردانی بنت میلر ساخته شد که کاپوتی را در زمان نوشتن در کمال خونسردی به تصویر می‌کشید. در این فیلم فیلیپ سیمور هافمن نقش کاپوتی را بازی می‌کرد و برای این نقش‌آفرینی برندهٔ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.
آثار

| سال | عنوان | توضیح |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۴۵ | مریم | داستان کوتاه در مجلهٔ مادمازل |
| ۱۹۴۸ | صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر | رمان |
| ۱۹۴۹ | درخت شب و داستان‌های دیگر | مجموعه داستان کوتاه |
| ۱۹۵۰ | خانهٔ گل | داستان کوتاه |
| ۱۹۵۰ | حال و هوای محلّی (Local Color) | کتاب - مجموعه جستار درباره سفرهای کاپوتی |
| ۱۹۵۱ | چنگ چمن‌زار | رمان |
| ۱۹۵۲ | چنگ چمن‌زار | نمایشنامه |
| ۱۹۵۳ | شیطان را بران | فیلمنامه |
| ۱۹۵۳ | ایستگاه آخر (فیلم ۱۹۵۳) | فیلمنامه (فقط دیالوگ‌ها) |
| ۱۹۵۴ | خانهٔ گل | تئاتر موزیکال در برادوی |
| ۱۹۵۵ | Carmen Therezinha Solbiati – So Chic | داستان کوتاه |
| ۱۹۵۶ | The Muses Are Heard | غیرداستانی |
| ۱۹۵۶ | خاطره‌ای از کریسمس | داستان کوتاه در مجلهٔ مادمازل |
| ۱۹۵۷ | The Duke in His Domain | پروفایل مارلون براندو در نیویورکر |
| ۱۹۵۸ | صبحانه در تیفانی | رمان کوتاه |
| ۱۹۵۹ | Brooklyn Heights: A Personal Memoir | جستار اتوبیوگرافیک |
| ۱۹۵۹ | Observations | عکس‌های ریچارد اودان، یادداشت‌های کاپوتی، با طراحی الکسی برودوویچ |
| ۱۹۶۰ | بی‌گناهان (فیلم) | - فیلمنامه با همکاری سایرین، بر اساس رمان سخت‌تر شدن اوضاع اثر هنری جیمز - برنده جایزه ادگار |
| ۱۹۶۳ | Selected Writings of Truman Capote | ترکیبی از آثار داستانی و غیرداستانی |
| ۱۹۶۴ |  | داستان کوتاهی در مجله Seventeen |
| ۱۹۶۵ | در کمال خونسردی | «رمان غیرداستانی» - دومین جایزه ادگار برای کاپوتی در سال ۱۹۶۶ |
| ۱۹۶۷ | خاطره‌ای از کریسمس | برنده جایزه امی بهترین فیلمنامه برای فیلمی تلویزیونی در شبکه ای بی سی |
| ۱۹۶۸ | The Thanksgiving Visitor | داستان کوتاه |
| ۱۹۶۸ | Laura | فیلمنامه برای فیلم تلویزیونی |
| ۱۹۷۳ | The Dogs Bark | مجموعه‌ای از مقالات درباره سفر و طرح‌های شخصی |
| ۱۹۷۵ | "Mojave" and "La Cote Basque, 1965" | دو داستان کوتاه در مجله اسکوایر |
| ۱۹۷۶ | "Unspoiled Monsters" and "Kate McCloud" | دو داستان کوتاه در مجله اسکوایر |
| ۱۹۸۰ | موسیقی برای آفتاب‌پرست‌ها | مجموعه آثار کوتاه اعم از داستانی و غیرداستانی |
| ۱۹۸۳ | یک کریسمس | داستان کوتاه |
| ۱۹۸۶ | دعاهای مستجاب: یک رمان ناتمام | انتشار پس از مرگ کاپوتی |
| ۱۹۸۷ | A Capote Reader | حاوی اغلب آثار کوتاه‌تر کاپوتی اعم از داستانی و غیرداستانی |
| ۲۰۰۲ | A House On The Heights | - جستار کاپوتی با عنوان Brooklyn Heights: A Personal Memoir در سال ۱۹۵۹ - با مقدمه جرج پلیمپتن |
| ۲۰۰۴ | The Complete Stories of Truman Capote | مجموعه ۲۰ داستان کوتاه |
| ۲۰۰۴ | Too Brief a Treat: The Letters of Truman Capote | نامه‌های کاپوتی |
| ۲۰۰۶ | دزدان تابستان (Summer Crossing) | رمان |
| ۲۰۰۷ | Portraits and Observations: The Essays of Truman Capote | مجموعه جستار |
| ۲۰۱۵ | The Early Stories of Truman Capote | ۱۴ داستان منتشرنشده کاپوتی که در نوجوانی نوشته است |
آثار > آثار ترجمه‌شده به فارسی

در کمال خونسردی، با ترجمه‌های مختلف
بچه‌ها در جشن تولد، ترجمهٔ مرضیه خسروی، نشر روزگار
تابوت‌های دست‌ساز: گزارش واقعی از یک جنایت آمریکایی، ترجمهٔ بهرنگ رجبی، نشر چشمه
درخ‍ت‌ ش‍ب‌ (م‍ج‍م‍وع‍ه داس‍ت‍ان‌ ک‍وت‍اه‌)، ت‍رج‍م‍هٔ ام‍ی‍د ن‍ی‍ک‌ف‍رج‍ام‌، نشر اندیشه‌سازان
دزدان تابستان، ترجمهٔ زهره زادسر، نشر قطره
صبحانه در تیفانی با ترجمه‌های مختلف
صداهای دیگر اتاق‌های دیگر، با ترجمه‌های مختلف
موسیقی برای آفتاب‌پرست‌ها، ترجمهٔ بهرنگ رجبی، نشر چشمه
چنگ چمن‌زار، ترجمهٔ آرزو مقدس، نشر نیماژ
چهره‌نگاری‌ها: چند معاشرت، ترجمهٔ بهرنگ رجبی، نشر چشمه
خاطره‌ای از کریسمس و دو داستان دیگر، ترجمهٔ مهدی فاتحی، نشر فیروزه
آوای چنگ علف زار ، ترجمه ی لیلا حسین رشیدی ، نشر سفیر
خرابه های تاریخی خانه دوران کودکی ترومن کاپوتی در مونروویل، آلاباما
عکس کارل ون وکتن از ترومن کاپوتی
ترومن کاپوتی در سال ۱۹۵۹.
سنگ یادبود ترومن کاپوتی و جک دانفی در ساوت‌همپتون، نیویورک
سن-امه، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Aimé | Saint-Aimé |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
Location within Pierre-De Saurel Regional County Municipality.: Location within Pierre-De Saurel Regional County Municipality.
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: پیر-دو-سورل
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • شهردار: Maria Libert
 • Federal riding: Bas-Richelieu—Nicolet—Bécancour
 • Prov. riding: Bas-Richelieu—Nicolet—Bécancour
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۲٫۴۰ کیلومتر مربع (۲۴٫۰۹ مایل مربع)
 • خشکی: ۶۰٫۷۰ کیلومتر مربع (۲۳٫۴۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۵۰۵
 • تراکم: ۸٫۳/کیلومتر مربع (۲۱/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۳٫۴%
 • Dwellings: ۲۰۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0G 1K0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes:  Route ۲۳۵  Route ۲۳۹
وبگاه: www.saintaime.qc.ca
سن-امه (به فرانسوی: Saint-Aimé) شهری در منطقه شهری پیر-دو-سورل ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۵۲۷ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۶۱٫۳۳ کیلومتر مربع است.
عباس قندهاری

سرلشکر عباس قندهاری (۱۲۹۳–۱۳۵۷) خلبان نیرو هوایی و اولین فرمانده (۱۳۵۰–۱۳۵۲) و بنیانگذار هوانیروز بود.
قندهاری در سال ۱۲۹۳ در محله (سنگلج) تهران به دنیا آمد. او تحصیلات متوسطه را در مدرسه نظام و تحصیلات افسری را در دانشکده افسری به پایان برد و در سال ۱۳۱۷ در رسته توپخانه فارغ‌التحصیل شد. وی سپس دوره دیدبانی هوایی و بعد گواهی نامه خلبانی و استادی آن را به پایان برد و به خدمت در نیروی هوایی مشغول شد.
عباس قندهاری در نیرو هوایی مسئولیت‌هایی مانند فرماندهی مراکز آموزش‌های عالی نیروی هوایی، فرماندهی پایگاه دوم هوایی مستقل شکاری، فرماندهی مراکز آموزشهای عالی نیروی هوایی را برعهده داشت. وی در سال ۱۳۵۰ با تشکیل تیپ هوانیروز به عنوان اولین فرمانده این تیپ شروع به فعالیت کرد و تا سال ۱۳۵۲ در این سمت بود و بعد از آن به هوایی ملی ایران هما منتقل شد.
سنگلج

| محله سنگلج | محله سنگلج |
| --- | --- |
 :  
موقعیت: مرکز تهران: موقعیت: مرکز تهران
کشور: ایران 
استان: تهران
شهر: تهران
منطقه: ۱۲
منطقه پستی: ۱۱
پیش‌شماره محلی تلفن: ۵۵
سَنگِلَج یکی از محله‌های قدیمی شهر تهران است که در کنار ۴ محلهٔ دیگر یعنی بازار، ارگ، عودلاجان و چاله‌میدان درون حصار شاه‌طهماسبی قرار داشتند. تئاتر سنگلج از قدیمی‌ترین سالن‌های تئاتر در ایران است که همچنان دایر است.
محدوده

این محله از شمال به خیابان سپه (امام خمینی)، از غرب به خیابان شاهپور (وحدت اسلامی)، از جنوب به خیابان مولوی و از شرق به خیابان خیام (جلیل‌آباد) محدود می‌شد. بدین ترتیب، پارک شهر، چاله‌حصار، بازارچهٔ قوام‌الدوله (بازارچهٔ شاهپور) و بیمارستان رازی در این محله قرار می‌گیرند.
ریشه‌شناسی نام سنگلج

برخی نام سنگلج را دگرگون‌شدهٔ «سنگ رج» دانسته‌اند. رج به معنی ردیف است و اصطلاح سنگ رج مربوط به تقسیم آب با پاره‌های سنگ بوده‌است. حجت بلاغی آن نام را مخفف کلمه 《سنگلاخ جی》 می‌داند (حسین بلاغی، ۱۳۵۰). که بعید به نظر می‌رسد، اما مرحوم محمدتقی مصطفوی ریشه کلمه را 《سنگ‌رج》 نوشته و آن را در رابطه با 《رج‌بندی》 سنگ‌ها جهت تقسیم زمین و آب ذکر کرده‌است (مصطفوی، ۱۳۳۰، ص۲). کتاب سنگلج چاپ دفتر پژوهش‌های فرهنگی
طبق یک نظریه دیگر، سنگلج یا همان صورت کهن سنگلاج و سنگلاخ به معنای "برج سنگی، باروی بزرگ حکومتی" است. واژه لاج یا همان لاخ یا همان لاق، در فارسی باستان مادی و هخامنشی، به معنای انباشته، لایه مند، برج و مانند آن (مانند مناره) بوده است. این برج که در زمینِ ضلع شمالی پارک شهر در میدان مشقِ کهنه تا ابتدای عصر ناصری هنوز وجود داشته است، ارتفاعی معادل حدود ۴ برابر بادگیرهای اطراف داشته و کاربرد نظامی داشته است و احتمالا از جنس مصالح سنگ هم ساخته شده بوده است. همین جزء "لاج / لَج" را در نام کهن محله عودلاجان(پامنار) هم مشاهده می کنیم.
تاریخچه

سنگلج از محله‌های پرجمعیت و آباد تهران محسوب می‌شد. بازارچهٔ قوام‌الدوله در این محله قرار داشت. از تکیه‌های مهم و معروف آن، تکیهٔ قورخانه کهنه از همه مشهورتر بود. چند گذر معروف این محله گذر تقی‌خان و گذر شریف‌الدوله، گذر مستوفی‌الممالک و گذر قلی بود که به درخونگاه منتهی می‌شد. چندین حمام بزرگ با خزینه‌ها و چال‌حوض‌های عظیم در سنگلج وجود داشتند.
این محله پرجمعیت و آباد در سال‌های نخستین حکومت رضاشاه و با تقارن جنگ جهانی دوم رو به ویرانی نهاد و با ورود سربازان بیگانه به تهران برخی محلات به مانند سنگلج نابود و به محله‌ای ترسناک و متروکه مبدل شد.[نیازمند منبع] شعبان جعفری که زادهٔ این محله است در خصوص تخریب آن گفته‌است که:
رضا شاه خدا بیامرزدش، وقتی از سنگلج اومد بیرون، داد خرابش کردن و پارک شهرش کردن. وقتی ازش پرسیدن: «چرا اینکارو کردین؟» گفت: «به خاطر اینکه قنات سنگلج به چاهای فاضلاب راه داشت و آب رو خراب می‌کرد.»
در قسمت شمالی این محل با حفر سه حلقه چاه بزرگ به کوشش انورالملوک هدایت، همسر علی رزم آرا (نخست‌وزیر وقت) و خواهر صادق هدایت و شماری از بانوان خیّر و همکاری شهرداری پارکی بزرگ احداث گردید که روز ۲۵ اسفند ۱۳۲۹ افتتاح گردید. این محل ۹ پاتوق داشت: پاتوق نایب شعبان، نایب حسین، نایب رمضان، نایب باقر، نایب محمدعلی، نایب صحبت، نایب سید علی‌اکبر، نایب وهاب.
متولدان محله

محمد مصدق
محمدرضا پهلوی
یدالله سحابی
محمد سنگلجی
مصطفی اسکویی
عزت‌الله انتظامی
محمدعلی فردین
مهدی بازرگان
سعید راد
شمسی فضل‌الهی
محمدحسن شریعت سنگلجی
احمد قدکچیان
کامران قدکچیان                     * حسین لنکرانی
اسماعیل فصیح
سعید امیرسلیمانی
مجید روشنگر
ژاله علو
عباس نعلبندیان
سعید هرمزی
جلال پیشوائیان
اسماعیل دمیرچی
محمد توسلی حجتی
هاشم فیاض
اماکن دیدنی

پارک شهر
ساختمان شهرداری تهران و شورای شهر تهران
تماشاخانه (تئاتر) سنگلج
خانهٔ مستوفی‌الممالک
کلیسای سورپ گئورگ
خانه پدری محمود حسابی
زورخانه شعبان جعفری
عمارت انجمن شهر
مسجد و خانه شیخ فضل‌الله نوری
بازارچهٔ قوام‌الدوله
نگارخانه

پارک شهر و نمایی از خیابان ورزش
گذر مستوفی
خانه مستوفی الممالک
خانه پدری محمود حسابی
بازارچه قوام
سن-اوربن-پرمیر، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Urbain-Premier | Saint-Urbain-Premier |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
Location within Beauharnois-Salaberry Regional County Municipality.: Location within Beauharnois-Salaberry Regional County Municipality.
Saint-Urbain-Premier : Saint-Urbain-Premier 
مختصات: ۴۵°۱۳′۱۲″ شمالی ۷۳°۴۴′۱۶″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۲۲۰۰۰°شمالی ۷۳٫۷۳۷۷۸°غربی﻿ / 45.22000; -73.73778: مختصات: ۴۵°۱۳′۱۲″ شمالی ۷۳°۴۴′۱۶″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۲۲۰۰۰°شمالی ۷۳٫۷۳۷۷۸°غربی﻿ / 45.22000; -73.73778
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: بوآرنوا-سالابری
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • شهردار: Réjean Beaulieu
 • Federal riding: Beauharnois—Salaberry
 • Prov. riding: Beauharnois—Salaberry
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۳٫۸۰ کیلومتر مربع (۲۰٫۷۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۵۳٫۰۳ کیلومتر مربع (۲۰٫۴۷ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱٬۱۴۸
 • تراکم: ۲۱٫۶/کیلومتر مربع (۵۶/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۱٫۷%
 • Dwellings: ۴۶۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0S 1Y0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes:  Route ۲۰۵  Route ۲۰۷
وبگاه: www.saint-urbain-premier.com
سن-اوربن-پرمیر (به فرانسوی: Saint-Urbain-Premier) شهری در منطقه شهری بوآرنوا-سالابری ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۱۸۱ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۵۲٫۲۴ کیلومتر مربع است.
مهدی ناظری

| مهدی ناظری | مهدی ناظری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۶۷ بندرعباس، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: عکاس
آثار برجسته: "Ali Hashem daily work"
وبگاه: وبگاه رسمی
مهدی ناظری (۱۳۶۷ در بندرعباس) عکاس اهل ایران است که در ژانر عکاسی مستند اجتماعی فعالیت می‌کند.
ناظری در ۲۲ سالگی عکاسی را به صورت خودآموخته شروع کرد و ابتدا فتومونتاژ و عکاسی مستند را شروع کرد ولی در ادامه به عکاسی مستند اجتماعی روی آورد. او فعالیت‌های گوناگونی در زمینهٔ عکاسی داشته که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به نمایشگاه انفرادی و نمایشگاه‌های گروهی داخلی و بین‌المللی، نمایشگاه‌گردانی، نویسندگی و تدریس عکاسی اشاره نمود.
وی در سال ۱۳۹۴ مدال برنز جایزهٔ عکاسی پاریس را دریافت کرد در سال ۱۳۹۵ برندهٔ رتبهٔ اول پرتره و رتبهٔ دوم مراسم مسابقهٔ عکس مسکو شد و در همین سال نشان شایستهٔ تقدیر جوایز بین‌المللی عکاسی را دریافت کرد. ناظری در ۱۳۹۷ از سوی فدراسیون بین‌المللی هنر عکس لقب هنرمند ممتاز را دریافت کرد.
او در بیش از ۱۵ نمایشگاه گروهی بین المللی حضور داشته و بیش از ۲۰ جایزه بین المللی را کسب کرده است.
سن-اوژن-درژانتنه، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سن-اوژن-درژانتنه | سن-اوژن-درژانتنه |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
استان:  استان کبک
ناحیه: سگنه-لاک-سن-ژان
منطقه شهری: ماریا-شاپدولن
Settled: ۱۸۹۵
Constituted: ۱۴ نوامبر ۱۹۲۳
حکومت: حکومت
 • شهردار: Françoise Boudreault
 • Federal riding: Roberval—Lac-Saint-Jean
 • Prov. riding: Roberval—Lac-Saint-Jean
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۶٫۴۰ کیلومتر مربع (۳۳٫۳۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۸۶٫۶۹ کیلومتر مربع (۳۳٫۴۷ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۵۴۶
 • تراکم: ۶٫۳/کیلومتر مربع (۱۶/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۴٫۵٪
 • Dwellings: ۲۲۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
کد(های) پستی: G0W 1B0
کد(های) منطقه: 418 and 581
سن-اوژن-درژانتنه (به فرانسوی: Saint-Eugène-d'Argentenay) شهری در منطقه شهری ماریا-شاپدولن ناحیه سگنه-لاک-سن-ژان در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۵۷۳ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۸۳٫۳۷ کیلومتر مربع است.
مسجد بالاحوض

| مسجد بالاحوض | مسجد بالاحوض |
| --- | --- |
نمای مسجد. ستون‌های آراسته به آهوپای در جلوی ایوان و حوض در جلوی ستونها.: نمای مسجد. ستون‌های آراسته به آهوپای در جلوی ایوان و حوض در جلوی ستونها.
دین: دین
وابستگی: اسلام
مکان: مکان
موقعیت در ازبکستان: موقعیت در ازبکستان
مختصات: ۳۹°۴۶′۴۰″ شمالی ۶۴°۲۴′۲۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۷۷۷۷۸°شمالی ۶۴٫۴۰۷۵۰°شرقی﻿ / 39.77778; 64.40750
معماری: معماری
گونه: مسجد
سبک: معماری اسلامی
پایان ساخت: ۱۷۱۲
مسجد بالاحوض؛ نام یکی از مساجد تاریخی در بخارا، ازبکستان است و این سازه در سال ۱۷۱۳ میلادی، روبروی ارگ بخارا در منطقهٔ ریگستان ساخته شده‌است که همراه با دیگر بخش‌های تاریخی شهر در فهرست میراث جهانی یونسکو گنجانده شده‌است.
هنگامی که امیر بخارا در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی زیر چیرگی روسیهٔ بلشویکی قرار داشت؛ این مسجد، در جایگاه مسجد جامع کارکرد داشت.
ستون‌های نازک ساخته‌شده از چوب‌های نقاشی‌شده در سال ۱۹۱۷ میلادی به بخش جلویی ایوان (ورودی) افزوده‌شد و سقف برآمدهٔ نمازخانهٔ تابستانی را نیز پشتیبانی می‌کرد. ستون‌ها با مقرنس‌های رنگی آذین شده‌اند.
معماری

مسجد مستطیل شکل است و نمازخانهٔ زمستانی، اتاقی با چهار ستون و چندین درآیگاه است. ایوان با بلندای ۱۲ متر، دربردارندهٔ یک تالار ۲۰ ستونی با گستردگی ۴۲ در ۱۰ متر است و سقف برآمده‌ای که بر روی ۲۰ ستون چوبی استوار است. کارکرد این ایوان در جایگاه نمازخانهٔ تابستانی است و از سه طرف به تالار زمستانی راه دارد. ستون‌های چوبی بر روی شالودهٔ بتنی جای دارند. فضای درونی مسجد به سبک معمولی سدهٔ ۱۸ آسیای میانه ایجاد شده‌است و جلوی مسجد حوض و در پهلوی آن گلدسته کوچکی در سال ۱۹۱۷ میلادی ساخته شده‌است.
مناره مسجد بالاحوض.
دنباله‌دار

نمایی از دنباله‌دار هیل-باپ در پازین، کرواسی در سال ۱۹۹۷
تصویری از یک دنباله‌دار در کونسکا در نزدیکی ژیلینا
دنباله‌دار یک گلولهٔ برفی کیهانی است که از گازهای منجمد، سنگ و گرد و غبار ساخته‌شده با قطری از چند کیلومتر تا چند صد کیلومتر، معمولاً به اندازهٔ یک شهر کوچک است. ساختار دنباله‌دار شامل سه بخش هسته، گیسو و دم است. هسته بخش مرکزی آن است و از گرد و غبار و گاز و یخ ساخته شده است. وقتی که دنباله‌دار نزدیک خورشید می‌شود، یخ‌های موجود در هستهٔ آن تبخیر می‌شود و تبدیل به ابر بزرگی پیرامون دنباله‌دار می‌شود که گیسو نام دارد. نیروی مغناطیسی بسیار قوی است و طناب‌ها، گره‌ها و نوارهایی تولید می‌کند که دم یونی را از دم گرد و غباری جدا می‌کند.
سرچشمه و منشأ دنباله‌دارها، ابر اورت یا کمربند کویپر است. دنباله‌دارها، غیر دوره‌ای و دوره‌ای هستند که غیر دوره‌ای‌ها گرانش محدود به خورشید ندارند و مدار آن‌ها به شکل سهمی است. دنباله‌دارهای دوره‌ای نیز شامل دنباله‌دارهای بلند مدت (بسیار بیشتر از ۲۰۰ سال) و کوتاه مدت (۲۰ تا ۲۰۰ سال) است. در نام‌گذاری دنباله‌دارها، از نام کاشفان آن‌ها «یک شخص یا فضاپیما» استفاده می‌شود. اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی رهنمودی برای نام‌گذاری دنباله‌دارها مشخص کرده است.
دنباله‌دارها تفاوت‌هایی با دیگر اجرام منظومهٔ خورشیدی از جمله سیارکها، شهاب‌وارها، شهابها و شهاب‌سنگها دارند که مهم‌ترین آن‌ها چیزی است که آن‌ها از آن ساخته شده‌اند. برای نمونه، سیارک‌ها از فلزات و مواد سنگی و دنباله‌دارها از یخ، گرد و غبار و مواد سنگی ساخته شده‌اند. دنباله‌دارها انواع قابل‌توجهی مانند دنباله‌دار بزرگ و مسیر خورشیدی دارند. دنباله‌دارهای بزرگ آن‌قدر بزرگ نیستند که با چشم غیرمسلح دیده شوند؛ با این حال وقتی به خورشید نزدیک می‌شوند، سطوح یخی آن‌ها تبخیر می‌شود و مقدار زیادی از گاز و گرد و غبار آن‌ها فرار می‌کند و جو و دم‌های بسیار بزرگی شکل می‌گیرد که دیدنی و قابل توجه است. این دنباله‌دارها، دنباله‌دارهای بزرگ نامیده می‌شوند. دنباله‌دار مسیر خورشیدی نیز طبقهٔ ویژه‌ای از دنباله‌دارهاست که به هنگام حضیض خود، فاصلهٔ بسیار (حدود ۸۵۰٬۰۰۰ مایل) از خورشید دارند.
پیشینهٔ مطالعه

در زمان‌های گذشته، دنباله‌دارها به عنوان پیشگویان فاجعه‌ها و پیامبران خدا در نظر گرفته می‌شدند. در سال ۱۰۸۰–۱۰۷۰ میلادی، دنباله‌دار هالی در فرشینه بایو (که تاریخچهٔ نبرد هیستینگز را به تصویر می‌کشد) به تصویر کشیده‌شد. در سال ۱۴۵۰–۱۴۴۹، ستاره‌شناسان نخستین تلاش‌ها برای ثبت مسیر دنباله‌دارها در آسمان شب را انجام‌دادند. در سال ۱۷۰۵، ادموند هالی تشخیص داد که دنباله‌دارهایی که در سال ۱۵۳۱، ۱۶۰۷ و ۱۶۸۲ دیده شده است، در واقع یک دنباله‌دار است و پیش‌بینی کرد که دوباره در سال ۱۷۵۸ دیده خواهد شد. از آن پس این دنباله‌دار، دنباله‌دار هالی نام گرفت. در سال ۱۹۹۴، در نخستین مشاهدهٔ برخورد سیاره و دنباله‌دار، دانشمندان از تماشای برخورد دنبالهٔ دار شومیکر-لوی ۹ با جو مشتری شگفت‌زده شدند. در سال ۲۰۰۴، فضاپیمای استارداست نمونه‌های گرد و غبار از دنباله‌دار ویلد ۲ جمع‌آوری کرد. در سال ۲۰۰۵، فضاپیمای برخورد ژرف با دنباله‌دار تمپل ۱ برخورد کرد تا درون هستهٔ آن را آشکار کند.