هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات

Noncancerous increase in size of the prostate gland
Medical condition
| هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات | هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: Benign enlargement of the prostate (BEP, BPE), adenofibromyomatous hyperplasia, benign prostatic hypertrophy, benign prostatic obstruction
: 
سمت راست نمایی از هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات و سمت چپ تصویری از پروستات طبیعی: سمت راست نمایی از هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات و سمت چپ تصویری از پروستات طبیعی
تخصص: پزشکی مجاری ادراری
نشانه‌ها: تکرر ادرار، مشکل در شروع ادرار، کاهش قطر ادرار، احتباس ادرار، بی‌اختیاری ادرار
عوارض: عفونت ادراری، سنگ مثانه، نارسایی کلیه
دورهٔ معمول آغاز: اغلب بالای ۴۰ سال
علت: نامشخص
عوامل خطر: سابقه خانوادگی، چاقی، دیابت نوع ۲, کم‌تحرکی، اختلال نعوظ
روش تشخیص: براساس شرح حال و معاینه‌بالینی و پس از رد سایر علل ایجادکننده علائم
تشخیص افتراقی: نارسایی قلب، دیابت، سرطان پروستات
درمان: تغییر سبک زندگی، درمان دارویی، جراحی
دارو: آلفابلوکر از قبیل ترازوسین و ۵-آلفا ردوکتاز مثل فیناستراید
فراوانی: ۱۰۵ میلیون درگیری سالیانه (۲۰۱۵)
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
پیشنت پلاس: هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات (BPH), که بزرگی پروستات نیز نامیده می‌شود، افزایش غیر سرطانی اندازه غده پروستات است. علائم ممکن است شامل تکرر ادرار، مشکل در شروع ادرار کردن، جریان ضعیف ادرار، ناتوانی در ادرار کردن، یا بی‌اختیاری ادرار باشد. عوارض می‌تواند شامل عفونت‌های مجاری ادراری، سنگ مثانه و مشکلات مزمن کلیه باشد.
علت بیماری نامشخص است عوامل خطر عبارتند از: سابقه خانوادگی، چاقی، دیابت نوع ۲، ورزش نکردن به اندازه کافی، و اختلال نعوظ. داروهایی مانند پسودوافدرین (pseudoephedrine)، آنتی‌کولینرژیک‌ها (anticholinergics) و مسدودکننده‌های کانال کلسیم (calcium channel blockers) ممکن است علائم را بدتر کنند. مکانیسم زمینه‌ای این بیماری شامل به فشار آوردن پروستات روی میزراه، مجرای خروج ادرار، مربوط می‌شود و در نتیجه، خروج ادرار از مثانه را دشوار می‌سازد. تشخیص معمولاً بر اساس علائم و معاینه، پس از رد سایر علل احتمالی انجام می‌شود.
گزینه‌های درمانی برای BPH شامل تغییرات سبک زندگی، داروها، چندین پروسیجر، و جراحی است. در افرادی با علائم خفیف، کاهش وزن، ورزش کردن و کاهش مصرف کافئین توصیه می‌شود، گرچه کیفیت شواهد برای تأثیر ورزش پایین است. در کسانی که علائم قابل توجه‌تری دارند، ممکن است تجویز دارو شامل مسدودکننده‌های آلفا (alpha blockers) مانند ترازوسین (terazosin) یا مهارکننده‌های ۵α ردوکتاز (۵α-reductase inhibitors) مانند فیناستراید (finasteride) انجام شود. در افرادی که با اقدامات دیگر بهبود نمی‌یابند، ممکن است جراحی برای برداشتن بخشی از پروستات انجام شود. برخی از داروهای گیاهی که مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، مانند نخل اره‌ای، در این بیماری کمکی نشان نداده‌اند. سایر داروهای گیاهی که تا حدودی در بهبود جریان ادرار مؤثر هستند، عبارتند از بتا-سیتوسترول از Hypoxis rooperi (علف ستاره‌ای آفریقایی)، گیلاس آفریقایی, دانه کدو تنبل (Cucurbita pepo)، و ریشه گزنه دوپایه.
در سراسر جهان، حدود ۱۰۵ میلیون مرد تحت تأثیر BPH قرار دارند این بیماری معمولاً پس از ۴۰ سالگی شروع می‌شود. نیمی از مردان بالای ۵۰ سال به این بیماری مبتلا می‌شوند. پس از سن ۸۰ سالگی، تا حدود ۹۰ درصد از مردان تحت تأثیر قرار می‌گیرند. با اینکه سطح آنتی‌ژن اختصاصی پروستات ممکن است در مردان مبتلا به BPH افزایش یابد، این وضعیت، خطر ابتلا به سرطان پروستات را افزایش نمی‌دهد.