آدام فون تروت زو سولز
زندگی > دفتر وزارت امور خارجه

دوستان تروت به او پیشنهاد دادند که به آلمان بازنگردد، ولی اعتقاد او به اینکه باید برای جلوگیری از جنون هیتلر و سرسپردگانش کاری کند، منجر به بازگشت او شد. در سال ۱۹۴۰ تروت به حزب نازی پیوست تا به اطلاعات حزب دسترسی داشته باشد، و بر طرح‌ها و برنامه‌­هایش نظارت داشته باشد. در همان زمان، او به عنوان یکی از مشاوران سیاست خارجی یک گروه مخفی از روشنفکران که برای سرنگونی رژیم نازی برنامه‌­ریزی می­‌کردند، به نام حلقه کرایسا خدمت می‌کرد.
در اواخر بهار ۱۹۴۱، ویلهلم کپلر، وزیر امور خارجه در وزارت امور خارجه آلمان، به سمت مدیر دفتر ویژه امور هند منصوب شد، این دفتر در وزارت اطلاعات برای کمک و ایجاد ارتباط بهتر با مل­ی‌گرای هندی، سبهاش چندر بوس، رئیس سابق کنگره ملی هند، که در اوایل آوریل ۱۹۴۱ وارد برلین شده بود، ایجاد شده بود. کار روزانه با بوس تبدیل به یکی از مسئولیت‌­های تروت شد که از پوشش کار در دفتر ویژه در حین سفرهایش به اسکاندیناوی، سوئیس و ترکیه و کل اروپای اشغالی-نازی برای انجام فعالیت‌های ضد نازیش استفاده کرد تا افسران نظامی آلمانی مخالف نازیسم را بیابد. با وجود این بوس و تروت به هم نزدیک نشدند و احتمالا بوس از فعالیت‌های ضد نازی تروت اطلاعی نداشت. به گفته مورخ لئونارد آ.گوردون بین تروت و همسر بوس، امیلی شنکل تنش­‌هایی وجود داشت که به شدت از یکدیگر بیزار بودند.
تروت یکی از اعضای حلقه کرایسا بود، گروهی از روشنفکران که به نوعی سوسیالیسم مسیحی محافظه­‌کارانه اعتقاد داشتند، که در ملک کنت فون مولتکه در کرایسا در سیلزی ملاقات می­‌کردند. حلقه کرایسا با گروه اصلی مخالفان به رهبری ژنرال لودویگ بک و کارل فردریش گردلر در تماس بود، ولی بر سر برخی از مسائل با گروه بک-گودلر اختلاف داشت. در ۲۲ ژانویه در خانه کنت پیتر هانس یورک فون وارتنبورگ جلسه‌­ای بین دو گروه برگزار شد. در این جلسه از گروه بزرگان ژنرال بک، گردلر، اولریش فون هاسل و یوهانس پاپیتز و از حلقه کرایسا، مولتکه، تروت، یورک فون وارتنبورگ، اوگن گرشتنمایر و فریتز فون در شولنبرگ حضور داشتند. اعضای چپ گرای حلقه کرایسا به اعتقادات گردلر در رابطه به سرمایه‌­داری آزاد و برنامه­‌هایش برای بازگرداندن سلطنت اعتراض کردند. درگیری و تضاد بین این دو گروه تا حد زیادی به خاطر فاصله نسل­‌ها بود، زیرا اعضای گروه بزرگان محافظه‌کار همگی مردان مسن­‌تری مانند گردلر بودند که در دوران امپراتوری آلمان به بلوغ رسیده بودند و به خاندان هوهن‌تسولرن وابستگی بیشتری نسبت به مردان جوانتری مثل تروت، که در دوران جمهوری وایمار به سن بلوغ رسیده بودند، داشتند. در بین هیاهوی ناشی از فریادهای مولتکه و گردلر، دیپلمات هاسل از گروه بزرگان و افسر شولنبرگ از گروه جوانان برای خاتمه دعوی میانجی‌گری کردند، اما اختلافات آنها به هیچ وجه حل نشد. پس از جلسه ۲۲ ژانویه، هیچ کنفرانسی برگزار نشد، ولی تروت و شولنبرگ مدام با هاسل و پوپیتز در تماس بودند.
تروت در سال ۱۹۴۲ به همراه دیگر اعضای حلقه کرایسا به شکل مبهم از راه‌حل نهایی برای مسئله یهودیان آگاه شد و در مورد سرنوشت یهودیانی که برای اسکان به شرق فرستاده شده بودند، کنجکاو شد. تروت در مارس ۱۹۴۳ در جلسه­‌ای از حلقه کرایسا گزارش داد که از طریق منابع موثقی که در حکومت رایش سراغ دارد، دریافته‌است که در سیلزی علیا یک اردوگاه کار اجباری وجود دارد که حدود ۴۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ نفر در آنجا به اسارت گرفته شده و نرخ کشتار در آنجا ماهانه ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر است. تروت نام اردوگاه واقع در سیلزی علیا را افشا نکرد ولی به نظر می‌­رسد که منظورش اردوگاه کار اجباری آشویتس بوده است.
تروت مانند اکثر محافظه‌­کاران آلمانی دیگر، در مورد هوش و اخلاقیات عامه مردم تردید داشت و معتقد بود که تنها یک نخبه ویژگی‌­های لازم برای حکومت را دارد. تروت در سال ۱۹۴۳ نوشت: تربیت منحصراً منطقی باعث شد که ما نتوانیم طبیعت انسانی و واقعیت­‌های جامعه توده‌­ای را درک کنیم و شیاطینی که توده بشریت آزاد کرده را نادیده بگیریم. تروت به دیدگاه مثبت اصیل سوندروگ آلمان به عنوان یک قدرت در اروپای مرکزی، که نه متعلق به شرق بود و نه غرب، اعتقاد داشت. او این­گونه عقایدش را در یادداشتی به نام آلمان مابین شرق و غرب شرح داده است که سند آن از دست رفته‌است ولی به گفته کسانی که آن را خوانده­‌اند، در این نوشته او می­‌خواهد آلمان به دنبال راه میان‌ه­ای بین اصل شرقی رئالیسم سیاسی و اصل غربی فردیت باشد، که در عمل به معنای ایجاد یک سیستم اجتماعی-اقتصادی است که آمیزه‌­ای از سرمایه‌­داری و کمونیسم باشد. او معتقد بود که کشورهای شرق مانند اتحاد جماهیر شوروی بیش از حد جمع‌­گرا هستند و کشورهای غربی مانند ایالات متحده بیش از همه فردگرا هستند، و آلمانی­‌هایی مانند او باید برای بهبود شرایط کل بشریت راه میانه‌­ای بین شرق و غرب بیافرینند. تروت معتقد بود که هم دموکراسی سرمایه­‌داری و هم کمونیسم سیستم‌­های معیوبی­‌اند که جامعه را غیرانسانی کرده‌­اند و آلمان نباید از هیچ کدام پیروی کند.
با وجود اینکه تروت به خاطر تحصیلاتش در آکسفورد و دوستان انگلیسی-آمریکائی­اش، به عنوان فردی متمایل به ارزش­‌های غربی شهرت داشت، او به شدت با آرمان پیشگامی آمریکایی برخاسته از یک فردگرایی سرسختانه در زمینه‌­های اخلاقی و عملی خصومت داشت و معتقد بود که این باعث ترویج خودخواهی، طمع و بی‌اخلاقی می‌­شود.
تروت ایده سیاسی خود را در میر یا کمون امپراتوری روسیه یافت. آلمانی­‌ها متمایل بودند که دو تصویر متناقض از روسیه داشته باشند، در اولین تصویر روسیه یک کشور آسیایی بدوی و وحشی تهدید کننده اروپا محسوب می­‌شد و در تصویر دیگر مکانی ایده‌آل و رمانتیک برای مردم ساده و روحانی‌­تر از مردم غرب بود. تروت دیدگاه نسبتاً آرمانی و رمانتیکی نسبت به میر داشت، زیرا معقتد بود که سبک زندگی دهقانان روسی به نحوی بود که همه در یک جامعه با هم کار می­‌کردند ولی در این بین همچنان فضا برای فردگرایی و عدم انطباق و خروج از عرف وجود داشت، که این ترکیبی عالی از افراط­‌گری‌های شرقی و غربی بود که تروت برای آلمان به دنبال آن بود. به اعتقاد تروت زندگی دهقانان در جامعه میر به شدت تحت تأثیر ارزش­‌های کلیسای ارتدکس بود که این زندگی را سرشار از معنویت و معنا ساخته و در عین حال فردگرایی و عقلانیت را می­‌پذیرد. علاوه بر این تروت معتقد بود که زندگی در جامعه میر ساده و هماهنگ با طبیعت است و تحت تأثیر تکنولوژی یا ایدئولوژی مدرن قرار نگرفته‌است. و به مردم اجازه می‌­دهد که صادقانه، معنوی­‌تر و در تجرد و فردیت زندگی کنند، به گونه‌­ای که نه در شرق و نه در غرب امکان­‌پذیر نبود. به اعتقاد او رژیم شوروی در کمپین خود برای تجمع مزارع کشاورزی شوروی، جامعه میر ایده‌آل او را از بین برده بود ولی دیدگاه رمانتیک او به میر، زمینه­‌ای را برای تفکر تروت در مورد جامعه‌­ای که قصد ایجادش را داشت، فراهم کرد. تفکرات تروت در مورد نیاز به جامعه معنوی­‌تر او را در تضاد با کارل گودلر و سرهنگ هانس استر خواهان احیای سلطنت بودند و بازگشت سیستمی که تا سال ۱۹۱۸ در آلمان وجود داشت بودند، قرار داد. تروت در بحث­‌هایش با مطرح کردن اینکه چیزهای جدیدی مورد نیاز است با آن مخالفت می­‌کرد.
تروت متعلق به جناح شرقی مخالفان بود که اولویت آنها پس از سرنگونی هیتلر صلح با اتحاد جماهیر شوروی بود و به قدرت­‌های آنگلوساکسون یعنی ایالات متحده و بریتانیای کبیر بی­‌اعتماد بودند. در دسامبر ۱۹۴۳ تروت به هاسل گفت که احساس می‌­کند که ایالات متحده و بریتانیا از تغییر رژیمی در آلمان که تنها ردایی برای ادامه روش‌­های نظامی نازی­‌ها تحت پوشش عنوان دیگری است به شدت واهمه دارند. برخی از سیاست‌مداران سوسیال دموکرات زیرزمینی از افزایش جاذبه حزب کمونیست زیرزمینی و کمیته ملی آلمان آزاد تحت حمایت شوروی در بین طبقه کارگر آلمان شکایت داشتند. در نتیجه سیاست‌مداران زیرزمینی SPD از دوست محافظه‌کارشان تروت خواستند که از ایالات متحده و بریتانیا درخواست کند تا سیاست­‌هایشان را در قبال آلمان تغییر دهند. تروت در آوریل ۱۹۴۴ در سفری به سوئیس با دیپلمات­‌های انگلیسی و آمریکایی ملاقات کرد تا از این مطلب شکایت کند که به نظر اکثر آلمانی­‌های ضد نازی، کشورهای آنگلوساکسون مملو از تعصبات بورژوایی و نظریه­‌پردازی ریاکارانه هستند. در مقابل اتحاد جماهیر شوروی ایده‌­ها و طرح­‌های سازنده‌­ای برای بازسازی آلمان ارائه می­‌کردند. تروت اظهار داشت که پس از سه سال جنگ با اتحاد جماهیر شوروی اکنون ورماخت احترام زیادی برای قوای جنگی ارتش سرخ قائل است و ادعا کرد که کمیته آلمان آزاد در مسکو، بین مردم آلمان و رژیم نازی فاصله انداخته و تأثیر زیادی بر آلمان گذاشته است.
ویلر بنت نوشته‌است که تروت طرفدار ارتش سرخ نبود بلکه کاری که قصد انجامش را داشت این بود که لندن و واشنگتن را وادار کند که دریک مسابقه مناصقه با مسکو که از نتیجه‌­اش سودی عاید آلمان نمی‌­شد، شرکت کنند. ولی قطعاً او طرفدار راه حل بلشویکی نبود. ویلر بنت نوشته‌است که تفکر حلقه کرایسا بسیار گیج‌­کننده بود اما آنها کمونیست نبودند. ویلر بنت چنین نتیجه‌­گیری کرده‌است که حقیقت دارد که تفکر آنها به جای غرب به سمت شرق معطوف شد، زیرا در توهمات غیرعملی ایده‌­آلیستی خود، به دنبال تحولی هم در روسیه و هم در آلمان بودند. اگر اتفاقی میفتاد، هر دو کشور دچار مشکلات مشترک زیادی می‌­شدند. مشکلاتی که امکان حل آن‌ها با معیارهای تثبیت شده بورژوایی غربی وجود نداشت، آن‌ها خواهان برخوردی کاملاً جدید بودند که نه استبدادی و نه دموکراتیک باشد، بلکه باید با بازگشت به معنویت (نه سنت­‌های کلیسایی) هدایت شود.