سم‌شناسی
چند مثال برای فهم بیشتر موضوع > ترکیبات اورگانوفسفره > انواع سموم فسفره آلی

انواع مختلف سموم فسفره آلی عبارتند از: مالاتیون Malathion، درتون Demeton، دیازینون Diazinon، دی کلروس Dichlorvos، موینفوس Mebinphos، دیپترکس Dipetrex، گوزاتیون Gusathion، فنتیون، تمفوس، پاراتیون Parathion، نالد، بایتکس، TEPP و DDVP(Dichlorovous)... که در اینجا توضیح کوتاهی دربارهٔ برخی آن‌ها ارائه می‌شود:
مالاتیون
حشره‌کشی مایع، روغنی و به رنگ زرد تا قهوه‌ای تیره است؛ دارای کمترین سم در میان جداشَونده‌های آلی فسفره است و به‌عنوان آفت‌کش در طیفی گسترده در کشاورزی استفاده می‌شود و نیز در برنامه‌های مبارزه با حشرات و بندپایان، به ویژه مالاریا و شپش سر و بدن انسان به کار می‌رود. TLV-TWA مالاتیون در هوا، برابر با ۱ میلی‌گرم در متر مکعب است.
پاراتیون مایعی است به رنگ زرد قهوه‌ای که در آب، تقریباً غیرمحلول و در بیشتر حلال‌های آلی، محلول می‌باشد. پاراتیون، سردسته حشره‌کش‌های آلی فسفره است که همه آن‌ها املاح آلی اسدی فسفریک یا مشتقات آن هستند و خاصیت مشترک همه آن‌ها مهار کردن آنزیم‌های کلین استراز در بدن است و چون تا کنون حشرات و کرم‌هایی که برای دفع آن‌ها از این سموم استفاده شده، در برابر آن‌ها مقاومتی از خود بروز نداده‌اند، این گروه حشره‌کش‌ها به‌طور وسیعی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
پاراتیون از نظر شیمیایی، تیوفسفات دودی اتیل پارانیتروفنیل بوده و به نام‌های دیگری همچون: فسفرنو Fosferno، فولیدول Folidol، مورفوس Morpjhis، تویوفوس Thiophos و سولفوس Sulphos... نیز مشهور است. اراتیون، جزء گروه ارگانوفسفره‌هایی است که از نظر L.D.50 در گروه پایین‌تر از mg/kg50 قرار دارد و فوق‌العاده سمی و حداکثر مجاز آن، mg/m3 1/۰ بوده و مقدار خطرناک آن، ۱/۰ گرم و مقدار کشنده آن برای انسان بالغ با وزن متوسط، بین ۵/۱ تا ۲ گرم است. TLV-TWA پاراتیون در هوا، برابر با ۰۵/۰ میلی‌گرم در متر مکعب است.
مسمومیت با پاراتیون، معمولاً در بین کارگران تهیه‌کننده سموم در کارخانه‌ها، کارگران سم‌پاشی و مصرف‌کنندگان مواد سم‌پاشی‌شده یا خوراکی‌ها و وسایل آلوده پیش می‌آید؛ گاهی نیز افراد به قصد خودکشی از این سم استفاده می‌کنند. در حال حاضر در ایران، بیشتر کشاورزان مصرف‌کننده سموم به‌دلیل نداشتن اطلاع صحیح از چگونگی مصرف و سمیت آن و نیز کسانی که به قصد خودکشی آن را می‌خورند در معرض خطر قرار دارند. مسمومیت ممکن است به دلیل نفوذ سم از راه پوست یا (در کارگران…) از راه تنفس و نیز از راه دستگاه گوارش در کسانی که به قصد خودکشی آن را می‌خوراند تولید شود؛ در هر حال، وارد شدن سم در بدن از راه خون به دستگاه عصبی رسیده و باعث مسمومیت می‌شود.
به‌طور کلی، پاراتیون از هر راهی که وارد بدن شود، بسته به غلظت سم وارده، می‌تواند عوارضی همچون: سریع‌شدن تنفس، سرگیجه، کند شدن نبض، سردرد، درد سینه و شکم، اسهال و عرق فراوان، تنگ شدن مردمک چشم و بی‌حرکتی، تشنج خفیف به شکل تکان‌های عضلانی، اختلالات بینایی، اغما و حتی مرگ را در پی داشته باشد.
پارا آکسون، صدهزاربرابر قوی‌تر از پاراتیون است. در بدن حشره، گوگرد سریعاً با اکسیژن تعویض می‌شود؛ ولی در بدن انسان برای این تعویض، زمان زیادی لازم است؛ از این رو به جای پارااکسون برای مبارزه با حشرات، از پاراتیون استفاده می‌شود.
اخیراً مصرف حشره‌کش‌های اورگانوکلرین به‌دلیل پایداری و ترس از اثرات درازمدت آت‌ها کاهش یافته‌است. عدم مصرف د.د. ت، بیشتر به دلیل بازتاب محیطی آن بر حیات وحش است تا اثرگذاری سمیِ ظاهراً ناچیز آن بر انسان. ترکیبات اورگانوفسفره-که جایگزین حشره‌کش‌های اورگانو کلرین شدند-گرچه دارای پایداری کمتری بودند؛ اما میزان سم آن‌ها در پستانداران، بیشتر و شاید صدبرابر ترکیبات اورگانوکلرین است؛ برای مثال، ترکیبات اورگانوفسفره، دلیل اصلی مسمومیت کارگران کشاورز در کالیفرنیا می‌باشد.
امروزه ترکیبات اورگانوفسفره بسیاری با شیوه عملکرد یکسان و سم‌زایی مشابه وجود دارند که به‌عنوان حشره‌کش به‌کار می‌روند؛ همان‌طور که قبلاً اشاره شد، ترکیبات ارگانوفسفره، سمی‌تر هستند و بیشتر از آفت‌کش‌های نوع ارگانوکلرین، باعث بیماری یا مرگ انسان‌ها می‌شوند. پاراتیون-که اولین بار در سال ۱۹۴۴ ساخته شد-یکی از پرمصرف‌ترین حشره‌کش‌های ارگانوفسفره بود که برخی از مهم‌ترین مسمومیت‌های گروهی به‌ثبت‌رسیده (جدول شماره ۱) و احتمالاً بسیاری از مسمومیت‌ها را به آن، نسبت می‌دهند.
پاراتیون در پستانداران، مسمومیت‌های شدیدی ایجاد می‌کند و به همین دلیل در موارد خاص، ترکیبات ارگانوفسفره‌ای با سمیت کمتر را جایگزین پاراتیون می‌نمایند؛ یکی از این نوع حشره‌کش‌ها مالاتیون است که به دلیل تفاوت شیوه متابولیسمش در حشرات و پستانداران، دارای دامنه اثرگذاری محدودتری نسبت به پاراتیون است؛ به هرحال، اثر ترکیبات ارگانوفسفره از نظر کیفی، مشابه یکدیگرند به‌طوری‌که این ترکیبات را می‌توان یکجا مورد بررسی قرار داد.
تعداد این حشره‌کش‌ها فوق‌العاده زیاد بوده و از آن‌ها در کشاورزی و برای دفع حشرات و کرم‌ها استفاده می‌شود؛ بعضی از آن‌ها مانند پاراتیون، از راه تماس و برخی دیگر، مانند دمتون، از راه داخلی (خوراکی)، اثر سمی خود را اِعمال می‌کنند. از حشره‌کش‌های فسفردار آلی برای سم‌پاشی درختان میوه، گیاهان تزیینی، چمن، مزارع کشت پنبه و حتی برای نابودی پشه و مگس و پارازیت‌های حیوانات و پرندگان نیز استفاده می‌کنند.
متأسفانه این مواد، روی انسان، اثر سمی شدیدی دارند و در اوایل استفاده از آن‌ها-که هنوز تدابیر حفاظتی کافی به کار نمی‌رفت-موارد مسمومیت زیادی دیده می‌شد. این سموم، نه تنها ممکن است که از راه خوراکی وارد بدن شده و باعث مسمومیت شوند، بلکه از راه تنفس و پوست سالم نیز وارد بدن می‌شوند؛ به علاوه، آستانه سمیت آن‌ها فاصله زیادی با آستانه کشندگی ندارد و در نتیجه، مسمومیت‌های خطرناک به سرعت و سهولت، پیش می‌آید.
دیازینون
دیازینون، ترکیبی است که دارای اثر حشره‌کشی و قارچ‌کشی طیف گسترده‌ای است؛ خالص آن، مایعی روغنی و بی‌رنگ است و یکی از کاربردهای آن، کنترل سوسک‌ها و به ویژه گونه‌هایی است که در برابر حشره‌کش‌های کلره، مقاوم هستند. این ماده در کشاورزی نیز مصرف دارد. TLV-TWA دیازینون در هوا، برابر با ۰۱/۰ میلی‌گرم در متر مکعب است.