stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ژئوفیزیک قانونی

ژئوفیزیک قانونی (انگلیسی: Forensic geophysics) شاخه‌ای از علوم قانونی است و به مطالعه، جستجو، مکان‌یابی و نقشه‌برداری از اشیاء یا عناصر مدفون در زیر خاک یا آب با استفاده از ابزارهای ژئوفیزیک برای اهداف قانونی می‌پردازد. تکنیک‌های ژئوفیزیکی مختلفی برای تحقیقات در پزشکی قانونی وجود دارد که در آن نشانه‌هایی مدفون شده‌اند (از سلاح‌ها یا بشکه‌های فلزی گرفته تا دفن انسان‌ها و سنگرها). روش‌های ژئوفیزیکی پتانسیل کمک به جستجو و بازیابی این نشانه‌ها را دارند، زیرا می‌توانند به‌طور غیرمخرب و سریع مناطق وسیعی را که در آن یک نشانه مشکوک، دفن غیرقانونی یا پنهان شده است، بررسی کنند. هنگامی که در سطح زیرین خاک تفاوت خواص فیزیکی بین یک نشانه و ماده‌ای که در آن دفن شده است وجود داشته باشد، می‌توان دقیقاً محل پنهان شدن نشانه را مشخص کرد. ژئوفیزیک قانونی یک تکنیک در حال تکامل است که در حال افزایش محبوبیت و اعتبار در اجرای قانون است.
اشیاء جستجوشده شامل قبرهای مخفی قربانیان قتل می‌شود. همچنین شامل دفن‌های بدون علامت در قبرستان‌ها و گورستان‌ها، سلاح‌های مورد استفاده در فعالیت‌های مجرمانه و جرایم زیست‌محیطی است که به‌طور غیرقانونی موادی بر روی زمین ریخته می‌شود.
تکنیک‌های مختلف ژئوفیزیک وجود دارد که می‌توان از آن‌ها برای شناسایی یک شیء مدفون شده نزدیک به سطح زمین استفاده کرد. قبل از بررسی‌های ژئوفیزیک آزمایشی باید یک مطالعه کامل (شامل نقشه‌ها)، بررسی ابزار، شناسایی سایت و مطالعات کنترلی انجام شود و سپس بررسی‌های ژئوفیزیکی کامل در تحقیقات مرحله‌ای انجام شود. همچنین توجه داشته باشید که باید از سایر تکنیک‌های جستجو برای اولویت‌بندی مناطق مشکوک، برای مثال سگ‌های جسدیاب یا ژئومورفولوژیست‌های قانونی، استفاده شود.
زگیل‌داران

| زگیل‌داران | زگیل‌داران |
| --- | --- |
زگیل‌داران، Phacochoerus: زگیل‌داران، Phacochoerus
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جفت‌سم‌سانان
تیره:: گرازان
سرده:: Phacochoerus
زگیل‌داران (نام علمی: Phacochoerus) نام یک سرده از خانواده گرازان است. فاکوچئروس یک سرده از خانواده خوک‌سانان است که معمولاً با نام گراز وحشی شناخته می‌شود. این حیوانات در زیستگاه‌های باز و نیمه‌باز، حتی در مناطق بسیار خشک، در آفریقای جنوب صحرا زندگی می‌کنند. دو گونه از گرازهای وحشی که پیش‌تر تحت نام علمی Phacochoerus aethiopicus یک گونه تلقی می‌شدند، اکنون به دو گونه تقسیم شده‌اند: گراز وحشی صحرایی که همچنان با نام علمی Phacochoerus aethiopicus شناخته می‌شود و گراز وحشی معمولی (Phacochoerus africanus) که گونه‌ای شناخته‌شده‌تر و گسترده‌تر است.
بدن گرازهای وحشی از دور عمدتاً بدون مو به نظر می‌رسد، اگرچه آن‌ها پوشیده از موهای زبر هستند و تنها نوار مویی در طول پشت و دسته‌هایی روی صورت و دم آن‌ها قابل مشاهده است. نام انگلیسی warthog به معنای «گراز زگیلی» به زائده‌های روی صورت این حیوان اشاره دارد که در نرها بسیار برجسته‌تر است. نرها همچنین دارای عاج‌های بسیار بزرگی هستند که طول آن‌ها بین ۲۵ تا ۶۴ سانتی‌متر می‌رسد، در حالی که عاج ماده‌ها همیشه کوچک‌تر است. این حیوانات عمدتاً گیاه‌خواری هستند، اما مانند سایر اعضای خانواده خوک‌سانان، به‌صورت فرصت‌طلبانه از بی‌مهرگان، حیوانات کوچک و حتی مردار تغذیه می‌کنند.
اگرچه هر دو گونه گراز وحشی در حال حاضر نسبتاً رایج و پراکنده هستند و طبق طبقه‌بندی اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در وضعیت کمترین نگرانی قرار دارند، زیرگونه‌ای از گراز زگیل‌دار بیابانی با نام «گراز کیپ» (P. a. aethiopicus) در حدود سال ۱۸۶۵ منقرض شده است. این نشان می‌دهد که با وجود گستردگی و سازگاری این حیوانات، برخی از زیرگونه‌های آن‌ها به‌دلیل شرایط خاص زیست‌محیطی و انسانی از بین رفته‌اند.
نبرد خالخین گل

نبرد خالخین گل سلسله‌ای از درگیری‌های نظامی بود که مهم‌ترین نبرد در طول جنگ‌های مرزی شوروی و ژاپن میان امپراتوری ژاپن و مانچوکوئو در برابر اتحاد جماهیر شوروی و مغولستان در سال ۱۹۳۹ میلادی به حساب می‌آید. این نبرد به واسطه رود خالخین که در نزدیکی محل وقوع آن قرار داشت به نبرد خالخین گل معروف شده‌است. در ژاپن اما این نبرد را تحت عنوان حادثه نومونهان (به ژاپنی: ノモンハン事件) می‌نامند زیرا مهم‌ترین کشمکش این نبرد در روستایی به همین نام واقع در مغولستان داخلی روی داد. این نبرد در نهایت به شکست ارتش ششم ژاپن و عقب‌نشینی آن از منطقه مورد مناقشه منجر گشت.
پیش زمینه

امپراتوری ژاپن اواخر دهه ۱۹۳۰ سلطه خود بر منچوری را تکمیل نمود و یک دولت دست‌نشانده به نام مانچوکوئو در این ناحیه بر قرار ساخت. ادعای ارضی ژاپن موجب آغاز درگیری آن با جمهوری خلق مغولستان، دولت اقماری شوروی شد. طرف ژاپنی مدعی بود مرز بین طرفین مانچوکوئو و مغولستان رود خالخین است اما مغولستان و شوروی اصرار داشتند مرز ۱۶ کیلومتر به سمت شرق رود و در حومه شرقی روستای نومونهان قرار دارد.
ارتش کوانتونگ نیروی اصلی ژاپن در مانچوکوئو بود و برخی از بهترین یگان‌های ژاپنی را در اختیار داشت. این نیرو تمایل داشت در طرف مقابل سپاه ۵۷ ویژه ارتش سرخ از منطقه نظامی فرا بایکال مسئول دفاع از مرز سیبری و منچوری بود.
ترکیب یگان‌ها

ترکیب یگان‌های ارتش سرخ در نبرد خالخین گل (ژوئیه ۱۹۳۹):
جبهه فرابایکال - سرلشکر ایوان کونف:
سپاه ۵۷ ویژه:
لشکر سی و ششم تفنگ‌دار موتوریزه
تیپ ۷ زرهی
تیپ ۸ زرهی
تیپ ۹ زرهی
تیپ ۱۱ تانک
تیپ ۶ سواره‌نظام
نیروی زمینی مغولستان - مارشال خرلوگین چویبالسان:
لشکر یکم سواره‌نظام
لشکر دوم سواره‌نظام
لشکر سوم سواره‌نظام
لشکر چهارم سواره‌نظام
لشکر پنجم سواره‌نظام
لشکر ششم سواره‌نظام
لشکر هفتم سواره‌نظام
لشکر هشتم سواره‌نظام
تیپ ۱ زرهی
لشکر پنجاه و هفتم تفنگ‌دار
لشکر هشتاد و دوم تفنگ‌دار
تیپ ۵ مسلسل
تیپ ۶ تانک
آغاز درگیری‌ها

روز ۱۱ مه ۱۹۳۹ یک گروه ۷۰ تا ۹۰ نفره از سربازان مغولستانی در جستجوی چراگاه‌هایی برای اسب‌های خود با گذشتن از رود خالخین، وارد منطقه مورد تنش شدند. نیروهای مانچوکوئو به سرعت با مغولستانی‌ها درگیر شده و پس از زد و خوردی کوتاه آن‌ها را به آن سوی رود عقب راندند. چند روز بعد، ۱۳ مه مغولستانی‌ها با نیرویی بزرگتر بازگشتند و این بار نیروهای مانچوکوئو نتوانستند آن‌ها را وادار به عقب‌نشینی کنند. روز بعد نیروهای ژاپنی تعدادی از سربازان خود را به سوی نقطه درگیری فرستادند که آن‌ها نیز نهایتاً در ۲۸ مه توسط نیروهای متحد مغولستان و شوروی به محاصره افتاده و منهدم شدند. در این درگیری ۶۳ درصد نیروهای اعزامی ژاپنی از دست رفتند که شامل ۹۷ سرباز، یک افسر و ۳۳ مجروح می‌شد.
شوروی ۲ ژوئن ژنرال گئورگی ژوکوف را به فرماندهی نیروهای خود در این منطقه منصوب کرد و وظیفه گونه‌ای از مقابله با ژاپنی‌ها که دیگر فکر درآویختن با ارتش سرخ به سرشان نزند، را به او محول ساخت. ژوکوف پس از رسیدن به منطقه با اوضاع آشفته نیروها، بی‌اطلاعی فرماندهی پیشین از شرایط میدانی و توان و قصد ژاپنی‌ها و عدم ارتباط و هماهنگی با نیروهای مغولستانی مواجه شد. او در نخستین اقدام درخواست نیروی کمکی در زمینه نیروی هوایی، زرهی و توپخانه کرد. با توجه به نیاز فراوان به ادوات ترابری جهت پشتیبانی از این نیروها، در ابتدا ۱۰۰۰ تانکر سوخت و بیش از ۱۶۰۰ کامیون باری از فاصله ۷۵۰ کیلومتری از مراکز تدارکاتی به خط مقدم گسیل شد. مدتی بعد ۱۶۲۵ خودروی دیگر نیز از بخش اروپایی روسیه تأمین گردید.
روزهای پایانی ماه ژوئن شاهد درگیری هوایی جنگنده‌های دو طرف با حضور بهترین خلبانان آن‌ها بر فراز اراضی مغولستان بود. شوروی مدعی شد بین ۲۲ تا ۲۶ ماه ژوئن، شصت و چهار جنگنده ژاپنی را ساقط کرده‌است. در تلافی روز ۲۷ ژوئن، هنگ دوم نیروی هوایی ژاپن پایگاه نیروی هوایی شوروی در تامتساک-بولاک را بمباران کرد. این حمله بدون مجوز فرماندهی عالی نیروی زمینی ژاپن اتفاق افتاد. با اطلاع از این حادثه، قرارگاه نیروی زمینی ژاپن در توکیو به نیروی هوایی دستور داد تا چنین اقدامی را دیگر تکرار نکند.
تا ماه ژوئیه ژاپنی‌ها عددی بالغ ۳۸ هزار نفر را با پشتیبانی ۱۳۵ تانک و ۲۲۵ هواگرد در جانب شرقی رود خالخین گل متمرکز کردند. در طرف مقابل نیروهای مشترک مغولستان و شوروی نیز به ۱۲ هزار پانصد تن به همراه ۱۸۵ تانک و ۲۲۵ خودروی زرهی می‌رسید. تانک‌های شوروی از مدل‌های تی-۲۶، بی‌تی-۵ و بی‌تی-۷ بودند. درحالی‌که تانک‌های ژاپنی عموماً از تانک‌های نوع-۹۷ و تانک متوسط نوع-۸۹ تشکیل می‌شدند.
تهاجم نیروهای ژاپنی

ژاپنی‌ها تهاجم خود را روز دوم ماه ژوئیه با پیاده‌نظام و تانک‌های خود آغاز کردند و توانستند به سرعت به رودخانه برسند. مهاجمان روز بعد با قرار دادن پل شناور بر رود در نزدیکی کوه بایین-تساگان، به همراه ۱۰ هزار نیرو، ۱۰۰ توپ و ۶۰ توپ ضد تانک از آن عبور کردند. مدافعان مغول در این موضع و مواضع جانب شرقی رود تنها هزار نفر و پنجاه توپ از لشکر ششم سواره‌نظام بودند. نیروهای ژاپنی با تصرف کوه بایین-تساگان، شروع به پیشروی به سمت جنوب در کرانه غربی رود کردند. ژوکوف برای جلوگیری از به محاصره درآمدن نیروهایش در جانب شرقی رود، نیرویی شامل ۴۵۰ تانک و خودرو زره‌پوش را برای ضد حمله از سه محور گسیل داشت. این نیروها شامل هنگ ۱۱ تانک با ۱۵۰ تانک، هنگ ۷ زرهی با ۱۵۴ خودروی زرهی و گردان ۸ زرهی مغولستان با توپ‌های ۴۵ میلی‌متری بودند. هنگ ۱۱ تانک مسئول حمله از جناح شمالی با حمایت تیپ ۲۴ موتوریزه که خود از جانب شمال غربی با حمایت توپخانه یورش می‌آورد، بود. هنگ ۷ زرهی نیز میباست از جانب جنوبی با حمایت یک گردان زرهی از لشکر هشتم سواره نظام مغولستان، به حمله می‌پرداخت. توپ‌های سنگین تیپ ۱۸۵ توپخانه نیز جهت حمایت از تهاجم به بایین-تساگان و هنگ ۹ موتوریزه در گذرگاه رود، وارد میدان نبرد شده بودند.
ساعت هفت صبح ۴ ژوئیه نیروی هوایی و توپخانه شوروی شروع به کوبیدن مواضع ژاپنی‌ها کردند. ساعت ۹ صبح هنگ ۱۱ تانک حرکت و ساعت ۱۰:۴۵ تهاجم خود را آغاز کرد. با عدم کفایت تسلیحات ضد تانک ژاپنی، نیروهای ارتش سرخ شروع به تسلط بر اراضی کردند. ژاپنی‌ها روز بعد دست به یک ضد حمله زدند که زیر آتش توپخانه و بمب‌افکن‌های شوروی به جایی نرسید. این بمب‌افکن‌ها همچنین توانستند با موفقیت پل شناور را نیز قطع کنند. بدین شکل ژنرال کوماتسوبارا شب همان روز دستور به عقب‌نشینی داد و ژاپنی‌ها تا فردا به جانب شرقی رود عقب رانده شدند. مهندسان رزمی ژاپنی جهت جلوگیری از عبور تانک‌های شوروی از پل‌های شناور، آن را منهدم نمودند تا تعداد زیادی از نیروهایشان که همچنان در جانب غربی رود بودند، چاره‌ای جز شنا برای گذر از آن نداشته باشند. با وجود این که قرارگاه ژنرال کوماتسوبارا قادر به عبور از رود گردید، صدها نفر از نیروهای او در آن غرق و قریب به ده هزار نفر پشت سر جا گذاشته شدند.
در طول این درگیری‌ها نیروهای ژاپنی ۴۹ تانک و روس‌ها ۷۷ تانک و ۴۵ خودرو زره پوش را از دست دادند. در طول دو هفته بعد طرفین در جبهه‌ای به عرض چهار کیلومتر در اطراف خالخین گل مشغول زد و خورد بودند.
ژوکوف که نیروهایش قریب به ۸۰۰ کیلومتر از مراکز آذوقه و مهمات خود دور شده بودند، ناوگانی از ۲٬۶۰۰ کامیون را مأمور رساندن تدارکات کرد اما در طرف مقابل ژاپنی‌ها که توان موتوری بالایی نداشتند، از کمبود تدارکات رنج می‌بردند. ۲۴ ژوئیه ژاپنی‌ها یک تهاجم همه‌جانبه دیگر را برای اشغال پل کاواتاما آغاز کردند. در این تهاجم توپخانه نیروی زمینی ژاپن گلوله‌باران سنگینی را جهت پیش‌روی نیروها صورت داد؛ آنچنان که نیمی از ذخیره توپخانه ارتش ژاپن تنها در دو روز استفاده شد. علی‌رغم این گلوله‌باران سنگین و پیش‌روی‌های اولیه، نیروهای شوروی توانستند خطوط خود را حفظ کنند و با افزایش تلفات و کمبود مهمات نیروهای ژاپنی مجبور به توقف حمله شدند. تا این زمان ژاپنی‌ها با وجود از دست دادن ۵٬۰۰۰ نفر، هیچ موفقیت خاصی کسب نکرده بودند و در مقابل ارتش سرخ با وجود تلفات بیشتر، توانسته بود از پیش‌روی ژاپنی‌ها جلوگیری کند که به دلیل برتری عددی روس‌ها جایگزینی این تلفات کار سختی نبود.
بنا بر ادعای ارتش سرخ در درگیری‌های ۲۳ ژوئیه تا ۴ اوت، نیروی هوایی ژاپن ۱۱۶ هواگرد خود را از دست داد.
پیامدها

فرماندهان نیروی زمینی ژاپن که نمی‌توانستند این شکست را بپذیرند، دست به کار تهیه یک ضد حمله بردند. این امر با امضای پیمان آتش‌بس در مسکو لغو شد. یک ماه بعد در ۱۵ سپتامبر قرارداد صلح به صورت رسمی امضا گشت.
شکست در خالخین گل موجب از دست رفتن پایگاه حامیان تهاجم به شمال علیه شوروی در فرماندهی عالی ژاپن شد. تا تمرکز این کشور بر جنوب و منابع طبیعی موجود در جنوب شرقی آسیا و جزایر اقیانوس آرام قرار گیرد. انعقاد پیمان بی‌طرفی ژاپن و شوروی در ماه آوریل سال ۱۹۴۱، به تنش‌های مرزی بین دو طرف پایان پایان داد.
نیروهای ژاپنی در حال عبور از رود خالخین
خدمه تانک روسی بی‌تی-۵ در حال تسلیم به نیروهای ژاپنی
سربازان ژاپنی تسلیم شده به ارتش سرخ
ورزشکاران مستقل المپیک در المپیک

| المپیکی‌های مستقل در المپیک | المپیکی‌های مستقل در المپیک |
| --- | --- |
شناسه آی‌اوسی: IOP, IOA, OAR
مدال‌ها:  طلا ۳ نقره ۷ برنز ۱۲ مجموع ۲۲ 
حضورهای تابستانی: حضورهای تابستانی
۱۸۹۶ ۱۹۰۰ ۱۹۰۴ ۱۹۰۸ ۱۹۱۲ ۱۹۲۰ ۱۹۲۴ ۱۹۲۸ ۱۹۳۲ ۱۹۳۶ ۱۹۴۸ ۱۹۵۲ ۱۹۵۶ ۱۹۶۰ ۱۹۶۴ ۱۹۶۸ ۱۹۷۲ ۱۹۷۶ ۱۹۸۰ ۱۹۸۴ ۱۹۸۸ ۱۹۹۲ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴: ۱۸۹۶ ۱۹۰۰ ۱۹۰۴ ۱۹۰۸ ۱۹۱۲ ۱۹۲۰ ۱۹۲۴ ۱۹۲۸ ۱۹۳۲ ۱۹۳۶ ۱۹۴۸ ۱۹۵۲ ۱۹۵۶ ۱۹۶۰ ۱۹۶۴ ۱۹۶۸ ۱۹۷۲ ۱۹۷۶ ۱۹۸۰ ۱۹۸۴ ۱۹۸۸ ۱۹۹۲ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴
ورزشکاران به دلایل مختلف از جمله انتقال سیاسی، تحریم‌های بین‌المللی، تعلیق کمیته‌های ملی المپیک و دلسوزی به عنوان ورزشکاران مستقل المپیک در بازی‌های المپیک شرکت کرده‌اند. ورزشکاران مستقل از مقدونیه، تیمور شرقی، سودان جنوبی و کوراسائو به دلیل تغییرات ژئوپلیتیکی در سال‌های قبل از المپیک، عده‌ای از جمهوری فدرال یوگسلاوی (مونته‌نگرو و صربستان کنونی) در نتیجه تحریم‌های بین‌المللی، عده‌ای از هند و کویت به دلیل تعلیق کمیته ملی المپیک خود و عده‌ای هم از روسیه به دلیل نقض گسترده قوانین ضد دوپینگ به این تیم آمدند.
در المپیک ۱۹۹۲ و ۲۰۱۶، هر دو بار در تیراندازی، مدال‌های المپیک این تیم کسب شد. قوانین نام‌گذاری و کد کشور برای این ورزشکاران مستقل نامتناقض نبوده‌است. ورزشکاران مستقل پارالمپیک نیز با همان دلایل ورزشکاران مستقل المپیک در قالب این تیم در بازی‌های پارالمپیک شرکت کردند.
زمینه

قبل از بازی‌های بین‌المللی ۱۹۰۶، ورود به تیم‌هایی که توسط کمیته‌های ملی المپیک (NOC) نامزد شده بودند، محدود نبود. تیم‌های مختلط در برخی مسابقات تیمی به رقابت پرداختند.
بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۴۰ در بهار ۱۹۳۹ به گارمیش-پارتنکیرشن واگذار شد. همزمان با ادعاهای آلمان نازی در مورد چکسلواکی، برگزارکنندگان از به رسمیت شناختن کمیته المپیک چکسلواکی خودداری کردند. با این حال آنها آماده بودند تا به ورزشکاران این کشور اجازه دهند تا زیر پرچم المپیک شرکت کنند. در هر صورت، بازی‌ها به دلیل جنگ جهانی دوم لغو شد.
در جنگ سرد، برخی از ورزشکارانی که از کشورهای اروپای کمونیستی مهاجرت کردند، نتوانستند در المپیک شرکت کنند، زیرا کمیته المپیک کشور اصلی آنها نه آنها را در تیم خود می‌خواست و نه به آنها اجازه انتقال ملیت را می‌داد. برخی در سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۶ برای رقابت به عنوان انفرادی درخواست دادند، اما رد شد.
زمانی که گویان به تحریم المپیک ۱۹۷۶ پیوست، جیمز گیلکز دونده آن از کمیته بین‌المللی المپیک خواست تا به صورت انفرادی در مسابقات شرکت کند، اما با آن مخالفت شد.
کمیته بین‌المللی المپیک برای اولین بار شرایطی را برای ورزشکاران فراهم کرد تا در المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو تحت پرچم المپیک شرکت کنند. برخی از کمیته‌های ملی المپیک، عمدتاً از اروپای غربی، علیرغم حمایت دولت‌هایشان از تحریم آمریکا در اعتراض به تهاجم شوروی به افغانستان، مایل به شرکت در بازی‌ها بودند. کمیته ملی المپیک در استفاده از نمادهای ملی بدون تأیید دولت تردید داشت، بنابراین کمیته بین‌المللی المپیک این الزام را کاهش داد: ۱۴ کمیته ملی المپیک با پرچم المپیک رقابت می‌کردند، در حالی که سه کمیته ملی المپیک نیوزلند، اسپانیا و پرتغال، زیر پرچم کمیته ملی المپیک مربوط به خود به رقابت پرداختند.
المپیک تابستانی و زمستانی ۱۹۹۲ > شرکت‌کنندگان مستقل المپیک

در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، ورزشکارانی از جمهوری فدرال یوگسلاوی و جمهوری مقدونیه به عنوان شرکت‌کنندگان مستقل المپیک به رقابت پرداختند. ورزشکاران مقدونیه نمی‌توانستند زیر پرچم خود رقابت کنند زیرا کمیته ملی المپیک آنها تشکیل نشده بود. جمهوری فدرال یوگسلاوی (صربستان و مونته‌نگرو) تحت تحریم‌های سازمان ملل بود که این کشور را از شرکت در بازی‌های المپیک منع کرد. با این حال، هر یک از ورزشکاران یوگسلاوی اجازه داشتند به عنوان شرکت‌کنندگان مستقل المپیک شرکت کنند. ۵۸ ورزشکار به عنوان شرکت‌کنندگان مستقل المپیک با هم رقابت کردند و سه مدال کسب کردند.
| مدال | نام | ملیت | بازی‌ها | ورزش | رویدادها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 نقره | یاسنا شکاریچ |  جمهوری فدرال یوگسلاوی |  ۱۹۹۲ | تیراندازی | ۱۰ متر تپانچه بادی زنان |
| 3 برنز | آرانکا بیندر |  جمهوری فدرال یوگسلاوی |  ۱۹۹۲ | تیراندازی | ۱۰ متر تفنگ بادی زنان |
| 3 برنز | استوان پلتیکوسیچ |  جمهوری فدرال یوگسلاوی |  ۱۹۹۲ | تیراندازی | ۵۰ متر تفنگ درازکش مردان |
المپیک تابستانی و زمستانی ۱۹۹۲ > تیم متحد

مقالهٔ اصلی: تیم متحد در بازی‌های المپیک
ورزشکاران اتحاد جماهیر شوروی سابق (به جز کشورهای بالتیک) تحت پرچم المپیک در المپیک زمستانی ۱۹۹۲ و المپیک تابستانی ۱۹۹۲ به عنوان یک تیم متحد شرکت کردند.
المپیک تابستانی ۲۰۰۰

در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰، چهار ورزشکار از تیمور شرقی به عنوان ورزشکاران انفرادی المپیک در طول انتقال کشور به استقلال شرکت کردند.
المپیک تابستانی ۲۰۱۲

مقالهٔ اصلی: ورزشکاران مستقل در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲
چهار ورزشکار به عنوان ورزشکاران مستقل المپیک در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کردند.
پس از انحلال آنتیل هلند و پس از آن خروج کمیته ملی المپیک این کشور، سه ورزشکار از این کشور که به بازی‌ها راه یافته بودند، اجازه یافتند به‌طور مستقل در مسابقات شرکت کنند. چند نفر دیگر برای آروبا یا هلند رقابت کردند.
کمیته ملی المپیک سودان جنوبی در فاصله زمانی بین تشکیل این کشور و مسابقات مقدماتی المپیک ۲۰۱۲ ایجاد نشد. یک ورزشکار از سودان جنوبی به نام گور ماریال به بازی‌ها راه یافت و اجازه یافت به عنوان یک ورزشکار مستقل در مسابقات شرکت کند.
ورزشکاران کویت در اصل اجازه داشتند به عنوان ورزشکاران مستقل المپیک نیز شرکت کنند، زیرا کمیته ملی المپیک آنها به حالت تعلیق درآمده بود. با این حال، کمیته ملی المپیک دوباره برقرار شد و به ورزشکاران اجازه داد تا با پرچم خودشان رقابت کنند. ورزشکاران کویت در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰ و بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ با پرچم المپیک شرکت کردند.
المپیک زمستانی ۲۰۱۴

اتحادیه المپیک هند در دسامبر ۲۰۱۲ به دلیل مشکلاتی در روند انتخابات خود توسط کمیته بین‌المللی المپیک تعلیق شد. انتخابات جدید در ۹ فوریه ۲۰۱۴، دو روز پس از شروع بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ برنامه‌ریزی شد؛ بنابراین، سه ورزشکار هندی که به این بازی‌ها راه یافته بودند، قرار بود به عنوان شرکت‌کنندگان مستقل المپیک در این رقابت‌ها شرکت کنند.
شیوا کشاوان در ۸ و ۹ فوریه در مسابقات لژسواری شرکت کرد و مقام ۳۸ را کسب کرد. او در نهایت تنها ورزشکاری بود که به‌طور رسمی به عنوان یک شرکت‌کننده مستقل المپیک شرکت کرد.
در ۱۱ فوریه ۲۰۱۴، کمیته بین‌المللی المپیک پس از رای‌گیری نارایان راماچاندران، رئیس فدراسیون جهانی اسکواش، به عنوان رئیس جدید اتحادیه المپیک هند، اتحادیه المپیک هند را احیا کرد و به دو ورزشکار باقیمانده اجازه داد تا زیر پرچم هند به رقابت بپردازند. به عنوان ورزشکاران مستقل این اولین باری بود که در زمان برگزاری بازی‌های المپیک، چنین بازگشتی برای یک کمیته ملی المپیک رخ داد.
المپیک تابستانی ۲۰۱۶

اطلاعات بیشتر: ورزشکاران مستقل المپیک در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶، تیم پناهندگان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶، و روسیه در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶
ورزشکاران کویتی به صورت مستقل به رقابت پرداختند، زیرا کمیته المپیک کویت توسط کمیته بین‌المللی المپیک به دلیل دخالت دولت تعلیق شد. این دومین تعلیق در پنج سال گذشته بود. اولین تعلیق باعث شد که ورزشکاران کویتی مجبور شوند تحت پرچم المپیک به عنوان ورزشکاران کویت برای بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ شرکت کنند. فهد الدیهانی اولین ورزشکار مستقل المپیک شد که مدال طلا گرفت. مانند مدال‌آوران طلای تیم متحد در بازی‌های المپیک تابستانی و زمستانی ۱۹۹۲، سرود المپیک در مراسم اهدای مدال برای آنها پخش شد.
پناهندگان نیز اجازه داشتند در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ با پرچم المپیک تحت عنوان تیم پناهندگان المپیک شرکت کنند. برای این تیم ده ورزشکار از چهار کشور به رقابت پرداختند.
به دلیل دوپینگ گسترده تحت کنترل دولت در روسیه، اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی، فدراسیون دو و میدانی روسیه را در نوامبر ۲۰۱۵ به حالت تعلیق درآورد. در نتیجه، هیچ ورزشکار دو و میدانی روسی نمی‌توانست در مسابقات بین‌المللی، از جمله المپیک ۲۰۱۶، تا زمانی که این تعلیق لغو نشود، شرکت کند. اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی مسیری را برای ورزشکارانی که خارج از سیستم روسیه تمرین می‌کنند و می‌توانند خود را پاک نشان دهند و همچنین کسانی که در مبارزه با دوپینگ کمک کرده‌اند، اعلام کرد تا به عنوان ورزشکاران بی‌طرف در المپیک ۲۰۱۶ شرکت کنند. دو ورزشکار، داریا کلیشینا و یولیا استپانووا به عنوان اولین ورزشکاران مستقل انتخاب شدند.
اگرچه یولیا استپانووا به دلیل افشاگری‌هایش در خصوص برنامه دوپینگ سیستمی روسیه و به رسمیت شناختن «مشارکتش در حمایت و ارتقای ورزشکاران پاک» توسط کمیته بین‌المللی المپیک از سوی اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی انتخاب شد، اما در راستای تصمیم برای محرومیت همه ورزشکاران روسی، از سوی کمیته بین‌المللی المپیک محروم شد. با محکومیت‌های قبلی دوپینگ کمیته بین‌المللی المپیک همچنین این پیشنهاد را رد کرد که ورزشکاران «بی‌طرف» می‌توانند خارج از گزینش ملی رقابت کنند. کلیشینا متعاقباً تأیید شد که با رنگ‌های پرچم روسیه رقابت می‌کند، تنها شرکت‌کننده آنها در دو و میدانی در المپیک ۲۰۱۶.
| مدال | نام | ملیت | بازی‌ها | ورزش | رویداد |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 طلا | فهد الدیهانی |  کویت |  ۲۰۱۶ | تیراندازی | تراپ دوتایی مردان |
| 3 برنز | عبدالله الرشیدی |  کویت |  ۲۰۱۶ | تیراندازی | اسکیت مردان |
المپیک زمستانی ۲۰۱۸

در ۵ دسامبر ۲۰۱۷، کمیته بین‌المللی المپیک اعلام کرد که روسیه از بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ به دلیل برنامه دوپینگ تحت حمایت دولت محروم می‌شود. ورزشکاران روسی در صورتی که توسط هیئتی به ریاست والری فورنیرون و نمایندگانی از کمیته بین‌المللی المپیک، آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ و واحد دوپینگ اتحادیه جهانی فدراسیون‌های ورزشی تأیید شوند، مجاز به شرکت تحت پرچم المپیک به عنوان "ورزشکاران المپیک روسیه" (OAR) هستند.
| مدال | نام | ملیت | بازی‌ها | ورزش | رویداد |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 طلا | آلینا زاگیتووا |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکیت نمایشی | انفرادی زنان |
| 1 طلا | سرگی آندرونوف الکساندر بارابانوف پاول داتسوک ولادیسلاوف گاوریکوف میخائیل گریگونکو نیکیتا گوسف ایلیا کابلوکوف سرگی کالینین کیریل کاپریزوف بوگدان کیسلویچ واسیلی کوشچکین ایلیا کووالچوک الکسی مارچنکو سرگی موزیاکین نیکیتا نستروف نیکولای پروخورکین ایگور شستیورکین وادیم شیپاچیوف سرگی شیروکوف ایلیا سوروکین ایوان تلگین ویاچسلاف ووینوف ایگور یاکوفلف آرتیوم زوب آندری زوبارف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | هاکی روی یخ | مسابقات مردان |
| 2 نقره | میخائیل کولیادا یوگنیا مدودوا آلینا زاگیتوا اوگنیا تاراسووا ولادیمیر موروزوف ناتالیا زابیاکو الکساندر انبرت اکاترینا بوبرووا دمیتری سولوویف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکیت نمایشی | رویداد تیمی |
| 2 نقره | نیکیتا ترگوبوف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکلتون | مردان |
| 2 نقره | الکساندر بولشونوف الکسی چرووتکین آندری لارکوف دنیس اسپیتسوف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی صحرانوردی | ۴ × ۱۰ کیلومتر امدادی مردان |
| 2 نقره | الکساندر بولشونوف دنیس اسپیتسوف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی صحرانوردی | سرعتی تیمی مردان |
| 2 نقره | اوگنیا مدودوا |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکیت نمایشی | انفرادی زنان |
| 2 نقره | الکساندر بولشونوف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی صحرانوردی | ۵۰ کیلومتر کلاسیک مردان |
| 3 برنز | سمیون الیستراتوف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکیت سرعت مسیر کوتاه | اسکیت سرعتی مسیر کوتاه |
| 3 برنز | یولیا استوپاک |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی صحرانوردی | سرعتی زنان |
| 3 برنز | الکساندر بولشونوف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی صحرانوردی | سرعتی مردان |
| 3 برنز | دنیس اسپیتسوف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی صحرانوردی | ۱۵ کیلومتر آزاد مردان |
| 3 برنز | ناتالیا وورونینا |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکیت سرعت | ۵۰۰۰ متر زنان |
| 3 برنز | یولیا استوپاک آنا نچایوسکایا ناتالیا نیپریایوا آناستازیا کولشوا |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی صحرانوردی | ۴ × ۵ کیلومتر امدادی زنان |
| 3 برنز | ایلیا بوروف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی نمایشی | هوایی مردان |
| 3 برنز | سرگئی ریجک |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی نمایشی | اسکی کراس مردان |
| 3 برنز | آندری لارکوف |  روسیه |  ۲۰۱۸ | اسکی صحرانوردی | ۵۰ کیلومتر کلاسیک مردان |
المپیک تابستانی ۲۰۲۰

اطلاعات بیشتر: تیم پناهندگان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ و آراوسی (روسیه در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰)
تیم پناهندگان المپیک در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو ژاپن به عنوان شرکت‌کنندگان مستقل المپیک شرکت کرد. ۲۹ ورزشکار از ۱۲ رشته ورزشی و ۱۸ کشور برای این تیم به رقابت پرداختند. کد آی‌اوسی به مخفف فرانسوی "EOR" تغییر یافت که مخفف Équipe olympique des réfugiés است.
پس از تصمیم آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ، اعلام شد که روسیه با نام اختصاری "ROC" برگرفته از کلمه کمیته المپیک روسیه در مسابقات شرکت خواهد کرد و اعلام شد که پرچم روسیه با پرچم کمیته المپیک روسیه جایگزین خواهد شد. همچنین مجاز به استفاده از لباس‌های تیمی با رنگ‌های پرچم روسیه، آرم کمیته المپیک روسیه و با نام اختصاری ROC است.
ایستگاه متروی سلمان فارسی

| ایستگاه متروی سلمان فارسی> مشخصات | ایستگاه متروی سلمان فارسی> مشخصات |
| --- | --- |
مکان: اسلامشهر، بلوار بسیج، خیابان سلمان فارسی تهران
گرداننده: شرکت بهره‌برداری راه‌آهن شهری تهران و حومه (مترو)
خط(ها):  خط ۳ متروی تهران
تاریخچه: تاریخچه
باز شده: افتتاح نشده
ایستگاه مترو سلمان فارسی یکی از ایستگاه‌های در دست ساخت خط ۳ متروی تهران است که در شهر اسلامشهر قرار دارد. متروی اسلامشهر به طول ۱۵٫۵ کیلومتر در امتداد خط سه متروی تهران به صورت یکپارچه در حال اجرا است که در حال حاضر حفاری تونل بیش از ۸۰ درصد پیشرفت داشته‌است. به گفته شهردار اسلامشهر، مترو این شهر در امتداد خط ۳ متروی تهران کشیده شده‌است و به صورت یکپارچه بعد از بهره‌برداری به مردم اسلامشهر و جنوب غرب تهران خدمت‌رسانی خواهد کرد.
سید محمد اتابک

| سید محمد اتابک | سید محمد اتابک |
| --- | --- |
اتابک در ۱۴۰۳: اتابک در ۱۴۰۳
هشتمین وزیر صنعت، معدن و تجارت: هشتمین وزیر صنعت، معدن و تجارت
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۳۱ مرداد ۱۴۰۳: آغاز به کار  ۳۱ مرداد ۱۴۰۳
رئیس‌جمهور: مسعود پزشکیان
پس از: عباس علی‌آبادی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۷ (۶۵–۶۶ سال)
حزب سیاسی: بدون عضویت حزبی
تحصیلات: مهندسی عمران
محل تحصیل: دانشگاه میشیگان
هیئت دولت: دولت چهاردهم
سیّد محمّد اتابک (زادهٔ ۱۳۳۷) مدیر اجرایی ایرانی است که از سال ۱۴۰۳ به‌عنوان وزیر صنعت، معدن و تجارت در دولت مسعود پزشکیان فعالیت می‌کند.
اتابک کارشناس ارشد مهندسی عمران از دانشگاه میشیگان آمریکا است. وی با ۲۳۱ رأی از مجموع ۲۸۸ رأی مأخوذه، اعتماد نمایندگان مجلس را برای تصدی پست وزرات صنعت، معدن و تجارت کسب کرد و به عنوان وزیر صمت دولت چهاردهم جمهوری اسلامی ایران انتخاب شد.