اریش ردر
فرماندهی نیروی دریایی

در جریان رویدادهای موسوم به «رسوایی لومان» ماه اوت سال ۱۹۲۷ برنامه مخفی باز تسلیح نیروی دریایی لو رفت. تعدادی از سران ارشد نظامی از جمله وزیر دفاع و رئیس فرماندهی نیروی دریایی از مقام خود کناره‌گیری کردند. بدین شکل جا برای بالاتر رفتن ردر باز شد. پس از چندین بار حضور جلسه رایشس‌تاک، ردر روز ۱ اکتبر سال ۱۹۲۸ به درجه دریاسالار ترفیع گرفت و به عنوان رئیس فرماندهی نیروی دریایی، بالاترین مقام در این نیرو در این زمان، منصوب شد.
ردر پس از نشستن در این جایگاه، چندین تن از افسران ارشد نیروی دریایی را بازنشسته کرد؛ ظاهراً به این بهانه که فضا برای افسران جوان‌تر فراهم آید. با این وجود، از میان برداشته شدن این افراد در حقیقت بدین جهت دانسته شده است که ممکن بود آن‌ها در آینده اقتدار ردر را به چالش بکشند.
ردر در دوره خود سیاست توازن در بخش‌های مختلف را برای نیروی دریایی پیش گرفت. او به دنبال این بود که از هر گونه از شناورها تعدادی فراهم آید. او مجوز ایجاد ناوگانی از کشتی‌های باری را صادر کرد که می‌توانستند به رزم‌ناوهای کمکی تبدیل شوند. ردر هم به صورت مخفیانه اما محتاطانه‌تر از پیشینیان خود، برنامه توسعه او-بوت‌ها را ادامه داد.
ردر سازمانی می‌خواست که متشکل از نیرویی بسیار آموزش‌دیده و منظم باشد و اعضای آن از هر گونه فعالیت سیاسی دوری کنند. سخت‌گیری بسیاری برای عمل افراد تحت امرش داشت. او حتی در یک مورد فرمانی برای نحوه پوشش و رفتار همسران افسران صادر کرد. به صورت سرزده از پایگاه‌های دو افتاده بازدید می‌کرد.
با وجود مواضع پیشین، ردر از به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست استقبال کرد. روز ۲ فوریه سال ۱۹۳۳، سه روز پس از برگزیده شدن آدولف هیتلر به عنوان صدراعظم، با او برای نخستین بار دیدار کرد. هیتلر را «مردی خارق‌العاده که برای رهبری به زاده شده است» توصیف می‌کرد. هیتلر هم از این که کسی چون ردر نیروی دریایی را فرماندهی می‌کند راضی بود؛ چرا که او را فردی بی‌خطر و در عین حال توانمند و همچنین هم‌سوی برنامه‌های خود می‌دید.
هیتلر روز بعد، ۲ فوریه، به ردر گفت خواهان هم‌زیستی مسالمت‌آمیز با بریتانیا است. ردر دستور گرفت نیروی دریایی آلمان را برای جنگ با شوروی و فرانسه، محتمل‌ترین دشمنان، آماده کند. سال ۱۹۳۵ آلمان هیتلر محدودیت‌های پیمان ورسای را علناً زیر پا گذاشت، عنوان ردر به «فرمانده کل کریگس‌مارینه» تغییر کرد و برنامه ساخت‌وساز او در کریگس‌مارینه از ماه مارس به شکل جدی آغاز شد. ماه ژوئن همان سال یک پیمان دریایی با بریتانیا به امضا رسید که بر اساس آن آلمان اجازه داشت معادل ۳۵ درصد از کل تناژ نیروی دریایی بریتانیا برای خود شناور بسازد. البته او-بوت‌ها استثنا بودند و آلمان می‌توانست تناژ برابری با زیردریایی‌های بریتانیایی داشته باشد. ردر مشعوف از این دستاورد بود چرا که امکان به پا شدن یک رقابت دریایی بریتانیا را از بین می‌برد. ردر به اندازه‌ای پیش رفت که هر گونه اشاره به امکان جنگ دریایی با بریتانیا را در طرح‌های مطالعاتی و برنامه‌ریزی‌های ستادی ممنوع کرد. ردر و هیتلر تصور می‌کردند هیچ جنگی با بریتانیا رخ نخواهد داد.
هیتلر روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۳۶ ردر را به درجه دریابد ترفیع داد. ردر سال ۱۹۳۷ به عنوان عضو افتخاری به حزب ناسیونال سوسیالیست پیوست. در مدت این دو سال چندین نبردناو و رزم‌ناو و تعداد بیشتری ناوشکن و او-بوت ساخته شد. ناوگان یکم او-بوت به فرماندهی کارل دونیتس پدید آمد. با تمام این‌ها هیتلر از سرعت رشد کریگس‌مارینه راضی نبود و از سال ۱۹۳۸ شروع به انتقاد از ردر کرد. ردر اعلام کرد همزمان بودن برنامه گسترش کریگس‌مارینه با ساخت‌وسازهای عمومی دیگر دولت، نیروی کار و مواد اولیه کافی را از او دریغ کرده است. به هر حال هیتلر پذیرای این دلایل نبود. در میان چیزهای دیگر، او خواهان افزایش ظرفیت کارخانه‌های کشتی‌سازی، ورود او-بوت نوع ۷ به تولید انبوه و آماده شده دو نبردناو تا سال ۱۹۴۰ بود. به دستور ردر، ستاد عالی کریگس‌مارینه درخواست کرد تمام پروژه‌های غیرنظامی متوقف شود تا نیروی کار لازم آزاد شود که مورد پذیرش قرار نگرفت. نتیجتاً کار ساخت‌وساز کریگس‌مارینه به کندی و عقب‌تر از برنامه مقرر شده پیش رفت. ردر از این زمان به فکر استعفا افتاد. به هر حال هیتلر در نهایت به ردر گفت که تا سال ۱۹۴۶ به کریگس‌مارینه نیاز نخواهد داشت.
متعاقباً برنامه ساخت‌وساز جدیدی از طرف کریگس‌مارینه موسوم به «طرح ست» (Z-Plan) روز ۱۷ ژانویه سال ۱۹۳۹ به هیتلر ارائه شد که برای سال ۱۹۴۷ هدف‌گذاری کرده بود. بر این اساس آلمان ۱۰ نبردناو، ۴ ناوهواپیمابر، ۱۵ رزم‌ناو زرهی، ۵ رزم‌ناو سنگین، ۴۴ رزم‌ناو سبک‌تر، ۶۸ ناوشکن و ۲۴۹ او-بوت می‌داشت. هیتلر روز ۲۷ ژانویه آن را تأیید کرد و ساخت‌وساز در کریگس‌مارینه را بر دو نیروی دیگر اولویت داد. رابطه ردر و هیتلر دوباره خوب شد و پیشوا او را روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۹ به درجه بزرگ‌دریابد ترفیع داد. ردر پنجمین نفر در تاریخ آلمان بود که به این درجه نائل می‌آمد.
رابطه خوب با پیشوا مدت زیادی به طول نینجامید. میانه سال ۱۹۳۹ مشخص شد فردی که آلوین آلبرشت، آجودان جدید نیروی دریایی هیتلر با آن ازدواج کرده است رابطه نامشروعی با شخص دیگری دارد. ردر از هیتلر خواست آلبرشت را عزل کند وگرنه از مقام خود استعفا خواهد داد. به هر حال هیتلر چنین نکرد. ردر استعفا نداد و به اختیار خودش آلبرشت را برکنار و از کریگس‌مارینه اخراج کرد. هیتلر روز بعد آلبرشت را به عنوان آجودان شخصی خود برگزید. هیتلر دعوت کریگس‌مارینه برای حضور در مراسم به آب انداختن یک شناور در روز ۱ ژوئیه را رد کرد.