stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حمیدرضا اردلان

| حمیدرضا اردلان | حمیدرضا اردلان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۳۸ سنندج،  ایران
ملیت:  ایران
تحصیلات: دکترا
پیشه(ها): موسیقی، تئاتر، هنرهای عروسکی
شناخته‌شده برای: ریاست کمیته حفاظت از میراث یونیما، آهنگساز سبک ترانس مدرن، پژوهش و گردآوری مجموعه‌ای گسترده از میراث آیین‌های نمایشی و موسیقایی
آثار برجسته: کتاب :مرشدان پرده خوان ایران
سبک: ترانس مدرن
جوایز: جایزه جلال ستاری به پاس فعالیت‌ها و تحقیقات تاثیرگذارش در زمینه نمایش‌های آیینی سنتی و عروسکی
حمیدرضا اردلان متولد ۱۳۳۸ در سنندج آهنگساز، پژوهشگر موسیقی، تئاتر، هنرهای عروسکی و استاد دانشگاه است.
بهترين اتفاق هنری نمايش عروسكی در اين سال برگزاری دومين فستيوال بين‌المللی نمايش عروسكی در تهران است كه بسيار پر بارتر از سال پيش برگزار گشت و ويژه‌ترين نمايش ايران در اين جشنواره نمايش سنجاقك و سنگ سياه به كارگردانی حميدرضا اردلان بود كه به دليل نوع نگاه خاص به نمايش عروسكی كه حاصل خصلت دانشجویی و بی‌باكی اين قشر در استفاده و نوآوری در تكنيك می‌باشد، بسيار مورد توجه قرار گرفت.
زندگی‌نامه

فعالیت هنری خود را با یادگیری موسیقی و تئاتر از سال ۱۳۴۵ آغاز و از سال ۱۳۶۴ فعالیت حرفه‌ای خود را در زمینه تئاتر عروسکی و موسیقی شروع کرد. او تحصیلات آکادمیک خود را تا پایه دکترا با تخصص‌های فلسفه و اتیمولوژی، موسیقی و تئاتر ادامه داد. حمید رضا اردلان، رئیس سابق یونیمای ایران (اتحادیه بین‌المللی نمایشگران عروسکی)، دارنده کرسی مدیریت جهانی یونیما و ریاست کمیته حفاظت از میراث این اتحادیه، تا به حال بیش از ۶۰ اجرا در زمینه تئاتر و تئاتر عروسکی در سراسر جهان انجام داده‌ و از تأثیرگذارترین هنرمندان تئاتر به ویژه نمایش‌های عروسکی است.
او بنیان‌گذار گروه جمع نمایشگران حروف و عروسک (Alphabet and Puppet Theatre) است. در حوزه موسیقی، آهنگساز روش ترانس مدرن و بنیان‌گذار ارکستر تجربی تهران است. ترانس مدرنیسم یک جنبش فرهنگی است که بنیان‌گذار آن انریک دوسل است.
تئاتر ترانس مدرن، قصد گذر از تئاتر مدرن را دارد و در عین حال می‌خواهد در دنیای معاصر حضور داشته باشد، این حضور از ویژگی‌های آیینی برخوردار است و مخاطب آن صرفاً انسان‌ها نیستند، اشیا و به ویژه عروسک‌ها می‌توانند مخاطب این تئاتر باشند. اردلان چندی پیش کارگاهی را با عنوان «هنر ترانس مدرن و آرای فلاسفه مدرن» برگزار و در این کارگاه، تئاتر ترانس مدرن را تبیین کرد و حاصل این کارگاه به شکل‌گیری یک نمایش به شیوه تئاتر ترانس مدرن انجامید. ترانس به معنی گذر است. ما می‌توانیم به این موضوع بیندیشیم که از هنر رایج گذر کنیم و به هنری آیینی و معاصر روی آوریم.
هنری که بتواند مخاطب را یاری رساند تا در مقام انسان از خود، طبیعت و کل هستی مراقبت کند یا اساساً دوباره به هستی ناب ملحق شود. در این تئاتر هر کس یا هر شیئی می‌تواند نقش ایفا کند، به عنوان بخشی از هستی و در نهایت تئاتر ترانس مدرن می‌خواهد خود یا تئاتر یا به‌طور کلی هنر را به عنوان یک حرفه قلمداد نکند. نظریه هنر ترانس مدرن و تئاتر پلاکارد در نمایش و تئوری تکرار و تذکر در موسیقی جزو اندیشه‌های دهه اخیر حمیدرضا اردلان است.
تالیفات > کتاب

مجموعه مقالات چهارمین سمینار بین‌المللی نمایش‌های آیینی و سنتی
دفتر پژوهش ۱ (مجموعه مقالات)
مرشدان پرده‌خوان ایران(۳۰ جلدکتاب)
عبدالله موحد

عبدالله موحد اردبیلی (زادهٔ ۲۹ اسفند 1318) کشتی‌گیر بازنشسته کشتی آزاد میان‌وزن اهل ایران است. وی با ۶ مدال طلای جهان و المپیک در جایگاه دوم فهرست مشاهیر کشتی ایران بعد از حمید سوریان و جایگاه یازدهم تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی برای قهرمانان کشتی آزاد در سدهٔ بیستم قرار دارد.
اوج فعالیت ورزشی موحد در سال ۱۹۶۸ و در المپیک مکزیکو سیتی بود که یک مدال طلا برای ایران به‌دست‌آورد. اما به دلیل آسیب شانه از تکرار این موفقیت در المپیک ۱۹۷۲ بازماندهمچنین او به خاطر نبوسیدن دست محمدرضا شاه پهلوی از کشتی برای همیشه کنارگیری کرد. او کمی بعد به آمریکا رفت اما حاضر نشد به مربی‌گری برای ورزشکاران آن کشور بپردازد چرا که غرورش اجازه نمی‌داد تا فنونی را به شاگردان (آمریکایی) آموزش دهد که علیه کشتی‌گیران ایرانی استفاده کنند.
زندگی‌نامه

پدر عبدالله موحد، مجتبی فضلی‌زاده معلم منضبط و سخت‌گیر اردبیلی‌تبار بود که به بابلسر رهسپار شد و در اوایل سال ۱۳۰۰ با خانمی از اهالی بندر انزلی ازدواج نمود. نخستین فرزند آن‌ها ابوالفضل نام داشت. پس از ابوالفضل آن‌ها صاحب ۶ پسر و یک دختر شدند. وقتی مقرر گشت همهٔ مردم ایران صاحب شناسنامه شوند، مجتبی فضلی‌زاده نام خود را به «موحد اردبیلی» تغییر داد. عبدالله به عنوان یکی از فرزندان این خانواده در سال ۱۳۱۸ در بابلسر متولد گردید. او وقتی چهار ساله بود پدرش را از دست داد. عبدالله موحد اردبیلی ورزش را در رشته‌های شنا، قایقرانی و والیبال آغاز کرد و سپس به کشتی روی آورد. در هفده سالگی به تهران آمد و در باشگاه تهران‌جوان و سپس باشگاه دارایی کشتی را پی‌گرفت.
اولین حضور موحد در مسابقات جهانی ۱۹۶۳ صوفیه بود که پس از یک شکست از محموت آتالای ترکیه‌ای و یک مساوی با اینوولچف بلغار ششم شد. او در المپیک ۱۹۶۴ توکیو، بدون باخت در وزن پنجم شد. او کشتی گیران انگلیسی، استرالیایی و کره‌ای را مغلوب کرد و با ایوائو هوریوچی ژاپنی و اینوولچف مساوی کرد.
درخشش موحد از سال ۱۹۶۵ در مسابقات جهانی منچستر آغاز شد که در این رقابت‌ها بالاتر از محمود آتالای و زاربگ بریاشویلی از شوروی به مدال طلای وزن ۷۰ کیلوگرم دست یافت. موحد پس از آن تا سال ۱۹۷۰ در تمام مسابقات رسمی قهرمان شد و ۵ مدال طلای جهانی، ۱ مدال طلای المپیک و دو مدال طلای بازی‌های آسیایی را کسب کرد. در المپیک ۱۹۶۸ او چهار کشتی را با ضربه فنی و سه کشتی را با امتیاز برد. او در سال ۱۹۷۱ در رقابت‌های جهانی صوفیه چهارم شد و در بازی‌های المپیک ۱۹۷۲ مونیخ هم که آخرین حضور او بود به علت آسیب دیدگی رقابت‌ها را ترک گفت.
محرومیت از فعالیت‌های ورزشی

در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ موحد به دلیل آسیب دیدیگی امکان حضور در مسابقات را از دست می‌دهد. پس از آن به دستور سازمان تربیت بدنی موحد از شرکت در کلیه رشته‌های ورزش محروم می‌شود. طبق صحبت های خود وی در این مورد داخل یک مصاحبه ، نبوسیدن دست شاه ایران را دخیل می‌داند.
موحد در مصاحبه به بی‌بی‌سی در مصاحبه با عنایت فانی در برنامه عبارت دیگر می‌گوید:
هیچوقت یادم نمی‌رود. البته آقای معینیان من را خوب می‌شناخت، یک رئیس دفتری داشت به نام آقای کاظم‌زاده، من را خیلی خوب می‌شناخت. … آقای معینیان به من وقت دادند و من پیش او رفتم، کمی صحبت کردند و چایی آوردند خوردیم. گفت خوب موحد چه شده است که آمده‌ای؟ گفتم آقای معینیان چرا من را محروم کرده‌اند، حالا عیب ندارد من کشتی نمی‌خواستم بگیرم، ولی چرا من را ممنوع الخروج کرده‌اند، آخر من چه گناهی کرده‌ام. بعد به من گفت که، عین این جمله آقای معینیان را هیچوقت یادم نمی‌رود، گفت خوب برای تو گزارشات بدی داده‌اند. گفتم آقای معینیان به شما می‌گویند شما چشم و گوش شاه هستید، من برای همین پیش شما هستم. چه کسی بهتر از من می‌تواند حقایق را برای شما بگوید. دلیلی ندارد که من چیزی را کتمان کنم، اگر هست بگویم نیست. حقیقت را به شما بگویم دیدم نه، چیزی نیست، او هم مثل بقیه است، از او چیزی عاید ما نمی‌شود از نظر کمک کردن به ما. گفتم خیلی ممنون آقای معینیان، تشکر کردم و آمدم. از در بیرون که رفتم ناگهان یادم افتاد، در را باز کردم و این را هیچوقت یادم نمی‌رود که گفتم آقای معینیان من اهل شمال هستم هوای ابری زیاد دیده‌ام اما آفتاب می‌آید و ابر همیشه نمی‌ماند، این حکومت دوام نمی‌آورد. در را بستم و آمدم. باور کنید، یعنی این را قشنگ یادم است.
در سال ۱۳۵۷ مشکل ممنوع‌الخروج بودن او حل شد و توانست به ایالات متحدهٔ آمریکا برود. در آن‌جا تحصیلات خود را ادامه داد و مدرک دکترای تربیت معلم را گرفت. موحد پس از محرومیتش برای همیشه با کشتی خداحافظی کرد و حتی پیشنهاد مربی‌گری تیم ملی کشتی آمریکا را هم نپذیرفت. و وطن دوستی خود را اثبات کرد
او در این خصوص گفته است:
«راستش را بخواهید من خیلی دوست داشتم بروم ایران کار کنم، نمی‌دانم شاید این برای بعضی‌ها خوشایند نباشد، اما من دوست نداشتم چیزهایی را که بلدم به کسی یاد بدهم که برود و ایرانی‌ها را زمین بزند. من این‌طوری بودم.»
موحد
تاریخچه سقط جنین

تبلیغات غیرمستقیم برای خدمات سقط جنین، مانند این تبلیغات در سان (شهر نیویورک) در سال ۱۸۴۲، در دوران ویکتوریا رایج بود. در آن زمان سقط جنین در نیویورک غیرقانونی بود.
عمل سقط جنین - ختم عمدی حاملگی - از زمان‌های قدیم شناخته شده‌است. روش‌های مختلفی برای انجام یا اقدام به سقط جنین استفاده شده‌است، از جمله مصرف گیاهان سقط کننده، استفاده از وسایل تیز، اعمال فشار بر شکم و سایر تکنیک‌ها. اصطلاح سقط جنین یا به‌طور دقیق‌تر سقط جنین خود به خودی، گاهی برای اشاره به وضعیت طبیعی رخ می‌دهد که به یک بارداری پایان می‌دهد، یعنی به چیزی که عموماً سقط جنین نامیده می‌شود. اما آنچه در ادامه می‌آید، اصطلاح سقط جنین همیشه به سقط جنین القایی اشاره دارد.
قوانین سقط جنین و اجرای آن در دوره‌های مختلف دچار نوسان بوده‌است. در بسیاری از دنیای غرب در طول قرن بیستم، جنبش‌های حقوق سقط جنین در لغو ممنوعیت سقط جنین موفق بودند. در حالی که سقط جنین در بیشتر کشورهای غربی قانونی است، این قانونی بودن مرتباً توسط گروه‌های ضد سقط جنین به چالش کشیده می‌شود. اتحاد جماهیر شوروی در زمان ولادیمیر لنین به عنوان اولین کشور مدرنی شناخته شد که سقط جنین القایی را در صورت تقاضا قانونی کرد. چین در تلاش برای کاهش جمعیت در قرن بیستم، از سقط جنین القایی به عنوان یک روش کنترل تولد به دستور دولت استفاده کرد.
دوران پیشامدرن

قوانین ودایی و اسمرتی هند منعکس کننده نگرانی در مورد حفظ نطفه مردانه بود. و محاکم دینی مجازاتهای مختلفی را برای زن یا تکفیر برای کشیشی که سقط جنین انجام می‌داد تعیین کردند. بخشی از حماسه رامایانا به شرح سقط جنین توسط جراحان آرایشگر می‌پردازد. تنها مدرکی دال بر اجباری بودن مجازات اعدام برای سقط جنین در قوانین باستانی در قانون آشور (در قانون آشورا، ۱۰۷۵ ق. م) و این فقط بر زنی است که برخلاف میل شوهرش سقط جنین کند. اولین شواهد ثبت شده از سقط جنین القایی از پاپیروس Ebers مصر در ۱۵۵۰ قبل از میلاد است.
بسیاری از روش‌های به کار رفته در غیر جراحی بودند. فعالیت‌های بدنی مانند کار سخت، کوهنوردی، پارو زدن، تمرین با وزنه یا شیرجه یک تکنیک رایج بود. موارد دیگر شامل استفاده از برگ‌های تحریک کننده، روزه، خون ریزی، ریختن آب داغ روی شکم و دراز کشیدن روی پوسته نارگیل گرم شده بود. تقریباً در همه فرهنگ‌ها، تکنیک‌های سقط جنین از طریق مشاهده، انطباق روش‌های مامایی و فرهنگ‌سازی ایجاد شده‌است. ابزارهای فیزیکی برای القای سقط جنین، از جمله ورزش، و سفت کردن کمربند هنوز در اواخر دوره مدرن در میان زنان انگلیسی مورد استفاده قرار می‌گرفت.
اکتشافات باستان‌شناسی نشان دهنده تلاش‌های اولیه جراحی برای استخراج جنین است. با این حال، با توجه به موارد نادری که در متون پزشکی باستان ذکر شده‌است، چنین روش‌هایی متداول نیستند.
یک متن سانسکریت قرن هشتمی به زنانی که مایل به سقط جنین هستند دستور می‌دهد که روی یک قابلمه بخارپز بنشینند. تکنیک ماساژ سقط جنین که شامل اعمال فشار بر شکم باردار است، قرن‌هاست که در آسیای جنوب شرقی انجام می‌شود. یکی از نقش برجسته‌هایی که معبد آنگکور وات در کامبوج را تزئین می‌کند، متعلق به ح. 1150, دیو را در حال انجام چنین سقط جنینی بر زنی که به عالم اموات فرستاده شده‌است به تصویر می‌کشد.
اسناد ژاپنی سوابق سقط جنین القایی را از اوایل قرن دوازدهم نشان می‌دهد. در دوره ادو، به ویژه در میان طبقه دهقان، که از قحطی‌های مکرر و مالیات‌های بالای آن عصر بیشترین ضربه را خوردند، بسیار شایع‌تر شد. مجسمه‌های بودیساتوا جیزو که به یاد سقط جنین، سقط جنین، مرده‌زایی یا مرگ کودکی ساخته شده‌اند، حداقل از سال ۱۷۱۰ در معبدی در یوکوهاما ظاهر شدند.
مائوری‌های بومی مستعمره نیوزلند با داروهای محرک سقط جنین، روش‌های تشریفاتی و بستن شکم با کمربند محدودکننده، به بارداری پایان دادند. منبع دیگری ادعا می‌کند که مردم مائوری از ترس ماکوتو سقط جنین را انجام نمی‌دادند، بلکه از طریق القای مصنوعی زایمان زودرس اقدام به سقط جنین کردند.
تأسیسات پرتاب موشک

یک سیلوی موشکی در اوکراین. این سیلو اکنون به‌عنوان موزه، مورد استفاده است.
تأسیسات پرتاب موشک که با عناوین سیلوی موشکی زیرزمینی، تأسیسات پرتاب (LF) یا سیلوی هسته‌ای نیز شناخته می‌شود، یک ساختار استوانه‌ای عمودی است که برای ذخیره‌سازی و پرتاب موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM)، موشک‌های میان‌برد و دوربرد، در محلی زیر زمین، ساخته شده‌است.
در این سازه‌ها معمولاً موشک در فاصله‌ای زیر زمین قرار گرفته و توسط یک «درب انفجاری» بزرگ در بالا محافظت می‌شود. سیلوها معمولاً به صورت فیزیکی یا الکترونیکی یا هردو، به یک مرکز کنترل پرتاب موشک متصل هستند.
با معرفی موشک یو آر-۱۰۰ شوروی و سری موشک‌های تایتان دو آمریکا، سیلوهای زیرزمینی در دهه ۱۹۶۰ تغییر کردند. هر دو سری موشک، استفاده از سوخت هایپرگل را معرفی کردند که می‌توانست در موشک‌ها قرار داده شود و امکان پرتاب سریع را فراهم کند. سامانه‌های موشکی با سوخت مایع هر دو کشور به سیلوهای زیرزمینی منتقل شدند. معرفی سیستم‌های سوخت جامد، در اواخر دهه ۱۹۶۰، حرکت و پرتاب موشک از سیلوها را آسان‌تر کرد.
سیلوی موشکی زیرزمینی از دهه ۱۹۶۰ به عنوان سیستم اصلی پایگاه‌های موشکی و تأسیسات پرتاب موشک‌های زمینی باقی مانده‌است. افزایش دقت سیستم‌های هدایت اینرسیایی، آن‌ها را تا حدودی آسیب‌پذیرتر از دهه ۱۹۶۰ کرده‌است.
به غیر از تأسیسات زیرزمینی، موشک‌های بالستیک را می‌توان از تأسیسات بالای زمینی یا از سکوهای متحرک نیز پرتاب کرد، به‌عنوان مثال، کشنده برپاگر پرتابگر، واگن‌های ریلی، زیردریایی‌های موشک‌های بالستیک یا هواپیماها.
تأسیسات La Coupole

تأسیسات La Coupole از نخستین سیلوهای موشکی زیرزمینی مدرن است که هنوز وجود دارد. این تأسیسات، توسط نیروهای آلمان نازی در شمال فرانسه اشغالی بین سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ ساخته شد تا به‌عنوان پایگاه پرتاب موشک‌های وی-۲ باشد. این تأسیسات با یک گنبد بتنی عظیم برای ذخیرهٔ کلاهک‌های جنگی و سوخت، طراحی و برای پرتاب وی-۲ در مقیاس بالا در نظر گرفته شده بود. قرار بود روزانه ده‌ها موشک با سوخت، آماده و در خارج از محوطه بتنی تأسیسات پرتاب شوند و به‌وسیلهٔ یکی از دو سکوی پرتاب در فضای باز علیه لندن و جنوب انگلستان پرتاب شوند. یک تأسیسات مشابه اما کمتر توسعه‌یافته، Blockhaus d'Eperlecques، نیز در ۱۴٫۴ کیلومتری شمال-شمال غربی لاکوپل، و نزدیک‌تر به اهداف مورد نظر در جنوب شرقی انگلستان ساخته شده بود.
به دنبال بمباران شدید و مکرر توسط نیروهای متفقین در طول عملیات کراسبو (به فارسی: عملیات تیروکمان)، آلمانی‌ها نتوانستند کار ساخت‌و‌ساز را کامل‌کنند و آن مجموعه هرگز وارد خدمت عملیاتی نشد.
بازسازی حدسی اتاق آماده‌سازی موشک و تونل‌ها (۱۹۴۴)
یک موشک وی-۲ در سالن مونتاژ در Éperleques
ایالات متحده

ایدهٔ آلمانی یک سیلوی موشکی زیرزمینی توسط ایالات متحده برای تأسیسات پرتاب موشک برای موشک‌های بالستیک قاره‌پیما پذیرفته و توسعه داده شد. اکثر سیلوها در کلرادو، نبراسکا، داکوتای شمالی، داکوتای جنوبی، میسوری، مونتانا، وایومینگ و سایر ایالت‌های غربی مستقر بودند. نخستین تأسیسات پرتاب موشک در آمریکا در جرسی‌شور، پنسیلوانیا واقع شده بود،
ایالات متحده، سیلوهای موشکی زیادی در غرب میانه، دور از مناطق پرجمعیت ساخت. بسیاری از آن‌ها در کلرادو، نبراسکا، داکوتای جنوبی و داکوتای شمالی ساخته شدند.
آمریکا تعداد موشک‌های پرتاب‌شونده از سیلوها را به حدود ۱۸۰۰ کاهش داده و بیشتر موشک‌های خود را به زیردریایی‌های هسته‌ای منتقل کرده و بر توسعهٔ سلاح‌های متعارف پیشرفته‌تر تمرکز کرده‌است.
اگرچه بسیاری از سیلوها از رده خارج شده‌اند، امروزه هنوز از آن‌ها استفادهٔ جانبی می‌شود. افزایش تعداد سیلوهای موشکی از کار افتاده باعث شده‌است که دولت‌ها برخی از آنها را به افراد حقیقی بفروشند. برخی از خریداران آن‌ها را به خانه‌های منحصربه‌فرد، اتاق‌های امن نهایی تبدیل می‌کنند یا از آن‌ها برای مقاصد دیگر استفاده می‌کنند.
ایالات متحده > تأسیسات اطلس

در سال ۲۰۰۰ ویلیام لئونارد پیکارد و یکی از شرکای خود در بزرگ‌ترین پرونده تولید ال‌اس‌دی در تاریخ، به توطئه برای تولید مقادیر زیادی ال‌اس‌دی در سیلوی موشکی SM-65 اطلس، بازنشسته در نزدیکی وامگو، کانزاس محکوم شدند.
مجتمع موشکی تایتان ۱
مجتمع موشکی تایتان ۱
یک موشک قاره‌پیمای تایتان ۲ در سیلو در سایت ۵۷۱-۷.
پرتاب آزمایشی موشک قاره‌پیمای تایتان ۲ از سیلویی در پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ.
سیلوهای پایگاه نیروی هوایی ادواردز
موشک مینت‌من ۲ آمریکا در تاسیسات زیرزمینی پرتاب موشک
پرتاب موشک پیس‌کیپر آمریکا از سیلوی زیرزمینی
مرکز کنترل موشک مینت‌من ۳
یک موشک مینت‌من ۳ در سیلوی خود.
اتحاد جماهیر شوروی

اتحاد جماهیر شوروی سابق سیلوهای موشکی در روسیه و کشورهای مجاور شوروی در طول جنگ سرد داشت، مانند پایگاه موشکی Plokštinė در لیتوانی. مرکز اصلی هشدار حمله موشکی، در نزدیکی سولنچنوگورسک در خارج از مسکو، توسط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۷۱ تکمیل شد و همچنان توسط فدراسیون روسیه مورد استفاده است.
پروومایسک اوکراین.
موشک R-36 در حال قرارگیری در سیلوی موشکی
روسیه

روسیه دارای موشک‌های پرتاب‌شونده از سیلو است که توسط نیروی استراتژیک موشکی این کشور، اداره می‌شوند.
بارگیری موشک توپول-ام در سیلوی پرتاب.
فرانسه

فرانسه سیلوهای موشکی S-2 و اس ۳ را در فلات آلبیون ساخته‌است.
تأسیسات شلیک موشک در رصدخانه Sirene
چین

چین دارای تأسیساتی ملقب به دیوار بزرگ زیرزمینی چین است اما اکنون تمرکز خود را بر توسعه زیردریایی‌ها و تسلیحات متحرک با قابلیت حمل در جاده، به ویژه برای شبکه‌های تونل متمرکز کرده‌است. به نظر می‌رسد دو میدان سیلوی موشک در چین در حال ساخت هستند.
هند

هند از سیلوهای موشکی استفاده می‌کند.
پاکستان

پاکستان برای حفظ قابلیت حمله دوم در یک جنگ هسته‌ای، تأسیسات ذخیره‌سازی و پرتاب مستحکم و عمیقی ساخته‌است.
کره شمالی

کره شمالی یک مجتمع سیلوی موشکی را در جنوب کوه پکتو ساخته‌است. طبق گزارش‌ها، سیلوها برای موشک‌های میان‌برد تا دوربرد طراحی شده‌اند، اما مشخص نیست که آیا همهٔ آن‌ها عملیاتی هستند یا خیر.
ایران

ایران دارای تسلیحات مبتنی بر سیلو است و سیستمی از سیلوهای موشکی زیرزمینی برای محافظت از موشک‌ها در برابر شناسایی و تأسیسات پرتاب (در بالای زمین) در برابر انهدام هوایی ساخته‌است.
اسرائیل

اعتقاد بر این است که اسرائیل دارای امکانات پرتاب موشک‌های میان‌برد و موشک‌های بالیستیک قاره‌پیما است.
حمیدرضا مدقق

| حمیدرضا مدقق | حمیدرضا مدقق |
| --- | --- |
مدقق در نشست خبری فیلم دوزیست: مدقق در نشست خبری فیلم دوزیست
زادهٔ: ۱۴ بهمن ۱۳۴۹ (سن ۵۴–۵۵) مشهد، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: علوم ارتباطات روزنامه‌نگاری
محل تحصیل: دانشگاه علامه طباطبایی
پیشه(ها): منتقد سینما مجری تلویزیون مدرس دانشگاه
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۵–اکنون
حمیدرضا مدقق (متولد ۱۳۴۹ در مشهد) روزنامه‌نگار، مجری، منتقد سینما و مدرس علوم ارتباطات است. او سردبیر بخش فرهنگ و هنر شبکه خبر است و مجری‌گری برنامه سینمایی «شهر فرنگ» را در این شبکه برعهده دارد. او به عنوان منتقد با ماهنامه سینمایی فیلم همکاری می کند. مدقق همچنین از حدود سال ۱۳۷۸، از مجریان نشست‌های خبری جشنواره فیلم فجر بوده‌است.
مدقق دکترای علوم ارتباطات خود را از دانشگاه علامه طباطبایی دریافت کرده و به تدریس و پژوهش در این دانشگاه می‌پردازد. او سابقه دبیری و داوری جشنواره‌های مختلف فرهنگی از جمله «مسابقه انجمن منتقدان خانه تئاتر»، «جشنواره عمار» و «جشنواره کتاب و رسانه برتر» را دارد.
حرفه کاری

مدقق به عنوان روزنامه‌نگار و سردبیر بخش فرهنگ و هنر شبکه خبر فعالیت می‌کند. او همچنین در مجله فیلم به نقد سینما پرداخته و از مجریان نشست‌های خبری جشنواره فیلم فجر است. مدقق علاوه بر فعالیت روزنامه‌نگاری و نقد فیلم، به عنوان پژوهشگر حوزه رسانه فعالیت کرده و به تدریس ژورنالیسم و علوم ارتباطات می‌پردازد.
مدقق مجری و تهیه‌کننده برنامه شهر فرنگ در شبکه خبر است که سبک آن تاک شو در زمینه سینما است. برنامه شهر فرنگ فرمی مناظره‌محور دارد و معمولاً دارای دو کارشناس مهمان است. مدقق اجرای برنامه‌های دیگری چون «صدا، دوربین، حرکت» و «تیتر امشب» را نیز بر عهده داشته‌است.
محمود دولت‌آبادی

| محمود دولت‌آبادی | محمود دولت‌آبادی |
| --- | --- |
زاده: ۱۰ مرداد ۱۳۱۹ ‏(۸۴ سال) دولت‌آباد، سبزوار، خراسان رضوی
پیشه: نویسنده
زمینه کاری: داستان کوتاه، رمان
ملیت: ایرانی
سبک نوشتاری: واقع‌گرایی
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۹–تاکنون
کتاب‌ها: لایه‌های بیابانی، جای خالی سلوچ، سفر، سلوک، کلیدر، آینه، آهوی بخت من گزل، روز و شب یوسف، طریق بسمل شدن
همسر(ها): مهرآذر ماهر
فرزند(ان): سیاوش، فرهاد، سارا
پدر و مادر: عبدالرسول، فاطمه
 جوایز جایزه ادبی خانه فرهنگ‌های جهان جایزهٔ ادبی یان میخالسکی سوییس جایزه شوالیه ادب و هنر فرانسه  :  جوایز جایزه ادبی خانه فرهنگ‌های جهان جایزهٔ ادبی یان میخالسکی سوییس جایزه شوالیه ادب و هنر فرانسه  
محمود دولت‌آبادی (متولد ۱۰ مرداد ۱۳۱۹ در دولت‌آباد سبزوار) نویسنده اهل ایران است. رمان ده‌جلدیِ کلیدر نام‌آورترین اثر اوست. برخی از آثار دولت‌آبادی به چندین زبانِ باختری و خاوری برگردانده شده و به چاپ رسیده‌اند. داستانِ بیشترِ نوشته‌های دولت‌آبادی در روستاهای خراسان رخ می‌دهد و راوی رنج و محنت روستاییان شرق ایران است.
محمود دولت‌آبادی چندین نمایش‌نامه و فیلم‌نامه نیز نگاشته‌است. او همچنین پیشینهٔ بازیگری برای کارگردانان سرشناسی چون عباس جوانمرد و بهرام بیضایی و داریوش مهرجویی در تئاتر و سینما را دارد، اقتباس از آثار دولت‌آبادی ساخت چند فیلم را به‌همراه داشته‌است.
دولت‌آبادی در سال ۲۰۱۳ برگزیده جایزهٔ ادبی یان میخالسکی سوئیس شد. در سال ۲۰۱۴ جایزه شوالیه ادب و هنر فرانسه را سفیر دولت فرانسه در تهران به محمود دولت‌آبادی اهدا کرده‌است.
در سال ۲۰۲۰، محمود دولت‌آبادی با نگارش و دکلمهٔ اثری به نام سرباز (پوتین‌های نیم‌سوخته) برای پروژه جهانی هنر صلح با آهنگ‌سازی و تنظیم مهران علیرضایی، با این پروژه همکاری کرده‌است.
سرگذشت

همچنین ببینید: سال‌شمارِ محمود دولت‌آبادی
دولت‌آبادی در ۱۰ مرداد ۱۳۱۹ در روستای دولت‌آباد سبزوار در استان خراسان رضوی متولد شد. پدرش عبدالرسول و مادرش فاطمه نام داشت که همسر دوم پدر بود. دبستان را به مدرسۀ مسعود سعد سلمان رفت و در آن زمان تمام عاشقانه‌هایی را که در روستا موجود بوده را خواند. پدرش با اینکه مدت زیادی در حوزه درس نخوانده بود، از مراجع دینی به‌شمار می‌رفت و به گفتۀ خودش تأثیر زیادی بر وی گذاشت؛ زیرا به‌واسطۀ او با سعدی، حافظ و [شعرای کلاسیک فارسی] آشنا شده‌است. وی پس از پایان تحصیلات مقدماتی در روستا به سبزوار رفت و به مشاغل گوناگون پرداخت. سپس به مشهد رفت و در آنجا با سینما و نمایش آشنا شد. سال ۱۳۳۸ به تهران رفت و سال بعد در تئاتر پارس مشغول به کار شد. از آغاز دههٔ چهل در کلاس‌های نمایش آناهیتا شرکت کرد و بازیگر نمایش شد و کم‌کم نوشتن را نیز آغاز کرد. اولین کاری که وی منتشر کرد یک داستان کوتاه به نام «ته شب» بود که در بولتن تئاتر منتشر شد. او در دههٔ چهل در نمایشنامه‌هایی از برتولت برشت، بهرام بیضایی و اکبر رادی نقش بازی کرد. دولت‌آبادی همین‌طور که به‌عنوان یک بازیگر و بعدها به عنوان کارگردان به کار ادامه می‌داد، داستان‌های کوتاه می‌نوشت. او در سال ۱۳۴۹ با مهرآذر ماهر ازدواج کرد.
محمود دولت‌آبادی در دههٔ ۱۳۵۰ به زندان افتاد. پس از زندان نگارش کلیدر را آغاز کرد که پانزده سال به طول انجامید. وی همچنین سال ۱۳۷۹ در کنفرانس برلین شرکت کرد.
فعالیت سیاسی

در حالی که توانایی‌های دولت‌آبادی به‌عنوان یک نویسنده و تأثیر او در میان نویسندگان جوان ایرانی به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شده‌است، جنبه‌هایی در زندگی‌نامۀ او وجود دارد که از جهاتی مانع از شناخت بیشتر آثار او شده‌است. با قرار گرفتن در میان خطوط نویسندگان «پیش از انقلاب» و «پس از انقلاب»، برخی با او به عنوان مطرود هر دو دوره برخورد کرده‌اند. وی یکی از معدود نویسندگان چپی است که پس از انقلاب از زیستن در تبعید امتناع کرده، و بدین سبب برخی از ایرانیان مهاجر هنوز از او به خاطر ماندن در ایران پس از انقلاب انتقاد می‌کنند. با این حال، او که پس از انقلاب توسط برخی در محافل دولتی با سوء ظن مورد برخورد قرار می‌گرفته، اغلب برای انتشار آثارش تلاش کرده‌است، و معروف است که در دهۀ ۱۹۹۰ توسط آنچه «نیروهای خودسر» نامیده می‌شود هدف ترور نیز قرار گرفته‌است. با وجود این موانع، دولت‌آبادی همچنان به عنوان یک صدای برجسته برای آزادی اندیشه و خلاقیت در ایران باقی مانده و همچنان در ادبیات و همچنین در نقد، ثمربخش مانده‌است. در ذیل به مهم‌ترین کنش‌های سیاسی محمود دولت‌آبادی اشاره شده‌است:
دولت‌آبادی قبل از انقلاب ۵۷ به دلایل سیاسی چند مرتبه دستگیر و روانۀ زندان شد.
وی در صحنۀ سیاسی کشور هم فعال است و دارای گرایش‌های اصلاح‌طلبانه است.
دولت‌آبادی از جمله افراد شرکت‌کننده در کنفرانس برلین بوده‌است.
وی در جریان انتخابات سال ۱۳۸۸ به حمایت از میرحسین موسوی پرداخت.
دولت‌آبادی پس از کشته‌شدن قاسم سلیمانی به دست نیروهای آمریکایی، او را «یکی از فرزندان شایستۀ ایران» خواند و اعلام سوگواری کرد.
کتاب‌شناسی

مقالهٔ اصلی: کتاب‌شناسیِ محمود دولت‌آبادی
آثار او بیش از ده رمان و همچنین چندین داستان بلند و کوتاه را شامل می‌شود. بسیاری از آثار دولت‌آبادی به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، نروژی، سوئدی، چینی، کُردی، عربی، هلندی، عبری و آلمانی ترجمه شده‌اند. در آثارش حقیقت‌جویی، عدالت‌خواهی و ظلم‌ستیزی از اولویت اصلی برخوردار است.
ته شب
سفر
آوسنه بابا سبحان
لایه‌های بیابانی
تنگنا
گاواربان
هجرت سلیمان
باشبیرو
عقیل، عقیل
از خم چنبر
دیدار بلوچ
کلیدر
جای خالی سلوچ
ققنوس
آهوی بخت من گزل
کارنامه سپنج
ما نیز مردمی هستیم
روزگار سپری‌شده مردم سالخورده
اتوبوس
آن مادیان سرخ‌یال
سلوک
قطره محال اندیش
روز و شب یوسف
طریق بسمل شدن
گلدسته‌ها و سایه‌ها
زوال کلنل
نون نوشتن
میم و آن دیگران
وزیری امیر حسنک
تا سر زلف عروسان سخن
بنی‌آدم
این گفت و سخن‌ها
بیرون در
اسب‌ها اسب‌ها از کنار یکدیگر
دودمان
کتاب‌شناسی > کلیدر

مقالهٔ اصلی: کلیدر
کلیدر رمانی در ستایش کار و زندگی و طبیعت، رمانی حماسی از شجاعت و مردانگی، که خود دولت‌آبادی بارها گفته‌است «دیگر گمان نکنم که نیرو و قدرت و دل و دماغم اجازه بدهد که کاری کامل‌تر از کلیدر بکنم. کلیدر از جهت کمی و کیفی، کامل‌ترین کاری است که من تصور می‌کرده‌ام که بتوانم و شاید بشود گفت. در برخی جهات از تصور خودم هم زیادتر است.»
رمان کلیدر با ۲٬۸۳۶ صفحه بزرگ‌ترین رمان فارسی است که در ده جلد و پنج مجلد قطور به چاپ رسیده‌است.
با توجه به حجم بالای این کتاب که بالغ بر سه هزار صفحه‌است اما متن آن طوری توسط دولت‌آبادی به نگارش درآمده که از شدت جذابیت و گیرایی خواننده متوجه تورق نمی‌شود. شخصیت اول این رمان شخصی به نام (گل‌محمد) است که داستان کلیدر پیرامون زندگی اوست.
کلیدر، یک رمان عظیم روستایی است در ۱۰ جلد و بالغ بر ۳ هزار صفحه که او بیش از ۱۵ سال عمرش را صرف نگارش آن کرده‌است و حجیم‌ترین رمان فارسی به‌شمار می‌رود؛ البته گمان نمی‌رود که دوباره چنین حادثه‌هایی تکرار شود، با زبانی فخیم و حماسی و بیش از شصت شخصیت که جملگی تمام و کمال پرداخته شده‌اند.
کلیدر که «سرنوشت تراژیک رعیت‌های ایرانی و قبایل چادرنشین را در دوره‌ای که سیاست زور حاکم است به تصویر می‌کشد» بر اساس حوادث واقعی نگاشته شده و به شرح سختی‌ها و رنج‌هایی روا رفته بر خانوادهٔ کَلمیشی می‌پردازد.
کلیدر را می‌توان نقطهٔ اوج رشته‌آثار پیشین دولت‌آبادی به حساب آورد، که اغلب آنان داستان‌هایی کوتاه دربارهٔ مردم زجرکشیده و رنجور دهات خراسان است.
مفسرین، کلیدر را نقطهٔ عطفی در تاریخ ادبیات مدرن فارسی می‌دانند؛ بدان حد که یکی از مفسرین، کلیدر را «حماسهٔ زوال» خوانده‌است.