stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخ مغولستان
دوره مدرن > جمهوری خلق مغول

مقالهٔ اصلی: جمهوری خلق مغولستان
که معمولاً به عنوان مغولستان بیرونی (انگلیسی: Outer Mongolia) شناخته شده‌است یک واحد مستقل دولت سوسیالیستی بود که بین سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۹۲ در محدوده جغرافیایی امروزی کشور مغولستان در شرق آسیا وجود داشت. حکومت توسط حزب انقلابی خلق مغولستان اداره می‌شد و در سراسر تاریخ حیات خود پیوند نزدیکی با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی داشت.
از لحاظ جغرافیایی با چین از جنوب و با اتحاد جماهیر شوروی (جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه) از شمال مرز مشترک داشت و از شرق نیز از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۴۵ با مانچوکوئو، دولت دست نشانده امپراتوری ژاپن، هم‌مرز بود که به‌طور مکرر با آن مناقشات مرزی داشت.
در پایان سده هفدهم تمامی مغولستان بخشی از قلمرو دودمان چینگ در چین شد. پس از فروپاشی سلسله چینگ در سال ۱۹۱۱، مغولستان نیز با حکومت سلطنتی اعلام استقلال کرد ولی چند سال بعد، تبدیل به تحت‌الحمایه چین گردید و ناچار شد برای مستحکم کردن استقلال واقعی خود تا سال ۱۹۲۱ با جمهوری چین مبارزه کند. سرانجام با مرگ آخرین پادشاه مغولستان، در سال ۱۹۲۴ حزب خلق مغول به حزب انقلابی خلق مغولستان تغییر نام داد و کمونیست‌ها در این کشور، قدرت را در دست گرفتند. بدین ترتیب، در ۲۶ نوامبر همان سال، جمهوری خلق در مغولستان برقرار شد.
نقشهٔ خاقانات ژوژان یا دولت روران. بین سال‌های ۳۳۰ تا ۵۵۲ میلادی.
خاقانات ترک. بین سال‌های ۵۵۲ تا ۵۷۲ میلادی.
فتح چنگیز خان
امپراتوری مغول
مرزهای امپراتوری مغول بر روی نقشه سیاسی مدرن و مناطقی که امروزه توسط مغولها ساکن هستند
مغولستان در سال ۱۹۱۵
کزنق

گنزنق
| گنزنق یا کنزنق | گنزنق یا کنزنق |
| --- | --- |
روستا: روستا
گنزنق یا کنزنقموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانگنزنق یا کنزنقگنزنق یا کنزنق (استان آذربایجان شرقی)نمایش نقشه استان آذربایجان شرقی: گنزنق یا کنزنقموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانگنزنق یا کنزنقگنزنق یا کنزنق (استان آذربایجان شرقی)نمایش نقشه استان آذربایجان شرقی
مختصات: ۳۸°۲۲′۸″ شمالی ۴۶°۱۸′۲۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۳۶۸۸۹°شمالی ۴۶٫۳۰۸۰۶°شرقی﻿ / 38.36889; 46.30806: مختصات: ۳۸°۲۲′۸″ شمالی ۴۶°۱۸′۲۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۳۶۸۸۹°شمالی ۴۶٫۳۰۸۰۶°شرقی﻿ / 38.36889; 46.30806
کشور: ایران
استان: آذربایجان شرقی
شهرستان: تبریز
بخش: بخش مرکزی
دهستان: اسپران
جمعیت: ۱۵۶ نفر
گنزنق  یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۳۲۲ نفر جمعیت دارد.
این روستا دارای یک چشمه اب گوگردی درمانی زیبا است که سالانه توریست های زیادی را به خود جذب می کند.
مجید اسکندری

| مجید اسکندری | مجید اسکندری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۳۶ خورشیدی تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: چهره‌پرداز
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۸-اکنون
مجید اسکندری (زاده ۱۳۳۶، تهران) چهره‌پرداز اهل ایران است. وی آغاز کار چهره‌پردازی را از سال ۱۳۵۸ به عنوان دستیار در مجموعه تلویزیونی هزاردستان علی حاتمی شروع به کار کرد.
او برای فیلم سمفونی نهم نامزد بهترین چهره‌پردازی جشنواره سی و هفتم فیلم فجر شد.
زندگی شخصی

وی برادر عبدالله اسکندری و محبوبه اسکندری چهره‌پرداز است.
فیلم‌شناسی > طراح چهره‌پردازی

تورقوزآباد (۱۳۹۸)
بانوی عمارت(۱۳۹۷)
سمفونی نهم (۱۳۹۷)
ما همه با هم هستیم (۱۳۹۷)
عطر داغ (۱۳۹۶)
علی‌البدل (نوروز ۱۳۹۶)
تگرگ و آفتاب (۱۳۹۳)
حکایت عاشقی (۱۳۹۳)
طعم شیرین خیال (۱۳۹۳)
خیابان‌های آرام (۱۳۸۹)
سرزمین کهن (۱۳۸۷–۱۳۹۶)
همیشه پای یک زن در میان است (۱۳۸۶)
جنگ کودکانه (۱۳۸۳)
یک تکه نان (۱۳۸۳)
مارمولک (۱۳۸۲)
پرواز خاموش (۱۳۷۷)
جنگجوی پیروز (۱۳۷۷)
راز مینا (۱۳۷۵)
آقای شانس (۱۳۷۳)
فیلم‌شناسی > چهره‌پرداز

سمفونی نهم (۱۳۹۷)
عشق طاهر (۱۳۷۸)
آدم‌برفی (۱۳۷۳)
آذرخش (۱۳۷۱)
هنرپیشه (۱۳۷۱)
دلشدگان (۱۳۷۰)
قهرمان (۱۳۷۰)
راز خنجر (۱۳۶۹)
شب‌های زاینده رود (۱۳۶۹)
ملک خاتون (۱۳۶۹)
پول خارجی (۱۳۶۸)
افق (۱۳۶۷)
زرد قناری (۱۳۶۷)
پاییزان (۱۳۶۶)
سایه‌های غم (۱۳۶۶)
ترنج (۱۳۶۵)
مأموریت (۱۳۶۵)
بای سیکل ران (۱۳۶۴)
شکار شکارچی (۱۳۶۳)
فرار (۱۳۶۳)
گل‌های داوودی (۱۳۶۳)
خاک و خون (۱۳۶۲)
شیلات (۱۳۶۲)
داویت ستراکیان (فیزیکدان)

| داویت ستراکیان | داویت ستراکیان |
| --- | --- |
پرونده:Դավիթ Սեդրակյան (ֆիզիկոս).jpeg: پرونده:Դավիթ Սեդրակյան (ֆիզիկոս).jpeg
زادهٔ: ۹ دسامبر ۱۹۳۸ ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
درگذشت: ۱ دسامبر ۲۰۱۹ (۸۰ سال) ایروان، ارمنستان
ملیت: ارمنستان
تحصیلات: دکتری علوم فیزیک-ریاضیات (۱۹۷۲)
محل تحصیل: دانشکده فیزیک دانشگاه دولتی ایروان
جوایز:  
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فیزیک/اخترفیزیک/فیزیک نظری
محل کار: دانشگاه دولتی ایروان و فرهنگستان ملی علوم ارمنستان
 :  
داویت مهِری ستراکیان (ارمنی: Դավիթ Մհերի Սեդրակյան؛  زادهٔ ۹ دسامبر ۱۹۳۸ - درگذشته ۱ دسامبر ۲۰۱۹) فیزیکدان، آکادمیسین اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۹ دسامبر ۱۹۳۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده فیزیک دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۱۹۹۹) و (۲۰۱۹) شده است. وی در ۱ دسامبر ۲۰۱۹ در سن ۸۰ سالگی در ایروان درگذشت.
یادداشت

↑  ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր
↑  hy:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալ
نبرد واون
پیشینه

پس از انهدام ارتش خلق کره (KPA) تا میانه سال ۱۹۵۰، چین وارد جنگ کره شد و ارتش داوطلب خلق چین (PVA) را علیه نیروهای سازمان ملل در کره اعزام کرد که در آن زمان بسیار نزدیک به مرز چین بودند. در یک سری حملات غافلگیرانه، ارتش داوطلب خلق چین توانست فلانک راست ارتش هشتم ایالات متحده را با نابود کردن سپاه دوم جمهوری کره (ROK)، فلج کند و پیشروی‌های سازمان ملل به سمت رود یالو را تا ۴ نوامبر ۱۹۵۰ به‌طور کامل متوقف کند. با وجود جدیت این شکست، ژنرال داگلاس مک‌آرتور بی‌وقفه دستور داد که ارتش هشتم حمله عملیات به خانه تا کریسمس را در ۲۴ نوامبر ۱۹۵۰ آغاز کند. به عنوان بخشی از این حمله، تیپ ترکیه‌ای که به تازگی وارد شده بود به عنوان نیروی ذخیره سپاه نهم ایالات متحده (IX Corps) منصوب شد و مستقیماً پشت مرکز پیشروی‌های ارتش هشتم قرار گرفت.
با وجود خوش‌بینی مک‌آرتور، یک حمله متقابل عظیم ارتش داوطلب خلق چین بلافاصله در شب ۲۵ نوامبر آغاز شد. چینی‌ها امیدوار بودند که موفقیت‌های قبلی خود را در برابر ارتش هشتم تکرار کنند و دوباره به سپاه دوم جمهوری کره حمله کردند و فلانک راست سازمان ملل تا ۲۶ نوامبر شکست خورد. با این پیشرفت، فرمانده ارتش داوطلب خلق چین پنگ ده‌هویی دستور داد که سپاه ۳۸ ارتش داوطلب خلق چین به سمت غرب از فلانک راست سازمان ملل پیشروی کند و سپاه نهم ایالات متحده را در تقاطع جاده «کونو-ری» محاصره کند. در پاسخ، تیپ ترکیه‌ای به دستور سپاه نهم ایالات متحده در بعد از ظهر ۲۶ نوامبر مأمور شد که از «کونو-ری» به سمت شرق پیشروی کند.
به دلیل اینکه سربازان ترکیه نه انگلیسی و نه کره‌ای می‌فهمیدند، استقرار تیپ ترکیه‌ای به سرعت با مشکلاتی روبه‌رو شد و عدم وجود اطلاعات دقیق دربارهٔ نیروهای ارتش داوطلب خلق چین به آشفتگی بیشتر دامن زد. در حین پیشروی به سمت شرق، ترک‌ها مجبور شدند که به دلیل سوءتفاهم در دستورالعمل‌های سپاه نهم ایالات متحده، مسافت‌های طولانی را در مناطق روستایی کره طی کنند. در ۲۶ نوامبر ۱۹۵۰، یک ستون از ۲۰۰ سرباز کره‌ای از سپاه ششم پیاده‌نظام جمهوری کره و سپاه هفتم پیاده‌نظام جمهوری کره که از توکچون در حال فرار بودند، توسط یک گردان ترکیه‌ای که اولین کسانی بودند که به واوون رسیدند، مورد حمله قرار گرفتند، این حادثه زمانی رخ داد که ترک‌ها کره‌ای‌ها را با چینی‌ها اشتباه گرفتند. به دلیل اطلاعات غلط، ترک‌ها انتظار داشتند که در جایی از جاده با چینی‌ها روبه‌رو شوند.
این رویداد به اشتباه توسط رسانه‌های آمریکایی و اروپایی به عنوان یک پیروزی ترکیه‌ای برچینی‌ها گزارش شد و حتی پس از فاش شدن حقیقت برای آمریکایی‌ها، رسانه‌ها هیچ تلاشی برای اصلاح داستان نکردند. در شب ۲۷ نوامبر، تیپ ترکیه‌ای خسته وارد روستای واوون در شرق «کونو-ری» شد و طه‌سین یازسیس از تیپ ترکیه‌ای دستور داد که یک محاصره نیم‌دایره‌ای به سمت شمال‌شرقی ایجاد شود.
نبرد

در شب ۲۷ نوامبر، ارتش داوطلب خلق چین (PVA) دسته ۱۱۴ از سپاه ۳۸ چین تحت فرماندهی ژای ژونگ‌یو به کمین رفته و پیش‌دسته شناسایی تیپ ترکیه‌ای را نابود کردند، و این امر کل تیپ را در وضعیت دشواری قرار داد. با علم به اینکه حمله چینی‌ها قریب‌الوقوع است، پیش‌دسته تیپ سریعاً مواضع دفاعی را در جاده‌ای که به واوون می‌رسید، اتخاذ کرد. آنها به زودی با گردان ۳۴۲ از دسته ۱۱۴ چین روبرو شدند و چینی‌ها حملات خود را متمرکز کردند تا خط دفاعی ترکیه‌ای‌ها را بشکنند. آتش سنگین ترکیه‌ای‌ها توانست حملات چینی‌ها را دفع کند، اما گردان حمله‌کننده همچنان به سمت جناح چپ مدافعان پیشروی کرد. تا غروب ۲۸ نوامبر، کل پیش‌دسته در محاصره چینی‌ها قرار گرفت و نبرد با شمشیر و چاقو درگرفت که منجر به ۴۰۰ کشته برای ترک‌ها شد. با مشاهده اینکه واوون توسط تپه‌هایی که توسط چینی‌ها اشغال شده بودند، محاصره شده است، یازسیس دستور داد که تیپ ترکیه‌ای به سمت غرب به فاصله ۵ کیلومتر (۳٫۱ مایل) به روستای «سینیم-ری» عقب‌نشینی کند.
هنگامی که تیپ ترکیه‌ای در شب عقب‌نشینی کرد، گردان ۳۴۲ چین به سرعت از پشت سر آن را تعقیب کرد. هنگام رسیدن به «سینیم-ری»، چینی‌ها بلافاصله با حمله به واحدهای توپخانه و گردان سوم، تیپ را محاصره کردند. در همان زمان، ارتباط میان ستاد ترکیه‌ای‌ها و گردان‌های آنها قطع شد و بقیه تیپ از دنیای بیرون جدا شدند. با وجود مشکلات، ترک‌ها با سرسختی جنگیدند تا اینکه مهمات آنها تمام شد. نبرد شدید باعث شد چینی‌ها درخواست اعزام گردان ۳۴۰ برای تقویت گردان ۳۴۲ را بدهند. با وجود مقاومت سخت، ترک‌ها تا صبح ۲۹ نوامبر نزدیک به محاصره کامل بودند و تنها یک حمله هوایی به موقع به آنها اجازه داد که از محاصره فرار کنند. پس از نبرد، تیپ ترکیه‌ای کاملاً تجزیه شد و بیشتر تجهیزات و وسایل نقلیه آنها از دست رفت.
با ورود دسته دوم پیاده‌نظام ایالات متحده به «کونو-ری» در شب ۲۸ نوامبر، بازماندگان تیپ ترکیه‌ای به سمت «کونو-ری» عقب‌نشینی کرده و به گردان ۳۸ پیاده‌نظام ایالات متحده از دسته دوم پیاده‌نظام پیوستند.
اگرچه سپاه نهم ایالات متحده توانست به‌طور ایمن به «کونو-ری» عقب‌نشینی کند، اما مصیبت‌های تیپ ترکیه‌ای تمام نشده بود. در ۲۹ نوامبر، ترک‌هایی که از «سینیم-ری» خارج شده بودند، در حال عقب‌نشینی در وضعیتی کاملاً آشفته بودند، و گردان ۳۸ پیاده‌نظام ایالات متحده ترک‌های بازمانده از کمین را که در حال ورود به «کونو-ری» بودند، پیدا کرد. تا عصر ۲۹ نوامبر، دسته ۱۱۴ چین با دسته ۱۱۲ از سپاه ۳۸ به هم پیوست و حملات خود را علیه تیپ ترکیه‌ای و گردان ۳۸ ایالات متحده از سر گرفتند. چینی‌ها با حمله به کرانه جنوبی رودخانه کائچئون، ترک‌ها را از جناح خود دور زدند و سپس از رودخانه در مناطق عقب‌نشینی سازمان ملل عبور کردند. با مشاهده این پیشرفت، طه‌سین یازسیس دستور داد که عقب‌نشینی صورت گیرد، که این امر جناح راست گردان ۳۸ پیاده‌نظام را کاملاً بدون پوشش رها کرد. شکست ترکیه‌ای‌ها در پونگ‌میانگ‌نی باعث ایجاد آشفتگی شد زیرا عقب‌نشینی ترک‌ها جناح راست گردان ۳۸ را در معرض خطر قرار داد و جمعیت آشفته ترک‌ها مانع از آن شد که گردان یکم جایگزین جناح در معرض خطر گردان ۳۸ شود، پس از آنکه سرهنگ جورج بی. پپلو دستور داد که این جناح پوشش داده شود. در همان زمان، دسته ۱۱۳ از سپاه ۳۸ در حال قطع «کونو-ری» از جنوب بود و به‌طور کامل دسته دوم ایالات متحده و تیپ ترکیه‌ای را در «کونو-ری» محاصره کرده بود. در نبردها و عقب‌نشینی‌های بعدی با دسته دوم ایالات متحده، تیپ ترکیه‌ای به‌طور مؤثری به عنوان یک واحد رزمی نابود شد و ۲۰ درصد از نفرات آن کشته یا زخمی شدند.
تحلیل

کلی بلیر و پال فریمن معتقد بودند که تیپ ترکیه‌ای «نیروهایی نادیده گرفته شده، به‌خوبی رهبری نشده و کم‌تجربه» بودند که «شکست خوردند و فرار کردند» و آن‌ها را به خاطر عدم محافظت از جناح راست ارتش هشتم ایالات متحده سرزنش کردند. با این حال، مورخ بِوین الکساندر یادآور شد که با توجه به اینکه تیپ ترکیه‌ای تنها نیروی سازمان ملل در بین واوون و «کونو-ری» بود، ناتوانی چینی‌ها در تصرف «کونو-ری» قبل از رسیدن دسته دوم پیاده‌نظام ایالات متحده به این معنا بود که ترک‌ها مأموریت اصلی خود را انجام داده و عقب‌نشینی سپاه نهم ایالات متحده را پوشش داده‌اند.
ژنرال طه‌سین یازسیس گزارش کرده است که از سوی فرماندهان ایالات متحده در مورد عقب‌نشینی ارتش ایالات متحده مطلع نشده بود و در جریان عقب‌نشینی آن‌ها، فرماندهان تانک‌های ایالات متحده که از واحدش حمایت می‌کردند، از حمله به دشمن در چندین نوبت خودداری کرده بودند؛ بنابراین نیروهای او مجبور شدند برای شکستن محاصره، حملات با چاقو را انجام دهند که منجر به صدها کشته شد. در خاطرات خود، یازسیس همچنین بیان کرده است که تنها واحد ایالات متحده که از آنها قدردانی کرده بود، واحد پزشکان رزمی ارتش ایالات متحده بود.
پیامدها

با وجود تلفات سنگین، فداکاری تیپ ترکیه‌ای از سوی ارتش هشتم ایالات متحده فراموش نشد. در ۱۳ دسامبر ۱۹۵۰، ژنرال والتون واکر، فرمانده ارتش هشتم ایالات متحده، ۱۵ مدال ستاره نقره‌ای و ستاره برنز به تیپ ترکیه‌ای به دلیل شجاعت در برابر چینی‌ها اعطا کرد و این مناسبت با افتخار از سوی سربازان ترکیه‌ای در کره به یاد سپرده شد.
تله‌کابین‌ها در ایران

تله‌کابین‌ها در ایران یکی از انواع ترابری هوایی در ایران هستند. ساخت نخستین تله‌کابین در ایران در سال ۱۳۵۳ هـ. ش، با همکاری شرکت فرانسوی پوما و شرکت اتریشی دوپل مایر شروع شد. بزرگترین تله کابین جهان این «تله کابین توچال» در ایران، شهر تهران است.
تفریح از طریق تله کابین در زمینه گردشگری در سراسر دنیا و از جمله در ایران نقش بسیار مهمی را ایفا می‌کند. تله کابین‌هایی که در ایران احداث شده‌اند عبارت از تله کابین توچال، تله کابین نمک آبرود، تله کابین لاهیجان، تله کابین گنج نامه در همدان. که در فاز ۳ تله‌کابین کوهسار بحث اتصال این تله‌کابین به تله‌کابین توچال نیز مطرح است.
تله کابین توچال در ایران با طولی حدود ۷هزار و ۵۰۰ متر یکی از طولانی‌ترین خط تله کابین بهم پیوسته در دنیا است.
فهرست تله‌کابین‌ها در ایران

تله‌کابین توچال
تله كابين صفه
تله‌کابین عون بن علی
تله كابين ميكامال (كيش)
تله کابین کرمان
تله‌کابین نمک‌آبرود
تله کابین لاهیجان
تله کابین رامسر
تله‌کابین گنج‌نامه
تله کابین قزوین
تله‌کابین جنگل فندقلو-حیران
تله‌کابین سیب‌لند فیروزکوه
تله کابین دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات تهران
تله کابین آبیدر سنندج
تله کابین مریوان
ماشک تهرانچی

| ماشک ماریتا | ماشک ماریتا |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۱۶′ شمالی ۴۹°۵۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۶۷°شمالی ۴۹٫۹۱۷°شرقی﻿ / 37.267; 49.917: مختصات: ۳۷°۱۶′ شمالی ۴۹°۵۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۶۷°شمالی ۴۹٫۹۱۷°شرقی﻿ / 37.267; 49.917
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: آستانه اشرفیه
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کورکا
جمعیت: ۸۵۷ نفر (سرشماری ۹۵)
ماشک ماریتا ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آستانه اشرفیه در استان گیلان ایران است. حرم و بقعه امامزاده آقاسید احمد یمنی شریف در این روستا واقع می باشد و از سنتها و مراسم معروف آن میتوان به مراسم علم واچینی که همه ساله در روز 30ام صفرماه برگزار می شود نام برد که در گذشته معمولا با برگزاری مراسم تعزیه همراه بود.
جمعیت

این روستا در دهستان گورکا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۱۸ نفر (۲۹۶خانوار) بوده‌است.
اقتصاد ماشک

شغل اصلی مردم روستا مانند روستاهای مجاور، کشاورزی و دامداری می‌باشد که عمده محصول این روستا برنج است. در این روستا چهار کارخانه شالیکوبی موجود می‌باشد.
تاریخچه

اطلاعات زیادی دراین باره در دست نیست. اما در برخی از منابع گفته شده که یکی از نوادگان نوح به نام ماشک برای اولین بار در این مکان سکنی گزیده‌است.
شنا در المپیک تابستانی ۱۹۵۲

شنا یکی از ورزش‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ بوده که در دو بخش مردان و زنان برگزار شده است.
در مجموع ۳۱۹ شناگر از ۴۸ کشور جهان در این مسابقات شرکت کرده‌اند.
جدول مدال‌ها

| رتبه | کشور | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  ایالات متحده آمریکا (USA) | ۴ | ۲ | ۳ | ۹ |
| ۲ |  مجارستان (HUN) | ۴ | ۲ | ۱ | ۷ |
| ۳ |  فرانسه (FRA) | ۱ | ۱ | ۱ | ۳ |
| ۴ |  آفریقای جنوبی (RSA) | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۴ |  استرالیا (AUS) | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۶ |  هلند (NED) | ۰ | ۳ | ۰ | ۳ |
| ۶ |  ژاپن (JPN) | ۰ | ۳ | ۰ | ۳ |
| ۸ |  سوئد (SWE) | ۰ | ۰ | ۲ | ۲ |
| ۹ |  آلمان (GER) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۹ |  برزیل (BRA) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۹ |  بریتانیای کبیر (GBR) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۹ |  نیوزیلند (NZL) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| مجموع (۱۲ کشور) | مجموع (۱۲ کشور) | ۱۱ | ۱۱ | ۱۱ | ۳۳ |
نتایج > مردان

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| بازی‌ها | طلا | طلا | نقره | نقره | برنز | برنز |
| ۱۰۰ متر آزاد | کلرک اسکولز  ایالات متحده آمریکا | ۵۷٫۴ | هیروشی سوزوکی  ژاپن | ۵۷٫۴ | یوران لارشون  سوئد | ۵۸٫۲ |
| ۴۰۰ متر آزاد | ژان بوتو  فرانسه | 4:30.7 (OR) | فورد کونو  ایالات متحده آمریکا | ۴:۳۱٫۳ | پر-اولوف اوستراند  سوئد | ۴:۳۵٫۲ |
| ۱۵۰۰ متر آزاد | فورد کونو  ایالات متحده آمریکا | 18:30.3 (OR) | شیرو هاشیزومه  ژاپن | ۱۸:۴۱٫۴ | تتسو اوکاموتو  برزیل | ۱۸:۵۱٫۳ |
| ۱۰۰ متر کرال پشت | یوشی اویاکاوا  ایالات متحده آمریکا | 1:05.4 (OR) | ژیلبر بوزون  فرانسه | ۱:۰۶٫۲ | جک تیلور  ایالات متحده آمریکا | ۱:۰۶٫۴ |
| ۲۰۰ متر قورباغه | جان دیویس  استرالیا | 2:34.4 (OR) | بوون استاسفورث  ایالات متحده آمریکا | ۲:۳۴٫۷ | هربرت کلاین  آلمان | ۲:۳۵٫۹ |
| ۴ × ۲۰۰ متر آزاد امدادی |  ایالات متحده آمریکا (USA) وایت مور بیل وولسی فورد کونو جیمی مک‌لین | 8:31.1 (OR) |  ژاپن (JPN) هیروشی سوزوکی یوشیهیرو هاماگوچی تورو گوتو تیجیرو تانیکاوا | ۸:۳۳٫۵ |  فرانسه (FRA) ژوزف برناردو الدو امیننت الکساندر ژانی ژان بوتو | ۸:۴۵٫۹ |
نتایج > زنان

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| بازی‌ها | طلا | طلا | نقره | نقره | برنز | برنز |
| ۱۰۰ متر آزاد | کاتالین سوکه  مجارستان | ۱:۰۶٫۸ | هانی ترمولن  هلند | ۱:۰۶٫۵ | یودیت تمش  مجارستان | ۱:۰۷٫۶ |
| ۴۰۰ متر آزاد | والریا گینگه  مجارستان | 5:12.1 (OR) | اوا نواک-جرارد  مجارستان | ۵:۱۳٫۷ | اولین کاواموتو  ایالات متحده آمریکا | ۵:۱۴٫۶ |
| ۱۰۰ متر کرال پشت | جوان هریسون  آفریقای جنوبی | ۱:۱۴٫۳ | خیرتیه ویلما  هلند | ۱:۱۴٫۵ | جین استوارت  نیوزیلند | ۱:۱۵٫۸ |
| ۲۰۰ متر قورباغه | ایوا سیکی  مجارستان | 2:51.7 (OR) | اوا نواک-جرارد  مجارستان | ۲:۵۴٫۴ | النور گوردون  بریتانیای کبیر | ۲:۵۷٫۶ |
| ۴ × ۱۰۰ متر آزاد امدادی |  مجارستان (HUN) ایلونا نواک یودیت تمش اوا نواک-جرارد کاتالین سوکه | 4:24.4 (WR) |  هلند (NED) ماری-لوئیزه لینسن-فسن کوسیه فن فورن هانی ترمولن ایرما هیتینگ-شوماخر | ۴:۲۹٫۰ |  ایالات متحده آمریکا (USA) جکی لاوین مرلین استپان جودی آلدرسون اولین کاواموتو | ۴:۳۰٫۱ |
نایلا (خواننده)

| نایلا | نایلا |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: نایلاه توربورن
زاده: ۲۷ نوامبر ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال) کینگستون، جامائیکا
ژانر: رگی، دنس‌هال، پاپ، رقص الکترونیک
پیشه: خواننده، ترانه‌سرا
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۴-حال
نایلا (به انگلیسی: Nyla) با نام کامل نایلاه توربورن (زاده ۲۷ نوامبر ۱۹۸۳) خواننده جامائیکایی است.
سلام عزیزم (ترانه نو داوت)

| «سلام عزیزم» | «سلام عزیزم» |
| --- | --- |
تک‌آهنگ نو داوت با همراهی بونتی کیلر: تک‌آهنگ نو داوت با همراهی بونتی کیلر
تاریخ پخش: ۲۹ اکتبر ۲۰۰۱
تاریخ ضبط: ۲۰۰۱
استودیو: سان فرانسیسکو، لس آنجلس، جامائیکا
ژانر: دنس‌هال
زمان: ۳:۲۶
ناشر: اینترسکوپ رکوردز
ترانه‌سرا(ها): گوئن استفانی، بونتی کیلر
موزیک ویدئو: موزیک ویدئو
"Hey Baby" در یوتیوب: "Hey Baby" در یوتیوب
جلد جایگزین: جلد جایگزین
جلد نسخه فرانسه: جلد نسخه فرانسه
 :  
 :  
«سلام عزیزم» (به انگلیسی: Hey Baby) ترانه ای از گروه موسیقی اسکا اهل ایالات متحده آمریکا نو داوت برای پنجمین آلبوم استودیویی گروه (۲۰۰۱) است. ترانه در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۱ به‌عنوان تک‌آهنگ لید از آلبوم توسط اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. ترانه از نظر تجاری موفق بود و به رتبه پنجم در جدول فروش موسیقی ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد ایالات متحده آمریکا رسید.
«سلام عزیزم» اگرچه تأثیرات رقص آن نقداهای متفاوتی داشت، به‌طور کلی نقدهای مثبتی را از طرف منتقدان موسیقی دریافت کرد. این تک‌آهنگ در چارت‌های در رتبه اول و در چارت‌های اسکاتلند، نروژ، استرالیا، دانمارک، فنلاند، نیوزلند، جزو ده ترانه اول قرار گرفت. ترانه برنده جایزه بهترین عملکرد آوازی پاپ گروه در چهل و پنجمین جوایز گرمی شد.
متالوتیونئین ۱ایکس

متالوتیونئین ۱ایکس، که به عنوان MT1X نیز شناخته می شود، پروتئینی است که در انسان توسط ژن رمزگذاری می شود.
متالوتیونئین-۳

متالوتیونئین-۳ (همچنین با عنوان عامل بازدارنده رشد نیز شناخته می‌شود) پروتئینی است که در انسان توسط ژن MT3 کدگذاری می‌شود. این مولکول یک پپتید ۶۸ آمینو اسیدی است (۲۰ تای آن سیستئین است) که به طور غیر طبیعی در مغز بیمارانی که از بیماری آلزایمر رنج می‌برند، کم بیان می‌شود. متالوتیونئین-۳ عضوی از خانواده پروتئین‌های متالوتیونئین است.
اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۹؛ ۱۰۵ سال پیش (۱۹۱۹-۲۸}})
گونه: سازمان علمی
هدف: پیشرفت و حفاظت از دانش ستاره‌شناسی
ستاد: پاریس، فرانسه
محدودهٔ فعالیت: سراسر جهان
سازمان مادر: شورای بین‌المللی علوم
وبگاه: IAU.org
اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی یک انجمن بین‌المللی برای ستاره‌شناسان حرفه‌ای با درجهٔ پی‌اچ‌دی و بالاتر از آن است که در زمینه‌های آموزش و پژوهش حرفه‌ای ستاره‌شناسی کار می‌کنند. در میان دیگر کنش‌های اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی، اختیار آن در نامگذاری اجرام آسمانی (ستاره، سیاره، سیارک، دنباله‌دار، شهاب‌سنگ و مانند آن‌ها) و هر گونه عوارضی بر روی آن‌ها به رسمیت شناخته می‌شود.
اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی عضو شورای بین‌المللی علوم است. آرمان بنیادین آن پیشرفت و حفاظت از دانش ستاره‌شناسی در همهٔ جنبه‌های آن با همکاری بین‌المللی است. اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی پیوند دوستانه‌ای با سازمان‌های ستاره‌شناسی دارد که ستاره‌شناسان آماتور عضو آن‌ها هستند. ستاد اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی در طبقهٔ دوم نهاد اخترفیزیک پاریس در بخش ۱۴ام پاریس است. گروه‌های کاری، شامل گروه کاری نامگذاری سامانهٔ سیاره‌ای و گروه کاری نام ستاره‌ها می‌شود که بر پایهٔ کنواسیون نام‌گذاری اخترشناسی، نام ستاره‌ها و سیاره‌ها را استاندارد و دسته‌بندی می‌کند. اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی همچنین سرپرست سامانهٔ تلگرام‌های ستاره‌ای است که در دفتر مرکزی تلگرام‌های ستاره‌شناسی، ساخته و پخش می‌شوند. مرکز بررسی ریزسیاره‌ها نیز زیر نظر اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی کار می‌کند و کار «پاکسازی» را برای همهٔ اجرام غیر سیاره‌ای و غیر ماه‌گونه سامانهٔ خورشیدی انجام می‌دهد. گروه کاری نامگذاری بارش شهابی و مرکز دادهٔ شهاب‌سنگ کار نامگذاری باران شهابی را انجام می‌دهند.
تمبر چاپ شده برای مجمع عمومی اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی در مسکو اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در ۱۹۵۸ (میلادی)
تاریخچه

اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۹ میلادی در مجلس مؤسسان شورای بین‌المللی پژوهش (شورای بین‌المللی علوم امروزی) در بروکسل بلژیک پایه‌گذاری شد. دو زیرمجموعهٔ شورای بین‌المللی علوم نیز در این مجمع پایه‌گذاری شدند که نام آن‌ها کمیسیون بین‌المللی زمان (در دفتر بین‌المللی زمان در پاریس) و دفتر مرکزی تلگرام‌های ستاره‌ای (با دفتر نخستین در کپنهاگ دانمارک) بود.
هفت عضو نخستین اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی بلژیک، کانادا، فرانسه، بریتانیا، یونان، ژاپن، و ایالات متحدهٔ آمریکا بودند. مدت کوتاهی پس از آن ایتالیا و مکزیک نیز به اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی پیوستند. نخستین کمیتهٔ اجرایی از بنجامین بایو (رئیس، فرانسه)، آلفرد فاولر (دبیرکل، بریتانیا)، و چهار معاون رئیس به نام‌های ویلیام کمپبل (آمریکا)، فرانک دایسن (بریتانیا)، ژورژ لکنت (بلژیک)، و آنیبال ریکو (ایتالیا) پدید آمد. ۳۲ کمیسیون (که در آغاز به «کمیته‌های دائمی» شناخته می‌شدند) در نشست بروکسل منصوب شدند و بر موضوع‌های مرتبط با ریزسیاره‌ها تمرکز کردند. گزارش ۳۲ کمیته، موضوع بحث نخستین مجمع عمومی در رم ایتالیا در ۲ تا ۱۰ مه ۱۹۲۲ (میلادی) بود. در پایان نخستین مجمع عمومی ۱۰ کشور استرالیا، برزیل، چکسلواکی، دانمارک، هلند، نروژ، لهستان، رومانی، آفریقای جنوبی، و اسپانیا نیز به اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی پیوستند و شمار اعضا به ۱۹ رسید. اگرچه اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی به‌طور رسمی ۸ ماه پس از پایان جنگ جهانی اول پایه‌گذاری شد اما پیش از آن نیز همکاری بین‌المللی نیرومندی نیز در زمینه‌ستاره‌شناسی وجود داشته‌است. مانند برنامهٔ کاتالوگ انجمن ستاره‌شناسی از ۱۸۶۸ میلادی تاکنون، کاتالوگ نقشه‌نگاری آسمان از ۱۸۸۷ میلادی تاکنون، و اتحادیهٔ بین‌المللی پژوهش خورشیدی از ۱۹۰۴ میلادی تاکنون.
۵۰ سال نخست تاریخ اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی به خوبی مستند شده‌است. تاریخ پس از آن نیز به شکل یادداشت‌نویسی رئیسان و دبیرکل‌های پیشین اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی ثبت شده‌است. دوازده نفر از چهارده دبیرکل پیشین اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی میان ۱۹۶۴ میلادی تا ۲۰۰۶ میلادی در یادآوری تاریخ انجمن در بولتن اطلاعات شمارهٔ ۱۰۰ همکاری کردند. شش رئیس پیشین میان سال‌های ۱۹۷۶ میلادی تا ۲۰۰۳ میلادی نیز در یادآوری تاریخ انجمن در بولتن اطلاعات شمارهٔ ۱۰۴ همکاری کردند.
ترکیب

اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی ۱۲٬۶۶۴ عضو حقیقی دارد که ستاره‌شناسان حرفه‌ای از ۹۶ کشور جهان هستند. ۸۳٪ اعضا مرد و ۱۷٪ زن هستند.
۷۹ سازمان ملی ستاره‌شناسی نیز عضو انجمن می‌باشند.
بدنهٔ پایهٔ اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی، مجمع عمومی آن است که از همهٔ اعضای آن پدید می‌آید. مجمع، خط‌مشی، قانون، و آیین‌نامه (همه متمم‌های پیشنهادی) اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی را تعیین می‌کند. گزینش کمیته‌های گوناگون نیز بر عهدهٔ مجمع عمومی انجمن است.
حق رأی در مورد مسائل مطرح در مجمع، متناسب با نوع موضوع بحث، متفاوت است. قانون اتحادیه، این موضوع‌ها را به دو دسته، تقسیم می‌کند:
موضوع‌های «اساساً با ذات علمی» (که توسط کمیتهٔ اجرایی تعیین می‌شوند) که بر پایهٔ آن، حق رأی تنها در اختیار اعضای حقیقی است و
همهٔ دیگر موضوع‌ها (مانند بازنگری قانون و مسائل رویه‌ای) که بر پایهٔ آن، حق رأی تنها در اختیار سازمان‌های نمایندهٔ دولت‌ها است.
در مورد مسائل بودجه (که در دسته دوم قرار می‌گیرد) وزن رای‌دهی نمایندهٔ دولت‌ها بر پایهٔ نسبت سطح اشتراک آن‌ها محاسبه می‌شود. تصویب رأی‌گیری در دستهٔ دوم نیاز به موافقت دست‌کم دو-سوم نمایندگان دولت‌ها دارد. برای تصویب هر رأی‌گیری، اکثریت مطلق کافی است. به غیر از رأی‌گیری بازنگری قانون که به دو-سوم اکثریت نیاز دارد. اگر شمار رای‌ها برابر باشند رای رئیس انجمن تعیین‌کننده خواهد بود.
مجمع‌ها

از ۱۹۲۲ میلادی تاکنون به غیر از ۱۹۳۸ میلادی تا ۱۹۴۸ میلادی به خاطر جنگ جهانی دوم، مجمع عمومی اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی هر سه سال برگزار می‌شود. پس از درخواست جمهوری خلق لهستان در ۱۹۶۷ میلادی و با تصمیم بحث‌برانگیز رئیس انجمن، یک مجمع عمومی فوق‌العاده در سپتامبر ۱۹۷۳ در ورشو، مدت کوتاهی پس از نشست طبق برنامه در سیدنی برگزار شد تا ۵۰۰امین سال زادروز نیکلاس کوپرنیک جشن گرفته شود.