کوبو آبه
کوبو آبه از نگاه دیگران

یوتاکا هانی‌یا که از اولین افرادی بود که به استعداد آبه پی برد، در نقدی که بر اثر برنده جایزه آکوتاگاوا «دیوار» (۱۹۵۱) نوشت، اظهار داشت که آبه نه تنها جانشین اوست بلکه او را نیز پشت سر گذاشته و فراتر خواهد رفت.
آبه نه تنها در زمینه ادبیات فانتزی بلکه به عنوان یک نویسنده پیشرو در ادبیات پست‌مدرن با تکنیک‌هایی چون اسلیپ‌استریم (جریان پس‌رو) و متافیکشن (ماورای داستان) نیز شناخته شده و در سطح جهانی مورد تقدیر است. «زن در ریگ روان» به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده است.
آثار آبه به ویژه در کشورهای کمونیستی اروپای شرقی مورد تقدیر قرار گرفت و در تقابل با یوکیو میشیما که بیشتر در غرب شناخته شده بود، دیده می‌شد. اما رابطه این دو نویسنده با هم بسیار خوب بود و میشیما آبه را تحسین می‌کرد و در انتخاب جایزه جون‌ایچیرو تانیزاکی در سال ۱۹۶۷، نمایشنامه «دوستان» آبه را به شدت توصیه کرد. این جایزه که عمدتاً به رمان‌های بلند اعطا می‌شد، با انتخاب نمایشنامه‌ای توسط میشیما، یک مورد استثنایی را به ارمغان آورد.
در ۱۳ مه ۱۹۷۵، آبه در مراسم اعطای عنوان دکترای افتخاری علوم انسانی از دانشگاه کلمبیا آمریکا، از سوی ارائه‌دهنده مورد ستایش قرار گرفت و به او گفته شد: «شما دارای یک ویژگی جهانی به نام انسانیت هستید.»
در سال ۱۹۷۹ نمایش «بچه فیل مرده است» توسط گروه استودیو آبه کوبو در آمریکا اجرا و با استقبال بسیار خوبی روبرو شد. به گفته آبه، در این نمایش تعداد تماشاگران به‌طور تصاعدی افزایش یافت و در روز پایانی راهروها، پله‌ها و حتی اتاق میکسر از تماشاگران پر شدند. منتقد نیویورک تایمز، مل گاسو، در نقد این نمایش به نمایشنامه‌نویس لهستانی، تادئوش کانتور اشاره کرد و گفت: «آبه و کانتور در داشتن دیدگاه‌های خلاقانه و دگرگون‌کننده و گروه بازیگرانی که مانند گسترش حس نویسنده حرکت می‌کنند، مشترک هستند.» او همچنین افزود: «کوبو آبه  یک هنرمند فعال، طراح و اجراکننده بزرگ در دنیای تئاتر است.»
تورو تاکه‌میتسو در متنی که در سال ۱۹۹۵ نوشته است، بیان می‌کند که آبه به نوعی کمال‌گرا بود اما در عین حال یک واقع‌نگر شفاف نیز بود. او تأکید می‌کند که رویکرد آبه در ویرایش و بازنگری و دقت در هر کلمه و جمله، نه تنها برای دستیابی به کمال ظاهری آثارش، بلکه برای قرار دادن خود در یک تونل شاعرانه و انعکاس واقعیت از آنجا است.
هاروکی موراکامی در یک نشست که در سال ۱۹۹۶ برگزار شد، بیان کرد: «کوبو آبه داستان‌های عجیب و غریبی می‌نویسد اما اگر بخواهیم بگوییم که به‌طور خاص «عجیب» است یا نه، اینگونه نیست. این عجیبی [داستان‌های آبه]، چه خوب و چه بد، همواره به شکل منسجم و پیوسته‌ای عجیب است و نه اینکه صرفاً «عجیب» باشد.»
گابریل گارسیا مارکز در گفت‌وگویی که در اواخر دهه ۱۹۹۰ با کنزابورو اوئه داشت، گفت: «ما نویسندگان خارجی فقط کوبو آبه را به عنوان نویسنده ژاپنی می‌شناختیم و دربارهٔ سایر نویسندگان اطلاعاتی نداشتیم. برای من، کوبو آبه نویسنده‌ای مهم بود.»
کنزابورو اوئه، کوبو آبه را در کنار کافکا و فاکنر به عنوان یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان جهان قرار می‌دهد. او در مصاحبه‌ای که در سال ۱۹۹۹ انجام داد، گفت: «به نظر من، اگرچه نویسندگان ژاپنی مانند تانیزاکی، کاواباتا و میشیما شناخته شده بودند اما اولین نویسنده‌ای که واقعاً به عنوان یک نویسنده مدرن توسط روشنفکران خارجی خوانده شد، آبه بود و من فکر می‌کنم که او قوی‌ترین تأثیر را گذاشت. به عنوان مثال، گابریل گارسیا مارکز و لوکلزیو از کسانی بودند که آبه را به عنوان نویسنده محبوب خود ذکر کردند.» همچنین در سال ۱۹۹۴ هنگامی که جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد، نام کوبو آبه را به همراه اُوکا شوهِی و ماسوجی ایبوسه ذکر کرد و گفت اگر آن‌ها بیشتر عمر کرده بودند، احتمالاً به جای او این جایزه را دریافت می‌کردند.
پر وستبری رئیس کمیته نوبل در آکادمی سوئد که برنده جایزه نوبل ادبیات را انتخاب می‌کند، در ۲۱ مارس ۲۰۱۲ در مصاحبه‌ای با روزنامه یومی‌ئوری گفت: «اگر کوبو آبه ناگهانی نمی‌مرد، احتمالاً جایزه نوبل ادبیات را دریافت می‌کرد. او بسیار، بسیار نزدیک بود.»