دماب (نجف‌آباد)
گیاه‌شناسی دماب

۱- گیاهان طبیعت منطقه:
پوشش گیاهی در کوهستان‌های دماب، استپ کوهی، همراه باگونه‌های گون به ویژه «کتیرا» است که کاربری صنعتی و بهداشتی دارد. استپ کوهی از باختر به خاور کاهش می‌یابد. بیشتر گونه‌های گیاهی منطقه شامل گیاهان بوته‌ای، گیاهان نیمه صحرایی و دارویی و تعدادی اندکی از گونه‌های درختی است.
برخی از گیاهان خودرو و بوته‌ای منطقه عبارتند از: گیاهان خودرو مانند مُک کو (شیرین بیان) که ریشه آن‌ها کاربری دارویی دارد، گل گاو زبان، شاتره، کاسنی، تره کوهی، چندال، مرزنجوش، دینارو (بسیار خوش‌بو است)، شوید کوهی، ریش قازی، شنگ، جل غاسم (جوقاسم)، گوش بره، خاکشیر، مرزنگوش، بارتنگ (بارهنگ)، بادرنگ، بابونه، قدومه، گون (کتیرا)، خارشتر، اسفند، لواس (ریواس)، چای کوهی، کرچک، اردلک (الدرک)، کنگر، جاز، گاپونه، کما، اشنو، زول، چرخک، و بوته و بیشترین پوشش گیاهی بیابان‌ها را جاز پوشانده است.
گیاهانی که در این سرزمین وجود دارند به‌طور کلی به دو گونه خودرو (وحشی) و کاشتنی بخش می‌شوند، و باید روشن سازم که گیاهان هرز بسیار گوناگون و از تیره‌ها یا خانواده‌های مختلف‌اند. گیاه هرز گیاهی است که ناخواسته در زمین‌های کشاورزی می‌روید و به گیاه اصلی کشت لطمه می‌زند؛ بنابراین گیاه هرز بی‌مصرف یا مضر نیست بلکه از دید کشاورزی هرز به‌شمار می‌رود. بسیاری از گیاهانی که در اینجا نام برده می‌شوند مصرف خوراکی و علوفه‌ای و دارویی و تزئینی هم دارند.
۲- لواس (ریواس):
ریواس یکی از گیاهان بهشتی - دارویی- خوراکی دماب است. این گیاه بومی دماب است، جایگاه رویش آن شیب‌های کوهستان، لابلای تخته سنگ‌ها است و درهمه منطقه، تنها درکوه‌های دماب می‌روید. هنگام رویش آن بهار و آن هم در پنجاه روز پس از نوروز است؛ ولی در جاهای دیگر تا نخستین روزهای تابستان و در برخی جاها ازخرداد تا تیر گل می‌دهد. این گیاه دراصفهان، درکوه‌های کوچری گلپایگان، و برخی کوه‌های فریدن، و پیرامون سد زاینده رود و به ویژه چادگان، و دامنه کوه‌های بینالود درخراسان، کوهستان‌های آذربایجان، و بلندی‌های البرز، کوهستان‌های کردستان، هم می‌روید.
با رسیدن لواس مردم آبادی‌های مهر دشت، همچن اشن، گلدره، خیرآباد، علی‌آباد، خونداب، دهک و گاهی از روستای در، برای چیدن لواس، به کوه‌های دماب سرازیر می‌شوند.
۳- درخت هَلگ :
هَلگ halg گونه‌ای درخت و میوه پاییزه محلی، ازخانواده هلو، اما کوچکترازمیوه هلو، که دیرترازهلوهم می‌رسد. پوست این میوه با پوست هلو اندکی متفاوت است، و در صورت تماس با پوست صورت می‌سوزاند. درخت این میوه نیز به مانند درخت هلواست. درگویش‌های خونسار، نوجان، خمین، بادرود، و لری به آن «هلگ» و در برزرود و روستای طره و شهر نراق به آن «الگ» می‌گویند وبا آن جوزقند درست می‌کنند. گمان می‌رود که این میوه در مرکز ایران و در شهرهای گلپایگان، خونسار، فریدن، ناحیه کربند وتیران، نطنز، بادرود، خمین، ونراق کاشته می‌شده است.
باید بیفزایم که هُلو، میوه آبدار درخت هلو درلاتین به معنی سیب ایرانی است که دارای یک هسته سخت، گوشت زرد، یا سفید و پوستی مخملی می‌باشد.
۴- اِنگور :
اصلی‌ترین میوه باغی دماب اِنگور است. روزگاری نه چندان دور، ۱۸ کارخانه شیره انگورپزی، در روستا دماب بوده، که درهمه تابستان و بخشی ازپاییز شبانه‌روزی به پخت شیره مشغول بوده‌اند، ولی باغ داران وانگورداران روستا پشت درب کارخانه‌های شیره پزی نوبت بندی می‌نموده، تا انگورهای خود را شیره کنند، و گاهی سر نوبت، برخورد و دلخوری نیز پیش می‌آمده است؛ یعنی ۱۸ کارخانه شبانه‌روزی، از پاسخ گویی به مردم آبادی درمی‌مانده‌اند، زیرا به سبب فراوانی و انبوهی انگور روستا، آن‌ها پس ورنمی‌آمده‌اند که به هنگام انگورمردم را بپزند.
همچنین، مردم افزون بر انگورهایی که شیره می‌نمودند، مقداری ازمحصول انگورخودرا با لوده وبا حیوان، به منطقه فریدن و روستاهای ارمنی‌نشین برده ومی فروخته، و به جای آن گندم و جو و محصولات کشاورزی می‌خریدند. ارمنی‌های روستایی نیز این انگورها راشراب می‌انداخته‌اند.
افزون بر آن مردم بخش دیگری از محصول انگور خود را کشمش کرده، و کشمش را به شهر برده، و می‌فروختند، یا آن را برای تنقلات یک سال خود، در انبارها ذخیره می‌نمودند. گفته‌های بالا گویای انبوهی و فراوانی محصول انگور در این روستا بوده است؛ یعنی انگورداران بخشی از انگور خود را فروخته و بخشی را کشمش نموده و افزون برآن را شیره می‌نمودند. با این گفته می‌توان اندیشید که محصول انگور آبادی تا چه اندازه انبوه بوده و چه نقش اساسی درزنگی روستایی مردم ایفا می‌نموده است.
در گذشته باغ انگور، بخش مهمی اززندگی مردم این روستا به‌شمار می‌آمده، و انگور عمده‌ترین محصول ایشان بوده، زیرا همه مردم روستا باغ انگورداشته، وبخش مهمی از کارکشاورزان درباغ‌های انگور سپری می‌شده است، و انگور در اقتصاد مردم نقش نخست را ایفا می‌نموده است. پس برهمین اساس مردم نام‌ها و واژگان بسیاری دربارهٔ انگور، ومو دارند.
یکی از اسناد خرید وفروش در دماب در سال ۱۱۴۳ ق
قلعه سنگ از بناهای اواخر دوره اشگانی و اوایل دوره ساسانی
قلعه دروش بگ
قلعه نو دماب
درب عمارت دماب در یکی از کوچه باغ‌های روستا
یکی از اتاق‌های عمارت دماب
حسینیه حاج حسن دماب ساخته شده در ۱۲۶۶ ق
پیه‌سوز مکشوفه در کهریز دماب که سال ساخت ۱۱۱۲ ق بر آن حک شده است