stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سنگ‌نوشته داریوش یکم در نقش رستم
سنگ‌نوشته DNa > ترجمه پارسی متن سنگ‌نوشته DNa

بند ۱ - خدای بزرگ (است) اهورامزدا، که این زمین را آفرید، که آن آسمان را آفرید، که مردم را آفرید، که شادی مردم را آفرید، که داریوش را شاه کرد، یک شاه از بسیاری، یک فرماندار از بسیاری.
بند ۲ - من داریوش شاهِ بزرگ، شاهِ شاهان، شاهِ کشورهای همه‌گونه مردم، شاه در این زمینِ بزرگِ و پهناور، پسرِ ویشتاسپَ، هخامنشی، پارسی، پسرِ پارسی، یک آریایی، دارای نژاد آریایی.»
بند ۳ - داریوش شاه گوید: به خواست اهورامزدا این (است) کشورهائی که من جدا از پارس گرفتم. بر آن‌ها حکمرانی کردم. به من مالیات دادند. آنچه از طرف من به آن‌ها گفته شد آن را کردند. قانون من آن (است که) ایشان را نگاهداشت. ماد - خوزستان - پارت - هرات - بلخ - سغد - خوارزم - زرنگ – رخج - ث ت گوش گندار - هند - سکائیهای هوم نوش - سکائی‌های تیز خود - بابل - آشور - عربستان - مصر - ارمنستان - کپدوکیه - سارد - یونان - سکائی‌های ماوراء دریا - سکودر - یونانی‌های سپر روی سر - لیبیها - حبشی‌ها - اهالی مک - کارئی‌ها.
بند ۴ - داریوش شاه گوید: اهورامزدا، چون این زمین را آشفته دید، پس از آن آن را به من ارزانی فرمود. مرا شاه کرد. من شاه هستم. به خواست اهورامزدا من آن را در جای خودش نشاندم. آنچه من به آن‌ها گفتم، چنان‌که میل من بود، آن را کردند. اگر فکر کنی که چند بود آن کشورهایی که داریوش شاه داشت پیکره‌ها راببین که تخت را می‌برند. آنگاه خواهی دانست، آنگاه به تو معلوم می‌شود، (که) نیزهٔ مردی پارسی دور رفته. آنگاه به تو معلوم می‌شود، (که) مردی پارسی خیلی دور از پارس جنگ کرده‌است.
بند ۵ - داریوش شاه گوید: این که کرده شده آن همه را به خواست اهورامزدا کردم. اهورامزدا مرا یاری کرد تا هنگامی که کار را بکردم. اهورامزدا من و خاندان سلطنتی ام را و این کشور را از زیان محفوظ دارد! این را من از اهورامزدا درخواست می‌کنم. این را اهورامزدا به من بدهاد!
بند ۶ - ای مرد! فرمان اهورامزدا، آن به نظر تو ناپسند نیاید! راه راست را ترک منما! شورش مکن!
سنگ‌نوشته DNb

در سنگ‌نوشتهٔ DNb که در میان ستون‌های آرامگاه جای دارد، داریوش با صراحت بیشتری از خود و اهدافش می‌گوید. این نبشتهٔ داریوش، به‌صورت غریبی، شخص داریوش را در مرکز همهٔ اندیشه‌های سرزمینش قرار می‌دهد.
داریوش در این سنگ‌نوشته که ۱۲ بند دارد، پس از ستایش اهورامزدا، می‌گوید:
به‌خواست اهورامزدا من چنینم که راستی را دوست دارم و بدی را دشمن!
دوست ندارم که توانا بر ناتوان، ستم کند یا بزرگی از زیردستی زور بشنود.
هر آنچه زیباست، من آن را دوست دارم!
من دوست و بَردهٔ دروغ نیستم! تندخو نیستم!
حتی وقتی خشم مرا فرا می‌گیرد، با اراده‌ام آن را فرومی‌نشانم.
به گفتهٔ خانم هایدماری کخ، چنین بیانیه‌ای از زبان یک شاه در سدهٔ ششم پیش از میلاد به معجزه می‌ماند.
داریوش در ادامهٔ سخنانش اشاره می‌کند که به هرکس فراخور کاری که کرده‌است، پاداش یا کیفر می‌دهد و از کسی که در حد توانش کار کند خشنود است. او از هوش بالا و توانایی‌های جسمی‌اش مانند توانایی اش در نبرد تن‌به‌تن، کاربرد هر دو دست و پا، سوارکاری، کشیدن کمان و نیزه‌زنی می‌گوید و تأکید می‌کند که نیزه‌زنی و کمانداری‌اش چه در حالت سواره و چه پیاده خوب است.
در دو بند پایانی، داریوش بی پروا رو به مردم کشورش می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که دریابند وی چگونه انسانی بوده و هنر و برتری‌اش چه بوده‌است و می‌گوید که مبادا آنچه به گوشتان رسید را دروغ و نادرست انگارید.
سنگ‌نوشته DNb > متن پارسی باستان سنگ‌نوشته DNb

| 0 | 1 |
| --- | --- |
۱:           /
۲:      []      /
۳:        /
۴:        /
۵:        /!
۶:        /
۷:      []      /[]
۸:      []      /
۹:    !    
۱۰:          []    /
۱۱:             
۱۲:         [ ]  /
۱۳:      [ ]  []  []/
۱۴:         
۱۵:   [ ]   [] []
۱۶:         []!/
۱۷:        !/
۱۸:    []  []/
۱۹:          !
۲۰:          /
۲۱:         
۲۲:   !         
۲۳:         /
۲۴:        /
۲۵:  !      /
۲۶:    !!       /
۲۷:      []    /
۲۸: !   []    /
۲۹:        []  /
۳۰:    !!  !!   /!!
۳۱:  !!  !!!  
۳۲:   []  !! []    /
۳۳:    !!    /[]!
۳۴:    []!    /!
۳۵:    []!     
۳۶: []  !      /
۳۷:        
۳۸: !        /!
۳۹:         
۴۰: !        /
۴۱: !        /
۴۲: []!       /!
۴۳:        
۴۴:    []     
۴۵:           
۴۶:      [][  ]    /
۴۷:    []    /
۴۸:          /
۴۹:          
۵۰:  !        []
۵۱:  []    [  ]/
۵۲:      [] 
۵۳: !      []  /
۵۴: !     [  ]/
۵۵:  !    [  ]/[]
۵۶:  !    [    ]
۵۷:       [ ]   
۵۸: []  []  [+++++]   [ ++++++]/
۵۹:  <>   [   ]
۶۰:      [+++++++++++++++]
سنگ‌نوشته DNb > ترجمه پارسی متن سنگ‌نوشته DNb

بند ۱- خدای بزرگ (است) اهورامزدا، که این شکوهی را که دیده می‌شود آفریده، که شادی مردم را آفریده، که خرد و فعالیت را بر داریوش شاه فرو فرستاد.
بند ۲- داریوش شاه گوید: به خواست اهورامزدا چنان کسی هستم که راستی را دوست هستم، بدی را دوست نیستم. نه مرا میل (است) که (شخص) ضعیف از طرف توانا (به او) بدی کرده شود. نه آن مرا میل (است) که (شخص) توانائی از طرف ضعیف (به او) بدی کرده شود.
بند ۳- آنچه راست (است) آن میل من (است). مرد دروغگو را دوست نیستم. تندخو نیستم. آن چیزهایی را که هنگام خشم بر من وارد می‌شود سخت به اراده نگاه می‌دارم.
بند ۴- سخت بر هوس خود فرمانروا هستم. مردی که همکاری می‌کند او را به جای همکاری (اش) همان‌طور او را پاداش می‌دهم. آن که زیان می‌رساند او را به جای زیان (اش) کیفر می‌دهم. نه مرا میل (است) که مردی زیان برساند. نه حتی مرا میل (است) که مردی زیان برساند. نه حتی مرا میل (است) اگر زیان برساند کیفر نه بیند.
بند ۵- مردی آنچه علیه مردی بگوید آن مرا باور نیاید، تا هنگامی که سوگند هر دو را نشنوم.
بند ۶- مردی آنچه برابر قوایش کند یا بجا آورد خشنود هستم و میلم (نسبت به او) بسیار (است) و نیک خشنود هستم.
بند ۷- از چنین نوع (است) هوش و فرمانم چون آنچه را از طرف من کرده شده، چه در کاخ چه در اردوگاه، به بینی یا بشنوی، این فعالیت من است علاوه بر عقل و هوش.
بند ۸- این (در واقع) فعالیت من (است). چونکه تن من توانائی دارد، در مصاف نبرد همآورد خوبی هستم. همینکه با گوش هوش درآورد گاه نگریسته شود، آنکه را نافرمان می‌بینم و آنکه را غیر نافرمان می‌بینم و آنکه را غیر نافرمان می‌بینم، آنگاه نخستین کسی هستم با هوش و فرمان و عمل، چون نافرمان و غیر نافرمان را می‌بینم، بیندیشم.
بند ۹- ورزیده هستم، چه با هر دو دست چه با هر دو پا، هنگام سواری خوب سواری هستم. هنگام کشیدن کمان، چه پیاده چه سواره، خوب کمان کشی هستم. هنگام نیزه زنی، چه پیاده و چه سواره، خوب نیزه زنی هستم.
بند ۱۰- و هنرهائی که اهورامزدا بر من فرو فرستاد، و توانستم آن‌ها را به کار برم، به خواست اهورامزدا، آنچه به وسیلهٔ من کرده شده با این هنرهایی که اهورامزدا بر من فرو فرستاد کردم.
بند ۱۱- ای مرد! نیک آگاه ساز که (من) چه جور آدمی هستم و هنرمندیهایم از چه نوع و برتری ام از چه نوع (می‌باشد)! آنچه به گوش تو رسید برای تو دروغ ننماید! آنچه را که به تو دستور داده شده بشنو!
بند ۱۲- ای مرد! آنچه به وسیلهٔ من کرده شده به تو دروغ نمایانده نشود! آنچه را نوشته شده بنگر! فرمانها از طرف تو نافرمانی نشود! کسی ناآزموده نشود! ای مرد! شاه ناچار نشود که کیفر دهد!
سنگ‌نوشته DNf

سنگ‌نوشته DNf که ۲۵۰۰ سال در سایه و زیر جلبک‌ها و رسوبات پنهان مانده‌بود در بهمن ۱۳۹۷ توسط مجتبی دورودی کشف و ثبت شد. به گفته واوتر هنکلمن باستان‌شناس بین‌المللی کشف این کتیبه اهمیت زیادی در حوزه پژوهش‌های ایران باستان و زبان شناسی باستان داشته و در ۵۰ سال اخیر بی سابقه است.
سنگ‌نوشتهٔ DNa
محل قرارگیری کتیبه DNf در آرامگاه داریوش دوم هخامنشی
سوزش ادرار

Medical condition
| سوزش ادرار | سوزش ادرار |
| --- | --- |
تخصص: اورولوژی 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰: R30..0
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام: 788.1
دادگان بیماری‌ها: 18003
مدلاین پلاس: 003145
پیشنت پلاس: سوزش ادرار
سمپ: D053159
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
سوزش ادرار یا دُش‌میزی (به انگلیسی: Dysuria) به معنی احساس سوزش و درد هنگام دفع ادرار است.
واژه‌شناسی

دُش‌میزی مشتق از پیشوند «دُش» به معنی بدی و زشتی و «میزی» اسم مصدر از «میختن» (میزیدن) به معنی ادرار کردن است تشکیل شده‌است.
علل

علل مختلفی می‌تواند موجب سوزش ادرار شود. از جمله علل آن بیماری‌های ادراری مانند عفونت ادراری و سیستیت، سنگ کلیه، سنگ مثانه و بزرگی پروستات می‌باشند. علل زیر مهم ترین دلایل سوزش ادرار به شمار می روند:
وارد شدن صدمه یا ضربه موضعی به ناحیه مجاری ادراری
عفونت‌های مقاربتی
ایجاد انسداد در مجاری ادرار در اثر بزرگ‌شدن پروستات
استفاده مداوم از مواد شوینده یا آرایشی در تماس با مجاری ادرار
عارضه‌های عصبی منجر به تخلیه مثانه
بروز سرطان مثانه، پروستات، واژن یا آلت تناسلی
ایجاد زخم در مجاری ادرار
عوارض ناشی از مصرف داروهای ضد سرطان
فعالیت‌های ورزشی طولانی ‌مدت مانند سوارکاری یا دوچرخه سواری
عفونت ادراری اغلب موجب سوزش ادرار و تکرر ادرار می‌شود.
روش های خانگی درمان سوزش ادرار

درمان خانگی نیز در کنار دارو برای سوزش ادرار اثرگذار است. در این قسمت  5 مورد از مهم‌ترین روش‌های درمان خانگی سوزش ادرار که از سوی پزشکان نیز مورد تأیید قرار گرفته است را بررسی می کنیم.
1. نوشیدن آب بیشتر
2. استفاده از کمپرس گرم
3.سرکه سیب و تاثیر شگفت انگیز در درمان عفونت ادراری
4.جوش شیرین برای رفع سوزش ادراری
5.مصرف زنجبیل
مروان دا کوستا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 دا کوستا با مراکش در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸:  دا کوستا با مراکش در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  مانوئل مروان دا کوستا تریندادی سنوسی
زادروز:  ۶ مهٔ ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال)
زادگاه:  Saint-Max, فرانسه
قد:  ۱٫۸۷ متر (۶ فوت ۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  ارزروم‌اسپور
شمارهٔ پیراهن:  ۲۷
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۶ |  نانسی |  ۱۰ |  (۱) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۸ |  پی‌اس‌وی |  ۱۶ |  (۱) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  فیورنتینا |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۹ |  ← سمپدوریا (قرضی) |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۱ |  وستهام یونایتد |  ۳۱ |  (۳) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  لوکوموتیو مسکو |  ۱۵ |  (۲) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  ← ناسیونال (قرضی) |  ۱۶ |  (۲) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  سیواس‌اسپور |  ۴۹ |  (۸) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  المپیاکوس |  ۳۹ |  (۴) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  باشاک‌شهر |  ۲۳ |  (۳) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ |  الاتحاد |  ۱۸ |  (۴) |
| ۲۰۲۰ |  ترابزون‌اسپور |  ۱۱ |  (۱) |
| ۲۰۲۱ |  ارزروم‌اسپور |  ۱۴ |  (۲) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۶ |  زیر ۲۰ سال پرتغال |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۸ |  زیر ۲۱ سال پرتغال |  ۲۲ |  (۲) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۸ |  زیر ۲۳ سال پرتغال |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۹ |  مراکش |  ۳۷ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۵۷, ۵ ژانویه ۲۰۱۹ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۴:۳۳, ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۸ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۵۷, ۵ ژانویه ۲۰۱۹ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۴:۳۳, ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۸ (UTC)
مانوئل مروان دا کوستا تریندادی سنوسی (پرتغالی: Manuel Marouane da Costa Trindade Senoussi؛ زادهٔ ۶ مهٔ ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اهل مراکش است که در پست مدافع بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به نانسی، پی‌اس‌وی آیندهوون، فیورنتینا، سمپدوریا، وستهام یونایتد، لوکوموتیو مسکو، ناسیونال، سیواس‌اسپور، المپیاکوس، استانبول باشاک‌شهر، الاتحاد، ترابزون‌اسپور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده‌است.
بیورنستیرنه بیورنسون

| بیورنستیرنه بیورنسون | بیورنستیرنه بیورنسون |
| --- | --- |
نام اصلی: بیورنستیرنه مارتینیوس بیورنسون
زاده: ۸ دسامبر ۱۸۳۲ کویکن، نروژ
درگذشته: ۲۶ آوریل ۱۹۱۰ (۷۷ سال) پاریس، فرانسه
پیشه: شاعر، رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس
ملیت:  نروژی
همسر(ها): کارولینه بیورنسون
امضا: 
 جوایز  جایزه ادبی نوبل (۱۹۰۳)  :  جوایز  جایزه ادبی نوبل (۱۹۰۳)  
بیورنستیرنه مارتینیوس بیورنسون (به نروژی: Bjørnstjerne Martinius Bjørnson) متولد ۸ دسامبر ۱۸۳۲–۲۶ آوریل ۱۹۱۰ نویسندهٔ نروژی بود که در سال ۱۹۰۳ میلادی موفق شد جایزه نوبل ادبیات را به دست آورد. از بیورنسون به عنوان حلقه‌ای از چهار ادیب بزرگ نروژ یاد می‌شود؛ سه حلقهٔ دیگر گروه عبارت بودند از: هنریک ایبسن، یوناس لی، و الکساندر کیلند.
بیورنسون بیشتر به خاطر سرود ملی نروژ که از نوشته‌های اوست شهرت یافته‌است.
زندگی > کودکی و نوجوانی

پدر بیورنستیرنه بیورنسون، در «کیویکنه» شهر سابقی که در حال حاضر، تقریباً با محل شهر تینست، مطابقت دارد؛ کشیش کلیسای شهر بود. بیورنستیرنه، نیز در سال ۱۸۳۲ میلادی، در همین شهر به دنیا آمد. نام وی، از ترکیب ۲ کلمه «بیورن» و «استرینه» به‌وجود آمده، که اولی به معنی خرس است و یک نام معمولی برای پسران در نروژ محسوب می‌شود؛ و دومی به معنی ستاره، که در نام وی، شکل پسوند یافته‌است.
از ۵ سالگی، بعد از آنکه خانواده آنها به نیست، در استان موره او رومسدال، فعلی، نقل مکان کردند، بیورنستیرنه در آنجا زندگی کرد و کودکی خود را در همان شهر گذراند. در سال ۱۸۴۴ میلادی، بیورنستیرنه، درمدرسه ای در شهر مولدا، ثبت نام کرد و خیلی زود به مسائل اجتماعی علاقه نشان داد. در پی  فضای سیاسی حوادث بین‌المللی سال‌های ۱۸۴۸ میلادی در اروپا، بیورنستیرنه، در حالی که تنها ۱۶ سال داشت، اولین مقاله به یاد مانده خود را با عنوان تقریبی: «سخنی از آزادی با اهالی مولدا» نوشت. مقاله ای که تا حد زیادی طبیعت سرکش وی را در شخصیت آینده اش، که در حال شکل‌گیری بود، از پیش خبر می‌دهد.
زندگی > پایتخت و ظهور ادبی

بیورنستیرنه بیورنسون، در سال ۱۸۵۰ میلادی، به اسلو، که در آن سالها کریستیانیا، نامیده می‌شد؛ نقل مکان کرد. در پایتخت، وی فرصت آشنایی با شخصیتهای برجسته یا در حال صعودی مانند: آسموند اولاوسون وینیه (زاده ۱۸۱۸م)، هنریک ایبسن (زاده ۱۸۲۸م) و یوناس لی (زاده ۱۸۳۳م) و دیگران را یافت. وی با تأخیر اما با موفقیت، در سال ۱۸۵۲ میلادی، امتحانات پایانی دبیرستان را پشت سر گذاشت؛ اما به تحصیل ادامه نداد و در عوض، خیلی زود وارد عرصه ادبیات حرفه ای شد. جایگاه و موضع ادبی بیورنسون، در حوزه فرهنگ و ادبیات نروژ، در سال ۱۸۵۴ میلادی، تعیین می‌شود؛ یعنی زمانی که وی، در نقدی که بر یک مجموعه منتخب ادبی، از شاعران مشهور نروژی نوشته بود؛ به شدت از آثار یوهان سباستین ولهاون؛ و دیگر شاعران احساساتی  انتقاد کرد و نوشت: «وقت این پرسه زدنهای بیمارگونهٔ شبهای مهتابی، در خواب و خیال سر آمده‌است!» نقد تندی که بیورنسون، نوشته بود، طبیعتاً بحث‌انگیز بود؛ اما در همه حال نام بیورنستیرنه بیورنسون، بر سر زبان دوست و دشمن افتاد؛ و در پایتخت نروژ، دیگر کسی باقی نبود که وی را نشناسد.
تقریباً در همین زمان بود که بیورنسون، در یک روزنامه بامدادی پایتخت، به عنوان منتقد هنرهای نمایشی و تئاتر، شروع به کار کرد. وی در این پست، به ابراز عقاید ملی گراینه خود پرداخت. این اولین مبارزه بیورنسون، در راه استقلال نروژ بود که در انتقاد وی، از کاربرد زبان دانمارکی، بر روی صحنه تئاتر اسلو آشکار شد. مبارزه ای که در سال ۱۸۵۶ وقتی تماشاگران تئاتر در اسلو با کشیدن سوت، بازیگرانی که زبان دانمارکی به کار می‌بردند را هو کردند، به اوج خود رسید. همان سال وی خود به انتشار نشریه جدیدی اقدام کرد و همین روند مشخصی که بر حمایت از زبان نروژی و انتقاد از کاربرد زبان دانمارکی، استوار بود را ادامه داد.
 شکوفایی ادبی بیورنستیرنه بیورنسون، در سال ۱۸۵۷ شکل گرفت. زمانی که وی نمایشنامه ای تاریخی با عنوانی که به فارسی تقریباً «در بین نا بین جنگ‌ها» می‌شود، نوشت. موضوع نمایشنمه مربوط به سالهای ۱۱۳۰ تا ۱۲۴۰ میلادی و رقابت تاریخی مدعیان تاج و تخت در نروژ قرون وسطی بود. در این نمایشنامه، بیورنسون، از یک طرف علاقه خود را به ریشه‌های ملی و تاریخی نروژ به نمایش می‌گذارد؛ و از طرف دیگر تجدد طلبی خود را آشکار می‌کند. در این نمایشنامه وی تأتیر دوری مرد از خانواده و نقش زن، در زندگی خانوادگی را در قالب سرگذشت شخصیت‌های داستان، به خوبی بیان کرده‌است.
همین تنش در میان گذشته و حال، در نمایشنامه دیگر وی که در همان سال ۱۸۵۷ نوشته، قابل مشاهده است. در این نمایشنامه بیورنسون، ضمن به نمایش گذاردن زندگی روستایی، از طرفی، علاقه به جنبه‌های دوست داشتنی زندگی روستایی را نمایش می‌دهد و از طرف دیگر از مشکلات جامعه روستایی پرده برمی‌دارد. مشکلاتی نظیر: میخوارگی، ریاکاری و ازدواج‌های اجباری و ناموفق. اثری که در ادبیات نروژی به بخشی از آثار کلاسیک پیوست.
زندگی > برگن، ازدواج، ایتالیا و اسلو

در سال ۱۸۵۷ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، راهی برگن شد و به عنوان رئیس تئاتر شهر که امروزه، صحنه ملی وارث آن است؛ جایگزین هنریک ایبسن شد و تا سال ۱۸۵۹ در همین مقام باقی ماند. در طول این ۲ سال، بیورنسون، توانست آثار خود و ایبسن را روی صحنه برده و تجربه بیشتری از هنرهای نمایشی کسب کند. ضمن اینکه وی در این فرصت، آثار مشهوری از یوهان ولفگانگ فون گوته، ویلیام شکسپیر و نمایش نویسان برتر فرانسه را به اجرا درآورد. تجربه ای که بر آثار ادبی بعدی وی تأثیری بسیار داشت. وی در همین دوره موفق شد چند نمایشنامه خود را به پایان رسانده و اولین نسخه سرود ملی نروژ را در سال ۱۸۵۹ بنویسد. همچنین باز در همین دوره بود که بیورنسون، با همسر آینده اش کارولینه آشنا شد و در سال ۱۸۵۸ میلادی با او ازدواج کرد.
 در تابستان سال ۱۸۶۰ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، به کپنهاگ، سفر کرد. شهری که وی، قبلاً نیز بین سالهای ۱۸۵۶ و ۱۸۵۷ در آن زندگی کرده بود. سپس راهی رم شد. در ایتالیا وی شاهد رویدادهای سیاسی و تاریخی مربوط به وحدت ایتالیا بود. تجربه ای که در نمایش نامه ای تاریخی که در سال ۱۸۶۱ تحت عنوان: «شاه اسوره» نوشت، انعکاس پیدا کرده‌است. در این نمایشنامه وی بار دیگر رقابت‌های تاریخی مدعیان تاج و تخت در نروژ قرون وسطی را بهانه ای قرار داد تا نیاز نروژ به وجود شخصیتهای تاریخی را برای استقلال از سوئد به وضعیت ایتالیا تشبیه کند. همچنین در همین سالها بعضی از مشهورترین اشعار بیورنسون، شروع به شکل‌گیری می‌کنند.

در سال ۱۸۶۳ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، پس از مدتی اقامت در آلمان و پاریس، به نروژ بازگشت. از این پس تولیدات ادبی وی تغییر مسیر می‌دهند؛ و گرایش او به چپ و جهت‌گیری وی نسبت به مذهب که دها سال بعد بروز می‌کند، شکل می‌گیرد. نمایشنامه ای که وی در سال ۱۸۶۴ بنابر شخصیت تاریخی ماری، ملکه اسکاتلند، نوشت، تنها نمایشنامه بیورنسون، است که ماجرای آن در خارج از مرزهای نروژ اتفاق می‌افتد.
بیورنسون،
بین سالهای ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۷ میلادی، در اسلو رئیس تئاتر بود. بعدها وی بین سالهای ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۲ میلادی، بازیگران تئاتر در برگن که استعفاء داده و گروه مستقلی تشکیل داده بودند را مدتی رهبری کرد.
زندگی > ۱۷ ماه مه، روز ملی نروژ

یکی از کسانی که در تبدیل روز ۱۷ ماه مه، به روز ملی نروژ و یک جشن واقعی نقش داشت، هنریک ورگلاند، با اشعار و سخنرانی‌هایش بود. از سال ۱۸۲۴، یعنی ۱۰ سال پس از تصویب قانون اساسی نروژ، در اسلو، در بعضی از محافل مردمی، روز ۱۷ ماه مه، جشن گرفته می‌شد. اما عدم تمایل و بی علاقگی  پادشاه وقت، کارل یوهان، مانع گسترش و تبدیل این روز، به یک جشن سراسری بود. در سال ۱۹۳۶ میلادی،  مجلس ملی نروژ، در روز ۱۷ ماه مه جشنی برگزار کرد که شاید نقطه شروع تبدیل این روز، به یک روز ملی و جشن، در سرار نروژ بود. این تلاشها در روحیه بیورنستیرنه بیورنسون، بسیار مؤثر افتاد؛ و از سال ۱۸۶۴ میلادی، شعری که بیورنسون، سروده بود، به تدریج تبدیل به سرود ملی کشور نروژ شد.
زندگی > دهه ۱۸۷۰ میلادی

نوگرایی در آثار بیورنستیرنه بیورنسون، از دهه ۱۸۷۰ آشکار می‌شود.
پس از نمایشنامه «انجمن جوانان» که ایبسن، با نثر و سبکی سرگرم‌کننده، نوشته بود و موجب یک دوره طولانی خصومت، بین این دو ادیب شده بود؛ و از طرف دیگر سخنرانیهای مکرر گیورگ برندس، که انتقاد اجتماعی را رسالت ادبیات معرفی می‌کرد؛ سرانجام بیورنسون، موضوعات تاریخی و سبک خود در نوشتن نمایشنامه تاریخی را رها کرد و خویش را به موج ادبیات نمایشی مدرن بورژوازی، سپرد.
 بیورنسون، طی اقامت در رم، بین سالهای ۱۸۷۳ و ۱۸۷۵ میلادی، ضمن آشنایی با فضای رونشنفکری آن زمان اروپا، ۲ نمایشنامه همزاد خود را تحت عناوین «سردبیر» و «ورشکستی» نوشت. در این نمایشنامه‌ها، وی دسیسه و ریاکاری طبقه  بورژوا، را با شیوه ای واقعگرا، به نمایش می‌گذارد. در این نمایشنامه‌ها، که دیگر به مرور مسائل تاریخی نمی‌پردازند، بیورنسون، از جامعه و مناسبات اجتماعی وقت، انتقاد نمی‌کند. بلکه انتقاد وی، از روی اتفاق و سلیقه، متوجه فرد است. افرادی مانند یک تاجر پراحساس اما ریاکار؛ یا یک سردبیر بدجنس، که نمونه‌هایی از شخصیتهای بد هستند. با این حال این نمایشنامه‌ها اولین و بزرگترین موفقیت بیورنسون، در صحنه بین‌المللی شدند؛ و تردیدی نیست که راه را برای موفقیت ادبی ایبسن در آلمان را نیز هموار کردند. چرا که ایبسن نیز قصد پرداختن به همین فضا و مسائل را تنها با لحنی تندتر داشت.
 در نیمه دوم دهه ۱۸۷۰ میلادی، بیورنسون، به نروژ بازگشت و مزرعه ای در گاسدال، در ۱۸ کیلومتری شمال لیلهامر، خرید. در این دوره بیورنسون، در خط مقدم ادبیات نروژ قرار داشت و در مباحثات اجتماعی، بسیار فعال بود. در سال ۱۸۷۷ میلادی، وی سخنرانی معروف خود را با مضمون: «حقیقت وجود» ایراد کرد. در این سخنرانی وی، هم بخش خصوصی و هم غیر خصوصی را به تقویت ارزشهای اخلاقی، دعوت می‌کند. همان سال، بیورنسون، نمایشی با عنوان: «پادشاه» را منتشر کرد؛ که به دلیل وجود رگه‌هایی از جمهوری‌خواهی در آن، بسیار بحث‌انگیز شد. در رمان «مانگهیلد» وی داستان زنی را وصف می‌کند که خود را از قیود زندگی زناشویی آزاد می‌کند. بااین رمان که شباهتهایی به نمایشنامه خانه عروسک، دارد که ایبسن ۲ سال بعد می‌نویسد. بار دیگر بیورنسون، راه گشای هنریک ایبسن و نمایشنامه‌های خانوادگی وی می‌گردد.
در پایان دهه ۱۸۷۰ میلادی، بیورنسون، درگیر مبارزه، برای زدودن نشان اتحاد با سوئد، از پرچم نروژ، می‌شود. مبارزه ای که بیانگر عقاید رادیکال وی، در این دوره است. همچنین در این دوره او نمایشنامه «سیستم جدید» را در سال ۱۸۷۸ منتشر می‌کند؛ و در آن به تضاد میان حقیقت جویی نسل جوان؛ و عادتهای محافظه کارانه نسل سالمند می‌پردازد. نمایشنامه بعدی وی با عنوان «لئوناردا» در سال ۱۸۷۹ میلادی منتشر می‌شود.
زندگی > دهه ۱۸۸۰ و بریدن از مذهب

در اواخر دهه ۱۸۷۰ میلای، بیورنستیرنه بیورنسون، رفته رفته، از باورهای مذهبی دوران کودکیش؛ که بر اساس مکتب مسیحی گرونتویگ، شکل گرفته بود، دور می‌شد. این روند، نخست، در سرود معروفی از وی، در سال ۱۸۸۰ میلادی، بروز می‌یابد. سپس در سال ۱۸۸۲، در داستانی به نام «غبار» تجلی پیدا می‌کند؛ و باز در سال ۱۸۸۳ میلادی، قویتر از پیش، در یکی از بهترین نمایشنامه‌هایش، با عنوان: «بیش از توانایی» بیان می‌شود. در این نمایشنامه، بیورنسون، شک و تردید خود، نسبت به باورهای مذهبی را در قالب داستان کشیشی به نمایش می‌گذارد که ظاهراً قادر به انجام معجزه است، اما از درمان همسر بیمارش، که مبتلا به بیماری اعصاب است، درمی‌ماند. همسر بیماری که نهایتاً قربانی باوری مشکوک شده و جان می‌بازد. با این حال، همین آثار نشان می‌دهند که بیورنسون، گر چه در حال دورشدن از باورهای مذهبی بود، اما خود را در آغوش خداناباوری پوچ نینداخت. بلکه نوعی باور اثبات گرایانه را به انسان و ترقی انسان، در خود پرورش داد.

 در سال ۱۸۸۲ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، در پیروزی حزب ونستره، در مجلس ملی نروژ، نقشی تعیین‌کننده داشت. اما این پیروزی منجر به ایجاد جوی پر تشنج و متعاقباً تصمیم وی به ترک نروژ شد. به دنبال این ناآرامی‌ها، بیورنسون، به پاریس سفر کرد و تا مدت ۵ سال به نروژ بازنگشت.

 نمایشنامه ای که بیورنسون، در سال ۱۸۸۳ میلادی، تحت عنوان «یک دستکش» منتشر کرد، نیز از بسیاری جهات متمایز بود. وی در این نمایشنامه از برابری زن و مرد هواداری کرده بود و متذکر شده بود که رابطه جنسی، پیش از ادواج، برای مردان نیز مانند زنان، ناشایسته است. نظراتی که بار دیگر به بحثهای پر حرارتی دامن زد. بحثهایی که به نوبه خود، باعث جدایی و ایجاد فاصله بین وی و شخصیتهای رادیکالی مانند: گیورگ برندس و آوگوست استریندبرگ، شد. در همین دوره، بیورنسون، نمایشنامه ای طنزآمیز و شاد و سرزنده در سال ۱۸۸۵، به نام «جغرافیا و عشق» را نوشت. علاوه بر این همچنین وی رمان «پرچمها بر فراز شهر و دریا» را در سال ۱۸۸۴؛ و رمان «در راه خدا» را در سال ۱۸۸۹ میلادی، منتشر کرد؛ و در آنها بار دیگر به جنبه‌های اخلاقی رابطه جنسی؛ و نیز مقایسه  نظریه داروین، با آموزه‌های مسیحیت پرداخت.
زندگی > دهه ۱۸۹۰ و فعالیت سیاسی

در هنگام گذار به دهه ۱۸۹۰ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، بیشتر سرگرم فعالیت سیاسی بود و نیروی کمتری را صرف ادبیات هنری می‌کرد. در این دوره، بیورنسون، مقالات زیادی در خصوص صلح و مشکلات اتحاد با سوئد و غیره، نوشت و سخنرانیهای متعددی ایراد کرد. در سال ۱۸۸۸ میلادی، وی از حزب ونستره پشتیبانی کرد. سال بعد در ۱۸۸۹ میلادی، از کارگران اعتصابی کارخانه کبریت سازی حمایت کرد.
بیورنسون، نسبت به سوسیالیسم عملی، احساس هواداری داشت. با این حال، رفته رفته او از فعالیت خود، در عرصه سیاست کاست و حین اقامت در رم، پاریس و اتریش، بین سالهای ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ میلادی، بار دیگر به ادبیات هنری روی آورد؛ و بر صحنه‌های بین‌المللی تئاتر در ایتالیا و فرانسه، موفقیتهای جدیدی کسب کرد.
بازگشت بیورنسون، به هنر نمایشنامه نویسی از نگاه دوباره وی به همان مسائلی آغاز شد که وی سالها قبل در نمایشنامه «بیش از توانایی» طرح کرده بود. در سال ۱۸۹۵ میلادی، بیورنسون، قطعه دیگری، بر اساس نمایشنامه «بیش از توانایی» نوشت که اولین نمایشنامه طبقه کارگر در نروژ محسوب می‌شود. در این نمایشنامه بیورنسون، دقیقاً همان شک و تردید و مسائلی را که در سال ۱۸۸۳ در نمایشنامه «بیش از توانایی» پیش کشیده بود را در یک بافت و زمینه اجتماعی تفسیر می‌کند.
در نمایش اول یک کشیش، با اصرار بر قدرت دعا، سعی می‌کند از حدود توانایی بشر خارج شود و حتی لحظه ای موفق می‌شود. اما این موفقیت با مرگ همسر افلیجش که در آخرین تلاش بر روی پاها بلند می‌شود و تا آغوش کشیش، پیش می‌آید، به یک شکست غم‌انگیز تبدیل می‌شود. در نسخه دوم این پسر کشیش است که با قدرت انفجار دینامیت، سعی می‌کند، مافوق بشری عمل کند و خود و تعدادی سرمایه‌دار را از بین می‌برد. تلاش دیوانه وار پسر کشیش، به امید بهبود شرایط زندگی کارگران بود. بهبودی که به اعتقاد بیورنسون، ممکن نیست، مگر به واسطه آشتی کارفرما و کارگر. «پل لانگه و تورا پارسبرگ» نمایشنامه دیگری با مضمون سیاسی است، که بیورنسون، در سال ۱۸۸۸ میلادی با الهام از خودکشی اوله ریچتر، نخست‌وزیر سوئد، در همان سال نوشت. یک خودکشی که بیورنسون، تا حدودی خود را مسئول وقوع آن احساس می‌کرد.