stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اپرا
پیش‌نیازهای اجرا

صحنه اپرا معمولاً خیلی بزرگتر از صحنه نمایش است، و برای هر پردهٔ آن باید دکورها و تزیینات مخصوص درست کرد. ساختمانی همانند تئاتر که در آن اپراها و باله‌ها اجرا می‌شود، اپرا خانه نامیده می‌شود. اپرا انواع و اقسام دارد و هر موسیقیدانی می‌تواند هر جور که بخواهد اپرا بنویسد. اپرا همیشه به یک هیئت ارکستر بزرگی احتیاج دارد که عده‌شان گاهی از پنجاه نفر هم بیشتر است، و پیش از اینکه اپرا به روی صحنه بیاید، این هیئت ارکستر و بازیگران اپرا باید هفته‌ها و گاهی ماه‌ها تمرین کنند تا اپرا مطابق میل سازنده و کارگردان آن آماده شود.
اپرا علاوه بر کارگردان که مسئول راهنمایی بازیگران و تنظیم صحنه‌هاست، یک نفر رئیس ارکستر هم دارد که باید نوازندگان آلات مختلف موسیقی را راهنمایی و آماده کند و هر شب در وقت اجرای اپرا هم آنها را رهبری کند. در هر اپرایی مقداری موسیقی بدون آواز هست. از جمله، پیش از بالا رفتن پرده، هیئت ارکستر پیش‌درآمد اپرا را می‌نوازد که به آن اوورتور می‌گویند. بعد از تمام شدن اوورتور پرده بالا می‌رود و بازیگرها روی صحنه می‌آیند و با آواز شروع به گفت‌وگو می‌کنند و داستان شروع می‌شود، هر اپرایی مثل نمایش، به چند پرده و هر پرده آن به چند صحنه تقسیم شده‌است.
خوانندگان اپرا باید صدایشان در عین زیبایی رسا نیز باشد، و تماشاگرانی که در ردیف‌های ته تالار نشسته‌اند باید بتوانند صدای خوانندگان را به خوبی تماشاگران ردیف‌های جلو بشوند.
بخش‌های مختلف اپرا

اپرا ۳ بخش اصلی دارد:
پیش‌درآمد یا اوُوِرتور (او - وِر - تور)؛ در واقع مقدمه‌ای برای شروع اپراست که کاملاً به‌صورت سازی است و هیچ خواننده‌ای در آن نمی‌خواند.
آریا (Aria)؛ که قسمت اصلی اپراست و خواننده در آن با آرایش‌های آوازی، قدرت و مهارتش را ابراز می‌دارد.
رسیتاتیف (Recitatif) که نوعی از فن بیان و مکالمهٔ آوازی است و غالباً پیش از آریا قرار می‌گیرد. در اپرای ایتالیایی، رسیتاتیف رابط بین دو آریاست:
رسیتاتیف ساده (Recitatif Secco) که آواز بدون ارکستر است و فقط با چند آکورد کوتاه همراهی می‌شود.
رسیتاتیف آکامپانیه (Recitatif accampagne) که خواننده به همراهی ارکستر می‌خواند و بیشتر در اپراهای فرانسوی معمول است.
از جمله رهبران ارکستر اپرا می‌توان گوستاو مالر را نام برد.
نمونه‌های مشهور

از اپراهای معروف می‌توان «هانسل و گرتل» را نام برد. این اپرا برای بچه‌ها از این جهت بسیار مناسب است که قهرمانان آن مود برای هانسل و گرتله دو بچه هستند که خواهر و برادرند. اسم برادر هنزل و اسم خواهر گرتل است. اینان بچه‌های یک جاروساز فقیرند. یک روز که می‌روند توت فرنگی بچینند، در بیشه‌های اطراف گم می‌شوند. در وسط بیشه، جادوگری بی‌رحم زندگی می‌کند که خانه‌اش از شیرینی و آب‌نبات ساخته شده‌است.
این جادوگر هانسل و گرتل را اسیر می‌کند، اما بچه‌ها عاقبت از خانه جادوگر فرار می‌کنند. این اپرا را یک موسیقیدان آلمانی به نام انگلبرت‌ هومپردینک ساخته‌است. البته بیشتر اپراها به این سادگی نیست و به عده زیادی خواننده و بازیگر و گروه‌های باله و آواز دسته‌جمعی و سیاهی‌لشکر احتیاج دارد. بیشتر مردم هرگز اپرا ندیده‌اند، اما بسیاری از آهنگ‌های اپراهای معروف را که در رادیو و تلویزیون شنیده‌اند خوب می‌شناسند. پیش‌درآمد اپرای کارمن اثر ژرژ بیزه آهنگساز فرانسوی یکی از این آهنگ‌هاست. نیز مارش معروف «اپرای آیدا» اثر جوزپه وردی، سازنده چندین اپرای بسیار مشهور ایتالیایی، از جمله «ریگولتز، دلقک درباری» و «اتلو»، که داستان آن از یک نمایشنامه معروف شکسپیر گرفته شده‌است.
یکی از معروف‌ترین اپراهای روسی «بوریس گودونف» اثر مودست موسورگسکی است (گودونوف یکی از تزارهای روسیه است). موسورگسکی، آوازها و رقص‌های عامیانه روسی و آهنگ‌های کلیسایی را در این اپرا وارد کرده‌است. اپراهای انگلیسی و آمریکایی تا کنون اهمیت و شهرت زیادی به‌ دست نیاورده‌اند. چندتن از خوانندگان بزرگ اپرا را در اینجا نام می‌بریم: کروسو، فیودور شالیاپین، پلی ملبا، ماری گاردن، کریستن فلاگستاد، لیلی پؤنس، ماریا پریتزا، ماریا کالاس، آنجلا گورگیو، آندره بوچلی، الینا گارانچا، پلاسیدو دومینگو، چچیلیا بارتولی، خوزه کارراس و لوچیانو پاواروتی.
برخی آثار مشهور اپرا عبارتند از: آرایشگر شهر سویل، آیدا، اتلو، توسکا، ایل تراواتوره، بوریس گودونف، پارسیفال، پالمیرا ملکه ایران‌زمین، پالیاچی، تریستان و ایزولده، توران دخت، حلقه نیبلونگ، دن ژوان، ریگولتو، زیگفرید، عروسی فیگارو، فلوت سحرآمیز، فیدلیو، کارمن، کاوالریا روستیکانا، لابوهم، لاتراویاتا، لوچیا دی لامرمور، لوهنگرین، مادام باترفلای، نابوکو، نورما، هلندی سرگردان.
کلی (متافیزیک)

کلی (به انگلیسی: Universal) منسوب به کل و مترادف عام است. علم کلی، یعنی علمی که شامل همه چیز است، یا حتمیت کلی، یعنی حتمیتی که شامل تمام اقسام موجودات جهان است.
کلی لفظی است که مفهوم آن مانع از این نباشد که در معنی آن افراد متعددی شرکت داشته باشند. اگر مانع شرکت چیزی گردد، مفهوم آن شیء غیر از آن است.
کلی بر دو قسم است؛ حقیقی و اضافی:
کلی حقیقی مفهومی است که نفس تصور آن مانع شرکت کثیرین در آن نباشد. کلی اضافی مفهومی است که شیء دیگری در نفس الامر در تحت آن قرار گیرد و اخص از کلی حقیقی است.
کلیت صفت چیزی است که کلی است و کلیت شیء به معنی جمع آن است. قضیه کلیه در منطق قضیه‌ایست که موضوع آن شمول و استغراق داشته باشد، زیرا حکم آن در حالت ایجاب شامل تمام افراد موضوع است و در حالت سلب، سلب از تمام افراد است. اما استغراق و شمول محمول، در قضیه کلیه، در حالت ایجاب جزئی، و در حالت سلب کلی است.
کلیات خمس عبارت است از: جنس، نوع، فصل، خاصه، عرض عام.
مسئله کلیات از مسائل مشکل تاریخ فلسفه است. این مسئله عبارت است از اینکه آیا کلیات در عقل وجود دارند یا در خارج از عقل، نظریه اصالت واقع در مورد کلیات قائل به خارجیت و واقعیت کلیات در خارج از عقل است، اصالت مفهوم قائل به این است که کلیات در عقل موجود است. قول اصالت تسمیه این است که کلیات جز اسم چیز دیگری نیست. توماس آکوئینی به پیروی از ابن سینا می‌گوید:
کلیات دارای سه نحو وجود است: ۱- موجودیت قبل از کثرت در عقل الهی، ۲- موجودیت مع الکثرت در اعیان طبیعی، ۳- موجودیت بعد از کثرت در عقل.
کلیات در اصطلاح کانت عبارت است از معانی پیشینی ناشی از مقولات.
کلی انضمامی یا عینی نزد هگل، به نظر او خطاست تصور کنیم که مصادیق مفاهیم ذهنی، نخست تحقق دارند و در مرحله بعد، تمثل ذهنی ما تحقق می‌یابد و مفاهیم اشیاء از رهگذر عملیات انتزاع و ائتلاف وجوه اشتراک آنها شکل می‌گیرد، بلکه مفهوم اصل است و چیزها اموری هستند که از طریق مفهومی که در آنها حضور دارد و خود را در آنها آشکار می‌کند تحقق دارند.
غارنشین

یک نقاشی از نئاندرتال‌ها اثر چارلز نایت
غارنشین (انگلیسی: Caveman)؛ نماینده شخصیت قراردادی انسانهای بدوی در پارینه‌سنگی است. رواج این نوع به اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد، زمانی که نئاندرتال‌ها توسط مارسلین بول و آرتور کیت  به‌عنوان «میمون‌سانیان» یا «میمون انسان‌نما-مانند» توصیف شدند.
حکومت وحشت

«عصر وحشت» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، عصر وحشت (ابهام‌زدایی) را ببینید.
مراسم اعدام روبسپیر
حکومت وحشت (فرانسوی: la Terreur‎) دورانی از انقلاب فرانسه می‌باشد که در پی تشکیل جمهوری اول فرانسه در آن قتل‌عامها و اعدامهای در ملأ عام به خاطر غیرت انقلابی، احساسات روحانی‌ستیز و اتهامات خیانت به توسط کمیته امنیت عمومی انجام شدند.
تاریخ‌دانان دربارهٔ سرآغاز «وحشت» اختلاف نظر دارند. برخی اعتقاد دارند. برخی آغاز آن را تنها در ۱۷۹۳ یا در ۵ سپتامبر، جون یا مارچ می‌دانند زمانی که دادگاه انقلابی بوجود آمد. دیگران به زمان کشتار سپتامبر در سال ۱۷۹۲، یا حتی جولای ۱۷۸۹ زمانی که اولین کشتار انقلابی رخ داد را سرآغاز دوران حکومت وحشت می‌دانند.
در نهایت نزدیک به ۴۰ هزار زندانی به اعدام محکوم شدند که نزدیک به نیمی از آن‌ها بدون جلسه دادرسی اعدام شدند یا در انتظار مرگ مردند.
پس از انقلاب فرانسه در ۱۷۸۹ و برقراری رژیم جدید، جدال برای کسب قدرت بین گروه‌های رقیب ادامه یافت. به‌طوری‌که در نخستین روزهای انقلاب، احزاب و گروه‌های سیاسی متعددی با یکدیگر مبارزه می‌کردند که مهم‌ترین آن‌ها عبارت بودند از:
پادشاهی‌خواهان: که می‌کوشیدند لویی شانزدهم را همچنان به صورت یک پادشاه حفظ کنند.
اعتدالیون: که هدف آنان استقرار حکومت مشروطه سلطنتی، مشابه انگلستان، و تدوین قانون اساسی بود.
ژیروندن‌ها (جمهوری خواهان میانه‌رو): که خواستار برپایی مسالمت آمیز حکومت جمهوری و برچیده شدن نظام پادشاهی مطلقه بودند. بیشتر اعضای ژیروندن‌ها از ولایت ژیروند بودند.
ژاکوبن‌ها (جمهوری خواهان تندرو): که خواستار واژگونی نظام موجود به‌طور خشونت بار توسط یک انقلاب و اعلام جمهوری بودند. ژاکوبن‌ها چون در صومعه ژاکوبوس (دومینیکن) واقع در خیابان سن ژاک پاریس گرد هم می‌آمدند بدین نام مشهور شدند.
تاریخ دانان آغاز دوره ترور را ۵ سپتامبر ۱۷۹۳ می‌دانند. ژاکوبن‌های تندرو و انقلابی، به رهبری ماکسیمیلیان روبسپیر، قدرت را به دست گرفتند. این دوره ۱۰ ماه به درازا انجامید. ژاکوبن‌ها، ژیروندن‌ها را از مجلس کنوانسیون بیرون کردند و دو کمیته «نجات ملی» و «امنیت عمومی» را برگزیدند. این دو به‌زودی به قدرت مخوفی بدل شد و مجلس را بازیچه دست خود کرد تا از آن راه، قوانین ظالمانه را تصویب کند. مجمع ملی ۱۷۹۳ قانون مهمی به نام «قانون مظنونات» را به تصویب رساند که طبق آن هر کس مورد سو ظن قرار می‌گرفت تحت تعقیب واقع می‌شد. در دوره ترور، ۲۲ تن از ژیروندن‌های انقلابی در دادگاه‌های انقلاب محاکمه و اعدام شدند و بسیاری از مردان انقلابی دیگر نیز، یکی پس از دیگری به تیغ گیوتین سپرده شدند که از جمله آن‌ها ژرژ دانتون، رهبر انقلابی و قهرمان دفاع از حقوق طبقات فقیر را باید نام برد.
یکی دیگر از محکومین، لاووازیه، شیمی‌دان پرآوازه بود که برای انجام آزمایش‌های علمی خود تقاضای مهلت نمود ولی یکی از قضات پاسخ داد: «جمهوری انقلابی فرانسه دیگر شیمی‌دان نیاز ندارد».[نیازمند منبع] قربانیان کمیته نجات ملی را در حدود ۴۰ هزار نفر برآورد کرده‌اند و روبسپیر از مشهورترین مردان انقلاب و رهبر ژاکوبن‌ها، مظهر و هدایت کنندهٔ این ترورها شده بود. یکی از سیاستمداران که به‌طور معجزه‌آسا از تیغه گیوتین روبسپیر جان به در برده بود پیشنهاد کرد روی سنگ قبر او (روبسپیر) این جمله را حک کنند: «ای عابر! بر مرگ من گریه نکن، زیرا اگر من زنده بودم تو مرده بودی».
نگارخانه

تیراندازی های دسته جمعی در نانت، 1793
9 مهاجر با گیوتین اعدام شدند، 1793
مقالات مرتبط

اولین دوران وحشت سفید
دوران دوم وحشت سفید
نوس

نوس (انگلیسی: Nous; British: ‎/ˈnaʊs/‎; US: ‎/ˈnuːs/‎) که گاهی اوقات برابر عقل (به انگلیسی: Intellect) یا هوش (به انگلیسی: Intelligence) گذارده می‌شود، اصطلاحی فلسفی برای قوه ذهن انسان است که در فلسفه کلاسیک به عنوان لزومی برای فهمیدن اینکه چه چیزی درست یا اشتباه است، شرح داده شده‌است. همچنین نوس در معنا مشابه شهود می‌باشد.
گوش سوم به موازات چشم سوم در رشد و تکامل عناصر ماورایی از جسم فیزیکی و شیمیایی در کمال و سفر در زمان در دنیای موازی راه سوم هست
عقل کلی نه ذهن است و نه عقل جزئی (عقل جزئی خود انعکاس عقل کلی در مرتبه انسانی است) بلکه ریشه و مرکز شعور آن چیزی است که عقل کلی یا روح کلی spiritus یا نوس nous است.
پی‌نوشت‌ها

↑  The Shorter Oxford English Dictionary on Historical Principles (3 ed.), Oxford University Press, 1973, p. 1417
↑  نک: سید حسین نصر معرفت و امر قدسی، ترجمه فرزاد حاجی میرزائی – تهران: نشر و پژوهش فرزان روز 1383- ص ۱۲۴
احمد بهرامی (نماینده مجلس)

| احمد بهرامی | احمد بهرامی |
| --- | --- |
نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی
حوزه انتخاباتی: جوانرود
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۹ پاوه،
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاست‌مدار
احمد بهرامی (متولد ۱۳۲۹ در پاوه) نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه پاوه بود.
وی یکی از مؤسسان جماعت دعوت و اصلاح ایران شمرده می‌شود و نماینده اقوام اهل سنت در حمایت از آقای حسن روحانی[پیوند مرده] (رئیس‌جمهور) می‌باشند.
ایشان از بنیانگزاران جماعت و از علمای بنام اهل سنت ایران در منطقهٔ اورامانات بوده که در میان مردم منطقه غرب کشور علی‌الخصوص کرمانشاه و کردستان دارای جایگاه ویژه ای از لحاظ مسائل اعتقادی و فرهنگی می‌باشند.
ایشان در اجرای پروژه‌های ساخت و ترمیم مساجد منطقه بسیار فعال بوده و در اختلافات و مشکلات عشیره ای و خانوادگی مردم به عنوان راهگشا و میانجی عمل کرده و همواره پیگیر مشکلات و مطالبات اهل سنت بوده و می‌باشند.
تعداد آراء: ۳۴٬۲۱۳ درصد آراء: ۵۲٫۰۰
وجد (فلسفه)

وجد (به انگلیسی: Ecstasy) از خود ذوق، شوق وعشق و شادی و مهربانی یا اندوه و حزن نشان دادن و اصطلاحاً به سه معنی به کار می‌رود:
وجد صوفی: حالتی است که در آن انسان از اوصاف بشری فارغ می‌شود و خود را موجود کامل متعال یعنی با خداوند متحد می‌یابد. نفسی که به وجد آمده باشد، جهان خارجی را رها می‌کند و مستقیماً با مورد تفکر در درون خود اتحاد می‌یابد. وجد اتحاد مستقیم با شیء هست. بیننده در این حالت از خود غافل است؛ و اگر به خود توجه داشته باشد، از این جهت است که در عین بیخودی از خود آگاه است. وجد در لغت یافتن است علی الاطلاق است و به نزدیک اهل تصوف یافتن قلب است چیزی را از عالم غیب.
وجد ناشی از بیماری حالتی است که مشخصات آن از جهات مادی عبارت است از جمود جسمانی، فقدان حساسیت، کندی تنفّس و کاهش گردش خود و از جهات نفسانی عبارت است از حالت غبطه‌ای که تمام روح انسان را فرا می‌گیرد.
وجدی که از اصطلاحات پدیدارشناسی است: این حالت عبارت است از توجه ارادی که شعور انسان را، از آن جهت که شعور است، در هر لحظه‌ای نسبت به آنچه خارج از ذات انسان قرار دارد، متمایز می‌کند.
مهاب قدس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: مهندسی آب
بنا نهاده: ۱۳۶۲
دفتر مرکزی:  تهران، ایران
محدودهٔ فعالیت: ایران، آسیا ،آفریقا
مدیر عامل اجرایی: ناصر ترکش دوز
تعداد کارکنان: ۱۷۰۰ نفر
وبگاه: www.mahabghodss.com
شرکت مهندسی مشاور مَهاب قُدس در سال ۱۳۶۲ از ادغام دو شرکت «خدمات مهندسی آب (مهاب)» و «عمران زمین و توسعه منابع آب» تشکیل شده‌است و علیرغم اینکه بخشی از سهام آن به وزارت نیرو تعلق دارد، به صورت بخش خصوصی کار می‌کند.
تصویری از سد کارون ۳
مهاب قدس یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های مهندسی مشاور صنعت آب در ایران به‌شمار می‌آید. این شرکت تاکنون بیش از ۱۱۰۰ طرح و پروژه مختلف را به انجام رسانده‌است.
عمده‌ترین پروژه های این شرکت در زمینه طراحی و احداث سدهای خاکی و بتنی است، از بدو تأسیس تا به امروز، این شرکت بیش از ۲۰۰ سد بزرگ در ایران را مطالعه و طراحی نموده‌است این شرکت خدمات مهندسی خود را به کشورهای دیگر نیز صادر می‌کند.
این شرکت موفق به دریافت گواهینامه جایزه ملی کیفیت ایران و همچنین دریافت نشان‌های افتخار، لیاقت و تقدیرنامه‌های متعدد از مجامع و شخصیت‌های علمی داخلی و بین‌المللی شده‌است. همچنین دارای تقدیرنامه‌های اشتهار در سرآمدی و اهتمام به سرآمدی از سوی مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران است. هم‌اکنون وزارت نیرو سهامدار اصلی این شرکت است.
وزارت خزانه‌داری آمریکا، روز سوم اوت ۲۰۱۰ اعلام کرد که شرکت مهاب قدس به فهرست شرکت‌های تحریم شده از سوی آمریکا اضافه شده‌است. به گفته این وزارتخانه، مهاب قدس در ساخت یک نیروگاه اتمی در ایران فعالیت دارد.
امانوئل سیاه

| امانوئل سیاه | امانوئل سیاه |
| --- | --- |
کارگردان: بیتو آلبرتینی
تهیه‌کننده: ماریو ماریانی
نویسنده: بیتو آلبرتینی آمبروجو مولتنی
بازیگران: لورا خمسر آنجلو اینفانتی کارین شوبرت گابریله تینتی ونانتینو ونانتینی
موسیقی: نیکو فیدنکو
فیلم‌بردار: کارلو کارلینی
تدوین‌گر: وینچنتسو توماسی
توزیع‌کننده: فیدا چینماتوگرافیکا (ایتالیا) استیرلینگ گولد (آمریکا) کلمبیا پیکچرز-برادران وارنر دیستریبیوتر (بریتانیا)
تاریخ‌های انتشار: ۲۷ نوامبر ۱۹۷۵
مدت زمان: ۹۴ دقیقه
کشور: ایتالیا اسپانیا
زبان: ایتالیایی 
امانوئل سیاه (انگلیسی: Black Emanuelle) یک فیلم سکسنتفاعی و درام ایتالیایی به کارگردانی بیتو آلبرتینی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لورا خمسر، آنجلو اینفانتی، کارین شوبرت، گابریله تینتی و ونانتینو ونانتینی اشاره کرد.
مجموعه‌فیلم‌های امانوئل سیاه

پس از ساختِ امانوئلِ سیاه در سال ۱۹۷۵، چندین دنباله برای این فیلم ساخته شد که یکی از آنها را بیتو آلبرتینی و بقیه را جو داماتو کارگردانی کرد. البته آلبرتینی فیلم دیگری در سال ۱۹۷۷ به نام «دنیای احساسات اِمی وانگ» با نقش‌آفرینی چای لی ساخت که در برخی کشورها به نام امانوئل زرد منتشر شد.
مجموعه‌فیلم‌های امانوئل سیاه > به کارگردانی بیتو آلبرتینی

امانوئل سیاه (۱۹۷۵) با بازی  لورا خمسر
امانوئل سیاه ۲ (۱۹۷۶) با بازی شولامیت لاسری
مجموعه‌فیلم‌های امانوئل سیاه > به کارگردانی جو داماتو

امانوئل در بانکوک (۱۹۷۶)
امانوئل در آمریکا (۱۹۷۷)
امانوئل – خشونت علیه زنان چرا؟ (۱۹۷۷)
امانوئل و آخرین آدم‌خواران (۱۹۷۷)
امانوئل و تجارت برده سفید (۱۹۷۸)
سبیل مصنوعی

سبیل‌های تقلبی
سبیل مصنوعی یا سبیل تقلبی یکی از لوازم آرایش مصنوعی است. سبیل‌های مصنوعی به روش‌های مختلفی ساخته می‌شوند، اما معمولاً به نوعی چسب برای چسباندن سبیل به صورت فرد استفاده می‌شود.
تاریخ

استفاده از موهای کاذب صورت به دوران باستان برمی‌گردد. در مصر باستان، اکثر مردان تراشیده شده بودند (موهای واقعی صورت نشان دهنده موقعیت اجتماعی پایین است). فرعون ها با این حال، اغلب ریش‌های فلزی استادانه‌ای می‌گذاشتند که آنها را با ازیریس، خدای زندگی پس از مرگ مرتبط می‌کرد.  در یونان باستان، آریستوفان در نمایشنامه زنان شورایی خود به موهای کاذب صورت اشاره کرد، که در آن زنان آتن با استفاده از ریش‌های مصنوعی خود را به عنوان مردان در می‌آورند.
موهای کاذب صورت هزاران سال است که به عنوان لباس مبدل مورد استفاده قرار گرفته است.  به‌ویژه، زنان در طول تاریخ از موهای کاذب صورت خود استفاده کرده‌اند تا خود را به‌عنوان مردانه درآورند، اغلب برای دستیابی به آزادی‌هایی که به عنوان زنان از آنها دریغ شده است.
عصر (تلما)

در مذهب تلما، این باور وجود دارد که تاریخ بشریت می‌تواند توسط یک سری از اعصار همراه با «تجلی جادویی و مذهبی» شان تقسیم‌بندی گردد. نخستین عصر، عصر ایسیس بوده‌است که تلمیت‌ها بر این باورند که در ماقبل تاریخ بوده‌است و بشریت الهه‌ای بزرگ را پرستیده‌است؛ این عصر با خدای مصر باستان، ایسیس نمادپردازی شده‌است. در اعتقادات تلمایی، این ماجرا با عصر اوزیریس ادامه پیدا می‌کند که در دوره‌های قرون کلاسیک و قرون وسطی قرار گرفته‌است. هنگامی که بشریت یک خدای مرد یکتا را مورد پرستش قرار داد، بنابراین این دوره، دورهٔ مردسالاری بوده‌است؛ این عصر با خدای مصری اوزیریس نمادپردازی شده‌است. در نهایت عصر سوم، عصر هورس است که توسط خدای کودک اداره می‌شود؛ این عصر نیز با هورس نمادپردازی شده‌است. تلمیت‌ها باور دارند که در این عصر جدید، بشریت وارد دورهٔ خودشناسی و خودادراکی خواهد شد.
در آیین تلما، هر کدام از این اعصار برای بیان فرول جادویی استفاده می‌شوند که برای درک جادوی تلمایی بسیار مهم و بنیادی می‌باشند.
عصر هورس

شکل هورس (رع) خدای خورشید در سایر تمدنها:
همان خدای هست که در آئین ایرانیان میترائیسم یا مهرپرستی (میترا (mitra)) که علامت آن قوج ویا گاو نر، در یونان باستان آپولون علامت آن شکل انسان با ریش آراسته، در آئین هندوها سوریا (ایزد) که علامت آن صلیب شکسته، کینیچ آهائو در اساطیر قوم مایا که نشان آن صلیب با چهار دسته یک اندازه است، ماکوس خدای خورشید در روم که دارای نشان عقابی که در دل او خوزشیدی وجود دارد، هرو راها (Heru-ra-ha) «هورس خورشید تن» خدایی ترکیبی در تلما، مذهبی که در سال ۱۹۰۴ میلادی با آلیستر کراولی و کتاب شریعتش آغاز شده، می‌باشد. هرو راها ترکیب را هور خوئیت و هور پار کرات است. او با نوئیت و هدیت، دو خدای ارشد تلمایی دیگر در کتاب شریعت، که اشکال ایزدان مربوط به اسطوره‌شناسی مصری باستان نیز می‌باشند، در ارتباط است. شمایلش با نوئیت و هدیت را به نوت و هور بدهت (هورس ادفو) ربط داده‌است. رع (هورس) در تمام آئین‌های کهن جهان با نام دیگر ظاهر شده و به صورت خدایی قدرتمند در بین دیگر خدایان اساطیری جایگاه خاصی داشته‌است.
این تأثیر یعنی خدای خورشید (رع، هورس، میترا) در تمامی عصرها و تمدنها مشهود است روز پرستش خدای خورشید مشخصاً در تمامی تمدنها (به استثنا مسلمانها و یهودیها) یک روز می‌باشد:
فارسی ایران باستان ستاره \سیاره مسیحیت خورشید+روز انگلیسی باستان انگلیسی
یکشنبه مهرشید (مهر + شید)  مهر (خورشید)   Sun Sunnandæg  Sun + day  [4]Sunday
عصر هورس > سایر اعصار

عده از تلمیتها اعتقاد دارند عصر ماعت جایگزین عصر فعلی (عصر هورس) خواهد شد.
همچنین به عقیدهٔ مایکل آکینو عصر ست از سال ۱۹۷۵ میلادی با تأسیس معبد ست آغاز شده‌است.
انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: تهران، ایران
بنیان‌گذاری: ۲۰۰۷
جوایز: تندیس جشنواره دیپلم افتخار جشنواره تقدیر ویژه
وبگاه: isfcw.ir
انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران، یکی از اعضای جامعه اصناف سینمایی ایران (خانه سینما) است که از سال ۱۳۸۵ فعالیت خود را آغاز کرده‌است. این انجمن هر سال جشنی را در قالب جشن منتقدان سینمایی برگزار می‌کند که در سال‌های اخیر بر اساس رای‌گیری اعضای آن به سینماگران منتخب جایزه اهدا می‌شود. تا به حال سیزده دوره از این جشنواره برگزار شده‌است.
همچنین این انجمن هر سال جایزه‌ای با عنوان جایزه نوشتار سینمایی برگزار می‌کند که با انتخاب داوران به منتقدان و نویسندگان برتر جایزه اهدا می‌شود. تا به حال چهارده دوره از این جشن برگزار شده‌است.
جشن منتقدان سینمایی > دورهٔ اول

عوامل
دبیر جشن: مصطفی محمودی
رئیس شورای مرکزی انجمن: جواد طوسی
تاریخ برگزاری: سه شنبه ۲۶ دی ماه ۱۳۸۵
محل برگزاری: تالار اجتماعات تلاش وزارت کار و امور اجتماعی
مجری: محمدعلی اینانلو
داوران: جواد طوسی، مصطفی محمودی، کیوان کثیریان، محمدتقی فهیم، صادق خاموشی
تقدیرها
بزرگداشت پیشکسوتان سینما: شهلا ریاحی، فرامرز قریبیان، هوشنگ کاووسی، جمشید ارجمند و مسعود کیمیایی
تقدیر از نامغ قادری (کنترل چی فقید سینما بهمن)، اسدالله یکتا (بازیگر قدیمی سینما)، هوشنگ کاوه (مدیر و مالک سینما عصر جدید)، محمدمهدی فخری­ زاده (مدیر انتشارات روزنه کار) به خاطر نشر کتب سینمایی
اهدای لوح تقدیر به دختر مهدی سلیمی (رئیس فقید موزه سینمای ایران)، حمیدرضا مدقق (سردبیر گروه فرهنگ و هنر شبکه خبر) و مهرداد حجتی (سردبیر برنامه گفت و گوی روز رادیو گفت و گو)
جوایز
بهترین فیلم: برنده: چهارشنبه‌سوری (سیدجمال ساداتیان)، دیپلم افتخار: به‌آهستگی (جهانگیر کوثری)
بهترین کارگردانی: برنده: جعفر پناهی (آفساید)، دیپلم افتخار: سامان سالور (چند کیلو خرما برای مراسم تدفین)
بهترین فیلمنامه: برنده: پرویز شهبازی (به‌آهستگی)، دیپلم افتخار: فرید مصطفوی و ابوالحسن داوودی (تقاطع)
جشن منتقدان سینمایی > دورهٔ دوّم

عوامل
دبیر جشن: محمد خزاعی
رئیس شورای مرکزی انجمن: سعید مستغاثی
تاریخ برگزاری: دوشنبه ۱۰ تیر ماه ۱۳۸۷
محل برگزاری: تالاروحدت
مجری: کامران ملکی و محمد سلوکی
کارگردان مراسم: مهدی کرم‌پور
طراح صحنه: محسن شاه‌ابراهیمی
داوران: بخش فیلمهای بلند سینمایی: جمشید ارجمند، زاون قوکاسیان، کامران ملکی، علی علائی، شاهرخ دولکو، کیوان کثیریان و حسن معظمی
بخش ویژه ۳۰ سال سینمایی بعد از انقلاب: داوری ۲۰۰ منتقد و نویسنده سینمایی
تقدیرها
بزرگداشت زاون قوکاسیان و طهماسب صلح‌جو دو منتقد پیشکسوت سینما با حضور سعید مستغاثی و محمدرضا جعفری جلوه
تقدیر از مؤسسان انجمن: فریدون جیرانی، غلامرضا موسوی، پرویز صمدی مقدم
تقدیر از روسای پیشین انجمن: مسعود فراستی، علی معلم، خسرو دهقان، محمود گبرلو و جواد طوسی با حضور ضیاء هاشمی، رضا میر کریمی، منوچهر محمدی و یدالله صمدی مدیران عامل دوره های مختلف خانه سینما (فراستی و دهقان در مراسم حضور نداشتند)
تقدیر از روزنامه بانی فیلم، هفته نامه سینما، هفته نامه جهان سینما و ماهنامه صنعت سینما و مدیران مسئول این نشریات تقدیر از دو چهره فرهنگی «محمدباقر قالیباف» شهردار تهران و «محمدرضا جعفری جلوه» معاون سینمایی وزیر ارشاد با حضور علی لاریجانی رئیس مجلس و عزت‌الله انتظامی
جوایز
بهترین فیلم: به همین سادگی (رضا میرکریمی)
بهترین کارگردان: محمدعلی باشه آهنگر (فرزند خاک)
بهترین فیلمنامه: بهنام بهزادی (تنها دو بار زندگی می‌کنیم)
بهترین بازیگر نقش اول مرد: رضا ناجی (آواز گنجشک‌ها)
بهترین بازیگر نقش اول زن: مهتاب نصیرپور (فرزند خاک)
جشن منتقدان سینمایی > دورهٔ سوم

عوامل
دبیر جشن: زهرا مشتاق
رئیس شورای مرکزی انجمن: سعید مستغاثی
تاریخ برگزاری: دوشنبه ۲۸ دی ماه ۱۳۸۸
محل برگزاری: فرهنگسرای ارسباران
مجری: شهرام شکیبا
کارگردان مراسم: کیوان کثیریان
داوران: جواد طوسی، فریدون جیرانی، خسرو دهقان، حسین معززی‌نیا، احمد طالبی نژاد، طهماسب صلح جو و محمدخزاعی
همکاران جشن: کامران ملکی، رامتین شهبازی، علی علائی
تقدیرها
بزرگداشت ابوالحسن علوی طباطبایی منتقد پیشکسوت سینما با حضور سعید مستغاثی و چندی دیگر
جمعی از مهمانان حاضر: حبیب رضایی، مهدی کریمی، رضا عطاران، شقایق فراهانی، سامان استرکی، عبدالرضا کاهانی، شیما منفرد، جواد طوسی، فریدون جیرانی، امید روحانی، حسین معززی نیا، محمد سریر، طهماسب صلح جو، محمد خزاعی، پیمان معادی، لیلا حاتمی، صابر ابر، طناز طباطبایی، محمدرضا فروتن، حسن فتحی، رؤیا تیموریان، شهاب حسینی، جمشید ارجمند و چندی دیگر
جوایز
بهترین فیلم: درباره الی (اصغر فرهادی و سیدمحمود رضوی)
بهترین کارگردانی: حسن فتحی (پستچی سه بار در نمی‌زند)
جایزه ویژه منتقدان: واروژ کریم مسیحی (تردید)
بهترین فیلمنامه: هادی مقدم‌دوست و حمید نعمت‌الله (بی‌پولی)
بهترین بازیگر زن: لیلا حاتمی (بی‌پولی)
بهترین بازیگر مرد: محمدرضا فروتن (عیار ۱۴)
بازیگر مکمل زن: طناز طباطبایی (صداها)
بازیگر مکمل مرد: صابر ابر (دربارهٔ الی)
جشن منتقدان سینمایی > دوره چهارم

عوامل
دبیر جشن: کیوان کثیریان
رئیس شورای مرکزی انجمن: علی علائی
تاریخ برگزاری: جمعه ۸ بهمن ماه ۱۳۸۹
محل برگزاری: فرهنگسرای ارسباران
مجری: شهرام شکیبا
داوران: محمود گبرلو، مهرزاد دانش، حسین گیتی، علی علائی، امیر قادری، حمید گرشاسبی و خسرو نقیبی
همکاران جشن: زهرا مشتاق، جعفر گودرزی، حسن معظمی، احد صادقی
تقدیرها
بزرگداشت محسن سیف با حضور سیروس الوند و خسرو دهقان
بزرگداشت هوشنگ کاووسی با حضور هوشنگ گلمکانی و حمیدرضا صدر (در غیاب هوشنگ کاووسی، هوشنگ گل مکانی لوح تقدیر را دریافت کرد)
جوایز
بهترین فیلم: کیفر (سعید سعدی)، دیپلم افتخار: پرسه در مه (جواد نوروزبیگی)
بهترین کارگردانی: ابراهیم حاتمی‌کیا (به رنگ ارغوان)
بهترین فیلمنامه: بهرام توکلی (پرسه در مه)، دیپلم افتخار: علیرضا نادری (کیفر)
بهترین بازیگر نقش اول زن: نگار جواهریان (طلا و مس)، دیپلم افتخار: مهناز افشار (طبقه سوم)
بهترین بازیگر نقش اول مرد شهاب حسینی (پرسه در مه)
جایزه ویژه هیئت داوران: حمید فرخ‌نژاد (به رنگ ارغوان)
بهترین بازیگر نقش مکمل زن: مهراوه شریفی‌نیا (پشت در خبری نیست)
بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: مهران احمدی (هیچ)