stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شفیق ویرانی
تحقیقات و مقالات

تحقیقات پروفسور ویرانی در تاریخ اسلامی ، فلسفه ، تصوف ، تشیع ، ادبیات بهکتی و اسلامی به زبان های عربی ، فارسی و زبان های آسیای جنوبی متمرکز شده است. وی مقالاتی را در مجلات انجمن شرقی آمریکایی ، مجله مطالعات ایرانشناسی ، ایران و قفقاز ، دائره المعارف دین، ​​سالنامه مطالعات اردو، دائره المعارف اسلام و چندین مجله و کتاب علمی دیگر منتشر کرده است. وی همچنین در هیئت تحریریه مطالعات خاورمیانه و اسلام دانشگاه هاروارد فعالیت داشته است. وی کتابی از طریق انتشارات دانشگاه آکسفورد با عنوان اسماعیلیان در قرون وسطی: تاریخ بقا، جستجوی رهایی منتشر کرده است.  اعتقاد بر این است که این اولین کتاب مهم دانشگاهی مطبوع است که پیش پرده تبلیغاتی خود را دارد و به عنوان اولین تریلر کتاب دانشگاهی آکسفورد شناخته شده است.  با توجه به بررسی MESA از مطالعات خاورمیانه "در مدت زمان کوتاهی [از انتشار] ، تریلر و وب سایت همراه آن دهها هزار بازدید از بیش از یکصد کشور در سراسر جهان و تقریباً از هر ایالت آمریکا و استان کانادا دریافت کرده است."  نوشته های دکتر ویرانی به آلبانیایی ، عربی ، فارسی ، روسی ، صربستانی-کرواتی-بوسنیایی و اردو ترجمه شده است.
فعالیت های تحقیقاتی پروفسور ویرانی جوایزی از یونسکو ، سازمان کنفرانس اسلامی ، انجمن مطالعات خاورمیانه ، بنیاد مطالعات ایران ، دانشگاه هاروارد ، جایزه بین المللی فارابی و جایزه انجمن دوستی انگلیس – کویت را دریافت کرده است. او همچنین جایزه کتاب بین المللی سال از طرف دولت ایران را دریافت کرده است که به خاطر آن به عنوان میهمان افتخاری به تهران دعوت شد. وی به عنوان مشاور چندین سازمان فرهنگی از جمله سیرک دو سولیل ، منابع فرهنگی لرد و مرکز علوم انتاریو فعالیت کرده است.
تدریس

آکادمی دینی آمریكا، پروفسور ویرانی را دریافت كننده بالاترین افتخار آموزشی خود، یعنی جایزه عالی تعلیم و تربیت AAR ، اعلام كرد.
فعالیت های خارج از دانشگاه

در اوقات فراغت ، پروفسور ویرانی کارهای داوطلبانه ای را انجام می دهد. [نیاز به منبع] وی بنیانگذار اردوگاه تابستانی عربی برای جوانان سوری در كوههای الخوابی است و همچنین صاحب کرسی هیئت مدیره برنامه كودكی مدرسا در شرق آفریقاست ، که بیش از 200 مدرسه را اداره می کند و به جوامع محروم در کنیا ، اوگاندا ، تانزانیا و زنگبار کمک می کند. او از داستان پردازی لذت می برد و در یک کمدی گجراتی با عنوان સુઈ ગયો હશે (سوئی گایو هاشه یا او باید خوابش برده باشد) نویسندگی و بازی کرد که در ونکوور ، ادمونتون و سالن جوبیل در کلگری اجرا شد.
ویروس ۲۰۰۰

| ویروس ۲۰۰۰ | ویروس ۲۰۰۰ |
| --- | --- |
ژانر: طنز اجتماعی
کارگردان: فریال بهزاد
آهنگساز: محمدمهدی گورنگی پیروز ارجمند تاج الدینی
کشور سازنده:  ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: <۱۳ قسمت ۴۵ دقیقه ای>
تولید: تولید
تهیه‌کننده: <علی اکبر کرد و حسین مروی>
تدوین‌گر: مجید میرفخرایی
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه دو
انتشار اولیه: نوروز ۱۳۷۹
ویروس ۲۰۰۰ یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۷۸ به کارگردانی فریال بهزاد و تهیه‌کنندگی علی اکبر کرد و حسین مروی است که در نوروز ۱۳۷۹ از شبکه دو سیما پخش شد.
خلاصه داستان

داستان این سریال، کشمکش یک مهندس جوان کامپیوتر را برای انتخاب همسر آینده‌اش از طریق رایانه نشان می‌داد.
بازیگران

دانیال حکیمی
مینا جعفرزاده
اتابک نادری
رضا بنفشه‌خواه
سیما تیرانداز
آرزو آفری
اقدس رنجبر نظری
زویا امامی
سعید هنرمندی
صدیقه کیانفر
صفیه آقاجانی
عباس نائی
محمدتقی شریفی
محمود جعفری
مریم مقبلی
مهدی آقاجانی
فهرست فرودگاه‌های ژاپن

Aircraft at Terminal 3 of فرودگاه فوکوئوکا
این مقاله شامل فهرست فرودگاه‌های ژاپن است.
بالگردگاه‌ها

| شهر | استان | جزیره | ایکائو | نام بالگردگاه | Operator | Pad data | مختصات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| کوماتسوشیما، توکوشیما | استان توکوشیما | شیکوکو | RJOP | Komatsushima Heliport | JMSDF | ۸۵ فوت (۲۶ متر) ارتفاع از سطح دریا, ۲۵۰ در ۴۵ متر (۸۲۰ در ۱۴۸ فوت), asphalt concrete | ۳۴°۰۰′۱۹″ شمالی ۱۳۴°۳۷′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۰۵۲۸°شمالی ۱۳۴٫۶۲۶۳۹°شرقی﻿ / 34.00528; 134.62639﻿ (Komatsushima Heliport) |
| کوتو، توکیو | توکیو | هونشو | RJTI | بالگردگاه توکیو | Tokyo Municipal Government | ۱۶ فوت (۵ متر) ارتفاع از سطح دریا, ۹۰ در ۳۰ متر (۲۹۵ در ۹۸ فوت), asphalt concrete | ۳۵°۳۸′۱۰″ شمالی ۱۳۹°۵۰′۲۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۶۳۶۱۱°شمالی ۱۳۹٫۸۳۹۴۴°شرقی﻿ / 35.63611; 139.83944﻿ (Tokyo Heliport) |
| مائه‌باشی، گونما | استان گونما | هونشو | RJTS | Soumagahara Heliport | JSDF-G | ۱٬۳۰۶ فوت (۳۹۸ متر) ارتفاع از سطح دریا, ۵۰۰ در ۳۰ متر (۱٬۶۴۰ در ۹۸ فوت), asphalt concrete | ۳۶°۲۶′۰۵″ شمالی ۱۳۸°۵۷′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۳۴۷۲°شمالی ۱۳۸٫۹۵۳۰۶°شرقی﻿ / 36.43472; 138.95306﻿ (Soumagahara Heliport) |
| مایزورو، کیوتو | استان کیوتو | هونشو | RJBM | Maizuru Heliport | JMSDF | ۱۹ فوت (۶ متر) ارتفاع از سطح دریا, ۴۰۰ در ۴۵ متر (۱٬۳۱۲ در ۱۴۸ فوت), asphalt concrete | ۳۵°۲۹′۲۵″ شمالی ۱۳۵°۲۲′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۴۹۰۲۸°شمالی ۱۳۵٫۳۷۷۲۲°شرقی﻿ / 35.49028; 135.37722﻿ (Maizuru Heliport) |
| زاما، کاناگاوا | استان کاناگاوا | هونشو | RJTR | فرودگاه کمپ زیما | نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا | ۳۶۷ فوت (۱۱۲ متر) ارتفاع از سطح دریا, ۴۵۷ در ۱۶ متر (۱٬۴۹۹ در ۵۲ فوت), آسفالت | ۳۵°۳۰′۴۹″ شمالی ۱۳۹°۲۳′۳۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۱۳۶۱°شمالی ۱۳۹٫۳۹۳۶۱°شرقی﻿ / 35.51361; 139.39361﻿ (Camp Zama Kastner Army Heliport) |
اوئه ایواشیرو

| اوئه ایواشیرو | اوئه ایواشیرو |
| --- | --- |
大江磐代: 大江磐代
زادهٔ: ۱۷۴۴ کورایوشی، توتوری
درگذشت: ۱۱ ژانویهٔ ۱۸۱۳ (۶۹ سال)
مدفن: روزان-جی
ملیت: شوگون‌سالاری توکوگاوا
دیگر نام‌ها: Ren Senpaku (imperial name)
همسر: سوکهیتو، شاهزاده کان-این
فرزندان: امپراتور کوکاکو
پدر: Iwamuro Muneyoshi [ja]
خانواده: Ōe Clan [ja]
اوئه ایواشیرو (به ژاپنی: 大江磐代 Ōe Iwashiro)؛ 1744 – ۱۱ ژانویهٔ ۱۸۱۳) در دوره شوگون‌سالاری توکوگاوا، همسر سوکهیتو، شاهزاده کان-این و مادر امپراتور کوکاکو بود.
کنوانسیون دوم ژنو

یک کشتی بیمارستانی نیروی دریایی ایالات متحده
کنوانسیون دوم ژنو برای بهبود وضعیت افراد نیروهای مسلح که بر روی دریا مجروح یا بیمار شده یا کشتی شان خراب شده‌است می‌باشد و یکی از چهار معاهده کنوانسیون ژنو است. این کنوانسیون اولین بار در سال ۱۹۴۹ به تصویب رسید و در واقع جایگزین کنوانسیون لاهه (X) مربوط به سال ۱۹۰۷ شد.
این کنوانسیون کارکرد حفاظتی اصلی کنوانسیون اول ژنو را به نبرد در دریا تطبیق می‌دهد.
خلاصه مقررات

این معاهده یک سند طولانی است که شامل ۶۳ ماده است. اساسی‌ترین مفاد این معاهده عبارتند از:
ماده‌های ۱۲ و ۱۸ همه طرف‌ها را موظف می‌دارد که از مجروحین، بیماران و کشتی شکستگان مراقبت و حفاظت نمایند.
ماده ۱۴ روشن می‌سازد که گرچه یک کشتی جنگی نمی‌تواند پرسنل پزشکی یک کشتی بیمارستانی را اسیر کند، اما می‌تواند نفرات مجروح، بیمار و کشتی شکستگان را به عنوان اسیر جنگی نگه دارد.
ماده ۲۱ درخواست به کشتی‌های بیطرف جهت کمک به جمع‌آوری و رسیدگی به مجروحین و کشتی شکستگان را مجاز می‌داند. گشتی بیطرف را نمی‌توان اسیر ساخت.
ماده‌های ۲۶ و ۲۷ پرسنل مذهبی و پزشکی که در کشتی جنگی خدمت می‌کنند را محافظت می‌کند.
ماده ۲۲ می‌گوید که کشتی‌های بیمارستانی را برای هیچگونه مقاصد نظامی نمی‌توان استفاده کرد، و بنا بر مأموریت انسانی‌شان نمی‌توان به آنها حمله کرد یا آنها را تسخیر نمود.
برای جزئیات هر ماده یا معاهده به متن اصلی و تفسیر ان مراجعه کنید. در حال حاضر ۱۹۶ کشور کنوانسیون‌های ژنو شامل این معاهده و همچنین سه معاهده دیگر ۱۹۴۹ را پذیرفته‌اند.
کشورهای دارای کنوانسیون‌های ۱تا۴ و پروتکل ۱ تا۳  گشورهای دارای کنوانسیون‌های ۱ تا ۴ و پدوتکل ۱ و۲

  کشورهای دارای کنوانسیون‌های ۱تا ۴ و پروتکل ۱ و ۳  گشورهای دارای کنوانسیون‌های ۱ تا ۵

  کشورهای دارای کنوانسیون‌های ۱تا ۴ و پروتکل ۳  کشورهای دارای کنوانسیون‌های ۱ تا ۵
وویجر ۱

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Model of the Voyager spacecraft design: Model of the Voyager spacecraft design
گونه مأموریت: Outer planetary, heliosphere, and interstellar medium exploration
اپراتور: NASA / JPL
شناسهٔ کوسپار: 1977-084A
شماره ستکات: 10321
وبگاه: voyager.jpl.nasa.gov
مدت مأموریت:  ۴۷ سال، ۴ ماه و ۲۲ روز elapsed  Planetary mission: 3 years, 3 months, 9 days   Interstellar mission: ۴۴ سال، ۱ ماه و ۱۳ روز elapsed (continuing) 
 :  
ویژگی‌های فضاپیما: ویژگی‌های فضاپیما
سازنده: آزمایشگاه پیشرانه جت
جرم پرتاب: ۸۲۵٫۵ کیلوگرم (۱٬۸۲۰ پوند)
توان: ۴۲۰ W
 :  
آغاز مأموریت: آغاز مأموریت
تاریخ راه‌اندازی: September 5, 1977, 12:56:00 (1977-09-05UTC12:56Z) UTC
موشک: Titan IIIE
سایت پرتاب: Cape Canaveral LC-41
 :  
پرواز از Jupiter: پرواز از Jupiter
نزدیک‌ترین فاصله: ۵ مارس ۱۹۷۹
فاصله: ۳۴۹٬۰۰۰ کیلومتر (۲۱۷٬۰۰۰ مایل)
پرواز از Saturn: پرواز از Saturn
نزدیک‌ترین فاصله: ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰
فاصله: ۱۲۴٬۰۰۰ کیلومتر (۷۷٬۰۰۰ مایل)
پرواز از Titan (atmosphere study): پرواز از Titan (atmosphere study)
نزدیک‌ترین فاصله: ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰
فاصله: ۶٬۴۹۰ کیلومتر (۴٬۰۳۰ مایل)
 :  
Flagship→ Galileoوویجر ۲ ← : Flagship→ Galileoوویجر ۲ ← 
وویجر ۱ (به انگلیسی: Voyager 1) یک فضاپیمای کاوشگر فضایی با وزن ۷۲۲ کیلوگرم است که با هدف مطالعه منظومه شمسی بیرونی در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ ۱۶ روز پس از همتای خود وویجر ۲ در قالب برنامه وویجر توسط ناسا به فضا پرتاب شد. وویجر ۱ همچنان به شبکه فضای دوردست ارتباط دارد. این فضاپیما با فاصله ۱۴۲٫۳۱ واحد نجومی (معادل ۲۱٫۲۸۹ میلیارد کیلومتر) از خورشید در ۲۵ سپتامبر سال ۲۰۱۸ میلادی، دورترین فضاپیما از زمین و تنها فضاپیمایی است که به فضای بین ستاره‌ای راه یافته‌بود.

در ماه ژانویه ۲۷, ۲۰۲۵ UTC [روزآمدسازی] هم‌اکنون پس از ۴۷ سال، ۴ ماه و ۲۱ روز در فضا بوده‌است.
این کاوشگر پرواز از نزدیک از سیاره‌های مشتری، زحل و بزرگ‌ترین قمر زحل، تیتان انجام داد. ناسا بین انجام پرواز از نزدیک از تیتان و پلوتو مردد بود، اما به دلیل آنکه تیتان دارای اتمسفر است، آن را ترجیح داد. وویجر ۱ وضعیت اتمسفر، میدان‌های مغناطیسی و حلقه‌های دو غول گازی را مورد بررسی قرار داد و اولین کاوشگری بود که تصاویر با کیفیتی از قمرهای آن‌ها ارائه کرد.
این کاوشگر حاوی صفحه‌ای طلایی با اطلاعاتی از تمدن زمینی است. پیش‌بینی می‌شود مأموریت وویجر ۱ تا سال ۲۰۲۵ ادامه داشته باشد، زمانی که مولدهای گرما-الکتریکی ایزوتوپی آن دیگر قادر به تأمین انرژی لوازم علمی آن نخواهند بود.
پس‌زمینه مأموریت > تاریخچه

در دهه ۱۹۶۰ میلادی، کاوش بزرگ برای مطالعه سیاره‌های بیرونی منظومه خورشیدی پیشنهاد شد که موجب شد ناسا در سال‌های ابتدایی دهه ۱۹۷۰ میلادی کار بر روی این پروژه را آغاز کند. اطلاعات جمع‌آوری‌شده توسط کاوشگر پایونیر ۱۰ به مهندسان وویجر کمک کرد تا بهتر از قبل برای مقابله با محیط پر تشعشع اطراف مشتری آماده شوند. هرچند برای محافظت هر چه بیشتر در مقابل تشعشع، پیش از پرتاب وویجر نوارهایی از فویل آلومینیوم آشپزخانه به بعضی سیم‌کشی‌ها اعمال شد. در ابتدا وویجر ۱ به عنوان مارینر ۱۱ نام‌گذاری شده بود. به دلیل کمبود بودجه، مسیر کاوشگر به پرواز از نزدیک مشتری و زحل تغییر یافت. با پیشرفت پروژه، نام آن به وویجر تغییر پیدا کرد، زیرا طراحی آن به شدت از کاوشگرهای مارینر متفاوت بود.
پس‌زمینه مأموریت > اجزای سفینه

وویجر ۱ توسط JPL ساخته شد. وویجر ۱، ۱۶ پیشرانه هیدرازین، ژیروسکوپ تعادلی سه محوره و تجهیزات ارجاع‌دادن به منظور اینکه آنتن ارتباطی آن همواره در راستای زمین باشد، دارد.
پس‌زمینه مأموریت > اجزای سفینه > سیستم‌های ارتباطی

سیستم ارتباط رادیویی وویجر ۱ به منظور استفاده تا ورای مرزهای منظومه خورشیدی طراحی شد.
خروج از منظومهٔ خورشیدی

فضاپیمای وویجر ۱ هم‌اکنون دورترین ساختهٔ دست بشر به حساب می‌آید. وویجر همچنین نخستین ساختهٔ بشر است که وارد فضای میان‌ستاره‌ای می‌شود. تیم کنترل‌کنندهٔ وویجر تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ را به‌عنوان زمان ورود کاوشگر به فضای میان‌ستاره‌ای پذیرفته‌است.
مدت‌ها در میان دانشمندان دربارهٔ خروج وویجر ۱ از سامانهٔ خورشیدی اختلاف دیدگاه وجود داشت و چندین بار خبرهایی در زمینهٔ خروج آن از سامانهٔ خورشیدی منتشر شده بود. با این وجود هر بار ناسا اعلام کرده بود که هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت که این کاوشگر از سامانهٔ خورشیدی خارج شده‌است. سرانجام پس از بررسی‌هایی دانشمندان به این نتیجه رسیدند که وویجر به راستی از سامانهٔ خورشیدی خارج شده‌است و ناسا هم در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳ (۲۲ شهریور ۱۳۹۲) این موضوع را به‌طور رسمی تأیید کرد.
پژوهش‌های دانشمندان نشان می‌دهد که وویجر ۱ مرداد ۱۳۹۱ خورشیدی از منظومه شمسی خارج شده و اکنون نخستین ساخته بشر به حساب می‌آید که به فضایی به نام فضای بیرونی وارد شده‌است که مکانی است میان دو سامانهٔ ستاره‌ای.
به گفته ناسا در حال حاضر مدت زمان ارسال یا دریافت سیگنال از وویجر ۱ حدود ۲۳ ساعت است. پژوهشگران ناسا می‌گویند وویجر۱ اکنون در فضای میان‌ستاره‌ای و در فاصله ۲۲ میلیارد کیلومتری از خورشید شناور است و تا چهل هزار سال دیگر به هیچ ستاره‌ای نزدیک نخواهد شد.
وویجر در سال ۱۹۹۰ با نگاهی به عقب از زمین عکس گرفت، در این عکس زمین یک نقطه آبی کمرنگ بود. به گفتهٔ دانشمندان، این کاوشگر احتمالاً دیگر زمین را نمی‌بیند، اما همچنان با امواج رادیویی با زمین در تماس است. دانشمندان انتظار دارند این تماس تا سال ۲۰۲۳ ادامه یابد.
ناسا تخمین می‌زند که حدود ۳۰۰ سال طول خواهد کشید تا وویجر ۱ به ابر اورت برسد و حدود ۳۰٬۰۰۰ سال طول خواهد کشید تا از آن عبور کند.
منبع انرژی

کاوشگرهای وویجر از نوعی پیل هسته‌ای تحت عنوان ترمو الکتریک با بهره‌گیری از پلوتونیم ۲۳۸ (متمایز از ایزوتوپ پلوتونیم ۲۳۹ مورد استفاده در سلاح‌های هسته‌ای) انرژی مورد نیاز خود را تأمین می‌کنند.
توان تولید شده اولیه برای کاوشگرها در هنگام پرتاب توسط این ژنراتور برابر با ۴۷۰ وات در۳۰ ولت برق دی سی بود
در ۷ اکتبر ۲۰۱۱ توان تولید شده توسط پیل‌های هسته‌ای وویجر۱ و وویجر۲ به ترتیب با کاهش تدریجی طی ۳۴ سال به مقدار ۲۶۷٫۹ و ۲۶۹٫۲ وات رسید
وویجر ۱ و کاوشگرهای دیگر در حال ورود به محیط میان‌ستاره‌ای یا گذر از آن
ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ برای برنامه ویجر.
کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا

کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا یا سولاس (به انگلیسی: international convention for the Safety Of Life At Sea (SOLAS)) معاهده‌ای بین‌المللی است که هدف آن تعیین حداقل استانداردهای ساخت، تجهیز و راه‌اندازی کشتی‌ها با توجه به ایمنی آن‌ها است. این کنوانسیون مهم‌ترین معاهده بین‌المللی دریایی در مورد افزایش ایمنی در کشتیرانی است که نسخه اولیه آن در سال ۱۹۱۴ پس از حادثه کشتی تایتانیک تدوین شد. این معاهده به مرور زمان تکمیل شده و نسخه‌های متعددی از آن تدوین و به تصویب رسیده است. نسخه کنونی این کنوانسیون نسخه سال ۱۹۷۴ است که به عنوان سولاس ۱۹۷۴ شناخته می‌شود و از تاریخ ۲۵ می ۱۹۸۰ معادل ۴ خرداد ۱۳۵۹ اجرایی شده است.
اعضا

تا تاریخ ۱۹ بهمن ۱۳۹۵ تعداد دولت‌های عضو این معاهده به ۱۶۳ کشور رسیده است که شامل حدود ۹۹٫۱۵٪ تناژ ناخالص ناوگان تجاری جهان می‌شود. جمهوری اسلامی ایران نیز پس از ترجمه، بررسی مفاد و فراهم‌سازی زمینه اجرای این کنوانسیون در سازمان بنادر و کشتیرانی، در سال ۱۳۷۳ به این کنوانسیون ملحق شد.
بخش‌های معاهده

این کنوانسیون شامل فصول زیر است:
فصل اول- مقررات اصلی
فصل دوم- قسمت اول- ساخت و ساز- زیر مجموعه‌ها و تعادل، ماشین‌ها و تأسیسات الکتریکی
فصل دوم- قسمت دوم- حفاظت، تشخیص و انهدام آتش‌سوزی
فصل سوم- لوازم و تجهیزات نجات
فصل چهارم- ارتباطات رادیویی
فصل پنجم- ایمنی ناوبری
فصل ششم- حمل کالاها
فصل هفتم- حمل کالاهای خطرناک
فصل هشتم- کشتی‌های هسته‌ای
فصل نهم- مدیریت‌های مربوط به عملکرد امن کشتی
فصل دهم- اقدامات ایمنی برای شناورهای تندرو
فصل یازدهم- قسمت اول- اقدامات ویژه جهت بالا بردن ایمنی دریایی
فصل یازدهم- قسمت دوم- اقدامات ویژه جهت بالا بردن امنیت دریایی
فصل دوازدهم- اقدامات افزوده برای شناورهای فله‌بر
فصل سیزدهم- تاییدیه شایستگی
فصل چهاردهم- اقدامات ایمنی برای عملکرد کشتی‌ها در آب‌های قطبی
میرناصر تیلاوی

| میرناصر اول تیلاوی> درباری صفویه و رئیس ایل چگنی | میرناصر اول تیلاوی> درباری صفویه و رئیس ایل چگنی |
| --- | --- |
پیشین: میرجنت
فرزند(ان): میرغیضی
دودمان: آل خورشید
پدر: میرجنت
میرناصر تیلاوی یکی از درباریان صفویه، رئیس ایل چگنی و جد خوانین ایل طولابی می‌باشد. او فرزند ارشد میرجنت و از نوادگان میرمحمدی بیست و سومین اتابک لر کوچک است.
پس از مرگ میرقیصرخانه نیدل و میرجنت در جنگ با شاه عباس صفوی، برای جلوگیری از تنش مجدد میان بازماندگان آل خورشید و والیان فیلی، شاه صفوی نوادگان میرجنت را به بین‌النهرین تبعید می‌کند. اما پس از ده سال به دلیل لیاقت میرناصر و نسبت فامیلی میرناصر با همسر شاه عباس (همسر شاه عباس صفوی عمه پدربزرگ میرناصر بوده‌است) او را به اصفهان فرا می‌خواند. ایرج کاظمی نویسنده برجسته در کتاب «میرنوروز» می‌نویسد:
طایفه طولابی از اعقاب میرناصر فرزند میرجنت بوده و آنچه نوشته شده از بین‌النهرین به این منطقه آمده و تقریباً در ششصد سال قبل زمانی که اصفهان مرکزیت داشته با سلاطین وقت ارتباط و تقرب داشته‌است.
مینیاتور دیدار شاه عباس یکم صفوی با میرناصر
ریاست ایل چگنی

شاه عباس صفوی میرناصر را به ریاست چگنی منصوب و روانه لرستان می‌کند. علی محمد ساکی از نویسندگان و مورخان مشهور لرستان در صفحه ۱۹۳ کتاب «جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان» می‌نویسد:
طایفه طولابی از نسل میرناصر پسر میرجنت بوده‌اند و از حدود بین‌النهرین به این سرزمین کوچ کرده‌اند و دربار صفویه، میرناصر را با سمت ریاست، روانه چگنی ساخته‌است. اینان در سماق سکونت اختیار کرده‌اند.
محمدرضا والی‌زاده معجزی در کتاب «تاریخ ایلات و طوایف لرستان» در این مورد می‌نویسد:
میرناصر پسر میرجنت نیای خوانین طولابی است و چون میرناصر مردی لایق بود مورد توجه و عنایت خاص شاه عباس صفوی واقع شده و او را به سمت ریاست طوایف چگنی به لرستان فرستاده و او در محل معروف به سماق سکونت گزیده.
بهمن آزادی چگنی نیز در کتاب «تاریخ معاصر چگنی» به میرناصر اشاره می‌کند و می‌نویسد:
خوانین طولابی را از نسل میرناصر پسر میرجنت می‌دانند. آنها از نزدیکان اتابکان لر بوده‌اند.
لقب تیلاوی

در زبان ترکی اوغوز «تیل آو» به معنی بزرگ ، بهادر و حاکم است. شاه عباس یکم صفوی به دلیل لیاقت و رشادت میرناصر به او این لقب را داد. نام امروزی طولابی شکل تغییر یافته «تیلاوی» و ترجمه اشتباه یک لغت ترکی به فارسی است که البته در برخی مناطق هنوز با نام تیلاوی شناخته می‌شود.
نوادگان میرناصر

خانواده‌های زیر از نوادگان میرناصر اول می‌باشند که لقب تیلاو بمعنای امیر و بهادر را از دربار صفوی دریافت نمود و به عنوان خوانین ایل طولابی محسوب می‌شوند:
خانواده‌های باقری طولابی، تیموری طولابی، بهادری طولابی که فرزندان میرناصر هستند.
خانواده میرناصری ، تشمال ایل تیلاوی از شاخه میرناصر دوم فرزند میراحمد در ایلام هستند .
سایر خانواده های ایل تیلاوی :
خانواده‌های طولابی، دارابی، دباغ، تیلاوی، بهادری، زرین قدم، سام نژاد، سلاطی (ساکن باباعباس)، احمدی، حیاتی، کاویانی، قوامی و پیروزنژاد و (نیکان و تیلاوی ساکن خوزستان) که از شاخه علی‌محمدخان معروف به پیروز هستند.
خانواده‌های طولابی، عزتی، توحیدی، کریم زاده، احمدی و سعیدی از شاخه کایدوند و خانواده‌های زمانی، زریان، سبزی پور، طلایی، فیضیان، مقدم، فرهمند، فیروزی و کاشف که از شاخه ابراهیم وند یا اورام خانی هستند.
مندی ایسلاکر

مندی ایسلاکر (آلمانی: Mandy Islacker؛ زادهٔ ۸ اوت ۱۹۸۸) یک بازیکن زن فوتبال اهل آلمان است.
وی در حال حاضر برای تیم اف. اف. سی فرانکفورت بازی می‌کند.
زندگی شخصی

پدر او نیز بازیکن فوتبال و فوروارد بازنشسته فرانک ایسلاکر و نوهٔ دختری فرانتس ایسلاکر که او هم بازیکن فوتبال بوده می‌باشد.
پیشهٔ ملی

ایسلاکر یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان در المپیک ۲۰۱۶ بود و به همراه این تیم موفق به دریافت مدال طلای المپیک شد.
پیشهٔ ملی > گل‌های ملی

لیست گل‌ها و نتایج در تیم ملی فوتبال زنان آلمان:
| گل‌های ایسلاکر – در تیم ملی فوتبال زنان آلمان> # | گل‌های ایسلاکر – در تیم ملی فوتبال زنان آلمان> تاریخ | گل‌های ایسلاکر – در تیم ملی فوتبال زنان آلمان> مکان | گل‌های ایسلاکر – در تیم ملی فوتبال زنان آلمان> تیم حریف | گل‌های ایسلاکر – در تیم ملی فوتبال زنان آلمان> گل زده | گل‌های ایسلاکر – در تیم ملی فوتبال زنان آلمان> نتیجه | گل‌های ایسلاکر – در تیم ملی فوتبال زنان آلمان> رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | ۲۲ اکتبر ۲۰۱۵ | ویسبادن، آلمان |  روسیه | ۱–۰ | ۲–۰ | UEFA Women's Euro 2017 qualifying |
| ۲. | ۲۵ اکتبر ۲۰۱۵ | زاندهاوزن، آلمان |  ترکیه | ۱–۰ | ۷–۰ | UEFA Women's Euro 2017 qualifying |
| ۳. | ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶ | پادربورن، آلمان |  غنا | ۱۰–۰ | ۱۱–۰ | دوستانه |
| ۴. | ۲۵ اکتبر ۲۰۱۶ | آلن، آلمان |  هلند | ۱–۰ | ۴–۲ | دوستانه |
| ۵. | ۲۵ اکتبر ۲۰۱۶ | آلن، آلمان |  هلند | ۲–۰ | ۴–۲ | دوستانه |
منبع:
افتخارات > باشگاهی > اف.اف. سی فرانکفورت

لیگ قهرمانان اروپا زنان: قهرمان فصل ۱۵–۲۰۱۴
افتخارات > باشگاهی > اف سی آر ۲۰۰۱ دویسبورگ

بوندس‌لیگا: نایب قهرمان فصلهای ۲۰۰۵–۲۰۰۴، ۲۰۰۶–۲۰۰۵
افتخارات > باشگاهی > بایرن مونیخ

بوندس‌لیگا:نایب قهرمان ۰۹–۲۰۰۸
افتخارات > ملی

بازی‌های المپیک: مدال طلای المپیک، ۲۰۱۶
میکائیل بیرک‌یر

| میکائیل بیرک‌یر | میکائیل بیرک‌یر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۸ ‏(۶۶ سال) کپنهاگ، دانمارک
ملیت: دانمارکی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۵–اکنون
میکائیل بیرک‌یر (دانمارکی: Mikael Birkkjær؛ ‏ ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۸) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به وثیقه، جنایت و پل اشاره کرد.
کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری

پوستر کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری
کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری برای آگاهی بخشی از ایدز کنسرت فضای بازی بود که در دوشنبه عید پاک در ۲۰ آوریل ۱۹۹۲ در ورزشگاه ومبلی قدیمی شهر لندن با حضور ۷۲۰۰۰ نفر برگزار شد.
این کنسرت توسط ری بوردیس برای تلویزیون ساخته و در رادیو و تلویزیون ۷۶ کشور به صورت زنده با بینندگانی بیشتر از یک میلیارد نفر پخش شد.
این کنسرت بزرگداشتی برای زندگی فردی مرکوری خوانندهٔ اصلی گروه کوئین بود که تمام درآمد حاصل از آن به تحقیقات در زمینهٔ ایدز اختصاص یافت.
این کنسرت همچنین به عنوان آخرین کنسرت جان دیکن نوازندهٔ گیتار بیس گروه شناخته می‌شود (به جز حضور در اجرایی زنده به همراه برایان می، راجر تیلور و التون جان در سال ۱۹۹۷)
عواید این کنسرت صرف تاسیس بنیاد فونیکس فردی مرکوری در زمینهٔ ایدز گشت.
تاریخچه

بدنبال مرگ فردی مرکوری در ۲۴ام نوامبر ۱۹۹۱ به دلیل بیماری التهاب ریه ناشی از ایدز، اعضای دیگر گروه (جان دیکن، برایان می و راجر تیلور) و جیم بیچ مدیر گروه تصمیم به سازماندهی کنسرت فضای بازی برای بزرگداشت زندگی و میراث فردی مرکوری گرفتند به علاوه برای تحقیقات و آگاهی بخشی در زمینهٔ ایدز پول جمع آوری کنند.
در ماه فوریهٔ سال ۱۹۹۲ می و تیلور در جایزه بریت برنامهٔ گروه را برای برگزاری این کنسرت اعلام کردند. سرانجام زمانیکه بلیط‌ها برای فروش آماده شدند تمام ۷۲۰۰۰ بلیط این کنسرت با وجود اینکه اجرا کنندگان در این کنسرت اعلام نشده بودند تنها در ظرف سه ساعت به فروش رسید.
کنسرت

عصر بخیر ومبلی و دنیا. امروز اینجا هستیم تا زندگی، کار، و رویاهای فردی مرکوری را جشن بگیریم.
امشب می‌خواهیم تا بهترین بدرود را در تمام تاریخ برای او داشته باشیم.



گیتاریست گروه کوئین برایان می
کنسرت با پیامی در مورد فردی مرکوری از سوی اعضای دیگر گروه کوئین آغاز شد. برنامه با اجرا ی گروه‌هایی که از موسیقی کوئین تاثیر گرفته بودند شامل متالیکا، اکستریم(اجرای آهنگ کوئین)، دف لپارد (برای با وفا بودن به اصل آهنگ "حالا من اینجا هستم" برایان می را به روی صحنه آورد)، و گروه گانز ان رزز میان اجرای گروه‌ها شروع شد. زمانی که عوامل کنسرت مشغول آماده کردن صحنه برای اجراهای بعدی بودند کلیپ‌های مختلفی برای ارج نهادن به فردی مرکوری نمایش داده شد.
نیمهٔ دوم کنسرت شامل اجرای سه عضو باقیمانهٔ کوئین جان دیکن (بیس)، برایان می (گیتار) و راجر تیلور (درام) به همراه خوانندگان و گیتاریست‌های میهمان از جمله التون جان، راجر دلتری (از گروه "د هو")، تونی آیومی (از گروه "بلک سبث")، دیوید بویی، مایک رونسون (از گروه "عنکبوت‌هایی از مریخ")، جیمز هتفیلد (از متالیکا)، جرج مایکل، سیل، پاول یانگ، آنی لنکس، لیزا استنسفیلد، رابرت پلنت (ازگروه "لد زپلین")، جو الیوت و فیل کالن (از گروه "دف لپارد")، اکسل رز و اسلش (از گروه "گانز ان رزز")، لیزا مینلی و دیگران. این دومین پروژهٔ برجسته‌ای بود که التون جان و جرج مایکل در طی سال‌ها در آن حضور داشتند. سال قبل از این کنسرت دوباره بر روی آهنگ جان به نام "نذار که خورشید من غروب کنه" به صورت زنده کار کردند.
یوتو آهنگ "تا پایان دنیا" را که از طریق ماهواره از ساکرامنتو اجرا شد به مرکوری تقدیم کرد.
نسخهٔ خانگی

این کنسرت در به صورت وی اچ اس (در دو نوار در سطح جهان پخش شد) منتشر شد ولی به دلیل محدودیت زمان، دو آهنگ آخر از گروه اکستریم، دو آهنگ اول از دف لپارد و آهنگ اسپینال تپ "اعلیحضرت راک" (به همراه آهنگ "کنایه" رابرت پلنت) در نسخهٔ اوریجینال حذف شدند. در نسخهٔ منتشر شده برای ایالات متحده اجرای باب گلداف به نام "خیلی دیر شده خدا" و اجرای "کلمات عشق" زوکرو حذف شدند.
در آوریل ۲۰۰۲ در دهمین سال تاسیس بنیاد خیریه فونیکس فردی مرکوری این کنسرت بر روی دی وی دی عرضه شد و در رتبهٔ اول جدول فروش بریتانیا قرار گرفت. آهنگ " کنایه" به درخواست رابرت پلنت بر روی دی وی دی قرار نگرفت. به علاوه طول فیلم از ۴:۳ به عریض تغییر کرد.
اجرای جرج مایکل و کوئین در قالب یک آلبوم چند آهنگه به نام "پنج اجرای زنده" در آوریل ۱۹۹۳ منتشر شد. این آلبوم در جدول فروش آهنگ‌های سینگل بریتانیا در رتبهٔ اول قرار گرفت. سه اجرای گروه متالیکا وارد سینگل‌های ویرایش تور برای آلبوم "هیچ چیز دیگه‌ای اهمیت نداره" با عنوان " زنده در استادیوم ومبلی" شد و تنها یک هفته بعد از کنسرت در ۲۷ام آوریل ۱۹۹۲ در اروپا منتشر شد. علاوه بر این آهنگ "کوبیدن بر در بهشت" گروه گانز ان رزز در اوت ۱۹۹۲ به عنوان اِی ساید دوگانه با ضبط استودیویی اصلی گانز ان رزز منتشر شد. این سینگل در رتبهٔ دوم سینگل‌های بریتانیا قرار گرفت.
اجراها > بدون کوئین

متالیکا - "وارد شدن مرد شنی", "ناراحت کننده ولی واقعی", "هیچ چیز دیگه‌ای اهمیت نداره"
اکستریم – اجرای آهنگ کوئین، "عشق زندگی من" (گری شرون و نونو بِتِنکورت), "بالاتر از کلمات" (گری شرون و نونو بِتِنکورت)
دف لپارد - " حیوان", "بیاین بترکونیم", "حالا من اینجا هستم" (با برایان می)
باب گلداف - "خیلی دیره خدا"
اسپینال تپ - "اعلیحضرت راک"
یوتو - "تا پایان دنیا" – اجرا شده با ماهواره از ساکرامنتو، کالیفورنیا
گانز ان رزز - "شهر بهشت", "کوبیدن بر در بهشت"
منگو گروو - "ستارهٔ خاص" – اجرا شده با ماهواره از ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی
الیزابت تیلور – سخنرانی در مورد پیشگیری از ایدز
فردی مرکوری – ترکیبی از همخوانی مردم با فردی