زن‌ستیزی در موسیقی رپ

زن‌ستیزی در موسیقی رپ به واژگان، ویدئوها یا سایر اجزای موسیقی رپ گفته می‌شود که به ترویج، ستایش، توجیه یا مشروعیت‌بخشی به شیءگرایی، استثمار یا قربانی‌سازی زنان می‌پردازد. این ایدئولوژی زنان را به عنوان اشیائی برای مالکیت، استفاده و سوءاستفاده توسط مردان به تصویر می‌کشد. زنان در این ایدئولوژی به موجودات زایل‌شدنی تقلیل می‌یابند. این موضوع می‌تواند شامل همه چیز از کنایه‌ها تا شخصیت‌سازی‌های استریوتیپی و افتراها باشد.
محققان توضیحات مختلفی برای حضور زن‌ستیزی در موسیقی هیپ هاپ ارائه داده‌اند. برخی معتقدند که هنرمندان رپ از اشعار زن‌ستیزانه و به تصویر کشیدن زنان به عنوان یک روش برای اثبات نرینگی خود یا نشان دادن اصالت خود به عنوان رپرها استفاده می‌کنند. برخی دیگر پیشنهاد داده‌اند که موسیقی رپ محصول محیط خود است و نگرش‌های اصلی جامعه نسبت به زنان را منعکس می‌کند، و هنرمندان رپ درونی‌سازی تفکر قالبی‌های منفی دربارهٔ زنان را پذیرفته‌اند. برخی دیگر از محققان به ملاحظات اقتصادی اشاره کرده‌اند و معتقدند که رپرها از زن‌ستیزی برای دستیابی به موفقیت تجاری استفاده می‌کنند.
تحلیل‌های محتوا نشان داده‌اند که حدود ۲۲٪ تا ۳۷٪ از اشعار رپ حاوی زن‌ستیزی هستند، بسته به زیرژانر. آدامز و فولر اظهار می‌کنند که شش مضمون وجود دارد که به عنوان رپ زن‌ستیزانه در نظر گرفته می‌شوند: اظهار نظرهای تحقیرآمیز دربارهٔ زنان در ارتباط با مسائل جنسی؛ نظراتی که اعمال مخرب علیه زنان را نیز در رابطه با مسائل جنسی مطرح می‌کنند؛ اشاره به زنان که مشکلاتی برای مردان ایجاد می‌کنند؛ شخصیت‌سازی زنان به عنوان «استفاده‌کنندگان» از مردان؛ اشاره به زنان که کمتر از مردان هستند و در نهایت اشعاری که به ایده‌هایی اشاره دارند که زنان موجوداتی قابل استفاده و دور انداختنی هستند. رپر مستقر در دیترویت امینم، به عنوان مثال، به‌طور ادعایی در یازده از چهارده آهنگ در آلبوم سوم استودیویی‌اش مارشال مدرز ال‌پی (۲۰۰۰) از زن‌ستیزی استفاده کرده است. مضامین رایج زن‌ستیزانه شامل استفاده از نام‌های تحقیرآمیز مانند "bitch" و "تن‌فروشی" (گرفته از whore)، شیءگرایی جنسی زنان، مشروعیت‌بخشی به خشونت علیه زنان، بی‌اعتمادی به زنان، تحقیر کارگر جنسیها و ستایش قوادی است.
میا مودی-رامیرز می‌نویسد: «بیشتر هنرمندان زن یا زنان هنرمند استقلال خود را با اشاره به عناصری از ثبات مالی و جنسیت تعریف می‌کنند. آنها نشان می‌دهند که کنترل بدن و جنسیت خود را در دست دارند. بسیاری از رپرهای مرد، زن مستقل را در برابر روایت طلاکش یا سوار قرار می‌دهند زمانی که در اشعار خود استقلال را موعظه می‌کنند. بینو (۲۰۱۰) اشاره کرده است که در دنیای هیپ‌هاپ، زنان به ندرت رهبر هستند. در عوض، آنها معمولاً به عنوان سوارها توصیف می‌شوند، یا زنانی که از نظر جنسی و ظاهری جذاب هستند و آماده پذیرش بی‌وفایی‌های شریک خود هستند. برعکس، یک طلاکش از ویژگی‌های فیزیکی خود برای دستکاری مردان و گرفتن پول آنها استفاده می‌کند.»
واکنش‌ها به زن‌ستیزی در موسیقی هیپ‌هاپ از انتقاد فعالان حقوق زنان، اعتراضات دانشجویی و کمپین‌های سازمان‌یافته تا یک جلسه استماع کنگره در سال ۲۰۰۷ متغیر بوده است. هنرمندان زن رپ از موسیقی خود استفاده کرده‌اند یا سازمان‌هایی را برای مخالفت صریح با زن‌ستیزی در هیپ‌هاپ آغاز کرده‌اند، و از طریق استفاده از اشعار خود-توانمندساز و تأکید بر استقلال خود به عنوان زنان مقاومت خود را نشان داده‌اند. در یک مطالعه، هنرمندان زن رپ تنها پنج آهنگ از نود آهنگ زن‌ستیز را تشکیل دادند، علاوه بر آن، ۸ آهنگ دیگر (از مجموع ۳۱۳ آهنگ باقی‌مانده) وجود داشتند که اشعار زن‌ستیز نداشتند. «کمبود هنرمندان زن نشان می‌دهد که موسیقی رپ در این زمان چقدر تحت سلطه مردان بوده است، به ویژه در سطح پلاتینیوم». با این حال، همه هنرمندان زن رپ با نمایش‌های زن‌ستیزانه مقابله نمی‌کنند.