stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گویش تجریشی
دستور زبان > فعل شدن

در گویش تجریشی سه فعل [gedian] و [bavoan] و [šodan] به معنای شدن است.
| فارسی معیار | گویش تجریش |
| --- | --- |
سنگین شد: sangin gede
خوب می‌شوند: xob megedian
خوب شدم: xob bavum
عوض شد: avaz bavo
غروب که می‌شود: qorub ke meše
دستور زبان > فعل بودن

در گویش تجریش همچون زبان مازندرانی برای بیان بودن در جایی از فعل [dar] (زمان حال) و از فعل [dav] (زمان گذشته) استفاده می‌شود.
| فارسی معیار | گویش تجریش |
| --- | --- |
کتاب کجا هست: ketâb koje dare
این بچه کجا هست: i yâlak koje dare
دیشب کجا بودی: dišo koje davoy
یک نفر اینجا بود: ye nafer injâ davo
دستور زبان > افعال

شماری از افعال تجریشی و مقایسه آن با گویش ساری و فارسی:
| گویش تجریش | گویش ساری | فارسی |
| --- | --- | --- |
| biyâmom | biyâmome | آمدم |
| biyoudan | biyourden | آوردن |
| dabessam | davesseme | بستم |
| hâmde | hedâ | داد |
| mukunam | kumbe | می‌کنم |
| kunam | hâkunem | بکنم |
| baressiey | baresiye | رسید |
| meresi | reseni | می‌رسی |
دستور زبان > واژگان

شماری از واژه‌های تجریشی و مقایسه آن با گویش کجوری و فارسی:
| گویش تجریش | گویش کجوری (کندلوس) | فارسی |
| --- | --- | --- |
| puser | rikâ/pesar | پسر |
| yâl/beče | vače | پسر |
| adisa | ašnufe | عطسه |
| vase | vesse | برای |
| mišgâ/gungušd | mičkâ | گنجشک |
| vezgak | vag | قورباغه |
| četuni | čitini | چطورید |
| dim | dim | صورت |
| bua | piyar | پدر |
| nana | mâr/nenâ | مادر |
| qalâq | kalâj | کلاغ |
| bol | bâl | دست |
ان‌جی‌سی ۳۹۲۱

| ان‌جی‌سی ۳۹۲۱ | ان‌جی‌سی ۳۹۲۱ |
| --- | --- |
NGC 3921, imaged by the تلسکوپ فضایی هابل: NGC 3921, imaged by the تلسکوپ فضایی هابل
اطلاعات رصدی (مبدأ (ستاره‌شناسی) مبدا): اطلاعات رصدی (مبدأ (ستاره‌شناسی) مبدا)
صورت فلکی: خرس بزرگ
بُعد: 11h 51m 06.863s
مِیل: ‏ 43.38″ 04′ ‎+55°
انتقال به سرخ: 0.019667
سرعت شعاعی: 5896 km/s
فاصله: ۲۷۷٫۹ مگا سال نوری (۸۵٫۱۹ مگاپارسک)
قدر ظاهری (V): 12.64
قدر ظاهری (B): 13.4
قدر مطلق (V): −22.09
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: (R')SA0/a(s) pec
اندازه: ۱۸۰٬۲۰۰ سال نوری (۵۵٬۲۴۰ پارسک)
اندازه ظاهری (V): ۲٫۱′ × ۱٫۳′
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
Arp 224, UGC 6823, MGC+09-20-009, PGC 37063: Arp 224, UGC 6823, MGC+09-20-009, PGC 37063
ان‌جی‌سی ۳۹۲۱ کهکشانی در حال تعامل در صورت فلکی شمالی خرس بزرگ است. تخمین‌های استفاده شده از انتقال به سرخ، کهکشان را در فاصله حدود ۵۹ میلیون سال نوری (۱۸ مگاپارسک) از زمین قرار داده‌است. این کهکشان در ۱۴ آوریل ۱۷۸۹ توسط ویلیام هرشل کشف شد و توسط جان لوئیس امیل درایر، گردآورنده کاتالوگ عمومی جدید، «بسیار ضعیف، کوچک و گرد» توصیف شد.
ان‌جی‌سی ۳۹۲۱ بازمانده ادغام دو کهکشان است. تصور می‌شود این دو کهکشان زادگاه کهکشان‌های دیسکی بوده‌اند که حدود ۷۰۰ میلیون سال پیش با هم برخورد کرده‌اند. این تصویر شکل‌گیری ستارگان و ساختارهای قابل توجهی مانند حلقه‌ها را نشان می‌دهد که نشان دهنده تعامل کهکشان‌ها است. به همین دلیل، ان‌جی‌سی ۳۹۲۱ با نام Arp 224 در اطلس از کهکشان‌های عجیب و غریب هالتون آرپ قرار گرفت.
ان‌جی‌سی ۳۹۲۱ یک کهکشان ستاره‌فشان است و دارای ویژگی‌های مهمی است. یکی از آنها یک منبع اشعه X فوق نور است که به عنوان X-2 تعیین شده‌است و درخشندگی اشعه ایکس ۷۰۳۹۸۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۸×۱۰۳۹ erg / s دارد. علاوه بر این، دو خوشه کروی در ان‌جی‌سی ۳۹۲۱ شناسایی شده‌است. هر دو آنها نسبتاً جوان هستند و از نظر وسعت تقریباً نیمی از امگا قنطورس هستند: این نشان می‌دهد که ادغام کهکشانهای غنی از گاز همچنین می‌تواند خوشه‌های کروی غنی از فلز ایجاد کند.
سایروپولیس

نقشه شاهنشاهی هخامنشی که موقعیت شهر سایروپولیس در سغدیانا در آن قابل مشاهده است.
سایروپولیس (یونانی: Kuroúpolis) شهر باستانی در آسیای میانه بوده که توسط کوروش بزرگ مؤسس شاهنشاهی هخامنشی، در سال ۵۴۴ پیش از میلاد بنیان‌گذاری شده‌است.
نام دیگر آن کورِشاتا احتمالاً بازتابی از واژه ایرانی *کورو(ش)-کَثا-، به معنای واقعی کلمه «سکونتگاه (مستحکم) کوروش» است، اما توسط نویسندگان یونانی از طریق ریشه‌شناسی عامیانه به عنوان «سیرا، دورترین/آخرین» تفسیر شد (مقایسه کنید با استرابون، τὰ Κῦρα، ἔσχατον ὢν Κύρου κτίσμα «کورا، آخرین شهری که توسط کوروش تأسیس شد»). در منابع فارسی هیچ اشاره‌ای به چنین شهری نشده است، اگرچه داریوش اول (۵۲۲-۴۸۶ پیش از میلاد) محدوده‌های پادشاهی خود را «از سکاها که در آن سوی سغد هستند، تا حبشه» توصیف کرده است (DPh ۵-۶؛ مقایسه کنید با DH ۴-۵) و مشخص است که هخامنشیان توجه ویژه‌ای به مرز شمال شرقی خود داشتند.
سایروپولیس در منابع کلاسیک در رابطه با سرکوب شورش‌ها در آنجا و چندین شهر دیگر در رودخانه تانائیس (سیردریای امروزی) در نزدیکی محل بعدی خجند (لنین‌آباد سابق) توسط اسکندر مقدونی در سال ۳۲۹ پیش از میلاد ذکر شده است. اطلاعات آنها در مورد شهر را می‌توان به زمان خود اسکندر ردیابی کرد. به عنوان مثال، روایت آرین عمدتاً از بطلمیوس اول سوتر، پسر لاگوس و بنیانگذار سلسله بطلمیوسی مصر (حکومت ۳۲۳-۲۸۳ پیش از میلاد) گرفته شده است. کوینتوس کورتیوس روفوس دو نسخه یکی شبیه به نسخه بطلمیوس، دیگری شاید از کلیتارخوس معاصر او را با هم ترکیب کرد. نونوس از دیونیسوس، نویسنده باساریکا، وام گرفته است، که به نوبه خود بدون شک گزارش‌هایی از مورخان اسکندر را اقتباس کرده بود.
اگرچه برخی از محققان سایروپولیس را با محل اورا-تپه امروزی در تاجیکستان در جنوب غربی خجند مرتبط دانسته‌اند، اما محل کورکَث امروزی، در شمال دورتر در نزدیکی سیردریا، به دلیل شباهت آشکار نام آن با *کورو(ش)-کَثا- و همچنین مطابقت دقیق‌تر موقعیت آن با گزارش‌های باستانی، قانع‌کننده‌تر به نظر می‌رسد. با این حال، تاکنون یافته‌های باستان‌شناسی هیچ شاهدی برای حل این مسئله ارائه نکرده است. موگ تپه، ارگ اورا-تپه، حاوی لایه‌هایی است که به قرن چهارم پیش از میلاد برمی‌گردند، اما سایت باستانی شیرین در کورکث تاکنون فقط به طور اندک مورد بررسی قرار گرفته است. دخمه‌های تدفین معروف در شیرین متعلق به دوره بعدی است. ظاهراً سیروپولیس مرکز منطقه‌ای از سغد بود که در قرون وسطی به عنوان اُشروسنه شناخته می‌شد، اگرچه نویسندگان کلاسیک ساکنان آن و شهرهای همجوار را از سغدیان متمایز می‌کردند. طبق نسخه دومی که توسط کورتیوس روفوس گزارش شده است، ساکنان سیروپولیس را مِمَکِنی (احتمالاً از یک نام جغرافیایی تأیید نشده *مِمَکِنه)، valida gens (به معنی مردمی قوی) می‌نامیدند، که نشان می‌دهد نام باستانی اُشروسنه ممکن است *مایمَکا بوده باشد، که در میان نام‌های جغرافیایی منطقه در قرون وسطی حفظ شده بود.
سایروپولیس که توسط کلودیوس پتولمی ذکر شده‌است، با سایروپولیس که توسط مورخین اسکندر مقدونی توصیف شده‌است مرتبط نیست. اطلاعات پتولمی ممکن است ریشه در برنامه سفر مارینوس داشته باشد، که مسیرش را به سوی چین توصیف کرده بود. بر اساس اطلاعات پتولمی، این سایروپولیس بر روی ساحل رودخانه کورشَب که به سیردریا می‌ریزد، واقع شده باشد. در اوایل قرون میانی، یک شهر کورشاب بر روی این شاخه فرعی رودخانه قرار داشته‌است.
سرنوشت ۲: شکل نهایی

| سرنوشت ۲: شکل نهایی | سرنوشت ۲: شکل نهایی |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): بانجی
ناشر(ها): بانجی
کارگردان(ـان):  Joe Blackburn  Tyson Green  Catarina Macedo 
تهیه‌کننده(ها): Chris Lang
هنرمند(ان): Dave Samuels
نویسنده(ها):  Julia Nardin  Adam Grantham 
آهنگساز(ان):  Michael Salvatori  Skye Lewin  Josh Mosser  Michael Sechrist  Rotem Moav  Pieter Schlosser  پل مک‌کارتنی 
سری: Destiny
سکو(ها):  مایکروسافت ویندوز  پلی‌استیشن ۴  پلی‌استیشن ۵  ایکس‌باکس وان  ایکس‌باکس سری اکس/اس 
تاریخ(های) انتشار: ۴ ژوئن ۲۰۲۴
ژانر(ها): نقش‌آفرینی اکشن، تیراندازی اول شخص
حالت(ها): چندنفره
سرنوشت ۲: شکل نهایی (انگلیسی: Destiny 2: The Final Shape) یک بسته الحاقی بزرگ برای عنوان سرنوشت ۲، که یک بازی تیراندازی اول شخص ساخته شده توسط بانجی است. این هشتمین افزونه و سال هفتم محتوای گسترده برای سرنوشت ۲ و دهمین سال محتوا برای فرانچایز Destiny است که در ۴ ژوئن ۲۰۲۴ منتشر شد، پس از تأخیر از تاریخ اولیه فوریه ۲۰۲۴. شکل نهایی حول محور جستجوی محافظ بازیکن برای شرور اصلی فرانچایز، شاهد، که از طریق دروازه‌ای که در سطح مسافر سماوی در پایان Lightfall (۲۰۲۳) ایجاد کرده بود ناپدید شده بود، می‌چرخد. محافظ و Vanguard باید از ایجاد شکل نهایی توسط شاهد - استخوانی کردن و نابودی تمام حیات در جهان - جلوگیری کنند و جنگ بین نور و تاریکی را پایان دهند و اولین سرگذشت‌نامه بزرگ Destiny، سرگذشت‌نامه «نور و تاریکی» را به پایان برسانند. این بسته الحاقی همچنین بازگشت شخصیت Cayde-6 را شاهد است که در رویدادهای Forsaken(۲۰۱۸) کشته شده بود.
علاوه بر توانایی‌های فوق جدید برای زیرکلاس‌های نور موجود، یک زیرکلاس جدید، «منشوری»، اضافه شد که به بازیکنان اجازه می‌دهد توانایی‌های نور و تاریکی را همزمان ترکیب و استفاده کنند. این افزونه محتوای جدیدی در سراسر بازی اضافه کرد، از جمله مأموریت‌های جدید، مکان‌های PvE، نقشه‌های PvP، تجهیزات بازیکن، اسلحه، یک رید جدید و اولین فعالیت PvE ۱۲ نفره سری.
برخلاف سال‌های قبل، سال ۷ از مدل فصلی که در آن سال به چهار محتوای فصلی تقسیم می‌شود پیروی نمی‌کند. در عوض، سه اپیزود بزرگ در طول سال منتشر می‌شود که تجربیات مستقل هستند و هر اپیزود به سه بخش تقسیم می‌شود که پیامدهای افزونه را روایت می‌کند. اپیزودها با عناوین اکوها، ارواح و کفر، در ابتدا قرار بود در مارس، جولای و نوامبر منتشر شوند، اما به دلیل تأخیر شکل نهایی عقب افتادند؛ اکوها یک هفته پس از انتشار افزونه در ۱۱ ژوئن شروع شد، ارواح در ۸ اکتبر منتشر شد و کفر برای ۴ فوریه ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده است. دو سیاهچال جدید نیز در طول محتوای اپیزودی منتشر خواهند شد. این تنها سالی خواهد بود که از اپیزودها استفاده می‌شود، زیرا سال ۸ به جای آن دو افزونه کوچک با به‌روزرسانی‌های میانی خواهد داشت.
آیاچه پارولین

| آیاچه پارولین | آیاچه پارولین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ مارس ۱۹۲۰
درگذشت: ۱۹ نوامبر ۲۰۱۶ (۹۶ سال)
ملیت: ایتالیایی
آیاچه پارولین ((به ایتالیایی: Aiace Parolin)؛ زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۲۰ - درگذشته ۱۹ نوامبر ۲۰۱۶) فیلم‌بردار اهل ایتالیا بود. آیاچه پارولین در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
فیلم‌شناسی

پرندگان، زنبورهای عسل و ایتالیایی‌ها (۱۹۶۶)
عشق و خشم (۱۹۶۹)
دوران کودکی، حرفه و نخستین تجربه جاکومو کازانووا، اهل ونیز (۱۹۶۹)
بابا یاگا (۱۹۷۳)
سیمونا (۱۹۷۴)
مستأجر طبقه بالا (۱۹۷۷)
اسفنگومیلین فسفودی‌استراز ۱

اسفنگومیلین فسفودی‌استراز ۱ (انگلیسی: Sphingomyelin phosphodiesterase 1) یا به‌اختصار «SMPD1» که با نامِ «اسید اسفنگومیلیناز» (ASM) هم شناخته می‌شود، یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «SMPD1» کدگذاری می‌شود و متعلق به خانوادهٔ بزرگ آنزیم‌های «اسفنگومیلین فسفودی‌استراز» است.
نقص در این آنزیم موجب بروز «بیماری نیمن پیک وابسته به SMPD1» می‌شود.
در عین حال، جهشِ L302P در ژنِ SMPD1 یکی از عوامل زمینه‌ساز برای بروز بیماری پارکینسون است.
نخستین جنگ یهود-روم
دولت موقت یهود

پس از شکست  دادن گالوس، یک مجمع مردمی، که احتمالاً در کنار سنهدرین فعالیت می کرد،  در معبد تشکیل شد و یک دولت موقت در اورشلیم ایجاد کرد. همانطور که یوسفوس نشان می دهد، دولت موقت واقعاً به دنبال شورش نبود. در عوض، در حالی که وانمود می کردند که از آن حمایت می کنند، هدفشان بازگرداندن کنترل بر کشور و مذاکره برای حل و فصل با رومی ها بود.  آنانوس بن عنانوس ( Hanan ben Hanan )، کاهن اعظم سابق، به عنوان یکی از روسای دولت منصوب شد و در کنار جوزف بن گوریون شروع به استحکام بخشیدن به شهر کرد.  جاشوا بن گاملا نقش رهبری برجسته ای را بر عهده گرفت. یوسفوس، که در آن زمان به نام Yosef ben Mattityahu شناخته می شد، به فرماندهی جلیل و گولانیتیس منصوب شد،  در حالی که یوسف بن شیمون به اریحا منصوب شد.  یحیی اسنی فرمانده یافا، لیدا، امائوس و منطقه ثمنه در غرب یهودیه شد. الیزر بن حنانیه و جاشوا بن زفیا به طور مشترک فرماندهی ادومیه را برعهده داشتند و نیجر پرین ، قهرمان لشکرکشی گالوس، تحت فرمان آنها بود. مناسه سرپرستی پریا را برعهده داشت و یوحانان بن حنانیه مأموریت یافت تا گوفنا و آکرابتا در شمال یهودیه را به عهده بگیرد.  تلاش مناهم بن یهودا ، رهبر سیکاری، برای کنترل اورشلیم شکست خورد.  پس از اینکه در ملاء عام با لباس سلطنتی ظاهر شد، به قتل رسید و سیکاری ها از اورشلیم اخراج شدند.  برخی از سیکاری ها، از جمله الازار بن یایر، به ماسادا عقب نشینی کردند و تا سقوط آن در سال ۷۳/۷۴پس از میلاد در آنجا ماندند.
جان گیشالا ، که در ابتدا به گفته یوزفوس با جنگ مخالف بود،  گروهی از دهقانان و راهزنان را رهبری کرد  و اقتدار یوسفوس را در جلیل به چالش کشید، اما تلاش های او برای جابجایی او ناموفق بود.   در همین حال، سایمون بار گیورا مبارزاتی شخصی علیه ثروتمندان در نواحی شمالی یهودیه به راه انداخت. رهبران اورشلیم بعداً او را از حکومت اکرابتن اخراج کردند و او را مجبور به فرار به ماسادا کردند.  در اواخر سال۶۶،  جناح او به ماسادا پناه برد و تا زمستان ۶۷–۶۸در آنجا ماند.سیمون که در ابتدا توسط شورشیان در قلعه بی اعتماد شد و به قسمت پایین فلات آن محدود شد، در نهایت اعتماد آنها را جلب کرد و به حملات آنها به روستاهای مجاور پیوست.
کاهنان معبد اورشلیم  سکه هایی با کتیبه های عبری به خط سرخپوشان عبری ضرب کردند که شامل عباراتی مانند «اورشلیم مقدس» و «برای آزادی صهیون» بود.  این سکه‌ها با استفاده از تقویم جدیدی که سال‌های شورش (سال‌های اول تا پنجم) را نشان می‌دهد، که نماد استقلال از روم است، تاریخ‌گذاری شدند.  نامگذاری آنها به عنوان مثقال ، با فرقه هایی مانند «شکل اسرائیل»، «نیم مثقال» یا «ربع مثقال»،  با احیای نظام وزن دوران کتاب مقدس، حاکمیت یهودیان باستان را مورد استناد قرار داد.  استفاده از زبان عبری بر روی این سکه ها و در اسناد، که به طور مشابه در شورش بار کوخبا متأخر دیده شد، نشان دهنده یک انتخاب ایدئولوژیک بود که نماد ملی گرایی و کشورداری یهودی بودند.
جنگ داخلی در اورشلیم

در حالی که رومیان لشکری میکردن و خود را پیش می بردند، اورشلیم در حالت آشوب و خشونت فرو رفت. مخالفان دولت میانه‌رو، زیلوت‌ها بودند، که به جنبش قبلی که توسط العازار بن حنانیا، کشیشی که قربانی‌های امپراتور را متوقف کرده بود، ادامه دادند. اگرچه سرنوشت الازار نامشخص است، اما رهبری در میان زیلوت ها اکنون چهره هایی مانند الازار بن سیمون را در کنار دیگران نشان می دهد. متعصبان به دنبال سرنگونی دولت میانه‌رو بودند و متحدی در جان گیشالا یافتند که احتمالاً در پاییز ۶۷ پس از میلاد با پیروانش از جلیل وارد شد.  زیلوت ها شخصیت های برجسته شهر را به اتهام توطئه با رومیانانهارو  دستگیر و متعاقبا اعدام کردند.  آنها همچنین کنترل معبد را به دست گرفتند و روش سنتی انتخاب کاهنان اعظم از خانواده های کشیش اشرافی را لغو کردند. در عوض، یک کاهن اعظم جدید، فانیاس بن ساموئل ، به قید قرعه انتخاب شد.  به گفته یوزفوس، فانیاس هم فاقد تبار کاهنان اعظم بود و هم از این مقام آگاهی نداشت.  این اقدامات حاکی از آن است که شورشیان نه تنها هدفشان سرنگونی حکومت روم، بلکه ایجاد یک دگرگونی انقلابی در ساختارهای اجتماعی و اقتصادی حکومت یهودی ها  بود.
آنانوس پسره انانوس، رهبر میانه روها، به دنبال سرکوب متعصبان بود. در یک گردهمایی عمومی، او مردم را به خاطر تحمل جنایات قبلی محکوم کرد و متعصبان را به بردگی شهر و هتک حرمت معبد متهم کرد.  سخنرانی او مردم را برانگیخت و از او خواستند آنها را رهبری کند. هنگامی که او یک نیرو را سازماندهی کرد، Zealots با اطلاع از آمادگی ها، ضد حمله ای را آغاز کردند.  تعداد برتر میانه‌روها در نهایت زیلوت‌ها را مجبور کرد تا به پناهگاه داخلی معبد عقب‌نشینی کنند، جایی که خود را مستحکم کردند که شکست نخورن.
جان گیشالا به زیلوت ها گفت که آنانوس مردم را متقاعد کرده است که شهر را به وسپاسیان تسلیم کنند و به آنها توصیه کرد که به دنبال حمایت خارجی باشند.  در پاسخ، زیلوت ها از ادومیان ، مردمی در جنوب یهودیه که پس از تسخیر توسط هاسمونیان به یهودیت گرویده بودند، دعوت کردند.  ادومیان به سرعت وارد شدند و با کمک غیورانی که دروازه ها را زیر پوشش طوفانی گشودند، در اوایل سال ۶۸ وارد اورشلیم شدند  Zealots و Idumaeans حمله وحشیانه ای را به مدافعان شهر آغاز کردند و بسیاری از آنها در خواب کشته شدند یا تحت تأثیر تعداد بالای مهاجمان قرار گرفتند. ادومایی‌ها که هیچ رحمی نشان نمی‌دادند، هم مدافعان و هم دعاکنندگان را سلاخی کردند، در حالی که آنانوس بن عنانوس و یوشع بن گاملا دستگیر، کشته شدند و مورد بی‌حرمتی قرار گرفتند و اجساد آنها بر خلاف عرف یهودیان دفن نشدند.  نیجر از پریا، یک فرمانده برجسته شورشیان، و جوزف بن گوریون ، یک رهبر میانه رو نیز به قتل رسیدند.  زیلوت ها دادگاه های ویژه ای را برای محاکمه متهمان خیانت تشکیل دادند.  اکثر اَدومی ها سرانجام تصمیم گرفتند اورشلیم را ترکخیلی زود  کنند.
روستای یهودی ثروتمند عین گدی ، واقع در نزدیکی دریای مرده، توسط سیکاری از ماسادا غارت و ویران شد.:
در طول عید پسح ، سیکاری ها از ماسادا فرود آمدند و به روستای ثروتمند عین گدی در ساحل جنوب غربی دریای مرده حمله کردند.  آنها قبل از بازگشت به قلعه ۷۰۰ زن و کودک را کشتند، خانه ها را غارت و خراب کردند و محصولات کشاورزی را تصرف کردند.  حملات مشابهی به روستاهای مجاور منطقه را ویران کرد و نیروهای تازه نفس را به هدف خود جذب کرد.
با مرگ نرون، سیمون وارد اورشلیم شد و وقفه گرفت

Year of the Four Emperors.jpg
در حالی که جنگ در یهودیه در جریان بود، حوادث بزرگی در روم رخ می داد. در اواسط سال ۶۸، رفتار نامنظم و فزاینده نرو سرانجام همه حمایت او را از موقعیت خود از دست داد. سنای روم ، گارد پراتورین و چندین فرمانده برجسته ارتش برای برکناری او توطئه کردند. هنگامی که سنا نرون را دشمن مردم اعلام کرد، او از رم گریخت و با کمک یک منشی در 9 ژوئن خودکشی کرد  امپراتور تازه نصب شده گالبا پس از اینکه تنها چند ماه در قدرت بود توسط حامیان رقیب خود، اوتو ،   به قتل رسید و جنگ داخلی برای جانشینی امپراتوری به راه شروع کردن .
در آوریل ۶۹، رقبای جان گیسکالا دروازه های اورشلیم را به روی سیمون بن گیورا گشودند.  در این زمان، متعصبان از جلیل خانه های ثروتمندان را غارت کردند، مردان را به قتل رساندند و به زنان تجاوز میکردند.  به دنبال این اقدامات، طبق گزارش ها، آنها شروع به اتخاذ لباس و رفتار زنان کردند، همانطور که ژوزفوس اشاره می کند، هم زیور آلات و هم از امیال آنها را تقلید می کردند و در آنچه او به عنوان "لذت های غیرقانونی" توصیف می کند، شرکت می کردند.  کسانی که قصد فرار از شهر را از دست زیلوت ها داشتند توسط سیمون و پیروانش در خارج از دیوارها کشته شدند.  به محض ورود به اورشلیم، سیمون کنترل بخش‌های قابل توجهی از شهر را به دست آورد، اما نتوانست جان را که کنترل کوه معبد و اطراف آن را حفظ کرده بود، از آنجا خارج کند.  به گفته یوزفوس، شهر در یک جنگ داخلی سه جانبه غرق شده بود و هر جناحی به دیگران آسیب می رساند. تاسیتوس این روایت را تأیید می کند و اشاره می کند که شهر بین سه ژنرال و سه ارتش تقسیم شده است.
در اواخر ژوئن ۶۹، وسپاسیان به سمت جنوب شرقی حرکت کرد تا حکومت‌های گوفنا و آکرابتا را تحت سلطه خود درآورد، پیش از تصرف شهرهای بیت‌ل و افرایم ، و پادگان‌های رومی را نصب کرد.  او سپس به دیوارهای اورشلیم نزدیک شد، بسیاری را کشت و عده ای دیگر را اسیر کرد، که نشان دهنده نزدیک ترین نزدیکی او به شهر بود.  در همین حال، Cerialis لشکرکشی به زمین سوخته را در شمال Idumaea رهبری کرد، کاپترا را سوزاند، کافارابیس را تصرف کرد، و هبرون را پس گرفت، جایی که رومیان ساکنان آن را سلاخی کردند و شهر را ویران کردند .
در ۱ ژوئیه ۶۹ پس از میلاد، وسپاسیان ابتدا در مصر،  سپس توسط لشکریان در شام و سرانجام در سراسر شرق امپراتور اعلام شد.  ژوزفوس که ظهور وسپاسیان به قدرت را پیش بینی کرده بود، از زنجیر او رها شد.    عملیات نظامی در یهودیه متوقف شد زیرا وسپاسیان برای حفظ موقعیت خود به اسکندریه و بعداً به رم سفر کرد.  فرماندهی جنگ توسط شورایی در بریتوس به تیتوس پسر وسپاسیان سپرده شد.  در دسامبر ۶۹، ویتلیوس مرد،  و وسپاسیان رسماً به عنوان امپراتوری در زمستان ۶۹/۷۰ شناخته شد.
پیش درآمد

```````
در زمستان ۶۹/۷۰، تیتوس از اسکندریه بازگشت و قیصریه را به عنوان پایگاه اصلی خود تأسیس کرد.  تیبریوس جولیوس الکساندر به عنوان نفر دوم او خدمت می کرد.  نیروهای تیتوس شامل لژیون‌هایی بودند که قبلاً توسط Vespasian فرماندهی می‌شود - V Macedonica، X Fretensis و XV Apollinaris - به همراه XII Fulminata که در سال۶۶ پس از میلاد شکست خورده بودند.  پشتیبانی اضافی از گروه‌های لژیون سوم Cyrenaica و XXII Deiotariana از مصر، بیست cohortes پیاده، هشت سواره alae ، نیروهای نامنظم سوری، و نیروهای کمکی از پادشاهان وابسته به آن‌ها بود. به گفته تاسیتوس، «نیروی نیرومندی از اعراب» که به دلیل دشمنی دیرینه با یهودیان هدایت می شود، نیز به این کارزار پیوست.  این نیروی ترکیبی که حداقل ۴۸۲۰۰سرباز تخمین زده می شود،  به طور قابل توجهی بزرگتر از نیرویی بود که برای تهاجم رومیان به بریتانیا در سال ۴۳ پس از میلاد مستقر شد.
Sextus Vettulenus Cerialis Legio V Macedonica را از طریق Emmaus به سمت جنوب به سمت اورشلیم هدایت کردن ، در حالی که A. Larcius Lepidus Sulpicianus با Legio X Fretensis از غرب از طریق جریکو نزدیک شد.  نیروی اصلی تیتوس از طریق سامره تا ژوفنا، ۱۳ مایل (۲۱ کیلومتر) شمال اورشلیم.  پس از استراحت در گفنا، نیروهای تیتوس در «دره خارها» در نزدیکی جبعه ، در سه مایلی اورشلیم، اردو زدند.
در آستانه محاصره، بیت المقدس تقریباً ۱۷۰ هکتار (۴۲۰ جریب فرنگی) وسعت داشت  و طبق یک تخمین، جمعیتی در حدود ۸۰۰۰۰ نفر خیلی زیادی داشت،  اگرچه تخمین ها به طور گسترده از ۲۵۰۰۰ تا بیش از ۱۵۰۰۰۰ متغیر است.  تاسیتوس می نویسد که تعداد کسانی که در اورشلیم محاصره شده بودند کمتر از ۶۰۰۰۰۰نفر نبودند، مردان و زنان در هر سنی به طور یکسان درگیر مقاومت مسلحانه بودند، هرکسی که می توانست سلاح به دست بگیرد این کار را انجام می داد، و اینکه هر دو جنس عزم مساوی نشان دادند و مرگ را بر ترجیح دادند. زندگی ای که شامل اخراج از کشورشان بود.  جوزفوس تعداد محاصره شدگان را نزدیک به یک میلیون نفر می داند. بسیاری از زائران مهاجر یهودی که از جنگ منصرف نشده بودند، برای حضور در معبد در طول عید فصح به اورشلیم سفر کرده بودند، در طول محاصره در اورشلیم به دام افتادند.
در همان زمان، درگیری های درونی در اورشلیم ادامه یافت.  در این دوره، جان گیسکالا و زیلوت ها کوه معبد را کنترل می کردند. الازار بن شمعون که از جناح جان جدا شد، در صحن داخلی معبد مستحکم شد و انبارهای هدایای خوراکی معبد را در دست گرفت.  جان از پایین حمله کرد، در حالی که نیروهای سیمون بار گیورا، که شهر بالا و پایین را در دست داشتند، به موقعیت جان حمله کردند.  هر دو طرف به توپخانه متوسل شدند و تلفات سنگینی از جمله کشیشان و نمازگزاران وارد کردند.  ذخایر غذای خشک انباشته شده عمداً توسط زیلوت ها سوزانده شد تا مدافعان را وادار به جنگ علیه محاصره کنند، به جای مذاکره صلح. در نتیجه بسیاری از ساکنان شهر و سربازان در طول محاصره از گرسنگی جان باختند.
عواقب

پس از سقوط اورشلیم، تیتوس به افراد خود دستور داد که فقط مخالفان مسلح را بکشند، اما بسیاری از زندانیان پیر و ضعیف بر خلاف دستور او کشته شدند.  بازماندگان جوانتر در کوه معبد محبوس شدند، جایی که سرنوشت آنها مشخص شد: شورشیان و راهزنان اعدام شدند، بلندقدترین و خوش تیپ ترین ها برای پیروزی تیتوس در رم انتخاب شدند، زندانیان بالای ۱۷ سال در زنجیر به مصر فرستاده شدند، بسیاری از آنها در سراسر مصر توزیع شدند. امپراتوری برای اعدام با شمشیر یا حیوانات وحشی ، و افراد زیر ۱۷ سال به بردگی فروخته شدند.  گرسنگی جان بسیاری را در اسارت گرفت، در حالی که ژوزفوس ادعا کرد که چندین آشنا را نجات داده است.  رومی ها تونل های زیرزمینی را جست و جو کردند، بازماندگان را کشتند و اجساد کسانی را که از گرسنگی گرسنگی گرفته بودند یا یکدیگر را کشته بودند و به غارت مشغول بودند، کشف کردند.  به گفته یوسبیوس ، وسپاسیان دستور حذف تمامی اعضای سلسله داوودی یافت شده را با هدف از بین بردن هر گونه اثری از تبار سلطنتی بالقوه یهودی صادر کرد.
جان گیسکالا زنده ظاهر شد، تسلیم شد و به حبس ابد محکوم شد.  سایمون بار گیورا پس از اینکه او و همراهانش در یک گذرگاه زیرزمینی پنهان شده بودند، گرفتار شد و غذا کم شد. او در محل معبد ویران شده ظاهر شد، با لباسی سفید و مانتو بنفش.  ترنتیوس روفوس او را دستگیر و نزد تیتوس در قیصریه فرستاد.
پس از سقوط اورشلیم، تیتوس به قیصریه فیلیپی سفر کرد و در آنجا نمایش هایی را با حضور اسیران جنگ، از جمله اعدام توسط حیوانات وحشی و نبردهای گلادیاتوری، به نمایش گذاشت. او بعداً تولد برادرش را در قیصریه جشن گرفت، جایی که ۲۵۰۰ اسیر یهودی ها در بازی‌های گلادیاتوری و نبرد با حیوانات کشته شدند،   و اسیران بیشتری در جشن تولد وسپاسیان در بریتوس اعدام شدند.  گنجینه های معبد، از جمله منورا و سفره نان حضور خدا ، در طول راهپیمایی پیروزی تیتوس در تابستان۷۱در خیابان های رم رژه رفتند، همراه با صدها زندانی یهودی که در زنجیر رژه رفتند، از جمله سیمون بار گیورا. ، که سپس اعدام شد.  پس از سقوط اورشلیم، برخی از قیام ها همچنان در مکان های منزوی در یهودیه ادامه داشت. رومی ها عملیاتی را برای سرکوب این گروه های باقی مانده از مقاومت آغاز کردند که تا اواخر ۷۳/۷۴ بعد از میلاد ادامه یافت.