موسیقی بودایی
انواع موسیقی بودایی > موسیقی بودایی چینی

اولین موسیقی بودایی چینی در دوران سه پادشاهی ظاهر شد و شامل قرائت سوترا (ژواندو) و آوازهای بودایی (fanbai) بود که از داستان‌های بودایی برگرفته از متون دینی تشکیل شده و با موسیقی چینی همراه بود. اولین شخصیت شناخته شده‌ای که موسیقی بودایی را در چین ترویج کرد، مترجم Zhi Qian بود که آوازهای ساکرا همراه با موسیقی چین (Dishi yuerenban zheqin gebai) را جمع‌آوری کرد. بیشتر این موسیقی‌های اولیه بودایی، آوازهای رسمی بودند و هیچ همراهی سازی نداشتند.
موسیقی بودایی توسط امپراتور وو لیانگ توسعه یافت و ترویج شد، که خود قطعاتی از موسیقی بودایی را ساخته، این ژانر را به دربار خود معرفی کرد و گردهمایی‌های بزرگ دهرما که شامل موسیقی و آواز بود را ترویج داد. در دوران شش سلسله، موسیقی بودایی شکوفا شد. داستان معبد لوویانگ معبد جینگلی را به این صورت توصیف می‌کند: «حتی در شش صومعه، موسیقی‌دانان زن مستقر بودند. آواز آنها در سراسر طاق‌ها طنین انداخت. آستین‌های رقاص‌ها به آرامی تکان می‌خورد. موسیقی زیترها و فلوت‌ها با صدای بلند و واضح طنین‌انداز بود، شنوندگان را مجذوب خود می‌کرد. هنگامی که هزار تصویر بودا از معبد به خیابان‌ها برده می‌شد، ابرهای بخور مانند مه غلیظ آویزان بودند، موسیقی مقدس آسمان و زمین را لرزاند، نوازندگان رقصیدند و جشن آغاز شد.»
موسیقی بودایی در معابد چینی در دوران دودمان سوئی و دودمان تانگ به محبوبیت بیشتری رسید و تأثیر زیادی بر فرهنگ چینی گذاشت. این شکوفایی موسیقی بودایی به توسعه ژانرهای جدیدی مانند داستان‌سرایی شوآچانگ و داستان‌سرایی بینه‌ون انجامید.
سه فرم اصلی موسیقی بودایی در دوران تانگ شامل: سرودهایی که در معابد برای مراسم‌های آیینی خوانده می‌شد، موسیقی تبلیغ دینی که در سخنرانی‌های عمومی به مردم (سوچیانگ) استفاده می‌شد و آوازهای محبوب بودایی (فوک‌چو) که در جشن‌ها و فعالیت‌های معبد به کار می‌رفت، بود.
شکل‌های رایج موسیقی بودایی تحت تأثیر موسیقی آسیای مرکزی از مناطق غربی قرار داشت و همچنین از سنت‌های موسیقی محلی و مردمی چینی نیز استفاده می‌کرد. موسیقی بودایی نقش مهمی در تلاش‌های تبلیغی بودایی چین برای تبلیغ به مردم داشت. سخنرانی‌های عمومی (سوچیانگ) از فرهنگ و داستان‌های محلی و موسیقی استفاده می‌کرد و این ژانر در بین مردم بسیار محبوب شد. به زودی مکان‌های ویژه‌ای به نام بیانچانگ توسعه یافت و گروه‌هایی از نوازندگان (یین‌شنگ) که به موسیقی بودایی مردمی تخصص داشتند شکل گرفت. معابد اغلب گروه‌های موسیقی خاص خود را داشتند و حتی دربار امپراتوری گروه‌های موسیقی بودایی خود را داشت. این نوازندگان درباری در یک مراسم بسیار بزرگ در مراسم عزاداری شوان‌زانگ شرکت کردند.
آوازهای محبوب بودایی تانگ (فوک‌چو) که برای عبادت و جشن‌های بزرگ استفاده می‌شدند در منابع مختلفی از جمله ثبت تاریخ جیه‌گو, تنگ هویی‌یائو و یوه‌شو چنگ یانگ ثبت شده‌اند و شامل عنوان‌هایی مانند فوک‌چو میتره‌یا (Mile Foqu), فوک‌چو سواریاپربها (Riguang Foqu) و فوک‌چو تاتاگاتا (Rulai Foqu) می‌شوند. این آهنگ‌ها تا دوران دودمان سونگ همچنان تأثیرگذار بودند.
موسیقی و آوازهای بودایی همچنان بخش مهمی از عمل بوداگرایی چینی معاصر هستند. راهب بودایی آمریکایی هنگ شور در مورد عمل معاصر آوازخوانی در معابد بودایی چینی این‌طور بیان می‌کند:
معبدهای بودایی محیط‌های موسیقایی هستند. این راهبان و راهبه‌های جدید در سنت مهایانه در آن روز و هر روز، حداقل دو و نیم ساعت در سالن بودا به آوازخوانی می‌پردازند و در تعطیلات یا جلسات، مراسم‌ها می‌تواند تا دوازده ساعت و گاهی تا بیست و یک روز طول بکشد. آوازخوانی‌های مذهبی منظم از ساعت ۴:۰۰ صبح شروع می‌شود با نیم ساعت مناجات و داهارانی‌ها، سپس شامل خواندن سوتراها، ستایش‌ها، نام‌های بودا، اذکار، توبه، تقدیرها، برکات و آیات حفاظت است. لحن‌ها و حالت‌های موسیقی در برخی موارد ۱۴۰۰ ساله هستند. این موسیقی‌ها درمانی است و وقتی با قلبی صادقانه خوانده شوند، توانایی دارند که ذهن را به وضوح و سکوت متمرکز کنند.