stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پیشینه فوتبال
انجمن فوتبال

در سال‌های اولیه دهه ۱۸۶۰، تلاش‌های فزاینده‌ای در انگلستان در جهت یکسان‌سازی و تطبیق انواع بازی‌های عمومی مدرسه‌ای صورت گرفت. در سال ۱۸۶۲، جی.سی. ترینگ، یکی از نیروهای پیشرانه قوانین اولیه کمبریج مدیر مدرسه آپینگهام بود. او اقدام به تدوین قواعد مخصوص خود که آن را «ساده‌ترین بازی» می‌خواند، نمود. (این قوانین همچنین به‌عنوان قوانین آپینگهام شناخته می‌شوند). در ابتدای اکتبر ۱۸۶۳ نسخه بازبینی شده دیگری از قوانین کمبریج توسط هفت نفر از کمیته نمایندگان دانش آموختگان سابق مدارس هارو، شروزبوری، اتون، راگبی، مارلبرو و وست مینستر تدوین گردید.
در شامگاه روز ۲۶ اکتبر سال ۱۸۶۳ نمایندگان چندین باشگاه فوتبال در منطقه بزرگ لندن در ناحیه فری میسون تاورن در خیابان ملکه اعظم با هم ملاقات کردند. این اولین جلسه انجمن فوتبال (اف ای) بود. این اولین سازمان رسمی فوتبال جهان بود. مدرسه چارترهاوس اولین سازمانی بود که دعوت را پذیرفت. نتیجه این جلسه صدور دعوتنامه از نمایندگان مدارس عمومی به جهت شرکت در این انجمن بود. بجز مدرسه ترینگ شهر آپینگهام، بیشتر مدارس از شرکت سرباز زدند. در جمع از اکتبر تا دسامبر ۱۸۶۳ شش جلسه اف ای برگزار گردید. پس از سومین جلسه، یک پیش‌نویس از قواعد توسط اف ای صادر شد. به‌هرحال، در آغاز جلسه چهارم، توجه حاضران به قوانین شفیلد و قواعد جدیدالانتشار سال ۱۸۶۳ کمبریج جلب شد. قواعد کمبریج در دو قسمت عمده با پیش‌نویس اف ای متفاوت بود؛ این دو قسمت عبارت بود از «دویدن (حمل) با توپ» و «ضربه زدن» (لگد زدن به ساق پای حریف). دو قانون مناقشه‌برانگیز اف ای بشرح زیر است:
«پنج. یک بازیکن توپ را صحیح مهار کرده یا توپ را در اولین سعی مهار کند، می‌تواند با توپ بسوی دروازه حریف بدود؛ ولی در صورت امتیاز حریف، اجازه دویدن نخواهد داشت.»
«چهار: اگر هر یک از بازیکنان با توپ بسوی دروازه حریف بدود، بازیکنان طرف مقابل آزاد هستند تا جلوی او را گرفته، او را گرفته، با او بدود یا به او ضربه بزند، یا توپ را از او بگیرد، ولی هیچ بازیکنی نباید در یک زمان همدیگر را گرفته و بهم ضربه وارد نمایند.»
در جلسه پنجم حرکتی در جهت حذف این دو قاعده از قوانین اف ای شکل گرفته و پیشنهاد گردید. اکثر نمایندگان موافق بودند ولی شخصی به نام اف. دبلیو. کمپبل از بلاک هیس به‌شدت مخالفت نمود. او می‌گفت، «فوتبال حقیقی در ضربه زدن خلاصهٔ گردد». با این حال این حرکت تصویب گردید و ام دش؛ در پایان جلسه و ام دش؛ استفان ویلیز و کمپبل باشگاه‌های خود را از عضویت اف ای خارج شاختند. پس از برگزاری آخرین جلسه در مورخه ۸ دسامبر کمیته اف ای اقدام به انتشار «قوانین فوتبال» به‌عنوان اولین سری قوانین جامع بازی که بعدها به نام انجمن فوتبال شناخته شد، نمود. (بعدها در برخی کشورها به‌عنوان ساکر نامیده شد).
این قوانین اولیه اف ای هنوز شامل اجزائی است که دیگر به‌عنوان اجزاء انجمن فوتبال بحساب نیامده ولی در بازی‌های دیگر قابل رویت هستند: به‌عنوان مثال، یک بازیکن می‌تواند مهار کرده و یک امتیاز طلب نماید که به او اجازه یک ضربه آزاد را خواهد داد، و اگر بازیکن در پشت دروازه حریف با توپ تماس داشته باشد، تیمش اجازه یک ضربه آزاد به سمت دروازه را از ۱۵ یادری جلوی دروازه خواهد یافت.
An illustration of so-called "mob football».
An illustration of the Calcio Fiorentino field and starting positions, from a 1688 book by Pietro di Lorenzo Bini.
Rugby School
Richard Lindon (seen in 1880) is believed to have invented the first footballs with rubber bladders.
The first football international, Scotland versus England. Once kept by the Rugby Football Union as an early example of راگبی.
متوسط هزینه دلاری

متوسط هزینه دلاری
استراتژی میانگین‌گیری یا متوسط هزینه دلاری (به انگلیسی: Dollar cost averaging) فرآیندی است که سرمایه‌گذار طبق یک زمان‌بندی خاص، علیرغم پایین آمدن قیمت سهام، مبلغ ثابتی را به خرید آن اختصاص می‌دهد. اگر قیمت سهام پایین آمده باشد، سرمایه‌گذار قادر به خرید تعداد بیشتری سهام خواهد شد و در حالت عکس یعنی زمانی که قیمت سهام بالا رفته باشد، تعداد کمتری را خواهد خرید و در نتیجه انجام این کار، قیمت تمام شده هر سهم، کمتر از قیمت میانگین تمامی خریدها، خواهد بود. چرا که در قیمت‌های پایین‌تر، سرمایه‌گذار، تعداد زیادی از سهام را خریداری کرده‌است.
روش میانگین‌گیری باعث کاهش ریسک نسبت به زمانی خواهد شد، که مبلغ کلانی در یک زمان نادرست، به سرمایه‌گذاری اختصاص داده شود.
شورش نیلوفر سفید

شورش نیلوفر سفید (۱۸۰۴–۱۷۹۴) شورشی بود که توسط پیروان جنبش نیلوفر سفید در دوران دودمان چینگ در چین آغاز شد. این شورش که از نارضایتی‌های اجتماعی و اقتصادی در استان‌های فقیر هوبی، شانشی و سیچوان (شامل سیچوان و چونگ‌کینگ امروزی) نشأت گرفت؛ توسط بودایی‌های هزاره‌گرا تحریک شد که وعده بازگشت فوری بودا را می‌دادند. شورش در سال ۱۷۹۴ آغاز شد، زمانی که گروه‌های بزرگی از شورشیان مدعی وابستگی به نیلوفر سفید در منطقه کوهستانی که استان سیچوان را از استان‌های هوبی و شانشی جدا می‌کرد، دست به شورش زدند. پیش‌درآمد کوچکتری برای شورش اصلی در سال ۱۷۷۴، تحت رهبری وانگ لون که متخصص هنرهای رزمی و گیاه درمانی بود؛ در استان شاندونگ، در شمال چین آغاز شد.
اگرچه این شورش سرانجام پس از هشت سال جنگ توسط حکومت چینگ سرکوب شد، اما نشان دهنده کاهش شدید قدرت و مقبولیت دودمان چینگ بود. حکومت مجبور شد به دلیل کاهش جمعیت منچوها بیشتر به استخدام نیروهای چینی هان (ارتش استاندارد سبز) تکیه کند. این شورش با کشته شدن حدود یکصد هزار شورشی پایان یافت.
انجمن نیلوفر سفید

شورش نیلوفر سفید به عنوان یک اعتراض ضد مالیاتی آغاز شد که توسط انجمن نیلوفر سفید، یک انجمن مذهبی مخفی، رهبری می‌شد. انجمن نیلوفر سفید به‌طور سنتی به دوران دودمان جین بازمی‌گردد و توسط هویوان در کوه لو در شهر جیوجیانگ تأسیس شده است. شورش دستار سرخ که در سال ۱۳۵۲ رخ داد، توسط گروه نیلوفر سفید رهبری می‌شد. تا سال ۱۳۸۷، پس از بیش از ۳۰ سال جنگ، رهبر آنها، ژو یوانزانگ، دشت شمال چین را فتح کرد و پایتخت یوان، خانبالیق (پکن کنونی) را تسخیر کرد. ژو یوانزانگ پس از دستیابی به تیانمینگ و مقام امپراتوری، دوره سلطنت خود را «هونگ وو» نامید (که به همین دلیل او به عنوان امپراتور هونگوو شناخته می‌شود) و دودمان جدیدی با عنوان دودمان مینگ تأسیس کرد. این گروه بعدها در اواخر قرن هجدهم در قالب یک جنبش الهام‌بخش چینی دوباره ظهور کرد.
اگرچه بسیاری از جنبش‌ها و شورش‌ها توسط دیوان‌سالاران امپراتوری به عنوان جنبش‌هایی تحت رهبری رهبران انجمن نیلوفر سفید در نظر گرفته می‌شد، اما در این که انجمن نیلوفر سفید دارای وحدت سازمانی بوده یا خیر تردیدهایی وجود دارد. برند یوهانس تر هار استدلال کرده است که اصطلاح «نیلوفر سفید» به‌طور عمده توسط دیوان‌سالاران امپراتوری‌های مینگ و چینگ برای تحقیر و توضیح طیف گسترده‌ای از سنت‌های هزاره‌گرای غیرمرتبط، جنبش‌های شورشی و آیین‌های مذهبی رایج به کار برده می‌شد. به گفته تر هار، مشخص است که شورشیان «نیلوفر سفید» در قیام‌هایی که بین سال‌های ۱۷۹۶ و ۱۸۰۴ رخ داد، داوطلبانه از اصطلاح «نیلوفر سفید» برای اشاره به خود یا جنبش خود استفاده نکرده‌اند. این اصطلاح تنها تحت فشار شدید در طول بازجویی‌های دولتی توسط شورشیان هزاره‌گرا مورد استفاده قرار گرفت. تاریخ‌نگاران بعدی بودند که با بازگشت به این رویدادها، شروع به خلاصه کردن جنبه‌های مختلف این قیام‌ها به عنوان «شورش نیلوفر سفید» کردند.
تاریخچه

در سال ۱۷۷۴، یکی از نمونه‌های فرقه‌ای مشتق از نیلوفر سفید، هشت تریگرام به شکل آموزه‌ها و تمرین‌های مدیتیشن زیرزمینی در استان شاندونگ، نه چندان دور از پکن (ژیلی) در نزدیکی شهر Linqing به وجود آمد. رهبر، گیاه‌شناس و رزمی‌کار وانگ لون، شورشی را رهبری کرد که سه شهر کوچک را تصرف کرد و شهر بزرگ‌تر Linqing را که یک موقعیت استراتژیک در مسیر حمل‌ونقل کانال بزرگ شمال به جنوب بود، محاصره کرد.
وانگ لون احتمالاً به دلیل عدم تلاش برای جلب حمایت گسترده عمومی شکست خورد. او ثروت یا ذخایر غذایی به دست آمده را توزیع نکرد و همچنین قول کاهش مالیات را نداد. ناتوانی در ایجاد پایگاه حمایتی، او را مجبور کرد به سرعت از هر سه شهری که به آن‌ها حمله کرده بود فرار کند تا از دست نیروهای دولتی در امان بماند. با وجود اینکه از منطقه‌ای عبور کرد که حدود یک میلیون کشاورز در آن زندگی می‌کردند، ارتش او هیچ‌گاه بیشتر از ۴۰۰۰ سرباز نداشت که بسیاری از این سربازان به زور وادار به خدمت شده بودند.
شورش نیلوفر سفید

در سال ۱۷۹۶، جنبشی مشابه در منطقه کوهستانی که استان سیچوان را از استان‌های هوبی و شانشی در مرکز چین جدا می‌کرد، به وجود آمد که در ابتدا به صورت اعتراض به مالیات‌ها آغاز شد. گروه نیلوفر سفید ساکنان فقیر را به شورش ترغیب کرد و در ازای وفاداری، وعده نجات آن‌ها را داد. این جنبش که ابتدا به عنوان اعتراض علیه مالیات‌ها شروع شده بود، به تدریج حمایت و همدردی گسترده‌ای از سوی مردم عادی به دست آورد. در ژانویه ۱۷۹۷، وانگ نانگشیان، متخصص آیین مو و رهبر قوم بویی، شورش نانلونگ را در استان گوئیژو رهبری کرد که در نهایت به شکست انجامید، اما او را در روایت‌های عامه به عنوان قهرمان قوم بویی، در داستان‌هایی چون «بانوی جاویدان وانگ»، جاودان کرد.
میراث

چرخش در روند شورش زمانی ایجاد شد که رهبران چینگ به اتکای شبه‌نظامیان محلی که توسط طبقه اشراف در هونان، هوبی و شانشی تشکیل شده بودند، عمل کردند. تجربه سرکوب این شورش منجر به بهبود سازمان‌دهی و آموزش نیروهای شبه‌نظامی شد، چرا که بسیاری از رهبران آن‌ها به‌طور گسترده دربارهٔ روش‌های بسیج، ثبت‌نام و دفاع محلی نوشتند. این گروه‌های شبه‌نظامی بعدها نقش کلیدی در شکست شورش تایپینگ ایفا کردند.
رهبران شورشیان

اوایل: چی لین
اوایل: چی وانگشی
اوایل: وانگ کونگر و وانگ نانگشیان
میانه: شو تیاندِی
پایان: رَن تیانیوان
باشگاه فوتبال عربه یونیدو

Football club
باشگاه فوتبال عربه یونیدو یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای واقع در کلون، پاناما است که در لیگ فوتبال پاناما بازی می‌کند. این باشگاه بازی‌های خود را در ورزشگاه آرماندو دلی والدس انجام می‌دهد.
نام این تیم، "Árabe Unido" به معنای "اتحادیه عرب" در انگلیسی است که به ریشه اصلی عربی این باشگاه تاکید دارد.
افتخارات

لیگ فوتبال پاناما: ۱۳ قهرمانی
آزادراه تهران–پردیس

|   آزادراه ۵ |   آزادراه ۵ |
| --- | --- |
آزادراه پردیس–تهران (بخشی از آزادراه ۵): آزادراه پردیس–تهران (بخشی از آزادراه ۵)
[[File:|300px|alt=]]: [[File:|300px|alt=]]
اطلاعات مسیر: اطلاعات مسیر
طول: ۲۳ کیلومتر (۱۴ مایل)
تقاطع‌های بزرگ: تقاطع‌های بزرگ
از: بومهن، استان تهران   بزرگراه بومهن-قائمشهر (جاده سوادکوه)
 :  جاده ۷۷
به: تهران، استان تهران   بزرگراه بابایی
موقعیت: موقعیت
استان‌ها: استان تهران
شهرهای بزرگ: بومهن، استان تهران پردیس، استان تهران، تهران، استان تهران
 :  
سامانه بزرگراهی: سامانه بزرگراهی
بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها: بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها
آزادراه تهران–پردیس، یک آزادراه به طول ۲۳ کیلومتر در تهران است. این آزادراه از سمت غرب از انتهای بزرگراه بابایی و بزرگراه یاسینی در شرق تهران آغاز شده و تا کمربندی بومهن و شهر پردیس ادامه دارد.
این شاهراه از حلقه‌های مواصلاتی شرق تهران به استان‌های شمالی و شمال شرق ایران است که دارای پل‌ها و تونل‌های زیادی است. این اتوبان دارای ۱۸ پل بزرگ با ۵۸ دهانه و ۶۶ پل کوچک و همچنین ۴ تونل به طول ۵ هزار و ۴۷۷ متر (۵٫۵ کیلومتر) است که طول بزرگ‌ترین آن به ۱۶۵۰ متر می‌باشد. اصلی‌ترین ورودی و خروجی‌های این آزادراه از شرق تهران عبارتند از: بزرگراه شهید بابایی، جاده دماوند، جاده سد لتیان، فاز ۹ پردیس، فاز ۷ پردیس، فاز ۲ پردیس، فاز ۶ پردیس، پردیس، آزادراه کنارگذر جنوبی بومهن می‌باشد.
تغییر نام

در ۱۳۹۸/۱۰/۱۵ نام آزاد راه تهران-پردیس به سپهبد شهید قاسم سلیمانی تغییر یافت.
سابقه

پروژه اجرایی ساخت این بزرگراه در سال ۱۳۸۰ شروع شده و با هزینه‌های بالغ بر دوازده میلیارد تومان در سال ۱۳۸۹ به بهره‌برداری رسید.
پینسویل، اوهایو

مکان
| Painesville, Ohio | Painesville, Ohio |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Painesville, Ohio: Location of Painesville, Ohio
مختصات: ۴۱°۴۳′۲۲″ شمالی ۸۱°۱۴′۵۹″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۷۲۲۷۸°شمالی ۸۱٫۲۴۹۷۲°غربی﻿ / 41.72278; -81.24972: مختصات: ۴۱°۴۳′۲۲″ شمالی ۸۱°۱۴′۵۹″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۷۲۲۷۸°شمالی ۸۱٫۲۴۹۷۲°غربی﻿ / 41.72278; -81.24972
ایالت: اوهایو
شهرستان: Lake
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۷ مایل مربع (۱۷٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۶٫۰ مایل مربع (۱۵٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۷ مایل مربع (۱٫۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۷۶ فوت (۲۰۶ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۹٬۵۶۳
 • تراکم: ۲۹۲۸٫۶/مایل مربع (۱۱۳۰٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 44077
کد منطقه: 440
FIPS code: 39-59416
GNIS feature ID: 1044274
وبگاه: http://www.painesville.com/
پینسویل(به انگلیسی: Painesville) شهری در ایالت اوهایو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۹٬۵۶۳ نفر بوده‌است.
تووتسان

Village در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| Tłuczań | Tłuczań |
| --- | --- |
Village: Village
Tłuczań: Tłuczań
مختصات: ۴۹°۵۷′۱۷″ شمالی ۱۹°۳۴′۳۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۹۵۴۷۲°شمالی ۱۹٫۵۷۶۶۷°شرقی﻿ / 49.95472; 19.57667: مختصات: ۴۹°۵۷′۱۷″ شمالی ۱۹°۳۴′۳۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۹۵۴۷۲°شمالی ۱۹٫۵۷۶۶۷°شرقی﻿ / 49.95472; 19.57667
استان‌های لهستان: استان لهستان کوچک‌تر
County: Wadowice
گمینا: Brzeźnica
بیشترین ارتفاع: ۳۲۰ متر (۱۰۵۰ فوت)
کمترین ارتفاع: ۲۵۰ متر (۸۲۰ فوت)
تووتسان (به لاتین: Tłuczań) یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در Gmina Brzeźnica, Lesser Poland Voivodeship واقع شده‌است.
آرتور هنری نیومن

| آرتور هنری نیومن | آرتور هنری نیومن |
| --- | --- |
آرتور نیومن در ۱۸۹۷ میلادی: آرتور نیومن در ۱۸۹۷ میلادی
زاده: ۱۲ ژوئن ۱۸۵۰ هاکلیف، بدفوردشر، انگلستان
درگذشته: ۲۹ مهٔ ۱۹۰۷ (۵۶ سال) وست‌مینستر، لندن، انگلستان
پیشه: شکار، مؤلف (پدیدآور), سرباز، اکتشاف جغرافیایی،
کار(های) برجسته: شکار فیل در استوای شرقی آفریقا
آرتور هنری نیومان (Arthur Henry Neumann) (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۸۵۰ – درگذشتهٔ ۲۹ مه ۱۹۰۷)، کاوشگر، شکارچی، سرباز، دهقان و سفرنامه نویس اهل انگلستان بود که برای بهره‌کشی خود از استوای شرقی آفریقا شهرت داشت. او در ۱۸۹۸ میلادی، «شکار فیل در استوای شرقی آفریقا» را منتشر کرد.
اوایل زندگی و کاوشگری

نیومان در هاکلیف، بدفوردشر، دهکده‌ای که چهار مایل در شرق لیتون بوزارد واقع شده‌است، متولد شد و جوانترین فرزند از هفت فرزند رورند جان استوبس نیومان و همسرش (نام تولد) آنی ماری فورمبی بود. پدر وی کشیش یک کلیسای محلی بود و آنگونه که نیومان جوان و بازنشسته به‌خاطر می‌آورد «این شغل، تلاشی بود که من برای رهایی از نظاره خانه‌ها در یک بخش منزوی شده مجتمع و خیال‌بافی برای خودم در یک منطقه بدون سکنه انجام دادم.» هرچند معلوم است که برادر نیومان، فوربی در کالج وادهام در دانشگاه آکسفورد درس خوانده بود، اما در مورد آموزش آرتور اطلاعاتی در دست نیست و به احتمال زیاد او در خانه توسط استادان خصوصی آموزش داده شده باشد.
در ۱۸۶۹ میلادی، پدر وی که از یک خانواده ثروتمند بازرگانان نمک در لیورپول بود، از زندگی در بدفورتشر بازنشسته شده و عازم ایتالیا شد، کشوری که در پنج سال آینده میزبان جمعیت قابل ملاحظه ثروتمندان بریتانیایی دور از وطن بود. این انگیزه را پسر وی آرتور داد تا آنها عازم آفریقای جنوبی شده و یک زندگی پر از مسافرت را آغاز نمایند. نیومان بعدها در اواخر زندگی خود اظهار داشت که زندگی برای وی در واقع در ۱۸۶۸ شروع شده بود: از نظر وی، آنچه قبل از آن سال گذشته بود، به مشکل می‌شد زندگی حساب کرد. هنگام رسیدن به دوربان در کرانه ناتال، نیومان شهری را یافت که به سختی پنجاه سال عمر داشت و ظاهر شهر اصلاً شبیه یک شهر مرزی نبود. او در یک مزرعه قهوه در نزدیکی پورت ناتال شروع به کار کرد، اما پس از مدت کوتاهی سوسک سوراخ‌کننده رشد درختان را متأثر نموده و ۹۰ درصد این صنعت نوبال را از بین برد. چند ماه کار در آنجا برای نیومان کافی بود و او همراه برادرش چارلز بیشتر به سمت شمال به حوضه کم‌ارتفاع تر رود اوموتی پیش رفتند. در آنجا، آنها زمین‌های دولتی را یافتند که برای کشت تنباکو و پنبه مساعد بود. با این حال، آرتور نتوانست در اینجا ساکن شود و در ۱۸۷۱ میلادی به سوی ناحیه زرخیز جدیداً کشف شده در شرق ترانسوال حرکت کرد. جمهوری نوپای بوئر در این دوره قرن نوزدهم میلادی به ورشکستگی نزدیک شده بود، از هر طرف با بدهی و دشمنی از ساکنین زولو محاصره شده و در نتیجه حمله به معادن طلا ترغیب شد. ظاهراً این دوره برای نیومان جوان مثمر ثابت نشد و او در ۱۸۷۲ میلادی دوباره به ناتال بازگشت.
او متعاقباً در ناتال ملکی را خریداری کرد، اما این کار نیز تأثیر اندکی بر ناتوانی نیومان در ساکن شدن داشت و از نظر دوست وی، هنرمند و شکارچی جان گویل ملیاس، «پس از زندگی نامرتب برای چند مدتی، او در سوازیلند ساکن شد و یک پایگاه تجاری در آنجا تأسیس کرد و واگن‌های کالاهای تجارتی خود را، خود او تا ناتال و از آنجا به سوازیلند رانندگی می‌کرد». این نوع زندگی او را قادر ساخت تا رانندگی واگن و مهارت‌های زنده ماندن در میان بته‌زارها را فرا گرفته و با یادگیری چندین زبان بومی مردم آفریقای جنوبی را به‌خوبی درک کند.
شکارچی و سرباز

نیومان در ۱۸۷۷ میلادی زندگی خود به عنوان یک بازرگان و فروشنده را کنار گذشت تا اشتیاق‌اش به شکار را دنبال کند. او عازم زمین‌های بزرگ بازی سوازیلند و مرغزارهای کم‌ارتفاع ترانسوال شرقی شد، ظاهراً به مقصد داشتن یک زندگی خلوت و نشانه رفتن و شلیک کردن تفنگ خود به حیات وحش. ضررهای شکار بیش از حد در منطقه قبلاً نمایان شده بود و نیومان به تدریج دور تر از این منطقه به‌سوی هدف غایی خود به شرق آفریقا حرکت کرد.
در حالیکه نیومان به جستجوی خود برای بازی بزرگ ادامه می‌داد، وضعیت مشوش سیاسی میان زولوها و بریتانیا و متحدان سوازی آنها شروع به باز شدن کرد و قیام خشونت‌بار در سرزمین زولوها در حال رقم خوردن بود. نیومان که به‌طور روان به زبان بومی صحبت می‌کرد، با رهبران سوازی دوست بود و دانش قابل تأملی در مورد اراضی داشت، در موقعیت خوبی قرار داشت تا به نمایندگی از گروه اکتشافی نظامی عمل نموده و از اینرو پیشنهاد حکومت برای درجه نظامی سروان و فرماندهی یک گروه اعزامی از سربازان پیشاهنگ در مناطق همجواری سوازی را پذیرفت.
در جریان این دوره پردردسر، نیومان با نورمان ماگنوس مک‌لیود از قبیله مک‌لیود آشنا شده و با وی دوست شد که یکی از دوستی‌های کلیدی زندگی وی بود. مک‌لیود اشرافی که سرباز پیشین در هایلندرز ۷۴ام بود، سِمت‌های اداری متنوعی در اداره مستعمره داشت و به عنوان ورزشکار پرشور بازی بزرگ، همانند نیومان سرزمین داخلی آفریقای جنوبی را اکتشاف نموده بود. مک‌لیود و نیومان یک دوستی مستحکم و منعطف شکل دادند و زمانی که وضعیت در اواخر ۱۸۷۸ به نقطه حساس رسید، آنها به یک وعده ملاقات با شاه سوازی سفر نموده تا حمایت وی را بر علیه شاه زولو، کتیوایو برانگیزند.
در ژانویه ۱۸۷۹، جنگ انگلیس و زولوها آغاز شد. شکست نیروهای بریتانیایی در اساندهلوانا موجب عقب‌نشینی نیروهای بریتانیای شد، اما آنها پس از مدت کوتاهی دوباره نیروی بیشتری اعزام نموده و بر زولوها غلبه کردند. در جریان این جنگ کوتاه مدت، نیومان از خود شجاعت نشان داده و در تأمین منافع انگلستان در ترانسوال و ایجاد اتحاد با شاهی سوازیلند همکاری نمود.
نیومان چند دهه بعدی را به‌طور متناوب مشغول مزرعه‌داری، تجارت و البته برگزار سفرهای شکار بود. او به‌طور گسترده در اطراف رودهای لیمپوپو و سابی مشغول شکار بود و همزمان مزرعه خود را به کرایه داده و قطعه زمینی را در مرز سوازیلند و ترانسوال از خانواده شاهی سوازی برای پرورش دام به اجاره گرفت. در ۱۸۸۵ میلادی، او وارد منازعه‌ای با حکومت ترانسوال شد، چون آنها می‌گفتند که بر خلاف ادعای نیومان، قطعه زمین مرزی متعلق به حکومت ترانسوال است نه سوازیلند. نیومان خود را به این امید غرق کرده بود که مقامات ترانسوال در شهر پریتوریا ممکن است او را فراموش کنند، اما اینگونه نشد.
شرق آفریقا

تا ۱۸۹۰ میلادی، نیومان از داد و بیدادهای حقوقی در رابطه با مالکیت مزرعه‌های خود خسته شده بود و برای حمایت مالی از یک سفر اکتشافی شکار فیل در شرق آفریقا به پول نیاز داشت. در ماه مه ۱۸۹۰، او به عنوان مسئول کلی کارکنان آفریقا در کمپانی شرق آفریقای امپراتوری بریتانیا گماشته شده بود. نیومان از مقر مأموریت خود در مومباسا، خود را به عنوان طلیعه‌دار دخالت بریتانیا در شرق آفریقا تحت رهبری فردریک لوگارد معرفی کرد و رابطه او به سرعت با لوگارد به سرکشی انجامید. در چهار ماه نخست مأموریت نیومان در این کمپانی، گروه جاده‌ساز نیومان که متشکل از پنجاه مرد بود راه خود را از بوته‌زارها به سرزمین پسکرانه باز نموده و با پیشروی خود برای‌شان دوست و دشمن می‌ساختند. هرچند با تکمیل جاده این ثابت شد که از نظر تجاری هیچ منفعتی در پی نداشت، اما این جاده در واقع دسترسی نیومان به میدان‌های شکار در سرزمین درون آفریقای شرقی را سهل‌تر نمود.
برای مطالعه بیشتر

Monty Brown, Hunter Away-The Life and Times of Arthur Henry Neumann 1850-1907, Private Publication, London (1993)
E N Barclay, Big Game Shooting Records, London, Witherby (1932)
F J Jackson, Early Days in East Africa, London, Edward Arnold (1930)
J G Millais, The Life of Frederick C. Selous, London, Longmans, (1918)
J G Millais, Wanderings and Memories, London, Longmans, Green, (1919)
A H Neumann, Elephant Hunting in East Equatorial Africa, London, Rowland Ward (1898)& (1982), reprinted by Abercrombie & Finch, New York, (1966); Books of Zimbabwe, Bulawayo (1982); Briar Patch Press, South Carolina (1987)
F C Selous, Travel & Adventure in South East Africa, London, Rowland Ward (1898)
شهرستان بیت الفقیه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= یمن
| ناحیه بیت الفقیه | ناحیه بیت الفقیه |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
استان: استان حدیده
جمعیت (۲۰۰۳): جمعیت (۲۰۰۳)
 • کل: ۲۴۱۳۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳
ناحیهٔ بیت الفقیه (به عربی: مدیریة بیت الفقیه) یک ناحیه در یمن است که در استان حدیده واقع شده‌است.
ناحیهٔ بیت الفقیه ۲۴۱٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
نورون رابط

پی‌یاختهٔ رابط (به انگلیسی: interneuron) عبارتست از هر یاختهٔ عصبی که حسی و حرکتی نباشد، اما یاخته‌های عصبی را در دستگاه عصبی مرکزی به یکدیگر متصل کند.
آنها گره‌های مرکزی مدارهای عصبی هستند که ارتباط بین نورون‌های حسی یا حرکتی و سیستم عصبی مرکزی (CNS) را امکان‌پذیر می‌سازند. آنها نقش حیاتی در رفلکس‌ها، نوسانات عصبی و عصب‌زایی در مغز پستانداران بالغ دارند. آنها را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد:
پی‌یاخته‌های رابط محلی: معمولاً در نواحی محلی مغز عمل می‌کنند.
پی‌یاخته‌های رابط تقویتی: آکسون‌های طولانی دارند و مدارهای نورون‌ها را در یک ناحیه از مغز با سایر نواحی متصل می‌کنند.
باشگاه فوتبال لس آنجلس سالسا

Football club
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: باشگاه فوتبال حرفه‌ای لس آنجلس سالسا
لقب‌(ها): ال‌ای سالسا
تاریخ بنیان‌گذاری: ۱۹۹۲
تاریخ انحلال: ۱۹۹۵
زمینِ بازی: ورزشگاه تایتان فولرتون، کالیفرنیا
گنجایش: ۱۰,۰۰۰
مدیرعامل: ویلیام د لا پنا
سرمربی: ریک دیویس
مربی: ریلدو دا کوستا مندز (۱۹۹۳) ریک دیویس (۱۹۹۴–۱۹۹۵)
لیگ: ای‌پی‌اس‌ال
لس آنجلس سالسا یک تیم فوتبال آمریکایی مستقر در لس آنجلس بود که در لیگ فوتبال حرفه‌ای آمریکا (ای‌پی‌اس‌ال) و لیگ حرفه‌ای یواس‌آی‌اس‌ال بازی می‌کرد. این باشگاه از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ در محوطه دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در فولرتون در ورزشگاه تیتان در اورنج کانتی، کالیفرنیا، بازی کرد. آنها همچنین بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه وینگارت در محوطه کالج شرقی لس آنجلس در مونتری پارک، کالیفرنیا، در سال ۱۹۹۴ انجام دادند.
این باشگاه که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد، متعلق به چشم پزشک ویلیام د لا پنا بود و در سال ۱۹۹۳ به عنوان یک تیم گسترش دهنده وارد ای‌پی‌اس‌ال شد. آنها میزبان مسابقات قهرمانی ای‌پی‌اس‌ال بودند که به کلرادو فاکس باختند. سالسا در جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۹۴ بازی کرد و در مرحله دوم حذف شد. این تیم در ژانویه ۱۹۹۵ ای‌پی‌اس‌ال را ترک کرد، پس از اینکه برنامه‌های بازی در لیگ برتر مکزیک به دلیل مخالفت کونکاکاف از هم پاشید. سالسا برای یک فصل در لیگ حرفه‌ای یواس‌آی‌اس‌ال بازی کرد تا اینکه در سال ۱۹۹۶ منحل شد.
هانا نیدال

| هانا نیدال | هانا نیدال |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ آوریل ۱۹۴۶ کپنهاگ
درگذشت: ۱ آوریل ۲۰۰۷ (۶۰ سال) کپنهاگ
همسر: لاما اوله نیدال
هانا نیدال (زادهٔ ۱۹۴۶–درگذشته در ۲۰۰۷)، همسر لاما اوله نیدال، یک معلم و مترجم دانمارکی در سلسله کارما کاگیو از بودیسم تبتی بود.
اوایل زندگی

او در کپنهاگ، دانمارک متولد شد و در همان‌جا درگذشت. هانا و همسرش اوله نیدال، که در کارهای او یاری‌اش می‌کرد، از دوران کودکی با یکدیگر دوست بودند و نخستین بار زمانی که هانا ۵ ساله و اوله ۱۰ ساله بود، با هم ملاقات کردند.
ارتباط با بودیسم

تحت هدایت معنوی کارماپا شانزدهم که رانجونگ ریگپه دورجه نام داشت، هانا نیدال و اوله نیدال بنیاد بودیسم راه الماس را بنیان گذاشتند، که یک سازمان بودایی برای تمرین‌کنندگان غیرروحانی در مکتب کارما کاگیو از بودیسم تبتی است. هانا و اوله نیدال در ماه عسل خود در نپال در سال ۱۹۶۸ با بودیسم آشنا شدند و در سال ۱۹۶۹ از نخستین غربی‌هایی بودند که شاگرد کارماپا شانزدهم شدند. پس از یک دوره سه‌ساله، کارماپا شانزدهم آن‌ها را به اروپا فرستاد تا مراکزی را به نام او بنیان‌گذاری کنند.
هانا همچون همسرش معلم بودیسم بود اما نقش اصلی او ترجمه برای لاماهایی چون کارماپا شانزدهم، لوپون تسچو رینپوچه، کالو رینپوچه و دیگران بود. در مصاحبه‌ای هانا دربارهٔ این موضوع گفت: «من از تدریس بدم نمی‌آید، اما زمانی که با اوله هستم، طبیعی است که او تدریس کند. وقتی با او نیستم، عمدتاً ترجمه می‌کنم و برای لاماهای تبتی برنامه‌ریزی می‌کنم.»
در مجله کاگیو لایف اینترنشنال از او این‌گونه یاد شده است: «هانا نیدال مترجمی برجسته و پرکار در فلسفه بودیسم تبتی است. او زمان خود را میان ترجمه برای لاماها در مؤسسه بین‌المللی بودیسم کارماپا در دهلی نو، شرکت در پروژه‌های ترجمه متون بودایی، سازمان‌دهی برنامه‌ها و بازدیدهای رینپوچه‌های برجسته در این سنت و سفر به نقاط مختلف جهان همراه با لاما اوله (همسرش) تقسیم می‌کند.»
او به زبان‌های دانمارکی، آلمانی، انگلیسی و تبتی مسلط بود. از آنجا که تعداد کمی از معلمان تبتی به انگلیسی صحبت می‌کردند، او زبان تبتی را نزد تارب تولکو در دانشگاه کپنهاگ آموخت. ازآنجاکه تمامی متون به زبان تبتی بودند، کار او شامل ترجمه متون، ترجمه شفاهی برای لاماهای تدریس‌کننده در مؤسسه بین‌المللی بودیسم کارماپا در دهلی نو، مشارکت در پروژه‌های مختلف ترجمه متون بودایی و همچنین سازمان‌دهی و ترجمه سخنرانی‌های لاماهای تبتی بود.
مرگ و میراث

در سال ۲۰۰۶، هانا نیدال به سرطان پیشرفته ریه مبتلا شد و سه ماه بعد درگذشت. چند روز پیش از درگذشت او، بنیاد بودیسم راه الماس یک ملک ۵۰ هکتاری با سازه‌های تاریخی را در کوه‌های آلپ آلمان خریداری کرد. این مکان، مرکز اروپا، محل برگزاری دوره سالانه مراقبه تابستانی بین‌المللی است که در آن تا ۴۰۰۰ بودایی از ۵۰ کشور در توانمندسازی‌ها، آموزش‌ها و مراقبه‌ها شرکت می‌کنند.
او به‌دلیل کارها، فداکاری و دستاوردهایش در مقام یک بودایی، مورد احترام گسترده قرار گرفت. یک روزنامه دانمارکی حتی از او با عنوان «مادر بودیسم» یاد کرد.
مستندی دربارهٔ او به نام «Hannah: Buddhism's Untold Story» در جشنواره‌ای با عنوان ARPA در شهر لس‌آنجلس در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴ اکران شد و جایزه بهترین مستند را از آن خود کرد. این فیلم بعداً در جشنواره‌های مختلف نمایش داده شد و توانست نقدهای مثبتی را دریافت کند.