stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کی‌وی-۱
ویژگی‌ها > اجزا

ترکیب تحرک، زره و توان آتش بالا، هنگام ظهور کی‌وی-۱ را به یکی از قدرتمندترین تانک‌های جهان بدل ساخت. زره پیشین بدنه و برجک آن به ترتیب ۷۵ و ۹۰ میلی‌متر بود که آن را در مقابل بسیاری از توپ‌های ضد تانک آن زمان مگر در فاصله بسیار نزدیک، آسیب‌ناپذیر می‌کرد.
با وجود وزن ۴۳٫۶ تنی، مجموعه‌ای از عوامل سبب می‌شد کی‌وی-۱ تانکی نسبتاً سریع با قابلیت رسیدن به سرعت ۳۵ کیلومتر بر ساعت در جاده و ۱۳ کیلومتر بر ساعت در خارج از جاده، باشد. این مسئله با به‌کارگیری سیستم تعلیق بهبود یافته اس‌ام‌کا با ۱۲ چرخ مستقل بر فنرهای پیچشی و استفاده از شنی پهن که فشار بر زمین را کاهش می‌داد، حاصل گشت. در این تانک یک موتور گازوئیلی V-2K با توان ۵۰۰ اسب بخار به‌کاربرده شده بود. این موتور با موتور V-2 استفاده شده در تانک تی-۳۴ یکسان بود. پسوند K به جهت کاربرد این موتور در تانک کی‌وی-۱" به عنوان آن افزوده می‌شد. برد کی‌وی-۱ در جاده به ۱۶۰ کیلومتر و خارج از جاده به ۱۰۰ می‌رسید. سوخت تانک در سه محفظه درون اتاقک دو محفظه در طرف راست و یک محفظه در طرف چپ ذخیره می‌شد. به هر حال، با توجه به وزن بالا و نبود نیروی کمکی، چرخاندن تانک کار بسیار دشواری بود. کی‌وی-۱ از یک کلاچ خشک چند لایه با یک جعبه‌دنده کشویی مشبک استفاده می‌نمود. این سامانه انتقال قدرت مشکل‌سازترین بخش تانک بود و بیشترین خرابی مکانیکی در آن اتفاق می‌افتاد. تغییر دنده در کی‌وی-۱ مستلزم متوقف کردن تانک بود که امکان رسیدن آن به سرعت بالا را می‌گرفت. فیتلرهای ناکافی نیز عملکرد موتور تانک را کاهش می‌دادند.
در ابتدا قصد استفاده از توپ ۷۶٫۲ میلی‌متری F-32 وجود اما با تأخیر در تأمین این توپ، از توپ ۷٫۶۲ میلی‌متری کوتاه L-11 استفاده شد. تسلیحات ثانویه شامل سه مسلسل DT، یکی هم‌محور با توپ، دیگری درون یخش جلویی بدنه و سومی در پشت برجک می‌شد.
ابزار الکتریکی چرخش برجک دارای سه سرعت بود. سریع‌ترین حالت ۳۶۰ درجه را در ۷۰ ثانیه و آهسته‌ترین (برای تنظیم دقیق) در ۱۲۰ ثانیه می‌چرخاند.
مدل‌ها

در طول مدت خدمت بهبودهایی در طراحی پایه کی‌وی-۱ صورت گرفت تا مشکلات آن بر طرف و طول عمر عملیاتی آن افزایش یابد.
مدل ۱۹۴۰: این مدل با ظهور در سال ۱۹۴۰ به یک توپ پرسرعت‌تر ۷۶٫۲ میلی‌متری L-11 با گلوله‌هایی بلندتر و یک موتور جدید و قدرتمندتر ۶۰۰ اسب بخاری V-2 مجهز شد. ضخامت زره بخش‌هایی از بدنه و برجک با پیچ و مهره کردن صفحات ۳۵ میلی‌متری به آن‌ها افزایش یافت.
مدل ۱۹۴۱: توپ ۷۶٫۲ میلی‌متری ZiS-5 نخستین بار سال ۱۹۴۱ بر روی کی‌وی-۱ نصب شد. این توپ مشابه توپ f-34 تانک تی-۳۴ و بسیار قدرتمندتر از توپ پیشین بود. در این مدل برجک گوشه‌دار جوش‌داده‌شده ضعیف‌تر با نمونه ریخته‌گری‌شده قوی‌تر که تولید راحت‌تری نیز داشت، جایگزین گشت. برآمدگی پشت برجک نیز حذف شد.
کی‌وی-۸: مدل شعله‌افکن، طراحی‌شده پس از جنگ زمستان با اسلحه ATO-41 با نرخ آتش ۳ شلیک در هر ۱۰ ثانیه با سوخت کافی برای ۱۰۷ شلیک
تولید

در ابتدا تولید ۵۰ دستگاه از این تانک تا سال ۱۹۴۰ در کارخانه کیروفسکی با برجکی اصلاح شده سفارش داده شد. تولید انبوه تانک کی‌وی-۱ از فوریه سال ۱۹۴۰ آغاز گردید. بنا به دستور مقامات عالی در ۱۹ ماه ژوئن، کارخانه تراکتور سازی چلیابینسک نیز موظف به تولید این تانک گشت. مقرر شد تا سال ۱۹۴۱ مجموعاً ۴۰۰ دستگاه کی‌وی-۱ تولید شود. از این شمار دویست دستگاه در کارخانه تراکتورسازی چلیابینسک می‌بایست تولید می‌شدند. به هر حال پیش از تهاجم آلمان به شوروی و آغاز جنگ، تنها کمتر از ۲۰ دستگاه کی‌وی-۱ از خط تولید در چلیابینسک خارج شدند. مجموعاً تا میانه سال ۱۹۴۱، ۴۳۲ تانک کی‌وی-۱ آماده شده بودند.
| تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ | تولیدات کی‌وی-۱ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سال/ماه | تولیدکننده | تسلیحات | ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | ۱۲ | مجموع |
| ۱۹۳۹ | کیروف | L-11 |  |  |  |  |  |  |  | ۱ |  |  |  |  | ۱ |
| ۱۹۴۰ | کیروف | L-11 |  |  |  | ۵ | ۱ | ۷ | ۵ | ۱۰ | ۳۲ | ۵۲ | ۱۲ | ۱۵ | ۱۳۹ |
| ۱۹۴۱ | کیروف | L-11 | ۱ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ۱ |
| ۱۹۴۱ | کیروف | F-32 | ۴۵ | ۴۴ | ۶۲ | ۶۶ | ۱۰ | ۴۰ | ۱۵۳ | ۱۸۰ | ۸۱ | ۳۰ |  |  | ۷۱۱ |
| ۱۹۴۱ | چلیابینسک | L-11 | ۱ | ۲ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ۳ |
| ۱۹۴۱ | چلیابینسک | F-32 |  |  | ۱ | ۴ | ۶ | ۱۱ | ۲۴ | ۸ |  |  |  |  | ۸۱ |
| ۱۹۴۱ | چلیابینسک | ZiS-5 |  |  |  |  |  |  |  | ۱۹ | ۲۷ | ۶۲ | ۱۵۶ | ۱۹۰ | ۴۲۷ |
| مجموع سال ۱۹۴۱ | مجموع سال ۱۹۴۱ | مجموع سال ۱۹۴۱ | ۴۷ | ۴۶ | ۶۳ | ۷۰ | ۱۶ | ۵۱ | ۱۷۷ | ۲۰۷ | ۱۰۸ | ۹۲ | ۱۵۶ | ۱۹۰ | ۱۲۲۳ |
| ۱۹۴۲ | چلیابینسک | ZiS-5 | ۲۱۶ | ۲۶۲ | ۲۵۰ | ۲۶۰ | ۳۲۵ | ۲۸۷ | ۱۳۰ | ۷۰ |  |  |  |  | ۱۸۰۰ |
| مجموع سال ۱۹۴۲ | مجموع سال ۱۹۴۲ | مجموع سال ۱۹۴۲ | ۲۱۶ | ۲۶۲ | ۲۵۰ | ۲۶۰ | ۳۲۵ | ۲۸۷ | ۱۳۰ | ۷۰ |  |  |  |  | ۱۸۰۰ |
| مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | ۳۱۶۳ |
با آغاز محاصره لنینگراد در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱، فعالیت تولید و تعمیر تانک‌های کی‌وی-۱ در این شهر متوقف نشد. در ماه‌های اکتبر و نوامبر همان سال به کمک قطعات ذخیره خارج شده از کارخانه ایژورا، ۷۰ بدنه و ۱۳۰ برجک در کارخانه شماره ۳۷۱ تولید شد. بدین صورت امکان تولید دو دستگاه تانک کامل در ماه نوامبر فراهم آمد. یکی از این دو تانک اواخر ماه بعد توسط آلمانی‌ها منهدم گشت.
ماه‌های دسامبر ۱۹۴۱ و ژانویه ۱۹۴۲ این کارخانه تعطیل بود. پس از آن تا پایان سال ۱۹۴۲ مجموعاً ۱۳۹ تانک تعمیر و ۴۹ تانک تولید گردید. سال بعد نیز ۲۱ تانک تولید شد. بدین ترتیب از ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ تا پایان سال ۱۹۴۳ مجموعاً ۷۰ تانک در لنینگراد تحت محاصره تولید شد که با توجه به این که در همان محدوده مورد استفاده قرار گرفتند ذیل آمار کل تولیدات کی‌وی-۱ در شوروی به حساب نیامده‌اند.
ایرپورت رایدج، تاکورادی

مکان در 25px غنا
| Airport Ridge | Airport Ridge |
| --- | --- |
Airport RidgeLocation in Ghana: Airport RidgeLocation in Ghana
مختصات: ۵°۳′ شمالی ۱°۴۷′ غربی﻿ / ﻿۵٫۰۵۰°شمالی ۱٫۷۸۳°غربی﻿ / 5.050; -1.783: مختصات: ۵°۳′ شمالی ۱°۴۷′ غربی﻿ / ﻿۵٫۰۵۰°شمالی ۱٫۷۸۳°غربی﻿ / 5.050; -1.783
Region: منطقه غربی (غنا)
ایرپورت رایدج، تاکورادی (به لاتین: Airport Ridge, Takoradi) یک منطقهٔ مسکونی در غنا است که در منطقه غربی (غنا) واقع شده‌است.
استان باتنه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= الجزایر
| استان باتنه ولایة باتنة، أس شاویث باثنث | استان باتنه ولایة باتنة، أس شاویث باثنث |
| --- | --- |
استان‌های الجزایر: استان‌های الجزایر
مختصات: ۳۵°۴۷′ شمالی ۰۶°۰۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۸۳°شمالی ۶٫۰۵۰°شرقی﻿ / 35.783; 6.050: مختصات: ۳۵°۴۷′ شمالی ۰۶°۰۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۸۳°شمالی ۶٫۰۵۰°شرقی﻿ / 35.783; 6.050
پایتخت: باتنه، الجزایر
حکومت: حکومت
 • PPA president: Mr. Soltani El Arbi (جبهه آزادی‌بخش میهنی)
 • والی: Mr. Bouazgui Abdelkader
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲۱۹۲ کیلومتر مربع (۴۷۰۷ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۱۱۲۸۰۳۰
 • تراکم: ۹۳/کیلومتر مربع (۲۴۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۱ (زمان اروپای مرکزی)
پیش‌شماره تلفن: +۲۱3 (0) ۳۳
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:DZ
بخش‌ها: ۲۱
Municipalities: ۶۱
وبگاه: Wilaya-batna.gov.dz
باتْنه نام یکی از استان‌های کشور الجزایر است.
فیلیپ میزی

| فیلیپ میزی | فیلیپ میزی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ اوت ۱۹۴۵ ‏(۷۹ سال) کورمی
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۹–اکنون
فیلیپ میزی (انگلیسی: Philip Mizzi؛ زادهٔ ۲۷ اوت ۱۹۴۵) هنرپیشه تلویزیون، سینما و تئاتر اهل کشور مالت است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از جمله فیلم‌هایی که وی در آنها بازی کرده است می‌توان به فیلم آگورا اشاره نمود.
تامار نوواس

| تامار نوواس | تامار نوواس |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: تامار نوواسپیتا
زادهٔ: ۳ اکتبر ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال) سانتیاگو د کومپوستلا، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۷–اکنون
تامار نوواس (اسپانیایی: Tamar Novas‎؛ زادهٔ ۳ اکتبر ۱۹۸۶) بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به آغوش‌های گسسته، دریای درون، اشباح گویا، زبان پروانه‌ها، الیسا و مارسلا، متهم و کارلوس، پادشاه امپراتور اشاره کرد.
جب یوسف

Town در 23x15px|border |alt=|link= قیومیت بریتانیا بر فلسطین
| جب یوسف جب یوسف | جب یوسف جب یوسف |
| --- | --- |
Town: Town
ولسوالی‌های قیمومیت بریتانیا بر فلسطین: منطقه از صفد
جمعیت (1945 census): جمعیت (1945 census)
 • کل: ۱۷۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
جب یوسف (به عربی: جب یوسف) یا عرب السیاد روستایی فلسطینی، واقع در ۶ کیلومتری جنوب شرق صفد بود.
مارته وگت

| مارتا وگت | مارتا وگت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۸ سپتامبر ۱۹۰۳ برلین
درگذشت: ۹ سپتامبر ۲۰۰۳ (۱۰۰ سال) سن دیگو
ملیت: آلمان
شناخته‌شده برای: ناقل‌های عصبی
جوایز: مدال پادشاهی (۱۹۸۱)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): عصب‌شناسی
 :  
مارته لوئیز وُگت (انگلیسی: Marthe Vogt؛ ۸ سپتامبر ۱۹۰۳ – ۹ سپتامبر ۲۰۰۳) یک دانشمند آلمانی بود که به عنوان یکی از برجسته‌ترین عصب‌شناسان قرن بیستم شناخته می‌شد. او عمدتاً به دلیل مشارکت‌های مهمش در درک نقش انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز، به ویژه اپینفرین، به یاد آورده می‌شود.
اوایل زندگی و تحصیل

فوگت در برلین به دنیا آمد و دختر دو تن از برجسته‌ترین آناتومیست‌های آلمانی، سسیل و اسکار وگت (به ترتیب فرانسوی و آلمانی-دانمارکی) و خواهر بزرگ‌تر مارگاریت وگت بود.
مارته پزشکی و شیمی را در دانشگاه برلین (۱۹۲۲–۱۹۲۷) مطالعه کرد و مدرک دکترای پزشکی خود را با تحقیقاتی در مورد آناتومی میکروسکوپی مغز انسان به دست آورد. او همچنین مدرک پی‌اچ‌دی در شیمی را برای تحقیقات بیوشیمیایی در مورد متابولیسم کربوهیدرات‌ها در مؤسسه کایزر ویلهلم برای بیوشیمی تحت نظر سی. نوبرگ (۱۹۲۷–۱۹۲۹) کسب کرد.
اوایل زندگی و تحصیل > حرفه

در سال ۱۹۲۹، او کار خود را در زمینه فارماکولوژی و اندوکرینولوژی در مؤسسه فارماکولوژی برلین تحت نظر پاول ترندلنبرگ آغاز کرد، جایی که با ادیث بولبرینگ و ویلهلم فلدبرگ آشنا و پسر پاول ترندلنبرگ، اولریش، به دوست مادام‌العمر او تبدیل شد. در این مؤسسه وگت دربارهٔ اندوکرینولوژی آموخت و از تکنیک‌های تجربی در تحلیل فارماکولوژیک استفاده کرد. تا اوایل دهه ۱۹۳۰، او به عنوان یکی از برجسته‌ترین فارماکولوژیست‌های آلمان شهرت یافته بود و در سال ۱۹۳۱، در سن تنها ۲۸ سالگی، به عنوان رئیس بخش شیمی در مؤسسه کایزر ویلهلم برای تحقیقات مغزی («هیرنفورشونگ») منصوب شد. کار او بر روی سیستم عصبی مرکزی و اثرات داروهای مختلف بر مغز متمرکز بود.
با افزایش نفوذ نازیسم در سراسر آلمان، وگت و دیگر دانشمندان آلمانی (از جمله ادیث بولبرینگ) تصمیم گرفتند که به بریتانیا نقل مکان کنند و در سال ۱۹۳۵ او با کمک هزینه مسافرتی راکفلر به انگلستان آمد. وگت به انجمن فارماکولوژی بریتانیا پیوست و کار خود را با هنری هلت دیل در مؤسسه ملی تحقیقات پزشکی لندن آغاز کرد. وگت در سال ۱۹۳۶ مقاله‌ای را به همراه دیل و ویلهلم فلدبرگ با عنوان «آزادسازی استیل‌کولین در انتهای اعصاب حرکتی ارادی» منتشر کرد. سر هنری دیل در سال ۱۹۳۶ جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را بر اساس کار توصیف‌شده در این مقاله دریافت و در سخنرانی خود از فلدبرگ و فوگت تقدیر کرد.
در اواخر سال ۱۹۳۵، برای بخش دوم کمک هزینه مسافرتی راکفلر خود، مارته وگت کار خود را در کمبریج بر روی رابطه فشار خون با مواد حاصل از کلیه ایسکمیک با پروفسور ای.بی. وارنی آغاز و کمک‌های مالی اضافی از سوی انجمن سلطنتی دریافت کرد. به او همچنین در سال بعد بورس تحقیقاتی آلفرد یارو از کالج گرتون اعطا شد. در سال ۱۹۳۸، او دکترای افتخاری خود را از کمبریج در زمینه فارماکولوژی و فیزیولوژی دریافت کرد.
سیاست‌های جنگ جهانی دوم تهدیدی برای حرفه او ایجاد کرد. ملیت آلمانی او منجر به زیرنظر گرفته شدن توسط خدمات اطلاعاتی بریتانیا در سال ۱۹۴۰ شد و این سازمان وگت را به عنوان یک نفوذی دسته‌بندی کرد، زیرا مقامات نازی، زمانی که وگت آلمان را ترک کرد استعفای او را از موقعیت دائمیش در دانشگاه نپذیرفتند. او در دادگاه حاضر شد و حکم بازداشت فوری دریافت کرد. با این حال، همکاران و دوستانش به او برای تبرعه شدن کمک کردند و درخواست تجدیدنظر پذیرفته شد و وگت اجازه یافت تا کار خود را در کمبریج ادامه دهد.
فوگت به مدت پنج سال در کمبریج باقی ماند و روی موضوعات مربوط به فشار خون بالا و عملکرد غده فوق کلیوی کار کرد. در سال ۱۹۴۷، وگت به عنوان مدرس و سپس استاد ارشد در رشته فارماکولوژی در دانشگاه ادینبرو مشغول به کار شد، جایی که تحقیقات خود را روی انتقال‌دهنده‌های عصبی ادامه داد و مطالعاتی دربارهٔ سروتونین و رزرپین منتشر کرد. در سال ۱۹۴۸، وگت مقاله‌ای تأثیرگذار به همراه ویلیام فلدبرگ با عنوان «سنتز استیل‌کولین در مناطق مختلف سیستم عصبی مرکزی» به چاپ رساند. این مقاله اولین شواهد را برای نقش استیل‌کولین به عنوان یک انتقال‌دهنده عصبی ارائه کرد و توزیع منطقه‌ای سیستم‌های کولینرژیک در مغز را نشان داد.
پاکل گراب

مکان
| پاکل گراب | پاکل گراب |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
پاکل گراب: پاکل گراب
مختصات: ۳۳°۲۷′۴۰″شمالی ۴۶°۴۴′۳۱″شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۴۶۱۱۳۳۵°شمالی ۴۶٫۷۴۱۸۴۶۷°شرقی﻿ / 33.4611335; 46.7418467: مختصات: ۳۳°۲۷′۴۰″شمالی ۴۶°۴۴′۳۱″شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۴۶۱۱۳۳۵°شمالی ۴۶٫۷۴۱۸۴۶۷°شرقی﻿ / 33.4611335; 46.7418467
استان: ایلام
شهرستان: بدره
بخش: مرکزی
دهستان: علیشروان
جمعیت: ۱۰۳۷ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۴
پاکل گراب، روستایی در دهستان علیشروان بخش مرکزی شهرستان بدره در استان ایلام ایران است. این روستا، مرکز دهستان علیشروان است.این روستا دارای قدمت تاریخی و اثار تاریخی زیادی است. همچنین دارای جانوران گوناگون می باشد که می توان به زیست گاه کرکس های سیاه اشاره کرد که به زبان محلی دال می گویند. دال سیاه  در مهر 1396 در این منطقه مشاهده شد.
موقعیت

روستای پاکل گراب یکی از روستاهای شهرستان بدره در  استان ایلام است که در چهل کیلومتری و در شرق شهر ایلام در مسیر ایلام به بدره قرار گرفته‌است.
این روستا با شیب ملایم در دامنه کبیرکوه، قرار دارد و اطراف ان را کوهای مرتفع و برفگیر احاطه کردند. این روستا از شمال به دشت و قله چمن گل و کوه سیوان بدره و درنهایت شهرستان سیروان، از جنوب به رشته کوه کبیرکوه، منطقه کان صیفی و در نهایت ارکواز از غرب به روستای چنار باشی و تنگه رازیانه و نهایتاً شهر بدره از شرق به گردنه مله پنجاب بدره و شهرستان ایلام، و نهایتاً شهر ایلام محدود می‌شود.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۰۳۷ نفر (۲۷۶ خانوار) بوده‌است.
بیلادا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Vilada | Vilada |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  نشان:   نشان
Map showing location within Berguedà: Map showing location within Berguedà
ViladaLocation in Catalonia: ViladaLocation in Catalonia
مختصات: ۴۲°۰۸′۱۹″ شمالی ۱°۵۵′۵۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۱۳۸۶۱°شمالی ۱٫۹۳۱۱۱°شرقی﻿ / 42.13861; 1.93111: مختصات: ۴۲°۰۸′۱۹″ شمالی ۱°۵۵′۵۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۱۳۸۶۱°شمالی ۱٫۹۳۱۱۱°شرقی﻿ / 42.13861; 1.93111
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: بارسلون
Comarca: Berguedà
حکومت: حکومت
 • شهردار: Pere Farre Capel
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲٫۳۴ کیلومتر مربع (۸٫۶۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۷۵۷ متر (۲۴۸۴ فوت)
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۵۳۴
 • تراکم: ۲۴/کیلومتر مربع (۶۲/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
وبگاه: Town Website
بیلادا (به اسپانیایی: Vilada) یک شهرستان در اسپانیا است که در بارسلون واقع شده‌است.
خصوصیات

بیلادا ۲۲٫۳۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۳۴ نفر جمعیت دارد و ۷۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زویا زاکاریان

| زویا زاکاریان | زویا زاکاریان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ خرداد ۱۳۲۹ ‏(۷۴ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی ارمنی‌تبار
پیشه(ها): ترانه‌سرا و نمایشنامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۴–اکنون
همسر: رضا ژیان (طلاق)
زویا زاکاریان (به ارمنی: Զոյա Զաքարյան؛ زادهٔ ۲۵ خرداد ۱۳۲۹) ترانه‌سرا و نمایشنامه‌نویس ایرانی ارمنی‌تبار است.
زندگی

زویا در ۲۵ خرداد ۱۳۲۹ در محلهٔ پل چوبی تهران در خانواده‌ای از ارامنهٔ آذربایجان به‌دنیا آمد. پدر و برادرش هر دو نوازنده بودند و مادرش خواننده گروه کُر بود. پس از اخذ دیپلم، به دانشگاه پهلوی شیراز رفت تا پزشکی بخواند، اما پس از یک سال برای تحصیل در رشته‌ هنر به تهران بازگشت.
پس از بازگشت از شیراز در دانشگاه هنرهای دراماتیک شروع به تحصیل کرد. نخستین ترانهٔ اجراشده‌اش «قُمری» نام داشت که با آهنگسازی فرید زلاند، تنظیم اریک آرکانت و اجرای لیلا فروهر در سال ۱۳۵۴ منتشر شد. از زویا در پیش از انقلاب ۱۵ ترانه توسط گوگوش، مارتیک، ابی، حسن شماعی‌زاده و لیلا فروهر اجرا و منتشر شده‌است.
وی در سال ۱۳۶۳، ایران را ترک کرد و به آلمان رفت و پس از دو سال، در سال ۱۳۶۵ به آمریکا مهاجرت کرد. در تمام این سال‌ها چند نمایشنامه نوشته و برای آوازخوانان بسیاری ترانه سروده‌است. ترانه‌های معشوق، شب‌زده، گهواره، فصل تازه، دست من نیست، کیوکیو بنگ‌بنگ در زمرهٔ شاخص‌ترین آثار او هستند.
وی همسر رضا ژیان بود.
فعالیت‌های هنری

او در طول ترانه‌سرایی‌اش با خوانندگانی چون مارتیک، گوگوش، داریوش، ابی، معین، عارف، سیاوش قمیشی، لیلا فروهر، حسن شماعی‌زاده، نوش‌آفرین، داوود بهبودی، شهرام صولتی، مهرداد آسمانی، شهرزاد سپانلو و... همکاری داشته‌است.
زویا زاکاریان زمانی که در ایران زندگی می‌کرد، به‌همراه رضا ژیان نویسندهٔ مجموعهٔ تلویزیونی «مثل‌آباد» بود که از موفق‌ترین مجموعه‌های تلویزیونی آن زمان به‌شمار می‌آید. این مجموعه بسیاری از ضرب‌المثل‌ های ایرانی را به شکل داستانی بازتاب می‌داد.
زاکاریان به‌جز ترانه‌سرایی، در زمینه نمایشنامه‌نویسی نیز دارای آثاری متعددی است. خود او دربارهٔ نمایشنامه‌هایش می‌گوید: «در آمریکا ۶ نمایشنامه نوشته‌ام که یکی از آن‌ها به نام قصه‌های آقا جمال، محبوبیت بسیاری پیدا کرد و ۹ ماه روی صحنه بود.» در سال ۱۳۸۱، ماندانا زندیان ، که خود اکنون در آمریکا اقامت دارد، به جمع‌آوری و تنظیم ترانه‌های زویا زاکاریان پرداخت و گزیده‌ای از آن آثار را با نظارت شاعر در مجموعه‌ای به نام «طلوع از مغرب» در ایران منتشر کرد.
منطقه هایدیان

مکان در 23x15px|border |alt=چین|link=چین چین
| منطقه هایدیان 海淀区 | منطقه هایدیان 海淀区 |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
Haidian District: Haidian District
موقعیت منطقه هایدیان در نقشه: موقعیت منطقه هایدیان در نقشه
مختصات: ۳۹°۵۴′ شمالی ۱۱۶°۱۸′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۹۰۰°شمالی ۱۱۶٫۳۰۰°شرقی﻿ / 39.900; 116.300: مختصات: ۳۹°۵۴′ شمالی ۱۱۶°۱۸′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۹۰۰°شمالی ۱۱۶٫۳۰۰°شرقی﻿ / 39.900; 116.300
استان: پکن (شهر در سطح استان)
واحدهای تقسیماتی تابعه: ۲۲ ناحیه ۵ شهرک ۲ قصبه
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۳۱ کیلومتر مربع (۱۶۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۲۸۱۰۰۰
 • تراکم: ۷۶۰۰/کیلومتر مربع (۲۰۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
Postal code: ۱۰۰۰۸۰
کد منطقه: ۰۰۱۰
وبگاه: bjhd.gov.cn
منطقه هایدیان (به چینی: 海淀区، به پین‌یین: Hǎidiàn Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر پکن، پایتخت  جمهوری خلق چین است.
خصوصیات

منطقه هایدیان ۴۳۱ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۲۸۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
گرولدسگرون

مکان
| گرولدسگرون   | گرولدسگرون   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: اوبرفرانکن
ناحیه: هوف
تقسیمات: 13 Borough
حکومت: حکومت
 • شهردار: Helmut Oelschlegel (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵٫۵۷ کیلومتر مربع (۶٫۰۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۰۶ متر (۱۹۸۸ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۲٬۹۱۶
 • تراکم: ۱۹۰/کیلومتر مربع (۴۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 95179
کدهای شماره‌گیری: 09288 and 09267
پلاک خودرو: HO
وبگاه: www.geroldsgruen.de
گرولدسگرون (به آلمانی: Geroldsgrün) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

گرولدسگرون ۱۵٫۵۷ کیلومترمربع مساحت دارد ۶۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گشتاپو

سرفرماندهی گشتاپو واقع در خیابان فریتز-آلبرشت شهر برلین
پُلیس دولتی مخفی (به آلمانی: Geheime Staatspolizei) یا گِشتاپو (به آلمانی: Gestapo) نام اختصاری پلیس مخفی آلمان در دوره حاکمیت حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان بود. در طی این دوره، گشتاپو بازوی اجرایی در بحث امنیت داخلی و ضد جاسوسی بوده و تحت فرمان وافن اس‌اس به سرکوب کردن مخالفین و مبارزه با جاسوسان می‌پرداخت. این سازمان در سال ۱۹۳۳ میلادی به دستور آدولف هیتلر، پیشوای آلمان و از میان نیروهای امنیتی نخبه جمهوری وایمار تشکیل شد.
تاریخچه

با بر سر کار آمدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ نیروی اس‌آ رفتارهای بسیار خشونت باری را نسبت به احزاب مخالف نازی و همچنین شهروندان آلمانی منجمله یهودیان نیز، اعمال می‌کرد. علت این رفتارها آن بود که هیتلر پلیس را در قرار گاه‌های پلیس گذاشته بود و از بازوی نظامی مؤثر خود در آن زمان یعنی اس‌آ استفاده می‌کرد؛ ولی بعد از سرکوب مخالفان و مشاهده رفتار افراطی و بیش از حد اس‌آ نسبت به شهروندان، هیتلر تصمیم گرفت تااس آ را از خیابان‌ها جمع کند و نیروی پلیس عادی را به خیابان‌ها باز گرداند و همین‌طور نیز شد. بعد از این جریان نیروهای اس اس گسترش یافتند و نیاز به یک پلیس مخفی حرفه‌ای نیز احساس شد؛ چون اکثر احزاب مخالف فعالیت مخفیانه را در پیش گرفتند و در نتیجه برای کشف این فعالیت‌ها نیاز به یک پلیس مخفی حرفه‌ای بود. اس‌آ که در سرکوب گروه‌های مخالف با فعالیت آشکار مفید بود دیگر به درد این کار نمی‌خورد؛ در نتیجه نیاز به یک سازمان پلیس مخفی شدیداً احساس می‌شد. در آن زمان چون هیتلر تنها به نیروهای وفادار خود مطمئن بود در نتیجه تشکیل و سازماندهی پلیس مخفی را به گارد محافظین هیتلر یعنی اس اس، سپرد.
اس اس مسئول امور امنیت و اطلاعات

بعد از کنار زدن اس‌آ، اس اس مسئولیت حفظ امنیت داخلی و همچنین کسب اطلاعات را در اوایل کار بر عهده گرفت و در سال ۱۹۳۵ پلیس کل آلمان نیز به زیرمجموعه اس اس اضافه شد. بازوی اس اس در دو مقوله حفظ امنیت داخلی و کسب اطلاعات خارجی دو سازمان بود یعنی گشتاپو و اس د دپارتمانی از اس اس بودند که وظیفه امنیت داخلی به عهده گشتاپو بود و اس د مسئول جمع‌آوری اطلاعات خارجی بود. این دو نهاد وابسته به مرکزی تحت عنوان اداره مرکزی امنیت رایش بودند که این اداره مرکزی نیز زیر مجموعه اس اس بود. هانریش مولر رئیس گشتاپو بود و راینهارد هایدریش رئیس اس د بود، که بعد از به قتل رسیدن هایدریش ارنست کالتن برونر جانشین او شد
در کنار این دو سازمان مربوط به اس اس، سازمان دیگری تحت عنوان آبوهر وابسته به ستاد فرماندهی ورماخت وجود داشت که هر دو کار امنیت داخلی و اطلاعات خارجی را یک جا انجام می‌داد و رئیس آن دریاسالار ویلهلم کاناریس بود. آبهور با این دو سازمان به شدت رقیب بود.
در اوایل کار این سازمان از حدود ۵۰ نفر تشکیل شده بود، این رقم تا پایان حکومت هیتلر به ۳۰٬۰۰۰ نفر رسید که از جاسوس‌ها و افراد اداری تشکیل شده بودند. با وجود تعداد کم افراد این گروه، ترسی که از آن‌ها در جامعه حکم‌فرما بود، بسیار زیاد بود؛ دلیل آن هم چیزی جز همکاری مردم در لو دادن یکدیگر به این سازمان نبود.
اس اس و به تبع آن گشتاپو در آغاز همانند پلیس زیر نظر وزارت کشور فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۳۶ در پی لایحه‌ای که در مجلس آن زمان آلمان تصویب شد، گشتاپو از رعایت تمامی قوانین موجود معاف می‌شد. هر کسی که کارت گشتاپو را به همراه داشت، می‌توانست در هر کاری دخالت کند و هیچ دادگاهی شکایت علیه افراد این سازمان را نمی‌پذیرفت.
اس اس مسئول امور امنیت و اطلاعات > تشکیلات سازمانی گشتاپو متناسب با حفظ امنیت داخلی

بخش آ (A) (دشمنان)
کمونیست‌ها (A1)
ضدخرابکاری (A2)
واپسگرایان و لیبرال‌ها (A3)
ترور اشخاص (A4)
بخش ب (B) (فرقه‌ها و شاخه‌های مذهبی)
کاتولیک‌ها (B1)
پروتستان‌ها (B2)
فراماسون‌ها (B3)
یهودی‌ها (B4)
بخش ث (C) (مدیریت و امور حزبی)
اداره مرکزی مدیریت گشتاپو، مسئول تشکیل و مدیریت پرونده‌های کارتی برای همه کارکنان.
بخش دِ (D) (سرزمین‌های اشغالی)
مخالفان حکومت (D1)
کلیساها و فرقه‌ها (D2)
اسناد و امور حزبی (D3)
سرزمین‌های غربی (D4)
ضدجاسوسی (D5)
بیگانگان (D6)
بخش اِ (E) (ضد جاسوسی)
در رایش (E1)
سیاست‌گذاری (E2)
در غرب (E3)
در اسکاندیناوی (E4)
در شرق (E5)
در جنوب (E6)
بخش اِف (F) (پلیس مرزی)
به منظور نظارت دقیق مهاجرت به درون و بیرون رایش، مرزبانان آلمان تحت مدیریت مستقیم گشتاپو قرار داشتند. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، بیشتر اختیارات شعبه پلیس مرزی به ارتش آلمان واگذار شد و ارتش برای جلوگیری از یورش متفقین به گشتزنی مرزهای آلمان و سرزمین‌های تسخیرشده نیز می‌پرداخت.
اداره‌های محلی
اس اس مسئول امور امنیت و اطلاعات > کارکنان و افسران گشتاپو

هرمان گورینگ،
هاینریش مولر،
هرمان گورینگ در سال ۱۹۳۳ به عنوان وزیر کشور انتخاب می‌شود و در نتیجه در ابتدا ریاست گشتاپو به او واگذار می‌شود ولی در اوایل سال ۱۹۳۴ هیتلر گورینگ را از این مقام کنار می‌گذارد و گشتاپو را به اس اس هیملر تحویل می‌دهد و هانریش مولر سرپرستی گشتاپو را به دست می‌گیرد و این مقام را تا آخر حکومت رایش حفظ می‌کند. هانریش مولر افسر پلیس سیاسی آلمان بود و تا قبل از ۱۹۳۳ نازی نبود ولی به دلیل تجربه‌اش توسط هیملر و هایدریش وارد گشتاپو شد. شایعاتی در مورد او وجود داشت مبنی بر اینکه جاسوس روس‌ها بوده‌است و البته این شایعات هرگز نه تأیید و نه رد شد و سرنوشت او همچنان مبهم است.