stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسئله شر
فیلسوفان > گوتفرید لایبنیتس

پیر بیل شک‌گرا، در دیکشنری تاریخی و انتقادی خود، خوبی و قدرت مطلق خدا را روی حساب زجرهایی که در این حیات زمینی تجربه شد انکار می‌کند. گوتفرید لایبنتیس اصطلاح تئودیسه را در اثر ۱۷۱۰ میلادی خود تحت عنوان گفتارهای تئودیسه‌ای در باب خیرخواهی خدا، اختیار بشر، و منشأ شر معرفی کرد؛ که عمدتاً علیه بیل متوجه شده بود. او استدلال کرد که این بهترین تمام جهان‌های ممکن است که خدا می‌توانست بیافریند.
با تقلید از سرمشق لایبنیتس، دیگر فلاسفه همچنین رساله‌هایشان را در باب مسئله شر تئودیسه خواندند. رمان محبوب ولتر به نام کاندید خوش‌بینی لایبنیتسی را در خلال افسانه‌ای تخیلی از جوانی ساده لوح به سخره گرفت.
فیلسوفان > توماس رابرت مالتوس

نظریه‌پرداز جمعیت و اقتصاد توماس مالتوس، در جستاری مربوط به ۱۷۹۸ میلادی اظهار کرد که مردم دارای مرض یا مشکلات سلامت رنج نمی‌کشند، و نباید آن چنان دیده شوند. مالتوس استدلال کرد، «هیچ چیز نمی‌تواند با خردمان بیش تر در توافق باشد تا این که آن موجوداتی که از خلل پروسه آفرینش‌گر دنیا به اشکالی زیبا و دوست‌داشتنی بیرون می‌آیند سزد که با نامیرایی به اوج رسند، حینی که آنان که بدشکل بیرون می‌آیند، آنان که اذهانشان مناسب وضعیتی خالص تر و شاد تر از وجود نیست، سزد که معدوم شوند و محکوم به درآمیختن با گِلِ اولیه خود. محکومیت ابدی از این نوع ممکن است به‌عنوان گونه‌ای از مجازات ابدی در نظر گرفته شود، و این شگفت‌انگیز نیست که گاهی اوقات می‌سزد که تحت تصاویر رنج به تصویر کشیده شود.»
مالتوس به آفریدگار تعالی باور داشت، رنج را موجه در نظر گرفت، و پیشنهاد کرد که خداوند بایستی «به عنوان آن که مخلوقاتی را که او را آزرده‌اند با عذاب و نفرت ابدی تعقیب کند، ...» دیده شود، «...، به جای این که آن موجوداتی را که، بواسطه عملکرد قوانین کلی، با کیفیاتی که مناسب وضعیتی خالص تر از شادی [یا خوشبختی] هستند شکل نگرفته‌اند را صرفاً به بی‌حسی اصلی [یا نخستین] خودشان محکوم کند.»
فیلسوفان > ایمانوئل کانت

ایمانوئل کانت در باب تئودیسه جستاری نوشت. ویلیام دمبسکی می‌گوید، او مطرح کرد که، هر تئودیسه موفقی باید یکی از سه چیز را ثابت کند: (۱) آنچه یک کس بر خلاف هدفمندی جهان می‌پندارد این‌طور نیست؛ (۲) اگر یک کس این را برخلاف بپندارد، آن گاه کسی باید آن را نه به‌عنوان فاکتی مثبت بلکه عاقبت غیرقابل اجتناب طبیعت چیزها در نظر بیاورد؛ (۳) اگر کسی بپذیرد که این فاکتی مثبت است، آن گاه کسی باید مبنا قرار دهد که این کار خدا نیست، اما کار خیر و شر یک سری موجودات دیگر همچون بشر یا ارواح مافوق است.
کانت قصد تمام تئودیسه‌ها را نکرد یا به‌طور کامل به آن‌ها نپرداخت تا به ملاحظه مسئله شر کمک کند. او ادعا کرد که دلیلی وجود دارد که تمام تئودیسه‌های ممکن باید شکست بخورند. در حالی که در زمان خودش تئودیسه فلسفی موفقی به دست نیامده بود، کانت اضافه کرد، هیچ پایه‌ای برای ضد-تئودیسه‌ای موفق هم موجود نیست.
قضایای تبعی

همچنین ببینید: تئودیسه § جایگزین‌های_مسیحی_برای_تئودیسه
قضایای تبعی > مسئله خیر

چندین فیلسوف استدلال کرده‌اند که درست همان‌طور که مسئله شری برای خداباورانی که به موجودی دانای مطلق، قادر مطلق، و خیرخواه مطلق اعتقاد دارند وجود دارد، همچنین مسئله خیری برای هر کس که به موجودی دانای مطلق، قادر مطلق، و بدخواه مطلق (یا کاملاً شر) اعتقاد دارند وجود دارد. از قرار معلوم دفاعیات و تئودیسه‌هایی که می‌توانند بگذارند تا خداباور در برابر مسئله شر مقاومت کند می‌توانند معکوس شوند و برای دفاع از اعتقاد به موجودی بدسگال مطلق استفاده شوند، که این حاکی از آن است که لابد باید نتیجه‌های مشابهی دربارهٔ موفقیت این استراتژی‌های دفاعی بگیریم. در آن حالت، خداباور به نظر می‌رسد که با یک ذوالحدین (تنگنای دوراهی) مواجه شده باشد: یا بپذیرد که هر دو مجوعه پاسخ‌ها به یک اندازه بد هستند، و پس خداباور پاسخ قابل قبولی برای مسئله شر نخواهد داشت، یا که بپذیرد هر دو مجموعه پاسخ‌ها به یک اندازه خوب هستند، و پس مقید به شدنی بودن وجود موجودی قادر مطلق، دانای مطلق، و خیرخواه مطلق شود.[نیازمند منبع]
منتقدان ذکر کرده‌اند که تئودیسه‌ها و دفاعیات اغلب در ملاحظه مسئله منطقی شر هستند. به همین ترتیب، آنان فقط برای نشان دادن این که ممکن است که شر و موجودی دانای مطلق، قادر مطلق و خیرخواه مطلق با هم وجود داشته باشند. از آن جا که تقید متوازی با آن فقط این است که خیر می‌تواند با موجودی دانای مطلق، قادر مطلق و بدخواه مطلق وجود داشته باشد، نه این که این شدنی است که چنین باشند، خداباوری که به مسئله شر پاسخ می‌دهد نیازی ندارد که خودش را به چیزی که محتملا غلط می‌داند مقید کند. این جواب، با این حال، مسئله قرینه‌ای شر را دست‌نخورده باقی می‌گذارد.
قضایای تبعی > اخلاق

یک نقد کلی دیگر این است که اگرچه تئودیسه ممکن است خدا را با وجود شر هماهنگ سازد، این را به قیمت الغای اخلاق انجام می‌دهد. این به این دلیل است که بیش تر تئودیسه‌ها فرض می‌کنند که هر چه که شر هست، وجود دارد چون محض یک خیری بالاتر لازم است. اما اگر شر ضروری است چون خیری بالاتری را محفوظ می‌کند، پس به نظر می‌رسد ما انسان‌ها هیچ وظیفه‌ای برای جلوگیری از آن نداریم، برای این که در انجام این کار همچنین از خیری بالاتر که برای آن شر لازم است جلوگیری می‌کنیم. حتی بدتر، به نظر می‌رسد که هر اقدامی می‌تواند عقلانی سازی شود، گویی که اگر کسی در انجام آن موفق شود، آن گاه خدا آن را اجازه داده است، و پس باید محض خیری بالاتر باشد. از این سیر تفکر فردی ممکن است نتیجه بگیرد که، همان‌طور که این نتایج شهود پایه‌ای اخلاقی ما را مورد تخطی قرار می‌دهند، هیچ تئودیسه خیر بالاتری صحیح نیست، و خدا وجود ندارد. متناوباً، فردی ممکن است متذکر شود که تئودیسه تئودیسه‌های خیر اعلی تر ما را به این سوق می‌دهند که هر وضعیت اموری را سازگار با وجود خدا بدانیم، و در این حالت مفهوم خوبی خدا به‌طور کامل بی معنا عرضه می‌گردد.
نقد برهان شر

مرتضی مطهری، مسئله شر را از جهت تقریر مسئله و دفاعیاتی که می‌توان در برابر آن ارائه داد، به سه موضع تقسیم می‌کند:
موضع اول؛ ماهیت و منشأ شرور
موضع دوم؛ انفکاک یا امتناع انفکاک شرور از عالم و انسان
موضع سوم؛ اطلاق و نسبیّت شرور و واجد وجوه بودن شرّیت
موضع اول در ارتباط با مسئله ثنویت و دو موضع بعدی در ارتباط با مسئله حکمت و عدل الهی بررسی می‌گردند.
مسئله شر در فلسفه دین در قالب سه مسئله و سه برهان علیه خدا و خداباوری مطرح است:
مسئله و برهان منطقی شر: تناقض صفات خدا با وجود شر.
مسئله و برهان قرینه‌ای شر: دلایل تجویز شر از سوی خداوند.
مسئله و برهان اگزیستانسیالیستی (وجودی) شر: بی‌معنایی زندگی و ناامیدی انسان.
همچنین در فلسفه دین سه پاسخ برای این براهین وجود دارد که به ترتیب دفاعیه، تئودیسه و تسلا و معنابخشی نام دارد.
انگلیسی

A Rational and Biblical Approach to the Problem of Hell (A Calvinist Theodicy)
Why Does God Permit Suffering? (A Jehovah's Witness Perspective)
Problem of Evil Blog بایگانی‌شده  در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine
Gregory S. Neal: "The Nature of Evil and the Irenaean Theodicy" Grace Incarnate (1988)
Putting God on Trial — The Biblical Book of Job A Hegelian theodicy.
A Collection and Critique of Responses
A debate between theist William Lane Craig and atheist Kai Neilsen regarding the problem of evil.
A selection of articles on good and evil in Judaism from Chabad.org
Apocatastasis article at Orthodoxwiki
The Problem of Evils & Predestination, (Islam), Frithjof Schuon, retrieved 11 June 2007
Bediuzzaman Said Nursî's Scriptural Approach to the Problem of Evil, (Islam), Yamine Mermer, retrieved 11 June 2007
the Problem of Evil, A Graduate Level Research Paper
Tattersall, Nicholas (1998). "The Evidential Argument from Evil". Secular Web Library. Internet Infidels. Retrieved 2007-04-12.
Evidential Arguments from Evil
Project Gutenburg: Leibniz, Theodicy (English translation)
Theodicy: the problem of Evil
Faith in the Face of Evil, Appendix VI of Kant's Critical Religion, by Stephen Palmquist.
"Belief in God linked to suffering" Article from the Institute for the Biocultural Study of Religion
انگلیسی > دائرةالمعارف‌ها

Evil - The Catholic Encyclopedia
Theodicy - The Catholic Encyclopedia
مطالعه بیش‌تر > فارسی

مرتضی مطهری، «توحید و مسئله شرور»، توحید، ص. ص ۲۷۹ به بعد
قیام خیابانی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تاریخ: ۱۲۹۹ خورشیدی
مکان: تبریز و آذربایجان
سازماندهی توسط: شیخ محمد خیابانی
نتیجه: سرکوب و شکست قیام
قیام خیابانی قیامی با اهداف آزادیخواهانه و دموکراتیک بود که توسط شیخ محمد خیابانی علیه حکومت مرکزی در تهران در فروردین ماه ۱۲۹۹ خورشیدی آغاز و با کشته شدن ویتلب در شهریورماه همان سال سرکوب شد.
پیش زمینه

ناکامی انقلاب مشروطه و حوادث بعدی آن مانند زلزله‌ای بود که پس لرزه‌هایی مانند قیام جنگل و قیام کلنل پسیان و قیام خیابانی را در پی داشت. خرابی اوضاع سیاسی اجتماعی ایران، دخالتهای دولت‌های روس و انگلیس، ضعف حکومت مرکزی و تشکیل دولت‌های متعدد با عمر کم و اکثراً از رجال وابسته از عوامل خیزش آزادیخواهانی بود که درفکر اعتلای کشور بودند.
تصویب قرارداد ۱۹۱۹ وثوق الدوله و کشتار قوای روس در تبریز و موضوع اولتیماتوم روس به ایران، ضربه نهایی را بر پیکر اهداف عالی جنبش مشروطه وارد آورد.
از عوامل دیگری که به بروز قیام کمک کرد، اعلام انحلال حزب دموکرات آذربایجان توسط وثوق الدوله بود این در حالی بود که علی‌رغم کارشکنی‌های او، ۶ نماینده از طرف این حزب توانسته بود به مجلس ملی راه یابد.
اهداف

خیابانی قیام تبریز را تداوم و نجات انقلاب مشروطه می‌دانست از این رو وی با اشاره به ناکام شدن انقلاب مشروطه در رسیدن به اهدافش، لزوم حرکت جدید را تأکید می‌کند.
قیام خیابانی برپایه یک نهضت فکری و اعتقادی که همانا اعتلای کشور ایران بر اساس اصول دموکراسی باشد، پی ریزی شده بود و تفاوت‌های اساسی بین این قیام و قیام‌های مسلحانه مانند جنبش جنگل مشهود بود. او به اصول جامعه‌شناسی احاطه کامل داشت و فردی دانشمند بود و راه رسیدن به پیروزی را در بسط آگاهی‌ها و انقلاب فکری می‌دانست.
با توجه به اینکه بعد از استقلال قفقاز و تبدیل نام آن به جمهوری آذربایجان، و عدم تمایل قیام به پیوستن به آنها، از طرف اسماعیل امیرخیزی پیشنهاد شد که قیام، نام آذربایجان ایران را به آزادیستان تغیر دهند و این درحالی بود که آذربایجانی‌ها و قیام، تمایلی به جدایی از ایران نداشتند. خیابانی در یک از سخنرانی‌های خود گفته‌است:
ما آزادیخواهان یک آرزو و عقیده داریم، ما همه می‌گوییم مشروطیت حقیقی در مملکت حکمرانی کند، نفوذهای شخصی و امتیازات ملغی و منسوخ گردد، حاکمیت ملت واقعیت داشته باشد ـ یعنی بر اساس حاکمیت ملت تکیه و استناد نماید ـ ما می‌گوییم عدالت، مساوات و آزادی باشد.
از طرف دیگر در بعضی از منابع مثل کسروی و مجتهدی، اهداف خیابانی را ناخالص و شبهه‌دار عنوان کرده و گفته‌اند که او سودای حکومت داشته‌است. اما در احوال و رفتار خیابانی این نکته مشهود نبود. از جمله اسنادی که برای تمایلات خودمختاری خواهانه در خیابانی، دست کم در آن مقطع زمانی مطرح می‌شود، تلگرافهای او به هیئت وزیران در تهران است که در آنها بصراحت اعلام می‌کرد حاضر نیست هیچ‌کسی را به عنوان والی از تهران بپذیرد اما در عین حال خواهان بودجه از تهران است. هنگامی که مخبرالسلطنه هدایت به عنوان والی از تهران والی فرستاده شد، خیابانی حاضر نشد او را بپذیرد و به او اولتیماتوم داد که نتیجه اش توسل مخبرالسلطنه به نیروی نظامی بود.
شروع قیام

قیام در تاریخ ۱۶ فروردین ۱۲۹۹ آغاز گردید و پیش زمینه آن اعتراض و برگزاری جلسات سخنرانی بعضی از اعضاء کمیته تبریز حزب دموکرات آذربایجان به سیاست‌های دولت مرکزی و قرارداد ۱۹۱۹ بود. متعاقب برگزاری جلسه سخنرانی خیابانی در ساختمان تجدد و حتی قبل از آن عده‌ای از فعالان توسط اداره نظمیه دستگیر شده بودند‍. با وجودیکه سردار انتصار رئیس نظمیه سعی در میانجیگری و وساطت داشت ولی قوای نظمیه مقر حزب در ساختمان تجدد را محاصره نمودند ولی باگذشت زمان تجمع مردم بیشتر شده و در روز چهارشنبه ۱۷ فروردین تظاهرات گسترده‌ای صورت گرفت و با به بن‌بست رسیدن مذاکرات و تهدید خیابانی قوای نظمیه عقب‌نشینی نموده و اداره نظمیه به حزب دموکرات محول شد و مارشال بیورلینگ و معاونانش روز پنج شنبه مجبور به ترک تبریز بطرف تهران شدند.
در همان روز پنج شنبه این اعلامیه از طرف حزب منتشر گردید:
آزادیخواهان تبریز بواسطه تمایلات ارتجاعی که در یک سلسله از اقدامات ضد مشروطیت حکومات محلی تجلی نموده‌است، به هیجان آمده و با قصد اعتراض و پرتست شدید و متین، قیام نموده‌اند. آزادیخواهان تبریز اعلام می‌کنند که تمامت پروگرام آنان عبارت است از تحصیل یک اطمینان تام و کامل از این حیث که مأمورین حکومت، رژیم آزادانه مملکت را محترم و قوانین اساسیه را به‌طور صادقانه مرعی و مجرا دارند. آزادیخواهان مصمم هستند نظم و آسایش را بهر وسیله برقرار دارند. پروگرام آزادیخواهان دو چیز است اول برقراری آسایش عموم و دوم از قوه به فعل آوردن رژیم مشروطیت
تشکیلات

قیام تشکیلات منسجمی نداشت و تقسیم وظائف مشخص نبود و بیشتر به صورت فردی و بکمک بعضی از اعضاء حزب دموکرات تبریز مثل اسماعیل نوبری و حریری و خود خیابانی اداره می‌شد. پس از شروع قیام، کمیته‌ای بنام هیئت مدیره اجتماعات تشکیل و ادارات دولتی را تحویل گرفت و برای نظمیه سرپرست تعین نمود. قوای نظمیه و ژاندارمری را تحویل گرفتند ولی نیروی قزاق همچنان تحت فرمان عین الدوله حکمران ایالتی بود و از او و تهران دستور می‌گرفت. پس از ناکامی عین الدوله و جایگزینی او با مخبرالسلطنه اوضاع شهر کمی آرام شده بود و خوشبینی نسبی خیابانی به مخبرالسلطنه باعث گردید نیروی مقاومت مردمی را که خیابانی به‌طور محدود تشگیل داده بود گسترش نیابد.
درعین حال، هیئت مدیره توانست مجمع عمومی متشکل از ۴۸۰ نفر از تبریز و شهرهای ایالت را برگزار و کمیته ایالتی انتخاب نماید. همچنین شالوده تشکیل ژاندارمری مرکزی را با ۵۰۰ نفر به ریاست سید حسین یاور پی ریزی نمود و در صدد بود که قوای نظامی را گسترش دهد ولی ورود قوای عثمانی به آذربایجان مانع گردید و ژاندارمری تعطیل شد.
سرکوب

هرچند مخبرالسلطنه در بدو ورود به تبریز ظاهراً همراهی‌هایی به قیام نموده بود ولی ماَموریت اصلی وی آنگونه که بعداً مشخص شد سرکوب قیام بود و حتی عین الدوله این ماُموریت را قبول نکرده بود. در روز ۲۲ شهریور ۱۲۹۹ قوای قزاق و بعضی عوامل ژاندارمری با هماهنگی قبلی و با دستور مخبرالسلطنه و به فرماندهی سرتیپ هاشمی به ساختمان مقر قیام حمله و پس از چند ساعت به دلیل نبود نیروی دفاعی مناسب ساختمان بدست قوای قزاق افتاده و خیابانی در خانه یکی از دوستانش مخفی می‌شود. روز بعد مهاجمان از محل اختفاء مطلع شده و در زدو خوردی محدود خیابانی تیر خورده و کشته می‌شود.
علل شکست قیام

عمده علت شکست قیام خیابانی، ضغف این قیام در بسیج توده‌های مردم بود. او که با سخنرانی‌های خود سعی در دادن آگاهی و روشن نمودن افکار مردم داشت، از تجهیز و مسلح نمودن توده‌ها غافل ماند و پشتوانه مردمی بعلل مختلف ضعیف گردید. از علل دیگر شکست می‌توان به عدم توانایی در کنترل نیروی قزاق، در اختیار نداشتن منابع مالی کافی، عدم تشکیل نیروی ثابتی از فدائیان مسلح، عدم وجود تشکیلات منسجم و تصمیم‌گیری‌های فردی و عدم توانایی در وحدت نیروهای سیاسی داخل قیام اشاره نمود
سخنرانی‌ها

قبل و بعد از شروع قیام به‌طور مرتب در ساختمان تجدد که مقر حزب دموکرات تبریز بود سخنرانی می‌کرد. هدف او آشنا کردن و یادآوری مبانی آزادی‌خواهی و حرکت دموکراسی در جنبش مشروطه بود. بعد از شروع قیام گاهی تا ۲۰۰۰۰ نفر از مردم تبریز در سخنرانی‌های او شرکت می‌کردند. عمده سعی و کوشش او در سخنرانی‌ها روشنگری و آماده‌سازی افکار بود. نمونه‌ای از افکار وی در در سخنرانی‌های متعدد او آشکار است:
قیام آذربایجان، آزادی ایران را تاَمین خواهد کرد…
ما می‌خواهیم اسباب زندگی آزاد و مستقل و دموکراسی ایران را فراهم بیاوریم…
ما ضد حکومت ارتجاعی و استبدادی قیام کرده‌ایم و نه ضد قرن و زمان خود…
ما می‌خواهیم در ایران یک نوع حکومت دموکراتیک تاَسیس نماییم که عملاً حاکمیت ملت راشامل گردد…
چون حکومت و دولت مولود ملت است، پس از روی عقل و منطق باید اراده ملت حاکم باشد نه نظریه اشخاص معدود…
ادلژائوسن

مکان
| ادلژائوسن   | ادلژائوسن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Schwaben
ناحیه: Aichach-Friedberg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Thomas Goldstein
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۹۷ کیلومتر مربع (۶٫۵۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۹۲ متر (۱۶۱۴ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۱٬۶۳۴
 • تراکم: ۹۶/کیلومتر مربع (۲۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 86559
کدهای شماره‌گیری: 08258
پلاک خودرو: AIC
وبگاه: www.adelzhausen.de
ادلژائوسن (به آلمانی: Adelzhausen) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

ادلژائوسن ۱۶٫۹۷ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زن سیسیلی و برهنه

| زن سیسیلی و برهنه | زن سیسیلی و برهنه |
| --- | --- |
صحنه‌ای از فیلم: صحنه‌ای از فیلم
کارگردان: آندرئا بیانکی
بازیگران: کریستیانا بورگی  ماریا پیا کنته  ماری‌آنجلا جوردانو
فیلم‌بردار: فرانکو ویلا
تاریخ‌های انتشار:  ۳ مارس ۱۹۷۸ (۱۹۷۸-03-۰۳) (ایتالیا)  
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
زن سیسیلی و برهنه (ایتالیایی: Moglie nuda e siciliana) یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی آندرئا بیانکی است که در سال ۱۹۷۷ ساخته و در سال ۱۹۷۸ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

کریستیانا بورگی
ماریا پیا کنته
ماری‌آنجلا جوردانو
لوچو فلائوتو
باشگاه فوتبال هاپوئل اورشلیم

Football club
باشگاه فوتبال هاپوئل اورشلیم ( عبری: מועדון כדורגל הפועל ירושלים‎ Mo'adon Kaduregel Hapoel Yerushalayim ) یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اسرائیلی است که در شهر اورشلیم فعالیت می‌کند. این تیم در لیگ برتر اسراییل، برترین سطح فوتبال اسرائیل به رقابت می‌پردازد. ورزشگاه این تیم، ورزشگاه تدی است که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شده و زمین اصلی آنها است. در اعتراض به رفتار مالکان این باشگاه از دهه ۱۹۹۰، باشگاه فوتبال هاپوئل قطمون اورشلیم در سال ۲۰۰۷ میلادی بنیان نهاده شد. این تیم، اولین باشگاه فوتبال در اسرائیل بود که متعلق به هواداران آن بود. نام این باشگاه از ورزشگاه قطمون برگرفته شده که قبلا توسط هاپوئل اورشلیم استفاده می‌شد. این باشگاه به مدت ۱۲ سال به موازات هاپوئل اورشلیم وجود داشت.
در سال ۲۰۱۹ هاپوئل اورشلیم منحل شد و در آگوست ۲۰۲۰، هاپوئل قطمون حقوق نام Hapoel Jerusalem را به دست آورد و رسماً این تیم به به هاپوئل اورشلیم تبدیل شد. از آن زمان تا کنون، این باشگاه تحت مالکیت هوادارانش است و توسط هیئت مدیره‌ای با هفت عضو اداره می‌شود.
بهترین نتیجه کسب شده در این تیم کسب جام دولتی و مقام سوم لیگ اول در سال ۱۹۷۳ است.
تاریخ

باشگاه هاپوئل اورشلیم در سال ۱۹۲۶ بنیان نهاده شد و در فصل افتتاحیه لیگ EIFA بازی کرد و اولین بازی لیگ را در برابر رقبای محلی Maccabi Hasmonean Jerusalem انجام داد.   این باشگاه برای سه فصل اول خود در این لیگ به رقابت پرداخت، با این حال، باشگاه به دلیل مشکلات سفر به بازی در کل منطقه اورشلیم با محدودیت مواجه شد. این باشگاه گهگاه در جام حذفی فوتبال اسرائیل نیز شرکت می‌کرد و در سال ۱۹۴۳ توانست به فینال این جام برسد. این بازی با نتیجه ۷-۱ به سود تیم رقیب (تیمی از توپخانه سلطنتی) به پایان رسید.
پس از تأسیس کشور اسرائیل ، این باشگاه برای بازی در لیگ دسته دوم موقت، Liga Meuhedet ، در بخش اورشلیم-مرکزی ثبت نام کرد که موفق شد در این لیگ به مقام قهرمانی برسد. این باشگاه به بازی در دسته دوم ( لیگا بت تا سال ۱۹۵۶ و لیگ الف پس از آن) ادامه داد تا اینکه در پایان فصل ۱۹۵۶–۱۹۵۷ پس از کسب رتبه دوم در لیگ، در پلی آف صعود، موفق شد به لیگ برتر اسرائیل صعود کرد. پس از رسیدن به لیگ برتر اسرائیل، این باشگاه به مدت ۲۱ فصل در این لیگ باقی ماند. بهترین نتیجه کسب شده در طی یک لیگ برای این تیم، کسب مقام سومی در سال ۱۹۷۲-۱۹۷۳ بود. در سال ۷۲–۱۹۷۱، این باشگاه به فینال جام حذفی دولتی اسرائیل رسید و با نتیجه ۰–۱ مغلوب تیم مقتدر هاپوئل تل آویو شد. یک فصل بعد، باشگاه دوباره به فینال جام رسید و این بار موفق شد قهرمان جام شود.
این باشگاه پس از دو دهه، در نهایت در سال ۱۹۷۹ به دسته پایین‌تر سقوط کرد. این موقعیت طولی نکشید و آنها توانستند در فصل بعد دوباره به لیگ برتر بازگردند. این باشگاه در فصل‌های بعد به یویو بین دو دسته برتر ادامه داد و آخرین فصل خود را در لیگ برتر در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ انجام داد. در سال ۱۹۹۸، باشگاه به چهارمین فینال جام حذفی رسید، اما در وقت اضافه مغلوب مکابی هیفا شد.
در اوایل دهه ۱۹۹۰، باشگاه به دو بازرگان به نام‌های یوسی ساسی و ویکتور یونا واگذار شد. این دو نفر، تیم را با هم اداره کردند تا اینکه در گذر زمان با هم اختلاف پیدا کردند، که منجر به یک اختلاف تجاری و حقوقی طولانی شد.  این اختلاف تا سال ۲۰۰۹ ادامه داشت. در یونا تصمیم گرفت باشگاه را ترک کند.  در جریان این اختلافات، گروهی از هواداران تیم که از درگیری بین این دو تاجر خسته شده و به ستوه آمده بودند، تصمیم گرفتند گروهی را ابتدا برای خرید و کنترل باشگاه و سپس در تلاش برای تأسیس یک باشگاه هواداران به نام هاپوئل قطمون اورشلیم تشکیل دهند که آنرا هواداران سازماندهی می‌کردند. این باشگاه که برپایه مالکیت هواداران بر آن بود، در سال ۲۰۰۹ (پس از مدت کوتاهی از وجود به عنوان یک باشگاه ادغام شده با هاپوئل ماواسرت زیون) تأسیس شد و در ۱۴-۲۰۱۳ به لیگ لئومیت صعود کرد. در این فصل هواداران برای نخستین بار شاهد رویارویی این دو تیم با یکدیگر بودند.
این باشگاه پس از سقوط از دسته دوم لیگ لئومیت در فصل ۱۷-۲۰۱۶ در سطح سوم لیگ الف به رقابت پرداخت. در ۲۶ اوت ۲۰۱۹، فدراسیون فوتبال اسرائیل با توضیح مشکلات مالی این باشگاه، تصمیم گرفت تا از لیست کردن این باشگاه برای فصل ۲۰-۲۰۱۹ خودداری کند.
در نهایت و در ۹ اوت ۲۰۲۰، باشگاه رسماً بازسازی شد، زیرا هاپوئل قطمون به هاپوئل اورشلیم تغییر نام داد.
در ۳۰ آوریل ۲۰۲۱، هاپوئل اورشلیم در رقابت‌های لیگ دو برابر تیم Sektzia Nes Ziona به پیروزی رسید و از این طریق پس از ۲۱ سال دوری از لیگ برتر، صعود خود را به سطح برتر تضمین کرد.
ورزشگاه‌ها

از زمان استقلال اسرائیل، این باشگاه از سه ورزشگاه به عنوان ورزشگاه خانگی استفاده می‌کرد. آنها ابتدا از ورزشگاه YMCA ، که در آن بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۵ استفاده می‌کردند.، سپس باشگاه به استادیوم قطمون خود در همسایگی قطمون نقل مکان کرد. ورزشگاه قطمون در سال ۱۹۸۲ با هدف ساختن یک ورزشگاه مدرن، به روز و بزرگتر به جای آن ویران شد و در این بین باشگاه برای بازی‌های خانگی به ورزشگاه YMCA بازگشت. استادیوم جدید در کاتامون هرگز ساخته نشد و در عوض ورزشگاه تدی در محله مالحه ساخته شد که باشگاه در سال ۱۹۹۲ به آن نقل مکان کرد.
حامیان

در سال‌های نخست تشکیل باشگاه، حمایت از باشگاه بیشتر از سوی سازمان‌های کارگری در اسرائیل بود. رقبای شهر Beitar با سازمان‌های ملی‌گرای راست شناخته می‌شدند. همه این رویدادها برای ایجاد یک شهرآورد در اورشلیم صورت گرفت. تا به امروزه نیز این رقابت وجود دارد، اگرچه این رقابت دیگر به اندازه‌ی زمانی که هر دو باشگاه در لیگ برتر فوتبال اسرائیل بازی می‌کردند، داغ نیست. در سال ۲۰۰۷ اکثریت زیادی از هواداران، ناراضی از مدیریت باشگاه، جدا شدند و باشگاه فوتبال هاپوئل قطمون اورشلیم (که به عنوان اولین باشگاه کاملاً متعلق به هواداران شناخته می‌شود) را در کشور تأسیس کردند.[نیازمند منبع]
تیم فعلی

تا تاریخ ۱۳ September ۲۰۲۳
بازیکنان سابق

Viktor Paço
Matías Martín
Shay Aharon
Zahi Armeli
Ofir Azo
Jacob Buzaglo
Eli Ben Rimoz
Rafi Cohen (born 1965)
Dudu Dahan
Michele Dayan
Ehud Kachila
Zion Marili
Zion Ohana
Moti Ohayon
Dan Roman
Liran Strauber
Nahum Ta-Shma
Idan Tal
Assi Tubi
Shay Aharon
Aviram Baruchyan
Idan Shemesh
کادر مربیگری

| موقعیت | کارکنان |
| --- | --- |
مدیر: زیو آری
دستیار مدیر:  لیور زاده  اسحاق شرمن
مربی تیم اول: اسحاق شرمن
مربی دروازه بان:  گای هاکمون
مربی تناسب اندام:  لیدور گانون
ورزش درمانگر:  شلومی زیمرمن
فیزیوتراپیست:  ایتای آزولای
مدیر گروه جوانان:  یهودا هرتزوگ
مدیر تدارکات:  موشه زکریا
مدیر حرفه ای:  شای آهارون
افتخارات > لیگ

| افتخارات | شماره | سال‌ها |
| --- | --- | --- |
| سطح دوم | ۳ | ۱۹۴۹-۵۰ ، ۱۹۷۹-۸۰ ، ۱۹۸۷-۸۸ |
| سطح سوم | ۳ | ۲۰۰۱-۰۲ ، ۲۰۰۷-۰۸ ، ۲۰۱۰-۱۱ |
افتخارات > جام حذفی

| افتخارات | شماره | سال‌ها |
| --- | --- | --- |
| جام دولتی | ۱ | ۱۹۷۳ |
افتخارات > عناوین دیگر

| افتخارات | شماره | سال‌ها |
| --- | --- | --- |
| جام راغب النشاشیبی | ۱ | ۱۹۲۹  |
لینک‌های خارجی

وبگاه رسمی (به انگلیسی)
لوگوی قدیمی
لوگوی قدیمی ۲
بست‌نشینی در سفارت بریتانیا

تجمع مردم در سفارت
تحصن در سفارت بریتانیا واقعه‌ای بود که از تاریخ ۲۷ تیرماه ۱۲۸۵ (۲۷ جمادی‌الاول ۱۳۲۴) به‌مدت نزدیک به ۲۱ روز برای تحقق درخواست‌های مدنی مردم و اصناف تهران، در سفارت بریتانیا در تهران صورت گرفت. این تحصن که در باغ قلهک سفارت بریتانیا انجام شد، در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ با صدور فرمان مشروطیت توسط مظفرالدین شاه پایان پذیرفت.
تاریخچه

تحصن عموماً برای مقاصد سیاسی یا اعتراض به حاکمان ظالم انجام می‌شود و معادل بست‌نشینی است که در زمان صفویه متداول بوده و افراد تحت تعقیب برای کاهش محکومیت یا بخشودگی در مقابر امامان یا امام زاده‌ها، بست می‌نشستند.
برای اولین بار در زمان سلطنت محمد شاه عده‌ای از شاهزادگان در سفارت روس علیه حاج میرزا آقاسی بست نشستند. در زمان ناصرالدین شاه برای اینکه مردم در سفارت‌های بیگانه بست ننشینند، چندین نقطه را بست قرار داد ولی پس از سفر اروپا، بست نشینی را ملغی کرد.
پیش زمینه

پس از برگشتن سید محمد طباطبایی و سید عبدالله بهبهانی  و دیگر علما از تحصن عبدالعظیم فشار و اختناق دربار به مردم و بازاریان تشدید یافته و سخنرانان نیز با شروع عزاداری‌های محرم  به بد گویی علیه دربار و صدر اعظم ادامه می‌دادند. در یک نامه که با امضاء «مردم مسلمان» خطاب به علما انتشار یافته بود ادعا شده بود که دربار آنان را فریب داده و به تهران آورده‌است. متعاقب کشته شدن یکی از طلاب بنام سید عبدالحمید، بازاریان دکان‌ها را بسته و در مسجد جامع جمعیت انبوهی از طلاب و بازاریان جمع شده و در خواست‌های قبلی خود مبنی بر عزل نوز و تبعید علاءالدوله و عسگر گاریچی را خواسته و علیه دربار سخن می‌راندند.
بدستور عین الدوله صدراعظم قوای قزاق مسجد را محاصره و از ورود آب و غذا جلوگیری می‌نمود و اقدام به دستگیری آگاهان و مردم عادی کرده بودند.  به‌طوری که شب به  منزل ملک المتکلمین رفته و چون منزل نبوده، پسرهای او را گرفته و برده بودند و همچنین به منزل برادر محمدتقی بنکدار حمله شده بود.
شروع تحصن

پس از آنکه عین الدوله موافقت کرد که علما از مسجد خارج و به نیت عتبات عالیات بسوی قم حرکت کنند بازاریان و طلاب و مردم عادی دست از کار کشیده و عده‌ای با علما از شهر خارج شدند و عده‌ای از سران طلاب و تجار راهی سفارت گردیدند.گفته می‌شود سید عبدالله بهبهانی قبلاً نامه‌ای مبنی بر اجازه تحصن برای بعضی از سران تجار، به سفارت فرستاده بوده که اعضاء سفارت بظاهر موافقت نکرده بودند.
در شب ۲۷ جمادی‌الاول حدود ۵۰ نفر از بازاریان و طلاب وارد سفارت شدند ولی روز دیگر تمام دکان‌ها بسته    و مدارس طلاب تعطیل و دسته دسته مردم وارد سفارت شده و هر صنفی در گوشه‌ای چادر خود را علم نمود. شب‌ها سخنرانان و جماعت واعظ به سخنرانی و توجیه مردم پرداخته و لایحه‌های درخواست‌ها تکمیل می‌گردید.  تعداد تحصن‌کنندگان را بین ۱۵ الی ۲۰ هزار نفر تخمین زده‌اند.