stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مونترآل
دانشگاه‌های شهر مونترال

مونترآل با دسترسی به شش دانشگاه و دوازده کالج در شعاع ۸ کیلومتری، دارای بیشترین تمرکز دانشجویان تحصیلات عالی در بین شهرهای اصلی آمریکای شمالی می‌باشد. (تعداد ۴٫۳۸ دانشجو به ازای ۱۰۰ شهروند که در تعقیب آن بوستون با ۴٫۳۷ دانشجو به ازای هر ۱۰۰ شهروند می‌باشد)
مونترآل چهار دانشگاه اصلی دارد که دو دانشگاه آن انگلیسی‌زبان و دو دانشگاه دیگر فرانسه‌زبان هستند.
۱. دانشگاه‌های انگلیسی‌زبان:
دانشگاه مک‌گیل (تمرکز بر رشته‌های پزشکی، مهندسی، علوم پایه)
دانشگاه کنکوردیا (تمرکز بر رشته‌های علوم پایه، مهندسی، کامپیوتر، بازرگانی)
۲. دانشگاه‌های فرانسه‌زبان:
دانشگاه مونترال (تمرکز بر رشته‌های پزشکی، مهندسی، علوم پایه)
دانشگاه کبک در مونترال (یوکم)
شهرهای خواهرخوانده

الجزیره, الجزایر – ۱۹۹۹
آمستردام, هلند
بئرشبع, اسرائیل
بروکسل, بلژیک
بخارست, رومانی
بوسان, کره جنوبی – ۲۰۰۰
کازابلانکا, مراکش
هانوی, ویتنام – ۱۹۹۷
هیروشیما, ژاپن – ۱۹۹۸
لکهنو, هند – ۲۰۰۰
لیون, فرانسه – ۱۹۷۹
ماناگوآ, نیکاراگوئه
مانیل, فیلیپین – ۲۰۰۵
میلان, ایتالیا – ۱۹۹۶
موکا, جمهوری دومینیکن – ۲۰۰۶
پاریس, فرانسه – ۲۰۰۶
پورتو پرنس, هائیتی – ۱۹۹۵
رم, ایتالیا
سان سالوادور, السالوادور– ۲۰۰۱
شانگهای, چین – ۱۹۸۵
ایروان, ارمنستان – ۱۹۹۸
نگارخانه

سالن شهر مونترال
تصویری از ورزشگاه المپیک مونترئال در شب واقع در مونترئال بزرگترین شهر استان کبک در کانادا
نمایی داخلی از کلیسای جامع مریم ملکه جهان
نمایی خارجی از بازیلیکای نوتردام
پائیز مونترال.
کلیسای سنت‌جوزف یک کلیسای کوچک و زیارتگاه ملی کاتولیک رومی است که در خیابان ملکه مری در مانت رویال در مونترآل، استان کبک واقع شده است. این یک مکان تاریخی ملی کانادا است و بزرگ‌ترین کلیسای کانادا است که یکی از بزرگ‌ترین گنبدهای کلیسا در جهان را دارد. اوراتوری که در سال ۱۹۰۴ توسط سنت آندره بست به افتخار قدیس حامی خود، سنت جوزف تأسیس شد. محصول معماران متعدد است و در فرآیندی ساخته شد که شش دهه زمان برد. اوراتوری نه تنها در مونترال بلکه در سراسر جهان شاخص است و هر ساله بیش از ۲ میلیون بازدید کننده و زائر را به خود جذب می‌کند.
جاتینارا

مکان
| جاتینارا | جاتینارا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
جاتینارا: جاتینارا
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان ورسلی (VC)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Daniele Baglione
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۳٫۵ کیلومتر مربع (۱۲٫۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۶۵ متر (۸۶۹ فوت)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۸۵۰۶
 • تراکم: ۲۵۰/کیلومتر مربع (۶۶۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Gattinaresi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۱۳۰۴۵
پیش‌شماره تلفن: ۰۱۶۳
قدیس پشتیبان: پطرس
روز قدیس: June 29
وبگاه: وبگاه رسمی
جاتینارا (به ایتالیایی: گاتینارا) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورسلی واقع شده‌است.
خصوصیات

جاتینارا ۳۳٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۵۰۶ نفر جمعیت دارد و ۲۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ژیژکوف

Cadastral district of Prague در Czech Republic
| ژیژکوف | ژیژکوف |
| --- | --- |
Cadastral district of Prague: Cadastral district of Prague
Žižkov as seen from Vítkov hill, with برج تلویزیونی ژیژکوف and St. Procopius church: Žižkov as seen from Vítkov hill, with برج تلویزیونی ژیژکوف and St. Procopius church
  نشان:   نشان
شهر: پراگ
منطقه: Prague 3
Incorporated into Prague: ۱۹۲۲
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۴۴ کیلومتر مربع (۲٫۱۰ مایل مربع)
جمعیت (۱۶ اکتبر ۲۰۰۶): جمعیت (۱۶ اکتبر ۲۰۰۶)
 • کل: ۵۷۲۲۵
 • تراکم: ۱۱۰۰۰/کیلومتر مربع (۲۷۰۰۰/مایل مربع)
نمای محله ژیژکوف از تپه ویتکوف.
ژیژکوف (به چکی: Žižkov) نام یکی از محلات قدیمی پراگ - پایتخت جمهوری چک -است که بخش عمده‌ای از آن در منطقه شهرداری «پراگ ۳» قرار دارد. بخش کوچکی از ژیژکوف در «پراگ ۸» و «پراگ ۱۰» قرار دارد. تا سال ۱۹۲۲ میلادی، ژیژکوف یک شهر مستقل بود.
نام ژیژکوف از نام یکی از فرماندهان نظامی دوران مبارزات پروتستان‌ها با امپراتوری رم گرفته شده‌است. این فرمانده - به نام یان ژیژکا - موفق شد که در تپه ویتکف (در جنوب ژیژکوف)، در نبرد «تپه ویتکوف» در ۱۴ ژوئیه سال ۱۴۲۰ میلادی، پیروز شود.
برج تلویزیونی ژیژکوف که یکی از سازه‌های معروف شهر پراگ است در این محله قرار دارد.
محلی که امروزه محله ژیژکوف در آن قرار دارد در قدیم منطقه‌ای روستایی و کم‌جمعیت بود تا این‌که شارل چهارم، پادشاه وقت، در سده چهاردهم تصمیم گرفت تاکستان‌هایی در اطراف مرکز شهر پراگ تأسیس کند. این مناطق به مرور به نام «تاکستان‌های سلطنتی» (به چکی: Královské Vinohrady) معروف شدند و ژیژکوف نیز بخشی از این منطقه شد. شهر پراگ در نیمه دوم قرن نوزدهم با رشد چشمگیری مواجه شد و در آن زمان توسعه شهری به محله وینوهرادی و بنابراین ژیژکوف نیز رسید.
ژیژکوف در سال ۱۸۷۵ از محله وینوهرادی جدا شده و در سال ۱۸۷۷ نام امروزی آن رسمی شد.
ژیری

Town and Municipality در 23x15px|border |alt=|link= اسلوونی
| Žiri Občina Žiri | Žiri Občina Žiri |
| --- | --- |
Town and Municipality: Town and Municipality
Location of the Municipality of Žiri in Slovenia: Location of the Municipality of Žiri in Slovenia
ŽiriLocation of the Town of Žiri in Slovenia: ŽiriLocation of the Town of Žiri in Slovenia
مختصات: ۴۶°۰۳′ شمالی ۱۴°۰۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۰۵۰°شمالی ۱۴٫۱۰۰°شرقی﻿ / 46.050; 14.100: مختصات: ۴۶°۰۳′ شمالی ۱۴°۰۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۰۵۰°شمالی ۱۴٫۱۰۰°شرقی﻿ / 46.050; 14.100
حکومت: حکومت
 • شهردار: Bojan Starman
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۹٫۲ کیلومتر مربع (۱۹٫۰ مایل مربع)
جمعیت (2002): جمعیت (2002)
 • کل: ۴٬۸۶۸
 • تراکم: ۹۹/کیلومتر مربع (۲۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۰۲ (CEST)
ژیری (به آلمانی: Sairach) در اسلوونی با جمعیت ۴٬۸۶۸ نفر است.
بونی‌هاد

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مجارستان
| بونی‌هاد | بونی‌هاد |
| --- | --- |
  پرچمنشان:   پرچمنشان
استان: تولنا
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۲٫۱۴ کیلومتر مربع (۲۷٫۸۵ مایل مربع)
جمعیت (2004): جمعیت (2004)
 • کل: ۱۴٬۰۹۳
 • تراکم: ۱۹۵٫۳۵/کیلومتر مربع (۵۰۶٫۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد پستی: ۷۱۵۰
کد منطقه: ۷۴
وبگاه: http://www.bonyhad.hu/
شهر بونی‌هاد (به مجاری: Bonyhád) در تولنا در کشور مجارستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۴٫۰۴۵ نفر است.
ژرمی

مکان در 25px هائیتی
| ژرمی Jeremi | ژرمی Jeremi |
| --- | --- |
Jérémie (2007): Jérémie (2007)
نام(های) مستعار: La Cité des Poètes The City of Poets: نام(های) مستعار: La Cité des Poètes The City of Poets
شهرستان: شهرستان گرندآنسه
Arrondissement: Jérémie
تأسیس‌شده: 1756
حکومت: حکومت
 • شهردار: Ronald Étienne
جمعیت (2003): جمعیت (2003)
 • کلان‌شهری: ۳۱٬۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
ژرمی (به لاتین: Jérémie) یک شهر در هائیتی است که در شهرستان گرندآنسه واقع شده‌است.
خصوصیات

ژرمی ۳۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
نگارخانه

کلیسای ژرمی
مرکز ژرمی
ژیانگهای

مکان در People's Republic of China
| ژیانگهای 江海区 | ژیانگهای 江海区 |
| --- | --- |
منطقه (چین): منطقه (چین)
ژیانگهای: ژیانگهای
استان: گوانگ‌دونگ
شهر مرکزی: ژیانگمن
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
ژیانگهای (به لاتین: Jianghai District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در ژیانگمن واقع شده‌است.
اجبع

مکان
| اجبع اجبع | اجبع اجبع |
| --- | --- |
شهر: شهر
اجبعLocation within Lebanon: اجبعLocation within Lebanon
مختصات: ۳۴°۱۸′۳۳″ شمالی ۳۵°۵۶′۳۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۳۰۹۱۷°شمالی ۳۵٫۹۴۳۶۱°شرقی﻿ / 34.30917; 35.94361: مختصات: ۳۴°۱۸′۳۳″ شمالی ۳۵°۵۶′۳۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۳۰۹۱۷°شمالی ۳۵٫۹۴۳۶۱°شرقی﻿ / 34.30917; 35.94361
استان: شمالی لبنان
شهرستان: زغرتا
ارتفاع: ۱۱۸۲ متر (۳۸۷۸ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
Dialing code: +۹۶۱
اجبع  یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در استان شمالی لبنان واقع شده‌است.
خصوصیات

اجبع   ۱٬۱۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سائو پائولو (ایالت)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= برزیل
| ایالت سائو پائولو Estado do São Paulo | ایالت سائو پائولو Estado do São Paulo |
| --- | --- |
ایالت: ایالت
  پرچممهر:   پرچممهر
موقعیت سائوپائولو در برزیل: موقعیت سائوپائولو در برزیل
مرکز: سائو پائولو
حکومت: حکومت
 • فرماندار: آلبرتو گلدمن
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴۸٬۲۰۹٫۴ کیلومتر مربع (۹۵۸۳۴٫۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۱٬۲۵۲٬۱۶۰
 • تراکم: ۱۷۰/کیلومتر مربع (۴۳۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Paulista
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳- (BRT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲- (BRST)
کد ایزو ۳۱۶۶: BR-SP
تولید ناخالص: ۱,۰۰۳,۰۱۶,۰۰۰,۰۰۰ دلار
شاخص توسعه انسانی: ۰.۸۳۳ – میانه(۳ام)
وبگاه: www.saopaulo.sp.gov.br
ایالت سائو پائولو یکی از ایالت‌های کشور برزیل است. این ایالت مرکز اقتصاد این کشور است.
موقعیت این ایالت در برزیل جنوب شرقی است و مهم‌ترین شهر آمریکای جنوبی است.
سابروک بیچ، نیوهمپشایر

مکان
| Seabrook Beach, New Hampshire | Seabrook Beach, New Hampshire |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
Eastman's Fishing Fleet: Eastman's Fishing Fleet
ایالت: نیوهمپشایر
شهرستان: راکینگهام
شهرک: Seabrook
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۴ مایل مربع (۳٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۰ مایل مربع (۲٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۴ مایل مربع (۱٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰ فوت (۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۹۹۲
 • تراکم: ۷۱۰/مایل مربع (۲۸۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد منطقه: ۶۰۳
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: ۳۳–۶۸۳۴۰
GNIS feature ID: ۰۸۶۹۸۲۹
سابروک بیچ (به انگلیسی: Seabrook Beach) شهری در ایالت نیوهمپشایر کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۹۲ نفر بوده‌است.
بن هبرت

بن هبرت (انگلیسی: Ben Hebert؛ زادهٔ ۱۶ مارس ۱۹۸۳) ورزشکار کرلینگ اهل کانادا است.
زندگی شخصی

هبرت متاهل و دارای دو فرزند است.  او یک مدیر توسعه کسب و کار با Caltech Surveys Ltd، عمدتاً یک شرکت نقشه برداری زمین نفت و گاز است که به غرب کانادا (BC، AB، SK، و MB) خدمات می دهد.  عموزاده های او دی جی و داستین کیدبی نیز مانند عمویش براد هبرت ، بیگودی هستند  .
پروالیه

Town and Municipality در 23x15px|border |alt=|link= اسلوونی
| Prevalje Občina Prevalje | Prevalje Občina Prevalje |
| --- | --- |
Town and Municipality: Town and Municipality
Location of the Municipality of Prevalje in Slovenia: Location of the Municipality of Prevalje in Slovenia
PrevaljeLocation of the Town of Prevalje in Slovenia: PrevaljeLocation of the Town of Prevalje in Slovenia
مختصات: ۴۶°۳۲′۴۸″ شمالی ۱۴°۵۸′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۵۴۶۶۷°شمالی ۱۴٫۹۸۰۰۰°شرقی﻿ / 46.54667; 14.98000: مختصات: ۴۶°۳۲′۴۸″ شمالی ۱۴°۵۸′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۵۴۶۶۷°شمالی ۱۴٫۹۸۰۰۰°شرقی﻿ / 46.54667; 14.98000
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۸٫۱ کیلومتر مربع (۲۲٫۴ مایل مربع)
جمعیت (2002): جمعیت (2002)
 • کل: ۶٬۶۴۳
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۳۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۰۲ (CEST)
پروالیه (به اسلوونیایی: Marija na jezeru) در اسلوونی با جمعیت ۶٬۶۴۳ نفر است.
فرانسیسکو گویا

| فرانسیسکو گویا | فرانسیسکو گویا |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Francisco José de Goya y Lucientes
زادهٔ: ۳۰ مارس ۱۷۴۶ فوئندتودوس (Fuendetodos)، ساراگوسا، بخش آراگون، اسپانیا
درگذشت: ۱۶ آوریل ۱۸۲۸ (۸۲ سال) بوردو، فرانسه
ملیت: اسپانیایی
آثار برجسته: سوم ماه مهٔ ۱۸۰۸، ماخای برهنه
جنبش: رئالیسم
فرانسیسکو خوزه گویا یا فرانسیسکو خوسه گویا (به اسپانیایی: Francisco José de Goya y Lucientes) اسپانیایی: [fɾanˈθisko xoˈse ðe ˈɣoʝa i luˈθjentes]‏ (زادهٔ ۳۰ مارس ۱۷۴۶ – درگذشتهٔ ۱۶ آوریل ۱۸۲۸) نقاش و چاپگر سبک رمانتیسیسم اسپانیایی بود. وی مهم‌ترین هنرمند اسپانیایی اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن نوزدهم به حساب می‌آید و در طول زندگی طولانی خود مفسر دوران خود بوده‌است.
از فرانسیسکو گویا به عنوان آخرین بازماندگان نسل استادان کهنه‌کارِ* اروپایی (لقبی که به نقاشان اروپاییِ پیش از قرن نوزدهم داده می‌شد) یاد می‌شود. او از پیشگامان دوران پیش از مدرنیسم است که فلسفهٔ ذهنی و تکنیک به کار رفته در آثارش، سال‌ها بعد مورد استفادهٔ نقاشان بزرگی چون ادوار مانه و پابلو پیکاسو قرار گرفت.
وی بعد از یک تب شدید، در سال ۱۷۹۲ کر شد و این باعث درون‌گرایی و کناره‌گیری او گردید. به‌دنبال سکته مغزی از ناحیه راست فلج شد و از رنج در اثر ضعف بینایی و عدم دسترسی کافی به مواد نقاشی در ۱۶ آوریل ۱۸۲۸ در سن ۸۲ سالگی در گذشت.
سرگذشت > اوایل زندگی

گویا در سال ۱۷۴۶ در فوئندتودوس (Fuendetodos)، ساراگوسا، بخش آراگون اسپانیا متولد شد. پدرش خوزه بِنتیو گویا فرانکو و مادرش گریسیا لوسینته سالوادور بود. دوران کودکیش را در فیونتدوس گذراند. پدرش از راه زرگری زندگی را می‌گذراند. در سال ۱۷۴۹ خانوادهٔ او خانه‌ای در شهر ساراگوسا خریدند و چند سال بعد به آنجا رفتند. گویا در اسکولاس پیاس به مدرسه می‌رفت. در این زمان دوست صمیمی او مارتین زاپاتر بود؛ مکالماتش با وی از سال ۱۷۷۰ تا ۱۷۹۰ م. منبع ارزشمندی برای پی بردن اوایل زندگی او در دورهٔ مادرید می‌باشد. در ۱۴ سالگی گویا نزد جوزف لوزن نقاش به کار آموزی مشغول شد. او به مادرید رفت وبا آنتون رافائل منگس که نقاش شناخته شده‌ای نزد خانوادهٔ سلطنتی بود هم کلاس شد. او با مخالفت جدی استاد خود مواجه شد و امتحاناتش ناامیدکننده بود. گویا ناامیدانه در سال‌های ۱۷۶۳ و ۱۷۶۶ درخواست ورود به آکادمی هنر کرد اما پذیرفته نشد.
بعد از آن به رم رفت جایی که جایزهٔ دوم مسابقات نقاشی که توسط شهر پارما پایه‌ریزی شده بود به دست آورد. بعد از آن سال به زاراگوسا بازگشت و قسمت‌هایی از گنبد باسیلیکای (به سپاس از نام خدا) نقاشی کرد. چرخه‌ای از نقاشی‌های فرسک در کلیسای چارت هاس آلودی و در سوبرا دیل پلس را از خود به نمایش گذاشت. او به نزد فرانسیسکو بایو سوبیاس رفت و نقاشی‌هایش به خاطر استفادهٔ ظریفانه از تونالیته به شهرت رسید.
او در ژوئیهٔ ۱۷۷۳ با خواهر بایو جوزفا که گویا او را پپا صدا می‌کرد ازدواج کرد. ارتباط بایو با آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا به گویا کمک کرد که به عنوان طراح قالی‌هایی که قرار بود توسط کارخانهٔ سلطنتی بافته شوند کار کند. در طول تنها ۵ سال نزدیک به ۴۲ الگو را طراحی کرد که بیش‌ترین آثار برای تزئین ویا پوشش قسمت‌های خالی دیوارهای ال اسکوریال و پالاسیو ریل دپاارادو اقامتگاه‌های تازه ساخت سلاطین اسپانیایی نزدیکی مادرید استفاده شد. همین باعث شد تا توجه پادشاهان اسپانیایی به استعداد او جلب شود و بعدها به دربار راه پیدا کند.
او هم چنین یک تابلوی قربانگاه کلیسای سن فرانسیسکو ال گرانده در مادرید را نقاشی کرد؛ که این منجر به عضویت آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا شد.
سرگذشت > اواسط زندگی

در سال ۱۷۸۶ گویا حقوق بگیر دربار چارلز سوم شد. بعد از مرگ چارلز سوم در سال ۱۷۸۸ و انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ در زمان سلطنت چارلز چهارم گویا به قلهٔ شهرت در خانوادهٔ سلطنتی رسید. در سال ۱۷۸۹ نقاش دربار چارلز چهارم شد و در سال ۱۷۹۹ به عنوان نقاش تراز اول با حقوق بالا (۵۰۰۰۰ رئال و ۵۰۰دوک) برای معلمی گماشته شد. او پادشاه و ملکه، خانوادهٔ سلطنتی و چهره‌های آن‌ها و هم چنین شاه زادهٔ صلح و خیلی از نجیب زدگان دیگر را نقاشی کرد. پرتره‌های او از حیث عدم خود ستایی در تصویر قابل توجه‌اند. در نقاشی چارلز چهارم و خانواده‌اش عدم سیاستمداری در تصویر قابل توجه‌است. چنین به نظر می‌رسد که در این تصویر لوییزا بسیار قدرتمند بوده زیرا که در مرکز سایر پرتره‌ها نقاشی شده‌است. در منتهی‌الیه سمت چپ تصویر چهرهٔ خود نقاش را می‌بینیم که نگاهش را به بیرون به بیننده دوخته و نقاشی پشت سر این خانواده لوت و دخترش را نشان می‌دهد که بار دیگر انعکاسی است این نکتهٔ مهم از فساد و تباهی.
گویا سفارش‌های بیشماری از جانب نجیب‌زادگان دریافت کرد. از بین سفارش دهندگان پدرو تلزگیرون نهمین دوک اوسانا و همسرش ماریا جوزفا پیمنتل دوازدهمین کنتس بنونته ماریا دل پیلاردسیلوا سیزدهمین بانوی آلبا و شوهرش جوزف ماریا آلوازدتولدو پانزدهمین دوک مدیناسیرونیا و ماریا آناد پونتجوس سادووال.
در زمانی بین اواخر سال‌های ۱۷۹۲ و اوایل ۱۷۹۳ یک بیماری جدی که ریشهٔ آن مشخص نیست گویا را ناشنوا کرد و پس از آن گویا گوشه‌گیر و درون‌گرا شد. در طول مدت درمان او به‌طور جدی شروع به کشیدن نقاشی‌های آزمایشی کرد. تجربه‌های او شامل نقاشی طراحی چاپ‌های اچینگ و آکواتینت بود؛ که در سال ۱۷۹۹ با نام کپریکو (کاپریس) منتشر شد که البته به موازات کارهای رسمی و پرتره‌ها و نقاشی‌های مذهبی انجام می‌شد.
در سال ۱۷۹۷ تا ۱۷۹۸ مجموعه‌ای از شش نقاشی کابینتی با موضوع جادوگری را به سفارش دوک‌ و دوشس اوسونا خلق کرد که به دون خوان و فرمانده معروف شدند.
سرگذشت > اواخر زندگی

جنگ تحمیلی به اسپانیا در سال ۱۸۰۸ گویا را با پادشاهی غیر مترقبهٔ جوزف بناپارت برادر ناپلئون بناپارت مواجه کرد. در این زمان او برای نجیب‌زادگان فرانسوی کار می‌کرد. اما با این حال در طول مدت جنگ بی‌طرف باقی‌ماند. بعد از احیای پادشاهی اسپانیا فردیناند هفتم در سال ۱۸۱۴ گویا هر محیط فرانسوی‌تبار را رد کرد و نپذیرفت.
وقتی همسرش در سال ۱۸۱۲ فوت کرد او در حال پردازش نقاشی‌هایی چون تسلیم شدن مملوک‌ها و سوم ماه مه بود و همچنین سری چاپ‌های فجایع جنگ.
فردیناند هفتم به اسپانیا بازگشت اما روابطش با گویا آن چنان صمیمی نبود. او پرتره‌های پادشاه را برای سازمان‌های مختلف نقاشی کرد اما نه برای خود او.
لئوکادیا ویس خدمتکار گویا که ۳۵ سال از او کوچکتر بود از خویشاوندان دور او بعد از مرگ همسرش با او زندگی و از او مراقبت می‌کرد. او در کوینتا دل سوردو (خانهٔ مرد نا شنوا) تا سال ۱۸۲۴ با دخترش روزاریو در کنار گویا بود. لئوکادیا از نظر چهره احتمالاً شبیه همسر اول گویا بوده. از آن جایی که در مورد یکی از نقاشی‌های شناخته شدهٔ گویا شک بر عنوان آن است که این لئوکادیاست یا جوزفا بایو.
چیزی بیشتر از مذاق آتشین این زن در دسترس نیست. او از خانوادهٔ گویکواکئیا بود که پسر گویا با آن‌ها وصلت کرد. اعتقاد بر این است که لئو کادیا دیدگاه‌های سیاسی داشت و از نشان دادن آن بیم نداشت که این مسئله در خانوادهٔ گویا چندان باب نبود. همچنین گفته می‌شود که لئوکادیا ازدواج موفقی نداشت. او با یک جواهر ساز ازدواج کرد و از او دو فرزند داشت و سومی روساریو را در سال ۱۸۱۴ وقتی ۲۶ ساله بود به دنیا آورد.
بر اساس شواهد به نظر می‌رسد این فرزند متعلق به گویا بوده. گمان می‌رود که رابطهٔ گویا و لئوکادیا بیشتر رمانتیک بوده و آن‌ها با احساسات به هم پیوند خورده بودند.
گویا از سال ۱۸۱۴ تا ۱۸۱۹ به چهره‌نگاری پرداخت. به جز محراب سانتایوستا و سانتا روفینا برای کلیسای کاتدرال سویل و همین‌طور مجموعه نقاشی‌های گاوبازی و چاپ‌های اچینگ مجموعهٔ هوسران‌ها.
در سال ۱۸۱۹ گویا با خرید خانه‌ای نزدیک رودخانهٔ مانزارس در حوالی مادرید گوشهٔ عزلت گرفت که به خانهٔ مرد نا شنوا معروف است. آن جا بود که گویا نقاشی‌های سیاه را با حالت‌های خشن و پس زمینه‌های غم بار آفرید که نمایان گر ترس هنرمند از جنون و دیوانگی و طرز فکر او نسبت به بشریت بود. بیشتر آن‌ها شامل ساتورن در حال بلعیدن یکی از فرزندان خود مستقیماً روی دیوار نقش شده‌اند. دیوارهای اتاق غذاخوری و نشیمن.
گویا امیدش را نسبت به رژیم آنتی لیبرال و تازه بازگشتهٔ اسپانیا و وضعیت اجتماعی از دست داد و در مه سال ۱۸۲۴ اسپانیا را ترک کرد و به بورداکس و سپس به پاریس رفت. او در سال ۱۸۲۶ به اسپانیا بازگشت اما دوباره به بورداکس رفت و در سال ۱۸۲۸ در اثر سکتهٔ مغزی در گذشت. او کاتولیک بود و در بورداک به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۱۹ بقایای جسدش به کلیسای رویال چپل در مادرید بازگردانیده شد.
لئوکادیا سهمی از وصیت‌نامهٔ گویا نبرد. خانم‌ها معمولاً در چنین مواقعی از قلم انداخته می‌شدند؛ ولی چنین به نظر می‌رسد که گویا نمی‌خواسته زیاد وقتش را صرف فکر کردن راجع به مردن یا بازبینی وصیت‌نامه اش کند. او به بسیاری از آن‌ها دوستان گویا نامه نوشت از این وضعیت شکایت کرد ولی بسیاری از آن‌ها دوستان مشترک خود او هم بودند که یا قبلاً فوت کرده بودند یا قبل از اینکه بتوانند پاسخی دهند از دنیا می‌رفتند. او ناچار در خانه‌ای اجاره‌ای مستقر شد و از راه فروش کپی‌های کاپریس زندگی می‌کرد.
سرگذشت > مرگ

گویا را در قلعهٔ خانوادهٔ موگوئیرو در آرامگاه کارتوزیان در بوردو کنار آرامگاه دوستش گوئیکو چه آ که سه سال پیش‌تر از دنیا رفته بود به خاک سپردند. دست چند نیکوکار آرامگاه او را با تندیس گچی کوچکی از مریم مقدس تزیین کرد ولی پس از چندی روی آن را خزه پوشانید. تا شصت سال در آنجا به فراموشی سپرده شد تا اینکه در نوزدهم نوامبر سال ۱۸۸۸ با حضور کنسول اسپانیا نبش قبر کردند. بقایای جسد گویا را به اسپانیا بردند و نخست در ۱۸۹۹ به سان ایسیدرو انتقال دادند؛ ولی در صدمین سال مرگش یعنی در سال ۱۹۲۸ آن را به سان آنتونیو د فلوریدا بردند و زیر گنبدی که صد و سی سال پیش از آن با اشتیاق و وسواس سقفش را نقاشی کرده بود به خاک سپردند.
سرگذشت > زندگی خصوصی

در اواخر سدهٔ نوزده مردانی چون ونسان ون گوگ یا پل گوگن پیدا شدند که از همه چیز دست کشیدند و قلب و روح خود را وقف نقاشی کردند ولی در سدهٔ هجدهم که زمان جوانی گویا بود نقاشی فقط یک شغل یا حرفه بود. درست مانند سردفتری یا بازرگانی؛ مثلاً ولاسکوئز با دختر استادش پاچکو ازدواج کرد. احتمالاً گویا قضیهٔ ولاسکوئز را شنیده بود ولی خود به چشم خویشتن می‌دید که راز موفقیت هنرمندان هم سن و سالش در این است که با خانواده‌ای از نقاشان وصلت می‌کنند.
اگر گویا را با دیه گو ولاسکز مقایسه کنیم می‌بینیم که ولاسکوئز در سن بیست سالگی با دختر خانواده‌ای مشهور ازدواج کرده بود. هنگامی‌که گویا به ساراگوسا بازگشت و نخستین سفارش‌های نقاشی جدی خود را به انجام رساند سی سال از عمرش می‌گذشت که با جوزفا بایو یا زوزفا خواهر و پرستار فرانسیسکو بایو اظهار عشق کرد. روشن است زوزفا شکی نداشت که گویا به خاطر اینکه به خانوادهٔ بایو درآید با او ازدواج کرده‌است و خود بایو خوب می‌دانست که اگر زوزفا خواهر او نبود گویا هرگز با او ازدواج نمی‌کرد.
اما همسرش زوزفا در سال‌های جنگ در ماه ژوئن ۱۸۱۲ از دنیا رفت. این مسئله آخرین حلقه‌ای را که با سال‌های جوانی اش مرتبط بود به حرکت درآورد و او را وادار کرد به خود فکر کند.
درست است که گویا به ویزه در مجموعهٔ کاپریس خود از دوشس آلبا انتقادات و خرده‌گیری‌هایی کرده‌است ولی با اینهمه مسلم است که گویا علی‌رغم حسادت‌ها و بد خلقی‌هایش به دوشس آلبا با چشمی فوق یک مشتری و حامی به او می‌نگریست. خرده‌گیری‌هایش ناشی از نام بزرگ او بود و احساسش در اثر زیبایی او تحریک می‌شد؛ ولی هم چنین او از اینکه می‌دید دوشس نموداری از جوانی بود و از دست رفتن جوانی با بی رحمی هر چه تمام تر با گذشت زمان او را می‌آزرد دچار شعفی توأم با تلخی و شیرینی می‌شد. وقار و بزرگی و خانمی و حالات دخترانه هر دو با هم در او وجود داشت و این درآمیختگی او را تنها زنی کرده بود که توانست برای این مرد حساس که عشقی بی‌ریا نسبت به همه چیز در دل داشت منبع الهام شود. به عمق پیوند او به دوشس می‌توان از روی رفتار او پس از ۲۸ ژوئیه ۱۸۰۲ یعنی روز غم‌انگیز مرگ دوشس پی برد. کارگاه خود را ترک گفت و بی هدف در خیابان‌ها به قدم زدن پرداخت و خود را در انزوای ناشی از ناشنوایی خویش فرو برد. این دلتنگی و ناامیدی دیگر برای همیشه در او باقی‌ماند.
زندگی کاری

این تغییر مسیر تاریکی و غم‌انگیزی روان او را منعکس می‌کند. فیزیکدانان و پزشکان مدرن بر این گمان اند که استفاده از پیگمنت‌های رنگ‌های نقاشی او را مسموم کرده و باعث نا شنوایی او شده‌است.
گویا خانواده‌های سلطنتی اسپانیا را نقاشی می‌کرد که شامل چارلز چهارم و فردیناند هفتم می‌شد.
گویا در اواخر زندگی گوشه‌گیر شد و نقا شی‌هایی ترسناک و نا مفهوم با موضوعاتی دیوانه وار و جنون‌آمیز و فانتزی آفرید؛ که حالت نقاشی‌های سیاه نقش خوبی را در این مورد بازی می‌کند.
موضوع کارهای او از جشن‌ها و سرورها یی که طرح روی آویزها بوده و کارتون‌ها گرفته تا صحنه‌های جنگ و پستی‌های انسانی.
زندگی کاری > مجموعه فجایع جنگ

در سال ۱۸۱۰ یعنی دو سال پس از ماجرای سوم ماه مه و در کشوری که هنوز توسط سربازان خارجی به ویرانی کشیده می‌شد گویا کار خود را روی نخستین سیاه قلم‌های مجموعهٔ فجایع جنگ آغاز کرد.
انسان به این فکر می‌افتد که رویداد سوم ماه مه سال ۱۸۰۸ موجب ضربه‌ای روانی بر گویا شده‌است و او را از سستی و رخوتی که پس از مرگ دوشس آلبا در سال ۱۸۰۲ بر او مسلط شده بود بیرون آورده‌است. در این که شوک یا ضربه‌ای او را به خود آورده باشد حرفی نیست ولی اثر آن در او کمی با تأخیر همراه بود.
زندگی کاری > سوم ماه مه

از میان تمام کارهای مربوط به دهشت جنگ که گویا ساخته‌است تابلوی سوم ماه مه ۱۸۰۸ از همه کاملتر و شاخص تر است. این تابلو تمام مفاهیم موجود در مجموعه فجایع جنگ در خود دارد.
آندره مالرو می‌نویسد: سوم ماه مه و بعضی از طرح‌های مجموعهٔ فجایع جنگ یادآور داستان‌های بزرگ داستایوسکی است.
در تابلوی تیر باران مدافعان مادرید به مرد سیه چرده کوچک اندامی که زانو زده‌است و دست‌هایش را به طرفین باز کرده‌است و در فضا خود را به شکل صلیب درآورده نگاه کنید. او همانند مشعلی فروزان بر تمام صحنهٔ تصویر که او را هدف قرار داده‌اند جسم بی جان به خاک افتادگان و سیمای کسانی را که در انتظار نوبت تیر باران شدن خود هستند با نور خود روشن کرده‌است. چشمانش هم چون دو حفرهٔ سیاه بر دهانهٔ تفنگ‌های جوخهٔ آتش خیره شده‌اند و هراسی ما فوق ترس حاکی از نامفهومی سر سخت و رام نشدنی سرنوشت در آن موج می‌زند و در پیرامون این شعله بی‌نام انسانی نوعی تاریکی حکمفرماست و این تاریکی به خاطر قربانی شدن یک انسان بر روی تپهٔ گولگوتا تمام دنیا را پوشانیده‌است.
بعضی نتیجه‌گیری کرده‌اند که گویا این تابلو را درست پیش از بازگشت فردنیاند هفتم ساخته‌است تا کفاره وضعیت دو پهلو و مشکوک خود را که در خلال جنگ آزادی‌بخش داشت داده باشد. حقیقت این است که اگر گویا قبلاً دویست یا سیصد کار را در همین زمینه‌ها در خلال چهار یا پنج سال جلوتر طراحی و نقاشی نمی‌کرد هرگز نمی‌توانست چنین تابلویی را بسازد. گذشته از این حقیقت باید گفت هیچ فرمی از کفاره دهی (البته اگر مسئله کفاره دهی در کار بوده باشد) نمی‌توانست تا این حد انسانیت را محکوم کند.