جنگ ضدهوایی
تاریخ > جنگ جهانی اول

در ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۵، نیروهای ارتش صربستان سه هواپیمای دشمن را در حال نزدیک شدن به کراگویواچ مشاهده کردند. سربازان با تفنگ‌های ساچمه ای و مسلسل به آنها شلیک کردند، اما نتوانستند از پرتاب ۴۵ بمب بر فراز شهر، حمله به تأسیسات نظامی، ایستگاه راه‌آهن و بسیاری از اهداف دیگر، عمدتاً غیرنظامی، در شهر جلوگیری کنند. در حین بمباران، رادوجه لیوتواک، سرباز، توپ خود را به سمت هواپیمای دشمن شلیک کرد و یکی از آنها را با موفقیت سرنگون کرد. در شهر سقوط کرد و هر دو خلبان بر اثر جراحات جان باختند. توپ مورد استفاده Ljutovac به عنوان یک توپ ضدهوایی طراحی نشده بود. این یک توپ ترکی کمی تغییر یافته بود که در طول جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲ تصرف شد. این اولین مورد در تاریخ ارتش بود که یک هواپیمای نظامی با آتش زمین به هوا سرنگون شد.
انگلیسی‌ها چند هفته قبل از شروع جنگ جهانی اول نیاز به قابلیت ضدهوایی را تشخیص دادند. در ۸ ژوئیه ۱۹۱۴، نیویورک تایمز گزارش داد که دولت بریتانیا تصمیم گرفته‌است «سواحل جزایر بریتانیا» را با یک سری برج، که هر کدام مجهز به دو اسلحه سریع شلیک با طراحی خاص هستند، پر کند، در حالی که «یک دایره کامل از برج‌ها» قرار بود در اطراف «تأسیسات دریایی» و «در نقاط آسیب‌پذیر دیگر» ساخته شوند. تا دسامبر ۱۹۱۴، ذخیره داوطلبان نیروی دریایی سلطنتی (RNVR) اسلحه‌های AA و نورافکن‌های مونتاژ شده از منابع مختلف در حدود ۹ بندر را در اختیار داشت. توپخانه پادگان سلطنتی (RGA) مسئولیت دفاع AA در میدان را با استفاده از بخش‌های موتوردار دو تفنگی به عهده گرفت. اولین آنها به‌طور رسمی در نوامبر ۱۹۱۴ تشکیل شدند. آنها در ابتدا از QF 1-pounder "pom-pom" (a 37) استفاده کردند نسخه میلی‌متری تفنگ ماکسیم).
همه ارتش‌ها به زودی اسلحه‌های AA را اغلب بر اساس قطعات میدانی کوچکتر خود، به ویژه ۷۵ فرانسوی، مستقر کردند. میلی‌متر و روسی ۷۶٫۲ میلی‌متر، معمولاً به سادگی بر روی نوعی خاکریز قرار می‌گیرد تا پوزه را به سمت آسمان هدایت کند. ارتش بریتانیا از ۱۳ پوندی استفاده کرد و به سرعت پایه‌های جدید مناسب برای استفاده AA تولید کرد، QF 6 13 pdr. cwt Mk III در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. در تمام طول جنگ در خدمت باقی ماند، اما اسلحه‌های 18 pdr برای گرفتن گلوله 13 pdr با یک فشنگ بزرگتر که 13-pr QF ۹ را تولید می‌کرد، قرار گرفتند.  cwt و اینها بسیار رضایت بخش تر بودند.  با این حال، به‌طور کلی، این راه حل‌های موردی تا حد زیادی بی فایده بودند. با تجربه اندک در این نقش، هیچ وسیله ای برای اندازه‌گیری هدف، برد، ارتفاع یا سرعت دشواری مشاهده ترکیدگی پوسته آنها نسبت به توپچی‌های هدف، ثابت نشد که نمی‌تواند فیوز خود را به درستی تنظیم کند و اکثر گلوله‌ها در زیر اهداف خود منفجر می‌شوند. استثنای این قاعده، اسلحه‌هایی بود که از بادکنک‌های لکه‌گیر محافظت می‌کردند، در این صورت می‌توان ارتفاع را با دقت از طول کابل نگهدارنده بالون اندازه‌گیری کرد.
اولین مسئله مهمات بود. قبل از جنگ مشخص شد که مهمات باید در هوا منفجر شود. هم از مواد منفجره قوی (HE) و هم ترکش استفاده شد، عمدتاً اولی. فیوزهای Airburst یا شعله‌ور (بر اساس یک فیوز در حال سوختن) یا مکانیکی (ساعت گرد) بودند. فیوزهای آتش زا برای استفاده ضدهوایی مناسب نبودند. طول فیوز بر اساس زمان پرواز تعیین شد، اما میزان سوختن باروت تحت تأثیر ارتفاع قرار گرفت. پوم پوم‌های بریتانیایی فقط مهمات ذوب شده تماسی داشتند. زپلین‌ها که بالون‌های پر از هیدروژن بودند، هدف گلوله‌های آتش‌زا بودند و بریتانیایی‌ها این بالون‌ها را با فیوزهای انفجاری هوا، هر دو پرتاب ترکش به سمت جلو «دیگ آتش‌زا» و پرتاب پایه جریان آتش‌زا معرفی کردند. بریتانیایی‌ها همچنین ردیاب‌هایی را برای استفاده در شب روی پوسته‌های خود نصب کردند. گلوله‌های دود نیز برای برخی از اسلحه‌های AA موجود بود، این انفجارها به عنوان اهداف در طول آموزش استفاده می‌شدند.
حملات هوایی آلمان به جزایر بریتانیا در سال ۱۹۱۵ افزایش یافت و تلاش‌های AA تا حدودی بی‌اثر تلقی شد، بنابراین یک کارشناس توپخانه نیروی دریایی سلطنتی، دریاسالار پرسی اسکات، برای بهبود، به‌ویژه دفاع یکپارچه AA برای لندن منصوب شد. پدافند هوایی با اسلحه‌های RNVR AA بیشتر، ۷۵ گسترش یافت میلی‌متر و ۳ اینچ، پوم پوم‌ها بی اثر هستند. نیروی دریایی ۳ اینچی نیز توسط ارتش به کار گرفته شد، QF ۳ اینچی 20 cwt (۷۶ میلی‌متر)، یک نصب میدانی جدید در سال ۱۹۱۶ معرفی شد. از آنجایی که بیشتر حملات در شب بود، نورافکن‌ها به زودی مورد استفاده قرار گرفتند و روش‌های صوتی تشخیص و مکان‌یابی توسعه یافت. تا دسامبر ۱۹۱۶، ۱۸۳ بخش AA در دفاع از بریتانیا (بیشتر با ۳ اینچ)، ۷۴ با BEF در فرانسه و ۱۰ بخش در خاورمیانه وجود داشت.
توپخانه AA تجارت دشواری بود. مشکل هدف‌گیری موفقیت‌آمیز یک پوسته برای ترکیدن در نزدیکی موقعیت هدف در آینده بود، با عوامل مختلفی که بر مسیر پیش‌بینی شده پوسته‌ها تأثیر می‌گذاشتند. به این حالت، تفنگ انحرافی می‌گفتند، که در آن زوایای «خاموش» برای برد و ارتفاع بر روی دوربین تنظیم می‌شد و با حرکت هدف به‌روزرسانی می‌شد. در این روش زمانی که دید روی هدف قرار می‌گرفت، لوله به سمت موقعیت آینده هدف نشانه می‌رفت. محدوده و ارتفاع هدف طول فیوز را تعیین می‌کند. با بهبود عملکرد هواپیما، مشکلات افزایش یافت.
بریتانیایی‌ها ابتدا با اندازه‌گیری برد سر و کار داشتند، زمانی که متوجه شدند برد کلید ایجاد یک تنظیم بهتر فیوز است. این منجر به Height/Range Finder (HRF) شد که اولین مدل Barr & Stroud UB2 بود، یک مسافت‌یاب تصادفی نوری ۲ متری که روی سه‌پایه نصب شده بود. فاصله تا هدف و زاویه ارتفاع را اندازه‌گیری می‌کرد که با هم ارتفاع هواپیما را نشان می‌داد. اینها ابزارهای پیچیده‌ای بودند و روش‌های مختلف دیگری نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. HRF به زودی با نشانگر ارتفاع/فیوز (HFI) ملحق شد، این نشانگر با زوایای ارتفاع و خطوط ارتفاع که با منحنی‌های طول فیوز پوشانده شده بودند، مشخص شد، با استفاده از ارتفاع گزارش شده توسط اپراتور HRF، طول فیوز لازم قابل خواندن بود.
با این حال، مشکل تنظیمات انحراف - «هدف خاموش» - مستلزم دانستن میزان تغییر در موقعیت هدف بود. هم فرانسه و هم بریتانیا دستگاه‌های تاکی متری را برای ردیابی اهداف و تولید زوایای انحراف عمودی و افقی معرفی کردند. سیستم Brocq فرانسوی الکتریکی بود. اپراتور وارد محدوده هدف شده و اسلحه‌ها را نمایش می‌دهد. با ۷۵ آنها استفاده شد میلی‌متر کارگردان بریتانیایی اسلحه ویلسون-دالبی از یک جفت ردیاب و سرعت‌سنجی مکانیکی استفاده کرد. اپراتور طول فیوز را وارد کرد و زوایای انحراف از ابزار خوانده شد.
با شروع جنگ جهانی اول، سال ۷۷ میلی‌متر به سلاح استاندارد آلمانی تبدیل شده بود و روی یک تراورس بزرگ که به راحتی می‌توان آن را روی یک واگن حمل کرد، سوار شد. کروپ ۷۵ اسلحه‌های میلی‌متری با یک سیستم دید نوری عرضه شدند که قابلیت‌های آنها را بهبود بخشید. ارتش آلمان همچنین یک توپ گردان اقتباس کرد که برای پروازهای متفقین به عنوان " پیاز شعله ور " از پوسته‌های در حال پرواز شناخته شد. این تفنگ دارای پنج لوله بود که به سرعت یک سری ۳۷ تایی را پرتاب کرد گلوله‌های توپخانه میلی‌متری[نیازمند منبع]
با شروع استفاده از هواپیماها علیه اهداف زمینی در میدان نبرد، اسلحه‌های AA نمی‌توانستند با سرعت کافی از اهداف نزدیک عبور کنند و از آنجایی که نسبتاً کم بودند، همیشه در مکان مناسب قرار نداشتند (و اغلب در میان سربازان دیگر محبوبیت نداشتند)، بنابراین تغییر کردند. موقعیت‌های مکرر به زودی نیروها سلاح‌های مختلفی را که بر پایه مسلسل نصب شده بودند، اضافه کردند. این سلاح‌های کوتاه‌برد مرگبارتر بودند و گمان می‌رود که «بارون سرخ» توسط یک مسلسل ضدهوایی ویکرز سرنگون شده باشد. هنگامی که جنگ به پایان رسید، واضح بود که افزایش قابلیت‌های هواپیماها به ابزارهای بهتری برای دستیابی به اهداف و هدف‌گیری آنها نیاز دارد. با این وجود، الگویی تعیین شده بود: جنگ ضدهوایی از سلاح‌های سنگین برای حمله به اهداف در ارتفاع بالا و سلاح‌های سبک‌تر برای استفاده در هنگام رسیدن هواپیما به ارتفاعات پایین‌تر استفاده می‌کرد.