stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قلعه پیونگ‌یانگ
ساختمان‌ها > کاخ اولمیلته

اولمیلته یک کاخ است که در اواسط قرن ششم به عنوان قطب شمالی کاخ داخلی گوگوریو در قلعه پیونگ‌یانگ، واقع در زیر قله اولمیلبونگ در کوه گئومسوسان در جانگ‌گو، پیونگ‌یانگ ساخته شده است.  با نگاهی به ریشه نام «اولمیلده»، داستانی وجود دارد که مدت ها پیش، «اولمیل یوجونگ» پس از عاشق شدن به مناظر شگفت انگیز از آسمان برای بازی در این مکان سقوط کرد و ژنرال اولمیل یوجونگ، و پسرش ژنرال اولجی موندوک برای محافظت از این مکان جنگید. ظاهر کنونی در چهلمین سال سلطنت پادشاه سوکجونگ (۱۷۱۴) در زمان پادشاهی چوسان، زمانی که خاکریز تعمیر شد، بازسازی شد. این مکان به عنوان مکانی که گانگجو‌ریونگ، فعال کارگری در سال ۱۹۳۱ در ارتفاع بالا دست به تحصن زد، معروف است و اخیراً در سال ۱۹۶۰ بازسازی شده است.
با نگاهی به سازه، بر روی خاکریزی به ارتفاع ۱۱ متر ساخته شده و دارای سقف شیروانی یک طبقه با ۳ اتاق (۷٫۴۶ متر) در جلو و ۲ اتاق (۵٫۲۹ متر) در طرفین است. این ستون برای محافظت در برابر باد و باران با نگه داشتن یک ستون سنگی مربعی به ارتفاع ۱ متر در پایین و سپس ساختن یک ستون آویز در بالای آن ساخته شده است. چشم‌انداز ها به قدری زیبا است که «بازی بهاری در اولمیلته» به عنوان یکی از «هشت منظره منظره از پیونگ‌یانگ» انتخاب شده است.
ساختمان‌ها > دروازه چیلسونگ

دروازه چیلسونگ یکی از دروازه های دژ پیونگ‌یانگ سونگ است و در گیونگساندونگ، ناحیه جانگ‌گو، شهر پیونگ‌یانگ واقع شده است. این دروازه اولین بار در اواسط قرن ششم در دروازه شمالی نیسونگ، دژ پیونگ‌یانگ گوگوریو ساخته شد و در زمان پادشاهی چوسان در سال ۱۷۱۲ پس از میلاد بازسازی شد. این نام به معنای دروازه شمالی از دب اکبر واقع در قسمت شمالی آسمان گرفته شده است. برج دروازه این دروازه دژ یک ساختمان یک طبقه است که دارای ۳ اتاق در جلو به طول ۷٫۳۸ متر و ۲ اتاق در طرفین به طول ۴٫۳۶ متر است. برج دروازه دارای ستون های آویزان بود که در همه جهات می چرخیدند، و مرکز جلو کمی عریض تر شد تا از جاده دروازه رنگین‌کمان جلوگیری شود. هیچ سوراخی وجود نداشت و کولئوپتیل های زیبایی در زیر تیرها قرار داشتند.
فضای داخلی ساختمان خنک با سقف طاقدار است و کف محفظه میانی با کف پوش پوشانده شده است.  برج دروازه با کاشی های سندان رنگارنگ تزئین شده بود تا ظرافت ساختمان را افزایش دهد. سقف از نوع مفصلی تک لبه ای است. این بنا برای ساختن دژی در کنار دروازه دژ طراحی شده بود تا بتواند حمله‌ای متمرکز به دشمنانی که به سمت قلعه می آیند انجام دهد.
ساختمان‌ها > دروازه هیونمو

دروازه هیونمو در گیونسانگدونگ، جانگ‌گو ناحیه، شهر پیونگ‌یانگ واقع شده است. این برج برای اولین بار به عنوان دروازه شمالی بوکسونگ در طول ساخت دژ پیونگ‌یانگ، پایتخت سلطنتی گوگوریو در اواسط قرن ششم ساخته شد و چندین بار بازسازی شد. نام دروازه هیونمو از «هیونمو» گرفته شده است که خدای دفاع شمالی در میان چهار خدا محسوب می شود. این دروازه که بین قله مورانبونگ و اولمیلته قرار دارد، همچنین به عنوان دروازه ای برای دفاع شمالی از دژ پیونگ‌یانگ عمل می‌کند.
بیرون دروازه، دیوارهای اونگسونگ در سمت چپ و راست ساخته شد تا ورودی دروازه را باریک کند، و برج دروازه ۷٫۰۵ متر طول با ۳ اتاق در جلو و ۳٫۱ متر در کنار به سبک شیروانی تک لبه دارد. داخل ساختمان با سقف بشکه ای ساخته شده بود و از همه طرف باز بود و با دانچونگ سندان پوشانده شد تا به خوبی با مناظر طبیعی اطراف ترکیب شود. اگرچه مقیاس بزرگ نیست، اما فرمت دروازه گوگوریو را به خوبی حفظ می کند.
ساختمان‌ها > تپه مورانبونگ

مورانبونگ تپه‌ای کوچک در ناحیه مورانبونگ، شمال مرکز پیونگ‌یانگ، کره شمالی است و در بالای آن چوی‌سونگ‌دای قرار دارد. گفته می شود که آن را مورانبونگ می نامیدند زیرا ظاهر کلی آن شبیه گل است. مناطق اطراف در مجموع کوه گومسوسان نامیده می شوند. از شرق با رودخانه ته‌دونگ هم مرز است و در جنوب، شمال و غرب دره هایی وجود دارد. حتی در پیونگ‌یانگ، مناظر عالی است و به آن یکی از هشت منظره چوسان یا هشت منظره منظره پیونگ‌یانگ می گویند.
از دوره گوگوریو، این دژ محافظت از شمالی ترین قسمت دژ پیونگ‌یانگ بوده است و دیوارها و غرفه های آن هنوز باقی مانده است. در طول تهاجم ژاپنی‌ها به کره، کاخ و معبد توسط ارتش ژاپن ویران شد. قلعه موراندای در طول جنگ اول چین و ژاپن توسط دودمان چینگ دفاع شد و از ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ به محل نبرد شدید علیه ارتش ژاپن تبدیل شد. هنگامی که این دژ سقوط کرد، دژ پیونگ‌یانگ سقوط کرد.
تاریخ > گوگوریو

پس از انتقال پایتخت از گونگنه‌سونگ به پیونگ‌یانگ سونگ، تا زمان سقوط گوگوریو به پایتخت گوگوریو تبدیل شد.
در سال ۵۵۲، در زمان پادشاهی یانگ‌وون، تغییر مکان پایتخت تصمیم‌گیری شد و انتخاب محل ساخت و ساز و طرح ساخت و ساز آغاز شد. ساخت قلعه داخلی در سال ۵۶۶ آغاز شد، پایتخت در سال ۵۸۶ تغییر مکان داد، ساخت دیوارهای میانی و بیرونی در سال ۵۸۹ آغاز شد و سرانجام در سال ۵۹۳ به پایان رسید.
چهار پادشاه بزرگ، از جمله پادشاه پیونگ‌وون، پادشاه یونگ‌یانگ، پادشاه یونگ‌نیو و شاه بوجانگ در اینجا بر تخت نشستند و افسانه اوندال، افسانه ژنرال اوندال و دخترش پرنسس پیونگ‌گانگ ایجاد شد، جنگ‌های بین‌المللی مانند جنگ گوسو و جنگ گودانگ آغاز شد و یون گه سومون بنیانگذار جناح جوهوا شد. در عوض شورش ماکیجی که ۱۸۰ نفر و پادشاه یونگ‌نیو را کشت و پادشاه بوجانگ را بر تخت سلطنت نشاند، با ایجاد حکومت قبیله یون متشکل از سه نفر دنبال شد. یون گه سومون، «یون نامسنگ» و «یون نامگون». علاوه بر این، درگیری سیاسی بین ارباب دژ آنشی و یون گه سومون رخ داد.
زمان انتقال پایتخت به پیونگ‌یانگ زمانی بود که دستاوردهای فعالیت‌های فتح انباشته شده در دوران پادشاهی گوانگ‌گه‌تو بزرگ و شاه جانگسو و سیستم متمرکز توسعه یافته در دوران پادشاهی گگوگچون و سوسوریم تکمیل شد و بر این اساس ۱۰۰٫۰۰۰ تا ۱۵۰٫۰۰۰ سرباز در جنگ علیه سلسله‌های متحد چین مانند سویی و تانگ مستقر شدند که با بسیج توانستند پیروز شوند و این نقطه ای بود که قدرت ملی کامل‌ترین بود. با این حال، بر سر ورود شاهزاده به چانگ‌آن، دولت به دو بخش تقسیم شد و شورش مکجی رخ داد که در آن جناح ضد تانگ، جناح طرفدار تانگ را قتل‌عام کرد و اوضاع سیاسی را بیش از هر زمان دیگری آشفته کرد. در پایان، اختلافات داخلی بین برادران درگرفت و شینسونگ خائن، نابودی گوگوریو را تسریع کرد.
تاریخ > گوریو

بر اساس هویت گوریو به عنوان جانشین گوگوریو، آن را سوگیونگ می‌نامیدند و به عنوان یک دژ شهر مرزی عمل می‌کرد. این به قدری مهم بود که این بحث مطرح شد که سوگیونگ باید در جریان شورش میوچونگ به پایتخت منتقل شود.
تاریخ > چوسان

این دژ به عنوان یک دژ در منطقه مرکزی منطقه استان پیونگان خدمت می‌کرد. در طول تهاجم ژاپنی‌ها به کره، چندین نبرد پراکنده در دژ پیونگ‌یانگ بین نیروهای چوسان، ژاپنی‌ها و دودمان مینگ رخ داد. همان‌طور که در نبرد پیونگ‌یانگ مشاهده شد، نبردهای شدیدی از دور اول تا چهارم روی داد. در پایان پادشاهی چوسان، نبرد پیونگ‌یانگ (۱۸۹۴ م.) رخ داد و دودمان چینگ و امپراتوری ژاپن در اینجا جنگیدند.
تاریخ > اشغال ژاپن

امپراتوری ژاپن که به چوسان حمله کرد، دیوارهای دژ پیونگ‌یانگ را ویران کرد.
تاریخ > کره شمالی

نبرد پیونگ‌یانگ (۱۹۵۰ میلادی) در جنگ کره رخ داد. از آنجایی که دارایی‌های فرهنگی دوران گوگوریو و گوریو نسبت به کره جنوبی بیشتر است، از دروازه باتون، دروازه ته‌دونگ، اولمیته و مورانگبونپیگ دژ پیونگ‌یانگ به عنوان دارایی‌های فرهنگی استفاده می‌شود. اولین گنجینه ملی کره شمالی دژ پیونگ‌یانگ است.
دروازه پوتونگ، قلعه پیونگ‌یانگ
دروازه ته‌دونگ، قلعه پیونگ‌یانگ
کاخ اولمیلته، قلعه پیونگ‌یانگ
نمایی از مورانبونگ و رودخانه ته‌دونگ که از اولمیلته دیده می شود.
دروازه چیلسونگ، قلعه پیونگ‌یانگ (۱۹۰۸ میلادی)
دروازه چیلسونگ، قلعه پیونگ‌یانگ (۱۹۰۰ میلادی)
یادبود اشغال دروازه هیونمو در طول جنگ اول چین و ژاپن
منطقه مورانبونگ (۱۹۴۹ م. ) در بالا چوی سونگ‌ته قرار دارد و در زیر آن می توانید معبد یونگ میونگسا، بوپیوکنو و پل بیوکگیو را ببینید.
نمایی مورانبونگ و رودخانه ته‌دونگ که از اولمیلته دیده می شود
محوطه حصار عمرانی

| محوطه حصار عمرانی | محوطه حصار عمرانی |
| --- | --- |
نام: محوطه حصار عمرانی
کشور: ایران
استان: استان خراسان رضوی
شهرستان: شهرستان گناباد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: محوطه باستانی
دیرینگی: دورهٔ پیشاتاریخ
دورهٔ ساخت اثر: دورهٔ پیشاتاریخ
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۹۰۵۰
تاریخ ثبت ملی: ۱۳ بهمن ۱۳۸۸
محوطه حصار عمرانی مربوط به دورهٔ پیشاتاریخ است و در شهرستان گناباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳ بهمن ۱۳۸۸ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ماهی بلندباله

| ماهی بلندباله محدودهٔ زمانی: پلیوستیسن تا امروز | ماهی بلندباله محدودهٔ زمانی: پلیوستیسن تا امروز |
| --- | --- |
بلندباله قطبی (T. arcticus arcticus): بلندباله قطبی (T. arcticus arcticus)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرتوبالگان
راسته:: آزادماهی‌شکلان
تیره:: آزادماهیان
زیرخانواده:: بلندبالگان
سرده:: ماهی بلندباله لینک، ۱۷۹۰
گونه‌ها: گونه‌ها
 (متن را ببینید):  (متن را ببینید)
پرش یک بلندباله قطبی برای گرفتن یک طعمهٔ ماهیگیری.
ماهی بلندباله (Thymallus) نام سرده‌ای از ماهیان آب شیرین از خانواده آزادماهیان (Salmonidae) و زیرخانوادهٔ بلندبالگان (Thymallinae) است.
مشخصات

بهترین نشانه و ویژگی این ماهی، بلندی باله پشتی به‌ویژه در ماهی نر است. سر کوچک و پوزه نوک تیز است به علاوه پوزه و فک بالائی از فک پایین بزرگترند. شکاف دهانی کوچک و تا قسمت جلوی چشم ادامه دارد. از بدن این ماهی، بوئی مانند تیامین استشمام می‌شود و نام علمی آن نیز با نام تیامین مربوط است.
طول بدن ماهی بلند باله سه ساله تقریباً ۳۰ سانتی متر است و وزن آن به ۲۵۰ گرم می‌رسد. این ماهیان به‌ندرت به طول بیش از ۵۰ سانتی متر می‌رسند. حدود تقریبی سن و وزن در آن‌ها برابر ۷-۱۴ سال و ۱ کیلو گرم می‌باشد. نهایت طول این ماهیان ۶۰ سانتی متر است که در این هنگام به حداکثر وزن خود بین ۲-۳ کیلو گرم می‌رسند.
زیست‌شناسی

ماهی بلندباله در آبهایی که دارای اکسیژن محلول فراوانند و زلال و سردند زندگی می‌کند. این ماهی به صورت دسته‌هایی در رودخانه و دریا زندگی می‌کند و در سطح آب به شکار می‌پردازد. ماهی بلند باله در دریاچه‌های کشورهای روسیه، سوئد، نروژ، انتشار دارد و حتی در سواحل سوئد و فنلاند نیز که آب لب شور دارند دیده می‌شوند.
زمان تخم‌ریزی آن‌ها بین ماه‌های اسفند تا اردیبهشت است. در این هنگام رنگ بدن هر دو جنس تغییر می‌کند. باله پشتی به رنگ بنفش متمایل به قرمز با نوارهای سبزرنگ در می‌آید و رنگ سایر نقاط بدن تیره می‌شود. تخم‌ریزی در محل کم‌عمق که دارای بستر شنی است انجام می‌گیرد.
این ماهیان برای تخم ریزی مهاجرتی به معنای واقعی انجام نمی‌دهند. ماهیانی که در دریا زندگی می‌کنند یا در سواحل در نقاط معینی تخم‌ریزی می‌کنند یا با طی مسافت کوتاهی وارد رودخانه شده و در آنجا به این عمل مبادرت می‌ورزند. برای تخم ریزی، ماهی ماده یک گودال کوچک حفر می‌کند، ابتدا جنس ماده در داخل گودال تخم ریزی می‌کند و سپس جنس نر بر روی آن اسپرم‌ریزی می‌کند.
و پس از انجام این عملیات معمولاً هر دو جنس گودال مربوط را با شن پر می‌کنند. تعداد تخم‌ها ۳-۶ هزار عدد است. قطر تخم‌ها ۳-۴ میلی‌متر و دوره انکوباسیون آن‌ها تقریباً ۲-۴ هفته می‌باشد لاروها پس از خروج از تخم در میان سنگ‌ها پنهان می‌شوند.
ارزش اقتصادی

ماهیان بلند باله اگر چه دارای گوشت لذیذی هستند ولی از نظر اقتصادی و شیلاتی اهمیت چندانی ندارند. و بیشتر صید ورزشی مناسب هستند
فاطمه شمس

| فاطمه شمس | فاطمه شمس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ تیر ۱۳۶۲ ‏(۴۱ سال) مشهد
محل تحصیل: دانشگاه پنسیلوانیا
پیشه(ها): شاعر، نویسنده، پژوهشگر ادبیات
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۰- اکنون
کارفرما(ها): دانشیار ادبیات فارسی، زبان‌ها و تمدن‌های خاور نزدیک در دانشگاه پنسیلوانیا
شناخته‌شده برای: اشعار، نقد و پژوهش ادبیات، ترجمه شعر
آثار برجسته: کتاب «۸۸»، «نوشتن در مه»، «در را که شکستند»، «یک انقلاب مقفّا: شعر و ایدئولوژی در دوره جمهوری اسلامی»
همسر(ها): محمدرضا جلایی‌پور(طلاق گرفته)، برندن برسیک (۲۰۲۰-اکنون)
جوایز: بنیاد شعر ژاله اصفهانی، کتاب سال لطیفه یارشاطر، مجله شعر بین‌الملل آمریکا
وبگاه: دانشگاه پنسیلوانیا
فاطمه شمس اسماعیلی شاعر، نویسنده، پژوهشگر ادبیات و در حال حاضر دانشیار ادبیات فارسی، زبان‌ها و تمدن‌های خاور نزدیک در دانشگاه پنسیلوانیا است. او پیش از این به مدت سه سال در دانشگاه آکسفورد به عنوان مدرس زبان و ادبیات کلاسیک و معاصر فارسی کار کرده است.
اشعار او تا کنون به زبان‌های انگلیسی و آلمانی و کردی ترجمه شده‌اند. تبعید، مهاجرت، سیاست، جنگ، روابط انسانی، جنسیت و تابوهای اجتماعی سیاسی از مهم‌ترین مضمون‌های اشعار او بوده‌اند. وی در سال ۲۰۱۳ جایزه شعر بنیاد ژاله اصفهانی در لندن را گرفت. اولین مجموعه شعرهای او شامل عاشقانه‌های سیاسی ادبی و غزل‌های سیاسی- اجتماعی در سال ۱۳۹۲ در کتابی با نام «۸۸» از سوی انتشارات گردون در برلین منتشر شده است. او آثار دیگری از جمله «نوشتن در مه»، مجموعه دو زبانه «در را که شکستند» با ترجمه شاعر و پژوهشگر ادبیات، دیک دیویس، و همین‌طور کتاب «یک انقلاب مقفّا: شعر و ایدئولوژی در شعر جمهوری اسلامی» را توسط انتشارات آکسفورد منتشر کرده است.
پیشینه

شمس در تیر ۱۳۶۲ در مشهد به دنیا آمد. او دوران دبیرستان خود را در دبیرستان فرهنگ مشهد گذراند و در سال ۱۳۸۰ برای تحصیل در رشته ادبیات به دانشگاه تهران رفت ولی بعد از یک سال به رشته جامعه‌شناسی تغییر رشته داد و در سال ۱۳۸۴ در همین رشته فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۳۸۵، برای ادامه تحصیل در رشته تاریخ تمدن‌های مسلمان به انگلستان رفت و در سال ۱۳۸۷ از مؤسسه مطالعات اسماعیلی دانشگاه آقاخان مدرک کارشناسی ارشد گرفت. در سال ۱۳۸۸ برای دریافت دکترای ادبیات فارسی در دانشگاه آکسفورد پذیرفته شد و در سال ۱۳۹۳ دکترای خود را از دانشگاه آکسفورد تحت نظارت ادموند هرزیگ و هما کاتوزیان با موضوع پایان‌نامه «صداهای رسمی انقلاب: یک تاریخچه شعر اجتماعی جمهوری اسلامی» گرفت. او هم‌اکنون دانشیار ادبیات فارسی در دانشگاه پنسیلوانیای آمریکا است؛ و پیش از این در دانشگاه سواس لندن و دانشگاه آکسفورد نیز به تدریس ادبیات مدرن و کلاسیک فارسی و نیز زبان فارسی و تکنیک‌های ترجمه پرداخته است.
فاطمه شمس در حوزه تاریخ اجتماعی ادبیات معاصر و رابطه شعر و سیاست پژوهش می‌کند و برخی از نوشته‌های او با موضوع شعر و قدرت در جامعه ایران در منابع دانشگاهی منتشر شده است. او همچنین اشعار شاعران معاصر ایران و افغانستان را به زبان انگلیسی ترجمه کرده است.
فاطمه شمس نوشتن را از نوجوانی و در روزنامه خراسان شروع کرد. از سال ۱۳۸۱ وبلاگ «پرده ناتمام» را در حوزه شعر نوشت. این وبلاگ بعد از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ فیلتر شد و از دسترس خارج شد. او از سال ۱۳۸۹ تا کنون در سایت «نیم‌دایره» نوشتن را ادامه داده است که این وبلاگ نیز در ایران فیلتر است.
شمس عضو هیئت دبیران ژورنال بین‌المللی ادبیات فارسی، دایرةالمعارف ایرانیکا، بنیاد ایران‌شناسی، و انجمن قلم آمریکا است.
زندگی ادبی

فاطمه شمس از چهارده سالگی سرودن شعر را با شرکت در انجمن‌های شعر مشهد آغاز کرد. اولین اشعار او در روزنامه‌های محلی مشهد به چاپ رسید. در پانزده سالگی مدال نقره المپیاد ادبیات کشوری را به دست آورد و بعد از شرکت در کنکور سراسری برای ادامه تحصیل در رشته ادبیات فارسی دانشگاه تهران راهی پایتخت شد. او بعد از یک‌سال به رشته جامعه‌شناسی تغییر رشته داد و از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. شمس برای ادامه تحصیل به لندن و سپس آکفسورد رفت و تز دکترایش را با تمرکز بر شعر بعد از انقلاب و ایدئولوژی حکومتی تمام کرد. کتاب اول دانشگاهی او با عنوان «یک انقلاب مقفّا: شعر و ایدئولوژی در دوره جمهوری اسلامی» توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شده است.
زندگی سیاسی

فاطمه شمس، در سال ۱۳۸۱ به عضویت کمیته مرکزی انجمن اسلامی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران درآمد و به عنوان نماینده فرهنگی انجمن مشغول به فعالیت شد. در سال ۱۳۸۲ و در پی دستگیری‌های گسترده دانشجویان فعال، حکم بازداشت او به همراه سه تن دیگر از اعضای انجمن اسلامی از سوی قرارگاه ثارالله صادر شد. در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۸، یکی از اعضای کمیته مرکزی ستاد جوانان حامی خاتمی و موسوی بود. در سال‌های ۱۳۸۹ و ۱۳۹۰، برخی از اعضای خانواده او به عنوان گروگان و به شرط بازگشت او به کشور بازداشت و سپس آزاد شدند.
شمس، همسر سابق محمدرضا جلایی‌پور است. در سال ۱۳۸۸ محمدرضا جلایی‌پور پس از ورود آن دو به ایران بازداشت شد. شمس و جلایی‌پور از اعضای کمپین پویش سوم و از حامیان میر حسین موسوی بودند. شمس پس از جدایی به یکی از منتقدان جدّی جریان اصلاح‌طلبی تبدیل شد.
بی‌بی‌سی وی را «مفسر برجسته ایران» نامیده است.
پس از کشته شدن مهسا امینی، فاطمه شمس با رسانه‌های شناخته‌شده بسیاری از جمله مجله نیویورکر، برنامه نیوزنایت بی‌بی‌سی، واشینگتن‌پست، کریستین امان‌پور، تلویزیون بین‌المللی فرانسه،رسانه‌های آلمان، و نیویورک تایمز دربارهٔ وضعیت حجاب و زنان در ایران گفتگو کرد.
نقد آثار

اشعار شمس در نشریات ادبی چون en:Poetry Foundation به چاپ رسیده است. شاعر و منتقد ادبی افغان، رضا محمدی در بی‌بی‌سی کتاب "۸۸" شمس را کتابی خواندنی دانسته است. مجله ادبی Modern Poetry in Translation در نقدی مجموعه شعر وقتی در را شکستند شمس نوشته است این مجموعه نمادی از سیر احساسی است که بسیاری در تبعید دچار آن می‌شوند و تأثیر فروغ فرخزاد بر او را ملموس می‌داند. تورج دریایی نکته جالب در شعر شمس را توجه به او زمان دانسته و به اعتقاد او شعر شمس بیانگر حس ایرانیانی است که این کشور را ترک کرده‌اند و حرف آنان را بیان می‌کند. پی بی اس اشعار شمس را مرتبط کنندهٔ فضای شخصی و سیاسی و ترکیب کنندهٔ بازتاب شخصی با مسایل معاصر سیاسی از طریق قالب‌های سنتی شعر فارسی دانسته است.
جوایز

۱۳۷۸- مدال نقره المپیاد ادبی کشوری سال ۱۳۷۹.
۲۰۱۳- نفر اول پنجمین دوره مسابقه شعر بنیاد ژاله اصفهانی
۲۰۱۶ - جایزه کتاب سال لطیفه یارشاطر، بنیاد ایران‌شناسی آمریکا.
۲۰۲۳- جایزه مجله شعر بین‌الملل آمریکا برای مجموعه شعر «برلین»
نوشته‌ها

۸۸. اچ اند اس مدیا. ۲۰۱۳. شابک ۹۷۸-۱۷۸۰۸۳۲۷۴۶.
نوشتن در مه. اچ اند اس مدیا. ۲۰۱۵. شابک ۹۷۸-۱۷۸۰۸۳۵۱۱۲.
A Revolution in Rhyme: Poetic Co-option Under the Islamic Republic. Oxford University Press, United Kingdom,2023
آچمز

برای مجموعه تلویزیونی ایرانی با این نام، آچمز (مجموعه تلویزیونی) را ببینید.
آچمز یا پین (به انگلیسی: Pin) وضعیتی در بازی شطرنج است که در آن یکی از مهره‌ها که «مهرهٔ آچمز» نامیده می‌شود وادار است برای دفاع از یک مهره یا خانهٔ ارزشمند در جای خود میخکوب شود. آچمز کردن فنی مؤثر برای ایجاد محدودیت در توانایی جابجایی سوارهای حریف است. در آچمز یک مهره دچار درماندگی شده و نمی تواند از خط حمله مهره مهاجم خارج شود، زیرا مهره ارزشمندتری در معرض حمله طرف مقابل قرار میگیرد.
آچمز عبارتی است ترکی به معنی «باز نمی‌شود» یا به‌طور ساده‌تر «مسدود» یا «میخکوب».
انواع

انواع آچمز
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | a | b | c | d | e | f | g | h |  |
| 8 |  |  |  |  |  |  |  |  | 8 |
| 7 |  |  |  |  |  |  |  |  | 7 |
| 6 |  |  |  |  |  |  |  |  | 6 |
| 5 |  |  |  |  |  |  |  |  | 5 |
| 4 |  |  |  |  |  |  |  |  | 4 |
| 3 |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 |
| 2 |  |  |  |  |  |  |  |  | 2 |
| 1 |  |  |  |  |  |  |  |  | 1 |
|  | a | b | c | d | e | f | g | h |  |
در نمودار بالا، اسب سیاه در خانه e۶ آچمز مطلق است؛ زیرا در صورت حرکت اسب سیاه، مهره شاه سیاه، مورد کیش قرار می‌گیرد و بنابر این، حرکت اسب سیاه، قانونی نیست. در همین نمودار اسب سفید نیز آچمز نسبی است؛ زیرا در صورت حرکت اسب سفید از خانه b۴، سیاه می‌تواند  رخ خودی را با  وزیر حریف در خانه b۱، تعویض کند. البته حرکت اسب سفید، منع قانونی ندارد، اما وزیر ارزش نسبی بیشتری دارد و تعویض آن با رخ، مقرون به صرفه نیست.
دو نوع آچمزی بر حسب توانایی حرکت شطرنج باز آچمز شده وجود دارد:
آچمزی مطلق
اگر هدف آچمزی شاه باشد، آچمزی، آچمزی مطلق نامیده می‌شود. در آچمزی مطلق مهرهٔ آچمز هرگز نمی‌تواند تکان بخورد، چون خط کیش باز می‌شود و شاه نمی‌تواند خورده شود.
آچمزی نسبی
اگر هدف آچمزی چیزی غیر از شاه مثلاً وزیر یا رخ یا حتی خانه‌ای خالی باشد که اهمیت راهبردی دارد (مانند خانهٔ ماتی که با تصرف آن می‌توان حریف را مات کرد) آچمزی نسبی اتفاق افتاده است. در این وضعیت از نظر قانونی می‌توان مهرهٔ آچمز حرکت داد اما معمولاً حرکت آن به زیان جدی مانند از دست دادن مهره یا مات شدن می‌انجامد.
به‌طور خلاصه، حرکت دادن آچمز شاه ممکن نیست، حرکت دادن آچمز وزیر و سایر مهره‌ها نیز معمولاً به زیان شطرنج‌باز است. در وضعیت‌های خاص و نادری در بازی عملی ممکن است بتوان مهرهٔ آچمز را حرکت داد (البته به جز آچمز شاه) آن هم در صورتی که مهرهٔ آچمز با حرکت خود به مهره‌ای با ارزش‌تر یا هم‌ارزش مهرهٔ آچمز خودی حمله کند یا اینکه تهدید خطرناکی مانند حالت مات ایجاد کند که به آن تاکتیک ضد آچمزی می‌گویند.
مثال

در شکل بالا، خط قرمز آچمزی مطلق و خط زرد آچمزی نسبی را نشان می‌دهد.
در این شکل، فیل سفید، اسب سیاه را در قطر سفید آچمز کرده است، چون مهرهٔ هدف شاه است، اسب سیاه نمی‌تواند از جایش تکان بخورد، آچمزی اسب سیاه در این شکل آچمزی مطلق است.
در ستون بی، رخ سیاه اسب سفید را آچمز کرده است. چون مهرهٔ هدف شاه نیست، اسب سفید می‌تواند حرکت کند که البته حرکت بدی است و برای سفید گران تمام می‌شود، چراکه با برخاستن اسب، رخ سیاه، وزیر سفید را می‌زند. آچمزی اسب سفید در این شکل آچمزی نسبی است.
مثال > توضیح شرایط در بازی شطرنج

در این وضعیت سه مهره شرکت دارند که هر سه آن‌ها در یک خط (ردیف یا ستون یا قطر) قرار می‌گیرند:
مهرهٔ نخست مهرهٔ آچمز کننده است که مهرهٔ حریف را زیر ضرب گرفته و آن را آچمز کرده است. تنها مهره‌هایی که می‌توانند آچمز کنند مهره‌هایی با حرکت قطری و طولی-عرضی نامحدود هستند یعنی وزیر، رخ و فیل ولی مهره‌های شاه، اسب و سرباز چنین توانایی ندارند.
دوم مهرهٔ آچمز شده که مجبور است در جای خود بماند. تمام مهره‌ها ممکن است در جایگاه آچمز قرار گیرند به جز شاه که باید از موقعیت کیش خارج شود.
مهره سوم یعنی مهرهٔ هدف آچمزی معمولاً شاه یا وزیر است اما در برخی وضعیت‌های خاص ممکن است مهره‌های دیگر یا حتی خانه‌ای که تصرف آن اهمیت خاصی دارد هم باعث آچمز یک مهره شوند.
نام

در زبان انگلیسی از کلمه Pin (پین) برای این مفهوم استفاده می‌شود که به معنی سوزن است به مفهوم استعاری از میخ (سوزن) کوب. واژه آچمز ترکی، و محرف واژه ترکیِ آچیلماز به معنی باز نشونده است. به‌طور ساده‌تر آچمز یعنی «مسدود» یا «میخکوب».
آکادمی افلاطون

آکادمی (به یونانی: Ἀκαδήμεια) مدرسه‌ای بود که آن را افلاطون در سال ۳۸۷ پیش از میلاد به یاد آکادموس پهلوان افسانه‌ای یونان آکادمیا نامید. افلاطون این مدرسه را نزدیک باغی در آتن تأسیس کرد. ارسطو به مدت بیست سال در آنجا به تحصیل علم مشغول بود و چون از بر عهده گرفتن ریاست آکادمی ناامید شد، مدرسهٔ خود موسوم به لوکیوم را بنیان نهاد. آکادمی در سرتاسر دورهٔ هلنیستی به عنوان یک مدرسهٔ مروج شک‌گرایی به فعالیت خود ادامه داد تا آنکه پس از مرگ فیلو اهل لاریسا در سال ۸۳ پیش از میلاد به پایان حیات خود رسید. با وجود آنکه در عهد رومی‌ها، فلاسفه به آموزش فلسفهٔ افلاطونی در آتن ادامه دادند اما نزدیک به نیم قرن طول کشید تا در سال ۴۱۰ میلادی دوباره آکادمی را از نو بنیان نهند تا مرکزی برای ترویج فلسفهٔ نوافلاطونی شود. آکادمی تا سال ۵۲۹ میلادی پا بر جا ماند تا آنکه نهایتاً توسط ژوستینین یکم برای همیشه تعطیل شد.
نمایی از ساختمان آکادمی آتن که در یونان مدرن جایگزین آکادمی افلاطون شده‌است
قل (الجزایر)

| قل القل | قل القل |
| --- | --- |
شهر: شهر
Collo: Collo
موقعیت قل در نقشه: موقعیت قل در نقشه
قلموقعیت قل در الجزایر: قلموقعیت قل در الجزایر
مختصات: ۳۷°۰′۲۰″ شمالی ۶°۳۳′۳۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۰۵۵۶°شمالی ۶٫۵۶۰۲۸°شرقی﻿ / 37.00556; 6.56028: مختصات: ۳۷°۰′۲۰″ شمالی ۶°۳۳′۳۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۰۵۵۶°شمالی ۶٫۵۶۰۲۸°شرقی﻿ / 37.00556; 6.56028
کشور:  الجزایر
استان: استان سکیکده
ناحیه: قل
APC: ۲۰۱۲–۲۰۱۷
حکومت: حکومت
 • نوع: شهرداری
مساحت: مساحت
 • کل: ۹ مایل مربع (۲۴ کیلومتر مربع)
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۳۵٬۶۸۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
کد ایزو ۳۱۶۶: CP
قل (به عربی: القل) یک شهر تاریخی رومی-بربری در الجزایر است که در ناحیه قل واقع شده‌است. قل ۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵٬۶۸۲ نفر جمعیت دارد.
دوره آشوری کهن

امپراتوری آشور کهن(خط سومری_اکدی: 𒆳𒀭𒊹𒆠 KUR AN-ŠAR2KI, خط میخی آشوری:  mat aš-šur KI, "کشور آشور از خدا آشور"; همچنین از نظر آوایی  mat da-šur)، دومین دوره از چهار دوره‌ای است که تاریخ سرزمین آشور به آن تقسیم می‌شود، سه دوره دیگر دوره آغازین (۲۶۰۰–۲۰۲۵ پیش از میلاد)، امپراتوری آشور میانه (۱۳۹۲–۹۳۴ پیش از میلاد)، و امپراتوری آشوری نو (۹۱۱–۶۰۹ پیش از میلاد) هستند.
امپراتوری آشور کهن حکومتی پادشاهی بود که از سال ۱۹۰۶ پ. م تا ۱۴۰۰ پ. م توسط آشوریان که اقوامی سامی‌نژاد بودند در شمال میانرودان و در محدوده اکد، با ساخت شهر آشور تأسیس و اولین شاه آن اریشوم یکم بود. مردم آشوری چندین بار بر امپراتوری‌های قدرتمند حکومت کردند. با تصرف بخش قابل توجهی از «گهواره تمدن»، که شامل سومر، امپراتوری اکدی و بابل بود، آشور در اوج تکنولوژی، علمی و دستاوردهای فرهنگی در اوج خود بود.
امپراتوری آشور در اوج خود در دوران امپراتوری آشوری نو (۹۱۲–۶۰۵ پ. م)، بر آنچه دین میانرودان باستان به عنوان «چهار گوشه جهان» می‌خواند، حاکم شد: از شمال: تا کوه‌های قفقاز در ارمنستان و آذربایجان کنونی، از شرق: تا کوه‌های زاگرس در ایران کنونی، از جنوب: تا کویر عربستان (عربستان سعودی کنونی)، از غرب: تا جزیره قبرس در دریای مدیترانه، و حتی بیشتر از غرب در مصر و شرق لیبی.
آشور به دلیل پایتخت اصلی خود، شهر باستانی آشور نامگذاری شده‌است، که قدمت آن به حدود سال‌های ۲۶۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد، در اصل یکی از ایالت‌های قلمروی آکدیان در میانرودان است. قبل از ظهور دولت شهر آشور، آشور گاهی به عنوان سوبارتو یا شوبارتو (Subartu) و آزوهینوم (Azuhinum) و همچنین در دوران شاهنشاهی ساسانیان به عنوان آسورستان (Asōristān) نیز شناخته می‌شده‌است.
پیشینه سرزمین آشور

این حکومت در آغاز تابع بابل بود تا اینکه در سال ۱۸۰۰ پ. م شاهان اولیه آشور، که شاه-کاهن فرمانبردار جنوب بودند، چیرگی کاسی‌ها را بر بابل غنیمت دانسته و با متحد کردن شهرهای آشور، نینوا و اربیل، استقلال خود را اعلام کردند، و چندی نگذشت که یکی از آن شاهان برای خود لقب (شاه فرمانروای جهان) اختیار کرد، و پس از وی همهٔ شاهان آشور به چنین لقبی مباهات می‌کردند. آشوری‌ها چون سرزمینشان مانند بابل حاصلخیز نبود باج‌گیری و دست‌اندازی به سرزمین‌های دیگر را در پیش گرفتند. در نتیجه دولت آشور یک دولت حرفه‌ای جنگجو و متجاوز شد.
تاریخ‌نویسان برای شناسایی بهتر تاریخ آشور آن را به چند بخش دوره آغازین، امپراتوری آشور کهن، امپراتوری آشور میانه و امپراتوری آشوری نو تقسیم نموده‌اند.