stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دی‌بنزیلیدن‌استون

| دی‌بنزیلیدن‌استون | دی‌بنزیلیدن‌استون |
| --- | --- |
نام‌گذاری آیوپاک(1E 4E)-15-Diphenylpenta-14-dien-3-one: نام‌گذاری آیوپاک(1E 4E)-15-Diphenylpenta-14-dien-3-one
دیگر نام‌هاDibenzalacetone: دیگر نام‌هاDibenzalacetone
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: ۵۳۸-۵۸-۹ undefined Y, ۳۵۲۲۵-۷۹-۷ (E,E) N, ۱۱۵۵۸۷-۵۷-۰ (E,Z) N, ۵۸۳۲۱-۷۸-۱ (Z,Z) N
پاب‌کم: ۹۵۴۱۷ undefined, ۶۴۰۱۸۰ (E,E), ۱۵۴۹۶۲۲ (E,Z), ۱۵۴۹۶۲۱ (Z,Z)
کم‌اسپایدر: ۸۶۱۱۳ undefined N, ۵۵۵۵۴۸ (E,E) N, ۱۲۶۶۴۶۳ (E,Z) N, ۱۲۶۶۴۶۲ (Z,Z) N
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1 Image 2 Image 3 Image 4
 SMILES O=C(C=Cc1ccccc1)C=Cc2ccccc2 undefinedO=C(/C=C/c1ccccc1)/C=C/c2ccccc2 (E,E)O=C(\C=C\c1ccccc1)/C=C\c2ccccc2 (E,Z)O=C(/C=C\c1ccccc1)/C=C\c2ccccc2 (Z,Z) :  SMILES O=C(C=Cc1ccccc1)C=Cc2ccccc2 undefinedO=C(/C=C/c1ccccc1)/C=C/c2ccccc2 (E,E)O=C(\C=C\c1ccccc1)/C=C\c2ccccc2 (E,Z)O=C(/C=C\c1ccccc1)/C=C\c2ccccc2 (Z,Z) 
 InChI InChI=1S/C17H14O/c18-17(13-11-15-7-3-1-4-8-15)14-12-16-9-5-2-6-10-16/h1-14H undefined Key: WMKGGPCROCCUDY-UHFFFAOYSA-NInChI=1S/C17H14O/c18-17(13-11-15-7-3-1-4-8-15)14-12-16-9-5-2-6-10-16/h1-14H/b13-۱۱+,۱۴-۱۲+ (E,E) Key: WMKGGPCROCCUDY-PHEQNACWSA-NInChI=1S/C17H14O/c18-17(13-11-15-7-3-1-4-8-15)14-12-16-9-5-2-6-10-16/h1-14H/b13-۱۱-,۱۴-۱۲+ (E,Z) Key: WMKGGPCROCCUDY-HEEUSZRZSA-N :  InChI InChI=1S/C17H14O/c18-17(13-11-15-7-3-1-4-8-15)14-12-16-9-5-2-6-10-16/h1-14H undefined Key: WMKGGPCROCCUDY-UHFFFAOYSA-NInChI=1S/C17H14O/c18-17(13-11-15-7-3-1-4-8-15)14-12-16-9-5-2-6-10-16/h1-14H/b13-۱۱+,۱۴-۱۲+ (E,E) Key: WMKGGPCROCCUDY-PHEQNACWSA-NInChI=1S/C17H14O/c18-17(13-11-15-7-3-1-4-8-15)14-12-16-9-5-2-6-10-16/h1-14H/b13-۱۱-,۱۴-۱۲+ (E,Z) Key: WMKGGPCROCCUDY-HEEUSZRZSA-N 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: C17H14O
جرم مولی: 234.29 g/mol
شکل ظاهری: جامد زرد رنگ
دمای ذوب: ۱۱۰–۱۱۱ درجه سلسیوس (۲۳۰–۲۳۲ درجه فارنهایت؛ ۳۸۳–۳۸۴ کلوین) (ایزومر ترانس، ترانس) ۶۰ درجه سلسیوس (۱۴۰ درجه فارنهایت؛ ۳۳۳ کلوین) (ایزومر سیس،ترانس)  
دمای جوش:  ۱۳۰ درجه سلسیوس (۲۶۶ درجه فارنهایت؛ ۴۰۳ کلوین) (ایزومر سیس، سیس)
انحلال‌پذیری در آب: نامحلول
خطرات: خطرات
خطرات اصلی: تحریک کننده
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 N (بررسی) (چیست: Y/N؟):  N (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
دی‌بنزیلیدن‌استون یا دی‌بنزال‌استون که اغلب به صورت مخفف dba نیز نامیده می‌شود، یک ترکیب آلی با فرمول C۱۷H۱۴O است. این ماده به شکل جامد زرد کم رنگ است که در آب محلول نیست، اما در اتانول محلول است. دی‌بنزیلیدن‌استون به عنوان یکی از اجزا سازنده در ضد آفتاب‌ها و همچنین به عنوان یک لیگاند در شیمی آلی فلزی کاربرد دارد.
این ماده اولین بار در سال ۱۸۸۱ توسط شیمی دان آلمانی رینر لودویگ کلایزن (۱۸۵۱–۱۹۳۰) و شیمیدان سوئیسی چارلز-کلود-الکساندر کلاپارده (۱۴ آوریل ۱۸۵۸ - ۱ نوامبر ۱۹۱۳) تهیه شد.
ایزومر ترانس، ترانس این ماده را می‌توان با بازده و خلوص بالا توسط تراکم بنزآلدهید و استون در حضور سدیم هیدروکسید در محیط آبی/اتانولی تهیه و سپس به وسیله تبلور مجدد استخراج کرد.
سنتز دی‌بنزیلیدن‌استون
رابرت لیندزی (ورزشکار دو و میدانی)

رابرت لیندزی (انگلیسی: Robert Lindsay؛ ۱۸ آوریل ۱۸۹۰ – ۲۱ اکتبر ۱۹۵۸) دونده اهل بریتانیا بود.
دیرک ون دالن

دیرک ون دالن
دیرک ون دالن (متولد 20 دسامبر 1932 ، آمستردام) یک ریاضیدان و مورخ علوم هلندی است.
ون دالن در دانشگاه آمستردام در رشته ریاضیات و فیزیک و نجوم تحصیل کرده است . وی با الهام از کار لویتسن براوئر و آرند هیتینگ، دکترای خود را در سال 1963 از دانشگاه آمستردام، برای پایان نامه اش تحت عنوان مسائل تعمیم در نظریه تصویری مسطحه ی شهودی (Extension problems in intuitionistic plane Projective geometry) دریافت کرد. ون دالن از سال 1964 تا 1966 در ام آی تی و بعداً آکسفورد به تدریس منطق و ریاضیات پرداخت . او از سال 1967 استاد دانشگاه اوترخت بوده است. در سال 2003 به دیرک ون دالن به خاطر آوردن آثار بروور در معرض دید بین‌المللی ، به مدال آکادمی 2003 آکادمی علوم سلطنتی هلند اعطا شد.
آثار

1958: (با یهوشوا بار هیلل و آزریل لِوی ) مبانی تئوری مجموعه ها، انتشارات هلند شمالی
1963: مسائل تعمیم ذر هندسه تصویری مسطحه شهودی
1978: (با HC Doets و H. De Swart) مجموعه ها: طبیعی، اصول موضوعی، و کاربردی انتشارات پراگمون شابک ‎۰−۰۸−۰۲۱۱۶۶−۶
1980: منطق و ساختار، کتاب درسی اشپرینگر (Springer Universitext) شابک ‎۳−۵۴۰−۲۰۸۷۹−۸
1981: (ویراستار) سخنرانی های کمبریج برووور در مورد شهودگرایی انشت دانشگاه کمبریج شابک ‎۰۵۲۱۲۳۴۴۱۷
1988:  ترولسترا, آنه; ون دالن, دیرک. برساختگرایی در ریاضیات، جلد دوم. مطالعات منطق و مبانی ریاضیات. ISBN 0-444-70358-6.
2000: (به همراه هاینز-دیتر اببینگهاوس) "زرملو و پارادوکس اسکولم"، بولتن سمبولیک منطق 6 (2)
2001: "منطق شهودی" ، در: راهنمای منطق فلسفی بلکول، لو گوبل (ویراستار) ، بلکول
2013: ال. ای. جی براوئر - توپولوژیست ، شهود گرا، فیلسوف: چگونه ریاضیات ریشه در زندگی دارد اشپرینگر-ورلاگ شابک ‎۹۷۸۱۴۴۷۱۴۶۱۵۵
کتان لوئیسی

| کتان لوئیسی | کتان لوئیسی |
| --- | --- |
کتان لوئیسی، Linum lewisii: کتان لوئیسی، Linum lewisii
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: شمعدانی‌سانان
تیره:: کتانیان
سرده:: بذرک
گونه:: L. lewisii
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Linum lewisii : Linum lewisii 
کتان لوئیسی (نام علمی: Linum lewisii) نام یک گونه از تیره کتانیان است.
ان ماردن

ان ماردن (انگلیسی: Anne Marden؛ زادهٔ june ۱۲, ۱۹۵۸&#۱۶۰;(۱۹۵۸-۰۶-۱۲) (۶۶ سال)) ورزشکار روئینگ اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
پلامبلند

منطقه مسکونی در England
| پلامبلند | پلامبلند |
| --- | --- |
 St. Cuthbert's Church, Plumbland:  St. Cuthbert's Church, Plumbland
پلامبلندپلامبلند نمایش داده شده در  کامبریا: پلامبلندپلامبلند نمایش داده شده در  کامبریا
جمعیت: ۳۴۱ (۲۰۱۱)
مرجع شبکه OS: NY149391 
محله مدنی: Plumbland
منطقه: الیردال
Shire county: کامبریا
ناحیه: شمال غربی انگلستان
کشور: England
کشور مستقل: بریتانیا
پست شهر: WIGTON
کدپستی منطقه: CA7
کد تلفن: ۰۱۶۹۷۳
پلیس: Cumbria
آتشنشانی: Cumbria
آمبولانس: North West
 :  
مجلس انگلستان: Workington
 فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان Cumbria ۵۴°۴۴′۲۴″شمالی ۳°۱۹′۱۶″غربی﻿ / ﻿۵۴٫۷۴۰°شمالی ۳٫۳۲۱°غربی﻿ / 54.740; -3.321:  فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان Cumbria ۵۴°۴۴′۲۴″شمالی ۳°۱۹′۱۶″غربی﻿ / ﻿۵۴٫۷۴۰°شمالی ۳٫۳۲۱°غربی﻿ / 54.740; -3.321
پلامبلند (به انگلیسی: Plumbland) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در الیردال واقع شده‌است. پلامبلند ۳۴۱ نفر جمعیت دارد.
امیل دوبواسون

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
ملیت: بلژیک
زاده: نامشخص
درگذشته: نامشخص
ورزشی: ورزشی
ورزش: ژیمناستیک هنری
امیل دوبواسون (فرانسوی: Émile Duboisson‎) ژیمناست هنری اهل بلژیک بود.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز تیمی سیستم سوئدی مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
امیلیا تنیسون

با امیلی تنیسون اشتباه نشود.
| امیلیا تنیسون | امیلیا تنیسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۱۱
درگذشت: ۱۸۸۷
امیلیا تنیسون (انگلیسی: Emilia Tennyson; 1811 – 1887) یا امیلی خواهر کوچک شاعر انگلیسی آلفرد تنیسون و نامزد آرتور هنری هالم بود. امیلی از طریق برادرش با هالم آشنا شد و در سال ۱۸۳۲ به نامزدی او درآمد. پس از مرگ ناگهانی هالم در ۱۸۳۳، امیلی با افسری در نیروی دریایی بریتانیا به نام ریچارد جس ازدواج کرد. آن‌ها نام پسر اول خود را آرتور هنری گذاشتند.
امیلی کراس

امیلی کراس (انگلیسی: Emily Cross؛ زادهٔ october ۱۵, ۱۹۸۶&#۱۶۰;(۱۹۸۶-۱۰-۱۵) (۳۷ سال)) ورزشکار شمشیربازی اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
پرواز فضایی در ۱۹۵۲

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرتاب راکت وایکینگ ۹، ۱۵ دسامبر ۱۹۵۲: پرتاب راکت وایکینگ ۹، ۱۵ دسامبر ۱۹۵۲
راکت‌ها: راکت‌ها
پروازهای اولیه:  آئروبی آرتی‌وی-ای-۱سی  وایکینگ (مدل دوم)  دیکان راکون
بازنشستگی‌ها:  وی-۲  آئروبی آرتی‌وی-ای-۱  آئروبی آرتی‌وی-ای-۱سی
ن ب و: ن ب و
با برنامه‌ریزی سال جهانی ژئوفیزیک برای سال‌های ۱۹۵۷–۵۸، فعالیت‌ها روی زمین بر پرتاب نخستین ماهوارهٔ مصنوعی متمرکز شد. این مجاهدت علمی چندین کشور را به تحقیقاتی جهانی پیرامون پدیده‌های فیزیکی، بر روی زمین و در فضا، مشغول می‌کرد.
در سال ۱۹۵۲، تمامی بخش‌های ارتش ایالات متحده آمریکا، غالباً با همکاری سازمان‌های غیرنظامی، برنامهٔ پژوهشی خود با موضوع موشک‌های ژرفاسنج در عمق ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) کرانه‌های فضا (مطابق با تعریف فدراسیون بین‌المللی هوانوردی) را با استفاده از راکت آئروبی به پیش بردند. دانشگاه آیووا نخستین مجموعه از پروازهای راکون خود را پرتاب کرد که نشان‌دهندهٔ امکان‌پذیری پرتاب راکت‌ها با استفاده از بالون بود. در پایان آن سال، پرتاب راکت وایکینگ ۹ توسط تیم آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی تحت مدیریت میلتون روزن نمایندهٔ اوج طراحی راکت‌های عملیاتی معاصر است.
در این سال هیچ موشک بالستیکی به زرادخانه‌های ایالات متحده یا اتحاد جماهیر شوروی اضافه نشد. با این حال، کار بر روی توسعهٔ موشک‌های بزرگ، به‌ویژه رداستون ارتش آمریکا و آر-۵ شوروی با سرعت ادامه یافت.
اکتشاف در فضا > نیروی دریایی ایالات متحده

در اواخر بهار ۱۹۵۲، تیم آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی به رهبری میلتون روزن برای پرتاب نخستین راکت نسل دومی وایکینگ با نام وایکینگ ۸، از حوزه موشکی وایت سندز در نیومکزیکو آماده شد. طراحی وایکینگ جدید باز هم دارای عرضی معادل نصف مدل پیشین خود بود و به بالاترین نسبت سوخت به وزن در برابر تمامی راکت‌های ساخته‌شده تا آن زمان دست یافته‌بود. باله‌های دم راکت در وایکینگ ۸ دیگر مانند گذشته متحمل وزن راکت نبودند. این راکت بر روی پایهٔ بدنهٔ خود استوار بود. این موضوع، امکان ساخت باله‌های دم با وزن به‌مراتب کمتری را فراهم می‌کرد که یکی از چندین روش طراحی مجدد وایکینگ برای حمل مخزن سنگین‌تر، بدون رسیدن به وزنی بیشتر نسبت به طرح نخست وایکینگ بود.
در ۶ ژوئن ۱۹۵۲، وایکینگ ۸ در یک آزمایش شلیک استاتیک لنگرهای خود را شکست. پس از پرواز ۵۵ ثانیه‌ای راکت در هوا، به‌منظور فراهم کردن زمان کافی برای تخلیهٔ فوری منطقه و پیشگیری از هرگونه خطر برای کارکنان روی زمین، نت واگنر، سرپرست «گروه انفصال» دستور توقف پیش‌رانش موشک را صادر کرد. ۶۵ ثانیه بعد، این راکت در فاصلهٔ ۶٫۴ کیلومتر (۴ مایل) یا ۸٫۰ کیلومتر (۵ مایل) جنوب شرقی محل پرتاب سقوط کرد.
پیرو اطلاعات به‌دست آمده از پرتاب ناموفق وایکینگ ۸، شلیک استاتیک وایکینگ ۹ در ۹ دسامبر با موفقیت انجام شد و متعاقباً پرتاب موفق این راکت از وایت سندز نیز در ۱۵ دسامبر انجام گرفت. این راکت موفق شد به ارتفاع ۲۱۷ کیلومتر (۱۳۵ مایل) دست یابد که تقریباً با ارتفاعی که وایکینگ ۷ در سال ۱۹۵۰ به آن دست یافته‌بود، برابر بود. علاوه بر دوربین‌هایی که در طول پرواز از زمین تصویربرداری کردند، وایکینگ ۹ حامل مجموعه‌ای کامل از شناساگرهای پرتو کیهانی، فرابنفش و پرتو ایکس، از جمله شانزده بشقاب ژل امولسیون برای ردیابی مسیر ذرات جداگانه با انرژی بالا بود. بستهٔ آزمایشی این راکت، پس از انجام اندازه‌گیری‌های برنامه‌ریزی‌شده در بالای جو زمین، در سلامت کامل بازیابی شد.
اکتشاف در فضا > تلاش‌های غیرنظامیان آمریکا

سال ۱۹۵۲ شاهد نخستین پروازهای راکون بود. این راکت‌های سوار شده بر بالون بسیار ارزان‌تر از موشک‌های ژرفاسنج بودند: ۱٬۸۰۰ دلا (برابر با ۱۴٬۳۴۶ دلار امروزی) برای هر پرتاب در مقابل ۲۵٬۰۰۰ دلار (۱۹۹٬۲۴۶ دلار امروزی) برای هر پرتاب آئروبی و ۴۵۰٬۰۰۰ دلار (۳٬۵۸۶٬۴۳۱ دلار امروزی) برای هر پرتاب وایکینگ. مجموعه‌ای از پرتاب‌های انجام‌شده از روی کشتی توسط تیمی از دانشگاه آیووا تحت سرپرستی جیمز وان آلن نیز به موفقیت‌های قابل توجهی دست یافت و یکی از این پروازها موفق شد تا به کرانهٔ فضا با اوج ۸۹ کیلومتر (۵۵ مایل) دست یابد.
توسعه فضاپیماها > نیروی هوایی ایالات متحده

پیشرفت‌ها در روند توسعهٔ موشک اتلس، نخستین موشک بالستیک قاره‌پیما ایالات متحده که قرارداد آن در ژانویهٔ ۱۹۵۱ از سوی فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی به کانسالیدیتد ولتی واگذار شده‌بود، در طول سال ۱۹۵۲ به کندی پیش رفت. سیاست‌های محافظه‌کارانهٔ توسعه و مشکلات فنی دلهره‌آور دلایلی بودند که به‌طور رسمی اعلام شدند، اما فقدان آشکار علاقه به پروژه از سوی نیروی هوایی در کنار محدودیت‌های موجود در بودجه و منابع نیز در این امر اثرگذار بودند. با این حال، پس از نخستین آزمایش موفق بمب هیدروژنی در الیوگولاپ در نوامبر ۱۹۵۲، راکت اتلس، که به‌طور بالقوه قادر به حمل چنین سلاحی بود، از پشتیبانی بیشتری برخوردار شد.
توسعه فضاپیماها > نیروی زمینی ایالات متحده

در ۸ آوریل ۱۹۵۲ نام «رداستون» برای موشک زمین به زمینی که از ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۵۱ توسط ردستون آرسنال در آلاباما در دست توسعه بود، به‌طور رسمی انتخاب شد. شرکت کرایسلر پیرو پیمان‌نامه‌ای که در اکتبر ۱۹۵۲ منعقد شد، موظف شد تا به‌عنوان پیمانکار اصلی این موشک، که قادر به حمل کلاهک‌های هسته‌ای یا متعارف تا برد ۳۲۰ کیلومتر (۲۰۰ مایل) بود، به کار فعال خود ادامه دهد (این قرارداد در ۱۹ ژوئن ۱۹۵۳ تعریف شد).
توسعه فضاپیماها > ارتش شوروی

توسعهٔ موشک‌ها در اتحاد شوروی در سال ۱۹۵۲ بر موشک آر-۵ متمرکز بود که قادر به حمل محموله‌ای یکسان با موشک‌های آر-۱ و آر-۲ با وزن ۱٬۰۰۰ کیلوگرم (۲٬۲۰۰ پوند)، اما در مسافت ۱٬۲۰۰ کیلومتر (۷۵۰ مایل) بود. موشک آر-۵، که طراحی مفهومی آن در ۳۰ اکتبر ۱۹۵۱ کامل شده‌بود، جایگزین موشک جاه‌طلبانهٔ آر-۳ با برد ۳٬۰۰۰ کیلومتر (۱٬۹۰۰ مایل) شد که توسعهٔ آن در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۱ لغو شده‌بود.
«نخستین موشک استراتژیک شوروی» موشکی بود که از آن پس با نام آر-۵ شناخته شد و نمونه‌ای بهبودیافته به‌صورت تدریجی از موشک‌های آر-۱ و آر-۲ بود که نه‌تنها برد آن افزایش یافته‌بود، بلکه دقت آن نیز بهبود پیدا کرده‌بود. مخزن‌های پیش‌رانش آن جزئی جدانشدنی از موشک بودند که منجر به کاهش وزن سازه و فراهم‌شدن امکان حمل سوخت بیشتر می‌شدند. دو فروند از ده فروند اول موشک‌های آر-۵ تولیدشده تحت در طول ماه فوریهٔ ۱۹۵۲ تحت آزمایش‌های ایستایی قرار گرفتند و موشک صاف و استوانه‌ای آر-۵ در مارس ۱۹۵۳ برای نخستین پرتاب خود آماده می‌شد.
در سال ۱۹۵۲ همچنین دفتر طراحی تحت سرپرستی والنتین گلوشکو توسعهٔ موتورهای آردی-۱۰۵ و آردی-۱۰۶ برای موشکی به‌مراتب قدرتمندتر را آغاز کرد: موشک بالستیک قاره‌پیمای پنج‌موتورهٔ آر-۶. این موتورهای مبتنی بر اکسیژن مایع/نفت سفید که توسط الکسی ایسایف، مهندس روسی، توسعه یافته بودند و از پیکربندی جوشکاری‌شدهٔ یکپارچه برخوردار بودند، نسبت به موتورهای مورد استفاده در راکت‌های قدیمی‌تر، موتورهای تک‌محفظه‌ای قدرتمندتری بودند. چهار موتور آردی-۱۰۵ با توان ۵۳۹٫۳۷ کیلونیوتن (۱۲۱٬۲۶۰ پوند-نیرو) قدرت مورد نیاز چهار موتور تسمه‌ای آر-۶ را تأمین می‌کردند و وظیفهٔ قدرت‌بخشی به بوستر مرکزی موشک نیز بر عهدهٔ یک موتور آردی-۱۰۶ با توان ۵۱۹٫۷۵ کیلونیوتن (۱۱۶٬۸۴۰ پوند-نیرو) بود.
در همان سال، چهارده پرتاب آزمایشی از نسخهٔ تولید انبوه موشک آر-۲ (با برد ۶۰۰ کیلومتر (۳۷۰ مایل)) نیز انجام شد که دوازده فروند از آن‌ها موفق شدند خود را به هدف برسانند. موشک آر-۱ نیز هفت بار به‌طور آزمایشی پرتاب شد.
توسعه فضاپیماها > تلاش‌های غیرنظامی

در اکتبر ۱۹۵۲، مجمع عمومی شورای بین‌المللی اتحادیه‌های علمی (ICSU) پیشنهادی مبنی بر انجام مشاهدات همزمان پدیده‌های ژئوفیزیکی در سرتاسر سطح زمین را پذیرفت. سال جهانی ژئوفیزیک که برای سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ برنامه‌ریزی شده‌بود، شمال تلاش‌هایی از سوی بسیاری از کشورها، حتی در مناطقی دورافتاده از جمله شمالگان و جنوبگان می‌شد. به‌منظور هماهنگی این تلاش‌های عظیم، شورای بین‌المللی اتحادیه‌های علمی کمیتهٔ ویژهٔ سال جهانی ژئوفیزیک (CSAGI) را تشکیل داد که قرار بود چهار گردهم‌آیی بزرگ را در چهار سال آینده با حضور نمایندگانی از تمامی کشورهای شرکت‌کننده برگزار کند.
فرد سینگر از دانشگاه مریلند در سخنرانی‌های چاپی و عمومی خود، که بخشی از آن‌ها از از سخنرانی‌های سال گذشتهٔ او در انجمن بین سیاره‌ای بریتانیا الهام گرفته بودند، حمایت خود از به‌کار بردن ماهواره‌های مصنوعی کوچک در انجام مشاهدات علمی را اعلام کرد. این مفهوم، «ماوس» (کمترین ماهواره مدارگرد بدون سرنشین برای زمین) نام گرفت و از سوی بسیاری از افراد تحت عنوان مفهومی بسیار رادیکال و/یا در تعارض با اکتشاف انسان در فضا، رد شد. با این وجود، این پیشنهاد به بالا گرفتن بحث‌هایی جدی پیرامون استفاده از ماهواره‌ها برای پژوهش‌های علمی انجامید.
پرتاب‌ها > ژانویه

| تاریخ و زمان (UTC)> تاریخ و زمان (UTC).تاریخ و زمان (UTC) | راکت> . | راکت> بار مفید.ملاحظات | شماره پرواز> اپراتور.ملاحظات | سایت پرتاب> مدار.ملاحظات | سایت پرتاب> عملکرد.ملاحظات | ال‌اس‌پی> فرسایش (UTC).ملاحظات | ال‌اس‌پی> نتیجه.ملاحظات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۳۰ ژانویه ۲۰:۴۵ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱آ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱آ |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۳۰ ژانویه ۲۰:۴۵: 
| ۳۰ ژانویه ۲۰:۴۵ |  | یونوسفر ۱ | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی / دانشگاه یوتا | زیر مداری | یونوسفری | ۳۰ ژانویه | پرتاب ناموفق |
پرتاب‌ها > فوریه

| تاریخ و زمان (UTC)> تاریخ و زمان (UTC).تاریخ و زمان (UTC) | راکت> . | راکت> بار مفید.ملاحظات | شماره پرواز> اپراتور.ملاحظات | سایت پرتاب> مدار.ملاحظات | سایت پرتاب> عملکرد.ملاحظات | ال‌اس‌پی> فرسایش (UTC).ملاحظات | ال‌اس‌پی> نتیجه.ملاحظات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹ فوریه ۱۴:۴۹ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱سی |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱سی |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۱۹ فوریه ۱۴:۴۹: 
| ۱۹ فوریه ۱۴:۴۹ |  |  | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی | زیر مداری | هواتاب | ۱۹ فوریه | پرتاب ناموفق |
| ۱۹ فوریه ۱۴:۴۹ |  | اولین (و تنها) پرواز راکت آرتی‌وی-آ-۱سی | اولین (و تنها) پرواز راکت آرتی‌وی-آ-۱سی | اولین (و تنها) پرواز راکت آرتی‌وی-آ-۱سی | اولین (و تنها) پرواز راکت آرتی‌وی-آ-۱سی | اولین (و تنها) پرواز راکت آرتی‌وی-آ-۱سی | اولین (و تنها) پرواز راکت آرتی‌وی-آ-۱سی |
| ۱۹ فوریه ۱۷:۰۰ |  آئروبی آرتی‌وی-ان-۱۰ |  آئروبی آرتی‌وی-ان-۱۰ |  |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  نیروی دریایی آمریکا |  نیروی دریایی آمریکا |
۱۹ فوریه ۱۷:۰۰: 
| ۱۹ فوریه ۱۷:۰۰ |  |  | آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده | زیر مداری | تحقیق درباره روشنایی آسمان | ۱۹ فوریه | پرتاب ناموفق |
| ۱۹ فوریه ۱۷:۰۰ |  | اوج: ۸۱ کیلومتر (۵۰ مایل) | اوج: ۸۱ کیلومتر (۵۰ مایل) | اوج: ۸۱ کیلومتر (۵۰ مایل) | اوج: ۸۱ کیلومتر (۵۰ مایل) | اوج: ۸۱ کیلومتر (۵۰ مایل) | اوج: ۸۱ کیلومتر (۵۰ مایل) |
| ۲۹ فوریه ۱۴:۴۰ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۲۹ فوریه ۱۴:۴۰: 
| ۲۹ فوریه ۱۴:۴۰ |  |  | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی | زیر مداری | هواتاب | ۲۹ فوریه | موفق |
| ۲۹ فوریه ۱۴:۴۰ |  | اوج: ۸۹٫۳ کیلومتر (۵۵٫۵ مایل) | اوج: ۸۹٫۳ کیلومتر (۵۵٫۵ مایل) | اوج: ۸۹٫۳ کیلومتر (۵۵٫۵ مایل) | اوج: ۸۹٫۳ کیلومتر (۵۵٫۵ مایل) | اوج: ۸۹٫۳ کیلومتر (۵۵٫۵ مایل) | اوج: ۸۹٫۳ کیلومتر (۵۵٫۵ مایل) |
پرتاب‌ها > آوریل

| تاریخ و زمان (UTC)> تاریخ و زمان (UTC).تاریخ و زمان (UTC) | راکت> . | راکت> بار مفید.ملاحظات | شماره پرواز> اپراتور.ملاحظات | سایت پرتاب> مدار.ملاحظات | سایت پرتاب> عملکرد.ملاحظات | ال‌اس‌پی> فرسایش (UTC).ملاحظات | ال‌اس‌پی> نتیجه.ملاحظات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۲ آوریل ۱۷:۲۸ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۲۲ آوریل ۱۷:۲۸: 
| ۲۲ آوریل ۱۷:۲۸ |  |  | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی | زیر مداری | یونوسفری | ۲۲ آوریل | موفق |
| ۲۲ آوریل ۱۷:۲۸ |  | اوج: ۱۱۲٫۷ کیلومتر (۷۰٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۲٫۷ کیلومتر (۷۰٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۲٫۷ کیلومتر (۷۰٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۲٫۷ کیلومتر (۷۰٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۲٫۷ کیلومتر (۷۰٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۲٫۷ کیلومتر (۷۰٫۰ مایل) |
| ۳۰ آوریل ۱۳:۳۰ |  آئروبی آرتی‌وی-ان-۱۰ |  آئروبی آرتی‌وی-ان-۱۰ |  |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  نیروی دریایی آمریکا |  نیروی دریایی آمریکا |
۳۰ آوریل ۱۳:۳۰: 
| ۳۰ آوریل ۱۳:۳۰ |  |  | آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده | زیر مداری | اخترشناسی فرابنفش | ۳۰ آوریل | موفق |
| ۳۰ آوریل ۱۳:۳۰ |  | اوج: ۱۲۷٫۸ کیلومتر (۷۹٫۴ مایل) | اوج: ۱۲۷٫۸ کیلومتر (۷۹٫۴ مایل) | اوج: ۱۲۷٫۸ کیلومتر (۷۹٫۴ مایل) | اوج: ۱۲۷٫۸ کیلومتر (۷۹٫۴ مایل) | اوج: ۱۲۷٫۸ کیلومتر (۷۹٫۴ مایل) | اوج: ۱۲۷٫۸ کیلومتر (۷۹٫۴ مایل) |
پرتاب‌ها > ژوئن

| تاریخ و زمان (UTC)> تاریخ و زمان (UTC).تاریخ و زمان (UTC) | راکت> . | راکت> بار مفید.ملاحظات | شماره پرواز> اپراتور.ملاحظات | سایت پرتاب> مدار.ملاحظات | سایت پرتاب> عملکرد.ملاحظات | ال‌اس‌پی> فرسایش (UTC).ملاحظات | ال‌اس‌پی> نتیجه.ملاحظات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۶ ژوئن ۱۷:۳۰ |  وایکینگ (مدل دوم) |  وایکینگ (مدل دوم) |  |  وایت سندز ال‌سی-۳۳ |  وایت سندز ال‌سی-۳۳ |  نیروی دریایی آمریکا |  نیروی دریایی آمریکا |
۶ ژوئن ۱۷:۳۰: 
| ۶ ژوئن ۱۷:۳۰ |  |  وایکینگ ۸ | آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده | زیر مداری | پرتاب تصادفی | ۶ ژوئن | پرتاب ناموفق |
| ۶ ژوئن ۱۷:۳۰ |  | اوج: ۶ کیلومتر (۳٫۷ مایل)، طی آزمایش زمینی شلیک استاتیک به‌طور تصادفی پرتاب شد | اوج: ۶ کیلومتر (۳٫۷ مایل)، طی آزمایش زمینی شلیک استاتیک به‌طور تصادفی پرتاب شد | اوج: ۶ کیلومتر (۳٫۷ مایل)، طی آزمایش زمینی شلیک استاتیک به‌طور تصادفی پرتاب شد | اوج: ۶ کیلومتر (۳٫۷ مایل)، طی آزمایش زمینی شلیک استاتیک به‌طور تصادفی پرتاب شد | اوج: ۶ کیلومتر (۳٫۷ مایل)، طی آزمایش زمینی شلیک استاتیک به‌طور تصادفی پرتاب شد | اوج: ۶ کیلومتر (۳٫۷ مایل)، طی آزمایش زمینی شلیک استاتیک به‌طور تصادفی پرتاب شد |
| ۱۸ ژوئن ۱۷:۵۰ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۱۸ ژوئن ۱۷:۵۰: 
| ۱۸ ژوئن ۱۷:۵۰ |  |  | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی | زیر مداری | تشعشعات خورشیدی | ۱۸ ژوئن | موفق |
| ۱۸ ژوئن ۱۷:۵۰ |  | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) |
| ۳۰ ژوئن ۱۴:۳۲ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۳۰ ژوئن ۱۴:۳۲: 
| ۳۰ ژوئن ۱۴:۳۲ |  |  اِرگلو ۱ | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی | زیر مداری | هواتاب | ۳۰ ژوئن | موفق |
| ۳۰ ژوئن ۱۴:۳۲ |  | اوج: ۱۰۱٫۴ کیلومتر (۶۳٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۱٫۴ کیلومتر (۶۳٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۱٫۴ کیلومتر (۶۳٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۱٫۴ کیلومتر (۶۳٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۱٫۴ کیلومتر (۶۳٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۱٫۴ کیلومتر (۶۳٫۰ مایل) |
پرتاب‌ها > اکتبر

| تاریخ و زمان (UTC)> تاریخ و زمان (UTC).تاریخ و زمان (UTC) | راکت> . | راکت> بار مفید.ملاحظات | شماره پرواز> اپراتور.ملاحظات | سایت پرتاب> مدار.ملاحظات | سایت پرتاب> عملکرد.ملاحظات | ال‌اس‌پی> فرسایش (UTC).ملاحظات | ال‌اس‌پی> نتیجه.ملاحظات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۰ اکتبر ۱۴:۲۴ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۱۰ اکتبر ۱۴:۲۴: 
| ۱۰ اکتبر ۱۴:۲۴ |  |  | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی | زیر مداری | پژوهش دربارهٔ تشعشعات خورشیدی | ۱۰ اکتبر | موفق |
| ۱۰ اکتبر ۱۴:۲۴ |  | اوج: ۱۰۹٫۵ کیلومتر (۶۸٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۹٫۵ کیلومتر (۶۸٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۹٫۵ کیلومتر (۶۸٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۹٫۵ کیلومتر (۶۸٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۹٫۵ کیلومتر (۶۸٫۰ مایل) | اوج: ۱۰۹٫۵ کیلومتر (۶۸٫۰ مایل) |
| ۲۲ اکتبر ۱۴:۳۵ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۲۲ اکتبر ۱۴:۳۵: 
| ۲۲ اکتبر ۱۴:۳۵ |  |  تی-دی | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی | زیر مداری | آیرونومی | ۲۲ اکتبر | موفق |
| ۲۲ اکتبر ۱۴:۳۵ |  | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) | اوج: ۹۹٫۸ کیلومتر (۶۲٫۰ مایل) |
| ۲۳ اکتبر ۰۳:۴۵ |  آئروبی اکس‌ای‌اس‌آر-اس‌سی-۲ |  آئروبی اکس‌ای‌اس‌آر-اس‌سی-۲ |  |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  نیروی زمینی آمریکا |  نیروی زمینی آمریکا |
۲۳ اکتبر ۰۳:۴۵: 
| ۲۳ اکتبر ۰۳:۴۵ |  |  گرینیدز | سپاه سیگنال ارتش | زیر مداری | آیرونومی | ۲۳ اکتبر | موفق |
| ۲۳ اکتبر ۰۳:۴۵ |  | اوج: ۱۱۱٫۱ کیلومتر (۶۹٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۱٫۱ کیلومتر (۶۹٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۱٫۱ کیلومتر (۶۹٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۱٫۱ کیلومتر (۶۹٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۱٫۱ کیلومتر (۶۹٫۰ مایل) | اوج: ۱۱۱٫۱ کیلومتر (۶۹٫۰ مایل) |
| ۲۹ اکتبر |  آر-۱ |  آر-۱ |  |  کاپوستین یار |  کاپوستین یار |  اوکی‌بی-۱ |  اوکی‌بی-۱ |
۲۹ اکتبر: 
| ۲۹ اکتبر |  |  | اوکی‌بی-۱ | زیر مداری | آزمایش موشکی | ۲۹ اکتبر | موفق |
| ۳۰ اکتبر |  آر-۱ |  آر-۱ |  |  کاپوستین یار |  کاپوستین یار |  اوکی‌بی-۱ |  اوکی‌بی-۱ |
۳۰ اکتبر: 
| ۳۰ اکتبر |  |  | اوکی‌بی-۱ | زیر مداری | آزمایش موشکی | ۳۰ اکتبر | موفق |
| ۳۰ اکتبر |  آر-۱ |  آر-۱ |  |  کاپوستین یار |  کاپوستین یار |  اوکی‌بی-۱ |  اوکی‌بی-۱ |
۳۰ اکتبر: 
| ۳۰ اکتبر |  |  | اوکی‌بی-۱ | زیر مداری | آزمایش موشکی | ۳۰ اکتبر | موفق |
پرتاب‌ها > نوامبر

| تاریخ و زمان (UTC)> تاریخ و زمان (UTC).تاریخ و زمان (UTC) | راکت> . | راکت> بار مفید.ملاحظات | شماره پرواز> اپراتور.ملاحظات | سایت پرتاب> مدار.ملاحظات | سایت پرتاب> عملکرد.ملاحظات | ال‌اس‌پی> فرسایش (UTC).ملاحظات | ال‌اس‌پی> نتیجه.ملاحظات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۶ نوامبر ۱۵:۵۶ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱ |  |  هالومن ال‌سی-آ |  هالومن ال‌سی-آ |  نیروی هوایی آمریکا |  نیروی هوایی آمریکا |
۶ نوامبر ۱۵:۵۶: 
| ۶ نوامبر ۱۵:۵۶ |  | ارگلو ۲ | فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی | زیر مداری | روشنایی آسمان | ۶ نوامبر | موفق |
| ۶ نوامبر ۱۵:۵۶ |  | اوج: ۷۵٫۷ کیلومتر (۴۷٫۰ مایل) | اوج: ۷۵٫۷ کیلومتر (۴۷٫۰ مایل) | اوج: ۷۵٫۷ کیلومتر (۴۷٫۰ مایل) | اوج: ۷۵٫۷ کیلومتر (۴۷٫۰ مایل) | اوج: ۷۵٫۷ کیلومتر (۴۷٫۰ مایل) | اوج: ۷۵٫۷ کیلومتر (۴۷٫۰ مایل) |
| ۲۱ نوامبر |  آر-۱ |  آر-۱ |  |  کاپوستین یار |  کاپوستین یار |  اوکی‌بی-۱ |  اوکی‌بی-۱ |
۲۱ نوامبر: 
| ۲۱ نوامبر |  |  | اوکی‌بی-۱ | زیر مداری | آزمایش موشکی | ۲۱ نوامبر | موفق |