stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ارزیابی حسی

ارزیابی حسی (به انگلیسی: Sensory Evaluation يا Sensory analysis) یک روش علمی برای آشکارسازی، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و تفسیر واکنش انسان‌ها نسبت به محصولات مصرفی است که این واکنش‌ها به واسطه حواس پنجگانه انسان یعنی بینایی، بویایی، چشایی، لامسه و شنوایی ادراک می‌گردند. ارزیابی حسی مستلزم به‌کارگیری اصول طراحی آزمایشی و تجزیه و تحلیل آماری این واکنش‌ها می‌باشد. در این روش، محصولات مورد آزمایش توسط پانل‌هایی متشکل از ارزیاب‌های انسانی بررسی و پاسخ‌های آنها ثبت می‌شود. سپس داده‌های ثبت شده با استفاده از تکنیک‌های آماری مورد بررسی قرار می‌گیرند. سرانجام، براساس یافته‌های به دست آمده در مورد محصولات مورد آزمایش نتیجه‌گیری می‌شود که بینش‌هایی را برای تولیدکنندگان آن فراهم می‌کند. اکثر شرکت‌های بزرگ کالاهای مصرفی دارای بخش‌هایی هستند که به تجزیه و تحلیل حسی اختصاص یافته‌اند.
آزمون‌های حسی عمدتاً به دو دسته تقسیم می‌شوند:
آزمون‌های تحلیلی (با حقایق عینی دربارهٔ محصولات سر و کار دارد)
آزمون‌های اَفِکتیو (با حقایق ذهنی مانند ترجیحات افراد سر و کار دارد)
آزمون‌های تحلیلی

این نوع آزمون‌ها برای به دست آوردن حقایق عینی در مورد محصولات به کار می‌روند که از آزمون‌های تمایز پایه (برای مثال، بررسی وجود یا عدم وجود تفاوت بین دو یا چند محصول) تا آزمون‌های توصیفی (به عنوان مثال، تعیین ویژگی‌های دو یا چند محصول) را در بر می‌گیرند. نوع پانل مورد نیاز برای این نوع آزمون‌ها معمولاً یک پانل آموزش دیده است.
انواع مختلفی از آزمون‌های حسی وجود دارد. قدیمی‌ترین نوع آن‌ها، پروفایل حسی است. در این آزمون، هریک از ارزیاب‌ها تمامی محصولات را با استفاده از یک پرسشنامه توصیف می‌کنند. این پرسشنامه شامل فهرستی از توصیفگرها (مانند تلخی، اسیدیته و غیره) است. ارزیاب‌ها با توجه به شدتی که از هر توصیفگر در محصول مورد ارزیابی ادراک می‌کنند، آن را نمره گذاری می‌کنند (به عنوان مثال، ۰ = بسیار ضعیف تا ۱۰ = بسیار قوی).
آزمون‌های اَفِکتیو

آزمون‌های اَفِکتیو که به عنوان آزمون‌های مصرف‌کننده نیز شناخته می‌شوند، با اطلاعات ذهنی یا چگونگی پذیرش محصولات توسط مصرف‌کنندگان کالا سر و کار دارند. معمولاً برای این نوع آزمون‌ها، از پانل‌های بزرگ (۵۰ نفر یا بیشتر) متشکل از کارکنان آموزش ندیده یا مردم عادی استفاده می‌شود. انواع مختلفی از این آزمون‌ها وجود دارند: آزمون مقایسه جفتی (به عنوان مثال، از بین نمونه‌های A و B کدام یک را ترجیح می‌دهید؟) تا پرسشنامه‌های ساختاریافته که مربوط به میزان پذیرش هر یک از ویژگی‌های محصول هستند (به عنوان مثال، لطفاً «رایحه میوه ای» را در نمونه ارائه شده درجه‌بندی کنید: دوست ندارم، فرقی نمی‌کند، دوست دارم).
ترافنس وولور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: ترافنسی، ایسافجرویر، ایسلند
مالک:  
گرداننده: باشگاه فوتبال وستری 
گنجایش: ۱.۵۹۶
ابعاد زمین: ۱۰۵ × ۷۰ m
سطح: چمن
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
BÍ/Bolungarvík  (2006–2015) Vestri (2016-present) Hörður FC (2014-present): BÍ/Bolungarvík  (2006–2015) Vestri (2016-present) Hörður FC (2014-present)
ترافنس وولور یک استادیوم فوتبال در ایسافجرویر، ایسلند است که استادیوم خانگی باشگاه فوتبال وستری به‌شمار می‌رود.
پارتیزان‌های یوگسلاوی

| ارتش آزادیبخش ملی   گروه‌های پارتیزانی یوگسلاوی | ارتش آزادیبخش ملی   گروه‌های پارتیزانی یوگسلاوی |
| --- | --- |
پرچم پارتیزان‌های یوگسلاوی: پرچم پارتیزان‌های یوگسلاوی
رهبران: یوسیپ بروز تیتو ادوارد کاردیل ایوان ریبار ولادیمیر نازور راده کنچار ایوو لولا ریبار آرسو یووانوویچ آندریا هبرنگ سوتوزار ووکمانوویچ کوستا ناج پکو داپچویچ کوچا پوپوویچ پتار دراپشین میکائیل آپوستولسکی فاضل خوجه رامیز سادیک ایوان گشناک الکساندر رانکویچ میلوان جیلاس موشا پیجاده ساوا کواچویچ بوریس کیدریچ فرانک روزمان رودلیوب چولاکوویچ ویکو کرستولوویچ امین دوراکو عثمان کارابگوویچ حسن برکیچ اسلاوکو رودیچ ولادیمیر پریچ راتومیر دوگونیچ
تاریخ فعالیت: ۱۹۴۵-۱۹۴۱
مناطق فعالیت:  پادشاهی یوگسلاوی ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳)  (مناطقی از ایستریا، جزایر کرس (کرواسی) و لوشینی، رییکا، زادار، قسمت‌هایی از فریولی ونتزیا جولیا، بویژه تریسته)  آلمان (قسمتی از کرنتن فقط در می ۱۹۴۵) 
ایدئولوژی: کمونیسم مارکسیسم–لنینیسم آزادی ملی (مارکسیسم) میهن‌پرستی سوسیالیستی ضد ملی‌گرایی ضدفاشیسم پان‌اسلاویسم جمهوری‌خواهی جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
جایگاه سیاسی: سیاست‌های چپ تندرو
اندازه: ۸۰۰۰۰–۸۰۰۰۰۰
متحدان: متفقین جنگ جهانی دوم   اتحاد جماهیر شوروی   بریتانیا   آمریکا 
پارتیزان‌های یوگسلاوی، یا ارتش آزادیبخش ملی، رسماً ارتش آزادیبخش ملی و گروه‌های پارتیزانی یوگسلاوی، نیروهای مقاومت ضدفاشیسم به رهبری اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی در برابر نیروهای محور (عمدتاً آلمان نازی) در یوگسلاوی اشغالی در طول جنگ جهانی دوم بودند. پارتیزان‌ها به رهبری یوسیپ بروز تیتو به عنوان موثرترین جنبش مقاومت اروپا علیه نیروهای محور در طول جنگ جهانی دوم در نظر گرفته می‌شوند.
پارتیزان‌ها که در ابتدا نیروهای جنگ چریکی بودند، در ادامه به یک نیروی رزمی بزرگ تبدیل شدند که به مرور وارد جنگ کلاسیک شدند، تعداد آنها در اواخر سال ۱۹۴۴ به حدود ۶۵۰۰۰۰ نفر رسید و در چهار ارتش میدانی و ۵۲ لشکر سازماندهی شدند. اهداف اصلی اعلام شده پارتیزان‌ها آزادسازی سرزمین‌های یوگسلاوی از نیروهای اشغالگر و ایجاد یک دولت سوسیالیستی فدرال و چند قومیتی در یوگسلاوی بود.
پارتیزان‌ها به ابتکار تیتو در پی تهاجم به یوگسلاوی در آوریل ۱۹۴۱ سازماندهی شدند و پس ازعملیات بارباروسا در ژوئن همان‌سال، مبارزات چریکی فعالی را علیه نیروهای اشغالگر آغاز کردند. در ماه ژوئیه یک قیام در صربستان به راه افتاد که بعداً چتنیک‌ها به رهبری دراژا میهایلوویچ به آن ملحق شدند که منجر به ایجاد جمهوری اوژیتسه شد. نیروهای محور در پاسخ به آنها یک سری حملات انجام داد اما نتوانست پارتیزان‌های بسیار متحرک و رهبری آن‌ها را به‌طور کامل نابود کند. در اواخر سال ۱۹۴۳، نیروهای متفقین حمایت خود را از میهایلوویچ به تیتو تغییر دادند، و پارتیزان‌ها در کنفرانس تهران به رسمیت شناخته شدند. در پاییز ۱۹۴۴، پارتیزان‌ها و ارتش سرخ شوروی پس از عملیات بلگراد، این شهر آزاد کردند. در پایان جنگ، پارتیزان‌ها کنترل کل کشور و همچنین تریسته و کرنتن را به دست گرفتند. همچنین پس از جنگ، پارتیزان‌ها در ارتش خلق یوگسلاوی در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی که تازه تأسیس شده بود، سازماندهی شدند.
نام

از این جنبش در طول جنگ پیوسته به عنوان «پارتیزان» یاد می‌شد. با این حال، به دلیل تغییرات مکرر در اندازه و سازماندهی مجدد ساختاری، پارتیزان‌ها در طول تاریخ خود چهار نام رسمی کامل داشتند:
گروه‌های پارتیزانی آزادیبخش ملی یوگسلاوی (ژوئن ۱۹۴۱ - ژانویه ۱۹۴۲)
پارتیزان آزادیبخش ملی و ارتش داوطلب یوگسلاوی (ژانویه - نوامبر ۱۹۴۲)
ارتش آزادیبخش ملی و گروه‌های پارتیزانی یوگسلاوی (نوامبر ۱۹۴۲ - فوریه ۱۹۴۵).
ارتش یوگسلاوی - در ۱ مارس ۱۹۴۵، ارتش آزادیبخش ملی به نیروهای مسلح منظم یوگسلاوی تبدیل شد و نام آن بر این اساس تغییر یافت.
اندکی قبل از پایان جنگ، در مارس ۱۹۴۵، تمامی نیروهای مقاومت به نیروهای مسلح منظم یوگسلاوی سازماندهی و به ارتش یوگسلاوی تغییر نام دادند. این نام تا سال ۱۹۵۱ رسمیت داشت و سرانجام به ارتش خلق یوگسلاوی تغییر نام داد.
تعداد پارتیزان‌ها در مناطق یوگسلاوی

|  | اواخر سال ۱۹۴۱ | اواخر سال ۱۹۴۲ | سپتامبر ۱۹۴۳ | اواخر سال ۱۹۴۳ | اواخر سال ۱۹۴۴ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| بوسنی و هرزگوین | ۲۰۰۰۰ | ۶۰۰۰۰ | ۸۹۰۰۰ | ۱۰۸۰۰۰ | ۱۰۰۰۰۰ |
| کرواسی | ۷۰۰۰ | ۴۸۰۰۰ | ۷۸۰۰۰ | ۱۲۲۰۰۰ | ۱۵۰۰۰۰ |
| صربستان (کوزوو) | ۵۰۰۰ | ۶۰۰۰ | ۶۰۰۰ | ۷۰۰۰ | ۲۰۰۰۰ |
| مقدونیه | ۱۰۰۰ | ۲۰۰۰ | ۱۰۰۰۰ | ۷۰۰۰ | ۶۶۰۰۰ |
| مونته‌نگرو | ۲۲۰۰۰ | ۶۰۰۰ | ۱۰۰۰۰ | ۲۴۰۰۰ | ۳۰۰۰۰ |
| صربستان (مناسب) | ۲۳۰۰۰ | ۸۰۰۰ | ۱۳۰۰۰ | ۲۲۰۰۰ | ۲۰۴۰۰۰ |
| اسلوونی  | ۲۰۰۰ | ۴۰۰۰ | ۶۰۰۰ | ۳۴۰۰۰ | ۳۸۰۰۰ |
| صربستان (وویودینا) | ۱۰۰۰ | ۱۰۰۰ | ۳۰۰۰ | ۵۰۰۰ | ۴۰۰۰۰ |
| جمع | ۸۱۰۰۰ | ۱۳۵۰۰۰ | ۲۱۵۰۰۰ | ۳۲۹۰۰۰ | ۶۴۸۰۰۰ |
تلفات

پارتیزان‌ها علیرغم موفقیت خود در طول جنگ متحمل تلفات سنگینی شدند. جدول، تلفات پارتیزان‌ها، طی ۷ ژوئیه ۱۹۴۱ تا ۱۶ مه ۱۹۴۵ را نشان می‌دهد:
|  | ۱۹۴۱ | ۱۹۴۲ | ۱۹۴۳ | ۱۹۴۴ | ۱۹۴۵ | جمع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| کشته شده | ۱۸۸۹۶ | ۲۴۷۰۰ | ۴۸٬۳۷۸ | ۸۰٬۶۵۰ | ۷۲۹۲۵ | ۲۴۵٬۵۴۹ |
| مجروح  در میدان جنگ | ۲۹۳۰۰ | ۳۱۲۰۰ | ۶۱۷۳۰ | ۱۴۷۶۵۰ | ۱۳۰۰۰۰ | ۳۹۹٬۸۸۰ |
| کشته شده بر اثر جراحت | ۳٬۱۲۷ | ۴٬۱۹۴ | ۷٬۹۲۳ | ۸۰۶۶ | ۷۸۰۰ | ۳۱۲۰۰ |
| مفقود | ۳۸۰۰ | ۶۳۰۰ | ۵٬۴۲۳ | ۵۶۰۰ | ۷۸۰۰ | ۲۸۹۲۵ |
به گفته ایوو گلدشتاین، ۸۲۰۰۰ صرب و ۴۲۰۰۰ کروات به عنوان مبارزان پارتیزان کشته شدند.
به گفته ولادیمیر ددیجر، بیش از ۴۰۰۰۰ اثر شعر عامیانه از پارتیزان‌ها الهام گرفته شده‌است.
↑  Serbo-Croatian, Macedonian, Slovene: Partizani, Партизани
یادداشت

↑  Fisher, Sharon (2006). Political change in post-Communist Slovakia and Croatia: from nationalist to Europeanist. Palgrave Macmillan. p. 27. ISBN 978-1-4039-7286-6.
↑  Jones, Howard (1997). A new kind of war: America's global strategy and the Truman Doctrine in Greece. Oxford University Press. p. 67. ISBN 978-0-19-511385-3.
↑  Hupchick, Dennis P. (2004). The Balkans: from Constantinople to communism. Palgrave Macmillan. p. 374. ISBN 978-1-4039-6417-5.
↑  Rosser, John Barkley; Marina V. Rosser (2004). Comparative economics in a transforming world economy. MIT Press. p. 397. ISBN 978-0-262-18234-8.
↑  Chant, Christopher (1986). The encyclopedia of codenames of World War II. Routledge. p. 109. ISBN 978-0-7102-0718-0.
↑  "Partisans: War in the Balkans 1941–1945". BBC. Archived from the original on 28 November 2011. Retrieved 19 November 2011.
↑  «PROGLAS POKRAJINSKOG KOMITETA KPJ ZA SRBIJU». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۱ مارس ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۲۳.
↑  «PROGLAS POKRAJINSKOG KOMITETA KPJ ZA VOJVODINU». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۱ مارس ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۲۳.
↑  «PROGLAS OKRUŽNOG KOMITETA KPJ ZA KRAGUJEVAC». بایگانی‌شده از اصلی در ۱ آوریل ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۲۳.
↑  Adams, Simon (2005): The Balkans, Black Rabbit Books, شابک ‎۹۷۸۱۵۸۳۴۰۶۰۳۸, p. 1981
↑  "Partisan | Yugoslavian military force". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Retrieved 2021-03-26.
↑  Griesser-Pečar, Tamara (2007). Razdvojeni narod: Slovenija 1941–1945: okupacija, kolaboracija, državljanska vojna, revolucija [Divided Nation: Slovenia 1941–1945: Occupation, Collaboration, Civil War, Revolution] (به اسلوونیایی). Mladinska knjiga. pp. 345–346. ISBN 978-961-01-0208-3.
↑  Slovensko in italijansko odporniško gibanje – strukturna primerjava: diploma thesis [Slovene and Italian Resistance Movement – Structural Comparison: diploma thesis] (PDF) (به اسلوونیایی). Faculty of Social Sciences, University of Ljubljana. 2008. pp. 59–62. COBISS&nbsp;27504733. Archived from the original (PDF) on 19 June 2013. Retrieved 2 March 2012.
↑  Guštin, Damijan. "Slovenia". European Resistance Archive. ERA Project. Archived from the original on 20 October 2013. Retrieved 2 March 2012.
↑  Anić, Joksimović & Gutić 1982.
↑  Bideleux, Robert; Jeffries, Ian (2017) The Balkans: A Post-Communist History p. 191; Routledge, شابک ‎۹۷۸−۱−۱۳۴۵۸−۳۲۸−۷
↑  Dedijer 1980.
مبارز پارتیزان استیپان "استوو" فیلیپوویچ با فریاد " مرگ بر فاشیسم، آزادی بر مردم!" چند ثانیه قبل از اعدام او توسط یک واحد گارد دولتی صربستان در والیوو، یوگسلاوی اشغالی. این سخنان بعدها به شعار حزبی تبدیل شد.
آدریانو آلوز

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Adriano Leonardo Alves
زادروز:  ۵ ژانویهٔ ۱۹۷۷ ‏(۴۸ سال)
زادگاه:  Vila Velha, اسپیریتو سانتو، برزیل
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  Central SC |   |   |
|  |  باشگاه فوتبال سن پائولی |   |   |
| ۲۰۰۲ |  باشگاه فوتبال شهرداری زنجان |   |   |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۶ |  باشگاه فوتبال استقلال اهواز |  ۷۶ |  (۱۸) |
| ۲۰۰۵ |  باشگاه فوتبال النصر امارات (قرضی) |   |   |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال مس کرمان |  ۲۸ |  (۶) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال سایپا تهران |  ۲۵ |  (۵) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  باشگاه ورزشی داماش گیلان |  ۲۶ |  (۱۲) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال ملوان بندر انزلی |  ۳۰ |  (۶) |
| مجموع |   |  ۱۸۵ |  (۴۷) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.
آدریانو آلوز (به پرتغالی: Adriano Leonardo Alves) مهاجم اهل برزیل است که در اسپیریتو سانتو و در تاریخ ۵ ژانویهٔ ۱۹۷۷ به دنیا آمده‌است.
گل‌فشان‌های چابهار

کوه گل‌فشان چابهار
چشمه‌های گل‌فشان چابهار پدیده‌ای طبیعی در جنوب شرقی ایران‌اند. این گل‌فشان‌ها در جنوب استان سیستان و بلوچستان قرار دارند.
پدیدهٔ طبیعی گل‌فشان در شمال غربی شهرستان چابهار در دشت گسترده‌ای به نام کهیر وجود دارد، که با پرتاب گل همراه با متصاعدشدن گاز از اعماق زمین به وجود آمده است.
این پدیدهٔ که بر اثر عوامل مهمّ زمین‌شناختی و بیانگر فعّالیّت‌های زمین‌ساختی منطقه است در طول سالیان متمادی تپّه‌ای از گل به وجود آورده که هیچ گونه‌ای از گیاهان در این خاک رشد نمی‌کنند. پدیدهٔ گل‌فشان، تپّهٔ خاکستری‌رنگی به شکل مخروط ایجاد کرده که به علّت مسطّح‌بودن زمین منطقه از فواصل دور قابل رؤیت است.
روستای تنگ

روستای تنگ چابهار یکی از مقاصد گردشگری نزدیک به این گل‌فشان‌ها در استان سیستان و بلوچستان است که در فاصله ۸۰ کیلومتری شهر کنارک و در نزدیکی ساحل دریای عمان قرار دارد. این روستا از طریق جاده بندر جاسک و سپس جاده فرعی بندر تنگ قابل دسترسی است. فصل‌های بهار و پاییز، به دلیل شرایط آب‌وهوایی مناسب، بهترین زمان برای بازدید از این منطقه هستند.
جاذبه‌های روستا:
تپه‌های گل‌فشان
ساحل نورانی تنگ:
در شب‌های پاییز و زمستان، ساحل نورانی تنگ به واسطه حضور فیتوپلانگتون‌ها منظره‌ای مخصوص ایجاد می‌کند.
اسکله ماهیگیری تنگ:
این اسکله با لنج‌ها و قایق‌های سنتی، مرکز فعالیت‌های صیادی و نمایانگر فرهنگ محلی مردم روستاست.
ساحل کشتی سنگی:
این صخره بزرگ که شبیه کشتی است، یکی دیگر از جاذبه‌های طبیعی تنگ محسوب می‌شود. این پدیده که بر اثر فرسایش شکل گرفته، هنگام پایین بودن سطح آب قابل دسترسی است.
جسارت‌های وابسته

استان سیستان و بلوچستان
شهرستان چابهار
کهیر
گل‌فشان
گل‌فشان کنارک میزبان مسافران نوروزی است.
سیل گردشگران برای دیدن گل‌فشان چابهار
آزادی مذهب در ترکمنستان

آزادی مذهب در ترکمنستان (انگلیسی: Freedom of religion in Turkmenistan)، طبق ارزیابی‌های دولت ایالات متحده آمریکا، کشور ترکمنستان در سال ۲۰۲۲ دارای ۸۹ درصد مسلمان (که عمده آنها سنی هستند)، ۹ درصد مسیحی ارتدکس شرقی و ۲ درصد سایر ادیان می‌باشد. در سال ۲۰۲۳، این کشور در بخش آزادی ادیان، از مجموع ۴ امتیاز هیچ امتیازی بدست نیاورد؛ اشاره گردیده بود که از سال ۲۰۱۶، محدودیت‌های آزادی مذهبی بیشتر شده‌است. در همین سال، این کشور در بین فهرست بدترین کشورهای جهان برای مسیحی بودن، حائز رتبه ۲۶ گردید.
دین در ترکمنستان

مردم ترکمن در ترکمنستان همانند سایر مردم کشور همسایه خود در ازبکستان، افغانستان و ایران به‌طور عمده مسلمان هستند. در مجموع، ۸۹ درصد مسلمان و ۹ درصد ارتدکس شرقی می‌باشند. بیشتر قوم روسی مسیحی ارتدکس هستند.
نسرین ستوده

نسرین ستوده لنگرودی (زادهٔ ۹ خردادِ ۱۳۴۲) حقوق‌دان، وکیل دادگستری و فعّالِ حقوقِ بشر است. مجلهٔ تایم در سال ۲۰۲۱ او را یکی از ۱۰۰ نفر از تاثیرگذارترین افراد در جهان نامید.
ستوده عضوِ کانون مدافعان حقوق بشر، کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان، و انجمن حمایت از حقوق کودکان بوده و وکالت پرونده‌های بسیاری از فعالان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان، کودکان قربانیِ کودک آزاری و کودکان در معرض اعدام را برعهده داشته است. ستوده در سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۸ میلادی) برنده جایزه حقوق بشر «سازمان حقوق بشر بین‌الملل» شد. در ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۹ عفو بین‌الملل با شیوع گسترده ویروس کرونا خواستار آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی و عقیدتی در جهان از جمله نسرین ستوده در ایران شد.
در مرداد ۱۳۹۹ بنا بر گزارش صدای آمریکا، رضا خندان، همسر ستوده اعلام کرد که دادستان تهران تمامی حساب‌های بانکی همسرش را مسدود کرده است. در ۲۱ مرداد ۱۳۹۹، ستوده در اعتراض به «شرایط ظالمانه زندان و بی‌پاسخ ماندن مکاتبات و مطالبات قانونی زندانیان» و قرار داشتن سرنوشت و حقوق قانونی محبوسان در دست بازجویان، اعتصاب غذا کرد.
زندگی

نسرین ستوده لنگرودی در سال ۱۳۴۲ در تهران و به گفته خودش در خانواده‌ای مذهبی متولد شد. پدر او کاسب بود و مادرش خانه‌دار. او یک خواهر و دو برادر دارد.
ستوده کارشناسی ارشد حقوق بین‌الملل خود را از دانشگاه شهید بهشتی گرفته و از سال ۱۳۷۰ مدتی نیز به فعالیت مطبوعاتی در نشریهٔ دریچه گفتگو پرداخته است. همچنین مقالاتی در روزنامه‌های جامعه، توس، صبح امروز و مجلهٔ آبان منتشر کرده است. نسرین ستوده در دهه ۱۳۷۰ و پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق دانشگاه شهید بهشتی تهران ابتدا در معاونت حقوقی وزارت مسکن و سپس در سازمان اسناد ملی مشغول به کار شد. این شغل‌ها اما دیری نپایید و از آنها اخراج شد. به گفته همسرش، گرایش‌های سیاسی او موجب اخراجش شد.
ستوده در دهه ۱۳۷۰ همچنین در مرکز حقوقی بانک تجارت در حدود ۱۰ سال مشغول به کار بود. او همزمان مدرک کارشناسی ارشد خود را نیز از دانشگاه شهید بهشتی گرفت و سال ۱۳۷۴ در آزمون وکالت شرکت کرد. به گفته رضا خندان، به مدت ۸ سال و تا سال ۱۳۸۲ به دلیل تأیید صلاحیت نشدن از سوی وزارت اطلاعات به ستوده اجازه وکالت داده نمی‌شد تا اینکه در سال ۱۳۸۲ و پس از پیگیری‌های فریده غیرت، یکی از وکیلان شناخته شده به او اجازه وکالت داده شد.
او هنگام همکاری با انجمن حمایت از حقوق کودکان دو سال عضو هیئت مدیریه این انجمن بوده است و اکنون یکی از حقوقدانان کمپین یک میلیون امضا است. ستوده وکالت پرونده‌های فعالان حقوق بشر و کشته شدگان و اعدام شدگان حوادث پس از انتخابات ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ را بر عهده داشته است. مهراوه خندان دختر نسرین ستوده و رضا خندان است.
زندگی > بازداشت در سال ۱۳۸۹

نسرین ستوده از ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ بازداشت شد. اتهام او «اقدام علیه امنیت ملی، تبانی و تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر» بود. به گزارش هرانا، در مجموع به وی هفت اتهام وارد شده است: «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی، فعالیت تبلیغی علیه نظام، عضویت مؤثر در گروهک غیرقانونی و ضد امنیتی کانون مدافعان حقوق بشر، لگام (گروه موافق حذف اعدام) و شورای ملی صلح، تشویق مردم به فساد و فحشا و فراهم آوردن موجبات آن و ظاهر شدن بدون حجاب شرعی در محل شعبه بازپرسی، اخلال در نظم و آسایش عمومی و نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی».
زندگی > بازداشت در سال ۱۳۸۹ > حکم

ستوده در سال ۱۳۸۹ در دادگاه بدوی به ۱۱ سال حبس تعزیری و ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوع‌الخروجی از ایران محکوم شد. ستوده همچنین در تاریخ ۷ دی ۱۳۸۹ خورشیدی، به اتهام بی‌حجابی در ایران محاکمه و به دلیل اعتراض به روند دادگاه به پنج روز حبس تعزیری محکوم شد.
ستوده به تحمل ۱۱ سال حبس، ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شده بود که در دادگاه تجدیدنظر، این حکم به شش سال حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از شغل وکالت کاهش یافت.
زندگی > بازداشت در سال ۱۳۸۹ > در دوران زندان

ستوده در سال ۱۳۸۹ در زندان دست به اعتصاب غذا زده بود. پس از آن گروهی از فعالان مدنی و برخی از موکلین او با انتشار نامه‌ای خواستار شکستن اعتصاب غذای او شدند. در ۴ آبان ۱۳۸۹، او پس از ۲۸ روز اعتصاب غذا بعد از ملاقات با یکی از اعضای خانواده‌اش اعتصاب خود را شکست.
ستوده مجدد از ۲۶ مهر ۱۳۹۱ دست به اعتصاب غذای «نامحدود» زد که تا ۴۹ روز ادامه یافت. او روز ۳۱ اکتبر درحالی‌که پانزدهمین روز اعتصاب غذای خود را سپری می‌کرد، در سکوت خبری به انفرادی بند فوق امنیتی ۲۰۹ اطلاعات منتقل شد. رضا خندان، همسر او در وقت ملاقات ۲۵ آبان ۱۳۹۱ با اظهار بی‌اطلاعی اداره‌کنندگان بند ۲۰۹ اطلاعات مواجه می‌شود؛ درحالی‌که مسئولان زندان اوین هم می‌گویند که ایشان در اختیار بند ۲۰۹ هستند (در واقع از نظر قضایی ناپدید شدند!!) در روز ۱۲ آذر ۱۳۹۱ پس از ۴۷ روز از شروع این اعتصاب غذا، رضا خندان همسر نسرین ستوده وضعیت او را این‌گونه شرح می‌دهد: «اکنون وضع جسمی‌اش به حدی رسیده است که بعید می‌دانم تا ملاقات بعدی بتواند سرپا باشد. سرگیجه، اختلال بینایی، عدم تعادل در راه رفتن و فشار پایین علائم هشدار دهندهٔ وخامت حال اوست، در کنار لاغری مفرط.» این اعتصاب غذا پس از ۴۹ روز در شامگاه سه‌شنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۱ پس از بازدید برخی از نمایندگان مجلس در زندان اوین و موافقت حکومت با کلیهٔ خواسته‌های او مبنی بر لغو ممنوع‌الخروجی دخترش با موفقیت پایان یافت.
ستوده از ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، در اعتراض به برخوردهای فراقانونی و بی‌اعتنایی متولیان امر به حق آزادی مشروط زندانیان، اعتصاب غذا کرد. وی با یادآوری دخالت مطلق نهادهای اطلاعاتی و امنیتی در احکام صادره علیه متهمان، ادامهٔ حبس در طول همه‌گیری و شرایط حاکم بر زندان‌ها را «غیرممکن» خوانده است. چند روز بعد، دختر او به اتهام عدم رعایت حجاب در زمان ملاقات با مادرش، برای ساعاتی بازداشت و با قید وثیقه و به گزارش با قید کفالت آزاد شد. حال او در ۲۹ شهریور رو به وخامت گذاشت و به بیمارستان منتقل شد. او بعداً نیز چند مرتبه به بیمارستان برای درمان منتقل شد. در مهرماه همین سال وی از زندان اوین به زندان قرچک منتقل شد.
زندگی > بازداشت در سال ۱۳۸۹ > آزادی

در بعد از ظهر روز ۲۷ شهریورماه ۱۳۹۲، نسرین ستوده پس از گذراندن ۳ سال از دوره محکومیتش، از زندان اوین آزاد شد.
زندگی > پس از آزادی

با وجود اعلام عدم محدودیت برای ادامه وکالت ستوده در روزهای ابتدایی آزادی وی، بنابر درخواست دادسرای اوین برای محرومیت خانم ستوده از وکالت و موافقت دادگاه انتظامی وکلا، نسرین ستوده برای مدت ۳ سال از انجام وکالت محروم شد. او با تحصن در برابر کانون وکلا توانست این حکم را بشکند.
زندگی > بازداشت در سال ۱۳۹۷

نسرین ستوده، روز چهارشنبه ۲۳ خرداد ۱۳۹۷ در منزل شخصی‌اش در تهران بازداشت شد. وکیل او، دلیل بازداشتش را اتهام «تبلیغ علیه نظام، اهانت به رهبر جمهوری اسلامی، جاسوسی برای نیروهای بیگانه و شکایت بازپرس دادسرای کاشان» عنوان کرد. به گفته وکیل او، وی برای این پرونده به ۵ سال حبس محکوم شده است.
به گفته همسر ستوده، وی به اتهام «تشکیل و اداره گروهک غیرقانونی لگام»، در ۱۳ مهر ۱۳۹۵ به صورت غیابی به ۵ سال حبس تعزیری محکوم شده بود. گزارش شده که وی به خاطر مناسب نبودن لباسش از شرکت در جلسه دادگاه منع شده بود. در پرونده او، مصادیق اتهامی چنین آمده است: «تحصن مقابل کانون وکلا، باز کردن صفحه فیسبوک، مصاحبه با رسانه‌های مختلف، ملاقات‌های محرمانه با دیپلمات‌های سفارتخانه‌های خارجی در تهران، عضویت در لگام (کمپین لغو گام به گام اعدام)، صدور بیانیه‌هایی در دفاع از محکومان نفاق و گروهک القاعده، حضور در اغتشاش دراویش». گفته شده که در مجموع وی به تحمل ۳۳ سال زندان با ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شده است که بر اساس قوانین جمهوری اسلامی ایران، تنها ۱۲ سال از این حکم قابل اجرا خواهد بود. این در حالیست که حکم سه سال باقی مانده حبس وی در پرونده اولش که هنوز سپری نشده است، از سوی دادگاه مشخص نشده است. در نهایت وی به خاطر پرونده اولش ۳ سال حبس باقی‌مانده، پرونده دومش، ۵ سال حبس تعزیری و پرونده سومش ۳۳ سال حبس تعزیری که ۱۲ سالش قابل اجرا است، محکوم شده است.
ستوده در ابتدا توسط رئیس و معاون زندان اوین ممنوع‌الملاقات بود تا آنکه با شکایت او، توانست دستور ممنوع‌الملاقاتی خود را لغو کند.
زندگی > بازداشت در سال ۱۴۰۲

نسرین ستوده در آبان ۱۴۰۲ به دلیل چهار مورد اتهامی بازداشت شد. خبرگزاری فارس دلیل بازداشت او را «کشف حجاب و فعالیت علیه امنیت روانی جامعه» گزارش کرد. ستوده در ۲۴ آبان ۱۴۰۲ با قید وثیقه و تا پیش از تشکیل دادگاه از زندان آزاد شد.
فعالیت‌های سیاسی > مخالفت با جمهوری اسلامی و قوانین آن

او از جمله ۱۵ فعال سیاسی و مدنی بود که با تأکید بر «اصلاح‌ناپذیری» نظام جمهوری اسلامی ایران خواستار برگزاری همه‌پرسی تحت نظارت سازمان ملل متحد برای «گذار مسالمت‌آمیز» از حکومت فعلی «به یک دموکراسی سکولار پارلمانی» شد. او یکی از منتقدان حجاب اجباری در ایران و از طرفداران جنبش زن، زندگی، آزادی بود.
فعالیت‌های سیاسی > اعتصاب غذا در محکومیت داعش

در پی محاصره چند هفته‌ای شهر کوبانی توسط شبه‌نظامیان داعش و نبردهای خونین اطراف این شهر، نسرین ستوده و ۱۳ نفر از فعالان سیاسی، مدنی و فرهنگی ایرانی، در اعتراض به قتل‌عام و نسل‌کشی غیرنظامیان توسط داعش، دست به اعتصاب غذای ۳ روزه، از روز ۱۴ مهر ۱۳۹۳ نمودند. نسرین ستوده در خصوص این اعتصاب غذای ۳ روزه، این‌گونه توضیح داد: «ما می‌خواهیم بگوییم که مسئله داعش فقط مسئله کردها نیست، بلکه موضوعی است که صلح کره زمین را تهدید می‌کند و ما امیدواریم با این کمپین توجه جهانی را به این موضوع جلب کنیم تا برای توقف این توحش گسترده کاری انجام دهند.»
فعالیت‌های سیاسی > قبول وکالت فعالان اجتماعی و سیاسی

وی وکالت فعالان اجتماعی و فعالان سیاسی مانند شیرین عبادی، حشمت‌الله طبرزدی، عیسی سحرخیز، محمد صدیق کبودوند، امید معماریان و نیز فعالان جنبش زنان ایران مانند رؤیا طلوعی، فرناز سیفی، منصوره شجاعی، طلعت تقی‌نیا، پروین اردلان، نوشین احمدی خراسانی، خدیجه مقدم، علی اکبر خسرو شاهی، مریم حسین خواه، جلوه جواهری، ناهید کشاورز، هومن فخار، راحله عسگری زاده، نسیم خسروی، محبوبه حسین‌زاده، امیر یعقوبعلی، دلارام علی، مارال فرخی، ناهید جعفری و سمیه فرید وشاپرک شجری زاده را بر عهده گرفته است. وی همچنین وکالت برخی کشته شدگان و اعدام شدگان پیامدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران، از جمله احمد نجاتی کارگر و آرش رحمانی‌پور را بر عهده داشته است. وی در زمینه وکالت هنرمندان هم فعال بوده است، ستوده وکالت هنرمندانی از جمله جعفر پناهی، مهدی رجبیان و حسین رجبیان را بر عهده داشته است.