بولتون و پارک
زمینه

در اواخر سدهٔ نوزدهم، اعمال همجنس‌گرایانه مردان برپایهٔ قانون انگلستان مجاز نبود و در بخش ۶۱ از مصوبه جرائم علیه شخص ۱۸۶۱، مجازات حبس برای آن پیش‌بینی شده بود. البته این مصوبه مجازات مرگ برای لواط را که بخشی از مصوبه لواط ۱۵۳۳ از هنری هشتم بود لغو کرد، اما لواط همچنان در بریتانیا جرم بود و به حبس ابد در زندان و کار سخت می‌انجامید. با این حال، پرونده‌های وابسته به فعالیت‌های همجنس‌گرایانه به‌ندرت به جلسهٔ دادرسی کشیده می‌شدند و پرونده‌هایی هم که به جلسه دادرسی کشیده می‌شدند، احتمال محکومیت کمتری از جرایم دیگر داشتند: احتمال محکومیت برای لواط ۲۸ درصد بود، در حالی که تمامی جرایم دیگر ۷۷ درصد محکومیت داشتند. به‌گفتهٔ جامعه‌شناس آری ادت، بیشتر مظنونان یا هنگام آمیزش جنسی در انظار عمومی بازداشت می‌شدند، یا به‌دلیل انگیزه‌های سیاسی تحت پیگرد قانونی بودند. خیلی از مظنونان، اجازهٔ خروج از کشور پیش از جلسه دادرسی را داشته‌اند.
مفهوم همجنس‌گرایی در دههٔ ۱۸۷۰ کاملاً ناشناخته نبود، اما مسئولان آن دوره درکی از آن نداشتند. مورخ و جامعه‌شناس جفری ویکس معتقد است که ایدهٔ همجنس‌گرایی «خیلی توسعه‌نیافته [بود]، هم در پلیس متروپولیتن و هم در محافل عالی پزشکی و حقوقی. این نشان می‌دهد که هیچ‌گونه مفهوم روشنی از مقولهٔ همجنس‌گرایی یا هیچ‌گونه آگاهی اجتماعی از هویت فردی همجنس‌گرایان وجود نداشت». چنین ناآگاهی حرفهٔ پزشکی در بریتانیا، دلیلی برای این دانسته می‌شد که فعالیت‌های همجنس‌گرایانه انجام نمی‌شوند، این برخلاف دانشی بود که پزشکان فرانسوی و آلمانی به دست آورده بودند. در آثار پزشکی-حقوقی بریتانیایی، مانند اثر ۱۸۴۶ آلفرد سوین تیلور به‌نام کتابچه‌ای راهنما برای بررسی فلسفهٔ پزشکی قانون، لواط به حیوان‌خواهی پیوند خورده بود و تیلور این‌گونه توصیفش می‌کرد: «دلیل لازم برای اثبات ارتباط غیرطبیعی مرد با مرد یا جانور، همان دلیلی‌ست که می‌تواند تجاوز جنسی را ثابت کند و بنابراین، دخول به تنهایی برای اثباتش کافی‌ست».
در حالی که مسئولان گسترهٔ همجنس‌گرایی در بریتانیا را نادیده می‌گرفتند، بخش‌هایی از وست اند لندن —از جمله برلینگتون آرکید، خارج از پیکدیلی— به همجنس‌گرایی و روسپی‌گری مردانه اختصاص داده شده بودند. به عقیدهٔ مورخ مت کوک، این «ارتباط رفتار همجنس‌گرایانه با مُد، زن‌صفتی و معاملهٔ پولی را تأیید [می‌کند]». جوزف بریستو در نقشه‌برداری دوبارهٔ مقرهای تاریخ نوین همجنس‌گرایی، اذعان می‌کند که این فرهنگ روبه‌رشد همجنس‌گرایی با زن‌صفتی و مبدل‌پوشی همسو بوده است. به عقیدهٔ ادت، افکار عمومی —و افکار مسئولان— هرگز علیه مردانی که در رسوایی‌های همجنس‌گرایانه گیر می‌افتادند، نبود. برای مثال، او از افرادی که در ارتباط با رسوایی خیابان کلیولند ۱۸۸۹ بودند یاد می‌کند، که غیر از یکی‌شان که از کشور رفت، الباقی در جایگاه‌های خود در جامعه باقی ماندند؛ به‌طور مشابه، هنگامی که بولتون و پارک از اتهامات اصلی‌شان تبرئه شدند، به بازیگری در بریتانیا و خارج از آن ادامه دادند.
مبدل‌پوشی در دههٔ ۱۸۷۰ غیرقانونی نبود؛ مبدل‌پوشی با تئاتر، به ویژه پانتومیم در ارتباط بود و در اذهان عموم مردم، هیچ ارتباطی میان مبدل‌پوشی و همجنس‌گرایی نبود. هنگامی هم که فردی به‌علت مبدل‌پوشی دستگیر می‌شد، دستگیری به اتهام برهم‌زدن صلح بود. در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم، مواردی از مبدل‌پوشی در دادگاه‌ها دیده می‌شد: در ۱۸۵۸، دو مرد، یکی ۶۰ ساله و دیگری ۳۵ ساله، در یک اتاق رقص بدون مجوز دستگیر شدند. مرد ۶۰ ساله در نقش یک زن چوپان چینی‌وار لباس پوشیده بود و مرد ۳۵ ساله، لباس زنانهٔ مدرن پوشیده بود؛ آنان به این دلیل دستگیر شدند که این کار را «برای تحریک دیگران به ارتکاب جرمی غیرطبیعی» انجام داده بودند. در همان سال، زنی صاحبخانه، مستأجر خود را به پلیس گزارش داد، چون جلوی پنجرهٔ پذیرایی در حالی که لباس زنانه به تن داشت، به طرز ناشایستی رفتار می‌کرد.