تأمین و تصفیه آب در فلسطین
منابع آب > آب‌های زیرزمینی

در کرانه باختری، منبع اصلی آب زیرزمینی، آبخوان کوهستانی است که از سه سفره زیرزمینی تشکیل شده است:
قبل از اشغال کرانه باختری توسط اسرائیل، اسرائیل ۶۰ درصد از آب استخراج شده از سفره‌های زیرزمینی مرزی را برداشت می‌کرد. بین آن و کرانه باختری رود اردن. در حال حاضر ۸۰ درصد طول می‌کشد که به‌طور کلی به این معنی است که ۴۰ درصد از آب اسرائیل از سفره‌های کرانه باختری تأمین می‌شود.
آبخوان غربی که در اسرائیل «آبخوان یارکون-تانینیم» نامیده می‌شود،
بزرگ‌ترین آبخوان است که بر اساس میانگین تخمین سالیانه، ۳۶۲ میلیون متر مکعب (میلی‌متر مکعب) تولید می‌کند (که ۴۰ میلیون مترمکعب آن شور است). ۸۰ درصد از منطقه تغذیه این حوضه در کرانه باختری و ۸۰ درصد از فضای ذخیره‌سازی در داخل مرزهای اسرائیل قرار دارد. اسرائیلی‌ها از سفره‌های زیرزمینی این حوضه با استفاده از ۳۰۰ چاه عمیق آب زیرزمینی در غرب خط سبز و همچنین با چاه‌های عمیق در مرز کرانه باختری بهره‌برداری می‌کنند. فلسطینی‌هایی که به چاه‌ها و چشمه‌های از قبل موجود دسترسی دارند، ممکن است از آنها استفاده کنند، اما برخلاف شهرک‌های اسرائیلی، حفر چاه‌های جدید ممنوع است.
آبخوان شمال شرقی، که در اسرائیل «آبخوان گیلبوآ-بت شیان» یا «آبخوان Schhem-Gilboa» نامیده می‌شود،
دارای بازده سالیانه ایمن ۱۴۵ میلی‌متر سانتی‌متر است (که ۷۰ میلیون مترمکعب آن شور است). تقریباً صد در صد آب آن از نزولات جوی در منطقه کرانه باختری تأمین می‌شود، اما سپس در جهت شمال به زیر زمین به دره بیسان (بت شیان) و جزریل می‌ریزد.
آبخوان شرقی، به‌طور کامل در کرانه باختری، دارای عملکرد ایمن سالانه ۱۷۲ میلیون مترمکعب است (که ۷۰ تا ۸۰ میکرومتر آن شور است). این آبخوان عمدتاً توسط چشمه‌ها تخلیه می‌شود. به گفته Hiniker، در یک نرخ پایدار متوسط، مقدار آب شیرین مشترک قابل تجدید موجود در سراسر دره اردن تقریباً ۲۷۰۰ میلیون متر مکعب در سال است که از ۱۴۰۰ میلیون متر مکعب آب زیرزمینی و ۱۳۰۰ میلیون متر مکعب آب سطحی تشکیل شده است.
با این حال، تنها کسری از این می‌تواند توسط فلسطینیان در کرانه باختری استفاده شود. اسرائیل از سال ۱۹۶۷ دسترسی فلسطینیان به کل رود اردن سفلی را ممنوع کرده است. پس از آغاز اشغال نظامی اسرائیل در سال ۱۹۶۷، اسرائیل اراضی کرانه باختری در مجاورت رود اردن را به عنوان منطقه نظامی بسته اعلام کرد که تنها کشاورزان شهرک نشین اسرائیلی اجازه دسترسی به آن را دارند.
در سال ۱۹۸۲، زیرساخت‌های آبی کرانه باختری تحت کنترل ارتش اسرائیل به شرکت ملی آب اسرائیلی مکوروت واگذار شد. از سال ۲۰۰۹، مکوروت (شرکت آب اسرائیلی) حدود ۴۲ حلقه چاه در کرانه باختری، عمدتاً در منطقه دره اردن، که عمدتاً شهرک‌های اسرائیلی را تأمین می‌کنند، بهره‌برداری می‌کند. میزان آبی که مکوروت می‌تواند به فلسطینی‌ها بفروشد منوط به تأیید مقامات اسرائیلی است.
حفر چاه در آبخوان‌های کوهستانی توسط فلسطینی‌ها محدود شده است؛ بنابراین، بیشتر آب آن از زیر زمین به سمت دامنه‌های تپه‌ها و به قلمرو اسرائیل می‌ریزد.
بر اساس برآوردهای مختلف، بین ۸۰۸۰ تا ۸۵ درصد از آب‌های زیرزمینی کرانه باختری یا توسط شهرک نشینان اسرائیلی استفاده می‌شود یا به اسرائیل سرازیر می‌شود.
آبخوان ساحلی تنها منبع آب زیرزمینی نوار غزه است. در زیر سواحل اسرائیل، با غزه در پایین دست در انتهای حوضه قرار دارد. از آنجایی که آب عمدتاً از شرق به غرب در زیر زمین جریان دارد، با این حال، برداشت‌های فلسطینی از آبخوان هیچ تأثیری بر طرف اسرائیلی ندارد.
برعکس، اسرائیل حلقه‌ای از چاه‌های عمیق متعدد در امتداد مرز غزه نصب کرده است و به این ترتیب بسیاری از آب‌های زیرزمینی را قبل از رسیدن به غزه استخراج می‌کند.
اسرائیل بخش محدودی از آب را به فلسطینی‌های غزه می‌فروشد.
در حالی که اسرائیل آب را از شمال قلمرو خود به جنوب منتقل می‌کند، فلسطینی‌ها اجازه ندارند آب را از کرانه باختری به غزه منتقل کنند. به همین دلیل است که این آبخوان به شدت مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد و منجر به نفوذ آب دریا می‌شود. آبخوان توسط نمک و همچنین نیترات ناشی از نفوذ فاضلاب و کودها آلوده می‌شود. تنها ۵ تا ۱۰ درصد از آبخوان کیفیت آب آشامیدنی را تولید می‌کند.
در سال ۲۰۰۰، به دلیل شوری زیاد ناشی از نفوذ آب دریا و آلودگی بالای نیترات ناشی از فعالیت‌های کشاورزی، آب سفره‌های ساحلی در منطقه غزه دیگر قابل شرب نبود.
در سال ۲۰۱۳، تجزیه و تحلیل ۹ چاه آب زیرزمینی شهری، TDS را از ۶۸۰٫۴ میلی‌گرم در لیتر تا ۳۱۰۶٫۶ میلی‌گرم در لیتر، با میانگین ۱۹۹۶٫۵ میلی‌گرم در لیتر گزارش کرد، که بیشتر از سطح قابل قبول سازمان بهداشت جهانی ۱۰۰۰ میلی‌گرم در لیتر است، عمدتاً به دلیل کلرید و سدیم بالا.
بر اساس قرارداد اسلو دوم (ضمیمه سوم، ماده ۴۰٫۷)، اسرائیل متعهد شد که ۵ میلیون متر مکعب در سال به نوار غزه بفروشد. در سال ۲۰۱۵، اسرائیل این مقدار را دو برابر کرده و به ۱۰ میلیون متر مکعب در سال رسانده بود.
غزه همچنین آب وارد می‌کند یا آب آشامیدنی را از طریق دستگاه‌های نمک‌زدایی تولید می‌کند.