stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سعدآباد (دشتستان)

| سعدآباد | سعدآباد |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: بوشهر
شهرستان: دشتستان
بخش: بخش سعدآباد
نام(های) پیشین: توج، توز
سال شهرشدن: ۱۳۵۴
مردم: مردم
جمعیت: ۱۰۰۰۰ نفر (سال ۱۳۹۵)
تراکم جمعیت: ۵ کیلومتر نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۵۵
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: مهندس علی زبردستیان
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۳۴۸۳
  سعدآباد  روی نقشه ایران ۲۹°۲۲′۰۰″شمالی ۵۱°۰۶′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۳۶۶۷°شمالی ۵۱٫۱°شرقی﻿ / 29.3667; 51.1   :   سعدآباد  روی نقشه ایران ۲۹°۲۲′۰۰″شمالی ۵۱°۰۶′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۳۶۶۷°شمالی ۵۱٫۱°شرقی﻿ / 29.3667; 51.1   
 :  
سَعدآباد مرکز بخش سعدآباد ( کهن ترین بخش استان بوشهر ) و از توابع شهرستان دشتستان است.این شهر که بیش از ۱۰۰۰۰ نفر جمعیت دارد دارای قدمتی با بیش از ۲۵۰۰ سال است. پیشینه این شهر به دوران هخامنشیان باز می گردد و اوج شکوه آن در دوران ساسانیان بوده.
شغل بسیاری از مردم این شهر کشاورزی (نخل داری و گندم کاری و کاشت صیفی جات و سبزیجات  ...) است. قابل ذکر است که قشر قابل توجهی از شهروندان سعدآباد را فرهنگیان این شهر تشکیل می دهند به طوری که در این شهر شهرکی به اسم شهرک فرهنگیان نیز وجود دارد.
سعدآباد دارای بیشترین تعداد اصله نخل در استان بوشهر و ایران است که علاوه بر امور اقتصادی جاذبه گردشگری نیز دارد.
مشخصات شهر > جغرافیای سعدآباد

سعدآباد از بخش‌های مهم شهرستان دشتستان است که در شمال این شهرستان واقع شده و وسعت آن ۱۰۰۰ کیلو متر مربع است که ۱۵/۳ درصد از دشتستان را شامل می‌شود.
بخش سعدآباد از شمال و مشرق به استان فارس، از مغرب به بخش آبپخش و از جنوب به رودخانه دالکی محدود می‌شود.
رودخانه‌های دالکی و شاهپور به ترتیب در سراسر مشرق و مغرب این بخش جریان دارن و پس از پیوستن به یکدیگر در محل دورودگاه به منطقه حالتی جزیره گونه می‌دهند.
فاصله این شهر تا برازجان، مرکز شهرستان دشتستان ۲۴کیلومتر و تا بندر بوشهر، مرکزیت استان ۸۰ کیلومتر می‌باشد. سعدآباد بر روی طول جغرافیایی ۵۱ درجه و عرض جغرافیایی ۲۹ درجه قرار دارد.
ارتفاع متوسط این منطقه حدود ۵۰ متر از سطح دریا می‌باشد. هوای منطقه از اواسط بهار تا پایان تابستان گرم و خشک و در فصل پاییز و زمستان معتدل و بهاری می‌باشد.
بخش سعدآباد دارای ۱۷ روستای مسکونی، ده‌ها آبادی و ۲ دهستان وحدتیه و زیراه می‌باشد.
عمده پوشش گیاهی سعدآباد از نو گیاهان گرمسیری نظیر درخت نخل، گز، کنار (سدر) و کهور می‌باشد. از لحاظ اقتصادی درآمد بیشتر مردم منطقه براساس کشاورزی و از فروش محصولات نخل، خرما و رطب می‌باشد.
در بخش سعدآباد بر اساس آمار اداره آبیاری بیش از ۱۵۰۰۰۰۰ اصله نخل وجود دارد.
سد شبانکاره که در سال ۱۳۱۹ خورشیدی بر رودخانه شاهپور در کنار شهر سعدآباد ساخته شده و سد سرقنات در نزدیکی روستای سرقنات از زیباترین مناظر منطقه هستند و از نظر آبیاری درختان خرما و اراضی کشاورزی نقش مهمی دارند.
مشخصات شهر > وجه تسمیه شهر سعدآباد

این شهر در ابتدا به نام محمدآباد خوانده می‌شد، در سال ۱۳۰۸ قمری توسط اسماعیل خان شبانکاره‌ای به سعدآباد تغییر نام یافت. در آن زمان منطقه سعدآباد به قسمتی از تیول محمد حسن خان سعدالملک مافی بود و اسماعیل خان کارگزار او محسوب می‌شد. محمد حسن خان مافی برادر کوچک حسینقلی خان نظام السلطنه مافی بود که از سال ۱۳۰۵ – ۱۳۰۸ حکمران بوشهر و بنادر بود.
تصحیح:در اوائل سلطنت سلطان حسین صفوی شخصی بنام حاج محمد قطیف که اصالتاً اهل بحرین بود به دشتستان کوچ نموده و با ایل و تبار خود به حوالی سعداباد امروز رسید؛ و از آنجا که در کار کشاورزی مسلط بودو در کنار سعداباد رود شاهپور جریان داشت مسقط اراس خود را در پایین دست سعداباد قرار داد و شروع به احداث باغداری و کشاورزی نموده و یک جوی عظیم را که بعداً به نام پسراو جوی حاج مهدی نامیده شد بنا نهاد و این بعدها در زمان پسر او به اتمام رسید. وجه تسمیه محمدآباد بخاطر نام او محمد بوده و به همین خاطر کم‌کم روستای محمدآباد شکل گرفت؛ و او کم حاکم منطقه شد و در کل بلوک زیراه حکومت می‌کرد؛ و مباشر داشت. بعد از مرگ او قدرت به بدست دختران بازمانده اش رسید؛ و چند سالی دختران او با کمک مشاور بر منطقه حکومت کردند؛ ولی در مسافرتی که مباشر آن‌ها به اصفهان داشت اسناد مالکیت منطقه زیراه را جعل کرد. یا با ساخت و پاخت با مقامات بالاتر اخذ نمود؛ و چون دختران بازمانده از حاج محمد به خواسته او مبنی بر ازدواج تن نداده بودند، او بمرور خود را مالک و دختران را هم از میان برد. بعدها خوانین زیراه مدتی بر منطقه حکومت کردند و آنگاه نوبت به اسما عیل خان شبانکاره رسید که مالک بلا منازع محمدآباد و منطقه زیراه شد. اسما عیل خان بپاس احترام سعد الملک مافی که منطقه را در تیول داشت و وزیر نا صر الدین شاه بود محمدآباد را سعداباد نامید؛ و سعد الملک هم به همین جهت از دربار نشان سرهنگی برای اسماعیل خان گرفت.
تاریخ > پیشینهٔ تاریخ تمدن

قدمت تمدن و شهرنشینی در منطقه سعدآباد به دورهٔ هخامنشیان و شهری به نام (تموکن یا تووکه، توج،توز،تووه) در کنار کاخ‌های بردک سیاه در حدفاصل بین محل فعلی سعدآباد و روستای دورودگاه بازمی‌گردد. به عقیده باستان شناسانی چون احسان یغمایی کاشف بردک سیاه در سال ۵۶ و پژوهشگر توج، شهر اداری، سیاسی تموکن در کنار کاخ‌های بردک سیاه تا حمله اسکندر مقدونی در حدود سال‌های ۳۰۰ تا ۳۶۰ ق. م برقرار بوده که در یورش سپاه اسکندر به ایرانزمین در تاریخ مذکور این شهر به دلیل اهمیت فراوان راهبردی به همراه کاخ‌های بردک سیاه و سنگ سیاه توسط نئارخوس فرمانده ناوگان دریایی اسکندر غارت و به آتش کشیده شد. امروزه آثار آتش‌سوزی در خرابه‌های آن آثار مشهود است.
بعدها مدنیت و شهرنشینی در دوره ساسانیان در قسمت شمال شرق محل فعلی سعدآباد به نام‌شهر توز یا توه سر برآورد.
این شهر در عصر ساسانی از رونق و اعتبار بسیار برخوردار بود و پارچه‌های توزی آن به تمام نقاط ایران و دگر بلاد آباد آن زمان صادر می‌شد.
این شهر پس از ورود اسلام به توَّج تغییر نام یافت و تا سده ششم هجری قمری از اعتبار و رونق اقتصادی بسیاری برخوردار و پارچه‌های آن شهرهٔ آفاق بود.
جغرافی دانان، موّرخین و شاعران در قرون اول هجری در آثار خود از این شهر یاد کرده‌اند.
لباس من به بهاران ز توزی و قصب است
به تیر ماه خز قیمتی و قز سمور «فرخی»
کرده گردون ز توزی دیبا
کسوت و فرش من به شال و پلاس «مسعود سعد»
سلمان بپوشید جاماسب توزی قبای
فرود آمد از کوه بی رهنمای «فردوسی»
شهر توز در سال نوزدهم هجری به دست «حکم بن عاص» گشوده شد و پس از آن قومی عرب در آن ساکن شدند و تا اوایل قرن چهارم هجری قمری آبادان بود. پس از ان به دلایلی نا معلوم به تدریج از رونق و رواج آن کاسته گردید.
سال‌ها پس از ویرانی شهر توز، شخصی به نام «حاج محمد قطیف» همراه با زن و فرزندانش از بحرین به این منطقه آمد و در شمال خرابه هایه شهر باستانی توز سکونت اختیار نمود. وی بین روستاهای برمک، هلپه‌ای و زیراه فعلی ساختمانی احداث نمود. پیشکار وی به نام «کربلایی ولی» پس از مرگ حاج محمد چشم طمع به اموال او و دخترانش دوخته بود. سرانجام هر دو دختر را که حاضر به همسری وی نشده بودند، به قتل رسانید؛ که در آرامگاه پیر هداف دفن شدند.
بعد از آن کربلایی ولی و فرزندانش بیش از یک قرن در ولایات دورودگاه، نظر آقا، عمویی و زیراه حکومت کردند. املاک زیراه و شبانکاره پس از آن جزو تیول حسینقلی خان نظام السلطنه مافی (سعدالملک اول) و محمد حسن خان (سعدالملک دوم) قرار گرفت. حاکم شبانکاره، یعنی اسماعیل خان (درگذشتهٔ ۱۳۴۴ ق) منطقه را از سعدالملک اجاره کرده بود. اسماعیل خان آبادی سعدآباد را به افتخار سعدالملک در این منطقه بنا نمود. پس از درگذشت اسماعیل خان، به ترتیب فرزندانش لطفعلی خان و محمدعلی خان و پس از آن فرزندان محمد علی خان یعنی اردشیر خان و ملک منصور خان شبانکاره بر مناطق سعدآباد و شبانکاره حکومت کردند.
تاریخ > سعدآباد در دوران معاصر

مردم سعدآباد در جنبش‌های سیاسی و اجتماعی دوران معاصر، نقش مهمی داشته‌اند؛ از جمله نهضت ملی شدن نفت، که در حمایت از نهضت و رهبر آن دکتر محمد مصدق پس از کودتای ۲۸ اَمرداد۳۲ خورشیدی تعدادی از مردم سعدآباد دستگیر و روانه زندان شدند.
در دوران ستم فئودالی در اعتراض به ظلم و ستم خوانین که با گرفتن بهره مالکانه موجب فقر مردم می‌شدند قیام‌هایی روی داد که مهم‌ترین آن‌ها به قیام‌های جاقاش و گله میرو معروف است. دهقانان با هماهنگی قبلی در محلی به نام جاقاش و گله میرو جمع شدند که فئودال‌ها با همکاری نیروی ژاندارمری دهقانان را با خشونت و بی رحمی سرکوب کردند، که تعدادی شهید و زخمی شدند.
در جریان انقلاب اسلامی مردم سعدآباد در استان بوشهر پیشگام بودند که در قیام روز ۱۲ دی ماه ۱۳۵۷ سه نفر به نام سید محمدباقر موسوی، عباس مشایخ و ناصر دانشگر شهید و تعدادی زخمی و جانباز شدند.
در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران هم مردم سعدآباد همگام با سایر نقاط ایران در جبهه‌های جنگ حضور فعالی داشتند که با تقدیم ده‌ها شهید وفاداری خود در دفاع از میهن را به اثبات رساندند. و ۳۲ شهید تقدیم به ایران عزیز کرند.
از جمله بسیجی دلاور محمد رضا حسینی (حیدری) که از دلاوری‌ها و سلحشوری‌های ان زنده یاد روایات متعددی مانده‌است.
تاریخ آموزش و پرورش در سعدآباد
در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۳۱۲ اولین مدرسه ذکور دولتی به نام سعدی گشایش یافت. اولین نمایندگی فرهنگ (آموزش و پرورش) در سال ۱۳۳۷ در سعدآباد استقرار و سیدرضا علی رضوی دشتی که مدیر دبستان سعدی بود به عنوان نمایندگی فرهنگ منصوب گردید. در سال ۱۳۵۷ این نمایندگی به اداره آموزش و پرورش ارتقا یافت و در سال ۱۳۶۱ شبانکاره از سعدآباد تفکیک گردید.
هنر آیینی تعزیه

تاریخ برگزاری تعزیه در شهر سعدآباد به اوایل سده ۱۴ خورشیدی یعنی دهه اول ۱۳۰۰ شمسی بازمی‌گردد. حاج سید مهدی مهدوی از سادات مهدوی شهر ابتدا به صورت فردی واقعه خوانی می‌کرد و بعدها دو برادر به نامهای کربلایی سهراب و کربلایی داراب هسته اولیه گروه تعزیه را در کنار مسجد امام جعفر صادق ع سعدآباد بنا گذاشتند.
نسخه‌های ابتدایی واقعه خوانی توسط سید مهدی مهدوی از عتبات عالیات آورده شده و برای اجرای تعزیه نیز نسخه‌هایی از کربلایی ملا خلف خلاق گرفته شده و همچنین بعدها این نسخه‌ها بواسطه شیدا (فتح‌الله سعدآبادی ) شاعر نام آشنای این شهر تصحیح و بر نسخه‌های پیشین افزود. اولین محل اجرای تعزیه در زمان واقعه خوانی سید مهدی مهدوی در محل پشت شهرداری و سپس به باغ انار در محل اداره بهزیستی سعدآباد تغییر و بعدها نیز به میدان خاکی روبروی مسجد امام‌جعفرصادق ع انتقال یافت.
گوشه‌ها و مقام‌های موسیقایی که در تعزیه قدیم سعدآباد بصورت سنتی استفاده می‌گردیده عبارتند از رجزخوانی در چهارگاه و ماهور، مصیبت خوانی، لالایی خوانی، درویش خوانی، سُرور، چاووشی در چهارگاه و نغمات دیگر
روز سعدآباد > حماسه ۱۲ دی

با آغاز فعالیت های انقلابی در کشور مردم سعدآباد نیز به پیروی از امام خمینی (ره) از جمله شهرهای پیشتاز و از اولین شهر های استان بوشهر در این زمینه بودند به طوری که در ۱۲ دی ماه سال ۵۷ یعنی چهل روز قبل از پیروزی انقلاب اسلامی مردم سعدآباد با وجود تهدید به برخورد مسلحانه به خیابان آمدند  طی این حرکت انقلابی تعدادی از مردم مجروح شدند و سه نفر نیز به فیض عظیم شهادت رسیدند.
به مناسبت این پیشتازی مردم غیور سعدآباد روز ۱۲ دی به نام روز سعدآباد لقب گرفت.
آثار باستانی، جاذبه‌های گردشگری و زیارتگاها > آثارباستانی

کاخ هخامنشی ((بردک سیاه)) و شهر تموکن در بین سعدآباد و روستای دورودگاه
کاخ هخامنشی «سنگ سیاه» بین روستای جتوط و نظرآقا
آثار باقی‌مانده از شهر توز (توج) بین بقعه آقا میرهداف و روستای زیرراه
غارهای سنگی «چهل خانه» در شمال شهر سعدآباد در حاشیه رودخانه شاهپور
قلعه تاریخی زیرراه در روستای زیرراه
آسیاب‌های آبی و آب انبار در اطراف زیرراه
گرمابه تاریخی (حاج رضا سعدآبادی) در سعدآباد
تل خندق در شهر وحدتیه که به احتمال زیاد مربوط به دوره صفوبه می‌باشد (سکه شاه اسماعیل اول در آنجا پیدا شد)
قبرستان تاریخی بور نزدیک روستای سبا (کانسرخ)
جو قیل (احتمالاً قیر) اطراف سعدآباد
آثار باقی‌مانده از سد شهر سبا بر رودخانه شاپور معروف به (کل غرون) که با استفاده از آجر ۴۰*۴۰ و ملات قیر ساخته شده‌است.
آثار باستانی، جاذبه‌های گردشگری و زیارتگاها > زیارتگاه، امامزاده‌ها

امامزاده آقا میر هداف واقع در سعدآباد
امام زاده شاه قطب الدین حیدر دورودگاه که از نوادگان امام موسی کاظم (ع) می‌باشد.
امامزاده شاه قاسم در منطقه وحدتیه
امامزاده بی بی خاتون نظرآقا
امامزادگان آقانور و بی بی نور در روستای سیاه منصور سفلی
آثار باستانی، جاذبه‌های گردشگری و زیارتگاها > جاذبه‌های گردشگری

غارهای چهل خانه
گرمابه تاریخی حاج رضا سعدآبادی
چشمه‌های قدیم و جدید زیرراه
آبشار شول
سراسر سواحل رودخانه شاپورو دالکی که در مشرق و مغرب بخش سعدآباد واقع شده‌اند
سد سعدآباد بر رودخانه شاپور
سد سرقنات بر روی رودخانه دالکی که آب نخیلات منطقه سعدآباد را تأمین می‌کند.
کوه نرگسی در منطقه وحدتیه
پانویس و منابع

پایگاه خبری تحلیلی سعد آباد (لوکه)
پایگاه خبری تحلیلی سعد آباد (سعداباد نیوز)
سعدآباد در گذر تاریخ (نصرالله محمدآبادی)
تصحیح: نصرالله بلوکی
برگرفتهٔ بخشی از پژوهش تاریخی سیر تمدن منزل به منزل در منطقه سعدآباد از (مسعود پاک‌سرشت) که حاصل تحقیقات میدانی، مطالعات تاریخی و گفتگو با احسان یغمایی نویسنده، باستان‌شناس کاشف بردک سیاه در سال ۵۶ و مرحوم دکتر احمد اقتداری نویسنده و ناموَر به پدر مطالعات خلیج فارس می‌باشد.
پاک‌سرشت، مسعود، کتاب تعزیه در دشتستان، دستغیبی بوشهر. ۱۳۸۹
↑  «نتایج سرشماری ایران در سال ۱۳۹۵». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از اصلی (اکسل) در ۲۰ شهریور ۱۴۰۲.
لیلیا میشل

Lilia Michel
لیلیا میشل (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۲۶ - درگذشته ۱۰ اوت ۲۰۱۱) بازیگر تلویزیون و سینمای مکزیکی بود که بیشترین فعالیت را در دوران طلایی سینمای مکزیک داشت و لقب «جواهر» دوران فیلم را به خود اختصاص داد. میشل لیلیا فرناندز لاریوس در ۳۰ ژوئیه 1926 در تیپا، تاباسکو، مکزیک به دنیا آمد. او با بازی در فیلم مکزیکی سرگیجه در سال ۱۹۴۶ که در آن با ماریا فلیکس همبازی بود به شهرت رسید.
لیلیا میشل در ۱۰ اوت ۲۰۱۱ در سن ۸۵ سالگی در مکزیکو سیتی درگذشت
فیلم‌شناسی

۱۹۹۸ خارج از قانون
۱۹۸۲ یک جک و یک اسب: رانچو آواندارو
۱۹۷۸ عاشقان سرما
۱۹۷۷ فانتوش
۱۹۷۵ مبارزه با پلنگ
۱۹۷۵ یو آمو، تو آماس، نوسوتروس…
۱۹۷۳ عشق چهره یک زن دارد
۱۹۷۳ اوا و داریو
۱۹۷۲ بی گناه
۱۹۷۲ بانوی کوچک پرز
1969 The Perverse Doll
۱۹۵۳ بله، زندگی من
۱۹۵۳ روزی روزگاری شوهری بود
۱۹۵۲ مرا دنبال کن، قلب
۱۹۵۰ قطره خون
۱۹۴۶ ده هزار مسافر
۱۹۴۶ چاررو بودن کافی نیست
۱۹۴۶ باکره مدرن
۱۹۴۶ سرگیجه (سرگیجه)
۱۹۴۵ ساعت حقیقت
۱۹۴۵ قلب‌های مکزیک
۱۹۴۵ جاگوی خرابه‌ها
۱۹۴۵ گرگ و میش
۱۹۴۵ یک بوسه در شب
۱۹۴۴ آنها اینگونه هستند
۱۹۴۴ نانا
کلانگ فروم وین

کلانگ فُروم وین (به آلمانی: Klangforum Wien) یک ارکستر مجلسی مستقر در اتریش و متخصص اجرای آثار موسیقی کلاسیک معاصر است.
نوازندگان این ارکستر که به ویرتوزیته، دهنیتی باز با مهارت شنیداری بالا مشهورند، از ۱۲ کشور مختلف جمع شده‌اند. کلانگ فروم خود را متعهد به تفسیر هنری و بسط فضای تجربی در موسیقی می‌داند.
کلانگ فروم در سال ۱۹۸۵ و توسط بئت فورر آهنگساز استرالیایی - سویسی بنیان‌گذاشته شد. از رهبران این ارکستر می‌توان به سیلوین کمبرلینگ و باژ ویگرز اشاره کرد. از کلانگ فروم اغلب به عنوان آنسامبل اصلی موسیقی معاصر اتریش نام برده می‌شود و به شکل به ویژه‌ای به اجرای آثار آهنگسازان کشورهای آلمانی زبان مثل هلموت لاخنمان، ولفنگانگ ریم و هانس زندر پرداخته است.
کلانگ فروم ارکستر ساکن رویدادهای زیادی مثل جشنواره موسیقی دوناشنگن، فستیوال وین و فستیوال موسیقی معاصر ویتن (به آلمانی: Wittener Tage für neue Kammermusik) بوده است. این آنسامبل همچنان مقام استادی نوازندگی را در دانشگاه موسیقی و هنرهای اجرایی گراتس (به آلمانی: Universität für Musik und darstellende Kunst Graz) را داراست. آثار کلانگ فروم توسط نشر کایروس (KAIROS) منتشر می‌شوند.
لیگ آزادگان ۰۱–۱۴۰۰

| 0 | 1 |
| --- | --- |
فصل: ۰۱–۱۴۰۰
قهرمانان: ملوان
تیم‌های صعود کرده: ملوان،مس کرمان
تیم‌های سقوط کرده: ماشین سازی ،ویستا توربین،  شاهین شهرداری بوشهر
شمار بازی‌های برگزار شده: ۳۰۶
تعداد گل‌های زده شده: ۶۰۱ (۱٫۹۶ گل به‌‌ازای هر بازی)
بهترین گل‌زن: علی وزیری‌پناه(۱۷)گل
بهترین دروازه‌بان: کوروش ملکی، رضا حیدری (۱۳)کلین شیت
→ ۱۴۰۰–۱۳۹۹ ۰۲–۱۴۰۱ ← : → ۱۴۰۰–۱۳۹۹ ۰۲–۱۴۰۱ ← 
لیگ آزادگان ۰۱–۱۴۰۰ سی و یکمین فصل لیگ آزادگان و ۲۱ امین فصل است که از سال تأسیس آن (۱۳۷۰) به عنوان محل تیم‌های سقوط کننده لیگ برتر یا دومین سطح فوتبال ایران برگزار می‌شود. این فصل از شنبه، ۲۴ مهر سال ۱۴۰۰ و با حضور ۱۳ تیم از لیگ آزادگان ۱۴۰۰–۱۳۹۹، دو تیم سایپا و ماشین‌سازی که از لیگ برتر ۱۴۰۰–۱۳۹۹ سقوط کرده‌اند، و همچنین سه تیم مس شهربابک، شهرداری همدان و ویستا توربین تهران که لیگ دسته دوم ۱۴۰۰–۱۳۹۹ صعود کردند، برگزار شد.
تیم‌ها > تیم‌ها و مکان‌ها

شهرداری آستارا
رایکا بابل
مس کرمان
آرمان گهر سیرجان
مس شهربابک
خیبر
ویستا توربین
سایپا
قشقایی
شهرداری همدان
ملوان
ماشین‌سازی
شمس آذر قزوین
پارس جنوبی جم
شاهین شهرداری بوشهر
خوشه طلایی
استقلال خوزستان
استقلال ملاثانی
مکان تیم ها
| تیم | محل | ورزشگاه | ظرفیت |
| --- | --- | --- | --- |
| آرمان گهر سیرجان | سیرجان | ورزشگاه تختی | ۵۰۰۰ |
| استقلال ملاثانی | اهواز | تختی | ۳۸٬۹۰۰ |
| استقلال خوزستان | اهواز | تختی | ۳۸٬۹۰۰ |
| خیبر خرم‌آباد | خرم‌آباد | تختی |  |
| خوشه طلایی ساوه | ساوه | شهید چمران | ۳۰۰۰ |
| ماشین‌سازی | تبریز |  |  |
| ملوان | بندرانزلی | تختی انزلی | ۸۰۰۰ |
| مس کرمان | کرمان | شهید باهنر | ۱۵٬۴۳۰ |
| مس شهربابک | شهربابک | ورزشگاه شهدای مس شهربابک |  |
| پارس جنوبی جم | جم | تختی |  |
| قشقایی | شیراز | پارس | ۵۰٬۰۰۰ |
| رایکا بابل | بابل | شهدای هفتم تیر | ۶۰۰۰ |
| سایپا | تهران | شهید دستگردی | ۸۰۰۰ |
| شاهین بوشهر | بوشهر | شهید مهدوی |  |
| شمس آذر قزوین | قزوین | سردار آزادگان | ۱۵۰۰۰ |
| شهرداری آستارا | آستارا | وحدت |  |
| شهرداری همدان | همدان | شهیدای قدس | ۱۵۰۰۰ |
| ویستا توربین تهران | تهران |  |  |
|  | منطقه | تعداد تیم‌ها | تیم‌ها |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ | کرمان | ۳ | آرمان گهر سیرجان، مس کرمان، مس شهربابک |
| ۲ | بوشهر | ۲ | پارس جنوبی، شاهین |
| ۳ | گیلان | ۲ | ملوان، شهرداری آستارا |
| ۴ | خوزستان | ۲ | استقلال خوزستان، استقلال ملاثانی |
| ۵ | تهران | ۲ | سایپا تهران، ویستا توربین تهران |
| ۶ | آذربایجان شرقی | ۱ | ماشین‌سازی |
| ۷ | فارس | ۱ | قشقایی |
| ۸ | همدان | ۱ | شهرداری همدان |
| ۹ | لرستان | ۱ | خیبر |
| ۱۰ | مرکزی | ۱ | خوشه طلایی ساوه |
| ۱۱ | مازندران | ۱ | رایکا بابل |
| ۱۲ | قزوین | ۱ | شمس آذر قزوین |
جدول لیگ

| رتبه | تیمن ب و | بازی | برد | مساوی | باخت | گل زده | گل خورده  | گل تفاضل  | امتیاز | صعود یا سقوط |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | ملوان بندرانزلی | ۳۴ | ۲۰ | ۱۱ | ۳ | ۴۰ | ۱۵ | ۲۵+ | ۷۱ | صعود به لیگ برتر فوتبال ایران ۰۲–۱۴۰۱ |
| ۲ | مس کرمان | ۳۴ | ۱۹ | ۱۳ | ۲ | ۴۰ | ۱۰ | ۳۰+ | ۷۰ | صعود به لیگ برتر فوتبال ایران ۰۲–۱۴۰۱ |
| ۳ | آرمان گهر سیرجان | ۳۴ | ۱۷ | ۱۰ | ۷ | ۴۱ | ۲۶ | ۱۵+ | ۶۱ |  |
| ۴ | خیبر خرم‌آباد | ۳۴ | ۱۶ | ۱۱ | ۷ | ۴۷ | ۲۹ | ۱۸+ | ۵۹ |  |
| ۵ | پارس جنوبی جم | ۳۴ | ۱۳ | ۱۳ | ۸ | ۳۷ | ۳۶ | ۱+ | ۵۲ |  |
| ۶ | خوشه طلایی ساوه | ۲۶ | ۱۲ | ۱۴ | ۰ | ۰ | ۳۹ | ۳۹− | ۵۰ |  |
| ۷ | مس شهربابک | ۳۴ | ۱۰ | ۱۶ | ۸ | ۳۰ | ۲۳ | ۷+ | ۴۶ |  |
| ۸ | استقلال ملاثانی | ۳۴ | ۹ | ۱۹ | ۶ | ۳۱ | ۲۷ | ۴+ | ۴۶ |  |
| ۹ | شمس آذر قزوین | ۳۴ | ۱۱ | ۱۱ | ۱۲ | ۳۷ | ۳۵ | ۲+ | ۴۴ |  |
| ۱۰ | شهرداری همدان | ۲۵ | ۹ | ۱۶ | ۰ | ۰ | ۲۴ | ۲۴− | ۴۳ |  |
| ۱۱ | شهرداری آستارا | ۳۴ | ۱۰ | ۱۲ | ۱۲ | ۲۶ | ۲۹ | ۳− | ۴۲ |  |
| ۱۲ | استقلال خوزستان | ۳۴ | ۱۰ | ۱۰ | ۱۴ | ۳۷ | ۳۴ | ۳+ | ۴۰ |  |
| ۱۳ | سایپا تهران | ۳۴ | ۸ | ۱۶ | ۱۰ | ۳۳ | ۳۵ | ۲− | ۴۰ |  |
| ۱۴ | قشقایی شیراز | ۳۴ | ۱۰ | ۹ | ۱۵ | ۲۶ | ۳۴ | ۸− | ۳۹ |  |
| ۱۵ | رایکا بابل | ۳۴ | ۸ | ۱۴ | ۱۲ | ۳۲ | ۳۶ | ۴− | ۳۸ |  |
| ۱۶ | ویستا توربین تهران | ۳۴ | ۸ | ۱۳ | ۱۳ | ۲۶ | ۳۳ | ۷− | ۳۷ | سقوط به لیگ ۲ |
| ۱۷ | شاهین شهرداری بوشهر | ۱۳ | ۲ | ۹ | ۲ | ۱۴ | ۵۵ | ۴۱− | ۱۵ | سقوط به لیگ ۲ |
| ۱۸ | ماشین‌سازی تبریز | ۳۴ | ۱ | ۹ | ۲۴ | ۲۹ | ۸۱ | ۵۲− | ۱۲ | سقوط به لیگ ۲ |
آخرین به روز رسانی مسابقه(ها)ی برگزار شده در ۱۴ آبان ۱۴۰۰. منبع: ایران لیگ
قوانین رتبه‌بندی: ۱) امتیاز؛  ۲) تفاضل گل؛  ۳) گل‌زده
فروش امتیاز و تغییر نام تیم‌ها

تیم شمس آذر قزوین امتیاز تیم بادران تهران را خرید و بدین ترتیب در لیگ آزادگان حضور پیدا کرد.
الین شپارد

| الین شپرد | الین شپرد |
| --- | --- |
1945 pin-up photo from Yank: 1945 pin-up photo from Yank
نام هنگام تولد: الین الیزابت شپرد
زادهٔ: ۲ آوریل ۱۹۱۳ Olney, Illinois, U.S.
درگذشت: ۶ سپتامبر ۱۹۹۸ (۸۵ سال) نیویورک
پیشه(ها): بازیگر، نویسنده
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۶–۱۹۵۱
همسر(ها): Terry Hunt (1937-1940) جورج هارتمن (۱۹۴۳–۱۹۵۸)
الین الیزابت شپرد (زاده ۲ آوریل ۱۹۱۳ – درگذشته ۶ سپتامبر ۱۹۹۸) هنرپیشه تئاتر برادوی و سینما در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بود. او همچنین نویسنده کتاب The Doom Pussy (روایتی نیمه تخیلی از هوانوردی در جنگ ویتنام) بود. شپرد با جورج هارتمن ازدواج کرده بود.
پیکی بلایندرز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
هری فاولز، یکی از اعضای این باند: هری فاولز، یکی از اعضای این باند
بنیان‌گذاری: اوایل دهه ۱۸۹۰
محل بنیان‌گذاری: بیرمنگام، انگلستان
سال‌های فعالیت: اوایل دهه ۱۸۹۰ تا ۱۹۲۰
قلمرو: در درجه اول شهرستان میدلندز غربی
قومیت: عمدتاً مردم انگلستان، ایرلندی‌ها و Irish Travellers
فعالیت‌های جنایی: Bookmaking, assault، اخاذی، کلاهبرداری، قتل عمد، مال‌خر، هولیگانیسم، رشوه‌خواری، قاچاق، hijacking و دستبرد
رقیبان: سابینی‌ها;  پسران بیرمنگام; the Sloggers
این مقاله دربارهٔ یک باند خلافکار در دنیای واقعی است. برای مجموعه تلویزیونی، پیکی بلایندرز (مجموعه تلویزیونی) را ببینید.
پیکی بلایندرز یک باند خلافکاران مستقر در بیرمنگام انگلستان بود که از اواخر قرن نوزدهم و پس از جنگ جهانی اول فعالیت داشت. این گروه که از محرومیت‌های شدید اقتصادی طبقه کارگر انگلیس خارج شده بود، بیشتر از مردان جوان طبقه متوسط تشکیل شده بود، آنها قدرت اجتماعی را از خشونت، دزدی،جعل و کنترل قمار به دست آوردند. اعضای این باند لباس مشخصی می پوشیدند که شامل ژاکت‌های دوخته شده، کت‌های یقه‌دار، جلیقه‌های دکمه‌دار، شلوارهای زنگوله‌ای، چکمه‌های چرمی، و کلاه‌های تخت می‌شد
تسلط بلایندرز از شکست دادن رقبای خود، مانند "اسلاگرز" ناشی شد، که آنها برای قلمرو در بیرمنگام و مناطق اطراف آن می جنگیدند. آنها نزدیک به ۲۰ سال کنترل را در دست داشتند تا اینکه در سال ۱۹۱۰ یک باند بزرگتر به نام پسران بیرمنگام به رهبری بیلی کیمبر از آنها سبقت گرفت. اگرچه آنها در دهه ۱۹۱۰ ناپدید شده بودند، نام "پیکی بلایندرز" مترادف با هر باند خیابانی در بیرمنگام شد.
معادل فارسی این کلمه نقاب‌داران است.
پوکر در رختخواب

| پوکر در رختخواب | پوکر در رختخواب |
| --- | --- |
کارگردان: جولیانو کارنیمئو
تهیه‌کننده: لوچانو مارتینو
نویسنده: تیتو کارپی ماریانو لائورنتی فرانچسکو میلیتسیا
بازیگران: ادویژ فنش
موسیقی: آلساندرو آلساندرونی
فیلم‌بردار: فدریکو زانی
تدوین‌گر: ائوجنیو آلابیزو
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۷۴
زبان: ایتالیایی 
پوکر در رختخواب (انگلیسی: Poker in Bed) یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی جولیانو کارنیمئو است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد.
بازیگران

ادویژ فنش
کارلو جوفره
کارلو دله پیانه
اورسته لیونلو
انتسو کاناواله
فرانکا والری
دیدی پرگو
جیجی بالیستا
لیا تانتسی
انتسو آندرونیکو
آدریانا فاکتی
پروتوگونوس

| پروتوگونوس | پروتوگونوس |
| --- | --- |
خدای آفرینش: خدای آفرینش
تصویر قرن شانزدهمی از پروتوگونوس توسط فرانچسکو دی روسی: تصویر قرن شانزدهمی از پروتوگونوس توسط فرانچسکو دی روسی
نماد: مار
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
والدین: هیچکدام/تخم کیهانی یا کرونوس و آنانکی یا خائوس
خواهر و برادر: مویرای، هورای خائوس
پروتوگونوس (‎/proʊˈtɒɡənəs/‎، یونانی باستان: Πρωτογόνος Prōtogónos، «نخستین زاده»)، یا فینس (‎/ˈfeɪˌniːz/‎، یونانی باستان: Φάνης Phánēs) خدای زایش و زندگی جدید بود که توسط آیین اورفئوسی وارد اساطیر یونان شد. نام‌های دیگر این ایزد در یونانی کلاسیک، اریکپایوس (‎/ˌɛrɪkəˈpiːəs/‎، ( یونانی باستان: Ἠρικαπαῖος/Ἠρικεπαῖος Ērikapaîos/Ērikepaîos، «قدرت») است.
اسطوره‌شناسی > کیهان‌شناسی آیین اورفئوسی

در کیهان‌شناسی اورفئوسی، پروتوگونوس با اروس یا میترا یکسان است و به‌عنوان خدایی که از تخم کیهانی بیرون می‌آید و با یک مار در هم تنیده شده‌است، به تصویر کشیده شده‌است. او کلاه‌خودی به سر و بال‌هایی پهن و طلایی داشت. کیهان‌شناسی ارفئوسی بر خلاف حماسه‌های خلقت هومر و هزیود است. محققان عنوان کرده‌اند که اورفئیسم به‌دلیل دوگانگی ذاتی در مفهوم، «غیریونانی» و حتی «آسیایی» است.
گفته می‌شود که کرونوس (زمان) تخم کیهانی را خلق کرده‌است و خدای نخست‌زاده فینس یا پروتوگونوس از آن بیرون آمده‌است. فینس یک خدای مذکر بود. در یک سرود اورفیک «لرد پریاپوس» نام‌گذاری شده‌است، برخی او را آندروژن می‌دانند. پروتوگونوس خدای نور و خوبی بود که نامش به‌معنای «آوردن نور» یا «درخشیدن» بود. او که یک خدای اول‌‍زاده بود، از آشوب بیرون آمد و جهان را به‌دنیا آورد. نیکس (شب) به‌اختصار به دختر فینس یا همسر بزرگ‌تر گفته می‌شود، او همتای زن فینس است و آریستوفان او را اولین خدای می‌داند. به گفته آریستوفان، در نمایشنامه‌ای که فینس «اروس» نامیده می‌شود، از تخمی که اولین خدای نیکس خلق کرده بود متولد شد و در دامان بی‌کران اربوس قرار گرفت و پس از آن با خائوس جفت شد و موجودات پرنده را خلق کرد.
اسطوره‌شناسی > تبارشناسی پروتوگونوس

تبارشناسی پروتوگونوس از طریق شرح «پاپیروس دروینی» که یک رساله فلسفی است و همچنین اشاراتی از امپدوکلس و پیندار شناخته شده‌است.
به گفته دماسکیوس، پروتوگونوس اولین خدای «قابل بیان و قابل قبول برای فهم انسان» بود.
در یکی دیگر از سرودهای اورفئوسی آمده‌است:
غبار تاریکی را که پیش چشمانت بود پراکنده کردی و با بال زدن به اطراف چرخیدی و نور ناب را در سراسر این جهان آوردی. برای همین تو را فینس می‌نامم، تو را لرد پریاپوس می‌نامم، تو را درخشان با چشمانی روشن می‌نام.
پاپیروس دروینی این‌گونه به فینس اشاره می‌کند:
Πρωτογόνου βασιλέως αἰδοίου∙ τῶι δ’ ἄρα πάντες ἀθάνατοι προσέφυν μάκαρες θεοὶ ἠδ̣ὲ θέαιναι καὶ ποταμοὶ καὶ κρῆναι ἐπήρατιο ἄλλα τε πάντα, ἅ̣σσα τότ’ ἦγγεγαῶτ’, αὐτὸς δ’ ἄρα μοῦνος ἔγεντο.
ترجمه:
زادگاه پادشاه آئدویوس؛ که در آن‌جا همه جاودانه‌ها برای خدایان مبارک دعا می‌کنند و رودخانه‌ها دیده می‌شوند و غارت می‌شوند، اما همان‌طور که خودش می‌گفت تنها او این کارها را انجام داد.
دیونیسوس یا زاگرئوس در آیین اورفئوسی ارتباط نزدیکی با پروتوگونوس دارد. در «سرود ارفیک ۳۰» فهرستی از القاب به او داده می‌شود که به پروتوگونوس نیز اشاره دارند.