stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اولیو شراینر
اوایل زندگی

اولیو امیلی آلبرتینا شراینر نهمین از دوازده فرزند زوجی مبلغ مذهبی بود که در ایستگاه انجمن میسیونری وسلیان در ویتبرگن در کیپ شرقی، نزدیک هیرشل در آفریقای جنوبی به دنیا آمد. والدین او، گوتلوب شراینر و ربکا (نام خانوادگی لیندال)، در سال ۱۸۳۷ در انگلستان ازدواج کردند. او به نام سه برادر بزرگ‌تر خود، الیور (۱۸۴۸–۱۸۵۴)، آلبرت (۱۸۴۳–۱۸۴۳) و امیل (۱۸۵۲–۱۸۵۲)، که همگی قبل از تولد او درگذشتند، نامگذاری شد. کودکی او سخت بود: پدرش مهربان و ملایم بود، اما بی‌عملکردی او منجر به مشکلاتی برای خانواده شد. اما مادرش ربکا مصمم بود که همان محدودیت‌ها و خودانضباطی‌هایی که بخشی از تربیت او بود را به فرزندانش آموزش دهد. اولیو تقریباً تمام آموزش ابتدایی خود را از مادرش دریافت کرد که بسیار اهل مطالعه و با استعداد بود.
برادر بزرگتر او، فردریک ساموئل (۱۸۴۱–۱۹۰۱)، دارای مدرک BA از دانشگاه لندن بود و در سال ۱۸۷۷ کالج جدیدی در ایست‌بورن تأسیس کرد. او تا اواخر سال ۱۸۹۷ به عنوان مدیر مدرسه باقی ماند، اما تا سال ۱۹۰۱ به اداره مدرسه ابتدایی ادامه داد. او در سال ۱۹۰۱ در هتل گراند در ایست‌بورن درگذشت و در آن شهر به خاک سپرده شد.
ره‌وت

Village
| Revet Реветь | Revet Реветь |
| --- | --- |
Village: Village
Revetموقعیت روی نقشه باشقیرستانRevetموقعیت روی نقشه روسیه: Revetموقعیت روی نقشه باشقیرستانRevetموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۱۱′ شمالی ۵۷°۳۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۱۸۳°شمالی ۵۷٫۶۱۷°شرقی﻿ / 54.183; 57.617: مختصات: ۵۴°۱۱′ شمالی ۵۷°۳۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۱۸۳°شمالی ۵۷٫۶۱۷°شرقی﻿ / 54.183; 57.617
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهرستان: شهرستان بلورتسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
ره‌وت (انگلیسی: Revet) یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مهدی لیموچی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  مهدی لیموچی تاراجی
زادروز:  ۲ آذر ۱۳۷۸ ‏(۲۵ سال)
زادگاه:  کازرون، ایران
قد:  ۱٫۷۹ متر (۵ فوت ۱۰ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال سپاهان اصفهان
شمارهٔ پیراهن:  ۷
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  پیکان
:  قشقایی
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  قشقایی |  ۸ |  (۳) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  فولاد |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ |  پیکان |  ۱۹ |  (۲) |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ |  آلومینیوم |  ۲۹ |  (۵) |
| ۲۰۲۴– |  سپاهان |  ۷ |  (۶) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  امید ایران |  ۳ |  (۲) |
| ۲۰۲۴– |  ایران |  ۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ تیر ۱۴۰۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۴۰۲:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ تیر ۱۴۰۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۴۰۲
مهدی لیموچی تاراجی (زاده ۲ آذر ۱۳۷۸ در کازرون) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم و وینگر برای باشگاه فوتبال سپاهان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. همچنین وی از سوی امیر قلعه نویی به تیم ملی ایران دعوت شده است.
دوران باشگاهی > قشقایی شیراز

مهدی لیموچی در تیم قشقایی شیراز با بازی‌های درخشان خود به پدیده لیگ آزادگان تبدیل شد. هواداران تیم قشقایی به او لقب الماس قشقایی داده بودند.
دوران باشگاهی > فولاد

مهدی لیموچی در ۱۷ آبان ۱۴۰۰ با قراردادی به باشگاه فولاد خوزستان پیوست. لیموچی که فرصت زیادی برای بازی در این تیم پیدا نکرد، پس از یک فصل حضور در این باشگاه جدا شد.
دوران باشگاهی > پیکان

وی در ۱۲ آذر ۱۴۰۱ با قراردادی یک و نیم ساله به باشگاه فوتبال پیکان پیوست.
دوران باشگاهی > آلومینیوم

مهدی لیموچی در ۱۴ تیر ۱۴۰۲ با قراردادی به باشگاه فوتبال آلومینیوم اراک پیوست.
دوران باشگاهی > سپاهان

لیموچی در ۲۳ تیر ۱۴۰۳ با قراردادی ۳ ساله به باشگاه فوتبال سپاهان پیوست.
دوران ملی

مهدی لیموچی که سابقه درخشش برای تیم ملی فوتبال امید ایران را داشت برای اولین بار توسط امیرقلعه نویی برای مسابقات انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ به تیم ملی فوتبال ایران دعوت شد.
افتخارات

سپاهان :
قهرمانی سوپرجام ایران: ۱۴۰۳
آمار باشگاهی

تا تاریخ ۲۸ اسفند ۱۴۰۲
| عملکرد باشگاهی> باشگاه.— | عملکرد باشگاهی> لیگ.— | عملکرد باشگاهی> فصل.— | لیگ> بازی.لیگ برتر | لیگ> گل.لیگ برتر | جام> بازی.جام حذفی | جام> گل.جام حذفی | قاره‌ای> بازی.آسیا | قاره‌ای> گل.آسیا | سایر> بازی.سوپر جام | سایر> گل.سوپر جام | مجموع> بازی.مجموع | مجموع> گل.مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| قشقایی | لیگ آزادگان | ۲۰۲۰–۲۰۲۱ | ۸ | ۳ | ۱ | ۰ | – | – | – | – | ۹ | ۳ |
| فولاد | لیگ برتر | ۲۰۲۱–۲۰۲۲ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | – | – | – | – | ۱ | ۰ |
| پیکان | لیگ برتر | ۲۰۲۲–۲۰۲۳ | ۱۹ | ۲ | ۲ | ۰ | – | – | – | – | ۲۱ | ۲ |
| آلومینیوم | لیگ برتر | ۲۰۲۳–۲۰۲۴ | ۱۹ | ۵ | ۱ | ۰ | – | – | – | – | ۲۰ | ۵ |
| مجموع آمار | مجموع آمار | مجموع آمار | ۴۹ | ۱۰ | ۴ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۵۱ | ۱۰ |
فلکستون، جورجیا

مکان
| Folkston, Georgia | Folkston, Georgia |
| --- | --- |
شهر: شهر
Top, left to right: Charlton County Courthouse, Folkston Funnel, Folkston Train Museum, City Hall, Downtown Folkston, Okefenokee Swamp: Top, left to right: Charlton County Courthouse, Folkston Funnel, Folkston Train Museum, City Hall, Downtown Folkston, Okefenokee Swamp
شعار: "Gateway to the Okefenokee": شعار: "Gateway to the Okefenokee"
Location in Charlton County and the state of جورجیا: Location in Charlton County and the state of جورجیا
مختصات: ۳۰°۵۰′۴″ شمالی ۸۲°۰′۱۷″ غربی﻿ / ﻿۳۰٫۸۳۴۴۴°شمالی ۸۲٫۰۰۴۷۲°غربی﻿ / 30.83444; -82.00472: مختصات: ۳۰°۵۰′۴″ شمالی ۸۲°۰′۱۷″ غربی﻿ / ﻿۳۰٫۸۳۴۴۴°شمالی ۸۲٫۰۰۴۷۲°غربی﻿ / 30.83444; -82.00472
ایالت: جورجیا
Counties: Charlton
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۶ مایل مربع (۹٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۶ مایل مربع (۹٫۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۲٬۱۷۸
 • تراکم: ۶۰۵٫۷/مایل مربع (۲۳۳٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 31537
کد منطقه: 912
FIPS code: 
GNIS feature ID: 
وبگاه: City of Folkston Georgia Website
فلکستون، جورجیا (به انگلیسی: Folkston, Georgia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۲٬۱۷۸ نفر است که در جورجیا واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
منو ریوم

منو ریوم (فرانسوی: Manon Rhéaume‎؛ زادهٔ ۲۴ فوریهٔ ۱۹۷۲) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا است.
تبعیض مبتنی بر قومیت در ایران

ایران یک کشور چند قومیتی است که گروه‌های مختلف قومی از جمله فارس ها، کردها، لُرها، عرب‌ها، بلوچ‌ها، ترکمن‌ها و قبایل ترک‌زبان را در خود جای داده است. اکثریت کشور (۶۱٪) فارس ها هستند که آن‌ها را به گروه قومی غالب در ایران تبدیل می‌کند و این گروه کنترل مراکز قدرت در ایران را در دست دارد. این کنترل اغلب از طریق حاشیه‌سازی و تبعیض علیه سایر گروه‌های قومی اعمال می‌شود، همان‌طور که در بسیاری از گزارش‌های مهم مستند شده است.
گزارش سازمان ملل

گزارش مأموریت حقیقت‌یاب مستقل بین‌المللی سازمان ملل در خصوص ایران بیان می‌کند که اقلیت‌های قومی و مذهبی، به‌ویژه کردها و بلوچ‌ها، در جریان سرکوب اعتراضات توسط دولت از سال ۲۰۲۲، با سرکوب‌های نامتناسبی مواجه شده‌اند. این گروه‌ها از نقض‌های شدید حقوق بشر رنج برده‌اند، از جمله کشتارهای غیرقانونی، اعدام‌های فراقضائی، بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه، تجاوز، ناپدیدسازی‌های اجباری و آزارهای مبتنی بر جنسیت که بسیاری از آن‌ها ممکن است جنایات علیه بشریت محسوب شوند. کودکان این جوامع اقلیتی از بدرفتاری‌های فجیعی نظیر قتل، آسیب دیدگی، بازداشت و خشونت جنسی رنج برده‌اند که آسیب‌های طولانی‌مدتی به دنبال داشته است. اعتراضات، که با مرگ ژینا مهسا امینی، زن کُرد ایرانی، آغاز شد، مشارکت قابل توجهی از گروه‌های اقلیتی که از فقر و تبعیض سیستماتیک رنج می‌بردند، مشاهده کرد. واکنش نظامی دولت در مناطق با جمعیت اقلیتی منجر به بالاترین تعداد کشته‌شدگان و زخمی‌ها در میان این جوامع شد. مأموریت حقیقت‌یاب بر لزوم رسیدگی فوری به تبعیض‌های طولانی‌مدت علیه اقلیت‌های قومی و مذهبی ایران تأکید کرده است.
گزارش FLDD و FIDH،  و DHRC

گزارش سالانه سال ۲۰۱۰ فدراسیون بین‌المللی حقوق بشر (FIDH)، لیگ ایرانی دفاع از حقوق بشر (LDDHI) و مرکز دفاع از حقوق بشر (DHRC) بررسی گسترده‌ای از شیوه‌های تبعیض‌آمیز وسیع علیه اقلیت‌های قومی و مذهبی در ایران ارائه می‌دهد. این گزارش بیان می‌کند که سیاست‌های دولت ایران به‌طور سیستماتیک چندین گروه قومی از جمله اعراب، آذری‌ها، بلوچ‌ها و کردها را در معرض بی‌عدالتی قرار می‌دهد، همچنین اقلیت‌های مذهبی مانند بهائیان، اهل سنت، صوفیان، مسیحیان، یهودیان و دیگران نیز تحت تبعیض قرار دارند.
گزارش FLDD و FIDH،  و DHRC > تبعیض قومی

گزارش تأکید می‌کند که اقلیت‌های قومی ایران با چالش‌های اجتماعی-اقتصادی قابل توجهی مواجه هستند که عمدتاً به دلیل سیاست‌های دولتی است که دسترسی آن‌ها به آموزش، اشتغال، مشارکت سیاسی و خدمات بهداشتی را محدود می‌کند. بسیاری از مناطق اقلیت‌نشین، مانند مناطقی که جمعیت‌های عربی، کردی و بلوچ در آن‌ها زندگی می‌کنند، از کمبود توسعه و فقر مزمن رنج می‌برند که با کمبود سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها تشدید شده است. علیرغم اینکه این مناطق غنی از منابع طبیعی هستند، استان‌هایی که جمعیت‌های اقلیتی زیادی دارند، مانند خوزستان (جمعیت عرب) و کردستان، بازده محدودی از منابع محلی دریافت می‌کنند، زیرا سودها اغلب به نواحی دیگر کشور منتقل می‌شود.
علاوه بر این، گزارش بر این نکته تأکید دارد که دولت ایران تلاش‌های اقلیت‌های قومی برای بیان فرهنگی خود را سرکوب می‌کند. این جوامع برای ترویج و حفظ زبان، فرهنگ و میراث خود با محدودیت‌های شدیدی مواجه هستند. به عنوان مثال، مقامات اغلب درخواست‌ها برای تأسیس مدارس به زبان کردی یا برگزاری گردهمایی‌های فرهنگی را رد می‌کنند و محدودیت‌هایی بر زبان‌های غیر فارسی در آموزش و رسانه‌ها اعمال می‌کنند که باعث تحمیل هم‌گرایی به فرهنگ غالب می‌شود.
گزارش FLDD و FIDH،  و DHRC > تبعیض دینی و مذهبی

علاوه بر تبعیض قومی، اقلیت‌های مذهبی در ایران نیز با سرکوب‌های گسترده‌ای مواجه هستند. جامعه بهائی، بزرگ‌ترین اقلیت مذهبی غیرمسلمان ایران، تحت آزار و اذیت سیستماتیک قرار دارد که شامل محدودیت‌هایی در زمینه‌های آموزش، اشتغال و مناسک مذهبی می‌شود. بهائیان از تحصیل در مقاطع بالاتر و کار در بسیاری از مشاغل دولتی محروم هستند. آن‌ها به‌طور مکرر به دلیل اعتقاداتشان دستگیر یا مورد آزار قرار می‌گیرند و رهبرانشان اغلب به جاسوسی یا تبلیغات متهم شده و این موضوع منجر به زندانی شدن و گاهی اوقات خشونت علیه آن‌ها می‌شود.
به‌طور مشابه، مسلمانان اهل سنت، که عمدتاً در میان گروه‌های قومی کرد و بلوچ قرار دارند، با تبعیض مذهبی مواجه هستند. علیرغم اینکه اهل سنت بخش عمده‌ای از جمعیت ایران را تشکیل می‌دهند، اغلب از ساخت مساجد در شهرهای بزرگ، از جمله تهران، منع می‌شوند و در انتصابات دولتی نیز مورد تبعیض قرار می‌گیرند.
جامعه صوفی، به‌ویژه طریقت نعمت‌اللهی گنابادی، نیز گزارش‌هایی از حملات هدفمند دریافت کرده است، به طوری که مکان‌های عبادت صوفیان تخریب شده و پیروان آن‌ها تحت آزار و اذیت قرار می‌گیرند.
مسیحیان، به‌ویژه کسانی که از اسلام به مسیحیت گرویده‌اند، با زندان، شکنجه و گاهی اوقات احکام اعدام به جرم ارتداد مواجه می‌شوند. حتی اقلیت‌های مسیحی شناخته شده‌ای مانند ارامنه و آشوری‌ها نیز محدودیت‌هایی در انجام مراسم مذهبی خود و دخالت در فعالیت‌های اجتماعی‌شان دارند.
گزارش FLDD و FIDH،  و DHRC > بهانه امنیت ملی

یک موضوع تکراری در گزارش، استفاده دولت ایران از "امنیت ملی" به‌عنوان بهانه‌ای برای هدف قرار دادن گروه‌های اقلیتی است. فعالیت‌های مسالمت‌آمیز، مانند حمایت از حقوق قومی یا مذهبی، اغلب به‌عنوان جدایی‌طلبی یا شورش برچسب زده می‌شود. فعالان جوامع اقلیتی به‌طور مکرر مورد بازداشت‌های خودسرانه، حبس‌های بدون محاکمه و شکنجه قرار می‌گیرند. به‌عنوان مثال، فعالان بلوچ و مدافعان فرهنگی عرب‌ها اغلب به همکاری با نیروهای خارجی یا فعالیت علیه امنیت ملی متهم می‌شوند، که منجر به احکام سخت‌گیرانه، از جمله حکم اعدام می‌شود.
گزارش FLDD و FIDH،  و DHRC > حاشیه‌نشینی اجتماعی-اقتصادی و حذف سیاسی

گزارش همچنین به حذف اجتماعی-اقتصادی و سیاسی اقلیت‌ها اشاره می‌کند. مناطق اقلیت‌نشین قومی معمولاً در دولت ملی و ادارات محلی به میزان کمی نمایندگی دارند که این موضوع توانایی این جوامع را در رفع نیازهای اجتماعی-سیاسی خود محدود می‌کند. این کمبود نمایندگی با فقر گسترده و دسترسی محدود به منابع اقتصادی تشدید می‌شود. علاوه بر این، دسترسی محدود به آموزش باکیفیت و اشتغال، چرخه‌ای از فقر و حاشیه‌نشینی اجتماعی را تداوم می‌بخشد که به طور نامتناسبی اقلیت‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
گزارش FLDD و FIDH،  و DHRC > نمایندگی سیاسی بسیار کم

سیستم سیاسی ایران به شدت متمرکز است و قدرت در دست نخبگان فارسی‌زبان [نیازمند منبع] و شیعه قرار دارد. این سیستم اقلیت‌های قومی و مذهبی را حاشیه‌نشین کرده و دسترسی آن‌ها به موقعیت‌های سیاسی عالی محدود است. مناطق اقلیت‌نشین، مانند کردستان، خوزستان، و سیستان و بلوچستان، اغلب از نمایندگی متناسب در مجلس و سایر نهادهای سیاسی محروم هستند. این کمبود نمایندگی، توانایی اقلیت‌ها را برای دفاع مؤثر از نیازهای اجتماعی و اقتصادی‌شان محدود می‌کند. به‌عنوان مثال، با اینکه آذری‌ها بخش عمده‌ای از جمعیت ایران را تشکیل می‌دهند، آن‌ها عمدتاً در موقعیت‌های سیاسی تأثیرگذار غایب هستند. مسلمانان اهل سنت، به‌ویژه در میان جمعیت‌های کردی و بلوچ، نیز در نقش‌های دولتی نمایندگی کمی دارند.
گزارش FLDD و FIDH،  و DHRC > ترکیب قومی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ، یک نیروی نظامی و سیاسی قدرتمند در ایران، عمدتاً از مسلمانان شیعه تشکیل شده است. رهبری سپاه به شدت از پس‌زمینه‌های شیعه  حمایت می‌کند، که با اهداف ایدئولوژیکی جمهوری اسلامی هم‌راستا است. اقلیت‌های قومی و مذهبی، به‌ویژه اهل سنت ، در سپاه پاسداران نمایندگی محدودی دارند، که بخشی از آن به نگرانی‌ها درباره وفاداری به ایدئولوژی شیعه دولت مربوط می‌شود (آلفونه، ۲۰۱۳).
گزارش FLDD و FIDH،  و DHRC > تبعیض در دسترس به آب و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی  و دیگر نهادهای سیاسی مرتبط با آن کنترل منابع آب را در اختیار دارند و پروژه‌هایی را برای منافع سیاسی و اقتصادی خود اولویت می‌دهند، نه بر اساس نیاز عمومی. آن‌ها منابع آب را به مناطق مورد نظر خود منحرف می‌کنند، که باعث کمبود آب در استان‌های آسیب‌پذیر مانند خوزستان و سیستان و بلوچستان می‌شود. به‌عنوان مثال، پروژه‌های انتقال آب در استان‌های اصفهان و یزد اولویت پیدا کردند، در حالی که کمبود شدید آب در خوزستان و سیستان و بلوچستان وجود داشت. گزارش‌ها همچنین نشان می‌دهند که برخی از شرکت‌های کشاورزی و صنعتی که با سپاه پاسداران ارتباط دارند، مقادیر زیادی آب دریافت کرده‌اند، در حالی که کشاورزان کوچک و جوامع روستایی با کمبود شدید آب مواجه هستند.
دولت مرکزی جمهوری اسلامی ایران تخصیص منابع آب را برای مراکز صنعتی و شهری در اولویت قرار می‌دهد، که اغلب به قیمت فدا کردن جمعیت‌های روستایی و اقلیتی است. این گروه‌ها با کمبود شدید آب، تخریب محیط زیست و از دست دادن معیشت مواجه هستند. این الگوی توسعه نابرابر نه تنها اختلافات منطقه‌ای را تشدید می‌کند بلکه باعث بروز ناآرامی‌های اجتماعی و بحران‌های زیست‌محیطی می‌شود. سیاست آب ایران همچنین با تکیه بیش از حد بر ساخت سدها و پروژه‌های انتقال آب به مقیاس بزرگ شناخته می‌شود، که عمدتاً به نفع شرکت‌های مرتبط با سیاست و نخبگان شهری است. این امر منجر به خشک شدن رودخانه‌ها، تالاب‌ها و دیگر اکوسیستم‌های حیاتی شده و طوفان‌های گرد و غبار و فرونشست زمین را در مناطقی مانند خوزستان و سیستان و بلوچستان شدت بخشیده است. چنین تخریب‌های زیست‌محیطی، همراه با نظارت ناکافی دولت و عدم شفافیت، شرایط زندگی برای جوامع حاشیه‌ای را بدتر می‌کند و چرخه‌های فقر و حاشیه‌نشینی اجتماعی-سیاسی را تقویت می‌کند.
پادشاهی متحد هلند

این مقاله دربارهٔ پادشاهی قبل از استقلال بلژیک و لوکزامبورگ است. برای پادشاهی امروزی، پادشاهی هلند را ببینید.
پادشاهی متحد هلند (هلندی: Verenigd Koninkrijk der Nederlanden; فرانسوی: Royaume-Uni des Pays-Bas‎) نام غیررسمی بود که بین سال‌های ۱۸۱۵ تا ۱۸۳۹ به پادشاهی هلند گفته می‌شد. این پادشاهی به عنوان یکی از پیامدهای جنگ‌های ناپلئونی از طریق ادغام سرزمین‌های جمهوری هلند، هلند اتریش و شاهزاده-اسقف‌نشین لیژ برای ایجاد یک حائل بین قدرت‌های اروپایی ایجاد شد. نوع حکومت آن پادشاهی مشروطه و شاه آن ویلیام اول بود.
این سرزمین با رخداد انقلاب بلژیک در سال ۱۸۳۰ فروپاشید. هلند با وجود جدایی دفاکتو بلژیک، تا سال ۱۸۳۹ و بسته‌شدن معاهده لندن و اصلاحات مرزی، از به رسمیت شناختن آن خودداری نمود.
تقسیمات اداری

پادشاهی متحد هلند به ۱۷ استان و دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ که از نظر مشروطه مجزا بود تقسیم می‌شد. بیشتر استان‌ها براساس دپارتمان‌هایی بودند که توسط فرانسه بنیان نهاده شده‌بودند. این استان‌ها شامل:
آنتورپ (بخشی از بلژیک امروزی)
درنته (بخشی از هلند)
فلاندر شرقی (بلژیک)
فریسلاند (هلند)
خلدرلاند (هلند)
خرونینگن (هلند)
انو (بلژیک)
هلند (هلند)
لیمبورگ (تقسیم بین بلژیک و هلند)
لیژ (بلژیک)
نامور (بلژیک)
برابانت شمالی (هلند)
افریسل (هلند)
South Brabant (بلژیک)
اوترخت (هلند)
فلاندر غربی (بلژیک)
زیلاند (هلند)
پادشاهی متحد هلند همین‌طور یک کشور استعمارگر با مستعمره‌های فرادریایی در هند شرقی و سایر نقاط بود.
نقشه پادشاهی متحد هلند
نقشه پادشاهی متحد هلند
بروندیج

مکان در 22px آلاباما, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| بروندیج، آلاباما Brundidge, Alabama | بروندیج، آلاباما Brundidge, Alabama |
| --- | --- |
شهر: شهر
موقعیت در آلاباما: موقعیت در آلاباما
محل آلاباما در نقشه ایالات متحده: محل آلاباما در نقشه ایالات متحده
مختصات: ۳۱°۴۳′۹″ شمالی ۸۵°۴۹′۵″ غربی﻿ / ﻿۳۱٫۷۱۹۱۷°شمالی ۸۵٫۸۱۸۰۶°غربی﻿ / 31.71917; -85.81806: مختصات: ۳۱°۴۳′۹″ شمالی ۸۵°۴۹′۵″ غربی﻿ / ﻿۳۱٫۷۱۹۱۷°شمالی ۸۵٫۸۱۸۰۶°غربی﻿ / 31.71917; -85.81806
ایالت:  آلاباما
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۵٫۲ کیلومتر مربع (۹٫۷ مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۵- (CDT)
بروندیج شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
مکان

بروندیج در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۲۵٫۲ کیلومترمربع است.
مردم‌شناسی

با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۲۳۴۱ نفر، ۱۰۱۴ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۱۱۹۲ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۴۷،۴akm²) قرار دارد.
۲۲،۷% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۳۶،۷% درصد زوج بوده و ۲۴،۱% درصد زنان بدون شوهر و ۳۵،۷% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۱۹.۵۳۱ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۵،۷۲۰ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۱۶،۳۵۸ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
بایشان

مکان
| بایشان 白山市 | بایشان 白山市 |
| --- | --- |
شهر مرکزی: شهر مرکزی
بایشان: بایشان
Baishan Railway Station: Baishan Railway Station
موقعیت بایشان در نقشه: موقعیت بایشان در نقشه
بایشانLocation in Jilin: بایشانLocation in Jilin
مختصات: ۴۱°۵۶′ شمالی ۱۲۶°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۹۳۳°شمالی ۱۲۶٫۴۱۷°شرقی﻿ / 41.933; 126.417: مختصات: ۴۱°۵۶′ شمالی ۱۲۶°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۹۳۳°شمالی ۱۲۶٫۴۱۷°شرقی﻿ / 41.933; 126.417
استان: جی‌لین
County-level divisions: ۶
Incorporated (city): ۱۹۸۶٫۰۹٫۰۸
Renamed: ۱۹۹۴٫۱٫۳۱
حکومت: حکومت
 • نوع: شهر مرکزی
 • حزب کمونیست چین Baishan Secretary: Li Wei (李伟)
 • شهردار: Peng Yonglin 彭永林
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷۴۸۵ کیلومتر مربع (۶۷۵۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۷۱ متر (۱۵۴۵ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۲۹۶۵۷۵
 • تراکم: ۷۴/کیلومتر مربع (۱۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
Postal code: ۱۳۴۳۰۰
کد منطقه: ۰۴۳۹
Licence plates: 吉F
ایزو ۳۱۶۶–۲: cn-22-06
وبگاه: http://bs.jl.gov.cn/
بایشان (به لاتین: Baishan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در جی‌لین واقع شده‌است.
خصوصیات

بایشان ۱۷٬۴۸۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۹۶٬۵۷۵ نفر جمعیت دارد و ۴۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازمان تات: سازمان تات
سازمان سازمان: سازمان سازمان
بنیان‌گذاری: ۹ تیر ۱۳۵۳
گونهٔ سازمان: سازمان دولتی
حوزهٔ قدرت: ایران
ستاد: تهران، خیابان رشیدالدین فضل‌الله
شعار: کشاورزی دانش بنیان و بهره‌ور، الهام بخش ما برای جهش تولید با مشارکت مردم
کارکنان: ۱۳٫۰۰۰ نفر
رئیس: دکتر غلامرضا گل محمدی
سازمان بالادست: وزارت جهاد کشاورزی
وبگاه: areeo.ac.ir
سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (به‌اختصار: سازمان تات) بزرگ‌ترین و مهم‌ترین سازمان زیرمجموعهٔ وزارت جهاد کشاورزی می‌باشد و رئیس این سازمان معاون وزیر جهاد کشاورزی است. این سازمان به عنوان بزرگ‌ترین سیستم ملی تحقیقات کشاورزی (NARS) در غرب آسیا و بین کشورهای اسلامی محسوب می‌شود. غلامرضا گل‌محمدی، عضو برجسته هیئت‌علمی موسسه تحقیقات گیاه‌پزشکی کشور، به‌عنوان معاون وزیر و رئیس سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (تات) فعالیت می‌کند.
تاریخچه سازمان ترویج کشاورزی

در سال ۱۳۲۷، اداره‌کل ترویج کشاورزی در وزارت کشاورزی تشکیل شد که در ابتدا عملاً وظایف اداره‌کل زراعت سابق را انجام می‌داد. این اداره‌کل در دههٔ ۱۳۳۰ به سازمان ترویج کشاورزی وابسته به معاونت زراعت تبدیل شد. این سازمان دوباره در سال ۱۳۵۲ به اداره‌کل ترویج کشاورزی ذیل معاونت زراعت تنزل یافت. البته پس از آن هم، همچنان نام سازمان ترویج به‌کار برده می‌شد. در سال ۱۳۶۸ وظایف ترویجی از معاونت زراعت وزارت کشاورزی منتزع و به معاونت تازه‌تأسیس وزارت‌خانه در امر ترویج و آموزش کشاورزی سپرده شد.
سازمان تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی

تا ابتدای دههٔ ۱۳۵۰، مؤسسات تحقیقاتی کشاورزی عموماً به‌صورت مستقل فعالیت می‌کردند. به‌منظور تمرکز، هماهنگی و توسعه فعالیت‌های تحقیقاتی در حوزهٔ کشاورزی و منابع طبیعی، در نهم تیر ماه سال ۱۳۵۳، قانون تشکیل «سازمان تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی» به تصویب مجلس شورای ملی رسید. با تشکیل این سازمان در وزارت کشاورزی و منابع طبیعی، تمامی مؤسسات و مراکز تحقیقاتی این وزارت‌خانه ذیل آن قرار گرفت. سپس در اردیبهشت ۱۳۵۷، مجموعه تشکیلات تفصیلی سازمان به تصویب هیئت امنای سازمان رسید.
سازمان آموزش کشاورزی

فعالیت‌های آموزشی کشاورزی بین سال‌های ۱۳۱۰ تا ۱۳۳۰، به‌طور عمده برعهدهٔ وزارت فرهنگ وقت بود. این وزارت‌خانه در سال‌های ۱۳۱۱ تا ۱۳۲۴، دانش‌آموزان مقطع اول متوسطه را به دبیرستان کشاورزی کرج معرفی می‌کرد و فارغ‌التحصیلان آن، دروس کشاورزی را در مقطع ابتدایی در دبستان‌های روستایی تدریس می‌کردند. با شکست این طرح به‌دلیل عدم تأمین امکانات، دانشسراهای کشاورزی در سال ۱۳۲۶ در دو دورهٔ اول و دوم تأسیس شدند که در سال ۱۳۳۸، عنوان دانشسراها به مراکز آموزش کشاورزی تبدیل شد. در سال ۱۳۴۵، تعداد هشت باب از مراکز آموزش کشاورزی از وزارت تازه‌تأسیس آموزش و پرورش به وزارت کشاورزی منتقل شد و ذیل دفتری جدید بنام دفتر آموزش کشاورزی زیر نظر سازمان ترویج کشاورزی قرار گرفت. این دفتر ابتدا در سال ۱۳۵۰ به اداره‌کل آموزش و سپس با تصویب مجلس در اردیبهشت ۱۳۵۴، به «سازمان آموزش کشاورزی» ارتقا یافت و آیین‌نامه اجرایی آن در ۲۷ مهر ۱۳۵۴ به تصویب شورای‌عالی سازمان رسید. با انحلال وزارت تعاون و امور روستاها، ادارات کل آموزش کارکنان و روستاییان این وزارت‌خانه به سازمان آموزش کشاورزی ملحق شد.
سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی

در سال ۱۳۷۲، بر اساس مصوبهٔ شورای‌عالی اداری، سازمان آموزش کشاورزی و سازمان تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی ادغام شدند و «سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی» تشکیل شد. همچنین وظایف مربوط به ترویج کشاورزی از حوزهٔ ستادی وزارت کشاورزی منتزع و به این سازمان محول شد.
در سال ۱۳۸۰، در پی ادغام وزارت جهاد سازندگی با وزارت کشاورزی، معاونت آموزش و تحقیقات وزارت جهاد سازندگی با مؤسسات زیرمجموعه‌اش شامل مؤسسه تحقیقات واکسن و سرم‌سازی رازی، مؤسسه تحقیقات دامپروری (مؤسسه تحقیقات علوم دامی کشور)، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع، مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری، مرکز تحقیقات مهندسی (پژوهشکده مهندسی جهاد) و مرکز آموزش عالی امام خمینی در سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی ادغام شد.
با تصویب شورای‌عالی اداری در تیرماه سال ۱۳۸۱، وظایف مربوط به ترویج کشاورزی از سازمان منتزع و به حوزهٔ ستادی وزارت جهاد کشاورزی منتقل شد و نام سازمان به «سازمان تحقیقات و آموزش کشاورزی» تغییر یافت. همچنین تمامی وظایف، فعالیت‌ها و مؤسسات آموزشی و تحقیقاتی کشاورزی وزارت جهاد کشاورزی به‌جز مؤسسه پژوهش و برنامه‌ریزی اقتصاد کشاورزی در سازمان تجمیع شد. با جدا شدن معاونت ترویج از سازمان تات و ادغام آن با معاونت نظام‌های بهره‌برداری وزارت کشاورزی و نیز معاونت ترویج و مشارکت مردمی وزارت منحل‌شده جهاد سازندگی، «معاونت ترویج و نظام بهره‌برداری» در وزارت جهاد کشاورزی ایجاد شد.
ولی در آبان ۱۳۸۶، دوباره معاونت ترویج و نظام بهره‌برداری در سازمان تحقیقات و آموزش کشاورزی ادغام شد و «سازمان ترویج، آموزش و تحقیقات کشاورزی» تشکیل شد. سپس سال ۱۳۸۷، مجدداً نام سازمان به «سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی» تغییر پیدا کرد.
هیئت امنا

وزیر جهاد کشاورزی (رئیس هیئت امنا)
وزیر علوم، تحقیقات و فناوری
رئیس سازمان برنامه و بودجه کشور
رئیس سازمان حفاظت محیط زیست
معاون وزیر و رئیس سازمان تحقیقات و آموزش کشاورزی (دبیر هیئت امنا)
یک نفر از معاونین اجرائی وزارت جهاد کشاورزی به انتخاب وزیر جهاد کشاورزی
۲ نفر از اعضا برجسته هیئت علمی دانشگاه‌ها به معرفی وزیر علوم، تحقیقات و فناوری
۳ نفر محقق برجسته وزارت جهاد کشاورزی به انتخاب وزیر جهاد کشاورزی
ساختار داخلی

این سازمان دارای چهار معاونت با نام‌های زیر می‌باشد:
معاونت پژوهش و فناوری (دکتر غلامرضا صالحی جوزانی)
معاونت آموزش و ترویج (دکتر محمد مهدی قاسمی)
معاونت توسعه مدیریت و منابع (دکتر حسین فرازمند)
معاونت برنامه‌ریزی و امور اقتصادی (دکتر سید باقر محمودی)