stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جشن زگموک

زگموک یا آکیتو جشن سال نو بابل است که همه ساله از آغاز تا دهم ماه نیسان، نخستین ماه بهاری در گاه‌شماری بابلی با رسم‌ها و تشریفات خاص برگزار می‌شد و دوباره در نیمهٔ سال یعنی در ماه تیشری تکرار می‌شد.
در هزارهٔ دوم پیش از میلاد جشنوارهٔ آکتیو را در همهٔ شهرهای بزرگ و کوچک بر پا می‌کردند و این رسم تا زمان گشودن بابل به دست کوروش بزرگ دوام داشت و حتی در دورهٔ هخامنشی و بعدها در عهد سلوکیان از رونق نیفتاد چنان‌که کوروش پسر خود کمبوجیه را برای شرکت در مراسم نو به بابل فرستاد و قراین حاکی از آنست که آغاز این جشن به زمانی باستانی‌تر و به دوران سومریان می‌رسد.
از روی منابع آیینی که از دورهٔ سلوکی به جای مانده دربارهٔ ترتیب و آذین جشن زگموک یا آکتیو و مراسم ویژه‌ای که در روزهای معین آن برگزار می‌شد شرح مفصل در دسترس است. روز چهارم جشن اسطوره بندهشنی باز خوانده می‌شد در روز هشتم پیکرهٔ مردوک را از معبد معروف او اساگیلی حمل کرده، به جایگاه مخصوص نیایش و یزشن که در بیرون شهر آذین بسته بودند، می‌آوردند و در آنجا خجستگی همسری مقدس مردوک و الهه زارپانیت را شادی می‌کردند و بالاخره در روز یازدهم پیکرهٔ مردوک را دوباره به بابل بر می‌گرداندند.
به هنگام برگزاری مراسم جشن آکتیو نمایشهای آیینی و مناسک مذهبی خاصی را ترتیب می‌دادند و شرکت شاه بابل در این مراسم، اهمیت نقش مذهبی شاه را که از دیر باز در مصر و بین‌النهرین مظهر اعلای شاه- موبد بود، آشکار می‌کند. جشن آکتیو در بنیاد، یک گاهنبار بود که در دو موسم سال یعنی بهار و پاییز به خاطر باروری زمین و فراوانی محصول بر پا می‌شد. بعدها این سور-آیین جنبهٔ مذهبی و رسمی به خود گرفت و با مسایل بندهشنی در آمیخت.
میان جشن سال نو آکتیو و نوروز ایرانی مشابهت و همسانیهای فراوان به چشم می‌خورد که برخی از پژوهشگران بدان اشاره کرده‌اند؛ چنان‌که پروفسور آرتور کریستنسن، شرق‌شناس و ایرانشناس برجسته دانمارکی در کتاب مشهور خود "ایران در زمان ساسانیان" می‌نویسد: "نوروز عید بهاری است و آثاری از زگموگ Zagmuk، که جشن بابلیان بود، در آن باقی است."
تسناکر

| Zehnacker | Zehnacker |
| --- | --- |
کشور: فرانسه
ناحیه: گرانت است
دپارتمان: با-رن
بخش: Saverne
کانتون: Marmoutier
کمون: Coteaux de la Mossig
حکومت: حکومت
 • شهردار(2001–2008) : Patrick Bastian
مساحت۱: ۲٫۱۸ کیلومتر مربع (۰٫۸۴ مایل مربع)
جمعیت (2006)۲: ۲۳۲
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد آماری/کد پستی: 67555 /67310
ارتفاع: ۲۰۸–۲۸۲ متر (۶۸۲–۹۲۵ فوت)
۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲: ۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲
تسناکر (به فرانسوی: Zehnacker) یک کمون در فرانسه با جمعیت ۲۳۲ نفر است که در Canton of Marmoutier واقع شده‌است.
توبه (فیلم ۱۹۷۶)

| توبه | توبه |
| --- | --- |
کارگردان: آنیل گانگولی
بازیگران: پاریکشیت سهنی راکهی گلزار آسرانی ای. کی. هانگال نظیر حسین
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۷۶
کشور: هند
زبان: هندی 
توبه (به هندی: Tapasya) و (به انگلیسی: Penance) فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۶ و به کارگردانی آنیل گانگولی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاریکشیت سهنی، راکهی گلزار، آسرانی، ای. کی. هانگال، نظیر حسین، گایاتری، لالیتا پاوار و ارومیلا بات ایفای نقش کرده‌اند.
خانه کربلایی محمد قلی دوستی دیلمی

| خانه کربلایی محمد قلی دوستی دیلمی | خانه کربلایی محمد قلی دوستی دیلمی |
| --- | --- |
نام: خانه کربلایی محمد قلی دوستی دیلمی
کشور: ایران
استان: استان گلستان
شهرستان: شهرستان علی‌آباد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: خانه
دیرینگی: دوره پهلوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره پهلوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۰۰۵۵
تاریخ ثبت ملی: ۲۲ آبان ۱۳۸۶
خانه کربلایی محمد قلی دوستی دیلمی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان علی‌آباد، بخش کمالان، دهستان استرآباد، روستای ماهیان واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ آبان ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۰۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گاوان (بدره)

| گاون | گاون |
| --- | --- |
روستا: روستا
خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 421: Malformed coordinates value.: خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 421: Malformed coordinates value.
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: ایلام
شهرستان: بدره
بخش: بخش مرکزی
دهستان: علیشروان
جمعیت: 
گاوان (بدره)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بدره در استان ایلام ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان علیشروان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
گردشین‌آباد

| گردشین‌آباد | گردشین‌آباد |
| --- | --- |
نام: گردشین‌آباد
کشور: ایران
استان: استان آذربایجان غربی
شهرستان: بوکان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
دیرینگی: دوران پیش از تاریخ ایران باستان
دورهٔ ساخت اثر: دوران پیش از تاریخ ایران باستان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۵۸۱
تاریخ ثبت ملی: ۱۶ دی ۱۳۴۵
گردشین‌آباد (گرد شین آوا) مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در بوکان، شمال شهر واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۶ دی ۱۳۴۵ با شمارهٔ ثبت ۵۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
جوایز فیلم لهستان

طرحی از تندیس جایزه
جوایز فیلم لهستان (به لهستانی: Polskie Nagrody Filmowe) مجموعه جایزه‌های سینمایی هستند که از سال ۱۹۹۹ هرساله توسط آکادمی فیلم لهستان به برگزیدگان اهدا می‌شود. جایزه اهدایی، عقاب (Orzeł) نام دارد.
جایزه‌ها

بهترین فیلم – از ۱۹۹۹
بهترین بازیگر اصلی مرد – از ۱۹۹۹
بهترین بازیگر اصلی زن – از ۱۹۹۹
بهترین بازیگر نقش مکمل مرد – از ۲۰۰۰
بهترین بازیگر نقش مکمل زن – از ۲۰۰۰
فیلم اسکور – از ۱۹۹۹
بهترین کارگردانی – از ۱۹۹۹
بهترین فیلم‌نامه – از ۱۹۹۹
بهترین فیلم‌برداری – از ۱۹۹۹
بهترین طراحی لباس – از ۲۰۰۱
بهترین صدابرداری – از ۱۹۹۹
بهترین تدوین – از ۱۹۹۹
بهترین طراحی تولید – از ۱۹۹۹
بهترین فیلم اروپایی – از ۲۰۰۵
بهترین تهیه‌کننده – ۱۹۹۹–۲۰۰۱
جایزه‌های ویژه:
جایزه تماشاگران
جایزه ویژه
جایزه دستاورد یک عمر
خانات شکی

خانات شکی یکی از خانات قفقاز بود که در دورهٔ افشاریان در بخش شمالی ایران افشاری واقع در سرزمین جمهوری آذربایجان امروزی تاسیس شد و بین سال‌های ۱۷۴۳ و ۱۸۱۹ میلادی وجود داشت و سر انجام در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۸۱۳ بر پایهٔ معاهده گلستان از خاک ایران جدا شد و در امپراتوری روسیهٔ تزاری ادغام شد. شهر شکی پایتخت این خانات بود.
نقشه خانات در سال ۱۸۲۳
کاخ خان شکی
تاریخچه

این خانات در سال ۱۷۴۳ در نتیجه شورشی که به وسیله حاجی چلبی خان بر ضد صفویان رهبری می‌شد به وجود آمد. این خانات یکی از قویترین و مهمترین حکومت‌های فئودالی در قفقاز به‌شمار می‌رفت. پایتخت این خانات شهر شکی که در آن زمان پرجمعیت‌ترین شهر منطقه بود در سیل سال ۱۷۷۲ میلادی از بین رفت، پس از آن رشد جمعیت در مناطق اطراف شهر متمرکز شد. از اواخر قرن هجدهم میلادی خان‌های شکی به علت افزایش درگیری‌ها با قاجارها به دنبال دریافت کمک نظامی از روسیه بودند. آقا محمدخان قاجار در جریان لشکرکشی به قفقاز و تصرف گرجستان، تمام مناطقی که قبلاً تحت حکومت صفویان و افشاریان بود از جمله شکی را دوباره تحت کنترل خود درآورد. مصطفی سلیم خان در سال ۱۸۰۵ برپایه یک پیمان با الکساندر یکم تزار روسیه، خانات شکی را به تحت‌الحمایگی روسیه درآورد که بعدها پس شکست ایران در جنگ با روسیه برپایه پیمان گلستان بین ایران و روسیه مورد پذیرش قرار گرفت. خانات شکی در سال ۱۸۱۹ به صورت رسمی منحل اعلام شد و به عنوان یک استان روسیه به تابعیت دولت نظامی روسیه درآمد. پس از ایجاد جمهوری دمکراتیک آذربایجان در ماه مه ۱۹۱۸، شکی جزئی از استان گنجه شد و با برقرار شدن حکومت کمونیستی شوروی در قفقاز به جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی ملحق شد.
تقسیمات و اقتصاد

این خانات به هشت شهرستان تقسیم می‌شد که به وسیلهٔ نمایندگان خان اداره می‌شدند. کشاورزی مهمترین منبع درآمد و اقتصادی این خانات محسوب می‌شد. همچنین این خانات برای نوغان داری و تولید ابریشم نیز شناخته شده بود که هنوز هم در آنجا رواج دارد.
حاکمان

۱۷۴۳–۱۷۵۵ حاجی چلبی خان
۱۷۵۵–۱۷۵۹ آقاکیشی بیگ
۱۷۵۹–۱۷۸۰ محمدحسین خان
۱۷۸۰–۱۷۸۳ عبدالقدیر خان
۱۷۸۳–۱۷۹۵ محمدحسن خان (بار نخست)
۱۷۹۵–۱۷۹۷ سلیم خان (بار نخست)
۱۷۹۷–۱۸۰۲ محمدحسن خان (بار دوم)
۱۸۰۲–۱۸۰۶ سلیم خان (بار دوم)
۱۸۰۶–۱۸۱۴ جعفرگولو خان دنبلی
۱۸۱۴–۱۸۱۹ اسماعیل خان دنبلی
کادروویتسا

| کادروویتسا Кадровица | کادروویتسا Кадровица |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  بلغارستان
استان: استان کیوستندیل
شهرستان: شهرستان نوستینو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
کادروویتسا (به بلغاری: Kadrovitsa) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان نوستینو واقع شده‌است.
تندی (مزه)

فلفل تند
تندی احساس سوزش در زبان و دهان ایجاد می‌کند. مزه‌ای به نام تندی . این احساس مربوط به ماده‌ ای است به نام کاپسی سین که در فلفل‌های تند وجود دارد. تندی یک مزه نیست چون مربوط به حس لامسه می‌شود.در آشپزی معمولاً ایجاد مزه تندی با اضافه کردن انواع فلفل به دست می‌آید.
جبرگرایی اجتماعی

جبرگرایی اجتماعی (به انگلیسی: Social determinism) نظریه ای است که تعاملات اجتماعی و سازه‌ها به تنهایی رفتارهای فردی را تعیین می‌کنند (برخلاف عوامل بیولوژیکی یا عینی).
برخی رفتارهای انسانی مانند ارتکاب قتل یا نوشتن شعر را در نظر بگیرید، یک جبرگرای اجتماعی فقط به پدیده‌های اجتماعی، مانند آداب و رسوم و انتظارات، آموزش و تعامل بین فردی، نگاه می‌کند تا تصمیم بگیرد که آیا فرد معینی، هر یک از این رفتارها را نشان می‌دهد یا خیر. آنها از نظر بیولوژیکی و سایر عوامل غیر اجتماعی مانند آرایش ژنتیکی، محیط جسمی و غیره کاهش می‌دهند. ایده‌های مربوط به طبیعت و زیست‌شناسی در نظر گرفته می‌شود که از نظر اجتماعی ساخته شده‌اند.
بررسی اجمالی

جبرگرایی اجتماعی نخستین بار توسط امیل دورکیم (۱۸۵۸–۱۹۱۷)، فیلسوف فرانسوی ای که به عنوان پدر علم اجتماعی در نظر گرفته شد، مورد مطالعه قرار گرفت.
جبرگرایی اجتماعی، بیشتر در تقابل با جبرگرایی زیستی درک می‌شود. با این وجود، در نظریه مطالعات رسانه، جبرگرایی اجتماعی به عنوان همتای جبرگرایی فناورانه درک می‌شود. جبرگرایی فناورانه، این مفهوم است که تحول و توسعه فناوری اجتناب ناپذیر است و ویژگی‌های هر فناوری معین روش استفاده از جامعه ای را که در آن توسعه یافته تعیین می‌کند. مفهوم جبرگرایی فناورانه به این فرض بستگی دارد که تغییرات اجتماعی در نتیجه قابلیتهای جدیدی که فناوریهای جدید امکان‌پذیر می‌شوند به وجود می‌آیند.
مفهوم جبرگرایی اجتماعی با این دیدگاه مخالف است. جبرگرایی اجتماعی، فناوری را نتیجه جامعه ای که در آن توسعه یافته درک می‌کند. شماری از نظریه پردازان معاصر رسانه، از جمله لیلا گرین (۲۰۰۱)، گزارش‌های اقناعی در مورد جبرگرایی اجتماعی ارائه داده‌اند.
گرین در کتاب Technoculture(فناوری فرهنگی)، به بررسی در جزئیات کار از دیدگاه جبری اجتماعی می‌پردازد و استدلال می‌کند «فرایندهای اجتماعی تعیین تکنولوژی برای اهداف اجتماعی» هستند. وی ادعا می‌کند که هر توسعه فنی در طول تاریخ از یک نیاز اجتماعی به وجود آمده‌است، خواه این نیاز اقتصادی، سیاسی و نظامی باشد.
طبق گفته‌های گرین (۲۰۰۱)، فناوری همیشه با هدف یا وسیله خاصی در ذهن ساخته می‌شود. از آنجا که توسعه فناوری لزوماً با تأمین بودجه مالی تسهیل می‌شود، یک دیدگاه جبرگرایانه اجتماعی می‌پذیرد که این فناوری همیشه به منظور بهره‌مندی از کسانی که قادر به تأمین بودجه توسعه آن هستند، توسعه یافته‌است.
بنابراین جبرگرایان اجتماعی می‌فهمند که توسعه فناوری فقط توسط جامعه ای که در آن اتفاق می‌افتد تعیین نمی‌شود، بلکه به ناچار توسط ساختارهای قدرت موجود در آن جامعه شکل می‌گیرد.
ایدئولوژی

اقدامات اجتماعی تعیین شده یک فرد می‌تواند تحت تأثیر نیروهایی باشد که جریان عقاید را کنترل می‌کنند. با ایجاد یک ایدئولوژی در جامعه فرد، اقدامات و واکنش‌های فرد به محرک‌ها از پیش تعیین شده برای رعایت قوانین اجتماعی تحمیل شده از پیش تعیین شده‌است. ایدئولوژی‌ها می‌توانند با استفاده از نهادهای اجتماعی مانند مدرسه، ایجاد شوند که «تبدیل به زمین‌هایی شده‌اند که نیروهای مدعی، منافع اجتماعی و سیاسی خود را ابراز می‌کنند ،» یا رسانه‌های جمعی، که «قدرت قابل توجهی در شکل‌گیری برنامه‌های اجتماعی و ایجاد افکار عمومی برای حمایت از آن برنامه دارند.»
این نیروها با ایجاد یک ساختار اجتماعی واقعیت، به‌طور مستقیم کنترل هژمونیک بر آینده افراد را ایجاد می‌کنند که احساس می‌کنند ساختار اجتماعی طبیعی است و بنابراین غیرقابل تغییر است. اقدامات آن‌ها در چارچوب جامعه خود پایه‌گذاری می‌شود به گونه ای که حتی اگر آنها دارای یک استعداد ذاتی برای یک ورزش باشند، اگر ساخت و ساز اجتماعی حاکی از آن باشد که نژاد آنها به‌طور کلی غیرمسئول است، یا ملت یا کشور آنها ورزشکار تولید نمی‌کند، بر امکان ورزشکاری آن‌ها در آینده تأثیر می‌گذارد. جامعهٔ آنها، اقدامات آن‌ها را تعیین کرده‌است.
جبرگرایی اجتماعی می‌تواند با تعیین قوانین اجتماعی طرفدار برنامه حزب باشد، به طوری که فرد برنامه حزب را از نظر اخلاقی صحیح تلقی کند، مثالی آن شورش‌های اجلاس سران گروه ۲۰ در تورنتو است. رسانه‌ها، تحت کنترل شرکت‌ها و دولت‌ها با دستورالعمل‌های خاص خود، آشوب‌ها را خشونت و خطرناک اعلام می‌کنند، اما هدف این آشوبگران، شورش علیه کسانی است که جایگاه قدرت آنها را قادر می‌سازد از سیستم برای منافع شخصی سوء استفاده کنند، زیرا تمرکز روی خشونت است. دیدگاه افراد در مورد موضوع مستقیماً تحت تأثیر رسانه‌ها قرار می‌گیرد و واکنش‌های آنها توسط آن شکل اجتماعی کنترل از پیش تعیین شده‌است. "به ما آموخته‌اند که فکر کنیم که سانسور، مکانیسم اصلی این است که چگونه رسانه‌ها با استفاده از اطلاعات به عنوان شکلی از کنترل اجتماعی هستند، اما در واقع آنچه گفته می‌شود، و چگونه به صورت انتخابی ارائه می‌شود، شکل بسیار قدرتمندتری از کنترل اطلاعات است. "
استدلال علیه جبرگرایی اجتماعی

مطالعات علمی نشان داده‌است که رفتارهای اجتماعی تا حدودی ارثی است و می‌تواند در نوزادان و حتی روی جنین‌ها نیز تأثیر بگذارد.
سیمی بودن به معنای اجتماعی بودن به این معنی است که به نوزادان آموخته نمی‌شود که موجودات اجتماعی هستند، اما به عنوان موجودات اجتماعی آماده، به دنیا می‌آیند. نوزادان با مهارت اجتماعی ارثی به دنیا می‌آیند.
پیش-سیم کشی اجتماعی با مطالعه رفتار اجتماعی جنین و تعاملات اجتماعی در یک محیط چند جنین سروکار دارد. به‌طور خاص، سیم کشی قبل از اجتماع به رشدشناسی تعامل اجتماعی اشاره دارد. همچنین به‌طور غیررسمی به آن «سیم کشی اجتماعی» گفته می‌شود. این نظریه سؤال می‌کند که آیا تمایل به کنش اجتماعی از قبل از تولد وجود دارد یا خیر. تحقیقات در این تئوری نتیجه‌گیری می‌کنند که نوزادان با سیم کشی ژنتیکی منحصر به فرد در جهان به دنیا می‌آیند تا اجتماعی باشند.
شواهد محوری حمایت از فرضیه قبل از سیم کشی اجتماعی می‌تواند هنگام بررسی رفتار نوزادان آشکار شود. نوزادان، حتی چند ساعت پس از تولد، پیدا شده‌اند که آمادگی لازم برای تعامل اجتماعی را نشان می‌دهند. این آمادگی به روشهایی مانند تقلید آنها از حرکات صورت بیان می‌شود. این رفتار مشاهده شده نمی‌تواند به هر شکل فعلی جامعه پذیری یا ساخت و ساز اجتماعی کمک کند. در عوض، نوزادان به احتمال زیاد رفتار و هویت اجتماعی را از طریق ژنتیک به ارث می‌برند.
شواهد اصلی این نظریه با بررسی حاملگی دوقلوی کشف شده‌است. استدلال اصلی این است، اگر رفتارهای اجتماعی وجود دارد که قبل از تولد به ارث رسیده و توسعه یافته‌اند، باید انتظار داشت که جنین‌های دوقلو قبل از به دنیا آمدن به نوعی تعامل اجتماعی دست پیدا کنند؛ بنابراین، ده جنین در طی یک دوره زمانی با استفاده از تکنیک‌های سونوگرافی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. با استفاده از روش تحلیلی سینماتیک، نتایج این آزمایش بدست آمده‌است که جنینهای دوقلوی برای مدت طولانی‌تر و بیشتر در زمان ادامه حاملگی با یکدیگر در تعامل خواهند بود. محققان توانستند نتیجه بگیرند که عملکرد حرکات بین دوقلوها اتفاقی نبوده بلکه به‌طور خاص هدف قرار گرفته‌است.
فرضیه پیش از سیم کشی صحیح ثابت شد، "پیشرفت اصلی این مطالعه نشان دادن این است که" اقدامات اجتماعی "قبلاً در سه ماهه دوم بارداری انجام می‌شود. از هفته چهاردهم بارداری، جنینهای دوقلوی شروع به کار می‌کنند و حرکاتی را که به طور خاص با همزاد انجام می‌شود، اجرا می‌کنند. این یافته‌ها ما را وادار به پیش بینی ظهور رفتارهای اجتماعی می‌کند: وقتی زمینه را قادر می‌سازد، همانطور که در مورد جنینهای دوقلوی، اقدامات دیگر به کارگردانی نه تنها ممکن است بلکه بر عملکردهای خودمحور حاکم است. "
جشن رپیتون

جشن رپیتون یکی از جشن‌های زرتشتی است که در روز سوم فروردین ماه برابر با اردیبهشت‌روز از ماه فروردین طبق گاهشماری زرتشتی در بین پارسیان برگزار می‌شود.
رپیتون (رَپیهوین، رَپتون) در سنت زرتشتی هم نام یکی از پنج گاه روز و هم نام ایزدی است که سرپرستی این بخش از زمان را برعهده دارد. گاهِ رپیتون «زمانی» است که اسطورهٔ آفرینش زرتشتی پیرامون آن شکل می‌گیرد و فرشگرد نیز در همین گاه کامل می‌شود و جهان کامل، درست مانند شکل آغازین خود، دوباره احیا می‌شود. به همین دلیل ساعاتی از روز که بزرگترین تجلی نور یعنی خورشید، به اوج روشنی و گرمای خود می‌رسد، «گاه‌رپیتون» نامیده‌شده‌است. در میان فصول سال نیز، فصل تابستان ازآنِ اوست. ایزد رپیتون در آغاز تابستان بزرگ (هفت‌ماهه) به روی زمین می‌آید و در آغاز زمستان بزرگ (پنج‌ماهه) به زیر زمین می‌رود تا در سرمای زمستان ریشهٔ درختان و آبهای زیرزمینی را گرم نگاه دارد. زرتشتیان به یمن بازگشت ایزد رپیتون در آغاز بهار، جشن رپیتون را برگزار می‌کنند. مراسم اصلی این جشن در روز اردیبهشت و فروردین ماه (یعنی سومین روز ماه فروردین) برگزار می‌شود. زیرا مهمترین همکار ایزد رپیتون، «اردیبهشت امشاسپند» است. همکاری ایزد رپیتون با اردیبهشت به اندازه‌ای است که زرتشتیان کرمان این جشن را به جای روز اورمزد و ماه فروردین در روز اردیبهشت و ماه اردیبهشت برگزار می‌کردند. در فرهنگ زرتشتیان به این موضوع اشاره شده‌است: «از روز اورمزد و اردیبهشت ماه تا اردیبهشت و اردیبهشت ماه را روز رپیتون گویند. ظهر روز اردیبهشت و اردیبهشت ماه که وقت نماز رپیتون است، موبدان و زردتشتیان در آدریان جمع شوند وبا خواندن اوستای درون و یشت و آفرینگان رپیتون، جشن را برگزار می‌کنند.» ویژگی مهم این جشن این بوده است که مانند گاهنبارها، همهٔ مردم شرکت در این جشن را کاری واجب به شمار می‌آوردند. درآفرینگان‌خوانی جشن رپیتون که معمولاً در یک تالار عمومی برگزار می‌شد، همهٔ موبدان و مردم حضور داشتند. در این مراسم دو موبد به عنوان زوت و راسپی آیین آفرینگان را به جای آورده و بقیه دور تا دور سالن قرار می‌گیرند. در این مراسم ۳ آفرینگان به خشنومن ایزدان اردیبهشت، دهمان و سروش خوانده می‌شود و در پایان با خواندن «آفرین‌رپیتون»، آیین همازور انجام می‌گیرد.
در ایران، رپیتون را با مراسم ویژهٔ دیگری نیز می‌شناسند که همهٔ زرتشتیان در روزهای آغازین سال جدید آن را برگزار می‌کردند. زرتشتیان در این روزها از ساعت ۱۲ تا ۳ پس از نیم‌روز یعنی در گاه رپیتون، در پرهیز کامل تنها به خواندن اوستا و نیایش می‌پرداختند. آنان در این سه ساعت حواس خود را به طور کامل بر روی اوستا متمرکز می‌کردند و به احترام کلام سپندینهٔ اوستا، هیچ حرکت اضافه‌ای انجام نمی‌دادند و هیچ سخنی نمی‌گفتند. این رسوم اکنون بیش از چنددهه است که انجام نمی‌شود و تنها سایه‌ای از آن در یاد پیران زرتشتی باقی مانده‌است. ارزش نهادن به لحظه لحظهٔ زمان و ستایش اهورامزدا به خاطر آفرینش حرکت و پویایی در بستر زمان همیشه مورد توجه زرتشتیان بوده‌است و جشن رپیتون به عنوان جشنی که برای ایزد زمان آرمانی برگزار می‌شود، جایگاه ویژه‌ای در آیین‌های زرتشتی پیدا کرده‌است.
جوایز فیلم آسیایی

Award
| جوایز فیلم آسیایی | جوایز فیلم آسیایی |
| --- | --- |
کنونی: چهاردهمین دوره جوایز فیلم آسیایی: کنونی: چهاردهمین دوره جوایز فیلم آسیایی
اهداء برای: برترین‌ها و دستاوردها
مکان: هنگ کنگ، چین
کشور: آسیا
برگزارکننده: جشنواره فیلم هنگ کنگ (۲۰۰۷–۲۰۱۲) آکادمی جوایز فیلم آسیایی (۲۰۱۳–در حال حاضر)
نخستین دوره: ۲۰۰۷
وبگاه: www.afa-academy.com
جوایز فیلم آسیایی (انگلیسی: Asian Film Awards) یک مراسم سالانه اهدا جایزه است که توسط آکادمی جوایز فیلم‌های آسیایی برگزار و اهدا می‌شود تا از برترین متخصصان فیلم در صنعت فیلم سازی سینمای آسیا قدردانی کند.
دسته‌بندی‌های جایزه

بهترین فیلم
بهترین کارگردان
بهترین بازیگر مرد
بهترین بازیگر زن
بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: از سال ۲۰۰۸
بهترین بازیگر نقش مکمل زن: از سال ۲۰۰۸
بهترین تازه‌وارد: از سال ۲۰۰۹ تاکنون
بهترین فیلمنامه‌نویس
بهترین فیلمبردار
بهترین طراح تولید
بهترین آهنگساز
بهترین ویرایشگر
بهترین جلوه‌های بصری
بهترین طراح لباس: از سال ۲۰۱۰ تاکنون
جایزه برگزیده مردمی
جوایز ویژه
گل‌باغی (چلیخان)

| گل‌باغی | گل‌باغی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  ترکیه
استان: استان آدیامان
شهرستان: چلیخان
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
گل‌باغی (به ترکی استانبولی: Gölbağı) (به کردی: Ebdulxerab) (به ارمنی: Աբդուլխարաբ) یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در چلیخان واقع شده‌است.
حسین‌لی

| حسین‌لی | حسین‌لی |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
حسین‌لی: حسین‌لی
مختصات: ۴۰°۱۲′۴۷″ شمالی ۴۷°۰۴′۴۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۱۳۰۶°شمالی ۴۷٫۰۷۷۷۸°شرقی﻿ / 40.21306; 47.07778: مختصات: ۴۰°۱۲′۴۷″ شمالی ۴۷°۰۴′۴۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۱۳۰۶°شمالی ۴۷٫۰۷۷۷۸°شرقی﻿ / 40.21306; 47.07778
کشور:  جمهوری آذربایجان
بخش: شهرستان ترتر
جمعیت[نیازمند منبع]: جمعیت[نیازمند منبع]
 • کل: ۲٬۰۹۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
حسین‌لی (به لاتین: Hüseynli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده است. حسین‌لی ۲۰۹۳ نفر جمعیت دارد.
۷٬۱۲–دی‌متیل‌بنزانتراسین

۷،۱۲-دی‌متیل‌بنزانتراسین (به انگلیسی: 7,12-Dimethylbenz(a)anthracene) با فرمول شیمیایی C۲۰H۱۶ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۶۰۰۱ است. که جرم مولی آن ۲۵۶٫۳۴۱۰۴ گرم بر مول می‌باشد.
توبه (ابهام‌زدایی)

توبه در دو مورد به کار می رود:
توبه کلمه ای عربی به معنی بازگشت
توبه (سوره) سوره ای از قرآن
حمزه ناشری

| حمزه ناشری | حمزه ناشری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ ژوئن ۱۴۳۰م/ ۳ شوال ۸۳۳ق نخل وادی، زبید
درگذشت: ۲۰ اکتبر ۱۵۲۰م/ ۹ ذی‌القعده ۹۲۶ق زبید
پیشه(ها): صوفی، قاضی، محدث و شاعر
آثار: «مجموع زبید»
تقی‌الدین حمزه بن عبدالله ناشری (۱۴۳۰ - ۱۵۲۰م) فقیه، قاضی، تاریخ‌دان، ادیب، نویسنده و شاعر یمنی بود. از آثار اوست «مجموع زبید»، «الفیه فی غریب القرآن»، «البستان الزاهر فی طبقات علماء آل ناشر»، « سالفة العذاز فی الشعر المذموم و المختار».
حسین‌قلی‌لار (گدابیگ)

حسین‌قلی‌لار (به لاتین: Hüseynqulular) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است.
کارولین داویرناس

| کارولین داویرناس | کارولین داویرناس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ مهٔ ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال)
ملیت: کانادا
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۰–اکنون
کارولین داویرناس (انگلیسی: Caroline Dhavernas؛ زادهٔ ۱۵ مهٔ ۱۹۷۸) یک هنرپیشه اهل کانادا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سریال هانیبال و تعویض، اقیانوس آرام، شیطان، گمشده و شوریدگی اشاره کرد.
خلیل‌آباد (جیرفت)

| خلیل‌آباد | خلیل‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۸°۱۸′۵۱″ شمالی ۵۷°۳۷′۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۳۱۴۱۷°شمالی ۵۷٫۶۱۸۸۹°شرقی﻿ / 28.31417; 57.61889: مختصات: ۲۸°۱۸′۵۱″ شمالی ۵۷°۳۷′۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۳۱۴۱۷°شمالی ۵۷٫۶۱۸۸۹°شرقی﻿ / 28.31417; 57.61889
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: جیرفت
بخش: اسماعیلی
دهستان: گنج‌آباد
جمعیت: ۰ نفر (سرشماری ۹۵)
خلیل‌آباد روستایی در دهستان گنج‌آباد بخش اسماعیلی شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ این روستا بدون جمعیت بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۳۰ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۲۸ | ۶٫۷٪− |
| ۱۳۹۵ | ۰ | ۱۰۰٪− |
جو باربیری

| جو باربیری | جو باربیری |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۴ دسامبر ۱۹۷۳ ‏(۵۰ سال) ناپل
ژانر: موسیقی ملل، جاز، موسیقی پاپ
پیشه(ها): خواننده، ترانه‌پرداز، موسیقی‌دان
ساز(ها): گیتار
ناشر(ان): آرمونیا موندی و یاماها
وبگاه: www.joebarbieri.com
جو باربیری (انگلیسی: Joe Barbieri؛ زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۷۳) خواننده، ترانه‌پرداز و موسیقی‌دان اهل ایتالیا است.
تخته‌سفید

تخته سفید (وایت‌برد)
تخته سفید یا وایت‌برد وسیله‌ای است دارای سطحی وسیع برای نوشتن. از تخته سفید در مکان‌های آموزشی استفاده می‌شود. برای نوشتن روی تخته سفید از ماژیک‌های مخصوص استفاده می‌کنند. برای پاک کردن نوشته‌ها نیز از وسیله‌ای به نام تخته پاک کن، که از یک تکه اَبر تشکیل شده‌است، استفاده می‌شود. با به وجود آمدن تخته سفید، امروزه دیگر کمتر از تخته سیاه استفاده می‌شود.
تاریخچه

وایت برد توسط مارتین هیت که در جنگ کره عکاس بود اختراع شد. ایدهٔ این نوع تخته از نوشتن پیام‌ها بر روی دیوار کناریِ تلفن گرفته شد.
مارتین در هنگام کار با نگاتیوهای فیلم متوجه شد که با ماژیک می‌شود روی فیلم نوشت و می‌توان به‌راحتی آن را با دستمال خیس پاک کرد. این روش، آغازی برای ساخت اولین وایت‌بردهای اولیه بود.
اولین مدل برای وارد کردن نمونه و پرده‌برداری توسط مارتین ساخته شد که شب قبلش نمونه در آتش سوخت و باعث شد که آقای مارتین هیت ایدهٔ خودش را به دری-مارک بفروشد، و به این ترتیب آنان وایت‌برد را به دنیای آموزشی معرفی کردند.
در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی اولین وایت‌بردها در بازار پخش شد؛ ولی این موضوع حدود ۳۰ سال طول کشید تا عملاً وارد کلاس‌های درسی شود. در اوایل سال ۱۹۹۰، گرد و خاکِ پخش‌شده از گچ تخته سیاه باعث آلرژی و بیماری‌های ریوی می‌شد، و همین امر باعث تسریع در ورود وایت‌برد به کلاس‌های درس شد.
اولین وایت‌بردها بسیار گران بودند و از جنس ملامین و بهترین جایگزین تخته سیاه بودند، ولی این نوع تخته زود لکه‌دار شده و بعد از مدتی به‌سختی پاک می‌شوند.
لعاب دادن به سطح ورق‌های مغناطیسی یک روش جدید بود که بسیار کمک کرد وایت‌برد با کیفیت بهتر و باصرفه تولید شود و قیمت آن پایین‌تر بیاید.
انواع تخته‌سفید
ورق‌های صمغ با کاغذ ادغام شده که معمولاً روی چوب‌های ام دی اف قرار می‌گیرد و در ابعاد مختلف و کیفیت‌های نامعلوم تولید می‌شود. کیفیت و کارایی این نوع معمولاً به شرکت تولیدکنندهٔ آن بستگی دارد.
فولاد رنگ‌شده یا آلومینیوم
نوع فولادی و آلومینیومی انواع بسیار مختلفی دارد. این نوع سطح بسیار لطیف و تمیز است که به‌راحتی تمیز و بر روی آن نوشته می‌شود. در این نوع، ورق فولاد از لایه‌های مختلفی تشکیل شده‌است که بسته به نوع تولید آن کیفیت تعیین می‌شود.
پورسلین لعاب‌داده‌شده بر روی فولاد
سرامیک (شیشه) بر روی فولاد پاشیده می‌شود. این نوع وایت‌برد از کیفیت بسیار بالایی برخوردار است و معمولاً از گارانتی مادام‌العمر برخوردار است. از این نوع همیشه در صنعت‌هایی که استفادهٔ بسیار بالا دارد، بهره برده می‌شود. سطح آن ضد خش است، که فقط با موادی مانند الماس خش‌دار می‌شود.

جوهر ماژیک‌ها در سطح وارد نمی‌شود و قابلیت مغناطیسی دارد. این نوع وایت‌برد به‌دلیل استفاده از مواد باکیفیت و باارزش، از قیمت بسیار بالایی برخوردار است.