زنان در جنوبگان
زنان پیشگام در جنوبگان

روایات شفاهی در اقیانوسیه نشان می‌دهند که ممکن است زنان کاوشگر، مانند مردان، به مناطق جنوبگان سفر کرده باشند؛ همان‌گونه که اوی-ته-رانگیورا در حدود سال ۶۵۰ میلادی و ته آراتانگا-نوکو در سال ۱۰۰۰ میلادی این کار را انجام دادند، اما این موضوع تأیید نشده است. نخستین زن غربی که به منطقه جنوبگان سفر کرد، لوئیز سِگوین بود که در سال ۱۷۷۳ با کشتی رولان و همراه با ایو-ژوزف دو کرگلن-ترمارک سفر کرد.
قدیمی‌ترین بقایای انسانی شناخته‌شده در جنوبگان جمجمه‌ای متعلق به یک زن بومی شیلیایی بود که در ساحل یامانا در جزایر شتلند جنوبی یافت شد و قدمت آن به سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۵ بازمی‌گردد. این بقایا در سال ۱۹۸۵ توسط مؤسسه جنوبگان شیلی کشف شد.
در اوایل قرن بیستم، زنان علاقه‌مند به سفر به جنوبگان بودند. زمانی که ارنست شکلتون برای سفر اکتشافی سال ۱۹۱۴ خود تبلیغ کرد، سه زن برای پیوستن به سفر درخواست دادند، اما پذیرفته نشدند. در سال ۱۹۱۹، روزنامه‌ها گزارش دادند که زنان مایل به سفر به جنوبگان هستند و نوشتند که «چندین زن مشتاق پیوستن بودند، اما درخواست‌هایشان رد شد.» بعدها، در سال ۱۹۲۹، بیست‌وپنج زن برای پیوستن به هیئت تحقیقاتی جنوبگان بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند (BANZARE) درخواست دادند که همگی رد شدند. در سال ۱۹۳۷، زمانی که یک سفر اکتشافی خصوصی بریتانیایی به جنوبگان پیشنهاد شد، ۱٬۳۰۰ زن برای شرکت در آن درخواست دادند، اما هیچ‌یک پذیرفته نشدند. پس از سه سال تلاش برای تأمین بودجه، این سفر با آغاز جنگ جهانی دوم لغو شد.
زنانی که همسرانشان در سفرهای اکتشافی بودند، «سال‌ها تنهایی و اضطراب را تحمل کردند.» زنانی مانند کتلین اسکات برای تأمین هزینه سفرهای همسرانشان پول جمع‌آوری کردند.
نخستین زنانی که در کاوش جنوبگان مشارکت داشتند، همسران و همراهان مردان کاوشگر بودند. زنان به عنوان «همسران صیادان نهنگ» به آب‌های جنوبگان سفر می‌کردند. نخستین زنانی که قاره جنوبگان را دیدند، نروژی اینگرید کریستنسن و همراهش ماتیلده وگر بودند که با همسر کریستنسن سفر می‌کردند. نخستین زنی که بر روی خشکی جنوبگان گام نهاد، جزیره‌ای در این قاره، کارولین میکلسن در سال ۱۹۳۵ بود. او فقط برای مدت کوتاهی به خشکی رفت و همراه با همسرش بود. پس از درگذشت همسرش، میکلسن دوباره ازدواج کرد و برای «حفظ احساسات همسر جدیدش» دربارهٔ تجربه‌اش در جنوبگان صحبت نکرد. کریستنسن پس از اولین تجربه خود، سه بار دیگر به جنوبگان بازگشت. او سرانجام در مونولیت اسکالین فرود آمد و نخستین زنی شد که بر قاره جنوبگان گام نهاد. پس از او، دخترش آگوستا صوفی کریستنسن و دو زن دیگر، لیل مور راچلو و سولویگ ویدروه، پا به جنوبگان گذاشتند. اما چون این زنان تصور می‌کردند که این فرود «اولین» نیست، دستاورد خود را چندان بزرگ ندانستند.
در سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷، جکی ران و جنی دارلینگتون نخستین زنانی بودند که یک سال کامل را در قطب جنوب سپری کردند. زمانی که ران و دارلینگتون در سال ۱۹۴۶ تصمیم گرفتند همسران خود را در این سفر همراهی کنند، مردان حاضر در این مأموریت «دادخواستی امضا کردند تا از این اتفاق جلوگیری کنند». ران در این مأموریت به‌عنوان «ثبت‌کننده» فعالیت داشت. هر دو زن دربارهٔ تجربیات خود در یخ‌های قطب جنوب نوشتند و در کتاب دارلینگتون به‌ویژه به این موضوع پرداخته شد که چگونه تنش بین اعضای گروه «روابط میان این دو زن را نیز تحت تأثیر قرار داد». یکی از روش‌هایی که دارلینگتون برای سازگاری با مردان گروه در پیش گرفت، این بود که خود را «تا حد امکان نامحسوس در گروه» نگه دارد. یکی از مردان گروه، هنگامی که برای اولین بار دارلینگتون را در پایگاه قطب جنوب دید، «وحشت‌زده فرار کرد و تصور کرد که دیوانه شده است». هر دو زن، پس از بازگشت از قطب جنوب، نقش خود را کمرنگ جلوه دادند و «بیشتر افتخارات را به همسرانشان واگذار کردند».
در سال ۱۹۴۸، دیپلمات بریتانیایی مارگارت آنستی در بررسی مناطق وابسته به جزایر فالکلند (FIDS) مشارکت داشت و به تدوین سیاست‌های این برنامه کمک کرد.
سرزمین ماری برد، نام‌گذاری‌شده به افتخار همسر دریاسالار ریچارد برد در سال ۱۹۲۹.
اینگرید کریستنسن (چپ) و ماتیلده وگر در سفر دریایی سال ۱۹۳۱.