stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
استیو هالیدی

| استیو هالیدی | استیو هالیدی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ اکتبر ۱۹۵۶ ‏(۶۸ سال)
ملیت:  بریتانیا
محل تحصیل: دانشگاه ناتینگهام
پیشه: کارآفرین
شناخته‌شده برای: مدیر عامل اجرایی نشنال گرید
استیو هالیدی، (به انگلیسی: Steve Holliday) (زاده ۲۶ اکتبر ۱۹۵۶) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی بریتانیایی است، که در حال حاضر به‌عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت نشنال گرید فعالیت می‌کند.
تورشتاین اندرسن آسه

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  تورشتاین اندرسن آسه
زادروز:  ۲۴ اکتبر ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال)
زادگاه:  اسلو
قد:  ۱٫۸۸ متر (۶ فوت ۲ اینچ)
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  لین
شمارهٔ پیراهن:  ۱۳
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  نوردسترند
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  نوردسترند |   |   |
| ۲۰۰۸––۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال استابک |  ۳۷ |  (۴) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  کامراتنه اسلو |  ۴۵ |  (۴۰) |
| ۲۰۱۶– |  باشگاه فوتبال لین |  ۷ |  (۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۵ دسامبر ۲۰۱۶. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۵ دسامبر ۲۰۱۶. 
تورشتاین اندرسن آسه (انگلیسی: Torstein Andersen Aase؛ زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۹۱) بازیکن فوتبال اهل نروژ است که در پست یک مهاجم برای لین بازی می‌کند.  او در تیم جوانان نوردسترند بازی فوتبال را شروع کرد و اولین بازی خود را در تیم بزرگسالان قبل از ۱۵ سالگی انجام داد.
بدرآباد

برای دیگر کاربردها، بدرآباد (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| بدرآباد | بدرآباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: پیرانشهر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: منگور غربی
جمعیت: ۷۱ نفر
بدرآباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان پیرانشهر استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان منگور غربی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۱ نفر (۱۰ خانوار)
بوده‌است.
کلارینت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
;ghvdkj: ;ghvdkj
سازهای بادی چوبی: سازهای بادی چوبی
نام‌های دیگر: قره نی
طبقه‌بندی:  سازهای بادی چوبی
گسترۀ صوتی: گسترۀ صوتی
 وسعت صوتی:  وسعت صوتی
سازهای مرتبط: سازهای مرتبط
 بادی‌های چوبی (فاگوت، ابوا، فلوت) کلارینت باس  کنترفاگوت :  بادی‌های چوبی (فاگوت، ابوا، فلوت) کلارینت باس  کنترفاگوت 
نوازندگان: نوازندگان
 نوازندگان کلارینت :  نوازندگان کلارینت 
کلارینت
کلارینت یکی از سازهای بادی قمیشی است که انواع حرفه‌ای‌اش معمولاً از چوب سیاه آفریقایی ساخته می‌شود. کلارینت یک قمیش، یک مجرای استوانه‌ای و یک سوراخ تقریباً استوانه ای دارد و از دسته سازهای انتقالی محسوب می‌شود. به کسی که این ساز را می‌نوازد، کلارینتیست گفته می‌شود.
تاریخچه

کلمه کلارینت ممکن است همراه کلمه فرانسوی کلارینته (clarinette) وارد زبان انگلیسی شده باشد. با این حال به نظر می‌رسد ریشه‌های حقیقی این کلمه در میان نام‌های مختلف ترومپت‌هایی که در دوره‌های رنسانس و باروک استفاده می‌شد یافت شود.
عموماً معتقدند که یوهان کریستوف دنر، کلارینت را در آلمان در حوالی سال ۱۷۰۰ با اضافه کردن قطعه ای به ساز «شالوماو» اختراع کرده‌است. در طول زمان نیز، کلیدها و صفحه‌هایی اضافه شدند تا صدا و نواختن ساز را بهبود بخشند.
کلارینت انواع زیادی دارد که روی‌هم آن‌ها را «خانواده کلارینت» می‌خوانند. معمولاً منظور از کلارینت نوع سوپرانوی آن است. کلارینت نشان داد که یک ساز انعطاف‌پذیر استثنائی است و همان‌طور که می‌توان در خانه در سبک کلاسیک با آن نواخت در گروه‌های کنسرت، گروه‌های نظامی و جاز نیز به همان خوبی به کار می‌رود.
نوعی کلارینت که توانایی تولید فاصله‌های موسیقی شرقی را دارد به قره‌نی معروف است.
ویژگی‌ها

مجرای استوانه‌ای مسئول صدای خاص کلارینت است که می‌تواند بین سه بازه صدایی با نام‌های «شالوماو»، «کلاریون» و «آلتیسیمو» تغییر کند. کیفیت صدا با توجه به نوازنده، آهنگ، ساز و قمیش می‌تواند به صورت وسیعی تغییر کند. تفاوت در سازها و عایق‌سازی آن‌ها باعث شد از اواخر قرن ۱۸، چندین مدرسه مختلف نواختن تأسیس گردند. کلارینت بیشترین محدوده صدایی را در بین سازهای بادی رایج دارد.
برخی از ویژگی‌های کلارینت (قره نی):
این ساز جز سازهای انتقالی می‌باشد.
نت این ساز را با کلید سل می‌نویسند.
برخی از کلارینت‌های رایج:
کلارینت دو : انتقالی نمی‌باشد.
کلارینت سی بمل (رایج‌ترین نوع کلارینت): یک فاصلهٔ دوم بزرگ بم تر از نت نوشته شده صدا می‌دهد.
کلارینت لا: یک فاصلهٔ سوم کوچک بم تر از نت نوشته شده صدا می‌دهد.
کلارینت می‌بمل (کلارینت کوچک): یک فاصلهٔ سوم کوچک زیرتر از نت نوشته شده صدا می‌دهد.
موسیقی کلاسیک

در موسیقی کلاسیک، کلارینت، جزئی از سازهای ارکستر استاندارد و گروه‌های کنسرت می‌شوند. ارکستر به‌طور عمده دو نوازنده کلارینت را شامل می‌شود که دو قسمت مجزا را بنوازند. قسمت نوازندگان کلارینت در دهه‌های آخر قرن ۱۹، با به‌کارگیری سه کلارینت به‌طور معمول بزرگتر شد. در قرن ۲۰، آهنگسازانی مانند ایگور استراوینسکی، ریشارد اشتراوس، گوستاو مالر و الیویه مسیان نوازندگان کلارینت را با به‌کارگیری کلارینت‌های مختلف در کارهایشان به نه نفر نیز رساندند.
جاز

کلارینت اصالتاً یک ساز مرکزی در جاز بوده که با نوازندگان نیو ارلئان در دهه ۱۹۱۰ آغاز شد و به عنوان یک ساز برجستهٔ موسیقی جاز در دوره گروه بزرگ تا دهه ۱۹۴۰ باقی ماند. سیدنی بشی، آلفونسه پیکو، لری شیلدز، جیمی نوونه و جانی دادز، نوازندگان آمریکایی این ساز در موسیقی جاز بودند. سوپرانوی سی بمل رایج‌ترین ساز کلارینت بود، اما تعداد معدودی از نوازندگان جاز از قبیل لوییس نلسون دلیسله و آلکاید نونز سوپرانوی دو را ترجیح می‌دادند. دوک الینگتون که از دهه ۱۹۲۰ تا دهه ۱۹۷۰، به صورت حرفه‌ای فعالیت می‌کرد، از کلارینت به عنوان ساز اصلی در کارهای خود استفاده می‌کرد.
با افول شهرت گروه بزرگ در اواخر دهه ۱۹۴۰، جایگاه دائمی کلارینت در جاز کمرنگ شد.
اردوگاه کار اجباری مایدانک

| مایدانک | مایدانک |
| --- | --- |
موقعیت اردوگاه کار اجباری مایدانک در لهستان: موقعیت اردوگاه کار اجباری مایدانک در لهستان
دستگاه مختصات جغرافیایی: 
شناخته‌شده برای: قتل‌عام در طول هولوکاست
مکان: نزدیک لوبلین، دولت عمومی (لهستان تحت اشغال آلمان)
استفادهٔ اصلی: کار اجباری
انواع زندانیان: عمدتاً یهودیان
تعداد کشته: ۷۸۰۰۰
آزاد شده توسط:  اتحاد جماهیر شوروی
اردوگاه کار اجباری مایدانک (به آلمانی: KZ Majdanek) اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها بود که توسط آلمان نازی در سال ۱۹۴۱ در نزدیکی شهر لوبلین ساخته شد.
این اردوگاه دارای هفت اتاق گاز، دو چوبه دار چوبی و حدود ۲۲۷ سازه بود که آن را در میان بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها قرار می‌داد.
اگرچه در ابتدا برای کار اجباری و نه نابودی طراحی شده بود، اما در طول عملیات راینهارد، طرح آلمان برای قتل همه یهودیان لهستانی در سرزمین اشغالی خودشان، برای قتل مردم در مقیاس صنعتی استفاده شد. بیش از ۷۸ هزار نفر (بیشتر یهودی) در این اردوگاه به قتل رسیدند.
این اردوگاه از ۱ اکتبر ۱۹۴۱ تا ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴ در حال فعالیت بود و تقریباً به طور کامل دستگیر شد. پیشروی سریع ارتش سرخ شوروی در طول عملیات باگراتیون مانع از تخریب بیشتر زیرساخت‌های آن توسط اس‌اس شد و معاون فرمانده اردوگاه آنتون ترنس نتوانست بیشتر شواهد جنایات جنگی را از بین ببرد.
پس از آزادی اردوگاه در ژوئیه ۱۹۴۴، این مکان به طور رسمی توسط اتحاد جماهیر شوروی محافظت شد. تا پاییز، با وجود ادامه جنگ، به عنوان یک موزه حفظ شده بود. کوره‌های جسدسوزی و اتاق‌های گاز تا حد زیادی دست نخورده باقی ماندند و به عنوان برخی از بهترین نمونه‌های سیاست نسل‌کشی آلمان نازی خدمت می‌کردند. این مکان در سال ۱۹۶۵ به عنوان یک مکان ملی شناخته شد.
تاریخچه > ساخت

اردوگاه کار اجباری لوبلین در اکتبر ۱۹۴۱ به دستور رایشسفورر-اس‌اس هاینریش هیملر تأسیس شد که به زودی پس از بازدید هیملر از لوبلین در ۱۷-۲۰ ژوئیه ۱۹۴۱ در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، به اودیل گلوبوچنیک ارسال شد. طرح اولیه ای که هیملر تهیه کرده بود این بود که اردوگاه حداقل ۲۵,۰۰۰ اسیر جنگی را در خود جای دهد.
پس از اسیر شدن تعداد زیادی از اسیران جنگی شوروی در طول نبرد کی‌یف ظرفیت پیش‌بینی شده اردوگاه به ۵۰,۰۰۰ افزایش یافت. ساخت و ساز برای این تعداد در ۱ اکتبر ۱۹۴۱ آغاز شد (همچنین در آشویتس-بیرکناو که همان دستور را دریافت کرده بود). در اوایل نوامبر، برنامه‌ها برای پذیرش ۱۲۵,۰۰۰ زندانی گسترش یافت و در دسامبر به ۱۵۰,۰۰۰ افزایش یافت. در مارس ۱۹۴۲ بیشتر افزایش یافت تا برای ۲۵۰,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی جا داشته باشد.
ساخت و ساز با ۱۵۰ کارگر یهودی اجباری از یکی از اردوگاه‌های گلوبوچنیک لوبلین آغاز شد که زندانیان هر شب به آن بازمی‌گشتند. بعداً نیروی کار شامل ۲,۰۰۰ اسیر جنگی ارتش سرخ شد که باید شرایط سختی را تحمل می‌کردند، از جمله خوابیدن در فضای باز. تا اواسط نوامبر، تنها ۵۰۰ نفر از آن‌ها زنده بودند که حداقل ٪۳۰ از آن‌ها قادر به کار بیشتر نبودند. در اواسط دسامبر، باراک‌هایی برای ۲۰,۰۰۰ نفر آماده بود که یک اپیدمی تیفوس شیوع پیدا کرد و تا ژانویه ۱۹۴۲ همه کارگران اجباری – اسیران جنگی و همچنین یهودیان لهستانی – مرده بودند. تمام کارها تا مارس ۱۹۴۲ متوقف شد، زمانی که زندانیان جدید وارد شدند. اگرچه اردوگاه در نهایت ظرفیت پذیرش حدود ۵۰,۰۰۰ زندانی را داشت، اما به طور قابل توجهی فراتر از آن اندازه رشد نکرد.
تاریخچه > عملیات

مقالهٔ اصلی: هولوکاست در لهستان
در ژوئیه ۱۹۴۲، هیملر از اردوکاه های مرگ بلزک، سوبیبور و تربلینکا بازدید کرد، سه اردوگاه نابودی مخفی که به طور خاص برای عملیات راینهارد برای حذف یهودیان لهستانی ساخته شده بودند. این اردوگاه‌ها به ترتیب در مارس، مه و ژوئیه ۱۹۴۲ شروع به کار کردند. پس از آن، هیملر دستوری صادر کرد که تبعید یهودیان به اردوگاه‌ها از پنج منطقه لهستان اشغالی که حکومت عمومی نازی‌ها را تشکیل می‌دادند، تا پایان سال ۱۹۴۲ تکمیل شود.
مایدانک در آغاز عملیات راینهارد به یک مرکز ثانویه تفکیک و ذخیره‌سازی برای اموال و اشیای قیمتی گرفته شده از قربانیان در مراکز کشتار در بلزک، سوبیبور و تربلینکا تبدیل شد. به دلیل جمعیت‌های بزرگ یهودی در جنوب شرقی لهستان، از جمله گتوهای کراکوف، لووف، زاموشچ و ورشو که هنوز «پردازش» نشده بودند، مایدانک در حدود مارس ۱۹۴۲ به عنوان یک مرکز کشتار بازسازی شد. گازدهی در دید آشکار سایر زندانیان انجام می‌شد، بدون حتی یک حصار در اطراف ساختمان‌ها. روش دیگر قتل مکرر تیراندازی توسط جوخه‌های تراونیکی بود. طبق موزه مایدانک، اتاق‌های گاز در سپتامبر ۱۹۴۲ شروع به کار کردند.
دو ساختمان یکسان در مایدانک وجود دارد که در آن‌ها از سیکلون ب استفاده می‌شد. اعدام‌ها در باراک ۴۱ با انتشار سیانید هیدروژن کریستالی توسط سیکلون ب انجام می‌شد. همان گلوله‌های گاز سمی برای ضدعفونی لباس‌های زندانیان در باراک ۴۲ استفاده می‌شد.
به دلیل نیاز مبرم به نیروی کار خارجی در صنعت جنگ، کارگران یهودی از لهستان در ابتدا مستثنی شدند. برای مدتی آن‌ها یا در گتوها نگهداری می‌شدند، مانند گتوی ورشو (که پس از قیام گتوی ورشو به یک اردوگاه کار اجباری تبدیل شد)، یا به اردوگاه‌های کار  اجباری مانند مایدانک فرستاده می‌شدند، جایی که آن‌ها عمدتاً در کارخانه اسلحه/مهمات اشتایر-دایملر-پوخ کار می‌کردند.
تا اواسط اکتبر ۱۹۴۲، اردوگاه ۹,۵۱۹ زندانی ثبت شده داشت که از این تعداد ۷,۴۶۸ نفر (یا ٪۷۸.۴۵) یهودی و ۱,۸۸۴ نفر (٪۱۹.۷۹) لهستانی غیر یهودی بودند. تا اوت ۱۹۴۳، ۱۶,۲۰۶ زندانی در اردوگاه اصلی وجود داشت که از این تعداد ۹,۱۰۵ نفر (٪۵۶.۱۸) یهودی و ۳,۸۹۳ نفر (٪۲۴.۰۲) لهستانی غیر یهودی بودند. گروه‌های اقلیت شامل بلاروسی‌ها، اوکراینی‌ها، روس‌ها، آلمانی‌ها، اتریشی‌ها، اسلوونی‌ها، ایتالیایی‌ها و اتباع فرانسوی و هلندی بودند.
مایدانک در ابتدا زیر اردوگاه نداشت. این‌ها در اوایل پاییز ۱۹۴۳ زمانی که اردوگاه‌های کار اجباری باقی‌مانده در اطراف لوبلین، از جمله بودزین، تراونیکی، پونیاتووا، کراسنیک، پولاوی، و همچنین اردوگاه‌های کار اجباری «باند فرودگاه» و «لیپووا ۷» به زیر اردوگاه‌های مایدانک تبدیل شدند.
به دلیل نزدیکی اردوگاه به لوبلین، زندانیان توانستند از طریق نامه‌هایی که توسط کارگران غیرنظامی که وارد اردوگاه می‌شدند، به خارج از اردوگاه ارتباط برقرار کنند. بسیاری از این نامه‌های باقی‌مانده توسط گیرندگان آن‌ها به موزه اردوگاه اهدا شده‌اند. در سال ۲۰۰۸، موزه یک نمایشگاه ویژه برگزار کرد که مجموعه‌ای از این نامه‌ها را به نمایش گذاشت.
از فوریه ۱۹۴۳ به بعد، آلمانی‌ها به صلیب سرخ لهستان و شورای رفاه مرکزی اجازه دادند تا مواد غذایی به اردوگاه بیاورند. زندانیان می‌توانستند بسته‌های غذایی را که به نام آن‌ها از طریق صلیب سرخ لهستان ارسال شده بود، دریافت کنند. آرشیوهای موزه مایدانک ۱۰,۳۰۰ تحویل فهرست شده از این نوع را مستند کرده است.
تاریخچه > تأسیسات سوزاندن

تا ژوئن ۱۹۴۲، اجساد کسانی که در مایدانک به قتل رسیده بودند در گورهای دسته‌جمعی دفن می‌شدند (این‌ها بعداً توسط زندانیان اختصاص داده شده به Sonderkommando 1005 نبش قبر و سوزانده شدند). از ژوئن ۱۹۴۲، اس‌اس اجساد را با سوزاندن آن‌ها، یا بر روی توده‌هایی ساخته شده از شاسی کامیون‌های قدیمی یا در یک کوره جسدسوزی، از بین می‌برد. به اصطلاح «اولین کوره جسدسوزی» دارای دو کوره بود که از اردوگاه کار اجباری زاکسن‌هاوزن به مایدانک آورده شده بودند. این تأسیسات در «Interfield I»، منطقه بین اولین و دومین بخش اردوگاه محصور شده قرار داشت.
در پاییز ۱۹۴۳، اولین کوره جسدسوزی در مایدانک با «کوره جسدسوزی جدید» جایگزین شد. این ساختمان در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴ توسط آلمانی‌ها به آتش کشیده شد، زیرا آن‌ها در روزی که ارتش سرخ به حومه لوبلین وارد شد، اردوگاه را ترک کردند. ساختمان کوره جسدسوزی که امروزه در این مکان قرار دارد، بازسازی از زمانی است که اردوگاه سابق به یک یادبود تبدیل شد. کوره‌های آن همان کوره‌های اصلی ساخته شده در سال ۱۹۴۳ هستند.
تاریخچه > عملیات جشن برداشت

مقالهٔ اصلی: عملیات جشن برداشت
عملیات راینهارد تا اوایل نوامبر ۱۹۴۳ ادامه داشت، زمانی که آخرین زندانیان یهودی سیستم زیر اردوگاه‌های مایدانک از منطقه لوبلین در حکومت عمومی توسط جوخه‌های تیراندازی مردان تراونیکی در طول عملیات «جشن برداشت» قتل‌عام شدند. بدنام‌ترین اعدام‌ها در ۳ نوامبر ۱۹۴۳ رخ داد، زمانی که ۱۸,۴۰۰ یهودی در یک روز به قتل رسیدند. صبح روز بعد، ۲۵ یهودی که موفق به پنهان شدن شده بودند، پیدا و تیرباران شدند. در همین حال، ۶۱۱ زندانی دیگر، ۳۱۱ زن و ۳۰۰ مرد، مأمور شدند تا لباس‌های مردگان را مرتب کنند و خندق‌های دفن را بپوشانند. مردان بعداً به Sonderkommando 1005 اختصاص داده شدند، جایی که آن‌ها مجبور شدند همان اجساد را برای سوزاندن نبش قبر کنند. این مردان سپس اعدام شدند. ۳۱۱ زن بعداً به آشویتس فرستاده شدند، جایی که آن‌ها توسط گاز به قتل رسیدند. تا پایان عملیات جشن برداشت، مایدانک تنها ۷۱ یهودی از مجموع ۶,۵۶۲ زندانی باقی‌مانده زنده داشت.
اعدام زندانیان باقی‌مانده در مایدانک در ماه‌های بعد ادامه یافت. بین دسامبر ۱۹۴۳ و مارس ۱۹۴۴، مایدانک حدود ۱۸,۰۰۰ نفر به اصطلاح «معلول» دریافت کرد که بسیاری از آن‌ها بعداً با سیکلون ب به قتل رسیدند. اعدام‌ها توسط جوخه تیراندازی نیز ادامه یافت، با ۶۰۰ نفر در ۲۱ ژانویه ۱۹۴۴ تیرباران شدند؛ ۱۸۰ نفر در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۴ تیرباران شدند؛ و ۲۰۰ نفر در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ تیرباران شدند.
محاکمه پس از جنگ کارل هوکر، معاون اردوگاه، مسئولیت او در قتل‌عام‌های انجام شده در این اردوگاه را مستند کرد:
در ۳ مه ۱۹۸۹، دادگاه منطقه‌ای در شهر بیله‌فلد آلمان هوکر را به چهار سال زندان به دلیل مشارکت در گازدهی زندانیان، عمدتاً یهودیان لهستانی، در اردوگاه کار اجباری مایدانک در لهستان محکوم کرد. سوابق اردوگاه نشان داد که بین مه ۱۹۴۳ و مه ۱۹۴۴ هوکر حداقل از گاز سمی سیکلون ب برای استفاده در مایدانک از شرکت هامبورگ تِش و اشتابنو خریداری کرده بود.
علاوه بر این، فرمانده اردوگاه رودلف هوس از آشویتس در خاطرات خود، در حالی که در انتظار محاکمه در لهستان بود، نوشت که یکی از روش‌های قتل در مایدانک (KZ Lublin) سیکلون ب بود.
تاریخچه > تخلیه

در اواخر ژوئیه ۱۹۴۴، با نزدیک شدن سریع نیروهای شوروی به لوبلین، آلمان‌ها با عجله اردوگاه را تخلیه کردند و کوره‌های آدم‌سوزی را قبل از رسیدن نیروهای ارتش سرخ شوروی در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۴ به طور جزئی تخریب کردند. مایدانک به دلیل بی‌کفایتی معاون فرمانده آن، آنتون ترنس، بهترین اردوگاه حفظ شده هولوکاست است. این اولین اردوگاه بزرگ تمرکز بود که توسط نیروهای متفقین آزاد شد و وحشت‌های یافت شده در آنجا به طور گسترده‌ای منتشر شد.
اگرچه قبلاً ۱۰۰۰ زندانی به زور به آشویتس منتقل شده بودند (که فقط نیمی از آنها زنده رسیدند)، ارتش سرخ هنوز هزاران زندانی، عمدتاً اسرای جنگی، را در اردوگاه یافت و شواهد کافی از قتل عام انجام شده در آنجا را مشاهده کرد.
تعداد تخمینی قربانیان

برآورد رسمی ۷۸,۰۰۰ قربانی، که از این تعداد ۵۹,۰۰۰ نفر یهودی بودند، در سال ۲۰۰۵ توسط توماش کرانز، مدیر بخش تحقیقات موزه دولتی مایدانک، پس از کشف تلگرام هوفله در سال ۲۰۰۰ محاسبه شد. این عدد نزدیک به عددی است که در حال حاضر در وب‌سایت موزه نشان داده می‌شود.
تعداد کل قربانیان از زمان تحقیقات قاضی زدزیسواو ووکاشکیویچ در سال ۱۹۴۸، که تقریباً ۳۶۰,۰۰۰ قربانی را تخمین زده بود، مورد بحث بوده است. پس از آن، چسواو رایکا از موزه مایدانک در سال ۱۹۹۲ تخمینی حدود ۲۳۵,۰۰۰ قربانی ارائه داد که سال‌ها توسط موزه مورد استناد قرار گرفت. رقم فعلی توسط رایکا «باورنکردنی پایین» تلقی می‌شود، با این حال، توسط هیئت مدیره موزه «با احتیاط خاصی» پذیرفته شده است، در انتظار تحقیقات بیشتر درباره تعداد زندانیانی که در سوابق قطارهای هولوکاست توسط مدیریت اردوگاه آلمان ثبت نشده‌اند.
در حال حاضر، موزه اعلام می‌کند که بر اساس تحقیقات جدید، حدود ۱۵۰,۰۰۰ زندانی طی ۳۴ ماه موجودیت مایدانک به آنجا رسیده‌اند. از بیش از دو میلیون یهودی که در جریان عملیات راینهارد به قتل رسیدند، حدود ۶۰,۰۰۰ نفر (۵۶,۰۰۰ نفر با نام شناخته شده) قطعاً در مایدانک، در میان نزدیک به ۸۰,۰۰۰ قربانی شمارش شده، کشته شدند.
در طول سال‌ها، برآوردهای مختلف دیگری در مورد تعداد قربانیان اردوگاه مایدانک وجود داشته است. تفاوت‌های بین تخمین‌ها ناشی از روش‌های مختلف مورد استفاده و میزان شواهد در دسترس محققان است. آمار شوروی بر اساس ابتدایی‌ترین روش‌شناسی، که برای تخمین‌های آشویتس نیز استفاده شد، فرض می‌کرد که تعداد قربانیان کم و بیش با ظرفیت کوره‌های آدم‌سوزی مطابقت دارد. محققان بعدی تلاش کردند شواهد بیشتری را در نظر بگیرند، با استفاده از سوابق اخراج‌ها، سرشماری‌های جمعیتی هم‌زمان و سوابق نازی بازیابی شده. تخمین هیلبرگ در سال ۱۹۶۱، با استفاده از این سوابق، نزدیک به گزارش کرانز است.
برج‌های نگهبانی در امتداد حصار دوجداره سیم خاردار در محیط اردوگاه مایدانک
دوش گاز
تخت زندانیان در اردوگاه
دود از مایدانک بلند می شود
تنورها در کوره جسد سوزی کنار مقبره
ساختار نامحسوس برای قتل. دوش (سمت چپ)، و اتاق های گاز مشابه ساخته شده (راست).
سربازان ارتش سرخ در حال بررسی کوره‌های جسدسوزی جدید سوخته شده، پس از آزادسازی اردوگاه، تابستان ۱۹۴۴
استودیو آلکیمیا

استودیو آلکیمیا (به انگلیسی: Studio Alchimia) یک گروه آوانگارد پسا-رادیکال بود که در سال ۱۹۷۶ میلادی در میلان توسط الساندرو گوئریرو و خواهرش آدریانا با مأموریت اعلام شدهٔ «مادی‌سازی یک چیز ناموجود به وجود» تأسیس شد.
تاریخچه

استودیو آلکیمیا یک گروه میان‌رشته‌ای و چندفُرمی بود که فعالیت‌های آن شامل سمینارها، تولید ویدئوهای تجربی، طراحی لباس، طراحی صحنهٔ تئاتر، طراحی محصول، هنرهای تزئینی، هنرهای نمایشی و معماری بود. آلکیمیا اولین گروه مبلمان خود را در نمایشگاه «باو. هاوس اونو» در سال ۱۹۷۸ میلادی ارائه کرد. «باو. هاوس اونو» شامل آثاری از: اتوره سوتساس پسر، الساندرو مندینی، آندره‌آ برانزی، تریکس و روبرت هاوسمن، اوفو، میکله د لوکی و پائولا ناونه بود. نمایشگاه آلکیمیا در سال ۱۹۸۰ میلادی «باو. هاوس اونو» شامل آثار نساجی دانیلا پوپا نیز بود.
اعضای اصلی استودیو آلکیمیا شامل طراحان: الساندرو گوئریرو، الساندرو مندینی، برونو گرگوری جورجیو گرگوری (†)، آرتورو ربولدی، پیر کارلو بونتمپی و کارلا چکاریگلیا بود. استودیو توسط آدریانا گوئریرو-رئالی، تینا کورتی و دوناتلا بیفی سازماندهی شد. در وبگاه آلکیمیا میلانو می‌توانید فهرستی از تمام افرادی که در آلکیمیا یا با آن کار کرده‌اند را بیابید.
نمایشگاه‌ها

استودیو آلکیمیا آثار خود را در سه‌سالانه میلان، موزهٔ هنر مدرن پاریس، گالری هنر مدرن، میلان و در سال ۱۹۸۰ میلادی دوسالانه ونیز به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۱۱ آثار آن‌ها در نمایشگاه «پست مدرنیسم: سبک و براندازی ۱۹۹۰–۱۹۷۰ میلادی» در موزهٔ ویکتوریا و آلبرت لندن به نمایش درآمد.
جوایز

استودیو آلکیمیا در سال ۱۹۸۱ میلادی برای تحقیقات طراحی، موفق به دریافت جایزهٔ پرگار طلا در ردهٔ استودیو طراحی شد.
صندلی راحتی پروست، اثر: الساندرو مندینی، استودیو آلکیمیا، ۱۹۷۸ میلادی، موزه هنرهای تزئینی، پاریس
ساکسوفون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک ساکسوفون آلتو: یک ساکسوفون آلتو
سازهای بادی چوبی: سازهای بادی چوبی
طبقه‌بندی:  بادی، بادی چوبی، آئروفون
هورن‌بوستل-زاکس: ۴۲۲٫۲۱۲-۷۱ (آئروفون تک‌نی به‌همراه کلید)
مخترع(ها): آدولف ساکس
توسعه: ۲۸ ژوئن ۱۸۴۶
گسترۀ صوتی: گسترۀ صوتی
  :   
سازهای مرتبط: سازهای مرتبط
 خانواده گروه نظامی:  ساکسوفون سوپرانینو  ساکسوفون سوپرانو  ساکسوفون آلتو  ساکسوفون تنور  ساکسوفون باریتون  ساکسوفون باس  ساکسوفون کنتراباس  ساکسوفون ساب‌کنتراباس  خانواده ارکسترال:  ساکسوفون سوپرانو دو  ساکسوفون متزوسوپرانو  ساکسوفون ملودی  سایر ساکسوفون‌ها:  ساکسوفون سوپرانیسیمو ('سوپریلو')  تیوباکس :  خانواده گروه نظامی:  ساکسوفون سوپرانینو  ساکسوفون سوپرانو  ساکسوفون آلتو  ساکسوفون تنور  ساکسوفون باریتون  ساکسوفون باس  ساکسوفون کنتراباس  ساکسوفون ساب‌کنتراباس  خانواده ارکسترال:  ساکسوفون سوپرانو دو  ساکسوفون متزوسوپرانو  ساکسوفون ملودی  سایر ساکسوفون‌ها:  ساکسوفون سوپرانیسیمو ('سوپریلو')  تیوباکس 
نوازندگان: نوازندگان
 فهرست نوازندگان ساکسوفون :  فهرست نوازندگان ساکسوفون 
ساکسوفون (به فرانسوی: saxophone) یکی از سازهای بادی است که معمولاً از جنس برنج است و یک قمیش مشابه قمیش کلارینت دارد. مشابه کلارینت، ساکسوفون نیز سوراخ‌هایی دارد که نوازنده از طریق مکانیزمِ کلیدی آن‌ها را می‌بندد. وقتی که نوازنده کلیدی را فشار می‌دهد یا کلید را رها می‌کند، به ترتیب صفحه ای روی سوراخ‌ها قرار می‌گیرد یا صفحه از روی سوراخ برداشته می‌شود. این ساز را آدولف ساکس در دههٔ ۱۸۴۰ اختراع کرد و به نام او «ساکسوفون» نام گرفت.
آدولف ساکس، زادهٔ شهرستان دینان (به فرانسوی: Dinant) در بلژیک است. او می‌خواست گروهی از آلات موسیقی را خلق کند که قدرتمندترین و بهترین سازهای بادی باشند. آقای ساکس، ساکسوفون را در تاریخ ۲۸ ژوئن سال ۱۸۴۶ در دو گروه که هر کدام شامل ۷ ساز می‌شد به ثبت رساند. هر گروه شامل سازهایی در ابعاد مختلف جهت حمل بود.
ساکسوفون جزو سازهای بادی چوبیِ تک‌زبانه است.
ساکسوفون انواعی مانند ساکسوفون سوپرانو، ساکسوفون آلتو و ساکسوفون تنور دارد، که تفاوت آن‌ها در دامنهٔ صداییِ آنهاست. اگرچه این ساز در اصل برای ارکستر و دستهٔ موزیک نظامی تهیه شد، ولی امروزه بیشتر در موسیقی جاز و مردم‌پسند به کار می‌رود.
ویژگی

این ساز جزو سازهای انتقالی است.
این ساز از خانوادهٔ کلارینتها است و جنس آن از فلز است.
ساکسوفون جزو سازهای ارکستر سمفونیک نیست.
برخی از ساکسوفون‌های رایج:
ساکسوفون در «سی بمل»: ساکسوفون‌های سوپرانو، تنور و باس
ساکسوفون در «می بمل»: ساکسوفون آلتو، ساکسوفون باریتون
ساکسوفون در «دو»: ساکسوفون ملودی
تاریخچه

ساکسوفون توسط آدولف ساکس، سازنده آلت موسیقی و فلوت‌زن و کلارینت‌نواز اهل بلژیک توسعه داده شد. او در شهرستان دینان (به فرانسوی: Dinant) در بلژیک به دنیا آمد و در سال ۱۸۴۲ به پاریس نقل مکان کرد تا حرفه موسیقی اش را پی بگیرد. پیش از کار بر روی ساکسوفون، او بر روی کلارینت باس بهبودهایی برای آکوستیک و کلیدها ایجاد کرد و همچنین محدوده صدای پایین را گسترده‌تر کرد.
ساکس سازی را با یک قمیش مشابهِ کلارینت و یک بدنه برنجی و برخی خصوصیات آکوستیک شبیه هورن و کلارینت خلق کرد. با ساخت ساکسوفون در اندازه‌های مختلف در اوائل دهه ۱۸۴۰، ساکس به مدت ۱۵ سال انحصار این محصور را در روز ۲۸ ژوئن ۱۸۴۶ بدست آورد. در سال ۱۸۶۶ قرارداد ساکس تمام شد. سپس، ساکسوفون‌نوازان زیادی به همراه تولیدکننده‌های ساز، به نوبه خود طراحی‌ها و کارهای کلیدها را بهبود بخشیدند.
اختراع ساکسوفون

در قرن بیستم، که جاز و بلوز به موسیقی اولِ غرب تبدیل می‌شد، ساکسوفون هم جایگاه خود را پیدا کرد.
در ساکسوفون هم، مانند دیگر سازهای بادی، بین تکنیک و تنفس تأثیر مستقیمی وجود دارد. بیشتر طرفداران ساکسوفون هم سیاه‌پوستان بودند که به پُرنفس بودن شهرت دارند و یکی‌یکی جادویی جدید به صدای آن اضافه می‌کردند و نامشان را در تاریخ نوازندگان ساکسوفون جاودانه کردند؛ مثل چارلی پارکر.
در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، موسیقی راک همه‌گیر شد و همچنین ده‌ها شاخه از آن منشعب شد و از مهم‌ترین این سبک‌ها، سبک ژرمن راک بود که گیتار در آن کمرنگ شد و اساس آن بر گیتار بیس و کیبورد بود؛ پس نیازمندِ سازی شد که سولوهای وحشی را به موسیقی‌اش تزریق کند، و این ساکسوفون بود که می‌توانست این نیاز را برطرف سازد.
ریک دیویس و راجر هادسون در قطعه‌های «آهنگ منطقی» و «حالا ترکم مکن»، سولوهای ساکس را وارد کردند و گروه «سوپر ترمپ» را به اوج رساندند. اینگونه بود که در دههٔ ۱۹۷۰، ساکسوفونِ ریک دیویس طرفداران زیادی پیدا کرد و رقیب جدی فلوت ایان اندرسون از «جتروتول» شد که عالی‌ترین نمونه‌های استفاده از سازهای بادی در موسیقی راک بودند.
دیک پری، نوازندهٔ دوره‌گردی بود که در کالج با راجر واترز و سید برت هم‌کلاس بود. وقتی توسط دوستان قدیمی‌اش به استودیوی «ابی رود» پای گذاشت، نقشی انکارناپذیر را در شاهکار جاودانهٔ پینک فلوید در آلبوم «نیمهٔ تاریک ماه» بازی کرد.
نگارخانه

آدولف ساکس، مخترع ساکسوفون