شورلت مونت کارلو
نسل ششم

Motor vehicle
| نسل ششم مونت کارلو | نسل ششم مونت کارلو |
| --- | --- |
: 
دید کلی: دید کلی
تولید: ۱۹۹۹–۲۰۰۷
مدل سال: ۲۰۰۰–۲۰۰۷
مونتاژ: اوشاوا، کانادا
طراح: وین چری
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
شکل بدنه: دو در کوپه
طرح‌بندی: خودروهای موتور جلو-محور جلو
سکو: GM W platform
خودروهای وابسته: شورلت ایمپالا  پونتیاک گرند پریکس  بیوک سنچری  بیوک لاکراس  بیوک ریگال  اولدزموبیل اینتریگ
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 3.4 L LA1 V6 3.8 L L36 V6 3.8 L L67 SC V6 3.5 L LZE V6 3.9 L LZ9 V6 5.3 L LS4 V8
جعبه‌دنده: چهار سرعته اتوماتیک (4T65E-HD)  چهار سرعته اتوماتیک (4T60-E)
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۱۱۰٫۵ اینچ (۲٬۸۱۰ میلیمتر)
درازا: 2000–2005: ۱۹۷٫۹ اینچ (۵٬۰۳۰ میلیمتر) 2006–2007: ۱۹۶٫۷ اینچ (۵٬۰۰۰ میلیمتر)
پهنا: 2000–2005: ۷۲٫۷ اینچ (۱٬۸۵۰ میلیمتر) 2006–2007: ۷۲٫۹ اینچ (۱٬۸۵۰ میلیمتر)
بلندی: 2000–2005: ۵۵٫۲ اینچ (۱٬۴۰۰ میلیمتر) 2006–2007: ۵۵٫۸ اینچ (۱٬۴۲۰ میلیمتر)
نسل ششم مونت کارلو، از روی نسخهٔ مفهومی و آینده نگرانهٔ Monte Carlo Intimidate که شورلت آن را در سال ۱۹۹۷ میلادی رونمایی کرده بود ساخته شد.
در سال ۲۰۰۰، شورلت طراحان ارشد جنرال موتورز را برای طراحی نسل ششم مونت کارلو فرا خواند. در این سال هدف شورلت تنها طراحی یک خودرو برای پیروزی در مسابقات نبود، بلکه می‌خواست نامی از گذشته را زنده کند؛ بنابراین در طراحی نسل ششم از ویژگی‌های نسل‌های پیشین مونت کارلو الهام گرفته شد و مونت کارلو به صورت رترو طراحی شد. به‌طور مثال گلگیرها دوباره به صورت منحنی و قوس‌دار طراحی شدند، باله عقبی مشابه نسل چهارم برای آن طراحی شد، سپر عقب به صورت برجسته و با الهام از سپرهای قدیمی ساخته شد و چراغ عمودی عقب که از اصلی‌ترین نمادهای مونت کارلو بود دوباره به این خودرو بازگشت و از نشان مخصوص مونت کارلو یعنی تاج شوالیه نیز پس از ۱۲ سال دوباره در گوشه و کنار خودرو استفاده شد. مدل محبوب مونت کارلوی سوپر اسپرت یا SS هم دوباره احیاء و جایگزین مدل Z34 شد. شورلت همچنین خودروی لومینا را نیز از خط تولید خارج کرد و تصمیم گرفت نام ایمپالا را که آن هم مانند مونت کارلو چند سال تولیدش متوقف شده بود دوباره زنده کند، بنابراین نسل هشتم شورلت ایمپالا به عنوان خودروی فول سایز و نسخه چهار در مونت کارلو بازگشت.
به درخواست تیم‌های مسابقه‌ای، شورلت گودی و قوس کمی در صندوق عقب مونت کارلو ایجاد کرد که به بهبود آیرودینامیک خودرو برای مسابقات کمک می‌کرد و در انتهای صندوق نیز باله یا اسپویلر نصب شد که گودی صندوق را مخفی می‌کرد.
مدل LS از یک موتور شش سیلندر ۳٫۴ لیتری بهره می‌برد. مدل مونت کارلو SS در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ از یک موتور شش سیلندر ۳٫۸ لیتری بهره می‌برد که ۲۴۰ اسب بخار
قدرت داشت.
فیس لیفت نسل ششم مونت کارلو در سال ۲۰۰۶ به همراه فیس لیفت ایمپالا در لوس آنجلس رونمایی شد. موتور پایه، شش سیلندر ۳٫۵ لیتری با ۲۱۱ اسب بخار بود. موتور هشت سیلندر ۵٫۳ لیتری با ۳۰۳ اسب بخار هم در دسترس بود. مدل اصلاح شده همچنین فضای داخلی بهبود یافته با مرکز، نمایشگر کوچک راهنماز راننده، ترمز ABS بهبود یافته، سیستم کنترل کشش و کیسه‌های هوای جانبی نصب شده روی صندلی برای سرنشینان جلو و عقب نیز داشت.
وقتی این ماشین در سال ۱۹۹۵ احیا شد، روی پلت‌فرم دیفرانسیل جلوی W-Body ساخته شده بود و فقط با پیشرانه‌های شش سیلندر به بازار آمد. البته در زمانی که مونت کارلو بازگشت بازار علاقه‌ای به خودروهای آمریکایی با پرفرمنس بالا نداشت و به همین دلیل برای مونت کارلو هم پیشرانه‌های هشت سیلندر ارائه نشد.
به دلیل کاهش فروش شورلت کامارو و پونتیاک فایربرد، جنرال موتورز در اوت سال ۲۰۰۲ به تولید این دو ماشین خاتمه داد و پلت‌فرم F-Body خود که زیربنای آن‌ها از دههٔ ۶۰ بود را کنار گذاشت. با توقف عرضه این دو خودرو، مونت کارلو تنها کوپه اسپرتی بود که توسط جنرال موتورز و شورلت تولید می‌شد. فورد نیز همانند شرکت‌های دیگر در آن زمان رکود فروش را در این کلاس با ماستنگ تجربه می‌کرد از این رو تصمیم گرفت در ژانویهٔ سال ۲۰۰۳ در نمایشگاه دیترویت کانسپتی از نسل جدید ماستانگ را رونمایی کند. موستانگ S-197 در سال ۲۰۰۵ راهی نمایندگی‌ها شد و فروش خوبی را تجربه کرد. رقبای فورد نیز به فکر ارائه رقیب برای ماستنگ افتادند. داج با استفاده از پلت‌فرم دیفرانسیل عقب کرایسلر ۳۰۰، نام چارجر را زنده کرده و با طراحی بدنه‌ای تهاجمی و همین‌طور استفاده از پیشرانه‌های هشت سیلندر همی قدرتمند، آن را به‌عنوان یک ماسل کار چهاردر به بازار بفرستد؛ بنابراین جنرال موتورز هم مجبور شد به این تغییر رویهٔ بازار پاسخ دهد اما مشکل اینجا بود که در آن زمان جنرال موتورز غیر از اس‌یووی‌ها و پیکاپ‌های خود، پلت‌فرم دیفرانسیل عقب دیگری در اختیار نداشت؛ بنابراین واردات خودروی کوپهٔ هولدن مونارو از استرالیا به ایالات‌متحده و تغییر برند آن به پونتیاک GTO در نظر گرفته شد. بدین ترتیب در سال ۲۰۰۴ پس از سال‌های غیبت، GTO دوباره به بازار بازگشت اما به موفقیت چندانی دست نیافت و عرضهٔ آن در سال ۲۰۰۶ پایان یافت. از قبل برنامه‌هایی برای ساخت نسل جدید کامارو در دست اجرا بود اما شورلت در طول توسعهٔ این پروژه به خودرویی نیاز داشت که تا زمان آماده شدن کامارو بتواند رقیبی برای فورد ماستنگ باشد؛ بنابراین جنرال موتورز تصمیم به ارتقای قدرت مونت کارلو و ساخت یک پیشرانهٔ پرقدرت گرفت که بتواند در آن قرار گیرد. برای این کار پیشرانه ۵٫۳ لیتری هشت سیلندر که در تراک‌ها مورداستفاده قرار می‌گرفت انتخاب شد. در ابتدا بلوک این موتور بجای آهن از آلومینیوم ساخته شد و سپس برای افزودن قدرت و عملکرد بیشتر، از برخی قطعات موتور شورلت کوروت در آن استفاده شد. جنرال موتورز قصد داشت از این موتور به صورت عرضی در محصولات دیفرانسیل جلو استفاده کند و به همین دلیل با کاهش طول میل‌لنگ و همین‌طور جابجایی واترپمپ، پیشرانه اصلاح و از طول آن کاسته شد تا بتواند به شکل عرضی در سینهٔ خودروها جای گیرد. این موتور LS4 نام گرفت و حدود ۳۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد و قرار بود قلب تپنده مونت کارلوی جدید باشد. خودروهای پلت‌فرم W-Body تنها محصولاتی محسوب می‌شدند که این موتور بزرگ می‌توانست زیر کاپوت آن‌ها نصب شود. نسخهٔ فیس‌لیفت شدهٔ نسل ششم مونت کارلو در نمایشگاه لس آنجلس ۲۰۰۵ رونمایی و در نسخهٔ SS این پیشرانهٔ هشت سیلندر جایگزین موتور شش سیلندر سوپرشارژ قبلی شد و اولین مونت کارلوی هشت سیلندر از سال ۱۹۸۸ محسوب می‌شد. به این ترتیب بود که بازار کوپه‌های هشت سیلندر و پرقدرت پس از چندین سال دوباره رونق گرفت. مونت‌کارلو SS مدل ۲۰۰۶ که علاوه بر تجهیز به موتور V8، به‌روزرسانی‌ها و تغییرات دیگری را هم تجربه کرده بود و به عنوان رقیبی برای نسل پنجم ماستنگ راهی بازار شد. این کوپهٔ اسپرت با ۳۰۳ اسب بخار قدرت و ۴۳۸ نیوتن متر گشتاور، ظرف ۶ ثانیه از صفر به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت می‌رسید. تولید مونت‌کارلو سرانجام در تاریخ ۱۹ ژوئن ۲۰۰۷ به دلیل برنامه‌های که جنرال موتورز برای احیای کامارو داشت متوقف شد. مونت کارلوهای نسل ششم نیز مانند نسل پنجم در کانادا مونتاژ شدند.