stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ات د گیتز
جوایز

ات د گیتز در سال ۱۹۹۶ نامزد دریافت جایزهٔ گرمی سوئدی (گرمیس) برای آلبوم سلاخی روح شدند، اما برنده نشدند. آنها در فوریه ۲۰۱۵ جایزهٔ گرمی سوئدی را برای آلبوم بازگشتی در سال ۲۰۱۴ در جنگ با واقعیت دریافت کردند. این گروه همچنین در ژوئن ۲۰۱۵ جایزهٔ الهام خدایان طلایی مجلهٔ متال همر را دریافت کرد.
اعضای گروه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 اعضای کنونی توماس لیندبرگ − خواننده (۱۹۹۶–۱۹۹۰، ۲۰۰۸–۲۰۰۷، ۲۰۱۰–اکنون)  آندرس بیورلر − گیتار اصلی (۱۹۹۶–۱۹۹۰، ۲۰۰۸–۲۰۰۷، ۲۰۱۷–۲۰۱۰، ۲۰۲۲–اکنون)  یوناس بیورلر − بیس (۱۹۹۲–۱۹۹۰، ۱۹۹۶–۱۹۹۳، ۲۰۰۸–۲۰۰۷، ۲۰۱۰–اکنون)، درام (۱۹۹۰)  آدریان ارلاندسون − درام (۱۹۹۶–۱۹۹۰، ۲۰۰۸–۲۰۰۷، ۲۰۱۰–اکنون)  مارتین لارسون − گیتار ریتم (۱۹۹۶–۱۹۹۳، ۲۰۰۸–۲۰۰۷، ۲۰۱۰–اکنون):  اعضای پیشین آلف سونسون − گیتار ریتم (۱۹۹۳–۱۹۹۰)  بیورن مانکنر − بیس (۱۹۹۰)  کلیف لوندبرگ − بیس (۱۹۹۲)  یوناس استال‌هامار − گیتار (۲۰۲۲−۲۰۱۷) نوازندگان جلسه‌ای و تور جسپر جارولد − ویولن (۱۹۹۲–۱۹۹۱)  تونی اندرسون − بیس (۱۹۹۲)  دیرک وربورن – درام (۲۰۱۹)  اولا انگلوند – بیس (۲۰۱۹)  پاتریک جنسن – گیتار (۲۰۲۲)  دانیل مارتینز – گیتار (۲۰۲۲)
ترانه‌شناسی > آلبوم‌های استودیویی

قرمز در آسمان مال ماست (۱۹۹۲) The Red in the Sky Is Ours
با ترس، تاریکی سوزان را می‌بوسم (۱۹۹۳) With Fear I Kiss the Burning Darkness
بیماری روحی پایانی (۱۹۹۴) Terminal Spirit Disease
سلاخی روح (۱۹۹۵) Slaughter of the Soul
در جنگ با واقعیت (۲۰۱۴) At War with Reality
برای نوشیدن از شب (۲۰۱۸) To Drink from the Night Itself
کابوس وجود (۲۰۲۱) The Nightmare of Being
یادداشت

↑  Grammis
↑  Golden Gods Inspiration Award
پرچم کره شمالی

پرچم کره شمالی در ۸ سپتامبر ۱۹۴۸ شکل گرفت. ستارهٔ سرخ روی پرچم نشان کمونیسم می‌باشد. این پرچم در سال ۱۹۴۸ زمانی که کره‌شمالی به عنوان یک کشور کمونیست استقلال یافت، شکل گرفت. این پرچم از دو رنگ آبی و قرمز در زمینه تشکیل شده است.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام: Ramhongsaek Konghwagukgi
کاربرد: پرچم زمینی و دریایی ملی
تناسب: ۱:۲
پذیرفته‌شده: ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸؛ ۷۶ سال پیش (۱۹۴۸-10}}) (معرفی شد) ۸ سپتامبر ۱۹۴۸؛ ۷۶ سال پیش (۱۹۴۸-08}}) (رسمی)
طرح: یک نوار قرمز پهن در مرکز، که با یک نوار سفید باریک هم در بالا و هم در پایین، و به دنبال آن یک نوار آبی حاشیه است. نوار قرمز مرکزی یک ستاره قرمز پنج پر را در یک دایره سفید در نزدیکی بالابر حمل می‌کند.
طراح: کیم تو بونگ کیم ایل سونگ (ادعای رسمی کره شمالی)
 :
سید محمد واعظ موسوی

| سید محمد واعظ موسوی | سید محمد واعظ موسوی |
| --- | --- |
سید محمد واعظ موسوی: سید محمد واعظ موسوی
نماینده سابق مردم آذربایجان شرقی در مجلس خبرگان رهبری در دوره چهارم: نماینده سابق مردم آذربایجان شرقی در مجلس خبرگان رهبری در دوره چهارم
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۳ شبستر،  ایران
پیشه: مدرس سطح عالی و خارج حوزه علمیه قم
وبگاه: vaezmousavi.ir
سید محمد واعظ موسوی (زاده ۱۳۴۳ در شبستر)، مدرسِ سطح عالی
و درس خارج
فقه، خارج اصول و تفسیر
در حوزه علمیه قم و نماینده سابق مردم آذربایجان شرقی
در مجلس خبرگان رهبری
بود.
وی در مجلس خبرگان رهبری نایب رئیس کمیسیون سیاسی-اجتماعی
و عضو کمیسیون پاسداری از ولایت فقیه
بوده،  و در انجمن علمی ارتباطات و تبلیغ حوزه های علمیه رئیس دوره های اول تا سوم بوده است.
تولد

سیدمحمد واعظ موسوی فرزند سیداحمد واعظ موسوی، سال ۱۳۴۳ در خانواده ای روحانی در روستای قره تپه از بخش تسوج در منطقه شبستر به دنیا آمد.
وی دوران نوجوانی را در روستای محل تولدش گذراند و موفق به کسب دیپلم تجربی گردید. پس از آن به تحصیل در دانشگاه تبریز پرداخت و پس از مدتی برای فراگیری علوم اسلامی راهی قم شد.
تحصیلات حوزوی

واعظ موسوی تحصیلات حوزوی خود را در سال ۱۳۶۵ در مدرسه علمیه عترت آل محمد آغاز کرد و دوره ۱۰ ساله سطح را در مدت ۴ سال به پایان رساند. مهم‌ترین اساتید وی در این دوره آدینه وند، مدرس، فشارکی، وجدانی فخر، اعتمادی، پایانی و ستوده بودند.
وی در سال ۱۳۶۹ دروس خارج فقه و اصول را آغاز نمود و عمده مباحث فقهی را نزد تبریزی و مباحث اصولی را در نزد وحید خراسانی فراگرفت؛ و از کلاس‌های بهجت، فاضل لنکرانی، شبیری زنجانی و مکارم شیرازی بهره گرفت و در مباحث فلسفی و اسفار از انصاری شیرازی استفاده نمود.
تدریس

واعظ موسوی از سال دومِ طلبگی به عنوان مدرس در مدرسه محل تحصیل خود و پس از مدتی در حوزه‌های علمیه مختلف از جمله مدرسه عترت آل محمد، مدرسه معصومیه قم و مدرسه امام خمینی شهر گرگان اشتغال داشت. وی از سال ۱۳۷۶ تاکنون در مقطع سطح عالی حوزه علمیه، در مدارس امام خمینی، فیضیه، دارالشفاء، و گلپایگانی به تدریس اصول (رسائل و کفایه) و فقه (مکاسب) اشتغال داشته‌است و از سال ۱۳۹۰ به تدریس درس خارج مشغول شده، که روزانه حدود ۸۰۰ نفر از طلاب در درس‌های مختلف وی حاضر می‌شوند.
کتاب‌ها و آثار علمی

وی آثاری علمی در زمینه‌های مختلف به رشته تحریر درآورده یا در دست تدوین دارد، که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
۱- الفوائدالادبیه (دوره فشرده و کامل ادبیات عرب)
۲- حج در آئینه قرآن (تفسیر آیات الحج)
۳- نردبان اخلاق و ایمان (تفسیر سوره لقمان)
۴- تقریرات خارج اصول و تقریرات خارج فقه
حضور در جبهه و فعالیتهای تبلیغی

واعظ موسوی در دوران جنگ ایران و عراق ۸ بار به عنوان بسیجی به مناطق جنگی اعزام شده و در واحدهای مختلف مانند زرهی، توپخانه، تعاون و بهداری، به جنگ با دشمن بعثی پرداخته است. وی در موقعیت‌های مختلف جهت تبلیغ مکتب تشیع و ترویج آرمان‌های انقلاب اسلامی، در مناطق مختلف کشور حضور یافته و به عنوان روحانی کاروان حج نیز به حاجیان خدمت می‌کند.
حضور در مجلس خبرگان رهبری

واعظ موسوی در آذرماه سال ۱۳۸۵ از سوی مردم استان آذربایجان شرقی به عنوان نماینده دوره چهارم مجلس خبرگان رهبری انتخاب شده، و با آغاز به کار این دوره از مجلس بطور فعال در جلسات آن شرکت نموده است. وی در کمیسیون «سیاسی- اجتماعی» نایب رئیس بوده و در کمیسیون «حراست و پاسداری از ولایت فقیه» عضویت دارد.
وی در اجلاسیه‌های عمومی مجلس خبرگان تحت عناوین مختلفی همچون «ولایت فقیه»، «مسائل فرهنگی جامعه»، «بحران دریاچه ارومیه»، «کنترل جمعیت»، «زلزله آذربایجان» و… به ارائه نظر پرداخته است.
وی در جریان زلزله آذربایجان فعالیت داشته و با مردم زلزله زده از نزدیک دیدار کرده‌است و سالانه قریب به ۲ ماه را در بخش‌های مختلف آذربایجان شرقی سپری می‌کند.
در انتخابات میان دوره ای پنجمین دوره مجلس خبرگان رهبری وی به عنوان کاندیدای استان تهران به رقابت پرداخت.
فعالیت‌های حوزوی و اجتماعی

واعظ موسوی در مجموعه‌های مختلف حوزوی حضور دارد. از این جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
رئیس انجمن علمی ارتباطات و تبلیغ حوزه علمیه قم
عضو هیئت رئیسه انجمن علمی اصول فقه
عضو مجمع عمومی جامعه مدرسین
مجمع نخبگان تبلیغی دفتر تبلیغات اسلامی
مجمع عالی اساتید علم اصول
مجمع عالی تفسیر قرآن کریم
هیئت امنای انجمن فقه رسانه
هیئت مؤسس دارالقرآن حسنین (ع) قم
نظرات و موضع گیری‌ها

وی در رابطه با ایجاد محدودیت در دسترسی به شبکه‌های ارتباطی جدید گفته است: "نمی‌توانیم با ایجاد محدودیت تنها، بدون ارائه راهکار مناسب و آموزش دادن راه‌های استفاده و بهره‌برداری بهینه، خود را در مقابل پیشرفت قرار دهیم، چراکه چنین عملکردی، جز واماندگی، وادادگی و عقب افتادگی، نتیجه دیگری نخواهد داد."
گلمکان (گلبهار)

| گلمکان | گلمکان |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: گلبهار
بخش: بخش گلمکان
نام(های) دیگر: شهر سرسبزی و سرزندگی
نام(های) پیشین: گورمکن
سال شهرشدن: ۱۳۸۶
مردم: مردم
جمعیت: ۸٬۳۷۳ نفر (۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۱۲٪- (۵ سال)
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: علی‌اکبر خوشبخت‌نیا
تأسیس شهرداری: ۱۳۸۷
ره‌آورد: گیلاس، آلبالو، انگور، گردو
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۱۳۸۳۵
وبگاه: https://golmakan.ir/
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۰۶۸
  گلمکان  روی نقشه ایران ۳۶°۲۸′۵۹″شمالی ۵۹°۰۹′۳۰″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۸۳۰۲۸°شمالی ۵۹٫۱۵۸۳۶۱°شرقی﻿ / 36.483028; 59.158361   :   گلمکان  روی نقشه ایران ۳۶°۲۸′۵۹″شمالی ۵۹°۰۹′۳۰″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۸۳۰۲۸°شمالی ۵۹٫۱۵۸۳۶۱°شرقی﻿ / 36.483028; 59.158361   
 :  
گلمکان، شهری از توابع بخش گلمکان، شهرستان گلبهار در استان خراسان رضوی ایران است. نام قدیم این شهر گورمکان و بعداً جورمکن بوده‌است  نام جورمکن هنوز بر پیکره سنگ قبرهای کهن این منطقه مشاهده می شود و برخی از قدمای مدفون در این منطقه با پسوند جورمکنی شناخته می شدند  این نام توسط ناصرالدین‌شاه قاجار به گلمکان تغییر کرد.
وجود گورستان‌های بزرگ و متعدد در شهری کوچک با جمعیتی اندک خود گواهی بر این مدعاست که این منطقه دارای تاریخ غنی و کهن بوده و روزگاری میزبان جمعیت عظیمی بوده‌است که امروز اثری از آن‌ها نیست.[نیازمند منبع]
جمعیت

بر پایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸٬۳۷۳ نفر (در ۲٬۸۶۱ خانوار) بوده‌است. مردم گلمکان به زبان فارسی سخن می‌گویند و شیعه هستند.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۶٬۴۱۳ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۹٬۵۳۴ | ۴۸٫۷٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۸٬۳۷۳ | ۱۲٫۲٪− |
گردشگری

گلمکان دارای جاذبه‌های گردشگری فراوانی مانند دریاچهٔ چشمه‌سبز، آرامگاه عبدالرحمان گهواره‌گر، اقامتگاه بومگردی، صنایع دستی، پیست اسکی شیرباد و … است.
این شهرستان با روستاهای اسجیل، دولت‌آباد و کوشکان همسایه است.
ای۲۳ای (کوه یخی)

نمودار کوه یخ قطب جنوب
ای۲۳ای (انگلیسی: A23a) کوه یخی بزرگی است که در سال ۱۹۸۶ از جزیره یخی فیلشنر-رونه (Filchner-Ronne) جدا شد. این کوه بزرگ یخی سپس برای سال‌ها در بستر دریا در زیر جزیره یخی گیر کرد اما در سال ۲۰۲۰ پی از حدود ۳۰ سال شروع به حرکت کرد. مساحت ای۲۳ای حدود ۳۹۰۰ کیلومتر مربع (۱۵۰۰ مایل مربع) است که باعث شد یکی از بزرگ‌ترین کوه‌های یخی در جهان باشد، تا زمانی که اندازهٔ کوه یخی ای۷۶ از آن پیشی گرفت.
ایستگاه دروژنایا۱؛ تا زمان جدا شدن ای۲۳ای روی این کوه یخی قرار گرفته بود. در پی جدا شدن آن، در یک مأموریت نجات که در سال ۱۹۸۷ آغاز شد در نهایت پایگاه به دروژنایا۳ منتقل شد و به آن تغییر نام داد.
کاپرونی سی‌اچ.۱

| کاپرونی سی‌اچ>  ۱ | کاپرونی سی‌اچ>  ۱ |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
تولیدکننده: Caproni
طراح: Antonio Chiodi
نخستین پرواز: مه ۱۹۳۵
بازنشستگی: اوت ۱۹۳۵
تعداد ساخته‌شده: ۱
کاپرونی سی‌اچ. ۱ (به انگلیسی: Caproni_CH.1) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع جنگنده ساخت شرکت Caproni است. هواگرد کاپرونی سی‌اچ. ۱ نخستین پروازش را در مه ۱۹۳۵ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Antonio Chiodi بود.
گل‌های عروسی

| گل‌های عروسی | گل‌های عروسی |
| --- | --- |
کارگردان: رام موکرجی
تهیه‌کننده: رام موکرجی
نویسنده: رام موکرجی راجا موکرجی
موسیقی: جاتین لالیت
فیلم‌بردار: رام موکرجی
تدوین‌گر: راجا موکرجی
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۹۶
مدت زمان: ۱۸۳ دقیقه
کشور: هند
زبان: بنگالی 
گل‌های عروسی (به بنگالی: Biyer Phool) یک فیلم سینمایی کمدی عاشقانه بنگالی هند محصول سال ۱۹۹۶ به کارگردانی رام موکرجی با بازیگری پروسنجیت چاترجی، رانی موکرجی، ایندرانی هالدار و سابیاسچی چاکرابارتی است. این نخستین بازی رانی موکرجی، (دختر کارگردان همین فیلم) است که برای تبدیل شدن به یک بازیگر پیشرو در بالیوود در جلوی دوربین ظاهر شد.
فیلمبرداری این فیلم در گنگتوک انجام شده‌است.
امام زاده عباس

| امامزاده عباس | امامزاده عباس |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مرکزی
شهرستان: کمیجان
بخش: مرکزی
جمعیت: ۹۹۹ نفر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۸۶۳۵۵۵
امام زاده عباس روستایی است از توابع شهرستان کمیجان در استان مرکزی قرار دارد.
مشخصات منطقه‌ای

روستای امام زاده عباس طبق تقسیمات اخیر کشوری، ازتوابع بخش میلاجرد شهرستان کمیجان می‌باشد. این روستا بامختصات جغرافیایی ۴۹ درجه و ۳۴ دقیقه طول شرقی و ۵۷ درجه و ۴۳ دقیقه عرض شمالی در شمال غربی استان مرکزی قراردارد. فاصله روستای امام زاده عباس تا مرکز شهرستان ۱۰۰ کیلومتر می‌باشد.
جمعیت

طبق سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت امام زاده عباس در سال ۱۳۸۵ برابر با ۹۹۹ نفر بوده است. این روستا ۲۲۴ خانوار دارد.
توپولف تو-۱۰۴

| توپولف تو-۱۰۴ | توپولف تو-۱۰۴ |
| --- | --- |
آئروفلوت Tupolev Tu-104B at فرودگاه استکهلم-آرلاندا in 1972: آئروفلوت Tupolev Tu-104B at فرودگاه استکهلم-آرلاندا in 1972
کاربری: هواپیمای باریک پیکر jet airliner
تولیدکننده: توپولف
طراح: آندری توپولف
نخستین پرواز: ۱۷ ژوئن ۱۹۵۵
معرفی‌شده در: ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۶ (Aeroflot)
بازنشستگی: ۱۹۸۶
کاربر اصلی: آئروفلوت چک ایرلاینز
ساخته‌شده: ۱۹۵۶–۱۹۶۰
تعداد ساخته‌شده: ۲۰۱
توسعه‌یافته از: توپولف-۱۶
گونه‌ها: توپولف-۱۱۰ توپولف-۱۲۴
توپولف تو-۱۰۴ (به انگلیسی: Tupolev Tu-104) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ توپولف در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است که در سال ۱۹۵۶–۱۹۶۰ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما آئروفلوت بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۵۵−۰۶−۱۷ ۱۷ ژوئن ۱۹۵۵ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
میتسوبیشی کی-۲

| میتسوبیشی کی-۲ | میتسوبیشی کی-۲ |
| --- | --- |
میتسوبیشی کd-۲ (بمب‌افکن سبک دو موتوره مدل ۹۳ نیروی زمینی): میتسوبیشی کd-۲ (بمب‌افکن سبک دو موتوره مدل ۹۳ نیروی زمینی)
کاربری: بمب‌افکن سبک
تولیدکننده: میتسوبیشی
نخستین پرواز: ۱۹۳۳
کاربر اصلی: سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن
ساخته‌شده: ۱۹۳۳–۱۹۳۸
تعداد ساخته‌شده: ۱۸۷ فروند
میتسوبیشی کی-۲ (به انگلیسی: Mitsubishi Ki-2) بمب‌افکن سبک دو موتوره مدل ۹۳ نیروی زمینی (به ژاپنی: 九三式双軽爆撃機) یک بمب‌افکن سبک تک‌باله دوموتوره ساخت شرکت میتسوبیشی در امپراتوری ژاپن بود که در دهه ۱۹۳۰ میلادی برای خدمت در سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن طراحی شد و نخستین پرواز خود را در ماه مه سال ۱۹۳۳ انجام داد.
با وجود قدیمی شدن فناوری به کار برده شده در آن، از کی-۲ در جریان جنگ دوم چین و ژاپن در منچوری و شمال چین و عمدتاً در مناطقی که حضور جنگنده‌های دشمن کم رنگ تر بود، استفاده گردید.
طراحی و توسعه

در ماه فوریه سال ۱۹۳۱ عوامل شرکت میتسوبیشی در دیداری که از تأسیسات شرکت یونکرس در شهر مالمو سوئد داشتند تنها پیش‌نمونه هواگرد کا ۳۷ که نظامی شده هواگرد غیرنظامی آلمانی یونکرس اس ۳۶ بود، را به همراه تمامی اوراق طراحی آن خریداری کردند.
این هواگرد به ژاپن منتقل، به نیروی زمینی اهدا و در ابتدا بدون تسلیحات و بارگزاری در پایگاه هوایی تاچیکاوا مورد آزمایش قرار گرفت. سپس در درگیری‌های سال ۱۹۳۱ منچوری برای تأمین حمایت هوایی یا انتقال مجروحین حضور یافت. با توجه به تجربیات حاصله، سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن (عدم وجود نیروی هوایی مستقل در امپراتوری ژاپن) در ماه آوریل سال ۱۹۳۲ سفارش تولید دو بمب‌افکن سبک و سنگین جهت جایگزینی بمب افکن سنگین مدل ۸۷ نیروی زمینی را به میتسوبیشی ارائه کرد.
بمب‌افکن سبک کی-۲ که با تغییرات جزئی در طراحی بدنه، پیکربندی بسیار مشابهی با کا ۳۷ داشت اما از منظر اندازه اندکی کوچک‌تر از آن بود، نخستین پرواز خود را در ماه مه سال ۱۹۳۳ میلادی انجام داد. در مجموع ۱۸۶ فروند (۱۳ فروند توسط کاوازاکی) از کی-۲ در قالب دو مدل بین سال هاب ۱۹۳۳ و ۱۹۳۶ میلادی تولید گردید.
میتسوبیشی کی-۲ یک هواگرد تمام فلزی تک‌باله بال پایین خود اتکا با ارابه فرود ثابت و سکان و دم عمودی دوگانه بود که نیرو محرکه خود را از دو موتور شعاعی ناکاجیما کُتُبوکی دریافت می‌کرد. به کمک این دو موتور هواگرد حداکثر می تواست به سقف سرعت ۲۲۵ کیلومتر بر ساعت برسد. دو تیربارچی یکی در دماغه و دیگری در بخش پشت اتاقک در برجک‌های نیمه سر بسته مستقر بودند که هر کدام یک مسلسل ۷٫۷ میلی‌متری در اختیار داشتند. این هواگرد می‌توانست حداکثر تا ۵۰۰ کیلوگرم بمب با خود حمل کند.
نوع ارتقا یافته‌ای نیز تحت عنوان کی-۲–۲ (بمب‌افکن سبک مدل ۹۳–۲ نیروی زمینی) توسط شرکت میتسوبیشی طراحی شد که دارای ارابه فرود نیمه جمع شونده و موتور قوی تر میتسوبیشی ها-8 (Ha-8) بود.
یک مدل غیرنظامی بر مبنای کی-۲–۲ تحت عنوان اوهتوری (ققنوس) توسط روزنامه آساهی خریداری و در طی چند پرواز برد بلند بین سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹ میلادی چند رکورد را جابه‌جا کرد.
تاریخچه عملیاتی

کی-۲ تحت عنوان بمب‌افکن سبک دو موتوره مدل ۹۳ نیروی زمینی، هنگامی در ماه نوامبر سال ۱۹۳۳ وارد ارتش امپراتوری ژاپن از منظر فناوری هم اساساً منسوخ به حساب می‌آمد اما به جهت نیاز فوری ارتش به یک بمب‌افکن سنگین، مورد پذیرش واقع شد.
تولید کی-۲ پس از ساخت ۱۸۷ فروند در سال ۱۹۳۶ متوقف و در سال ۱۹۳۸ با پدیداری هواگردهای جدیدتر با قابلیت‌های به مراتب بالاتر از جمله نمونه‌های خارجی همچون بمب‌افکن ایتالیایی فیات بی‌آر. ۲۰، کی-۲ به‌طور کامل از خدمت در خط مقدم کنار نهاده شود.
از آن پس از کی-۲ صرفاً جهت مقاصد آموزشی استفاده گردید.
کاربران

سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن
مشخصات فنی (کی-۲–۱) > مشخصات عمومی

خدمه: ۳ نفر
طول: ۱۲٫۶ متر
پهنای بال: ۱۹٫۹ متر
مساحت بال: ۵۶ متر
ارتفاع: ۴٫۶ متر
وزن خالی: ۲۸۰۰ کیلوگرم
وزن خالص: ۴۵۰۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: دو موتور شعاعی پیستونی ۹ سیلندر ناکاجیما کُتُبوکی خنک شونده با هوا: ۴۳۵ اسب بخار - ۳۲۴ کیلو وات
پیش‌ران: ملخ ۲ تیغه چوبی با زاویه ثابت
مشخصات فنی (کی-۲–۱) > عملکرد

حداکثر سرعت: ۲۲۵ کیلومتر بر ساعت
برد: ۹۰۰ کیلومتر
حداکثر ارتفاع: ۷۰۰۰ متر
مشخصات فنی (کی-۲–۱) > تسلیحات

سه مسلسل متحرک ۷٫۷ میلی‌متری
۵۰۰ کیلوگرم بمب
میتسوبیشی کی-۲
آئروسپاسیال آلوئت ۲

| اس آ ۳۱۳ / اس آ ۳۱۸ آلوئت ۲ | اس آ ۳۱۳ / اس آ ۳۱۸ آلوئت ۲ |
| --- | --- |
یک فروند هلیکوپتر آلوئت ۲ متعلق به آلمان غربی در حال گشت در مرز آلمان شرقی در سال ۱۹۸۵: یک فروند هلیکوپتر آلوئت ۲ متعلق به آلمان غربی در حال گشت در مرز آلمان شرقی در سال ۱۹۸۵
کاربری: بالگرد سبک
کشور سازنده: فرانسه
تولیدکننده: سود اویاسیون / آئروسپاسیال
نخستین پرواز: ۱۲ مارس ۱۹۵۵
معرفی‌شده در: ۲ مه ۱۹۵۷
وضعیت: کاربری محدود
کاربر اصلی: نیروی هوایی تونس نیروی هوایی پادشاهی کامبوج نیروی زمینی پاکستان
ساخته‌شده: ۱۹۵۶-۱۹۷۵
تعداد ساخته‌شده: ۱٬۳۰۰+
گونه‌ها: آئروسپاسیال اس آ ۳۱۵ب لاما
توسعه‌یافته به: آئروسپاسیال آلوئت ۳
آئروسپاسیال آلوئت ۲ یک بالگرد سبک فرانسوی ساخت سود اویاسیون و بعداً آئروسپاسیال است. آلوئت ۲ نخستین هلیکوپتری بود که به جای موتور سنگین پیستونی از موتور توربین گازی بهره می‌برد.
آلوئت ۲ بیشتر برای مقاصد نظامی دیده بانی، عکاسی، نجات هوا-دریا، ارتباطات و آموزش به کار می‌رفت، ولی توانایی حمل موشک‌های ضدتانک و اژدر را نیز داشت. به عنوان هلیکوپتر غیرنظامی برای تخلیهٔ تلفات، سمپاشی و به عنوان جرثقیل پرنده به کار گرفته می‌شد.
طراحی و ساخت

گرچه طراحی قبلی سود-اِست، اس ا.۳۱۲۰ آلوئت رکورد سرعت و مسافت را در ژوئیهٔ ۱۹۵۳ شکست، ولی برای ورود به بازار بیش از اندازه پیچیده بود. پس از شکست رکورد دولت فرانسه آغاز به نشان دادن علاقه نمود، ولی به خاطر مشکلات مالی پشت سر آن دولت التیماتوم داد که ظرف ۲ سال باید هلیکوپتری تولید شود در غیر این صورت هر نوع فعالیتی در زمینهٔ هلیکوپتر متوقف خواهد شد. اس ان سه آ اس ا هفت طرح با موتور توربو ارائه نمود. ایکس.۳۱۰آ تا ایکس.۳۱۰ژ. قبلاً ژوزف ژیدلفسکی بنیانگذار توربومکا موفق شده بود موتور توربینی تک محوره‌ای به نام آرتوست را بسازد. این موتور ۲۶۰ اسب بخار(۱۹۰ کیلووات) نیرو داشت و ژیدلفسکی آن را از روی توربین اُردون خود ساخته بود. طرح ایکس.۳۱۰ژ برگزیده شده و همراه با موتور آرتوست با نام اس ا.۳۱۳ آلوئت ۲ به سرعت به خط تولید رفت.
نخستین پرواز اس ا.۳۱۳ در تاریخ ۱۲ مارس ۱۹۵۵ انجام شد و در عرض ۳ ماه در تاریخ ۶ ژوئن یک پیش نمونهٔ آلوئت ۲ به خلبانی ژان بوله رکورد جدید ارتفاع پرواز هلیکوپتر را در ارتفاع ۸۳۰۹ متری بر جای گذاشت. در تاریخ ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸ یک اس ا.۳۱۳ دوباره به خلبانی بوله رکورد پیشین خود را شکست و رکورد جدیدی در ارتفاع پرواز ۱۰۹۸۴ متری بر جای گذاشت.
تاریخچهٔ عملیات

آلوئت ۲ در تاریخ ۳ ژوئیهٔ ۱۹۵۶ با نجات یک کوهنورد که در ارتفاع ۴۰۰۰ متری دچار ایست قبلی شده بود نخستین هلیکوپتری بود که عملیات نجات کوهستانی انجام می‌داد. در تاریخ ۳ ژانویه ۱۹۵۷ آلوئت ۲ برای نجات سرنشینان سیکورسکی-۵۸ که سقوط کرده بود فراخوانده شد. هلیکوپتر سیکورسکی-۵۸ خود در حال انجام عملیات جستجو برای کوهنوردان گمشده، ژان ونساندن و فرانسوا آنری در کوه مون بلان بود.
تولید این هلیکوپتر در آغاز برای پاسخ به سفارش‌های ارتش فرانسه و مشتریان غیرنظامی فرانسوی انجام شد. این هلیکوپتر نخستین هلیکوپتری بود که به مهمات ضدتانک (نور اس اس.۱۱) مجهز گردید. هنگامی که تولید این هلیکوپتر در سال ۱۹۷۵ به پایان رسید بیش از ۱۵۰۰ آلوئت ۲ ساخته شده بود و در بیش از ۸۰ کشور و ۴۷ نیروهای مسلح به کار می‌رفت. این هلیکوپتر زیر امتیاز در برزیل، سوئد، هندوستان و ایالات متحدهٔ آمریکا تولید شد.
آمبروزینی اس‌ای‌آی. ۱

| آمبروزینی اس‌ای‌آی>  ۱ | آمبروزینی اس‌ای‌آی>  ۱ |
| --- | --- |
کاربری: مسابقه‌ای
تولیدکننده: Ambrosini
طراح: Sergio Stefanutti
نخستین پرواز: ۱۹۳۵
تعداد ساخته‌شده: ۱
آمبروزینی اس‌ای‌آی. ۱ (به انگلیسی: Ambrosini_SAI.1) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع مسابقه‌ای ساخت شرکت Ambrosini است. هواگرد آمبروزینی اس‌ای‌آی. ۱ نخستین پروازش را در ۱۹۳۵ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Sergio Stefanutti بود.
وناش پایین

مکان
| وناش پایین | وناش پایین |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۲۴′ شمالی ۵۰°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۰۰°شمالی ۵۰٫۶۸۳°شرقی﻿ / 36.400; 50.683: مختصات: ۳۶°۲۴′ شمالی ۵۰°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۰۰°شمالی ۵۰٫۶۸۳°شرقی﻿ / 36.400; 50.683
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
بخش: بخش رودبارالموت
دهستان: الموت پایین
جمعیت: ۷۴ نفر (سرشماری ۹۵)
وناش پایین، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. تات‌ها ساکنین این روستا هستند که به زبان تاتی صحبت می‌کنند.
جمعیت

این روستا در دهستان الموت پایین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱ نفر (۷خانوار) بوده است.
محمدرضا تخت‌کشیان

| محمدرضا تخت‌کشیان | محمدرضا تخت‌کشیان |
| --- | --- |
محمدرضا تخت‌کشیان در سال ۱۳۹۵: محمدرضا تخت‌کشیان در سال ۱۳۹۵
زادهٔ: ۱۳۳۵ (۶۶ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: کارشناسی
سال‌های فعالیت: ۱۳۶۲-اکنون
محمدرضا تخت‌کشیان (زاده ۱۳۳۵ در تهران) تهیه‌کننده سینما و تلویزیون اهل ایران است.
فیلم‌شناسی

| سال | نام فیلم | عنوان فعالیت | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۶۲ | دو چشم بی سو | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۷۲ | پاییز بلند | مجری طرح |  |
| ۱۳۷۷ | شوکران | مجری طرح |  |
| ۱۳۷۷ | شیدا (فیلم) | مجری طرح |  |
| ۱۳۷۷ | کاکتوس فقط فصل ۱ | تهیه‌کننده | ____ |
| ۱۳۷۸ | رنجر (فیلم) | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۷۹ | آب و آتش | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۰ | نامه‌های باد | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۰ | من، ترانه ۱۵ سال دارم | تهیه‌کننده - مجری طرح |  |
| ۱۳۸۰ | آرزوهای زمین | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۱ | گاهی به آسمان نگاه کن | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۱ | دیوانه‌ای از قفس پرید | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۲ | قدمگاه | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۳ | ما همه خوبیم | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۳ | اسپاگتی در هشت دقیقه | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۴ | کارگران مشغول کارند | تهیه‌کننده - بازیگر |  |
| ۱۳۸۵ | قرارگاه مسکونی | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۵ | دست‌های خالی | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۵ | چند روز بعد | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۶ | رقص پرواز | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۷ | هفت و پنج دقیقه | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۷ | شکارچی | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۸۷ | زندگی با چشمان بسته | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۹۰ | خوابم می‌آد | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۹۱ | کلاه پهلوی | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۹۵ | بچه‌ها نگاه می‌کنند | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۹۵ | یتیم خانه ایران | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۹۸ | جهان با من برقص | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۹۸ | بوی باران | تهیه‌کننده |  |
| ۱۳۹۸ | روز بلوا | تهیه‌کننده |  |
| ۱۴۰۰ | زخم کاری | تهیه‌کننده |  |
| ۱۴۰۲ | مگه تموم عمر چندتا بهاره | تهیه‌کننده |  |
| ۱۴۰۲ | زخم کاری؛بازگشت(زخم کاری ۲) | تهیه کنندگی |  |
| ۱۴۰۳ | زخم کاری؛انتقام(زخم کاری ۳) | تهیه کنندگی |  |
| ۱۴۰۳ | زخم کاری؛مجازات(زخم کاری ۴) | تهیه کنندگی |  |
جشنواره‌ها

برنده دیپلم افتخار بهترین فیلم (ما همه خوبیم) در بیست و سومین دوره جشنواره فیلم فجر
برنده یوزپلنگ نقره‌ای (ما همه خوبیم) در پنجاه و هشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم لوکارنو
برنده جایزه هیئت داوران بین المذاهب (من، ترانه ۱۵ سال دارم) در دوازدهمین دوره جشنواره فیلم بریسین
برنده تقدیرنامه نتپک (نامه‌های باد) در دوازدهمین دوره جشنواره فیلم بریسین
برنده جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران (من، ترانه ۱۵ سال دارم) در سیزدهمین دوره جشنواره فیلم‌های ایرانی در مرکز فیلم جین سیسکل شیکاگو
برنده جایزه Fipresci (من، ترانه ۱۵ سال دارم) در سی و یکمین دوره جشنواره فیلم بلگراد
برنده جایزه فیپرشی (من، ترانه ۱۵ سال دارم) در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم تسالوینکی
برنده جایزه تماشاگران (من، ترانه ۱۵ سال دارم) در چهاردهمین دوره جشنواره فیلم رن
برنده جایزه شهر رن (من، ترانه ۱۵ سال دارم) در چهاردهمین دوره جشنواره رن
برنده جایزه ویژه هیئت داوران (من، ترانه ۱۵ سال دارم) در پنجاه و پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم لوکارنو
برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم (دیوانه‌ای از قفس پرید) در بیست و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر
میل میلونه

| میل میلونه | میل میلونه |
| --- | --- |
بازمانده‌های این بنا: بازمانده‌های این بنا
نام: میل میلونه
کشور: ایران
استان: استان مرکزی
شهرستان: محلات
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۶۸۵
تاریخ ثبت ملی: ۲۸ شهریور ۱۳۸۶
میل میلونه باقیماندهٔ بنایی عجیب در شهرستان محلات که احتمالاً باقیماندهٔ یک بنای سنگی بسیار عظیم و باستانی است که از سنگ و ساروج ساخته شده‌است. برخی معتقدند این بنا برج مراقبتی برای قلعه جمشیدی بوده‌است.[نیازمند منبع] اما بعضی نیز آن را بقایای آتشکده‌ای به نام ورنه می‌دانند.
مشخصات

این بنا ۸ متر ارتفاع دارد. ساختمان مربوط به میل میلونه، ۴ نبش داشته و زمینی به اندازه ۴ جریب که تقریباً برابر ۳۲۰۰ مترمربع است، داخل این نبش‌ها قرار می‌گرفته‌است.
میل میلونه بقایای ساختمانی است که کتاب «تاریخ قم» نیز از آن یاد شده‌است؛
در غرب نیمور در میان اراضی کشاورزی ستونی از سنگ‌های ریز که با ملات ساروج روی هم چیده شده‌اند وجود دارد. بلندی این ستون ۷ تا ۸ متر است و نشان از یک چهار طاقی دارد که آتشکده بوده‌است. این بنا را هم‌اکنون میل میلونه می‌گویند، ولی به احتمال قوی باقی مانده آتشکدهٔ «وره» است که در کتب تاریخی هم از آن یاد شده‌است. قلعه جمشیدی که بنا به روایتی هسته اولیه نیمور بوده، کمی بالاتر از این آتشکده واقع شده‌است.
این اثر تاریخی در سال ۱۳۸۶ توسط سازمان میراث فرهنگی با شماره ۱۹۶۸۵ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
آتوسا قلمفرسایی

| آتوسا قلمفرسایی | آتوسا قلمفرسایی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲ مرداد ۱۳۴۹ ‏(۵۴ سال)  تهران
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): طراح لباس و صحنه
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۹-اکنون
همسر: مصطفی احمدی
آتوسا قلمفرسایی (۱۲ مرداد ۱۳۴۹ در تهران) طراح صحنه و لباس سینما اهل ایران است.
جایزه‌ها

برنده سیمرغ بلورین بهترین طراحی لباس در بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم وقتی همه خوابیم
نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین طراحی صحنه و لباس در بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم صداها
برنده تندیس بهترین طراحی صحنه از پانزدهمین دوره جشن خانه سینما برای فیلم اینجا بدون من
قلمفرسایی در جشنواره سی و یکم برای طراحی صحنه و لباس حوض نقاشی ساخته (مازیار میری) سیمرغ بلورین گرفت.
برنده تندیس بهترین طراحی لباس در سی و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر برای نمایش هملت