سوء رفتار جنسی
تعاریف

از نظر قانونی، برای فردی که در موقعیت قدرت قرار دارد، سوء رفتار جنسی به‌ویژه شامل هرگونه فعالیت جنسی بین او و یکی از زیردستانش می‌شود. این معمولاً شامل معلمان و دانش‌آموزان، روحانیون و پیروانشان، پزشکان و بیمارانشان، و کارفرمایان و کارمندانشان است. اگرچه چنین فعالیتی معمولاً به صراحت غیرقانونی نیست، اغلب برخلاف قوانین اخلاقی حرفه‌ای است. به عنوان مثال، ممکن است یک معلم اخراج شود و یک پزشک مجوز پزشکی‌اش به دلیل سوء رفتار جنسی لغو گردد. علاوه بر این، فردی که در موقعیت زیردست قرار دارد ممکن است ادعای آزار جنسی کند. دانشگاه آیووا سوء رفتار جنسی را این‌گونه تعریف می‌کند: «... رفتار نامطلوب با ماهیت جنسی که بدون رضایت یا با زور، ترساندن، اجبار، یا دستکاری انجام می‌شود.»
برقراری رابطه جنسی با زیردستان، حتی زمانی که این رابطه توسط زیردستان آغاز می‌شود، از نظر برخی غیراخلاقی است زیرا زیردست به دلیل آسیب‌پذیری نسبت به مافوق و نابرابری قدرتی که رابطه را مشخص می‌کند، در موقعیت ضعیفی قرار دارد. در مورد رابطه پزشک و بیمار، داشتن رابطه جنسی با بیمار حتی پس از پایان رابطه حرفه‌ای نیز برای پزشک مشکل‌ساز تلقی می‌شود زیرا احتمال ادامه وابستگی و انتقال احساسات بیمار به پزشک وجود دارد؛ بنابراین، زمانی که پزشکان به هر نحوی از اعتماد، دانش، عواطف یا تأثیر ناشی از روابط حرفه‌ای قبلی استفاده می‌کنند، روابط جنسی با بیماران سابق را غیراخلاقی می‌دانند. در مقابل، اخلاق حقوقی اجازه می‌دهد که وکلا با موکلان سابق و در ایالت کالیفرنیا حتی با موکلان فعلی نیز رابطه جنسی برقرار کنند، به شرطی که رابطه جنسی توافقی باشد و در ازای خدمات حقوقی ارائه نشده باشد.
برخی فعالیت‌ها که به‌طور دقیق اروتیک نیستند، مانند مونینگ (نمایش باسن)، استریکینگ (دویدن عریان در یک مکان عمومی) و اسکینی دیپینگ (شنا کردن عریان)، گاهی به عنوان سوء رفتار جنسی دسته‌بندی می‌شوند. با وجود این نظرات، برخی دیگر بر این باورند که روابط جنسی در محیط کار، از جمله بین رئیس و کارمند، غیراخلاقی نیست[نیازمند منبع]. بسیاری از شرکت‌ها به‌اصطلاح ممنوعیت روابط دوستانه را اعمال نمی‌کنند، اما در عوض تفاوت بین دوست‌یابی توافقی و رفتار نامناسب را تشخیص می‌دهند.
به گفته جوآن لائوسیوس از روزنامه اتاوا سیتیزن، «تعریف سوء رفتار جنسی بسیار نامشخص است» و واژه «سوء رفتار» نیز فاقد دقت لازم است — این واژه می‌تواند به‌عنوان یک اصطلاح جامع برای انواع رفتارها استفاده شود و اغلب مانع از درک دقیق اتفاقات می‌شود. لائوسیوس بیان می‌کند که اصطلاحات «خشونت جنسی یا آزار و اذیت و تجاوز جنسی» اصطلاحات بسیار مشخص‌تری هستند که ماهیت ادعاها را به وضوح منتقل می‌کنند.
الین کریگ، دانشیار مدرسه حقوق شولیش در دانشگاه دالهوسی، اظهار می‌دارد که «سوء رفتار جنسی یک اصطلاح غیرتخصصی است که گاهی در سیاست‌های نهادی یا توسط نهادهای حرفه‌ای استفاده می‌شود. این اصطلاح مجموعه‌ای از رفتارهای جنسی مشکل‌ساز از جمله آزار و اذیت جنسی، تجاوز جنسی و سوء استفاده جنسی را در بر می‌گیرد. دو مورد از این اصطلاحات معانی قانونی خاص و متفاوتی دارند: تجاوز جنسی در زمینه حقوق کیفری معنای مشخصی دارد، برخلاف سوء رفتار جنسی که می‌تواند شامل رفتارهای مجرمانه و غیر مجرمانه باشد.»
الیزابت شیهی، دارنده کرسی شرلی گرینبرگ برای زنان و حرفه حقوقی در دانشگاه اتاوا، بیان می‌کند که "سوء رفتار جنسی یک مسئله اجتماعی است و نه یک خط ثابت — این موضوع با دسترسی زنان به برابری اقتصادی و سیاسی تغییر می‌کند. سوء رفتار جنسی در قوانین کیفری، قوانین حقوق بشر یا قراردادهای جمعی یافت نمی‌شود. ممکن است در قوانین انضباطی حرفه‌ای یافت شود." او بیان می‌کند که "ما توافقی در این باره نداریم، به جز سه ملاحظه کلیدی: اول، عدم توازن قدرت. دوم، اجبار، چه به صورت ضمنی و چه صریح. سوم، رفتار شکارچیانه."
آلی کراکفورد، یک آموزگار عمومی در مرکز بحران تجاوز جنسی اتاوا، اظهار می‌دارد که «سوء رفتار جنسی … یک اصطلاح جامع برای رفتارهایی است که قابل قبول نیستند، اما مشخص نیست چگونه باید طبقه‌بندی شوند. می‌تواند شامل هر چیزی باشد — کسی احساس ناراحتی کند، یا احساس می‌کند که تحت نظر است یا به شیوه ای خاص به او نگاه می‌شود.»
میشل کاتل در مقاله‌ای در مجله آتلانتیک نوشت که «... تقریباً بی‌نهایت سایه‌های رفتار ناخوشایند به نمایش گذاشته‌شده، مقوله‌های قانونی و فرهنگی مورد استفاده برای توصیف آن‌ها را به چالش می‌کشد»، زیرا این مسئله در «... برخی جهات، قلمروی ناشناخته است»، و این موضوع را «... مشکل می‌کند که بفهمیم خطوط جدید چگونه ترسیم خواهند شد، چه رسد به اینکه کجا قرار دارند.»
کاتل بیان می‌کند که «میلنیال‌ها و نسل ایکس‌های جوان‌تر به نظر می‌رسد که تعریف گسترده‌تری از آنچه که آزار و اذیت محسوب می‌شود، دارند و همچنین در بیان تجربیات خود تردید کمتری دارند.»