میچ گرین
حرفه آماتور

او به عنوان آماتور چهار بار برنده دستکش طلایی نیویورک شد. (۱۹۷۶، ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰) و رکورد ۶۴ برد و ۷ باخت را با ۵۱ برد با ناک اوت به دست آورد. گرین در سال ۱۹۷۶ قهرمان سنگین‌وزن زیر مبتدیان و قهرمانی آزاد سنگین‌وزن در سال‌های ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ شد. گرین در سال ۱۹۷۶ آنتونی زامپلی را شکست داد و عنوان قهرمانی را به دست آورد. در سال ۱۹۷۷ گرین برای کسب عنوان قهرمانی، گای کاساله را شکست داد. در سال ۱۹۷۹ گرین برای قهرمانی رالف فوچی را شکست داد و در سال ۱۹۸۰ گرین مرلین کاستلانوس را برای عنوان قهرمانی شکست داد. او در مسابقات سال ۱۹۷۸ متحمل شکست قاطعی شد و مانع از کسب پنجمین عنوان دستکش طلایی شد.
او همچنین دو بار قهرمان دستکش طلایی بین شهری شد. در سال ۱۹۷۷ او با KO در دور یک بر کالوین کراس و دوباره در سال ۱۹۷۹ با تصمیم بر ویلیام هوزیا این عنوان را به دست آورد.
"I hit him with double rights twice, and he had to go down. But he didn't. He refused. I couldn't believe it. And I put a couple of left hooks right on the money. IT WAS A WAR."
—Marvis Frazier on fighting Green.
میچ در برابر ایگور ویسوتسکی بزرگ روسی در مسابقه سال ۱۹۷۸ شکست خورد و به عنوان یک چشم‌انداز برای بازی‌های المپیک ۱۹۸۰ (که در مسکو برگزار شد) در نظر گرفته شد، اما ایالات متحده این مسابقات را تحریم کرد و گرین نیز در یک چهارم نهایی آزمایش‌های المپیک به مارویس فریزر شکست خورد. آن سال. با این حال، او در فینال مسابقات شرق منطقه موفق شد وودی کلارک مدعی همیشگی را شکست دهد.
گرین در رقابت‌های آماتوری نیز مبارزه‌ها را به قهرمانان آینده جهان، گرگ پیج و تونی تابز واگذار کرد، اگرچه او موفق شد تابز را در جشنواره ورزشی ۱۹۷۸ شکست دهد. در کمال تعجب، او همچنین به قهرمان آینده وزن رزمناو، آلفونزو راتلیف، در مسابقه بین شهری نیویورک-شیکاگو در سال ۱۹۸۰ شکست خورد.
گرین در ورزشگاه United Block Association در شهر نیویورک تمرین کرد. در آن زمان او به عنوان نگهبان استخدام شد.
گرین در سال ۱۹۸۰ حرفه ای شد و قراردادی با مروج راک شلی فینکل امضا کرد که در سال ۱۹۷۹ در نمایشگاه طلایی نیویورک با او آشنا شد. به عنوان یک حرفه ای، گرین یکی از «قهرمانان فردا» NBC بود (گروهی از جوان‌های حرفه ای فینکل، که شامل الکس راموس، تونی آیالا جونیور، دونالد کری و جانی بامفوس نیز می‌شد) و به رتبه # # رسید. ۷ توسط شورای جهانی بوکس و همچنین در ده نفر برتر توسط انجمن جهانی بوکس. گرین پس از اختلاف نظر بر سر پرداخت، فینکل را پس از یک سال به عنوان یک حرفه ای ترک کرد. او توسط کارل کینگ، پسر دان کینگ، که مروج گرین بود، مدیریت می‌شد.
میچ در شانزده مبارزه اول خود شکست ناپذیر بود، که شامل پیروزی در امتیاز ۱۹۸۳ بر فلوید «جامبو» کامینگز ناهموار و تساوی با اسب آزمایشی رابرت ایوانز بود. اولین باخت او یک تصمیم دوازده راند به قهرمان آینده WBC ترور بربیک در تلاش برای عنوان قهرمانی انجمن بوکس ایالات متحده در ۱۰ اوت ۱۹۸۵ بود.
در مارس ۱۹۸۵، گرین به شدت کنفرانس مطبوعاتی مبارزه لری هلمز و دیوید بی در مسابقات قهرمانی لری هلمز و دیوید بی را قطع کرد و ادعا کرد که او رقیبی بهتر از بی است و به دنبال درگیری با مردم دان کینگ بود.
پس از پیروزی بر پرسل دیویس، او در سال ۱۹۸۶ در شبکه HBO، در یک مسابقه ده راندی به مایک تایسون باخت، در معروف‌ترین مبارزه خود. در شروع مبارزه، گرین به شدت از تفاوت کیف پول بین او و تایسون شکایت کرده بود که یک روز قبل از مبارزه، در وزن کشی، گرین متوجه شد که ۳۰۰۰۰ دلار در مقایسه با ۲۰۰۰۰۰ دلار تایسون برای مبارزه و قرارداد یک میلیون دلاری دریافت می‌کند. برای پخش زنده ۳ مبارزه HBO. او تهدید کرد که از مسابقه کنار می‌رود و در نهایت به آزادی از قرارداد مدیریتی خود با پسرخوانده کینگ، کارل، در ازای کیف پول کوتاهش رضایت داد. گرین در طول مبارزه علیرغم شکست در یک تصمیم متفق القول در ده راند، نمایشی سرسختانه به نمایش گذاشت و در یک نقطه موفق شد یکی از دندان‌های طلای تایسون را از بین ببرد که در مقابل فیل برگر نویسنده فرود آمد.[نیازمند منبع]