stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
به‌رسمیت‌شناسی بین‌المللی دولت فلسطین

دولت فلسطین  کشورهایی که دولت فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند  کشورهایی که دولت فلسطین را به رسمیت نشناخته‌اند
در حال حاضر، ۱۴۶ کشور از ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل، دولت فلسطین را به عنوان یک کشور مستقل، به رسمیت می‌شناسند. از نوامبر ۲۰۱۲، این کشور، ناظر غیرعضو مجمع عمومی سازمان ملل بوده است.
پس از انتشار بیانیه استقلال فلسطین توسط اعضای سازمان آزادی‌بخش فلسطین در جلسه فوق‌العاده ۱۸ نوامبر ۱۹۸۸ در شهر الجزیره، پایتخت کشور الجزایر، تشکیل دولت فلسطین اعلام شد. انتشار این بیانیه به سرعت از سوی طیف بزرگی از کشورها مورد استقبال قرار گرفت و تا پایان همان سال، ۷۸ کشور، دولت فلسطین را به رسمیت شناختند. در فوریهٔ ۱۹۸۹، نماینده سازمان آزادی‌بخش فلسطین در شورای امنیت سازمان ملل متحد ادعا کرد که ۹۴ کشور دولت فلسطین را به رسمیت می‌شناسند. در پی بخشی از تلاش‌ها برای پایان دادن به درگیری فلسطین و اسرائیل و به دنبال امضای پیمان اسلو میان اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین، تشکیلات خودگردان فلسطین به عنوان یک دولت موقت و خودگردان در سرزمین‌های فلسطینی آغاز به کار کرد. اسرائیل اعلام کرد که فلسطین را به‌عنوان یک دولت مستقل به رسمیت نمی‌شناسد و سرزمین‌های تحت سلطهٔ حکومت خودگردان را خود در اختیار خواهد داشت.
بسیاری از کشورهایی که دولت فلسطین را به رسمیت نمی‌شناختند، سازمان آزادی‌بخش فلسطین را نمایندهٔ مردم فلسطین می‌دانستند. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با ۱۳۸ رأی موافق و ۹ رأی مخالف و ۴۱ رأی ممتنع وضعیت فلسطین را به دولت ناظر غیرعضو تغییر داد.
اسرائیل و تعدادی از کشورها دولت فلسطین را به رسمیت نشناخته و اعلام کردند که تأسیس دولت فلسطین تنها از طریق گفت‌وگو و مذاکره بین اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین امکان‌پذیر است.
مسائل اصلی مانع از حصول توافق بین اسرائیل و فلسطین درحال حاضر عبارت‌اند از: مرزها، امنیت، حقوق آب، وضعیت اورشلیم، آزادی دسترسی عبادتگاه‌ها در اورشلیم، شهرک‌سازی‌های اسرائیل و وضعیت پناهندگان فلسطینی از جمله حق بازگشت به کشور خود است.
فلسطین در سال ۱۷۵۹
فلسطین سال ۱۸۵۱
فلسطین سال ۱۸۶۴
فلسطین سال ۱۹۰۰
فلسطین سال ۱۹۱۵
فلسطین سال ۱۹۲۰
فلسطین سال ۱۹۲۴
فلسطین سال ۱۹۴۶
فلسطین سال ۱۹۴۷
موضع اسرائیل

در فاصلهٔ میان جنگ شش‌روزه و پیمان اسلو، دولت اسرائیل پیشنهاد تأسیس یک دولت فلسطینی را ارائه کرد. حتی پس از تأسیس دولت مستقل فلسطین در ۱۹۹۴، بسیاری از جریان‌های سیاسی اسرائیل با پیشنهاد تشکیل این دولت مخالفت کردند. بنیامین نتانیاهو در طول دورهٔ نخست‌وزیری خود تا آن‌جا پیش رفت که دو نخست‌وزیر سابق، یعنی اسحاق رابین و شیمون پرز را به نزدیک کردن آنچه او خطر تأسیس دولت فلسطین می‌نامید، متهم کرد. نتانیاهو اعلام کرد هدف اصلی سیاست‌های دولت او ممانعت از تبدیل حکومت فلسطین به دولت مستقل فلسطینی است. سیاست‌های دولت نتانیاهو پس از مدتی تغییر کرد و او تحت فشار باراک اوباما در سخنرانی ۴ ژوئن ۲۰۰۹ اعلام کرد که ایدهٔ تأسیس یک دولت خلع سلاح شدهٔ فلسطینی در سرزمینی محدود را تأیید می‌کند. این موضع‌گیری نتانیاهو به دلیل عدم وجود تضمین‌هایی برای بازپس دادن سرزمین‌های فلسطینی در آینده، مورد انتقادهایی واقع‌شد.
در دسامبر ۲۰۰۱ آریل شارون، اولین نخست‌وزیری بود که تشکیل دولت فلسطین را تنها راه‌حل پایان دادن به نزاع اسرائیل و فلسطین دانست و تحقق بخشیدن به این کار را یکی از اهداف دولت خود برشمرد. دولت ایهود اولمرت نیز با تکرار این موضوع بر آن صحه گذاشت، ولی با روی کار آمدن دولت نتانیاهو، بار دیگر اعلام شد که تشکیل دولت فلسطین خطری برای اسرائیل به‌شمار می‌آید.
اسرائیل به‌طور کلی ایدهٔ تأسیس دولت فلسطین را پذیرفته است، اما از پذیرش مرزهای سال ۱۹۶۷ به عنوان یکی از شروط مذاکرات نهایی به‌دلیل نگرانی‌های امنیتی خودداری کرده است. کارشناسان نظامی اسرائیل استدلال کرده‌اند که مرزهای سال ۱۹۶۷ از منظر استراتژیک غیرقابل دفاع هستند. اسرائیل همچنین مخالف مطرح شدن موضوع استقلال فلسطین در مجمع عمومی سازمان ملل است و معتقد است که طبق پیمان اسلو هر گونه فعالیت یک‌جانبه در این موضوع امری نکوهیده و اشتباه است.
فلسطین در سازمان ملل

در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۴ سازمان آزادی‌بخش فلسطین به عنوان نمایندهٔ مردم فلسطین، از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به‌رسمیت شناخته شد و حق حضور و شرکت در جلسات عمومی آن مجمع که دربارهٔ فلسطین برگزار می‌شود را به دست آورد.
در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۴، وضعیت عضویت ساف (سازمان آزادی‌بخش فلسطین) به «ناظر غیر دولت» تغییر کرد و این سازمان اجازه یافت در همهٔ جلسات مجمع عمومی و دیگر فعالیت‌های سازمان ملل متحد شرکت کند.
در ۱۵ دسامبر ۱۹۸۸ و بر اساس قطعنامهٔ ۴۳/۱۷۷ مجمع عمومی سازمان ملل، بیانیه استقلال فلسطین به رسمیت شناخته شده و در سازمان ملل نام فلسطین جایگزین نام سازمان آزادی‌بخش فلسطین شد.
در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۳، محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، به نمایندگی از سازمان آزادی‌بخش فلسطین، درخواست عضویت دائم و رسمی این کشور را به سازمان ملل متحد تقدیم کرد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ و طی قطعنامه شمارهٔ ۶۷/۱۹، فلسطین به عنوان «دولت ناظر غیر عضو» در آن مجمع پذیرفته شد و در ۱۷ دسامبر همان سال «یوکیول یون» مدیر پروتکل‌های سازمان ملل مقرر کرد که استفاده از نام دولت فلسطین در تمامی اسناد رسمی سازمان ملل الزامی است.
فلسطین در سازمان ملل > درخواست عضویت در سازمان ملل در ۲۰۱۱

دو سال پس از به بن‌بست رسیدن مذاکرات صلح میان فلسطین و اسرائیل، فلسطینی‌ها تلاش‌های دیپلماتیک خود را برای به‌رسمیت شناخته شدن دولت خود با مرکزیت بیت‌المقدس شرقی و با مرزهای پیش از جنگ شش‌روزه دوباره آغاز کردند. تلاش‌های فلسطینی‌ها از اواخر ۲۰۰۹ آغاز شد و پس از آنکه محمود عباس درخواست عضویت فلسطین را به سازمان ملل تقدیم کرد، با استقبال گسترده مواجه شد. این به‌رسمیت شناخته شدن گسترده می‌تواند حق اقامه دعوی در محاکم بین‌المللی علیه سایر دولت‌ها را برای دولت فلسطین ایجاد کند.
کتابخانۀ فردریش نیچه

آرشیو نیچه در وایمار، آلمان.
فیلسوف آلمانی فردریش نیچه دارای یک کتابخانه خصوصی گسترده بود که پس از مرگش نگهداری شده است. امروزه این کتابخانه شامل حدود ۱۱۰۰ جلد است که حدود ۱۷۰جلد توسط او حاشیه‌نویسی شده و بسیاری از آن حواشی قابل توجه هستند. با این حال، تنها کمتر از نصف کتاب‌هایی که او خوانده در کتابخانه‌اش موجود هستند.
یونانیان، هگل و اسپینوزا

نیچه که دانشجو و استاد زبان‌شناسی بود، شناخت کاملی از فیلسوفان یونان داشت. خوانش فلسفهٔ مدرن وی شامل کانت، میل و شوپنهاور می‌شد. آنان هدف اصلی انتقادات او در فلسفه‌اش شدند. او به خواندن هگل در بیست‌سالگی‌اش نیز اشاره می‌کند. او اسپینوزا را در اواخر عمرش خواند و او را به‌ویژه به‌خاطر انتقادهایش از اراده آزاد، غایت‌شناسی و افکارش دربارهٔ نقش عواطف، لذت و غم پیشگام خود نامید. با این حال، نیچه با نظریهٔ کاناتوس اسپینوزا مخالف بود و «اراده معطوف به قدرت» (به آلمانی: Wille zur Macht) را جایگزین آن کرد. و در عوض فرمول اسپینوزا که «خدا یا طبیعت» (به لاتین: Deus sive Natura) بود، «آشوب یا طبیعت» (به لاتین: Caos sive Natura) را قرار داد.
ماینلندر

کتاب فلسفه رستگاری فیلیپ ماینلندر هنوز در کتابخانهٔ نیچه موجود است. نیچه زمانی که داشت راهش را از شوپنهاور جدا می‌کرد این اثر که بخش بزرگی از آن نقد متافیزیک شوپنهاور است را خواند. او علاقه خود را به ماینلندر حفظ کرد به طوری که یکی از کتاب‌های او به نام ماینلندر، مسیح جدید اثر ماکس سیلینگ که یک دهه بعد منتشر شده بود را در بین کتاب‌هایش داشت.
نظریه‌پردازان و رمان‌نویسان فرانسوی

نیچه همچنین اخلاق گرایان فرانسوی قرن هفدهم مانند فرانسوا دو لا روشفوکو، ژان دو لا برویر و دو ووونارگ که کتاب‌های‌شان را از خواهرش در سال ۱۸۶۹دریافت کرده بود را تحسین می‌کرد او پاسکال و بیش از همه استاندال را می‌پسندید. نیچه فلسفه ناخودآگاه ادوارد فون هارتمن را خوانده و در برخی از آثارش به آن اشاره کرده است. او در سال ۱۸۸۳کتاب تست روان‌شناسی معاصر (به فرانسوی: Essais de psychologie contemporaine) اثر پل بورژه را خواند و از آن اصطلاح فرانسوی دکادنس را وام گرفت. بورژه تصوری ارگانیک‌گرایانه از جامعه داشت. نیچه قبلاً از طریق مطالعهٔ آسیب‌شناسی سلولی (به آلمانی: Die Cellularpathologie) (۱۸۵۸)اثر رودولف ویرچو و جوامع حیوانات (به فرانسوی: Des sociétés animales) (۱۸۸۷) یا ترجمهُ آن (به آلمانی: Die thierischen Gesellschaften) (براونشوایگ، ۱۸۷۹) اثر آلفرد اسپیناس با نظریه‌های ارگانیک‌گرایانه مواجه شده بود. کتابچه‌های ۱۸۸۸ نیچه حاوی ارجاعاتی به شک‌گرایان یونانی اثر ویکتور بروچارد و مسائل «انحطاط فرهنگی» که از دغدغه‌های شارل فره بودند و ترجمهٔ مَنوسمرتی توسط لوئی ژاکولیوت (که برای نیچه تبدیل به مورد کلاسیک فریب زاهدانه (به آلمانی: pia fraus) شد) هستند. او در کتابچه‌های خود چندین متن از فره را رونویسی کرد که بعدها بدون گیومه در ارادهٔ معطوف به قدرتی که الیزابت فورستر-نیچه و هاینریش کزلیتز منتشر کردند درج شدند. در نهایت، ولفگانگ مولر-لوتر نشان داد که نیچه [آثار] رویان‌شناس ویلهلم روکس را مطالعه کرده است. نیچه در نامه ای مورخ ۲۶ فوریه ۱۸۸۸ به پیتر گاست، به خواندن آثاری از شارل بودلر که پس از مرگش در ۱۸۸۷ منتشر شده بودند، اشاره می‌کند.
داروینیسم

نیچه همچنین از طریق خواندن زودهنگام کتاب تاریخ ماتریالیسم و نقد اهمیت امروزی‌اش (به آلمانی: Geschichte des Materialismus und Kritik seiner Bedeutung in der Gegenwart) (۱۹۸۵) اثر فریدریش آلبرت لانگه که تدریجی‌گرایی داروین را نقد می‌کرد، با داروینیسم آشنا شد. لانگه در این کتاب به اشتیرنر اشاره کرد و (به اشتباه) مواضع او را شوپنهاوری دانست. او همچنین به بینهایت از دید ستارگان (به فرانسوی: L'Eternité par les astres) اثر بلانکی (که در آن ایدهٔ بازگشت ابدی را بررسی کرده است) اشاره می‌کند. او علاوه بر لانگ، تئوری مکانیکی-فیزیولوژیکی فرگشت جاندار (به آلمانی: Mechanisch-physiologische Theorie der Abstammungslehre) (۱۸۸۴) اثر گیاه‌شناس ضد داروینیست کارل ناگلی (۱۸۸۴) را در دوره فراسوی خیر و شر مطالعه کرد که به منبع اصلی او در مورد فیزیولوژی بدل شد. نیچه بر داروینیسم اجتماعی خصوصاً در اندیشهٔ هربرت اسپنسر، جان استوارت میل و دیوید استراوس متمرکز شد (او همه آنها را خواند و عنوان اولین بخش تأملات نابهنگام را «داوید اشتراوس: مؤلف و معترف» گذاشت).
تولستوی و آثار متمرکز بر کتاب مقدس

کتاب آئین من (پاریس، ۱۸۸۵) اثر تولستوی، آثار مورخ یهودی یولیوس ولهاوزن دربارهٔ اعراب پیش از اسلام و پیش‌درآمدی بر تاریخ اسرائیل (به آلمانی: Prolegomena zur Geschichte Israels) (برلین، ۱۸۸۲)، جلد اول مجله برادران گنکور، اندیشه‌های بنیامین کنستانت در باب تئاتر آلمانی، زندگی عیسی اثر ارنست رنان (که او با او مخالف بود) و جن‌زدگان (پاریس، ۱۸۸۶) اثر داستایوفسکی (که در ۱۸۸۷ آن را خواند) همه توسط نیچه مطالعه شدند. یولیوس ولهاوزن به دلیل پژوهش‌های انتقادی خود در تاریخ عهد عتیق و شش طومار (شش کتاب اول تورات) معروف شد، نگرش علمی سازش‌ناپذیری که او در سنجش مسائل این موارد اتخاذ کرد و او را در تضاد با مکاتب قدیمی‌تر مفسران کتاب مقدس قرار داد. او احتمالاً بیشتر به دلیل فرضیه مستند در مورد منشأ تورات شناخته می‌شد. تفکرات نیچه در مورد همخوانی داخلی کتاب مقدس و نگارش دجال متأثر از ولهاوزن بودند.
امرسون

نیچه از ستایندگان و خوانندگان همیشگی رالف والدو امرسون نیز بود.
وحید قاسمی

| وحید قاسمی | وحید قاسمی |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۶ فوریهٔ ۱۹۵۸ کابل، افغانستان
ژانر: پاپ، موسیقی کلاسیک
وحید قاسمی (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۵۸، گذر باغ نواب شهر کهنه کابل) هنرمند و پژوهشگر موسیقی است.
زیست‌نامه

وحید قاسمی آموزش‌های نخستین، متوسط و برتر را در مکتب سردار جانخان، لیسه نادریه و دانشکده ادبیات دانشگاه کابل فراگرفته‌است. سپس به موسیقی رو آورد و آموزش بنیان‌های موسیقی شرقی را از استاد یوسف قاسمی و استاد یعقوب قاسمی فراگرفت و اساسات موسیقی غربی را از استاد سلیم سرمست وببرک وسا آموخت.
در سال ۱۹۷۷ گروه موسیقی "شاین " را ایجاد کرد که در زمینه موسیقی پاپ فعالیت دارد. او از سال ۱۹۷۸ تا امروز به عنوان آواز خوان، تنطیم‌کننده موسیقی و آهنگساز به فعالیت خود با این گروه ادامه می‌دهد.
وحید قاسمی در ماه ثور/اردیبهشت ۱۳۹۷ منحیث رئیس موسیقی رادیو تلویزیون ملی افغنستان آغاز به کار کرد. او با همسرش ترینا میرزاد در کابل زندگی می‌کند و پسرش عبدالله قاسمی مقیم کانادا می‌باشد که او هم دست اندرکار هنر موسیقی است.
فعالیت‌های هنری

وحید قاسمی از سال (۲۰۰۶) تا کنون در داخل افغانستان به گردآوری، شناسایی و تحقیقات موسیقی اصیل و فولکلور کشور مصروف می‌باشد و برای تحقیقات ساحوی، سفرهایی به ولایات، شهرها و روستاهای کشور دارد. قاسمی در تلاش برای بازآفرینی موسیقی سنتی افغانستان و حفظ این گونه موسیقی که تاریخ و سازنده روشنی ندارد به سراغ هنرمندان اصیل، نوازندگان سازهای قدیمی و خوانندگان آوازهای فولکلور افغانستان می‌رود و صدای آن‌ها را ضبط می‌کند. وی در بازخوانی آوازهای فولکلوریک افغانی شهرت دارد.
قاسمی در جشنواره سال ۲۰۰۷ (از سوی تلویزیون نور/ آمریکا) در میان آهنگسازان جایگاه نخست را از آن خود ساخت و در جشنواره سال ۲۰۰۸ (از سوی تلویزیون آریانا) در کنار هنرمندانی چون فرید زلاند، استاد خیال، استاد مهوش، بانو قمر گل، احمد ظاهر و احمد ولی لقب «ستاره موسیقی» را به دست آورد.
آثار > کتاب

زیر و بم موسیقی اصیل بدخشان، هرات و بادغیس کتابیست در زمینه موسیقی محلی افغانستان. این کتاب حاصل پژوهش‌های ده ساله وحید قاسمی است. او در نخستین بخش این کتاب به موسیقی اصیل بدخشان در دو حوزه هنری موسیقی پامیری و تخاری پرداخته‌است و سبک‌ها و آثار موسیقایی هر دو حوزه را معرفی نموده‌است. سپس در مورد سرودهای فولکلوری، در مناسبت‌های ویژه توضیحات داده‌است و در ادامه آلات موسیقی و هنرمندان را در هر دو حوزه معرفی کرده‌است. بعد به رابطه میان ادبیات شفاهی و موسیقی این مناطق اشاراتی دارد. در بخش بعدی مروری دارد به تاریخ و گذشته موسیقی این سرزمین، به ویژه موسیقی محلی هرات، به مثابه یکی از شهرهای تأثیرگذار و بستر پرورش استعدادها. در ادامه فرم‌ها، پرده‌ها و مقام‌های موسیقی، معرفی و بازخوانی و آلات موسیقی، نغمه‌های معروف، سبک‌های موسیقی و هنرمندان این هنر اصیل را معرفی کرده‌اند.
بخش پایانی این کتاب، موسیقی اصیل بدخشان، هرات و بادغیس را به روایت تصویر بازگو می‌کند.
آثار > آثار سیاسی، اجتماعی و فرهنگی

برخی از آهنگ‌های او با رویدادهای ویژه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بافت خورده‌اند:
"الفباً برای کودکان
"افغان غریب برباد شو" در سوگ آسیب دیدگان بر خاک افغانستان
سوگسرودی برای احمد شاه مسعود
"از خودکش بیگانه پرست" به یاد اجمل نقشبندی
حسرتا لانه عقابان سوخت"لالایی برای کودک افغان به آواز استاد مهوش
"هله نوروز آمد/ هله نوروز راغی" با هنگامه و قمرگل
"یلداً برای شب یلدا
"چشمهایم" برای نابینایان
هله هله بیایید برای همبستگی
"شطرنج" شعر از استاد کاظم کاظمی/ برای رویدادهای جاری
آهنگ برای تشویق ورزش کاران /شعر از هارون راعون
آهنگ آشتی و آسمان بارانی/ شعر از شاعر سرشناس هارون راعون و…
آثار > آلبوم‌ها

| آلبوم‌ها | تاریخ | شاعر | آهنگساز |
| --- | --- | --- | --- |
| آلبوم اول | ۱۹۷۹ | سید نور فرخ، نعیم مهرزاد، رحمت‌الله اشکبار، اقبال رهبر توخی، اشرف گردیزی | وحید قاسمی، عمر شکیب، اشرف گردیزی |
| آلبوم دوم | ۱۹۸۵ | سخی راهی، مولانا جلال‌الدین بلخی، اقبال لاهوری، بیدل دهلوی، ه. ا. سایه، بارق شفیع، واصل کابلی | وحید قاسمی، شاولی ولی، عتیق حمیدی |
| شب دعا | ۱۹۹۲ | استاد نوید، سیاوش مطهری، عنایت پژوهان گردانی، طاهرای قزوینی، بیدل دهلوی، نجف‌علی نباتی، سعدی، مولانای بلخی، رازق فانی، محتشم کاشانی، امیرخسرو دهلوی | وحید قاسمی، جگجیت سنگهه، یعقوب قاسمی، فرهاد دریا |
| وطن‌دار | ۱۹۹۳ | فیض کاشانی، بیدل دهلوی، مولانای بلخی، صوفی عشقری، سخی راهی، حافظ شیرازی | وحید قاسمی، یوسف قاسمی |
| سوغاتی | ۱۹۹۵ | حامد حسینی، حافظ شیرازی، صوفی عشقری، رازق فانی، بیتاب، قصاب کاشانی، بارق شفیع، بیدل دهلوی، اقبال لاهوتی، محید سپند | حامد حسینی، وحید قاسمی، یوسف قاسمی، قاسم افغان، نینواز |
| ماه | ۱۹۹۸ | صوفی عشقری، عبید زاکانی، بیدل دهلوی، بازگل بدخشی، بانو کریمه، سیلاب، فرخی یزدی | وحید قاسمی، بازگل بدخشی، استاد ایوب |
| گل | ۱۹۹۹ | شادکام، نوذر پرنگ، صوفی عشقری، نجف‌علی نباتی، فرهاد دریا، بیدل دهلوی، رازق فانی | وحید قاسمی، استاد قدیم، یعقوب قاسمی، قاسم افغان |
| انار | ۲۰۰۰ | نعیم مهرزاد، بازگل بدخشی، حسن رضوی، احمدی عباب، رازق فانی، شفیعی کدکنی | وحید قاسمی، بازگل بدخشی، سپین بادام |
| افغانستان | ۲۰۰۱ | نعیم مهرزاد، سلطان کاکر، سرور دهقان، حافظ شیرازی | وحید قاسمی، یعقوب قاسمی |
| غزل مجلسی | ۲۰۰۱ | مولانای بلخی، فروغ فرخزاد، طبیب اصفهانی، بیدل دهلوی، دقیقی بلخی، باقی جان، باستانی پاریزی، صوفی عشقری | وحید قاسمی، کبیر هویدا، طفیل نیازی، یعقوب قاسمی، غلام علی، قاسم افغان، شیدا، مهدی حسن |
| همسفر | ۲۰۰۲ | سید نور فرخ، ماما نور، نعیم مهرزاد، اردلان سرفراز، رازق فانی، محمّدتقی بهار، فایز دشتستانی، شفیعی کدکنی | وحید قاسمی، رحیم غمزده، گلکی |
| ایمان | ۲۰۰۳ | امیرخسرو دهلوی، بیدل دهلوی، رازق فانی، مولانای بلخی، ملنگ جان | وحید قاسمی، یوسف قاسمی، قاسم افغان، سرآهنگ، رحیم غفاری، استاد ایوب |
| دانه انگور | ۲۰۰۴ | نعیم مهرزاد، بیدل دهلوی، صحبت لاهوری، حافظ شیرازی، فیض کاشانی، کلیم کاشانی | وحید قاسمی، امانت علی، قاسم افغان |
| عطر گل | ۲۰۰۵ | پرویز وکیلی، صوفی عشقری، سید رونق نادری، سیمین بهبهانی، رازق فانی، همایون کریم‌پور | وحید قاسمی، قاسم افغان |
| آیینه (به همراه استاد مهوش) | ۲۰۰۵ | احمدی عباب، قصاب کاشانی، مولانای بلخی | وحید قاسمی |
| خاموشانه | ۲۰۱۰ | سیاوش کسرایی، کاظم کاظمی، صبورالله سیاه‌سنگ، وهاب مجیر، نظام فاطمی، حمیرا نکهت، مولانای بلخی، هارون راعون | وحید قاسمی |
| کوچه رنگین (به همراه نوش‌آفرین) | ۲۰۱۰ |  |  |
آثار > آهنگ‌های متفرقه

| سال | آهنگ‌ساز | آوازخوان | شاعر | نام آهنگ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۹ | وحید قاسمی | وحید قاسمی | عنایت پ، گردانی | به مژه می‌کشم غم ترا |
| ۱۹۷۹ | قاسمی والطاف حسین | قاسمی والطاف حسین | عنایت پ گردانی | اشک‌ها باهم |
| ۱۹۷۹ | حامد حسینی | وحید قاسمی | حامد حسینی | دل دل می‌تپانی |
| ۱۹۸۰ | وحید قاسمی | وحید قاسمی | مهدی سهیلی | نشاط‌انگیز وماتم زایی ای عشق |
| ۱۹۸۰ | وحید قاسمی | وحید قاسمی | سعدی | کهن شود همه کس را به روزگار |
| ۱۹۸۰ | فولکلور | وحید قاسمی | فولکلور | یارکم می‌ره مدینه |
| ۱۹۸۰ | فولکلور هزاره‌ای | وحید قاسمی | فولکلور هزاره‌ای | تو که پوشیده‌ای رخت عروسی |
| ۱۹۸۰ | وحید قاسمی | سلمی جهانی | رهی معیری | اشکم ولی به پای عزیزان چکیده‌ام |
| ۱۹۸۰ | وحید قاسمی | محبوب‌الله محبوب | نعیم مهرزاد | بسته جان ناتوانم را به مویی |
| ۱۹۸۱ | عتیق حمیدی | وحید قاسمی | امیر جان صبوری | آرام آرام از کلبه ویران من |
| ۱۹۸۱ | وحید قاسمی | گروهی | مولانای بلخی | بهار آمد بهار آمد سلام آورد |
| ۱۹۸۱ | تخاری | وحید قاسمی | فولکلور تخاری | فرخار چه خوشست |
| ۱۹۸۱ | وحید قاسمی | وحید قاسمی | سلطان مسعودغزنوی | آتش دل خاک هستی |
| ۱۹۸۲ | فولکلور کابلی | وحید قاسمی | فولکلور کابلی | شب و روزم شب و روزم جدایی |
| ۱۹۸۲ | وحید قاسمی | سلمی جهانی | رهی معیری | اشکم ولی بپای عزیزان چکیده‌ام |
| ۱۹۸۲ | آهنگ پامیری | وحید قاسمی | عنایت پ گردانی | او به این چشمان که دارد |
| ۱۹۸۲ | وحید قاسمی | وحید قاسمی | اطهری کرمام | به شیرین به عذرا به لیلی قسم |
| ۱۹۸۲ | فولکلور | وحید قاسمی | فولکلور | زه انتظار کوم ستا دسترگو |
| ۱۹۸۲ | وحید قاسمی | وحید قاسمی | فولکلور | ور پوری که ساره ده |
| ۱۹۸۳ | یعقوب قاسمی | وحید قاسمی | سعدی | سلسه موی دوست |
| ۱۹۸۳ | وحید قاسمی | وحید قاسمی | مجید سپند | نازک پری خمچه شدی |
| ۱۹۸۳ | وحید قاسمی | محبوب‌الله محبوب | حافظ | یارم چو قدح بدست گیرد |
| ۱۹۸۳ | وحید قاسمی | محبوب‌الله محبوب | مولانای بلخی | دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه |
| ۱۹۸۳ | وحید قاسمی | ناهید | امیر خسر دهلوی | دل زتن بردی و در جانی هنوز |
| ۱۹۸۳ | وحید قاسمی | ناهید | نصرالله حافظ | راشه رنگینه بهاره |
| ۱۹۸۳ | وحید قاسمی | مختار مختار | عنایت پ گردانی | بهاران مزه داره با نگار جان |
| ۱۹۸۴ | وحید قاسمی | وجیهه رستگار | نجیب رستگار | یار جانی نام مهربانی |
| ۱۹۸۴ | وحید قاسمی | وحید قاسمی |  | لای لای نور دوچشمان |
| ۱۹۸۴ | عبدالله قاسمی | وحید قاسمی |  | من در طلوع صبح |
| ۱۹۸۴ | وحید قاسمی | رحیم مهریار | مولانای بلخی | بیشترا ای صنم شنگ من |
| ۱۹۸۴ | وحید قاسمی | مهریار و پرستو | مولانای بلخی | سلطان منی سلطان منی |
| ۱۹۸۴ | وحید قاسمی | پرستو | سخی راهی | دل آدم |
| ۱۹۸۴ | وحید قاسمی | مسعود امید |  | گل‌اندام |
| ۱۹۸۴ | وحید قاسمی | امیر جان صبوری | سید نور فرخ | نمی‌دانی به تو من سخت محتاجم |
| ۱۹۸۴ | وحید قاسمی | رحیم مهریار | عنایت پ گردانی | حرفایمه بشنو گوشته وا کو |
| ۱۹۸۵ | وحید قاسمی | وحید صابری | سخی راهی | آوازه باران شد |
| ۱۹۸۵ | وحید قاسمی | وحید صابری | سخی راهی | هوا ابری شده افتو نمی‌شه |
| ۱۹۸۵ | وحید قاسمی | وحید صابری | سخی راهی | چطو باور بکنم غم تنها شدنه |
| ۱۹۸۶ | وحید قاسمی | خسرو | سخی راهی | تو باور بخدا کن که جز عشق تو |
| ۱۹۸۷ | وحید قاسمی | وحید قاسمی | سخی راهی | علی یا شاه مردان |
:
ورزشگاه ام‌کی

۵۲°۰۰′۳۴″ شمالی ۰۰°۴۴′۰۰″ غربی﻿ / ﻿۵۲٫۰۰۹۴۴°شمالی ۰٫۷۳۳۳۳°غربی﻿ / 52.00944; -0.73333
| 0 | 1 |
| --- | --- |
شروع ساخت: ۲۰۰۵
بازگشایی: ۲۰۰۷
مالک: شرکت ساختمان‌سازی اینتر ام.کی
گرداننده: میلتون کینز دونز
نوع زمین: چمن
هزینه ساخت: ۵۶ میلیون پوند
گنجایش: ۳۰,۵۰۰ 
ابعاد: ۱۰۵ * ۶۸ متر
ام.کی (به انگلیسی: mk) نام ورزشگاه اختصاصی باشگاه میلتون کینز دونز در منطقه دنبیگ میلتون کینز در شهرستان باکینگهام شایر، انگلستان واقع است.
این استادیوم از سال ۲۰۰۷ زمین خانگی باشگاه میلتون کینز دونز می‌باشد.
ظرفیت این استادیوم ۳۰،۵۰۰ است.
ام.کی بیست و پنجمین ورزشگاه بزرگ در انگلستان می‌باشد.
ایران (روزنامه)

ایران روزنامه‌ای فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی در ایران است. نخستین شماره این روزنامه در ۱ بهمن ۱۳۷۳ منتشر شد. دفتر این روزنامه در خیابان خرمشهر تهران واقع شده‌است. روزنامه ایران یکی از نشریات مؤسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران است که توسط فریدون وردی‌نژاد بنا نهاده شده‌است. صاحب امتیاز این روزنامه مؤسسه فرهنگی-مطبوعاتی ایران وابسته به خبرگزاری ایرنا است. در رتبه‌بندی روزنامه‌های ایران بر پایهٔ عملکردشان در بازهٔ نیمه دوم ۱۳۹۳ توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی؛ روزنامه ایران مشترکاً به همراه روزنامه دنیای اقتصاد با ۷۸ امتیاز، رتبه دوم را داشت. همچنین در رتبه‌بندی روزنامه‌های ایران بر پایه عملکردشان در بازهٔ نیمه دوم ۱۳۹۴ توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی؛ روزنامهٔ ایران با ۸۰٫۶ امتیاز، رتبهٔ سوم را کسب کرد.
شبکه اجتماعی

این روزنامه به عنوان یکی از روزنامه‌های ایرانی در مهرماه سال ۱۳۹۵ به شبکه اجتماعی توییتر پیوست و از آن زمان انتشار اخبار و مطالب روزنامه را در این شبکه اجتماعی آغاز نموده‌است. حساب کاربری روزنامه ایران در آبان ماه ۱۳۹۵ رسماً از سوی توییتر تأیید گردید. تا تاریخ ۱۰ بهمن ماه ۱۳۹۸ تعداد دنبال کنندگان این حساب کاربری به عدد ۱۰۴۷۰۰ نفر رسیده‌است.
پایگاه شبکه ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صفحه اصلی سایت در ۴ بهمن ۱۳۹۲: صفحه اصلی سایت در ۴ بهمن ۱۳۹۲
در دسترس به زبان: فارسی
مالک: مؤسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران
وبگاه: http://www.inn.ir
تجاری؟: بله
نیاز به ثبت نام: ندارد
راه‌اندازی: ۱۳۸۶
وضعیت کنونی: غیرفعال
«پایگاه شبکه ایران» یک وب‌گاه خبری ایرانی متعلق به مؤسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران بود که از سال ۱۳۸۶ تا پایان ۱۳۹۲ فعالیت می‌کرد. نزدیک ۳۰ نفر در این وب‌گاه کار می‌کردند. بنا بر اطلاعات الکسا، نشانی اینترنتی این وب‌گاه یعنی inn.ir‏ رتبه ۶۷۴ را در میان پربازدیدترین وب‌گاه‌های اینترنتی ایرانی دارا بود.
پایگاه شبکه ایران > تعطیلی

این وب‌گاه در ساعت ۱۳:۰۹ روز ۲۶ اسفند ۱۳۹۲ خبر تعطیلی خود را منتشر کرد، اما وعده داد که پس از مدتی با نام و طراحی جدیدی آغاز به‌کار خواهد کرد. گفته می‌شود دلیل تعطیلی این وب‌گاه مشکلات مالی بوده‌است.
خوانندگان گرانقدر... شبکه ایران، سایت موسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران، با توجه به برنامه باز تعریف دوباره ماموریتش و نگرش مجدد در نحوه اطلاع‌رسانی فعالیت خود را موقتاً متوقف می‌کند. موسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران با پوزش فراوان از خوانندگان و دوستداران شبکه ایران، امیدوار است در آینده نزدیک این سایت با طراحی جدید و با نام «ایران آن‌لاین» ماموریت اطلاع‌رسانی شبانه‌روزی خود به شما عزیزان را از سر گیرد.
خبر پایگاه شبکه ایران در مورد تعطیلی‌اش، ۲۶ اسفند ۱۳۹۲، ساعت ۱۳:۰۹‏
پایگاه شبکه ایران > ایران آنلاین به طور رسمی رونمایی شد

همزمان با هفدهم مرداد و روز خبرنگار در مراسمی با حضور محمد خدادی مدیرعامل سازمان خبرگزاری جمهوری اسلامی، محمدتقی روغنی ها مدیرمسئول موسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران ، خبرنگاران و کارکنان این موسسه به طور رسمی از سایت ایران آنلاین رونمایی شد.
نسخه آنلاین

ایران آنلاین یک پایگاه خبری است که هفدهم مرداد ۱۳۹۴ و همزمان با روز خبرنگار در مراسمی با حضور محمد خدادی مدیرعامل سابق ایرنا، محمدتقی روغنی‌ها مدیرمسئول سابق مؤسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران، خبرنگاران و کارکنان این مؤسسه به‌طور رسمی رونمایی شد. این پایگاه خبری متعلق به مؤسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران می‌باشد که در حوزه‌های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی، ورزشی، بین‌الملل، فناوری، ایران زمین به تولید خبر و محتوا می‌پردازد. در حال حاضر سردبیری این پایگاه خبری بر عهده حامد طالبی است.
پایگاه خبری ایران آنلاین اولین ویژه برنامه رادیویی خود را در تاریخ ۲۹ آذر ماه ۱۳۹۷ منتشر کرد. این ویژه برنامه که در قالب پادکست هر شب ساعت بیست منتشر می‌شود به مهم‌ترین مسایل خبری روز می‌پردازد.
در تاریخ هفتم مهرماه ۱۳۹۷ پیش‌شماره چهارم نشریه الکترونیکی ایران عصر در قالب نسخه الکترونیکی منتشر گردید. این نشریه که به‌عنوان نشریه زیرمجموعه روزنامه ایران تلقی می‌شود. اخبار و حوادث روز را پوشش داده و عصرها منتشر می‌گردد.
دوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد > جنجال ویژه‌نامه خاتون

مقالهٔ اصلی: ویژه نامه خاتون
در پی انتشار ویژه نامه ۲۵۸ صفحه‌ای روزنامه ایران به نام «ویژه‌نامه خاتون ۱» در مرداد ماه ۱۳۹۰، عده‌ای از فعالان سیاسی، دست‌اندرکاران این ویژه‌نامه را متهم به زیر سؤال بردن چادر سیاه کردند که در جمهوری اسلامی ایران، از آن به عنوان «حجاب اسلامی برتر» یاد می‌شود.
خبرسازترین مطلب منتشر شده در این ویژه‌نامه، مصاحبه مهدی کلهر بود که رنگ سیاه چادر را تقلیدی از لباس مشکی مردان و زنان غربی در «مجلس‌های شبانه عیاشی اروپا» در زمان ناصرالدین شاه دانسته و گفت: «از لحاظ فلسفه حجاب که در قرآن آمده که زن خودش را در مقابل تیر نگاه هیز مردان قرار ندهد، قطعاً چادر بدترین پوشش است چون چهره زن را قاب می‌کند.»