stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جغرافیای ایتالیا
سرزمین > مجموع منابع آب تجدید پذیر

۱۹۱٫۳ کیلومترمکعب (۲۰۱۱)
تصویر ماهواره‌ای از ایتالیا
تام دیلی

توماس رابرت دیلی (انگلیسی: Thomas Robert Daley؛ زاده ۲۱ مه ۱۹۹۴) شیرجه زن و شخصیت تلویزیونی بریتانیایی و دارنده مدال طلای المپیک توکیو ۲۰۲۰ در سکوی ۱۰ متر همگام مردان، و دو قهرمانی جهان در مسابقات جهانی فینا در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۷ است. او نخستین قهرمانی جهان را در ۱۵ سالگی کسب کرد. دیلی همچنین دارند سه مدال برنز المپیک در سال‌های ۲۰۱۲، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ است.
دیلی در مسابقات همگام و تیمی شرکت می‌کند. در سال ۲۰۱۵، وی با ربکا گالانتری در مسابقات جهانی در تیم مختلط همکاری کرد، در حالی که در سال ۲۰۱۶ با دانیل گودفلو موفق به کسب دومین برنز المپیک در سکوی همگام ۱۰ متر مردان شد. در سال ۲۰۱۷، وی در مسابقات همگام ۳ متر از پرش مخلوط با گریس رید برنده نقره جهانی شد.
دیلی از هفت سالگی شیرجه را آغاز کرد و عضو باشگاه غواصی پلیموث شد، جایی که استعداد او در همان اوایل مشخص شد و از ۹ سالگی در مسابقات ملی و بین‌المللی تأثیرگذار بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ نماینده بریتانیای کبیر بود، او جوانترین رقیب از بریتانیا، ۱۴ ساله، و جوانترین شیرجه زن فینال بود. در سال ۲۰۰۹، دیلی به عنوان بهترین رتبه شماره یک در مسابقات شیرجه قهرمانی ورزش‌های آبی جهان فینا در سکوی ۱۰ متر دست یافت. وی در بازی‌های مشترک المنافع ۲۰۱۰، در ۱۰ متر غواصی همگام (با مکس بیک) و ۱۰ متر مسابقات سکوی انفرادی، دو مدال طلا برای انگلستان به دست آورد. و در مسابقات انفرادی المپیک تابستانی ۲۰۱۲ مدال برنز برای بریتانیا در مسابقات انفرادی کسب کرد.
در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶، دیلی و دانیل گودفلو در سکوی همزمان ۱۰ متر مردان مدال برنز کسب کردند. دیلی در اولین مرحله مقدماتی نیز در سکوی ۱۰ متر انفرادی رکورد المپیک را ثبت کرد، اما در نیمه نهایی با نامزدهای زیادی دست به گریبان بود و به فینال راه پیدا نکرد.
در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو، دیلی به همراه متی لی، در اولین حضور در المپیک لی، اولین مدال طلای المپیک خود را در سکوی ۱۰ متر همزمان مردان کسب کرد و با ۱٫۲۳ امتیاز اختلاف با رقبای چینی و با امتیاز کل ۴۷۱٫۸۱ پیروز شد.
زندگی > زندگی شخصی

دیلی در ۲ دسامبر ۲۰۱۳ با قرار دادن ویدئویی از خود در یوتیوب، اعلام کرد که با مرد دیگری در رابطه است. او در بخشی از ویدئو گفت: «البته من هنوز جذب دختران می‌شوم اما در حال حاضر با یک پسر هستم و نمی‌توانم از این خوشحال‌تر باشم.» کمی بعد مشخص شد که وی با فیلم‌نامه‌نویس برنده جایزه اسکار، داستین لنس بلک، در رابطه هست. دیلی و بلک در یک رویداد صنعتی با هم ملاقات کردند، بعداً دیلی گفت که این «یک اتفاق واقعی با نگاه اول» بود.او نامزدیشان را در تاریخ ۱ اکتبر ۲۰۱۵ اعلام کرد.دیلی و بلک در ۶ مه ۲۰۱۷ در قلعه بووی در دوون ازدواج کردند.در ۱۴ فوریه ۲۰۱۸، دیلی از طریق حساب کاربری اینستاگرام خود اعلام کرد که او و همسرش در انتظار داشتن اولین فرزند خود از طریق رحم اجاره‌ای هستند، که به دلیل مسائل اخلاقی مربوط به رحم اجاره‌ای باعث برخی انتقادات شد.پسر آنها، رابرت «رابی» ری بلک دلی، در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۸ متولد شد.آنها در لندن زندگی می‌کنند.دیلی و بلک به صورت آنلاین یا در حساب‌های شبکه‌های اجتماعی تصاویر با چهره پسر خود را به اشتراک نمی‌گذارند، دیلی در این باره گفته بود رابی را برای ما و خانواده بگذارید البته این در آینده ممکن است تغییر کند.
عصر طلایی ایالات متحده

بریکرز، یک عمارت مربوط به عصر طلایی در نیوپورت، رود آیلند متعلق به خانواده وندربیلت، یکی از خانواده‌های ثروتمند آن دوره که در صنعت راه‌آهن فعالیت داشتند
عصر طلایی ایالات متحده (انگلیسی: Gilded Age) یا عصر مطلا، عنوان دوره‌ای است در تاریخ ایالات متحده آمریکا مربوط به اواخر سده ۱۹ میلادی که از دهه ۱۸۷۰ تا اواخر دهه ۱۸۹۰ میلادی به طول انجامید. این دوره، مصادف با رشد سریع اقتصادی به ویژه در شمال و غرب ایالات متحده بود. اصطلاح منتسب برای این دوره، در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ مصطلح گردید که برگرفته از رمان نویسنده آمریکایی مارک تواین با نام عصر طلایی: حکایت امروز بود. نویسنده — در این کتاب — مشکلات سریالی و جدی اجتماعی آن دوره را که «در پوششی از طلای نازک و «تذهیب شده» پنهان شده بود عیان می‌ساخت و در حقیقت، چیزی را به ظاهر خوش آب و رنگ نشان می‌داد که در باطن چنین نبود.»
نیمه اول عصر طلایی تقریباً همزمان با دوره ویکتوریا در بریتانیا و دوران زیبا در فرانسه بود. آغاز آن در سال‌های پس از جنگ داخلی و همزمان با دوران بازسازی ایالات متحده آمریکا (که در سال ۱۸۷۷ به پایان رسید) بود و پایان آن نیز با عصر ترقی‌خواهی در سال ۱۸۹۶ رقم خورد. از آنجایی که «دستمزدهای آمریکایی [به ویژه برای کارگران ماهر] بسیار بالاتر از دستمزدهای اروپا بود» و افزون بر آن، از آنجایی هم که «صنعتی‌شدن، نیاز به نیروی کار ماهر فزاینده‌ای داشت» این دوره شاهد هجوم میلیون‌ها مهاجر اروپایی بود.
پیشرفت صنعتی و تکنولوژی

عصر طلایی در ایالات متحده مصادف با دورهٔ رشد اقتصادی بود و این کشور [ایالات متحده] در مقولهٔ صنعتی‌سازی — ضمن پیشتازی نسبت به انگلستان — به سرعت در حال گسترش اقتصاد خود به ویژه در صنایع سنگین همچون کارخانه‌ها، راه‌آهن و استخراج ذغال‌سنگ به مناطق جدید بود. در سال ۱۸۶۹، اولین راه‌آهن بین‌قاره‌ای دسترسی به مناطق معدن‌کاوی و دامداری در غرب دور را تسهیل نمود. مسافرت از نیویورک به سانفرانسیسکو که تا پیش از آن حدود ۶ ماه طول می‌کشید، سپس به ۶ روز تقلیل یافت. مسافت قابل پیمایش به کمک راه‌آهن از سال ۱۸۶۰ تا ۱۸۸۰ میلادی تقریباً سه برابر افزایش یافت و تا سال ۱۹۲۰، همین مقدار مجدداً دو برابر شد. مسیر جدید موجب پیوند بازارهای بزرگ‌تر با مناطق بکر و منزوی گردید و امکان افزایش کشاورزی تجاری، دامداری و معدن‌کاوی در قالب یک بازار ملی را فراهم نمود. در همین مقطع، تولید فولاد آمریکا افزایش یافت و از کشورهای بریتانیا، آلمان و فرانسه پیشی گرفت.
جنوب

بخش جنوب ایالات متحده آمریکا در قیاس با شمال یا غرب، به شدت روستایی باقی ماند. بازسازی‌ها در جنوب، تغییرات عمده‌ای را در شیوه کشاورزی ایجاد کرد. مهم‌ترین آنها «کِشت و زرع به شیوهٔ مساقات بود». بر طبق این شیوه [مساقات] کشاورزان مستأجر، تقریباً نیمی از ماحصل محصول خود را در ازای دریافت بذر برای کِشت بعدی و سایر مایحتاج ضروری زراعت با مالکان زمین تقسیم می‌کردند. در حدود ۸۰٪ از کشاورزان سیاه‌پوست و ۴۰٪ از کشاورزان سفیدپوست پس از جنگ داخلی، تحت لوای سازوکار زراعت به شیوهٔ مساقات به سر می‌بُردند. موضوع اصلی آنجا بود که اغلب این سهامداران (مستاجران زمین و مالکان) در چرخه‌ای از بدهی، محبوس مانده و تنها عامل برون‌رفت از چنین مخمصه‌ای تلاش مضاعف برای افزایش کاشت محصول بود. با همهٔ این احوال — چنین سازوکاری — پیامدهایی همچون فزونی بیش از حد تولید پنبه و تنباکو را در پی داشت و ماحصل آن چیزی به جز کاهش قیمت و درآمد، فرسودگی خاک و فقر در بین مالکان و مستاجران نبود.
اختلاف ثروت

نابرابری توزیع ثروت در این دوره بسیار بالا بود. از سال ۱۸۶۰ تا ۱۹۰۰ میلادی ۲٪ ثروتمندترین خانواده‌های آمریکایی بیش از یک سوم از ثروت کشور را در اختیار داشتند، در حالی که ۱۰٪ خانواده‌های برتر، تقریباً سه چهارم منابع و ثروت را در تملک داشتند. ۴۰٪ دهک‌های پایین اصولاً ثروتی نداشتند. از دیدگاه توزیع دارایی، به‌طور کلی می‌توان گفت ۱٪ از ثروتمندان، مالکیت ۵۱٪ از ثروت و منابع کشور را در اختیار داشتند در حالی که، ۴۴٪ از مردم دهک‌های پایین، در مجموع مالک ۱/۱٪ از دارایی‌ها بودند.
هوارد زین — مورخ — استدلال می‌کند که «این نابرابری به همراه شرایط ناپایدار کار و زندگی برای طبقات کارگر باعث ظهور جنبش‌های پوپولیستی، آنارشیستی و سوسیالیستی شد.» توما پیکتی — اقتصاددان فرانسوی — اظهار می‌دارد که اقتصاددانان این دوره، همچون ویلفورد ایزابل کینگ نگران این بودند که «ایالات متحده به شکل فزاینده‌ای نابرابر و تقریباً شبیه به اروپای قدیم گردد و هر چه بیشتر از کمال مطلوب اولیه خود دورتر شود».
بر طبق اظهارات ریچارد ساچ — اقتصاددان — در دیدگاهی جایگزین از آن دوران می‌توان گفت که ۲۵٪ از دهک‌های پایین، ۰/۳۲٪ از ثروت جامعه را در اختیار داشتند در حالی که ۰/۱٪ دهک‌های بالا، مالک ۹/۴٪ ثروت بودند که همین موضوع به معنی این است که این دوره دارای کمترین توزیع ثروت ثبت‌شده در تاریخ است. وی در عین‌حال، دلیل چنین موضوعی را عدم دخالت دولت می‌داند. فزونی گرفتن رشد اقتصادی، هزینه‌های انسانی (جانی) قابل‌توجهی را در کنار خودش به ارمغان آورد چرا که صنعت آمریکا بالاترین میزان حوادث را در جهان داشت. در سال ۱۸۸۹، راه‌آهن در حدود ۷۰۴۰۰۰ مرد را استخدام کرد در حالی که از این میزان، در حدود ۲۰۰۰۰ نفر از آنها مجروح شدند و ۱۹۷۲ نفر نیز در حین کار جان خود را از دست دادند. ایالات متحده همچنین [در آن مقطع] تنها قدرت صنعتی بود که هیچ برنامه‌ای برای پرداخت غرامت کارگری به منظور حمایت از کارگران آسیب‌دیده نداشت.
واژگان

↑  Mark Twain
↑  The Gilded Age: A Tale of Today
↑  American Civil War
↑  Reconstruction Era of the United States
↑  Progressive Era
نگارخانه

کاریکاتوری که نشانگر سایروس وست فیلد، جی گولد، ویلیام هنری واندربیلت و راسل رایزلی سیج است که در تلاطم روزهای سخت، توسط جزیره‌ای از ثروت شخصی و دستمزدهای پایین و به پشتوانهٔ کارگران محافظت می‌شوند.
امیرآباد (تهران)

اَمیرآباد یکی از محله‌های مرکزی شهر تهران است.
امیرآباد در منطقه ۶ شهرداری تهران واقع شده و نام خیابان اصلی آن خیابان کارگرشمالی (خیابان امیرآباد) است. خیابان کارگر یکی از خیابان‌های اصلی و بزرگ تهران است که از بزرگراه همت و شهرک ولفجر و محدوده انرژی اتمی شروع می‌شود تا میدان و ایستگاه راه‌آهن تهران امتداد دارد. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ نام خیابان امیرآباد به خیابان کارگر شمالی تغییر پیدا کرد.
بیمارستان شریعتی در امیرآباد
امیرآباد از سوی شرق به بزرگراه کردستان و محله یوسف‌آباد، از سوی غرب به بزرگراه چمران و محله گیشا، از شمال به بزرگراه شهید همت و محله ده ونک و از سوی جنوب به بلوار کشاورز یا آب کرج سابق محدود می‌شود.
بخش‌های متعددی از دانشگاه تهران در این محدوده واقع شده‌اند؛ از آن جمله می‌توان به دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران، دانشکده علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد، دانشکده مدیریت، پردیس شماره ۲ دانشکده‌های فنی، دانشکده فیزیک و دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی اشاره کرد. ورزشگاه دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران و مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران از اماکن مهم آن هستند.
علاوه بر بخش‌هایی از دانشگاه تهران، پردیس دانشگاه تربیت مدرس نیز در این محله واقع شده است.
همچنین سازمان انرژی اتمی ایران و راکتور تحقیقاتی تهران در شمال این محله قرار دارد.
بیمارستان قلب تهران، بیمارستان دکتر شریعتی تهران و کلینیک تخصصی دندان پزشکی ۶۰۰ ارتش نیز در امیرآباد است.
مجموعه برج‌های سه‌گانه مسکونی آ.اس. پ و مراکز تفریحی و خرید مجاور آن و همچنین برج بین‌المللی تهران به ارتفاع ۱۶۲ متر، در ۵۶ طبقه که بلندترین برج مسکونی ایران می‌باشد؛ در شمال این محله واقع شده‌اند.
از مراکز دیدنی، تفریحی و رفاهی این محله نیز می‌توان به پارک لاله، مرکز خرید لاله، بازارچه لاله، موزه هنرهای معاصر و موزه فرش اشاره کرد. همچنین هتل بین‌المللی لاله (اینترکنتیننتال سابق) در مجاورت پارک لاله و هتل بین‌المللی اسپیناس خلیج فارس در بلوار کشاورز و در این محلهِ تهران واقع شده‌اند.
از مراکز ورزشی امیرآباد علاوه بر ورزشگاه دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، می‌توان مجموعه ورزشی خورشید ایرانیان در بلوار آزادگان (شیخ بهایی جنوبی) و مجموعه ورزشی صدف در انتهای خیابان کارگر شمالی در اول ورودی شهرک ولفجر را نام برد.
تاریخچه

اینکه اسم دهکده سابق، امیرآباد بوده گویا منتسب به امیرکبیر و از دهات او بوده است. میرزا تقی خان امیر کبیر علاوه بر سایر اقدامات عمرانی در کشور، امیرآباد را نیز در فاصله پنج کیلومتری شمال غربی شهر تهران بنا نهاد. اعتماد السلطنه دربارهٔ امیرآباد نوشته است:
«امیر در این قریه علاوه بر احیای اراضی و ایجاد قنات‌های متعدد، باغ و امارتی معتبر نیز احداث کرد و به واسطه آب و هوای مطبوع تر آن نسبت به تهران اغلب برای استراحت به آنجا می‌رفت».
ناصرالدین شاه به سبب نزدیکی امیرآباد به شهر برای تفریح به آنجا می‌رفته است. وی در یکی از این سفرها دستور احداث قورخانه را در کنار قریه امیرآباد داد. ظاهراً قورخانه همان قزل قلعه بوده که وسایل لشکری در آن نگهداری می‌شده است. بعدها قزل قلعه در اختیار ساواک قرار گرفت و به زندان سیاسی تبدیل شد. این زندان پس از انقلاب اسلامی تخریب و در قسمتی از فضای آن میدان میوه و تره بار و بعدها فروشگاه شهروند قزل قلعه ایجاد شد.
امیرآباد در آغاز از از اراضی خالصه (املاک دولتی) بود اما در اواخر دوره قاجار ارباب جمشید آن را از دولت خرید. پس از ورشکستگی ارباب جمشید دوباره به مالکیت دولت درآمد و بتدریج اهالی آن، بخش‌هایی از آن را از دولت خریدند. قسمت اعظم دیگری از زمین‌های امیرآباد تا قبل از سال ۱۳۲۰، محل کشت گندم و جو بود.
از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ امیرآباد در اختیار نیروهای نظامی آمریکایی قرار گرفت که بر حسب نیاز ساختمان‌هایی در آن احداث کردند، از جمله خوابگاه سربازان، تعمیرگاه موتوری، ساختمان بهداری، ساختمان تصفیه خانه آب، کارخانه برق و کارخانه یخ سازی.
در سال ۱۳۲۳ خورشیدی یک سوم روستا متعلق به اهالی و دو سوم متعلق به دولت بود. در این سال با تصویب مجلس شورای ملی ۲۸۳۰۰ متر مربع از اراضی امیرآباد به رایگان به سفارت آمریکا داده شد تا گورستان امریکایی‌هایی شود که در ایران در می‌گذشتند.
از دیگر بناهای مهم امیرآباد که در سال ۱۳۲۸ ساخته شد، خوابگاه دانشگاه تهران (کوی دانشگاه) است. به گفته باستانی پاریزی بیشتر ساختمان‌ها به شکل «یو» (U) بوده و سه‌ضلع یو را اتاق ساخته بودند. همچنین، دهکده امیرآباد تنها نقطه‌ای بود که ابتدا در تهران آب تصفیه‌شده داشت.
فروغ عباسی

فروغ عباسی (زادهٔ ۲۴ شهریور ۱۳۷۲ در شیراز) عضو اسبق تیم‌های ملی دوچرخه سواری (جاده و سرعت) و سنگنوردی و یکی از اعضای تیم ملی ایران در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ و المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در رشتهٔ اسکی آلپاین و نخستین بانوی ایرانی که در دو دوره المپیک زمستانی شرکت کرده‌است. فروغ عباسی در دوره بیست و دوم بازی‌های المپیک زمستانی در سوچی روسیه به عنوان چهل و هشتم دست یافته بود. . " به نسبت المپیک سوچی، سطح مسابقات کره جنوبی از هر نظر پایین تر بود / رکورد خودم را در این بازی‌ها ۱۱ ثانیه بهبود بخشیدم که از این اتفاق بسیار راضی بودم / وضعیت آب و هوایی سختی در کره جنوبی برقرار بود به طوریکه نخستین رقابتم لغو شد / خوبی حضور در المپیک برای کشورمان این است که در کنار برترین‌های جهان حضور داریم و از تجربیات آنها استفاده می‌کنیم " .

فروغ عباسی نماینده ایران در بیست و سومین دوره االمپیک زمستانی ۲۰۱۸ پیونگ یانگ کره جنوبی در پایان با زمان دو دقیقه و چهار ثانیه و شش صدم ثانیه به عنوان چهل و نهم دست یافت.
عناوین و افتخارات

فروغ عباسی تاکنون چندین مدال طلا، نقره و برنز مسابقات داخلی و بین‌المللی را برای ایران برده‌است. او در ایران به عنوان اولین بانوی ایرانی پرچمدار المپیک زمستانی نیز انتخاب شده‌است. وی در المپیک روسیه در ردهٔ ۴۸ و در المپیک کره جنوبی با قرار گرفتن در رده ۴۹ عملکرد زمانی خود را بهبود بخشید.  آخرین مدال فروغ عباسی در سال ۱۳۹۸ با کسب رده سوم در مسابقات بین‌المللی ترکیه بدست آمد.
المپیک:
بازی‌های المپیک زمستانی روسیه 2014
بازی‌های المپیک زمستانی کره جنوبی 2018
مسابقات جهانی :
سوئد ۲۰۱۹ - اسکی مارپیج کوچک و بزرگ
ایتالیا ۲۰۲۱- اسکی مارپیج کوچک و بزرگ
مسابقات بین‌المللی :
2013 لبنان - اسکی مارپیج کوچک
2013 لبنان - اسکی مارپیج کوچک
2013 لبنان - اسکی مارپیج کوچک
2013 لبنان - اسکی مارپیج کوچک
2013 لبنان - اسکی مارپیج بزرگ
2013 لبنان - اسکی مارپیج بزرگ
2013 ترکیه - اسکی مارپیج کوچک
2013 ترکیه - اسکی مارپیج کوچک
2013 ترکیه - اسکی مارپیج بزرگ
2013 ترکیه - اسکی مارپیج بزرگ
2013 ترکیه - اسکی مارپیج بزرگ
2013 ترکیه - اسکی مارپیج بزرگ
2017 ترکیه - اسکی مارپیج کوچک
2019 ترکیه - اسکی مارپیج کوچک
بازی‌های آسیایی :
چهارم - ۲۰۱۱ چین - دوچرخه سواری کوهستان
2012 دیزین - اسکی آلپاین
2012 دیزین - اسکی آلپاین
2012 دیزین - اسکی آلپاین
2013 دیزین - اسکی مارپیج کوچک
2013 دیزین - اسکی مارپیج بزرگ
چهارم - ۲۰۱۵ کره جنوبی - اسکی مارپیج کوچک
هفتم - ۲۰۱۷ ژاپن - اسکی مارپیج کوچک و بزرگ
2018 ایران - اسکی مارپیج کوچک
2018 ایران - اسکی مارپیج بزرگ
مسابقات کشوری :
1387 فارس - سوارکاری استقامت
2009 کرمان- سنگنوردی - سرطناب
مسابقات لیگ :
2011 تهران - دوچرخه سواری سرعت - کورسی
هرالد گلاسکو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: روزنامه
قطع: روزنامه قطع بزرگ
بنیان‌گذاری: ۱۷۸۳ (۱۷۸۳)
دفتر مرکزی: گلاسگو، اسکاتلند
شهر: گلاسکو
کشور: اسکاتلند
شاپا: ۰۹۶۵-۹۴۳۹
شمارهٔ اُسی‌ال‌سی: ۲۹۹۹۱۰۸۸
وبگاه: www.heraldscotland.com
هرالد گلاسکو (انگلیسی: The Herald) شرکت انتشارات اسکاتلندی است، که در سال ۱۷۸۳ تأسیس شد. هرالد طولانی‌ترین روزنامه ملی در جهان است و هشتمین روزنامه قدیمی در جهان به‌شمار می‌رود. عنوان آن در سال ۱۹۹۲ از گلاسکو هرالد گرفته شد. به دنبال بسته شدن ساندی هرالد، هرالد به عنوان نسخه یکشنبه در ۹ سپتامبر ۲۰۱۸ راه اندازی شد.
تاریخچه > تأسیس

این روزنامه توسط چاپخانه‌ای در ادینبرو با نام جان منونز در ژانویه۱۷۸۳ تأسیس شد. انتشار هفتگی چاپخانه منونز نامش آگهی‌های گلاسکو بود که اولین نسخه آن استاندارد جهانی داشت: در۱۷۸۳ فرمانده لرد پروست گلاسکو اخبار مربوط به معاهدات ورسای در پاریس که پایان جنگ انقلاب آمریکا بود را در منونز فاش کرد، به همین منظور قدمت هرالد همزمان است با تاریخ ایالات متحده آمریکا،
مطالب داستانی در صفحات بعدی به چاب می‌رسید. منونز با استفاده از دو فونت بزرگتر که در اختیار داشت، مطالب را در فضایی که به آخرین اخبار دریافتی اختصاص داشت، چاپ و ارائه می‌کرد.
موضع سیاسی

هرالد در هر نسخه‌اش اعلام می‌کند که هیچ حزب سیاسی را تایید نمی‌کند. با این حال، این روزنامه از رای "نه" در همه‌پرسی استقلال اسکاتلند (۲۰۱۴) حمایت کرد. در عنوان روزنامه بیان می‌کرد: «نظر هرالد: ما از ماندن در بریتانیا حمایت می‌کنیم، اما تنها در صورتی که تفویض اختیارات گسترده‌تری وجود داشته باشد».
ادوارد هفتم

ادوارد هفتم با نام کامل آلبرت ادوارد (به انگلیسی: Albert Edward) (زادهٔ ۹ نوامبر ۱۸۴۱ – درگذشتهٔ ۶ مه ۱۹۱۰) پادشاه پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، مستعمرات بریتانیا و امپراتور هند از ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۰ بود. او پسر ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرت بود. از آنجا که ملکه او را که در آن زمان عنوان شاهزادهٔ ولز را داشت در مسائل حکومتی زیاد شرکت نمی‌داد، بیشتر وقتش را در رویدادهای اجتماعی همچون مهمانی‌ها، مسابقات اسب‌دوانی و امثالهم می‌گذراند. اما پس از مرگ ویکتوریا و بر تخت نشستن ادوارد با عنوان ادوارد هفتم او به پادشاهی فوق‌العاده محبوب بدل شد. دوران حکومت ادوارد هفتم با آرامش و رونق اقتصادی همراه بود که این شرایط تا پیش از جنگ جهانی اول ادامه داشت.
زندگی > سال‌های آغازین

ادوارد هفتم در صبح نهم نوامبر ۱۸۴۱ در کاخ باکینگهام زاده شد. او نخستین پسر و دومین فرزند ملکه ویکتوریا و همسرش شاهزاده آلبرت از دودمان ساکس-کوبرگ و گوتا بود و با نام آلبرت ادوارد غسل تعمید داده شد. آلبرت ادوارد یک‌ماهه بود که مادرش عناوین شاهزاده ولز و ارل چستر را به او اعطا کرد. ادوارد بر خلاف خواهرش ویکی خیلی باهوش نبود و آموزش او به‌طور خصوص انجام پذیرفت و او در دانشگاه‌های ادینبرا، آکسفورد و کمبریج تحصیل کرد.
ادوارد در دوران شاهزادگی‌اش روابطی عاشقانه با زنان مختلف داشت و این موضوع باعث رنجش مادرش ملکه شده بود. او در دوران خدمتش در یکی از ارتش‌های پادشاهی در ایرلند که از ژوئن تا سپتامبر ۱۸۶۱ طول کشید با هنرپیشه‌ای ایرلندی رابطه‌ای کوتاه‌مدت برقرار کرد که ناراحتی عمیق پدرش آلبرت را به همراه داشت. همین موضوع سبب شد تا هنگامی که شاهزاده آلبرت در ۱۴ دسامبر همان سال بر اثر ابتلا به تیفوئید درگذشت، ملکه ویکتوریا نیمی از تقصیر درگذشت همسرش را متوجه ادوارد بداند. همین موضوع عاملی شد تا ویکتوریا پسرش را که در عین‌حال جانشین او نیز بود از شرکت در امور مربوط به مسایل حکومتی کنار بگذارد و ادوارد تا سالیانی پس از رسیدن به سن ۵۰ سالگی از جریان کارهای پارلمان بی‌خبر بود.
ادوارد در عین‌حال علاقه‌مند به شرکت در مسابقات، قایقرانی و شکار تفریحی پرندگان بود و در همین فعالیت‌های اجتماعی‌اش نیز درگیر چندین رسوایی شد.
زندگی > ازدواج و فرزندان

در ۱۸۶۳ ادوارد با الکساندرا، بزرگ‌ترین دختر کریستیان نهم، پادشاه دانمارک ازدواج کرد و از او صاحب سه پسر به نام‌های آلبرت ویکتور، دوک کلارنس (۱۸۶۴–۱۸۹۴)، جرج، دوک یورک (بعدتر جورج پنجم، ۱۸۶۵–۱۹۳۶) و الکساندر (۱۸۷۱) و سه دختر به نام‌های لوئیس، شاهدخت پادشاهی (۱۸۶۷–۱۹۳۱)، ویکتوریا (۱۸۶۵–۱۹۳۵)، ماد (۱۸۶۹–۱۹۳۸) که با هاکون هفتم، پادشاه نروژ ازدواج کرد شد.
نام کامل آلبرت ویکتور، نخستین فرزند ادوارد و الکساندرا، آلبرت ویکتور کریستین ادوارد بود. دو نام اول او را ابتدا ملکه ویکتوریا برگزید و پس از آن به والدین او اجازه داد تا دو نام دیگرش را خود برگزینند. ششمین و آخرین فرزند آنها نیز الکساندر جان بود که مدت کمی پس از تولدش در ۱۸۷۱ درگذشت.
زندگی > پادشاهی

در ۲۲ ژانویه ۱۹۰۱ سرانجام ملکه ویکتوریا پس از یک دوره سلطنت طولانی‌مدت درگذشت و پسرش آلبرت ادوارد با عنوان ادوارد هفتم در سن ۵۹ سالگی بر تخت پادشاهی بریتانیا نشست. او نام ادوارد را از این جهت به‌جای آلبرت ادوارد برگزید که در تمام زندگیش با پدرش شاهزاده آلبرت مقایسه شده بود. مراسم تاجگذاری به دلیل ابتلای ادوارد به آپاندیسیت و نیاز به عمل جراحی تا مدتی به‌تعویق افتاد و او سرانجام در ۹ اوت ۱۹۰۲ تاجگذاری نمود.
زندگی > دوران حکومت

ادوارد هفتم پادشاهی فوق‌العاده محبوب و خوش‌برخورد بود که مهارت‌های اجتماعی بالایی داشت و در عین حال سیاستمدار خوبی هم بود. او در ۱۹۰۲ سفرهای اروپایی‌اش را از سر گرفت و با دقت به تقویت روابطش با دیگر کشورها پرداخت. ادوارد در ۱۹۰۳ طی یک دیدار رسمی به پاریس، پایتخت فرانسه رفت. خوش‌مشربی و دقت او در چگونگی مخاطب قراردادن میزبانش که به زبان فرانسه ادا نمود سبب شد تا حمایت طبقات مختلف جامعهٔ فرانسه را به دست آورد. این موضوع راه را برای امضای توافقنامه‌هایی موسوم به Entente Cordiale بین انگلستان و فرانسه هموار نمود و سبب شد تا بریتانیا متحدی در اروپا برای خود بیابد.
ادوارد را به دلیل آنکه از نظر خانوادگی با بسیاری از خانواده‌های سلطنتی اروپا مرتبط بود «عموی اروپا» لقب داده بودند، با این حال روابط او با خواهرزاده‌اش ویلهلم دوم، قیصر آلمان، چه از دید شخصی و چه از دید سیاسی غالباً تنش‌آمیز بود.
دوران فرمانروایی ادوارد هفتم با رونق اقتصادی و آرامش همراه بود و حمایت او از اصلاحات گستردهٔ نظامی وزیر جنگ وقت، ریچارد بردون هالدن (بعدتر ویسکونت) و اصلاحات دریایی لرد اول نیروی دریایی جان فیشر سبب شد تا بریتانیا به هنگام شروع جنگ جهانی اول از آمادگی‌ای نسبی برخوردار باشد.
زندگی > سال‌های پایانی و مرگ

ادوارد در سالیان پایانی عمرش به دلیل استعمال زیاد دخانیات در طول زندگی‌اش به برونشیت شدید دچار شده بود. آخرین حملهٔ برونشیتی در مارس ۱۹۱۰ به هنگام اقامتش در پاریس اتفاق افتاد و ادوارد در آوریل به لندن بازگشت، اما تا مه همان سال مشخص شد که او زیاد عمر نخواهد کرد.
ادوارد در ۶ مه ۱۹۱۰ با حال بسیار بد در کاخ باکینگهام از خواب برخاست، در طول روز چندین بار بیهوش شد و به هوش آمد و چند سکته قلبی را نیز از سر گذراند و سرانجام در همان روز پس از ۹ سال فرمانروایی درگذشت. او را در وینزر به خاک سپردند و پس از او دومین پسرش با عنوان جرج پنجم پادشاه انگلستان شد.
ادوارد در دوران کودکی
ادوارد هفتم همراه با خانواده‌اش (عکاسی در ۱۸۸۹ یا ۱۸۹۱). از چپ به راست: آلبرت ویکتور، ماد، الکساندرا، ادوارد، لوئیز، جرج و ویکتوریا.
King-Edward-VII
سکه 1 پنی بریتانیا 1902 ضرب دوران حکومت ادوارد هفتم
نیکان (مجموعه تلویزیونی)

| نيکان نامی پسرانه | نيکان نامی پسرانه |
| --- | --- |
پوستر رسمی: پوستر رسمی
ژانر: اجتماعی درام خانوادگی
سازنده: سیمافیلم
نویسنده: نسیم محمدی فارسانی نسیم سیفی‌پور
کارگردان: علی سراهنگ
بازیگران: پژمان بازغی سیما تیرانداز شقایق فراهانی رضا داوودنژاد بهنام تشکر مریم سعادت اصغر نقی‌زاده  مهدی صباغی فروغ قجابگلی حسین توکلی فریده دریامج مهری آل‌آقا
آهنگساز: حبیب خزایی‌فر
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۳۰ قسمت
تولید: تولید
تهیه‌کننده: کامران مجیدی
فیلم‌برداری: عظیم جوانروح
تدوین‌گر: مهدی حسینی‌وند
مدت: ۵۰ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه سه
انتشار: انتشار
نمایش‌های مشابه: لاک قرمز
نيکان نامی پسرانه میباشد که عوامل سريال فهم تفکیک جنسیت نام را نداشتند، سیمافیلم شبکه ۳ سیما
داستان

یه پرنده کوچیک قبل از پرواز، اولین چیزی که تجربه می‌کنه یه حسی شبیه به سقوطه…
بازیگران

فهرست هنرپیشگان عبارت‌اند از:
پژمان بازغی
سیما تیرانداز
شقایق فراهانی
بهنام تشکر
رضا داودنژاد
مه‌لقا می‌نوش‌زاد
رؤیا جاویدنیا
سام کبودوند
مهدی صباغی
فروغ قجابگلو
نادر شهسواری
آزاده مهدی‌زاده
مریم شعبانی
امید سلیمی
نوا نعمتی
محمد یادگاری
نسیم مسلمی
رزا ماندنی
حسین شفیعی
حسین توکلی
فریده دریامج
مهری آل‌آقا
سعید بحرالعلومی
صادق سراهنگ
رونیکا بهرام‌زاده
محمدعلی اکبرشاهی
بهنام تشکر
مریم سعادت
اصغر نقی‌زاده
بهره عنا

| بهره عنا | بهره عنا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کهگیلویه و بویراحمد
شهرستان: گچساران
بخش: بخش باشت
دهستان: بابوئی
جمعیت: ۵۲۴ نفر (سرشماری ۹۵)
بهره عنا، روستایی از توابع بخش باشت شهرستان گچساران در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بابوئی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۲۵ نفر (۱۴۷خانوار) بوده‌است.
آرامگاه سید علاءالدین حسین

| آرامگاه سید علاءالدین حسین | آرامگاه سید علاءالدین حسین |
| --- | --- |
نام: آرامگاه سید علاءالدین حسین
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شیراز
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: آرامگاه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۳۰۷
تاریخ ثبت ملی: ۲۹ آذر ۱۳۱۶
مقبره سید علاءالدین حسین مربوط به سدهٔ ۱۰ ه‍.ق است و در شیراز، فلکه آستانه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۹ آذر ۱۳۱۶ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این زیارتگاه و آستانه دارای گنبدی بلند است که با آیینه‌کاری آذین یافته است. ساختمان بنای کنونی مربوط به سده دهم ه‍.ق است که بعدها چندین بار بازسازی و تزیین شده است. تاریخ ساخت بنا ۹۴۳ ه‍.ق است که بر پایه دستور قتلغ خان حاکم ایلخانی بنیاد نهاده شده است. از برون و درون آرامگاه و سنگ‌نبشته‌های آن آشکار می‌گردد که در دوره شاه طهماسب یکم صفوی نیز تعمیراتی در این مکان انجام گرفته است. گنبد کنونی آن در سال ۱۳۳۱ خورشیدی ساخته شده است.
کتیبه بالای حرم به خط ثلث است و نام نگارنده آن سیاوش است و سروده‌ای نیز در بالای آن بدین صورت وجود دارد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| این بنا کز دولت سلطان خلیل آمد پدید |  | سال تاریخش بجو از خیر باقی والسلام |
بنای اصلی بقعه را قتلغ خان ساخته که در عهد مغول و تیموریان یعنی اواخر قرن هشتم یا اوایل قرن نهم والی شیراز بوده است. این بنا در اواسط دوران صفویه احیا شد.
در زمان صفویه فردی به نام میرزاعلی که اهل مدینه بوده نسبت به احداث بنا اقدام می‌کند که دوباره تخریب می‌شود. بنای اصلی فعلی توسط خلیل سلطان ذوالقدر حاکم فارس (۸۹۱ تا ۹۲۶ هـ. ق) در زمان سلطنت شاه اسماعیل صفوی احداث و به استناد کتیبه تاریخی موجود در حرم سال ۹۲۳ هـ. ق تزئینات ساختمان به پایان رسید.