وحدت لسان و خط

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 بهائیت  :  بهائیت  
شخصیت‌های اصلی: شخصیت‌های اصلی
 بهاءالله - عبدالبهاء - شوقی افندی  باب - طاهره قرةالعین:  بهاءالله - عبدالبهاء - شوقی افندی  باب - طاهره قرةالعین
نوشته‌ها: نوشته‌ها
 کتاب‌شناسی بهاءالله - آثار و گفتار عبدالبهاء  کتاب اقدس - کتاب ایقان  کلمات مبارکه مکنونه - کتاب عهدی  چهار وادی - هفت وادی   مفاوضات - الواح وصایا   رساله سؤال و جواب - متون بهائی:  کتاب‌شناسی بهاءالله - آثار و گفتار عبدالبهاء  کتاب اقدس - کتاب ایقان  کلمات مبارکه مکنونه - کتاب عهدی  چهار وادی - هفت وادی   مفاوضات - الواح وصایا   رساله سؤال و جواب - متون بهائی
آموزه‌ها: آموزه‌ها
 آموزه‌ها  احکام  عهد و میثاق  تعلیم و تربیت:  آموزه‌ها  احکام  عهد و میثاق  تعلیم و تربیت
مؤسسات: مؤسسات
 بیت‌العدل اعظم  محفل روحانی  محفل روحانی ملی بهائیان ایران  نظم اداری  مشرق‌الاذکار:  بیت‌العدل اعظم  محفل روحانی  محفل روحانی ملی بهائیان ایران  نظم اداری  مشرق‌الاذکار
تاریخچه: تاریخچه
 بهائیان ایرانی  سفرهای عبدالبهاء به غرب  بهائیت در ایران  بابیه - شیخیه:  بهائیان ایرانی  سفرهای عبدالبهاء به غرب  بهائیت در ایران  بابیه - شیخیه
شخصیت‌های برجسته: شخصیت‌های برجسته
 حواریون بهاءالله  ایادیان امرالله  مارثا روت - بدیع نیشابوری:  حواریون بهاءالله  ایادیان امرالله  مارثا روت - بدیع نیشابوری
بیشتر: بیشتر
 نشانه‌ها  ادبیات  گاه‌شماری بهائی - بهائی‌ستیزی  فهرست مقالات بهائی - نقد بهائیت  ن ب و:  نشانه‌ها  ادبیات  گاه‌شماری بهائی - بهائی‌ستیزی  فهرست مقالات بهائی - نقد بهائیت  ن ب و
یکی شدن زبان و خط، جهانیان یکی از تعالیم بهائی است. این یکی از اصول کلیدی برای وحدت عالم انسانی است که هدف نهائی آئین بهائی می‌باشد، و بهاءالله اجرای آن را یکی از نشانه‌های بلوغ عالم شناخته است. از جمله مواردی که بهاءالله در کتاب اقدس ذکر می‌کند این است، که باید جمیع ملت‌ها انجمنی تشکیل دهند و در آن انجمن با توافق کامل یک زبان به عنوان زبان بین‌المللی اعلام شود تا همه مردم علاوه بر زبان مادری، آن را نیز فراگیرند و به این صورت است که دیگر همهٔ مردم به راحتی می‌توانند با یک دیگر ارتباط بر قرار کنند و لازم نیست تا زبان‌های متعددی را فرا گیرند. همچنین خط و زبان واحد جهانی بسیاری از اختلافات و سوءتفاهم هائی که به واسطه عدم درک زبان‌های گوناگون ایجاد می‌شود را، از میان برداشته و گامی بزرگ جهت رسیدن به وحدت عالم انسانی که هدف نهائی دیانت بهائی می‌باشد، برداشته می‌شود.
در دنیای متمدن امروز، زبان‌های گوناگونی وجود دارند. تنوع زبان نیز مثل تنوع فرهنگ‌ها، موجب زیبایی دنیا است؛ اما مانعی بر سر راه اتحاد بشر نیز هست. در سطح روابط علمی و عملی، وجودِ گروه‌های زبانیِ فراوان در روابط میانِ انسان‌ها مشکل به وجود می‌آورد و جلوی جریان آزاد اطلاعات را می‌گیرد و برای فرد عادی و یک زبانه مشکل می‌شود که درموردِ وقایع جهانی دیدگاهی جهانی به دست آورد. گروهی از افراد آن قدر به زبان و ادبیاتِ مادری خود علاقه دارند که آن را از زبان‌های دیگر برتر می‌دانند. این تعصبِ زبانی موجب اختلاف و تعارض می‌شود؛ بنابراین جای تعجب نیست که در آموزه‌های بهاءالله برای اتحاد بشر آموزهٔ ایجاد یا انتخابِ یک زبان کمکی جهانی نیز وجود داشته باشد، و در تمام مدرسه‌های دنیا تدریس شود. به این صورت بعد از گذشت یک نسل، همهٔ انسان‌ها علاوه بر زبان مادری خود یک زبان جهانی هم خواهند داشت. این زبانِ جهانی می‌تواند یکی از زبان‌های موجود، یا یک زبان اختراعیِ جدید باشد. اگر یکی از زبان‌های موجود در دنیا به عنوان زبان عمومی انتخاب شود، افراد زیادی وجود دارند که به آن زبان صحبت می‌کنند. اگر هم زبان جدیدی ساخته شود، می‌توان دستور زبان ساده‌تری برایش ساخت و چون مربوط به گروه خاصی نیست، احساسات هیچ گروهی برانگیخته نمی‌شود. بهائیان به اصلِ زبان بین‌المللی امدادی معتقدند، اما نمی‌گویند کدام زبان باید زبان بین‌المللی شود. طبق آموزهٔ بهاءالله، باید یک انجمن بین‌المللی تشکیل شود که افراد متخصص در آن جمع شوند و همهٔ ملیت‌های دنیا این جمع را قبول داشته باشند، بعد این جمع یک زبان بین‌المللی تعیین کنند. بهاءالله تأکید کرد که زبان جهانی باید کمکی باشد، یعنی نباید زبان‌های موجود را سرکوب کند. زبان کمکی جهانی نیز مثل وحدت عالم انسانی در اساس پیرو اصل وحدت در کثرت است یعنی تمام زبان‌های متنوّع دنیا در کنارِ زبان امدادی جهانی باقی خواهند ماند. اصل تعیین این زبان نه تنها زبان‌های گوناگون را از بین نمی‌برد، بلکه از نابودی زبان‌هایی که افراد کمتری به آنها صحبت می‌کنند، جلوگیری می‌کند؛ مثلاً بعضی از زبان‌های اقلیت در سایهٔ زبان‌های اکثریت تحت فشار و در خطر نابودی هستند. وقتی یک زبان جهانی تعیین شود، اقلیت‌ها نیز زبان عمومی را یادمی‌گیرند و هم می‌توانند زبان مخصوص خود را داشته باشند و آن را حفظ کنند. بهاءالله یادگیری زبان‌های خارجی را به منظور آموزش آئین بهائی مُجاز دانسته است. عبدالبهاء بر اهمیت یادگیری زبان‌های مختلف در الواح خود به افراد و بهائیان نیز تأکید کرده است. او معتقد است که زبان کلید قلب انسان و وسیله ای برای درک و تبیین معارف الهی است.