stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایل ساکی
ریشه قومی

مقالهٔ اصلی: سکاها
به استناد تنها کتب تاریخی که دربارهٔ این ایل وجود دارد یعنی منتخب التواریخ، تاریخ گزیده و زبدة التواریخ ساکی‌ها لر نیستند ولی زبان لری دارند.
حمدالله مستوفی در سال ۷۳۰ هجری قمری می‌نویسد که ساکی‌ها لر نیستند و دربارهٔ طوایف لرستان می‌نویسد:
در مقدمه ذکر لُران و سبب وقوع اسم لُری بر ایشان یاد کرده شد که در کول مانرود بوده‌اند. چون در آن کول مردم بسیار شدند، هر گروهی به موضعی رفتند و ایشان را بدان موضع بازخواندند، چنانچه سیوانی، جنگرویی، اوتری و هر قبیله‌ای از لُران که درآن مقام نداشتند لُر اصلی نباشند و شعب ایشان بسیار است چنان‌که کوشکی، لنبکی، روزبهانی، ساکی، شادلوی، داودی، عباسی، محمدکاری و گروه جنگروی که امرای لُر کوچک و خلاصه ایشانند از شعبه سلبوری باشند و از شعب دیگران این اقوامند کارند، رزجنگری، فضلویی، شنوندی، الانی، کاه‌کاهی، ورخوارکی، دری، ویراوند، مانکره، واری، امارکی، ابوالعباسی، علی ممایی، کیجایی، خودکی، مدرئی و غیرهم که منشعب شده‌اند.
معین الدین نطنزی مؤلف منتخب التواریخ دربارهٔ وجه تسمیه لرها می‌نویسد:
مورخان درآنچه نام این طایفه به لُر مرسوم شده چند وجه گفتند یکی آنکه در ولایت مایرود دیهی است که آن را کریت خوانند و دربندی دارد که لوک نام دارد و در آن بند موضعی است که آن را لُر می‌گویند، چون اصل ایشان از آن موضع انتشار یافته‌است، نام این موضع لقب ایشان شده‌است.
چون این قوم در آن موضع بسیار شدند و بعد از آن هر قبیله ای به جهت علفخواری یا کذا رو به موضعی نهادند. بعضی به لقب و بعضی به اسم موضعی که قرار گرفتند نام قبیله بدان مشهور شد مثل روزبهانی، فضلی و داود عباسی، ایازکی (انارکی) و عبدالملکی و ابوالعباسی که به نام پدر موسوم اند و سلوزی و جنگرویی و لک و هسته و کوشکی و کارند و سنوبدی و الانی و زخوارکی و براوند، و زنگنه و مانکره ای و رازی و سلگی و جودکی که به اسامی مواضع خود مشهور شده‌اند و بعضی از این اقوام مثل ساکی اگرچه زبان لری دارند اما در اصل لر نبوده‌اند. اهالی مایه رود نیز همین سبیل.
ریشه قومی > ساکی‌ها و سکاها

سکاها دسته‌ای از مردمان کوچ‌نشین ایرانی‌تبار بودند که قدمتشان، به سده هشتم پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. سکاها از سده هشتم پیش از میلاد تا آغاز عصر مسیحیت، بر دشت‌های اوراسیا مسلط بودند و در قلمرو وسیعی از سواحل شمالی دریای سیاه در غرب، تا مرزهای شمالی چین در شرق، به زندگی چادرنشینی روزگار می‌گذراندند.
برخی معتقدند که ترکیب حروف واژه ساکی دگرگون شده واژه قوم باستانی سکا می‌باشد. گروهی بر این باورند که ساکی‌ها به همراه شاهزاده احمد بن موسی کاظم (مدفون در روستای کرچیان شهرستان ازنا) از حدود بلخ وارد ایران شدند. بعضی از محققان واژه ساکی را به صورت کلی واژه‌ای برای نامیدن قوم سکا یا به جا مانده از آن‌ها می‌دانند. دانشمند فقید عبدالحسین زرین کوب دربارهٔ نفوذ سکاها در ایران می‌نویسد:
همین‌طور نام طوایف سگوند و ساکی در لرستان به احتمال قوی از همین طوایف سکه‌ها باید ناشی شده باشد.
رقیه بهزادی نیز در بررسی اقوام کهن در آسیای مرکزی، سکاهای ایران را با نام ساکی می‌خواند و می‌نویسد:
سارمات‌ها که مانند سکاها، از ایرانیان آسیا بودند و احتمالاً با سکاها پیوستگی نزدیک داشتند و شاید شبیه آن دسته از ایرانیانی بودند که به‌طور کلی ساکی‌ها نامیده می‌شوند، تا از شعبهٔ دیگر ایرانیان یعنی مادها و پارس‌ها، که دشمنان سرسخت ساکی‌ها بودند، متمایز شوند.
حتی نام سیستان برگرفته از نام سکستان به معنی سرزمین سکاها می‌باشد که نشان دهنده نفوذ سکاها و ساکی‌ها در ایران است. این نام بعد از حمله اعراب به سجستان و بعدها به سیستان تغییر پیدا کرد ولی اصل این نام، سکستان بوده‌است. به احتمال زیاد ساکی از سیت گرفته می‌شود آریایی‌ها سه گروه بودند گروه اول سیت گروه دوم هندو و سوم پرس یا ایران که ترکیب سیت و هندو بودند. اما سکاها سیت اصیل بودند که شمال آسیا می‌زیستند و هنگامی که مادها آشوریان را محاصره کردند از پشت آن هارا شکست داده و در جنوب ماد سکنه دار شده و از مادها باج گرفتند. سکاها آریایی بیابان‌گرد بودند که اروپاییان از نژاد آنها هستند.
مردم‌شناسی

ساکی‌ها به گویش‌های لری بالاگریوه‌ای، لری خرم‌آبادی  تکلم می‌کنند و در شهرهای اندیمشک، شوش، همدان، دزفول، خرم‌آباد و هویزه و دورود تعدادی از آنان نیز در کرج سکونت دارند.
سرزمین سرمت و سکائیه در سال ۱۰۰ پ.م. گستره شاهنشاهی پارت نیز در نقشه نشان داده شده‌است.
سکونخا، رهبر سکاهای تیزخود، در مقابل داریوش به زنجیر کشیده شده‌است.
توماس لودول لی

| توماس لودول لی | توماس لودول لی |
| --- | --- |
عضو خانه برگس‌های ویرجینیا، نمیاندگی از شهرستان استفورد: عضو خانه برگس‌های ویرجینیا، نمیاندگی از شهرستان استفورد
دوره مسئولیت ۱۷۵۸ – ۱۷۶۵ همکار تامپسون میسون، ویلیام فیتزهاگ: دوره مسئولیت ۱۷۵۸ – ۱۷۶۵ همکار تامپسون میسون، ویلیام فیتزهاگ
پس از: پیتر هجمن
پیش از: جان الکساندر
دوره مسئولیت ۱۷۷۵ – ۱۷۷۶ همکار چارلز کارتر: دوره مسئولیت ۱۷۷۵ – ۱۷۷۶ همکار چارلز کارتر
پس از: جان الکساندر
پیش از: انحلال دفتر
عضو سنای ویرجینیا، نمایندگی از کینگ جورج، استفورد و شهرستان‌های وستمورلند: عضو سنای ویرجینیا، نمایندگی از کینگ جورج، استفورد و شهرستان‌های وستمورلند
دوره مسئولیت ۷ اکتبر ۱۷۷۶ – ۱۳ آوریل ۱۷۷۸: دوره مسئولیت ۷ اکتبر ۱۷۷۶ – ۱۳ آوریل ۱۷۷۸
پس از: تأسیس دفتر
پیش از: توماس جت
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳ دسامبر ۱۷۳۰ کشتزار استرتفورد هال، شهرستان وستمورلند، ویرجینیا
درگذشته: ۱۳ آوریل ۱۷۷۸ بلویو، شهرستان استفورد، ویرجینیا
همسر(ان): مری آیلت
پیشه: مزرعه‌دار
توماس لودول لی سنیور (.Thomas Ludwell Lee, Sr) (زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۷۳۰- درگذشتهٔ ۱۳ آوریل ۱۷۷۸)، مزرعه‌دار و سیاستمدار ویرجینیایی بود که در مجلس برگس‌ها و بعدها در سنای ویرجینیا خدمت می‌کرد و شاید حتی می‌توان او را یکی از معروف‌ترین ویراستاران اعلامیه حقوق ویرجینیا دانست.
اوایل زندگی

لی در ۱۳ دسامبر ۱۷۳۰ احتمالاً در مزرعهٔ هال استراتفورد، شهرستان وستمورلند، ویرجینیا به‌دنیا آمد. سنیورش توماس لی و مادرش هانا هریسون لودول متولد شده در یکی از اولین خانواده‌های ویرجینیا (همان‌طور که در زیر توضیح داده شده‌است) بودند. او سومین پسر این زوج و دومین فرزندی بود که تا بزرگ‌سالی زنده ماند. هرچند که اولین فرزند پسر این زوج «ریچارد لی» اندکی پس از غسل تعمید فوت کرد، در فوریه ۱۷۲۷ هانا لودول لی، فیلیپ لودول لی را به‌دنیا آورد (۱۷۷۵–۱۷۲۷) و او را به نام سنیورعزیز خود نام‌گذاری کرد. مردی که بعدها به نام «سرهنگ فیل» شناخته شد، اولین پسر او بود که زنده ماند و از انگلستان (جاییکه او از اتون فارغ‌التحصیل شده و درس حقوق خوانده بود) با مرگ سنیورش در اواخر ۱۷۵۰ به منظور برعهده گرفتن مسئولیت خواهر و برادر یتیم کوچک‌تر خود و همچنین اداره هال استراتفورد و مزارع مرتبط با آن که به دلیل فرزند ارشد بودن در خانواده، به ارث برده بود (شامل بیش از ۱۲ هزار جریب فرنگی در نورثامبرلند و شهرستان‌های استانفورد در ویرجینیا، همچنین مساحتی در سواحل شرقی مریلند و دو جزیره) و تعداد زیادی برده (شامل بیش از ۱۰۰ نفر، فقط در مزرعه ۲۸۰۰ جریبی استراتفورد)، به ویرجینیا بازگشت. سرهنگ فیل در ۱۷۵۷ به سمت شورای استان ویرجینیا منصوب شد و در ۱۷۶۳ با ازدواج با نگهبان میراث خود، دارایی‌های خود را افزایش داد. اما بعدها با خواهر و برادر کوچک‌ترش به دلیل کند بودن روند تقسیم املاک سنیور درحالیکه سرگرمی‌های مجلل خود در استارتفورد را داشت، به مشکل خورد و محبوبیت خود را از دست داد.
این برادر، توماس لودول لی، دیگر وصی اداره املاک سنیور، وارث زمین در شهرستان استراتفورد، ۵۰ برده و ساعت طلای سنیورش بود، اما تا ۱۷۵۶ برای اتمام تحصیلات قانونی خود در اینر تمپلِ انگلستان باقی ماند. خواهر بزرگ‌تر او در مزرعه خانواده ماچودوک در شهرستان وستمورلند به‌دنیا آمد و به افتخار مادرش هانا لودول لی (۱۷۲۹–۱۷۸۲) نام‌گذاری شد، مادری که بیشترین نقش را برای بزرگ کردن فیلیپ و هانا، اداره کردن املاک خانواده در طول غیبت طولانی مدت همسرش در خانواده و داشتن شغل دولتی داشت. اما به احتمال، به دلایل ناراحتی‌های پیش آمده برایش، کمترین نقش را در بزرگ کردن شش فرزند کوچک‌تر دیگر خود داشت؛ زیرا بعدها در ۱۷۲۹، آتش، خانهٔ مزرعهٔ ماچودوک را سوزاند و او مجبور شد، به‌طور موقت تا تکمیل بازسازی استراتفورد هال و اسکان مجدد، با خویشاوندان متعدد لی بماند. مادر هانا لی در ۲۵ ژانویه ۱۷۵۰ در سن ۴۹ سالگی فوت کرد؛ همسرش او را در جاییکه به نام گورستان بورنت هوس فیلد شناخته می‌شد در ماچودوک به خاک سپرد و وصیت‌نامه‌ای نوشت که مایل بود در کنار همسر خود دفن شود که در پایان سال، این اتفاق هم افتاد. زمانی که توماس لودول لی در ۱۷۵۶ از انگلستان بازگشت، با برادران کوچک‌تر خود که ثروت کمتری داشتند؛ ریچارد هنری لی (زادهٔ ۱۷۳۰ و وارث زمین در شهرستان پرنس ویلیام و ۴۰ برده)، فرانسیس لایتفوت لی (زادهٔ ۱۷۳۴ و وارث زمین در بخشی از شهرستان فیرفکس که به شهرستان لودون تبدیل شد و ۳۰ برده)، ویلیام لی (زادهٔ ۱۷۳۹، کسی که با زنی که وارث بود، ازدواج کرد) و آرتور لی (زادهٔ ۱۷۴۰) و خواهرشان، آلیس لی شیپن (زادهٔ ۱۷۳۶- درگذشتهٔ ۱۸۱۷؛ کسی که به فیلادلفیا نقل مکان کرد اما همچنان به اداره امور خانواده ادامه داد) درگیر جنگ انقلابی آمریکا شدند.
مزرعه‌دار و سیاستمدار

توماس لودول لی در بلویو، یک مزرعه در شهرستان استراتفوردِ ویرجینیا سکونت داشت که با به‌کارگیری برده‌ها، کشاورزی می‌کرد. در سپتامبر ۱۷۶۳ او از اولین نشست سالانه شرکت می‌سی‌سی‌پی، میزبانی کرد. جورج واشینگتن (۱۷۹۹–۱۷۳۲) و برادرش جان آگوستین واشینگتن در این رویداد در سپتامبر ۱۷۶۳ حضور داشتند.
در ۱۷۵۸، یک سال پس از ورود سرهنگ فیلیپ لی به شورای استان ویرجینیا (معمولاً به شکل مادام‌العمر) برادران و پسرعموهایش، به رهبری ریچارد هنری لی، دخالت‌های قانون‌گذاری خود در مجلس برگس‌ها را شروع کردند. رای‌دهندگان شهرستان استافورد، در ۱۷۵۸، توماس لودول لی را به عنوان یکی از نمایندگان مجلس برگس‌ها انتخاب کردند و او یک بار دیگر پیش از برگشتن به زندگی شخصی خود، در انتخابات پیروز شد. در نشست قبلی، ریچارد لی (پسر هنری لی و ارباب مجرد لی هال از ۱۷۴۷) یکی از نمایندگان شهرستان وستمورلند شد و با پیروزی در انتخابات مجدد تا ۱۷۹۳ به کار خود ادامه داد؛ در ۱۷۵۸ برادر زاده محبوبش، برادر ریچارد هنری لی، اولین عنوان خود از چندین دورهٔ حضور را در مجلس برگس‌ها به‌دست‌آورد. علاوه بر این فرانسیس لایتفوت لی، اولین جایگاه خود را به عنوان یک برگس از شهرستان تازه تأسیس شده لودون به‌دست‌آورد و پسرعمویش جان لی، نماینده شهرستان اسکس بود. سرهنگ فیلیپ لی، کسی که همیشه انگستان را «خانه» در نظر می‌گرفت، کمی بعد از سال نوی ۱۷۷۵ به «پلوریت عصبی» مبتلا شد و در ۲۱ فوریه ۱۷۷۵ فوت کرد.
در ماه‌های پس از مرگ او، شواهد جنگ انقلابی آمریکا، آشکار شد. جان الکساندر (کسی که در مجلس برگس‌ها از شهرستان استافورد جایگزین توماس لودول لی شد) هم مرد، بنابراین توماس لودول لی به آنچه که به عنوان آخرین جلسه مجلس برگس‌ها بود برگشت، زیرا فرماندار ویرجینیا، مجمع را سرکوب کرده بود. او به درگیری‌های سیاسی خود به عنوان یکی از نمایندگان شهرستان استافورد در سومین، چهارمین و پنجمین مجمع ویرجینیا ادامه داد، در حالیکه برادران او ویلیام و آرتور لی از انگلستان، خویشاوندان ویرجینیایی خود در انگلستان را تشویق به تشکیل کمیته‌ای برای ارتباط و همگام شدن با آشفتگی در ماساچوست می‌کردند، ریچارد هنری لی و فرانسیس لایتفوت لی نمایندگان افراطی در هیئت ویرجینیای در کنگره قاره‌ای بودند. توماس لودول لی و پسرعمویش ریچارد لی با نزدیکان خود در فیلادلفیا مکاتبه کردند و با سیاست‌های ولیامزبرگ هماهنگ ماندند، در حالیکه قطع‌نامه‌هایی را که تام لی، در تهیه آن کمک کرده بود را به فیلادلفیا ارسال می‌کرند و تقاضای بازگشت آر. اچ لی به ویلیامزبرگ برای کمک به تدوین پیش‌نویس قانون اساسی ویرجینیا را داشتند. (شعار او «ما بدون تو نمی‌توانیم» روی سنگ قبر ریچارد هنری لی حک شده‌است).
برخلاف برادرانش، لی از ورود به عرصه سیاست‌های ملی امتناع کرد. یک بار جان آدامز به نقل از جورج وایت گفت؛ لی «لذت چشم‌های هر ویرجینیایی بود که در زندگی عمومی دیده نمی‌شد».
پس از آنکه ویرجینیا قانون اساسی خود را تصویب کرد و مجمع عمومی ویرجینیا دو مجلسی شد، لی برای سنای ویرجینیا انتخاب شد تا نماینده گردنه شمالی ویرجینیا-کینگ جورج، استافورد و شهرستان‌های وستمورلند شود و تا زمان مرگش، کمتر از دو سال بعد به صورت پاره‌وقت در آن خدمت کرد. در ۱۴ اکتبر ۱۷۷۶ او در کمیته‌ای شامل وایت، ادموند پندلتون و جورج میسن، با ریاست توماس جفرسون برای بازنگری، اصلاح یا لغو قانون‌های ویرجینیایی به شرط تأیید مجلس نمایندگان ویرجینیا تشکیل شده بود، منصوب شد.
زندگی شخصی

توماس با مری ایلت، کسی که طبق شواهد برای او شش فرزند به‌دنیا آورده و او را نجات داده بود، ازدواج کرد. مری دختر ویلیام ایلت و الیزابت اسکریج (۱۷۱۹) بود. زمانی که بیوه شد دوباره با سرهنگ پزشک جیمز استپتو ازدواج کرد (۱۷۰۹–۱۷۵۷).
میرکو باشیچ

میرکو باشیچ (انگلیسی: Mirko Bašić؛ زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۰) بازیکن سابق هندبال اهل یوگسلاوی و مربی اهل کرواسی است.
توماس لینچ جونیور

| توماس لینچ جونیور | توماس لینچ جونیور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ اوت ۱۷۴۹ جورج‌تاون، کارولینای جنوبی
ناپدید شدن: ۱۷۷۹ اقیانوس اطلس
پیشه: مزرعه‌دار
شناخته‌شده برای: امضاء کنندهٔ اعلامیهٔ استقلال
همسر: الیزابت شوبریک
امضاء: امضاء
توماس لینچ جونیور (.Thomas Lynch Jr) (زادهٔ ۵ اوت ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۱۷۷۹)، از بنیان‌گذاران ایالات متحده، نمایندهٔ کارولینای جنوبی و امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا بود. پدرش عضو کنگرهٔ قاره‌ای بود، اما به دلیل بیماری کناره‌گیری کرد و لینچ جونیور جای او را گرفت.
اوایل زندگی

لینچ جونیور در مزرعهٔ هاپسویی در پرینس جورج پریش، وینیا که امروزه جورج‌تاون، کارولینای جنوبی نامیده می‌شود، چشم به جهان گشود. او پسر توماس لینچ و همسرش، بورلی آلستون لینچ بود. لینچ جونیور دو خواهر به نام‌های سابینا و استر داشت که در سال‌های ۱۷۴۷ و ۱۷۴۸ به‌دنیا آمده بودند.
مادرش دختر گیلیم مارشال دیلیارد اهل آیبرویل پریش، لوئیزیانا و برادرش جورج ویلیام دیلیارد از ویرجینیا بود. مادرش در مجلس رقصی که در خانهٔ کودکی جان درایتون سنیور در مزرعه و بوستان ماگنولیا برگزار شد، به‌طور رسمی به جامعه معرفی گشت. خانواده‌های سرشناسی همچون خانوادهٔ میدلتون، راندولف و راتلج نیز در این مراسم حضور داشتند. مادر لینچ جونیور در سال ۱۷۵۵، دختری به نام ایمی کنستانس به‌دنیا آورد که بعدها با جان درایتون ازدواج کرد.
پدربزرگ لینچ، جوناس لینچ از اهالی شهرستان گالوی بود. خانوادهٔ لینچ پس از شکست در جنگ ویلیامیت در ایرلند از آنجا اخراج شدند. لینچ سنیور از کنت، انگلستان به کارولینای جنوبی مهاجرت کرد. لینچ سنیور فردی سرشناس در امور سیاسی کارولینای جنوبی بود که این موضوع فرصت‌های مناسبی را برای کسب ثروت و آموزش عالی در اختیار او قرار داد.
لینچ جونیور به مدرسهٔ انجمن نیلی در جورج‌تاون رفت و سپس والدینش او را به انگلستان فرستادند و در کالج ایتن و کالج گونویل و کیس در کمبریج به تحصیل پرداخت. او در مجموعهٔ میدل تمپل در لندن در رشتهٔ حقوق و فلسفهٔ سیاسی تحصیل کرد. پدرش آموزش‌های انگلیسی او را تحسین می‌کرد و او را ترغیب کرد تا برای آموزش حقوق و مبانی قانون اساسی بریتانیا در انگلستان بماند. لینچ جونیور پس از هشت سال دوری از آمریکا، در سال ۱۷۷۲ به کارولینای جنوبی بازگشت. توماس لینچ جونیور برخلاف آرزوی پدرش، تصمیم گرفت که به حرفهٔ خود در وکالت پایان دهد.
لینچ جونیور در ۱۴ مه ۱۷۷۲ با پیج شوبریک ازدواج کرد. آنها پس از ازدواج در مزرعهٔ درخت هلو که در مجاورت مزرعهٔ زادگاهش قرار داشت، ساکن شدند. او از کشاورزی لذت می‌برد و همچنان در گفتگوهای سیاسی در جامعهٔ خود شرکت می‌کرد.
پس از درگذشت پدرش بر اثر سکتهٔ مغزی، مادر بیوه‌اش با یکی دیگر از چهره‌های مهم سیاسی، فرماندار کارولینای جنوبی ویلیام مولتری ازدواج کرد. خواهرش سابینا هوپ لینچ با جیمز همیلتون ازدواج نمود که یکی از پسران‌شان به نام جیمز همیلتون جونیور در سال ۱۸۳۰ فرماندار ایالت کارولینای جنوبی شد.
حرفه

لینچ در ۱۱ فوریه ۱۷۷۵ به عضویت کنگرهٔ ایالتی درآمد. این مجلس برای آماده‌سازی برنامهٔ حکومتی و نمایندگی مردم کارولینای جنوبی تشکیل شد. لینچ همراه با چارلز کوتسورث پینکنی، جان راتلج، چارلز پینکنی، هنری لورنز، کریستوفر گدزدن، رالینز لوندز، آرتور میدلتون، هنری میدلتون، توماس بی و توماس هیوارد جونیور در این کنگرهٔ ایالتی خدمت کرد. این گروه، اساسنامهٔ کارولینای جنوبی را تدوین اما بسیاری از افراد از جمله کنگرهٔ قاره‌ای با این سند مخالفت کردند. این سند به عنوان اساسنامهٔ موقت معرفی شد، زیرا بسیاری معتقد بودند که با بریتانیای کبیر مصالحه خواهد شد.
لینچ در ۱۲ ژوئن ۱۷۷۵، فرماندهٔ گروهان اولین هنگ کارولینای جنوبی و توسط کنگرهٔ ایالتی به این سمت گماشته شد. او پس از انتصاب، گروهی را جمع‌آوری و به سمت چارلزتاون، کارولینای جنوبی راهپیمایی کرد. لینچ در حین این راهپیمایی به شدت بیمار شد و از ادامهٔ مسیر بازماند. او پس از بهبودی نتوانست وظایف خود را انجام دهد. در دوران نقاهت‌اش، اخباری مبنی بر ضعف و رنجوری پدرش دریافت کرد. لینچ به امید اینکه بتواند، بیماری پدرش را کنترل کند، از افسر فرماندهٔ خود، سرهنگ کریستوفر گادسدن، درخواست سفر به فیلادلفیا را کرد. در ابتدا با درخواستش موافقت نشد، اما پس از دریافت خبر انتخابش در کنگرهٔ قاره‌ای، اجازهٔ سفر به او داده شد.
در ۲۳ مارس ۱۷۷۶، مجلس شورای ایالتی کارولینای جنوبی، لینچ را به عنوان ششمین نماینده به کنگرهٔ قاره‌ای معرفی کرد. لینچ جونیور اگرچه بیمار بود، اما برای امضاء اعلامیهٔ استقلال آمریکا به فیلادلفیا سفر کرد. توماس لینچ سنیور و توماس لینچ جونیور تنها پدر و پسری بودند که در کنگرهٔ قاره‌ای خدمت کردند. لینچ جونیور دومین نمایندهٔ جوان کنگرهٔ قاره‌ای بود و به دلیل بیماری پدرش، جانشین او شد. ادوارد راتلج، جوان‌ترین امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا، سه ماه از لینچ جوان‌تر بود.
کمتر از یک ماه پس از امضاء اعلامیهٔ استقلال آمریکا، لینچ در پیامی تهدیدآمیز که بیانگر منافع رأی دهندگانش بود، هشدار داد که کارولینای جنوبی از ایالات متحده جدا خواهد شد. «اگر این موضوع مطرح شود که آیا بردگان‌شان جزء دارایی‌های‌شان هستند، این پایان کار کنفدراسیون خواهد بود».
پس از امضاء اعلامیهٔ استقلال، توماس لینچ ناخوش احوال به همراه پدر بیمارش راهی خانه شد. پدرش در مسیر کارولینای جنوبی، برای بار دوم دچار سکته شد و در دسامبر ۱۷۷۶ در آناپولیس، مریلند درگذشت. توماس لینچ جونیور در اوایل سال ۱۷۷۷ بازنشسته شد.
وفات

لینچ پس از دو سال بیماری و در حالی که با همسرش در کارولینای جنوبی و در مزرعهٔ درخت هلو در رودخانهٔ سانتی زندگی می‌کرد، به پیشنهاد دیگران تصمیم گرفت که برای تغییر آب و هوا به اروپا سفر کند. در اواخر سال ۱۷۷۹، او و همسرش برای استراحت با کشتی به سنت اوستاتیوس در هند غربی رفتند. مشخص شد که کمی بعد، کشتی ناپدید گشته و این آخرین گزارش از زندگی لینچ بود؛ او و همسرش در سال ۱۷۷۹ در دریا گم شدند. لینچ جوان‌ترین امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا در ۳۰ سالگی درگذشت.
لینچ پیش از مرگش، وصیتی تنظیم کرده بود که وارثان زن در خانواده‌اش را ملزم می‌کرد که برای به ارث بردن اموال خانوادگی او، باید نام خانوادگی‌شان را به لینچ تغییر می‌دادند. خواهرش، سابینا با تغییر نام خود پاسخ مثبت داد. سابینا و همسرش تا زمانی که پسرشان به سن قانونی برسد، مالک و مدیر مزرعهٔ درخت هلو بودند. پسرشان، جان بومن لینچ و همسرش صاحب سه فرزند پسر بودند. هنری سی. لینچ در سال ۱۸۴۳ (زادهٔ ۱۸۲۸ - درگذشتهٔ ۱۸۴۳) درگذشت. توماس بی. لینچ در جنگ داخلی آمریکا درگذشت (زادهٔ ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۱۸۶۴). جیمز (N.M.) لینچ در سال ۱۸۸۷ (زادهٔ ۱۸۲۲ - درگذشتهٔ ۱۸۸۷) درگذشت. پس از مرگ سابینا، طبق وصیت‌نامهٔ لینچ مبنی بر باقی ماندن املاک در خانواده، این املاک به کوچکترین خواهر لینچ، ایمی کنستانس دیلیارد درایتون رسید.
منزل محل زندگی توماس لینچ جونیور
سامنر، میسیسیپی

مکان
| Sumner, Mississippi | Sumner, Mississippi |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Tallahatchie County couthouse in Sumner: Tallahatchie County couthouse in Sumner
Location of Sumner, Mississippi: Location of Sumner, Mississippi
ایالت: ایالت میسیسیپی
County: Tallahatchie
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۶ مایل مربع (۱٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۶ مایل مربع (۱٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۴۱ فوت (۴۳ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۴۰۷
 • تراکم: ۷۲۶٫۵/مایل مربع (۲۸۰٫۵/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۳۸۹۵۷
کد منطقه: 662
FIPS code: ۲۸–۷۱۵۲۰
GNIS feature ID: ۰۶۷۸۴۰۳
سامنر (به انگلیسی: Sumner) شهرکی در ایالت میسیسیپی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۱۶
نفر بوده‌است.
چرخند گومبه

| چرخند حاره‌ای شدید (مقیاس SWIO) | چرخند حاره‌ای شدید (مقیاس SWIO) |
| --- | --- |
چرخند حاره‌ای رده‌ی ۳ (SSHWS): چرخند حاره‌ای رده‌ی ۳ (SSHWS)
چرخند گومبه با شدیدترین حد در ۱۰ مارس در موزامبیک فرود آمد.: چرخند گومبه با شدیدترین حد در ۱۰ مارس در موزامبیک فرود آمد.
شکل‌گرفته: ۵ مارس ۲۰۲۲
پراکنده‌شده: ۱۷ مارس ۲۰۲۲
 :  
شدیدترین بادها: ۱۰-دقیقه پایدار ماند:  165 km/h (105 mph)  ۱-دقیقه پایدار ماند:  185 km/h (115 mph)  
کمترین فشار: ۹۶۰ hPa (mbar)؛‏ ۲۸٫۳۵ inHg
 :  
تلفات: ۶۲ نفر، ۱ مفقود
آسیب: نامعلوم 
نواحی تحت تأثیر قرار گرفته: ماداگاسکار، موزامبیک، مالاوی
بخشی از فصل چرخند جنوب غربی اقیانوس هند در ۲۰۲۱–۲۲: بخشی از فصل چرخند جنوب غربی اقیانوس هند در ۲۰۲۱–۲۲
 :  
چرخند گومبه (انگلیسی: Cyclone Gombe) از حدود ۱۰ مارس ۲۰۲۲ بخش‌هایی از ماداگاسکار، موزامبیک و مالاوی را درنوردید و بادهای مخرب و بارش‌های سیل‌آسا را به همراه داشت. چرخند گومبه روز جمعه ۱۸ مارس در استان نامپولا در شمال موزامبیک به عنوان یک طوفان استوایی دسته سه با حداکثر بادهای پایدار حدود ۱۲۰ مایل در ساعت و بارندگی بیشتر از ۱۰۰ میلی‌متر در نقاط مختلف به خشکی رسید.
چرخند گومبه دست‌کم باعث مرگ ۶۲ نفر و تحت تأثیر قرار گرفتن شرایط زندگی بیش از ۴۰۰۰۰۰ نفر در موزامبیک شد. ده‌ها هزار خانه در اثر این چرخند در موزامبیک به شدت آسیب دیدند و صدها هزار خانواده را در سراسر نامپولا بدون برق رها کردند و به هزاران هکتار از محصولات زراعی خسارت وارد کرد و ۲۰۰ میلی‌متر (۸ اینچ) باران در ۲۴ ساعت بارید. جزیره موزامبیک نیز در اثر این چرخند خسارت‌هایی دیده است.
انسان امروزی اولیه

جمجمه ۱۰۰ تا ۸۰ هزار ساله از اسرائیل
انسان مدرن اولیه یا انسانِ از نظر آناتومیک امروزی اصطلاحاتی‌اند که برای تمایز قائل شدن میان انسان خردمند (تنها گونه موجود جنوبی کپی‌آسا) از گونه‌های منقرض‌شده انسان باستانی به کار می‌روند که از نظر آناتومیکی با طیف فنوتیپ‌های انسان معاصر مطابقت دارد.
آناتومی

بقایای باستان‌شناختی انسان‌های امروزی (از نظر آناتومی) در اروپا و آفریقا، به‌طور مستقیم در ۲۰۱۳ تاریخ‌گذاری شده‌اند.
به‌طور کلی، انسان‌های امروزی نسبت به انسان‌های باستانی «تنومندتر» و سبک‌تر (یا «لاغرتر») هستند. انسان معاصر تنوع بالایی در بسیاری از صفات فیزیولوژیک و مقاومت قابل‌توجهی از خود نشان می‌دهد. ویژگی‌های فیزیولوژیک متعددی فیزیولوژی نئاندرتال‌ها را از انسان‌های امروزی متمایز می‌سازد.
آناتومی > از نظر آناتومی امروزی

اصطلاح «انسان از نظر آناتومیک امروزی» بسته به زمینه با دامنه‌های متفاوتی برای تمایز قائل شدن میان انسان‌های باستانی مانند نئاندرتال‌ها و انسان‌تبارهای دوره پارینه سنگی میانی و با ویژگی‌های انتقالی بین راست‌قامتان، نئاندرتال‌ها و انسان از نظر آناتومیک امروزی اولیه استفاده می‌شود.
آناتومی > آناتومی جمجمه

جمجمه فاقد برآمدگی استخوان پس‌سری در بخش گردن است، هدف از این برآمدگی محکم ساختن عضلات گردن نئاندرتال است. انسان‌های امروزی، حتی در نسل‌های اولیه، عموماً مغز پیشین بزرگ‌تری نسبت به انسان باستانی دارند، به طوری که مغز به جای پشت چشم‌ها، در بالای آنها قرار می‌گیرد. نتیجه آن معمولاً پیشانی بالاتر و برآمدگی ابرو کمتر است. با این حال، انسان‌های امروزی اولیه و برخی از انسان‌های معاصر دارای برجستگیِ ابروی کاملاً مشخصی هستند اما با شکل باستانی آن متفاوت است که با داشتن سوراخ یا بریدگی در بالای حدقه چشم شیاری را تشکیل می‌داد.
آناتومی > آناتومی فک

در مقایسه با انسان باستانی، انسان امروزی از نظر آناتومی دارای دندان‌هایی متفاوت و کوچک‌تر است. نتیجه آن دندان‌های کوچکتر و عقب‌رفته‌است که خط فک و چانه را برجسته‌تر نشان می‌دهد. بخش مرکزی آرواره زیرین که چانه را تشکیل می‌دهد، دارای ناحیه‌ای مثلثی شکل در راس چانه به نام مثلث مغزی است که در انسان‌های باستانی وجود نداشت. در جمعیت انسان معاصر استفاده از آتش و ابزار به عضلات فک کمتری نیاز دارد و نتیجه آن آرواره‌هایی ظریف‌تر است. در مقایسه با انسان باستانی، انسان امروزی صورت کوچک‌تری دارد.
آناتومی > ساختار اسکلت بدن

حتی اسکلت بدن قدیمی‌ترین و قوی‌ترین انسان‌های امروزی نیز از استحکام کمتری نسبت به نئاندرتال‌ها (با توجه به اطلاعات کمی که از دنیسووانها داریم) برخوردار است. به خصوص در مورد استخوان‌های دور (زند زبرین/زند زیرین و درشت نی/نازک‌نی) تقریباً به یک اندازه یا کمی کوتاه‌تر از استخوان‌های نزدیک (بازو و ران) هستند. در انسان باستانی، به‌ویژه نئاندرتال‌ها، استخوان‌های دور کوتاه‌تر بودند و تصور می‌شود که دلیل آن سازگاری با آب و هوای سرد بوده‌است. همین ویژگی در برخی انسان‌های امروزی دیده شده‌است که در مناطق قطبی زندگی می‌کنند.
قد نئاندرتال‌ها و انسان از نظر آناتومیک امروزی مشابه است. میانگین قد نئاندرتال‌ها بین ۱۶۴ تا ۱۶۸ سانتی‌متر در نرها و ۱۵۲ تا ۱۵۶ سانتی‌متر در ماده‌ها است که تا همپوشانی بالایی با میانگین قد انسان معاصر قبل از صنعتی شدن دارد.
برای مطالعه بیشتر

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Early modern human». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۶ سپتامبر ۲۰۲۳.
ایذه

| ایذه به لری:مالِمیر | ایذه به لری:مالِمیر |
| --- | --- |
 از بالا به پایین: سنگ‌نگاره کول‌فرح، کوه‌های برفی ایذه و جنگل‌های بلوط، محوطه تاریخی گورستان و زیارتگاه شهسوار، طاق طویله (کاخ اتابکان):  از بالا به پایین: سنگ‌نگاره کول‌فرح، کوه‌های برفی ایذه و جنگل‌های بلوط، محوطه تاریخی گورستان و زیارتگاه شهسوار، طاق طویله (کاخ اتابکان)
کشور:  ایران
استان: خوزستان
شهرستان: ایذه
نام(های) دیگر: مالمیر، ایذج[نیازمند منبع]
سال شهرشدن: ۱۳۱۹
مردم: مردم
جمعیت: ۱۱۹۳۹۹
رشد جمعیت: ۷/۰
تراکم جمعیت: ۶۰۰ نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۷۸۹'۳ کل شهرستان
ارتفاع: ۸۶۰ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: گرمترین: ۴۵ درجه سردترین: ۱۲ - درجه
میانگین بارش سالانه: ۶۲۰ تا ۷۰۰ میلیمتر
روزهای یخبندان سالانه: ۴ تا ۸ روز
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: مجاهد شیخ
ره‌آورد: لباس محلی، برنج سوسن، انار شیوند، روغن کشک، قارا، لبنیات محلی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۱–۴۳۶
وبگاه: www.izeh.net
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران۲۴ی _ ۳۴ل
  ایذه  روی نقشه ایران ۳۱°۳۰′شمالی ۴۹°۳۱′شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۵۰°شمالی ۴۹٫۵۲°شرقی﻿ / 31.50; 49.52   :   ایذه  روی نقشه ایران ۳۱°۳۰′شمالی ۴۹°۳۱′شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۵۰°شمالی ۴۹٫۵۲°شرقی﻿ / 31.50; 49.52   
 :  
ایذه شهری در شمال‌شرق استان خوزستان و مرکز شهرستان ایذه است، ایذه در مناطق نیمه کوهستانی قرار دارد این شهر در جنوب غربی ایران واقع شده و یکی از شهرهای مهم خوزستان است. ایذه قطب اکوتوریسم استان خوزستان محسوب می‌شود و این شهر در فاصله ۱۸۰ کیلومتری شمال خاور (شرق) اهواز قرار گرفته است. مردم ایذه از ایل بختیاری هستند و به گویش بختیاری سخن می‌گویند. ایذه در گذشته مرکز اتابکان لر بزرگ بوده است. که به پایتخت سرزمین بختیاری هم مشهور است. این شهر از دوره ایلامیان تا کنون به‌طور متدوام سکونتگاه انسان بوده است. ایذه در زبان عیلامی به معنای شهرمیان آب است. این شهر در سال ۱۴۰۲ خورشیدی خواهرخوانده دو شهر رشت و بندرانزلی در استان گیلان شد.
مردم‌شناسی

مردم ایذه لر بختیاری هستند و به زبان لری با گویش بختیاری گفتگو می‌کنند.