هراس و وحشت ۱۸۳۷
علت‌ها

این بحران به دنبال یک دوره توسعه اقتصادی، از نیمه ۱۸۳۴ تا نیمه ۱۸۳۶، اتفاق افتاد. در طول این سالها قیمت زمین، پنبه و برده‌ها به شدت افزایش پیدا کرد. منشأ این توسعه و پیشرفت عظیم علل هم داخلی و هم بین‌المللی فراوانی داشت. به دلیل عوامل عجیب (در) تجارت بین‌المللی در آن زمان (Specie Circular)، مقادیر بسیار زیادی از نقره، از مکزیک و چین به ایالات متحده می‌آمدند. فروش زمین و تعرفه‌های گمرکی بر واردات، درآمدهای فدرال قابل توجهی را ایجاد می‌نمود. به واسطه صادرات پرمنفعت پنبه و بازاریابی اوراق قرضه تحت حمایت دولت در بازارهای پول بریتانیایی، ایالات متحده، سرمایه‌گذاری قابل توجهی از (طرف) بریتانیای کبیر به دست آورد. این اوراق قرضه پروژه‌های حمل و نقل در ایالات متحده را تأمین مالی کردند. وام‌های بریتانیا، که از طریق خانه‌های بانکداری انگلیسی-آمریکایی مانند Baring Brothers در دسترس قرار می‌گرفت، باعث تقویت بخش عظیمی از توسعه در جهت غرب ایالات متحده، پیشرفت‌های زیربنایی، توسعه صنعتی و پیشرفت اقتصادی در طول دوره قبل از جنگ داخلی آمریکا (antebellum) شد.
در سال ۱۸۳۶، مدیران بانک انگلیس متوجه شدند که در سالهای اخیر، ذخیره پولی بانک به شدت کاهش یافته، این احتمالاً به دلیل برداشت‌های ناچیز گندم که بریتانیای کبیر را مجبور به وارد کردن بخش زیادی از غذای خود می‌کرد، بود. (احتمالاً، در سال ۱۸۳۵ رویداد عظیم آب و هوایی جهان وجود داشت…). برای جبران،
مدیران اشاره کردند که به تدریج نرخ بهره را از ۳ به ۵ درصد افزایش خواهند داد. تئوری مالی متعارف، بر این نظر است که بانکها در زمان مواجهه با ذخیره پولی اندک، می‌باید نرخ‌های بهره را بالا برده و قرض دهی را محدود نمایند. افزایش نرخ‌های بهره، بر اساس قوانین عرضه و تقاضا، به منظور جذب specie بوده، زیرا معمولاً، پول جایی جریان پیدا می‌کند که بیشترین بازدهی را ایجاد خواهد کرد (با فرض ریسک برابر در میان سرمایه‌گذاری‌های ممکن). در اقتصاد باز دهه ۱۸۳۰، با مشخصه تجارت آزاد و موانع تجاری نسبتاً ضعیف، سیاستهای پولی نیروی مسلط- در این مورد، بریتانیای کبیر- به ما بقی سیستم اقتصادی جهانی بهم هم پیوسته که شامل ایالات متحده می‌شد، انتقال یافت. نتیجه این بود که با افزایش نرخ‌های بهره بانک انگلستان، بانکهای بزرگ ایالات متحده مجبور به کاری مشابه شدند.
افزایش نرخ‌های بهره و کاهش میزان وام دهی بانکهای نیویورک، اثرات مخربی داشت. زیرا قیمت اوراق قرضه با بازده (یا نرخ بهره) رابطه معکوس دارد. افزایش نرخ بهره عمومی (متداول)، کاهش قیمت اوراق بهادار آمریکایی را تحمیل می‌کرد. مهمتر اینکه، تقاضای پنبه کاهش یافت. قیمت پنبه در فوریه و مارس ۱۸۳۷، ۲۵٪ افت کرد. اقتصاد ایالات متحده، خصوصاً ایالت‌های جنوبی، به شدت به قیمت‌های باثبات پنبه وابسته بود. دریافتی‌ها بابت فروش پنبه منابع مالی برای برخی از مدارس را فراهم می‌نمود، کمبود تجارت کشور را به تعادل می‌رساند، دلار آمریکایی را تقویت می‌نمود، باعث کسب درآمدهای ارزی خارجی به پوند استرلینگ بریتانیا می‌شد، ذخیره ارزی دنیا در آن زمان. به دلیل اینکه ایالات متحده همچنان اقتصاد کشاورزی برجسته‌ای بود که مرکز محصولات اصلی کشاورزی و نخستین بخش تولیدی بود، سقوط قیمت پنبه می‌توانست بازتابهای گسترده‌ای داشته باشد.
در داخل ایالات متحده، عوامل مؤثر زیادی وجود داشت. در ژوئیه ۱۸۳۲، رئیس جمهور اندرو جکسون، به لایحه امتیاز مجدد به دومین بانک ایالات متحده(BUS)، بانک مرکزی کشور و نماینده مالی، رأی داد. هنگامی که بانک BUS فعالیتهایش را برای چهار سال آینده پایان داد، بانکهای با امتیاز ایالتی در غرب و جنوب استانداردهای وام دهی خود را با حفظ نسبتهای ذخیره نا امن، کم کردند. خصوصاً دو سیاست داخلی، شرایط بی‌ثبات آن زمان را تشدید نمود. Specie Circular سال ۱۸۳۶، اجبار کرد که زمین‌های سمت غرب تنها با سکه‌های طلا و نقره می‌توانند خریداری شوند. این Circular یک فرمان اجرایی بود که توسط اندرو جکسون صادر شده بود، و مورد علاقه سناتور میسوری، Thomas Hart Benton، و دیگر مدافعان پول سخت بود. هدف، محدود کردن سفته بازی در زمینهای عمومی بود، اما این Circular، باعث سقوط قیمت املاک و مستغلات و کالا شد، به دلیل اینکه اکثر خریداران پول سخت یا "Specie" (سکه‌های طلا و نقره) کافی برای پرداخت برای زمین نداشتند. ثانیاً، قانون سپرده و توزیع ۱۸۳۶، (Deposit and Distribution Act 1836)، درآمدهای دولت فدرال را در بانکهای محلی (به طور تمسخرآمیز "Pet bank" نامیده می‌شوند) متفاوتی در سراسر کشور، قرار داد. بسیاری از این بانکها در مناطق غربی قرار داشتند. تأثیر این دو سیاست باعث دور کردن specie، از مراکز تجاری اصلی کشور در ساحل شرقی (East Coast) شد. بانکها و نهادهای مالی بزرگ در ساحل شرقی (East Coast)، می‌باید وامهای خود را به خاطر ذخیره مالی کمتر در خزانه، که به همراه سقوط املاک و مستغلات، دلیل اصلی هراس و وحشت بود، کاهش می‌دادند.
آمریکایی‌ها در آن زمان علت هراس و وحشت را اساساً، تعارضات سیاسی داخلی می‌دانستند. برخی، سیاستهای رئیس جمهور اندرو جکسون را ملامت می‌کردند که از تجدید امتیاز دومین بانک ایالات متحده سرباز زد و این منجر به بازگرفتن وجوه دولتی از بانک شد. Martin Van Buren، که در مارس ۱۸۳۷ رئیس جمهور شد، با اینکه آغاز به کار او تنها ۵ هفته پس از هراس و وحشت بود، تا حد زیادی برای این هراس و وحشت مقصر شناخته شد. براساس (گفته) مخالفان، امتناع Van Buren از دخالت دولت در حل بحران (مانند کمکهای اضطراری و افزایش پرداخت برای پروژه‌های زیربنایی عمومی به منظور کاهش بیکاری)، کمک بیشتری به سختی‌ها و طول دوره رکودی که به دنبال هراس و وحشت به وقوع پیوست، کرد. از طرفی دیگر، Jacksonian Democrats، بانک ملی را هم به دلیل تأمین وجوه سفته بازی شایع و هم معرفی اسکناس‌های تورمی مقصر می‌دانست. باعث این امر بانکهایی که بیش از حد اسکناس منتشر می‌کردند بودند.