stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گالسیا
توصیف

در زمان جمهوری روم و پس فتح آیبریا قسمت شمال غربی هیسپانیا یا شبه جزیره ایبری را گالاسیا به نام قبایل سلتی این منطقه که گالئیسی یا گالسیایی‌ها بودند نام‌گزاری کردند.
گالسی‌ها در کتاب حماسی قرن اول میلادی یعنی پونیکا اثر سیلیوس ایتالیکوس در مورد جنگ پونی اول وارد تاریخ مکتوب می‌شوند که به شرح زیر است:
گالاسیای ثروتمند، شامل جوانانی که راه خود را در دانش پیشگویی از احشای جانوران، با پر و شعله آتش جستوجو می‌کردند، که اکنون با آواز بربری (وحشی گری)، زبان مادری خود را فریاد می‌زنند، اکنون متناوباً در رقص‌های موزون خود به زمین می‌کوبند تا زمین بانگ برآرد. و همراهی با نواختن با کاتره‌های صوتی» (سپر نوعی سپر کوچک بود که در منطقه استفاده می‌شد).
بنابراین، گالاسیا، مجموعه ای از تپه‌های نظامی و مسکونی بود که به خاطر معادن طلایش نیز شهرت داشت. این فرهنگ در گالیسیای امروزی، شمال پرتغال، بخش غربی آستوریاس، بیرزو، و سانابریا گسترش یافته و بنابر گفته نویسندگان کلاسیکی چون پومپونیوس ملا و پلینی بزرگ، از فرهنگ لوسیتانی همسایه در جنوب متمایز بود.
بعدترها، گالسی‌ها در کتاب تاریخ اسطوره‌ای لبور گابالا ارن نامشان ذکر شده بود، طوری که گالیسیا را به عنوان نقطه‌ای که گال‌ها از آنجا برای فتح ایرلند حرکت کردند، همان‌طور که گالاسیا را با زور اسلحه در اختیار داشتند، معرفی می‌کند.
سوئبی‌ها بخشی از گالاسیا را تصاحب کردند، جایی که بعداً پادشاهی در آنجا تأسیس کردند. پس از اینکه وندال‌ها و آلان‌ها به شمال آفریقا رفتند، سوئیبی کنترل بسیاری از شبه جزیره ایبری را به دست گرفت. با این حال، لشکرکشی‌های ویزیگوتیک بیشتر این قلمرو را پس گرفتند. ویزیگوت‌ها در جنگ‌های بعدی پیروز ظاهر شدند و در نهایت گالاسیا را ضمیمه خود کردند.
تاریخ > دوران پیشا روم

استرابون در جغرافیای خود، مردم شمال غربی ساحل اقیانوس اطلس ایبریا را به شرح زیر توصیف می‌کند:
... سپس وتونی‌ها و واکائی‌ها، که رودخانه دوریوس [دورو] از قلمرو آنها می‌گذرد، که امکان عبور از آکوتیا، شهر واکائی را فراهم می‌کند. و آخر، کالائیکان‌ها، [گالائیکان‌ها] که بخش بسیار قابل توجهی از منطقه کوهستانی را اشغال می‌کنند. به همین دلیل، از آنجایی که مبارزه با آنها بسیار سخت بود، خود کالایکان‌ها نه تنها نام خانوادگی مردی را که لوسیتانی‌ها را شکست داد [منظورش: دسیموس جونیوس بروتوس کالائیکوس، ژنرال رومی است] قرار داده‌اند، بلکه آن را نیز در حال حاضر، قبلاً نیز مطرح کرده‌اند. بیشتر لوسیتانی‌ها را کالایکان می‌نامند.
طبق این نوشته بر خلاف پلینی بزرگ و ملا، استرابون گالسیایی‌ها و لوسیتانی‌ها را از یک قماش می‌داند.
تاریخ > دوران پیشا روم > دوران رومی

پس از اتمام جنگ‌های پونی و از میان رفتن نفوذ کارتاژ، رومیان تمرکز خود را برای فتح سایر نواحی هیسپانیا معطوف کردند (مقاله اصلی:گسترش روم در آیبریا). به گفته پائولوس اوروسیوس، قبیله گالِسی با ۶۰۰۰۰ نفر جمعیت، در سال ۱۳۷ قبل از میلاد در نبردی در رودخانه دورو (اسپانیایی: Duero، پرتغالی: Douro، گالیسی: Douro، لاتین: Durius) با نیروهای رومی مواجه شدند که منجر به وقوع نبردی بزرگ شد. پیروزی روم، که به موجب آن، دسیموس جونیوس بروتوس، پروکنسول روم، قهرمانی را با دریافت لقب آگنومن گالایکوس ("فاتح گالایکوس") به چنگ آورد.
از این زمان به بعد، جنگجویان گالسی به صفوف لژیون‌های رومی پیوستند تا روم را در نبردهایش علیه داچیا و بریتانیا همراهی کنند. نابودی مقاومت سلتی‌ها هدف نهایی درگیری‌های خشن و بی رحمانه در طی جنگ‌های کانتابریایی بود که در زمان امپراتور آگوستوس از ۲۶ تا ۱۹ قبل از میلاد انجام شد. مقاومت وحشتناک بود: خودکشی دسته جمعی بومی‌ها به جای تسلیم، مادرانی که فرزندان خود را قبل از خودکشی به قتل رساندند، اسیران جنگی مصلوب شده که سرودهای پیروزمندانه می‌خواندند، شورش اسیران که نگهبانان خود را کشتند و از سرزمین گال به خانه بازگشتند.
برای روم، گالسیا منطقه‌ای بود که منحصراً توسط دو صومعه تشکیل شده بود - لوسنسیس و براکرنسیس(conventus—the Lucensis and the Bracarensis) - و طبق منابع مکتوب به وضوح از مناطق دیگر مانند آستوریکا متمایز بود:
وکالت قانونی از طریق آستوریاس و گال.
مدیریت آستوریاس و گال.
گروهی از آستوریایی‌ها و گال‌ها.
پلینی: آستوریاس و گالسیا
تاریخ > دوران پیشا روم > دوران رومی > دوران پسا روم

مقاله اصلی: پادشاهی سوئبی
در شب ۳۱ دسامبر ۴۰۶ پس از میلاد، چندین قبایل بربر ژرمنی از جمله وندال‌ها، آلان‌ها و سوئیبی، مرز روم در رود راین را درنوردیدند و پس از نابودی لژیون‌های مرزی به سمت جنوب و غرب پیشروی کردند و گال را غارت نمودند و در ادامه از پیرنه عبور کردند. آنها تصمیم گرفتند استان‌های رومی کارتاژینسیس (استان جنوب شرقی هیسپانیا)، تاراکونسیس، گالسیا و بائتیکا را غارت کنند.
سوئبی‌ها بخشی از گالاسیا را تصاحب کردند، جایی که بعداً موفق شدند یک حکومت پادشاهی را به نام خود در آنجا تأسیس کنند. پس از اینکه وندال‌ها و آلان‌ها به شمال آفریقا رفتند، سوئبی کنترل بسیاری از شبه جزیره ایبری را به دست گرفت. با این حال، در طی لشکرکشی‌های ویزیگوتی بیشتر این قلمرو را از دست دادند. ویزیگوت‌ها در جنگ‌های بعدی پیروز قاطع میادین نبرد بودند و در نهایت کل منطقه گالسیا را ضمیمه حکومت خود کردند.
پس از شکست ویزیگوت‌ها و الحاق بخش اعظم هیسپانیا توسط موروها، گروهی از ایالت‌های ویزیگوتی در کوه‌های شمالی از جمله گالسیا مستقل ماندند. در نوشته‌های بائتوس اهل لیئه بانا(Beatus of Liébana) (متوفی ۷۹۸)، از لفظ گالسیا برای اشاره به بخش مسیحی شبه جزیره ایبری و لفظ هیسپانیا نیز برای مشخص کردن باقی سرزمین‌های مسلمان نشین استفاده می‌شد. امیران که ترجیح می‌دادند بر روی کار تثبیت سرزمین‌های تسخیر شده تمرکز کنند، در نهایت هرگز به این کوه‌های مستحکم دست نیافتند این مناطق به گونه ای بود که حتی رومی‌های قبل از آن‌ها نیز نسل‌های زیادی را برای فتح آن سپری کرده بودند (اشاره به زمان بر بودن گسترش در این ناحیه).
در زمان شارلمانی، اسقف‌های گالسیا در شورای فرانکفورت در سال ۷۹۴ شرکت کردند. طبق تاریخ فرانک‌ها، شارلمانی در طول اقامت خود در آخن، امتیاز ایجاد سفارتخانه‌هایی را از آلفونسوی دوم گالاسیا دریافت کرد.
سانچو سوم ناوار در سال ۱۰۲۹ از برمودوی سوم لئون به عنوان امپراتور خاندان ورمودوس در گالاسیا یاد می‌کند.
دایجستیو

نام یک دارو است که برای چاره گشایی گوارشی مورد استفاده قرار می گیرد.
دایجستیو

نام تجاری دارو :Festal
گروه دارویی:ضد سوءهاضمه
گروه شیمیایی :ترکیبهای آنزیمهای گوارشی
در داخل بعضی بیسکویت ها هم موجود است و به نوعی برای رفع مشکل گوارشی مفید
موارد مصرف

نفخ همراه با کُله سیستیت مزمن، پانکراتیت مزمن، اسهال مزمن
مقدار مصرف:۱ تا ۲ قرص همراه با غذا مصرف شود.
موارد منع مصرف

حساسیت مفرط به دارو، حساسیت کبدی، انسداد مجرای صفراوی، عفونت کیسه صفرا.
عوارض جانبی

اسهال، تهوع، افزایش اسیداوریک خون، اورمی.
دبیرستان توماس جفرسون (آبورن، واشینگتن)

| دبیرستان توماس جفرسون Thomas Jefferson High Shool> موقعیت | دبیرستان توماس جفرسون Thomas Jefferson High Shool> موقعیت |
| --- | --- |
4248 S 288th ST, Auburn, WA ۹۸۰۰۱: 4248 S 288th ST, Auburn, WA ۹۸۰۰۱
گونه: دبیرستان
تأسیس: ۱۹۶۸
ناحیه مدرسه: فدرال وی
مدیر: Adrienne Chacon
پایه‌ها: ۹–۱۲
ثبت‌نام: ۱۷۴۲
رنگ‌ها: قرمز و طلایی
شانس‌بیار: رایدر (شبیخون)
وبگاه: schools.fwps.org
دبیرستان توماس جفرسون
دبیرستان توماس جفرسون (به انگلیسی: Thomas Jefferson High School)، دبیرستان دولتی در شهر آبورن، شهرستان کینگ ایالت واشینگتن می‌باشد. در این مدرسه ۳۵۴۰ دانش آموز از در رتبه ۹ تا ۱۲ ثبت نام شده‌اند.البته این دبیرستان در برخی از ایالت های دیگر نیز هست که به صورت بین الملی هر ساله ده هزار دانش آموز جذب میکند
نحوه ثبت نام در این دبیرستان به این صورت هست که هر ساله یک مارس داوطلبان از سراسر جهان در سایت  ثبت نام کرده و بعد از آن به صورت قرعه کشی صد هزار نفر انتخاب شده و در مرحله بعد 100 هزار نفر در آزمون ورودی  الکترونیکی شرکت میکنند و از میان آنها ده هزار نفر انتخاب میشود لازم به تذکر است فقط در قسمت ریاضیات فنی این آزمون بین الملی برگزار میشود و در بقیه رشته ها بیشتر داخلی است
تیم رباتیک

تیم رباتیک دبیرستان توماس جفرسون در سال تحصیلی ۲۰۱۵–۱۶ سابقه‌های زیادی در قهرمانی مسابقات رباتسازی علوم و فناوری رباتیک شمال‌شرقی ایالت متحده آمریکا به دست آوردند. تیم این مدرسه به نام راید RAID مخفف (Raiders Artificial Intelligence Division) به معنی بخش هوش مصنوعی رایدر تجربه‌های زیادی در مدت زمان کوتاهی به دست آورد. در سال ۲۰۱۶ نخستین سالی است که توماس جفرسون تا این حد پیشرفت که رتبه ۱۵ از ۱۵۲ تیم در منطقه شمال‌شرقی ایالات متحده آمریکا به دست آوردند. هر ساله دبیرستان توماس جفرسون با دو چالش بزرگ دست و پنجه نرم می‌کند، یکی مسایل مالی و یکی مسابقه منطقه‌ای. این مراسم حدود ۱۲ هزار دولار در سال خرج برداشت که برای خود ربات به تنهایی ۴ هزار دولار خرج کردند.
نوکس ۳۹۰۸

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشف: کشف
تاریخ کشف: اوت ۶, ۱۹۸۰
طبقه‌بندی: طبقه‌بندی
رده ریزسیاره: Amor; Mars-crosser
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ ژوئن ۱۴, ۲۰۰۶ (JD ۲۴۵۳۹۰۰.۵): مبدأ ژوئن ۱۴, ۲۰۰۶ (JD ۲۴۵۳۹۰۰.۵)
اوج: ۴۲۰.۷۰۷ Gm (۲.۸۱۲ AU)
حضیض: ۱۵۶.۱۵۱ Gm (۱.۰۴۴ AU)
نیم‌قطر بزرگ: ۲۸۸.۴۲۹ Gm (۱.۹۲۸ AU)
خروج از مرکز مداری: ۰.۴۵۹
تناوب مداری: ۹۷۷.۸۴۳ d (۲.۶۸ a)
میانگین سرعت مداری: ۲۰.۲۷ km/s
آنومالی متوسط: ۲۱۸.۲۰۶°
انحراف: ۲.۱۸۰°
ویژگی‌های فیزیکی: ویژگی‌های فیزیکی
ابعاد: ۱.۰۴ ± ۰.۱۶ km
جرم: ۱.۰–۸.۴‎×۱۰۱۲ kg
میانگین چگالی: ۲.۰? g/cm³
گرانش سطحی استوایی: ۰.۰۰۰۳–۰.۰۰۰۶ m/s²
سرعت گریز استوایی: ۰.۰۰۰۵–۰.۰۰۱۱ km/s
سپیدایی هندسی: ۰.۱۰?
قدر مطلق (H): ۱۷.۴
 :  
سیارک ۳۹۰۸ (به انگلیسی: 3908 Nyx، نامگذاری:1980PA) سه هزار و نهصد و هشتمین سیارک کشف شده‌است که در ۶ اوت ۱۹۸۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۷٫۴۰ است.
لوئی-میشل ون لو

| لوئی-میشل ون لو | لوئی-میشل ون لو |
| --- | --- |
پرتره‌ای از خودش: پرتره‌ای از خودش
زادهٔ: ۲ مارس ۱۷۰۷ تولون، فرانسه
درگذشت: ۲۰ مارس ۱۷۷۱ پاریس، فرانسه
ملیت: فرانسه
لوئی-میشل ون لو (فرانسوی: Louis-Michel van Loo‎; ۲ مارس ۱۷۰۷ – ۲۰ مارس ۱۷۷۱) نقاش اهل فرانسه بود.
وی نقاشی را زیرنظر پدرش ژان-بتیست ون لو در رم و تورین آموخت و در سال ۱۷۲۵ جایزه آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی پاریس را دریافت کرد. ون لو به‌همراه عمویش، شارل-آندره ون لو از سال ۱۷۲۷ تا ۱۷۳۲ به رم رفت و در سال ۱۷۳۶ نقاش دربار فلیپه پنجم اسپانیا در مادرید شد، او یکی از مؤسسین آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سان فرناندو در سال ۱۷۵۲ بود.
برخی از آثار

Portrait of دنی دیدرو,
painted 1767
Princess Ekaterina
Dmitrievna Golitsyna
Nicolas Beaujon
The Comte de Maurepas wearing the sash of the Order of the Holy Spirit, painted ca. 1732-35
Louise Élisabeth of France,  wife of l'infant Philippe
Michel-Etienne Turgot
The Infanta Maria Teresa Rafaela of Spain, future Dauphine of France
Venus, Mercury and Love, 1748.
سرباز نارنجک‌انداز

یک نارنجک‌انداز از گارد قدیم، سال ۱۸۱۲ میلادی. اثر ادوارد دوتای.
سرباز نارنجک‌انداز (انگلیسی: Grenadier) به صورت تاریخی اشاره به سربازان ویژه‌ای دارد که در مهندسی تخریب تخصص داشتند و هنگام محاصره اقدام به پرتاب نارنجک می‌نمودند. این واحدها در سده ۱۷ میلادی و هنگامی که سربازان آن از میان قوی‌ترین و قدبلندترین سربازان انتخاب می‌شدند مورد توجه قرار گرفتند. در سده ۱۸ میلادی تربیت سربازانی که به صورت تخصصی برای پرتاب نارنجک آموزش دیده باشند دیگر ضرورتی نداشت اما از آنجایی که این سربازان از بهترین نیروها بودند همچنان در حمله به خطوط دشمن و در محاصره استحکامات از ایشان استفاده می‌شد.
کشورهایی مانند فرانسه، بریتانیا و آرژانتین اقدام به ایجاد واحدهایی با نام نارنجک‌انداز سواره هم نمودند. این نیروها به مانند نارنجک‌اندازهای پیاده از میان قوی‌ترین و بزرگ‌ترین سربازان سواره‌نظام سنگین انتخاب می‌شدند.
در جنگ نوین عنوان سرباز نارنجک‌انداز برای اشاره به سربازی در تیم آتش به کار می‌رود که برای آتش غیرمستقیم محدود آموزش دیده‌است. این سربازان با سلاح‌های نارنجک‌انداز قابل حمل انفرادی که مهمات متنوعی از دودزا تا شدیدالانفجار را حمل می‌کند مسلح می‌شوند.
تاریخچه

نخستین اشاره به استفاده از نارنجک به دوران امپراتوری مینگ در چین بازمی‌گردد که سربازان مستقر در دیوار بزرگ چین از چیزی به نام بمب آذرخش کوبنده استفاده می‌نمودند. در اروپا نیز نخستین استفاده از نارنجک در عصر جدید اولیه توسط ارتش‌های اتریش و اسپانیا صورت گرفت. سربازان نارنجک‌انداز در انگلیس نخستین بار در جنگ‌های سه پادشاهی به وجود آمدند و در فرانسه لوئی چهاردهم بود که نخستین واحدهای نارنجک‌انداز به ارتش سلطنتی فرانسه وارد شدند.
ارتش ایالات هلند نیز با الگوبرداری از مهاجمان فرانسوی واحدهای نارنجک‌انداز خود را در سال ۱۶۷۲ ایجاد کرد. در سال ۱۶۷۸ میلادی در ارتش هلند ۶ نفر در هر گروهان آموزش ویژه کار با نارنجک می‌دیدند.
ارتش انگلستان از مه ۱۶۷۷ میلادی دستور داد که دو نفر در هر تیپ گارد باید به عنوان نارنجک‌انداز آموزش ببینند. براساس دستور دیگری در آوریل ۱۶۷۸ میلادی یک گروهان نارنجک‌انداز به هشت تیپ ویژه اضافه شد. جان اویلین که در ۲۹ ژوئن آموزش این افراد را در نزدیکی لندن دیده‌است می‌نویسد:
به تازگی گروهی جدیدی از سربازان وارد خدمت شده‌اند که به ایشان نارنجک‌انداز می‌گویند. آن‌ها در پرتاب نارنجک دستی ماهر بوده و هر یک کیسه‌ای پر از نارنجک داشتند. ایشان کلاه‌هایی خزدار با تاج‌هایی مانند ینی‌چری داشتند که صورتی مخوف به آن‌ها می‌داد و برخی نیز کلاه‌های بلندی مانند آنچه که دلقک‌ها دارند به سر داشتند.
نارنجک‌های نخستین گوی‌هایی پرشده از باروت تقریباً به اندازه توپ تنیس بودند که فتیله کندسوزی داشتند. نارنجک‌انداز باید آنقدری بلند و قوی می‌بود که بتواند این گوی‌های سنگین را به اندازه‌ای دور پرتاب کند که به خود و همرزمانش آسیبی نرسد. افزون بر این سرباز نارنجک‌انداز باید به خوبی آموزش می‌دید تا در گرماگرم نبرد بتواند در خط مقدم ایستاده، فتیله را روشن کرده و نارنجک را در لحظه‌ای مناسب پرتاب نماید که دشمن نتواند آن را برداشته و به سمت دیگری پرتاب کند. این الزامات بود که نارنجک‌اندازان را تبدیل به یک یگان نخبه می‌نمود.
شکل نخستین لباس و تجهیزات

در اواخر سده هفدهم میلادی کلاه‌های پهن و بدون لبه مشخصه نارنجک‌اندازان بود. از آنجایی که در آن زمان فقط نارنجک‌اندازها دارای تفنگ‌هایی با بند اسلحه بودند از این کلاه‌ها استفاده می‌کردند تا در هنگام پرتاب نارنجک‌ها بتوانند سلاح را راحت‌تر به پشت خود ببندند. افزون بر این گفته می‌شود که کلاه بدون لبه کمک می‌کرد تا فرد در هنگام پرتاب نارنجک به سمت بالا دید بهتری داشته باشد.
در سده هجدهم نارنجک‌اندازها در انگلستان و دیگر کشورهای اروپایی شروع به استفاده از کلاه‌هایی مانند تاج اسقف کردند که معمولاً نشان هر تیپ نیز روی کلاه‌ها حک می‌شد. علاوه بر این نارنجک‌اندازها از تفنگ چخماقی استفاده می‌کردند و بر روی بند شانه آن‌ها یک جعبه قرار داشت که کبریت‌های کندسوز خود را در آن قرار می‌دادند.
وضعیت ویژه نارنجک‌اندازان در قرن ۱۸ میلادی

بهبود وضعیت سربازان عادی پیاده‌نظام در قرن ۱۸ میلادی که نتیجه استفاده از تاکتیک‌های جدید و سلاح‌های نو مانند تفنگ چخماقی بود از اهمیت نارنجک‌اندازها در میدان جنگ کاست. اما همچنان ضرورت گروه حمله برای تصرف استحکامات دشمن حس می‌شد و نارنجک‌اندازان برای این هدف استفاده می‌شدند. همچنان که پیشتر هم اشاره شد در استخدام نارنجک‌اندازان ابعاد جسمی مهم بود و قد و قدرت دو مولفه اصلی برای ورود به واجد نارنجک‌انداز باقی ماندند. در ارتش بریتانیا که یک گروهان از ده گروهان هر تیپ را نارنجک‌اندازان تشکیل می‌دادند بیشتر از کهنه سربازان پیاده‌نظام همان تیپ برای واحدهای نارنجک‌انداز استفاده می‌شد و معیار قد و قدرت تنها در مواردی مورد توجه بود که قصد داشتند تیپ جدیدی را بسازند. برای مثال پیش از نبرد کالودن در سال ۱۷۴۵ میلادی ویلیام، شاهزاده ولز دستور داد که گروهان نارنجک‌اندازان از بهترین سربازان تیپ خود تشکیل شود و همواره این شیوه باقی بماند. همچنین باید توجه داشت که عضویت در هنگ نارنجک‌اندازان به معنی افزایش حقوق و درجه فرد بود.
به دلیل شهرت واحدهای نارنجک‌انداز و همچنین ابعاد جسمی ایشان این یگان‌ها تبدیل به نیروهای تشریفاتی و نمایشی کشورهای گوناگون شدند. برای مثال در ارتش اسپانیا در اوایل قرن ۱۹ میلادی سربازان نارنجک‌انداز از انجام وظایف معمول مانند گشت در شهر معاف بودند و به جای آن مأمور نگهبانی از اقامتگاه افسران ارشد می‌شدند.
کلاه

همچنان که پیشتر اشاره کردیم واحدهای نارنجک‌انداز کلاهی متفاوت با دیگر سربازان پیاده‌نظام داشتند. در بیشتر ارتش‌ها نارنجک‌اندازان از کلاه‌های اسقفی یا خزخرس استفاده می‌نمودند. هر دو این کلاه‌ها در میانه سده ۱۷ میلادی نمایان شدند زیرا هنگامی که سربازان برای پرتاب نارنجک سلاح خود را به دوش آویزان می‌کردند وجود لبه دست و پاگیر بود.
کلاه‌های پارچه‌ای که نارنجک‌اندازان اروپایی در سده ۱۷ میلادی می‌پوشیدند با خز تزئین می‌شد. این پوشش اما از میانه سده ۱۸ میلادی از مد افتاد و به جای آن پوشیدن کلاه‌های بلند خزدار رایج شد که از نظر ظاهری هم به بلندتر دیده شدن این سربازان کمک می‌نمود.
از سده ۱۸ میلادی کلاه اسقفی پارچه‌ای یا فلزی در میان واحدهای نارنجک‌انداز سرتاسر اروپا رایج شد اما به آرامی کلاه‌های خزخرس جای آن را گرفت به طوری که در سال ۱۹۱۴ میلادی تنها گارد نخست پیاده امپراتوری آلمان، گارد نخست نارنجک‌اندازان امپراتور الکساندر و هنگ گارد پاولوفسکی از کلاه‌های اسقفی استفاده می‌نمودند.
به صورت کلی کشورهای شمال اروپا مانند بریتانیا، روسیه، سوئد و بسیاری از کشورهای آلمانی استفاده از کلاه اسقفی را ترجیح می‌دادند و کشورهای جنوب اروپا مانند فرانسه، اسپانیا، اتریش، پرتغال و دولت‌های ایتالیایی استفاده از خزخرس را که بریتانیا نیز از سال ۱۷۶۸ میلادی به آن روی آورد.
شکل و ظاهر کلاه خزدار بسته به دوره زمانی و هر کشور تفاوت داشت. در فرانسه کلاه‌های خزخرس کوتاه استفاده می‌شد اما در اسپانیا کلاه‌های بلند را ترجیح می‌دادند. بریتانیا ابتدا از کلاه‌های اسقفی استفاده می‌نمود و در روسیه از کلاهخودهای چرمی استفاده می‌شد. نارنجک‌اندازان اولیه از کلاه‌های نسبتاً کوتاه بهره می‌بردند، فرانسوی‌ها تا میانه سده ۱۸ به جای کلاه خزخرس یا اسقفی از کلاه سه‌گوش استفاده می‌کردند. اندازه و تزئینات کلاه نارنجک‌اندازان در گذر سال‌ها با افزودن وسایل گوناگونی افزاش یافت.
در جریان جنگ‌های ناپلئونی بیشتر ارتش‌های کلاه‌های پیشین خود را به نفع شکو کنار گذاشتند اما دو استثنا مهم که هنوز از کلاه‌های قدیمی استفاده می‌کردند نارنجک‌اندازان و هنگ گارد سلطنتیارتش بزرگ فرانسه بودند. هنگ پاولوفسک روسیه نیز پس از عملکرد بسیار خوبشان در نبرد فریدلند در سال ۱۸۰۷ میلادی اجازه یافتند تا کلاه‌های اسقفی خود را نگه دارند.
در این دوران نارنجک‌اندازان بریتانیایی کلاه‌های خزخرس خویش را تنها به عنوان لباس تشریفاتی در درون کشور استفاده می‌نمودند زیرا که خز در طول کارزارهای نبرد به سرعت از بین می‌رفت. گارد نسخت پیاده بریتانیا به دلیل نقش مهم‌اش در شکست گارد سلطنتی فرانسه در نبرد واترلو به گارد نارنجک‌اندازان تغییر نام داد و تمام گروهان‌های آن شروع به استفاده از خزخرس نمودند.
گروهان‌های نارنجک‌انداز

از سده ۱۷ تا میانه سده ۱۹ میلادی هنگ‌های پیاده در ارتش بریتانیا و بعضی از دیگر ارتش‌های اروپایی از ده گروهان تشکیل می‌شدند. از این تعداد به ۸ تا گروهان «قلب» و به دو تای دیگر «گروهان جناحی» گفته می‌شد که از این دو تا یکی را نارنجک‌انداز و دیگری را گروهان پیاده‌نظام سبک تشکیل می‌دادند. در ایالات متحده آمریکا کنگره در ۸ مه ۱۷۹۲ میلادی قانونی را گذراند که براساس آن در هر گردان حتماً باید یک گردان تفنگچی، پیاده‌نظام سبک یا نارنجک‌انداز وجود می‌داشت.
آن زمان در ارتش اتریش نیز در هر هنگ علاوه بر تفنگچی‌ها دو گردان نارنجک‌انداز نیز وجود داشتند. در مواقع نیاز این گردان‌ها از هنگ‌های خود جدا شده و از ترکیب آن‌ها هنگ‌های نارنجک‌انداز تشکیل می‌شد.
در ارتش روسیه تزاری اما شیوه کار به نوع دیگری بود. در این کشور هنگ‌های نارنجک‌انداز به صورتی مستقل وجود داشتند و این سنت تا هنگام انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی ادامه یافت. گروهان ویژه‌ای از نارنجک‌اندازان نیز از ۱۷۲۷ تا ۱۹۱۷ میلادی وجود داشتند که وظیفه ایشان پاسداری از کاخ زمستانی بود. سربازان این واحد از میان کهنه‌سربازان انتخاب می‌شدند و نقش تشریفاتی نیز داشتند.
با بهبود آموزش سربازان پیاده نیاز به وجود واحدهای نارنجک‌انداز در درون هر هنگ از میان رفت و در فاصله سال‌های ۱۸۵۰ تا ۱۸۶۲ میلادی بریتانیا، فرانسه و اتریش واحدهای نارنجک‌انداز در درون هنگ‌ها را منحل نمودند.
تصویری از نارنجک‌اندازان هنگ‌های مختلف اثر دیوید موریر
یک نارنجک‌انداز سواره اثر دیوید موریر
هنگ‌های نارنجک‌انداز

نظر به اینکه واژه نارنجک‌انداز دارای ارزش بسیاری بود واحدهای گوناگونی در ارتش‌های مختلف این لقب را برگزیدند. از جمله این واحدها می‌توان از نارنجک‌اندازان پوتسدام در پروس؛ نارنجک‌اندازان ساردنی در ایتالیا؛ نارنجک‌اندازان پیاده، نارنجک‌اندازان تفنگچی و نارنجک‌اندازان سواره گارد امپراتوری در فرانسه؛ نارنجک‌اندازان گارد امپراتوری روسیه؛ گارد نارنجک‌اندازان و هنگ ۱۰۱ نارنجک‌اندازان در بریتانیا را نام برد.
در جریان انقلاب آمریکا طی سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ گارد فرمانداری و هنگ شبه‌نظامیان ایالت کنتیکت، شهر نیویورک و کارولینای جنوبی دارای گروهان‌های نارنجک‌انداز بود.
در مکزیک آنتونیو لوپز دو سانتا آنا گارد نارنجک‌اندازی را در سال ۱۸۴۱ میلادی ایجاد کرد که تا سال ۱۸۴۷ وجود داشت.
شبه‌نظامیان کانادایی شهر تورنتو نیز ابتدا به نارنجک‌اندازان سلطنتی و سپس به هنگ سلطنتی کانادا تغییر نام دادند.
جنگ جهانی اول و پس از آن

هنگام آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ میلادی ارتش‌های امپراتوری آلمان و روسیه هنوز دارای تعدادی زیادی واحدهای نارنجک‌انداز بودند. این واحدها به دلیل تاریخچه خود یگان‌های ویژه‌ای محسوب می‌شدند و لباس‌های مخصوصی را می‌پوشیدند اما از نظر آموزش و تجهیزات مدت‌ها بود که دیگر تفاوتی با بقیه واحدهای پیاده‌نظام نداشتند.
امروزه نیز واحدهایی که هنوز نام نارنجک‌انداز را بر خود دارند هیچ تفاوتی با دیگر واحدهای پیاده‌نظام ندارند. به خصوص که اکنون سلاح‌های انفجاری مانند نارنجک یا آرپی‌جی به سلاح معیار تمام واحدهای هر ارتشی بدل شده‌اند و استفاده از لقب نارنجک‌انداز بیشتر برای اشاره به گذشته افتخارآمیز این واحدها است. در جنگ جهانی اول پیشنهاد ایجاد واحدهای تخصصی پرتاب نارنجک با نام نارنجک‌انداز توسط گارد نارنجک‌انداز رد شد زیرا ایشان این نام را منحصراً برای خود می‌دانستند و نام واحدهای جدید به بمب‌افکن تغییر یافت.
ارتش امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول سربازانی به نام پیشگامان هجومی داشت که برای نابودی سنگر دشمن از سلاح‌های انفجاری و پرتابی مانند نارنجک اشتیل‌هنت‌گراناته ۲۴ معروف به سیب‌زمینی‌کوب استفاده می‌نمودند.
در ورماخت واژه نارنجک‌انداز زرهی برای اشاره به پیاده‌نظام سنگین مکانیزه به کار می‌رفت. این واحدها به واسطه تحرک بالایی که داشتند می‌توانستند به خوبی در پیشروی با واحدهای زرهی و موتوری همراه شوند. دلیل انتخاب این نام آن بود که به صورت تاریخی واحدهای نارنجک‌انداز جزو واحدهای خط‌شکن و پیشرو ارتش‌ها محسوب می‌شدند. این نام امروزه همچنان در بوندس‌ور برای اشاره به پیاده‌نظام مکانیزه به کار می‌رود.
هنگامی که نخستین واحدهای چترباز ارتش آمریکا ایجاد شدند نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده تمایل داشت تا این واحدها زیر نظر این بخش باشند و عنوان نارنجک‌انداز هوایی را برای آن انتخاب نموده بود.
آخرین واحدی که با نام نارنجک‌انداز ایجاد شد و سلاح اصلی آن نیز نارنجک بود تیپ نارنجک‌اندازان از ارتش ۴ شوروی بود که در سال ۱۹۴۱ میلادی و هنگام هجوم آلمان نازی تشکیل شد. دلیل ایجاد این تیپ کمبود سلاح‌های انفرادی بود و فرماندهی آن را ژنرال تیمویف که خود در جنگ جهانی اول جزوی تیپ‌های نارنجک‌انداز بود به عهده داشت.
در جنگ ویتنام هر جوخه از سربازان آمریکایی حداقل دارای یک نفر بود که نقشی مانند نارنجک‌اندازان را به عهده داشت. این نارنجک‌اندازان نخست مسلح به نارنجک‌انداز ام۷۹ بودند که در اواخر جنگ با نارنجک‌انداز ایکس‌ام۱۴۸ که به ام۱۶ متصل می‌شد جایگزین شد. نارنجک‌اندازها تنها نارنجک‌انداز ام۷۹ و سلاح کمری کلت ام۱۹۱۱ را با خود حمل می‌کردند. هدف از طراحی سلاحی مانند نارنجک‌انداز ام۷۹ پر کردن فاصله میان بیشینه برد نارنجک‌های دستی و کمینه برد خمپاره‌اندازها بود. نوع جدید نارنجک‌اندازها در دسامبر ۱۹۶۶ میلادی با نام نارنجک‌انداز ایکس‌ام۱۴۸ معرفی شد اما این سلاح مشکلات متعددی داشت که موجب شد آن را در مه ۱۹۶۷ میلادی کنار بگذارند و نارنجک‌انداز جدیدی با نام نارنجک‌انداز ام۲۰۳ را معرفی نمایند.
جنگ جهانی اول و پس از آن > ایران

هنگی که در هنگام جنگ‌های ایران و روسیه در دوره قاجار از فراریان روس تشکیل شده بود به علت شجاعت و موفقیت‌های نظامی‌اش به بهادران تبدیل شد که واژه‌ای معادل برای اشاره به هنگ‌های نارنجک‌انداز پرافتخار اروپایی بود.
جنگ جهانی اول و پس از آن > آرژانتین

نیروی زمینی آرژانتین همچنان یک واحد افتخاری با نام هنگ نارنجک‌اندازان سواره را در خدمت خود دارد که به عنوان اسکورت تشریفاتی رئیس‌جمهور آرژانتین عمل می‌کنند. این هنگ در سال ۱۹۰۳ میلادی به یاد هنگی با همین نام که در سال‌های ۱۸۱۳ تا ۱۸۲۶ میلادی زیر فرماندهی قهرمان ملی آرژانتین خوزه د سن مارتین وجود داشت دوباره ایجاد شد.
برخلاف بسیاری از واحدهایی که همچنان نام نارنجک‌انداز دارند این واحد از اسب استفاده می‌کند و یگانی سواره است. همچنین سربازان آن همچنان نیزه و شمشیر حمل می‌کنند.
جنگ جهانی اول و پس از آن > بلژیک

در نیروی زمینی بلژیک هنوز دو هنگ نارنجک‌انداز وجود دارند که پادگان آن‌ها در شهر بروکسل است. این هنگ‌ها در سال ۱۸۳۷ میلادی و هنگام استقلال پادشاهی بلژیک به وجود آمدند و در دو جنگ جهانی به خوبی خدمت نمودند. این هنگ‌ها در زمان صلح نقش تشریفاتی مانند دیگر واحدهای نگهبانان سلطنتی در بقیه ارتش‌های جهان داشتند. از سال ۱۹۶۰ میلادی لباس آبی و قرمزی که این واحد پیش از جنگ جهانی اول می‌پوشیدند دوباره مورد استفاده قرار گرفت اما اکنون کلاه‌های خزخرس آن‌ها از مواد مصنوعی ساخته می‌شود.
جنگ جهانی اول و پس از آن > کانادا

گارد نارنجک‌انداز کانادایی یکی از کهن‌ترین واحدهای نیروی زمینی کانادا است. این واحد در حال حاضر علاوه بر حضور در ارتش کانادا به عنوان گارد تشریفات کانادا در یادبود جنگ ملی، ریدائو هال یا دیگر مکان‌ها و مراسم‌های مهم عمل می‌کند.
نارنجک‌اندازان سلطنتی تورنتو که بعدها به هنگ سلطنتی کانادا تغییر نام یافت نیز یکی دیگر از یگان‌های نارنجک‌انداز در ارتش کانادا است.
نارنجک‌اندازان وینی‌پگ نیز یکی از دو هنگ کانادایی بود که به عنوان بخشی از نیروی سی در نبرد هنگ کنگ حضور داشت.
جنگ جهانی اول و پس از آن > شیلی

در شیلی نیزی هنگی به نام نارنجک‌اندازان سواره گارد ریاست جمهوری وجود دارد که به عنوان بخشی از نیروی زمینی شیلی از سال ۱۸۲۷ میلادی فعالیت می‌کند. این هنگ در تمام جنگ‌های تاریخ شیلی حضور داشته و از سال ۱۸۴۰ تا ۱۹۰۷ هنگ محافظ رئیس‌جمهور شیلی بود.
این هنگ تا سال ۲۰۱۱ مانند دیگر واحدهای ارتش شیلی از یونیفرم با رنگ خاکستری میدانی استفاده می‌نمود اما از آن پس لباس آبی روشن سواره‌نظام با کلاه پیکلهاب مورد استفاده قرار گرفت.
جنگ جهانی اول و پس از آن > اکوادور

«نارنجک‌اندازان ترکی» نیز نام واحد محافظ رئیس‌جمهور اکوادور است که در کاخ کاروندیلیت کیتو حضور دارند. این واحد هنوز از یونیفرم‌هایی بهره می‌برد که در نبرد ترکی در سال ۱۸۲۹ میلادی پوشیده شده بود.
جنگ جهانی اول و پس از آن > فرانسه

در فرانسه از سال ۱۸۷۰ میلادی دیگر واحدی با عنوان نارنجک‌انداز وجود ندارد اما نشان آن هنوز هم در لژیون خارجی فرانسه یا ژاندارمری فرانسه استفاده می‌شود.