اورموند بیتی
حرفه

بیتی پس از پایان تحصیلات خود در دانشگاه ییل، در سال ۱۸۳۶ به سنتر کالج بازگشت. او سمتی را که سال قبل پذیرفته بود، پذیرفت و استاد شیمی و فلسفه طبیعی شد. او در سال ۱۸۴۷ به تدریس ریاضیات روی آورد و در همان سال مدرک کارشناسی ارشد در هنر را گرفت. او پنج سال را در این پست گذراند و سپس تدریس شیمی و فلسفه طبیعی را در سال ۱۸۵۲ از ادامه داد و دوازده سال دیگر به این کار مشغول بود. علاوه بر تدریس، بیتی ناظر آب‌وهوای مؤسسه اسمیتسونین برای شهرستان بویل در زمان جنگ داخلی آمریکا شد و او را برای ثبت مشاهدات آب‌وهوایی رسمی در نبرد باربورویل، در سپتامبر ۱۸۶۱ و نبرد پریویل، در اکتبر ۱۸۶۲ می‌شناسند. در سال ۱۸۶۳، آبراهام لینکلن او را به‌عنوان بازدیدکننده، از آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت، نیویورک منصوب کرد. در سال ۱۸۶۶، او توانست مدرک افتخاری دکترای لگوم از دانشگاه پرینستون را کسب کند.
بیتی تا زمان استعفای ویلیام ال. برکینریج در سال ۱۸۶۸ به تدریس پرداخت و بعد از این اتفاق او برای پر کردن جای خالی برکینریچ به‌عنوان رئیس موقت انتخاب شد. پس از دو سال خدمت در سمت موقت، هیئت‌امنا، او را به‌عنوان رئیس کالج و استاد متافیزیک و علوم سیاسی در ۱ سپتامبر ۱۸۷۰ منسوب کردند. با این کار، بیتی اولین رئیس سنتر کالج شده بود که کاهن نبود. یکی از دستاوردهای اولیه بیتی به‌عنوان رئیس سنتر کالج، ساخت ساختمان اصلی قدیمی بود که در سال ۱۸۷۰ و پس از وقف ساختمان در ۲۶ ژوئن ۱۸۷۲، پس‌از هزینه کلی ۶۰٬۰۰۰ دلار به پایان رسیده بود؛ در همان روز به‌طور رسمی افتتاح شد. این ساختمان در همان اوایل تخریب و کتابخانه گریس دوهرتی جایگزین آن شد. در مارس ۱۸۷۳، از بانک فالز سیتی تبکو در لوئیزویل ۳۰۰٬۰۰۰ دلار سرقت شده بود؛ ضرر کلی نزدیک به ۱۰۰٬۰۰۰ دلار بود، در اوراق قرضه بیمه‌نشده متعلق به کالج، از موقوفه کالج تنها ۳۳٬۰۰۰ دلار باقی ماند. بخشی از اوراق قرضه به ارزش حدود ۴۰٬۰۰۰ دلار بازیابی شد و بیتی تلاش‌هایی را برای جایگزینی بقیه پول‌های به‌سرقت‌رفته انجام داد که موفق شد از جامعه، کلیسا و سایر ساکنان اطراف بیش از ۵۸٬۰۰۰ دلار جمع‌آوری کند.
جایزه اورموند بیتی توسط دانشجویان و فارغ‌التحصیلان به افتخار او در سال ۱۸۸۶، پنجاهمین سالگرد اولین سال تدریس او در سنتر کالج ایجاد شد. جان فینیس فیلیپس، نمایندهٔ سابق کنگره، در این همایش سخنرانی کرد. بیتی چندین بار تلاش کرد تا از ریاست سنتر کالج استعفا دهد و در ۱۵ ژوئن و ۳۰ نوامبر ۱۸۸۶ برای این امر اقدام کرد. استعفای دوم او پذیرفته شد اما تا زمانی که جانشینی به دست نیامده بود، اجرایی نشد. با اینکه این روند طولانی شد، ویلیام سی. یانگ، پسر کشیش سابق، جان سی. یانگ، در ۱۹ ژوئن ۱۸۸۸ برای ایفای این نقش انتخاب شد. در مجموع، بیتی قبل از ترک دفتر، به مدت ۱۸ سال رئیس کالج بود. در تلاشی برای حفظ او به‌عنوان بخشی از هیئت علمی و جلوگیری از بازنشستگی او از کالج، متولیان امر، او را به‌عنوان استاد متافیزیک انتخاب کردند. با این حال، آنها فقط از او خواستند که یک ساعت در روز تدریس کند و سعی داشتند او را تا زمانی که ممکن است، در آنجا نگه دارند. این تمایل از همبستگی طولانی‌مدت او با کالج و مهارت و مراقبت او به‌عنوان یک معلم سرچشمه می‌گرفت. در حالی که بیتی یکی از اعضای هیئت علمی کالج بود، به عضویت بخش انجمن برادری بتا تتا پی سنتر انتخاب شد.
بیتی در سال ۱۸۳۵ به کلیسای پرسبیترین دنویل پیوست و در سال ۱۸۴۴ به‌عنوان مهتر کلیسا انتخاب شد. او تا زمان افتتاح دومین کلیسای پرسبیترین در سال ۱۸۵۲ این سمت را داشت که در آن زمان همان مقام را در آنجا به‌دست آورد. بیتی سه بار در سال‌های ۱۸۵۵، ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ به‌عنوان کمیسیونر مجمع عمومی کلیسای پرسبیترین انتخاب شد. او در مشاجره میان فرقه جدید و قدیمی طرف قدیمی‌ها بود و در سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۸۳ توسط هیئت‌هایی منصوب شد تا با مجمع فرقه جدید و کلیسای پرسبیترین جنوبی برای اتحاد دوباره به ترتیب گفتگو کند. بیتی به‌عنوان نمایندهٔ اولین و دومین شورای عمومی اتحاد پرسبیترین که در ادینبرو در سال ۱۸۷۷ و در فیلادلفیا در سال ۱۸۸۰ برگزار گردید، انتخاب شد. او مدیر و متولی مدرسه علمیه دنویل بود و در موارد متعدد تاریخ کتاب مقدس و تاریخ کلیسای قرون وسطی و مدرن را در آنجا در موارد متعددی تدریس می‌کرد. وی همچنین در هیئت امنای کالج کالدول  در دنویل که بعدتر کالج کنتاکی برای بانوان شد، قرار داشت. او در سال ۱۸۸۲ به‌عنوان اولین رئیس انجمن آموزشی کالج کنتاکی انتخاب شد.