stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
طاهیر

| طاهیر الطاهيرTahir | طاهیر الطاهيرTahir |
| --- | --- |
City and Common: City and Common
Taher: Taher
شعار(ها): "From the people, for the people": شعار(ها): "From the people, for the people"
موقعیت طاهیر در نقشه: موقعیت طاهیر در نقشه
کشور:  الجزایر
استان: استان جیجل
ناحیه: ناحیه طاهیر
APC: 2012-2017
حکومت: حکومت
 • نوع: شهرداری
 • شهردار: Hafid Boumahrouk (فراخوان میهنی برای مردم‌سالاری)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۵۰۴ مایل مربع (۶۴,۸۶ کیلومتر مربع)
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۷۸٬۵۰۰ 
 • تراکم: ۳۱۳۵۰/مایل مربع (۱۲۱۰,۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
کد پستی: 18200 18002
کد ایزو ۳۱۶۶: CP
طاهیر (به عربی: الطاهير) یک شهرداری در الجزایر است که در ناحیه طاهیر واقع شده‌است. طاهیر ۶۴٬۸۶ کیلومتر مربع مساحت و ۷۸٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
نیروی زمینی آلمان (۱۹۴۵–۱۹۳۵)

| نیروی زمینی آلمان (هیر) Heer | نیروی زمینی آلمان (هیر) Heer |
| --- | --- |
فعال: ۴۵–۱۹۳۵
کشور:  آلمان
گونه: نیروی زمینی
اندازه: ۱۳٬۶۰۰٬۰۰۰+ (کل افراد خدمت کرده)
نبردها: جنگ داخلی اسپانیا جنگ جهانی دوم
نشان: نشان
پرچم و نشان: 
نیروی زمینی آلمان (آلمانی: Heer, تلفظ آلمانی: [ˈhe:ɐ̯]) شاخه زمینی ورماخت، نیروهای مسلح آلمان از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بود. این نیرو پس از آغاز تسلیح مجدد آلمان با زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت‌های پیمان ورسای در سال ۱۹۳۵ جایگزین رایشس‌هیر، نیروی زمینی رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار شد. در پی انضمام اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸ نیروی زمینی این کشور نیز جزوی از نیروی زمینی آلمان شد. نیروی زمینی آلمان مبدع رزم برق‌آسا موسوم به بلیتس‌کریگ، جهت کسب پیروزی‌های سریع علیه دشمنانی با قدرت بیشتر بود.
این نیرو در اوت ۱۹۴۶ رسماً منحل شد. در طول جنگ جهانی دوم حدود ۱۳٫۶ میلیون نفر شامل نیروهای داوطلب و سربازان وظیفه در این نیرو خدمت کردند.
ظهور نیروی زمینی جدید

در سال ۱۹۳۴ با فرمان آدولف هیتلر مبنی بر آماده‌سازی ۲۱ لشکر پیاده‌نظام، هر منطقه نظامی که از پیش یک لشکر پیاده‌نظام در اختیار داشت، با جداسازی گروهان آموزش و یک گروهان پیاده‌نظام از سه گردان پیاده‌نظام هر یک از هنگ‌های لشکر خود، یک هنگ مستقل پیاده‌نظام ایجاد نمود. این ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک شماره ای بین ۲۲ تا ۴۲ به خود گرفتند. ۴۲ هنگ پیاده‌نظام دیگر که همچنان در قابل لشکرهای پیاده‌نظام خود باقی مانده بودند، به کمک نیروهای داوطلب یا افسران و سربازان دو گردان دیگر، گروهان آموزش و گروهان سوم پیاده‌نظام خود را مجدداً احیا نمودند و برخی گروهان پیاده‌نظام چهارمی نیز تشکیل دادند. بدین ترتیب نیروی زمینی آلمان تا پایان سال ۱۹۳۵، مجموعاً دارای ۱۶۵ گروهان پیاده‌نظام بود. به طریق مشابهی ۱۴ هنگ توپخانه نیز ایجاد گردید. بدین صورت که هر یک از هفت هنگ توپخانه‌ای که از پیش وجود داشتند، به کمک دو گردان خود دو هنگ توپخانه مستقل ایجاد نمودند. هر کدام از این هنگ‌های توپخانه نیروهای در اختیار خود را به صورت چهار گردان هر یک با دو آتشبار سه توپه (مجموعاً ۲۴ توپ) سازمان داد.
پس از ورود نوزده گردان پیاده‌نظام آلمانی به منطقه غیرنظامی شده راینلند (سه گردان پیاده‌نظام تا غرب رود راین) در ماه مارس سال ۱۹۳۶ و شکستن علنی مفاد پیمان‌های ورسای و لوکارنو، آلمانی‌ها علاوه بر ایجاد چند منطقه نظامی دیگر، اکتبر همان سال چهار لشکر پیاده‌نظام به کمک نیروهای پلیس محلی در راینلند و هشت لشکر پیاده‌نظام در مناطق دیگر تشکیل دادند. با وجود این که پیمان‌های لوکارنو و ورسای حضور نیروهای مسلح آلمانی را در منطقه رایلند ممنوع اعلام کرده بودند اما به این کشور اجازه داشت ۳۱۵۰۰ نیروی پلیس در آن داشته باشد. آلمانی‌ها که بالغ بر ۱۰ تا ۱۲ درصد بیش از این عدد نیروی پلیس در رایلند به کار برده بودند (با تسامح طرف دیگر قرارداد)، از همین شمار افراد جهت تشکیل لشکرهای پیاده‌نظام خود استفاده کردند.[نیازمند منبع] بدین شکل تا پاییز سال ۱۹۳۶ مجموع توان نیروی زمینی آلمان به حدود ۵۲۰ هزار نفر رسید. تا سال ۱۹۳۷، ۲۹ لشکر ذخیره پیاده‌نظام متشکل از نیروهای گروه یک (با دست کم یک سال سابقه خدمت فعال) و دو ذخیره (افرادی که در سال‌های صلح به سن هجده سالگی رسیده بودند)، ایجاد شدند که اکثراً مجموع نفرات آن‌ها به استاندارد ۱۶ هزار نفر نمی‌رسید.
با الحاق اتریش به آلمان در ماه مارس سال ۱۹۳۸ و وارد شدن نیروهای مسلح این کشور به ورماخت، قوای پیاده‌نظام اتریش که از پیش به صورت هفت لشکر سازمان یافته بود، در قالب دو لشکر پیاده‌نظام (یکی در وین و دیگری در لینتس) در کنار سایر لشکرها به نیروی زمینی آلمان پیوستند و شماره‌های ۴۴ و ۴۵ را به خود گرفتند. بسیاری از افسران اتریشی بدون از دست دادن مقام و درجه خود در ورماخت پذیرفته شدند. به هر حال عده زیادی از این افراد و چندین یگان اتریشی جهت گذراندن دوره‌های آموزشی راهی دانشکده‌های نظامی آلمان گشتند.
سلسله مراتب یگان‌ها

جوخه (Gruppe) یگان بنیادین نیروی زمینی آلمان بود. در نیروی زمینی آلمان سازمان، توان، تسلیحات و تجهیزات هر یگان را «نمودارهای سازمانی جنگی» (Kriegsstärke Nachweisung) تعیین می‌نمود که بر پایه پایین‌ترین سطوح (گروهان و دسته) قرار داشت. این موضوع گاهی سبب می‌شد دو لشکر، به عنوان یگان رزمی اصلی، از یک نوع یکسان دارای سازمان و توان متفاوتی باشند. این انعطاف سازمانی نیروی زمینی آلمان را قادر می‌ساخت یگان‌های خود را تا پایین‌ترین سطوح بر اساس نیاز آن‌ها و نیروی انسانی، تجهیزات و تسلیحات در دسترس تغییر دهد.
هنگام صلح، مناطق نظامی که در دوره پیشین ایجاد شده بودند و توسط ورماخت نیز مورد استفاده قرار گرفتند، به همراه سپاه داخل هر یک، بالاترین سطح از سلسله مراتب نظامی در نیروی زمینی آلمان به حساب می‌آمدند. با آغاز جنگ جهانی دوم دو مرتبه نظامی دیگر شامل ارتش میدانی و گروه ارتش ایجاد گردید. برای پشتیبانی از این آرایش‌های بزرگ در هنگام خدمت فعال، یگان‌هایی تحت عنوان «نیروهای ارتش یا گروه ارتش» که شامل توپخانه سنگین، مهندسان، یگان‌های خدماتی و آرایش‌های اداری مشابه دیگر می‌شد، وجود داشت. این یگان‌ها به هیچ‌یک از آرایش‌های بزرگ اتصال دائمی نداشتند و به صلاح دید فرماندهی عالی به‌کارگیری و به می‌شدند.
هر گروه ارتش شامل سه تا چهار ارتش میدانی و به شکل میانگین حدود یک میلیون نفر نیرو بود و توسط یک فیلدمارشال فرماندهی می‌شد. هر ارتش پیاده‌نظام میدانی نیز به نوبه خود، تحت فرمان یک ارتشبد، شامل دو تا پنج سپاه پیاده‌نظام و گاهی یک سپاه زرهی تقویت شده (گروه زرهی) و حدود ۲۰۰ هزار نفر نیرو بود. ارتش مستقل بیستم کوهستان که در شمال اسکاندیناوی حضور داشت، مستقیماً تحت هدایت فرماندهی عالی ورماخت عمل می‌کرد.
سپاه‌های پیاده‌نظام، موتوریزه، کوهستان و زرهی تحت امر یک سپهبد هر یک شامل دو تا پنج لشکر با حدود ۶۰ هزار نفر نیرو می‌شدند.
دکترین

نیروی زمینی آلمان به شکلی دقیق، منعطف و پذیرا نسبت به ایده‌های جدید تجربیات جنگ جهانی اول را مورد مطالعه قرار داد. آگاهی از شرایط دشمنان آینده و محل جنگ با آن‌ها نوآوری را تسهیل و موجب تأکید بر رزم تهاجمی شد. این مسئله در نهایت به عمل حول دکترین "بلیتس‌کریگ" انجامید. نیروهای جدید زرهی آلمان بدین ترتیب بر پایه این دکترین راه حلی برای مشکلات آلمان در جنگ پیشین ارائه نمودند و تا سال ۱۹۳۹ به بنیانی استوار برای نیروی زمینی بدل گشتند. کاربرد تسلیحات زرهی در قابل دکترینی واقع‌بینانه از رزم‌ترکیبی بدون تخصیص یافتن منابع بیشتری در این بخش نسبت به دیگر دشمنان اروپایی، منجر به دستیابی به پیروزی‌های بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ گشت.
تجهیزات و تسلیحات

با وجود پیشرفت‌های گسترده فناورانه، نیروی زمینی آلمان در تمامی دوره حیات خود متکی به اسب‌ها باقی ماند. ضعف در صنعت نفت، تعداد نسبتاً اندک خودروها و محدودیت تولید تانک اجازه مکانیزه‌سازی کامل به این نیرو نمی‌داد. با وجود این که نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول حدود ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ اسب داشت، این مقدار در جنگ جهانی دوم در نیروی زمینی آلمان به ۲٬۷۰۰٬۰۰۰ اسب رسید. به هر صورت، نیروی زمینی آلمان تسلیح مجدد را سال‌ها پیش از همسایگان آغاز کرد و با وجود کاستی‌ها بسیار آماده‌تر از رقیبان خود بود.
نیروهای داوطلب خارجی

نیروی زمینی تعداد زیادی از داوطلبان غیر آلمانی را در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به کار گرفت. اسپانیای تحت حاکمیت فرانسیسکو فرانکو ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ نیروهای داوطلب خود را در قالب لشکر آبی (لشکر دویست و پنجاهم پیاده‌نظام) در اختیار آلمان قرار داد. این لشکر تا ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ در قسمت شمالی جبهه شرقی در ناحیه لنینگراد و ولخوف به نبرد پرداخت. هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با سه هزار داوطلب کروات و بوسنیایی نیز در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ شکل گرفت. این یگان پس از یک دوره آموزشی نسبتاً طولانی، به لشکر صدم پیاده‌نظام سبک نیروی زمینی آلمان در اوکراین ملحق گشت و در نبرد استالینگراد مشارکت نمود. هنگ تقویت‌شده ۶۳۸ پیاده‌نظام متشکل از سه هزار داوطلب فرانسوی در ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ پدید آمد. این یگان در قالب ارتش چهارم زرهی نیروی زمینی آلمان در تهاجم به مسکو حضور یافت و سپس در وظایف ضد پارتیزانی در لهستان و بلاروس به کار رفت تا این که نهایتاً ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ به وافن اس‌اس منتقل شد. تعداد ۸۶۰ تن از داوطلبان فرانسوی زبان اهل بلژیک هم ماه اوت سال ۱۹۴۱ لژیون والون (گردان ۳۷۳ پیاده‌نظام والون) را برای نیروی زمینی آلمان ایجاد کردند. از این یگان در جنوب روسیه و قفقاز استفاده گشت.
با وجو ماهیت نژادی جنگ بین آلمان و شوروی، هزاران تن از غیر نظامیان و نظامیان روس و سایر مردمان نواحی تصرف‌شده به صورت داوطلبانه به نیروی زمینی آلمان پیوستند. از این افراد که با عنوان اختصاری هیوی (Hiwi - داوطلب کمکی) شناخته می‌شدند، در یگان‌های مختلف غالباً در وظایف غیرنظامی همچون ترابری و ساخت‌وساز و در هنگام اضطرار در میدان‌های رزم استفاده می‌گشت. نیروی زمینی آلمان روز ۲۹ اوت سال ۱۹۴۱ برای نخستین بار یگان‌های رزمی این نیروهای داوطلب را به منظور وظایف امنیتی و ضد پارتیزانی در ناحیه گروه ارتش شمال و گروه ارتش مرکز تشکیل داد. روز ۶ اکتبر همان سال مجوز جذب عمده شهروندان شوروی به عنوان نیروی رزمی صادر گردید. لشکرهای نیروی زمینی آلمان مجاز به به‌کارگیری معادل حداکثر ۱۵ درصد از توان از این داوطلبان بودند. شمار داوطلبان اهل شوروی در نیروی زمینی آلمان در سال ۱۹۴۳ حدود ۲۵۰ هزار نفر برآورد گشته‌است. جذب این نیروها تا ماه مه سال ۱۹۴۵ ادامه داشت.
لیموهای دریایی قرصی

| لیموهای دریایی قرصی | لیموهای دریایی قرصی |
| --- | --- |
لیموهای دریایی قرصی، Discodorididae: لیموهای دریایی قرصی، Discodorididae
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: نرم‌تنان
رده:: شکم‌پایان
تیره:: Discodorididae
لیموهای دریایی قرصی (نام علمی: Discodorididae) نام یک تیره از لیسه دریایی است.
داریان (پاوه)

| داریان (پاوه) | داریان (پاوه) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کرمانشاه
شهرستان: پاوه
بخش: بخش مرکزی
دهستان: هولی
جمعیت: ۵۴۱ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: 0834617
داریان (پاوه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان پاوه در استان کرمانشاه ایران است. این روستا در دهستان هولی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۶۹ نفر (۲۴۷خانوار) بوده‌است.
یکی از جاذبه های دیدنی این روستا  ، درختچه های زیبای ارغوان هستند که به گونه ای چشم نواز،  چهار طرف روستا رو در بر گرفته اند و جلوه ای بی بدیل به منظره زیبای این روستا ( خصوصا در فصل بهار ) داده است.
این روستا محل پرورش ماهی سردابی قزل آلا نیز می باشد و استخرهای متعدد پرورش ماهی در طول سالیان در این روستا احداث شده است.
داریان یکی از پر آب ترین روستاهای شهرستان پاوه بوده و چشمه های دائمی متعددی در این روستا وجود دارند.
در سالیان اخیر گاز رسانی به این روستا ، مهاجرت روستاییان به مرکز شهرستان را کاهش داده است
یکی از عالمان ادبی مطرح این روستا ، مرحوم مجید هدایتی می باشند که دفتر اشعار منحصر به فردی از ایشان به یادگار مانده است.
ویژگی‌های روستا

این روستا در دامنه کوه شاهو از رشته کوه زاگرس قرار دارد و به واسطه چشمه سارهای فراوانی که دارد ، جزو پرآب ترین روستاهای منطقه می باشد. شغل غالب مردم روستا دامداری، پرورش آبزیان و باغداری است. انار روستای داریان جزء بهترین و با کیفیت ترین انارهای ایران است.
سد داریان

دریاچه سد داریان در جوار این روستا قرار دارد.
گوبی فیلیپینی

| گوبی فیلیپینی | گوبی فیلیپینی |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمبود داده  (IUCN 3.1):  کمبود داده  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
Missing taxonomy template (fix):: Pandaka
گونه:: Template:Taxonomy/PandakaP. pygmaea
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Template:Taxonomy/PandakaPandaka pygmaea هره، ۱۹۲۷: Template:Taxonomy/PandakaPandaka pygmaea هره، ۱۹۲۷
Pandaka pygmaea روی تمبر ۲۰۱۳ فیلیپین
گوبی فیلیپینی (انگلیسی: Dwarf pygmy goby) یا گوبی کوتوله کوچک (Pandaka pygmaea) گونه‌ای از گاوماهی‌های گرمسری از زیرتیره Gobionellinae است که در آب لب‌شور و مناطق حرای جنوب شرقی آسیا زندگی می‌کند. این ماهی یکی از کوچک‌ترین ماهیان جهان است. نرهای این گونه در اندازه ۰٫۹ سانتیمتر (۰٫۳۵ اینچ) بالغ می‌شوند و می‌توانند تا ۱٫۱ سانتیمتر (۰٫۴۳ اینچ) رشد کنند، در حالی که ماده‌ها تا ۱٫۵ سانتیمتر (۰٫۵۹ اینچ) رشد می‌کنند. وزن بزرگسالان این گونه حدود ۴ میلیگرم (۰٫۰۰۰۱۵ اونس) است. در فیلیپین این ماهی به نام‌های bia و tabios شناخته می‌شود.
پراکنش و زیستگاه

گوبی فیلیپینی در ابتدا به‌عنوان بومی مالابون (در کلانشهر مانیل) در فیلیپین گزارش شد و در آنجا که در کنار رودخانه‌های سایه‌دار یافت می‌شد. این گونه به دلیل آبادسازی سرزمین از این منطقه انقراض محلی یافته و به‌عنوان گونه در بحران انقراض توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت ثبت شده است. اخیراً، در مناطق دیگری از جنوب شرق آسیا مانند کولیون، بالی، سولاوسی و سنگاپور نیز کشف شده است.
ظاهر و کالبدشناسی

این ماهی تقریباً بی‌رنگ و شفاف است و بدنی نسبتاً کشیده و محکم دارد. نرها لاغر با نیمرخ‌های پشتی و شکمی تقریباً مستقیم هستند، در حالی که ماده‌ها ضخیم‌تر به نظر می‌رسند و نیمرخ پشتی آن‌ها کمی خمیده و شکم برآمده است.
رفتار > تغذیه

این گونه از پلانکتون تغذیه می‌کند.
رفتار > تولید مثل

گوبی فیلیپینی یک گونه تخم‌گذار است.
سایر اطلاعات

گوبی فیلیپینی قبلاً بر روی یک سکه ده سنتاووی فیلیپین به تصویر کشیده شده بود و به‌طور منحصر به فرد در اندازه واقعی خود نمایش داده شده است. نام جنس از کلمه زبان فیلیپینی pandak گرفته شده است، به معنای «کوتوله» یا «قد کوتاه».
درقلب شما هستیم

| درقلب شما هستیم | درقلب شما هستیم |
| --- | --- |
کارگردان: ساتیش کایشیک
بازیگران: آنیل کاپور کاجول انوپم کهیر شاکتی کاپور پارمیت ستهی ساتیش کایشیک جانی لور گریسی سینگ
موسیقی: آنو ملک
تاریخ‌های انتشار:  ۲۲ ژانویه ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-01-۲۲)  
کشور: هند
زبان: هندی 
درقلب شما هستیم (به هندی: Hum Aapke Dil Mein Rehte Hain) فیلمی است محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی ساتیش کایشیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنیل کاپور، کاجول، انوپم کهیر، شاکتی کاپور، پارمیت ستهی، ساتیش کایشیک، جانی لور، گریسی سینگ، کومار سانو، انورادا پودوال ایفای نقش کرده‌اند.
تاراز

| تاراز | تاراز |
| --- | --- |
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۳۲۰۰متر
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: استان خوزستان
کوهِ تاراز یا تاراز کوه بختیاری با بلندای ۲۷۰۰ متر یکی از کوه‌های معروف زاگرس بختیاری است که در مرز استان خوزستان و استان چهارمحال و بختیاری، در کنار راه ارتباطی اندیکا به بازفت قرار دارد. فاصله آن با قلعه‌خواجه ۶۸ کیلومتر و با مسجدسلیمان ۱۲۰ کیلومتر است. در فصل بارندگی، آبشاری از این کوه جاری می‌شود که زیبایی خاصی دارد. پرسیاوش معروفترین گیاهِ منطقهٔ تاراز است.
از فرازِ قلهٔ تاراز می‌توان مناظری از جمله قلهٔ کینو، دشت شیمبار، و رودخانهٔ بازُفت را دید. این کوه در فرهنگ لرهای بختیاری، جایگاه ویژه‌ای دارد و در شعرهای فولکلور زیادی از آن یاد شده‌است. یادمان مسعود بختیاری، آبهمن علاءالدین، خواننده ترانه فولکوریک و عاشقانه کوک تاراز (کبک تاراز), که به همت دوست‌داران ایشان و به دست آقای هوشنگ فرجی ساخته شده در پای همین کوه قرار دارد.
منطقه گردشگری شیمبار و کوه تاراز همه ساله با شروع فصل زمستان و بارش برف پذیرای بختیاری‌های خوزستان است که به این منطقه سردسیر و سفید پوش از برف سفر می‌کنند.
دیمیتری گوتاس

دیمیتری گوتاس (متولد ۱۹۴۵ قاهره) محقق آمریکایی و استاد بازنشستهٔ مطالعات عربی و اسلامی در دپارتمان زبان‌ها و تمدن‌های خاور نزدیک دانشگاه ییل است. او پژوهش‌هایی دربارهٔ انتقال علوم یونانی به جهان اسلام در قرون هشتم تا دهم میلادی و ابن‌سینا انجام داده است.
آثار > تک‌نگاری‌ها

Greek Wisdom Literature in Arabic Translation. A Study of the Graeco-Arabic Gnomologia. (New Haven 1975)
Avicenna and the Aristotelian tradition. Introduction to Reading Avicenna's Philosophical Works. (Leiden 1988; second revised and expanded edition 2014)
Greek Thought, Arabic Culture. The Graeco-Arabic Translation Movement in Baghdad and Early 'Abbasid Society. (2nd-4th / 8th-10th centuries) (London and New York, 1998) (translated into seven languages)
Greek Philosophers in the Arabic Tradition (Aldershot, Ashgate 2000)
Philosophy, Theology and Mysticism in Medieval Islam, Dimitri Gutas & Richard M. Frank (London: Routledge, 2005)
Orientations of Avicenna's Philosophy: Essays on his Life, Method, Heritage (Aldershot, Ashgate 2014)
آثار > کتاب‌های ویراستاری کرده

Theophrastus of Eresus. Sources for his Life, Writings, Thought and Influence. 2 volumes edited by WW Fortenbaugh, PM Huby, RW Sharples, and D. Gutas (Leiden 1992)
Theophrastus, On First Principles (transmitted as his Metaphysics). Greek text and Medieval Arabic translation, edited and translated, with Excursus on Graeco-Arabic Editorial Technique. Leiden 2010
(With Gerhard Endress): A Greek and Arabic Lexicon (GALEX): Materials for a Dictionary of Medieval Translations from Greek into Arabic. Brill 1992 - (Handbook of Oriental Studies, Section One: The Near and Middle East, Vol 11)
Aristotle Poetics / editio maior of the Greek text with historical introductions and philological commentaries by Leonardo Tarán (Greek and Latin, and edition of the Greek text) and Dimitri Gutas (Arabic and Syriac). Mnemosyne, bibliotheca classica Batava. Supplementum; v. 338. Leiden; Boston: Brill, 2012.
آثار > مقاله‌ها

The Study of Arabic Philosophy in the Twentieth Century. An Essay on the Historiography of Arabic Philosophy. In: British Journal of Middle Eastern Studies 29 (2002) 5-25
The Heritage of Avicenna: The Golden Age of Arabic Philosophy, 1000 - 1350. In: J. Janssen, D. De Smet (eds.): Avicenna and His Heritage (Leuven 2002), 81-97.
فخرالدین اسعد گرگانی

| فخرالدین اسعد گرگانی | فخرالدین اسعد گرگانی |
| --- | --- |
زاده: آغاز قرن پنجم هجری گرگان
درگذشته: بعد از سال ۴۴۶ ه‍.ق گویا در اواخر عهد طغرل سلجوقی
زمینه کاری: شعر، داستان
ملیت:  ایرانی
دوره: طغرل سلجوقی
کتاب‌ها: داستان ویس و رامین
دلیل سرشناسی: داستان سرایی
فخرالدین اسعد گرگانی شاعر داستانگوی ایرانی نیمهٔ نخست سده پنجم هجری است. ولادت او در آغاز قرن پنجم هجری در گرگان و چنانچه پسوند وی نشان می‌دهد اهل گرگان بوده است. وفات فخرالدین اسعد بعد از سال ۴۴۶ و گویا در اواخر عهد طغرل سلجوقی اتفاق افتاده است.
وی زاده شهر باستانی جرجان (معرب گرگان) و از داستان‌سرایان بزرگ ایران است و سنی معتزلی مذهب بوده است. او همزمان با سلطان ابوطالب طغرل (۴۲۹–۴۵۵) می‌زیسته است. او در فتح اصفهان با طغرل همراه بوده و بعد از آنکه سلطان از اصفهان به قصد تسخیر همدان خارج شد، فخرالدین اسعد با وی به همدان نرفت و با عمید ابوالفتح مظفر نیشابوری حاکم اصفهان در آن شهر ماند و تا زمستان سال ۴۴۳ را در آن شهر به‌سر برد. گفتگوهای او با امیر ابوالفتح مظفر به نظم داستان ویس و رامین توسط او انجامید.
بعدها بسیاری از گویندگان در منظومه‌های خویش به شیوهٔ شاعری وی توجه نمودند که ازآن‌جمله نظامی گنجوی را باید نام برد که هنگام سرودن خسرو و شیرین به برخی از موارد این کتاب نظر داشته است.
ویس و رامین

پیش کشیده شدن حدیث ویس و رامین بین او و عمید ابوالفتح مظفر نیشابوری، حاکم اصفهان، موجب شد که فخرالدین آن داستان را به نظم درآورد. این داستان از زبان پهلوی به فارسی درآمده و تأثیر زبان پهلوی بر شاعر در این منظومه باعث شده که صورت اصل و کهنهٔ بسیاری از لغات را در کتاب خویش حفظ کند و علاوه بر آن سادگی و بی‌پیرایگی نثر پهلوی شعر وی را بسیار روان و ساده و بی‌تکلف سازد. از این شاعر به جز «ویس و رامین» و چند بیت پراکنده اثر دیگری در دست نیست.
بونوبو

| بونوبو | بونوبو |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 در خطر انقراض  (IUCN 3.1):  در خطر انقراض  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: نخستی‌ها
تیره:: کپی‌ها
سرده:: شامپانزه‌ها
گونه:: P. paniscus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Pan paniscus شوارتز، ۱۹۲۹: Pan paniscus شوارتز، ۱۹۲۹
زیستگاه کنونی بونوبو: زیستگاه کنونی بونوبو
بونوبو یا شامپانزه کوتوله (به انگلیسی: Bonobo) (با نام علمی Pan paniscus) گونه‌ای از سردهٔ شامپانزه است. نسل بونوبوها در معرض انقراض قرار دارد و زیستگاه فعلی آن‌ها تنها بخشی از جمهوری دموکراتیک کنگو در قاره‌ی آفریقا است.
بونوبوها در ابتدا به عنوان زیرگونه‌ای از شامپانزه معمولی در نظر گرفته می‌شدند.
بونوبوها به همراه شامپانزه‌ها نزدیک‌ترین خویشاوند انسان هستند. از آن‌جا که بونوبوها و شامپانزه‌ها هیچ‌یک شناگران ماهری نیستند، احتمالاً جدایی این دو گونه پس از تشکیل رودخانهٔ کنگو ۱٫۵ تا ۲ میلیون سال پیش آغاز شده‌است.
کوکولوپوری یکی از مناطق غنی از نظر زیستگاه بونوبوها و مرکز اصلی جنگل صلح بونوبو است.
نظام اجتماعی

نظام اجتماعی بونوبوها بر مساوات، صلح‌جویی بنا نهاده‌ شده است. با اینکه گونه‌ای رتبه‌بندی اجتماعی در جامعه‌های ایشان به چشم می‌خورد، روی‌هم‌رفته رفتار افراد با هم بر پایهٔ مساوات است. درگیرهای خشن میان افراد بسیار کم است و معمولاً از طرق مسالمت آمیز برای رفع مناقشات و کاستن تنش‌های موجود میان افراد استفاده می‌شود.
غذا غالباً میان همه تقسیم می‌شود و محبت در میان آن‌ها از جایگاه به خصوصی برخوردار است. بونوبوهای نر حالت تهاجمی به خصوصی ندارند و برخلاف گونه‌های دیگر که درگیر نزاع‌های روزانه‌اند (مانند شامپانزه‌های معمولی) فاقد دستگاه عضلانی قابل ملاحظه هستند. رفتار جنسی بنوبوها بسیار شبیه انسان است و از این بابت تنها گونه حیوانی شبیه به انسان هستند.
شهرت این کپی‌ها به مساوات‌گری و صلح‌جویی به معنی نبود تهاجمگری در میان ایشان نیست. دیده شده‌است گاهی تازش‌های درون گروهی میان ان‌ها رخ دهد، با این حال این تازش‌ها — برخلاف تازش‌ها در اجتماعات شمپانزه‌های معمولی — هرگز مرگبار نیست یعنی تازش مرگبار تا کنون دیده نشده‌است.
بونوبوها خوراک خود را داوطلبانه با دیگر هم‌نوعان خود تقسیم می‌کنند؛ به بیانی دیگر، بونوبوها ترجیح می‌دهند به جای تنها غذا خوردن آن را تقسیم کنند و غذای خود را با بونوبوی دیگری بخورند.
ملاحظات فرگشتی در خاستگاه انسان

بونوبوها به همراه شمپانزه‌های معمولی نزدیک‌ترین خویشان انسان‌اند. انشقاق شمپانزهٔ معمولی و بونوبو بسی سپس‌ترِ انشقاق دودمان انسان از شاخهٔ منتهی به این دو کپی، صورت پذیرفته‌است پس فاصلهٔ فیزیولوژیک بونوبو و انسان با آنِ شمپانزه و انسان یکی‌است. سابقهٔ مطالعهٔ شمپانزه‌ها بسی کهن‌تر است. وانگهی به‌سنت، نظام اجتماعی پدرسالار و جنگجوی شمپانزه‌های معمولی چون روزنه‌ای برای نگریستن در گذشتهٔ تاریک نظام اجتماعی دودمان انسان بوده‌است. در جامعهٔ شمپانزه‌ها جنگ بین‌گروهی، کشتار، گوشتخواری، نظام طبقاتی، ابزارسازی و بازی‌های سیاسی بر سر قدرت فراوان یافت می‌شود. اینها همه در جامعه‌های انسانی دیده می‌شود ولی بیشتر به جنبهٔ مردانهٔ آدمیت مربوط می‌شود. با درآمدن بونوبو به صحنه تصویر سنتی از اجتماعات پیشاانسان‌ها به چالش کشیده شد. امروزه عده‌ای از دانشمندان به چند دلیل بونوبو را مدل بهتری برای جامعهٔ اجداد انسان می‌دانند:
نسبت‌های اندام‌های بدن به یکدیگر در بونوبو به نسبت‌های انسانی نزدیک‌تر است.
چون زیستگاه بونوبو که بیشه‌های پردرخت است، به زیستگاه‌های جد مشترک انسان و شمپانزه نزدیک‌تر است، احتمال کم‌تر بودن فشار تکاملی و در نتیجه تغییر کمتر این گونه (در قیاس با شمپانزه) می‌رود.
اشتراک کد ژنتیکی مربوط به رفتار تعلقی (دوستانه) در انسان و بونوبو؛ این کد ژنتیکی در شمپانزهٔ معمولی نیست.
کتاب‌ها

«بونوبوها»: رفتار، بوم‌شناسی، حفاظت، (مجموعه مقالات- ۳ جلد)، تاکیشی فرویچی، جو تامپسون، ترجمهٔ الهام ذوالقدر، نشر اینترنتی، ۱۳۹۴،
یک گروه بونوبو
فوکر اس.۱

| Fokker S> I | Fokker S> I |
| --- | --- |
کاربری: Primary trainer
تولیدکننده: فوکر
طراح: رینولد پلاتز
نخستین پرواز: ۱۹۱۹
کاربر اصلی: شوروی بنگاه هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۳
فوکر اس.۱ (انگلیسی: Fokker S.I) یک هواپیمای ساخت فوکر است.
سارا چپمن

| سارا چپمن | سارا چپمن |
| --- | --- |
چپمن در دهه ۱۹۰۰: چپمن در دهه ۱۹۰۰
نام هنگام تولد: سارا چپمن
زادهٔ: ۳۱ اکتبر ۱۸۶۲&#۱۶۰;(۱۸۶۲-۱۰-۳۱) مایل اند، لندن
درگذشت: ۲۷ نوامبر ۱۹۴۵&#۱۶۰;(۱۹۴۵-۱۱-۲۸) (۸۳ ساله) انگلستان
آرامگاه: قبرستان مانور پارک، شرق لندن، انگلستان
یادمان‌ها: خانه سارا چپمن, باو، لندن
پیشه(ها): ماشین کار؛ اتحادیه کارگری
کارفرما: برایانت و می
سازمان: اتحادیه زنان کبریت ساز (رئیس)
شناخته‌شده برای: ایفای نقش رهبری در سازماندهی اعتصاب دختران در سال ۱۸۸۸
همسر: چارلز هنری دیرمن (۱۸۹۱ م.)
فرزندان: ۶
سارا چَپمَن (انگلیسی: Sarah Chapman، بعداً دیرمِن (انگلیسی: Dearman)؛ ۳۱ اکتبر ۱۸۶۲ - ۲۷ نوامبر ۱۹۴۵) یک کارگر بریتانیایی بود که یکی از رهبران اعتصاب ۱۸۸۸ دختران کبریت برایانت و می بود. چپمن و بقیه کارگران که در اعتصاب شرکت داشتند از آن زمان به‌عنوان «پیشگامان برابری جنسیتی و انصاف در کار که میراث ماندگاری بر جنبش اتحادیه کارگری بر جای گذاشتند» شناخته شدند.
جدایی‌خواهی در ایران

توزیع قومی-مذهبی ایران (۲۰۰۴)
چندین جنبش جدایی‌خواه در ایران وجود دارد که بیشتر آنها، با یک گروه قومی اقلیت خاص مرتبط هستند. ایران، از لحاظ قومی، کشوری بسیار متنوع است. در سال ۲۰۱۵، تخمین زده شد که فارس‌ها (قومیت غالب ایران)، تنها حدود ۶۱ درصد از جمعیت ایران را تشکیل می‌دهند.
برخی از محققان بر این باورند که تقسیمات قومی ایران، تهدیدی قابل قبول برای کشور است. آنها استدلال می‌کنند که محرومیت اقتصادی اقلیت‌های قومی، همراه با سیاست‌های محدود کردن حقوق سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، ناآرامی‌های بیشتر را ترویج می‌کند. گزارش سال ۲۰۰۵ عفو بین‌الملل نشان داد که حکومت ایران، از سیاست‌هایی حمایت می‌کند که از نظر اقتصادی، اقلیت‌های قومی را محروم کرده و حقوق سیاسی، اجتماعی و فرهنگی آنها را محدود می‌کند. برندا شیفر معتقد است که اختلافات قومی، نیروی محرک خیزش ۱۴۰۱ ایران است.
محققان دیگر استدلال می‌کنند که شکاف قومی در ایران، اغراق‌آمیز است و به مطالعه‌ای اشاره می‌کنند که نشان می‌دهد بسیاری از مردم ایران با بیش از یک گروه قومی، هویت دارند.