stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شنشی
مسئله نام استان

نام استان «شِنشی» (陝西)، به معنی «غرب شان» و اشاره به موقعیت شهر شی‌آن در غرب «گردنهٔ شان» در شهر در سطح ولایت سانمنشیا دارد. در گذشته، این گردنه مهم‌ترین راه ارتباطی بین شهر مهم شی‌آن و سایر مناطق چین بوده‌است.
استان دیگری در همسایگی این استان، با نام شانشی (山西) وجود دارد. نام این استان به معنی «غرب کوه» و اشاره به موقعیت این استان در غرب رشته کوه تایهانگ دارد.
در زبان چینی معیار، نام هر دوتا استان، «شان‌شی» (shanxi) تلفظ می‌شود. تنها تفاوت در تلفظ نام آن‌ها، در نواخت ادای هجای «شان» می‌باشد. نام استان شانشی (山西) با نواخت سطح بالا (Shānxī)، و نام استان شِنسی (陝西) با نواخت افت-خیز پایین (Shǎnxī) ادا می‌شود؛ بنابراین، نویسه‌گردانی نام این دو استان به الفبای زبان‌هایی که نواخت‌بر نیستند، دشوار می‌باشد.
به همین خاطر، حداقل از میانهٔ قرن ۱۸ میلادی به بعد، در نویسه‌گردانی لاتین، نام استان شانشی به صورت «Shansi» (شانسی) و نام استان شِنسی به صورت «Shensi» نوشته شده‌است. نوشتار نام این استان به صورت «شنسی» در اطلاسهای ایرانی و عثمانی نیز مرسوم شد.
بعدتر در اواسط قرن بیست، در نوشتار پین‌یین، برای متمیز کردن نام این دو استان، نوشتن «Shaanxi» نیز رایج شد. این نوع نوشتار بازتاب دهندهٔ شیوهٔ لاتین‌نویسی زبان چینی ماندارین، پیش از استانداردسازی پین‌یین امروزی بود.
در الفبای لاتین، نوشتار «Shensi» برای نام این استان تا سال ۱۹۸۷ میلادی مرسوم بود. اما از آن سال به بعد، دولت چین تنها نوشتار «Shaanxi» را به رسمیت می‌شناسد.
در زبان اویغوری، استان شانشی (山西) نیز به شکل «شه‌نشی» و نام استان شِنشی (陝西) به صورت «شېنشى» نوشته می‌شود.
پیوندها

وبگاه دولتی شاآنچی
| ن ب وتقسیمات اداری چین | ن ب وتقسیمات اداری چین | ن ب وتقسیمات اداری چین |
| --- | --- | --- |
| استان‌ها |   آن‌هوئی •  فوجیان •  گانسو •  گوانگ‌دونگ •  گوئیژو •  هاینان •  هبئی •  هیلونگ‌جیانگ •  استان هنان •  هوبئی •  هونان •  جیانگسو •  جیانگشی •  جی‌لین •  لیائونینگ •  چینگهای •  شنشی •  شاندونگ •  شانشی •  سیچوآن •  یون‌نان •  ژجیانگ   |  |
| مناطق خودمختار |   مغولستان داخلی •  سین کیانگ •  نینگ‌شیا •  گوانگشی •  تبت   |  |
| شهرهای در سطح استان |   پکن •  چونگ‌چینگ •  شانگهای •  تیانجین   |  |
| مناطق ویژهٔ اداری |    هنگ کنگ •   ماکائو    |  |
حقوق بشر در مالزی

حمایت از حقوق اولیه بشر در قانون اساسی مالزی ارج نهاده شده است. این موارد شامل آزادی فردی (ماده ۵) و ممنوعیت برده‌داری و کار اجباری (ماده ۶) است. در سطح ملی، اقدامات قانونی که برای جلوگیری از سوء استفاده و نقض حقوق بشر وجود دارد را می‌توان در قوانین و اعمال مربوط به موضوعاتی یافت که یا دارای مولفه حقوق بشری هستند یا مربوط به گروه‌های خاصی از جامعه است که حقوق آنها ممکن است در معرض خطر قرار گیرد. گروه‌های حقوق بشر عموماً از دولت مالزی و پلیس سلطنتی مالزی انتقاد می‌کنند.
قوانین بازداشت پیشگیرانه همچون قانون امنیت داخلی ۱۹۶۰ و فرمان وضعیت اضطراری ۱۹۶۹ (نظم عمومی و پیشگیری از جرم) که بازداشت بدون محاکمه یا اتهام را مجاز می‌دانند و به همین دلیل منبع نگرانی سازمان‌های حقوق بشری همچون سازمان سوارا راکیات مالزی هستند. هر چند قانون امنیت داخلی ۱۹۶۰ لغو گردید و در سال ۲۰۱۲ توسط قانون جرائم امنیتی (تدابیر ویژه) ۲۰۱۲ موسوم به سوسما (SOSMA) جایگزین آن شد و حکم وضعیت اضطراری ۱۹۶۹، در پی لغو سه اعلامیه اضطراری در سال ۲۰۱۱، منسوخ شد.
کمیسیون حقوق بشر مالزی

مقالهٔ اصلی: کمیسیون حقوق بشر مالزی
کمیسیون حقوق بشر مالزی که در این کشور با نام سوهاکام (مخفف عبارت Suruhanjaya Hak Asasi Malaysia) بهتر شناخته می‌شود، آژانس اصلی کشور برای رسیدگی به مسائل حقوق بشر است.
گروه‌های حقوق بشر

سازمان پیشگام حقوق بشر در مالزی سوارا راکیات مالزی است. در روز ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲، ده‌ها گروه بین‌المللی حقوق بشر بیانیه مطبوعاتی مشترکی را در اعتراض به آنچه که آنها از آن، تحت عنوان «آزار و اذیت مداوم دولت مالزی» برای فعالیت سوارا راکیات مالزی توصیف کردند، منتشر کردند.
شکر دره

مکان در 23x15px|border |alt=|link= افغانستان
| شکر دره | شکر دره |
| --- | --- |
ولسوالی: شکردره
ارتفاع: ۷۴۳۱ فوت (۲۲۶۵ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۴:۳۰+
'قریه قلعه مرادبیگ روستایی در افغانستان است که در ولسوالی شکردره ولایت کابل موقعیت دارد.
جمعیت این ولسوالی در تاریخ ۱۴۰۰ تقریباً ۳۷۴،۲۹۵ نفر میباشد .
نزدیکترین همسایه این ولسوالی پروان است که در ۶۴ کیلومتری این ولایت هست .
شکردره در شمال شهر کابل موقعیت داشته و ولسوالی نسبتا کوهستانی هست. مرکز آن بازار شاه مردان بوده
مجید عباسی (طراح)

| مجید عباسی | مجید عباسی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ اُردیبهشت ۱۳۴۴ تهران، ایران
ملیت: ایرانی 
محل تحصیل: دانشکده هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
پیشه(ها): طراح گرافیک و مدیر هنری
مجید عباسی (متولد سال ۱۳۴۴) طراح گرافیک و مدیر هنری معاصر ایرانی است.
فعالیت‌های او بر طراحی گرافیک از جمله طراحی هویت سازمانی، بسته‌بندی، پوستر، کتاب و علائم راهنمائي و مسیریابی متمرکز است. در سال ۱۳۶۸ شرکت گرافیک دید را با همکاری یکی از دوستانش در تهران بنیاد نهاد و به فعالیت حرفه‌ای در زمینه‌های متنوعی پرداخت.
وی به همراه چهار تن از هم‌نسلانش (رضا عابدینی، بیژن صیفوری، ساعد مشکی و علی‌رضا مصطفی‌زاده) گروه رنگ پنجم را در سال ۱۳۸۱ تأسیس کردند. همکاری این گروه که به منظور ارایۀ آثار و دیدگاه‌ها در فضای طراحی گرافیک معاصر ایران از یک سو و برقراری ارتباط با طراحان هم‌نسل خود در جهان از سوی دیگر بود، تا سال ۱۳۸۷ ادامه یافت.
این عضو انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، از سال ۱۳۸۱ به دعوت مرتضی ممیز به تدریس پاره‌وقت در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران پرداخت و در پی آن در دانشگاه هنر، دانشگاه سوره و مدرسه ویـژه نیز به این فعالیت ادامه داد.
او نمایشگاه‌های متعددی را برگزار کرده و آثارش که اغلب با تأکیدی از تایپ و به‌خصوص نوشتار فارسی همراه هستند در نشریات و کتاب‌های بین‌المللی در نیویورک، پاریس، میلان، مونیخ، مسکو و غیره به چاپ رسیده‌اند و همچنین در مجموعه‌ها، موزه‌ها و گالری‌های داخل و خارج از کشور از جمله آلمان، لهستان، جمهوری چک، ژاپن، پاریس، بلژیک، چین، ایتالیا، اسلواکی و غیره به نمایش درآمده‌اند.
او برنده‌ی جوایز متعدد داخلی و بین‌المللی ازجمله  جوایز طراحی بسته‌بندی و آگهی‌های تبلیغاتی از ششمین دوسالانه‌ی طراحان گرافیک ایران (۱۳۷۸) و جایزه‌ی بزرگ اندی وارهول از مسابقه‌‌ی سه‌سالانه‌ی بین‌المللی پوستر ترناوا، اسلواکی (۲۰۰۶) است. کارهای او در مجموعه‌های گوناگون از جمله موزه‌ی گرافیک ایران، موزه‌ی اوگاکی ژاپن، مجموعه‌ی پوستر زوریخ و مجموعه‌ی پوستر دیدو نگهداری می‌شود. او نمایشگاه‌های متعددی از طراحی گرافیک ایران از جمله «پرشیانیسیمو» و «یکصد نشانه‌نوشته‌ی ایرانی» را در شهرهای مختلف جهان مدیریت و برگزار کرده است. عباسی در کتاب‌ موقعیت (۲۰۰۳) به‌عنوان طراحی از ایران معرفی شده؛ و در ویرایش پنجم کتاب تاریخ طراحی گرافیک مگز نیز (۲۰۱۲) به کارهای او پرداخته شده است.
مجید عباسی عضو مؤسس و هیئت تحریریه مجله طراحی گرافیک نشان از سال ۱۳۸۳ تا کنون است و سردبیری مجله را از سال ۱۳۸۹ تا کنون به‌عهده دارد. او از سال ۱۳۸۸ عضو انجمن بین‌المللی طراحان گرافیک است؛ و در حال حاضر در استودیو دیزاین عباسی به طراحی گرافیک و مدیریت هنری پروژه‌های سازمان‌ها، کسب‌وکارها، برندها و خدمات مشغول است.
ماهان صدرات

| ماهان صدرات | ماهان صدرات |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۷۸
ملیت: ایرانی
شناخته‌شده برای: اعتراضات ۱۴۰۱ ایران
وضعیت جزایی: محکوم به اعدام
ماهان صدرات مدنی (زادهٔ ۱۳۷۸ (خورشیدی) ) یکی از بازداشت شدگان خیزش سراسری ایران در سال ۱۴۰۱ است. او در تهران بازداشت شده و در تاریخ ۱۲ آبان توسط دادگاه انقلاب تهران شعبه ۲۶ به محاربه متهم و به اعدام محکوم شده است.
حکم اعدام او توسط دادگاه بدوی در تاریخ ۳ دی ۱۴۰۲ نقض شد.
بازداشت و محاکمه

بازداشت در تاریخی میان ۲۰ مهر و ۱۲ آبان صورت گرفته است. او پس از بازداشت به وکیل مورد نظر خود دسترسی نداشته است و مراحل دادگاه به صورت غیر شفاف پیش رفته است. اتهام محاربه به او به خاطر داشتن چاقو و درگیری با یک مأمور اطلاعاتی زده است. در ویدئو و مدارک موجود و پخش شده در دادگاه هیچ اثری از چاقو یا سلاح سرد دیده نمی‌شود. او در این دادگاه به ریاست قاضی ایمان افشاری به داشتن چاقو و ضربه زدن با آن را رد کرده است. به گفتهٔ پدر وی او به اعدام محکوم شده است و حکم او برای اجرا فرستاده شده است. این کار با وجود رضایت شاکی خصوصی وی صورت می‌گیرد.
ما حتی از زمان اجرای حکم هم خبر نداریم. می‌گویند پرونده امنیتی است و نمی‌دانیم چه کاری باید انجام دهیم. نمی‌دانم چه خاکی به سرم کنم. ماهان متولد ۷۸ است. او بارها در جلسه دادگاه گفته که چاقو دست او نبوده است اما حکم محاربه به ماهان دادند و حالا هم می‌گویند پرونده به اجرای احکام رفته است.
یکی از نکات قابل بحث در پرونده ماهان صدارت مدنی این است که با وجود ادعای قاضی مبنی بر اینکه شاکی‌های وی خصوصی‌اند و هیچ‌کدام از نیروی انتظامی و امنیتی نیستند مدتی بعد معلوم شد که دو شاکی وی که بعنوان شهروند عادی و شغل آزاد در دادگاه معرفی شدند سابقه کار در نهادهای دولتی را دارند، یکی از شاکی‌ها از عاملان حمله به سفارت عربستان بود و شاکی بعدی درواقع یک آخوند بود که خود مدیر یک سازمان تبلیغات دینی است و این اطلاعات برخلاف ادعای قاضی پرونده بود.
فرقه عیادت از مریم مقدس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دستور زیارت مریم مقدس: دستور زیارت مریم مقدس
کوته‌نوشت: وی‌اس‌ام
بنیان‌گذاری: ۶ ژوئن ۱۶۱۰
بنیان‌گذار: اسقف فرانسوا دو سال  ژین فرانسس دوشانتال
گونه: فرقه مذهبی برخوردار از حقوق پاپی برای زنان
اعضا: ۱۵۲۹ عضو تا سال ۲۰۲۰ میلادی
شعار: لاتین: Vivet Jésu به فارسی: زنده باد عیسی
سازمان مادر: کلیسای کاتولیک
وبگاه: www.vistyr.org
فرقه عیادت از مریم مقدس (لاتین: Ordo Visitationis Beatissimae Mariae Virginis)
فرقه عیادت از مریم مقدس (به لاتین: Ordo Visitationis Beatissimae Mariae Virginis) که به اختصار VSM نامیده می‌شود، یک فرقه مذهبی کاتولیک برخوردار از حقوق پاپی برای زنان است.
نام‌های دیگر این فرقه عیادتگران (Visitandines)، خواهران عیادتی (Visitation Sisters) و خواهران سالزی (Salesian Sisters) است.
تاریخچه

فرانسوا دو سال
ژین فرانسوا دو شانتال
فرانسوا دو سال و جین فرانسوا دو شانتال بنیانگذاران فرقه مذهبی عیادت از مریم مقدس بودند.
فرقه عیادت از مریم مقدس در سال ۱۶۱۰ توسط فرانسوا دو سال و ژین فرانسوا دو شانتال در انسی، اوت-ساووآ، فرانسه تأسیس شد. در ابتدا، بنیانگذار به فکر یک فرقه مذهبی نبود. او مایل بود جماعتی بدون دریافت نذر از مردم تشکیل دهد، جایی که تنها در طول سال نوآموزی می‌شد در دیر اقامت داشت، پس از آن خواهر مذهبی می‌توانست به نوبت بیرون برود و از بیماران و فقرا عیادت کند. این فرقه با الهام از دیدار مریم باکره و دیدار شاد او با یکی از خویشاوندش، یعنی الیصابات که در مسیحیت به عنوان «عیادت» جشن گرفته می‌شود، با نام عیادت از مریم مقدس نامگذاری شد.
دوسال از ژین دو شانتال دعوت کرد تا با او در برپایی نوع جدیدی از زندگی مذهبی همکاری کند، نوعی که برای زنان مسن‌تر و افراد با بنیه ضعیف‌تر در دسترس باشد، و بر فضایل درونی پنهان مانند فروتنی، اطاعت، فقر، بخشش متعادل و صبر تأکید کند، و بر اساس نمونهٔ مریم مقدس در سفر رحمت به عمه‌اش الیزابت باشد. این فرقه برای خوش‌آمدگویی به کسانی که نمی‌توانستند ریاضت‌های لازم در سایر فرقه‌ها را به‌جا آورند، تأسیس شد. به‌جای زمزمهٔ دفتر نیایش در نیمه‌شب، خواهران ساعت هشت و نیم شب به تلاوت دفتر کوچک مریم مقدس می‌پرداختند. نه پرهیز دائمی وجود داشت و نه روزه‌داری طولانی‌مدت. فرقه عیادت از مریم مقدس توسط پل پنجم در سال ۱۶۱۸ به‌طور قانونی تأسیس شد که به آن تمام امتیازات سایر فرقه‌ها را اعطا کرد. یک مهر و موم پاپی از اوربان هشتم آن را در سال ۱۶۲۶ به‌طور رسمی تأیید کرد.
کشش

کشش خاص به فرقه عیادت، نظم درونی است که عمدتاً از طریق تمرین دو فضیلت ابراز می‌شود: فروتنی و ملایمت. شعار این فرقه «زنده باد عیسی» است.
نخستین صومعه در لیون در سال ۱۶۱۵ تأسیس شد که به دنبال آن مولن (۱۶۱۶)، گرنوبل (۱۶۱۸)، بورژ (۱۶۱۸) و معبد مارِه در پاریس (۱۶۱۹) تأسیس شدند. هنگامی که فرانسوا دو سال در سال ۱۶۲۲ درگذشت، ۱۳ صومعه تأسیس شده بود؛ در زمان مرگ ژین فرانسوا دو شانتال در ۱۶۴۱، تعداد آن‌ها به ۸۶ صومعه رسید.
این فرقه از فرانسه به سراسر اروپا و آمریکای شمالی گسترش یافت. تا سال ۲۰۲۱، حدود ۱۵۰ صومعه خودمختار عیادت در سراسر جهان وجود دارد.
کشش > پرتغال

فرقه عیادت از مریم مقدس از سال ۱۷۸۴ در پرتغال حضور داشته و امروزه سه صومعه را در آنجا نگهداری می‌کند: در براگا، در ویلا داس آوس و در باتالیا. خواهران عیادتی در پرتغال، همانند مارگارت مری آلاکوک در گذشته، اقدام به تولید و توزیع تندیسک‌های قلب مقدس عیسی (شبیه نوار شانه‌ای) می‌کنند.
کشش > انگلستان

در جریان انقلاب فرانسه در ۱۷۸۹، زمانی که همهٔ خانه‌های مذهبی سرکوب شدند، بسیاری از خواهران فرانسوی به سایر کشورهای کاتولیک پناه بردند. خواهران در روان، شمال فرانسه، به صومعه‌های پرتغالی گریختند و تنها با مرگ روبسپیر در ۱۷۹۴ از گیوتین نجات یافتند. در ۱۸۰۳، شش خواهر لیسبون را با یک کشتی باری انگلیسی ترک کردند و در حالی که در دریا بودند، توسط دزدان دریایی فرانسه مورد حمله قرار گرفتند. به دلیل ملیتشان (آنها فرانسوی بودند نه انگلیسی) از آن‌ها صرف‌نظر شد و با خیال راحت به بندر ویگو در اسپانیا بازگردانده شدند. پس از اقامتی کوتاه در اسپانیا، سه نفر از خواهران تلاش دوم خود را برای عبور از پورتو انجام دادند و بدون درگیری بیشتر با دزدان دریایی در ۲۹ ژانویه ۱۸۰۴ وارد فالماوث شدند. آنها بعداً به اکتون سفر کردند و در ۱۹ مارس ۱۸۰۴ اولین صومعه عیادت را در خاک انگلیس تأسیس کردند. آنها متعاقباً به والدرون نقل مکان کردند.
کشش > آلمان

در سال ۱۸۳۵، فرقه عیادت از مریم مقدس دیترامس‌تسل، صومعهٔ بویربرگ (آلمانی: Kloster Beuerberg) در اویراسبورگ، آلمان را به دست آورد. بین سال‌های ۱۸۴۶ و ۱۹۳۸، آن‌ها در صومعهٔ بویربرگ یک مدرسهٔ دخترانه و خانه‌ای برای مادران شیرده اداره می‌کردند و بعد از آن، خانه‌ای برای بهبودی سالمندان. این صومعه همچنان متعلق به فرقهٔ عیادت از مریم مقدس است.
کشش > کلمبیا

نُه خواهر عیادت از مادرید اسپانیا در سال ۱۸۹۲ به کلمبیا آمدند و اولین صومعه را در سانتا فه، بوگوتا تأسیس کردند.
کشش > ایرلند

خواهران عیادتی در سال ۱۹۵۵ به ایرلند آمدند و صومعه‌ای را در استامولن، شهرستان میث تأسیس کردند. هنگامی که مادر مری ترزا اودوایر، رئیس صومعهٔ عیادت رزلند انگلستان، متوجه شد که برادران سنت جان خدای در حال ترک سیلورستریم هستند، از اسقف مِث برای اجازهٔ ورود فرقهٔ عیادت به حوزهٔ اسقفی او درخواست کرد. مشکلات تأمین نیرو با قرض گرفتن سه خواهر از آمریکا حل شد. صومعه‌های عیادت سنت پل مینه سوتا، بروکلین نیویورک و آتلانتا جورجیا هر کدام یک خواهر را قرض دادند.
کشش > کره جنوبی

در سال ۲۰۰۵، شش خواهر عیادتی از مانیزالِس کلمبیا به کره جنوبی آمدند. صومعهٔ عیادت در جونگ‌اوک-اِوپ، یونچئون، در استان گیونگ‌گی، کره جنوبی تأسیس شد.
کشش > لهستان

خواهران عیادت (به لهستانی: Zakon Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny یا siostry wizytki) اولین بار توسط ملکهٔ هم‌نشین لهستان، ماری لوییز، که به‌طور گسترده به‌عنوان حامی و پشتیبان کلیسای کاتولیک شناخته می‌شد، به مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی دعوت شدند. با ورود ۱۲ راهبه به ورشو، آرزوی او محقق شد. تعداد خواهران ویزیتاسیون ورشو به سرعت افزایش یافت و این صومعه تا قبل از ۱۷۰۰ دو صومعهٔ دیگر را در کراکوف و ویلنیوس تأمین مالی کرد. پس از تجزیه لهستان، این فرقه بارها توسط ارتش‌های خارجی مورد سرقت قرار گرفت و تحت تحریم‌های اعمال‌شده توسط قدرت‌های اشغال‌گر رنج برد. در حال حاضر چهار صومعهٔ عیادت در لهستان وجود دارد.
کشش > لهستان > ورشو

اولین صومعه در کراکوفسکیه پشدمیشچیه، نزدیک به یک اقامتگاه سلطنتی ساخته شد. راهبه‌ها در همان سال ۱۶۵۴ رسماً در آنجا محصور شدند، اما به زودی پس از آن، به دلیل تهدیدهای سیل مجبور شدند دو بار صومعه را ترک کنند - این چند قرن بعد دوباره اتفاق افتاد، زمانی که خواهران برای اسکان سربازان ناپلئونی بیرون رانده شدند. از زمان تأسیس، «ویزیتکی» (Wizytki)، یعنی عیادتی‌ها به زبان لهستانی، مدارس و خوابگاه‌هایی را برای دختران اداره می‌کردند و از فقیران شهری مراقبت می‌کردند.
بعد از شکست قیام ژانویه (۱۸۶۴)، به عنوان یکی از تلاش‌های بسیار تزار برای از بین بردن هرگونه نفوذ ملی لهستان در آموزش، به خواهران آموزش ممنوع شد - به همراه خوابگاه، پذیرش افراد جدید نیز بسته شد، به این معنی که هیچ خواهر جدیدی نمی‌توانست پذیرفته شود. «ویزیتکی» فقط در سال ۱۹۰۵ آموزش افراد جدید را از سر گرفت. قدیمی‌ترین صومعه‌های عیادت همچنین در قیام ورشو شرکت داشتند، زمانی که خواهران داوطلبانه صومعه خود را به روی مهمانان باز کردند و از مردم غیرنظامی آسیب‌پذیر محافظت کردند.
به عنوان سرپرستان یکی از برجسته‌ترین بناهای تاریخی در ورشو، خواهران نیز در حفاظت از آثار هنری مشارکت داشتند.
تحت جمهوری خلق لهستان، همین صومعه فضایی برای ارتباط و تبادل با روحانیون در کشورهایی مانند جمهوری خلق مجارستان یا چکسلواکی بود.
کلیسای عیادتی در ورشو (۱۷۸۰)
کلیسای عیادتی در ورشو (قبل از ۱۹۳۹)
کلیسای عیادتی در ورشو (حال حاضر)
کشش > لهستان > کراکوف

صومعه در کراکوف شکل‌گیری خود را مدیون معجزه‌ای می‌داند که توسط فرانسیس دِ سال انجام شد، هنگامی که به دعای اسقف و بنیانگذار یان مالاچوفسکی پاسخ داد، زمانی که او در رود یخ‌زده ویستولا در حال غرق شدن بود. پنج خواهر از صومعه ورشو همان زمستان به کراکوف نقل مکان کردند.
کشش > لهستان > یاسلو

صومعه مذکور در ویلنیوس با دستور نیکلای یکم در سال ۱۸۴۱ منحل شد و خواهران به زور به فرانسه تبعید شدند.
در سال ۱۹۰۱، خواهران عیادت از ورسای به لهستان آمدند، جایی که خانه جدیدی را در یک صومعه تازه ساخته شده در یاسوو پیدا کردند که در سال ۱۹۰۳ رسماً آنها را پذیرفت. خواهران عیادت یاسوو مانند صومعه‌های خواهر خود، یک پانسیون برای زنان و دختران را اداره می‌کردند، اگرچه ظرفیت آن به عنوان مدرسه به‌طور رسمی شناخته نمی‌شد. فعالیت آموزشی آنها با شروع جنگ جهانی اول متوقف شد.
در طول جنگ جهانی دوم، خواهران دوباره آواره شدند و صومعه ابتدا به یک بیمارستان جنگی تبدیل شد و سپس منفجر شد. خواهران عیادت در دهه ۱۹۵۰ به خرابه‌ها بازگشتند و روند کند بازسازی آغاز شد. در سال ۱۹۶۶، کلیسا به عنوان بخشی از جشن‌های گسترده‌تر هزارمین سالگرد مسیحی‌شدن لهستان دوباره تقدیس شد.
کشش > لهستان > ریبنیک

در سال ۱۹۴۲، خواهران عیادت از ویلنیوس بار دیگر اخراج شدند. به آنها ممنوعیت پوشیدن لباس مخصوص راهبه داده شد و مجبور شدند برای بقیه جنگ جهانی دوم در میان مردم عادی زندگی کنند. در سال ۱۹۴۶، اسقف استانیسواف آدامسکی آنها را به شمیانوویتسه شلانسکیه دعوت کرد. در سال ۲۰۰۰، صومعه در شمیانوویتسه تعطیل شد و خواهران به ریبنیک نقل مکان کردند. خواهران عیادت در ریبنیک عمدتاً مسن هستند.
کشش > در ایالات متحده

در ایالات متحده آمریکا ۱۰ صومعه در دو فدراسیون وجود دارد. صومعه‌های فدراسیون اول زندگی کاملاً درون‌گرایانه را سپری می‌کنند، با رعایت محصوربودگی پاپی، با نذرهای رسمی، و عادت سنتی فرقه را حفظ کرده‌اند. از ده صومعه عیادت در ایالات متحده، شش صومعه به فدراسیون اول تعلق دارد.
کشش > فدراسیون اول

صومعه عیادت در موبیل، آلاباما در سال ۱۸۳۳ توسط اسقف مایکل پورتیه، اولین اسقف موبیل، تأسیس شد. او با آگاهی از کمبود مدارس در حوزه خود، کار خوب راهبه‌های عیادت در سراسر زادگاهش فرانسه را به یاد آورد. پنج راهبه از صومعه جرج‌تاون، واشینگتن دی.سی. در نوامبر ۱۸۳۲ سوار کشتی بادبانی شدند و یک ماه بعد به موبیل رسیدند. در مارس ۱۸۴۰، یک گردباد ساختمان‌ها را با خاک یکسان کرد. در دهه ۱۹۵۰، مدرسه به یک خانه خلوت تبدیل شد. این صومعه همچنین به عنوان مرکز توزیع نان‌های مقدس استفاده شده توسط کلیساهای سراسر اسقف اعظم موبایل و برای بسیاری از کلیساهای ایالت‌های اطراف عمل می‌کند، خدماتی که به تعدادی از کلیساهای غیر کاتولیک نیز گسترش یافته‌است.
در سال ۱۸۶۶، خواهران عیادت از بالتیمور، مریلند به درخواست اسقف جان مک‌گیل به ریچموند، ویرجینیا آمدند. در سال ۱۹۸۷ خواهران عیادت به راکویل، ویرجینیا نقل مکان کردند (جایی که همچنان به عنوان منبع اصلی درآمد خود به پخت نان‌های مقدس ادامه می‌دهند).
در سال ۱۸۴۶، ۱۱ نفر از خواهران عیادت جرج‌تاون به فردریک، مریلند نقل مکان کردند تا مدرسه‌ای را که توسط «خواهران صدقه» در سال ۱۸۲۴ آغاز شده بود، ادامه دهند، که از آن تاریخ به بعد تبدیل به «آکادمی عیادت فردریک» شد - که نقش مهمی در تاریخ جنگ داخلی داشت. در سپتامبر ۱۸۶۲ (تا ژانویه ۱۸۶۳) توسط نیروهای اتحادیه اشغال شد و پس از نبردهای «ساوت ماونتین» و «آنتیتام» به بیمارستان صحرایی شماره ۵ تبدیل شد. در بهار سال ۲۰۰۵، صومعه عیادت درهای خود را بست و سه خواهر عیادت باقی‌مانده به صومعه عیادت مریم مقدس مونته ماریا در راکویل، ویرجینیا منتقل شدند.
جامعه عیادت تایرینگهام، ماساچوست در سال ۱۸۵۳ در کیکوک، آیووا توسط صومعه عیادت مونتلوئل، فرانسه تأسیس شد. در قرن نوزدهم، برای جوامع بازدید، چه در فرانسه و چه در ایالات متحده، داشتن آکادمی دخترانه برای تأمین مخارجشان ضروری بود. پس از جابجایی از کیوکوک، آیووا به ساسپنشن بریج، نیویورک و سپس به ویلمنگتون، دلاور در سال ۱۸۶۸، یک خیرخواه سخاوتمند جامعه را قادر ساخت تا مدرسه را در سال ۱۸۹۳ تعطیل کند و زندگی کاملاً تأملی را بگذراند. در سال ۱۹۹۳، این جامعه به ماساچوست نقل مکان کرد و در دسامبر ۱۹۹۵ به صومعه فعلی خود، «مون دو کور»، نقل مکان کرد.
راهبه‌های عیادت در سال ۱۹۱۵ به دعوت اسقف جوزف شرمبس از جرج‌تاون به تولدو آمدند.
کشش > فدراسیون دوم

خواهران فدراسیون دوم کارهای رسولانه را به زندگی تأملی خود اضافه می‌کنند.
**صومعه عیادت جرج‌تاون** اولین خانه عیادت بود که در ایالات متحده تأسیس شد. در سال ۱۷۹۹، سه خواهر از این فرقه با اجازه اسقف اعظم لئونارد نیل مدرسه‌ای دخترانه را در کنار دانشگاه جرج‌تاون در واشینگتن دی.سی. به نام «مدرسه آمادگی عیادت جرج‌تاون» تأسیس کردند. در سال ۱۸۱۶، **صومعه عیادت جرج‌تاون** با مدیریت ترزا لالور تأسیس شد.
در تاریخ ۳ مه ۱۸۳۳، هشت خواهر از عیادت جرج‌تاون، اولین آکادمی عیادت را در میدوست در کسکاسکیا، ایلینوی تأسیس کردند. خواهران در آخرین بخش سفر خود از جرج‌تاون، از رودخانه می‌سی‌سی‌پی از ایالت میزوری به ایلینوی عبور کردند. روایات شخصی از خواهرانی می‌گویند که «در یک قایق‌سوار شدند که آن‌ها را از رودخانه عبور داد. آن‌ها به طرز خطرناکی به آب قهوه‌ای نزدیک بودند.» در آوریل ۱۸۴۴، شش خواهر برای تأسیس «آکادمی عیادت سنت لوئیس» در سنت لوئیس، میزوری آنجا را ترک کردند. در ۲۴ ژوئن، سیل رودخانه می‌سی‌سی‌پی باعث تخلیه کسکاسکیا شد و یک قایق بخار حامل بازدیدکنندگان صومعه، خواهران، دانش‌آموزان و وسایل را از طریق پنجره‌های طبقه دوم نجات داد و آن‌ها را به سنت لوئیس منتقل کرد. در سال ۱۹۹۲، پنج خواهر از عیادت راک آیلند، ایلینوی با جامعه سنت لوئیس ادغام شدند. بعداً یازده خواهر از سنت لوئیس به مرکز بازنشستگی خواهران رحمت، خانه کاترین، در سنت لوئیس نقل مکان کردند.
صومعه عیادت در بروکلین، نیویورک در سال ۱۸۵۵ توسط خواهران بالتیمور تأسیس شد.
در سال ۱۸۷۳، به درخواست اسقف گریس، که از آنها خواست تا بنیاد جدیدی تأسیس کرده و مدرسه‌ای به نام «مدرسه صومعه عیادت» را افتتاح کنند، شش خواهر عیادت از سنت لوئیس، میزوری با کشتی بخار به مدت هشت روز از رودخانه می‌سی‌سی‌پی به سمت شهر رودخانه‌ای رو به رشد سنت پل، مینه‌سوتا سفر کردند. مدرسه و صومعه با هم، در هنگام گسترش چهار بار نقل مکان کردند. در سال ۱۹۶۶، خواهران و مدرسه به مندوتا هاتس نقل مکان کردند، جایی که امکانات بزرگ‌تر به برنامه‌ها و ثبت نام‌های گسترده‌تر اجازه می‌داد. صومعه مندوتا برای تعطیلی در اواسط ژانویه ۲۰۱۹ برنامه‌ریزی شده بود و سه خواهر باقی‌مانده به یک مرکز مراقبت‌های بهداشتی یا صومعه عیادت دیگری نقل مکان کردند. مدرسه که اکنون به سادگی **مدرسه عیادت** نامیده می‌شود، امروز در محوطه مندوتا هاتس باقی مانده‌است.
در سال ۱۹۸۹، رهبری فدراسیون دوم فرقه عیادت در ایالات متحده آمریکا، یک جامعه صومعه‌ای شهری را در مینیاپولیس تأسیس کردند. آن‌ها به عنوان بخشی از خدمات خود به خانواده‌ها، جلسات آموزشی مانند آشپزی و تغذیه، امور مالی و بودجه‌بندی، آمادگی برای دانشگاه و غیره را برای نوجوانان محله ارائه می‌دهند.
آکادمی عیادت مونت دو شانتال در سال ۱۸۴۸ با نام «آکادمی دخترانه ویلینگ» در مرکز شهر ویلینگ، ویرجینیای غربی تأسیس شد و در سال ۱۸۶۵ نام فعلی خود را به خود گرفت. در حالی که همه مقاطع تحصیلی پنجم تا دوازدهم دخترانه بود، مدارس مونتسوری و ابتدایی مونت دو شانتال مختلط بود. این مدرسه در ۳۱ مه ۲۰۰۸ تعطیل شد و راهبه‌ها به «عیادت جرج‌تاون» در واشینگتن دی.سی. نقل مکان کردند. این ساختمان در سال ۱۹۷۸ در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت، اما در ۷ نوامبر ۲۰۱۱ تخریب شد.