جینی (کودک وحشی)
دومین اقامتگاه > آزمایش و مشاهده تیم پژوهشی > رفتار

بدون هیچ علت مشخصی، بی‌اختیاری جینی، بلافاصله دوباره شروع شد، و به ویژه چند هفتهٔ اول پس از نقل مکان بسیار شدید بود، و چند ماه در سطح پایینی ادامه داشت. برخلاف نوشته‌های باتلر، ریگلرها مشاهده کردند که جینی هنوز هنگام خشم به خودش صدمه می‌زند و دقت کردند که به ویژه موقعیت‌های معینی، مانند ریختن ظروف مایع، موجب تندخویی او می‌شود، که پزشکان رفتار او را به این مسئله نسبت دادند که در کودکی در چنین مواقعی کتک می‌خورده‌است. آن‌ها همچنین نوشتند که جینی از سگ آن‌ها خیلی می‌ترسد و پس از دیدن آن فوراً فرار کرده و مخفی می‌شود. تیم پژوهشی نوشتند که جینی خیلی کندتر و با تردید بیشتری نسبت به آن چیزی که باتلر توصیف کرده بود، حرف می‌زند، نوشتند که جینی بسیار به‌ندرت صحبت می‌کند و در سه ماه اول اقامت جینی تقریباً همیشه از سخنان یک‌کلمه‌ای استفاده می‌کرد. مگر اینکه چیزی را ببیند که او را ترسانده و در این صورت هم از نظر گفتار و هم رفتارش دچار تأخیر زیادی، اغلب چند دقیقه، می‌شد، و بدون هیچ دلیل واضحی، نسبت به دما هیچ واکنشی نشان نمی‌داد. همچنان در کنترل هیجان‌هایش بسیار مشکل داشت و اغلب رفتارش به شدت ضداجتماعی و مخرب بود.
کمی پس از اینکه جینی به خانهٔ ریگلرها نقل مکان کرد، مریلین با یک روش مناسب به او آموخت که ناامیدی‌اش را به بیرون منتقل کند.از آن‌جا که جینی نسبت به ظاهرش حساس بود، مریلین ناخن‌های او را رنگ کرده و به جینی گفت:اگر خودش را چنگ بزند، خوشگل به نظر نخواهد رسید، و زمانی که موقعیت‌هایی پیش می‌آمد که جینی ناراحت بود، مریلین سعی می‌کرد با حرف زدن ناراحتی او را کاهش دهد.جینی به تدریج کنترل بیشتری روی عکس‌العمل‌هایش بدست آورد و با پیشرفت زبانش می‌توانست ناامیدی‌اش را بیان کند. گرچه او هرگز به‌طور کامل اوقات تلخی یا صدمه زدن به خودش را متوقف نکرد؛ و در مواردی، بسته به اینکه آیا او بسیار عصبانی یا صرفاً ناامید بود، با تکان دادن یک انگشت یا دستش، می‌توانست سطح خشم خود را نشان دهد.
گرچه دانشمندان هنوز دلیل ترس جینی از گربه‌ها و سگ‌ها را نمی‌دانستند، ریگلرها از سگ کوچک‌شان استفاده کردند تا جینی با سگ مأنوس شود، و تقریباً پس از دو هفته جینی به‌طور کامل به ترسش از سگ آن‌ها غلبه کرد اما هنوز از گربه‌ها و سگ‌های ناآشنا خیلی می‌ترسید. مریلین برای کمک به غلبه بر مشکل مداومش در جویدن و بلع با جینی کار کرد که این کار تقریباً چهار ماه طول کشید. او همچنین سعی کرد به جینی کمک کند تا با احساسات بدنش بیش‌تر هماهنگ شود، و در اواخر ۱۹۷۳ کرتیس اولین مثالی را یاداشت کرد که در آن جینی نسبت به دما حساسیت نشان داد. گرچه طبق برآورد هر دو کرتیس و ریگلرها جینی احتمالاً به‌طور آگاهانه کمترین حساسیتی را که می‌توانست نشان داده بود، در تمام زمانی که در خانهٔ ریگلرها زندگی می‌کرد سلامت جسمانی او به‌طور قابل‌توجهی بهبود یافت.
در ابتدا جینی معمولاً به حرف کسی گوش نمی‌داد مگر آنکه کسی به‌طور مستقیم وی را مورد خطاب قرار می‌داد، یا کرتیس با پیانو موسیقی کلاسیک می‌نواخت و اگر کسی با او صحبت می‌کرد، جینی تقریباً هرگز آن فرد را به حساب نمی‌آورد و بعد از گذشت چند دقیقه از او دور می‌شد. در تلاش برای وادار کردن جینی برای گوش دادن به افراد دیگر، کرتیس شروع به خواندن داستان‌های کودکان برای او کرد و در ابتدا به نظر نمی‌رسید که درگیر داستان شده باشد، اما یک روز در اواسط اکتبر سال ۱۹۷۱ کرتیس متوجه شد که جینی به‌طور واضح گوش داده و به او عکس‌العمل نشان می‌دهد. پس از آن، او به مردم توجه کرد حتی زمانی که آن‌ها به‌طور مستقیم با او یا در مورد او صحبت نمی‌کردند. او در تعاملات خود با مردم اجتماعی‌تر شد و تا حدودی نسبت به دیگران واکنش نشان می‌داد، گرچه او هنوز اغلب نشانه‌های آشکاری از شنیدن حرف کسی نشان نمی‌داد. واکنش او نسبت به اغلب محرک‌ها سریع‌تر شد، اما حتی در پایان اقامت او گاهی‌اوقات چند دقیقه طول می‌کشید تا به کسی پاسخ بدهد.
پس از چند ماه زندگی با ریگلرها، رفتار و مهارت‌های اجتماعی جینی بهبود یافته و به نقطه‌ای رسید که رفتن به اولین پیش‌دبستانی و پس از آن یک مدرسه عمومی ویژه بچه‌های معلول ذهنی هم‌سن و سالش را شروع کرد. ریگلرها همچنین به او تعدادی از مهارت‌های اصلی خودیاری شامل: اتو کردن، استفاده از چرخ خیاطی و آماده کردن غذاهای ساده برای خودش را یاد دادند.او در کنترل خودش در خانه و در انظار عمومی پیشرفت قابل توجهی داشت؛ و گرچه جلوگیری او از استمناء که رفتار نامطلوب اجتماعی محسوب می‌شد، بسیار سخت بود، او تقریباً در پایان اقامتش در خانهٔ ریگلرها آن عادت را ترک کرده بود. در فوریه ۱۹۷۳ کرتیس اولین بار نوشت که جینی چیزی را با او به اشتراک گذاشت، و در حالی که به گرفتن اشیا از دیگران ادامه می‌داد، عکس‌العمل‌هایش به وضوح نشان می‌داد که می‌داند که نباید این کار را بکند.
در طول مدتی که جینی با ریگلرها زندگی می‌کرد، هر کس که با او کار می‌کرد، گزارش داد که خلق و خوی او به‌طور قابل‌توجهی بهتر شده و او به وضوح از زندگی‌اش راضی است. در اواخر ژوئن ۱۹۷۵، دیوید ریگلر نوشت که جینی همچنان به پیشرفت چشمگیرش در هر زمینه‌ای که دانشمندان آزمایش می‌کنند، ادامه می‌دهد، و کرتیس در گزارش‌های هم‌زمانش در مورد پیشرفت اجتماعی جینی اظهار خوش‌بینی می‌کرد.با این وجود، تا اواسط سال ۱۹۷۵، اغلب تعاملات اجتماعی با وی همچنان از نظر کیفی غیرمعمولی بود. دانشمندان نوشتند که، در حالی که رفتار کلی جینی و تعاملات او با دیگران به‌طور قابل‌توجهی بهبود یافته‌است، همچنان بسیاری از رفتارهای افراد غیراجتماعی را دارد.