stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دوک‌نشین بزرگ هسن

دوک‌نشین بزرگ هسن در قالب رایش آلمان از ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸
دوک‌نشین بزرگ هسن (به آلمانی: Großherzogtum Hessen und bei Rhein) یک دوک‌نشین در غرب آلمان بود. این دوک‌نشین در سال ۱۸۰۶ از به هم پیوستن لنت‌گراف‌نشین هسن–دارمشتات و چند دولت محلی کوچک‌تر دیگر ایجاد شد و عضوی از کنفدراسیون راین بود. پایتخت این دوک‌نشین شهر دارمشتات بود. پس از پایان جنگ‌های ناپلئون در سال ۱۸۱۵، نام خود را در سال ۱۸۱۶ تغییر داد تا خود را از انتخابگرنشین هسن که از همسایه آن لنت‌گراف‌نشین هسن-کاسل تشکیل شده بود، متمایز کند. به صورت محاوره‌ای، دوک‌نشین بزرگ همچنان با نام سابق «هسن–دارمشتات» شناخته می‌شد. دوک‌نشین هسن سال ۱۸۱۵ عضو کنفدراسیون آلمان شد، بین سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۱ عضو کنفدراسیون آلمان شمالی بود و نهایتاً سال ۱۸۷۱ به امپراتوری آلمان پیوست. هسن بعد از شکست آلمان در جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ به جمهوری تبدیل شد.
حمله‌های مغول به هند

The   Mongol Empire and the   Delhi Sultanate around 1311.
امپراتوری مغول ها در دوران اوج
حمله‌های مغول به هند (انگلیسی: Mongol invasions of India)، امپراتوری مغول از سال ۱۲۲۱ تا ۱۳۲۷ چندین حمله به شبه قاره هند را آغاز کرد ، و بسیاری از حملات بعدی توسط قاراوناها با منشأ مغول انجام شد. مغول ها ده‌ها بخش از شبه‌قاره را اشغال کردند. با پیشرفت مغول‌ها به مناطق داخلی هند و رسیدن به حومهٔ دهلی، سلطان‌نشین دهلی لشکرکشی علیه آنها را رهبری کرد که در آن ارتش مغول شکست‌های جدی خورد.
حملات مغول، قتل‌عام‌ها و قساوت‌های بسیاری را به شبه‌قاره هند وارد کرد، اما حکومت آن بیشتر به پاکستان غربی محدود بود. بعضی اوقات، مغول‌ها حكومت خود را در مناطق هم‌مرز با هند شمالی گسترش دادند اما هيچ گاه فراتر از دهلی نبودند. مغولان نیز از سال ۱۲۳۵ تا ۱۳۰۵ بر کشمیر حکومت کردند. مغولان با سپاهی ۳۰ هزار نفری به لاهور پاکستان حمله کردند. آنها بیشتر ساکنان آن را قتل عام کردند و از سال ۱۲۴۱ تا سال ۱۲۶۶ که سلطان بالبان منطقه را دوباره تسخیر کرد، بر سرزمین حاکم بودند. لاهور در سال ۱۲۸۷ دوباره به حکومت مغول بازگشت. از سال ۱۲۹۶ تا ۱۳۰۵، مغولان پنجاب را تسخیر کردند و پنجاب را اشغال کردند و مجدداً علیه اهالی منطقه دست به جنایاتی زدند. مغولان بعداً به استان سند حمله کردند و به سمت دهلی حرکت کردند و در آنجا ساکنان را غارت و قتل عام کردند. مغولان مدت کوتاهی شهر را اشغال کردند، اما به سرعت توسط مالک کافور، یکی از سرداران سلطان شکست خوردند. حملات متعددی از مغول، عمدتاً در شمال هند انجام شد، اما سرانجام مغولان در پی چندین شکست از دهلی، مجبور به عقب‌نشینی شدند.
زمینه

چنگیز خان پس از تعقیب جلال‌الدین از هند از سمرقند و شکست دادن وی در جنگ سند، 12 تومنی (20000 سرباز) را به فرماندهان دوربی سهمگین و بالا برای ادامه تعقیب فرستاد. فرمانده مغول جلال الدین را در سراسر منطقه لاهور تعقیب کرد و به استان دورافتاده مولطان حمله کرد و حتی حومه لاهور را نیز غارت کرد. جلال الدین مجدداً جمع شد ، و سپاهی كوچك از بازماندگان نبرد تشكیل داد و با حاكمان ترک‌زبان سلطنت دهلی به دنبال اتحاد یا حتی پناهندگی بود ، اما رد شد.
جلال الدین در پنجاب علیه حاکمان محلی جنگید. وی پس از شکست توسط بسیاری از آنها در فضای باز ، به دنبال پناه بردن به مولتان به حومه پنجاب عقب نشینی کرد.
جلال الدین در حالی که علیه فرماندار محلی سند می جنگید ، خبر قیامی در استان کرمان در جنوب ایران را شنید و بلافاصله عازم آن مکان شد و از جاده بلوچستان جنوبی عبور کرد. به جلال الدین نیز نیروهایی از غور و پیشاور از جمله اعضای قبایل خلجی ، ترکمان و غوری پیوستند. وی با یاران جدید خود به غزنی لشکر کشید و یک لشکر مغول را زیر نظر تورتای که وظیفه شکار وی را بر عهده داشت ، شکست داد. متحدان پیروز بر سر تقسیم غنیمت دستگیر شده نزاع کردند. متعاقباً قبایل خلجی ، ترکمان و غوری جلال الدین را ترک کرده و به پیشاور بازگشتند. در این زمان اوگدئی خان ، پسر سوم چنگیز خان ، به خان بزرگ امپراتوری مغول تبدیل شد. یک ژنرال مغول به نام چورماقان که خان فرستاده بود جلال الدین را مورد حمله قرار داده و شکست داد و بدین ترتیب سلسله خوارزم - شاه پایان یافت.
فتح کشمیر توسط مغول

مدتی بعد از سال 1235 نیروی مغولی دیگری به کشمیر حمله کرد و برای مدت چندین سال داروگاچی (فرماندار اداری) را در آنجا مستقر کرد و کشمیر به وابستگی مغولستان تبدیل شد. تقریباً در همان زمان ، یک استاد بودایی کشمیری ، Otochi ، و برادرش Namo وارد دربار ofgedei شدند. یک ژنرال مغولی دیگر به نام پاکچاک به پیشاور حمله کرد و ارتش قبایلی را که جلال الدین را ترک کرده بودند اما هنوز تهدیدی برای مغول ها بودند شکست داد. این افراد ، عمدتاً خالجی ها ، به ملتان گریختند و در ارتش سلطنت دهلی استخدام شدند. در زمستان 1241 نیروهای مغول به دره سند حمله کردند و لاهور را محاصره کردند. با این حال ، در تاریخ 30 دسامبر سال 1241 ، مغولان تحت فرماندهی مونگجتو قبل از عقب نشینی از سلطنت دهلی ، این شهر را قصاب کردند. در همان زمان خان بزرگ اگدئی درگذشت (1241).
کشمیریها در سالهای 1254–1255 قیام کردند و مونگکه خان که در سال 1251 به خان بزرگ تبدیل شد ، ژنرالهای خود ، سالی و تاکودار را به جای دربار منصوب کرد و استاد بودایی ، اتوچی را به عنوان داروگاچی کشمیر منصوب کرد. با این حال ، پادشاه کشمیری اوتوچی را در سریناگر کشت. سالی به كشمیر حمله كرد و شاه را كشت و شورش را سركوب كرد و پس از آن این كشور سالها در معرض امپراتوری مغول بود.
نفوذ به سلطنت دهلی

شاهزاده دهلی ، جلال الدین مسعود ، به پایتخت مغول در Karakorum سفر کرد تا از منگکه خان در تصاحب تخت سلطنت از برادر بزرگتر خود کمک بگیرد. هنگامی که مونگکه به عنوان خان بزرگ تاجگذاری کرد ، جلال الدین مسعود در در این مراسم از مونگکه کمک خواست. مöنگکه به سالی دستور داد تا به او کمک کند تا قلمرو اجدادی خود را بازیابد. سالی حملات پی در پی به مولتان و لاهور انجام داد. شم الدین محمد کارت ، مالک مشتری (شاهزاده حاکم) هرات ، مغولان را همراهی می کرد. جلال الدین به عنوان حاکم مشتری لاهور ، کوجا و سودرا نصب شد. در سال 1257 فرماندار سند تمام استان خود را به هولاگو خان ​​، برادر مونگكه ، پیشنهاد كرد و خواستار محافظت مغول از رئیس ارشد خود در دهلی شد. هولاگو نیرویی نیرومند را زیر نظر سالی بهادر به سند هدایت کرد. در زمستان سال 1257 - آغاز سال 1258 ، سالی نویان با قدرت وارد سند شد و استحکامات ملتان را برچید. نیروهای وی همچنین ممکن است در قلعه جزیره بخکار در سند سرمایه گذاری کنند.
اما هولاگو از تحریم حمله بزرگ به سلطنت دهلی امتناع ورزید و چند سال بعد مکاتبات دیپلماتیک بین دو حاکم میل فزاینده صلح را تأیید کرد.
مشغله جذب غیاث الدین بالبان (سلطنت: 1266–1287) خطر حمله مغول بود. به همین منظور او ارتش خود را به بالاترین سطح کارآیی سازمان داد و نظم داد. به همین دلیل او با ر chiefسای ناراضی یا حسود کنار رفت و مرتباً از واگذاری اختیار به هندوها امتناع ورزید. به همین دلیل او در نزدیكی پایتخت خود ماند و درگیر كارزارهای دور نمی شد.
حملات گسترده مغول به هند متوقف شد و سلاطین دهلی با استفاده از این مهلت ، شهرهای مرزی مانند مولتان ، اوچ و لاهور را بازیابی کردند و Ranas و Rais محلی را كه با مهاجمان خوارزیم یا مغول دست به دست هم داده بودند مجازات كردند
محاصره دهلی

در زمستان ۱۳۰۲–۱۳۰۳ ، علاالدین لشكری را برای غارت پایتخت كاكاتیا وارانگال اعزام كرد و خود به سمت چیتور لشكر كرد. مغولان که دهلی را بدون محافظت یافتند ، حمله ای دیگر را حدود اوت ۱۳۰۳ آغاز کردند. علاالدین قبل از مهاجمان توانست به دهلی برسد ، اما وقت کافی برای آماده شدن برای دفاع قدرتمند را نداشت. او در اردوگاهی با محافظت شدید در قلعه سیری در حال ساخت پناه گرفت. مغولان دهلی و محله های آن را غارت کردند ، اما در نهایت پس از اینکه نتوانستند سیری را زیر پا بگذارند ، عقب نشینی کردند. این برخورد نزدیک با مغولها علاالدین را بر آن داشت تا قلعه ها و حضور نظامی را در مسیرهای خود به هند تقویت کند. وی همچنین یک سری اصلاحات اقتصادی را برای اطمینان از ورود درآمد کافی برای حفظ ارتش قدرتمند انجام داد.
اندکی پس از آن ، دعوا خان به دنبال خاتمه دادن به درگیری مداوم با یوان خاقان Temür jljeytü بود و در حدود سال ۱۳۰۴ صلح عمومی بین خان های مغول اعلام شد و به درگیری بین سلسله یوان و خان ​​های غربی خاتمه داد بخشی از نیم قرن اندکی بعد ، وی پیشنهاد حمله مشترک به هند را داد ، اما این کارزار عملی نشد.
منبع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mongol invasions of India». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۸.
خلنگزارهای یورک شمالی

نقشهٔ خلنگزارهای یورک شمالی
خلنگزارهای یورک شمالی(به انگلیسی: North York Moors) فلاتی بلند در یورک‌شر شمالی در شمال شرقی انگلستان هستند. این خلنگزار ۱۴۳۶ کیلومتر مربع وسعت دارد و در جنوب شرقی میدلزبورو در کنار دریای شمال قرار دارد و دارای ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر ارتفاع از سطح دریا است.
دوک‌نشین بزرگ فنلاند

دوک‌نشین بزرگ فنلاند (به فنلاندی: Suomen suuriruhtinaskunta) یک منطقه خودمختار از امپراتوری روسیه در شمال اروپا بود که بین سال‌های ۱۸۰۹ تا ۱۹۱۷ موجودیت داشت و زیر نظر امپراتوری روسیه اداره می‌شد.
دریای بوهای

مکان دریای بوهای
دریای بوهای (به چینی: 渤海، پین یین: Bó Hǎi، وید جایلز: Po-hai) که با نام خلیج بوهای نیز شناخته می‌شود، درونی‌ترین خلیج دریای زرد در کرانه‌های شمال و شمال‌شرقی چین است که بین شبه‌جزیره‌های لیائودونگ و شاندونگ محصور شده‌است. این دریا که تا اوایل سدهٔ بیستم خلیج چیهلی یا خلیج پچیهلی نامیده می‌شد تقریباً ۷۸٬۰۰۰ کیلومترمربع مساحت داشته و نزدیکی آن به پکن، پایتخت چین سبب شده تا دریای بوهای به یکی از شلوغ‌ترین راه‌های دریایی جهان بدل شود.
سه خلیج کوچک به نام‌های لایجو در جنوب، لیائودونگ در شمال و بوهای در غرب دریای بوهای قرار دارند و تنگه بوهای در شرقی‌ترین بخش این دریا، بین جنوبی‌ترین بخش شبه‌جزیرهٔ لیائودونگ و شمالی‌ترین قسمت شبه‌جزیرهٔ شاندونگ واقع شده‌است. از جمله رودهایی که به دریای بوهای می‌ریزند می‌توان به رود زرد، رود خای، رود لیائو و رود لوآن اشاره نمود.
در فوریهٔ ۲۰۱۱، مقامات چینی از تصمیمشان مبنی بر ساخت تونلی جاده‌رو و قطاررو در عرض خلیج بوهای برای اتصال شبه‌جزیره‌های لیائودونگ و شاندونگ به‌یکدیگر خبر دادند. این تونل پس از ساخته‌شدن ۱۰۶ کیلومتر طول خواهد داشت.
خلنگ ژاپنی

| خلنگ ژاپنی | خلنگ ژاپنی |
| --- | --- |
خلنگ ژاپنی، Pieris japonica: خلنگ ژاپنی، Pieris japonica
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: خلنگ‌سانان
تیره:: خلنگیان
گونه:: P. japonica
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Pieris japonica : Pieris japonica 
خلنگ ژاپنی (نام علمی: Pieris japonica) نام یک گونه از تیره خلنگیان است.
درختکار

درختکاری که از اره برقی برای بریدن درخت اکالیپتوس در یک پارک عمومی استفاده می‌کند
درختکار (به انگلیسی: Arborist)، مهندسی درختکاری (به انگلیسی: arboriculturist)، حرفه‌ای در کار درختکاری است که عبارت است از کشت، مدیریت و مطالعه تک‌تک درختان، درختچه‌ها، پیچ‌ها و دیگر گیاهان چوبی چندساله در درخت‌شناسی و باغبانی.
یک درختکار شهرداری دارای گواهینامه ISA در حال بررسی یک شوکران ژاپنی در درختستان هویت در پورتلند، اورگن
خوزه سالیناس (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  José Salinas Morán
زادروز:  ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ ‏(۲۴ سال)
زادگاه:  کایوسا د سگورا
قد:  1.79m
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Unionistas (on loan from باشگاه فوتبال الچه)
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۱–۲۰۱۸:  Kelme
۲۰۱۸–۲۰۱۹:  باشگاه فوتبال الچه
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۹– |  Elche B |  ۳۲ |  (۱) |
| ۲۰۲۱– |  باشگاه فوتبال الچه |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۲۱– |  ← Unionistas (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۱۶, ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۱۶, ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ (UTC). 
خوزه سالیناس (انگلیسی: José Salinas؛ زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰) بازیکن فوتبال است.
خوزه سالواتیر

| خوزه سالواتیر | خوزه سالواتیر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ اکتبر ۱۹۸۹
خوزه سالواتیر (انگلیسی: José Salvatierra؛ زاده ۱۰ اکتبر ۱۹۸۹) یک بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا است.
خوزه سائز

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  José Saez
زادروز:  ۷ مهٔ ۱۹۸۲ ‏(۴۲ سال)
زادگاه:  منن
قد:  ۱٫۷۰ متر (۵ فوت ۷ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۴ |  باشگاه فوتبال آنژه |  ۵۳ |  (۶) |
| ۲۰۰۴–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال والنسین |  ۲۲۸ |  (۱۱) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال کان |  ۱۶ |  (۲) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال آنژه |  ۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱ مه ۲۰۱۵. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱ مه ۲۰۱۵. 
خوزه سائز (انگلیسی: José Saez؛ زادهٔ ۷ مهٔ ۱۹۸۲) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کان، باشگاه فوتبال والنسین، باشگاه فوتبال لیل، و باشگاه فوتبال آنژه اشاره کرد.
پالئوسن

| سامانه | ردیف | اشکوب | سن (میلیون سال) |
| --- | --- | --- | --- |
| نئوژن | میوسن | آکیتانین | → پیش از آن |
| پالئوژن | الیگوسن | چاتین | ۲۳٫۰۳–۲۸٫۴ |
| پالئوژن | الیگوسن | روپلین | ۲۸٫۴–۳۳٫۹ |
| پالئوژن | ائوسن | پریابونین | ۳۳٫۹–۳۷٫۲ |
| پالئوژن | ائوسن | بارتونین | ۳۷٫۲–۴۰٫۴ |
| پالئوژن | ائوسن | لوتتین | ۴۰٫۴–۴۸٫۶ |
| پالئوژن | ائوسن | ایپرزین | ۴۸٫۶–۵۵٫۸ |
| پالئوژن | پالئوسن | تانتین | ۵۵٫۸–۵۸٫۷ |
| پالئوژن | پالئوسن | سلاندین | ۵۸٫۷–۶۱٫۷ |
| پالئوژن | پالئوسن | دانین | ۶۱٫۷–۶۵٫۵ |
| کرتاسه | پسین | ماستریختین | → پس از آن |
پالئوسن (Paleocene یا Palaeocene) یکی از دورهای زمین‌شناسی است که از حدود ۶۵٫۵ میلیون سال پیش آغاز شد و تا حدود ۵۵٫۸ میلیون سال پیش ادامه یافت.
دور پالئوسن نخستین دور در دورهٔ پالئوژن (دیرین‌زاد) است و جزئی از دوران نوزیستی به‌شمار می‌آید.
سنگ‌های تفتالی پالئوسن ایران

آنچه از سنگ‌های تفتالی (ماگمائی) ایران با قاطعیت و منحصراً به پالئوسن نسبت داده شده، شامل پاره‌ای سنگ‌های آتشفشانی یا آتشفشانی- رسوبی است که غالباً ترکیب آندزیتی دارند.
سنگ‌های اخیر شامل سنگهای آندزیتی (قائن، تبریز)، آندزیتی همراه با آتشفشانی رسوبی (منطقه اردبیل) و پاره‌ای از سنگ‌های متاآندزیتی (منطقه بیرجند) است. در شرق ایران یعنی در حوالی دریاچه هامون مجموعه‌های آتشفشانی- رسوبی و در منطقه الله‌آباد سنگهای بازالتی و رسوبی نیز به پالئوسن منسوب‌اند.
دانشگاه یشیوا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Yeshiva University: Yeshiva University
شعار: Torah Umadda تورات و دانش سکولار
نوع: خصوصی
بنیانگذاری شده: ۱۸۸۶
موقوفه مالی: ۱٫۲ میلیارد دلار آمریکا
رئیس دانشگاه: ریچارد جول
اعضای هیئت علمی: ۴۷۱۴
دانشجویان: بیش از ۶۰۰۰ دانشجو
موقعیت: نیویورک، نیویورک، آمریکا
وبگاه: http://www.yu.edu
دانشگاه یشیوا (به انگلیسی: Yeshiva University) یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا بوده و در ایالت نیویورک واقع است.
این دانشگاه خصوصی یهودی در ۱۸۸۶ تأسیس شد، و در اسرائیل هم شعبه دارد.
دانشکده‌ها

کالج پزشکی آلبرت انیشتین از معروفترین دانشکده‌های این دانشگاه است.
داریوش علیزاده

| داریوش علیزاده | داریوش علیزاده |
| --- | --- |
داریوش علیزاده _ آبکنار بندر انزلی، عکس از فرخ نوجوان: داریوش علیزاده _ آبکنار بندر انزلی، عکس از فرخ نوجوان
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: اسماعیل پورعلیزاده
نام(های) دیگر: داریوش علیزاده
زاده: ۱۲ اسفند ۱۳۱۶  رشت، استان گیلان، ایران
درگذشته: ۴ شهریور ۱۴۰۰ (۸۴ سال) رشت، استان گیلان، ایران
ژانر: موسیقی فولکلوریک گیلکی
ساز(ها): سنتور
اسماعیل پورعلیزاده با نام هنری داریوش علیزاده (۱۲ اسفند ۱۳۱۶ – ۴ شهریور ۱۴۰۰) موسیقی‌دان و نوازنده و آهنگسازِ گیلانی اهل ایران بود.
زندگی‌نامه

اسماعیل نوزاد که به اسماعیل پورعلیزاده تغییر نام داد، ۱۲ اسفند سال ۱۳۱۶ در محله پیرسرا در شهر رشت متولد شد و تحصیلات خود را در این شهر به پایان رساند. او که در محافل هنری به داریوش علیزاده شهرت یافت، در کودکی با شنیدن صدای ضرب زورخانه فردوسی که مقابل مغازهٔ پدرش بود به نواختن تمبک علاقه پیدا کرد و به نواختن این ساز مشغول شد، اما پس از مدتی گرایش وی به سنتور موجب شد که زیر نظر بیژن سیاسی نواختن سنتور را فرا گیرد و نزد جهانشاه تکمیل کند.
او ویلن‌نوازی را هم نزد یرواند ملکوم مارتیروسیان آموزش دید. داریوش علیزاده از سال ۱۳۳۱ به‌عنوان نوازندهٔ رسمی سنتور در رادیو تیپ مستقل گیلان، برنامه‌های ارتش را اجرا می‌کرد. در سال ۱۳۴۰ در لشکر ۲ تبریز، نوازندگی و آهنگسازی را آغاز کرد و در همان‌جا با اقبال آذر آشنا شد. داریوش علیزاده به علت علاقهٔ خاص به ریتم‌های عربی، مهارت منحصر به فردی در نواختن سنتور به دست آورد و در نواختن مضراب‌های چپ و راست و پُشت خرکِ سنتور، توانایی بسیار داشت.
داریوش علیزاده از سال ۱۳۴۲ در رادیو گیلان به عنوان رهبر ارکستر به همکاری پرداخت و از سال ۱۳۵۰ همکاری خود را با تلویزیون آغاز کرد. وی در طول فعالیت هنری خود با هنرمندان بسیاری همچون فریدون پوررضا، ناصر مسعودی، فرامرز زریوند، ایرج قوچانی، اصغر جبلی، محمد عذرخواه، فرامرز دعایی، شاپور جفرودی، رمضانعلی پدیدپور و… به همکاری پرداخت.
شرکت در مسابقات هنری به منظور داوری، اخذ تقدیرنامه از نخست‌وزیر وقت به‌مناسبت اجرای موسیقی در جهت تقویت روحیهٔ رزمندگان، اخذ تقدیرنامه از رئیس‌جمهور وقت به دلیل اجرای برنامه‌های هنری و عضویت در شورای موسیقی صدا و سیمای استان گیلان، از جمله افتخارات و فعالیت‌های هنری داریوش علیزاده بود.
او علاوه بر نوازندگی و آهنگسازی، از ادبیات غنی نوشتاری نیز برخوردار بود و مقالات وی مورد تحسین قرار می‌گرفت. وی برای بیشترِ خوانندگان گیلان با توجه به صدایشان، آهنگ ساخت و به اجرا گذاشت.
آثار

داریوش علیزاده در طول فعالیت هنری خود بیش از ۵۰ آهنگ ساخت. از آثار مهم او می‌توان به قطعات زیر اشاره کرد:
آب، آب، سپیدرود، قسم، تره قربان، قطار، پائیزدل، نامه، پنبه رسه، بازگشت، مریم، آتش دل، پروانه، فریده، سفرکرده، لیلا، جام بلا، گوشه نگیر، تی توبه، تنگامه، پورگمه کم ایشتاو، بسوخته سینه، تی عاشقم، گول آبجی، گول پری، خورشیدا چی بیگیفته، ده زمستان بوشو، من بمیرم نواشون، انتظار، زخم زبونات، عجب گیلان قشنگه و …
درگذشت

داریوش علیزاده ۴ شهریور سال ۱۴۰۰ در ۸۴ سالگی، درگذشت و در قطعهٔ هنرمندان تازه آباد رشت، به خاک سپرده شد.
داستان سامورایی

| داستان سامورایی | داستان سامورایی |
| --- | --- |
کارگردان: هیرویوکی ناکانو
تهیه‌کننده: هیرویوکی ناکانو
نویسنده: هیرویوکی ناکانو هیروشی سایتو
فیلمنامه‌نویس: هیرویوکی ناکانو
بازیگران: تومویاسو هوتی میوری کازاما میتسورو فوکی کوشی ماری ناتسوکی فومییا فوجیئی کی تانی آکیکو مونو تاکه‌توشی نایتو
موسیقی: تومویاسو هوتی
فیلم‌بردار: یوجیرو یاجیما
توزیع‌کننده: Pony Canyon
تاریخ‌های انتشار:  ۲۷ اکتبر ۱۹۹۸ (۱۹۹۸-۱۰-۲۷)  
مدت زمان: ۱۱۱ دقیقه.
کشور: ژاپن
زبان: ژاپنی 
داستان سامورایی (به ژاپنی: サムライ・フィクション Samurai Fiction) فیلمی به کارگردانی هیرویوکی ناکانو است که در سال ۱۹۹۸ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به میوری کازاما، میتسورو فوکی کوشی، و ماری ناتسوکی اشاره کرد.
داسکوت

| داسکوت Дъскот | داسکوت Дъскот |
| --- | --- |
روستا: روستا
Old, (Open after restoration) Bulgarian Orthodox Church in the Village Daskot.: Old, (Open after restoration) Bulgarian Orthodox Church in the Village Daskot.
داسکوتموقعیت داسکوت در نقشه: داسکوتموقعیت داسکوت در نقشه
مختصات: ۴۳°۰۹′۲۵″ شمالی ۲۵°۱۸′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۱۵۶۹۴°شمالی ۲۵٫۳۰۰۰۰°شرقی﻿ / 43.15694; 25.30000: مختصات: ۴۳°۰۹′۲۵″ شمالی ۲۵°۱۸′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۱۵۶۹۴°شمالی ۲۵٫۳۰۰۰۰°شرقی﻿ / 43.15694; 25.30000
کشور: بلغارستان
استان: ولیکو ترنوو
شهرستان: پاولیکنی
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۱٬۴۳۶ کیلومتر مربع (۱۲۱۳۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۲۰ متر (۷۲۰ فوت)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۵۵۰
 • تراکم: ۰٫۰۱۷/کیلومتر مربع (۰٫۰۴۵/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
کد پستی: 5223
کد منطقه: 061394
داسکوت (به بلغاری: Daskot) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان ولیکو تارنوو واقع شده‌است.
 داسکوت ۳۱٬۴۳۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵۵۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پارک وی ناچز تریل

|  پارک وی ناچز تریل Natchez Trace Parkway> اطلاعات مسیر |  پارک وی ناچز تریل Natchez Trace Parkway> اطلاعات مسیر |
| --- | --- |
Maintained by سازمان پارک‌های ملی: Maintained by سازمان پارک‌های ملی
طول: ۴۴۴ مایل (۷۱۵ کیلومتر)
موجودیت: ۸ مه ۱۹۳۸ (۱۹۳۸-May-۰۸)–اکنون
تقاطع‌های بزرگ: تقاطع‌های بزرگ
انتهای جنوبی: جاده لیبرتی در نچیز، میسیسیپی
 :   US ۶۱ در واشنگتن، میسیسیپی   US ۶۱ در پورت گیبسن، میسیسیپی   I-۲۰ / US ۸۰ در کلینتن، میسیسیپی   US ۴۹ در جکسون، میسیسیپی   I-۵۵ در ریجلند، میسیسیپی   US ۸۲ در متهیستون، میسیسیپی   I-۲۲ / US ۷۸ درتوپلوو، میسیسیپی   US-۷۲ در چروکی، آلاباما   US ۶۴ در نزدیکی واینزبورو، تنسی   US ۴۱۲ در گوردونزبورگ، تنسی 
انتهای شمالی: در تقاطع  SR ۱۰۰ در نشویل، تنسی
سامانه بزرگراهی: سامانه بزرگراهی
الگو:Infobox road/browselinks/ایالات متحده آمریکا: الگو:Infobox road/browselinks/ایالات متحده آمریکا
پارک وی ناچز تریل (همچنین به عنوان مسیر ناچز شناخته شده و بعضا تریس خوانده می‌شود) یک پارکوی پارکوی ملی در جنوب شرقی ایالات متحده که یادآور مسیر تاریخی ناچز تریس می‌باشد و بخش‌هایی از مسیر قدیمی را در خود دارد. مهم‌ترین ویژگی آن‌ یک جاده پارک وی است که به طول ۴۴۴ (۷۱۵ کیلومتر) مایل گسترده شده‌است که از نچیز در می‌سی‌سی‌پی شروع شده و تا نشویل در تنسی ادامه می‌یابد. دسترسی به پارک وی است محدود به بیش از پنجاه نقطه دسترسی در ایالت‌های میسیسیپی آلاباما و تنسی می‌باشد. انتهای جنوبی مسیر در نچیز در یک تقاطع با جاده لیبرتی و انتهای شمالی آن در که در شمال شرقی فرویو تنسی در حومه پاسکیو تنسی در تقاطع با جاده تنسی ۱۰۰ می‌باشد. علاوه بر نچیز و نشویل شهرهای بزرگ دیگری نیز در طول مسیر این جاده وجود دارند که شامل جکسون و توپلو, میسیسیپی و فلورانس، در آلاباما می‌باشند.
این جاده ال امریکن رود توسط  سازمان پارک های ملی ایالات متحده نگهداری می‌شود تا یادآور مسیر اصلی نچز تریس باشد.
تعمیر و نگهداری

امروزه این جاده توسط خدمات پارک های ملی به عنوان یک اُل امریکن روود شناخته شده و ترافیک تجاری از آن ممنوع است. در طول کل مسیر جاده سرعت مجاز ۵۰ مایل بر ساعت (۸۰ کیلومتر بر ساعت) به جز شمال لایپر فورک در تنسی و ریجلند در می سی سی پی که در آن محدودیت سرعت به ۴۰ مایل بر ساعت (۶۴ کیلومتر بر ساعت) کاسته شده است. مساحت کل پارک وی است ۵۱٬۷۴۶٫۵۰ جریب فرنگی (۲۰۹٫۴ کیلومتر مربع) است که که ۵۱٬۶۸۰٫۶۴ جریب فرنگی (۲۰۹٫۱ کیلومتر مربع)آن فدرال و ۶۵٫۸۶ جریب فرنگی (۰٫۳ کیلومتر مربع) غیر فدرال.
نگارخانه

پل دابل آرچ، نچز تریس پارک وی بر روی SR 96 در تنسی
کلیسای متدیست راکی اسپرینگز
گورستان راکی اسپرینگز
مرداب سیپرس (سرو)
منظره آبشار
بنای یادبود ملی و محل دفن مری‌وثر لوئیس
کوه لوکاست
خوزه مانوئل پزودو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  José Manuel Pesudo Soler
زادروز:  ۱۱ ژوئن ۱۹۳۶
زادگاه:  الماسورا
تاریخ مرگ:  ۵ دسامبر ۲۰۰۳ (۶۷ سال)
محل مرگ:  والنسیا
قد:  ۱٫۸۱ متر (۵ فوت ۱۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Dominicos
:  Almazora
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۵–۱۹۵۸ |  Valencia B |  ۱۹ |  (۰) |
| ۱۹۵۷–۱۹۵۸ |  ← Alicante (قرضی) |  ۱۷ |  (۰) |
| ۱۹۵۸–۱۹۶۱ |  باشگاه فوتبال والنسیا |  ۶۳ |  (۰) |
| ۱۹۶۱–۱۹۶۶ |  باشگاه فوتبال بارسلونا |  ۶۵ |  (۰) |
| ۱۹۶۶–۱۹۷۱ |  باشگاه فوتبال والنسیا |  ۶۴ |  (۰) |
| ۱۹۷۱–۱۹۷۳ |  باشگاه فوتبال رئال بتیس |  ۲۴ |  (۰) |
| ۱۹۷۳–۱۹۷۴ |  باشگاه خیمناستیک تاراگونا |  ۱۲ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۲۶۴ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۶۰–۱۹۶۱ |  تیم ملی فوتبال اسپانیا |  ۳ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۷۶–۱۹۷۷:  Saguntino
۱۹۷۷–۱۹۷۹:  Vall de Uxó
۱۹۷۹–۱۹۸۰:  Gandía
۱۹۸۱–۱۹۸۲:  Vall de Uxó
۱۹۸۴–۱۹۸۵:  Onda
۱۹۸۵–۱۹۸۶:  باشگاه فوتبال ویارئال
۱۹۸۶–۱۹۸۷:  Catarroja
۱۹۸۸–۱۹۹۰:  Vall de Uxó
۱۹۹۱:  Onda
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
خوزه مانوئل پزودو (انگلیسی: José Manuel Pesudo; ۱۱ ژوئن ۱۹۳۶ – ۵ دسامبر ۲۰۰۳) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال بتیس، باشگاه خیمناستیک تاراگونا، باشگاه فوتبال بارسلونا، و باشگاه فوتبال والنسیا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
دافنه (سرده)

| دافنه برگ بویی مازریون مازوریون | دافنه برگ بویی مازریون مازوریون |
| --- | --- |
دافنه اودورا: دافنه اودورا
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: رزیدها
راسته:: پنیرک‌سانان
تیره:: مازریونیان
سرده:: دافنه
دافنه ، برگ بویی، مازریون درختچه‌ای زینتی و بسیار معطر است. این درختچه دارای گل‌های ارغوانی متمایل به صورتی و سفید است که به صورت خوشه‌هایی در بین برگ‌های جلادار و همیشه سبز و بیضوی، ظاهر و شکوفا می‌شوند. فصل گل دهی اواسط زمستان تا اوایل بهار است. این درختچه برای پخش کردن بوی عطر در باغ‌های زمستانی بسیار مناسب است. تکثیر و ازدیاد آن بسیار آسان و از طریق کاشت قلمه‌های پاشنه‌داری است که در پاییز گرفته می‌شوند و همچنین می‌توان آن را از کاشتن بذر در پاییز یا خوابانیدن شاخه‌های سال قبل در بهار یا پیوند ارقام گزینش شده در بهار و تابستان نیز اضافه کرد. دافنه‌ها مستعد ابتلا به بیماری منقوط یا لک‌دار شدن هستند و حالت از ریخت‌افتادگی یا واپیچش و کج و کولگی حاصل از اختلالات ویروسی‌اند که ممکن است روی گل‌دهی آنها اثر سوء بگذارد. این جنس در ایران ۵ گونه گیاه درختچه‌ای دارد. گیاهی محبوب در اروپا است که بعضی از خانم‌ها از آنها برای آرایش خود استفاده می‌کنند. این گیاه همیشه سبز، برگ‌های زیبا و گل‌های خوشبو و معطری دارد. در صورت خوردن برگ‌ها یا میوه‌های زرد و قرمز این گیاه در ابتدا موجب استفراغ شدید، خو نریزی داخلی، کما و مرگ در انتظار خواهد بود.
Daphne mezereum
Daphne pontica
Daphne striata
دافنا کاستنر

| دافنا کاستنر | دافنا کاستنر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ آوریل ۱۹۶۱ ‏(۶۳ سال)
ملیت: کانادا
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۳–اکنون
همسر: هاروی کایتل (۲۰۰۱-تاکنون)
دافنا کاستنر (انگلیسی: Daphna Kastner؛ زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۹۶۱) یک هنرپیشه اهل کانادا است.
وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
خفاش میوه‌خوار کلاه‌سیاه

| خفاش میوه‌خوار کلاه‌سیاه> وضعیت حفاظت | خفاش میوه‌خوار کلاه‌سیاه> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 کمترین نگرانی  (IUCN 2.3):  کمترین نگرانی  (IUCN 2.3)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: خفاش
تیره:: خفاش میوه‌خوار
سرده:: Chironax
گونه:: C. melanocephalus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Chironax melanocephalus : Chironax melanocephalus 
خفاش میوه‌خوار کلاه‌سیاه (نام علمی: Chironax melanocephalus) نام یک گونه از تیره خفاش میوه‌خوار است.