stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اشتیوان

مکان
| اشتیوان | اشتیوان |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
مختصات: ۳۴°۵۶′۴۵″شمالی ۶۰°۲۳′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۹۴۵۸۳۳°شمالی ۶۰٫۳۹۴۷۲۲°شرقی﻿ / 34.945833; 60.394722: مختصات: ۳۴°۵۶′۴۵″شمالی ۶۰°۲۳′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۹۴۵۸۳۳°شمالی ۶۰٫۳۹۴۷۲۲°شرقی﻿ / 34.945833; 60.394722
استان: خراسان رضوی
شهرستان: باخرز
بخش: مرکزی
دهستان: مالین
جمعیت: ۴۸۶ نفر (سرشماری ۹۵)
اشتیوان، روستایی در دهستان مالین بخش مرکزی شهرستان باخرز استان خراسان رضوی ایران است.
اشتیوان: روستایی باطبیعت بکروآبشار جذاب و جاذبه های گردشگری عالی با استقبال مردمان خون گرم از جمله خانواده های غیور باخدای روبرو می شوید و نامی از بهترینها غلامرسول باخدای که مردی ما میدان مغناطیسی بالا بسیار مهمان نواز و ...
و یادی کنیم از عباسعلی مرتضایی اشتیوانی مردی که به زادگاهش برگشته وبا عِرقی خاص به خاک زادگاهش نوایی تازه به اشتیوان داده
باتشکر ازتمامی اهالی روستای اشتیوان که برای خفظ زادگاهشان تلاش میکنند نامی ببریم از بهترینها خانواده های مرحوم حاج فرج الله، عزیزبز گوار حاج جمشید و حاج غلامرسول باخدای ، حق شناس ، شادمان ، غلامی ، حسینی ، نطاق و دیگر عزیزان ...
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴۸۶ نفر (۱۶۴خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۶۰۷ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۵۷۰ | ۶٫۱٪− |
| ۱۳۹۵ | ۴۸۶ | ۱۴٫۷٪− |
عبدالکریم قاسم

| عبدالکریم قاسم | عبدالکریم قاسم |
| --- | --- |
بیست و چهارمین نخست وزیر عراق: بیست و چهارمین نخست وزیر عراق
دوره مسئولیت ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸ – ۸ فوریه ۱۹۶۳: دوره مسئولیت ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸ – ۸ فوریه ۱۹۶۳
رئیس‌جمهور: شورای حاکمیت
پس از: احمد مختار بابان (پادشاهی عراق)
پیش از: عبدالسلام عارف
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۱ نوامبر ۱۹۱۴ بغداد ولایت بغداد، امپراتوری عثمانی
درگذشته: ۹ فوریه ۱۹۶۳ (۴۸ سال) بغداد عراق
ملیت:  عراق
پیشه: سیاستمدار
خدمات نظامی: خدمات نظامی
خدمت/شاخه: ارتش عراق
درجه: سرتیپ
عبدالکریم قاسم  (۲۱ نوامبر ۱۹۱۴ – ۹ فوریه ۱۹۶۳) سرتیپ ناسیونالیست ارتش عراق بود که به عنوان بیست و چهارمین نخست‌وزیر عراق زمام امور را تا به‌مدت ۴ سال در دست گرفت تا عاقبت در انقلاب رمضان ۱۹۶۳–۱۳۴۲ دستگیر و کشته شد. در این دوره وی با نام الزعیم شناخته می‌شد.
وی به‌همراه عبدالسلام عارف در روز ۲۳ تیر ۱۳۳۷ در کودتای ضدسلطنتی عراق (۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸) به حیات رژیم پادشاهی به فیصل دوم در عراق خاتمه داند.
قاسم در فاصله سالهای ۱۳۱۹ تا ۱۳۳۵ توانسته بود تمامی مدارج نظامی ارتش عراق را طی کند و به فرماندهی آن دست یابد. او توانسته بود عقاید چپگرایانه خود را در فاصله حداقل دو دهه پر حادثه عراق از دید رژیم غربگرا و انگلیسی نوری سعید مخفی نگاه دارد و با همین گرایش، حساسترین منصب نظامی کشور یعنی ریاست ستاد ارتش عراق را به مدت چند سال بر عهده داشته باشد. کودتای قاسم موجب خشنودی مسکو و قاهره و نگرانی تهران و واشینگتن و لندن شد.
زندگی

پدرش محمد بکر الفضلی الزبیدی یک کشاورز عرب از جنوب بغداد بود که در زمان جنگ جهانی اول، اندکی پس از تولد پسرش درگذشت. مادر قاسم، کیفیه حسن یعقوب السکینی از کردهای شیعه فیلی اهل بغداد بود.
قاسم در مهدیه، یک منطقه کم درآمد بغداد در سمت چپ رودخانه، که اکنون به نام کرخ شناخته می‌شود، در ۲۱ نوامبر ۱۹۱۴ به دنیا آمد. او دانش آموز ممتازی بود و با بورسیه دولتی وارد دبیرستان شد. در ۱۹۳۱ او در دانشکده نظامی پذیرفته شد. در سال ۱۹۳۴ به عنوان ستوان دوم فارغ‌التحصیل شد. قاسم سپس در کالج الارکان شرکت کرد و در دسامبر ۱۹۴۱ با درجه عالی فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۵۱ دوره افسران ارشد را در دویزز، ویلتشر به پایان رساند. قاسم به دلیل استعدادی که در متقاعد کردن آنها برای انجام اقدامات غیرمحتمل در تمرینات نظامی داشت، توسط همکلاسی‌هایش در دیویز لقب «افسونگر مار» داده شد.
وی در سرکوب ناآرامی‌های قبیله‌ای در منطقه فرات میانه در سال ۱۹۳۵، در جنگ انگلیس و عراق در مه ۱۹۴۱ و شورش بارزانی در سال ۱۹۴۵ شرکت کرد. از می ۱۹۴۸ تا ژوئن ۱۹۴۹ فرماندهی یک گردان از تیپ اول را بر عهده گرفت که در منطقه کفر قاسم در جنوب قیلقلیه قرار داشت. در سال‌های ۱۹۵۶–۱۹۵۷، در پی بحران سوئز به همراه تیپ خود در اردن خدمت کرد. در سال ۱۹۵۷ رهبری چندین گروه مخالف را که در ارتش تشکیل شده بودند، به عهده گرفت.
کودتا

در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، قاسم از تحرکات نیروهای برنامه‌ریزی شده توسط دولت به عنوان فرصتی برای به دست گرفتن کنترل نظامی بغداد و سرنگونی سلطنت استفاده کرد. پادشاه فیصل دوم، چند تن از اعضای خانواده سلطنتی و نزدیکان آنها، از جمله نخست‌وزیر نوری السعید، به قتل رسیدند.
کودتا توسط جنبش افسران آزاد و غیر نظامیان مورد بحث و برنامه‌ریزی قرار گرفت، که اگرچه الهام گرفته از جنبش همنام خود در مصر بود، اما آنقدر پیشرفته و منسجم نبود. از اوایل سال ۱۹۵۲، هسته اولیه جنبش افسران آزاد و غیرنظامیان عراق توسط قاسم و سرهنگ اسماعیل عارف رهبری می‌شد و بعداً یک افسر پیاده‌نظام به او ملحق شد که زیر نظر قاسم خدمت می‌کرد و بعداً نزدیک‌ترین همکار او شد، نام او سرهنگ عبدالسلام عارف بود. در زمان کودتای ۱۹۵۸، تعداد کل مأمورانی که از طرف افسران آزاد فعالیت می‌کردند به حدود ۱۵۰ نفر رسید که همگی به عنوان مخبر یا واسط در اکثر واحدها و انبارهای ارتش مستقر بودند.
کودتا > کشتار اعضای خانواده سلطنتی

ملک فیصل دوم به گارد سلطنتی دستور داد هیچ مقاومتی نکنند و تسلیم نیروهای کودتا شد. حوالی ساعت ۸ صبح، سروان عبدالستار سباء البوسی، رهبر گروه انقلابی در کاخ ریحاب، در بغداد، به پادشاه، شاهزاده عبدالله، شاهدخت هیام (همسر عبدالله)، پرنسس نفیسه (مادر عبدالله)، پرنسس عبادیه (خاله فیصل) و چند خدمتکار دستور داد به حیاط قصر (پادشاه جوان هنوز به کاخ سلطنتی تازه تکمیل نشده نقل مکان نکرده بود) بروند. وقتی همه به حیاط رسیدند به آنها گفت به سمت دیوار برگردند. سپس همه توسط ناخدا عبد الستار عصاب، تیرباران شدند.
کودتا > حکومت جدید

در پی کودتای وحشیانه، جمهوری جدید عراق اعلام شد و توسط شورای انقلابی رهبری شد. در رأس آن شورای حاکمیت سه نفره قرار داشت که از اعضای سه گروه اصلی اجتماعی/قومی عراق تشکیل شده بود. محمدمهدی کبه نماینده جمعیت شیعه عرب. خالد النقشبندی کرد؛ و نجیب الربیعی عرب سنی. این شورای سه جانبه قرار بود نقش ریاست را بر عهده بگیرد. کابینه ای متشکل از طیف وسیعی از جنبش‌های سیاسی عراق، شامل دو نماینده حزب ملی دموکراتیک، یکی از اعضای الاستقلال، یک نماینده بعث و یک نماینده مارکسیست تشکیل شد.
قاسم پس از به دست گرفتن قدرت، سمت نخست‌وزیری و وزیر دفاع را بر عهده گرفت و سرهنگ عارف به عنوان معاون نخست‌وزیر و وزیر کشور انتخاب شد. آنها با قدرت اجرایی و مقننه به بالاترین مقام در عراق تبدیل شدند. محمد نجیب الرباعی رئیس شورای حاکمیت (رئیس دولت) شد، اما قدرت او بسیار محدود بود.
در ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۸، قانون اساسی موقت به تصویب رسید و در انتظار قانونی دائمی بود که پس از یک همه‌پرسی آزاد اعلام می‌شد. بر اساس این سند، عراق باید یک جمهوری و بخشی از ملت عرب باشد و دین رسمی اسلام ذکر شد. اختیارات قانونگذاری با تصویب شورای حاکمیت به شورای وزیران واگذار شد، در حالی که وظایف اجرایی نیز به شورای وزیران واگذار شد.
ادعای حاکمیت بر آبراه و شهرهای ایران

اگر چه حکومت شاه ۱۷ روز پس از کودتای ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸ یا کودتای ضدسلطنتی عراق، رژیم جدید را به رسمیت شناخت عبدالکریم قاسم، اروندرود یا به تعبیر دولت عراق «شط‌العرب» را بخش جدائی‌ناپذیر عراق دانست و تهدید کرد که «اگر حقوق عراق در این آبراه مطابق میل دولت این کشور حل و فصل نشود، حتی آن حاشیه ۵ کیلومتری که در عهدنامه ۱۹۳۷ م / ۱۳۱۶ ش. به ایران واگذار کردیم، پس خواهیم گرفت.»
در ۱۸ دسامبر ۱۹۵۹، عبدالکریم قاسم اعلام کرد که عثمانی‌ها محمره را که بخشی از خاک عراق بوده (در زمانی که کشوری بنام عراق وجود نداشته‌است!) به ایران تحویل داده‌اند و بلافاصله پس از آن، عراق شروع به حمایت از جنبش‌های تجزیه طلب در ایران کرد.
سقوط و مرگ

حکومت عبدالکریم قاسم جهت‌گیری آشکاری را به سمت شوروی شروع کرد. قاسم در سال ۱۹۵۹ اعلام کرد که از پیمان سنتو خارج می‌شود. عراق خود از بنیان‌گذاران اصلی این پیمان بود و پیمان مذکور پیش از سرنگونی سلسله هاشمی در عراق، «پیمان بغداد» خوانده می‌شد. پس از خروج عراق نیز نام آن به «سنتو» تغییر یافت و ستادش از بغداد به آنکارا منتقل شد.
نقشه‌ای جهت ترور قاسم در روز ۷ اکتبر ۱۹۵۹ برنامه‌ریزی شد. به اتومبیل قاسم حمله کردند، اما ترور نافرجام ماند. پس از شکست نقشه ترور قاسم، ملّی‌گرایان عراقی از جمله حزب بعث عراق متهم به توطئه علیه قاسم شدند و تحت فشارهای سیاسی قرار گرفتند. بسیاری از آنها یا به زندان‌های قاسم فرستاده شدند، یا مجبور به فرار از کشور شدند.
حزب بعث سرانجام موفق شد در روز ۸ فوریه سال ۱۹۶۳ با پشتیبانی از توطئه چند افسر ارتش، کودتای عبدالسلام عارف و عبدالرحمن عارف را علیه عبدالکریم قاسم ترتیب دهد و او را مقابل دوربین تلویزیون به قتل برساند. صدام حسین پس از سقوط دولت او به بغداد بازگشت و شبکه امنیتی مخفی حزب بعث «جهازالخاص» را به دست گرفت. این امر با به قدرت رسیدن عبدالسلام عارف هم‌زمان شد؛ عارف در نوامبر همان سال پیگرد بعثی‌ها را در پی تلاش آنها برای کودتا آغاز کرد.
حزب بعث در پایان سال ۱۹۶۳ از حکومت عراق کنار گذاشته شد، اما مخفیانه به تدارک کودتا پرداخت تا اینکه سرانجام در کودتای سال ۱۹۶۸ (۱۳۴۷) قدرت را به دست گرفت.
عبدالکریم قاسم
عبدالکریم قاسم همراه با عبدالسلام عارف
جمهوری خودگردان تالش-مغان

جمهوری خودگردان تالش-مغان  (به تالشی:Tolıš_Moğon Muxtár respublika) یک جمهوری خودگردان به ریاست‌جمهوری علی‌اکرم همت‌زاده بود که  ادارهٔ تالش گشتاسبی را بر عهده داشت. این جمهوری در جنوب خاوری منطقهٔ خاک جمهوری آذربایجان قرار داشت جمعیت‌هایی از شهرها و استان های پرجمعیت و  مهم و استراتژیک و اقتصادی  آستارا، لریک، لنکران، ماساللی، یاردیملی، جلیل‌آباد و بیله‌سوار تشکیل شده بود. از نظر جغرافیایی، جمهوری خودخواندهٔ تالش-مغان منطقهٔ بسیار مهمی از مناطق پایینِ رود ارس در جمهوری آذربایجان را شامل می‌شد.
حیدر علی‌اف رئیس‌جمهور وقت جمهوری آذربایجان با نیرنگ این جمهوری را سرکوب کرد. علی‌اکرم همت‌زاده بنیان‌گذار جمهوری تالش–مغان به‌درخواست حیدر علی‌اف رئیس‌جمهور وقت جمهوری آذربایجان نیروهایی را برای کمک به جبههٔ آذربایجان در قره‌باغ اعزام کرد اما در آن شرایط، نیروهای نظامی حیدر علی‌اف به لنکران حمله کرده و جمهوری تالش مغان را سرنگون و همت علی‌اف را بازداشت کردند. پس از به قدرت رسیدن حیدر علیف حدود ده‌هزار تن از مردم تالش شهر لنکران در مقابل مقر همت‌اف تظاهرات کرده و خواستار خلع او از قدرت شدند.
مسئلهٔ بازگشت این منطقه به ایران همواره مطرح بوده‌است. البته مردم تالش خواستار استقلال و زیر پرچم هیچ کشوری نبودن هستند ولی چندی سودجو طرفدار الحاق هستند.محمدعلی فروغی در مذاکرات خود با نماینده رسول‌زاده در کنفرانس صلح پاریس یکی از خواسته‌های ایران را پیرامون بازگشت مغان تالش به خاک ایران مطرح ساخت. پس از انحلال این جمهوری، هواداران آن در کنفرانس‌های مختلف خواستهٔ خود برای الحاق به ایران را پیگیری می‌کنند.
شکل‌گیری

در اوایل ماه ژوئن سال ۱۹۹۳ در شهر گنجه با رهبری «صورت حسین‌اف» حوادثی رخ داد. اولین کسانی که در کشور از «صورت حسین‌اوف» جانبداری کردند و به دفاع از او برخاستند. گروهی از نیروهای میهن‌پرست لنکرانی بودند که رأس آن‌ها سرهنگ بازنشسته علی‌اکرم همت‌اف قرار داشت.
در ۱۵ ژوئن ۱۹۹۳، شورای شهر لنکران در جلسهٔ فوق‌العادهٔ خود نسبت به شهردار سلب اعتماد کرده و اختیارات وی را به «علی‌اکرم همت‌اف» واگذار کردند به همین شکل مخالفت مردمی و نظامی در شهر لنکران علیه حکومت شکل گرفت.
در ۲۱ ژوئن ۱۹۹۳، رهبری واحد نظامی «۱۷» اطلاعیه‌ای خطاب به مردم صادر کرد، در این بیانیه آمده بود: «در اوضاع بحرانی که در نتیجهٔ فقدان حکومت و هرج‌ومرج در کشور به وجود آمده‌است واحد نظامی "۱۷" در مقابل مردم احساس مسئولیت خود را درک کرده و تأمین امنیت مردم مناطق آستارا، لنکران، لریک، یاردیلمی، ماسالی، جلیل‌آباد و بیله‌سوار را بر عهده خود گرفته و در این منطقه جمهوری خودمختار تالش-مغان را اعلام می‌کند.»
در ۱۷ اوت، با توجه به موانع قابل‌تصور و غیرقابل‌تصور، انتخابات خلق جمهوری خودمختاری تالش–مغان برگزار شد و از هفت منطقهٔ مذکور ۲۱۶ نماینده از ۲۵۰ نماینده انتخاب شده و در مجلس حضور یافتند. در نخستین جلسه به اتفاق آرا ایجاد جمهوری خودمختار تالش–مغان در قالب جمهوری آذربایجان را تصویب کردند؛ و در جلسهٔ بعدی لایحهٔ تدوین قانون اساسی آن جمهوری تصویب شد و «علی‌اکرم همت‌اف» به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت جمهوری خودمختار تالش–مغان و «فخرالدین عباسف» به‌عنوان رئیس مجلس خلق انتخاب گردیدند. همچنین ترتیب کار مجلس خلق و روز انتخابات ریاست‌جمهوری مشخص شد و کمیسیونی مأمور تهیه و تدوین قانون اساسی گردید و رنگ و آرم پرچم جمهوری خودمختار تالش–مغان نیز تصویب شد.
در نهایت در تاریخ ۲۴ اوت سال ۱۹۹۳ در پیِ تهاجم گستردهٔ نیروهای دولتی، سربازان تالش برای حفظ کشور و هویت خود جنگیدند. این جنگی نابرابر بود و سرانجام برای اینکه خونریزی بیشتر نشود، علی‌اکرم همت‌زاده تصمیم گرفت تا تسلیم بشوند تا به جان و مال مردم آسیب بیشتری وارد نشود. بعد از تسلیم شدن، حدود ۲۰ نفر از مقامات کشورِ تالش به زندان رفتند.
پس از ده سال با فشارهای شورای اروپا بر دولت آذربایجان علی اکرم همت‌اف آزاد شده و با پناهندگی سیاسی در هلند به سر می‌برد و به مبارزهٔ سیاسی خود ادامه می‌دهد هلال محمدف و فخردین عباسف (نخست‌وزیر و رئیس مجلس جمهوری خودمختار تالش) از مسکو به داخل آذربایجان برگشته‌اند تا حقوق و هویت تالشان را احیا کنند.
سه هدف عمدهٔ تحولات سال ۱۹۹۳ در تالش شمالی عبارتند از: «میل به آزادی‌های مردم‌سالار پس از فروپاشی شوروی»، «مقابله با اندیشه‌های پان‌ترکیسم» و «حفظ هویت قومی». این قوم با وجود حدود دو قرن جدایی از خاک ایران، هرگز ایرانی بودن خویش را فراموش نکرده‌اند.
درخواست الحاق به ایران

۳۰ سال پس از انحلال جمهوری، انجمن تالش‌های ساکن روسیه سی‌امین سالگرد تأسیس جمهوری تالش–مغان را در شهر یکاترینبورگ جشن گرفتند. زابیل محرم‌اف فعال رسانه‌ای تالش در مسکو که برای سخنرانی در مورد مبارزه و شخصیت همت‌زاده به تهران نیز دعوت شده بود به روزنامهٔ ایران گفته‌است: «ما اگرچه شهروند روسیه هستیم اما خودِ روس‌ها ما را به‌عنوان ایرانی می‌شناسند. ما رهبر ایران را رهبر خودمان و رئیس‌جمهور ایران را رئیس‌جمهور خودمان می‌دانیم و تلاش می‌کنیم مثل یک پل بین روسیه و ایران نقش بازی کنیم. رفته‌رفته اعتماد هر دو طرف به ما جلب شده و حالا هم روسیه و هم ایران می‌خواهند که نقش پررنگ‌تری در این زمینه داشته باشیم». گذشته از این روس‌ها می‌دانند ما در جمهوری باکو چقدر مورد ستم بوده و هستیم و پس از فروپاشی جمهوری تالش-مغان چه بدبختی‌هایی که نکشیده‌ایم. برای همین احترام ما را نگه می‌دارند و به ما لطف بیشتری نسبت به سایر گروه‌های قومی یا مهاجران دارند. به‌عنوان مثال سال گذشته برای برگزاری عید نوروز محدودیت قائل شده بودند که اقوام مختلف جغرافیای ایران فرهنگی با پرچم خودشان در مراسم شرکت نکنند اما به ما این اجازه داده شد. خیلی‌ها به من می‌گویند کاش تالش‌های تالشستان باکو می‌توانستند جمهوری تالش–مغان را حفظ کنند و کشور خودشان را داشته باشند. اما من در پاسخ به این دوستان می‌گویم که کشور ما ایران است و ما نیازی به کشور دیگری نداریم. همان وقت هم که جمهوری تالش–مغان با مرکزیت لنکران تشکیل شد، درنهایت خواستار پیوستن به ایران بود».
موسی‌بیگ رفیع‌اف

| موسی‌بیگ رفیع‌اف | موسی‌بیگ رفیع‌اف |
| --- | --- |
وزیر تأمین اجتماعی و بهداشت جمهوری خلق آذربایجان: وزیر تأمین اجتماعی و بهداشت جمهوری خلق آذربایجان
دوره مسئولیت ۲۴ دسامبر ۱۹۱۹ – ۳۰ مارس ۱۹۲۰: دوره مسئولیت ۲۴ دسامبر ۱۹۱۹ – ۳۰ مارس ۱۹۲۰
رئیس‌جمهور: فتحعلی‌خان خویسکی نخست‌وزیر جمهوری آذربایجان، (رئیس مجلس ملی جمهوری آذربایجان)
پس از: Valerian Klenevski
پیش از: پست تأسیس شده
وزیر تأمین اجتماعی و امور مذهبی: وزیر تأمین اجتماعی و امور مذهبی
دوره مسئولیت ۶ اکتبر ۱۹۱۸ – ۷ دسامبر ۱۹۱۸: دوره مسئولیت ۶ اکتبر ۱۹۱۸ – ۷ دسامبر ۱۹۱۸
پس از: سمت تأسیس شده
وزیر ویژه مراقبت از تأمین اجتماعی و امور پناهندگان: وزیر ویژه مراقبت از تأمین اجتماعی و امور پناهندگان
دوره مسئولیت ۱۷ ژوئن ۱۹۱۸ – ۶ اکتبر ۱۹۱۸: دوره مسئولیت ۱۷ ژوئن ۱۹۱۸ – ۶ اکتبر ۱۹۱۸
پس از: پست تأسیس شده
پیش از: پست لغو شده
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸۸۸&#۱۶۰;(۱۸۸۸) گنجه
درگذشته: ۱۹۳۸&#۱۶۰;(۱۹۳۹) (۵۰ ساله) تبریز
ملیت: آذربایجانی
موسی‌بیگ رفیع‌اف (ترکی آذربایجانی: Musa bəy Rəfiyev Hacı Məmmədhüseyn oğlu؛ ۱۸۸۸&#۱۶۰;(۱۸۸۸) – ۱۹۳۸&#۱۶۰;(۱۹۳۹) (۵۰ ساله)) یک دولت‌مرد آذربایجانی در عهد جمهوری خلق آذربایجان بود. وی نه‌تنها سابقه وزارت ویژه مراقبت از تأمین اجتماعی و امور پناهندگان در کابینه دوم و وزارت بیمه و بازنشستگی همگانی و وزارت بهداشت در کابینه چهارم جمهوری دموکراتیک آذربایجان را داشت، بلکه نماینده شورای ملی آذربایجان و سپس مجلس ملی نیز بود.
او از شرکت‌کنندگان در قیام گنجه علیه تهاجم ارتش سرخ به جمهوری خلق آذربایجان بود و پس از شکست قیام ترک وطن کرد .
زندگی

موسی رفیع‌اف در سال ۱۸۸۸ در شهر گنجه متولد شد. تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه‌ای دینی که در مسجد شاه عباس گنجه فعالیت می‌کرد، آغاز کرد و سپس در گیمنازیوم پسرانه گنجه ادامه داد. پس از فارغ‌التحصیلی از گیمنازیوم پسرانه گنجه با مدال نقره، وارد دانشگاه امپراتوری کی‌یف شد. پس از اتمام دانشکده پزشکی دانشگاه امپراتوری کیف در سال ۱۹۰۸، به عنوان دستیار پزشک در کلینیک دانشگاه مشغول به کار شد. در نوامبر همان سال به گنجه بازگشت و در بیمارستان شهر الیزابتوپول به عنوان پزشک فعالیت کرد. به دلیل عملکرد عالی‌اش در سال ۱۹۱۳ به عنوان "شورای نمونه"، در سال ۱۹۱۴ به عنوان "ارزیاب کالج"، و در سال ۱۹۱۶ به عنوان "شورای سرای" منصوب شد. در اواخر سال ۱۹۱۴، موسی بَیگ رفیع‌اف به همراه حسن بَیگ آقایف و خدا‌داد بَیگ رفیع‌بیگلی، اولین انجمن پزشکی الیزابتوپول (اکنون: گنجه) را دایر نمود.
پیرو انقلاب فوریه در روسیه، ‌وی‌‌ نماینده فرمانداری الیزابتوپول کمیته ویژه ماورای قفقاز بود که توسط دولت موقت ایجاد شد. او از اولین اعضای حزب فدرالیست ترک بود که توسط نصیب بَیگ یوسف‌بَیگلی تأسیس شد. در ۱۷ ژوئن ۱۹۱۷، کنگره اتحادیه حزب مساوات و حزب فدرالیست ترک برگزار شد و موسی بَیگ رفیع‌اف یکی از اعضای کمیته مرکزی که پس از این کنگره تشکیل شد، بود. او عضو فراکسیون مسلمانان مجلس ماورای قفقاز و پس از انحلال جمهوری دموکراتیک فدرال قفقاز، عضو شورای ملی جمهوری آذربایجان بود.
در ۱۷ ژوئن ۱۹۱۸، موسی بَیگ رفیع‌اف در کابینه دوم جمهوری آذربایجان به عنوان وزیر بدون پست منصوب شد. در ۶ اکتبر ۱۹۱۸، پس از تغییرات داخلی کابینه که توسط رئیس شورای وزیران، فتحعلی خان خویسکی انجام شد، موسی بَیگ رفیع‌اف به عنوان وزیر تامین اجتماعی و امور مذهبی منصوب شد. در ۱۴ نوامبر ۱۹۱۸، او به عنوان یکی از اعضای هیئت نمایندگی جمهوری آذربایجان برای مذاکرات با ویلیام تامسون به بندرانزلی اعزام شد. او در کمیسیون مالی-بودجه مجلس جمهوری آذربایجان که در ۷ دسامبر ۱۹۱۸ تشکیل شد، از حزب مساوات انتخاب شد و فعالیت کرد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۱۹، موسی بَیگ رفیع‌اف در کابینه پنجم به عنوان وزیر تأمین اجتماعی و بهداشت منصوب شد و تا ۱ آوریل ۱۹۲۰ این سمت را بر عهده داشت. در دوران فعالیتش، تحت رهبری او، ۳۵ بیمارستان و ۵۶ مرکز بهداشت در آذربایجان تأسیس شد.
پس از تهاجم ارتش سرخ به جمهوری آذربایجان، موسی بَیگ رفیع‌اف از شرکت‌کنندگان در قیام گنجه علیه اشغال بود. پس از سرکوب قیام، به ترکیه مهاجرت کرد. در سپتامبر ۱۹۲۱، او اولین رئیس "دفتر اطلاعات آذربایجان" که علیه اشغال آذربایجان تأسیس شده بود، شد. در سال ۱۹۲۲، "کمیته دولت و اعضای پارلمان آذربایجان" به ریاست موسی بَیگ رفیع‌اف تشکیل شد که ادامه‌ای بر این نهاد بود.
در اکتبر ۱۹۲۵، او با خانواده‌اش ابتدا به خوی و سپس به تبریز نقل مکان کرد. در آنجا یک کلینیک تأسیس کرد و خود نیز در آن به طبابت مشغول شد.
موسی بَیگ با نینا آلکسیف‌نا ازدواج کرد. از این ازدواج، در سال ۱۹۲۲ دختری به نام لیلا و در سال ۱۹۲۶ پسری به نام داوود به دنیا آمدند.
موسی بَیگ رفیع‌اف در سال ۱۹۳۸ در تبریز درگذشت.
دنباله‌دار سی/۲۰۲۱ تی۴ (لیمون)

| کشف | کشف |
| --- | --- |
کاشف: لیمون
تاریخ کشف: ۷ اکتبر ۲۰۲۱
نام‌گذاری اجرام آسمانی: CK21T040, C6131F2
مشخصات مداری A: مشخصات مداری A
اوج و حضیض: ≈44,000 AU (inbound) ≈2,200 AU (outbound)
اوج و حضیض: 1.4823 AU
خروج از مرکز مداری: ۰٫۹۹۹۷۰
تناوب مداری: میلیون ها سال (داخلی) ≈36,000 سال (خروجی)
انحراف مداری: ۱۶۰٫۷۶°
Earth MOID: ۰٫۴۹۷ یکای نجومی (۷۴٫۴ میلیون کیلومتر)
Jupiter MOID: ۰٫۸۶۹ یکای نجومی (۱۳۰٫۰ میلیون کیلومتر)
Comet total magnitude (M1): ۶٫۹
Next perihelion: ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۳
سی/۲۰۲۱ تی۴ (لیمون) (به انگلیسی: C/2021 T4 (LEMMON)) یک ستاره دنباله‌دار با دورهٔ تناوب طولانی است که در ۷ اکتبر ۲۰۲۱ توسط رصدخانه‌ای در کوه لیمون کشف شد. از اکتبر ۲۰۲۲ در جنوب استوای سماوی بوده‌است. در ۱۳ ژوئن ۱٫۵ درجه از قدر ۲ بتا ستی خواهد بود. نزدیکترین فاصله به زمین در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۳ در فاصله ۰٫۵۴ واحد نجومی (۸۱ میلیون کیلومتر) است. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۳ در فاصله خورشیدی ۱٫۴۸ واحد نجومی به حضیض (نزدیکترین نزدیک به خورشید) می‌رسد. انتظار می‌رود که این دنباله‌دار تا قدر ظاهری ۸ درخشان شود.
دیوار قطب جنوب

A projection of the South Pole Wall in celestial coordinates.
دیوار قطب جنوب (انگلیسی: South Pole Wall) یا (SPW) یک ساختار کیهانی عظیم یا (ابرخوشه کهکشانی) است که توسط یک دیوار غول پیکر از کهکشان‌ها و  رشته‌کهکشان‌ها تشکیل شده‌است که در عرض دست کم ۱٫۳۷ میلیارد سال نوری در فضا، نزدیکترین نور (و در نتیجه بخشی) گسترش یافته و حدود نیم میلیارد سال نوری سن دارد. این سازه، در ابعاد نجومی خود، در پنج مکان شناخته شده از جمله یکی در بسیار نزدیکی به نیم‌کره جنوبی آسمانی متراکم است و به گفته تیم بین‌المللی اخترشناسان که دیوار قطب جنوب را کشف کردند"... بزرگترین ویژگی پیوسته در حجم محلی و قابل مقایسه با دیوار بزرگ اسلون در نیمی از فاصله…» است. کشف آن توسط دانیل پومارد از دانشگاه پاریس-ساکلی و آر. برنت تالی و همکارانش از دانشگاه هاوایی در ژوئیه ۲۰۲۰ اعلام شد.پومارد توضیح می‌دهد "شاید بتوان تعجب کرد که چگونه چنین ساختار بزرگ و نه چندان دوری مورد توجه قرار نگرفته‌است. این به دلیل قرار گرفتن آن در منطقه‌ای از آسمان است که به‌طور کامل بررسی نشده‌است، و جایی که مشاهدات مستقیم توسط تکه‌های کهکشانی پیش زمینه مانع می‌شود. غبار و ابرها. ما آن را به لطف تأثیر گرانشی آن که در سرعت نمونه‌ای از کهکشان‌ها حک شده‌است، یافته‌ایم».
صرع
علائم و نشانه‌ها

صرع با احتمال وقوع تشنج‌های متناوب بلند مدت شناخته می‌شود. این تشنج‌ها بسته به اینکه کدام بخش از مغز تحت تأثیر قرار گرفته و بسته به سن فرد، ممکن است به شکل‌های مختلفی ظاهر شوند.
علائم و نشانه‌ها > حملات

شایع‌ترین نوع تشنج‌ها (۶۰٪ موارد) تشنج حرکتی است. از این دسته، دو سوم به صورت تشنج صرعی موضعی ظاهر می‌شوند که بعداً به تشنج منتشر تبدیل می‌شوند در حالی‌که یک سوم به صورت تشنج منتشر اولیه ظاهر می‌شود. ۴۰٪ تشنج‌های باقی‌مانده غیر حرکتی هستند. یک نمونه از این نوع تشنج ابسانس است که به صورت سطح پایین هوشیاری روی می‌دهد و معمولاً ۱۰ ثانیه طول می‌کشد.
تشنج‌های موضعی اغلب بعد از برخی تجربیات مشخص روی می‌دهد که با عنوان اورا شناخته می‌شوند. این تجربیات ممکن است شامل پدیده‌های حسی (دیداری، شنیداری یا بویایی)، روانی، ارادی یا حرکتی باشد. پرش ممکن است در یک گروه ماهیچه‌ای خاص شروع شده و به گروه‌های ماهیچه‌ای اطراف گسترش یابد که در این مورد با عنوان مارش جکسون شناخته می‌شود. حرکت غیرارادی نیز ممکن است روی دهد؛ که منظور از آن فعالیت‌های غیرارادی و حرکت‌های اغلب ساده‌ای نظیر ملچ ملوچ لب‌ها یا فعالیت‌های پیچیده تری نظیر تلاش برای برداشتن چیزی است.
شش نوع مهم حمله عمومی وجود دارد: صرع همراه با تشنج، تونیک، صرع تونیک، همراه با تشنج، تنش ماهیچه‌ای، پریشانی، و تشنج‌های ضعیف. تمامی این تشنج‌ها شامل از دست رفتن هوشیاری بوده و معمولاً بدون علامت هشدار روی می‌دهند.  حملات کششی-ارتجاعی همراه با انقباض اندام‌ها و سپس کشیدگی آن‌ها و قوس هم‌زمان کمر است که ۱۰ تا ۳۰ ثانیه طول می‌کشد (فاز تونیک).  شاید در اثر انقباض ماهیچه‌های سینه صدای یک فریاد شنیده شود.  سپس لرزش هماهنگ اندام‌ها روی می‌دهد (فاز کلونیک).  حملات کششی انقباضات یکنواخت ماهیچه‌ها را موجب می‌شوند.  فرد معمولاً هنگامی که تنفسش قطع می‌شود، کبود می‌شود. در تشنج‌های کلونیک لرزش یکنواخت اندام روی می‌دهد.  پس از اینکه لرزش متوقف شد، ۱۰ تا ۳۰ دقیقه طول می‌کشد تا فرد به حالت عادی برگردد. این دوره فاز پس از تشنج نام دارد.
از دست دادن کنترل روده یا مثانه شاید در طول تشنج روی دهد. نوک یا گوشه‌های زبان ممکن است در طول حمله گاز گرفته شود. در تشنج تونیک-کلونیک گاز گرفتن لبه‌های زبان رایج تر است. گاز گرفتن زبان همچنین در تشنج‌های سایکولوژیک غیرصرعی نیز رایج است.
حملات ماهیچه‌ای شامل گرفتگی ماهیچه‌ها در برخی یا در همه نواحی است. حملات پریشانی می‌توانند نامحسوس بوده و فقط شامل گردش ملایم سر یا چشمک زدن چشم‌ها باشند. فرد نمی‌افتد و پس از پایان این دوره به حالت عادی بازمی‌گردد. حملات ضعیف شامل از دست دادن فعالیت ماهیچه برای مدت بیش از یک ثانیه است. این مورد در هر دو طرف بدن روی می‌دهد.
حدود ۶٪ از افرادی که صرع دارند حملاتی دارند که با رویدادهای خاصی تحریک می‌شوند و به حمله انعکاسی معروف هستند. افراد مبتلا به صرع انعکاسی حملاتی دارند که تنها با محرک‌های خاصی تحریک می‌شوند. محرک‌های معمول شامل درخشش چراغ و صداهای ناگهانی است. در انواع خاصی از صرع، حملات اغلب در طول خواب روی می‌دهند. و در دیگر انواع آن، حملات تنها در خواب روی می‌دهند.
علائم و نشانه‌ها > پس از تشنج

پس از بخش فعال حمله، معمولاً دوره‌ای از گیجی وجود دارد که با عنوان دوره پس از حمله شناخته می‌شود که پیش از بازگشت سطح هوشیاری عادی است. این دوره معمولاً ۳ تا ۱۵ دقیقه طول می‌کشد اما شاید تا چهار ساعت هم طول بکشد. دیگر علائم رایج عبارت است از: احساس خستگی، سردرد، صحبت کردن به سختی، و رفتار غیرعادی. روان‌پریشی بعد از یک حمله معمولاً رایج است، که در ۶ تا ۱۰٪ افراد روی می‌دهد. افراد اغلب به خاطر نمی‌آورند در این مدت زمان چه اتفاقی افتاده‌است. ضعف موضعی، که با نام فلج تاد شناخته می‌شود، نیز ممکن است در یک حمله موضعی روی دهد.  وقتی این حمله روی می‌دهد، معمولاً از چند ثانیه تا چند دقیقه طول می‌کشد، اما به ندرت یک یا دو روز ادامه دارد.
علائم و نشانه‌ها > روانی-اجتماعی

صرع می‌تواند اثرات مضری روی رفاه روانی-اجتماعی داشته باشد. این اثرات احتمالاً شامل انزوای اجتماعی، بدنام شدن، یا ناتوانی است. این اثرات ممکن است منجر به عملکرد تحصیلی ضعیف‌تر و مشکلات شغلی وخیم‌تر شود.
اختلالات خاصی در افراد مبتلا به صرع بیشتر روی می‌دهد، که تا حدودی به سندرم صرع موجود دارد. این اختلالات عبارتند از: اختلال افسردگی اساسی، اختلال اضطراب و میگرن. اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی کودکان مبتلا به صرع را سه تا پنج برابر بیشتر از کودکان عادی در جامعه عمومی تحت تأثیر قرار می‌دهد. ADHD و صرع پیامدهای قابل توجهی روی رشد رفتاری، یادگیری و اجتماعی کودک دارند. صرع همچنین در افراد مبتلا به درخودماندگی رایج‌تر است.