عملیات آناکوندا
نبرد > ۲ مارس ۲۰۰۲ > نیروی ضربت راکسان

ساعت ۰۵:۰۰، نیروهای تهاجمی نیروی ضربت راکسان (TF Rakkasan) سوار هلیکوپترهای ترابری شینوک خود در پایگاه هوایی بگرام شدند و به سمت جنوب به سوی دره شاهی‌کوت پرواز کردند. هوا سرد و ابری بود و سربازان برای گرم نگه داشتن خود، لباس‌های گرم پوشیده بودند. شش فروند شینوک حامل راکسان‌ها توسط دو فروند هلیکوپتر بلک‌هاوک و چندین هلیکوپتر آپاچی همراهی می‌شدند. هلیکوپترها در طول پرواز به دلیل هوای مه‌آلود با مشکلات قابل توجهی مواجه شدند، و به نحوی، شینوک‌ها از ورودی دره بسیار جلوتر از آپاچی‌ها عبور کردند و راکسان‌ها را مجبور کردند در مناطق فرود «داغ» (به این معنی که شورشیان در نزدیکی بودند و می‌توانستند به محض فرود آنها را درگیر کنند) پیاده شوند. شش فروند شینوک پراکنده شدند و به سمت مناطق فرود مربوطه خود حرکت کردند. همان‌طور که تیم امنیتی برای تأمین امنیت مناطق فرود هجوم آورد، فرمانده نیروی ضربت راکسان با نگرانی دره را مشاهده کرد. او متوجه شد که هیچ نشانه‌ای از غیرنظامیان در شهرهای پایین دست وجود ندارد. نه رنگ، نه دود، نه حیوانات، نه لباس‌های آویزان – هیچ چیز نشان‌دهنده زندگی مردم در آنجا نبود. مشخص شد که غیرنظامیان جابجا شده‌اند و فقط مبارزان دشمن در آنجا وجود دارند.
ساعت ۰۶:۳۰ اولین موج راکسان‌ها و نیروهای کوهستانی از طریق هلیکوپتر شینوک در امتداد لبه‌های شرقی و شمالی دره فرود آمدند تا در مواضع مسدود کننده تعیین شده خود منتظر جنگجویان فراری باشند. به نظر می‌رسید تروریست‌ها غافلگیر شده‌اند و در ابتدا به شینوک‌ها شلیک نکردند، احتمالاً به دلیل اینکه حواس آنها با پیشروی نیروی ضربت چکش یا به دلیل ارتباط ناکارآمد بین خود جنگجویان خارجی پرت شده بود. این سردرگمی زمان ارزشمندی را برای استقرار مواضع امنیتی در اطراف منطقه فرود هلیکوپتر برای پیاده‌نظام فراهم کرد و اولین شلیک‌ها با بلند شدن و رفتن شینوک‌ها انجام شد. به دلیل اینکه نیروی ضربت چکش مأموریت را لغو کرده بود، آنها پس از فرود در اهداف خود با آتش بسیار سنگین‌تری از آنچه انتظار داشتند مواجه شدند و توسط آتش خمپاره سنگین زمین‌گیر شده و در طول روز در یک درگیری مسلحانه شدید گرفتار شدند.هلیکوپترهای آپاچی در حال گردش تلاش کردند تیم‌های خمپاره‌انداز دشمن را سرکوب کنند، اما با دیواری از آرپی‌جی و شلیک گلوله‌های ۱۲٫۷ میلی‌متری مواجه شدند و یک آپاچی تمام تجهیزات الکترونیکی خود را در اثر اصابت آرپی‌جی از دست داد. به جای ۲۰۰ تا ۲۵۰ جنگجو در دره، همان‌طور که در ابتدا انتظار می‌رفت، پس از ارزیابی مشخص شد که این منطقه شامل ۷۵۰ تا ۱۰۰۰ تروریست است که در ارتفاعات اطراف دره سنگر گرفته‌اند. شورشیان از توپ‌های ضدهوایی ZPU-1، دوشکا و سلاح‌های سبک خود علیه هلیکوپترهای تهاجمی پشتیبان راکسان‌ها استفاده کردند.
جنگجویان القاعده از تاکتیکی استفاده کردند که از مجاهدین افغان در طول جنگ شوروی در افغانستان آموخته بودند. آنها موشک‌های آرپی‌جی خود را به هوا شلیک می‌کردند و از مکانیسم خودتخریبی استفاده می‌کردند که پس از طی مسافت مشخص (۹۲۰ متر) به‌طور خودکار کلاهک‌ها را منفجر می‌کند. شورشیان از این روش برای تنظیم گلوله‌ها برای انفجار در نزدیکی هلیکوپترها و آسیب رساندن به اجزای هیدرولیک و الکتریکی آن با انفجارهای مرگبار ترکش استفاده می‌کردند. علاوه بر این، تروریست‌ها رگبارهای آرپی‌جی را درست جلوی آپاچی‌ها شلیک می‌کردند، تاکتیک قدیمی دیگری از مجاهدین که عبور ایمن از دره را برای آپاچی‌ها دشوار می‌کرد. دو فروند آپاچی از نبرد خارج شدند و مجبور شدند به دلیل آتش سنگین آرپی‌جی و مسلسل، در اوایل روز اول به پایگاه بازگردند. پس از بازگشت به پایگاه، خدمه بیش از ۳۰ سوراخ گلوله در بدنه یکی از هلیکوپترها، علاوه بر آسیب ناشی از آرپی‌جی به سمت چپ آن، کشف کردند. به گفته استیو کال، روزنامه‌نگار، به دلیل استقبال خصمانه شدید، تنها دو فروند از هشت فروند هلیکوپتر شینوک برنامه‌ریزی شده توانستند در مناطق فرود تعیین شده خود فرود آیند، اگرچه این موضوع مورد اختلاف است زیرا منابع دیگر ادعا می‌کنند که تنها شش فروند شینوک وجود داشته و همه آنها بدون حادثه با موفقیت فرود آمده‌اند.
علی‌رغم مقاومت شدید، نیروی ضربت راکسان (Task Force Rakkasan) موفق شد تا اواسط صبح مواضع مسدود کننده خود را در شمال ایمن کند. حضور تیم‌های AFO در مکان‌های استراتژیک مرتفع نقش مهمی در جلوگیری از غلبه دشمن بر پیاده‌نظام ایفا کرد. ژنرال هاگنبک، مسئول عملیات، در حال بررسی لغو مأموریت بود. با این حال، پیت بلبر، فرمانده AFO، از طریق بی‌سیم با او صحبت کرد و او را متقاعد کرد که نظرش را عوض کند. بلبر اصرار داشت که این یک فرصت یک بار در عمر در میدان نبرد است و او قصد دارد تیم‌های خود را در دره شاهی‌کوت نگه دارد و به نابودی دشمن از طریق حملات هوایی ادامه دهد تا زمانی که تهدید برطرف شود. در طول روز، سربازان نیروی ضربت راکسان بی‌وقفه جنگیدند و AFOها با فراخواندن حملات هوایی به مواضع القاعده، پشتیبانی مداوم ارائه می‌کردند. آپاچی‌ها نیز نقش مهمی در حفاظت از راکسان‌ها در کف دره در طول نبرد شدید ایفا کردند. تنها ناامیدی AFO این بود که تیم مراقبت نبرد راکسان نسبت به درخواست‌های AFO و سایر تیم‌های شناسایی نیروهای عملیات ویژه در داخل و اطراف دره، اولویت فراخواندن حملات هوایی داشت.
نیروهای گردان اول هنگ ۸۷ پیاده‌نظام در مناطق فرود جنوبی با شدیدترین درگیری‌ها مواجه شدند. سربازان در کف دره سپس حرکت کرده و دوباره به سمت شمال گشت‌زنی را آغاز کردند و حدود ۵۰ متر دیگر پیشروی کردند که یک آرپی‌جی از دامنه کم ارتفاعی در شرق شلیک شد. این گلوله به حدود ۱۰ سرباز، از جمله دو استرالیایی و بیشتر فرماندهان آمریکایی، نزدیک شد و در برف و گل درست در میان آنها فرود آمد، اما منفجر نشد. سپس نیروهای القاعده با یک دوشکا شروع به شلیک کرده و نیروهای زمینی به سمت تنها پوشش موجود در کف دره فرار کردند، در مکانی که به «نیم‌لوله جهنم» معروف شد. در این درگیری، گروهبان آندری روپل و متخصص ویلیام گراچی، که اخیراً از جوخه شناسایی دوربرد لشکر منتقل شده بودند، جوخه را تحت آتش به سمت خط‌الراسی بالای «نیم‌لوله» هدایت کردند. روپل توانست ناظر دشمن را که آتش خمپاره را به «نیم‌لوله» هدایت می‌کرد، بکشد و او و جوخه‌اش اکنون می‌توانستند زمین‌های اطراف را ببینند. روپل بعداً به خاطر اقداماتش نشان ستاره برنزی با نشان شجاعت دریافت کرد. انتظار توانایی آتش غیرمستقیم بسیار محدود دشمن به این معنی بود که تنها یک خمپاره ۱۲۰ میلی‌متری در موج اول آورده شد. پشتیبانی آتش اصلی برای نیروها توسط دو فروند آپاچی از گردان سوم هنگ ۱۰۱ هوانوردی، تیپ ۱۵۹ هوانوردی ارائه می‌شد.
هنگامی که پیشاهنگان AFO منطقه جنوبی نزدیک دامنه تاکور غار، کوه برجسته در دره، را بررسی می‌کردند، با صحنه‌ای غیرعادی مواجه شدند. در میان جنگجویان القاعده، آنها یک جنگجوی زن را مشاهده کردند، رویدادی نادر که اغلب در میان نیروهای طالبان و القاعده در افغانستان دیده نمی‌شد. این زن، حدوداً سی و چند ساله، با موهای دم اسبی، روسری بلندی که تا زانوهایش آویزان بود و یک AK-47 که بر پشتش آویزان بود، در منطقه حضور داشت. علی‌رغم مسلح بودن، او درگیر جنگ نبود؛ در عوض، او روی طاقچه‌ای در پای کوه نشسته و مشغول آشپزی بود. سایر جنگجویان دشمن که به‌طور فعال به پیشاهنگان آمریکایی تیراندازی می‌کردند، برای صرف غذا به او ملحق می‌شدند و سپس به مواضع خود بازمی‌گشتند. هنگامی که پیشاهنگان آماده حرکت شدند، از جوخه خمپاره‌انداز هنگ ۱۸۷ پیاده‌نظام مستقر در «نیم‌لوله» درخواست پشتیبانی خمپاره‌ای کردند و موقعیت زن و سایر جنگجویان القاعده در مجاورت آن را منهدم کردند.
مارتین «جاک» والاس از هنگ سرویس هوایی ویژه استرالیا به خاطر اقداماتش در طول درگیری‌ها مدال شجاعت دریافت کرد. هنگامی که یک تیم خمپاره‌انداز از گردان ۱–۸۷ پیاده‌نظام مورد اصابت آتش خمپاره دشمن قرار گرفت، والاس خود را در معرض خطر قرار داد و برخی از مجروحان را با کشیدن آنها به بستر رودخانه جمع‌آوری کرد و سپس به همراه یک افسر رابط SASR دیگر، زخم‌های آنها را پانسمان کرد. در طول روز، کنترل‌کننده‌های هوایی تاکتیکی (TACP) و تیم‌های نیروهای ویژه که روز قبل به منطقه نفوذ کرده بودند، در فراخواندن حملات هوایی از هواپیماهای بی-۱، بی-۵۲، اف-۱۵، اف-۱۸ و اف-۱۶ کمک کردند و تلفات سنگینی به جنگجویان طالبان و القاعده وارد کردند، اما به هیچ وجه آنها را ساکت نکردند. پس از اینکه تقریباً موقعیت آنها تصرف شد، مردان در مناطق فرود جنوبی در موقعیتی ناامیدکننده قرار گرفتند، تمام روز زمین‌گیر شدند و مهمات کم آوردند. نجات پس از تاریکی شب در قالب یک هواپیمای توپدار AC-130U فرا رسید که برخلاف جت‌های سریع‌تر در طول روز، قادر بود بر فراز منطقه پرسه بزند و قدرت آتش پایدار ارائه دهد تا مردان بتوانند تحت پوشش تاریکی با هلیکوپتر منتقل شوند؛ این گروه متحمل ۳۵ مجروح شد (دو دسته که توسط هلیکوپترهای امداد و نجات رزمی PaveHawk تخلیه شدند) و هیچ کشته‌ای نداشت.