stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یعقوب جدگال

| یعقوب جدگال | یعقوب جدگال |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۸ خورشیدی چابهار، ایران
فرزندان: عبدالله جدگال
تحصیلات: کارشناسی آموزشی ابتدایی
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی نمایندهٔ دورهٔ نهم مجلس شورای اسلامی
یعقوب جدگال، فرزند علی، در سال ۱۳۴۸ در روستای "کچ بخش پیرسهراب" از توابع شهرستان چابهار واقع در استان سیستان و بلوچستان در خانواده ای اهل تسنن به دنیا آمد. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی توانست لیسانس آموزش ابتدایی را از مرکز تربیت معلمان "شهید حسینی طباطبایی" زاهدان دریافت کند. او در برهه ای از زندگیش معاون آموزشگاه های چابهار، دو دوره عضو شوراهای اسلامی شهر روستا بود و به ترتیب در سال های ۱۳۸۷ و ۱۳۹۱، ادوار هشتم و نهم، از حوزه انتخابیه سیستان و بلوچستان وارد مجلس شورای اسلامی شد. وی در مجلس دوره هشتم و  نهم  به عضویت کمیسیون‌های امور داخلی کشور و شوراهای، کشاورزی و اصل ۹۰ درآمد. جدگال همچنین در اواسط آذرماه ۱۳۹۱ ریاست   هیات نظارت بر انتخابات شوراهای سیستان و بلوچستان را بر عهده داشت..
مسئولیتهای پارلمانی یعقوب جدگال

گروه های دوستی پارلمانی:
در مرداد ماه۱۳۹۲ بعنوان نائب رئیس گروه های دوستی پارلمانی ایران، سودان،عراق، عمان، غنا و کنیا انتخاب شد. در هرگروه دوستی پارلمانی مجلس ۱۲ نماینده می توانند عضو شوند، وظایف این گروه های پارلمانی مجلس نهایت تلاش برای ارتقاء روابط دو کشور می باشد و مهمترین اهدافشان کشف زمینه های لازم برای آشنایی دو ملت با تاریخ و فرهنگ یکدیگر است.
دبیر مجمع نمایندگان استان سیستان و بلوچستان :
"شهدادزهی" مدیر روابط عمومی دفتر ارتباطات مردمی سیستان و بلوچستان، در اواسط  بهمن ماه ۱۳۹۳ از انتخاب یعقوب جدگال به ریاست مجمع نمایندگان استان سیستان و بلوچستان خبر داد: «یعقوب جدگال نماینده مردم چابهار، نیکشهر، قصرقند و کنارک در مجلس شورای اسلامی برای یک دوره ۶ ماه به عنوان رییس مجمع نمایندگان استان سیستان و بلوچستان در دوره نهم مجلس شورای اسلامی انتخاب شد.
انتخاب به عنوان دبیر  کمیسیون امور داخلی کشور و شوراهای مجلس شورای اسلامی:
تور رادار

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: گردشگری
بنا نهاده: ۲۰۱۰؛ ۱۵ سال پیش (۲۰۱۰-خطا: زمان نامعتبر}})
دفتر مرکزی: وین، اتریش
محدودهٔ فعالیت: جهانی
خدمات: آژانس مسافرتی
تعداد کارکنان: ۲۰۰ نفر
وبگاه: www.tourradar.com
تور رادار (انگلیسی: TourRadar) شرکت گردشگری اتریشی است، که در سال ۲۰۱۰ تأسیس شد.
ویکتور سیموئز

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Victor Simões de Oliveira
زادروز:  ۲۳ مارس ۱۹۸۱ ‏(۴۳ سال)
زادگاه:  ریودو ژانیرو، برزیل
قد:  ۱٫۷۶ متر (۵ فوت ۹ اینچ)*
پست:  مهاجم (فوتبال)
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  FC Goa
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۸–۲۰۰۱:  فلامینگو
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۱ |  فلامینگو |  ۱۵ |  (۴) |
| ۲۰۰۲ |  Tombense |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  Germinal Beerschot |  ۲۹ |  (۸) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۶ |  کلوب بروژ |  ۴۲ |  (۵) |
| ۲۰۰۵ |  ← کلوب بروژ |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۷ |  Figueirense |  ۱۰ |  (۳) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  چونام دراگونز |  ۲۴ |  (۳) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  بوتافوگو |  ۳۲ |  (۸) |
| ۲۰۱۰ |  ← الاهلی (قرضی) |  ۴ |  (۲) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۴ |  الاهلی |  ۵۴ |  (۴۱) |
| ۲۰۱۴ |  ام صلال |  ۸ |  (۵) |
| ۲۰۱۵ |  Goa |  ۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۲:۵۳, ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۵ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۲:۵۳, ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۵ (UTC). 
ویکتور سیموئز (به پرتغالی: Victor Simões de Oliveira) مهاجم اهل برزیل است که در شهر ریودو ژانیرو و در تاریخ ۲۳ مارس ۱۹۸۱ به دنیا آمده‌است.
وی سابقه حضور در تیم های فلامینگو ،  کلوپ‌بروژ ، فلومیننزه ، سانتوس و الاهلی عربستان را دارد.
افتخارات
کلوپ بروژ
لیگ ژوپیلر بلژیک(۱): ۲۰۰۴-۰۵
سوپر جام بلژیک(۱): ۲۰۰۵
فلومیننزه
نایب قهرمانی جام حذفی برزیل: ۲۰۰۷
بوتافوگو
جام گوانابارا برزیل(۱): ۲۰۰۹
الاهلی
جام پادشاهی عربستان(۲): ۲۰۱۱ ، ۲۰۱۲
نایب قهرمانی لیگ حرفه ای عربستان: ۲۰۱۱-۱۲
نایب قهرمانی جام ولیعهد عربستان: ۲۰۱۰
نایب قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا: ۲۰۱۲
فردی
بازیکن فصل الاهلی: ۲۰۱۰-۱۱
آقای گل لیگ حرفه ای عربستان: ۲۰۱۱-۲۱
آقای گل جام ولیعهد عربستان: ۲۰۱۰
آقای گل جام حذفی برزیل: ۲۰۰۷
یون گه‌سومون

برای مجموعه تاریخی به همین نام، یون گه‌سومون (مجموعه تلویزیونی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
یون گه‌سومون: یون گه‌سومون
پرتره‌ای از یون گه‌سومون: پرتره‌ای از یون گه‌سومون
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 연개소문
هانجا: 淵蓋蘇文
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yeon Gaesomun
مک‌کیون–ریشاور: Yŏn Kaesomun
یون گِه‌سومون (کره‌ای: 연개소문؛ ۶۶۶–۵۹۴ میلادی) یک ژنرال و دیکتاتور نظامی در روزهای پایانی گوگوریو، یکی از سه‌ پادشاهی‌ قدیمی‌ کره، بوده‌است.  از او به خاطر مقاومت‌های موفقیت آمیزش در درگیری‌های نظامی با سلسله تانگ تحت رهبری امپراتور لی شیمین و پسرش امپراتور گائوزونگ یاد می‌شود.
تاریخ سنتی کره گاهیً از یون گه‌سومون به عنوان یک رهبر خودکامه، که نافرمانی‌ها و سیاستهای بیرحمانه‌اش به پادشاه منجر به سقوط گوگوریو شده، یاد می‌کند و به ندرت هم او را قهرمانی می‌دانند که با مقاومت شدید و جنگاوری خود جلوی نفوذ بیشترِ چین بر سرزمین را گرفت.
بسیاری از محققان کره‌ای همچون اکو شین برخلاف عده دیگر امروزه وی را به عنوان یک سرباز-دولتمردِ بی سابقه در تاریخ کره ستایش می‌کنند. محققان چینی و ژاپنی نگاه منفی خود نسبت به یون گه‌سومون را ادامه می‌دهند.
اوایل زندگی

اطلاعات تاریخی درباره‌ی ریشه و نسب او مبهم است؛ سامگوک ساگی او را پسر وزیر اعظمِ سابق گوگوریو به نام یون ته‌جو در دوران زمامداریِ یئونگ یانگ می‌داند درحالی‌که سایر منابع چنین چیزی را دقیقاً ذکر نکرده‌اند یا او را فرزند مقام و فرمانده خواندند یا یک سرباز و رعیت معمولی که به مراتب و با استعداد خود درجات ترقی را طی کرده است.
وی در دهه سوم قرن هفتم میلادی میان نظامیان کشور به درجات بالایی از احترام و نفوذ رسیده بود همچنین احتمال زیادی می‌رود که در جوانی از قهرمانان جنگ‌های گوگوریو –سویی بوده باشد؛ یون گه‌سومون یک ژنرال نظامی شد که پس از مرگ ژنرالان پیروزمند گوگوریو یعنی اولچی موندوک و کانگ یی شیک و.. توانست به‌عنوان سردسته و رهبر نظامیان کشور عمل کند.
او و سایر نظامیان به‌شدت بر ضد چین بودند و گمان می‌رود طبق منابع جدیدتر تاریخی آنان هنگام جنگ داخلی در دوران سقوط دودمان سوئی و روی کار آمدن دودمان تانگ قصد تهاجمی گسترده به پشتِ دیوار چین را به همراه متحدان خود در استپ‌های آسیای مرکزی داشته‌اند و یا حتی مبادرت به این کار نموده‌اند و معتقد بودند قدرتِ اقتصادی و لجستیکیِ چین درنهایت گوگوریو را از پای درخواهد آورد و نباید اجازه داد چین دوباره یورشی تدارک ببیند چه بسا باز هم شکست بخورد؛ اشراف و مقامات و پادشاه در طرف دیگر مسند قدرت اما جنگِ دیگری نمی‌خواستند چرا که نیازمند بسیج کل کشور و صرف هزینه و بهای بالایی بود لازم بر ذکر است که اشراف ارتش خصوصیِ خود را ندادند چرا که اصلِ قدرت آنان بر پایه ارتش خصوصیِ شان بود و همین امر سایر اقشار را به خشم می‌آورد اشراف و مقامات مدنی می‌خواستند با دادنِ باج به چین آن را آرام کنند این چیزی‌ست که سامگوک ساگی نوشته و قطعیت آن مشخص نیست که هدفِ اصلی پادشاه از کنار آمدن و قبول کردن درخواست‌های آینده‌ی تانگ چه خواهد بود. بدین ترتیب و به تدریج شکاف در عناصر قدرت بیشتر شد.
سرنگونی تاج و تخت

در زمستان سال ۶۴۲، پادشاه یئونگ نیو در مورد ژنرال یون گه‌سومون نگران بود و با مقامات رسمی دیگر برای کشتن او نقشه می‌کشید. علت این درگیری ریشه در دهه‌ها کشمکش بین سران قبایل و اشراف و مقامات دربرابر نظامیان و سایر اقشار داشت گروه اول که پادشاه نیز با آنان یکسان فکر می‌کرد قصد سازش با تانگ و قبول کردن خواسته‌های دربار تانگ را داشتند و این خواسته ها شامل تغییر لقب ته‌وانگ به‌معنیِ شاهِ شاهان (چرا که هم رده با امپراتور چین می‌نمود) و ایجاد دین تائوئیسم و عدم درگیری با شیلا و تخریب معبدی بود که گوگوریو به‌عنوان نماد پیروزی خود بر دودمان سوئی ساخته بود (جنازه‌ی تمامی کشته‌شدگان این جنگ بر زیرِ این معبد قرار داشت و گوگوریو پس از غلبه بر سویی با دعوت از نمایندگان سیاسی سایر ممالک آسیا پیروزیِ خودرا گوشزد نمود که سالها نمادی از تحقیر برای چینیان به شمار می‌رفت). یون گه‌سومون و سایر نظامیان و همرکابان او و بخشی از مردم شدیداً با سیاست های پادشاه مخالفت می‌کردند و کشور دچار اخلال در امور خود گردیده بود و همین اوامر به‌علاوه محبوبیتِ یون مستوجبِ نقشه‌ی قتلش شده بود.
در مرز با چین که یون از موضوع باخبر شد، یک مهمانی پرخرج را برای جشن گرفتن ارتقا اش به موقعیت فرماندارِ شرق ترتیب داد و صدها نفر نفر از سیاستمداران و مقامات را دعوت کرد. سربازان یون در کمین نشستند و همه‌ی آنان را کشتند. سپس یون به طرف کاخ حرکت کرد و آنجا شاه را به قتل رساند. بر طبق منابع باستانی چینی (که بنظر مغرضانه می‌آید و اعتبار چندانی ندارد)، مردان یون جسد شاه را تکه‌تکه کردند و او را بدون تشریفات مناسب دور انداختند.
بعد از به تخت نشاندن پادشاه بوجانگ برادرزاده شاه قبلی، یون گه‌سومون خود را ته‌مانگنیجی (Dae Mangniji) معادل با وزیر/فرمانده بزرگ نامید البته گوگوریو از زمان پادشاه سوسوریم مقام مانگنیجی را داشت اما او با تغییراتی حوزه‌ی نفوذ این سمت را گستراند. بدین ترتیب یون گه‌سومون عملاً کنترل امور دولت گوگوریو را تا حدود مرگش در سال ۶۶۶ به‌دست گرفت.
خانواده

پدر او یون ته‌جو احتمالاً وزیر اعظم گوگوریو بوده است او در خانواده‌ای نظامی رشد کرد و نوشته‌اند از سنین پایین در رزم و شمشیرزنی مهارت بسیار بالایی داشته و در مسابقات کشوری عناوین برتر داشته است؛ او یک برادر و خواهر نیز داشت که هردو ژنرال بودند و در جنگ اول با تانگ با کشتی های خود یکی از شهرهای ساحل دریای زرد را فتح کرده بودند همچنین برادرش از عناصر قهریه در پایتخت نیز بود؛ درباره‌ی همسرانش باید گفت که بیش از یک همسر داشتنش قطعی‌ست اما اینکه دو همسر بوده‌اند یا بیشتر مشخص نیست، سه پسر از او شناخته شده‌اند: یون‌نامسنگ،یون‌نامگون و یون‌نامسان (از بزرگتر به کوچکتر).
یون نامسنگ از مادری متفاوت بود برخی منابع اذعان کرده‌اند که اصالت او از طرف مادری چینی بوده است؛ از همان اوایل بین پسرانش نزاع بوده و احتمالاً بجز بزرگ‌تر بودن به‌دلیل اصالت و مادر متفاوتش دو برابر به‌ویژه نامگون با او دشمنی می‌ورزیده‌اند؛ یون نامسنگ بعده‌ها یکی از عوامل مهم سقوط گوگوریو شد.
اواخر حکومت و مرگ

کیم چونچو پادشاهِ آینده‌ی شیلا طی سفرش به تانگ قواعدی را با پادشاه گائوزونگ تعیین کردند که طی تاریخ در آینده توسط چینیان بسیار بهره برداری شد؛ طی اقدامی بی سابقه تعیین شد که کل مقامات شیلا باید لباسشان عین مقامات دربار تانگ باشد و همچنین به آنان خراج پرداخته و ولیعهد و پادشاه آینده پیش از پادشاه شدن به چین برود (که چوسان نیز طی بیش از پنج قرن حکومتش همین کار را کرد). همچنین کیم چونچو پیشنهاد داد تانگ درگیری‌های نظامی‌اش را موقتاً با گوگوریو کنار بگذارد و ابتدا متحد به بکجه حمله کنند و پس از فتح آن و از بین بردنِ متحدِ گوگوریو از دو جبهه آن را تحت فشار قرار دهند چرا که هدف غایی و اصلی گائوزونگ و پدرش در سلطنتشان همین شده بود و این فکر مورد قبول قرار گرفت؛ در سال ۶۶۱ ارتش شیلا ۵۰ هزار نفر را به فرماندهی کیم یوشین به بکجه رهسپار کرد و همزمان ۱۳۰ هزار نفر به رهبری سودینگفانگ از دریای زرد راهی بکجه شدند؛ بکجه که پیشاپیش درگیر نزاع طبقات اجتماعی و رکود و بحران بود و پادشاه با اعمالش پایه کشور را سست کرده بود در موقعیتی بسیار سخت و بی سابقه در تاریخش قرار گرفت پادشاه اویجا گیبک را فراخواند و گیبک با ۵ هزار نفر به مصاف ارتش ده برابری کیم یوشین رفت و ژنرال بوکسین با کمتر از بیست هزار نفر دربرابر قوای تانگ قرار گرفت؛ ارتش بوکسین در سواحل بکجه پس از چندی مقاومت شکست خورد و سودینگفانگ همگی آنان را کشت-در نبرد هوانسانبول اما گیبک جانانه مقاومت کرد و پس از کشتن ده‌ها هزار نفر از ارتش شیلا او نیز درنهایت کشته شد و ارتش شیلا به محاصره‌ی پایتخت بکجه یعنی سابی پیوست و پس از فتح آن پادشاهش اسیر شد و به تانگ تبعید گردید.
در این حین گوگوریو کمکی نکرد دو نظریه در این باره وجود دارد یکی اینکه یون گه‌سومون شخصاً اهمیتی نداد و شاید برایش مهم نبود دیگری اینکه ارتش تانگ وارد خاک گوگوریو شده و منتظر بوده‌اند درصورت تحرک ارتش گوگوریو در زمین باز با آنان مواجه شوند که دومی معتبر تر است. بلافاصله پس از فتح بکجه دو ارتش شیلا و تانگ به گوگوریو یورش بردند و مدتی پایتخت را محاصره کردند (به هیچ نقطه‌ای جز پایتخت حمله نبردند) اما درنهایت یون گه‌سومون طی یک یورش توانست کل ارتش خصم را منهدم و وادار به فرار نماید مشهور است که ژنرالی از تانگ به نام پانگ ژیائوتای به همراه ۱۳ پسرش توسط شخص یون گه‌سومون گردن زده شده و او سرِ همگی را بعد از جنگ در قالب هدیه به دربار تانگ می‌فرستد!
پس از این جنگ تانگ آموخت که تا وقتی یون گه‌سومون زنده‌است شکست گوگوریو غیرممکن خواهد بود پس تا زمان مرگش تصمیم به صبر و آماده سازی گرفت و دیگر از ۶۶۱ به بعد جنگی رخ نداد.
درنهایت احتمالا در اواخر سال ۶۶۶ یون گه‌سومون به‌طور طبیعی از دنیا می‌رود و پس از آن یون نامسنگ مقام ته‌مانگنیجی را عهده‌دار گشته که برادرانش طغیان می‌کنند و از پادشاه حکم اعدامش را صادر می‌کنند،با پناهنده شدن او به تانگ یک منبع غنی اطلاعات به آنان رسید و چندی بعد سقوط گوگوریو رقم خورد-تانگ قصر و معابد پادشاهان پیشین که قدمتشان به هزارسال هم می‌رسید (در کتاب Old book of Tang لی شیمین گوگوریو هزار ساله می‌خواند). به آتش کشید و دهه‌ها جنگِ بی وقفه در منطقه به تاسیس بالهه توسط ژنرالان سابق گوگوریو انجامید.
ورندان

| ورندان ورندون | ورندان ورندون |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: میاندورود
بخش: بخش گهرباران
دهستان: گهرباران جنوبی
بنیان‌گذاری: بر اساس لوحی از پوست آهو ۵۰۰ سال
جمعیت: ۲۶۷ نفر (سرشماری ۹۵)
ورندان، روستایی است از توابع بخش گهرباران شهرستان میاندورود در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان میان‌دورود بزرگ قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۶۲نفر (۷۰خانوار) بوده‌است.
این روستا در قسمت شرقی روستای ورکلا و در قسمت جنوبی روستای قندارخیل قرار دارد و بقیه قسمتهای ان توسط زمینهای شرک زراعی دشت ناز محصور شده است.
این روستا به دلیل همجواری با آب بندان های کوچک و بزرگ در سالهای دور به ورندان یا آبادی کنار آب بندان مشهور شد .
قلعه کوران (قلعه کورو)

| قلعه مناصر (محمد ناصر)قلعه کوران(قلعه کورو یا قربان) | قلعه مناصر (محمد ناصر)قلعه کوران(قلعه کورو یا قربان) |
| --- | --- |
نام: قلعه مناصر (محمد ناصر)قلعه کوران(قلعه کورو یا قربان)
کشور: ایران
استان: استان خوزستان
شهرستان: شهرستان اندیمشک
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های دیگر: مناصر یا قربان
کاربری: قله سرحداتی
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
بانی اثر: اتابکان لر کوچک
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۷۱۴۹
تاریخ ثبت ملی: ۱۲ بهمن ۱۳۸۱
قلعه مناصر (قلعه کورو) مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان اندیمشک، بخش الوار گرمسیری، روستای چینه روزه واقع شده در گذشته های نه چندان دور این قلعه در قلمرو ایل بزرگ پاپی بوده و قبل از آن نیز قلعه سرحداتی حکومت اتابکان لر (لیریایی) در بخش الوار گرمسیری بوده است و  مردم ایل هنوز از آن به عنوان قلعه مناصر یاد می کنند که نیای خوانین ایل پاپی بوده است. برخی نیز معتقدند قبل از محمد ناصر یا همان مناصر این قلعه در اختیار قربان خان که نیای خوانین پاپی بوده بوده و نام کورو در واقع همان قربان می باشد که دچار تغییر شده است.بعدها بر اثر اختلافات ایلی و قتل عام هایی که صورت می گیرد قلعه رونق خود را از دست می دهد.و این اثر در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۱۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
وزارت محیط زیست (ایتالیا)

مقر وزارت محیط زیست (ایتالیا)
وزارت محیط زیست حفاظت از زمین و دریا ایتالیا (انگلیسی: Ministry of the Environment) یک وزارتخانه ایتالیایی بود که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد. این وزارتخانه مسئول مسائل زیست محیطی در ایتالیا بود و توسط وزیر محیط زیست اداره می‌شد. در سال ۲۰۲۱ این وزارتخانه لغو شد و وزارت انتقال زیست محیطی جایگزین آن شد.
همرسون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: GB0004065016 
صنعت: املاک و مستغلات
بنا نهاده: ۱۹۴۲
بنیانگذاران: لوئیس همرسون
دفتر مرکزی:  لندن، بریتانیا
مدیر عامل اجرایی: دیوید اتکینس
رئیس هیئت مدیره: جان نلسون
محصولات: سرمایه‌گذاری مدیریت املاک توسعه املاک و مستغلات
درآمد:  ۲۹۷ £ میلیون پوند (۲۰۱۱)
سود خالص:  ۱۴۱ £ میلیون پوند (۲۰۱۱)
وبگاه: www.hammerson.com
همرسون (به انگلیسی: Hammerson) شرکت املاک و مستغلات بریتانیایی است، که فعالیت‌های آن به صورت عمده در زمینه سرمایه‌گذاری و ساخت ساختمان‌های اداری، تجاری و مسکونی، همچنین توسعه املاک و مستغلات متمرکز می‌باشد.
شرکت همرسون در سال ۱۹۴۲ توسط لوئیس همرسون تأسیس شد و در حال حاضر دارای عملیات در کشورهای فرانسه، اسپانیا، آلمان و انگلستان می‌باشد.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس لندن و بورس یورونکست پاریس دادوستد می‌شود.
منطقه زمانی

نقشه نشانگر مناطق زمانی (Time Zones)
منطقهٔ زمانی (یا زمان‌پهنه) به هر یک از قاچ‌های ۱۵ درجه‌ای کرهٔ زمین گفته می‌شود که زمان متوسط نصف‌النهاری مرکز آن را می‌توان به عنوان زمان رسمی کشورها و مناطق قرار گرفته در آن قاچ محسوب کرد. تعداد این قاچ‌ها ۲۴ عدد است. اگر کشوری از ۳۰ درجه طول بیشتری داشته باشد، غالباً دارای چند ساعت می‌شود.
با نگاه به تاریخ می‌توان دریافت که تعیین ساعت‌های مرجع و تقسیم‌بندی جهان به محدوده‌های زمانی گوناگون به همان اندازه که به موضوع تنظیم و تعیین وقت مربوط می‌شود به سیاست، دیپلماسی و حتی شورش‌های محلی و منطقه‌ای مربوط بوده است. به همین دلیل، ساعات رسمی درون کشورها تقسیم جهان به محدوده‌های زمانی براساس طول جغرافیایی با نظم و ترتیب چندانی صورت نگرفته است.
تاریخچه

این مفهوم ابتدا در انگلستان عصر ویکتوریا به وجود آمد. در تاریخ ۱ دسامبر ۱۸۴۷ و سپس در ۲۳ اوت ۱۸۵۲ نود و هشت درصد انگلستان چنین ساعتی را پذیرفته بودند. پس از انگلستان، نیوزیلند دومین کشوری بود که برای خود منطقه زمانی تعریف کرد. برای اولین بار در ایران مفهوم منطقه زمانی، توسط محمود حسابی با نامه‌نگاری به وجود آمد.
در آغاز، حرکت قطارها، کار زمان‌بندی حرکت قطارها همه را سردرگم می‌کرد. قطارها و شبکه راه‌آهن که در قرن نوزدهم در رشد اقتصادی و پیشرفت صنعتی کشورها نقش مهمی ایفا می‌کردند، در حرکت تدریجی به سمت تعیین یک ساعت مرجع و استاندارد تأثیر زیادی داشتند.
با پیشرفت شبکه راه‌آهن و کشتی‌رانی در قرن نوزدهم، سفرهای طولانی تسهیل شد و تفاوت در ساعت یا وقت محلی کشورهای مختلف بیش از گذشته مهم شد. همزمان با گسترش شبکه راه‌آهن در اروپا و ایالات متحده آمریکا نیاز برای تعیین یک ساعت مرجع و همگانی جدی‌تر شد.
به عنوان مثال در آمریکا هر شهری وقت محلی خود را تعیین می‌کرد و این برای مسافران و شرکت‌های راه‌آهن سر درگمی زیادی ایجاد می‌کرد. در آغاز کار شرکت‌های راه‌آهن خاک آمریکا را به صد محدوده زمانی گوناگون تقسیم کردند، ولی در نهایت این محدوده‌ها و ساعت مرجع آنها به چهار مورد شاخص کاهش یافت.
مبدأ

مبدأ این خط‌ها، خطی است که از وسط دوپایه تلسکوپ رصدخانه سلطنتی گرینویچ در لندن می‌گذرد که در زبان انگلیسی به اختصار GMT می‌گویند که مخفف سه کلمه Greenwich Mean Time است. ساعت‌های دیگر نسبت به این سنجیده می‌شوند. قبلاً مناطقی مثل عربستان سعودی و پاریس و چند جای دیگر هم مبدأ بوده‌اند.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > آمریکا

ایالات متحده آمریکا دارای ۴ منطقه زمانی رسمی شامل منطقه زمانی شرقی، منطقه زمانی مرکزی، منطقه زمانی کوهستانی و منطقه زمانی اقیانوس آرام است.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > روسیه

روسیه با بیش از ۱۶۰ درجه طول جغرافیایی ۱۰ منطقه زمانی را دربر گرفته است و اختلاف ساعت در منطقه مسکو با شرقی‌ترین نقطه روسیه در شبه‌جزیره چوکچی و شبه‌جزیره ساخالین ۹ ساعت است.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > هند

کشور پهناور هند نیز یک ساعت مرجع واحد دارد و این سیستم میراث احداث راه‌آهن توسط بریتانیایی‌ها در این کشور است.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > چین

در چین نیز با تعیین یک ساعت واحد و سراسری کار را ساده کردند. اما به خاطر پهناوری خاک چین و چندین طول جغرافیایی که از عرض کشور عبور می‌کند داشتن یک ساعت واحد، زمان‌بندی و برنامه‌ریزی امور را بر مبنای وقت محلی پیچیده کرده است. تمام کشور از ساعت مرجع پکن تبعیت می‌کند. حتی آنهایی که در منتهی‌الیه غربی کشور مثلاً در ایالت سین‌کیانگ زندگی می‌کنند. در نتیجه مردم مجبورند خیلی زود سر کار بروند و در ماه‌های تابستان در این ایالت خورشید در ساعات نیمه شب غروب می‌کند. تعیین یک ساعت مرجع و واحد برای چین یک تصمیم سیاسی بود و حزب کمونیست چین در سال ۱۹۴۹ با قبضه قدرت در این کشور برای ایجاد اتحاد سیاسی این تصمیم را گرفت. اما بسیاری از ساکنان ایالت سین کیانگ که مسلمان هستند هنوز هم در امور روزانه وقت محلی را مبنا قرار می‌دهند که شکل آرامی از نافرمانی در برابر حکومت مرکزی است.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > کره شمالی

کره شمالی از سال ۲۰۱۵، ساعت رسمی خود را که میراث امپراتوری ژاپن بود با انگیزه‌های سیاسی و تاریخی، نیم ساعت عقب کشید.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > نپال

نپال تنها کشور جهان و جزایر چاتام و شهرک یوکلا تنها قلمروهای جهان هستند که محدوده زمانی خود را به جای یک ساعت یا نیم ساعت بر مبنای ۴۵ دقیقه تعیین کرده‌اند. ساعت مرجع نپال ۵ ساعت و ۴۵ دقیقه از ساعت گرینویچ جلوتر است. چون بر اساس طول جغرافیایی‌ای تعیین شده که از کوهستانی در حومه کاتماندو پایتخت کشور عبور می‌کند.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > قطب‌ها

در قطب شمال و قطب جنوب که همه طول‌های جغرافیایی به یکدیگر می‌پیوندند، تعیین ساعت محلی پیچیده‌تر است و بنابراین قطب شمال و جنوب ساعت رسمی ندارند. ایستگاه‌های تحقیقات علمی که در محدوده قطب شمال مستقر هستند هر یک از ساعت رسمی کشور متبوع خود پیروی می‌کنند. قطب جنوب فقط یک ایستگاه تحقیقات علمی دارد که متعلق به آمریکاست؛ ولی چون کارکنان آن از خاک نیوزیلند به آن سفر می‌کنند از وقت محلی نیوزیلند تبعیت می‌کند.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > کره ماه

پس از اولین سفر موفقیت‌آمیز انسان به کره ماه در سال ۱۹۶۹، کنت ال فرانکلین (به انگلیسی: Kenneth Franklin) ستاره‌شناس آمریکایی یک ساعت مخصوص برای مسافران به کره ماه اختراع کرد. او مقیاس جدیدی برای اندازه‌گیری زمان ابداع کرد که ماه نو (لونیشن) (به انگلیسی: Lunation) نام گرفت و معادل ۲۹٫۵۳۰ روز در کره زمین است؛ همان زمانی که یک دور کامل ماه به دور کره زمین طول می‌کشد.
نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف > ایستگاه فضایی بین‌المللی

فضانوردان مستقر در ایستگاه فضایی بین‌المللی با وجود اینکه سفر خود به ایستگاه را از خاک قزاقستان شروع کرده و در حرکت مستمر آن در مدار زمین از محدوده‌های زمانی گوناگون عبور می‌کنند، ساعت هماهنگ جهانی را مبنا قرار می‌دهند.
منطقه زمانی چند نقطه مشهور

لس آنجلس، کالیفرنیا UTC−۸
نیویورک UTC−۵
سنت جان کاناداUTC−۴
استکهلم سوئد UTC+۱
کیپ تاون، آفریقای جنوبیUTC+۲
تهران، ایران UTC+۳:۳۰
بمبئی، هند UTC+۵:۳۰
سئول، کره جنوبی UTC+۹
ملبورن، استرالیا UTC+۱۰
نصب ساعت‌های مناطق مختلف جهان در یک مرکز تجاری
وروتنابرد

| وروتنابرد | وروتنابرد |
| --- | --- |
استان سیونیک، ارمنستان : استان سیونیک، ارمنستان 
باقی مانده‌های وروتنابرد: باقی مانده‌های وروتنابرد
وروتنابرد: وروتنابرد
مختصات: ۳۹°۲۹′۴۴″شمالی ۴۶°۰۷′۲۰″شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۴۹۵۶°شمالی ۴۶٫۱۲۲۲°شرقی﻿ / 39.4956; 46.1222
گونه: دژ
اطلاعات پایگاه: اطلاعات پایگاه
دسترس‌پذیری برای مردم: بله
شرایط: Some of the fortress survives.
پیشینه مکان: پیشینه مکان
مصالح: سنگ
ویران‌شده: بله
وروتنابرد (ارمنی: Որոտանաբերդ) یک دژ استراتژیک در امتداد تپه مشرف به ژرف‌دره رود وروتان مابین روستاهای واغاتین وروتان در استان سیونیک، ارمنستان می‌باشد. ارتفاع وروتنابرد ۱٬۳۶۵ متر (۴٬۴۷۸ فوت) بالاتر از سطح می‌باشد
تاریخ

وروتنابرد چندین بار توسط متجاوزان خارجی ویران شده‌است.
جایزه بزرگ اروپا

جایزه بزرگ اروپا (Grand Prix of Europe) یکی از رویدادهای فرمول یک بود که در میانه دهه ۱۹۸۰ معرفی شد و از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۲ هر سال به جز ۱۹۹۸ برگزار شد. در این سالها جایزه بزرگ اروپا در کشوری برگزار می‌شد که در همان فصل در پیستی دیگر میزبان جایزه بزرگ کشور خود بود. در سال ۲۰۱۶ یک دوره جایزه بزرگ اروپا در پیست شهری باکو در جمهوری آذربایجان برگزار شد؛ ولی در فصل ۲۰۱۷ نام آن به جایزه بزرگ آذربایجان تغییر یافت.
در سالهای پیشتر، جایزه بزرگ اروپا به صورت جداگانه برگزار نمی‌شد؛ بلکه نامی افتخاری بود که به یکی از جایزه بزرگ‌های اروپایی داده می‌شد. نخستین مسابقه‌ای که به این عنوان نامیده شد، جایزه بزرگ ایتالیای ۱۹۲۳ بود که در مونزا برگزار شد و آخرین مسابقه با این نام افتخاری، جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۷ در پیست سیلورستون بود.
عنوان افتخاری

جایزه بزرگ اروپا به شکل عنوانی افتخاری توسط ای‌آی‌ای‌سی‌آر که سلف فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی بود، ایجاد شد. نخستین مسابقه‌ای که این عنوان را کسب کرد، جایزه بزرگ ایتالیای ۱۹۲۳ بود. در دو سال بعد به ترتیب جایزه بزرگ فرانسه و جایزه بزرگ بلژیک به این عنوان خوانده شدند. مسابقه بلژیک ۱۹۳۰ آخرین مسابقه‌ای بود که پیش از جنگ جهانی دوم، جایزه بزرگ اروپا نامیده شد.
پس از جنگ، این عنوان توسط فدراسیون بین‌المللی احیا شد و به جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۴۷ داده شد. در سی سال بعد (جز ۱۹۵۳ و ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱) عنوان میان چند کشور توزیع شد. آخرین مسابقه‌ای که این عنوان را داشت، جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۷ بود. تنها مسابقه غیر فرمول یکی که پس از جنگ جهانی دوم عنوان جایزه بزرگ اروپا را به دست آورد، جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۵۲ بود که بر اساس قوانین فرمول دو برگزار می‌شد.
بخشی از مسابقات قهرمانی جهان > برندز هچ

در سال ۱۹۸۳ قرار بود یکی از مراحل فرمول یک در فلاشینگ میدوز در نیویورک برگزار شود. سه ماه پیش از برگزاری، مسابقه لغو شد؛ ولی مجریان پیست برندز هچ توانستند به جای آن مسابقه‌ای با عنوان جایزه بزرگ اروپا در پیست خود برگزار کنند. موفقیت این رویداد که با نبرد پرهیجان بر سر قهرمانی جهان افزایش یافته بود، باعث شد برای سال بعد نیز در تقویم قرار گیرد.
در سال ۱۹۸۴ برندز هچ میزبان جایزه بزرگ بریتانیا بود که در سال‌های زوج در این پیست برگزار می‌شد؛ بنابراین جایزه بزرگ اروپای ۱۹۸۴ به پیست نوربورگ‌رینگ منتقل شد.
در سال ۱۹۸۵ مسابقه دوباره به برندز هچ بازگشت؛ ولی در سال ۱۹۸۶ جایزه بزرگ مجارستان جایگزین آن شد.
بخشی از مسابقات قهرمانی جهان > دونینگتون پارک

در سال ۱۹۹۰ تاجر ثروتمند ژاپنی به نام تومونوری تسوروماکی پیست نیپون اتوپولیس را با هدف میزبانی مسابقه فرمول یک ساخت. در سال ۱۹۹۲ برنامه‌ریزی برای یک جایزه بزرگ آسیایی در سال ۱۹۹۳ به جای جایزه بزرگ مکزیک انجام شد؛ ولی این طرح شکست خورد. به جای آن، برنی اکلستون مسابقه‌ای در دونینگتون پارک را به تقویم فرمول یک اضافه کرد و به این ترتیب، جایزه بزرگ اروپا دوباره به فرمول یک بازگشت. این مسابقه تنها مسابقه فرمول یکی بود که در این پیست برگزار شد و با پیروزی آیرتون سنا به پایان رسید.
بخشی از مسابقات قهرمانی جهان > خرز

در فصل بعد، مسابقه در خرز اسپانیا برگزار شد. خرز میزبان مرحله چهاردهم فصل ۱۹۹۴ و مرحله پایانی فصل ۱۹۹۷ بود. تصادف میان میشائیل شوماخر و ژاک ویلنوو که منجر به اخراج شوماخر از مسابقات شد، در این مسابقه رخ داد. همچنین میکا هاکینن نخستین پیروزی فرمول یک خود را به دست آورد.