stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محسن ثلاثی
کتاب‌شناسی

اخلاق زیست‌محیطی، لویی پویمان، مصطفی ملکیان (مترجم)، محسن ثلاثی (مترجم)، عباس مخبر (مترجم)، محمد قائد (مترجم)، مژده دقیقی (مترجم)، هادی غبرایی (مترجم)، منصوره شجاعی (مترجم)، مهدی داودی (ویراستار)، تهران: توسعه.
اندیشه اجتماعی و سیاسی سبز، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: جامعه شناسان.
انسان‌شناسی فرهنگی، فرد پلاگ، دانیل بیتس، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: علمی.
انسان‌شناسی: کشف تفاوت‌های انسانی، کنراد فیلیپ کاتک، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: علمی.
انقلاب فرانسه و رژیم پیش از آن، آلکسی شامل هانوی موریس کلرل دو دوتوکویل، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: مروارید.
پیامدهای مدرنیت، آنتونی گیدنز، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: نشر مرکز.
توتالیتاریسم، هانا آرنت، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: نشر ثالث.
جاده ابریشم، دیوید براونستون، آیرین فرانک، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: سروش.
جامعه باستان، لوئیس هنری مورگان، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران، انتشارات مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، ۱۳۷۱.
جامعه‌شناسی دین، مالکوم همیلتون، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: نشر ثالث.
جهان ایرانی و ایران جهانی: تحلیل رویکرد جهانگرایانه در رفتار، فرهنگ و تاریخ ایرانیان، محسن ثلاثی، تهران: نشر مرکز.
خرد و انقلاب، هربرت مارکوزه، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: نشر ثالث.
درآمدی به انسان‌شناسی، هلن واتسون، سایمن کولمن، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: علمی، ۱۳۸۱.
درآمدی به جامعه‌شناسی، بروس کوهن، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: توتیا.
روش تحقیق کیفی در جامعه‌شناسی، دیوید سیلورمن، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: تبیان، ۱۳۸۱.
زبان و اسطوره، ارنست کاسیرر، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: مروارید.
زندگی و اندیشه بزرگان جامعه‌شناسی، لوئیس آلفرد کوزر، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: علمی.
سامان سیاسی در جوامع دستخوش دگرگونی، ساموئل هانتینگتون، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: علم.
علم در تاریخ: علم در زمانه ما، علوم اجتماعی (جلد سوم و چهارم)، جان دزموند برنال، بهاءالدین خرمشاهی (مترجم)، محسن ثلاثی (مترجم)، محمد حیدری ملایری (مترجم)، تهران: انتشارات امیرکبیر.
غریزه جنسی و سرکوبی آن در جوامع ابتدایی، برانیسلاو مالینفسکی، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: نشر ثالث.
فراسوی چپ و راست، انتونی گیدنز، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: علمی.
کالبدشکافی چهار انقلاب، کلارنس کرین برینتون، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: زریاب، ۱۳۸۲.
نظریه جامعه‌شناسی در دوران معاصر، جورج ریتزر، محسن ثلاثی (مترجم)، تهران: علمی.
دی‌اچ-۳

| دی‌اچ-۳ | دی‌اچ-۳ |
| --- | --- |
کاربری: شناسایی
تولیدکننده: K + W
طراح: August Häfeli
معرفی‌شده در: ۱۹۱۷
بازنشستگی: ۱۹۳۹
کاربر اصلی: Swiss Air Force
تعداد ساخته‌شده: DH-3 24
دی‌اچ-۳ (به انگلیسی: Häfeli_DH-3) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع شناسایی ساخت شرکت K + W است. این هواگرد در سال ۱۹۱۷ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۲۴ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، August Häfeli بود.
هنشل هااس ۱۳۲

| هنشل اچ‌اس ۱۳۲ | هنشل اچ‌اس ۱۳۲ |
| --- | --- |
An airbrushed drawing of the P.132: An airbrushed drawing of the P.132
کاربری: Dive bomber و هواپیمای رهگیر
تولیدکننده: هنشل
وضعیت: Never flown
کاربر اصلی: نیروی هوایی آلمان نازی
ساخته‌شده: 1945
تعداد ساخته‌شده: 4 prototypes[نیازمند منبع]
هنشل اچ‌اس ۱۳۲ (به انگلیسی: Henschel Hs 132) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هنشل در کشور آلمان است که در سال ۱۹۴۵ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
۴ دسامبر

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| <<  | دسامبر | دسامبر | دسامبر | دسامبر | دسامبر |  >> |
| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
|  |  | ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ |
| ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | ۱۲ |
| ۱۳ | ۱۴ | ۱۵ | ۱۶ | ۱۷ | ۱۸ | ۱۹ |
| ۲۰ | ۲۱ | ۲۲ | ۲۳ | ۲۴ | ۲۵ | ۲۶ |
| ۲۷ | ۲۸ | ۲۹ | ۳۰ | ۳۱ |  |  |
۲۰۲۵ میلادی: ۲۰۲۵ میلادی
۴ دسامبر در تقویم گرگوری، سیصد و سی و هشتمین (در سال‌های کبیسه سیصد و سی و نهمین) روز سال است. ۲۷ روز تا پایان سال باقی است.
رویدادها

۵۰۲ پیش از میلاد - خورشیدگرفتگی در مصر باستان.
۱۱۱۰ - صیدا در نخستین جنگ صلیبی تاراج شد.
۱۵۳۴ - سلطان سلیمان اول، بغداد را از ایران گرفت.
زادروزها

۱۵۹۵ - ژان شاپلن شاعر و منتقد قرن شانزدهم میلادی اهل فرانسه.
۱۷۹۵ - توماس کارلایل متفکر و تاریخدان شهیر اسکاتلندی.
۱۸۳۵ - ساموئل باتلر نویسنده و داستان‌نویس ساختارشکن دوره ویکتوریایی.
۱۸۷۵ - راینر ماریا ریلکه از مهم‌ترین شاعران قرن بیستم زبان آلمانی.
۱۸۸۱ - اروین فون ویتزلبن یک فیلد مارشال آلمانی در دوره رایش سوم و فرمانده لشکر اول ورماخت.
۱۸۹۲ - فرانسیسکو فرانکو دیکتاتور اسپانیا.
۱۸۹۹ - چارلی اسپنسر بازیکن فوتبال.
۱۹۱۳ - رابرت آدلر دانشمند و مخترع اتریشی.
۱۹۲۱ - دیانا دربین بازیگر و خواننده کانادایی.
۱۹۲۴ - جان پورتمن معمار آمریکایی‌تبار.
۱۹۲۵ - آلبرت بندورا روان‌شناس کانادایی-آمریکایی.
۱۹۴۲ - جما جونز بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر.
۱۹۴۵ - روبرتا بوندار فضانورد اهل کشور کانادا.
۱۹۴۹ - جف بریجز بازیگر آمریکایی برندهٔ جایزه اسکار.
۱۹۵۱ - پاتریشیا وتینگ بازیگر آمریکایی.
۱۹۵۵ - کاساندرا ویلسون بازیگر، خواننده، نوازنده، ترانه‌سرا و تهیه‌کنندهٔ موسیقی جاز اهل آمریکا.
۱۹۵۷ - اریک ریموند برنامه‌نویس، محقق و تاریخ‌نگار فرهنگ هکرهای رایانه‌ای.
۱۹۶۴ - سرتاب ارنر خواننده پاپ ترکی.
۱۹۶۴ - مریسا تومه بازیگر تئاتر، فیلم و تلویزیونی اهل آمریکا.
۱۹۶۸ - میک بارومن شناگر اهل کشور ایالات متحده آمریکا.
۱۹۶۹ - جی-زی رپر و تهیه‌کننده و تاجر آمریکایی.
۱۹۷۳ - تایرا بنکس مجری برنامه‌های تلویزیونی، بازیگر، مدل پیشین و بازرگان اهل آمریکا
مرگ‌ها

۷۷۱ - کارلمان یکم پادشاه فرانک‌ها.
۱۱۳۱ - خیام فیلسوف، ریاضی‌دان، ستاره‌شناس و رباعی سرای ایرانی در دورهٔ سلجوقی.
۱۱۸۷ - ابن تعاویذی شاعر عراقی.
۱۳۳۴ - ژان بیست‌ودوم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم.
۱۶۴۲ - کاردینال ریشلیو بزرگ‌زاده، سیاست‌مدار و روحانی فرانسوی.
۱۶۷۹ - توماس هابز از فیلسوفان سیاسی برجسته انگلستان.
۱۷۹۸ - لوییجی گالوانی دانشمند و طبیب و فیزیکدان سرشناس ایتالیایی.
۱۹۳۳ - اشتفان گئورگه شاعر، مترجم و ویراستار اهل آلمان.
۱۹۳۵ - [[شارل ریشه]] زیست‌شناس فرانسوی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۱۳ به خاطر مبارزه با بیماری آنافیلاکسی (شوک آلرژیک).
۱۹۴۵ - توماس هانت مورگان زیست‌شناس آمریکایی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۳۱۲ به خاطر پی بردن به نقش کروموزوم‌ها در وراثت بود.
۱۹۷۵ - هانا آرنت فیلسوف (فلسفه سیاسی) و تاریخ‌نگار زن آلمانی - یهودی‌تبار.
۱۹۷۶ - بنجامین بریتن آهنگساز، نوازنده پیانو و رهبر ارکستر بریتانیایی.
۱۹۸۷ - روبن مامولیان کارگردان سینما و تئاتر ارمنی-آمریکایی.
۱۹۹۳ - فرانک زاپا آهنگساز، نوازنده گیتار الکتریک و کارگردان فیلم آمریکایی.
۲۰۱۱ - سوکراتس آهنگساز، بازیکن معروف و کاپیتان تیم ملی فوتبال برزیل.
۲۰۱۲ - واسیلی بلوف نویسنده بزرگ روسیه.
۲۰۱۲ - بس کوپر آهنگساز، از تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۱۱ تا زمان درگذشتش پیرترین انسان جهان بود.
۲۰۱۷ - علی عبدالله صالح  نظامی و سیاست‌مدار یمنی، رئیس‌جمهور یمن از ۱۹۷۸-۲۷ فوریه ۲۰۱۲.
مناسبت‌ها

روز نیروی دریایی در کشور هند
روز محیط زیست در کشور تایلند
روز بیمه در ایران
پدرسالار (کتاب)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): رابرت فیلمر
زبان: English
موضوع(ها): حق‌الهی پادشاهان
انتشار: ۱۶۸۰
گونه رسانه: Print
شابک: شابک ‎۹۷۸−۱−۴۰۹۹−۵۲۳۷−۴
پدرسالار یا قدرت طبیعی شاهان کتابی است نوشتهٔ فیلسوف انگلیسی سر رابرت فیلمر در سال ۱۶۸۰ (میلادی).
فیلمر این کتاب را در تأیید حق‌الهی پادشاهان و رد قرارداد اجتماعی نوشت.
فیلمر پدرسالاری را تنها رابطه قدرت مشروع در جهان می‌دانست که هم در سطح خانواده و هم در سطح حکومت به آن قائل بود و بر این باور بود که این سلسله مراتب قدرت خواسته خداوند است. او برای توجیه موضع خود بر داستان آدم و حوا که در کتاب مقدس آمده تکیه می‌کند.
جان لاک در کتاب دو رساله درباره حکومت به نقد این دیدگاه می‌پردازد
محسن طاهری (نماینده)

| محسن طاهری | محسن طاهری |
| --- | --- |
نماینده دوره‌های شانزدهم و بیستم مجلس شورای ملی: نماینده دوره‌های شانزدهم و بیستم مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: مشهد
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
محسن طاهری از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های  شانزدهم و  بیستم بعنوان نماینده مشهد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فهرست مخالفت‌های جمهوری‌خواهان با کارزار ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ دونالد ترامپ

این مقاله فهرستی از جمهوری‌خواهان و محافظه‌کارانی است که آشکارا مخالفت خود را با کارزار ریاست جمهوری ۲۰۲۴ دونالد ترامپ اعلام کرده‌اند.
مقامات اجرایی سابق فدرال > روسای جمهور

جرج دابلیو. بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۱–۲۰۰۹)، فرماندار تگزاس (۱۹۹۵–۲۰۰۰)
مقامات اجرایی سابق فدرال > معاونان رئیس‌جمهور

دیک چینی، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۱–۲۰۰۹)، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا (۱۹۸۹–۱۹۹۳)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه کلی وایومینگ (۱۹۷۹–۱۹۸۹)، رئیس دفتر رئیس‌جمهور ایالات متحده (۱۹۷۵–۱۹۷۷)، قائم‌مقام رئیس دفتر رئیس‌جمهور ایالات متحده (۱۹۷۴–۱۹۷۵) (از کامالا هریس حمایت کرد)
مایک پنس، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۷–۲۰۲۱)، فرماندار ایندیانا (۲۰۱۳–۲۰۱۷)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه ششم ایندیانا (۲۰۰۳–۲۰۱۳)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه دوم ایندیانا (۲۰۰۱–۲۰۰۳)
مقامات اجرایی سابق فدرال > مقامات در سطح کابینه

جان بولتون, مشاور امنیت ملی آمریکا (۲۰۱۸–۲۰۱۹), سفیر ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد (۲۰۰۵–۲۰۰۶)
دن کوتس، اداره‌کننده اطلاعات ملی (۲۰۱۷–۲۰۱۹)، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از ایندیانا (۱۹۸۹–۱۹۹۹؛ ۲۰۱۱–۲۰۱۷)
ویلیام اس. کوهن، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا (۱۹۹۷–۲۰۰۱)، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از مین (۱۹۷۹–۱۹۹۷)
جان سی. دانفورث، سفیر ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد (۲۰۰۴–۲۰۰۵)، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از میزوری (۱۹۷۶–۱۹۹۵)
مارک اسپر، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۹–۲۰۲۰)، وزیر ارتش ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۷–۲۰۱۹)
آلبرتو گونزالس، دادستان کل ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۵–۲۰۰۷)
چاک هیگل، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۳–۲۰۱۵)، نائب‌رئیس هیئت مشورتی اطلاعاتی رئیس‌جمهور ایالات متحده (۲۰۰۹–۲۰۱۳)، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از نبراسکا (۱۹۹۷–۲۰۰۹) (از کامالا هریس حمایت کرد)
جان اف. کلی، رئیس دفتر رئیس‌جمهور ایالات متحده (۲۰۱۷–۲۰۱۹)، وزیر امنیت میهن ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۷)
ری لحود، وزیر ترابری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۹–۲۰۱۳)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده از حوزه انتخابیه هجدهم ایلینوی (۱۹۹۵–۲۰۰۹) (از کامالا هریس حمایت کرد)
مقامات اجرایی سابق فدرال > سایر مسئولان اجرایی

رابرت دی. بلک ویل، سفیر ایالات متحده آمریکا در هند (۲۰۰۱–۲۰۰۳) (از کامالا هریس حمایت کرد)
تای کاب، بازرس ویژه کاخ سفید (۲۰۱۷–۲۰۱۸), دستیار دادستان ایالات متحده آمریکا در ناحیه مریلند (۱۹۸۱–۱۹۸۶)
اشلی دیویس، قائم‌مقام مدیر اداره مدیریت کاخ سفید (۲۰۰۱–۲۰۰۳)
رونالد گیدویتز، سفیر موقت ایالات متحده آمریکا در اتحادیه اروپا (۲۰۲۰–۲۰۲۱)، سفیر ایالات متحده آمریکا در بلژیک (۲۰۱۸–۲۰۲۱), رئیس هیئت آموزشی ایالتی ایلینویز (۱۹۹۹-۲۰۰۳)
الیسا فرح، مدیر ارتباطات راهبردی کاخ سفید (۲۰۲۰)، دبیر مطبوعاتی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۹–۲۰۲۰)، دبیر مطبوعاتی معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۷–۲۰۱۹)
استفانی گریشام، مدیر ارتباطات کاخ سفید و دبیر مطبوعاتی کاخ سفید (۲۰۱۹–۲۰۲۰) (از کامالا هریس حمایت کرد)
سناتورها > کنونی

بیل کسیدی، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از لوئیزیانا (۲۰۱۵–اکنون)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه ششم لوئیزیانا (۲۰۰۹–۲۰۱۵)
سوزان کالینز، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از مین (۱۹۹۷–اکنون)
جری مورن، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از کانزاس (۲۰۱۱–اکنون)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه اول کانزاس (۱۹۹۷–۲۰۱۱)
لیسا مرکاوسکی، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از آلاسکا (۲۰۰۲–اکنون)
میت رامنی، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از یوتا (۲۰۱۹–اکنون), نامزد انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲ ایالات متحده، رئیس انجمن فرمانداران جمهوری‌خواه (۲۰۰۵–۲۰۰۶)، فرماندار ماساچوست (۲۰۰۳–۲۰۰۷)
تاد یانگ، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از ایندیانا (۲۰۱۷–اکنون)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه نهم ایندیانا (۲۰۱۱–۲۰۱۷)
سناتورها > سابق

رودی بوشویتز، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از مینه‌سوتا (۱۹۷۸–۱۹۹۱)، سفیر ایالات متحده آمریکا در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد (۲۰۰۵–۲۰۰۶)
جفری چیسا، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از نیوجرسی (۲۰۱۳)، دادستان کل نیوجرسی (۲۰۱۲–۲۰۱۳)
باب کورکر، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از تنسی (۲۰۰۷–۲۰۱۹)
جف فلیک، سفیر ایالات متحده آمریکا در ترکیه (۲۰۲۲–اکنون)، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از آریزونا (۲۰۱۳–۲۰۱۹)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از آریزونا (۲۰۰۱–۲۰۱۳)
کری گاردنر، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از کلرادو (۲۰۱۵–۲۰۲۱)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه چهارم کلرادو (۲۰۱۱–۲۰۱۵)
جاد گرگ، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از نیوهمپشایر (۱۹۹۳–۲۰۱۱)، فرماندار نیوهمپشایر (۱۹۸۹–۱۹۹۳)
گوردون جی. هامفری، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از نیوهمپشایر (۱۹۷۹–۱۹۹۰) (از کامالا هریس حمایت کرد)
جرج لمیو، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از فلوریدا (۲۰۰۹–۲۰۱۱)
راب پورتمن، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از اوهایو (۲۰۱۱–۲۰۲۳)، مدیر اداره مدیریت و بودجه (۲۰۰۶–۲۰۰۷)، نماینده تجاری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۵–۲۰۰۶)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه دوم اوهایو (۱۹۹۳–۲۰۰۵)، مدیر امور قانون‌گذاری کاخ سفید (۱۹۸۹–۱۹۹۱)
آلن کی. سیمپسون، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از وایومینگ (۱۹۷۹–۱۹۹۷)
جان ئی. سونونو، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از نیوهمپشایر (۲۰۰۳–۲۰۰۹)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه اول نیوهمپشایر (۱۹۹۷–۲۰۰۳
پت تومی، عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از پنسیلوانیا (۲۰۱۱–۲۰۲۳)، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه پانزدهم پنسیلوانیا (۱۹۹۹–۲۰۰۵)
جرج دابلیو. بوش
مایک پنس
دیک چینی
مارک اسپر
جان اف. کلی
دن کوتس
جان بولتون
اچ‌آر مک‌مستر
الیسا فرح
میت رامنی
سوزان کالینز
بیل کسیدی
جری مورن
لیسا مرکاوسکی
تاد یانگ
راب پورتمن
جف فلیک
پت تومی
باب کورکر
ژاکت تریلر مایکل جکسون

ژاکت تریلر از معروف‌ترین و پرفروش‌ترین لباس‌های جهان است.
ژاکت تریلر مایکل جکسون یا ژاکت تریلر نام لباسی نمادین و همچنین یکی از مشهورترین و پرفروش‌ترین لباس‌های جهان است که توسط مایکل جکسون، هنرمند و موسیقی‌دان اهل آمریکا در موزیک ویدئوی «تریلر مایکل جکسون» در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۲ ه.ش) پوشیده شده بود. این لباس، توسط دبورا نادولمن لندیس (Deborah Nadoolman Landis)، کسی که لباس‌های فیلم «مهاجمان صندوق گمشده» از مجموعه فیلم‌های ایندیانا جونز را ساخت، برای مایکل جکسون طراحی شد. از مشخصه‌های این ژاکت قرمز که در آن خطوط سیاه رنگی نیز وجود دارد، می‌توان به داشتن شیارهای بسیار، داشتن نماد "M" و همچنین دارا بودن سبک لباس‌های فیلم معروف پیشتازان فضا که در آن شانه‌ها را بزرگ‌تر و قوی‌تر از معمول و به شکل عدد ۷ نشان می‌دهد، اشاره کرد. این ژاکت عنوان «جذاب‌ترین و داغترین کت اواسط دههٔ ۱۹۸۰» را با خود یدک می‌کشد و همچنین در دوره‌های بعد از دههٔ ۱۹۸۰، بسیار مورد تقلید و درخواست نوجوانان جهان قرار گرفته‌است. قیمت بدل این ژاکت در بعضی دوره‌ها، به بیش از ۵۰۰ دلار رسیده است.
گفته می‌شود که بیش از ۱ میلیارد دست از این ژاکت به فروش رسیده است و آن را به پرفروش‌ترین لباس جهان تبدیل کرده‌است.[نیازمند منبع]
این کت در ژوئن ۲۰۱۱ (تیر ۱۳۹۰) به قیمت یک میلیون و هشتصد هزار دلار در خانهٔ حراج جولین به فروش رفت. این در حالی بود که صاحب‌نظران و منتقدان قیمت فروش را بین ۲۰۰ هزار تا ۴۰۰ هزار دلار تخمین زده بودند. خریدار این ژاکت شرح داد: «این کت، بزرگ‌ترین و گران‌ترین لباس یادگاری راک اند رول است».
دارن جولین، سرپرست خانهٔ حراج جولین می‌گوید:
هیچ کت دیگری نیست که به اندازهٔ تریلر معروف و قابل شناسایی باشد یا نقشی این چنین در تعریف مد ایفا کرده باشد. این کت شناخته شده‌ترین و قابل توجه‌ترین در فرهنگ عامه است.
در ماه نوامبر سال ۲۰۱۱ تعداد ۵۰۰ عدد از این ژاکت که برچسب آن توسط جکسون فایو و پرنس جکسون امضا شده بود برای فروش در وب‌گاه آمازون گذاشته شد. هر کدام این ژاکت‌های ۱۰۰ درصد از چرم گاو، به قیمت ۲،۳۵۰ دلارفروخته شد.
بلریو-اسپاد اس.۲۰

| بلریو-اسپاد اس>  ۲۰ | بلریو-اسپاد اس>  ۲۰ |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
تولیدکننده: Blériot
طراح: André Herbemont
نخستین پرواز: August 7 1918
معرفی‌شده در: اکتبر ۱۹۲۰
کاربر اصلی: نیروی هوایی فرانسه
تعداد ساخته‌شده: ca. 100
بلریو-اسپاد اس. ۲۰ (به انگلیسی: SPAD_S.XX) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع جنگنده ساخت شرکت Blériot است. هواگرد بلریو-اسپاد اس. ۲۰ نخستین پروازش را در ۱۹۱۸ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال اکتبر ۱۹۲۰ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۱۰۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، André Herbemont بود.
مارسلینو دوس سانتوس

| مارسلینو دوس سانتوس | مارسلینو دوس سانتوس |
| --- | --- |
معاون رئیس جبهه آزادی‌بخش موزامبیک: معاون رئیس جبهه آزادی‌بخش موزامبیک
دوره مسئولیت ۱۹۷۰ – ۱۹۷۷: دوره مسئولیت ۱۹۷۰ – ۱۹۷۷
پس از: اوریا سیمانگو
پیش از: این مقام لغو شد
رئیس مجمع جمهوری (موزامبیک): رئیس مجمع جمهوری (موزامبیک)
دوره مسئولیت ۱۹۷۷ – ۱۹۹۴: دوره مسئولیت ۱۹۷۷ – ۱۹۹۴
پس از: این مقام لغو شد
پیش از: ادواردو مولمبو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۰ مهٔ ۱۹۲۹
درگذشته: ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۰ (۹۰ سال) ماپوتو
ملیت: موزامبیک
حزب سیاسی: جبهه آزادی‌بخش موزامبیک
مارسلینو دوس سانتوس (انگلیسی: Marcelino dos Santos; زاده ۲۰ مهٔ ۱۹۲۹ – درگذشته ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۰) سیاستمدار اهل موزامبیک بود.
زندگی‌نامه

مارسلینو دوس سانتوس در ۲۰ مه ۱۹۲۹ در لومبو، موزامبیک به دنیا آمد. پدرش فیرمیندو دوس سانتوس و مادرش ترزا سابینو دوس سانتوس نام داشت. پدرش یک فعال سیاسی متعلق به انجمن آفریقایی موزامبیک بود. او در لورنسو مارکز (ماپوتو کنونی) پایتخت موزامبیک بزرگ شد.
او در یک کارخانه تحت کنترل رژیم کارگری پرتغال شروع به کار کرد و با خشونت و نژادپرستی علیه کارگران کارخانه در موزامبیک روبرو شد. دوس سانتوس با وابستگی‌های سیاسی پدرش و تجربیات اولیه کارگری به دنبال ایده‌های خود رفت. هنگامی که او ۱۸ ساله بود، موزامبیک را ترک کرد تا به مدرسه در لیسبون، پرتغال برود، آنجا بود که او با نوشتن و اشعار خود ایده‌های پدرش را در مورد اتحاد در میان کسانی که تحت ستم استعمار پرتغال بودند بیان کرد. 
در خانه دانشجویان امپراتوری در لیسبون، دوس سانتوس و دیگران به‌طور فزاینده‌ای احساسات ملی‌گرایانه خود را گسترش دادند. برخی از مردانی که دوس سانتوس با یکدیگر همراهی داشتند و ایده‌های خود را با آهم به اشتراک گذاشتند، آمیلکار کابرال، آگوستینیو نتو، و ادواردو موندلین بودند که همگی رهبران آینده ناسیونالیست‌ها در گینه بیسائو، آنگولا و موزامبیک بودند.
تبعید در پاریس

در اوایل دهه ۱۹۵۰، این دانشجویان ملی‌گرا مورد ظن پلیس سیاسی پرتغال قرار گرفتند و بنابراین دوس سانتوس و دیگران تصمیم گرفتند به کشورهای مختلف فرار کنند. دوس سانتوس به فرانسه گریخت و در آنجا با بسیاری دیگر از ملی‌گرایان آفریقایی تبعیدی کار کرد.  در پاریس دوس سانتوس در میان نویسندگان و هنرمندان چپ آفریقایی زندگی می‌کرد که بخشی از مجله ادبی Presence Africaine بودند. او با استفاده از نام‌های مستعار - Kalungano در نشریات پرتغالی زبان و Lilinho Micaia در اتحاد جماهیر شوروی مجموعه شعرهایی را منتشر کرد.
تأسیس فرلیمو

ادواردو موندلین، یکی از ناسیونالیست‌های بسیار اثرگذار آفریقایی که دوس سانتوس در پرتغال با او آشنا شده بود، تصمیم گرفت ایده‌ه یک جبهه متحد برای مستعمرات آفریقایی تحت حاکمیت پرتغال را برای شروع مبارزه برای استقلال به اجرا گذارد و دوس سانتوس از او حمایت کرد.  ارتباطات آکادمیک که مارسلینو و موندلین در زمان جوانی خود برقرار کردند، بخش مهمی از موفقیت فرلیمو بود، زیرا ژولیوس نایرره از عملکرد موزامبیک در خارج از تانزانیا حمایت کرد. در حالی که مارسلینو و دیگرانی که در پرتغال تحصیل کرده بودند، بنیانگذاران آن شدند.
این تأسیس جبهه برای آزادی موزامبیک (فرلیمو) بود. فرلیمو، حزبی که جنگ برای استقلال از پرتغال را برعهده گرفت و به راه انداخت، اولین کنگره خود را در سپتامبر ۱۹۶۲ در تانزانیا برگزار کرد.  سه حزب اصلی موزامبیک  UDENAMO، MANU (اتحادیه ناسیونالیست آفریقایی موزامبیک)؛ و UNAHI  با هم ترکیب شدند و فرلیمو را تشکیل دادند.
سیاست‌های فرلیمو

از آنجایی که فرلیمو یک جنبش آزادی‌بخش بود، آنها بسیار به کمک و حمایت ملل و سازمان‌های مختلف وابسته بودند. هدف اولیه راه‌های دستیابی به تدارکات و تسلیحات برای جنگ چریکی بود، اما همچنین تمرکز زیادی بر جلب حمایت سازمان ملل وجود داشت.در روند جلب حمایت دیگران، حزب امیدوار بود پرتغال را از بقیه جهان دور و منزوی کند. آنها معتقد بودند که این امر. به طور قابل توجهی تسلط این کشور بر مستعمرات آفریقا را تضعیف خواهد کرد.
بسیاری از کشورهای مختلف به آرمان فرلیمو کمک کردند، تعدادی از کشورهای آفریقایی توجهات را به این جلب کردند که هیچ کشور آفریقایی نمی‌تواند با استعمار سفیدپوستان موجود در آفریقا آزاد باشد. کشورهای سوسیالیستی مانند اتحاد جماهیر شوروی و چین به دلیل جایگاه آنها در شورای امنیت سازمان ملل متحد که در آن به رای دادن علیه استعمار پرتغال ادامه دادند، کمک قابل توجهی بودند.هزینه پیشنهادی فرلیمو به معنای اقدام نظامی علیه پرتغال است. با موندلین به عنوان رئیس جمهور فرلیمو، آنها به آزادی بشر، دموکراسی و صلح جهانی متوسل می‌شوند
زندگی سیاسی

موندلین، رهبر نسبتاً میانه‌رو فرلیمو که در ایالات متحده استاد دانشگاه و یکی از مقامات سازمان ملل بود، در ۲ فوریه ۱۹۶۹ با دخالت آشکار جناح طرفدار شوروی در فرلیمو به رهبری اوریا سیمانگو و سامورا ماچل به قتل رسید. مرگ او بسیار اسرارآمیز بود و هیچ قاتلی هرگز به دست عدالت سپرده نشد، اما کاری که این رویداد انجام داد این بود که مارسلینو را در جایگاه بسیار مهمی قرار داد.
مارسلینو دوس سانتوس به عنوان یکی از اعضای سیستم فرماندهی ۳ نفره فرلیمو (دوس سانتوس، اوریا سیمانگو و سامورا مویسس ماچل) انتخاب شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، دوس سانتوس وزیر توسعه اقتصادی بود. او در اوایل دهه ۱۹۸۰ یکی از اعضای دفتر سیاسی فرلیمو و مسئول اقتصاد بود. از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴، دوس سانتوس رئیس پارلمان کشور، مجلس جمهوری بود. او نماینده جناح چپ حزب و یک مارکسیست-لنینیست بود.
پایان زندگی

۱ ژوئیه ۱۹۷۰ مارسلینو توسط پاپ به واتیکان دعوت شد و در آنجا نسخه ای از بخشنامه پاپ Populorum Progressio در مورد مشکلات جهان توسعه نیافته به او داده شد. سال بعد او مدال صدمین سالگرد لنین را دریافت کرد.  جنگ با رنامو سرانجام در سال ۱۹۹۲ به پایان رسید، و فرلیمو و رنامو معاهده‌ای را امضا کردند، اما هزینه‌های بجا مانده از گذشته آن کشور را به یکی از فقیرترین کشورها تبدیل کرد.[۱۳] در سال ۲۰۱۵ مارسلینو توسط موزامبیکی‌ها قهرمان ملی اعلام شد. مارسلینو دوس سانتوس در ۱۱ فوریه ۲۰۲۰، در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
«بنابراین، در زندگی مانند مرگ، مارسلینو دوس سانتوس، فیلسوفی مشهور، نمادی از زحمت کشان آفریقا در پی استعمار و استعمار نو است که خواستار راه حلی مناسب به رنج جمعی است.»
«مردم نمی‌توانند با تاریخ خود وداع کنند.» - مارسلینو دوس سانتوس
آ«یلکار کابرال و مارسلینو دوس سانتوس در پرتغال
پتروشیمی فیروزآباد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: پتروشیمی
بنا نهاده: ۱۳۸۸
دفتر مرکزی: فارس - شیراز - چهارراه زرگری ابتدای بلوار مطهری کوچه ششم ساختمان کیمیا
محصولات: اتیلن، برش سه کربنه و سنگین تر
پتروشیمی فیروزآباد یک پتروشیمی در فیروزآباد با ظرفیت اسمی یک میلیون و نود هزارتندر سال در زمینی به مساحت ۱۶۰ هکتار در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری از شهر فیروزآباد است. پتروشیمی فیروزآباد به عنوان تامین‌کننده خوراک پتروشیمی جهرم، فسا و داراب معین می‌شود و عنوان پتروشیمی مادر را می‌گیرد.
الفین چهاردهم

موضوع صدور مجوز احداث پتروشیمی در استان فارس در سال ۱۳۸۶ توسط هیئت وزیران و با هدف توسعه صنعتی استان فارس و با تعهد تأمین خوراک از خط اتیلن مرکز در شهرهای فیروزآباد، فسا، جهرم، داراب و استهبان و مشارکت بخش خصوصی مورد تأیید قرار گرفت.
پس از تصویب طرح انتقال طرح اُلفین چهاردهم از عسلویه به فیروزآباد، شرکت ملی صنایع پتروشیمی در سال ۱۳۸۸ موضوع تغییر محل احدات اُلفین ۱۴ از بندر عسلویه به فیروزآباد و تغییر نام اُلفین چهاردهم به پتروشیمی فیروزآباد و اختصاص اتان تولیدی پالایشگاه گاز پارسیان ۱ و ۲ به پتروشیمی فیروزآباد را مصوب کرد.
خط اتیلن مرکز

مقالهٔ اصلی: خط لوله اتیلن مرکز
طول خط لوله اتیلن مرکز حدود ۴۵۰ کیلومتر بوده و سرمایه‌گذاری ساخت این خط انتقال اتیلن حدود ۲۸۵ میلیون دلار برآورد شده بود، علاوه بر این برای ساخت پنج مجتمع پتروشیمی مسیر این خط لوله اتیلن قرار بود حدود دو میلیارد و ۴۵۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری جدید انجام شود، خط اتیلن مرکز از فیروزآباد آغاز می‌شود و با عبور از فسا به داراب، به جهرم و استهبان می‌رسد.ظرفیت تولید سالانه الفین پتروشیمی فیروزآباد یک میلیون و ۴۰ هزار تن، پلی اتیلن سنگین پتروشیمی داراب ۳۰۰ هزار تن، پلی اتیلن سبک پتروشیمی فسا ۳۰۰ هزار تن، پلی اتیلن خطی و سنگین پتروشیمی جهرم ۳۰۰ هزار تن و پتروشیمی استهبان ۱۴۰ هزار تن است.
انتقال پتروشیمی‌های فارس

چندی پیش اخباری مبنی بر انتقال این پتروشیمی به عسلویه مطرح و گزارش‌هایی با عنوان «احتمال کوچ ۴ پتروشیمی فارس» در رسانه‌ها منتشر شد و در نهایت مشخص شد مدیران این پتروشیمی با موافقت نماینده وقت شهرستان فیروزآباد  کورش کرمپور حقیقی تصمیم به این انتقال نموده بودند.
این جریان تا حضور وزیر نفت در جلسه کمیسیون انرژی مجلس ادامه داشت و در آن جلسه وزیر نفت اعلام کرده که بنا به درخواست مدیران این شرکت و تأیید نماینده شهرستان فیروزآباد با انتقال پتروشیمی فیروزآباد به عسلویه موافقت شده است.
چهارطاقی نیاسر

| چهارطاقی نیاسر | چهارطاقی نیاسر |
| --- | --- |
نام: چهارطاقی نیاسر
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: کاشان
بخش: نیاسر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: چارطاقی
کاربری: شب و روز را بتوانند شناسایی کنند تقویمی[نیازمند منبع]
دورهٔ ساخت اثر: اشکانی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۳۱۶
تاریخ ثبت ملی: ۲۱ آبان ۱۳۱۷
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: دارد
چهارتاقی نیاسر
چهارتاقی نیاسر یا چهارطاقی نیاسر یکی از آثار تاریخی شهر نیاسر در بیست کیلومتری غرب کاشان است. این سازه که با نام آتشکده ساسانی نیاسر نیز خوانده می‌شود در نزدیکی چشمه اسکندریه قرار دارد و قرار گرفتن آن در یک منطقه توریستی، آن را در رده یکی از معروف‌ترین چهار تاقی‌ها قرار داده‌است.
پژوهشگران این بنا را از سازه‌ای از اواخر دوران اشکانی یا اوایل دوران ساسانی می‌دانند. برای این بنا کاربری‌های گوناگونی همچون نشان راهیابی، بنای یادبود، آتشگاه و قبر بزرگان مطرح شده بود.
این اثر دوره ساسانی با نام آتشکده نیاسر در تاریخ ۲۱ آبان ۱۳۱۷ با شماره ثبت ۳۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.