stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تجاوز و قتل‌های محمودیه
محاکمهٔ عاملان > برایان اِل. هاوارد

هاوارد به‌دلیل توطئه برای ممانعت از اجرای عدالت و عدم اطلاع‌رسانی در مورد موضوع، توسط یک دادگاه نظامی بر پایهٔ یک دادخواست محکوم شد. دادگاه دریافت که دخالت او شامل شنیدن صحبت دیگران در مورد جنایت و دروغ گفتن برای محافظت از آن‌ها بود، اما نه ارتکاب تجاوز جنسی یا قتل. هاوارد به ۲۷ ماه زندان محکوم شد، به درجهٔ سربازی تنزل یافت و اخراج شد.
محاکمهٔ عاملان > آنتونیو یریبه

یریبه در ابتدا متهم به ممانعت از تحقیقات، به‌ویژه، تخطی از انجام وظیفه و اظهارات نادرست بود. در ازای شهادت او علیه سایر متهمان، دولت از اتهامات علیه یریبه صرف‌نظر کرد و او نیز اخراج شد.
پس از ماجرا

ابعاد این جنایت در درون افکار عمومی عراق به حدی گسترده بود که مجلس شورای مجاهدین عراق که شامل ۶ گروه سلفی‌گرای سنی وابسته به شبکه القاعده در عراق می‌شد در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ با انتشار بیانیه‌ای با عنوان «انتقام خون خواهرمان که هتک حرمت شد» از دستگیری و قتل ۳ سرباز آمریکایی از همان تیپ خبر داد. ارتباط این عملیات بلافاصله توسط دولت مرکزی عراق و منابع رسمی آمریکایی در عراق تکذیب شد و اعلام شد که مرگ این ۳ سرباز، پیش از اعلام عمومی این اتفاق بوده‌است و در واقع این عملیات مجلس شورای مجاهدین در پاسخ به کشته شدن ابومصعب الزرقاوی بوده‌است.
در فرهنگ عامه

بر اساس وقایع این حادثه فیلمی بنام غیرقابل انتشار ساخته شد که در سال ۲۰۰۷ اکران گردید.
این حادثه و تحقیقات متعاقب آن در کتاب قلب‌های سیاه نوشتهٔ جیم فردریک شرح داده شده‌است.
نمایش «۹ دایره» بر اساس شخصیت استیون گرین، در سال ۲۰۱۱ و در تئاتر بوتلگ لس آنجلس اجرا شد.
در مجموعهٔ تلویزیونی هوملند و قسمت ۶۱ این مجموعه، به این جنایت اشاره شده‌است.
در پادکست کیس‌فایل که در سال ۲۰۱۸ منتشر گردید، به ابعاد این حادثه پرداخته شد. این پادکست همچنین مصاحبه‌ای با وات در ۱ فوریهٔ ۲۰۲۰ منتشر کرد.
استیون گرین یکی از عوامل جنایت بعد از دستگیری در سال ۲۰۰۶
بارکر پس از دستگیری در ۲۰۰۶
کورتز پس از دستگیری در ۲۰۰۶
جسی اسپیلمن در یونیفرم نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا
نرایر آدالیان

| نرایر آدالیان | نرایر آدالیان |
| --- | --- |
زاده: ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۳۶ ‏(۸۸ سال) سیمفروپول، جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی
پیشه: متخصص ادبیات، مترجم، ویراستار و نثرنویس
ملیت:  ارمنستان
تحصیلات: دکتری علوم لغت‌شناسی
دانشگاه: دانشکده لغت‌شناسی دانشگاه دولتی ایروان
جوایز مهم: [[File:|25px|link=چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان|چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان ]] 
نرایر مارتیروسی آدالیان (ارمنی: Նորայր Մարտիրոսի Ադալյան؛ انگلیسی: Norair Adalian زادهٔ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۳۶) تاریخ‌نگار ادبی، مترجم، ویراستار، نثرنویس، رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس اهل ارمنستان است.
زندگی‌نامه

وی در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۳۶ در سیمفروپول به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۰ از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی در انستیتو ادبی فرهنگستان ملی علوم ارمنستان و گراکان ترت فعالیت کرده است. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه درنیک دمیرچیان (۱۹۸۱)، چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹)، جایزه رئیس‌جمهور جمهوری ارمنستان (جایزه پوغوسیان) (۲۰۰۹)، جایزه هوهانس تومانیان (۲۰۱۷) شده است.
یادداشت

↑  գրականագետ
↑  բանասիրական գիտությունների դոկտոր
↑  ՀՀ ԳԱԱ գրականության ինստիտուտ
↑  Դերենիկ Դեմիրճյանի անվան մրցանակ
↑  ՀԳՄ Հովհաննես Թումանյան անվան մրցանակ «Աշնանային շրջան» պիեսների համար
چچن

برای جزیره‌ای با این نام، چچن (جزیره) را ببینید.
مکان در 23x15px|border |alt=|link= روسیه
| جمهوری چچن چچنی Нохчийн Республика Noxçiyn Respublikaروسی Чеченская Республика | جمهوری چچن چچنی Нохчийн Республика Noxçiyn Respublikaروسی Чеченская Республика |
| --- | --- |
جمهوری: جمهوری
  پرچممهر:   پرچممهر
سرود: Shtalak's Song: سرود: Shtalak's Song
جایگاه جمهوری بر روی نقشه فدراسیون روسیه: جایگاه جمهوری بر روی نقشه فدراسیون روسیه
مختصات: ۴۳°۲۴′ شمالی ۴۵°۴۳′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۴۰۰°شمالی ۴۵٫۷۱۷°شرقی﻿ / 43.400; 45.717: مختصات: ۴۳°۲۴′ شمالی ۴۵°۴۳′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۴۰۰°شمالی ۴۵٫۷۱۷°شرقی﻿ / 43.400; 45.717
منطقه فدرالی: قفقاز شمالی
منطقه اقتصادی: منطقه اقتصادی قفقاز شمالی
بزرگترین شهر: گروزنی
تأسیس: ۱۱ ژانویه ۱۹۹۱
مرکز: گروزنی
حکومت: حکومت
 • نوع: جمهوری
 • رئیس‌جمهور نخست‌وزیر: رمضان قدیروف ندارد
مساحت: مساحت
 • جمهوری: ۱۷٬۳۰۰ کیلومتر مربع (۶۷۰۰ مایل مربع)
 • رتبه: ۷۶ام در بین واحدهای فدرال روسیه
جمعیت (۲۰۱۶): جمعیت (۲۰۱۶)
 • جمهوری: ۱۳۹۵۶۷۸
 • رتبه: ۴۰ام
 • تراکم: ۸۱/کیلومتر مربع (۲۱۰/مایل مربع)
 • شهری: %۳۴٫۹
 • روستایی: %۶۵٫۱
نژاد: نژاد
 • چچن روس بقیه: ٪۹۳٫۵ ۳٫۷٪ ۲٫۸٪
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۴+ (MSD)
کد ایزو ۳۱۶۶: RU-CE
پلاک خودرو: ۲۰
زبان‌های رسمی: روسی، چچنی
واحد پول: روبل
وبگاه: chechnya.gov.ru
جمهوری چچن (به روسی: Чеченская Республика)، (به چچنی: Noxçiyn Respublika Noxçiyçö) یا چچنستان یا چچنیا یکی از جمهوری‌های خودمختار روسیه است. جمعیت این جمهوری در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱٬۱۰۳٬۶۸۶ نفر بوده و پایتخت و بزرگ‌ترین شهر آن شهر گروزنی است.
تاریخچه

در روزگار باستان، دامنه‌های شمالی کوه‌های قفقاز محل زندگی اقوام چرکس در غرب و اقوام آوار در شرق بود. در بین این دو منطقه زیگی‌ها نواحی زیگ را اشغال کرده بودند که تقریباً منطقه‌ای است که امروزه در شمال آن اوستیا، بالکار، اینگوشتیا و جمهوری چچن قرار دارد. چچن منطقه‌ای در شمال قفقاز است که در درازای تاریخ دائماً در حال نبرد با کشورهای بیگانه بوده‌ است. این نبردها ابتدا با ترک‌های عثمانی در سدهٔ ۱۵ آغاز شد. در نهایت چچنی‌ها به اسلام روی آورده و تنش‌ها با ترک‌ها رو به کاهش گذاردند. به‌هرحال درگیری‌ها با همسایگان مسیحی مانند گرجی‌ها و قزاق‌ها، همچنین با بودائیان کالمیک شدت یافت. در سال ۱۵۷۷، سپاه قزاق تِرِک روسی توسط قزاق‌های آزاد ساکن مناطق ولگا بسوی رودخانه تِرک، در مناطق پَست چچن شکل گرفت. در سال ۱۷۸۳، روسیه و پادشاهی گرجی کارتلی- کاختی (که در اثر تاخت و تاز ترکان ضعیف بود) عهدنامه گرجیوسک را امضاء کردند که بر طبق آن پادشاهی کارتلی- کاختی تحت حفاظت روسیه قرار گرفت. به منظور حفاظت از کانال‌های ارتباطی با گرجستان و دیگر مناطق فراقفقاز، امپراتوری روسیه آغاز به گسترش نفوذ خود بر کوه‌های قفقاز نمود. ریشه‌های مقاومت کنونی در مقابل حاکمیت روسیه در سده‌ی ۱۸ و سال‌های (۱۷۹۱ – ۱۷۸۵) قرار دارد که نتیجه‌ی گسترش نفوذ روسیه بر مناطقی که قبلاً زیر نفوذ امپراتوری عثمانی و ایران بود، قلمداد می‌شود. این مقاومت زیر رهبری منصور آشورما – یک شیخ نقشبندیه (تصوف) – با حمایت متزلزل قبایل قزاق شمالی انجام می‌شد. منصور امید داشت که بتواند یک کشور اسلامی ماوراءقفقاز تحت قوانین شریعت اسلامی ایجاد نماید ولی سرانجام، هم به دلیل مقاومت روسی و هم مخالفت بسیاری از مردم چچن(که خیلی از آن‌ها در آن زمان هنوز اسلام نیاورده بودند) موفق به انجام چنین هدفی نگردید. پرچم نهضت او پسانترها توسط شیخ شامل داغستانی از مردم آوار یعنی کسی که از سال ۱۸۳۴ تا ۱۸۵۹ علیه روسیه جنگید، برافراشته شد.
تاریخچه > حاکمیت شوروی

در هر زمانی که حکومت روسیه با بلاتکلیفی داخلی روبرو می‌شد، آتش شورش چچن به‌عنوان صفتی مشخص، شعله‌ور می‌گشت. شورش‌های چچن در دوران جنگ روسیه عثمانی (۱۸۷۸ – ۱۸۷۷)، انقلاب ۱۹۰۵ روسیه، انقلاب سال ۱۹۱۷ روسیه، جنگ داخلی روسیه و کمونیسم بالا گرفتند. در زمان حاکمیت شوروی و در اواخر دهه ۱۹۳۰، چچن با اینگوشیتیا متحد شده و جمهوری خود مختار چچن و اینگوشتیا را تشکیل دادند.
اگرچه چچن مجدد در دهه ۱۹۴۰ به تقابل با روسیه پرداخت، ولی نتیجه آن تبعید مردم چچن به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان و سیبری در زمان جنگ جهانی دوم بود.
استدلال ژوزف استالین و برخی دیگر آن بود که این عمل به منظور جلوگیری مردم چچن از کمک به آلمان، در زمان جنگ جهانی دوم لازم، بوده‌ است. اگرچه جبهه آلمان هیچگاه به مرزهای چچن نرسید، یک جنگ چریکی فعال تهدید به تجمیع قدرت دفاعی شوروی در قفقاز نمود. (والنتین پیکول نویسنده شاخص در نوشتار تاریخی خود با نام بربروسا این‌گونه ادعا می‌کند که در سال ۱۹۴۲ و در حالی که شهر گروزنی خود را برای محاصره آماده می‌کرد، تمام هواپیماهای بمب‌افکن پایگاه جبهه قفقاز به جای رویارویی با آلمان در محاصره استالینگراد به اجبار جهت سرکوب شورشیان چچن اعزام شدند. همچنین پرتاب محموله‌های سری آلمان در چچن و شنود تبادلات رادیویی آلمان با شورشیان چچن امری عادی به‌حساب می‌آمد. پس از سال ۱۹۵۶ و طی دوران استالین‌زدایی تحت حکومت نیکیتا خروشچف، به مردم چچن اجازه برگشت به سرزمین خود داده شد.
سیاست‌های روسیه گرایی در چچن پس از سال ۱۹۵۶ و از طریق تخصص در زبان روسی که در بسیاری از زمینه‌های زندگی و پیشرفت در سیستم شوروی امری لازم به‌حساب می‌آمد، ادامه یافت. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۰، یک جنبش مستقل که در ابتدا با نام کنگره ملی چچن شناخته شد، به رهبری جوهر دودایف ژنرال سابق نیروی هوایی شوروی شکل گرفت. این جنبش با مخالفت بسیار شدید بوریس یلتسین رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه مواجه شد. دلایل او برای این مخالفت عبارت بودند از: (۱) چچن از هویت مستقلی در داخل اتحاد جماهیر شوروی برخوردار نیست -هویتی که بالتیک، آسیای مرکزی و دیگر ایالات قفقازی از آن برخوردار بودند- بلکه جزئی از جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی بوده و بر طبق قانون اساسی شوروی این کشور حق انتزاع ندارد. (۲) در صورت اعطای چنین حقی به چچن، امکان پیوستن سایر گروه‌های نژادی داخل روسیه، مانند تاتارها به چچنی‌ها و درخواست انتزاع از فدراسیون روسیه متصور خواهد گردید. (۳) چچن از لحاظ موقعیت استراتژیک بر ساختارهای نفتی مسلط بوده و از اینرو امکان در مخاطره قرار دادن اقتصاد کشور و کنترل آن بر منابع نفتی را دارا است.
تاریخچه > جنگ‌های چچن

جمهوری مسلمان‌نشین چچن، از جمهوری‌های خودمختار روسیه در منطقه قفقاز، از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ به تناوب دست‌خوش شورش استقلال‌طلبانه و درگیری نظامی شورشیان با نیروهای روسی بود. در حالی‌که حرکت جدایی‌طلبانه این سرزمین به تدریج تحت تأثیر گروه‌های اسلامگرای تندرو قرار گرفته بود. ناآرامی چچن در سال‌های بعد باعث ناامنی در نقاط مختلف روسیه شد. جنگ داخلی چچن سرانجام به شدت توسط نیروهای مسلح فدراسیون روسیه سرکوب شد اما در سال‌های بعد، اقدامات خشونت‌آمیز گروه‌های چچنی در این جمهوری و سایر مناطق روسیه ادامه یافت که واکنش شدید دولت روسیه را در پی داشت. با این‌وجود طی چند سال اخیر، آرامش نسبی در چچن برقرار بوده‌است.
تاریخچه > جنگ‌های چچن > جنگ اول چچن

مقالهٔ اصلی: جنگ نخست چچن
جنگ نخست چچن زمانی رخ داد که نیروهای روسی برای جلوگیری از جدا شدن چچن وارد یک جنگ دو ساله از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ گردیدند. علی‌رغم بهره‌گیری از نیروی انسانی و نظامی پر قدرت، تسلیحات و پشتیبانی هوایی نزدیک، نیروهای روسی به دلیل حملات بی‌شمار رعد آسا و موفق شورشیان چچن قادر به کنترل مؤثر و طولانی‌مدت مناطق کوهستانی نگردیدند. بحران گروگانگیری بیمارستان بودیونوفسک در سال ۱۹۹۵ باعث شگفتی افکار عمومی و ابراز محکومیت گسترده و بین الملی علیه شورشیان چچنی شد. در آوریل ۱۹۹۶ جوهر دودایف رئیس‌جمهور چچن طی حملهٔ هوایی نیروهای روسیه کشته شد. در همان سال و پس از بازپس‌گیری گروزنی توسط شورشیان چچنی تحت رهبری اصلان ماسخادوف، یک آتش‌بس توسط رئیس‌جمهور روسیه بوریس یلتسین اعلام شد و در همان سال پس از امضاء یک پیمان صلح، نیروهای روسی از منطقه خارج شدند.
جنگ یک شکست برای روسیه و علی‌رغم پیروزی، یک فاجعه برای چچنی‌ها بود. تخمین‌های محافظه کارانه تلفات نظامی روسیه را ۷۵۰۰ نفر به‌علاوه ۴۰۰۰ نفر جنگجوی چچنی و بیش از ۳۵۰۰۰ غیرنظامی برآورد می‌کنند _ که در کل عدد ۴۶۵۰۰ کشته را رقم می‌زند. دیگر تخمین‌ها این تعداد را بین ۸۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ نفر اعلام می‌کنند.
تاریخچه > جنگ‌های چچن > جنگ دوم چچن

مقالهٔ اصلی: جنگ دوم چچن
جنگ دوم چچن عبارت بود از یک عملیات نظامی که توسط روس‌ها در سال ۱۹۹۹ آغاز و به تصرف مجدد چچن انجامید که به‌دنبال اولین جنگ چچن، به‌طور موجز استقلال غیررسمی خود را به‌عنوان جمهوری چچن ایچکریا اعلام نموده بود. اگرچه نبردهای عملی تا به امروز ادامه یافته‌اند، عملیات نظامی و سیاسی روسیه در استقرار رژیم هوادار مسکو و حذف اکثر رهبران تجزیه طلب شامل رئیس‌جمهور اسبق و رهبران نظامی شاخص، موفق بوده‌اند.
جغرافیا

با قرار گرفتن در بخش شرقی شمال قفقاز، چچن تقریباً از همه سو به منطقه فدرال روسیه محدود می‌گردد. مرزهای این کشور در غرب به اوستیا و اینگاشتیا، در شمال به استاوروپل کاری، در شرق به داغستان و در جنوب به گرجستان ختم می‌گردد. پایتخت این منطقه خود مختار شهر گروزنی است.
منطقه: ۱۹۳۰۰ کیلومتر مربع
مرزها:
داخل روسیه
داغستان
اینگوشتیا
اوستیای شمالی-آلانیا
استان استاوروپل
خارجی:
گرجستان
رودخانه‌ها:
ترک
سونژا
رود آرگون
اقتصاد

در طی سال‌های جنگ اقتصاد چچن سقوط نمود. تولید ناخالص داخلی، چنانچه مطمئن محاسبه شده باشد، تنها به‌میزان کسری از سطح قبل از جنگ رسید. مشکلات اقتصاد چچن بر اقتصاد جمهوری فدرال روسیه نیز تأثیر داشت. در دهه ۱۹۹۰ شماری از تبهکاری‌های مالی از طریق موسسات مالی چچن انجام گردیدند. از سوی دیگر چچن بیشترین نرخ عملیات انجام شده مالی در داخل فدراسیون روسیه به دلار آمریکا به جای روبل روسیه را داشته‌ است. موارد زیادی از چاپ اسکناس‌های دلار تقلبی نیز در این کشور به چشم خورد. در سال ۱۹۹۴، جدایی طلبان قصد معرفی ارزی تازه با نام ناهار را داشتند که این اقدام با اشغالگری مجدد چچن توسط سربازان روس در خلال جنگ اول چچن ناکام ماند.
در نتیجه جنگ، تقریباً ۸۰٪ پتانسیل‌های اقتصادی چچن نابود گردید. تنها بخش اقتصادی که تا به حال بازسازی شده صنعت نفت است. تولید نفت این کشور در سال ۲۰۰۳ میلادی حدود سالیانه ۵.۱ میلیون تن متر(معادل سی هزار بشکه در روز) تخمین زده شد که از بالاترین سطح تولید یعنی ۴ میلیون تن متر دهه ۱۹۸۰ بسیار پایین‌تر بود. تولید سال ۲۰۰۳ چچن معادل ۶.۰٪ کل تولید نفت در روسیه برآورد گردید. سطح بیکاری در این کشور بالا بوده و بین ۶۰ و ۷۰ درصد در نوسان است. علی‌رغم پیشرفت‌های اقتصادی، هنوز هم اموری مانند قاچاق و دادوستد پایاپای بخش قابل ملاحظه‌ای از اقتصاد چچن را در بر می‌گیرد.
بنابر گزارش دولت روسیه، از سال ۲۰۰۰ میلادی، بیش از دو میلیارد دلار صرف بازسازی اقتصاد چچن شده‌است. به‌هرحال بنابر گزارش آژانس مرکزی کنترل اقتصاد روسیه (شیوتنایا پالاتاً)، بیش از ۳۵۰ میلیون دلار صرف این امر نگردیده‌ است.
از سال ۲۰۰۶ شرکت مگافون (موبی کام – کاوکاز) با ۳۰۰,۰۰۰ مشترک، تنها شرکت فعال در زمینه تلفن همراه در چچن است. این در حالی است که شرکت‌های ام‌تی‌اس و ویمپل‌کام نیز مجوزهای لازم را اخذ کرده‌اند.
مردم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: مردم چچن
بر اساس تخمین‌های سال ۲۰۰۴، چچن دارای جمعیتی بالغ بر ۱.۱ میلیون نفر است. بر اساس گزارش‌های سال ۲۰۰۲، جمعیت چچنی‌ها بالغ بر ۱,۰۳۱,۶۴۷ نفر بوده و ۹۳.۵٪ جمعیت این جمهوری را تشکیل می‌دهند. گروه‌های دیگر شامل روس‌ها (۴۰۶۴۵ نفر یا ۳.۷٪)، قموق‌ها (۸۸۸۳ نفر یا ۰.۸٪)، و گروه‌های جمعیتی کوچک‌تر که هر کدام کمتر از ۰.۵٪ کل جمعیت را تشکیل می‌دهند، می‌گردد.
دین اکثر چچنی‌ها اسلام و مذهب آن‌ها سنی است. این کشور در دوره بین قرون ۱۶ تا ۱۹ به دین روی آورد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، روس‌های نژادی حدود ۲۳٪ جمعیت (۲۶۹,۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۹) را تشکیل می‌دادند. بخاطر وجود جنایات گسترده و تسویه نژادی انجام شده توسط دولت دزوخار دادایف، بخش عمده جمعیت غیر چچن (و همین‌طور بسیاری از چچنی‌ها) در طول دهه ۱۹۹۰ از کشور فرار کردند.
زبان‌های مورد استفاده در این جمهوری عبارت‌اند از چچنی و روسی. زبان چچن متعلق به وایناخ یا خانواده زبانشناسی قفقازی شمال – مرکزی بوده که در عین حال شامل اینگاش و بتسب نیز است. برخی از روشنفکران جایگاهی گسترده‌تر برای این خانواده زبانی در نظر گرفته و آن را در خانواده خانواده اصلی زبانی ایبریائی – قفقازی جای می‌دهند.
جمعیت: ۱,۱۰۳,۶۸۶ (۲۰۰۲) – اعداد مناقشه‌آمیز هستند
شهری: ۳۷۳,۱۷۷ (۳۳.۸٪)
روستائی: ۷۳۰,۵۰۹ (۶۶.۲٪)
مرد: ۵۳۲,۷۲۴ (۴۸.۳٪)
زن: ۵۷۰,۹۶۲ (۵۱.۷٪)
سن متوسط: ۷.۲۲٪
شهری: ۸.۲۲٪
روستائی: ۷.۲۲٪
مرد: ۶.۲۱٪
زن: ۹.۲۳٪
تعداد خانوار: ۱۹۵,۳۰۴ (با ۱,۰۶۹,۶۰۰ نفر جمعیت)
شهری: ۶۵,۷۴۱ (با ۳۶۵,۵۷۷ نفر جمعیت)
روستائی: ۱۲۹,۵۶۳ (با ۷۰۴,۰۲۳ نفر جمعیت)
خواندنی‌های بیشتر

خاسان بایف. «سوگند: یک جراح زیر آتش». شابک ۸–۱۴۰۴–۸۰۲۷–۰
ویاچسلاو میرونوف. Ya byl na etoy voyne.  (من در جنگ شرکت داشته‌ام) بیب لایون – روسکایا کنیگا، ۲۰۰۱ بخش از ترجمه در آدرس اینترنتی  موجود است.
ماتیو ایوانگلیستا، «جنگ‌های چچن:» آیا روسیه راه اتحاد جماهیر شوروی را در پیش خواهد گرفت؟". شابک ۳–۲۴۹۹–۸۱۵۷–۰
روی کنراد. «چند روز…» قابل دسترسی بروی سایت
اولگا اولیکر، «جنگ‌های روسیه و چچن ۲۰۰۰–۱۹۹۴: درس هائی از نبرد خیابانی» شابک ۳–۲۹۹۸–۸۳۳۰–۰ (یک تحلیل استراتژیکی و تاکتیکی جنگ‌های چچن)
چارلوتا گال اند توماس دی وال، «چچن: یک جنگ با پیروزی کوچک» شابک ۷–۳۵۰۷۵–۳۳۰–۰
پل جی. دکتر مورفی. «شیران اسلام: روسیه و ترور چچن» شابک ۷–۸۳۰–۵۷۴۸۸–۱
آناتول لیوون. «سنگ قبر اقتدار روسیه» شابک ۱–۰۷۸۸۱–۳۰۰–۰
جان دی. دانلوپ. «تقابلات روسیه با چچن: ریشه‌های درگیری‌های جدائی طلبانه» شابک ۱–۶۳۶۱۹–۵۲۱–۰
پل خلبنیکوف. Razgovor s varvarom " (مصاحبه با بربریت) شابک ۱–۰۵۷–۸۹۹۳۵–۵. قابل دسترسی کلی بروی سایت
ماری بنینگ سون بروکس اپ. «موانع شمال قفقاز: روس‌ها به سمت سرزمین مسلمانان پیشروی می‌نمایند.» شابک ۱–۰۶۹–۸۵۰۶۵–۱
آنا پلیت کوفسکایا. «یک‌گوشه کوچک از جهنم: برداشت هائی از چچن» شابک ۰–۶۷۴۳۲–۲۲۶–۰
کریس برد. «گرفتن یک تاتار: یادداشت هائی از قفقاز»" [شابک ۵-۶۵۰۶-۷۱۹۵-۰]
کارلوتا گال، توماس دی وال، «چچن: فاجعه در قفقاز» [شابک ۵-۳۱۳۲-۸۱۴۷-۰]
یوان بورناشتاین و مارک ریبوسکی، «یازده روز جهنمی: داستان حقیقی از ربوده شدن من، ترور، شکنجه نجات تاریخی اف‌بی‌آی و کا گ ب» آتور هاوس، ۲۰۰۴. شابک ۳–۹۳۰۲–۴۱۸۴–۱
جمهوری چچنستان در نقشهٔ روسیه.

پرچم چچن و اینگوش


ناتالیا استمیرووا، فعال حقوق بشر، روزنامه‌نگار، آموزگار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی در حال بررسی موارد نقض حقوق بشر به وسیله نیروهای طرفدار دولت فدارسیون روسیه در جمهوری چچن بود.
الجدیده

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مراکش
| الجدیده الجدیدة | الجدیده الجدیدة |
| --- | --- |
شهر: شهر
مرکز شهر الجدیده در مراکش: مرکز شهر الجدیده در مراکش
الجدیده در نقشهٔ مراکش: الجدیده در نقشهٔ مراکش
الجدیده: الجدیده
مختصات: ۳۳°۱۴′ شمالی ۸°۳۰′ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۲۳۳°شمالی ۸٫۵۰۰°غربی﻿ / 33.233; -8.500: مختصات: ۳۳°۱۴′ شمالی ۸°۳۰′ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۲۳۳°شمالی ۸٫۵۰۰°غربی﻿ / 33.233; -8.500
استان: دکاله عبده
حکومت: حکومت
 • شهردار: Abdelhakim Sojda
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۴۷۵۴۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۰+ (WET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۱+ (WEST)
وبگاه: www.eljadida.com
الجدیده یکی از شهرهای کشور مراکش است.
الجدیده بندری است در کرانهٔ اقیانوس اطلس و مرکز استان الجدیده نیز هست. جمعیت آن در سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۴۴٬۴۴۰ نفر بوده‌است.
دورنمای شهر الجدیده از سوی دریا بیشتر شبیه شهرهای پرتغالی است (با دیوارهای بلند سنگی) تا شهرهای شمال آفریقا.
نام پیشین این شهر مازاگان بود که نامی است پرتغالی.
آلاگواس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= برزیل
| ایالت آلاگواس Estado do Alagoas | ایالت آلاگواس Estado do Alagoas |
| --- | --- |
ایالت: ایالت
نمایی از شهر ماسایو: نمایی از شهر ماسایو
  پرچممهر:   پرچممهر
موقعیت آلاگواس در برزیل: موقعیت آلاگواس در برزیل
مرکز: ماسایو
حکومت: حکومت
 • فرماندار: Teotônio Brandão Vilela Filho
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۷۷۶۷٫۶۶۱ کیلومتر مربع (۱۰۷۲۱٫۱۵۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۱۲۰۹۲۲
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۹۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Alagoano
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳- (BRT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲- (BRST)
کد ایزو ۳۱۶۶: BR-AL
تولید ناخالص: ۱۵٬۷۵۳٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار
شاخص توسعه انسانی: ۰٫۶۷۷ – میانه(۲۷ام)
وبگاه: www.agenciaalagoas.al.gov.br
آلاگواس (به پرتغالی: Alagoas) یکی از ۲۷ ایالت‌های برزیل است که در شمال شرقی این کشور قرار دارد.
جغرافیا

آلاگواس بین ایالت‌های پرنامبوکو و سرژیپه قرار دارد. مرکز ایالت آلاگواس شهر ماسایو است. این ایالت با نشان اختصاری (AL) شناخته می‌شود. آلاگواس ۲۷٬۷۶۷٫۶۶۱ کیلومتر مربع مساحت دارد. در سال ۲۰۰۶ جمعیت آن ۳٬۰۵۰٬۶۵۲ نفر تخمین زده شده‌است.
شهرهای مهم

Arapiraca
Coruripe
Maceió
Maragogi
Marechal Deodoro
Palmeira dos Indios
Penedo
Piranhas
Porto Calvo
Porto de Pedras
São Miguel dos Campos
Santana do Ipanema
União dos Palmares
Viçosa
دانشگاه آلاگواس در ماسایو
نقشه ایالت آلاگواس
جناس مرفو

جناس مَرْفُوّ (رفو شده) در آرایه‌های ادبی از انواع جناس مرکب است. در این نوع یکی از ارکان، از ترکیب یک کلمه و حرفی از کلمه پیش از خود تشکیل شده است که مجموعاً در رکن دیگر به شکل یک واژه وجود دارد. به عبارتی، این جناس مرکب از یک کلمه و بخشی از کلمه‌ای دیگر است.
مثال ۱:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دور است سر آب از این بادیه، هش دار |  | تا غول بیابان نفریبد به سرابت |
مثال ۲:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چاره ما ساز که بی‌یاوریم |  | گر تو برانی به که روی آوریم |
مجمع گزینندگان ایالات متحده آمریکا

آرای انتخاباتی، از ۵۳۸، به هر ایالت و ناحیه کلمبیا برای انتخابات ریاست‌جمهوری که در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۸ برگزار می‌شود، بر اساس نمایندگی، که به داده‌های جمعیت سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا بستگی دارد، تخصیص یافت. هر حوزه قضایی حداقل ۳ حق دارد.
آرای انتخاباتی، از ۵۳۸، به هر ایالت و ناحیه کلمبیا برای انتخابات ریاست‌جمهوری که در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۲۰ برگزار می‌شود، بر اساس نمایندگی، که به داده‌های جمعیت سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا بستگی دارد، تخصیص یافت. هر حوزه قضایی حداقل ۳ حق دارد.
کالج انتخاباتی یا مجمع گُزینَنْدِگان (به انگلیسی: Electoral college) مرحلهٔ نهایی از روند طولانی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شود. انتخابات ریاست‌جمهوری در ایالات متحده آمریکا به‌صورت دو مرحله‌ای انجام می‌شود. مردم در روز انتخابات اگر چه اسم نامزدهای ریاست‌جمهور را در برگه‌های اخذ رأی می‌نویسند، اما در عمل مجمع گزینندگان به‌طور مستقیم رئیس‌جمهور و معاون او را انتخاب می‌کنند. به این معنی که رأی‌دهندگان هر ایالت گزینش‌گران رئیس‌جمهور (electors) را انتخاب می‌کنند و آن‌ها بعداً رئیس‌جمهور را انتخاب می‌کنند. در موارد بسیار نادر این امکان وجود دارد که رأی‌دهندگان در برگهٔ‌ اخذ رأی به نامزدی رأی بدهند، ولی گزینش‌گران منتخب آن‌ها شخص دیگری را رئیس‌جمهور کنند که در این صورت به آنها گزیننده پیمان شکن یا بی وفا میگویند.
پنج مرتبه (۱۸۲۴، ۱۸۷۶، ۱۸۸۸، ۲۰۰۰ و ۲۰۱۶) برنده بیشترین آرای مردمی با پیروز نهایی انتخابات متفاوت بوده‌است. آخرین مرتبه در سال ۲۰۱۶ اتفاق افتاد که با وجود آنکه بیشتر رای‌دهندگان به هیلاری کلینتون نامزد دِموکرات رأی دادند و او سه میلیون رای بیشتری نسبت به دونالد ترامپ نامزد جمهوری‌خواه کسب کرد، اما دونالد ترامپ با کسب بیشینه آرای اِلِکترال(گُزینندگان) پیروز انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا در سال۲۰۱۶ شد.
دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ به خاطر کسب رأی الکترال بیشتر بر رقیب اصلی‌ش هیلاری کلینتون پیروزی شد. گرچه رأی مردمی کمتری کسب کرده بود.
جورج بوش در انتخابات سال ۲۰۰۰ بر رقیب اصلی‌ش الگور به خاطر رأی الکترال پیروز شد. گرچه رأی مردمی کمتری بدست آورده بود.
رای مردمی

به‌طور معمول همواره نامزدی که در ایالتی توسط مردم، حائز ” رای مردمی ” (Popular Vote) بیشتری شده باشد، از سوی هیئت انتخاباتی آن ایالت برگزیده می‌شود، هرچند که استثنائاتی نیز در طول دو قرن وجود داشته‌است. درانتخابات عمومی ماه نوامبر، پس از مشخص شدن میزان ” آراء مردمی ” هر نامزد در هر ایالت، می‌توان با شمارش تعداد هیئت‌های انتخاباتی، نامزد پیروز در انتخابات ریاست جمهوری را شناسایی کرد. اعلام رسمی نتایج انتخابات تا جلسه مشترک مجلس نمایندگان و سنا در ماه دسامبر طول می‌کشد که در آنجا معاون رئیس‌جمهور به عنوان رئیس سنا، نتایج آراء هیئت‌های انتخاباتی را برمی‌خوانند و بدین ترتیب رئیس‌جمهور بعدی ایالات متحده آمریکا به‌طور رسمی اعلام می‌شود.
رؤسای جمهوری اقلیت

دو مرحله‌ای بودن انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا مشکلاتی نیز به همراه آورده‌است. مهم‌ترین عامل در پیروزی یا شکست یک نامزد، تعداد آرای مردمی آنان نیست، بلکه میزان کسب آرای هیئت‌های انتخاباتی سرنوشت انتخابات را رقم می‌زند. هر نامزد برای پیروزی درانتخابات ریاست جمهوری از مجموع ۵۳۸ رأی به حداقل ۲۷۰ رأی انتخاباتی نیاز دارد تا بتواند به کاخ سفید راه یابد. به همین دلیل ممکن است فردی با آرای هیئت‌های انتخاباتی بیشتر و آرای مردمی کمتر به پیروزی دست یابد، در حالی که رقیب وی، رأی مردمی بیشتری بدست آورده باشد. تاکنون چندین بار رؤسای جمهور منتخب بدون آنکه ۵۰ درصد آراء مردمی را بدست آورده باشند، تنها با اتکا به کسب حداقل ۲۷۰ رأی انتخاباتی وارد کاخ سفید شده‌اند. این دسته از رؤسای جمهور آمریکا را اصطلاحاً ” رؤسای جمهور اقلیت ” می‌نامند. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۰ و ۲۰۱۶ جرج دابلیو بوش و دونالد ترامپ با چنین وضعیتی پیروز انتخابات ریاست جمهوری آمریکا شدند.
نقش کنگره در انتخاب رئیس‌جمهور

پیچیدگی نظام هیئت‌های انتخاباتی هنگامی افزایش می‌یابد که هیچ‌یک از نامزدها موفق نشوند حداقل آرای هیئت‌های انتخاباتی را کسب نمایند. براساس قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، در چنین صورتی وظیفه انتخاب رئیس‌جمهور بر عهده کنگره گذاشته خواهد شد. اگر تعداد آرای هیئت‌های انتخاباتی نامزدها برابر باشد، مجلس نمایندگان برای معرفی رئیس‌جمهور باید تشکیل جلسه دهد. در این جلسه، هر ایالت تنها یک رأی دارد و تفاوتی میان ایالت‌های پرجمعیت و ایالت‌های کم جمعیت نیست؛ بنابراین ممکن است اعضای یک حزب در داخل هیئت رای‌دهنده به نفع حزب رقیب آرای خود را به صندوق بریزد. اگر آرای انتخاباتی دو نامزد با یکدیگر برابر باشد، انتخابات میان این دوتن صورت می‌گیرد. تاکنون تنها یک بار در تاریخ ایالات متحده آمریکا، رئیس‌جمهور توسط مجلس نمایندگان برگزیده شده‌است. در سال ۱۸۲۴ پس از آنکه چهار رقیب اصلی، هر یک تعدادی از آرای انتخاباتی را به خود اختصاص دادند و امکان معرفی رئیس‌جمهور منتخب فراهم نشد، مجلس نمایندگان به رای‌گیری پرداخت و سرانجام جان آدامز را به عنوان ششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده معرفی کرد. وی درجریان انتخابات عمومی، تنها موفق به کسب ۵/۳۰ درصد آرای مردمی و ۸۴ رأی انتخاباتی شده بود. اندرو جکسون با ۱۵ رأی انتخاباتی بیشتر، به دلیل ناکامی در مجلس نمایندگان از آدامز شکست خورد.
در صورتی که در جریان رای‌گیری درمجلس نمایندگان امکان تعیین رئیس‌جمهور فراهم نشود، این وظیفه بر اساس قانون اساسی به سنا واگذار می‌شود. در این گام، سناتورها به جای انتخاب رئیس‌جمهور، معاون رئیس‌جمهور را انتخاب می‌کنند و پس از آن در یک روند خودکار، معاون رئیس‌جمهور به مقام ریاست جمهوری برگزیده می‌شود. به عبارت دیگر هنگامی که امکان انتخاب رئیس‌جمهور محقق نشود، سنا معاون رئیس‌جمهور را معرفی می‌کند و وی به عنوان جانشین رئیس‌جمهور، مسئولیت‌های وی را بر عهده می‌گیرد. درحقیقت این آخرین مرحله از روند بسیار طولانی و طاقت‌فرسای انتخاب رئیس‌جمهور است که از انتخابات مقدماتی توسط احزاب آغاز می‌شود و تا معرفی رئیس‌جمهور منتخب توسط سنا ادامه می‌یابد. در تاریخ ۲۴۶ ساله ایالات متحده آمریکا تاکنون رئیس‌جمهور توسط سنا انتخاب نشده‌ است.