تاهیتی
ورود اروپاییان

اولین اروپایی که به تاهیتی رسید، شاید خوان فرناندس کاوشگر اسپانیایی در سفر اکتشافی اش در طی سالهای ۱۵۷۶ الی ۱۵۷۷ باشد. دریانورد پرتغالی، پدرو فرناندز د کیروش که به پادشاهی اسپانیا خدمت می‌کرد، در سفری به سرزمین ناشناخته جنوبی، شاید اولین اروپایی بود که تاهیتی را دیده باشد. وی در ۱۰ فوریه ۱۶۰۶ (۲۱ بهمن ۹۸۴ خورشیدی)، جزیره ای مسکونی را دید. با این حال، گفته شده است که او در واقع جزیره رکارکا در جنوب شرقی تاهیتی را دیده است. از این رو، اگرچه اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها با جزایر مجاور تماس گرفتند، ممکن است به تاهیتی نرسیده باشند.
مرحله بعدی بازدید اروپایی‌ها از این منطقه، در دوره رقابت شدید انگلیس و فرانسه انجام شد که در فاصله دوازده ساله بین جنگ هفت‌ساله و جنگ استقلال آمریکا بود. یکی از این اولین دیدارها و شاید اولین دیدار اروپایی‌ها از تاهیتی، توسط کاپیتان ساموئل والیس بود. هنگام که وی با کشتی اچ‌ام‌اس دلفین سفری به دور کره زمین را هدایت می‌نمود. والیس و افرادش در ۲۱ ژوئن ۱۷۶۷(۳۱ خرداد ۱۱۴۶ خورشیدی) جزیره را دیدند. جزیره ای که والیس به افتخار پادشاه وقت بریتانیای کبیر آن را «جزیره شاه جرج سوم» نامید. سپس در خلیج ماتاوای بین قلمروی حاکمیت پیرائه-آرو (که توسط رئیس توو (Tu-nui-e-aʻa-i-te-Atua) و نایب الحکومه او توتاها اداره می‌شود) و حاکمیت هاآپاپه که توسط آموو و همسرش اوبریا (پورِآ) اداره می‌شد، اقامت گزیدند. اولین تماس‌ها دشوار بود. اما برای جلوگیری از جنگ همه‌جانبه پس از نمایش قدرت بریتانیا، اوبریا پیشنهادهای صلح را ارائه نمود. که منجر به روابط صمیمانه شد.
سال بعد، در ۶ آوریل ۱۷۶۸، لویی آنتوان دو بوگنویل فرانسوی با دو کشتی
بودوز و اِتوال به تاهیتی رسید و ۹ روز در آنجا ماند. او تاهیتی را با شور و شوق کیثیرای نو (فرانسوی: Nouvelle-Cythere‎)نامید. (کیثیرا (به یونانی: Κύθηρα)، جزیره‌ای در یونان باستان است که به عنوان زادگاه الهه عشق، آفرودیت، شناخته می‌شود.
جیمز کوک نقش مهمی در شناخته شدن تاهیتی در بین اروپاییان داشت. او در ۱۳ آوریل ۱۷۶۹ با کشتی خود اندور در خلیج ماتاوی، حدود ۱۰ کیلومتری شمال پاپت امروزی، لنگر انداخت. او مأموریت داشت تا عبور زهره از مقابل خورشید را رصد کند و برای این منظور یک رصدخانه موقت ساخت. امروزه فانوس دریایی پوینت ونوس در این مکان قرار دارد.
جوزف بنکس، گیاه‌شناس، با کوک سفر می‌کرد و در طول سه ماه اقامت آنها در تاهیتی، مطالعات گسترده‌ای در مورد گیاهان این جزیره انجام داد. یافته‌های او منجر به سفر باونتی در سال ۱۷۸۷ به تاهیتی شد. ویلیام بلی، دریادار بریتانیایی، هدایت این سفر را بر عهده داشت. هدف از این سفر، آوردن گیاهان نان از تاهیتی بود، زیرا بنکس معتقد بود که میوه‌های این گیاه می‌توانند به عنوان غذای ارزان برای برده‌های مزارع استفاده شوند.
در ۱۲ نوامبر ۱۷۷۲، ناو جنگی اسپانیایی ال آگیلا در خلیج تائوتیرا در تاهیتی ایتی لنگر انداخت. دومینگو د بوئنچیا، کاپیتان این ناو، مأموریت داشت تا تاهیتی را به نام اسپانیا ضمیمه خاک این کشور کند. او نام این جزیره را به ایسلا د آمات، به افتخار مانوئل د آمات ای د جونیِنت، فرماندار شیلی و نایب السلطنه پرو، تغییر داد. با این حال، این ضمیمه هیچ پیامد سیاسیی نداشت.
در ۱۷ اوت ۱۷۷۳، جیمز کوک دوباره به تاهیتی بازگشت. یوهان راینهولد فورستر و گئورگ فورستر، دو دانشمند آلمانی، او را همراهی می‌کردند. گزارش‌های کاشفان اولیه تا مدت‌ها (و تا حدی هنوز هم) دیدگاه اروپاییان را از اقیانوس آرام جنوبی
تاهیتی از سال ۱۸۸۰ مستعمرهٔ فرانسه شد و در ۱۹۴۶ بخشی از کشور فرانسه گردید و بومیان آن شهروندان قانونی فرانسه شدند.
روایت‌های رمانتیک از سفر به تاهیتی، به‌ویژه سفرنامه دور دنیا اثر لوئیس آنتوان دو بوگنویل و سفر دور دنیا اثر گئورگ فورستر که در سال ۱۷۷۷ منتشر شد، به نظر می‌رسد تصویر ایده‌آلیستی ژان-ژاک روسو از «انسان نجیب وحشی» را تأیید می‌کردند. اروپاییان معتقد بودند که این تصویر را در تاهیتی یافته‌اند.
فیلیبرت کامرسون، گیاه‌شناس سفر اکتشافی بوگنویل، از جامعه‌ای که در تاهیتی در صلح و صفا و در طبیعتی بهشتی زندگی می‌کرد، شگفت‌زده شده بود. او در نامه‌ای به دوست خود، ستاره‌شناس ژروم لالاند، تاهیتی را «اتوپیای واقعی» توصیف کرد. مکاتبات کامرسون در نوامبر ۱۷۶۹ در مجله مرکور دو فرانس منتشر شد.
در واکنش به این روایت‌های پرشور، رمان‌های متعددی در دوره رمانتیسم منتشر شد که به سرعت تصویر نادرست اما مطلوب «بهشت اقیانوس آرام جنوبی» را رواج داد. نیکلاس بریکره د لا دیکسمری، نویسنده فرانسوی، مانند بسیاری دیگر، بر جنبه‌های عاشقانه این جامعه آرمانی «وحشیان» تأکید کرد. او نوشت که این جزیره، که در آن طبیعت همه منابع را برای دسترسی آسان انسان فراهم می‌کند، «منحصراً به پرستش عشق اختصاص دارد.»
ژوزفین دو مونبار، نویسنده، در رمان نامه‌های تاهیتی خود در سال ۱۷۸۱، تاهیتی را «نمونه اولیه بهشت» (archétype paradisiaque) نامید و سبک زندگی «وحشیان» را به عنوان «راهی جدید برای کشف خوشبختی» معرفی کرد.
سومین سفر کوک به تاهیتی از اواسط آگوست تا سپتامبر ۱۷۷۷ به طول انجامید. او به دعوت یک رئیس قبیله در یک مراسم مذهبی در مارا (محل عبادت باستانی پولینزی) شرکت کرد که با قربانی انسان به پایان رسید.
کشتی‌های اروپایی به‌طور معمول به خلیج ماتاوی می‌رفتند. این خلیج که والیس آن را «خلیج سلطنتی» نامیده بود، به پادشاهی قبیله‌ای پاره تعلق داشت. آریکی یا پادشاه این قبیله پوماره یکم بود. اروپاییان او را به عنوان «پادشاه» کل جزیره می‌شناختند، در حالی که او فقط یکی از هشت پادشاه قبیله‌ای مستقل بود. از آنجایی که برای اروپاییان مفید بود که فقط با یک شخص طرف باشند، دودمان پوماره را در درگیری‌های قبیله‌ای خود حمایت نظامی می‌کردند. به این ترتیب، پوماره یکم توانست حدود سال ۱۷۸۰ کل جزیره را تحت سلطه خود درآورد. جنگ‌های فتح پوماره و بیماری‌هایی که توسط اروپاییان به جزیره آورده شده بود، منجر به کاهش شدید جمعیت شد. مبلغان مذهبی در سال ۱۸۰۴ تخمین زدند که جمعیت تاهیتی فقط به ۶۰۰۰ نفر رسیده است.
انجمن مبلغان لندن (ال.ام. اس) در سال ۱۷۹۶ تصمیم به تجهیز کشتی داف تحت فرماندهی ناخدا جیمز ویلسون برای فرستادن مبلغان مذهبی به تاهیتی، تونگا، جزایر مارکیز، هاوایی و پالائو کرد. ۳۰ مبلغ مذهبی، از جمله چهار روحانی، در این کشتی بودند. گزارشی که هشت سال بعد به دفتر مرکزی انجمن ارسال شد، موفقیت تمدن و مأموریت «بومیان» تاهیتی را بسیار کم توصیف کرد.
حدود سال ۱۸۰۰، صیادان نهنگ شروع به استفاده از تاهیتی به عنوان پایگاه در طول سفرهای چند ساله خود برای شکار نهنگ در اقیانوس آرام کردند. پاپته که در سال ۱۸۱۸ توسط مبلغ مذهبی ویلیام کروک تأسیس شد، به بندر اصلی تدارکات برای کشتی‌های صیادان نهنگ در جنوب شرقی اقیانوس آرام تبدیل شد. در سال ۱۸۰۱، نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بریگ پورپویز را از پورت جکسون به تاهیتی فرستاد تا گوشت خوک نمک‌سود برای مستعمره نیو ساوت ولز خریداری کند. این آغاز تجارت پرسود ۳۰ ساله گوشت نمک‌سود بین استرالیا و تاهیتی بود.
در همین حال، ملوانان فراری، صیادان نهنگ، بازرگانان و ماجراجویان، که به بیچ‌کامبر معروف بودند، در جزیره ساکن شده بودند و الکل و اسلحه به ساکنان می‌فروختند. جنگ‌های قبیله‌ای سنتی با این تجارت جدید کیفیت جدید و فاجعه‌بار پیدا کردند که منجر به کاهش بیشتر جمعیت شد.