تئودور هرتسل
خانواده

هر دو پدربزرگ‌های هرتسل که او آنها را می‌شناخت، به یهودیت سنتی نزدیک تر از والدینش بودند. در زیمونی (زملین)، پدربزرگش سیمون لوب هرتزل یکی از اولین نسخه‌های کتاب یهودا الکالای در سال ۱۸۵۷ را که بازگشت یهودیان به سرزمین مقدس و احیای شکوه اورشلیم را تجویز می‌کرد، در اختیار داشت. محققان معاصر نتیجه گرفته‌اند که اجرای صهیونیسم مدرن توسط هرتسل قطعاً تحت تأثیر این ارتباط خانوادگی بوده است. قبرهای پدربزرگ و مادربزرگ هرتسل در سملین هنوز قابل بازدید است. الکالای خود شاهد تولد دوباره صربستان از حکومت عثمانی در اوایل و اواسط قرن ۱۹ بود و از شورش صربها و بازسازی بعدی صربستان الهام گرفت.
در ۲۵ ژوئن ۱۸۸۹، هرتزل با ژولی ناشاوئر، دختر ۲۱ ساله یک تاجر یهودی ثروتمند در وین ازدواج کرد. این ازدواج ناخوشایند بود، اگرچه از آن سه فرزند به نام‌های پائولینا، هانس و مارگاریتا (تروده) متولد شدند. یکی از زندگی‌نامه نویسان هرتزل پیشنهاد می‌کند که او همسرش را به بیماری آمیزشیسوزاک که در سال ۱۸۸۰ به آن مبتلا شده بود، آلوده کرد. هرتسل به مادرش بسیار وابسته بود، که با همسرش کنار نمی‌آمد. این مشکلات با فعالیت‌های سیاسی او در سال‌های بعد، که همسرش در آن علاقه چندانی نداشت، تشدید شد. ژولی در سال ۱۹۰۷، ۳ سال پس از هرتسل، در سن ۳۹ سالگی درگذشت.
هرتسل او خود را یک سیاستمدار بزرگ می‌دید که یک سلسله حکومتی برای خانوادهاش درکشور نو بنیان ایجاد می‌کرد، به طوری که پدرش سناتور بنیانگذار و پسرش «دوجه» (دادسر ارشد) آن کشور باشند.
دخترش پائولینا از بیماری روانی و اعتیاد به مواد مخدر رنج می‌برد. او در سال ۱۹۳۰ در سن ۴۰ سالگی بر اثر مصرف بیش از حد هروئین درگذشت. تنها پسرش، هانس، تربیت غیرمذهبی دید و هرتسل‌و مادرش از انجام ختنه بر روی او خودداری کردند. در زمان مرگ زودهنگام هرتسل، پس از آنکه گزارش شده بود که متصدیان صهیونیست بر او فشار آورده بودند، هانس که آن زمان تحت سرپرستی قرار داشت، در ۲۹ مه ۱۹۰۵ تن به ختنه داد؛[ او سپس دین خود را تغییر داد، و از شیوه‌ای که برای متقاعد کردنش به ختنه استفاده شده بود، دلگیر بود، و به ترتیب بپتیست، سپس کاتولیک شد، و با فرقه‌های پروتستان دیگر نیز رابطه داشت. او همانند پدرش، به دنبال رستگاری شخصی برای نیازهای مذهبی خود و راه‌حلی جهانی برای رنج یهودیان ناشی از یهودستیزی بود. هانس در روز تشییع جنازه خواهرش پائولینا، خودکشی کرد؛ او ۳۹ساله بود.
هانس یادداشت خودکشی نوشته بود که در آن دلایل اقدام به خودکشی خود را توضیح داد:
«یک یهودی، یهودی باقی می‌ماند، هر چقدر هم که با شور و اشتیاق خود را تسلیم انضباط مذهب جدیدش کند، هر چقدر هم که با فروتنی صلیب رهایی‌بخش را بر دوش خود بگذارد تا هم‌کیشان پیشین خود را از دوزخ ابدی نجات دهد: یک یهودی، یهودی باقی می‌ماند… نمی‌توانم ادامه زندگی دهم. همه اعتماد خود را به خدا از دست داده‌ام. تمام عمرم را تلاش کردم به حقیقت برسم، و امروز در پایان این راه باید اعتراف کنم که جز ناامیدی چیزی نیست. امشب قدیش را برای والدینم و برای خودم که آخرین فرزند این خانواده خواندم. کسی نیست که برای من قدیش بخواند، من که به دنبال صلح رفتم - و شاید به زودی به صلح برسم… اخیراً غریزه‌ام به کلی اشتباه بوده، و من یکی از آن اشتباهات جبران ناپذیری را مرتکب شدم که زندگی کاملی را با شکست مهر می‌زند. پس بهتر است آن را دور بیندازم.»
در سال ۲۰۰۶، باقی مانده اجساد پائولینا و هانس از بوردو فرانسه به تپه هرتسل در اسرائیل منتقل و در نزدیکی مزار پدرشان دفن شدند.
پائولینا و هانس تماس چندانی با خواهر کوچکتر خود «تروده» (مارگارت، ۱۸۹۳–۱۹۴۳) نداشتند. تروده با ریچارد نیومن که ۱۷ سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد. نیومن در رکود بزرگ اقتصادی ثروت خود را از دست داد. با توجه به هزینه‌های سنگین بستری کردن تروده که از دوره‌های شدید بیماری افسردگی رنج می‌برد، وضعیت مالی خانواده نیومن بسیار بحرانی بود. نازی‌ها تروده و ریچارد را به اردوگاه ترزین‌اشتات فرستادند جایی که آنها جان باختند. جسد تروده سوزانده شد. خاکستر جسد مادرش، ژولی، که در ۱۹۰۷ درگذشته بود، را اتفاقی گم کردند.
بنا به درخواست پدرش ریچارد نیومن، تروده پسرش را در سال ۱۹۳۵ برای ایمنی به انگلستان نزد صهیونیست‌های وینی و دفتر اجرایی صهیونیست در آنجا فرستاد. خانواده نیومن به شدت نگران ایمنی تنها فرزندشان در برابر گسترش یهودستیزی خشونت‌آمیز در اتریش بودند. در انگلستان، استفان دربارهٔ پدربزرگش هرتسل مطالعات گسترده‌ای انجام داد. صهیونیسم بخش مهمی از پیشینه او در اتریش نبود، اما استفان یک صهیونیست سرسخت شد و تنها فرزند هرتسل بود که صهیونیست شد. او در جنگ جهانی دوم با نام انگلیسی استفان نورمن به ارتش بریتانیا پیوست و به درجه سرهنگی در توپخانه سلطنتی رسید. در اواخر ۱۹۴۵ و اوایل ۱۹۴۶، او فرصت دید تا از فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا دیدن کند «تا ببیند پدربزرگش چه کاری را آغاز کرده است.» او دیدارش از اسرائیل را در دفترچه خاطراتش به‌طور گسترده نوشت. چیزی که بیشتر از همه او را تحت تأثیر قرار داد «نگاه آزادی» بر چهره کودکان بود که شبیه نگاه رنگ پریده کودکان اردوگاه‌های کار اجباری اروپا نبود. او هنگام ترک اسرائیل نوشت: «بازدید من از اسرائیل تمام شد… گفته می‌شود که رفتن کمی مردن است. و من می‌دانم که وقتی از سرزمین اسرائیل رفتم، کمی مردم. اما مطمئناً، بازگشتن به نوعی تولد دوباره است. و من باز خواهم گشت.»