stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یافا
تاریخ کلی > جنگ جهانی اول

شهر یافا بار دیگر در طول جنگ جهانی اول، به خود جنگ و درگیری دید، در سال چهارم این جنگ پنج ساله، ۱۹۱۷. با تصرف صحرای سینا توسط قوای بریتانیایی در ژانویه سال ۱۹۱۷،‌ مقامات عثمانی نگران پیش‌روی بریتانیایی ها به فلسطین و فتح تصرفات عثمانی را داشتند. مقامات عثمانی اطمینان به وفاداری ساکنین  فلسطین به دولت عثمانی نداشتند، هم اعراب و هم یهودیان. در نتیجه،‌ در ماه مارس ۱۹۱۷،‌جمال پاشا، فرمانده عثمانی سوریه دستور اخراج موقتی تمامی ساکنین یافا و تل آویو را داد. In any case, when New Zealand troops entered Jaffa in November 1917, only an estimated 8,000 of the previous population of 40,000 was present. طبق دستور مقامات عثمانی، ساکنین یافا و تل آویو آزاد بودند هر جایی که می‌خواهند بروند، به جز بیت المقدس و حیفا. در کل، حدود ۴۰٬۰۰۰ نفر از یهودیان یافا، تل آویو، و شهرک‌های حومه اخراج شدند.
بعد از پایان درگیری‌ها، اعراب اکثرا بلافاصله به یافا بازگشتند، اما یهودیان تا پایان جنگ جهانی اول و تصرف کامل فلسطین توسط قوای انگلیسی، موفق به بازگشت نشدند. منبعی، دلیل این را سیاست عمدی عثمانی‌ها می داند، در حالی که منبع دیگر دلیل این را تفاوت رفتارهای اجتماعی اعراب و یهودیان می داند. اعراب، هیچ ساختار سیاسی واحدی نداشتند، و به دلیل تجربه گسترده آنها در سر و کله زدن به مقامات عثمانی و دستورهای آنها، توانایی این‌که از اجرای کامل دستورهای حکومتی سرباز بزنند را داشتند. اکثر ساکنین عرب یافا موقتا به شهرها و روستاهای اطراف رفتند و صبر کردند تا آبها از آسیاب بیافتد. از سوی دیگر، یهودیان تل آویو و یافا، اکثرا مهاجرین تازه‌وارد بودند، و اکثرا تابع تصمیمات شوراهای سیاسی منظمی که خود برای اداره امور شهرهای خویش تشکیل داده بودند. در نتیجه، این شوراها نقش مهمی در خروج منظم و دسته جمعی یهودیان، طبق دستور مقامات عثمانی را داشتند. اکثر یهودیان تل آویو و یافا، موقتا به اسکندریه مصر، در فاصله حدود ۵۰۰ کیلومتری از یافا رفتند. در هر صورت، بعد از ورود قوای متفقین به یافا در نوامبر ۱۹۱۷، حدود ۸٬۰۰۰ نفر از جمعیت ۴۰ هزار نفری یافا در شهر بودند.
شهر یافا در ۱۶ نوامبر ۱۹۱۷ تسلیم قوای بریتانیایی شد. در ماه دسامبر ۱۹۱۷، مناطق شهر یافا شاهد درگیری‌های نظامی بین متفقین و عثمانی‌ها بود. محل این درگیری‌ها در شمال یافا و تل آویو، در حوالی نهر العوجا بود. با پیروزی قوای متفقین در این نبرد، و همین‌طور پیروزی متفقین در عملیات تصرف شهر بیت المقدس حدود یک ماه پیش از آن، انگلیسی‌ها موفق به تصرف کامل مرکز و جنوب فلسطین، و همین‌طور جاده مهم متصل کننده یافا به بیت المقدس شدند. پس از تصرف فلسطین توسط قوای بریتانیایی، شهر یافا و کل فلسطین تحت قومیت بریتانیا قرار گرفت.
نقشه خطوط مقدم درگیری‌ها در فلسطین. خط قرمز تیره، نشان‌دهنده خط مقدم بین انگلیسی‌ها و عثمانی‌ها بعد از دسامبر ۱۹۱۷ است.
تسلیم شهر یافا به قوای زلاند نو، تحت فرماندهی بریتانیا، نوامر ۱۹۱۷.
قوای خارجی در مقابل ساختمان شهرداری یافا
پل نظامی متفقین بر روی نهر العوجا، حدود ۶ کیلومتر شمال‌شرق یافا
تاریخ کلی > فلسطین تحت قومیت بریتانیا > شروع قومیت

از همان سال‌های اول قومیت بریتانیا بر فلسطین، تنش‌ها، احساسات عدم اعتماد متقابل، و خشونت‌ها افزایش چشم‌گیری پیدا کرد. در این دوران و پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی، مردم فلسطین، مثل سایر ملل عرب منطقه، به دنبال استقلال و حاکمیت ملی بودند، و به طور دقیق‌تر، به دنبال استقلال در قالب پادشاهی تازه‌تاسیس سوریه به مرکزیت دمشق.
در عین حال، در سال ۱۹۱۷، در لندن،‌ وزیر خارجه بریتانیا بیانیه مهمی را به نام بیانیه بالفور صادر کرد. در این بیانیه، بالفور به نمایندگی از دولت بریتانیا، از موضع مثبت دولت بریتانیا برای «ایجاد خانۀ ملی برای یهودیان در سرزمین فلسطین» خبر داد. این بیانیه، بر خلاف توافقات فی‌مابین قوای متفقه مبنی بر احترام به حق تعیین سرنوشت مردمان ملل مختلف، توافقات بین بریتانیایی‌ها و سران عرب که با متفقین ضد عثمانی‌ها مبارزه کرده بودند، و منشورات جامعه ملل،‌حقوق سیاسی مردم فلسطین، حق تعیین سرنوشت آنها، و حتی حق آنها در مشارکت در مشورت در مورد آینده کشور خویش نادیده گرفت شد. در یادداشتی در اوت سال ۱۹۱۹، بالفور این تصمیم را چنین توجیه کرد:
تضاد بین متن میثاق جامعه ملل و سیاست متفقین، در قیاس با قضیه «ملت مستقل»‌ سوریه، در مورد قضیه «ملت مستقل» فلسطین  حتی آشکار تر است. چرا که در فلسطین ما حتی پیشنهاد انجام مشورت با خواست ساکنین کنونی کشور را نداریم،‌ هرچند که کومیسیون آمریکایی‌ها1 در حال انجام پرس‌وجوهایی درباره اینٰ‌که بداند این خواست‌ها چیست است. هر چهار قوای متفق متعد به صهیونیسم هستند. و صهیونیسم، چه درست چه غلط، چه خوب چه بد ریشه در سنن قدیمی، در نیازهای امروزی، و در امیدهای آینده دارد، نیازها و امیدهایی بسیار عمیق‌تر از خواست‌ها و عقاید ۷۰۰ هزار عربی که امروزه در این سرزمین تاریخی زندگی می‌کنند دارد.

The contradiction between the letter of the Covenant and the policy of the Allies is even more flagrant in the case of the 'independent nation' of Palestine than in that of the 'independent nation' of Syria. For in Palestine we do not propose even to go through the form of consulting the wishes of the present inhabitants of the country, though the American Commission has been going through the form of asking what they are. The four Great Powers are committed to Zionism. And Zionism, be it right or wrong, good or bad, is rooted in age-long traditions, in present needs, in future hopes, of far profounder import than the desires and prejudices of the 700,000 Arabs who now inhabit that ancient land.

1کمیسیون آمریکایی که در نتیجه کنفرانس ۱۹۱۹ پاریس برای مشورت سیاسی با اقوام و ملل منطقه شام تاسیس شد
تاریخ کلی > فلسطین تحت قومیت بریتانیا > قیام ۱۹۲۰ جشنواره حضرت موسی

طبیعتا این بیانیه، و انتشار آن در جامعه فلسطین، منجر به افزایش سریع تنش‌ها، احساسات عدم اعتماد متقابل، و خشونت‌ها شد. روزنامه های چاپ یافا نقش مهمی در چاپ مناظرات و گفت‌وگوهای سیاسی و افزایش آگاهی اجتماعی نسبت این این مسئله داشتند. از جمله اولین اتفاقات خشونت‌بار این دوران، قیام ۱۹۲۰ جشنواره حضرت موسی در بیت المقدس بود. یافا و حومه آن در این اتفاقات نقشی نداشتند. پس از این قیام، ۸۲ شیخ و کدخدا از روستاهای قضا  بیت المقدس و قضاء یافا، با ادعای اینکه بازتاب‌دهنده نظر آن‌ها عقیده ۷۰٪ جمعیت فلسطینی نیز بود، خشونت‌ها را محکوم کردند.
حمل و نقل

خطوط راه‌آهن اسرائیل، با سرویس حومه‌ای دائم، یافا را به مناطق مختلف کشور متصل می‌کند. ایستگاه قطار خولون-ولفسون واقع در بین مرز شهری یافا و خولون و در جنب مرکز پزشکی «ولفسون»، به شهر یافا خدمات‌رسانی می کند. خط عبوری از این ایستگاه، در جنوب به سمت اشکلون و بئرشبع و در شمال به سمت ایستگاه‌های داخل شهر تل آویو، ایستگاه بنی براک، پتخ تیکوا،‌ روش هاعین، رعانانا، و هرتزلیا می رود.
خطوط اتوبوس متعددی شهر یافا را به سایر نقاط تل آویو، به شهرهای همسایه، خولون و بت یام و به ایستگاه قطار خولون-ولفسون متصل می کنند. نقشه‌ای از خطوط اتوبوس در یافا را می توان از این لینک دانلود کرد.
در قالب طرح متروی تل آویو، در حال حاضر، خط قطار سبک شهری «قرمز» در شهر تل آویو و حومه آن در دست ساخت است. این خط قرار است در سال ۲۰۲۲ افتتاح شود. این خط از طول یافا از شمال به جنوب عبور خواهد کرد، و در یافا ۷ ایستگاه خواهد داشت، منجمله یک ایستگاه در نزدیکی ایستگاه راه آهن تاریخی یافا، و یک ایستگاه در نزدیکی ورزشگاه بلومفیلد. این خط، یافا را به بت یام در جنوب، و به مرکز شهر تل آویو، و رمت گن، بنی براک و پتخ تیکوا در شمال متصل خواهد کرد.
از پروژه‌های دیگر متروی تل آویو در شهر یافا، خط M2 مترو می باشد که قرار است از ایستگاه قطار خولون-ولفسون در شرق شهر یافا،‌ به شمال و به سوی شهرهای گیواتائیم و پتخ تیکوا برود.
دو جاده ملی مهم از شهر یافا عبور می کنند. اول اتوبان آیالون (جاده شماره ۲۰) می‌باشد که در یک مسیر شمال-جنوب در شرق شهر یافا، یافا را به تل آویو در شمال و خولون، بت یام و ریشون لتسیون متصل می کند. این اتوبان، مرز شرقی بین شهر یافا و شهر خولون را تشکیل می دهد. جاده دیگر، جاده یافا-رمله (جاده شماره ۴۴) در امتداد شرقی-غربی می باشد. برای قرن‌ها، در دورانی که یافا و بندر آن نقش دروازه ورودی فلسطین را ایفا می‌کردند، این جاده بخش مهمی از جاده ارتباط دهنده یافا و بندر آن به شهرهای رمله، بیت المقدس، و بیت اللحم بوده است. پس اعلام موجودیت دولت اسرائیل و جنگ ۱۹۴۸ و تصرف نقطه استراتژیک لطرون توسط قوای اردن که منجر به مسدود شدن جاده تاریخی به سمت بیت المقدس شد، امتداد این جاده تا شهرک بیت شمش به اسرائیل اجازه دور زدن لطرون و دسترسی به بیت المقدس غربی را داد. مسدودیت لطرون بعد از جنگ شش‌روزه و اشغال کامل کرانه غربی توسط اسرائیل برطرف شد، و از آن سال به بعد، با وجود جاده موازی «شماره یک» که تل آویو را مستقیم به فرودگاه بین‌المللی، لطرون، و بیت المقدس متصل می کند، از اهمیت ملی این جاده تاریخی کاسته شد.
فاصله یافا تا فرودگاه بین‌المللی، که امروزه به عبارتی نقش دروازه ورودی به کشور را دارد، حدود ۱۸ کیلومتر است. دسترسی به فرودگاه از طریق اتوبان تل آویو-بیت المقدس (جاده شماره ۱) امکان پذیر است.
نقشه خطوط قطار راه‌آهن اسرائیل
نقشه اتوبان آیالون (شماره ۲۰)
نقشه جاده یافا-رمله (شماره ۴۴)
انتخابات

شهر یافا، به دلیل اینکه شهر مستقل نیست، نتیجه‌ی انتخابات آن از منابع رسمی اعلام نمی شود. بلکه شهرداری «تل آویو-یافا» نتایج یافا و سایر مناطق تحت مدیریت خویش را جداگانه منتشر می‌کند. نتایج یافا، تحت عنوان «منطقه هفتم شهرداری» از مناطق نه‌گانه، هرباره منتشر می‌شود.
انتخابات > ۲۰۲۱

جمعیت یهودی شهر کرمیئیل، در انتخابات سراسری از جناح‌های متفاوت سیاسی حمایت می کنند، که در قیاس با نتایج ملی، گرایش‌های مرکزگرایانه و چپ‌گرایانه آنها بیشتر است. همین‌طور جمعیت عرب فلسطینی این شهر، اکثراً به احزاب چپ‌گرای عرب رای می‌دهند. جای دارد که اشاره شود که مثل سایر نقاط کشور، اعراب فلسطینی شهروند اسرائیل نرخ مشارکت به مراتب کمتری نسبت به یهودیان دارند.
در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۱، نتایج انتخابات در شهر یافا به صورت زیر بود:
حزب لیکود: ۲۲٪، به رهبری نتانیاهو
ائتلاف فهرست مشترک: ۱۴٪، به رهبری ایمن عوده و احمد طیبی، ائتلاف چهار حزب عموماً چپ‌گرای عرب فلسطینی
حزب حزب کار اسرائیل: ۱۲٪، حزب سوسیال-صهیونیستی
حزب میرتس: ۱۱٪، حزب سوسیالیست اسرائیلی فعال در مخالفت با تبعیض قومی علیه اقلیت عرب-فلسطینی
حزب یش عتید: ۱۱٪، به رهبری یائیر لپید، حزب میانه اسرائیلی، که یکی از دو ارکان حکومت ائتلافی فعلی را تشکیل می‌دهد
حزب شاس: ۷٪، حزب سنت‌گرای مذهبی که قصد نمایندگی یهودیان سفاردی حریدی را دارد
ائتلاف فهرست متحد عربی: ۵٪، به رهبری منصور عباس، حزب محافظه کار اسلامی فلسطینی، در در حال حاضر در ائتلاف بنت-لاپید حضور دارد
حزب آبی و سفید:‌ ۵٪، حزب میانه اسرائیلی به رهبری بنی گانتس، عضو کابینه و وزیر دفاع اسرائیل
حزب اسرائیل خانه ما: ۴٪، به رهبری آویگدور لیبرمن، حزب راستگرای سکولار صهیونیستی که قصد نمایندگی از خواستهای روس-تبارهای اسرائیلی را دارد
حزب یامینا: ۳٪، به رهبری نفتالی بنت و نائب رهبری آیلت شاکد، که یکی از دو ارکان حکومت ائتلافی فعلی را تشکیل می‌دهد. نخست‌وزیر کنونی اسرائیل نفتالی بنت، رهبر این حزب می‌باشد.
حزب امید جدید (تیکوا خدشا): ۳٪، حزب راستگرای اسرائیلی مشکل از نمایندگان حزب لیکود که از رهبری نتانیاهو به سر آمده بودند و از این حزب جدا شدند. این حزب از حزب یامینا حمایت می‌کند
ساختمان‌های تاریخی و دیدنی > بازار عتیق یافا

بازار عتیقه فروشی یافا (به عبری: שוק הפשפשים شوک هپیشپشیم)(به عربی: سوق العتيق) از بازار های دیدنی شهر یافا در نزدیکی میدان برج ساعت می‌باشد. این بازار در دوران عثمانی‌ها محل محبوبی نزد زائرینی که از طریق دریا به فلسطین می‌آمدند بوده. در طول قومیت بریتانیا بر فلسطین، بازار شکل امروزی خود به عنوان محل خرید و فروش اجناس عتیقه و دست دوم تبدیل شد.
امروزه نیز، این بازار محل محبوبی نزد ساکنین تل آویو و توریست‌ّها می باشد. در سال ۲۰۱۸، مجله تایم اوت، این محله را به عنوان یکی از ۵۰ محله «باحال» دنیا توصیف کرد.
ساختمان‌های تاریخی و دیدنی > برج ساعت یافا

برج ساعت یافا و میدان اطراف آن از بارزترین نمادهای شهر می باشد. فلسطینی‌های ساکن یافا به میدان اطراف برج با نام «ساحة الشهداء»، در یاد قربانیان جنگ ۱۹۴۸ در یافا نیز اشاره می‌کنند. از جمله اماکن اطراف میدان برج ساعت، مسجد المحمودیه، ساختمان تاریخی «سرایا»، و همین‌طور بازار عتیقه و دست‌دوم فروشی یافا هستند. سابقا، پیش از جنگ ۱۹۴۸، این محل، ایستگاه اتوبوس‌ها، تاکسی‌ها، و کالسکه‌های محلی و منطقه‌ای نیز بود.
این برج در سال ۱۹۰۳، با طراحی و رهبری یهودی ساکن یافا به اسم «یوسف بن موی‌آل» و با کمک‌های مالی شهروندان عرب و یهودی ساخته شد. این برج، به همراه ۶ برج مشابه دیگر در نقاط دیگر فلسطین به مناسبت ۲۵امین سالگرد سلطنت سلطان عبدالحمید دوم عثمانی ساخته شد. این برج، نمادی شد برای شروع عصری جدید در یافا. پس از جنگ ۱۹۴۸، این برج رو به فراموشی و از کار افتادگی افتاد، تا که در نهایت، در سال ۱۹۶۵، توسط شهرداری تل آویو-یافا بازسازی شد.
برج ساعت در سال ۱۹۲۹
برج ساعت در سال ۱۹۵۴
برج ساعت، بقایای ساختمان «سرایا» و میدان اطراف آن در سال ۲۰۰۷
برج ساعت در شب
ساختمان‌های تاریخی و دیدنی > خانه سرایا

سرایا، نام ساختمانی نمادین و مهم در یافا است. این ساختمان در سال جنگ ۱۹۴۸ این ساختمان، واقع در میدان برج ساعت، مرک اداری مقامات عثمانی، و همین‌طور مقامات شهرداری یافا بود. در طول دهه های حکومت قومیت بریتانیا،‌و مخصوصا بعد از نقل مکان کردن مقامات شهری یافا به ساختمان شهرداری جدید، این ساختمان همین‌طور به عنوان مرکز فعالیت سیاسی اعراب فلسطینی یافاوی نیز ایفای نقش می کرد. این ساختمان در سال ۱۸۹۷ میلادی ساخته شد و طول جنگ جنگ ۱۹۴۸، در حمله‌ای تروریستی در ۴ ژانویه ۱۹۴۸، این ساختمان را با بمب کامیونی تخریب کردند. امروزه نیمی از ساختمان پابرجاست.
ساختمان سرایا در سال ۱۹۱۷
ساختمان سرایا در سال ۱۹۳۸
بقایای ساختمان «سرایا» پیش از بازسازی
بازسازی بقایای ساختمان «سرایا» در سال ۲۰۰۴
بقایای ساختمان «سرایا» در شب
بقایای ساختمان «سرایا» و میدان برج ساعت در شب
بقایای ساختمان «سرایا» در میدان برج ساعت.
تظاهرات طرفداران و مخالفان اسرائیلی حزب لیکود مقابل بقایای ساختمان «سرایا»، سال ۲۰۲۰
ساختمان‌های تاریخی و دیدنی > کلیسای قدیس پطرس

کلیسای قدیس پطرس، یکی از کلیساهای مهم فلسطین و دنیای مسیحیت می باشد. این کلیسا برای اولین بار در سال ۱۶۵۴، با کمک مالی لوئی نهم پادشاه فرانسه ساخته شد، و دو بار در طول عمر خویش تخریب و از نو ساخته شده. آخرین باری که این کلیسا ساخته شده، سال ۱۸۸۸ می باشد. این کلیسا به یاد قدیس پطرس، از یاران عیسی مسیح ساخته شده است. اعتقاد بعضی‌ها بر این است که وقتی که قدیس پطرس از یافا دیدن کرد و چند روز را در این شهر سپراند، او در محل این کلیسا اسکان داشت. بعضی دیگر معتقد هستند که قدیس پطرس در نقاط دیگری در یافا اسکان داشت. بطور مثال کلیسای ارتدکس روسی معتقد است که قدیس پطرس در محلی در روستای ابوکبیر در حومه شرقی یافا ساکن بوده. در انجیل، اشاره‌ای به بازدید قدیس پطرس از یافا نیز شده است،‌ کتاب اعمال رسولان، فصل ۹، آیات ۳۶ تا ۴۳.
کلیسای قدیس پطرس و دریای مدیترانه
نمای کلیسای قدیس پطرس از کنار
نمای کلیسای قدیس پطرس از روبرو
کلیسای قدیس پطرس در شب
ناقوس کلیسای قدیس پطرس
داخل کلیسای قدیس پطرس
مجسمه لوئی نهم پادشاه فرانسه در داخل کلسیای قدیس پطرس
نمای ناقوس کلیسای قدیس پطرس بر فراز شهر قدیمی یافا
ساختمان‌های تاریخی و دیدنی > مسجد بحر

مسجد بحر (به عربی: مسجد البحر)(به عبری: מסגד הים، مسگد هَیَم) همانطور از نامش پیداست، مسجدیست در ساحل دریای مدیترانه در یافا. این مسجد در سال ۱۶۷۵ میلادی تحت حاکمیت عثمانی،‌به دستور فرماندار سنجق (معادل استان) «غزه و یافا»،‌محمد رضوان پاشا ساخته شد. پس از تاسیس مسجد، او مسجد را ملک وقف اعلام کرد. این مسجد، برای سالها، محل نماز و اطاعت ملوانان و ماهی‌گیران مسلمان پیش از ترک یافا از طریق دریا و آغاز سفر خویش بوده.
بعد از اشغال شهر پس از جنگ ۱۹۴۸، این مسجد از معدود ساختمان‌های مرتفعی است که توسط اسرائیل و شهرداری «تل آویو-یافا» تخریب نشده، و در نتیجه، امروزه، مناره بلند این مسجد از دوردست‌ها دیده می شود. بر اساس گزارش شهرداری  «تل آویو-یافا» در سال ۱۹۶۲، پس از جنگ، این مسجد تعطیل بوده و به عنوان انباری استفاده می شده. شهرداری  «تل آویو-یافا» اعلام کرد که قصد تبدیل مسجد به یک مکان توریستی دارد. این اقدام با اعتراض فلسطینی‌های مسلمان ساکن یافا مواجه شد، و در نتیجه از دهه ۱۹۶۰ به این سو، این مسجد بعد از وقفه‌ای، دوباره به عنوان مسجد مورد استفاده قرار می گیرد.
مسجد بحر در شب
نمایی از ساحل تل آویو در پشت زمینه مسجد بحر
مناره مسجد که عملا می تواند نقش فانوس دریایی نیز ایفا کند
نقاشی از مسجد بحر در کتابی چاپ شده در سال ۱۸۸۱ میلادی
ساختمان‌های تاریخی و دیدنی > مسجد محمودیه

مسجد محمودیه، یا «مسجد بزرگ یافا»، بزرگترین مسجد موجود در شهر یافا و مسجد جامع این شهر می باشد. گفته شده است که این مسجد، بعد از مسجد الاقصیو حرم ابراهيمی درالخلیل، سومین مسجد بزرگ در فلسطین می باشد. این مسجد در شهر قدیم یافا، در نزدیکی میدان برج ساعت واقع شده است. این مسجد در عصر عثمانی در سال ۱۷۳۰ ساخته شد و در سال ۱۸۱۲، به شکل امروزی نوسازی شد. در جنب این مسجد در خیابان،‌‌ «سبیل سلیمان» (در معماری عثمانی، سبیل به چشمه‌ای دست‌ساز در کوچه خیابان‌های شهر اشاره دارد)، و در داخل مسجد، حیاطی بزرگی قرار دارد. این مسجد ۶ گنبد و یک مناره دارد.
داخل گنبد مسجد
محراب مسجد
حیاط مسجد
حیاط مسجد و نوک برج ساعت
سبیل سلیمان
ساختمان‌های تاریخی و دیدنی > ورزشگاه بلومفیلد

ورزشگاه بلومفیلد، ورزشگاه اصلی فوتبال شهر تل آویو-یافا، ورزشگاه دو تیم فوتبال تل آویو، تیم‌های هاپوئل تل آویو و مکابی تل آویو، و همین‌طور هر از چندگاهی میزبان بازی‌های تیم ملی فوتبال اسرائیل است.
این ورزشگاه در شهر یافا، در شرق «شهر قدیم» قرار دارد.
تاریخ این ورزشگاه به دهه ۱۹۲۰، و «ورزشگاه البصه»، که در شهر یافا برای میزبانی از مسابقات تیم «الشباب العربی» این شهر ساخته شده بود، بر میگردد.
بلافاصله بعد از تصرف یافا و پاک‌سازی قومی آن، دولت اسرائیل استادیوم را مصادره کرده و به شهرداری تل آویو واگذار کرد. شهرداری استادیوم را به اجاره «هستدروت»، سندیکای ملی کارگری اسرائیل داد. سندیکای «هستدروت»، نام استادیوم را به «استادیوم هاپوئل» (به معنای استادیوم کارگر) تغییر داد. در آن سال‌ها، استادیوم میزبان تیم هاپوئل تل آویو بود. در سال ۱۹۶۲، استادیوم البصه تخریب، و به جای آن، استادیوم ۲۲ هزار نفری جدیدی، با سرمایه اهدایی تجار کانادایی اهل مونترآل،‌ برنارد و لوویس بلومفیلد، ساخته شد. این ورزشگاه میزبان مسابقات جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۴ بود.
در سال ۲۰۰۰، اجاره ورزشگاه تمام شد و به مالکیت شهرداری برگشت. از سال ۲۰۰۰ تا به امروز، چندین بار ورزشگاه بازسازی شده و بر ظرفیت آن اضافه شده است.
اولین بازی در ورزشگاه بلومفیلد در سال ۱۹۶۲
نمای هوایی ورزشگاه پیش از گسترش ظرفیت آن، سال ۲۰۰۶
منظره ورزشگاه
بازی تیم هاپوئل تل آویو
بازی تیم مکابی تل آویو
ایرانیان در یافا

در دوران قاجار، یافا یکی از شهرهایی بوده است که حجاج ایرانی پس از سفر حج و برای زیارت اماکن اسلامی فلسطین از آن عبور می کردند.
روزنامه فلسطین چاپ یافا به تاریخ ۲۵ مارس ۱۹۲۵، نامه سرگشاده به زبان انگلیسی به بالفور در انتقاد از بیانیه وی و سیاست‌های دولت قومیت بریتانیا در کشور
نقشه خطوط قطار حومه‌ای و ایستگاه‌های آن اطراف یافا، خط در حال ساخت قطار سبک شهری «قرمز»، و سایر خطوط مترو و قطار سبک شهری در برنامه ساخت.
مرگ جمال عبدالناصر

مرگ جمال عبدالناصر مرگی مشکوک و ناگهانی بود که مردم جهان عرب را بُهت‌زده کرد و باور اینکه او به مرگ طبیعی مرده باشد برای بسیاری سخت بود. در تشیع جنازه ناصر حدود پنج میلیون نفر شرکت کردند.
در مورد جمال عبدالناصر

مقالهٔ اصلی: جمال عبدالناصر
جمال عبدالناصر دومین رئیس‌جمهور مصر از ۱۹۵۶میلادی تا هنگام مرگ بود. رئیس‌جمهور انقلابی مصر در سال‌های ۱۹۷۰–۱۹۵۶، شخصیت شناخته شده حرکت به سمت مدرنیسم و ترویج حق تعیین سرنوشت و عدم وابستگی و گسترش اندیشه عدم تعهد در آفریقا بوده‌است.
سیاست‌های ملی‌گرایانه ناصر که منجر به ملی شدن کانال سوئز و همچنین مبارزه با توسعه‌طلبی اسرائیل بود، او را تبدیل به چهره‌ای قابل‌اتکا در میان اعراب و ملل آفریقایی کرد. چنان‌که ناصریسم به هواداری از اندیشه‌های سیاسی وی در میان ملل عرب و آفریقایی در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ اشاره دارد.
مرگ

پس از پایان نشست در ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۰، ناصر از سکته قلبی رنج برد. سریع به منزلش منتقل شد تا پزشکان وی را معاینه کنند. ناصر پس از چند ساعت حدود ساعت ۱۹ درگذشت. هیکل، سادات، و همسر عبد الناصر در بستر مرگ او حضور داشتند. به گفته دکترش، الصاوی حبیبی، دلیل احتمالی مرگ ناصر گرفتگی رگ‌ها، الدوالی و اوت بلند مدت دیابت بوده‌است. همچنین ناصر زیاد سیگار می‌کشیده‌است و افزون بر آن سابقه بیماری قلبی در خانواده‌اش وجود داشت که منجر به مرگ دو تن از برادرانش در ده پنجاه قرن ۲۰ میلادی به همان حالت شد. با وجود آن اوضاع سلامتی ناصر برای مردم، قبل از وفاتش مشخص نبود.
احتمال ترور > روایت محمد هیکل

در سال ۲۰۱۰ ادعای هدی با تأیید ضمنی محمدحسنین هیکل شخصیت فرهنگی معروف جهان عرب و مصر و دوست صمیمی و شاهد مرگ ناصر همراه شد. هیکل در سپتامبر ۲۰۱۰ در برنامه تجربه زندگی (تجربه حیاة) در تلویزیون الجزیره در این مورد گفت:
ٰ
جمال عبدالناصر سه روز پیش از مرگش در سوئیت شخصی خود در هتل نیل هیلتون قاهره در حال گفتگو با یاسر عرفات برای پایان دادن به درگیری فدائیان فلسطینی با ارتش اردن بود که بحث بالا گرفت و حال عبدالناصر منقلب شد. تا آنجا که برخاست و به یاسر عرفات گفت یا پا می‌شوی می‌رویم پایین در تالار اجتماعات و پایان بی‌نتیجهٔ مذاکرات را اعلام می‌کنیم یا اینکه می‌نشینیم حرف جدی می‌زنیم و به توافق می‌رسیم. سادات که حال عبدالناصر را چنین دید گفت رئیس، تو به یک فنجان قهوه نیاز داری من خودم برایت درست می‌کنم بعد رفت توی آشپزخانه اما وقتی قهوه درست می‌کرد محمدداوود آشپز مخصوص عبدالناصر را که از سیاهپوستان نوبه‌ای بود از آشپزخانه بیرون کرد، بعد قهوه را به دست خودش آورد و به عبدالناصر داد و او هم قهوه را نوشید.
با این حال او تأکید کرد که در حال حاضر هیچ‌کس نمی‌تواند ثابت کند که انور سادات در قهوه جمال عبدالناصر زهر ریخته بود و در هتل نیل هیلتون هم هیچ نوع زهری پیدا نشد. این مرگ مشکوک همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. هیکل همچنین مدعی شد که سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا، اسرائیل، فرانسه و بریتانیا و همچنین پادشاه ایران و پادشاه عربستان سعودی بارها برای قتل عبدالناصر توطئه کرده بودند.
احتمال ترور > روایت عاطف ابوبکر

رهبر نظامی فلسطینی، عاطف ابوبکر در مصاحبه با العربیه گفت که رئیس‌جمهور هنگام بازدید از خرطوم و افتتاح نمایشگاه انقلاب فلسطین در روز ۲ ژانویه ۱۹۷۰ مسموم شد و صبری البنا و جعفر النمیری در پشته‌پرده مسموم کردن عبدالناصر قرار داردند.
تشیع جنازه ناصر

بعد از اعلام خبر مرگ ناصر، حالتی از شک مصر و جهان عرب را فراگرفت. در مراسم خاکسپاری ناصر در قاهره در ۱ اکتبر حدود پنج میلیون حضور یافتند. تمامی رئیسان کشورهای عرب به جز پادشاه عربستان ملک فیصل حضور یافتند. ملک حسین و رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین یاسر عرفات علناً گریه کردند و معمر قذافی از به‌هم‌ریختگی عاطفی دو بار غش کرد. تعداد کمی از شخصیت‌های بزرگ غربی نظیر نخست‌وزیر جماهیر شوروی آلکسی کاسیگین و نخست‌وزیر فرانسه ژاک شابان-دلما حضور یافتند.
پس از حرکت کاروان حامل تابوت ناصر مردم عزادار شعار «لا إله إلا الله، ناصر حبیب‌الله است… همگیمان ناصر هستیم» را سر دادند. پلیس تلاش کرد که مردم را آرام کند اما بی‌فایده بود که در اثر آن بیشتر شخصیت‌های خارجی را از مراسم خارج کردند. مقصد نهایی تابوت ناصر مسجد النصر بود و در آنجا دفن شد و اسم این مسجد نیز به دلیل اینکه محل دفن ناصر بود به مسجد جمال عبد الناصر تغییر نام داده شد.
طبق نوشته نُتینگ، به دلیل توانش در جریحه‌دار کردن احساسات قومی، پس از شنیدن این خبر «مردان، زنان و کودکان گریه کردند و در خیابان‌ها ناله سر می‌دادند». واکنش جهان عرب عزا داری بود و هزاران نفر به خیابان‌های اصلی شهرها در سرتاسر جهان عرب ریختند. سعید السبع مسؤول گروه خلق فلسطین راهپیمایی مسلحی فدائیان فلسطینی در طرابلس برپا کرد. همچنین راهپیمایی بزرگی در بیروت برپا شد که ده تن در نتیجه شلوغی جان باختند. در اورشلیم، نزدیک به ۷۵٬۰۰۰ عربی خلال شهرک قدس به راه افتادند و شعار «ناصر هرگز نمی‌میرد» را سر دادند. شریف حتاته، زندانی سیاسی سابق، عضو دانشگاه ولایت آریزونا در زمان جمال عبد الناصر، گفت:
بزرگ‌ترین دستاورد ناصر مراسم خاکسپاری‌اش بود. جهان برای بار دیگر پنج میلیون نفر که با هم گریه کنند را به چشم نخواهد دید.
تصویری از مراسم خاکسپاری ناصر در قاهره که پنج میلیون در آن شرکت کردند تاریخ: ۱ اکتبر ۱۹۷۰.
مسجد عبد الناصر در قاهره، محل دفنش.
دریای بوفورت

| دریای بوفورت | دریای بوفورت |
| --- | --- |
مختصات: ۷۲° شمالی ۱۳۷° غربی﻿ / ﻿۷۲°شمالی ۱۳۷°غربی﻿ / 72; -137
گونه: دریا
کشورهای حوضه: کانادا، ایالات متحده
مساحتِ رو: ۱۷۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۶۹٬۰۰۰ مایل مربع)
میانگین ژرفا: ۱۲۴ متر (۴۰۷ فوت)
بیشترین ژرفا: ۴٬۶۸۳ متر (۱۵٬۳۶۴ فوت)
حجم آب: ۲۲٬۰۰۰ کیلومتر مکعب (۱٫۸×۱۰۱۰ جریب فوت)
یخ‌زدگی: تقریباً در تمام سال
دریای بوفورت بخشی از اقیانوس منجمد شمالی است که در شمال قاره آمریکای شمالی قرار دارد و به دلیل موقعیت استراتژیک و منابع طبیعی غنی، اهمیت ویژه‌ای دارد. این دریا از غرب به دریای چوکچی، از شرق به خلیج آموندسن و از جنوب به سواحل شمالی آلاسکا و کانادا محدود می‌شود. نام این دریا از سر فرانسیس بوفورت، نقشه‌نگار و دریانورد ایرلندی، گرفته شده است.
دریای بوفورت در شمال غرب کشور کانادا واقع است. این دریا به اقیانوس منجمد شمالی راه دارد. این دریا همچنین به آلاسکا و سه ایالت کانادا به نام‌های یوکان، نورت‌وست تریتوریز و نوناووت راه دارد.
دریای بوفورت با اقلیم قطبی خود، زمستان‌های طولانی و یخبندان دائمی را تجربه می‌کند. یخ‌های دریایی در این منطقه تا اواخر تابستان باقی می‌مانند، اما به دلیل تغییرات اقلیمی، میزان این یخ‌ها در دهه‌های اخیر کاهش یافته است. این تغییرات باعث افزایش توجه جهانی به این دریا شده، زیرا با کاهش یخ‌ها، فرصت‌های جدیدی برای کشتیرانی و اکتشاف منابع طبیعی فراهم شده است.
این دریا به‌طور عمده به دلیل ذخایر بزرگ نفت و گاز طبیعی در زیر بستر آن شناخته می‌شود. منطقه بوفورت یکی از منابع اصلی انرژی در قطب شمال است و استخراج این منابع از دهه‌های گذشته آغاز شده است. این فعالیت‌ها، اگرچه از نظر اقتصادی اهمیت زیادی دارند، اما نگرانی‌هایی در مورد تأثیرات زیست‌محیطی و آسیب به اکوسیستم حساس منطقه به همراه داشته‌اند.
از نظر زیست‌محیطی، دریای بوفورت خانه گونه‌های متعددی از حیات‌وحش قطبی است، از جمله خرس‌های قطبی، گرازهای دریایی، نهنگ‌های بوفورت و پرندگان مهاجر. این دریا همچنین نقش مهمی در فرهنگ و زندگی سنتی مردم بومی اینوئیت ایفا می‌کند که قرن‌ها در این منطقه زندگی کرده و از منابع طبیعی آن برای بقا استفاده کرده‌اند.
دریای بوفورت از نظر جغرافیایی نیز اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا بخشی از مرز دریایی بین ایالات متحده و کانادا را تشکیل می‌دهد. این موضوع در برخی موارد به اختلافات حقوقی میان دو کشور بر سر حاکمیت بر برخی بخش‌های این دریا منجر شده است. با این حال، این منطقه همچنان به عنوان یک نقطه راهبردی برای پژوهش‌های علمی و اقتصادی در قطب شمال شناخته می‌شود.