stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بدخواه (فیلم ۲۰۱۸)
داستان

در سال ۱۹۸۶ اسکاتلند، آنجلا و جکسون خواهر و برادر آمریکایی هستند که با یک تیم کوچک از محققان ماوراء الطبیعه، کلاهبرداری رسانه ای جعلی را بر روی مشتریانی که معتقدند خانه‌هایشان خالی از سکنه شده‌است، اجرا می‌کنند. این تیم از شهرت مادر مرحوم خواهر و برادر برای تبلیغ قدرت آنجلا به عنوان یک رسانه استفاده می‌کند. جکسون به دلیل بدهی‌ای که به کوسه‌های قرضی دارد، کلاهبرداری‌ها را سازماندهی می‌کند.
در طول آخرین مأموریت آنها، اتفاقات عجیبی رخ می‌دهد که باعث می‌شود آنجلا نگران شباهت با مادرش باشد، مادرش صداهایی را شنید و به دلیل دیدن افرادی که آنجا نبودند، دست به خودکشی زد. یک مشتری جدید، خانم گرین، از آنها درخواست می‌کند که جلوی «جیغ زدن» دختران را بگیرند. آنجلا از آخرین تکلیفشان خیلی مضطرب و متزلزل است، بنابراین درخواست را رد می‌کند. او به تاریخچه خانه تماس‌گیرنده نگاه می‌کند و متوجه می‌شود که بچه‌های خوانده صاحب خانه همگی ۱۵ سال قبل با دهان بسته مرده پیدا شده‌اند و پسرش مقصر شناخته شده‌است. جکسون که برای بازپرداخت کوسه‌های قرضی به پول نیاز دارد، با وجود بی‌میلی خواهرش، با این کار موافقت می‌کند.
جکسون و تیم تکنسین‌هایش طرحی را برای فریب دادن خانم گرین تدوین می‌کنند. در حالی که الیوت آنجلا را دنبال می‌کند و در اطراف عمارت فیلم می‌گیرد، ارواح دختران کشته شده را می‌بیند و آنها را به سمت بال شرقی محدود می‌کند، جایی که طبقه فرو می‌ریزد. آنجلا، الیوت و جکسون محل نگهداری دختران را کشف می‌کنند.
خانم گرین به جکسون اطلاع می‌دهد که آنها شکست خورده‌اند و او معتقد است که آنها هنرمندان کلاهبرداری هستند. جکسون خودش شروع به دیدن چیزها می‌کند و در نهایت بعد از اینکه خانم گرین اشاره می‌کند که او در قتل دختران دست داشته‌است، تصمیم می‌گیرد کار را رها کند. جکسون بث، تکنسین/دوست دخترش را بیهوش می‌یابد و دهانش را در اتاق زیر شیروانی بسته‌است. جکسون در تلاش برای فرار با دیگران، ماشین را به درختی می‌زند و بث را می‌کشد.
خواهر و برادرها یکی یکی توسط هرمان، پسر گرین اسیر می‌شوند و جکسون اول است. خانم گرین قبل از اینکه به پسرش هرمان دستور دهد او را بکشد، زبان جکسون را بریده، دندان‌هایش را چکش می‌زند و دهانش را می‌بندد. فیلمبردار آنها الیوت موفق می‌شود هرمان را درست زمانی که خانم گرین شروع به کار با آنجلا می‌کند، بکشد. ارواح دختران مرده ظاهر می‌شوند و آنجلا از آنها التماس می‌کند و التماس می‌کند که کمک کنند. آنها شروع به فریاد زدن می‌کنند و آنقدر حواس خانم گرین را پرت می‌کنند تا آنجلا خودش را آزاد کند و او را بکشد. آنجلا که لنگان لنگان از خانه دور می‌شود، روح جکسون را می‌بیند که در حال جستجوی بث است و قبل از اینکه در جاده سرگردان شود. آنجلا گریه می‌کند و توجه ماشین عبوری را به خود جلب می‌کند.
آنجلا و الیوت به بیمارستان منتقل می‌شوند. از طریق تلفن با پدربزرگش آنجلا به او می‌گوید که چه اتفاقی افتاده‌است و پدربزرگش گریه می‌کند و به او می‌گوید که اکنون نمی‌تواند تنها باشد. اما آنجلا پاسخ می‌دهد: «من تنها نیستم» در حالی که سایه تاریکی از روی او می‌گذرد.
بازیگران

فلورنس پیو در نقش آنجلا سیرز
بن لوید-هیوز در نقش جکسون سیرز
اسکات چمبرز در نقش الیوت
جورجینا بوان در نقش بث
جیمز کسمو در نقش پدربزرگ سیرز
سلیا ایمری در نقش خانم گرین
استیون مک‌کول در نقش فرانک
دیزی متیوسون در نقش سوزی
شارلوت آلن در نقش مدی
نیکولا گریر در نقش کریستین سیرز
شلی کان در نقش سامانتا هارلو
ایان میلن در نقش کریگ
چارلز بارت در نقش ویکتور
اما اتکین در نقش کلر
فلورا بردی در نقش میسی
آنا کوت در نقش تامی
نایل گریگ فولتون در نقش هرمان
انتشار

این فیلم در ۵ اکتبر ۲۰۱۸ توسط نتفلیکس منتشر شد.
بازخورد

در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۱ نقد، با میانگین امتیاز ۵٫۵ از ۱۰، ۵۵٪ محبوبیت دارد.
برایان تالریکو از RogerEbert.com نوشت: «این فیلم ترسناک جدید مورد علاقه هیچ‌کسی در این فصل تعطیلات نخواهد بود، اما شروع به اندازه کافی محکم برای ماهی است که دمای هوا کاهش می‌یابد و روایت داستان‌های ارواح سردتر می‌شود».
بخشندگی

بخشندگی عادتِ دهش بدونِ انتظار جبرانِ آن از سوی طرفِ مقابل است. بخشندگی باعثِ به وجود آمدنِ سازمان‌هایی همچون سازمان خیریه، بنیاد و سازمان ناسودبر در جامعه می‌گردد. بخشندگی با خداباوری هم ارتباط دارد اگرچه مردم جهان پیرو ادیان و باورهای متعددی هستند اما مطالعات نشان داده‌است باور به خدا می‌تواند باعث افزایش میزان همدلی و بخشندگی بین مردم شود.مطالعات فراوانی تاب آوری کمتر را با نبخشیدن و تاب آوری بیشتر را با بخشش در ارتباط معنی دار گزارش کرده‌اند بر همین اساس هم انجمن روان‌شناسی آمریکا تمریناتی را برای افزایش تاب آوری پیشنهاد کرده‌است که به بخشش ختم می‌شود.
بخشندگی در اسلام

در اسلام به بخشندگی سخاوت گفته می‌شود. سخاوت در لغت از مادهٔ «سَخو» به معنی جود و بخشش بوده و سَخی به معنی بخشنده است. بنابراین «سخاوت» در مقابل بخل بوده که در اصطلاح دینی به ملکهٔ بذلِ مال به مستحق، بدون درخواست سائل، به میزان شایسته، گفته می‌شود. بخشندگی در اسلام -همچون دیگر ادیان- بسیار توصیه گشته‌است.
بخشندگی در مزدیسنا

در مزدیسنا داد و دهش (ترکیب عطفی، اِ مرکب) از اتباع عطا و بخشش، عدل و سخا است و از سوی اشوزرتشت برای باورمندانِ به مزدیسنا بسیار سفارش شده‌است. به دهشمند در مزدیسنا، سوشیانت نیز گفته می‌شود.
در این بینش، انسان با پیمودن راه عرفان بر آن است تا به اهورامزدا نزدیک شود و با همین انگیزه باید برخی از ویژگی‌های اهورایی را در خود پرورش دهد. یکی از ویژگی‌های اهورایی، بخشندگی و داد و دهشِ بی پایان است. از این رو هر فرد نیز با پرداختن به نیکوکاری و داد و دهش، خشنودی اهورامزدا و روان آفرینش را فراهم خواهد ساخت.
غرب وحشی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کابوی، نماد اصلی سرحد آمریکا، حدود ۱۸۸۷: کابوی، نماد اصلی سرحد آمریکا، حدود ۱۸۸۷
تاریخ:  ۱۶۰۷–۱۹۱۲ سرزمین‌های غربی و ایالت‌های جدید  ۱۷۸۳–۱۹۲۰ (ماجراهای غرب وحشی) 
مکان: در ایالات متحده آمریکای امروزی، به ترتیب رویدادهای تاریخی: دوران پیشاکلمبی  سوئد نو  هلند نو (مستعمره در آمریکای شمالی)  فرانسه نو  مستعمرات سیزده‌گانه (پس از جنگ انقلاب آمریکا)  جمهوری ورمونت  لوئیزیانا (فرانسه نو)  سرزمین روپرت  فلوریدای اسپانیا  جمهوری تگزاس  مکزیک (ایالت‌های جنوب غربی آمریکا)  کشور اورگان  آمریکای روسیه  جمهوری هاوایی 
سرحد آمریکایی مشتمل بر جغرافیا، تاریخ، فولکلور، و توصیف فرهنگی زندگی در موج گسترش مرزهای ایالات متحده آمریکا به سوی غرب از سکونتگاه‌های اولیه استعماری تا اوایل سده ۲۰ (میلادی) است. توجه گسترده رسانه‌ای بر نیمه دوم سده ۱۹ (میلادی)، دوره‌ای که گاهی غرب وحشی یا غرب قدیمی نامیده می‌شود متمرکز است. این مناطق با موج پیشروی گسترش آمریکا در آمریکای شمالی همراه بوده‌اند. این حرکت از اوایل قرن هفدهم با مستعمره‌نشین‌های اروپایی آغاز شد و تا پذیرش آخرین قلمروهای غربی به عنوان ایالت در سال ۱۹۱۲ ادامه یافت. توسعه سریع این مناطق به‌ویژه پس از خرید لوئیزیانا در دوران ریاست‌جمهوری توماس جفرسون شتاب گرفت و به شکل‌گیری رویکردی به نام تقدیر آشکار منجر شد. همچنین این دوره در تاریخ‌نگاری آمریکا به عنوان «تز سرحد» شناخته می‌شود. افسانه‌ها و رویدادهای تاریخی مرتبط با این دوره، که با نام «افسانه سرحد» معروف‌اند، آن‌چنان در فرهنگ آمریکا ریشه دوانده‌اند که غرب قدیم و ژانر وسترن به یکی از ویژگی‌های برجسته هویت ملی آمریکا تبدیل شده است.
دوران‌شناسی

تاریخ‌نگاران همواره بر سر آغاز و پایان دوره مرزی آمریکا و تقسیم‌بندی‌های آن بحث داشته‌اند. به‌طور خاص، «غرب قدیم» معمولاً به دوره‌ای بین پایان جنگ داخلی آمریکا در ۱۸۶۵ و سرشماری ۱۸۹۰ اشاره دارد که در آن سوپروایزر سرشماری، ویلیام راش مریم، اعلام کرد که دیگر نیازی به ثبت مناطق مرزی در گزارش‌های سرشماری نیست. با این حال، این رویه تا سرشماری ۱۹۲۰ ایالات متحده آمریکا ادامه یافت. برخی دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی، مانند دانشگاه آکسفورد و کتابخانه کنگره، پایان این دوره را به اوایل دهه ۱۹۰۰ و پیش از ورود آمریکا به جنگ جهانی اول مرتبط می‌دانند.
دوره‌ای به نام «جنگ داخلی غربی برای ادغام» بین دهه ۱۸۵۰ تا ۱۹۱۹ به اوج خود رسید و شامل رویدادهایی مانند درگیری‌های خشونت‌آمیز بر سر زمین‌های مرزی، جابجایی بومیان، ادغام املاک در شرکت‌های بزرگ و دولت، و ایجاد نظم قانونی بود. این دوره با تلاش برای تحمیل قوانین به قانون‌شکنان و رشد شهرک‌های جدید مشخص می‌شود. افزایش چشمگیر مهاجران کشاورز در دهه‌های ابتدایی قرن بیستم و استفاده گسترده از زمین‌های باز نیز به محدود شدن بیشتر مرزها کمک کرد.
فردریک جکسون ترنر در «تز سرحد» خود سرحد را به‌عنوان عاملی حیاتی در شکل‌گیری هویت آمریکایی معرفی کرد. او استدلال کرد که حرکت مداوم به سمت غرب و دسترسی به زمین‌های آزاد، شخصیتی پویا و مستقل را در میان مردم آمریکا شکل داد و به ایجاد روحیه‌ای مبتنی بر فردگرایی، دموکراسی، و خوش‌بینی انجامید. این فرایند به نظر ترنر نه‌تنها به ادغام اقوام مختلف انجامید، بلکه آمریکایی‌هایی با ارزش‌های جدید و منحصربه‌فرد پدیدآورد.
اصطلاحات غرب و سرحد

اصطلاح سرحد به صورت‌های مختلفی تعریف شده است. برای مثال فرهنگ لغت بین‌المللی وبستر، در سال ۱۸۹۰، آن را چنین توصیف کرده است: «آن قسمت از کشوری که با کشور دیگری یا یک منطقه بی‌ثبات روبرو می‌شود؛ قسمت انتهایی یک کشور.»
مفهوم سرحد در ایالات متحده به پیشرفت و جستجوی فرصت‌ها در یک تریتوری ناشناخته که از لحاظ نظری رایگان است، اشاره دارد. به قول یک نویسنده مدرن:
سرحد مکانی است که تمدن می‌تواند به قیمت طبیعت وحشی پیشرفت کند. این یک خط جغرافیایی نازک است که در آن قدیم و جدید، معلوم و ناشناخته ملاقات می‌کنند و حدود تعیین می‌شوند.
همچنین در قرن نوزدهم سرحد از نظر آماری به عنوان منطقه ای طبقه‌بندی می‌شد که در هر مایل مربع از دو یا بیش از شش نفر از ساکنان اروپا (کمتر از یک تا کمی بیش از دو اروپایی در هر کیلومتر مربع) برخوردار بود.
خط سرحدی، خط بیرونی شهرک‌های اروپایی-آمریکایی بود. این خط از دهه ۱۶۳۰ تا دهه ۱۸۸۰ به‌طور پیوسته به سمت غرب حرکت می‌کرد. (با حرکات گاه گاه شمالی به ماین و ورمونت ، جنوبی به فلوریدا و شرقی از کالیفرنیا به نوادا)
«غرب» در آن زمان منطقه تازه مستقر سده در نزدیکی خط سرحدی بود؛ بنابراین، اگرچه امروزه بخش‌هایی از غرب میانه و جنوب آمریکا دیگر «غربی» در نظر گرفته نمی‌شوند، اما همراه با ایالات غربی مدرن دارای میراث سرحدی هستند.
با این حال در قرن بیست و یکم اصطلاح «غرب آمریکا» اغلب برای منطقه غرب رودخانه می‌سی‌سی‌پی استفاده می‌شود.
گستردگی آمریکا در زمان‌های مختلف

قلمروهای آمریکا در سال ۱۷۸۹
قلمروهای آمریکا از ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۶
قلمروهای آمریکا بین ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۹
قلمروهای آمریکا از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۵۹
راهنما:   ایالات   تریتوری ها   مناطق مورد مناقشه   کشورهای دیگر
دهستان کیار شرقی

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: چهارمحال و بختیاری
شهرستان: کیار
بخش: مرکزی
مرکز دهستان: دزک
جمعیت: ۸٬۵۴۰ نفر (سرشماری ۱۳۸۵)
بخش کیارشرقی، به مرکزیت روستای دزک از توابع  شهرستان کیار در استان چهارمحال و بختیاری است. که در سال 1402 بخشداری گرفته است.
مردم

مردم این دهستان لرتبار و از ایل بختیاری می باشند که به گویش لری بختیاری سخن می گویند
جمعیت

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت بخش دزک 9582 نفر (۲٬۰۴۱ خانوار) بوده‌است.
دومین جشن سینمای ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: تالار وحدت، تهران، ایران
بنیان‌گذاری: ۱۳۶۱
جوایز گرفته: بودن با نبودن
جوایز: تندیس زرین
تاریخ جشنواره: مهر ۱۳۷۷
دوره اول ← → دوره سوم: دوره اول ← → دوره سوم
دومین دوره جشن خانه سینمای ایران در مهر ماه سال ۱۳۷۷ برگزار شد.
تعداد نامزدها و برنده‌ها

فیلمهایی که در چند رشته کاندیدای دریافت تندیس بودند:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
آدم‌برفی: ۸
بانوی اردیبهشت: ۷
جهان‌پهلوان تختی: ۷
مرد عوضی: ۶
بودن یا نبودن: ۶
آژانس شیشه‌ای: ۵
نجات‌یافتگان: ۵
تولد یک پروانه: ۴
دیدار: ۴
حاجی‌واشنگتن: ۴
بانو: ۳
روانی: ۳
درخت جان: ۳
فیلمهایی که موفق به دریافت چند تندیس شدند:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
بودن یا نبودن: ۳
جهان‌پهلوان تختی: ۲
آژانس شیشه‌ای: ۲
نجات‌یافتگان: ۲
تولد یک پروانه: ۲
بانو: ۲
هیلپولت‌اشتاین

| هیلپولت‌اشتاین   | هیلپولت‌اشتاین   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Middle Franconia
ناحیه: Roth
حکومت: حکومت
 • شهردار: Markus Mahl (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۱٫۴۲ کیلومتر مربع (۳۵٫۳۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۸۰ متر (۱۲۵۰ فوت)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۹۱۱۶۱
کدهای شماره‌گیری: ۰۹۱۷۴
پلاک خودرو: RH
وبگاه: www.hilpoltstein.de
شهر هیلپولت‌اشتایندر ایالت بایرن در کشور آلمان واقع شده‌است.
جلیل صمیمی

سرهنگ جلیل صمیمی رئیس شهربانی کل کشور (از ۲۳ دی ۱۳۶۱ تا ۳۰ تیر ۱۳۶۶) بود.
سرهنگ صمیمی از فارغ التحصیلان دانشکده افسری شهربانی بود که در سال ۱۳۳۶ وارد این دانشکده شد. او به مدت ۹ سال در تهران و ۹ سال در کرمانشاه فعالیت کرده و سپس به ریاست رئیس آگاهی و رئیس پلیس کرمانشاه منصوب می‌شد. پس از پیروزی انقلاب ابتدا معاون شهربانی و سپس به ریاست شهربانی استان منصوب می‌شود بعد از آن مسئولیت ریاست شهربانی خراسان را به عهده می‌گیرد.
جلیل صمیمی در تاریخ ۲۳ دی ۶۱ پس از سید ابراهیم حجازی به ریاست شهربانی کل کشور منصوب شده و تا ۳۰ تیر ۱۳۶۶ در این سمت باقی می‌ماند وی پس از آن به سمت مشاور وزیر کشور در امور انتظامی منصوب می‌گردد.
ایکیگای

ایکیگای (به ژاپنی: 生き甲斐) مفهومی در زبان ژاپنی است که معنای آن "دلیلی برای بودن" است. این مفهوم مشابه عبارت فرانسوی Raison d'être است.  بر اساس فرهنگ ژاپنی، هر فرد، یک ایکیگای دارد. یافتن ایکیگای، نیازمند جستجوی عمیق و طولانی در خود است. در فرهنگ ژاپنی، باور این است که یافتن ایکیگای هر فرد، در زندگی فرد، قناعت می‌آورد و به زندگی وی، معنا می‌دهد. به عنوان مثال، در کار، سرگرمی، و بزرگ کردن کودکان.
ایکیگای ترکیب دو واژه ژاپنی است: واژه ایکی (به ژاپنی: 生き) به معنی "زندگی" و "زنده"، و واژه کای (به ژاپنی: 甲斐) - که بر اثر تلفظ بعد از واژه قبلی، گای تلفظ می‌شود - به معنای اثر، نتیجه، میوه، ارزش، کاربرد، و - در موارد محدود به معنی - فایده. ترکیب این دو واژه یعنی معنایی برای زندگی (زنده بودن)، معنای زندگی (کردن)، چیزی که به زندگی ارزش زندگی کردن را می‌دهد و همچنین دلیلی برای بودن (Raison d'être).
فرهنگ اوکیناوا، ایکیگای را به عنوان "دلیلی برای برخاستن در صبح" و به معنی دلیلی برای لذت بردن از زندگی، آموزش می‌دهد. در یکی از سخنرانی‌های تد، دن بیوتنر، ایکیگای را یه عنوان یکی از دلایلی مطرح کرد که باعث می‌شود انسان‌ها در برخی مناطق جهان زندگی‌های طولانی داشته‌باشند.
واژه ایکیگای معمولاً برای اشاره به منبع ارزش در زندگی یک شخص یا اشاره به چیزهایی که زندگی یک شخص را ارزشمند می‌کنند، استفاده می‌شود. همچنین، از این واژه برای اشاره به شرایط ذهنی و روحانی‌ای به کار می‌رود که تحت آن‌ها اشخاص احساس می‌کنند که زندگی آن‌ها ارزشمند است. این شرایط لزوما به شرایط اقتصادی یک شخص یا شرایط کنونی اجتماع مربوط نیست. حتی اگر کسی احساس کند که شرایط کنونی تیره است، ولی در ذهن خود هدفی داشته باشد، ممکن است ایکیگای را احساس کند. رفتارهایی که باعث می‌شود که ایکیگای را احساس کنیم، کارهایی نیستند که مجبور به انجام آن‌ها می‌شویم؛ این رفتارها خودبه‌خود و طبیعی هستند.
در مقاله‌ای با عنوان "ایکیگای: فرآیند اجازه روی دادن فرصت‌های شکوفایی شخص"، کوبایاشی سوکاسا (به انگلیسی: Kobayashi Tsukasa) می‌گوید "مردم تنها در شرایطی می‌توانند ایکیگای واقعی را حس کنند که بر اساس بلوغ شخصی، ارضای امیال مختلف، عشق و شادی، نشست و برخاست با دیگران، و نوعی از حس ارزش در زندگی، به سمت خودشناسی پیشرفت کنند."
معنوی اما نه مذهبی

معنویت‌گرایی دین‌ناباورانه یا معنوی اما نه مذهبی (به انگلیسی: Spiritual but not religious)، عبارتی ابتکاری برای توصیف زندگی معنوی که دین را تنها و بهترین روش برای رشد معنوی نمی‌داند. به شکل سنتی، کلمات مذهبی و معنوی به صورت مترادف برای بیان جنبه‌های مختلف دین به کار گرفته می‌شد؛ اما در کاربرد معاصر، معنوی، اغلب برای بیان دنیای درونی افراد به کار گرفته می‌شود. که بر سلامت و سعادت روان_بدن_ ذهن تأکید دارد. در حالی که دین به ابعاد جمعی و نهادی توجه دارد.
البته همچنانی که ارائه تعریفی جامع برای دین کار دشواری است این مساله در مورد معنویت نیز صادق است. ارلندسون این جنبش را در آمریکا در کتاب خود با عنوان "معنوی نه دینی" در سال 2000 مطرح کرد.
خاستگاه و آمار جمعیتی

این پدیده احتمالاً در نتیجه جنبش جدید رمانتیکی که از دهه 1960 آغاز شد، ظهور کرد.
جنبش های رمانتیک تمایل دارند از آیین سنتی دور شوند و در تأیید شیوه های عرفانی، غیر عادی و عجیب و غریب شبیه جنبش های معنوی هستند.
اوون توماس ادعا میکند که ابهام و عدم ساختار موجود در جنبش های رمانتیک در جنبش های معنوی نیز وجود دارد.
بر اساس مطالعه ای که توسط مرکز تحقیقات پیو در سال 2012 انجام شد، تعداد آمریکایی هایی که با هیچ دینی ارتباط برقرار نمی کنند از 15٪ در 2007 به 20٪ در 2012 افزایش یافته است ،و این تعداد همچنان در حال رشد است. گفته می شود که یک پنجم مردم ایالات متحده و یک سوم بزرگسالان زیر 30 سال با هیچ مذهبی ارتباط ندارند اما به نوعی معنوی بودن را درک میکنند. از این تعداد آمریکایی های غیرمستقیم مذهبی، 37٪ خود را به عنوان معنوی طبقه بندی می کنند اما مذهبی نیستند، در حالی که 68٪ می گویند به خدا ایمان دارند و 58٪ احساس ارتباط عمیق با زمین دارند.
اقبال به معنویت گرایی در بین مردم و پژوهشگران به حرکت روندهای فرهنگی اجتماعی به سمت نهادزدایی، شخصی سازی و جهانی سازی مرتبط بوده است.
جایگزینی نسلی به عنوان یک عامل قابل توجه در رشد افراد غیر وابسته به  ساختار دین شناخته شده است.
از نظر جمعیتی، تحقیقات نشان داده است که جمعیت غیروابسته مذهبی جوان تر، عمدتا مرد و 35٪ آنها بین سنین 18 تا 29 سال هستند. برعکس، فقط 8٪ افراد غیر وابسته به دین 65 سال و بالاتر هستند. در کل کسانی که به مذهب سازمان یافته وابسته نیستند، 56٪ مرد و 44٪ زن هستند.
ویژگی ها

به گفته ابی دی، برخی از کسانی که به دین انتقاد می کنند، آن را  نهادی تحمیل گر و انعطاف ناپذیر می دانند.برای بسیاری از مردم، معنوی بودن اما نه دینی، رد دین به طور کامل نیست، بلکه نمی خواهد توسط نهادهای دینی محدود شود
به گفته لیندا مرکادانت، جنبش معنوی اما نه دینی به طور کلی موضع قاطعانه ضد جرم اندیشی دارند. آنها نه تنها ادعا می کنند که ایمان و باور غیر ضروری است، بلکه بالقوه مضر است یا حداقل مانعی برای معنویت است.
به گفته فیلیپ دی کنسن، بسیاری از کسانی که به عنوان معنوی نه دینی شناخته می شوند، بین  معنویت شخصی و عضویت در یک سازمان مذهبی متعارف چالش دارند. بیشتر آنها برای کنجکاوی، آزادی فکری و رویکرد تجربی به دین ارزش قائل هستند. بسیاری تا آنجا پیش می روند که دین سازمان یافته را دشمن اصلی معنویت اصیل می دانند و ادعا می کنند که معنویت بازتاب خصوصی و تجربه خصوصی است - نه  آیین عمومی.
"مذهبی" بودن یک مفهوم نهادی را به همراه دارد، معمولاً با سنت های ابراهیمی همراه است تا در مراسم عبادی شرکت کنند، در مقابل، "معنوی" بودن، به معنای تمرین شخصی و توانمندسازی شخصی است که باید با عمیق ترین انگیزه های زندگی انجام شود.
در نتیجه، در فرهنگهایی که به شدت به ساختارهای نهادی مشکوک هستند و برای آزادی و خودمختاری فردی ارزش زیادی قائل هستند، معنویت معنای بسیار مثبتی دارد، در حالی که به  مذهب ، دید منفی وجود دارد.
نقد

برخی این جهان بینی را محصولی از فرهنگ مصرف کننده سکولار آمریکایی توصیف کرده است و بسیار دور از جامعه. افرادی که ادیان باستان را کسل کننده اما خود را منحصر به فرد و جذاب می دانند.
منتقدان دیگر ادعا می کنند که در جهان بینی "معنوی اما نه مذهبی"، خودشناسی و رشد خود با مسئله خداشناسی مساوی شده است، و توجه فرد را به سمت درون و خود معطوف می کند. در نتیجه، نیروهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی که جهان را شکل می دهند مورد غفلت قرار می گیرند و بدون هیچ گونه مراقبتی رها می شوند.
بعلاوه، برخی از محققان، سطح معنوی نسبی اعمال خاص در این جنبش اشاره کرده اند. عرفان کلاسیک در ادیان بزرگ جهان به تخصیص مستمر غالباً به شکل زهد طولانی مدت، توجه گسترده به نماز و تزکیه  نیاز دارد. در مقابل، در این جنبش افراد  تشویق می شوند که به طور تفننی  اعمال معنوی را انجام دهند آن هم به شیوه های معنوی غالباً غیر معمول ، غیر سخت گیرانه و بدون برنامه و  اولویت بندی .
بخیه‌ها (ترانه)

| «استیچز» | «استیچز» |
| --- | --- |
تک آهنگ  شان مندز: تک آهنگ  شان مندز
از آلبوم دست نوشته: از آلبوم دست نوشته
تاریخ پخش: ۵ مه ۲۰۱۵ (۲۰۱۵-05-۰۵)
تاریخ ضبط: آیلند ریکوردز
ژانر: پاپ
زمان: ۳:۲۶
ناشر: آیلند ریکوردز
تهیه‌کننده(ها): اندرو گلتر
موزیک ویدئو: موزیک ویدئو
ویدئو در یوتیوب: ویدئو در یوتیوب
 :  
«بخیه‌ها» تک‌آهنگی از هنرمند اهل کانادا شان مندز است که در ۵ مه ۲۰۱۵ (۲۰۱۵-05-۰۵) منتشر شد.
این تک‌آهنگ در چارت‌های اسکاتلند، بریتانیا در رتبه اول و در چارت‌های ایتالیا، والونیا، ایرلند، نروژ، لهستان، دانمارک، سوئد، استرالیا، سوئیس، نیوزلند، اتریش، فلاندرز، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
این ترانه در ابتدا برای آی تونز توسط ایسلند رکورد در تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۱۵ سفارش داده شد و پس از آن به عنوان رادیو رکورد در ۵ ماه مه ۲۰۱۵ به عنوان سومین نسخه رسمی این آلبوم سرویس داده شد.«کوک» اولین آهنگی است که مندز برای اولین بار در نمودار پخش در بیلبورد ظاهر کرد و در ماه ژوئن ۲۰۱۵ شماره ۳۶ در Mainstream Top 40 شد و در نهایت به شمارهٔ اول رسید.
زمینه

این آهنگ مرکب از B ♭ کوچک با سرعت ۱۵۰ ضربه در دقیقه و زمان امضا ۴ ۴ تشکیل شده‌است.آواز مندز یک و نیم اکتاو، از D ♭ ۳ تا کمربند A ♭ ۴ پس از پل که به کورو ادامه می‌دهد، فاصله دارد. این آهنگ نوشته و تولید شده توسط دنی پارکر، تدی گایگر و دانیل کریایکیدس بوده و توسط مندز در سال ۲۰۱۴ ثبت شده‌است.
ویدئوی رسمی موسیقی «کوک» در پارکینگ ضبط می‌شود، جایی که مندز به نظر می‌رسد که توسط برخی از نیروهای نامرئی که نمایانگر احساسات او است اذیت و آزار می‌شود.
انتقادات

جان کرامنیکا از نیویورک تایمز «کوک» را به عنوان بهترین آهنگ سال ۲۰۱۴ نامگذاری کرده‌است.
مزدیسنا
نام

آنچه از بنای آتشکدهٔ کرکویه در سیستان باقی مانده است.
آتشکده باکو مربوط به دوره‌ای که ساکنان آن زرتشتی بوده‌اند.
واژهٔ مزدیسنا کلمه‌ایی اوستایی است که از دو جزء مَزدَ و یَسنا پدید آمده است. مَزدَ (اهورامزدا) معنی خدای دانا یا سرور می‌دهد و یسنا (یسنه) نیز به معنی «پرستی» است و در مجموع معنی مزداپرستی می‌گیرد. این واژه به همراهٔ عربی به گونه «مزدیسنی» هم نوشته شده است. در پهلوی کتابی دین زرتشتی را «مزدیسن دین» و «دین مدیسنان» نام نهاده‌اند که از نام اوستایی مَزدَیَسنه دَئنا آمده است. پیروان این کیش را «مَزدَیَسَن» می‌نامند که شکل جمع آن «مَزدَیَسنان» است. در واژهٔ مَزدَیَسَن، «مَزدَ» به معنی مَزدا و «یَسَن» به معنای «پرست» می‌باشد. در برابر پرستش مزدا، پرستش دیوان در گذشته به آیین و مرسوم بوده که متون زرتشتی، اینان را دیویسنان و کیششان را دیویسنا ثبت کرده‌اند. در پهلوی کتابی نام‌های دیگری مثل وه‌دین (به‌دین) و دین‌وه (دین‌به) به معنی «دین خوب» هم به کار رفته است. در نتیجه پیروان این دین را در زمان ساسانیان و اوایل دوره اسلامی «وه‌دینان» خطاب می‌کردند. این کلمه به شکل «به‌دینان» هنوز هم در میان زرتشتیان ایران و هند به کار می‌رود. نام‌های دیگری برای این دین وجود دارد که مصطلح‌ترین آن در ایران دین زرتشتی است.
نویسندگان مسلمان قرون وسطی در فارسی و عربی همه زرتشتیان را مجوس یا المجوس خطاب کرده‌اند. ریشه این اسم به کلمه مغ که برای اشاره به روحانیون زرتشتی به کار می‌رفت برمی‌گردد. مجوس هنوز هم در ایران توسط برخی شیعیان برای تحقیر زرتشتیان به کار می‌رود. از آنجا که پرستشگاه‌های زرتشتی آتشکده (آتخشکدگ در پهلوی) نامیده می‌شوند، کلمه آتش‌پرست در زبان فارسی برای خطاب کردن توأم با تحقیر زرتشتیان وجود دارد که تا به امروز هم توسط برخی از ایرانیان مسلمان استفاده می‌شود. گبر از دیگر عناوینی است که مسلمانان متعصب برای ارجاع به زرتشتیان استفاده می‌کنند. این کلمه به معنی خالی یا عدم است و منظوری که پشت استفاده از آن نهفته است، عدم باور به وجود خداست.
آن دسته از مزداپرستانی که پس از حمله اعراب به ایران به هندوستان مهاجرت کردند توسط مردم محلی «پارسی» خطاب شدند و نوادگانشان را تا به امروز بدین نام می‌خوانند. بعدها گروه دیگری از زرتشتیان برای فرار از آزار و اذیت در زمان قاجار به هند پناهنده شدند که به آن‌ها «ایرانی» می‌گویند.
تاریخچه

از وحدت و اجتماع معنوی مزداپرستی شرق و غرب ایران آگاهی دقیقی در دست نیست. مغان مردان دینی و موبدان هخامنشیان بودند. در مورد این‌که از چه زمانی دین زرتشتی در ری، پایگاه مرکزی مغان آغاز به تلاش کرد، نشانه و شواهد روشنی در دست نیست. گمان می‌رود که دیرینه‌ترین هنگام برای این رویداد هنگام بنیادگذاری شاهنشاهی هخامنشی بوده باشد.
زرتشت و آموزش مغان بر روی اندیشه‌های یونانی کارسازی پرداخت که راست و واقعی بود اما نه یونانیان و سریانیها و نه نویسندگان ارمنی، هیچ‌یک از زرتشت اوستایی و از کیش او که در گاتاهای اوستا بازگو شده است، آگاهی نداشتند. به احتمال زیاد مزدیسنا در آغاز یک جنبش محلی در ایران خاوری بوده است که هنوز مرزهای آن شناخته نشده است. این کیش نو با پایداری و رویارویی شدید کیش‌های رایج رو به رو شده و برای مدتی دراز نتوانست به برتری و چیرگی کامل برسد و چون گسترش یافت، دگرگون شد. کیش زرتشتی با آیین‌هایی که در پی برانداختن آن‌ها برخاسته بود، درآمیخت و مزدیسنا به گونه‌ای بسیار متفاوت به ایران باختری رسید.
تاریخچه > دوران هخامنشی

مقالهٔ اصلی: آیین هخامنشیان
در مورد زرتشتی بودن هخامنشیان در بین دانشمندان اختلاف دیدگاه وجود دارد. وضعیت مزدیسنان تا پیش از زمان شاهنشاهی اشکانی به درستی دانسته نیست و منابع از میان رفته‌اند.
تاریخچه > دوران هخامنشی > موافقان مزدیسن بودن هخامنشیان

گروهی بر این باور هستند که مزدیسنا از زمان هخامنشیان و از زمان داریوش بزرگ بوده است و خدای خاندان هخامنشی دست کم از زمان داریوش، اهورامزدا بوده است. همچنین در زمان پادشاهی اردشیر یکم در پرامن سال ۴۴۱ پیش از میلاد، گاه‌شمار امپراتوری اصلاح شد و نام ماه‌های سال به نام‌های ایزدان مَزدَیَسنا نامگذاری شدند. می‌توان گفت مزدیسنا در زمان هخامنشیان در حال پیشرفت در میان باورهای توده مردم بوده است.
برخی از پژوهشگران، مانند آلبرت اومستد، ویل دورانت، یوهانس هرتل و جرج کامرون این دید سنتی را که زمان زندگی زرتشت در میان سال‌های ۶۶۰ تا ۵۸۲ پیش از میلاد بوده را پذیرفته‌اند و پدر داریوش بزرگ، ویشتاسپ را همان گشتاسپ پشتیبان زرتشت می‌پندارند. به باور این پژوهشگران، داریوش یک زرتشتی نو دین بوده و این دین را به عنوان دین دولتی در کشور نوپای خود رواج داده است؛ بنابراین نظریه زرتشت هم‌زمان با کوروش بزرگ پایه‌گذار شاهنشاهی هخامنشی می‌زیسته است. همچنین زرتشت شورش‌ها و رویدادهای واژگون‌گر سال ۵۲۲ پیش از میلاد را به چشم دیده‌بوده و چندی پس از آن درگذشته است.
کسانی مانند مری بویس که به تفکیک دقیق تعالیم گات‌ها (آموزه‌های خود زرتشت) با اوستای نو و حتی آیین کهن آریایی اعتقادی ندارند، هخامنشیان را به‌طور کلی پیرو زرتشت می‌دانند. اما برخی دیگر از محققان مانند ایگور دیاکونوف بر اینکه که پادشاهان هخامنشی پیرو اوستای نو بوده‌اند پافشاری می‌کنند.