ارز مجازی
تنظیم مقررات > اتحادیه‌ی اروپا > طبقه‌بندی حقوقی در اتحادیه‌ی اروپا

در اتحادیه‌ی اروپا، یک تعریف حقوقی از رمزپول در پنجمین بخشنامه‌ی ضد پولشویی معرفی شد: «نمایش دیجیتالی از ارزش که می‌تواند به صورت دیجیتالی منتقل، ذخیره‌سازی یا معامله شود، و به عنوان وسیله‌ای برای مبادله پذیرفته شده است». همچنین به این معنی است که در داخل اتحادیه‌ی اروپا، رمزپول‌ها و مبادلات رمزپول با توجه به بخشنامه‌های ضد پولشویی اتحادیه‌ی اروپا، «نهادهای مکلف»ی تلقی می‌شوند، و با همان مقررات CFT/AML مواجه هستند. در ژوئیه ۲۰۲۱، کمیسیون اروپا پیشنهاد داده است که بخشنامه‌ی قبلی در سال ۲۰۱۵با تجدیدنظرهایی از بخشنامه‌ی ششم ضد پولشویی جایگزین شود.
پول‌های دیجیتال به این صورت تعریف می‌شوند: «نمایش دیجیتالی از ارزش که توسط یک بانک مرکزی یا یک نهاد دارای صلاحیت عمومی عرضه یا تضمین نشده است، لزوماً به یک ارز قانونی و رسمی متصل نیست و وضعیت قانونی یک ارز یا پول را دارا نیست، اما توسط افراد حقیقی و حقوقی به عنوان وسیله‌ای برای مبادله پذیرفته شده است که می‌تواند به صورت الکترونیکی منتقل، ذخیره‌سازی و معامله شود».
این مطلب که قانون‌گذاران اتحادیه‌ی اروپا بیت‌کوین را به عنوان کهن‌الگوی مثالی از پول‌های مجازی می‌دانند و این که بیت‌کوین همه‌ی عناصر تعریف حقوقی را تأمین می‌کند، می‌تواند به عنوان نقطه‌ی اتصالی برای تفسیر به کار گرفته شود. اساساً این تعریف شامل شش عنصر است:
پول‌های مجازی نمایش‌های دیجیتالی از ارزش هستند. بنابراین، دارایی‌های دیجیتال باید ارزش مشخصی در تراکنش‌های تجاری داشته باشند تا تحت قانون اتحادیه‌ی اروپا، پول‌های مجازی محسوب شوند.
پول‌های مجازی توسط یک بانک مرکزی یا یک نهاد دارای صلاحیت عمومی عرضه یا تضمین نشده‌اند. عرضه شدن اولین تعیین سطح یک دارایی دیجیتال در بازار است. تضمین کردن، فرض تعهدات شخص ثالث یا خود است. اگر دارایی‌های دیجیتالی توسط یک بانک مرکزی یا ارگان عمومی عرضه یا تضمین شده است، آن‌ها پول‌های مجازی نیستند.
پول‌های مجازی می‌توانند به یک ارز قانونی پیوست شوند. پیوست شدن یک سازوکار قانونی یا اقتصادی است که ارزش دارایی دیجیتال را به یک ارز قانونی پیوند بدهد.
پول‌های مجازی، وضعیت قانونی یک ارز یا پول را ندارند. این به وضعیت یک دارایی دیجیتال در اتحادیه‌ی اروپا یا یک ایالت عضو وابسته است.
افراد حقیقی و حقوقی پول‌های مجازی را به عنوان وسیله‌ای برای مبادله پذیرفته‌اند. این عنصر اصلی تعریف حقوقی است: اصطلاح «وسیله‌ی مبادله» با عبارت‌های منفی بهتر فهمیده می‌شود و بیان می‌کند که دارایی دیجیتال نه پول الکترونیکی است، چنان که بخشنامه‌ی پول الکترونیکی اتحادیه‌ی اروپا تعریف کرده است، نه یک خدمت پرداخت یا ابزار پرداخت است، چنان که بخشنامه‌ی دوم خدمات پرداخت اتحادیه‌ی اروپا تعریف کرده است، نه هیچ یک از وسایل پرداخت است، چنان که بخشنامه‌ی چهارم نیازمندی‌های سرمایه اتحادیه‌ی اروپا تعریف کرده است. مفهوم پذیرفتن یک حداقل مشخصی از تقاضای حقیقی برای دارایی دیجیتال در بازار را برای پول مجازی محسوب شدن آن لازم می‌کند.
پول‌های مجازی می‌توانند به صورت الکترونیکی منتقل، ذخیره‌سازی و معامله شوند. فقط دارایی‌های دیجیتالی که می‌توانند به صورت الکترونیکی به یک شخص منتقل شوند (انتقال)، در حالی که صاحب آن هم اختیار جلوگیری از انتقال بدون دخالت خودش را داشته باشد (ذخیره‌سازی)، این مفهوم را تأمین می‌کنند.
نویسندگان تعریف حقوقی تحت قانون اتحادیه‌ی اروپا در ابتدا فناوری بلاک‌چین و بیت‌کوین را به عنوان شکل کهن‌الگو مدنظر داشتند. بر خلاف این پیشینه، قابل توجه است که این تعریف شامل هیچ عنصری که برای استفاده از یک فناوری خاص طراحی شده باشد، نیست. در مقابل، تعریف حقوقی به طرز چشم‌گیری نسبت به فناوری خنثی است.