اعدام خانواده رومانوف
پیامدها

در طول ۸۴ روز پس از قتل‌های یکاترینبورگ، ۲۷ تن از دوستان و بستگان دیگر امپراتور (۱۴ رومانوف و ۱۳ نفر از همراهان و خانوادهٔ امپراتوری) توسط بلشویک‌ها به‌قتل رسیدند. برخلاف خانوادهٔ امپراتوری، اجساد آن‌ها در آلاپایفسک و پرم توسط ارتش سفید به ترتیب در اکتبر ۱۹۱۸ و مه ۱۹۱۹ کشف شد.
اگرچه گزارش‌های رسمی شوروی، مسئولیت این تصمیم را برعهدهٔ شورای اورال قرار می‌دهد، اما بنا بر گزارش‌ها، نوشته‌ای در دفتر خاطرات لئون تروتسکی نشان می‌دهد که این دستور، توسط خود لنین صادر شده‌است. با این‌حال، هیچ مدرک قاطعی مبنی بر این‌که لنین یا اسوردلوف دستور اعدام‌ها را داده‌اند وجود ندارد. سولویلوف، رهبر کمیته تحقیقات روسیه در تحقیقات سال ۱۹۹۳ در مورد قتل خانوادهٔ رومانوف، به این نتیجه رسیده‌است که هیچ سند قابل اعتمادی در مورد مسئول اصلی انجام قتل‌ها وجود ندارد.
در طول سال‌ها، تعدادی از مردم ادعا کردند که بازماندگان این خانواده هستند. در ماه مه ۱۹۷۹، بقایای بیشتر اعضای خانواده و همراهان، توسط علاقه‌مندان پیدا شد که این کشف را تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی مخفی نگه داشتند. در ژوئیهٔ ۱۹۹۱، اجساد پنج عضو خانواده (تزار، تزارینا و سه تن از دخترانشان) از قبر خارج شد. پس از بررسی پزشکی قانونی و شناسایی و تأیید دی‌ان‌ای، اجساد با احترام دولتی در کلیسای سنت کاترین کلیسای جامع پیتر و پل در سن پترزبورگ، که اکثر پادشاهان روسیه از زمان پتر یکم در آن مدفون هستند، آرام گرفتند. بوریس یلتسین و همسرش همراه با بستگان رومانوف از جمله شاهزاده مایکل کنت در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند. شورای مقدس با تصمیم دولت در فوریهٔ ۱۹۹۸ برای دفن بقایای اجساد در قلعهٔ پیتر و پل مخالفت کرد و یک قبر «نمادین» را ترجیح داد تا صحت هویت اجساد، مشخص شود. در نتیجه، هنگامی که آن‌ها در ژوئیهٔ ۱۹۹۸ به‌خاک سپرده شدند، توسط کشیشی که مراسم را برگزار می‌کرد، به‌جای خانوادهٔ امپراتوری، آن‌ها را «قربانیان مسیحی انقلاب» نامیدند. پاتریارک الکسی دوم، که احساس می‌کرد کلیسا در تحقیقات، به حاشیه رانده شده‌است، از انجام مراسم خاک‌سپاری خودداری کرد و اسقف‌ها را از شرکت در مراسم تشییع، منع کرد. رئیس‌جمهور روسیه، بوریس یلتسین، قتل خانوادهٔ سلطنتی را یکی از شرم‌آورترین فصول تاریخ روسیه توصیف کرد.
دو جسد باقی‌مانده از الکسی و یکی از خواهرانش که به‌عقیدهٔ محققان روسی، ماریا و به‌نظر آمریکایی‌ها آناستازیا هستند، در سال ۲۰۰۷ کشف شدند.
در ۱۵ اوت ۲۰۰۰، کلیسای ارتدکس روسیه اعلام کرد که به‌دلیل «تواضع، صبر و فروتنی» اعضای این خانواده، آن‌ها را به‌عنوان یکی از خانواده‌های قدیس اعلام کرد. با این‌حال، به‌دلیل اختلاف‌نظرهای پیش از این موضوع، اسقف‌ها، رومانوف‌ها را به‌عنوان شهید معرفی نکردند، بلکه در عوض، آن‌ها را حاملان شور و اشتیاق معرفی کردند.
در طول سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳، کلیسای تمام مقدسین، یکاترینبورگ در محل خانهٔ ایپاتیف ساخته شد.
در ۱ اکتبر ۲۰۰۸، دادگاه عالی فدراسیون روسیه حکم داد که نیکلای دوم و خانواده‌اش قربانی سرکوب سیاسی هستند و از آن‌ها اعاده حیثیت کرد. این اعادهٔ حیثیت، توسط حزب کمونیست فدراسیون روسیه محکوم شد و قول داده شد که این تصمیم، «دیر یا زود اصلاح خواهد شد».
در روز پنجشنبه، ۲۶ اوت ۲۰۱۰، یک دادگاه روسی به دادستان‌ها دستور داد تا تحقیقات در رابطه با پروندهٔ قتل تزار نیکلای دوم و خانواده‌اش را بازگشایی کنند. واحد اصلی تحقیقات دادستان کل روسیه اعلام کرد که به‌طور رسمی تحقیقات جنایی در مورد قتل نیکلای را به‌دلیل گذشت زمان زیادی از جنایت و به، دلیل این‌که عاملان آن، مرده بودند، بسته‌است. با این وجود، دادگاه باسمانی مسکو دستور بازگشایی پرونده را صادر کرد.
در اواخر سال ۲۰۱۵، با اصرار کلیسای ارتدکس روسیه، بازرسان روسی اجساد نیکلای دوم و همسرش الکساندرا را برای آزمایش مجدد دی‌ان‌ای، نبش قبر کردند، که تأیید شد، استخوان‌ها متعلق به این زوج است.
یک نظرسنجی انجام‌شده توسط مرکز تحقیقات افکار عمومی روسیه در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ نشان داد که ۵۷ درصد از روس‌ها، معتقدند که اعدام خانوادهٔ سلطنتی، یک جنایت شنیع غیرقابل توجیه است و ۲۹٪ از پرسش‌شوندگان عقیده دارند که «آخرین امپراتور روسیه، بهای بسیار بالایی برای اشتباهاتش پراخت کرده‌است». ۴۶ درصد از افرادی که بین ۱۸ تا ۲۴ سال سن دارند، معتقدند که نیکلای دوم باید به خاطر اشتباهاتش مجازات می‌شد. تنها ۳ درصد از روس‌ها «مطمئن بودند که اعدام خانوادهٔ سلطنتی، انتقام عادلانهٔ مردم، برای جبران اشتباهات امپراتور بود» در صدمین سالگرد این قتل‌ها، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در یک راهپیمایی به رهبری کیریل یکم در یکاترینبورگ شرکت کردند و از مرکز شهر که رومانوف‌ها در آن‌جا کشته شدند به سمت صومعه‌ای در گانینا یاما حرکت کردند. در آستانهٔ صدمین سالگرد اعدام رومانوف‌ها، دولت روسیه اعلام کرد که کاوش‌های جدید دولتی، بار دیگر تأیید کرده‌است که اجساد، متعلق به رومانوف‌ها هستند. دولت اما از برگزاری یک مراسم یادبود، خودداری کرد، زیرا رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین نیکلای دوم را حاکمی ضعیف می‌داند.
نیکلای دوم، تاتیانا و آناستازیا هندریکوا در مه ۱۹۱۷ در باغ کاخ الکساندر.
خانهٔ ایپاتیف، درست پیش از ورود نیکلای، الکساندرا و ماریا در ۳۰ آوریل ۱۹۱۸. در سمت چپ بالای خانه یک پنجره اتاق زیر شیروانی است که در آن یک تفنگ ماکسیم قرار داشت. درست زیر آن، اتاق خواب تزار و تزارینا بود.
کلیسای تمام مقدسین در سال ۲۰۱۶ (بالا سمت چپ)، که خانه ایپاتیف قبلاً در آن مکان قرار داشت. کلیسای جامع ووزنسنسکی در پیش‌زمینه است. در آن‌جا یک مسلسل در ناقوس به سمت اتاق خواب تزار و تزاریتسا در گوشهٔ جنوب شرقی خانه نصب شده بود.
همراهان رومانوف از چپ به راست: کاترین اشنایدر، ایلیا تاتیشچف، پیر گیلیارد، آناستازیا هندریکوا و واسیلی دولگوروکوف. آن‌ها داوطلبانه خانوادهٔ رومانوف را تا هنگام حبس، همراهی کردند اما بلشویک‌ها در یکاترینبورگ آن‌ها را به‌زور از هم جدا کردند. همهٔ آن‌ها به‌جز گیلیارد بعداً توسط بلشویک‌ها به قتل رسیدند.
از چپ به راست: دوشِس بزرگ ماریا، اولگا، آناستازیا و تاتیانا نیکولاونا در اسارت در تزارسکوئه‌سلو در بهار ۱۹۱۷. یکی از آخرین عکس‌ها از دختران نیکلای دوم
زیرزمینی که خانوادهٔ رومانوف در آن کشته شدند. این دیوار در جستجوی گلوله‌ها و سایر شواهد، توسط محققان در سال ۱۹۱۹ پاره شده بود. درهای دوتایی منتهی به یک انبار در حین اعدام قفل شده بود.
در نابودی و دفن عجولانهٔ اجساد، چندین وسیله مانند این توپازها توسط مردان یوروفسکی نادیده گرفته شدند که بعداً طی بررسی‌ها توسط سوکولوف در سال ۱۹۱۹ یافت شد.
ریل‌بند راه‌آهن در جادهٔ Koptyaki در سال ۱۹۱۹. محققی به‌نام نیکولای سوکولوف این عکس را به‌عنوان مدرکی از محل گیر افتادن کامیون فیات در ساعت ۴:۳۰ صبح روز ۱۹ ژوئیه گرفت، غافل از این‌که این محل در واقع دومین محل دفن بود.
تحقیقات سوکولوف در معدن مجاور محل دفن در بهار ۱۹۱۹
بقایای سگ خانوادهٔ رومانوف، «جیمی» توسط سوکولوف پیدا شد.
وسایل بازیابی‌شدهٔ رومانوف‌ها، به‌نمایش گذاشته‌شده در مدرسهٔ دینی تثلیث مقدس در جوردن‌ویل، نیویورک. لباس سمت راست، متعلق به یکی از دوشس‌ها است.
عکسی از سال ۱۹۲۰ که روی آن نوشته شده بود: «من روی قبر تزار ایستاده‌ام.» پیتر ارماکوف از جنگ داخلی، جان سالم به در برد. با این‌حال، او بر خلاف سایر قاتلان، هیچ جایزه یا پیشرفت و ارتقای سیاسی دریافت نکرد. او تا پایان عمر، برای ابراز نقش خود در قتل‌ها و همچنین در انقلاب، به‌منظور پیشرفت و ترفیع درجه، بی‌وقفه تلاش کرد. اعضای حزب کمونیست محلی هر ساله در سالگرد قتل‌ها به سنگ قبر او ادای احترام می‌کنند، هرچند که در چند مورد نیز، تخریب شده‌است.
عکس یادگاری بلشویک‌های اورال، دخیل در قتل رومانوف‌ها در محل دفن اجساد (۱۹۲۴)
کلیسای همه مقدسین که در محل خانهٔ ایپاتیف ساخته شده‌است.
آرامگاه رومانوف‌ها و همراهان در کلیسای سنت کاترین در کلیسای جامع پیتر و پل