stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
معاهدات صلح پاریس، ۱۹۴۷

| 0 | 1 |
| --- | --- |
هیئت کانادایی در کنفرانس صلح پاریس، کاخ لوکزامبورگ. چپ به راست: Norman Robertson، ویلیام لیون مکنزی کینگ، Brooke Claxton, Arnold Heeney: هیئت کانادایی در کنفرانس صلح پاریس، کاخ لوکزامبورگ. چپ به راست: Norman Robertson، ویلیام لیون مکنزی کینگ، Brooke Claxton, Arnold Heeney
گونه: Multilateral Treaties
تاریخ امضا: ۱۰ فوریه ۱۹۴۷ (۱۹۴۷-02-۱۰)
مکان امضا: پاریس، جمهوری چهارم فرانسه
امضاکنندگان اولیه:   بریتانیا   اتحاد جماهیر شوروی   ایالات متحده آمریکا   جمهوری چهارم فرانسه   ایتالیا   رومانی  الگو:Country data Second Hungarian Republic   جمهوری خلق بلغارستان   فنلاند 
تصویب کنندگان: All signatories
معاهدات صلح پاریس ، ۱۹۴۷ (فرانسوی: Traités de Paris) در ۱۰ فوریه ۱۹۴۷ پس از پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ امضا شد. کنفرانس صلح پاریس از ۲۹ ژوئیه تا ۱۵ اکتبر ۱۹۴۶ به طول انجامید. جزئیات معاهدات صلح با ایتالیا ، رومانی ، مجارستان ، بلغارستان و فنلاند ب.ئ. این معاهدات به قدرت‌های محور شکست خورده اجازه می‌داد تا مسئولیت‌های خود را به‌عنوان دولت‌های مستقل در امور بین‌المللی از سر بگیرند و واجد شرایط عضویت در سازمان ملل باشند.
خوزه پکرمن

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  خوزه نستور پکرمن کریمن
زادروز:  ۳ سپتامبر ۱۹۴۹ ‏(۷۵ سال)
زادگاه:  ویلا دومینگز، ایالت انتره ریوز، آرژانتین
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  خط پیوند-منفی (سرمربی)
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
–:  آرژانتینوس جونیورز
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۰–۱۹۷۴ |  آرژانتینوس جونیورز |  ۱۳۴ |  (۱۲) |
| ۱۹۷۴–۱۹۷۷ |  باشگاه فوتبال ایندپندینته مدئین |  ۱۰۱ |  (۱۵) |
| مجموع |   |  ۲۳۵ |  (۲۷) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۸۱–۱۹۸۲:  Chacarita Juniors (youth)
۱۹۸۲–۱۹۹۲:  آرژانتینوس جونیورز (جوانان)
۱۹۹۲–۱۹۹۴:  کولو-کولو (جوانان)
۱۹۹۴–۲۰۰۱:  تیم ملی فوتبال زیر بیست سال آرژانتین
۲۰۰۴–۲۰۰۶:  تیم ملی فوتبال آرژانتین
۲۰۰۷–۲۰۰۸:  باشگاه فوتبال دپورتیوو تولوکا
۲۰۰۹:  باشگاه فوتبال تیگرس اونال
۲۰۱۸-۲۰۱۲–:  تیم ملی فوتبال کلمبیا
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
خوزه پکرمن (اسپانیایی: José Pékerman‎؛ زاده ۳ سپتامبر ۱۹۴۹) بازیکن پیشین و سرمربی فوتبال اهل آرژانتین است.
افتخارات

وی در دوران مربی گری موفق به کسب سه مرتبه قهرمانی جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال و دو بار قهرمانی جام جوانان آمریکای جنوبی برای آرژانتین شد.
مربیگری

در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ مربی تیم ملی فوتبال آرژانتین بود و در سال ۲۰۱۲ به طور رسمی مربی تیم ملی فوتبال کلمبیا شد.
زندگی شخصی

وی تابعیت دوگانهٔ آرژانتینی و کلمبیایی است. پکرمن یهودی است.
مجموعه هنری بروس

مجموعه بروس (پناهگاه) (به انگلیسی: The Boros Collection) مجموعه‌ای خصوصی از هنر معاصر توسط کارن و کریستین بروس ایجاد شده که از سال ۲۰۰۸ در پناهگاه‌های دوران جنگ جهانی دوم (به نام Reichsbahnbunker) در برلین آلمان نمایش داده شده است. این مجموعه شامل آثار هنری در زمینه مجسمه‌سازی، عکاسی و نقاشی توسط هنرمندان معاصر بین‌المللی است. این آثار در پنج طبقه پناهگاه نصب شده‌اند که معمار یینس کاسپر به مجموعه ای از اتاق‌های جداگانه تبدیل شده است که در تمام طبقات ادامه دارد. در حالی که برخی از اتاق به شکل کلاسیک مکعب سفید فضا سازی شده‌اند، دیگر اتاقها هنوز دست نخورده و به همان شکل پناه گاه می‌باشند. در واقع به شکلی که مدتی به عنوان زندان کاربرد داشت. تمام فضاها دارای سیستم صوتی مجزا می‌باشند. هر نمایشگاه در پناهگاه علاوه بر این شامل آثار به نمایش درآمده شامل سایتی است که به فضاهای داخلی و تاریخی آنها اشاره می‌کند و مرتبط است.
برای بازدید از این مجموعه باید از طریق سایت مربوطه در قالب تورهای گروهی که در روزهای پنج شنبه تا یکشنبه برگزار می‌شود ثبت نام نمایید.
مجموعه جاری "مجموعه بوروس / بونکر (پناهگاه) برلین شماره ۳" در ماه مه سال ۲۰۱۷ افتتاح شد و کارهای اخیر و همچنین قطعات از دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ را ارائه می‌دهد.
مجموعه بوروس / بونکر (پناهگاه) برلین شماره ۳ (۲۰۱۷)

Martin Boyce
Andreas Eriksson
Guan Xiao
He Xiangyu
Uwe Henneken
Yngve Holen
Sergej Jensen
Daniel Josefsohn
Friedrich Kunath
Michel Majerus
Fabian Marti
Kris Martin
Justin Matherly
Paulo Nazareth
Katja Novitskova
Peter Piller
Pamela Rosenkranz
Avery Singer
Johannes Wohnseifer
مجموعه بروزیس / بونکر (پناهگاه) شماره دو برلین (۲۰۱۲–۲۰۱۶)

Ai Weiwei
Awst & Walther
Dirk Bell
Cosima von Bonin
Marieta Chirulescu
Thea Djordjadze
Olafur Eliasson
Alicja Kwade
Klara Lidén
Florian Meisenberg
Roman Ondák
Mandla Reuter
Stephen G. Rhodes
Thomas Ruff
Michael Sailstorfer
Tomás Saraceno
Thomas Scheibitz
Wolfgang Tillmans
Rirkrit Tiravanija
Danh Võ
Cerith Wyn Evans
Thomas Zipp
هنرمندان مجموعه بوریس / بونکر (پناهگاه) برلین شماره یک (۲۰۰۸–۲۰۱۲)

Michael Beutler
John Bock
Olafur Eliasson
Elmgreen und Dragset
Kitty Kraus
Robert Kusmirowski
Mark Leckey
Manuela Leinhoß
Sarah Lucas
Kris Martin
Henrik Olesen
Manfred Pernice
Daniel Pflumm
Tobias Rehberger
Anselm Reyle
Bojan Sarcevic
Santiago Sierra
Florian Slotawa
Monika Sosnowska
Katja Strunz
Rirkrit Tiravanija
قدم‌شاه شهیم

| دگر جنرال قدم شاه شهیم | دگر جنرال قدم شاه شهیم |
| --- | --- |
لوی درستیز قوای مسلح افغانستان: لوی درستیز قوای مسلح افغانستان
دوره مسئولیت ۲۲ می ۲۰۱۵ – ۲۴ آوریل ۲۰۱۷: دوره مسئولیت ۲۲ می ۲۰۱۵ – ۲۴ آوریل ۲۰۱۷
رئیس‌جمهور: محمد اشرف غنی
پس از: شیر محمد کریمی
پیش از: محمد شریف یفتلی
سفیر افغانستان در قزاقستان: سفیر افغانستان در قزاقستان
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۷ آوریل ۲۰۱۷: آغاز به کار  ۲۷ آوریل ۲۰۱۷
رئیس‌جمهور: اشرف غنی
پس از: علی فاروق بره‌کی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۶۲ (۶۱–۶۲ سال) تشکن، ولسوالی کشم، ولایت بدخشان، پادشاهی افغانستان
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  افغانستان
خدمت/شاخه:  اردوی ملی افغانستان
درجه:  دگر جنرال
یگان: فرقه ۱۱۱ مرکز
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ شوروی در افغانستان جنگ داخلی افغانستان جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–اکنون)
دگر جنرال قدم‌شاه شهیم فرمانده نظامی ارشد در اردوی ملی افغانستان، است. او در سال ۱۹۶۲، در شهر تشکن، ولسوالی کشم، ولایت بدخشان تولد شده است. قدم شاه از سال ۲۰۱۵ الی ۲۰۱۷ فرمانده کل ستاد ارتش افغانستان بود؛ در آوریل ۲۰۱۷، به‌خاطر حمله به قول اردوی ۲۰۹ شاهین وی از سمتش استعفا داد.
شهیم از اوایل دهه ۱۹۸۰، همراه با جمعیت اسلامی علیه نیروهای شوروی جنگید. وی بعداً در طول جنگ داخلی افغانستان علیه سایر گروههای مجاهدین و سپس علیه طالبان وارد جنگ شد.  در سال ۱۹۹۴، او به‌عنوان فرمانده هنگ ۸۲ در قرغه منصوب شد و در سال ۱۹۹۷ به درجه تورن جنرال ارتقا یافت. شهیم در سال ۲۰۰۱، فرمانده تیپ ۳۷ کماندو مقرر شد و غالباً با نیروهای خارجی سروکار داشت. وی در سال ۲۰۰۷ تیپ یکم لشکر ۱۱۱ پایتخت مستقر در کابل را فرماندهی کرد. در سال ۲۰۱۱، او به عنوان فرمانده لشکر ۱۱۱ پایتخت منصوب شد. شهیم در حمله ژوئیه ۲۰۱۴ به فرودگاه کابل زخمی شد و برای درمان در بیمارستان محمد داود خان بستری شد. در ماه مه ۲۰۱۵، وی به عنوان رئیس کل ستاد ارتش ملی افغانستان منصوب شد. در ماه اوت و سپتامبر ۲۰۱۶، شهیم به منظور تقویت روابط با ارتش هند و جستجوی راه‌های جدید برای به دست آوردن تجهیزات نظامی، از هند بازدید کرد.
سیارک ۲۲۵۷

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: اوت ۱۸, ۱۹۳۹
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۳.۰۸۱۷۸۲۵
حضیض: ۱.۸۹۳۲۹۷۱
خروج از مرکز مداری: ۰.۲۳۸۸۸۷۷
تناوب مداری: ۱۴۳۳.۰۲۴۰۹۶۰
آنومالی متوسط: ۱۶۷.۲۶۴۷۵
انحراف: ۵.۰۵۷۲۷
 :  
سیارک ۲۲۵۷ (به انگلیسی: 2257 Kaarina، نامگذاری:1939QB) دو هزار و دویست و پنجاه و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۸ اوت ۱۹۳۹ کشف شده است.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲٫۹۰ است.
ریچارد رودولف

| ریچارد رودولف | ریچارد رودولف |
| --- | --- |
نام تولد: ریچارد جیمز رودولف
نام(های) دیگر: R.J. رودولف ریچارد جی رودلف دیک رودولف
زاده: ۲۷ اکتبر ۱۹۴۶ ‏(۷۸ سال) پیتسبرگ
خاستگاه: شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده
پیشه(ها): آهنگساز نوازنده گیتار نوازنده ترانه‌سرا تهیه‌کننده
ساز(ها): گیتار
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۶–اکنون
ناشر(ان): آتلانتیک رکوردز
همسر(ها):  مینی ریپرتن (ا. ۱۹۷۰–۱۹۷۹)  کیمیکو کاسای (ا. ۱۹۹۰) 
همکاری‌های مرتبط: استوارت لوین کیو-تیپ استیو فرونی مینی ریپرتن تینا ماری چارلز استپنی لیون ور
ریچارد رودولف (انگلیسی: Richard Rudolph؛ زادهٔ ۲۷ اکتبر ۱۹۴۶) آهنگساز، ترانه‌پرداز، بازیگر تلویزیون، تهیه‌کننده موسیقی و موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
داریو سالا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Darío Alberto Sala
زادروز:  ۱۷ اکتبر ۱۹۷۴ ‏(۵۰ سال)
زادگاه:  کوردوبا، آرژانتین
قد:  ۶ فوت ۴ اینچ (۱٫۹۳ متر)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو |  ۱۹ |  (۰) |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۶ |  Talleres |  ۲۸ |  (۰) |
| ۱۹۹۶ |  Racing de Córdoba |  ۱۴ |  (۰) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۸ |  Belgrano |  ۴۷ |  (۰) |
| ۱۹۹۹ |  Los Andes |  ۴۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال ریور پلاته |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال خرز |  ۱۸ |  (۰) |
| ۲۰۰۲ |  باشگاه اتلتیکو ایندپندینته |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۰۳ |  باشگاه ورزشی دیپورتیوو کالی |  ۶۶ |  (۱) |
| ۲۰۰۴ |  باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۵ |  Chiapas |  ۱۸ |  (۰) |
| ۲۰۰۵ |  باشگاه فوتبال آرسنال ساراندی |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۱۰ |  اف‌سی دالاس |  ۱۰۰ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۴۰۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
داریو سالا (انگلیسی: Darío Sala؛ زادهٔ ۱۷ اکتبر ۱۹۷۴) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه اتلتیکو ایندپندینته، باشگاه فوتبال خرز، باشگاه فوتبال آرسنال ساراندی، باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز، اف‌سی دالاس، باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو، و باشگاه ورزشی دیپورتیوو کالی اشاره کرد.
کارنیکس

ساز کارنیکس
سه شیپورچی کارنیکس که بر کاسه گوندستروپ کنده کاری شده.
کارنیکس یک ساز بادی باستانی بود که سلت ها در عصر آهن (سال‌های ۲۰۰ قبل از میلاد تا ۲۰۰ پس از میلاد) آن را به کار می گرفتند. این شیپور از جنس برنز ساخته شده بود و ریختی خمیده مانند به (S) داشت. هنگام نواختن، قسمت بلند آن به صورت عمودی نگه داشته می‌شد و دو سر آن – یک سر کوچک برای دمیدن و یک سر بزرگ‌تر شیپوری که صدا از آن بیرون می رفته – به صورت افقی و در جهت مخالف یکدیگر قرار می‌گرفتند. این ساز به ریخت سر گراز با دهانی باز ساخته می شد.
همانگونه که پولیبیوس می گوید، احتمالاً برای برانگیختن نیروها به نبرد و ترس انداختن در دل دشمن در جنگ استفاده می شد.
تاریخ نگاران بر این باورند که کارنیکس زبانی داشته که به بالا و پایین تکان می‌خورده و صدای تولیدشده بدست ساز را افزایش می‌داده است. کارنیکس به صورت عمودی نواخته می‌شد گونه ای که زنگ سر گرازی آن به خوبی بالای سر جنگجویان قرار گیرد. هدف اصلی آن ایجاد سر و صدا و ترس و سردرگمی بیشتر در میدان نبرد بود.
مورخ رومی دیودوروس سیکولوس هم در این باره نوشته: ساز های آن‌ها گونه ناشناخته ای است که صدایی سهمگین و خشن پدید می آورد که همخوانی با آشفتگی میدان نبرد دارد.
نگارخانه نمونه های بازسازی شده این ساز

ریناکتور آمریکایی
نمایش موزه فرانسه
بازسازی دسکفورد در موزه اسکاتلند
نمونه بازسازی شده در آلمان
نمونه بازسازی شده در فرانسه
نمونه بازسازی شده در فرانسه
یادداشت ها

1 2  «این «شیپور» کابوس سربازان امپراطوری روم بود». فرادید | Faradeed | فرادید. ۲۰۲۳-۰۷-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۶.
قانون اساسی ایالتی (ایالات متحده آمریکا)

لوح قانون اساسی ایالتی
هر ایالت آمریکا قانون اساسی خود را دارد.
این قوانین معمولاً طولانی‌تر از قانون اساسی ۸۵۰۰ کلمه‌ای فدرال هستند و شرح روابط روزمره حکومت و مردم را در خود دارند.
متمم دهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، که بخشی از منشور حقوق ایالات متحده آمریکا است، بیان می‌دارد که «قدرت‌های اعطا نشده به ایالات متحده بوسیلهٔ قانون اساسی، یا منع نشده بوسیله آن برای ایالات، برای ایالات یا برای مردم تضمین می‌شوند.»
دانکن هالدین

| فردریک دانکن هالدین | فردریک دانکن هالدین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۱ ‏(۷۳ سال) لندن، بریتانیا
محل تحصیل: کالج مسیح دانشگاه کمبریج
شناخته‌شده برای: شبه هالدین در اثر کسری کوانتمی هال
جوایز: Oliver E. Buckley Condensed Matter Prize (۱۹۹۳) جایزه نوبل فیزیک (۲۰۱۶)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فیزیک ماده چگال
محل کار: دانشگاه پرینستون آزمایشگاه‌های بل
 :  
وبگاه: physics.princeton.edu/~haldane/
فردریک دانکن مایکل هالدین (انگلیسی: Frederick Duncan Michael Haldane؛ زاده ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۱) یک فیزیک‌دان اهل بریتانیا است.
سال ۲۰۱۶ میلادی، دانکن هالدین به همراه دو فیزیکدان دیگر، دیوید جی تولس و جان مایکل کوسترلیتز؛ به عنوان برندگان جایزه نوبل فیزیک معرفی شدند.
آنان خواص «عجیبی» از ماده را کشف کرده بودند که به زعم کمیتهٔ نوبل «دری را به دنیایی ناشناخته» گشوده و طراحی مواد تازه را ممکن کرده‌است.
تاکسی به‌سوی تاریکی

| تاکسی به سوی تاریکی | تاکسی به سوی تاریکی |
| --- | --- |
کارگردان: الکس گیبنی
تهیه‌کننده: الکس گیبنی
نویسنده: الکس گیبنی
فیلمنامه‌نویس: الکس گیبنی
بازیگران: الکس گیبنی
موسیقی: ایور گست رابرت لوگان
تدوین‌گر: اسلوان کلوین
توزیع‌کننده: تینکفیلم
تاریخ‌های انتشار:  ۳۰ آوریل ۲۰۰۷ (۲۰۰۷-0۴-۳۰)  
مدت زمان: ۱۰۶ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
تاکسی به سوی تاریکی (انگلیسی: Taxi to the Dark Side) فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی الکس گیبنی است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. این فیلم بر قتل راننده تاکسی افغان، دلاور تمرکز دارد که توسط سربازان ارتش آمریکا، در مدت زمانی که در بازداشتگاه پروان زندانی بود، تا حد مرگ، مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفت. این فیلم، برنده جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شده است.
اد گین

| اد گین | اد گین |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ادوارد تئودور گین
زادهٔ: ۲۷ اوت ۱۹۰۶ شهرستان لا کروس، ویسکانسین
درگذشت: ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ (۷۷ سال) بیمارستان روانی مندوتا، مدیسن، ویسکانسین
علت مرگ: مشکل قلبی
دیگر نام‌ها: هیولای پلین‌فیلد، ادی کف دستی
محکومیت(ها): قتل
مجازات جنایی: بستری در بیمارستان روانی
جزئیات: جزئیات
قربانیان: شصت و نه نفر
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت(ها): ویسکانسین
تاریخ دستگیری: ۱۶ نوامبر ۱۹۵۷
 :  
اِدوارد تِئودور گِیْن (به انگلیسی: Edward Theodore Gein) یک قاتل زنجیره‌ای آمریکایی بود.
گرچه فقط ارتکاب دو جنایت توسط او ثابت شد، او در تاریخ آمریکا به خاطر کارهای عجیب و غریب با مرده‌ها مایهٔ آبروریزی شد (مانند کندن پوست قربانیانش، نبش قبر کردن، ساخت دکوراسیون خانه‌اش با قسمت‌هایی از بدن اجساد و ساختن لباس و اثاث خانه از پوست اجساد)، گرچه او رابطه جنسی با اجساد را انکار می‌کند ولی مدرکی دال بر اینکه با اجساد رابطه جنسی داشته موجود است. جدا از مرگ مشکوک برادرش ۶ نفر از شهر ویسکانسین بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۷، مفقودالاثر شدند.
زندگی

ادوارد گین فرزند آگاستا کرفتر (۱۸۷۸–۱۹۴۵) و جرج گین (۱۸۷۳–۱۹۴۰) در ۲۷ اوت ۱۹۰۶، در لا کروس ویسکانسین به دنیا آمد. پدر و مادرش هر دو اهل همان شهر بودند و در ۷ ژوئن ۱۹۰۰، ازدواج کردند که حاصل این ازدواج، ادوارد و برادر بزرگ‌ترش هنری گین (۱۹۰۱–۱۹۴۴) بود. جرج گین یک الکلی عصبی اغلب بیکار بود. اِد و برادرش اغلب پدر الکلی و عصبی و بی هدفشان را نادیده می‌گرفتند همان‌طور که آگاستا با جرج مانند یک موجود بی‌ارزش و طفیلی رفتار می‌کرد. با وجود تحقیر عمیقی که آگاستا به شوهرش ابراز می‌نمود، این ازدواج سست دوام پیدا کرد زیرا طلاق به مناسبت باورهای مذهبی مرسوم نبود. آگاستا مغازه کوچک خواربار فروشی خانواده را به فعالیت انداخت و نهایتاً زمینی در حومه یک شهر کوچک دیگر به نام پلین‌فیلد خرید که به خانهٔ ابدی خانوادهٔ گین تبدیل شد. آگاستا به آن منطقهٔ متروک و مخروبه نقل مکان کرد تا جلوی تأثیر بیگانگان را بر روی پسرانش بگیرد. گین مجبور به ترک تحصیل شد و آگاستا هر تلاشی که او برای دوست‌یابی کرد را ناکام گذاشت. جدا از مدرسه گین بیشتر وقتش را بر روی انجام کارهای طاقت فرسا در مزرعه می‌گذراند. آگاستا که یک پروتستانی متعصب بود، افکاری مانند فساد تمامی جهان و ضرر الکل و اعتقاد بر اینکه زنان این دوره قابل اطمینان نیستند و ذات آلوده ای دارند را به ادوارد انتقال می‌داد. او هر بعد از ظهر زمانی را به خواندن کتاب مقدس برای پسرانش اختصاص می‌داد که معمولاً شامل آیه‌های صوری از عهد عتیق بود که مرگ، جنایت و مجازات الهی در بر می‌گرفت.
با رشد کمی که ادوارد داشت و با رفتارهای زنانه‌ای که از خودش نشان می‌داد، به زودی به هدفی برای آزار و اذیت توسط گردن‌کلفت‌ها و قلدرها تبدیل شد. هم‌کلاسی‌ها و معلم‌های ادوارد از رفتار شخصی عجیب او گفتند مثلاً اینکه به صورت اتفاقی زیر خنده می‌زد گویی داشت به جوک‌های خودش می‌خندید! با وجود روابط اجتماعی ضعیف، او در مدرسه به ویژه در روخوانی و علم اقتصاد دانش آموز خوبی بود.
مرگ اعضای خانواده

مقارن با مرگ جرج گین در سال ۱۹۴۰، هنری به‌خاطر عقیده‌ای که آگاستا نسبت به جان داشت با او شروع به مخالفت نمود. او حتی نزد برادرش، به مادرش ناسزا می‌گفت که همین امر موجب شرمندگی اِد می‌شد.
در مارس ۱۹۴۴، در املاک گین آتش‌سوزی شد. ادوارد به سرعت به پلیس مراجعه کرد و به آن‌ها گفت که برادرش را در آتش‌سوزی گم کرده‌است؛ ولی بعد پلیس را دقیقاً به محل جسد برادرش برد. گرچه شواهد این‌طور نشان می‌داد که جسم ضخیمی به سر هنری خورده، پزشک قانونی شهرستان مرگ او را ناشی از خفگی هنگام مواجهه با آتش اعلام کرد. بعد از آن گین به زندگی در کنار مادرش ادامه داد. کمتر از دو سال بعد در ۲۹ دسامبر سال ۱۹۴۵، آگاستا به‌طور ناگهانی مرد و پسر غمگین و مصیبت زده‌اش را در مزرعه‌ای مخروبه تنها گذاشت.
استماع دادرسی

گین روانی و نالایق برای محاکمه تشخیص داده شد و به بیمارستان مرکزی واپون، ویسکانسین فرستاده شد، بعدها بیمارستان مرکزی تبدیل به زندان شد و گین به بیمارستان مندوتا در مدیسن، ویسکانسین منتقل شد. در سال ۱۹۶۸، پزشک گین اعلام کرد که او به اندازه کافی صلاحیت محاکمه را داراست، ولی دوباره به دلیل نداشتن عقل سلیم توسط قاضی رابرت اچ. گولمار بی‌گناه شناخته شد و بقیهٔ عمرش را در بیمارستان گذراند.
میراث

هنگامی که گین در بازداشت به سر می‌برد، خانه‌اش در آتش سوخت که بیشتر به آتش‌سوزی عمدی شباهت داشت. در سال ۱۹۵۸، ماشین گین که قربانیانش را با آن حمل و نقل می‌کرد در یک حراج عمومی به مبلغ قابل توجه ۷۶۰ دلار به یک سرمایه‌گذار کارناوال‌ها به نام بانی گیبونز فروخته شد. بانی گیبنز اسم این ماشین را «ماشین غولی اد گین» گذاشت و از بازدیدکنندگان ۲۵ سنت می‌گرفت.
مرگ

در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۴، اد گین به دلیل مشکل تنفسی و قلبی حاصل از سرطان در سن ۷۷ سالگی در بیمارستان روانی مندوتا درگذشت. مکان قبر او در طی سال‌ها به‌دفعات ویران شد. مردم سنگ قبرهای او را به عنوان یادبود برمی‌داشتند تا جایی که در سال ۲۰۰۰ بیشتر سنگ قبرها دزدیده شده بود. در ژوئن ۲۰۰۱ سنگ قبر ترمیم شد و هم‌اکنون در موزهٔ واتوما، ویسکانسین نمایش داده می‌شود.
تأثیر فرهنگی

داستان اد گین تأثیر ماندگاری بر فرهنگ غرب گذاشته به طوری که در بسیاری از فیلم‌ ها، موسیقی و ادبیات به آن اشاره شده. داستان گین در بسیاری از فیلم‌ها آمده شامل: سکوت بره‌ها، نور ماه از استفان جانسون، اِد گین؛ قصاب پلینت فیلد، دیوانه گین. وی همین‌طور پایهٔ شخصیت‌های بسیاری از فیلم‌ها شد مانند: بیل بوفالو، نورمن بیتس از آلفرد هیچکاک، صورت‌چرمی (کشتار با اره‌برقی در تگزاس). تأثیر گین را می‌توان در شمار زیادی از گروه‌های موسیقی که جنایات او را به تصویر می‌کشند، مشاهده کرد. شماری از آهنگ‌ها در مورد گین نوشته شده شامل: "ماسک پوست مرده"، "هیچی برای جین نیست"، "پوست گرفته" و "اد گین".
تعداد زیادی گروه‌ها اسمشان را از گین گرفتند به عنوان مثال:
اد گین و یک گروه متشکل شده از اراذل به نام ماشین اپ گین.
گیجت گین ویولن‌سل نواز قبلی گروه مریلین منسون اسمش را از اد گین گرفت.
گروه «پلین فیلد» نام گروه را از شهری گرفتند که گین زندگی می‌کرد و در آنجا مرتکب جنایت می‌شد.
همین‌طور در شمال شرقی انگلستان گروهی به نام «شمارش مرگ و میر پلین فید» ساخته شد.
خداحافظ تهران

| خداحافظ تهران | خداحافظ تهران |
| --- | --- |
کارگردان: ساموئل خاچیکیان
تهیه‌کننده: مرتضی اخوان مصطفی اخوان
نویسنده: ساموئل خاچیکیان
بازیگران: بهروز وثوقی پوری بنایی
موسیقی: انوشیروان روحانی
فیلم‌بردار: نصرت‌الله کنی
تدوین‌گر: ساموئل خاچیکیان
شرکت تولید: استوديو مولن روژ
تاریخ‌های انتشار: ۲۷ بهمن ۱۳۴۵
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
خداحافظ تهران فیلمی به کارگردانی و نویسندگی ساموئل خاچیکیان محصول سال ۱۳۴۵ است.
خلاصه داستان

آذر، بهروز ارباب جوانش را دوست دارد اما او که مشکل بینایی دارد هیچگاه یارای افشای عشقش به محبوبش را ندارد و زمانی که ارباب جوان با همسر فرنگی‌اش از اروپا بازمی‌گردد دیگر همهٔ امید دختر از بین می‌رود، پس از آن او از تهران به شیراز می‌رود و پس از معالجه چشمش همهٔ وقتش را صرف حرفهٔ پرستاری می‌کند و نامش را به میترا تغییر می‌دهد تا اینکه جنگ پیش می‌آید و دختر یکبار دیگر با محبوبش روبرو می‌شود در حالی که بهروز زخمی شده است. آن دو وارد رابطه عاشقانه‌ای میشوند بدون آنکه بهروز هویت اصلی آذر را بداند، سرانجام دختر پس از اینکه هویت واقعی خود را برای محبوبش فاش می‌کند، زندگی تازه‌ای را با او آغاز می‌نماید.
تولید و نمایش

این فیلم را ساموئل خاچیکیان کارگردانی و نصرت‌الله کنی فیلمبرداری نمود.
این فیلم در بیست و هفتم بهمن ماه ۱۳۴۵ در سینما مولن روژ به نمایش درآمد.
بازیگران

بهروز وثوقی در نقش بهروز
پوری بنایی در نقش آذر
ایران دفتری در نقش ربابه
ایران قادری در نقش مادر بهروز
ساقی
عدیله
ماریا مغفوریان
جلال پیشواییان
جلال آقامالیان
مژگان آقامالیان
لاله
احمد معینی
عزیز اصلی
شهرام شب پره
ریشارد شیویتس

| ریشارد شیویتس | ریشارد شیویتس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ مارس ۱۹۰۹ دنبیتسا
درگذشت: ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۸ (۵۹ سال) ورشو
علت مرگ: خودکشی
ملیت: اتریش-مجارستان
پیشه(ها): حسابدار، آموزگار
شناخته‌شده برای: خودسوزی
همسر: ماریا شیویتس (۱۹۴۵-۱۹۶۸؛ تا زمان مرگ ریشارد شیویتس)
فرزندان: ۵
ریشارد شیویتس (لهستانی: Ryszard Siwiec; ۷ مارس ۱۹۰۹ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۸) حسابدار، آموزگار اهل لهستان بود که در سال ۱۹۶۸ به نشانهٔ اعتراض به سرکوب بهار پراگ در استادیوم ملی ورشو خود را آتش زد.
کنزو تسوجیموتو

| کِنزو تسوجیموتو | کِنزو تسوجیموتو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ دسامبر ۱۹۴۰ ‏(۸۳ سال) کَشیهارا، استان نارا، ژاپن
ملیت: ژاپنی
پیشه: کارآفرین
شناخته‌شده برای: بنیان‌گذار شرکت‌های کپ‌کام و ایرم
کنزو تسوجیموتو (辻本憲三, Tsujimoto Kenzō؟) (۱۵ دسامبر ۱۹۴۰) یک کارآفرین ژاپنی است که شرکت‌های بازی ویدیویی کپ‌کام و ایرم را بنیان‌گذاری کرد. او همچنین از سال ۱۹۹۷ تاکنون رئیس انجمن حق تکثیر نرم‌افزارهای کامپیوتری بوده و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ رئیس انجمن تأمین‌کنندگان سرگرمی‌های کامپیوتری بوده است.
زندگی‌نامه

تسوجیموتو در کَشیهارا، استان نارا، به‌عنوان سومین پسر یک آهنگر به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۶، پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان راهنمایی و به‌دلیل مرگ زودهنگام پدرش، شغلی در یکی از شرکت‌های محلی پیدا کرد و همزمان وارد سیستم تحصیل پاره‌وقت دبیرستان عالی استان نارا شد. پس از فارغ‌التحصیلی از آن مدرسه در مارس ۱۹۶۰، شغلی در شرکت عمده‌فروشی مواد غذایی عمویش پیدا کرد. در مارس ۱۹۶۳، به تجارت عمده‌فروشی شیرینی‌جات پرداخت و به‌طور مستقل شروع به کار کرد. اگرچه نام شرکت به «تسوجیموتو شوتن» تغییر یافت، اما نتواست آن را به‌خوبی مدیریت کند و یک بدهی چند میلیون ین بر جای گذاشت.
در سال ۱۹۶۸، فروشگاه شیرینی‌فروشی تسوجیموتو شوتن دوباره در اوکاهاما افتتاح شد. وقتی کودکان در صف دستگاه تولید پشمک ایستاده بودند، این صف به دلیل خود محصول نبود، بلکه به خاطر روند تولید پشمک بود. دو سال بعد، تسوجیموتو در سرتاسر کشور برای فروش این دستگاه پشمک‌سازی به تبلیغ می‌پرداخت و در مسیر بازگشت، به اصلاح دستگاه‌های پچینکو مأمور شد. او توانست ۱۰۰۰ دستگاه از هر مدل را بفروشد. پس از مدتی او به این نتیجه رسید که صنعت سرگرمی در آینده رشد خواهد کرد.
در ژوئیه ۱۹۷۴، تسوجیموتو شرکت آی‌پی‌ام را بنیان‌گذاری کرد که بعدها به ایرم تبدیل شد و به‌عنوان رئیس آن منصوب گردید. او در تاریخ ۳۰ مه ۱۹۷۹ شرکت آی.آر. ام را تأسیس کرد و در سال ۱۹۸۱ نام آن را به سامبی تغییر داد. این شرکت بازی‌هایی همچون «آی‌پی‌ام اینوندرز» و «کپسول اینوندرز» را تحت مجوزی از تایتو در زمان انتشار بازی «اینوندرز» منتشر کرد. با این حال، تسوجیموتو در ایرم که به‌عنوان رئیس در آن فعالیت می‌کرد، به‌دلیل افت عملکرد و کاهش روند استقبال از بازی‌های اینوندرز از کار خود برکنار شد.
در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۳، او کپ‌کام را به‌عنوان شرکت فروش سامبی تأسیس کرد و به‌عنوان رئیس و مدیر نماینده آن منصوب شد. در همان سال، اولین بازی شرکت به نام لیتل لیگ منتشر شد. در سال ۱۹۸۹، شرکت سامبی که به‌طور همزمان توسعه یافته بود، با کپ‌کام که مسئول فروش آن بود ادغام شد و نام شرکت باقی‌مانده، سامبی، به کپ‌کام تغییر یافت و تسوجیموتو همچنان به‌عنوان رئیس آن باقی ماند.
در دهه ۱۹۹۰، تسوجیموتو چهارمین شرکت خود به نام «کنزو استیت» را به‌عنوان یک ویترین زیرمجموعهٔ شخصی تأسیس کرد. او ۱۵۰۰ هکتار زمین در ناپا، کالیفرنیا، ایالات متحده خریداری کرد که به‌دلیل مشکلات تجاری کپ‌کام، مدت‌ها بلااستفاده مانده بود. او این زمین را از کپ‌کام به مبلغ ۷ میلیارد ین خریداری کرد و آن را به‌طور خصوصی به نام خود کرد. نخستین محموله این ویترین در سال ۲۰۰۸ ارسال شد و شراب سفید «آساتسویو» از این ویترین در سال ۲۰۱۱ به‌عنوان یکی از «بهترین شراب‌ها» توسط یک مجله مخصوص ثروتمندان در ایالات متحده انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۱، تسوجیموتو به‌عنوان رئیس و مدیرعامل کپ‌کام منصوب شد.
زندگی شخصی

پسر بزرگ تسوجیموتو، هاروهیرو، از سال ۲۰۰۷ به‌عنوان رئیس کپ‌کام خدمت می‌کند. پسر کوچکترش، ریوئزو، تولیدکننده سری بازی‌های مانستر هانتر است.
آقای رسی

| آقای رسی | آقای رسی |
| --- | --- |
پرونده:Signor Rossi.jpg: پرونده:Signor Rossi.jpg
نخستین حضور: اُسکاری برای آقای رسی (۱۹۶۰)
آخرین حضور: تعصیلات آقای رسی (۱۹۷۸)
پدیدآور: برونو بوزتو
ایفاگر: کارلو رومانو، جوزپه رینالدی
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
گونه: انسان
جنسیت: مذکر
ملیت: ایتالیایی
آقای رُسی یک فیلم پویانما (کارتونی) ساخته شده توسط پویانمای ایتالیایی برونو بوزتو است. ما در ابتدا آقای رسی را غمگین و تنها دیده‌ایم تا زمانیکه او با سگ سخن‌گوی همسایه هارولد دوست می‌شود و این دو داستان‌های بسیاری را در ادامه به وجود می‌آورند.
در ایتالیا این مجموعه به نام Signor Rossi cerca la felicità شناخته می‌شود و در کشورهای انگلیسی زبان به The Fantastic Adventures of Mr. Rossi یا Mr. Rossi Looks for Happiness شهرت دارد.
آقای رُسی در مجموعه‌های زیر شرکت داشته‌است:
ّّآقای رُسی، ۱۹۶۰ میلادی
آقای رُسی به اسکی می‌رود، ۱۹۶۳ میلادی
آقای رُسی در ساحل، ۱۹۶۴
آقای رُسی ماشین می‌خرد، ۱۹۶۶
آقای رُسی در اردو، ۱۹۷۰
آقای رُسی در وین، ۱۹۷۴