stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میخائیل گورباچف
فعالیت‌های سیاسی پس از استعفا

گورباچف در ۱۹۹۲ بنیاد گورباچف را تأسیس کرد. او در ۱۹۹۳ صلیب سبز بین‌الملل یکی از سه حامی مالی «منشور زمین» را تأسیس کرد. او در ضمن به باشگاه رم پیوست.
در ۱۹۹۶ گورباچف کاندید ریاست جمهوری روسیه شد اما شاید به علت عدم محبوبیت‌اش بخاطر فروپاشیدن اتحاد شوروی حدود یک درصد از آرا را کسب کرد.
در ۱۹۹۷ گورباچف در یک آگهی تبلیغاتی فروشگاه زنجیره‌ای غذایی پیتزا هات حاضر شد. او از این کار قصد کسب درآمد برای «آرشیو پرسترویکا» را داشت.
در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۱ گورباچف حزب سوسیال دموکرات روسیه را بنیان گذشت. این حزب اتحادی از چندین حزب سوسیال دموکرات در روسیه است. او در می ۲۰۰۴ پس از اختلاف با رئیس حزب در مورد موضع حزب در انتخابات دسامبر ۲۰۰۳ از سمت رهبری آن استعفا داد.
در ژوئن ۲۰۰۴ گورباچف به‌عنوان نمایندهٔ روسیه در تشیع جنازهٔ رونالد ریگان شرکت کرد.
در سپتامبر ۲۰۰۴ و پس از حملات تروریستی چچن در روسیه، رئیس‌جمهور وقت این کشور ولادیمیر پوتین طرحی برای جایگزینی انتخابات فرمانداران محلی با سیستمی که در آن فرمانداران مستقیماً توسط رئیس‌جمهور معرفی می‌شدند و توسط مجالس منطقه‌ای رأی اعتماد می‌گرفتند ارائه کرد. گورباچف، در کنار کسانی چون یلتسین، این عمل را دوری از دموکراسی خواندند و از آن انتقاد کردند.
در سال ۲۰۰۵ گورباچف بخاطر نقشش در اتحاد مجدد آلمان‌ها جایزهٔ «پوینت آلفا» را دریافت کرد. در همین سال او دکترای افتخاری از دانشگاه مونستر نیز دریافت کرد.
در بیستمین سال فروپاشی دیوار برلین وی از جانب دولت آلمان دعوت شد تا دومینوهای ساخته شده را حرکت دهد و آن‌ها را بیندازد.
در سال ۲۰۱۴ از اقدام روسیه برای الحاق شبه جزیره کریمه به روسیه حمایت کرد و در همان سال پنج نماینده مجلس روسیه خواستار محاکمه وی به‌علت نقش او در فروپاشی اتحاد شوروی (به رغم همه‌پرسی صورت گرفته مبنی بر اتحاد) شدند. وی در آیینی که بیست و پنجمین سال فروپاشی دیوار برلین در نزدیکی دروازه براندنبورگ این شهر برگزار شد، از ناتوانی قدرت‌های جهانی پس از پایان جنگ سرد در حل تنش‌های بین‌المللی از جمله در یوگسلاوی سابق، خاورمیانه و بتازگی بحران اوکراین انتقاد کرد و گفت: «خونریزی در اروپا و خاورمیانه که پس‌زمینه آن ناکامی قدرت‌های بزرگ در گفتگو است، مایه نگرانی عظیمی است.» گورباچف گفت با اینکه فردی خوش‌بین است اما شرایط فعلی جای زیادی برای خوش‌بینی باقی نمی‌گذارد: «دنیا در آستانه جنگ سرد جدیدی است. بعضی حتی معتقدند که این جنگ سرد هم‌اکنون شروع شده‌است.»
او در سال ۲۰۱۴ و در جریان بحران اوکراین و الحاق کریمه به فدراسیون روسیه گفت: من کاملاً مجاب شده‌ام که ولادیمیر پوتین بهتر از هر کس دیگری از منافع روسیه محافظت می‌کند.
درگذشت

میخائیل گورباچف در ۳۰ اوت ۲۰۲۲ در سن ۹۱ سالگی در مسکو درگذشت. و در گورستان نووودویچی مسکو در کنار همسرش رایسا که در سال ۱۹۹۹ درگذشته بود به خاک سپرده شد.
او در ۲۰۲۱، با ۹۱ سال سن، طولانی‌ترین عمر در بین حاکمان روسیه و اتحاد شوروی در تاریخ را دارا بود.
درگذشت > حواشی مراسم تدفین > عدم حضور ولادیمیر پوتین در مراسم تدفین

بعد از اعلام خبر فوت میخائیل گورباچف واپسین رهبر اتحاد جماهیر شوروی، گمانه‌زنی‌ها و شایعات دربارهٔ حضور یا عدم حضور ولادیمر پوتین در مراسم تدفین گورباچف در رسانه‌های مختلف جریان یافت. در نهایت دیمیتری پسکوف سخنگوی ریاست جمهوری روسیه اعلام کرد که پوتین به علت مشغله‌کاری و پر بودن برنامه‌های روزانه‌اش نمی‌تواند در این مراسم شرکت کند. او با این حال بیان داشت که مراسم خاکسپاری گورباچف عواملی از یک مراسم خاکسپاری دولتی را شامل خواهد شد. یک گارد تشریفاتی و مراسم خداحافظی ترتیب داده خواهد شد.
گورباچف و نیاکان اوکراینی مادرش در اواخر دهه ۱۹۳۰
گورباچف در سال ۱۹۸۵
همراه با رونالد ریگان در سال ۱۹۸۷ در کتابخانه کاخ سفید
گورباچف در سال ۱۹۸۷
با اکبر هاشمی رفسنجانی در ۱۹۸۹
با ولادیمیر پوتین در سال ۲۰۰۰
امارامبالام

village در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Amarambalam | Amarambalam |
| --- | --- |
village: village
ایالت: کرالا
District: Malappuram
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان مالایالم, زبان انگلیسی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
پلاک خودرو: KL-
Coastline: ۰ کیلومتر (۰ مایل)
امارامبالام (به انگلیسی: Amarambalam) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در کرالا واقع شده‌است.
جنگ پلوپونز

جنگ پِلوپونِز یا جنگ پلوپونزوس به مجموعه جنگ‌های تاریخی و مهمی گفته می‌شود که در فاصلهٔ سال‌های ۴۳۱ تا ۴۰۴ پیش از میلاد میان اسپارت و آتن ادامه داشت و به تخریب آتن و انحطاط تمدن آن منتهی گردید. البته جنگ این دو گروه یونانی با یکدیگر، محدود به خاک یونان نشد. بلکه به تمام صفحات یونانی‌نشین آن روزگار، یعنی از سواحل آسیای صغیر و تراکیه گرفته تا قبرس و ایتالیا سرایت کرد و در سرتاسر شهرهای یونانی، مردم به دو بخش تقسیم شدند و در سلسله جنگ‌هایی دامنه‌دار چنان به جان یکدیگر افتادند که تاریخ کمتر نظائر آن را نشان می‌دهد.
زمینه‌های شروع جنگ

پس از سال ۴۴۵ پیش از میلاد، آتن بسیار قدرتمند شده بود؛ به خصوص که پایان جنگ یونان و شاهنشاهی هخامنشی سبب فراغ بال آن شده و زمامداران آتن را به فکر توسعهٔ عرصهٔ قدرت خویش افکنده بود.
پریکلس پس از به دست گرفتن زمام امور در آتن، تصمیم داشت که با تصرف مگارا و کورنت تجارت یونان را به‌طور کامل در اختیار آتن قرار دهد و بر ناحیه اژه تسلط بدون قید و شرط پیدا کند. در این حال، اسپارت از بیم قدرت روزافزون آتن، با این رویه مخالف بود و در همین راستا، دست یاری به سمت شاهنشاه هخامنشی دراز کرد.
در مقابل اقدامات آتن، هم اسپارت و هم دیگر اقوامی که از قدرت یافتن آتن احساس خطر می‌کردند، به فکر تشکیل اتحادی در مقابل آن افتادند. بدین ترتیب برخی از دولت‌شهرهای اتحادیهٔ شهرهای آزاد از بیم توسعه طلبی آتن، یکی پس از دیگری به دامان اسپارت پناه بردند. بدین ترتیب رفته‌رفته تمام یونان به دو قسمت تقسیم شد:
تمام شبه جزایر پلوپونز با یونان مرکزی اتحادیه پلوپونز را تشکیل داده و تحت ریاست اسپارت درآمدند.
جزایر دریای اژه همراه با سواحل این دریا به سمت آتن رفتند و تحت فرماندهی آتن قرار گرفتند.
اما برای شروع این جنگ‌ها بهانه‌ای لازم بود که این بهانه به زودی ایجاد شد:
سال ۴۳۵ پیش از میلاد، کورکورا که مستعمرهٔ کورنت بود، خود را مستقل اعلام کرد و بی‌درنگ برای حمایت به اتحادیهٔ آتن پیوست. در نتیجه کورنت که جدایی کورکورا برایش قابل تحمل نبود، ناوگانی برای تسخیر کورکورا، به این جزیره فرستاد.
نبرد بین دو شهر کورکورا و کورنت سبب ورود آتن به نفع کورکورا شد و کورنت نیز متقابلاً از برادر بزرگتر خود اسپارت کمک خواست. بدین ترتیب چند درگیری غیرمستقیم میان قوای آتن و اسپارت در فاصله سال‌های ۴۳۵ تا ۴۳۱ ق. م بروز کرد.
از طرفی برخی اختلافات بر سر مسایل تجاری و بازرگانی نیز، میان پریکلس با اسپارتی‌ها درگرفت و اسپارت اعلام کرد که آتن باید برای حفظ صلح تمام شهرهای یونان را آزاد و مستقل بداند. پریکلس از اهالی آتن خواست که بر این گفته که معنایش استقلال شهرهای گوناگون یونان بود، اعتراض کنند و اسپارت در مقابل جنگ را آغاز کرد.
بدین ترتیب شهرهای سرتاسر یونان در عرصهٔ جنگ نیز، باز به دو گروه تقسیم شدند. از طرفی در «اتحادیه پلوپونزی»، تمامی کشورهای پلوپونز به جز آرگوس به اسپارت پیوستند و همگی به آتن اعلام جنگ دادند. و از طرف دیگر آتن نیز بیکار ننشست و ضمن جلب مشارکت کشورهایی که محتاج ثروت آتن بودند آماده جنگ شد. بدین ترتیب، جنگ‌های پلوپونز آغاز شد.
دوره نخست جنگ‌ها

این دوره از سال ۴۳۱ تا ۴۲۱ قبل از میلاد به طول انجامید. در این دوره جنگجویان آتنی و اسپارتی، متقابلاً سرزمین‌های طرف مقابل را خراب کردند بدون آنکه به نتیجهٔ قطعی برسند. از یک سو نیروی دریایی آتن، شهرهای ساحلی پلوپونز را ویران ساخت و از طرف دیگر، سپاه اسپارت وارد خاک آتیک شده، محصولات آن را در اختیار گرفت و زمین‌های کشاورزی را ضایع و تخریب کرد.
حصار شهر آتن بسیار بزرگ بوده و نیروی دریایی قدرتمند آن مجهز به ۳۰۰کشتی جنگی بود. به‌علاوه ثروت بسیار زیاد این شهر آن را در برابر هر یورشی مقاوم نشان می‌داد. اما در مقابل زمامداران این شهر به خوبی می‌دانستند که در زمین هموار، هیچ نیرویی قادر به مقابله با قدرت اسپارت نیست.
نیروهای اسپارت نیز که بر این نکته و قدرت خود واقف بودند، در سال ۴۳۱ پیش از میلاد به آتیک (سرزمین اصلی اطراف آتن) حمله بردند و به سرعت نیروهای مدافع آن را از میان برداشته و کلیه اهالی، آبادی‌ها و شهرک‌های اطراف آتن را نابود ساختند. اما آن‌ها در عین حال می‌دانستند که حمله به حصار آتن، کار آن‌ها نیست. پریکلس نیز با آگاهی از این موضوع، همهٔ مردم آتیک را به درون حصار تسخیرناپذیر آتن فراخواند و اجازه نداد تا سپاهیان آتن به عزم جنگ از حصار شهر خارج شوند و کار پیشبرد جنگ را بر عهدهٔ نیروی دریایی آتن محول کردد.
نیروی دریایی آتن نیز در این زمان فاتحانه جلو می‌رفت و سواحل مربوط به متحدان اسپارت را غارت کرده و هر جا کشتی‌های اسپارت را می‌دید، نابود می‌ساخت.
البته در سال ۴۳۰ ق. م، تجمع انبوه جمعیت در میان حصار شهر آتن، منجر به بروز بیماری طاعون (و به روایتی: مالاریا) در این شهر گردید و این یکی از عوامل تضعیف بیش از پیش نیروی زمینی آتن بود.
اتحادیه پلوپونز و اسپارتها با اطلاع از ضعف زمینی آتن، در سال ۴۲۶ ق. م پلاته را پس از ۲ سال محاصره از پای درآوردند. نابودی پلاته سبب شد که آتنی‌ها به تلافی، به تحرکات دریایی خود سرعت داده و در سال ۴۲۵ ق. م در جزیرهٔ سفاکتریا واقع در نزدیکی پیلوس (پولوس)، که متعلق به اتحادیه بود، یکی از ارتش‌های اسپارت را مغلوب کرده و ده‌ها کشتی اسپارت را از بین ببرند. بدین ترتیب آتن تصرف جزایر را آغاز کرد.
اسپارتها که می‌دیدند علی‌رغم قدرت زمینی، به دلیل وجود جزایر متعدد، بدون نیروی دریایی قادر به دفاع از اتحادیه نیستند و از طرف دیگر به دلیل حصارهای بلند آتن قادر به فتح آن نمی‌باشند، پیشنهاد صلح دادند. اما فرمانروایان آتن که به پیروزی خود امیدوار و به قدرتشان مغرور شده بودند این خواسته را رد کردند و در سال ۴۲۲ ق. م سپاهی بزرگ به فرماندهی کلئون را به مقابله با براسیداس، سردار و فرمانده اسپارتی گسیل کردند.
دو سپاه در آمفی پولیس (شهری که همهٔ معادن طلای تراکیا را در بر می‌گرفت) با یکدیگر جنگیدند. در این نبرد سهمگین و خونبار، هردو سپاه فرماندهان بزرگ خود یعنی براسیداس وکلئون) را از دست دادند.
کم‌کم هم آتنی‌ها و هم اسپارتی‌ها پی بردند که هیچ‌کدام از آن‌ها قادر به حذف دیگری نیست؛ بنابراین در سال ۴۲۱ ق. م عهدنامه صلحی مابین دو طرف امضا شد و بدین ترتیب بخش اول جنگ‌های پلوپونز به اتمام رسید.
این پیمان صلح، که به نام عهدنامهٔ نیسیاس (نیکیاس) معروف است، صلح را به مدت پنجاه سال تضمین می‌کرد.
هرچند که خروج برخی متحدان دوطرف از صلح، از همان ابتدا، نشان داد که این صلح، صلحی ناپایدار است و همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد کمتر از شش سال بعد، یعنی در سال ۴۱۶ق. م، دوباره آتش جنگ شعله‌ور گردید و دورهٔ دوم این جنگ‌ها آغاز شد.
دوره دوم جنگ‌ها

دورهٔ دوّم جنگ‌های پلوپونز در فاصله سال‌های ۴۱۶ تا ۴۱۳ قبل از میلاد اتفاق افتاد که به جنگ سیسیل مشهور است. در این جنگ نیروی دریایی آتن به جزیره سیسیل حمله کرد، امّا اسپارتیان نیز که از پشتیبانی و اتحاد داریوش دوم، شاهنشاه هخامنشی، برخوردار بودند نیز، متقابلاً به صقلیه (سیسیل) حمله بردند و تجهیزات بحری و سپاهیان آتنی را در مقابل سیراکوز شکست سختی دادند و منهدم ساختند.
دوره سوم جنگ‌ها

دورهٔ سوم جنگ‌های پلوپونز، از سال ۴۱۲ پیش از میلاد آغاز شد و در نهایت با شکست و تصرف آتن توسط اسپارت در سال ۴۰۴ پیش از میلاد خاتمه یافت.
در واقع اسپارت و اعضای اتحادیه پلوپونز، بار دیگر در سال ۴۱۳ قبل از میلاد، به بهانه این که آتن پیمان صلح پنجاه ساله را پی‌درپی نقض کرده‌است، تصمیم به حمله به آتیک (سرزمین اصلی آتن) گرفتند. این بار هدف اسپارت محو آتن به هر قیمت ممکن بود و به همین دلیل آن‌ها حتی مذاکرات با ایران را نیز آغاز کردند. اسپارتها این بار به خاطر داشتند در کشور پر از جزیره یونان، نیروی دریایی بسیار راهگشا است بنابراین با استفاده از نیروهای دریایی متفرقهٔ شهرها وجزایر کوچک اتحادیه پلوپونزی، نیروی دریایی قدرتمندی ایجاد کردند و سپس ضمن توافق با داریوش دوم پادشاه هخامنشی، از کمک‌های عظیم مالی ساتراپ لیدی که تحت فرمان شاه ایران بود، برخوردار شدند.
شاهنشاه ایران که فرصت را مناسب می‌دید، برای انتقام و تلافی درگیری ماراتون و جنگ سالامیس، به تقویت نیروی دریایی اسپارت پرداخت و اسپارت نیز متقابلاً متعهد گردید که به ایران یاری کند تا دوباره بر شهرهای ایونیا یونان دست پیدا کند.
بدین ترتیب آتنی‌ها که به نیروی دریایی خود دل بسته بودند، در سال‌های ۴۰۸ و ۴۰۷ قبل از میلاد، حتی در دریا نیز از ناوگان تقویت شده اسپارتها شکست خوردند.
در نبرد نهایی دریایی که در سواحل لسبوس درگرفت، کشتی‌های اسپارتی که توسط دریاسالار لوساندروس (لیساندر) فرماندهی می‌شدند، ناوگان دریایی آتن را محاصره کردند و جنگ سختی در ارژی نوز (جزایر سه‌گانه کوچکی در قسمت جنوبی لسبوس) درگرفت. در این نبرد دریاسالاران آتنی هر آنچه در توان داشتند، به کار گرفتند و در نهایت ناوگان اسپارت را شکست دادند. لوساندروس به آن‌ها پیشنهاد صلح داد، امّا آنان پیشنهاد صلح اسپارت را رد کردند و این به معنای پایان دوران ثروت و قدرت در آتن بود.
چراکه در اندک زمانی بعد، جنگجویان اسپارت با پول ایران و به کار گرفتن دریانوردان مزدور، تحت فرماندهی لوساندروس یا همان لیزاندر، دریاسالار نامدار اسپارت، بر باقیماندهٔ آتنی‌ها غلبه یافتند و از جمله در هلس پونت، موفق شدند تا تمامی کشتی‌های نیروی دریایی آتن را نابود سازند.
بدین ترتیب اتحادیه پرقدرت ضدآتن، در سال ۴۰۵ قبل از میلاد، تمامی سواحل متعدد اطراف یونان را تسخیر نمود و آتن در سال ۴۰۴ ق. م وادار شد که کلیه شرایط مهاجمان اسپارتی و متحدین آن‌ها را بپذیرد. بر اساس این شرایط که توسط لوساندروس دیکته شد، آتن موظف گردید که حصارهای خود را ویران کند، دموکراسی را کنار بگذارد و برای بازگرداندن اولیگارشهای تبعید شده اقدام کند.
اولیگارش‌های تبعید شده در همان سال (۴۰۴ ق. م) به آتن بازگشتند و به یاری لوساندروس، و به رهبری کریتیاس و ترامنس، حکومت را در دست گرفتند و برای آتن یک شورای سی نفری تشکیل دادند که نقطه شروع حکومت جباران سی‌گانه بود.
حکومت مرتجع و خشن سی جابر نقطه شروع انحطاط آتن محسوب می‌شد که اسپارت‌ها آن را با یاری اتحادیه پلوپونز و به مدد پشتیبانی شاه ایران بر ملت آتن تحمیل کردند.
نتایج جنگ پلوپونز

جنگ پلوپونز علاوه بر اینکه آتنی‌ها را مجبور کرد که در مورد حکومت عامه یا دموکراسی تغییر عقیده داده و به نظام چهارصد نفری و متعاقب آن به پذیرش حکومت جباران سی‌گانه رضایت بدهند، چندین نتیجه بزرگ دیگر هم داشت. از جمله این نتایج یکی این که پس از این جنگ، آتن از چرخه قدرت‌های تأثیرگذار نظامی برای همیشه خارج شد و با این که به دلیل دارا بودن تمامی زمینه‌های یک تمدن بزرگ می‌توانست مرکز یک امپراتوری عظیم نظامی و توسعه دهنده یک تمدن بسیار بزرگ باشد، اما با بروز جنگ مذکور، این امکان برای همیشه از آتن گرفته شد.
نتیجه دیگر اینکه جنگ‌های پلوپونز نه فقط آتن را تضعیف نمود، بلکه توان اقتصادی، فرهنگی و نظامی مناطق ایونی‌نشین در یونان، که آتن آن‌ها را نمایندگی می‌کرد را نیز، کاهش داد.
از طرفی با اینکه یونان این ظرفیت را داشت که با اتحاد دولتهای بسیار کوچک و متعدد اما هم قوم خود، مبدل به قدرت نظامی برتر اروپا و غرب آسیا شود، اما نبردهای داخلی بین اقوام مختلف یونانی و از جمله همین جنگ، هرگز به یونان چنین امکانی را نداد و اختلافات اقوام ستیزه‌جوی آن نهایتاً سبب شد که این سرزمین همواره آلت دست قدرت‌های بزرگ باقی بماند و نتواند خود را از سلطه آن‌ها خارج سازد.
از دیگر نتایج این جنگ، محکم شدن جاپای ایران بر آسیای صغیر و قدرت گرفتن تدریجی اقوام مرکزی اروپا بود.
با پایان جنگ پلوپونز، مشکلات بیش از پیش شد. آتن از جسم و روح فرسوده گشته بود… بر اثر جنگ‌های مداوم و مصایب جانکاه، تباهی اخلاقی پدید آمد. همه تشکیلات و نظام‌های آتن، بی سامان شدند. لشکرکشی‌های اسپارت خاک آتیک را ضایع کرد. درختان زیتون مقدس همه سوختند. نیروی دریایی آتن نابود شد. تسلط بر منابع غذا از دست رفت. تجارت رو به تباهی نهاد. خزانه دولت خالی شد. مالیات‌های سنگین ثروتهای خصوصی را به نیستی و نابودی کشانید. دو سوم شارمندان هلاک شده بودند.
زیان و آسیبی که از لشکرکشی‌های ایران به آتن وارد شد، با گزندی که از جنگ‌های پلوپونزی بر حیات و ثروت آن رسید قابل قیاس نبود.
یونان باز دچار فقر شده بود اما روح آتن چنان زخم ژرفی برداشته بود که دیگر امید بهبود آن نمی‌رفت.
تفرجگاه ولژسکایا

تفرجگاه ولژسکایا (به روسی: Волжская набережная) یا ولژسکایا نابِرژنایا — نابِرژنایا در ساحل راست ولگا در بخش مرکزی شهر یارسلاول. این نابِرژنایا بین کوتوروسل‌نایا نابِرژنایا و پل نیکولایفسکی قرار دارد. شماره‌گذاری خانه‌ها از سمت کوتوروسل‌نایا نابِرژنایا شروع می‌شود.
در ابتدای طبقه پایین نابِرژنایا، پارک استریلیا قرار دارد.
تاریخچه

در قرن یازدهم در نقطه اتصال ولگا و کوتوروسل، کرمول یارسلاول ساخته شد و در ۲ کیلومتری شمال‌تر، در ساحل ولگا، صومعه پتروفسکی قرار گرفت. بین این دو، شهر و حومه‌ها گسترش یافتند و تا قرن شانزدهم تمام طول نابِرژنایا امروزی را دربر گرفتند. کلیساهایی که در امتداد نابِرژنایا ساخته شده بودند - کلیسای مادر خدا، کلیسای ایلیینسکو-تیکونوفسکایا، کلیسای بوریس و گلب، کلیسای نیکولاس، کلیسای کریستولوجیکا، کلیسای بشارت و کلیسای پتر و پاول، که در قرن‌های یازدهم تا سیزدهم ساخته شدند. در قرن هفدهم، خانه‌های مسکونی سنگی و سازه‌های دفاعی در نابِرژنایا ساخته شدند و تمامی کلیساها به سنگ بازسازی شدند؛ از بناهای آن زمان، کاخ‌های میتروپولیچی، برج ولژسکایا و کلیسای بشارت به جای مانده‌اند.
آلاچیق کنار پل میاکوشکین
اولین تلاش‌ها برای تقویت نابِرژنایای ولگا در سال ۱۷۵۷ صورت گرفت: به صومعه‌ها دستور داده شد که سنگ جمع‌آوری کنند، اما تنها در نزدیکی خانهٔ اسقف در استریلیا، ساحل تقویت شد. در زمان تجدید ساخت شهر بر اساس طرح منظم در سال ۱۷۷۸، خط ساختمان نابِرژنایا از ساحل فاصله گرفت و صاف شد، و نابِرژنایا به‌طور چشمگیری گسترش یافت.
در سال ۱۸۲۳، امپراتور الکساندر اول یارسلاول را بازدید کرد و از وضعیت ناتمام ساحل ولگا دیدن کرد و درخواست فرماندار الکساندر بدزاروف را برای اختصاص منابع به تقویت ساحل در حال شسته شدن توسط سیلاب‌های ولگا و ساخت نابِرژنایا از استریلیا تا کلیسای پتر و پاول در پل پیاتیتسکی، پذیرفت. برای این کار امپراتور ۲۰ هزار روبل اختصاص داد. کارهای اصلی از ماه مه ۱۸۲۵ تحت سرپرستی مهندس هرمس آغاز شد. طبق پروژه، شیب‌ها هموار شده و با خاک پوشانده شدند، قسمت پایین آن‌ها با سنگ‌های بتونی تقویت شد. برای این کار حدود ۱۱۳٬۲۰۰ متر مکعب خاک از ساحل چپ رودخانه و جزیره پایین (برای حمل آن ۸۳۶ کشتی و بارج مورد نیاز بود) وارد شد. همچنین ۱۷٬۵۰۰ متر مکعب سنگ بتونی استفاده شد (این سنگ‌ها به صورت رایگان توسط تمامی کشتی‌های تجاری که به یارسلاول می‌رسیدند، حمل می‌شد) و حدود ۳۵٬۰۰۰ متر مکعب خزه نیز مصرف شد. نابِرژنایا با نرده‌های آهنی تزئین شد که در سال ۱۸۳۱ به جای حصار چوبی نصب شد (برای تمامی این کارها، نیکولای اول ۷۰٬۰۰۰ روبل دیگر تخصیص داد). همچنین درختان گل‌لی‌زاک در امتداد نابِرژنایا کاشته شدند و پل ولگا، پل سمیونفسکی و پل وزدویژنسکی بر روی دره‌های هم‌نام ساخته شدند. کارهای اصلی در نابِرژنایا ولگا و بخشی از ساحل کوتوروسل در ژوئن ۱۸۳۵ به پایان رسید. در دهه ۱۸۴۰، در ولژسکایا نابِرژنایا آلاچیقی ساخته شد که تبدیل به یکی از نمادهای شهر شد.
صفرآباد (ساری)

مکان
| صفرآباد | صفرآباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۳۶′ شمالی ۵۳°۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۰۰°شمالی ۵۳٫۰۵۰°شرقی﻿ / 36.600; 53.050: مختصات: ۳۶°۳۶′ شمالی ۵۳°۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۰۰°شمالی ۵۳٫۰۵۰°شرقی﻿ / 36.600; 53.050
استان: مازندران
شهرستان: ساری
بخش: رودپی
دهستان: رودپی شرقی
جمعیت: ۱۰۸۳نفر
صفرآباد، روستایی است از توابع بخش رودپی شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان رودپی شرقی قرار داشته و بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۰۸۳نفر (۲۸۹خانوار) بوده‌است.
جنگل روحهای گمشده

| جنگل روحهای گمشده | جنگل روحهای گمشده |
| --- | --- |
Theatrical release poster: Theatrical release poster
کارگردان: خوزه پدرو لوپس
تهیه‌کننده:  آنا آلمیدا 
نویسنده: خوزه پدرو لوپس
بازیگران:  دانیلا لاو  خورخه موتا  مافالدا بانکوارت  لیگیا روکه  لیلیا لوپس 
موسیقی: امانوئل گراسیو
فیلم‌بردار: فرانسیسکو لوبو
تدوین‌گر: آنا آلمیدا
توزیع‌کننده: انکسو 82 Wild Eye Releasing
تاریخ‌های انتشار:  ۲۶ فوریه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-02-۲۶) (Fantasporto)  ۲۶ فوریه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-02-۲۶) (Portugal)  
مدت زمان: ۷۱ دقیقه
کشور: پرتغال
زبان: پرتغالی
جنگل روحهای گمشده (پرتغالی: A Floresta das Almas Perdidas) فیلم اسلشر درام به کارگردانی خوزه پدرو لوپس است.
سرود جنگل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): لسیا اوکراینکا
کشور: اوکراین
زبان: اوکراینی
گونه(های) ادبی: Féerie
انتشار: ۱۹۱۲
سرود جنگل (اوکراینی: Лісова пісня، ت. «Lisova pisnya») نمایشنامه‌ای شاعرانه در سه پرده اثر لسیا اوکراینکا است. این نمایشنامه در سال ۱۹۱۱ در شهر کوتائیسی نوشته شد و اولین بار در ۲۲ نوامبر ۱۹۱۸ در تئاتر فیلم کی‌یف به روی صحنه رفت. این اثر یکی از اولین نمونه‌های اصلی فانتزی در ادبیات اوکراین است.
شرکت آلومینیوم تاجیک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنا نهاده: ۱۹۷۲
دفتر مرکزی: تورسون‌زاده، تاجیکستان
محصولات: آلومینیوم
وبگاه: 
شرکت آلومینیوم تاجیک یا به اختصار تالکو در شهر تورسون‌زادهٔ تاجیکستان بزرگ‌ترین کارخانهٔ تولید آلومینیوم در آسیای مرکزی و مهم‌ترین مجتمع صنعتی تاجیکستان است.
این کشور کانسنگ آلومینیوم ندارد، از همین رو مواد خام این کارخانه باید وارد شود. ساخت این کارخانه از ۱۹۷۲ آغاز شد و نخستین ریخته‌گری آلومینیوم در ۳۱ مارس ۱۹۷۵ انجام گردید.
کارخانهٔ تالکو در شهر تورسون‌زاده
خبرگزاری تاجیکستانی اوستا گزارش داده است که این کارخانه در سال ۲۰۰۶ توانسته ۴۱۶ هزار تن آلومینیوم تولید کند.
۴۰٪ برق کشور را مصرف می‌کند و در سال ۲۰۰۲ مشخص شد که عامل آلودگی آب منطقه با فلوئور می‌باشد. بارها از سوی مناطق همسایه در ازبکستان به ایجاد مشکلات بوم‌شناختی متهم شده است.
در سوم آوریل ۲۰۰۷ به گونهٔ رسمی نام تاداز به تالکو – شرکت آلومینیوم تاجیک تغییر یافت.
روسال، غول متالورژیک روسیه، اعلام کرده است که برای نوین‌سازی و افزایش تولید تاداز، مبلغ ۱۵۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرده است.
فیبر نوری

دسته‌ای از تارهای نوری
تار نوری یا فیبر نوری (به انگلیسی: Optical fiber) رشتهٔ باریک و بلندی از یک مادّهٔ شفاف مثل شیشه (سیلیکا) و پلاستیک است که می‌تواند نوری را که از یک سر به آن وارد شده، از سر دیگر خارج کند. فیبر نوری دارای پهنای باند بسیار بلندتر از کابل‌های معمولی می‌باشد و با آن می‌توان داده‌های تصویر، صوت و دیگر داده‌ها را به‌راحتی و با پهنای باند بالا تا ۱۰۰ گیگابیت بر ثانیه و بالاتر انتقال داد. امروزه مخابرات نوری، به دلیل پهنای باند وسیع‌تر در مقایسه با کابلهای مسی، و همچنین تأخیر کمتر در مقایسه با مخابرات ماهواره‌ای، از مهم‌ترین ابزار انتقال اطلاعات محسوب می‌شود. فیبر نوری از نظر نوع تارها، خصوصیات کابل و پوشش آنها، در سه دسته عمده تقسیم‌بندی می‌شود:
(Indoor (Tight Buffer
(Outdoor(Loose tube
Indoor & Outdoor
سیستم‌های مخابرات نوری

مقالهٔ اصلی: مخابرات فیبرنوری
گسترش ارتباطات راه دور و راحتی انتقال اطلاعات با سیستم‌های انتقال و مخابرات نوری یکی از پراهمیت‌ترین موارد در جهان امروز است. سرعت، دقت و تسهیل از مهم‌ترین ویژگی‌های مخابرات نوری است. یکی از پراهمیت‌ترین موارد استفاده از مخابرات نوری آسانی انتقال سیگنالهای اطلاعات دیجیتالی است که قابلیت تقسیم‌بندی در حوزه زمانی را دارا است. به این معنی که مخابرات دیجیتال دارای پتانسیل کافی برای استفاده از امکانات مخابره اطلاعات در بسته‌های کوچک اطلاعات در حوزه زمان است. برای مثال عملکرد مخابرات نوری با توانایی ۲۰ مگاهرتز با داشتن پهنای باند ۲۰ کیلوهرتز دارای گنجایش اطلاعاتی ۰٫۱٪ است.
در سال ۱۸۸۰ میلادی الکساندر گراهام بل چهار سال بعد از اختراع تلفن موفق به اخذ امتیازنامه خود در زمینه مخابرات نوری برای دستگاه خود با عنوان فوتو تلفن شد. در سال‌های اخیر با پیشرفت لیزر به عنوان یک منبع نور قدرتمند و خطوط انتقال نوری فاکتورهای جدیدی از تکنولوژی و تجارت بهتر را برای انسان به ارمغان آورده است.
مخابرات نوری ابتدا به عنوان یک مخابرات از راه دور تلقی می‌شد که در آن امواج نوری به عنوان حامل یک یا چند واسطه انتقال استفاده می‌شد. با آنکه امواج نوری حامل سیگنال‌های آنالوگ بودند اما سیگنال‌های نوری همچنان به عنوان سیستم مخابرات دیجیتال بدون تغییر باقی‌مانده است. از دلایل این امر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
تکنیکهای مخابرات در سیستم‌های جدید مورد استفاده قرار می‌گرفت.
سیستم‌های جدید با بالاترین تکنولوژی برای داشتن بیشترین گنجایش کارآمدی، سرعت و دقت طراحی شده بود.
انتقال به کمک خطوط نوری امکان استفاده از تکنیک‌های اخت. این مطلب نیاز به دسترسی به مخابره اطلاعات به‌صورت بیت به بیت را پاسخگو بود.
توانایی پردازش اطلاعات در حجم وسیع: از آنجاکه مخابرات نوری دارای کارایی بالاتری نسبت به سیم‌های مسی سنتی هستند بشر امروزی تمایل چندانی برای پیروی از سنت دیرینه خود ندارد و توانایی پردازش حجم وسیعی از اطلاعات در مخابره فیبر نوری او را مجذوب و شیفته خود ساخته است.
رهایی از نویزهای الکتریکی: فیبر نوری از جنس پلاستیک یا شیشه ساخته‌می‌شود، در نتیجه می‌تواند از میدان‌های الکتریکی در امان باشد. از قابلیت‌های مهم این نوع مخابرات می‌توان به امکان عبور کابل حامل موج نوری از میان میدان الکترومغناطیسی قوی اشاره کرد که سیگنال‌ها بدون آلودگی با پارازیت‌های الکتریکی یا سیگنال‌های تداخل‌گر به حداکثر کارایی خود خواهند رسید.