stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سوزان سانتاگ

| سوزان سانتاگ | سوزان سانتاگ |
| --- | --- |
سانتاگ در سال ۱۹۷۹: سانتاگ در سال ۱۹۷۹
زادهٔ: ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۳۳ نیویورک سیتی
درگذشت: ۲۸ دسامبر ۲۰۰۴ (۷۱ سال) نیویورک سیتی
علت مرگ: سندرم میلودیسپلاستیک
ملیت: آمریکایی
تحصیلات: دانشگاه آکسفورد و دانشگاه پاریس
محل تحصیل: برکلی، شیکاگو، هاروارد
پیشه(ها): رمان‌نویس، مقاله‌نویس، فیلمساز، نویسنده، نظریه‌پرداز ادبی و فعال سیاسی
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۹–۲۰۰۴
شناخته‌شده برای: ادبیات داستانی و غیرداستانی و پژوهش
جنبش: فمینیسم
همسر: فیلیپ ریف
شریک زندگی: آنی لیبویتز
فرزندان: دیوید ریف
وبگاه: www.susansontag.com
سوزان سانتَگ (به انگلیسی: Susan Sontag), ‎/ˈsɒntæɡ/‎ ‏(۱۶ ژانویه ۱۹۳۳ – ۲۸ دسامبر ۲۰۰۴) نویسنده، نظریه‌پرداز ادبی و فعال سیاسی آمریکایی بود. از مشهورترین نوشته‌های او جستار «علیه تفسیر» است.
سانتاگ به نوشتن و صحبت کردن، یا سفر به مناطق درگیری علاقه وافری داشت، از جمله در طول جنگ ویتنام و محاصره سارایوو فعال بود. او در مورد عکاسی، فرهنگ و رسانه، ایدز و بیماری، حقوق بشر، و کمونیسم و چپ‌گرایی مقالات متعددی نوشته‌است. مقالات و سخنرانی‌های او گاهی مورد انتقاد واقع می‌شدند. مجله نقد کتاب نیویورک وی را «یکی از با نفوذترین منقدان نسل خود» نامید.
زندگی

سوزان سانتگ با نام اصلی سوزان رزنبلت در ۱۶ ژانویه ۱۹۳۳ در شهر نیویورک از پدر و مادری یهودی به دنیا آمد. پدرش جک روزنبلت تاجر پوست در چین بود. سوزان در پنج سالگی پدر خود را بر اثر بیماری سل از دست داد. هفت سال بعد مادرش، میلدرد جیکبسون با افسر ارتش آمریکا به نام ناتان سانتگ ازدواج کرد. هر چند هیچ‌گاه ناپدری او را رسماً به فرزندخواندگی نپذیرفت اما نام خانوادگی سانتاگ بر سوزان و خواهرش، جودیث ماندگار شد.
سوزان هیچ‌گاه در معرض تعلیمات دینی قرار نگرفت و به گفته وی تا اواسط دهه دوم عمر خویش وارد کنیسه نشده بود. سوزان کودکی‌اش را در لانگ آیلند نیویورک، غم بار، ناراحت، و با مادر سرد که از وی فاصله داشت توصیف می‌کند. خانواده سپس به توسان آریزونا، و در آخر به دره سن فرناندو در جنوب کالیفرنیا مهاجرت کردند، جایی که وی در پشت کتاب‌های بسیارش پناه گرفته بود و در سن پانزده سالگی از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد.
سوزان تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه برکلی شروع کرد ولی پس از مدتی به دانشگاه شیکاگو رفت و دلیل اصلی این انتقال را بهتر بودن برنامه درسی دانشگاه شیکاگو بیان کرد. او در دانش‌گاه‌های برکلی و شیکاگو در رشته‌های فلسفه و ادبیات و هم‌چنین رمان‌نویسی ادامهٔ تحصیل داد. لئو اشتراوس، جوزف شواب، کریستیان مک‌کاور، ریچارد مک‌کئون، پیتر فون بلنکن‌هاگن و کنت بورک از اساتید وی در دوره تحصیل لیسانس او در دانشگاه شیکاگو بودند. در طی دوره لیسانس، سوزان با مایک نیکولز که همکلاسی‌اش بود رابطه‌ای بسیار صمیمی ایجاد کرد.
در سال ۱۹۵۰ و تنها زمانی که سوزان هفده سال داشت با فیلیپ ریف که معلم و نظریه‌پرداز اجتماعی بود دیدار کرد و ده روز بعد این دیدار منجر به ازدواج شد. این ازدواج هشت سال دوام داشت و نتیجهٔ آن فرزندی شد به نام دیوید که بعدها ویراستار وی و خود نیز نویسنده شد. در طی دوران تحصیل در دانشگاه شیکاگو، سانتگ در کلاس‌های تابستانی که توسط هانس هایریش گرت برگزار می‌شد، شرکت کرد. شرکت در این کلاس‌ها منجر به ایجاد دوستی بین این دو و در نهایت تأثیرپذیری مطالعات سوزان در زمینهٔ اندیشمندان آلمانی از وی شد.
سوزان بلافاصله پس از اتمام دوره لیسانس، به عنوان معلم انگلیسی سال اول در دانشگاه کنتیکت برای سال تحصیلی ۱۹۵۲–۱۹۵۳ مشغول به کار شد.
اندیشه

به باور سانتگ به جای آنکه هنر را نمودی فیزیکی از «بیانیهٔ» یک هنرمند بدانیم، باید اثر هنری یا در بسطش ابژه را در جهان، مستقل و فارغ از هر ابزار مفهومی یا بازنمایانهٔ دیگری تعریف کنیم. سبک یک قطعهٔ هنری یا یک ابژه، صرفاً نمایه‌ای از اتوسهای زمان تولیدش بوده و کاملاً اشتباه است اگر فکر کنیم هنرمند می‌تواند اثر هنری خارج از هر سبک مفروضی خلق کند. چنین گفته‌هایی را می‌توان پیش‌بینی بر مشاهدات یک دهه بعدتر استاد زیبایی‌شناسی و نقد هنری دانشگاه کلمبیا روزالیند کرائوس دانست.
علیه تفسیر

کتاب علیه تفسیر از مشهورترین آثار سوزان سانتاگ است که در سال ۱۹۶۶ منتشر شده‌است و شامل برخی از شناخته‌شده‌ترین آثار او، از جمله «دربارهٔ سبک» و «علیه تفسیر» می‌شود. او در این کتاب به این می‌پردازد که رویکرد جدید نقد و زیبایی‌شناسی، از تأثیر پراحساس هنر غافل مانده و تفسیرهای یک جانبه و تأکید بر «محتوا» بدون توجه به سبک جایگزین آن شده. او در این کتاب به بحث ادراک و سبک و هنر می‌پردازد.
انتقادات > انتقادات از سوی دیگر نویسندگان

نسیم نقولا طالب در کتاب پوست در بازی خود از سانتگ و دیگر اشخاصی که شیوه زندگی ولخرجانه‌ای دارند ولی خود را «علیه نظام بازار» عنوان می‌کند انتقاد می‌کند. طالب ارزش عمارت مشترک سانتگ در نیویورک را ۲۸ میلیون دلار ارزیابی می‌کند، و می‌گوید «مخالف بودن با نظام بازار و زندگی نکردن در یک کلبه یا غار منزوی از آن (جایی در ورمانت یا شمال غربی افغانستان) غیراخلاقی است.» طالب همچنین استدلال می‌کند که حتی غیراخلاقی تر است که «بدون زیستن با عواقب مستقیم آن مدعی فضیلت شد.»
ترجمه به فارسی

علیه تفسیر، ترجمه مجید اخگر، نشر بیدگل، ۱۳۹۴
نظر به رنج دیگران، ترجمه احسان کیانی‌خواه (گمان، ۱۳۹۴) یا تماشای رنج دیگران، ترجمه زهرا درویشیان و محسن فرهمند (چشمه، ۱۳۹۴)
دربارهٔ عکاسی، با دو ترجمه متفاوت از نگین شیدوش (حرفه نویسنده، ۱۳۸۹) و مجید اخگر (بیدگل، ۱۳۹۰)
شیمیزو مونه‌هارو

| شیمیزو مونه‌هارو | شیمیزو مونه‌هارو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۵۳۷
درگذشت: ۲۳ ژوئن ۱۵۸۲
ملیت: ژاپن
شیمیزو مونه‌هارو، شیمیزو چوزائمون (به ژاپنی: 清水 宗治, Shimizu Muneharu); ۱ ژانویهٔ ۱۵۳۷ – ۲۳ ژوئن ۱۵۸۲) سامورایی اهل ژاپن بود که به خاندان موری خدمت می‌کرد.
در سال ۱۵۳۷ در روستای شیمیزو، ناحیه کایو، ولایت بیچو (در حال حاضر آیده، شهر سوجا، استان اوکایاما) متولد شد (تاریخ تولد نامشخص است). نام کودکی او سایتارو بود.
او به عنوان ملازم یکی از خانواده‌های حاکم بیچو، به عنوان ارباب قلعه شیمیزو در ولایت بیچوخدمت کرد و بعداً ارباب قلعه تاکاماتسو در بیچو شد. نظریه‌های مختلفی در مورد چگونگی وقوع این اتفاق وجود دارد، اما به‌طور کلی گفته می‌شود که در دوران مناقشه بیچو در دوران تنشو، او به خاندان موری پیوست و با وجود اینکه فودای (خویشاوند) خاندان میمورا بود، به مقام ارباب قلعه تاکاماتسو دست یافت.
در هر صورت، پس از تبدیل شدن به ملازم خاندان موری، او به عنوان زیردست کوبایاکاوا تاکاکاگه در راه تسلط خاندان موری در ناحیه چوگوکو خدمت کرد، سخت با وفاداری کار کرد و عمیقاً مورد اعتماد رهبران خاندان موری، از جمله کوبایاکاوا تاکاکاگه بود.
در آوریل ۱۵۸۲، زمانی که هاشیبا هیده‌یوشی، دست نشانده اودا نوبوناگا که سیاست اتحاد را ترویج می‌کرد،  حمله به چوگوکو را اجرا کرد، مونه‌هارو خود را در قلعه تاکاماتسو زندانی کرد و در (نبرد قلعه تاکاماتسو) مقاومت کرد.
ابتدا هیده‌یوشی شرط گذاشت که اگر تسلیم شود، دو ولایت بیچو و ولایت بینگو را به او بدهد، اما مونه‌هارو قبول نکرد و به اربابش، موری تروموتو، وفاداری خود را نشان داد پس از آن  قلعه تاکاماتسو به دلیل محاصره نظامی به روش زیر آب رفتن که توسط کورودا یوشیتاکا) برنامه‌ریزی شده بود، مجبور به سقوط شد، اما خود تروموتو به همراه کیکاوا موتوهارو و کوبایاکاوا تاکاکاگه نجات پیدا کردند و در نتیجه در جبهه، نبرد به بن‌بست رسید. در جریان این حمله آبی، در ۲ ژوئن، حادثه معبد هوننو در کیوتو رخ داد و نوبوناگا درگذشت، با اطلاع از این خبر، هاشیبا هیده‌یوشی مرگ نوبوناگا را مخفی نگه داشت و برای نجات جان سربازان قلعه به شرط هاراکیری مونه‌هارو قرارداد صلح بست.
خاندان موری راهب آنکوکوجی اکی را به عنوان پیام‌رسان نزد کورودا کانبی رساند و از او خواست که در ازای ولایت بیچو، ولایت بینگو، ولایت میماساکا، ولایت هوکی و ولایت ایزومو از شرط کشتن مونه‌هارو بگذرد، اما هیده یوشی نپذیرفت و مذاکرات با شکست مواجه شد زیرا او خواستار خودکشی مونه‌هارو بود. با این حال، وقتی مون‌هارو این را شنید، تصمیم گرفت تعهد خود را به اربابش نشان دهد، از جمله خودش، برادر بزرگترش شیمیزو مونه‌تومو (تسوکیو نیودو)، برادر کوچکترش نانبا مونه‌تادا (دنبی)، و ژنرال پشتیبانی، سچیکا شینگا  در ازای جان خود دادخواست و طوماری نوشت و آن را به  آنکوکوجی اکی سپرد.
در نهایت، دو روز بعد، در ۴ ژوئن، مونه‌هارو بدون اطلاع از مرگ نوبوناگا، همراه با برادر بزرگترش شیمیزو مونه‌تومو، برادر کوچکترش نانبا مونه‌تادا و ژنرال سچیکا شینگا سپپوکو را در قایق روی آب انجام داد. وی در سن ۴۶ سالگی درگذشت.
نیکولاس دی لانگ

نیکولاس دی لانگ (به انگلیسی: Nicolaas De Lange،  زادهٔ ۲۳ اوت ۲۰۰۱) یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور آفریقای جنوبی است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد.
تایلا فورد

تایلا فورد (به انگلیسی: Tayla Ford،  زادهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۹۳) یک کشتی‌گیر زن آزادکار اهل کشور نیوزیلند است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد.
لشکر پیاده‌نظام (ورماخت)

| لشکر پیاده‌نظام | لشکر پیاده‌نظام |
| --- | --- |
فعال: ۱۹۴۵–۱۹۳۹
کشور:  آلمان
رسته: نیروی زمینی
گونه: پیاده‌نظام
اندازه: لشکر
بخشی از:  ورماخت
نبردها: جنگ جهانی دوم
فرماندهان: فرماندهان
لشکر پیاده‌نظام ورماخت (به آلمانی: Infanterie-Division der Wehrmacht) یک یگان پیاده‌نظام به اندازه لشکر در نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که عملیات‌های نظامی محول به آن صرفاً در خشکی بوده و اعضای آن بدین منظور آموزش‌های نظامی لازم را گذرانده بودند.
لشکر پیاده‌نظام بخش غالب لشکرهای ورماخت و وافن اس‌اس را در رایش سوم تشکیل می‌داد به وجهی که از مجموع ۲۰۸ لشکر این دو نیروی مسلح در سال ۱۹۴۱، ۱۶۳ لشکر از آن (شامل ۴ لشکر سبک و ۶ لشکر کوهستان) لشکر پیاده‌نظام بودند.
مطالب موجود در این مقاله شامل لشکرهای پیاده‌نظام موتوریزه، سبک و کوهستان نمی‌شود.
پیش زمینه

پس از شکست امپراتوری آلمان و پایان جنگ جهانی اول، فاتحان غربی پیمان ورسای را بر آلمان تحمیل کردند. بر اساس این پیمان نیروی زمینی آلمان به یک نیروی ۱۰۰ هزار نفری با تنها ۴ هزار افسر محدود شد که با انفصال صدها هزار نفر از خدمت فقط می‌توانستند نقش امنیت داخلی و مرزبانی را ایفا کنند. نیروی زمینی صرفاً می‌توانست ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک با ۳ گردان پیاده‌نظام، یک گردان آموزش و یک گردان خمپاره‌انداز و ۷ هنگ توپخانه هر یک با سه گردان در کنار هفت گردان مهندسی، بهداری، مخابرات و موتوریزه که مجموعاً هفت لشکر پیاده‌نظام را تشکیل می‌دادند، در اختیار داشته باشد.
با توجه به این که امکان باقی ماندن نسبت بسیار اندکی از نیروهای موجود در نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیروی زمینی جدید وجود داشت، استانداردهای بسیار سخت گیرانه‌ای برای گزینش افراد وضع شد. افراد باقی‌مانده پانزده ماه در هنگ‌های خود در رایشسور به عنوان درجه‌دار خدمت کردند و سپس کسانی برگزیده شدند که از یک آزمون موفق خارج گشتند. افراد پذیرفته شده بدون توجه به رسته سابقشان، به یک دوره در دانشکده پیاده‌نظام در درسدن فرستاده شدند. این فرایند چهار تا پنج سال از زمان آغاز خدمت به طول انجامید. رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار از همان ابتدا با طراحی سازمانی منعطف که می‌توانست به سهولت جهت اداره نیرویی بزرگ‌تر گسترش یابد، شروع به نقض مخفیانه مفاد پیمان ورسای کرد. آلمانی‌ها در ابتدا کشور خود را به هفت منطقه نظامی (Wehrkreis) (تا سال ۱۹۳۷ سیزده و سال ۱۹۴۲ نوزده منطقه) تقسیم کردند که هر یک با فرماندهی در سطح سپاه، مسئولیت جذب، بسیج، تدارکات، اداره و آموزش نیروهای مربوط به اراضی خود را بر عهده داشتند. فرمانده هر منطقه نظامی فرماندهی یک لشکر پیاده‌نظام که شماره منطقه را به خود گرفته بود، را نیز به شکل مجزا در اختیار داشت.
سازمان > فرماندهی

تا سال ۱۹۳۵ هر لشکر پیاده‌نظام علاوه بر یک فرمانده کل (فرمانده منطقه نظامی) دارای دو معاون فرمانده بود. یکی از این معاونان فرمانده پیاده‌نظام (Infanteriefuehrer) و دیگری فرمانده توپخانه (Artillieriefuehrer) به حساب می‌آمد که هر یک (معمولاً با درجه سرتیپ) یگان‌های مربوط به خود را هدایت می‌کردند. این فرماندهان هدایت گروه‌های رزمی لشکر را نیز اغلب بر عهده می‌گرفتند.
افسر عملیات (la) در سطح لشکر نقش ریاست ستاد لشکر را ایفا می‌کرد و افسر اطلاعات (Ic) مستقیماً تحت امر او بود. البته از عنوان رئیس ستاد تنها در سطح سپاه یا بالاتر استفاده می‌شد. هنگام ورود به میدان‌های نبرد، ستاد لشکر معمولاً به سه بخش ستاد عملیات (Fuehrungsabteilung)، ستاد تدارکات (Quartermeister) و ستاد نیرو (Adjutantur) تقسیم می‌گردید. مجموع این ستادها مرکز فرماندهی به ریاست افسر عملیات را ایجاد می‌نمودند. افسر اطلاعات (Ic) و افسر توپخانه (Ia) لشکر در ستاد عملیات که مهم‌ترین ستاد لشکر به حساب می‌آمد، حضور داشتند. افسر ارشد تدارکات (Ib) رهبری ستاد تدارکات را عهده‌دار بود. افسر ارشد اداری (IVa)، افسر ارشد بهداری (IVb)، افسر ارشد دامپزشکی (IVc) و افسر حمل و نقل موتوری (V) نیز در ستاد تدارکات قرار می‌گرفتند که هر یک بخش خود را هدایت می‌نمودند. افسر ارشد نیرو (IIa) که آجودان نیز نامیده می‌شد و پشت خط مقدم حضور می‌یافت، ستاد نیرو را هدایت می‌کرد و افسر دوم نیرو (IIb)، قاضی ارشد دادگاه نظامی (III)، روحانی لشکر (IVd) و سایر یگان‌های مورد نیاز جهت عملکرد مناسب قرارگاه‌های ستادی همچون بخش نگهداری خودروها، یگان‌های امنیت، یگان‌های مهندسی ساخت‌وساز و یگان‌های جایگزینی زیر نظر او قرار داشتند. افسر دوم نیرو (IIb) مسئولیت امور درجه‌داران و درخواست نیروی جایگزین از طریق افسر ارشد نیرو را عهده‌دار بود. تنها افسران درجه یک (I) بخشی از ستاد کل لشکر بودند. به همین جهت بیشتر این نفرات در آن حضور نداشتند. علاوه بر این سه ستاد عمده، لشکر دارای ستادهای ویژه‌ای بود که همراه افسران یا بخش‌هایی به صورت موقت یا دائم به آن ملحق می‌شدند. این ستادها می‌توانستند شامل فرمانده نیروهای تدارکاتی لشکر (بیشتر موارد تحت امر افسر ارشد تدارکات)، افسر ارشد پلیس نظامی، فرمانده نیروهای ادوات پرتاب‌گرها (مانند موشک‌اندازها)، افسر محافظت شیمیایی و افسر راهبر ناسیونال سوسیالیسم باشند.
هنگامی که یگان‌های توپخانه از رده‌های بالاتر به لشکر ملحق می‌شدند، یک افسر دیگر با عنوان فرمانده ارشد توپخانه (Artilleriekommandanteur یا Arko) موقتاً به ستاد لشکر افزوده می‌شد که مسئول ارائه توصیه‌های مربوط به تخصیص قسمت‌های مختلف این یگان‌ها به بخش‌های مختلف لشکر بود. اگر به شکل استثنایی هیچ یگان توپخانه دیگری به لشکر اختصاص نیافته بود، افسری با عنوان فرمانده توپخانه لشکر (Artillerieführer یا Arfü) یگان‌های توپخانه لشکر را فرماندهی می‌کرد. در صورت حضور فرمانده ارشد توپخانه، نیروهای توپخانه سطح لشکر توسط او رهبری و حوزه اختیارات فرمانده توپخانه لشکر به هنگ توپخانه لشکر محدود می‌شد.
هاوپت‌فلدویبل در قطار تدارکات گروهان‌های تفنگ‌دار مسئول ناحیه پشت سر گروهان در تمامی امور غیر رزمی بود. او علاوه بر رسیدگی به امور قطارهای تدارکاتی، انضباط و نظم را در ناحیه پشت سر ایجاد و ارتباطات با فرماندهان و خانه را سامان می‌داد. 'هاوپت‌فلدویبل بر همه امور اداری کاغذی گروهان از جمله گزارش‌های معمول، ترفیع درجات و مرخصی‌ها نظارت می‌کرد. از او با عنوان اشپیس (Spiess - نیزه) در بین نیروها یاد می‌شد. در صورت لزوم حتی ممکن بود از او به عنوان رهبر یک دسته نیز استفاده شود.
سازمان > هنگ پیاده‌نظام

تا سال ۱۹۴۴، بیشتر گروهان‌های تفنگ‌دار دارای سه دسته تفنگ‌دار با تفنگ گلنگدنی و یک گروه مسلسل سنگین یا خمپاره‌انداز ۸۱ میلی‌متری بودند. این ترکیب در لشکرهای فولکس‌گرندیر به دو دسته با مسلسل دستی و یک دسته با تفنگ گلنگدنی تغییر کرد.
هنگ‌های دارای سه گردان، علاوه بر ۱۲ گروهان (۸ گروهان در هنگ‌های دارای دو گردان) در غالب گردان‌های خود، یک گروهان توپ پیاده‌نظام دیگر مستقیماً تحت هدایت فرماندهی هنگ در اختیار داشتند. این گروهان حتی در هنگ‌های دارای دو گردان با مجموع هشت گروهان، هم عموماً گروهان ۱۳ خوانده می‌شد؛ در این حالت گروهان‌های ۹ تا ۱۲ وجود نداشتند. از حدود سال ۱۹۴۲ دسته‌های توپ سبک پیاده‌نظام در گردان‌های پیاده‌نظام اذغام و با توپ‌های سنگین پیاده‌نظام در گروهان‌های توپ پیاده‌نظام جایگزین شدند. در لشکرهای پیاده‌نظام تازه‌شکل‌گرفته که اغلب توپ‌های سبک پیاده‌نظام نداشتند، این ادوات با دو برابر تعداد خمپاره‌اندازهای ۸۱ میلی‌متری جایگزین گردید که دارای همان کارایی بودند. در لشکرهای فولکس‌گرندیر گروهان ۱۳ از دو دسته خمپاره‌انداز ۱۲۰ میلی‌متری و یک دسته توپ پیاده‌نظام تشکیل می‌گردید. در لشکرهای پیاده‌نظام اولیه، در این گروهان از دسته‌های توپ پیاده‌نظام بیشتر و خمپاره‌انداز کمتری نسبت به لشکرهای پیاده‌نظام اواخر جنگ استفاده می‌شد.
گروهان مسلسل در گردان‌های تفنگ‌دار بر خلاف آنچه از نام آن‌ها برمی‌آید صرفاً مجهز به مسلسل نبودند؛ بلکه ترکیبی از مسلسل‌های سنگین و خمپاره‌اندازهای سنگین بودند. این گروهان‌ها بعداً به شکل مناسب‌تری به «گروهان سنگین» تغییر عنوان دادند.
هنگ‌های پیاده‌نظام از ۱۵ اکتبر سال ۱۹۴۲ به حکم پیشوا به «هنگ گرندیر» تغییر عنوان دادند.
سازمان > هنگ توپخانه

در مواردی برخی از لشکرها مجاز به داشتن ۶ گردان توپخانه می‌شدند. یگان‌های توپخانه لشکر مکرراً از یگان‌های توپخانه در اختیار سپاه یا یگان‌های بالاتری که لشکر بخشی از آن‌ها بود، نیروی کمکی دریافت می‌کردند. این یگان‌های توپخانه از جمله هنگ توپخانه سپاه، توسط فرمانده ارشد توپخانه فرماندهی می‌شدند. این فرمانده توپخانه به همراه خود یگان‌های دیده‌بانی، گردان‌ها یا آتشبارهای سبک، متوسط، سنگین و فوق سنگین به لشکر ملحق می‌کرد که اسب‌کشنده، موتوریزه، خودرو کشنده، خودکششی، ریلی یا حتی در موارد نادری ثابت بودند. گردان‌هایی از توپ‌های تهاجمی زره‌پوش شامل یک آتشبار ستاد و سه آتشبار دیگر هر یک با شش توپ تهاجمی خودکششی ۷۵ میلی‌متری و گردان‌هایی از توپ‌های ضدهوایی شامل سه آتشبار توپ‌های ۸۸ میلی‌متری و دو آتشبار توپ‌های ۲۰ میلی‌متری نیز به لشکر پیاده‌نظام می‌پیوستند. گردان‌های ضدهوایی گاهی مختص خود لشکرهای پیاده‌نظام بودند.
به استثنای حذف گردان دیده‌بانی از لشکرهای موج دوم به بعد و اضافه شدن گردان‌های توپخانه ۷۵ میلی‌متری به لشکرهای فولکس‌گرندیر، هنگ توپخانه لشکرهای پیاده‌نظام در طول جنگ تغییری به خود ندیدند.
سازمان > گردان‌های لشکر

یگان‌های شناسایی در زمان صلح در لشکرها وجود نداشتند و در هنگام بسیج در سال ۱۹۳۹ از نیروهای سیزده هنگ منحل‌شده سواره‌نظام تشکیل شدند. در لشکرهای پیاده‌نظام بعدی یگان شناسایی گروهان سواره نداشت و این گروه به صورت مجزا در قابل گردان‌های پیاده‌نظام قرار می‌گرفت. خودروهای زرهی یگان‌های شناسایی بعداً با موتورسیکلت و خودروهای موتوری جایگزین شد. گردان‌های شناسایی در لشکرهای مختلف تفاوت‌های قابل ملاحظه ای با یکدیگر حتی در اوایل جنگ داشتند. این یگان‌ها که بعدها با ترکیب با گردان‌های ضدتانک، گردان‌های سریع (schnelle) را پدیدآوردند، سازمان‌های مختلفی داشتند. برای مثال گردان سریع ۲۲۷ لشکر دویست و بیست و هفتم پیاده‌نظام دارای چهار گروهان دوچرخه‌سوار مسلح به مسلسل‌های دستی، یک گروهان ضدتانک موتوریزه مسلح به ۱۲ توپ ضد تانک ۳۷ میلی‌متری و یک گروهان سنگین شامل یک دسته خودروی زرهی، دو دسته موتورسوار، دو دسته ضدتانک (هر یک با سه توپ ضدتانک ۳۷ میلی‌متری) و یک دسته مهندسی بود. از طرفی گردان سریع ۲۳۶ لشکر صد و شصت و دوم پیاده‌نظام دارای سه گروهان ضدتانک موتوریزه (یک گروهان با توپ‌های ۳۷ میلی‌متری و دو گروهان با توپ‌های ۵۰ میلی‌متری)، یک گروهان دوچرخه‌سوار و یک دسته مخابرات بود.
گردان ضدتانک لشکرهای پیاده‌نظام در ابتدا یگان «دفاع ضدزره» (Panzer Abwehr) نامیده می‌شدند. از ماه آوریل سال ۱۹۴۰ این عنوان به یگان «شکارچی تانک» (Panzerjäger) تغیر کرد. از موج دوم لشکرهای پیاده‌نظام گروهان مسلسل سنگین از گردان ضد تانک حذف شد.
گردان مهندسی رزم که نیروی پیشگام (Pionieretruppen) نیز نامیده می‌شد، شامل یگان‌های تهاجم، ساخت‌وساز، انهدام و پل‌سازی بود. این نیروها در نفوذ و انهدام میدان‌های مین و استحکامات دشمن و ایجاد پوشش دود مهارت داشتند و می‌توانستند هنگام عقب‌نشینی سازمان یافته نیروهای خودی، پیشروی قوای دشمن را از طریق ایجاد مانع، انهدام پل‌ها و تله انفجاری به تأخیر بیندازند. مسئولیت از پیشرو برداشتن موانع مصنوعی یا طبیعی، تعمیر یا احداث پل‌های ثابت یا موقت بر روی بدنه‌های آب و تأمین قایق‌های بادی و تهاجمی با این یگان بود. در حالت تدافعی نیز ایجاد موانع، میدان‌های مین، استحکامات، پناهگاه‌ها، تله‌های انفجاری و استتار و باز و هموار نگاه داشتن مسیر تدارکات بر عهده یگان مهندسی قرار داشت. نیروهای این گردان‌ها مکرراً تلفات بیشتری نسبت به همرزمان خود در یگان‌های پیاده‌نظام می‌خوردند.
گاهی گردان‌های مهندسی دیگری نیز به جهت اجرای عملیات‌های ویژه، به لشکرهای پیاده‌نظام ملحق می‌شدند یا گردان مهندسی یک لشکر به لشکر دیگر یا یگان‌های بالاتر می‌پیوست. البته فرماندهان سپاه‌ها اکثراً سعی می‌کردند تا جای ممکن یکپارچگی لشکرها را با جدا نکردن یگان‌ها از آن‌ها حفظ کنند.
اواخر جنگ با توجه به کمبود نیروی انسانی و گستردگی خط مقدم محول به لشکر، از نیروهای یگان مهندسی به عنوان پیاده‌نظام نیز استفاده شد.
گردان مخابرات نیز می‌توانست از سپاه نیروهای کمکی همچون گروهان‌های تلگراف و شنود دریافت کند. در بسیاری از لشکرهای ایجاد شده پس از سال ۱۹۴۲ گردان مخابرات به سطح گروهان مخابرات تقلیل یافت.
لشکرهای پیاده‌نظام سازمان یافته پس از سال ۱۹۴۳ دارای گردان‌های فوسیلیر بودند. این گردان‌ها که ترکیب گردان‌های پیاده‌نظام را داشتند و جایگزین گردان‌های شناسایی شده بودند، تحرک بیشتری داشتند.
سازمان > سایر یگان‌ها

یگان‌های دیگری همچون گروهان‌های تعمیر ریلی، یگان‌های ذخیره‌سازی، یگان‌های دود و دیگر یگان‌ها نیز در صورت نیاز به لشکر ملحق می‌شدند.
یگان بهداری معمولاً شماره لشکری که در آن قرار داشت را به خود می‌گرفت. برای مثال یگان بهداری لشکر سیصد و چهارم پیاده‌نظام، یگان ۳۰۴ بهداری خوانده می‌شد.
هر لشکر پیاده‌نظام حدود ۶ هزار اسب و قاطر در اختیار داشت که از آن‌ها برای جابه‌جایی تدارکات، مهمات، نفرات، مجروحین، توپخانه و سایز تجهیزات استفاده می‌شد. به همین جهت حضور یک گروهان دامپزشکی در لشکر ضروری به نظر می‌رسید.
هر لشکر پیاده‌نظام با توان سال ۱۹۳۹ روزانه به ۵۳ تن علوفه، ۵۴ تن عذا، ۲۰ تن سوخت، ۱ تن روان‌ساز، ۱۰ تن ذخایر تسلیحاتی و ۱۲ تن ذخایر دیگر نیاز داشت. هر لشکر پیاده‌نظام دارای یگان‌های تدارکات و حمل و نقل مختص به خود زیر فرمان افسر ارشد نیرو بود. این یگان‌های شامل گروهان‌های تدارکات، یگان‌های ترابری، یگان‌های ترابری موتوری، قطارهای تدارکات لشکر، یگان‌های تعمیرات و سایر یگان‌ها می‌شد. تنوع بالای یگان‌های تدارکاتی لشکرهای پیاده‌پیاده‌نظام امکان ارائه الگویی همه شمول به شکل کامل را نمی‌دهد. برای مثال نیروهای تدارکات لشکر بیست و چهارم پیاده‌نظام با ترکیبی تا حدودی جامع، شامل ستون‌های ۱ تا ۸ تدارکات موتوریزه سبک، یک دسته تعمیرات موتوریزه، یک گروهان تدارکات موتوریزه، یک یگان اداری لشکر، یک یگان نانوایی صحرایی موتوریزه، یک گروهان سلاخی حیوانات موتوریزه، یک گردان بهداری (خود شامل یک گروهان بهداری و یک گروهان بهداری موتوریزه)، یک بیمارستان صحرایی موتوریزه، دو گروهان آمبولانس، یک گروهان دامپزشکی، یک جوخه پلیس نظامی موتوریزه و یک دفتر پست میدانی موتوریزه بود. اکثر این یگان‌ها شماره لشکری را که در آن قرار داشتند، به خود می‌گرفتند.
هنگام رزم متحرک قطار تدارکات و کاروان ۱ تدارکات گروهان‌های تفنگ‌دار توسط ستاد گردان و کاروان ۲ تدارکات آن‌ها توسط ستاد هنگ هدایت می‌شد. هنگام رزم ثابت یا توقف قطارها معمولاً ۳ تا ۵ کیلومتر پشت ناحیه گروهان بودند.
سازمان > تغییرات سازمانی

این فهرست صرفاً مربوط به تغییرات یگان‌ها نسبت به یگان‌های ۳۶ لشکر پیاده‌نظام اولیه از جمله موتوریزه شدن یا موتوریزه نبودن آن‌ها است و به یگان‌های تغییر نکرده اشاره‌ای نشده‌است:
لشکرهای موج ۲ :
هنگ پیاده‌نظام:
گروهان پیاده‌نظام: ۹ مسلسل سبک
گروهان مسلسل: ۲ مسلسل سنگین
گروهان توپ پیاده‌نظام: ۸ توپ سبک ۷۵ میلی‌متری
هنگ توپخانه: بدون گردان دیده‌بانی
گردان ضدتانک: بدون گروهان مسلسل سنگین
بدون گردان جایگزینی
لشکرهای موج ۳ :
گردان پیاده‌نظام:
۴ گروهان پیاده‌نظام (هر یک: ۱۲ مسلسل سبک و ۴ مسلسل سنگین)
گروهان توپ پیاده‌نظام: ۸ توپ سبک ۷۵ میلی‌متری
گردان شناسایی:
۲ گروهان شناسایی دوچرخه‌سوار (هر یک: ۹ مسلسل سبک و ۲ مسلسل سنگین)
۱ دسته توپ پیاده‌نظام موتوریزه: ۲ توپ سبک ۷۵ میلی‌متری
۱ دسته ضدتانک: ۳ توپ ۳۷ میلی‌متری
بدون گروهان شناسایی سواره
هنگ توپخانه:
عموماً توپ قدیمی‌تر
بدون گردان دیده‌بانی
گردان ضدتانک: بدون گروهان مسلسل سنگین
گردان مهندسی:
۳ گروهان مهندسی (هر یک: ۹ مسلسل سبک)
ستون مهندسی سبک
ستون مهندسی پاکسازی موانع
گردان مخابرات:
۱ گروهان تلفن صحرایی
۱ گروهان مخابرات موتوریزه
ستون مخابرات موتوریزه
پشتیبانی تدارکاتی: ۳ ستون کامیون سبک یا اسب‌کشنده
پشتیبانی اداری: نانوایی اسب‌کشنده
پشتیبانی بهداری:
۱ گروهان بهداری
بیمارستان صحرایی
۲ گروهان آمبولانس
وجود ۱ گروهان مستقل مهندسی با ۶ مسلسل سبک در هر هنگ پیاده‌نظام
بدون گردان جایگزینی
لشکرهای موج ۴ :
هنگ پیاده‌نظام: همانند موج دوم
هنگ توپخانه:
گردان توپخانه سنگین موتوریزه
بدون گردان دیده‌بانی
گردان شناسایی: همانند موج سوم
گردان ضدتانک: بدون گروهان مسلسل سنگین
گردان مخابرات: گروهان تلفن صحرایی موتوریزه
پشتیبانی تدارکاتی: ۴ ستون کامیون سبک یا اسب‌کشنده
بدون گردان جایگزینی
میزان بالای تلفات بین نیروهای یگان‌های شناسایی لشکرها در نبرد فرانسه، موجب گشت این یگان‌ها با جذب شدن درون گردان‌های ضدتانک، گردان‌های «سریع» (schnelle) را پدیدآوردند که وظیفه دوگانه شناسایی و دفاع در مقابل زره‌پوش‌های دشمن را بر دوش داشتند.
با تغییر سیاست سازمان‌دهی یگان‌ها، توان رزمی هر لشکر پیاده‌نظام کاهش قابل ملاحظه‌ای یافت تا امکان ایجاد لشکرهای بیشتر فراهم آید. بدین جهت پس از سال ۱۹۴۱ میلادی، تعداد هنگ‌های هر لشکر پیاده‌نظام از سه هنگ به دو هنگ کاهش یافت. اندازه یگان‌های کوچک‌تر نیز تقلیل یافت به وجهی که تعداد گردان‌های هر هنگ پیاده‌نظام به دو گردان و توان رزمی هر گروهان پیاده‌نظام این گردان‌ها از ۱۸۰ سرباز به ۸۰ سرباز رسید. از این رو یک لشکر پیاده‌نظام دارای ۹ گردان با گروهان‌های ۱۸۰ نفره در سال ۱۹۳۹ بسیار قدرتمند تر از یک لشکر فولکس‌گرندیر با دو هنگ و مجموعاً تنها چهار گردان با گروهان‌های کمتر از ۸۰ نفره در سال ۱۹۴۴ بود. کوچک‌سازی‌ها به همین‌جا خلاصه نمی‌شد بلکه اواخر جنگ گردان‌های ضدتانک، شناسایی، مهندسی و مخابرات نیز اغلب به گروهان تبدیل شدند.