stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه صنعتی شاهرود
دانشکده‌ها و مراکز آموزشی > دانشکده مهندسی شیمی و مواد

دانشکده مهندسی شیمی و مواد، جدیدترین دانشکده دانشگاه صنعتی شاهرود است که در سال ۱۳۹۴ با تفکیک گروه مهندسی مواد از دانشکده مهندسی مکانیک و مکاترونیک و الحاق رشته مهندسی شیمی به آن تأسیس گردید. گروه مهندسی مواد این دانشکده در سال ۱۳۹۲ با پذیرش دانشجو در گرایش مهندسی سرامیک در مقطع کارشناسی ارشد فعالیت خود را آغاز کرد و در سال ۱۳۹۳ با راه‌اندازی گرایش‌های مواد کامپوزیتی در مقطع کارشناسی ارشد و متالورژی صنعتی در مقطع کارشناسی، فعالیت خود را گسترش داد. همچنین، رشته مهندسی شیمی این دانشکده نیز در سال ۱۳۹۴ با جذب دانشجو در مقطع کارشناسی دایر گردید. دانشکده مهندسی شیمی و مواد هم‌اکنون دارای ۱۱ عضو هیئت علمی مهندسی مواد و ۶ عضو هیئت علمی مهندسی شیمی می‌باشد و آزمایشگاه‌های دانشکده در حال حاضر به شرح زیر است: ۱- آزمایشگاه پژوهشی سرامیک ۲- آزمایشگاه متالوگرافی ۳- آزمایشگاه عملیات حرارتی ۴- آزمایشگاه انجماد و ریخته‌گری
پژوهشکده‌ها و مراکز پژوهشی

| پژوهشکده‌ها و مراکز پژوهشی | گروه‌ها |
| --- | --- |
پژوهشکده اتوماسیون و هوش مصنوعی: اتوماسیون صنعتی، رباتیک صنعتی، هوش مصنوعی
پژوهشکده مهندسی منابع آب[پیوند مرده]: سازه‌های هیدرولیکی، منابع آب و محیط‌زیست، مکانیک سیالات و هیدرولیک محاسباتی
مرکز پژوهشی پیشران‌های شناوری[پیوند مرده]: گروه پژوهشی موتورهای پیشران، گروه پژوهشی انرژی و تغذیه سیستم‌های رانش، گروه پژوهشی کنترل و حفاظت سامانه‌های رانش
گروه پژوهشی زیست‌فناوری: گروه پژوهشی زیست‌فناوری
پژوهشکده دانشجویی[پیوند مرده]: -
آزمایشگاه‌های آموزشی و تحقیقاتی

دانشگاه صنعتی شاهرود دارای یک ساختمان آزمایشگاه مرکزی بزرگ ۶ طبقه است که در پردیس مرکزی واقع شده‌است. ساختمان آزمایشگاه‌های دانشکده شیمی نیز با نام ساختمان جابربن‌حیان در سال ۱۳۸۷ به بهره‌برداری رسید. در زیر فهرست آزمایشگاه‌های آموزشی و تحقیقاتی دانشکده‌های مختلف دانشگاه صنعتی شاهرود فهرست شده‌است.
| دانشکده | آزمایشگاه‌های تحقیقاتی |
| --- | --- |
دانشکده مهندسی برق و رباتیک: آزمایشگاه تحقیقاتی پردازش سیگنال، آزمایشگاه تحقیقاتی الکترونیک قدرت و انرژی‌های نو، آزمایشگاه تحقیقاتی کنترل و سیستم‌های پیچیده، آزمایشگاه تحقیقاتی تولید و انتقال انرژی الکتریکی
دانشکده مهندسی مکانیک و مکاترونیک: آزمایشگاه تحقیقاتی خواص مکانیکی مواد، آزمایشگاه تحقیقاتی مکانیک سیالات کاربردی، آزمایشگاه تحقیقاتی مکاترونیک، آزمایشگاه تحقیقاتی شکل‌دهی فلزات
دانشکده مهندسی کامپیوتر و فناوری اطلاعات: مرکز تخصصی آپا، آزمایشگاه تحقیقاتی امنیت داده و شبکه، آزمایشگاه تحقیقاتی پردازش تصویر و داده‌کاوی، آزمایشگاه تحقیقاتی هوش مصنوعی و سیستم‌های توزیعی، آزمایشگاه تحقیقاتی وب کاوی و شناسایی الگو، آزمایشگاه تحقیقاتی شبکه‌های پیشرفته و محاسبات فراگیر
دانشکده مهندسی عمران: آزمایشگاه تحقیقاتی نانوسیالات، آزمایشگاه تحقیقاتی جریان‌های غیردائمی
دانشکده مهندسی معدن، ژئوفیزیک و نفت: آزمایشگاه تحقیقاتی تجزیه مواد معدنی XRF و XRD، آزمایشگاه تحقیقاتی جذب اتمی، آزمایشگاه تحقیقاتی کانه‌آرایی، آزمایشگاه تحقیقاتی سنگ و سیال، آزمایشگاه تحقیقاتی مکانیک سنگ
دانشکده مهندسی شیمی و مواد: آزمایشگاه تحقیقاتی سرامیک‌های پیشرفته
دانشکده مهندسی کشاورزی: آزمایشگاه تحقیقاتی مرکزی (آنالیز آب و خاک و گیاه)، آزمایشگاه تحقیقاتی بیوتکنولوژی، آزمایشگاه تحقیقاتی صنایع غذایی
دانشکده علوم زمین: آزمایشگاه تحقیقاتی جدایش کانی، آزمایشگاه تحقیقاتی اپتیک، آزمایشگاه تحقیقاتی تهیه مقاطع نازک و صیقلی، آزمایشگاه تحقیقاتی ژئومغناطیس، آزمایشگاه تحقیقاتی زیست‌محیطی و آبشناسی، آزمایشگاه تحقیقاتی تهیه تصاویر از مقاطع نازک و صیقلی
دانشکده شیمی: آزمایشگاه تحقیقاتی شیمی معدنی، آزمایشگاه تحقیقاتی الکتروشیمی، آزمایشگاه تحقیقاتی شیمی آلی ۱، آزمایشگاه تحقیقاتی شیمی آلی ۲، آزمایشگاه تحقیقاتی نانوشیمی، آزمایشگاه تحقیقاتی شیمی محاسباتی
دانشکده فیزیک: آزمایشگاه تحقیقاتی نانو، آزمایشگاه تحقیقاتی رشد بلور، آزمایشگاه تحقیقاتی اندازه‌گیری، آزمایشگاه تحقیقاتی اسپکترومتری، آزمایشگاه تحقیقاتی حسگری نانو گازها، آزمایشگاه تحقیقاتی فیزیک پلاسما، آزمایشگاه تحقیقاتی عملیات حرارتی، آزمایشگاه تحقیقاتی فیزیک محاسباتی
:
نشریات علمی پژوهشی

| مجلات انگلیسی | مجلات فارسی |
| --- | --- |
Journal of Mining and Environment: مکانیک سازه‌ها و شاره‌ها
Journal of Intelligent Automation Systems: مهندسی تونل و فضاهای زیرزمینی
Journal of Algebraic Systems: پژوهش‌های ژئوفیزیک کاربردی
Journal of Artificial Intelligence & Data Mining: مدیریت سازمان صنعتی
: مدیریت منابع انسانی در ورزش
پردیس مهندسی و فناوری‌های نوین

در مهرماه سال ۱۳۹۰ پردیس جدید دانشگاه صنعتی شاهرود با عنوان «پردیس مهندسی و فناوری‌های نوین» با انتقال کامل چهار دانشکده (کامپیوتر و فناوری اطلاعات، برق، مکانیک و عمران) از دانشگاه اصلی و دو خوابگاه، در فاصله دو کیلومتری پردیس مرکزی راه‌اندازی شد و در اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۱ با حضور کامران دانشجو وزیر علوم، تحقیقات و فناوری دولت وقت به‌طور رسمی افتتاح گردید. این پردیس در زمان افتتاح فاقد سلف سرویس، کتابخانه، مرکز کامپیوتر، فروشگاه، سالن، زمین ورزشی و فضای سبز بود. پس از گذشت یک ماه از شروع سال تحصیلی ۱۳۹۲ سلف سرویس این پردیس بازگشایی شد؛ و در سال ۱۳۹۴ مرکز کامپیوتر و ساختمان کتابخانه آن افتتاح شد و همچنین فضای سبز ان در حال ساخت می‌باشد.
خوابگاه‌ها و امکانات دانشجویی

دانشگاه صنعتی شاهرود، دارای 6 خوابگاه دانشجویی دولتی و 4 خوابگاه استیجاری (خودگردان) است. مجتمع خوابگاهی پسران در پردیس مرکزی شامل 5 بلوک، در پردیس مهندسی و فناوری های نوین سه بلوک خوابگاهی به نام های بصیرت، ولایت و هدایت و یک بلوک ویژه دانشجویان تحصیلات تکمیلی و نیز خوابگاه پژوهش نیز در 4 بلوک در شهرک دانشگاه قرار دارد.
این دانشگاه جهت رفاه حال دانشجویان نوبت دوم خوابگاه های استیجاری (خودگردان) احمدیان و مرکز تحقیقات کشاورزی را برای پسران در 2 بلوک و نیز خوابگاه های خودگردان میرابوطالب در 2 بلوک را برای دختران در نظر گرفته است.
این دانشگاه درحال ساخت خوابگاه متاهلی برای دانشجویان است.
دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شاهرود
دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شاهرود
طبقه اول دانشکده مهندسی کامپیوتر و راهروی اتصال به دانشکده برق
نمایی از پردیس مهندسی دانشگاه صنعتی شاهرود (عکس از طبقه دوم خوابگاه) فروردین ۱۳۹۲ نزدیک به ۲۰ ماه بعد از آغاز به کار
باشگاه فوتبال کلوب بروژ

Football club
باشگاه فوتبال کلوب بروژ (به هلندی: .Club Brugge K.V) یا کلوب بروخه، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در لیگ برتر بلژیک است که در شهر بروخه در کشور بلژیک قرار دارد. این باشگاه در سال ۱۸۹۱ تأسیس شده‌است و بازی‌های خانگی این تیم در ورزشگاه یان برایدل با ظرفیت ۲۹٬۰۶۲ نفر برگزار می‌شود.
کلوب بروژ یکی از برجسته‌ترین تیم‌های فوتبال بلژیک است؛ آن‌ها با کسب ۱۵ عنوان قهرمانی لیگ برتر بلژیک، دومین تیم پر افتخار پس از اندرلشت در این جام هستند.
آن‌ها به‌طور مشترک با سرکل بروخه، تیم همشهری خود، از ورزشگاه یان برایدل استفاده می‌کنند. کلوب بروخه در طول تاریخ طولانی خود، به موفقیت‌های اروپایی هم دست یافته‌است؛ رسیدن به دو فینال و دو نیمه نهایی اروپایی، حاصل کار آن‌ها بوده‌است. آن‌ها تنها باشگاه بلژیکی هستند که در فینال جام باشگاه‌های اروپا به میدان رفته‌است؛ کلوب بروخه در سال ۱۹۷۸ به فینال جام باشگاه‌های اروپا راه یافت اما مقابل لیورپول شکست خورد. آن‌ها همچنین در فینال جام یوفا ۱۹۷۶ هم مقابل لیورپول شکست خوردند. کلوب بروژ با ۲۰ دوره حضور متوالی در لیگ اروپا، در این زمینه رکورد دار است. آن‌ها همچنین با کسب ۱۱ عنوان قهرمانی جام حذفی بلژیک و ۱۵ عنوان قهرمانی سوپر جام بلژیک، در این دو جام رکورد دار هستند.
افتخارات > داخلی

لیگ برتر فوتبال بلژیک قهرمان: ۱۵
لیگ برتر فوتبال بلژیک نایب قهرمانی: ۲۳
جام حذفی فوتبال بلژیک قهرمان: ۱۱
سوپر جام فوتبال بلژیک قهرمان: ۱۵
۱۹۸۰، ۱۹۸۶، ۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۸
افتخارات > بین‌المللی

لیگ قهرمانان اروپا نایب قهرمان: ۱
جام یوفا نایب قهرمان: ۱
هریپسیمه ژانپولادیان

| هریپسیمه ژانپولادیان | هریپسیمه ژانپولادیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ اوت ۱۹۱۸ اولین جمهوری ارمنستان
درگذشت: ۲۵ اوت ۲۰۰۴ (۸۵ سال)۱ سپتامبر ۲۰۰۴ (۸۶ سال) سن پترزبورگ
آرامگاه: en:Smolensky Cemetery
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: دانشگاه دولتی ایروان
همسر: بوریس پیوتروفسکی
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): باستان‌شناسی، خاورشناسی، ارمنستان‌شناسی
محل کار: موزه ارمیتاژموزه تاریخ ارمنستان
 :  
هریپسیمه میکائیلی ژانپولادیان-پیوتروفسکی (ارمنی: Հռիփսիմե Ջանփոլադյան-Պիոտրովսկայա) باستان‌شناس، خاورشناس، ارمنستان‌شناس و آکادمیسین اهل ارمنستان شوروی بود که عمدتاً بر روی باستان‌شناسی ارمنستان و اورارتو در دوره‌های کلاسیک و بیزانس فعالیت کرده‌است. وی همسر بوریس پیوتروفسکی و مادر میخائیل پیوتروفسکی، مدیر موزه ارمیتاژ بود.
ژانپولادیان در سال ۱۹۴۰ از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی به بیشتر به عنوان باستان‌شناس شناخته شده‌است و در حفاری‌های دژهای ارمنستان از جمله کارمیر بلور و تیشبانی حضور داشته‌است. وی همسر آینده اش را پیوتروفسکی را در ایروان ملاقات و در سال ۱۹۴۴ با وی ازدواج نمود. در کنار تحقیقات علمی در مؤسسه باستان‌شناس آکادمی امپریال هنر موزه ارمیتاژ، وی آثار همسرش را نیز ویرایش کرده‌است.
آثار

Medieval sword with Armenian inscriptions found in the Polar Urals
The medieval glass of the Dvina (medieval capital of Armenia)
The Byzantine glass, found during excavations in Ani (capital Bagratid Armenia)
Armenian lapidary inscriptions of the Volga region
On the connections of medieval towns Armenia - Dvin and Ani with the Volga Bulgars (XIII c.)
عوام‌گرایی

با عوام‌فریبی اشتباه نشود.
جنبش بین‌المللی "اشغال" نمونه‌ای از یک جنبش اجتماعی پوپولیستی بود و با لفاظی که از "۹۹٪" (مردم) در برابر "۱٪" (نخبه) داشت، جنبش بین‌المللی اشغال بود.
مطابق نمودار نولان، پوپولیسم (و توتالیتاریسم) در سمت چپ پایین قرار دارد.
عَوام‌گرایی یا درست‌تر آن مردم‌گرا [واژه‌ی populus مردم در لاتین به دیسه‌ی people در انگلیسی + پسوند ist یا «گرا» در پارسی]   ا پوپولیسم (به فرانسوی: Populisme) آموزه و روشی سیاسی در طرفداری یا طرفدار نشان دادن از حقوق و علایق مردم عامه در برابر گروه نخبه است. در سده بیستم میلادی بیشتر جنبش‌های عامه‌گرا با جنبش‌های آمریکای لاتین و هند شناخته می‌شدند. اما از دهه ۱۹۸۰ به بعد این جنبش‌ها در کشورهای کانادا، ایتالیا، هلند، اسکاندیناوی، و ایالات متحده نیز درجاتی از موفقیت را به‌دست آورده‌است.
مفهوم

مفهوم پوپولیسم یعنی بزرگداشت مفهوم مردم (یا توده) تا حد مفهومی مقدس و باور به اینکه هدف‌های سیاسی را می‌باید به خواست و نیروی مردم جدا از حزب‌ها و نهادهای موجود پیش برد. عوام‌گرایی خواست مردم را عین حق و اخلاق می‌داند و بر آن است که می‌باید میان مردم و حکومت رابطهٔ مستقیم وجود داشته باشد. همچنین با ایمانی ساده فضایل مردم را در برابر منش فاسد طبقهٔ حاکم یا هر گروهی که موقعیت سیاسی و منزلت اجتماعی برتر داشته باشد قرار می‌دهد و می‌ستاید. یکی از ویژگی‌های عوام‌گرایی یافتن توطئه‌های ضد مردمی در هر جا است. این برداشت معمولاً به دشمنی‌های نژادی و قومی دامن می‌زند.
ریشه

نظریهٔ عوام‌گرایی فلسفی بر پایه آرای هربرت شیلر و بر این فرض اولیه مبتنی است که عامهٔ مردم را افرادی ناآگاه، منفعل، و ضعیف می‌پندارد. تاریخچه عوام‌گرایی به میانه سده نوزدهم میلادی و به جنبش‌های مختلفی مانند شوروی برمی‌گردد. ریشهٔ عوام‌گرایی در میان روشنفکران تندرو روسیه در دههٔ ۱۸۶۰ با ظهور نارودنیک‌ها (مردم‌باوران) پدید آمد. نارودنیک‌ها بر آن بودند که روسیه بی‌آنکه مرحلهٔ سرمایه‌داری را بگذراند می‌تواند مستقیم به سوسیالیسم برسد و اساس آن را می‌توان بر کومون‌های روستایی گذاشت. در دههٔ ۱۸۷۰ دانشجویان نارودنیک به روستا (میان مردم) رفتند تا تخم انقلاب را بپراکنند.
عوام‌گرایی در کشورهای مختلف

عوام‌گرایان در روسیه حزب آزادی و زمین را بنیان نهادند. عوام‌گرایی در آغاز به این اعتقاد اشاره داشت که انقلاب کار مردم (که در روسیه معنای آن دهقانان بود) نه اقلیت مبارز انقلابی است. در پایان سده نوزدهم مارکسیست‌های روسیه که به عمل سازمانی و حزب پیشرو باور داشتند به همهٔ روش‌های انقلابی رقیبان غیر مارکسیست خود برچسب عوام‌گرایانه زدند و این عنوان به صورت تحقیرآمیز رواج یافت.
از ۱۹۴۵ عوام‌گرایی در آمریکا را می‌توان در روش کسانی چون سناتور جوزف مک‌کارتی و جورج والاس می‌توان یافت. برخی نیز ظهور چپ نو را با شور و شوق، پیروزی جهانی عوام‌گرایی شمردند.
عوام‌گرایی را در جنبش‌های روستایی اروپای شرقی پیش از ۱۹۳۹ و نیز در فاشیسم و نازیسم و در بسیاری از جنبش‌های آزادی‌بخش جهان سوم می‌توان یافت.
نمونه‌ای از پوپولیسم نوین را که می‌تواند مورد مطالعه قرار گیرد، دگرگونی‌های دو دههٔ جاری در جهان سیاست ایتالیا است. هنگامی که سیلویو برلوسکونی در سال ۱۹۹۴ میلادی همراه با حزب جدید خود فورزا ایتالیا وارد مبارزه‌های سیاسی ایتالیا شد گونهٔ تازه‌ای از پوپولیسم را که بر تمرکز بر کنترل رسانه‌ها برپا شده پدیدآورد. برلوسکونی و هم پیمانانش با به‌کارگیری این شیوه سه مرتبه انتخابات ۱۹۹۴، ۲۰۰۱، و با کمک دست راستی‌های جدید مردم آزاد در سال ۲۰۰۸ را بردند. او توانست حدود ۱۰ سال نخست‌وزیر ایتالیا باشد.
ویژگی‌ها

پوپولیسم دارای چند ویژگی کلی به شرح زیر است:
جلب پشتیبانی مردم با توسل به وعده‌های کلی و مبهم، و معمولاً با شعارهای ضد امپریالیستی.[نیازمند منبع]
پیشبرد اهداف سیاسی، مستقل از نهادها و احزاب موجود، با فراخوانی تودهٔ مردم به اعمال فشار مستقیم بر حکومت.[نیازمند منبع]
۳. بزرگداشت و تقدیس مردم یا خلق، با اعتقاد به اینکه هدف‌های سیاسی باید به اراده و نیروی مردم و جدا از احزاب یا سازمان‌های سیاسی پیش برود.
البته آئین و سنت سیاسی پوپولیستی، در هر کشوری شکل ویژه‌ای داشته‌است. در نهضت‌های پوپولیستی، معمولاً ائتلافی آشکار یا ضمنی، میان طبقات مختلف با منافع متفاوت و گاه متعارض برقرار می‌شود. تداخل قشرهای گوناگون در این نهضت‌ها به‌طور عمده ناشی از عدم تشکل طبقاتی و عدم وجود مرزبندی روشن طبقاتی است. پوپولیسم دارای مشخصات عوام فریبی، تقدیس شخص رهبر فرهمند، تعصب، تکیه بر توده‌های محروم، نداشتن ایدئولوژی مشخص، بورژوا، همراه با عناصری از ضدیت با امپریالیسم و ملی‌گرایی است. توسعه خواهی و پر و بال دادن به نیروهای وابسته به بازار داخلی و گاه آزادی‌های سندیکایی و دموکراتیک از خصلت‌های عمده دوران پوپولیسم است. رهبران عوام‌گرا ادعا می‌کنند تنها نماینده مردم واقعی یا اکثریت خاموش هستند.
پوپولیسم در هر دو گرایش سیاسی چپ و راست وجود دارد. پوپولیست‌های راستگرا پوپولیسم را با نوعی از بومی‌گرایی و پوپولیست‌های چپگرا پوپولیسم را با نوعی از سوسیالیسم ترکیب می‌آمیزند.
نمونه رهبران عوام‌گرا

محمود احمدی‌نژاد، دونالد ترامپ، نارندرا مودی، هوگو چاوز، و رجب طیب اردوغان نمونه روز رهبران عوام‌گرا هستند. اما خوآن پرون معمولا به عنوان کهن‌الگوی پوپولیسم شناخته می‌شود.
ضدیت با دموکراسی

از نگاه کوتاه، پوپولیسم دموکراتیک است. زیرا می‌خواهد حق حاکمیت مردم و حکومت اکثریت را به رسمیت بشناسد و سیاست بازتابی از خواست مردم باشد. اما در اصل با لیبرال دموکراسی در تضاد است. رهبران عوام‌گرا کثرت‌گرایی را به رسمیت نمی‌شناسند و «دیگران» را مسئول وضع موجود می‌دانند.
کارتونی از سال ۱۸۹۶ میلادی که در آن ویلیام جنینگز برایان که از طرفداران سرسخت عوام‌گرایی بود در حال بلعیدن نماد حزب دموکرات آمریکا است.
من کاپاتاز هستم

| من کاپاتاز هستم | من کاپاتاز هستم |
| --- | --- |
کارگردان: جورجو سیمونلی
تهیه‌کننده: آریگو کولمبو
نویسنده: آدریانو بولتسونی مارچلو مارکزی ویتوریو متز چزاره ریولی
بازیگران: رناتو راسل سیلوانا پامپانینی ویرجیلیو رینتو ماریلین بوفرد لوئیجی پاوزه ویتوریو دوسه نینو کریسمن برونو کورلی ماریو پیسو کی‌کی اوربانی سوفیا لورن کارلو دله پیانه آلبرتو سورنتینو آنجلو دسی آمالیا پلگرینی جولیو دونینی جووانی اونوراتو
فیلم‌بردار: تونینو دلی کلی
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۵۰
مدت زمان: ۱۰۲ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
من کاپاتاز هستم (انگلیسی: Io sono il capataz) فیلمی ایتالیایی به کاگردانی جورجو سیمونلی در سبک کمدی و وسترن اسپاگتی است که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد.
بازیگران

رناتو راسل
سیلوانا پامپانینی
لوئیجی پاوزه
ماریلین بوفرد
سوفیا لورن
کارلو دله پیانه
برونو کورلی
آمالیا پلگرینی
ماریو پیسو
ویرجیلیو رینتو
جولیو دونینی
جووانی اونوراتو
آنجلو دسی
یوژف سایر

| یوژف سایر | یوژف سایر |
| --- | --- |
عضو پارلمان اروپا: عضو پارلمان اروپا
دوره مسئولیت ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ – ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰: دوره مسئولیت ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ – ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰
حوزه انتخاباتی: مجارستان
عضو پارلمان مجارستان: عضو پارلمان مجارستان
دوره مسئولیت ۲ مه ۱۹۹۰ – ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۴: دوره مسئولیت ۲ مه ۱۹۹۰ – ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۴
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۷ سپتامبر ۱۹۶۱ ‏(۶۳ سال) شوپرون
ملیت: مجارستان
حزب سیاسی:  مجارستان فیدس (1988–2020)  اتحادیه اروپا حزب مردم اروپا
همسر(ان): Tünde Handó (ا. ۱۹۸۳)
فرزندان: ۱
محل تحصیل: دانشگاه اوتووش لوراند
یوژف سایر (مجاری: József Szájer؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۶۱) سیاست‌مدار اهل مجارستان و عضو سابق پارلمان اروپا از حزب فیدس است. وی قانون اساسی جدید مجارستان را که ازدواج فقط بین یک زن و یک مرد تعریف می‌کرد نگاشته است. در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۰ سایر بعد از آنکه که در ۲۷ نوامبر توسط پلیس  بلژیک دستگیر شد، از پارلمان اروپا استعفا داد. علت دستگیری وی شکستن مقررات محلی کووید ۱۹ به خاطر شرکت در یک ارجی همجنس‌گرایانه بود.
همه نگاه‌ها به منه

| «همه نگاه‌ها به منه»> ترانه جیسو.از آلبوم من | «همه نگاه‌ها به منه»> ترانه جیسو.از آلبوم من |
| --- | --- |
زبان: کره‌ای انگلیسی
ای-ساید: «گل»
تاریخ پخش: ۳۱ مارس ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-03-۳۱)
تاریخ ضبط: ۲۰۲۲
استودیو: بلک لیبل (سئول)
ژانر: الکتروپاپ دنس پاپ ئی‌دی‌ام
زمان: ۲:۴۴
ناشر: وای‌جی اینترسکوپ
آهنگساز(ها): تدی آر. تی ۲۴ وی‌وی‌ان
ترانه‌سرا(ها): تدی وینس
تهیه‌کننده(ها): 24 آر. تی
ویدئو آهنگ: ویدئو آهنگ
«همه نگاه‌ها به منه» در یوتیوب: «همه نگاه‌ها به منه» در یوتیوب
 :  
«همه نگاه‌ها به منه» (انگلیسی: All Eyes on Me) ترانه‌ای از جیسو عضو گروه بلک‌پینک و دومین ترانه نخستین آلبوم تک‌آهنگ او، من است و در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ توسط وای‌جی انترتینمنت و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد.
هفتاد و سومین دوره جوایز اسکار

هفتاد و سومین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 73th Academy Awards) در ۲۵ مارس ۲۰۰۱ در شراین ادیتوریوم، لس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۰ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
استیو مارتین مجری این مراسم بود.
جایزه اسکار افتخاری

جک کاردیف
ارنست لمان
جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ

دینو دلارنتیس
به یادبود

The annual In Memoriam tribute, presented by actor جان تراولتا، honored the following people.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 داگلاس فیربنکس جونیور  ماری ویندسور  بیه ریچاردز  ادوارد آنهالت  بیلی بارتی  جولیوس جی. اپستاین  جورج مونتگومری (هنرپیشه)  رینگ لاردنر جونیور  استیو ریوز  جین پیترز  ویتوریو گاسمن  ژان-پیر آمون  داله ایوانز:  گوئن وردن  استنلی کریمر  جک نیچه  Harold Nicholas  هاوارد دبلیو کوخ  لرتا یونگ  ریچارد فارنزورث  جان گیلگد  جیسون روباردز  کلر تروور  الک گینس  والتر ماتائو  
استیون سودربرگ، Best Director winner
راسل کرو،  Best Actor winner
جولیا رابرتس، Best Actress winner
بنیسیو دل تورو، Best Supporting Actor winner
مارسیا گی هاردن، Best Supporting Actress winner
استیون گیگان،  Best Adapted Screenplay winner
انگ لی، Best Foreign Language Film winner
ریک بیکر (چهره‌پرداز), Best Makeup co-winner
استیون میریون، Best Film Editing winner
آرگیشتی‌‌خینیلی

نمایی از تپهٔ بالای خرابه‌های آرگیشتی‌‌خینیلی
آرگیشتی‌‌خینیلی (اردو: ar-gi-iš-ti-ḫi-ni-li) شهری در پادشاهی باستانی اورارتو بود که در دورهٔ گسترش اورارتویی‌ها در قفقاز جنوبی تحت فرمانروایی شاه آرگیشتی یکم تأسیس شد و به‌نام او نام‌گذاری گردید. این شهر بین قرون ۸ و ۶ پیش از میلاد وجود داشت. بقایای دژهای آرگیشتی‌‌خینیلی ۱۵ کیلومتر (۹ مایل) جنوب‌غربی شهر کنونی آرماویر، ارمنستان و میان روستاهای نور-آرماویر و آرماویر در استان آرماویر در ارمنستان قرار دارد. این شهر در کنار کرانهٔ چپ رودخانهٔ میانهٔ ارس بنیان‌گذاری شده بود. در طول قرن‌ها، بستر رودخانه به چندین کیلومتر جنوب‌تر از شهر منتقل شده است.
تاریخچهٔ مطالعات

تاریخ‌نگاری آرگیشتی‌‌خینیلی با تاریخ‌نگاری آرماویر باستان، یکی از پایتخت‌های ارمنستان، ارتباط نزدیکی دارد. موسی خورنی در کتاب تاریخ ارمنستان خود از تأسیس آرماویر توسط آرمایس، نوهٔ هایک، پیشوای افسانه‌ای ارمنی‌ها، سخن گفته است. آرماویر باستان، همان‌طور که حفاری‌های باستان‌شناسی در قرن بیستم نشان داد، از قرن چهارم پیش از میلاد بر روی خرابه‌های آرگیشتی‌‌خینیلی قرار گرفته است. در دههٔ ۱۸۳۰، مسافر سوئیسی، ماری-فردریک دوبوآ دو مون‌پرئو پیشنهاد کرد که تپه‌ای در نزدیکی روستای نور-آرماویر می‌تواند قلعهٔ باستانی آرماویر باشد. علاقه به این سایت با کشف الواح خط میخی در سال ۱۸۶۹ که متعلق به زمان آرگیشتی یکم و روسای سوم بودند، افزایش یافت. در سال ۱۸۸۰، حفاری‌هایی در تپهٔ آرماویر آغاز شد که توسط باستان‌شناسان امپراتوری روسیه قبل از کنگرهٔ پنجم باستان‌شناسی روسی در تفلیس انجام شد.
در سال ۱۸۹۶، آشورشناس روسی، میخائیل نیکولسکی حدس زد که زیر خرابه‌های آرماویر، یک شهر باستانی اورارتویی حتی قدیمی‌تر از آن وجود دارد. این موضوع توسط حفاری‌های بعدی تأیید شد.
به دلیل جنگ جهانی اول و نسل‌کشی ارمنی‌ها، تحقیقات سیستماتیک در آرماویر در سال ۱۹۲۷ آغاز شد و تحت رهبری نیکولاس مار قرار گرفت. بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۰، بوریس پیوتروفسکی، گیورگی ملیکیشویلی و ایگور میخایلوویچ دیاکونوف تحقیقات زیادی در آرگیشتی‌‌خینیلی انجام دادند. ترجمه‌های آن‌ها از متون اورارتویی نقش عمده‌ای در درک اورارتو به‌طور کلی و آرگیشتی‌‌خینیلی به‌طور خاص داشت. بین سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۷۱، دو حفاری همزمان در تپه آرگیشتی‌‌خینیلی تحت نظارت مؤسسهٔ باستان‌شناسی ارمنستان انجام شد: یکی برای بررسی خرابه‌های آرگیشتی‌‌خینیلی باستان که توسط الکساندر مارتیروسیان هدایت می‌شد، و دیگری برای بررسی آرماویر باستان.
بنیان‌گذاری

اسناد اورارتویی نشان می‌دهند که آرگیشتی‌‌خینیلی در سال ۷۷۶ پیش از میلاد بنا به فرمان آرگیشتی یکم در یازدهمین سال سلطنت او تأسیس شد. تأسیس این شهر پیش از خود با گسترش اورارتو در قفقاز جنوبی همراه بود که هدف آن کنترل دشت حاصلخیز دشت آرارات بود. از حدود ۷۸۶ پیش از میلاد، اولین سال سلطنت او، آرگیشتی یکم شروع به حملاتی به دشت آرارات، درهٔ آخوریان و دریاچهٔ سوان کرد. در ۷۸۲ پیش از میلاد، قلعهٔ اربونی را در محل ایروان کنونی به عنوان پایگاه عملیات نظامی بنیان نهاد.
گسترش به دشت آرارات به طور موقت با درگیری‌های کوچکی با امپراتوری آشور در مرزهای جنوب غربی اورارتو مختل شد. در دوران سلطنت آرگیشتی، اورارتو در اوج قدرت خود قرار داشت و قادر بود ارتش‌های همسایگان خود، از جمله آشوری‌ها را به راحتی شکست دهد. پس از چهار سال جنگ، آرگیشتی توانست دشت آرارات را اشغال کند و تا ۷۷۶ پیش از میلاد شهری در وسط دره بنا کند. به نظر می‌رسد که این اقدام بخشی از برنامهٔ بزرگ آرگیشتی برای ساختن قلعه‌هایی در هر گوشه از دشت آرارات بوده است.
بر اساس گفته‌های باستان‌شناسان، آرگیشتی‌‌خینیلی بیشتر به عنوان یک مرکز اداری طراحی شده بود تا پایگاه نظامی، زیرا از نظر نظامی موقعیت آن چندان مطلوب نبوده است. آرگیشتی سپس توانست منطقهٔ فلزکاری متسامور را تحت کنترل خود درآورد.
بر اساس سالنامه‌های آرگیشتی یکم، آرگیشتی‌‌خینیلی در سرزمین آزی (یا آزا) ساخته شد و واقعاً حفاری‌های باستان‌شناسی بقایای عصر برنز بین قرون سوم تا اول پیش از میلاد را نشان داده‌اند. هیچ سندی در مورد سفرهای جنگی اورارتو علیه آزی باقی نمانده است؛ فرض بر این است که پس از سال‌ها جنگ در دشت آرارات، ساکنان آزی ممکن است پیش از اشغال این شهر توسط اورارتو، آن را ترک کرده باشند.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
ترجمه: آرگیشتی پسر منوآ می‌گوید: من قلعه‌ای باشکوه ساختم و نام آن را از خودم گرفتم، آرگیشتی‌‌خینیلی. این زمین بیابان بود: هیچ چیزی در آن ساخته نشده بود. از رودخانه‌ها چهار کانال ساختم؛ تاکستان‌ها و باغ‌ها تقسیم شدند. من آنجا کارها را به انجام رساندم...آرگیشتی، پسر منوآ، پادشاه قدرتمند، پادشاه بزرگ، پادشاه بیانیلی، فرمانروای توشپا.: ترجمه: از بزرگواری خدای خالدی، آرگیشتی، پسر منوآ، این کانال را ساخت. این زمین غیرمسکون بود، کسی در اینجا پیدا نمی‌شد. به لطف خدای خالدی، آرگیشتی این کانال را ساخت. آرگیشتی، پسر منوآ، پادشاه قدرتمند، پادشاه بزرگ، پادشاه بیانیلی، فرمانروای توشپا.
طرح شهر

شهر آرگیشتی‌‌خینیلی فضایی مستطیلی و کشیده به ابعاد تقریبی ۵ در ۲ کیلومتر (۳٫۱ در ۱٫۲ مایل) را اشغال کرده بود. این شهر بین حومهٔ غربی نور آرمویر و قسمت مرکزی روستای آرمویر قرار داشت. در امتداد دو طرف شرقی و غربی مستطیل، استحکامات قدرتمندی از سنگ ساخته شده بود. لبهٔ غربی شهر بر روی یک بلندی طویل قرار داشت، در حالی که قسمت شرقی آن روی یک برآمدگی بازالتی واقع شده بود. در امتداد طرفین بلندتر مستطیل، کانال‌های آبیاری که به دستور آرگیشتی یکم ساخته شده بودند، قرار داشتند. ساختمان‌های مختلفی در سراسر تپه‌های محلی که در منطقهٔ اقتصادی آرگیشتی‌‌خینیلی واقع شده بود، پیدا شده است که مساحت کل آن حدود ۱٬۰۰۰ هکتار (۲٬۵۰۰ جریب فرنگی) است. طول کل کانال‌های آبیاری کمتر از ۴۰ کیلومتر (۲۵ مایل) نبوده است. آرگیشتی‌‌خینیلی ممکن است بزرگترین شهر اورارتویی در ارمنستان بوده باشد.
ساختمان‌های آرگیشتی‌‌خینیلی شامل کاخ‌ها، معابد و مسکن‌ها بودند که بدون تغییرات زیاد تا دورهٔ پس از اورارتویی ادامه یافتند.
شبکهٔ کانال‌های آبیاری آرگیشتی یکم که بین ارس و شاخهٔ فرعی آن، کاساخ، ساخته شد، همزمان با شهر ساخته شده است. چندین کانال هنوز هم قابل مشاهده هستند. ساخت این کانال‌ها نیاز به حفاری حدود ۱۶۰٬۰۰۰ متر مکعب (۵٬۷۰۰٬۰۰۰ فوت مکعب) زمین داشت، در حالی که ساخت استحکامات بیش از ۴۰٬۰۰۰ متر مکعب (۱٬۴۰۰٬۰۰۰ فوت مکعب) بازالت نیاز داشت. باستان‌شناسان بر این باورند که از کارگران زندانی به عنوان نیروی کار اجباری برای ساخت هر دو، کانال‌ها و استحکامات استفاده شده بود.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
: شماره‌ها: ۱. استحکام غربی (بر روی تپه‌ای نزدیک نور-آرمویر) ۲. استحکام شرقی (بر روی تپه‌ای در کنار آرمویر) ۳. شهر درونی ۴. شهر بیرونی ۵. حدود تقریبی زمین‌های کشاورزی آرگیشتی‌‌خینیلی ۶. کانال‌های آبیاری ۷. مرزهای آرمویر قدیم که حدود ۲۰۰ سال پس از سقوط آرگیشتی‌‌خینیلی بر خرابه‌های آن ساخته شد.
این شهر به نظر می‌رسد که بیشتر به خاطر کنترل اداری و اقتصادی خود بر دشت آرارات اهمیت داشت. در واقع، این شهر پایتخت اداری و فرهنگی شمالی اورارتو بود. مدیران آرگیشتی‌‌خینیلی ساخت کانال‌های آبیاری را نظارت می‌کردند و توزیع کالاهای اقتصادی در منطقه را تنظیم می‌کردند. درون استحکامات، انبارهای بزرگی برای نگهداری شراب و غلات، و همچنین خانه‌هایی برای کارکنان دولتی و نظامی یافت شده است.
پس از آرگیشتی یکم، پسرش ساردوری دوم نیز در آرگیشتی‌‌خینیلی فعال بود و مکان‌های پرستش ساخت و استحکامات را به شدت گسترش داد.