stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیل پستمن
کتاب‌ها

نابودی کودکی (۱۹۸۲)
نیل پستمن در این کتاب این نظر را مطرح می‌کند که تلویزیون با برداشتن مرز بین آگاهی کودکان و بزرگسالان، از یک سو خصلت کودکانه کودکان را کاهش می‌دهد و از سوی دیگر، از بلوغ فکری و فرهنگی بزرگسالان می‌کاهد. به گمان او تلویزیون، دنیای کودکان و بزرگسالان را به هم می‌پیوندد و اطلاعات و تصاویری در اختیار کودکان قرار می‌دهد که روزگاری تنها در اختیار بزرگسالان بود.
پستمن در کتاب نابودی کودکی، معتقد است که دوران کودکی اساساً یک برساخت اجتماعی است. منشأ آن به رسانه مکتوب و توسعه سوادآموزی باز می‌گردد که تفکیک گروه‌ها به کودکان و بزرگسالان را امکان‌پذیر می‌کرد. با این وجود تلویزیون به واسطه تصویرگری و دسترسی غیر تفکیک شده به آن، شکاف بین دوران کودکی و بزرگسالی را تا حد زیادی از بین برده است. این بر خلاف رسانه‌های مبتنی بر کلمه است که مخاطبان را با توجه به عواملی مانند سن یا سطح رشد، تفکیک می کنند.
زندگی در عیش، مردن در خوشی (۱۹۸۶)
در کتاب معروف زندگی در عیش، مردن در خوشی (۱۹۸۶) که به بیش از ده زبان ترجمه شده‌است به بررسی و تحلیل و نقادی گسترده تلویزیون در بستر فناوری جدید می‌پردازد.
تکنوپولی، تسلیم فرهنگ به تکنولوژی (۱۹۹۲)
چگونگی تسلیم فرهنگ به تکنولوژی را بیان می‌کند و می‌پرسد از چه موقع، چرا و چگونه تکنولوژی دشمن خطرناکی برای بشر شد.
ساختن پلی به قرن هجدهم
مخالفت با وجدان
پایان تحصیلات
چگونه اخبار تلویزیون را تماشا کنیم
قدرت همجوشی

قدرت همجوشی (به انگلیسی: Fusion power) یک شکل نظری از تولید انرژی است که در آن انرژی با استفاده از واکنش‌های همجوشی هسته‌ای برای تولید حرارت و در نتیجه تولید برق تولید می‌شود. در یک فرایند تلفیقی دو هسته اتمی سبک‌تر ترکیب می‌شوند تا یک هسته سنگین را تشکیل دهند و در عین حال انرژی را آزاد کنند. این همان فرایندی است که به ستاره‌هایی مانند خورشید قدرت می‌دهد. دستگاه‌های طراحی شده برای مهار این انرژی به عنوان رآکتورهای همجوشی (به انگلیسی: fusion reactors) شناخته می‌شوند. فرایندهای همجوشی نیاز به سوخت و یک محدوده بسیار کم با دمای بالا و فشار دارد تا پلاسمایی را ایجاد کند که در آن همجوشی می‌تواند رخ دهد. در ستارگان هیدروژن سوخت رایج است، و گرانش دمای بالای مورد نیاز برای همجوشی را ایجاد می‌کند. رآکتورهای همجوشی به‌طور کلی از ایزوتوپ‌های هیدروژن مانند دوتریوم و تریتیوم استفاده می‌کنند که به راحتی واکنش نشان می‌دهند و پلاسمای محدودی از میلیون‌ها درجه را با استفاده از روش‌های مرسوم (لیزر) یا روش‌های مغناطیسی (توکاماک و مشابه) ایجاد می‌کنند. چالش اصلی در تحقق قدرت همجوشی عبارت است از: مهندسی سیستم که بتواند پلاسما را به اندازه کافی در دما و چگالی بالایی داشته باشد تا واکنش طولانی مدت رخ دهد. انتظار می‌رود که همجوشی هسته‌ای به عنوان یک منبع انرژی چندین مزیت نظری نسبت به شکافت هسته‌ای داشته باشد. این مزیت شامل کاهش میزان واپاشی هسته‌ای، کم شدن ضایعات هسته‌ای، منابع سوختی فراوان و افزایش ایمنی است همینطور انرژی ازاد شده توسط هر نوکلئون از سوخت هیدروژن از شکافت هسته ی بیشتر است. با این حال همجوشی کنترل شده به لحاظ عملی و اقتصادی بسیار دشوار است. تحقیق در رآکتورهای همجوشی در دهه ۱۹۴۰ میلادی آغاز شد اما تا به امروز هیچ طرحی تولید بیش از توان الکتریکی در همجوشی تولید نکرده‌است.
قالی تبریز

قالی تبریز.
قالی تبریز یکی از انواع قالی‌های ایرانی است. این قالی در شهر تبریز بافته می‌شود. این شهر یکی از مهم‌ترین مراکز بافت قالی در ایران است و قالی‌های بافت آن از تنوع و گوناگونی بسیاری برخوردارند. تبریز، در حال حاضر از سوی «شورای جهانی صنایع دستی» به عنوان «شهر جهانی بافت فرش» انتخاب شده است.
تاریخچه فرش تبریز

در مورد تاریخچه فرش در تبریز چنین می‌توان گفت که با توجه به قدمت تاریخی این شهر؛ مسلماً هنر صنعت فرش بافی در آن به قبل از دوران صفویه بازمی‌گردد. در نیمه دوم قرن پانزده و در دوران صفوی، فرش از حالتی روستایی به هنر پیشرفته درباری تبدیل شد. یکی دیگر از تحولات مهم در فرش این دوره، طرح‌هایی بود که هنرمندان دربار تبریز و هرات ایجاد شد. در کتاب Rugs and Carpet of the World اثر Ian Bennet به نظریه‌ای دیگر در مورد فرش تبریز در زمان صفوی برمی‌خوریم که در اینجا نقل می‌شود: «تعداد زیادی از فرش‌های مدالیون یا ترنج دار که در سالهای آغازین قرن ۱۶ میلادی در زمان حکومت شاه اسماعیل اول و شاه طهماسب بافته شده‌اند، دارای طرح مایهٔ اسلیمی و نقوش حیوانی و انسانی هستند»
در این کتاب نویسنده سعی کرده تعدادی از قالی‌های موجود در موزه‌های جهان مربوط به نیمه اول قرن شانزدهم را به کارگاه‌های تبریز نسبت دهداز قرن ۱۷م. به بعد و پس از اینکه قالی ایران به خارج از کشور راه یافت، صنعتگران تبریز با دریافت سلیقه مردم اروپا و آمریکا دست به بافتن قالی‌هایی زدند که بسیار جالب بود و بازار آن کشورها را به خود اختصاص داد
تبریز یکی از قطب‌های بافندگی بسیار با اهمیت ایران در زمینهٔ قالی‌بافی است. فرش‌های آن، چه آن‌هایی که زینت‌بخش موزه‌های معتبر جهان هستند یا در مجموعهٔ کلکسیونرهای مشتاق جای گرفته‌اند، یا آن‌هایی که در مقیاس زیاد و در کیفیت تجارتی سر از بازارها و چهار سوق‌ها درمی‌آورند، همواره خوش‌اقبال و مشتری پسند هستند. برابر آماری که در دست داریم در شهرستان تبریز و حومهٔ آن در سال ۱۳۶۴ شمسی بر روی ۱۶۰۰۰ دار قالی ۳۲۱۵۰ کارگر بافنده کار کرده‌اند. علاوه بر تک‌بافی‌ها، کارگاه‌های متعددی از سالیان بسیار دور در کار فرش‌بافی بوده و هستند. در سال‌های اخیر بافنده‌های چیره‌دست تبریزی به تولید فرش‌های گل ابریشم بسیار ظریف با رج‌شمار ۵۰ و ۶۰ در مقیاس وسیع روی آورده‌اند. این گونه فرش‌ها که بعضی با چله‌های ابریشمی هستند، بیشتر با طرح‌های لچک و ترنج و با رنگ‌های غالباً بژ روشن و نخودی بافته می‌شوند و در رنگ‌آمیزی گل‌ها و نگاره‌ها از رنگ‌های سرخابی، عنابی و زیتونی به فراوانی استفاده می‌شود. فرش‌های تبریز در هفتاد سال اخیر اغلب با طرح‌های گلدانی، درختی، محرابی، قندیل دار، حیوان‌دار، شکارگاه، هراتی، شاخ و برگی، گلفرنگ، بندی خشتی یا قاب‌قابی، منظره‌بافی، قاب‌قرآنی و نقش‌های هندسی از کوچک‌ترین تا بزرگ‌ترین اندازه‌های ممکن بافته شده‌اند. بافت کناره و گلکی چندان خوشایند بافنده تبریزی نیست.
در حال حاضر تبریز به عنوان کانون عمده عرضهٔ فرش‌های شهری‌باف آذربایجان شناخته می‌شود و کانون بزرگ تولیدکنندگان نامور و صاحب نامی گردیده که فرش آذربایجان به آن
می‌بالد.
تبریز یکی از قطب‌های بافندگی بسیار با اهمیت ایران در زمینهٔ قالی‌بافی است. فرش‌های آن، چه آن‌هایی که زینت‌بخش موزه‌های معتبر جهان هستند یا در مجموعهٔ کلکسیونرهای مشتاق جای گرفته‌اند، یا آن‌هایی که در مقیاس زیاد و در کیفیت تجارتی سر از بازارها و چهار
سوق‌ها درمی‌آورند، همواره خوش‌اقبال و مشتری پسند هستند.
چند نمونه از طر ح‌های شناخته شده تبریز

طرح‌های شناخته شده ناحیه تبریز عبارتند از:طرح مستوفی (کل فرنک مستوفی)، اسلیمی ترنج دار، اسلیمی لچک دار، ترنج، نقش ماهی یا هراتی، گلدانی، میناخانی، طرح درختی، طرح تصویری، طرح باغی یاگلستانی، طرح شکارگاه وطرح مطهری سیدی بازاری...
تکنیک‌های جدید فرش تبریز

در فرش تبریز ابداعاتی خصوصاً در چند دهه اخیر انجام شده که حالتی خاص را به فرش اعلای این منطقه داده است. این خلاقیت‌ها در نقوش، رنگ و بافت نمود کرده و سبب به وجود آمدن آثار بدیع در زمینه تولید فرش نفیس ایران گردیده که تاکنون سابقه نداشته است
تحول در رنگ آمیزی فرش تبریز

نمایش عمق
از جلوه‌های جدید در رنگ فرش معاصر تبریز به کارگیری عمق و بعد یا پرسپکتیو در این طرح دو بعدی است که شناسه‌ای خاص به فرش تبریز داده است.
استفاده از رنگ برای فضا بندی
تحولی دیگر در ابداعات فرش تبریز، استفاده از رنگ برای پر کردن فضاهای خالی به جای نقش است که با به کارگیری رنگ‌های دارای هارمونی و هماهنگی با طرح فضاهایی خاص قرابتی زیبا بین طرح و رنگ ایجاد می‌شود. چنین فنی را در طرح‌های زیر خاکی جدید می‌بینیم.
به کارگیری سایه روشن
نو آوری دیگر در فرش تبریز، به کارگیری سایه با استفاده از رنگ است. استفاده نا محدود از رنگ‌های هم خانواده و ایجاد سایه روشن باعث القای عمق می‌شود. از ویزگی‌های دیگر تعادی بین رنگ‌های سرد و گرم بوده است که وجود این سایه و روشن‌ها در گل‌ها و متن حالتی برجسته به نقوش می‌دهد. این روش توانسته گل‌ها را طبیعی تر کرده و به سبک رئال (واقع گرایانه) نزدیک تر نماید.
دورگیری
به‌کارگیری ابریشم سفید و رنگی به منظور دورگیری گل‌ها و برگ‌ها از دیگر ویژگی‌های فرش تبریز بوده است.
طرح زیر خاکی
یکی از انواع طرح‌های تبریز، طرح زیر خاکی است. این سبک دارای رنگ‌های ویژه خصوصاً رنگ بژ، زیتونی وسدری است که حالت زیر خاکی را به نقش می‌دهد. عناصر تشکیل دهنده طرح آثار و ابنیه باستانی و نقش شاهان و شخصیت‌های ادبی و شعرای گذشته ایران است.
ویژگیهای بافت در قالی‌های تبریز

در میان ویژگی‌های مشترک تمامی قالیهای آذربایجان گره ترکی بیش از همه مورد توجه است. نوع گلیم بافی قالی‌های روستایی و عشایری آذربایجان به ویژه در قالی‌های قدیمی عمدتاً به سبک معروف فارسی است و به عبارتی از پود ضخیم برای گلیم بافی استفاده می‌نمایند.
رجشمار قالی‌های روستایی آذربایجان عموماً درشت و بین ۱۵ و حداکثر ۲۵ رج محدود می‌گردند.
دارهای قالی مورد استفاده در آذربایجان به جز قالی‌های عشایری، همگی از نوع عمودی است.
مهم‌ترین ابعاد قالی‌های جدید شهری باف آذربایجان ۲*۳ و ۲/۵*۳/۵ و همچنین ۳*۴ است و ابعاد کوچکتر اغلب در قالی‌های قدیم آن دیده می‌شود. ابعاد دایره و چند ضلعی نیز طی سال‌های اخیر در این منطقه رواج یافته است. قالی روستایی آذربایجان ابعاد متفاوتی دارد.
شمار رج‌های قالی تبریز معمولاً از ۲۴ رج شروع شده و تا ۱۱۰ رج ادامه می‌یابد. رج که به واحد تراکم گره گفته می‌شود، بهترین روش برای ارزیابی کیفیت قالی به‌شمار می‌رود؛ هرقدر شمار رج‌های یک قالی بیشتر باشد کیفیت آن نیز مطلوب‌تر خواهد بود. قالی‌های ظریف معمولاً از نخ‌های ابریشمی یا پنبه‌ای بافنده می‌شوند.
تبریز یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مراکز قالی‌بافی در سطح ایران و جهان است و نقش مهمی را در زمینهٔ توسعه و گسترش سنت‌ها و هنرهای تزئینی و کاربردی بازی می‌کند.
اوج هنر قالی تبریز مربوط به سده‌های دوزادهم تا شانزدهم میلادی بوده است. شکل‌گیری ۲۰۰ شاهکار هنری قالی تبریز با ادغام هماهنگ هنرهای بافندگی و نگارگری ایرانی در طی ۱۴ سده، سطح بالای هنر بافندگان قالی را در این شهر به عرصهٔ نمایش گذاشته و مکتب کلاسیک تبریز بنیان نهاده شد. این مکتب به ۲ زیرشاخهٔ اصلی تبریز و اردبیل تقسیم می‌شود.
سوابق تولید و تجارت

منطقه آذربایجان به دلیل وسعت مراتع، زمینهای کشاورزی، آب و هوای مناسب و طبیعتی کوهستانی همواره در تولید قالی از موقعیتی ممتاز بهره‌مند بوده است. شهر تبریز در میان کلیه مراکز قالیبافی این خطه دارای مقام و اعتبار به سزایی است. تبریز همگام با هرات در زمان جانشینان هلاکو مرکز مهم داد و ستد قالی بوده است.
بخصوص در زمان حکومت صفویان با ایجاد کارگاه‌های بزرگ قالیبافی، بافندگان طراز اول در این شهرگرد آمدند و به بافت فرشهای بسیار نفیسی پرداختند که امروزه بسیاری از آنهازینت بخش موزه‌های بزرگ جهان است.
پس از انتقال پایتخت صفویان از هرات به تبریز، دومین مکتب هنری ایران (مکتب تبریز) بنیان نهاده شد و به دنبال آن استقرار تعداد بیشماری از هنر مندان، از هر صنف و حرفه‌ای باعث شد که شهر تبریز به عنوان کانون هنر مورد توجه بسیاری قرار گیرد و در این میان هنر فرش بافی نیز با استقرار نقاشان و طراحان زبده‌ای چون بهزاد و سلطان محمد دو چندان رشد یافت.
در واقع فرش ایران که در زمان سلسله صفویان به اوج شهرت رسیده بود به دنبال هجوم افغان‌ها و آشفتگی‌های پس از آن‌ها تنزل یافت و تنها در زمان قاجار جای خود را تا حدی بازیافت و صدور فرش ایران به عنوان کالای تجارتی از راه آذربایجان وترکیه به اروپا آغاز شد و آنگاه که ذخیره فرش ایران به ویژه در آذربایجان رو به پایان یافت، با همت بازرگانان تبریزی در سایر شهرهای بزرگ، قالیبافی عمری دوباره یافت که در این میان مشهد، کرمان، کاشان، اراک و همدان نقش مهمی را به عهده داشتند.
تبریز از نیمه دوم قرن نوزدهم و بر اساس منابع گوناگون از حدود دههٔ آخر قرن سیزدهم هجری قمری توسط بازرگانان این شهر به امر صادرات قالی به استانبول و سپس به کشورهای اروپایی پیشقدم شد.
تبریز که در بسیاری موارد همواره پرچمدار نهضت‌های مختلفی بود، در اعتلا و گسترش جهانی نام فرش ایران نقش مهمی را ایفا کرد و رونق و احیای هنر قالیبافی ایران در اواخر دوره قاجار و اوایل سلطنت پهلوی و راهیابی فرش ایران به بازارهای جهان و گسترش این حرفه در سایر نقاط ایران تا حدود زیادی مرهون بازرگانان و تجار و قالیبافان آذربایجان به ویژه تبریزی است. سیسیل ادوارد درباره صادرات فرش ایران به کشورهای اروپایی و آسیایی نوشته است:
«داد و ستد این کالا در دست بازرگانان تبریزی بود که مردمانی سرشناس و مایه‌دار بودند. تجارت خانه‌های ایشان شعبه‌هایی هم در استانبول داشت. معاملات اصلی آنان عبارت از خرید اجناس کارخانه‌های مغرب زمین و حمل آن‌ها به ایران از طریق راه طرابوزان بود.»
بیشترین قالی‌های آذربایجان و همدان از طریق استانبول به کشورهای آلمان و انگلیس و قالی‌های سلطان آباد و کرمان از طریق بندر عقبه در شمال دریای احمر که امروزه جزو کشور اردن‌هاشمی است و بندرعباس در جنوب به ایالات متحده آمریکا صادر می‌گردیدند.
از بزرگ‌ترین صادر کنندگان فرش تبریز که اولین پرچمداران صادرات فرش ایران بودند و برخی خود در تولید فرش نیز دستی داشتند می‌توان به حاج یوسف قالیچی-حاج عبدالله قالیچی-حاج میرزا جعفر اسلامبولچی-حاج صمد قره قالیچی -میرزا علی اصغر و میرزا علی اکبر و اسماعیل قالیچی-صدقیانی-ایپکچی-حاج محمد ممقانی-محمود اف-دیلمقانی-آواکیان-کاسباریان و اردوبادی اشاره نمود.
در حال حاضر تبریز به عنوان کانون عمده عرضهٔ فرش‌های شهری‌باف آذربایجان شناخته می‌شود و کانون بزرگ تولیدکنندگان نامور و صاحب نامی گردیده که فرش آذربایجان به آن
می‌بالد.
برابر آماری که در دست داریم در شهرستان تبریز و حومهٔ آن در سال ۱۳۶۴ شمسی بر روی ۱۶۰۰۰ دار قالی ۳۲۱۵۰ کارگر بافنده کار کرده‌اند. علاوه بر تک‌بافی‌ها، کارگاه‌های
متعددی از سالیان بسیار دور در کار فرش‌بافی بوده و هستند.
ویژگی‌های طرح و رنگ

بافندگان تبریز به ویژه در دوره معاصر هر طرح زیبایی را مورد استفاده قرار داده یا ترکیبی از رنگهای مختلف، طرحی نو را درانداخته ند. انواع طرح‌های لچکوترنج، درختی، گلدانی، بته جقه ای و ده‌ها طرح دیگر مورد استفادهٔ بافندگان امروز تبریز و مرند و خوی… است. شاید شادابی و طراوت رنگ در قالی شهری باف آذربایجان بیش از هر چیز دیگر توجه خریداران فرش را به خود معطوف دارد.
زیبایی قالیهای لچک و ترنج هندسی هریس به گونه‌ای است که هم‌اکنون بسیاری از قالیبافان تبریز و سایر شهرهای آذربایجان از آن کپی برداری نموده و با نام نقش هریس به بازار عرضه می‌نمایند. در واقع نقشه قدیمی و اصیل هریس به گونه‌ای است که ضمن حفظ ویژگی نقوش لچک و ترنج شاه عباسی، ترکیبی هندسی به آن داده و با استفاده از خطوط زاویه دار، هویتی کاملاً مستقل از قالی‌های شهری باف را برای آن رقم می‌زند.
معروف‌ترین نام در میان این طرح‌ها لچک و ترنج شاخه شکسته نام دارد
گرایش به طرحهای هندسی و حتی ذهنی بافی، ویژگی مشترک طرحهای روستایی فرش آذربایجان است.
برابر آماری که در دست داریم در شهرستان تبریز و حومهٔ آن در سال ۱۳۶۴ شمسی بر روی ۱۶۰۰۰ دار قالی ۳۲۱۵۰ کارگر بافنده کار کرده‌اند. علاوه بر تک‌بافی‌ها، کارگاه‌های در سال‌های اخیر بافنده‌های چیره‌دست تبریزی به تولید فرش‌های گل ابریشم بسیار ظریف با رج‌شمار ۵۰ و ۶۰ در مقیاس وسیع روی آورده‌اند. این گونه فرش‌ها که بعضی با چله‌های ابریشمی هستند، بیشتر با طرح‌های لچک و ترنج و با رنگ‌های غالباً بژ روشن و نخودی بافته می‌شوند و در رنگ‌آمیزی گل‌ها و نگاره‌ها از رنگ‌های سرخابی، عنابی و زیتونی به فراوانی استفاده می‌شود. فرش‌های تبریز در هفتاد سال اخیر اغلب با طرح‌های گلدانی، درختی، محرابی، قندیل دار، حیوان‌دار، شکارگاه، هراتی، شاخ و برگی، گلفرنگ، بندی خشتی یا قاب‌قابی، منظره‌بافی، قاب‌قرآنی و نقش‌های هندسی از کوچک‌ترین تا بزرگ‌ترین اندازه‌های ممکن بافته شده‌اند. بافت کناره و گلکی چندان خوشایند بافنده تبریزی نیست.
نگارخانه

فرش تبریز
قاچاق انسان

قاچاق انسان به تجارت انسان گفته می‌شود، بیشتر با هدف بردگی جنسی، بیگاری و سواستفاده تجاری جنسی برای قاچاقچیان یا افراد دیگر.
این شکل نوین از برده‌داری می‌تواند شامل همسری در قالب ازدواج اجباری، استخراج اعضاء یا بافت بدن از جمله برای رحم اجاره‌ای و حذف تخمک، انتقال، دریافت و استخدام انسان‌ها برای وادار کردن به تن‌فروشی یا مجبور کردن به کارهایی سخت و طاقت‌فرسا در کارخانجات، رستوران‌ها، مزارع و دامداری‌ها و پروژه‌های ساختمانی باشد. قاچاق انسان پس از قاچاق جنگ‌افزار و مواد مخدر، سومین تجارت غیرقانونی در دنیا به‌شمار می‌رود. از انواع رایج آن قاچاق کودکان می‌باشد.
قاچاق انسان ممکن است در داخل یک کشور یا برعکس به صورت برون‌مرزی انجام شود. قاچاق انسان به دلیل تجاوز به حقوق قربانی به‌واسطه زور و به دلیل سواستفاده، جنایت علیه شخص می‌باشد و البته به مفهوم تبادل انسان است و الزاماً با جابجایی فرد همراه نیست.
مطابق گزارش سازمان بین‌المللی کار(ILO)، تنها شاخه کار اجباری (یکی از شاخه‌های قاچاق انسان) در سال ۲۰۱۴ حدود ۱۵۰ میلیارد دلار در سال برای قاچاقچیان سود داشته‌است. در سال ۲۰۱۲، این سازمان تعداد ۲۱ میلیون قربانی که در تلهٔ برده‌داری مدرن افتاده بودند را تخمین زد. از این تعداد، ۱۴٫۲ میلیون (۶۸٪) به عنوان نیروی کار استثمار شده بودند و ۴٫۵ میلیون (۱۰٪) به صورت تحمیلی به کار اجباری گرفته شده بودند.
قاچاق انسان به عنوان یکی از سریع‌ترین فعالیت‌های رو به افزایش سازمان‌های تبهکاری بین‌المللی شناخته می‌شود.
قاچاق انسان به عنوان نقض حقوق بشر توسط معاهده‌های بین‌المللی محکوم شده‌است. همچنین، قاچاق انسان موضوع یکی از دستورالعمل‌ها در اتحادیه اروپا است.
بررسی اجمالی > درآمد

سازمان بین‌المللی کار تخمین می‌زند که ۱۵۰ میلیارد دلار سود سالانه تنها از کار اجباری تولید می‌شود.
تعریف

قاچاق انسان هرچند ممکن است در سطوح داخلی یا محلی اتفاق بیفتد، اما پیامدهای آن در سطوح بین المللی همانطور که توسط سازمان ملل متحد در پروتکل جلوگیری، سرکوب و مجازات قاچاق انسان، به ویژه زنان و کودکان شناخته شده است، دیده می شود(که به آنها پروتکل قاچاق یا پالرمو پروتکل نیز گفته می شود) که یک توافقنامه بین المللی طبق کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه جرایم سازمان یافته فراملی (CTOC) نیز در ۲۵ دسامبر ۲۰۰۳ عملی شد.
منافع

در سال ۲۰۱۴ سازمان بین‌المللی کار تخمین زد که تنها از کار اجباری سالانه ۱۵۰ میلیارد دلار سود حاصل می‌شود.
میانگین مصرف قاچاق یک انسان، امروزه حدود ۹۰ دلار آمریکا است درحالی‌که میانگین برده در سال ۱۸۰۰ در آمریکا مساوی با ۴۰۰۰۰ دلار امروزی بوده.
کاربرد این اصطلاح

انسان های قاچاق شده تحت فشار قرار گرفته و برخلاف میلشان مجبورند به قاچاقچی یا دیگران خدمت کنند. این خدمت ممکن است شامل هر کاری از جمله کار اجباری تا بهره برداری جنسی تجاری باشد.
کلی

دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد (UNODC) در بسیاری از سازمانهای غیردولتی در مبارزه با قاچاق انسان به آنها کمک کرده است.
روش ها > قاچاق کودک

قاچاق کودکان شامل استخدام، حمل و نقل، انتقال، پناه دادن یا دریافت کودکان به منظور بهره‌برداری است. سوءاستفاده جنسی تجاری از کودکان می تواند اشکال مختلفی داشته باشد. از جمله آن می توان به مجبور کردن کودک به روسپیگری یا انواع دیگری از فعالیتهای جنسی یا مستهجن کودک اشاره کرد.
روش ها > قاچاق جنسی

سازمان بین المللی کار اذعان داشت که قاچاق جنسی حدود 4.5 میلیون انسان را در سراسر دنیا تحت تاثیر قرار می دهد. اکثر قربانیان خود را در شرایطی اجباری و تحت سوءاستفاده می یابند که فرار از آن شرایط برای آنها هم مشکل و هم خطرناک می باشد.
روش ها > ازدواج اجباری

ازدواج اجباری به نوعی از ازدواج گفته می شود که یکی از زوج ها یا هر دو بدون رضایت خود ازدواج کنند. ازدواج برده تباری به ازدواجی گفته می شود که فرد در آن فروخته، انتقال داده شود و یا به شکل ارثی مجبور به ازدواج شود. بر اساس سازمان مقابله با روسپیگری و قاچاق کودکان ، "قاچاق کودکان بخاطر ازدواج اجباری به سادگی جلوه دیگری از قاچاق است و محدود به ملیتها یا کشور خاصی نیست."
روش ها > قاچاق نیروی کار

قاچاق نیروی کار جنبش افراد به منظور کار اجباری و خدمات است. این ممکن است شامل کار پیوند، بندگی غیر ارادی، بردگی خانگی و کار کودکان باشد. قاچاق نیروی کار اغلب در حوزه کار خانگی، کشاورزی، ساخت و ساز، تولید و سرگرمی اتفاق می افتد. و  به ویژه کارگران مهاجر و بومیان در معرض خطر قربانی شدن هستند.
روش ها > قاچاق برای تجارت اعضای بدن

قاچاق اعضای بدن نوعی قاچاق انسان است. قاچاق اعضای بدن می تواند اشکال مختلفی به خود بگیرد. در بعضی از موارد، قربانی مجبور به تسلیم ارگان می شود. در موارد دیگر، قربانی موافقت می‌کند که در ازای پول یا کالا، ارگان را بفروشد، اما پرداخت نمی شود (یا کمتر پرداخت می شود). در مواردی ممکن است اندام را بدون اطلاع قربانی از بدن وی خارج کند (معمولاً وقتی که قربانی به دلیل یک مشکل پزشکی / بیماری دیگر واقعی یا هماهنگ شده). کارگران مهاجر، افراد بی خانمان و افراد بی سواد شدیدا در معرض این نوع استثمار قرار دارند. قاچاق اعضای بدن یک جرم سازمان یافته است که شامل چندین مجرم می شود:
استخدام کننده
حمل و نقل
کادر پزشکی
واسطه ها / پیمانکاران
خریداران
قاچاق برای تجارت اعضای بدن، اغلب به دنبال کلیه است. قاچاق اعضای بدن یک تجارت سودآور است زیرا در بسیاری از کشورها لیست انتظار بیماران که نیاز به پیوند دارند بسیار طولانی است.
نیک میسن

| نیک میسن | نیک میسن |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: نیکلاس برکلی میسن (به انگلیسی: Nicholas Berkeley Mason)
نام(های) دیگر: نیک میسن
زاده: ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴ (۸۱ ساله) بیرمنگام، انگلستان
ژانر: پراگرسیو راک، سایکدلیک راک، اسپیس راک، اینسترومنتال راک
ساز(ها): درامز، گیتار، پرکاشن، کیبورد
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۴ تاکنون
ناشر(ان): کاپیتول رکوردز، سونی، ای‌ام‌آی، کلمبیا، هاروست
همکاری‌های مرتبط: پینک فلوید، سیگما ۶، میسن اند فِن، اسکریمینگ ابدبز، رابرت وایت
نیک میسن (به انگلیسی: Nick Mason) از اعضای بنیان‌گذار و نوازندهٔ درامز گروه پراگرسیو راک پینک فلوید و تنها عضو این گروه است که در تمام سال‌های فعالیت پینک فلوید، با گروه همکاری داشته‌است. با وجود اینکه او نوشتن تعداد کمی از ترانه‌های پینک فلوید نقش داشته، در نویسندگی ترانه‌های محبوبی مانند «زمان» و «پژواک‌ها» نقش داشته‌است.
او در تعدادی مسابقات اتومبیل رانی از جمله «۲۴ ساعت لمان» به رقابت پرداخته‌است.
میسن زمانی که در رشتهٔ معماری دانشگاه وست‌مینستر تحصیل می‌کرد با راجر واترز و ریچارد رایت آشنا شد و در سال ۱۹۶۳ به عنوان درامر به گروه آن‌ها که سیگما ۶ نام داشت پیوست. نام گروه در سال بعد به د اسکریمینگ ابدبز تغییر یافت و بالاخره در سال ۱۹۶۵ به اتفاق سید بَرت-که کمی قبل‌تر به آن‌ها پیوسته بود- پینک فلوید را تشکیل دادند.
ترانه‌شناسی > به عنوان عضوی از پینک فلوید

مقالهٔ اصلی: ترانه‌شناسی پینک فلوید
ترانه‌شناسی > به عنوان عضوی از ورزشهای ساختگی نیک میسن

ورزش‌های ساختگی نیک میسن - ۳ می ۱۹۸۱
ترانه‌شناسی > همراه با ریک فن

پروفایلز - ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۵
سفیدی چشم - ۱۹۸۷ (موسیقی متن فیلم)
خرید با تانک - ۱۹۸۸ (موسیقی متن فیلم)
هریت چالمرز آدامز

| هریت چالمرز آدامز | هریت چالمرز آدامز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ اکتبر ۱۸۷۵ استوکتون، کالیفرنیا
درگذشت: ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۷ (۶۱ سال) نیس
آرامگاه: Chapel of the Chimes (نمازخانه صدای زنگ‌ها)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها): اکتشاف جغرافیایی، نویسنده، عکاس
همسر: فرانکلین پیرس آدامز
هریت چالمرز آدامز در صحرای گبی
هریت چالمرز آدامز (انگلیسی: Harriet Chalmers Adams؛ ۲۲ اکتبر ۱۸۷۵ – ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۷) مکتشف جغرافیایی، نویسنده، عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آدامز اولین رئیس انجمن زنان جغرافیدان بود و به عنوان یکی از پیشگامان کاوشگری زن زمان خود شناخته شده‌است. وی اگرچه از سابقه تحصیلی رسمی برخوردار نبود، اما علاقه‌مند مطالعه بوده و تصمیم گرفت مسیرهای کریستف کلمب و کنکیستادورهای اسپانیایی را پیش بگیرد. آدامز تقریباً به تمام کشورهای آمریکای لاتین تحت تسلط اسپانیا و پرتغال سفر کرد. آدامز مقالات زیادی را در مجله نشنال جئوگرافیک منتشر کرده و سخنرانی‌های زیادی انجام داد. وی همچنین به عنوان خبرنگار جنگی مجله هارپر در سال ۱۹۱۶، تنها زنی بود که توانست از سنگرهای فرانسه بازدید کند.
زندگی و سفرها

هریت چالمرز آدامز در استوکتون، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش الکساندر چالمرز و مادرش فرانسیس ویلکنز بودند. در ۵ اکتبر ۱۸۹۹ با فرانکلین پیرس آدامز ازدواج کرد. در سال ۱۹۰۰، آدامز به اولین سفر بزرگ خود رفت، یک سفر سه ساله در اطراف آمریکای جنوبی با همسرش، که در طی آن از همه کشورها دیدن کردند و کوه های آند را سوار بر اسب طی کردند. نیویورک تایمز نوشت که او "به بیست مرز کشورهایی رسیده است که قبلا برای زنان سفیدپوست ناشناخته بود."
در سفر بعدی، او رد اکتشافات اولیه کریستف کلمب را در قاره آمریکا دنبال کرد و سوار بر اسب از هائیتی گذشت.
خبرنگار جنگ

آدامز در طول جنگ جهانی اول به عنوان خبرنگار مجله هارپر در اروپا خدمت می‌کرد. او تنها خبرنگار زنی بود که اجازه بازدید از سنگرها را در جبهه جنگ داشت. هنگامی که او و همسرش در طول دومین سفر طولانی خود به آمریکای جنوبی در سال ۱۹۳۵ از شرق بولیوی دیدن کردند، او بیست و یک مقاله برای انجمن نشنال جئوگرافیک نوشت که شامل عکس‌هایی که گرفته بود، از جمله «چند منظره شگفت‌انگیز در ارتفاعات آند» (سپتامبر ۱۹۰۸) می‌شد، او درباره ترینیداد، سورینام، بولیوی، پرو و راه آهن فرا آند بین بوئنوس آیرس و والپارایسو نوشت.
اگرچه از سوی باشگاه کاوشگران برای سخنرانی دعوت شد، اما از او برای پیوستن به این گروه (که تا سال ۱۹۸۱فقط برای مردان بود) دعوت نشد. در سال ۱۹۲۵، آدامز به راه‌اندازی انجمن جغرافی‌دانان زن برای رسیدگی به موضوع «انزوای زنان از گونه های کاوشگر» کمک کرد و در این انجمن تا سال ۱۹۳۳ به عنوان رئیس انجمن خدمت کرد. او بعداً به انجمن سلطنتی جغرافیا پیوست.
در مجموع گفته می‌شود که آدامز بیش از صد هزار مایل را طی کرده و صدها مخاطب را مجذوب خود کرده است. نیویورک تایمز نوشت: هریت چالمرز آدامز بزرگترین زن کاشف آمریکا است. به عنوان یک سخنران، هیچ کس، چه مرد و چه زن، قدرت مغناطیسی و جذب‌کننده بیشتری نسبت به او بر مخاطب ندارد.
او در ۱۷ ژوئیه ۱۹۳۷ در نیس، فرانسه در سن ۶۱ سالگی درگذشت. او در کلیسای کوچک چایمز در اوکلند، کالیفرنیا به خاک سپرده شده است.