لی کرزنر
دوران حرفه ای نقاشی

لی کرزنر به عنوان یک اکسپرسیونیست انتزاعی با خلق آثار انتزاعی، ژست و رسا در نقاشی، کلاژهای حرفه ای، طراحی با زغال و نقاشی روی موزائیک به عنوان هنرمند شناخته شده‌است. در طی سالها فعالیت خود، از آثار خلق شده قبلی خود، در آثار کلاژ خود استفاده نمود. او نقاشی‌های قبلی خود را می‌برید و با چسباندن آنها کنار یکدیگر آثار کلاژ خلق می‌کرد. ماهیت انتقادی او باعث گردید تا بسیاری از آثار خود را بازبینی کند یا حتی آنها را از بین ببرد! در نتیجه تعداد آثار کمتری از او باقی مانده‌است. کاتالوگ "رزونه" که در سال ۱۹۹۵ توسط آمبراز منتشر شد، ۵۹۹ قطعه از آثار لی کرزنر را فهرست کرده‌است.
در مورد سبک هنری او، منتقدان و محققان نظر متفاوتی بایکدیگر دارند. سبک کراسنر بیشتر بین ساختار کلاسیک و اکشن باروک، فرم‌های باز و اشکال لبه سخت، رنگ روشن و پالت تک رنگ متفاوت است. در دوران زندگی حرفه ای اش، هیچگاه خود را محدود به یک سبک خاص و قابل تشخیص نکرد و تغییر حالت، موضوع، ترکیب مواد و بافت در آثار را پذیرفت.
نقاشی‌های لی کرزنر بر اساس سالهای زندگی و علایق او به سبک‌های مختلف در گروه‌های زیر دسته‌بندی می‌شوند:
اوایل دهه ۴۰: در سال ۱۹۴۲ او با دیدن کارهای پولاک بسیار متأثر شد و باعث شد سبک کوبیسم هافمن را که بر اساس کار روی مدل انسان یا طبیعت بی جان بود را کنار گذاشت و به سبک مدرن روی آورد.
تصاویر کوچک ۱۹۴۶–۱۹۴۹: در این دوره کرزنر به خلق تصاویر کوچک که در مجموع ۴۰ مورد هستند پرداخت. این نقاشی‌ها اولین نقاشی‌های او هستند که بدون کمک از مدل و با استفاده از قوه تخیل خلق شده‌اند.
تصاویر کلاژ اولیه ۱۹۵۱–۱۹۵۵: آغاز این دوره در سال ۱۹۵۱ بود. برای خلق این آثار، او قطعات جداگانه را به بوم سنجاق می‌کرد و ترکیب بندی را تا زمانی که راضی بود تغییر می‌داد. سپس قطعات را روی بوم می‌چسباند و در صورت تمایل با انواع قلم مو رنگ اضافه می‌کرد.
سری سبز زمین ۱۹۵۶–۱۹۵۹: آثار این دوره که مصادف با تیره شدن رابطه کرزنر و پولاک بود، انعکاس دهنده احساس خشم، گناه و درد از دست دادن هستند. این نقاشی‌های اکشن در مقیاس بزرگ، فیگورهای هیبرید شده‌ای را به تصویر می‌کشد که از اشکال ارگانیک گیاه‌مانند و بخش‌های آناتومیکی تشکیل شده‌اند که اغلب به اعضای بدن مرد و زن اشاره می‌کنند.
سری آمبر ۱۹۵۹–۱۹۶۱: در این دوران لی کرزنر از بی خوابی رنج می‌برد و آثار خود را در هنگام شب خلق می‌کرد. آثار این دوره دارای رنگ‌های کسل کننده و تک رنگ هستند.
سری اولیه دهه ۱۹۶۰: استفاده از رنگ‌های روشن و اشاره به اشکال گل و گیاه از سال ۱۹۶۲ شروع شد. این آثار به دلیل اندازه بزرگ و ماهیت ریتمیک و بدون نقطه کانونی از نظر ترکیبی شبیه به تصاویر تک رنگ او هستند. پالت آنها اغلب با یکدیگر تضاد دارد و به مناظر یا گیاهان گرمسیری اشاره دارد. در ۱۹۶۳ مچ دست راست او شکست و شروع به نقاشی با دست چپ نمود. به دلیل عدم تسلط به نقاشی با دست چپ، به جای استفاده از انواع قلمو، مستقیماً رنگ را روی بوم می‌زد، بنابراین تکه‌های بزرگی از بوم سفید روی سطوح تصاویر این دوره وجود دارد. ژست و فیزیک این آثار بیشتر مهار شده‌است. در سال ۱۹۶۹، کراسنر بیشتر بر خلق آثار روی کاغذ با گواش تمرکز کرد. این آثار یا زمین، آب، دانه یا هیروگلیف نام‌گذاری شدند و اغلب شبیه تست رورشاخ به نظر می‌رسند. برخی از محققان ادعا می‌کنند که این تصاویر نقدی بر نظریه گرینبرگ در مورد اهمیت دو بعدی بودن بوم هستند.
اواخر کار: در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، آثار نقاش به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر هنر پست مدرن قرار گرفت و بر مشکلات ذاتی هنر به عنوان نوعی ارتباط تأکید داشت. از سال ۱۹۷۰، لی کراسنر شروع به ساختن نقاشی‌های افقی بزرگی کرد که از خطوط لبه سخت و پالتی از چند رنگ روشن که در تضاد با یکدیگر بودند، تشکیل شده بود. او تا حدود سال ۱۹۷۳ به این سبک نقاشی می‌کرد. ۳ سال بعد، او شروع به کار بر روی سری دوم تصاویر کلاژ خود کرد و از آثار قبلی خود در این کلاژها استفاده نمود.