لژ بزرگ قبرس
تاریخچه

فراماسونری در قبرس
فراماسونری در قبرس ممکن است به دوران عثمانی و بیش از ۲۰۰ سال پیش برگردد. سوابق تاریخی فراماسون ها را در ناحیه لارناکا، جایی که در آن زمان همه کنسولگری ها در آن قرار داشتند، این موضوع را نشان می دهد. شهر ساحلی لارناکا در آن زمان، پایتخت و بندر اصلی جزیره نیز بود. این امر با قبرهایی با علائم ماسونی در محوطه کلیسای آیوس لازاروس، همچنین دست‌نویس پتراکیس کاریدس در سال ۱۷۵۱، و بخشنامه‌ای در سال ۱۸۱۵ علیه ماسون‌ها، نوشته اسقف اعظم قبرس، کیپریانوس ، مستند شده است. اعتقاد بر این است که جلسات لژها هر زمان که برادران کافی به عنوان افسر یا مسافر کشتی در بندر برای تقویت ماسون های جزیره بازدید می کردند، برگزار می شد. با این حال، از آنجایی که قبرس در آن زمان تحت اشغال عثمانی ها بود و با وجود اینکه ماسون های قبرسی بودند که در حین تحصیل در خارج از کشور به این حرفه پیوسته بودند، امکان ایجاد لژهای دائمی وجود نداشت.
این دوره با چندین ادعای رقابتی برای مالکیت سرزمین های قصبی مورد مناقشه مشخص شد. کنترل امپراتوری عثمانی زمانی پایان یافت که قبرس توسط امپراتوری بریتانیا اجاره شد و اداره آن در سال ۱۸۷۸ آغاز شد.
در سال ۱۸۸۸، ده سال پس از اشغال قبرس توسط بریتانیا، لژ بزرگ متحد انگلستان اولین لژ خود را در قبرس به نام لژ سنت پل به شماره ۲۲۷۷ تأسیس کرد که مادر تمام لژهای قبرس است. لژ بزرگ یونان در سال ۱۸۹۵ با لژ زنون شماره ۱۸ منتقل شد  از نظر سیاسی، بریتانیا رسماً قبرس را به عنوان مستعمره ولیعهد در سال ۱۹۲۵ ضمیمه کرد. سی و پنج سال بعد، در ۱۶ آگوست ۱۹۶۰، قبرس به استقلال و به رسمیت شناختن توسط سازمان ملل دست یافت، با اجازه دو پایگاه نظامی مستقل که تحت کنترل بریتانیا باقی ماندند. همانطور که این نقطه عطف مثبت به نظر می رسید، استقلال آسان نبوده.
سیاست های استعماری بریتانیا دو قطبی شدن قومی را ترویج کرده بود. بریتانیایی ها اصل «تفرقه بینداز و حکومت کن» را به کار گرفته بودند و این دو گروه را در مقابل یکدیگر قرار داده بودند تا از اقدام مشترک علیه حکومت استعماری جلوگیری کنند. این جناح های بومی که به تازگی مستقل شده اند، برای کنترل رقابت می کنند. دولت تازه تأسیس قبرس تلاش کرد تا خواسته‌های احزاب بومی ناآرام و حتی مبارز قبرس را که اکثر آنها تحت تأثیر مداخلات خارجی دولت ترکیه، انگلیس، ایالات متحده و یا یونان قرار داشتند، کاهش دهد. (در آن زمان، یونان با یک کودتا با طرح های خود در جزیره کنترل می شد.) پس از ۱۴ سال پر فراز و نشیب، دو تهاجم جداگانه توسط دولت ترکیه در سال ۱۹۷۴ حمایت شد، یک غصب زمین که ظاهراً با هدف حفاظت از ۱۸٫۳ درصد از مردم ترکیه انجام شد. جمعیتی که قومی ترک بودند. تهدیدهای ایالات متحده و بریتانیا به تهاجم پایان داد، اما نه قبل از تصرف مقادیر زیادی از قلمرو در شمال جزیره.
طرح‌های صلح مختلفی در طول سال‌ها مورد مطالعه قرار گرفته‌اند و عدم تهاجم با حضور ناظران سازمان ملل در مرز محصور شده بین دو طرف تضمین شده است. در همین حال، علیرغم ماده ۴۹ کنوانسیون چهارم ژنو که یک اشغالگر را از انتقال یا اخراج بخش‌هایی از جمعیت غیرنظامی خود به سرزمین‌های اشغالی منع می‌کند، ترکیه به طور سیستماتیک بیش از ۱۰۰۰۰۰ شهروند خود را در مناطق کم جمعیت شمال اسکان داده است. شهروندان ترکیه ای که در این جزیره زندگی می کنند. وضعیت همچنان آرام است، اما مراقب است و در انتظار حل نهایی درگیری است.
کنترل ماسونی مستقیماً در جمهوری ترک قبرس شمالی (که خود را یک کشور مستقل در سال ۱۹۸۳ اعلام کرد) توسط لژ بزرگ قبرس اعمال نمی شود، با این حال، برخی از ماسون ها که اعضای لژ بزرگ قبرس هستند در TRNC زندگی می کنند. علاوه بر این، لژ بزرگ ترکیه دارای سه اقامتگاه در TRNC است. امروزه، ۳۷ درصد از توده زمین شمالی آن را TRNC تشکیل می دهد که در سطح بین المللی به جز جمهوری ترکیه به رسمیت شناخته نمی شود، ۲ تا ۳ درصد توسط سازمان ملل کنترل می شود یا توسط دو پایگاه نظامی بریتانیا اجاره داده می شود و ۵۹ درصد تحت اختیارات این کشور باقی می ماند. جمهوری قبرس
پروتکل بین المللی ماسونی به سه یا چند لژ معمولی ماسونی در هر ایالت مستقل اجازه می دهد تا یک لژ بزرگ تشکیل دهند، که بر اساس آن، تمام لژهای ماسونی را در قلمرو خود اداره می کند. بسیاری از مستعمرات سابق انگلستان شاهد تشکیل لژهای بزرگ خود بوده اند، در حالی که طبق معاهده ماسونی هنوز لژهای حوزه های قضایی قبلی مانند انگلستان، ایرلند یا اسکاتلند را می پذیرند. صلاحیت سرزمینی مشترک با توافق دوجانبه مجاز است.
اگرچه جمهوری قبرس در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد، اما ماسون های قبرس به دلایل بسیاری، عمدتاً به دلیل وابستگی عاطفی به کنترل موجود لژهای خود توسط لژ بزرگ یونانی، بلافاصله برای تشکیل لژ بزرگ خود حرکت نکردند. پس از چندین تلاش، ماسون های قبرسی، در ۴ دسامبر ۲۰۰۵، سرانجام در مجمع عمومی گرد هم آمدند و با اکثریت قاطع، تصمیم تاریخی برای تأسیس لژ بزرگ قبرس خود را گرفتند.