stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی دادمان
بیماری و درگذشت

وی در بازگشت از یک سفر خارجی به‌طور ناگهانی به سرطان پیشرفته مبتلا شد. برخی اطرافیان به علت سرعت پیشرفت بیماری ظن یک حمله بیوتروریستی را مطرح کردند. در پی اعلام وخامت حال وی حسین فریدون از طرف رئیس‌جمهور از وی عیادت کرد. شهیندخت مولاوردی معاون رئیس‌جمهور نیز برای بررسی وضعیت بیماری وی در بیمارستان حاضر شده بود. محمدباقر قالیباف شهردار تهران برای عیادت از وی در بیمارستان حضور یافته بود.

علی دادمان، روز دوشنبه ۷ تیر ۱۳۹۵ بر اثر بیماری سرطان درگذشت. در خصوص مشکوک بودن بیماری دادمان، مدیر بیمارستان خاتم‌الانبیا گفت: «این موضوعات باید به صورت تخصصی و توسط مراجع ذی‌ربط تأیید شود.»
علی شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران در حاشیه مجلس ختم او اعلام کرد که مسئله پیگیری و پیشگیری از این نوع حوادث در کمیته‌ای مورد بررسی قرار خواهد گرفت.
مراسم ختم و واکنش‌ها

درگذشت وی واکنش‌های فراوانی را به دنبال داشت. رهبر جمهوری اسلامی، رئیس‌جمهور و معاون اول او و سه رئیس‌جمهور پیشین، تعدادی از وزرای کنونی و پیشین، فرمانده فعلی و اسبق سپاه پاسداران، رئیس مجلس و بسیاری دیگر از مقام‌های کشوری و لشکری درگذشت علی دادمان را تسلیت گفتند.
در مراسم خاکسپاری و ختم دادمان، چهره‌های سیاسی با گرایش‌های مختلف شرکت داشتند.
مراسم تدفین دادمان با حضور علوی وزیر اطلاعات و محمود حجتی وزیر جهاد و کشاورزی دولت روحانی انجام شد.
سید علی خامنه‌ای در پیامی درگذشت وی را به خانواده دادمان تسلیت گفت.
حسن روحانی در پیامی درگذشت وی را تسلیت گفت.
سید حسن هاشمی وزیر بهداشت که پیش از این به عیادت او نیز رفته بود در پیامی درگذشت وی را تسلیت گفت.
محمدرضا عارف در پی درگذشت علی دادمان در منزل وی حضور یافت.
سید محسن علوی نماینده لامرد و مهر در پیامی درگذشت وی را تسلیت گفت.
بیژن نامدار زنگنه وزیر نفت دولت روحانی برای تسلیت در منزل وی حضور یافت.
مرتضی طلایی عضو شورای شهر تهران در اینستاگرام‌اش خواستار دعا برای بهبود او شده بود.
عباس آخوندی وزیر راه و شهرسازی برای تسلیت در منزل وی حضور یافت.
احمد مسجدجامعی وزیر فرهنگ دولت خاتمی و عضو شورای شهر تهران در مطلبی با عنوان «دنیای دلِ دادمان» در خبرآنلاین یاد وی را گرامی داشت.
علی بهبهانی

| علی بهبهانی | علی بهبهانی |
| --- | --- |
علی بهبهانی: علی بهبهانی
زادهٔ: ۱۳۰۲ ه‍.ق بهبهان
درگذشت: ۱۳۹۵ ه‍.ق 1354 ه.ش اهواز
آرامگاه: اهواز
ملیت: ایرانی
تحصیلات: حوزوی
آثار: القواعد الکلیه مما یبتنی علیه کثیر من معضلات مسایل الفقه و الاصول ، مصباح الهدایة فی اثبات الولایه ، بدائع الأصول ، مقالات حول مباحث الألفاظ ، الاشتقاق 
پدر: سید محمد بن سید علی
میر سید علی بهبهانی بن میر سید محمد موسوی بهبهانی (زادهٔ ۱۳۰۲ ه‍.ق – درگذشتهٔ ۱۳۹۵ ه.ق) علامه، ادیب، متکلم، فقیه جامع الشرایط و مرجع تقلید بود. نیاکان وی از دهدشت به بهبهان آمده، در آنجا اقامت کردند و قبر جد او آقامیر دهدشتی در دهدشت، از قبرهای مورد زیارت است.
تحصیلات

سید علی، دروس مقدماتی را در بهبهان، نزد میرزا محمدحسن بهبهانی، عبدالرسول بهبهانی، سید محمد ناظم الشریعه بهبهانی و علمای دیگر بهبهان فراگرفت.
سفرها

اواخر سال ۱۳۲۲ ق برای ادامه تحصیل عازم نجف شد. در آن هنگام، مجتهد متجزّی بود که این اصطلاح در علوم حوزوی بدین معناست که قدرت تجزیه و تحلیل علوم فقه را داشت و خودش از خودش میتوانست تقلید کند ولی عوام از او نمی‌توانستند تقلید کنن. وی در نجف در درس آخوند خراسانی و سید محمد کاظم یزدی و سید محسن کوه‌کمری شرکت کرد و سطح عالی فقه و اصول را فراگرفت و مرجع تقلید شد. در سال ۱۳۲۸ قمری به بهبهان برگشت و به تدریس پرداخت و سال بعد عازم عتبات عالیات شد. به علت بیماری یک سال بیش‌تر در عراق نماند و به شهر بهبهان برگشت. وی ۷ سال در حوزه علمیّه بهبهان، به تدریس پرداخت و در سال ۱۳۳۸ قمری برای سومین بار عازم نجف شد. وی همراه خانواده به سوی عراق حرکت کرد. بیماری همسرش در راه، سبب شد تا مدتی در رامهرمز بماند و برخی از مردم رامهرمز از او خواستند تا در شهرستان اقامت کند. بهبهانی ۲۳ سال (۱۳۳۹–۱۳۶۲ قمری) در رامهرمز ماند و بیش‌تر مردم رامهرمز از وی تقلید می‌کردند. او به علت مدت زمان سکونت در رامهرمز، به بهبهانی رامهرمزی هم معروف است.
وی در سال ۱۳۶۲ قمری برای چهارمین بار به قصد زیارت به عتبات عالیات رفت و در کربلا اقامت گزید. او ۲ سال در حوزه علمیّه کربلا به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت و بعد از آن به نجف رفت و در نجف به تدریس خارج فقه پرداخت.
در سال ۱۳۶۵ هجری قمری عازم رامهرمز شد و در سال ۱۳۷۰ ه‍جری قمری به اهواز رفت و در آن‌جا مشغول تدریس شد.
اساتید

شیخ سلیمان بهبهانی
میرزا محمدحسن بهبهانی
عبدالرسول بهبهانی
سید محمد ناظم الشریعه بهبهانی
آخوند خراسانی
سید محمد کاظم یزدی
سید محسن کوه‌کمری
مبارزات سیاسی

در سال ۱۳۴۱ او به همراه سایر روحانیون به مخالفت علنی با تصویب‌نامه انجمن‌های ایالتی ولایتی پرداخت.
متن اعلامیه: اخیراً در جراید که خبر تشکیل انجمن‌های ایالتی و ولایتی درج شده، اسلامیت و ذکوریت که دو شرط اساسی و قانونی بوده، در تصویب‌نامه مذکور حذف شده که این امر نگرانی عامه علاقه‌مندان به دین مبین اسلام به خصوص علمای اعلام را که حامیان مذهب هستند فراهم آورده، در این موقع که سیل بی‌دینی در خارج، استقلال کشورهای مسلمین را تهدید می‌کند، حمایت از مقررات اسلام و رضایت عامه شرط نخستین استقلال کشور است، علی‌هذا مستدعی است که امر به الغای تصویب‌نامه مذکور صادر فرمایند.
بعد از حمله به مدرسه فیضیه در سال ۱۳۴۲ بیانیه‌ای در محکومیت آن یورش صادر کرد و به دیدار سید روح‌الله خمینی در قم رفت.
پس از دستگیری خمینی در سال ۱۳۴۲ جمعی از علمای شهرستان‌ها برای اعتراض در تهران تجمع کردند که علی بهبهانی نیز جزو آن‌ها بود.
در سال ۱۳۴۴ درخواست گذرنامه برای مسافرت به عتبات عالیات را کرد که رژیم به علت احتمال دیدار او با خمینی، با آن مخالفت کرد.
بهبهانی در سال ۱۳۴۶ با صدور فتوایی جنگ شش روزه اسرائیل بر ضد مردم مسلمان را محکوم و معامله با یهودیان را تحریم کرد:
«باید از هر گونه ارتباط با اسرائیل و عمال آن [یهودیان] خودداری کنند. بر قاطبه مسلمین لازم است الفت و دوستی و معامله و معاشرت با کفار خاصه اسرائیلی‌ها که جوانان و مسلمین را به خاک و خون می‌کشند و با اشغال متجاوزانه شهرهای مسلمین اعراض و نوامیس آنان را هتک می‌کنند به‌کلی ترک و از این راه و هم از طریق کمک و اعانت به آسیب‌دیدگان مسلمین که به هر نحو مقدور است انزجار خود را علیه اسرائیل و متجاوزین به حقوق مسلمین اعلام کنند.»
آثار

از جمله تألیفات او، می‌توان به آثار زیر اشاره کرد:
مصباح الهدایة فی اثبات الولایةالقواعد الکلیة فیما یبتنی علیه کثیر من معضلات مسائل الفقه و الاصول «الاشتقاق»، «کشف الاستار عن وجه الاسرار المودعة فی الروایة الشریفة»، اساس النحو، حاشیه عروة الوثقی، بیست پرسش و پاسخ آن، التوحید الفائق فی معرفة الخالق، الفواید العلیه، مقالات حول مباحث الالفاظ
درگذشت

بهبهانی در شب ۱۸ ذی‌القعده سال ۱۳۹۵ قمری، برابر با ۱۳۵۴ شمسی در ۹۳ سالگی درگذشت. درگذشت او باعث شد حوزه علمیه قم و اهواز دروس خود را تعطیل کنند که این مورد به علت اهمیت امنیتی از طریق ساواک قم طی تلگرافی به تهران مخابره شد.
جسد او را در دارالعلم در شهر اهواز که خود بنا نهاده و وصیت کرده بود، به خاک سپرده شد.
ورود سید علی بهبهانی به قم و استقبال محمد کاظم شریعتمداری
دیدار روح‌الله خمینی و علی بهبهانی
سیاه ورود

| سیاه ورود سوهَرو | سیاه ورود سوهَرو |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: فومن
بخش: بخش سردار جنگل
دهستان: آلیان
جمعیت: ۴۷۸ نفر (سرشماری ۹۵)
سیاه ورود، روستایی از توابع بخش سردار جنگل شهرستان فومن در استان گیلان ایران است،این روستا مرکز دهستان آلیان است.
جمعیت

این روستا در دهستان آلیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱۲ نفر (۱۷۷خانوار) بوده‌است.
علت نام گذاری

به دلیل داشتن رودی که از ارتفاع بالا سیاه به نظر می‌رسد.
حوزه انتخابیه سمیرم

|  سمیرم |  سمیرم |
| --- | --- |
حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به مجلس شورای اسلامی: حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به مجلس شورای اسلامی
موقعیت حوزه در استان اصفهان: موقعیت حوزه در استان اصفهان
شهرستان(ها): سمیرم (به جز قسمتی)
استان: اصفهان
مقرهای کلان: سمیرم (مرکز)
حوزهٔ کنونی: حوزهٔ کنونی
کرسی‌ها: ۱ از ۲۹۰ 
نماینده(گان): رحیم کریمی
بخش‌ها: مرکزی، پادنا، وردشت (به جز دهستان دره‌شور)
حوزهٔ انتخابیه سمیرم یکی از حوزه‌های استان اصفهان برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت سمیرم ۱ نماینده دارد.
نمایندگان > دورۀ دهم

اصغر سلیمی
نمایندگان > دورۀ یازدهم

اصغر سلیمی
نمایندگان > دورۀ دوازدهم

رحیم کریمی
پی‌نوشت و منبع

1 2  «فارس گزارش می‌دهدمجلس دهم در «راند» دوم تکمیل شد/ اصولگرایان و اصلاح طلبان چند کرسی در مجلس آینده دارند؟ + جدول». خبرگزاری فارس. 1392/02/11. بایگانی‌شده از اصلی در 13 سپتامبر 2016. دریافت‌شده در 1395/06/23. تاریخ وارد شده در |بازبینی=،|تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
«جدول حوزه‌های انتخابیه در انتخابات نهمین دورهٔ مجلس شورای اسلامی» (PDF). مرکز پژوهش و سنجش افکار صدا و سیما. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۵ اكتبر ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱۸ مارس ۲۰۱۶. تاریخ وارد شده در |archive-date= را بررسی کنید (کمک)
| ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان اصفهان | ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان اصفهان | ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان اصفهان |
| --- | --- | --- |
|  اصفهان  اردستان  شاهین‌شهر، برخوار و میمه و وزوان  خمینی‌شهر  سمیرم  شهرضا و دهاقان  فریدن،فریدونشهر،چادگان و بویین میاندشت  فلاورجان  کاشان و آران و بیدگل  گلپایگان و خوانسار  لنجان  مبارکه  نایین  نجف‌آباد و تیران و کرون  نطنز و بخش قمصر  |  اصفهان  اردستان  شاهین‌شهر، برخوار و میمه و وزوان  خمینی‌شهر  سمیرم  شهرضا و دهاقان  فریدن،فریدونشهر،چادگان و بویین میاندشت  فلاورجان  کاشان و آران و بیدگل  گلپایگان و خوانسار  لنجان  مبارکه  نایین  نجف‌آباد و تیران و کرون  نطنز و بخش قمصر  |  |
تحریم المپیک تابستانی ۱۹۸۴

کشورهایی که بازی‌های ۱۹۸۴ را تحریم کردند، آبی رنگ هستند
تحریم بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ (انگلیسی: 1984 Summer Olympics boycott) تحریم بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ به ابتکار اتحاد جماهیر شوروی و برخی از کشورهای اقمار آن در پاسخ به تحریم بازی‌های المپیک تابستانی مسکو توسط ایالات متحده آمریکا و متحدینش صورت گرفت. چهارده کشور بلوک شرق یا نزدیکان آن این بازی‌ها را تحریم کردند. تعداد زیادی از رشته‌هایی که ورزشکاران این کشورها معمولاً در آن مدال می‌آوردند به شدت از این تحریم آسیب دیدند. به موازات بازی‌های لس‌آنجلس، کشورهای تحریم‌کننده بازی‌های دوستی را در ماه‌های ژوئیه و اوت ۱۹۸۴ برگزار کردند.
اعلام تحریم

اتحاد جماهیر شوروی در بیانیه‌ای به تاریخ ۸ مه ۱۹۸۴ قصد خود را برای تحریم بازی‌های المپیک اعلام کرد. این بیانیه استناد می‌کند به «دلایل امنیتی، احساسات شدید وطن‌پرستی افراطی و هیستری ضدشوروی موجود در ایالات متحده». یک مقام عالیرتبه آمریکا بعدها اذعان کرد که ایالات متحده به بیانات جانبدارانه شوروی‌ها قبل از این بیانیه بی‌اعتنایی کرده بود و با وجود همه علائم پیشین، از این بیانیه رسمی «به شدت متحیر» شد.
بعد از این بیانیه، کشورهای بلغارستان و آلمان شرقی در تاریخ ۱۰ مه، مغولستان و ویتنام در تاریخ ۱۱ مه، لائوس و چکسلواکی در تاریخ ۱۳ مه، تحریم بازی‌ها را اعلام کردند. اما جمهوری خلق چین شرکت خود را در این بازی‌ها تأیید کرد.
کمی بعد، افغانستان نیز به جرگه کشورهای تحریم‌کننده پیوست. همچنین مجارستان در تاریخ ۱۶ مه و لهستان در تاریخ ۱۷ مه بازی‌ها را تحریم کردند. مجارستان اعلام کرد که جان ورزشکاران آن در لس‌آنجلس در خطر خواهد بود، و لهستان نیز تحریم بازی‌های قبلی توسط ایالات متحده را دلیل تحریم خود اعلام کرد.
در تاریخ ۲۴ مه، کوبا نیز اعلام کرد که بازی‌ها را تحریم می‌کند و یمن جنوبی نیز بنا به نوشته لس‌آنجلس‌تایمز به دلیل رابطه‌اش با کشورهای مارکسیست به آنها پیوست. کره شمالی بعد از این کشورها سیزدهمین کشوری بود که تحریم بازی‌ها را اعلام کرد. چند روز بعد، اتیوپی نیز اولین کشور آفریقایی بود که تحریم بازی‌ها را اعلام کرد و به دنبال آن آنگولا نیز به جمع کشورهای تحریم‌کننده پیوست.
ایران از قبل به دلیل «دخالت ایالات متحده در اوضاع خاورمیانه، حمایت آن از اسرائیل و جنایات ایالات متحده در آمریکای لاتین، بخصوص در السالوادور» اعلام کرده بود که بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ را تحریم خواهد کرد. تحت حکومت انقلابی توماس سانکارا، اوت ولتا (به نام بورکینافاسو در 2 اوت 1984) تصمیم گرفت بازی‌ها را به عنوان پاسخی به حمایت ایالات متحده از آفریقای جنوبی که در حال اجرا بود، تحریم کند. سیاست‌های آپارتاید در آن زمان، و برنامه‌ریزی برای مشارکت آفریقای جنوبی در بازی‌های المپیک تابستانی 1984، و تیم اتحادیه راگبی انگلیس که برای یک بازی دوستانه از آفریقای جنوبی دیدن کردند. لیبی نیز بعد از اینکه خبرنگاران لیبیایی در چارچوب تحریم‌های سال ۱۹۸۳ آمریکا، در ماه ژوئیه آن سال جواز ورود به این کشور را دریافت نکردند، از بازی‌ها کناره گرفت.
آلبانی که متحد جمهوری خلق چین بود، به دنبال سردی روابط چین و شوروی از شوروی فاصله گرفته و به همین دلیل بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ مسکو را تحریم کرده بود. اما نزدیکی چین با غرب باعث دلگیری آلبانی می‌شود و به همین دلیل تصمیم می‌گیرد که بازی‌های ۱۹۸۴ را نیز تحریم کند. در واقع آلبانی و ایران تنها کشورهایی بودند که هم بازی‌های مسکو و هم بازی‌های لس‌آنجلس را تحریم کردند.
احتمال انتقام

چهار سال قبل از آن، جیمی کارتر، رئیس‌جمهور آمریکا، تحریم بازی‌های المپیک مسکو توسط ایالات متحده را اعلام کرده بود و ۶۵ کشور به این تحریم پیوسته بودند. این بالاترین تحریم تاریخ بازی‌های المپیک بود. در سال ۱۹۸۴ نوبت اتحاد جماهیر شوروی رسید که بازی‌های آمریکا را تحریم کند و متحدین بلوک شرق و نزدیکانش نیز به آن پیوستند. علی‌رغم اینکه اتحاد جماهیر شوروی تجاری شدن بازی‌ها و مسائل امنیتی را دلیل تحریم اعلام کرد، هاوارد تاینر از روزنامه شیکاگو تریبون بر این عقیده است که «در محتوا، بلاشک ناراحتی و احساس تحقیر ناشی از تحریم‌های سال ۱۹۸۰ در پشت تصمیم تماشایی شوروی در روز سه‌شنبه برای به بن‌بست کشاندن بازی‌های المپیک تابستانی لس‌آنجلس خوابیده».
اغلب مطبوعات غربی نیز بر این عقیده بودند که تحریم شوروی پاسخی به تحریم بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ مسکو بود که در واکنش به تصرف خاک افغانستان توسط شوروی‌ها در سال ۱۹۷۹ صورت گرفته بود. مطبوعات شوروی اما مرتباً در طبل عدم امنیت ورزشکاران شوروی می‌کوبیدند اما هیچ تهدیدی علیه ورزشکاران بلوک شرق هیچگاه مورد تأیید قرار نگرفت. رومانی که تنها کشور عضو پیمان ورشو بود که در بازی‌های لس‌آنجلس شرکت کرد، به شدت در مراسم گشایش بازی‌ها مورد استقبال قرار گرفت و موفق به کسب مقام سوم جدول مدال‌های این بازی‌ها شد.
پیتر اوبروت، برگزارکننده بازی‌های سال ۱۹۸۴ نیز جزو کسانی بود که معتقد بود تحریم شوروی چیزی جز یک انتقام نیست و آنرا در یک کنفرانس مطبوعاتی در همان روزی که مشعل بازی‌ها از نیویورک به حرکت درآمد، عنوان کرد. رونالد ریگان، رئیس‌جمهور آمریکا بعدها عنوان کرد که بر این عقیده است که نگرانی اصلی اتحاد جماهیر شوروی از این بود که برخی از ورزشکاران از فرصت برگزاری بازی‌ها در ایالات متحده استفاده کرده و به غرب بپیوندند. به همین دلیل هم بود که قبل از برگزاری بازی‌ها دولت ریگان به تعدادی از خواسته‌های شوروی جامه عمل پوشاند تا به آن خاطرجمعی بدهد، چیزی که در منافات کامل با مواضع متعارض دوران جنگ سرد بود.
با بالا رفتن تعداد کشورهایی که به تحریم می‌پیوستند، کمیته بین‌المللی المپیک تصمیم گرفت تاریخ اسم‌نویسی در بازی‌ها را عقب بیندازد.
مطبوعات بر این عقیده بودند که تحریم بازی‌های لس‌آنجلس توسط سه کشور اول در جدول مدال‌های بازی‌های ۱۹۸۰، یعنی اتحاد جماهیر شوروی، آلمان شرقی و بلغارستان، باعث افت شدید سطح بازی‌ها خواهد شد و راه را برای شرکت ورزشکارانی که قبل از آن جواز حضور در بازی‌ها را دریافت نکرده بودند باز خواهد کرد.
کشورهای تحریم کننده

کشورهای تحریم کننده به ترتیب تاریخ اعلام این تحریم (و نه ترتیب حروف الفبا) در زیر آمده‌است:
اتحاد جماهیر شوروی، بلغارستان، آلمان شرقی، مغولستان، ویتنام، لائوس، چکسلواکی، افغانستان، مجارستان، لهستان، کوبا، یمن جنوبی، کره شمالی، اتیوپی، آنگولا
کشورهای سوسیالیستی که بازی‌ها را تحریم نکردند

ده کشور سوسیالیست، منجمله شش کشور آفریقایی، تصمیم گرفتند از مسکو پیروی نکرده و هیئت‌های ورزشی خود را به بازی‌های لس‌آنجلس اعزام کنند:
بنین، جمهوری خلق کنگو، ماداگاسکار، موزامبیک، نیکاراگوئه، رومانی، جزایر سیشل
چین علی‌رغم اینکه یک حکومت کمونیستی بود از اتحاد جماهیر شوروی فاصله گرفته و به ایالات متحده نزدیک شده بود. در سال ۱۹۸۰ این کشور در بازی‌های المپیک زمستانی لیک پلاسید شرکت کرده بود، در حالیکه در همان سال اعلام کرده بود که بازی‌های مسکو را تحریم می‌کند. بازی‌های ۱۹۸۴ اولین بازی‌هایی بود که چین پس از سال ۱۹۳۲ در آن شرکت می‌کند. دست بر قضا بازی‌های ۱۹۳۲ نیز در لس‌آنجلس برگزار شده بود.
سومالی: این کشور بعد از جانبداری اتحاد جماهیر شوروی در جنگ اوگادن در اتیوپی، روابط خود را با آن قطع کرده بود
یوگسلاوی: این کشور علی‌رغم اینکه یک کشور سوسیالیستی بود، جزو کشورهای غیرمتعهد به‌شمار می‌آمد و استقلال خود را نسبت به اتحاد جماهیر شوروی اعلام کرده بود و دارای روابط خوبی هم با اتحاد جماهیر شوروی، هم با ایالات متحده بود. از طرف دیگر چون خودش همان سال بازی‌های زمستانی المپیک را برگزار می‌کرد، تحریم بازی‌های تابستانی برای این کشور منتفی بود.
علی بن مهزیار اهوازی

| علی ابن مهزیار اهوازی (اهوازی) | علی ابن مهزیار اهوازی (اهوازی) |
| --- | --- |
حرم علی بن مهزیار اهوازی در اهواز: حرم علی بن مهزیار اهوازی در اهواز
زادهٔ: قرن سوم هجری اهواز
درگذشت: دورهٔ امام حسن عسکری (قرن سوم هجری) جاجرم خراسان، ایران
دیگر نام‌ها: ابوالحسن (کنیه)، همچنین: علی مهزیار، علی بن مهزیار
پس‌زمینه‌های علمی: پس‌زمینه‌های علمی
مکتب یا سنت: جعفری (شیعه)
تأثیرات: در زمینه فقه و روایات
کار علمی: کار علمی
رشته اصلی: پیرامون حدیث و فقه (وی جزو محدثین، فقها، و وکلای امامان شیعه بوده‌است)
آثار برجسته: کتاب المثالب، کتاب المزار و چندین اثر دیگر
ایده‌های برجسته: وی جزو پرمکاتبه‌ترین راویان حدیث بوده
تأثیر: تاثیرگرفته از امامان شیعه
 :  
مقبره علی ابن مهزیار اهوازی در اهواز
علی ابن مهزیار اهوازی یا علی مهزیار (هندیجانی)، (سده سوم هـ. ق)، از فقها، محدثان معروف شیعه و از اصحاب علی بن موسی الرضا، محمد بن علی التقی، علی بن محمد النقی، و حسن بن علی العسکری بوده و احکام دینی را نزد آن‌ها فراگرفته و نمایندهٔ آنان بوده‌است. وی مسیحی بود و در نوجوانی به همراه پدرش مهزیار به اسلام گروید.
شیخ طوسی در رجال او را از یاران علی بن موسی الرضا می‌داند و می‌گوید: دانشمندی موثق و دارای اعتقادی درست بود و از یاران پیشوای نهم و دهم شیعیان نیز محسوب می‌شود.
در فهرست می‌نویسد: «علی بن مهزیار اهوازی رحمت‌الله علیه دانشمندی جلیل القدر، دارای روایات فراوان و ثقه است. اوراست سی و سه کتاب، مانند کتب حسین بن سعید با زیادت کتاب حروف القرآن، کتاب الانبیاء، کتاب البشارات.»
علی علم فقه و شناخت احکام دینی را آموخت، و از علی بن موسی الرضا و محمد بن علی النقی روایت کرده‌است و از اصحاب خاص محمد بن علی التقی بشمار می‌رفت و نیز از اصحاب علی بن محمد التقی هم بود، و در بعضی از نواحی وکیل علی بن محمد التقی بود.
براساس برخی روایات وی در زمان حسن بن علی العسکری درگذشته‌است. بنابر روایات تاریخی هنگامی که مأمون خلیفه عباسی دستور داد تا علی بن موسی الرضا به عنوان ولیعهد او از مدینه عازم خراسان شود علی بن موسی الرضا در مسیر حرکت خود در روز شانزدهم صفر سال ۲۰۱ هـ. ق وارد اهواز شد و چند روزی در این شهر توقف نمود. بعداً در محل اقامت امام مسجدی به نام مسجدالرضا بنا گردید که علی‌ابن مهزیار وصیت کرد پس از مرگ او را در مسجد مذکور دفن کنند. در قسمت غربی بقعه وی و پیوسته به مقبره مکانی وجود دارد که احتمالاً همان مسجدی است که به آن اشاره شد.
او از سوی علی بن موسی الرضا جانشین «عبدالله بن جندب»، وکیل جعفر بن محمد الصادق و موسی بن جعفر الکاظم شد و توقیعاتی از جانب محمد بن علی النقی و علی بن محمد التقی به او رسید.
علی بن مهزیار اهوازی از چهره‌های شیعه است که هم از جواد و هم از پدرش، رضا، احادیث فراوانی نقل کرده‌است. ابن مهزیار در اصل از هندیجان و مسیحی بود بود که بعد از آمدن به اهواز لقب اهوازی گرفت. ابه نقل از نجاشی ابن مهزیار مناظراتی با علی بن اسباط، که فطحی مذهب بود، داشته‌است. بر طبق این گزارش، آن دو عاقبت نتیجه بحثشان را نزد امام جواد برده‌اند و جواد، علی بن اسباط را قانع کرده و باعث شده او به تشیع بگرود. تعداد آثار ابن مهزیار را ۳۳ ذکر می‌کنند. به نوشته منابع شیعی، مقام علی بن مهزیار نزد محمد بن علی التقی تا حدی بود که محمد بن علی التقی ضمن نامه ای، او را با عبارت «کسی را که مانند تو ندیدم» توصیف می‌کند.
دانش

ابن مهزیار اهوازی از مفسران قرن سوم هجری است و بیش از سی کتاب و رساله در زمینه‌های مختلف معارف اسلامی دارد. نام وی در اسناد حدود ۴۳۷ روایت آمده‌است.
آثار

تعداد آثار مهزیار اهوازی را ۳۳ ذکر می‌کنند. تفسیر و حروف القرآن با موضوع قرآن از جمله آثار اوست.
وی در تاریخ نیز کتاب‌هایی دربارهٔ زندگینامهٔ پیامبران تألیف کرده‌است. سید بن طاووس از کتاب ملاحم وی نیز یاد می‌کند.
بیشتر کتاب‌های علی بن مهزیار اهوازی فقهی است. وی مقالاتی در اشربه، بازرگانی و پیشه‌وری داشته کتاب الوضوء، کتاب الصلاة، کتاب الزکاة، کتاب الصوم، کتاب الحج، کتاب الطلاق، کتاب الحدود، کتاب الدیات، کتاب التفسیر، کتاب الفضائل، کتاب العتق و التدبیر، کتاب التجارات و الاجارات، کتاب المکاسب به رشته تحریر درآورده بود.
کتاب المثالب، کتاب الدعاء، کتاب التجمل و المروة و کتاب المزار از دیگر آثار وی است.
زندگی خانوادگی

علی بن مهزیار اصالتاً اهل هندیجان است. پدر وی به نام مهزیار، مسیحی بود که اسلام آورد. او نیز همراه پدرش، در همان دوران نوجوانی به دین اسلام گروید.
استادان

محمد بن ابی عمیر
احمد بن اسحاق ابهری
احمد بن محمد بن ابی نصر
حسن بن علی بن فضال
حسن بن محبوب
حسین بن سعید اهوازی
حماد بن عیسی
صفوان بن یحیی
عبدالله بن یحیی
محمد بن اسماعیل بن بزیع
محمد بن حسن قمی
سید ابوالقاسم خویی استادان و کسانی که وی از آنان روایت نقل کرده را بیش از پنجاه نفر ذکر کرده‌است.
شاگردان

ابوالقاسم خوئی در کتاب رجالی خویش نام بیش از بیست نفر از شاگردان علی بن مهزیار اهوازی را ذکر کرده‌است. از آن جمله احمد بن محمد بن خالد برقی، ابراهیم بن هاشم قمی هستند.
روایات امامان شیعه > نامه امام نهم شیعیان حول وی

نامه امام نهم شیعیان، محمد بن علی الجواد پیرامون علی بن مهزیار اهوازی:
«ای علی خداوند پاداش نیک به تو دهد و در بهشت خود ساکن گرداند و از ذلت در دنیا و آخرت بر حذر دارد، و تو را با ما محشور فرماید … اگر بگویم من کسی را مانند تو ندیده‌ام امیدوارم که راست گفته باشم.»
روایات امامان شیعه > زیارت حسین بن علی و علی بن موسی الرضا

علی بن مهزیار اهوازی نقل می‌نماید که از امام نهم شیعیان سؤال کردم «زیارت علی بن موسی الرضا افضل است یا زیارت حسین بن علی» وی اینگونه پاسخ داد:
«زیارت پدرم از زیارت امام حسین (ع) افضل است چرا که حضرت را تمام مردم زیارت می‌کنند ولی پدرم را زیارت نمی‌کند مگر خواص از شیعه.»
تاریخ بنگلادش

قایق سلطنتی
بنگلادش مدرن در سال ۱۹۷۱ پس از جدا شدن و دستیابی به استقلال از پاکستان در جنگ آزادی‌بخش بنگلادش به عنوان یک کشور مستقل شناخته شد. مرزهای این کشور با بخش عمده ای از منطقه باستانی و تاریخی بنگال در قسمت شرقی شبه قاره هند، جایی که قدمت تمدن در آنجا به بیش از چهار هزاره پیش می‌رود، مربوط به دوران مس‌سنگی است. تاریخچه این منطقه از نزدیک با تاریخ بنگال و تاریخ گسترده‌تر شبه قاره هند در هم تنیده‌است.
مرزهای قدیمی بنگلادش در جنوب آسیا ناشناخته است. در کتابهای جغرافیا به اجتماعی از مردم که بنگا نامیده می‌شدند اشاره شده‌است. مهابهاراتا چندین درگیری را در این اجتماع ذکر می‌کند. مارکوپولو نیز در خاطرات خود به نام بنگلا اشاره می‌کند. تاریخ‌نگاران دیگری هم با نام‌های گوناگون به این منطقه جغرافیایی اشاره کرده‌اند ولی برای نخستین بار نام بنگال در دوران سلطنت اکبرشاه استفاده شد؛ هنگامی که استان شرقی موخالز به عنوان سوبا - بنگلا شناخته شد. در روزگار چیرگی بریتانیا بر هند بین سال‌های ۱۸۵۴–۱۸۷۴ بنگال شامل این قسمت‌ها بود: ۱-بنگال خاص؛ ۲- ایالت بیهار در هند کنونی و مناطق اریسا و چوتانگپور در غرب؛ ۳- قسمتی از دره سورما در شمال شرقی.
ریشه‌شناسی

پادشاهی وانگا (همچنین به عنوان بانگا نیز شناخته می‌شود) در قسمت شرقی شبه قاره هند واقع شده بود و شامل بخشی از بنگال غربی، هند و بنگلادش امروزی است. وانگا و پوندرا در زمان باستان دو قبیله مسلط در بنگلادش بودند.
دوره باستان

مقالهٔ اصلی: ماگدها
دوره باستان > بنگال پیش از تاریخ

تاریخ آکسفورد هند به‌طور قاطع ادعا می‌کند که هیچ اطلاعات قطعی در مورد بنگال قبل از سده سوم پیش از میلاد وجود ندارد. اعتقاد بر این است که حرکات هندو-آریایی‌ها، دروییدی‌ها و مغولها از جمله قومی به نام وانگا به بنگال وجود داشته‌است.
دوره باستان > امپراتوری موریا

مقالهٔ اصلی: امپراتوری موریا
سلسله‌ای مقتدر در هند باستان که بین سال‌های ۳۲۱ تا ۱۸۵ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کردند. سلسله موریای یا ماوریای هند بعد از سقوط امپراتوری هخامنشی بدست اسکندر یونانی در هند روی کار آمد. موریاها پس از سلسله ماگادها به قدرت رسیدند و در اوج قدرت بر تمامی شبه‌قارهٔ هند و بخش‌هایی از افغانستان و پاکستان ایران کنونی سلطه داشتند. بزرگترین شاه سلسله موریای هند آشوکا نوه چاندارگوپتا نام داشت. وی سراسر هند و افغانستان را به تصرف خود درآورد و در ترویج کیش بودا تلاش فراوان کرد او از بزرگترین فرمانروایان تاریخ هند است. پایتخت شاهنشاهی موریا شهر پاتالی پوترا بود. چندراگوپتا موریا بنیان‌گذار این سلسله بود و مقتدرترین فرمانروای آن آشوکا شاه به بوداگرایی گروید. دین بودا در عهد این پادشاه مقتدر از حدود شبه‌قارهٔ هند تجاوز و توسط مبلغین از شمال غربی تا کشمیر و قندهار و کابل نفوذ کرد و متدرجاً به سواحل رود جیحون رسید.
این امپراتوری در اساس از پادشاهی ماگادها در جلگه‌های هند و گنگ (ایالت کنونی بیهار، شرق اوتار پرادش و بنگال) پدید آمده بود که در شرق شبه قاره هند واقع بود. مرکز این امپراتوری، شهر کهن پاتالی پوترا بود که امروزه شهر پانتا نامیده می‌شود. این امپراتوری در ۳۲۲ سال پیش از میلاد مسیح توسط چاندراگوپتا مائوریا تأسیس شد. وی با سرنگون کردن سلسله ناندا به سرعت قدرت خود را به سوی غرب گسترش داد و با بیرون کردن نیروهای یونانی و ایرانی از خاک هند، دولت مستقل و مقتدر و فراگیری پدیدآورد. در ۳۲۰ پیش از میلاد این امپراتوری سراسر نیمه شمالی هند را در اختیار داشت و ساتراپهایی را که قبلاً در اختیار سربازان اسکندر بود به تصرف درآورد.
اوایل قرون وسطی > امپراتوری گوپتا

مقالهٔ اصلی: امپراتوری گوپتا
یک سلسلهٔ هندی بود که در قرن چهارم میلادی در بیهار هند تشکیل شد و در قرن پنجم میلادی به دست هون‌ها از بین رفت. گپتائی‌ها دارای دو پایتخت بودند یکی در شمال هند به نام پاتلی‌پترا و دومی در هند مرکزی به نام اجین.
گوپتاها (گپتاها هم نوشته‌اند) بین سال‌های ۳۲۰ تا ۵۵۰ بعد از میلاد حکومت می‌کردند. این دودمان بر اکثر خاک شبه قاره هند حکمرانی می‌کردند. بنیان‌گذار این سلسله ماهاراجا سری گوپتا بود. شمال هند در سده‌های ۴ تا ۶ میلادی زیر فرمانروایی امپراتوری گوپتا بود. آثار هنری این دوره بر هنر مناطق مجاور مثل جنوب شرقی آسیا، نپال، و آسیای مرکزی اثرگذار بوده‌است.