stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شورش کردها در طول جنگ جهانی اول
جدول زمانی > قیام درسیم، تبعیدهای عثمانی (۱۹۱۶)

قیام درسیم ۱۹۱۶ قیام کردهای علوی به رهبری علی آقا در منطقه درسیم بود. دلایل آن در ترس کردها از این بود که به سرنوشتی مشابه ارامنه دچار شوند، و همچنین میل به حذف کنترل دولتی در درسیم. این شورش توسط فرستادگان روس تشویق شد که به سران محلی قول داده بودند که درسیم پس از اشغال روسیه استقلال یابد.
قیام در اوایل مارس ۱۹۱۶ آغاز شد شورشیان کرد شهرهای ناظمیه، مازغت، پرتک و چارسندجک را اشغال و ویران کردند، و سپس به سمت محل اقامت فرماندار استان (ولی)، مامورتولازیز (الازیغ امروزی) حرکت کردند. با پیشروی کردها سلاح‌های زیادی از سربازان ترکیه گرفتند. مقامات ترک در مزره و هارپوت از شورش کردها به شدت احساس خطر می‌کردند، زیرا روس‌ها در آن زمان منطقه بین ارزروم و ارزنجان را که از شمال به درسیم همجوار بود، اشغال کردند. ارتش عثمانی احتمالاً قادر به مقاومت در برابر پیشروی هماهنگ کردها و روسیه در هارپوت نخواهد بود، که باعث می‌شود جمعیت مسلمان آن شهرک برای فرار آماده شوند.
در پاسخ به شورش کردها، مقامات عثمانی عملیاتی‌را برای پاکسازی درسیم از شورشیان کرد در ۱ آوریل آغاز کردند. در این عملیات لشکر ۱۳ عثمانی به رهبری گالاتالی شوکت بیگ شرکت داشت. این لشکر شامل گروهی از سپاهیان به رهبری حسن خیری بیگ و نیز کردهای شافعی بود. در روز بعد از شروع عملیات، شورشیان کرد ضدحمله ناموفقی را به پرتک آغاز کردند. شورشیان کرد در کایاجی، مازگرت (۱۳ آوریل) و شیمالی غربی (۱۶ آوریل) شکست خوردند. در ۱۶ آوریل، شورشیان به منطقه‌ای بین ناظمیه و نهر اوهی کاهش یافتند. در ۱۸ آوریل، پس از شکست ۵۰۰ شورشی در منطقه، نیروهای عثمانی کواک تپه و روستاهای اطراف را غارت کردند. روز بعد روستای لمیت را به آتش کشیدند. با پیشروی نیروهای عثمانی، آنها در شیهین، کوپیک (۲۲ آوریل)، تپه گوکریک، سینوارتاشی (۲۳ آوریل)، و تپه زلبابا (۲۸ آوریل) با کردها درگیر شدند.
در ۲ می، شورشیان کرد تسلیم شدند. عملیات با شکست شورشیان که تلفات سنگینی متحمل شده بودند به پایان رسید. با در نظر گرفتن اوضاع تحت کنترل عثمانی، آمادگی غیرنظامیان مسلمان هارپوت برای فرار منسوخ شده بود. پس‌از شکست قیام، کل جمعیت قبایل مسئول از درسیم تبعید شدند.
جدول زمانی > تهدید عقبه عثمانی توسط کُردها (۱۹۱۶)

در اواخر سال ۱۹۱۶، عثمانی‌ها شکست‌های سختی را از روس‌ها متحمل شدند و شکست شدیدی را در بینگول متحمل شدند. این امر باعث شد کردها بار دیگر علیه مقامات عثمانی قیام کنند. کاروان‌های عثمانی در درسیم مورد حمله قرار گرفتند و واحدهای منزوی سلاخی شدند. از سپتامبر تا اکتبر ۱۹۱۶، تلاش‌های شورشیان کُرد، وضعیت عقب‌نشینی عثمانی در جنوب کیگی را به وضعیت ناامنی و بی‌نظمی تبدیل کرد.
در ماه اکتبر، شورش کردها در کنار عوامل دیگر، ژنرال عثمانی احمد عزت پاشا را به عقب‌نشینی نیروها از جبهه سوق داد که سپس شورش‌را سرکوب کردند.
جدول زمانی > قیام در بوتان، درسیم و خارپوت (تابستان ۱۹۱۷)

در تابستان ۱۹۱۷ شورش کردها در بوتان، درسیم و خارپوت رخ داد.
جدول زمانی > قیام در ماردین، دیاربکر، بیتلیس، دخالت روسیه (اوت ۱۹۱۷)

در اوایل اوت ۱۹۱۷، شورش کردها در ماردین و دیاربکر و سپس بیتلیس به وقوع پیوست. در حالی که سایر قیام‌های کُردی هیچ حمایت نظامی از سوی متفقین جنگ جهانی اول دریافت نکردند، قیام‌های اوت ۱۹۱۷ از حمایت محدود روسیه برخوردار شدند.
جدول زمانی > تأسیس یک دولت کُردی توسط محمود برزنجی (۱۹۱۸)

با فروپاشی امپراتوری عثمانی در اکتبر ۱۹۱۸، محمود برزنجی به دنبال جدا شدن از عثمانی و ایجاد یک کردستان جنوبی خودمختار تحت نظارت بریتانیا بود. وی توسط شورایی از سرشناسان کُرد در منطقه سلیمانیه به عنوان رئیس دولت انتخاب شد و به محض تصرف کرکوک توسط انگلیسی‌ها (۲۵ اکتبر ۱۹۱۸) او نیروهای عثمانی حاضر در منطقه خود را به اسارت گرفت و پایان حکومت عثمانی را اعلام کرد. سایر مناطق کردنشین مانند رانیا و کویزنجاق نیز از این روند پیروی کردند. این امر منجر به ایجاد یک دولت شبه مستقل کردی شد که تا زمانی که بریتانیا در ژوئن ۱۹۱۹ پس از یک شورش منحل شد، ادامه یافت.
مقاومت منفعل > حمایت غیرنظامیان کُرد از نیروهای روسیه

در ۲ اوت ۱۹۱۶، ارتش دوم عثمانی به رهبری احمد عزت پاشا حمله‌ای را برای بازپس‌گیری ملازگیرت از روسیه آغاز کرد. روسیه با عجله واحدهای کوهستانی مجرب برای توقف حملات عثمانی پاسخ داد. غیرنظامیان کُرد دشمن امپراتوری عثمانی به نیروهای روسیه کمک کردند تا مسیرهای ناشناخته‌ای را در میان کوه‌ها پیدا کنند. حمله عثمانی در اوایل سپتامبر متوقف شد و در ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۶ به پایان رسید
مقاومت منفعل > مخالفان غیرنظامی کُرد با نسل‌کشی ارامنه

در جریان نسل‌کشی ارامنه، برخی از غیرنظامیان کُرد، پناهندگان ارمنی را مخفی کردند یا به فرزندی پذیرفتند.
مقاومت منفعل > مقاومت کُردها در برابر استخدام عثمانی

اگرچه ده‌ها هزار کُرد در طول جنگ جهانی اول برای ارتش عثمانی خدمت می‌کردند، تلاش‌ها برای استخدام همیشه موفقیت‌آمیز نبودند. در دیاربکر و بیتلیس، تنها بخش کوچکی از قبایل کُرد عضو حمیدیه بودند، در حالی‌که، برای مثال، در درسیم، همه از پیوستن خودداری کردند. فقدان شور و شوق نظامی معمولاً در میان کردها در ارتش عثمانی مشاهده می‌شد و نیروهای کرد غالباً نسبت به دستورات و اجتناب از مسئولیت خود اهانت می‌کردند. رهبری عثمانی اغلب به کردها بی‌اعتماد بود و عمداً آنها را با مقدار ناکافی تسلیحات و مهمات قدیمی مجهز می‌کرد. فرار کُردها از ارتش امپراتوری عثمانی امری رایج بود و تا پایان جنگ تقریباً هیچ سرباز کُردی در ارتش عثمانی باقی نماند.
تلفات > نظامی

برهان اوزکوک، افسر ستاد عثمانی، در سال ۱۹۳۲ می‌نویسد که شورشیان کرد در نبردی در ۲۸ آوریل ۱۹۱۶، ۳۰۰ کشته و ۲۰۰ اسیر در جریان شورش درسیم متحمل شدند. او همچنین به کشته شدن ۱۰۰ سرباز کُرد در ۱ تا ۲ مه اشاره می‌کند. او آماری از کل شورش درسیم در سال ۱۹۱۶ ارائه نمی‌کند، و همچنین آماری از تلفات عثمانی ارائه نمی‌دهد. یاکوپ کایا می‌نویسد که نیروهای کُرد در جریان شورش درسیم در سال ۱۹۱۶ تلفات سنگینی متحمل شده بودند.
تلفات > غیرنظامی

در جریان شورش درسیم در سال ۱۹۱۶، شورشیان کرد روستاهای ناظمیه، مازغت، پرتک و چارسندجک را ویران کردند. نیروهای عثمانی با غارت کاوکتپه و روستاهای اطراف به شورش پاسخ دادند. روستای لمیت را نیز به آتش کشیدند.
در پاسخ به شورش‌های کرد، مقامات عثمانی اقدام به تبعید غیرنظامیان کُرد کردند. اکثر منابع حاکی از آن است که در طول جنگ جهانی اول حدود ۷۰۰٬۰۰۰ کرد تبعید شدند، اگرچه آمار موثقی وجود ندارد. صفراستیان (۱۹۴۵) تخمین می‌زند که نیمی از این کردهای تبعید شده مرده‌اند. اونگور (۲۰۰۹) می‌نویسد که «برای محاسبه دقیق تعداد اخراج شده به مطالعه جداگانه ای نیاز است».
عواقب > امتیاز گرفتن کُردها (۱۹۱۹–۱۹۲۰)

کُردها ادعای استقلال خود را به کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ ارائه کردند[ راستی آزمایی ناموفق ] طبق معاهده سور، اقلیم کردستان، از جمله استان موصل، قرار بود برای تصمیم‌گیری دربارهٔ سرنوشت خود همه‌پرسی برگزار کند.
به دلیل نابرابری مناطق کُردنشین و مرزهای سیاسی و اداری منطقه، هیچ توافق کلی میان کُردها در مورد اینکه مرزهای کردستان باید چگونه باشد، وجود نداشت. طرح کلی کردستان به عنوان یک موجودیت در سال ۱۹۱۹ توسط شریف پاشا، که نماینده انجمن اعتلای کردستان (Kürdistan Teali Cemiyeti) در کنفرانس صلح پاریس بود، پیشنهاد شده بود. وی مرزهای منطقه‌را اینگونه تعریف کرد:
مرزهای کردستان ترکیه، از نظر قوم‌نگاری، از شمال در زیون، در مرز قفقاز آغاز می‌شود و به سمت غرب تا ارزروم، ارزنجان، کمه، آراپگیر، بسنی و دیویک (دیوریک؟) ادامه می‌یابد. در جنوب آنها خط حران، کوه‌های سنجار، تل اسفار، اربیل، سلیمانیه، عک المان، سین را دنبال می‌کنند. در مشرق راوندیز، باشکله، وزیرکله، یعنی مرز ایران تا کوه آرارات.
این امر باعث ایجاد اختلاف در میان سایر ملی‌گرایانُ کرد شد، زیرا منطقه وان را مستثنی کرد (احتمالاً به عنوان عاملی برای ادعاهای ارامنه در آن منطقه). امین علی بدرخان نقشه جایگزینی را پیشنهاد کرد که شامل وان و یک خروجی به دریا از طریق استان هاتای کنونی ترکیه است. در میان اعلامیه مشترک هیئت‌های کُرد و ارمنی، ادعاهای کُردها در مورد ولایت ارزروم و ساسون کنار گذاشته شد، اما استدلال برای حاکمیت بر آغری و موش باقی ماند.
هیچ‌یک از این پیشنهادها توسط معاهده سور تأیید نشد، که در آن یک کردستان کوتاه شده در قلمرو کنونی ترکیه (با کنار گذاشتن کردهای ایران، عراق تحت کنترل بریتانیا و سوریه تحت کنترل فرانسه) مشخص شده بود.
عواقب > شورش کوچگیری (۱۹۲۱)

جنگ استقلال ترکیه (۱۹ مه ۱۹۱۹–۲۴ ژوئیه ۱۹۲۳) بین جنبش ملی ترکیه و قدرت‌های متفقین - یعنی یونان در غرب، ارمنستان در شرق، فرانسه در جنوب، سلطنت طلبان و جدایی طلبان در شهرهای مختلف، درگرفت. و بریتانیا و ایتالیا در قسطنطنیه (استانبول کنونی) - پس از اشغال و تقسیم بخش‌هایی از امپراتوری عثمانی در پی شکست عثمانی‌ها در جنگ جهانی اول.
در جریان این جنگ، شورشیان کُرد در شورش کوچگیری علیه دولت آنکارا جنگیدند. پس از امضای معاهده سور، کُردها احساس اعتماد بیشتری کردند که می‌توانند حداقل به نوعی حکومت خودمختار برای خود دست یابند. عبدالقادر عبیدالله، پسر شیخ عبیدالله و رئیس SAK, از ایده خودمختاری کردها در ترکیه حمایت کرد. اما نوری درسیمی و مصطفی پاشا بیش از خودمختاری خواستار ایجاد کردستان مستقل بر اساس ماده ۶۴ این معاهده بودند. مصطفی کمال وقایع منطقه درسیم را پیگیری کرد و چون متوجه شد برخی از کُردها در راستای چهارده نکته اعلام شده توسط رئیس‌جمهور آمریکا وودرو ویلسون به دنبال خودمختاری هستند، پاسخ داد که طرح ویلسون برای مردم بی‌ارزش است. مردم استان‌های شرقی و آنها باید از جنبش ملی‌گرای ترک او پیروی کنند. شورش در منطقه بسیار مبارز کوچگیری در شرق استان سیواس امروزی در فوریه ۱۹۲۱ آغاز شد. شورشیان در ۱۷ ژوئن ۱۹۲۱ سرکوب شدند.
عواقب > امتیازات رها شده (۱۹۲۳)

پس‌از پیروزی‌های ملی‌گرایان ترک در جبهه‌های ترکیه-ارمنستان، فرانسه-ترکیه و یونان-ترک (که اغلب به ترتیب به عنوان جبهه شرقی، جبهه جنوبی و جبهه غربی در جنگ استقلال ترکیه شناخته می‌شود)، معاهده سور منعقد شد. رها شد و معاهدات جدیدی امضا شد. معاهده لوزان (۱۹۲۳) نامی از کُردها نداشت.
عواقب > پس‌از لوزان (۱۹۲۳-اکنون)

شورش کردها در ترکیه پس‌از معاهده لوزان ادامه یافت. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، شورش بیت‌سباب (۱۹۲۴)، شورش شیخ سعید (۱۹۲۵)، شورش آرارات (۱۹۲۷–۱۹۳۰)، و شورش درسیم (۱۹۳۷–۱۹۳۸) وجود داشت. مرحله کنونی درگیری کردها و ترکیه در سال ۱۹۷۸ آغاز شد.
احمد عزت پاشا، سال ۱۹۱۳
مفاد معاهده سور برای کردستان مستقل (در ۱۹۲۰).
مرزهای ترکیه توسط معاهده لوزان تعیین شده است.
چارلز آدامز

| چارلز آدامز | چارلز آدامز |
| --- | --- |
چارلز آدامز در سال ۱۹۷۵: چارلز آدامز در سال ۱۹۷۵
نام هنگام تولد: چارلز ساموئل آدامس
زادهٔ: ۷ ژانویهٔ ۱۹۱۲ وستفیلد، نیوجرسی،، ایالات متحده
درگذشت: ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۸ (۷۶ سال) نیویورک سیتی، ایالات متحده
ملیت: آمریکایی
پیشه: ساخت پویانمایی (کارتون)
چارلز (چَس) ساموئل آدامس (به انگلیسی: Charles "Chas" Samuel Addams) (زادهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۱۲، درگذشتهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۸) پویانماساز آمریکایی بود که برای کارهایی مانند کمدی سیاه و ایجاد شخصیت‌های ماکابر نزد مردم شناخته شده‌است. برخی از شخصیت‌های ساختهٔ او که با نام خانوادهٔ آدامز شناخته می‌شدند، شخصیت‌های اصلی دو برنامهٔ تلویزیونی زنده، دو سریال کارتونی تلویزیونی، سه فیلم و یک تئاتر قرار گرفتند..
زندگی

چارلز ساموئل آدامز در وستفیلد نیوجرسی به دنیا آمد. پدرش درس معماری خوانده بود و جزء هیئت مدیره یک شرکت پیانوسازی بود. رفتارهای آدامز در نگاه همسایگانشان خیلی پسندیده نبود. همیشه گروهی از پسرها در خانهٔ او به کارهای گوناگون مشغول بودند. آدامز نسبت دوری با جان آدامز، رئیس‌جمهور آمریکا، و جان کوئینسی آدامز داشت، هرچندکه نام خانوادگی آن‌ها کمی متفاوت بود. همچنین او با جین آدامز، اصلاح‌طلب اجتماعی نیز نسبت داشت.
زندگی > مرگ

آدامز در اثر حملهٔ قلبی از دنیا رفت. او در خودروی خود در حالی که تازه آن را پارک کرده بود، دچار حملهٔ قلبی شد.
زندگی گلگون من

| زندگی گلگون من | زندگی گلگون من |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: My Rosy Life
هانگول: 장밋빛 인생
معنای لفظی: A Rosy Life یک زندگی گلگون
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Jangmitbit Insaeng
 :  
ژانر: ملودرام
نویسنده: مون یونگ نام
کارگردان: کیم جونگ چانگ
بازیگران: چوی جین شیل سون هیون-جو لی ته-ران
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۲۴
تولید: تولید
تهیه‌کنندهٔ اجرایی: لی دوک گون
تهیه‌کننده: به کیونگ سو
تولیدکننده: پان انترتینمنت
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: کی‌بی‌اس
انتشار اولیه: ۲۴ اوت ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-08-۲۴) – ۱۰ نوامبر ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-11-۱۰)
وبگاه: وبگاه
زندگی گلگون من (کره‌ای: 장밋빛 인생) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۰۵ با بازی چوی جین شیل، سون هیون-جو و لی ته-ران است. این مجموعه از ۲۴ اوت تا ۱۰ نوامبر ۲۰۰۵، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ برای ۲۴ قسمت پخش شد.
زندگی گلگون من یک موفقیت بود به میانگین آمار بینندگان ۳۴٫۲٪ در کل و در اوجش به ۴۷٪ رسید. این مجموعه به دومین درام کره‌ای پربیننده سال ۲۰۰۵ پس از نام من کیم سام سون است (در شبکه ام‌بی‌سی) و به پربیننده‌ترین درام کره‌ای شبکه کی‌بی‌اس در آن سال تبدیل شد.
عملکرد بازیگری چوی جین شیل در این مجموعه، بسیار مورد تحسین قرار گرفت.
بازیگران > اصلی

چوی جین شیل در نقش منگ سون یی
سون هیون-جو در نقش بان سونگ مون
لی ته-ران در نقش منگ یونگ یی
اختیارآباد دوزیارتی

| اختیارآباد دوزیارتی | اختیارآباد دوزیارتی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: کهنوج
بخش: مرکزی
دهستان: نخلستان
جمعیت: ۸۴ نفر (سرشماری ۹۵)
اختیارآباد دوزیارتی، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۴ نفر (۲۴ خانوار) بوده‌است.
فهرست مربیان برنده جام ملت‌های اروپا

گاوریل کاچالین نخستین مربی بود که توانست برندهٔ جام ملت‌های اروپا شود
جام ملت‌های اروپا مهم‌ترین تورنمنت ملی فوتبال در اروپا است. تا سال ۲۰۲۴، هفده دوره از این رقابت‌ها برگزار شده است که ده تیم ملی قهرمان شده‌اند: اسپانیا با چهار قهرمانی، آلمان با سه قهرمانی، فرانسه و ایتالیا، هر کدام با دو قهرمانی و شوروی، چکسلواکی، هلند، دانمارک، یونان و پرتغال، هر کدام با یک قهرمانی. نقش سرمربی این است که بازیکنان را برای مسابقات قهرمانی اروپا انتخاب کند و تاکتیک‌های تیم را توسعه دهد. مربی به‌دلیل اهمیت قهرمانی در رقابت‌ها و عدم ارتباط روزانه با بازیکنان تیم‌های باشگاهی در طول فصل، با چالش‌هایی مواجه است.
گاوریل کاچالین در سال ۱۹۶۰، در نخستین دوره از این رقابت‌ها توانست شوروی را به قهرمانی برساند. هیچ مربی‌ای بیش از یک بار موفق به کسب قهرمانی نشده است و همهٔ آن‌ها این عنوان را با تیم ملی کشورشان کسب کرده‌اند؛ به‌جز اتو ریهاگل، مربی آلمانی که تیم ملی یونان را در سال ۲۰۰۴ به قهرمانی رساند. هلموت شون و برتی فوگتس، دو مربی‌ای هستند که قهرمانی و نایب‌قهرمانیِ این رقابت‌ها را کسب کرده‌اند. آلمان غربی با هدایت شون، در جام ملت‌های اروپا ۱۹۷۲ قهرمان و در جام ملت‌های اروپا ۱۹۷۶ نایب‌قهرمان شد. فوگتس نیز با هدایت تیم ملی آلمان، قهرمانی جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ و نایب‌قهرمانی جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۲ را کسب کرد. فوگتس همچنین تنها شخصی است که به‌عنوان بازیکن نیز قهرمانی در این رقابت‌ها را به‌دست آورده است. او این قهرمانی را در سال ۱۹۷۲، به‌همراه آلمان غربی تجربه کرد. شون و ویسنته دل بوسکه تنها مربیانی هستند که قهرمانی در جام ملت‌های اروپا و جام جهانی را کسب کرده‌اند. شون با هدایت آلمان توانست این تیم را در سال ۱۹۷۲، قهرمان جام ملت‌ها و در سال ۱۹۷۴، قهرمان جام جهانی کند. اسپانیا با هدایت دل بوسکه در سال ۲۰۱۰، قهرمان جام جهانی و در سال ۲۰۱۲، قهرمان جام ملت‌ها شد.
خوسه ویالونگا یورنته با ۴۴ سال و ۱۹۲ روز سن، به‌عنوان جوان‌ترین مربی قهرمان در این مسابقات شناخته می‌شود. او در جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۴، مربی تیم ملی اسپانیا بود. لوییس آراگونس، مربی اسپانیا در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸، با ۶۹ سال و ۳۳۶ روز سن، به‌عنوان مسن‌ترین مربی‌ای شناخته می‌شود که هدایت تیم قهرمان را بر عهده داشته است. یوآخیم لوو و لارس لاگربک مشترکاً با شرکت در چهار تورنمنت مختلف، رکورددار بیشترین حضور به عنوان مربی در این مسابقات هستند. علاوه بر این، لوو رکورددار بیشترین بازی هدایت‌شده (۲۱) و بیشترین برد (۱۲) در مسابقات است که شامل تورنمنت‌های برگزارشده از ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۰ می‌شود.
مربیان برنده

هلموت شون، مربی آلمان غربی (راست) و ویسنته دل بوسکه، مربی اسپانیا (وسط) تنها مربیانی هستند که هر دو قهرمانیِ جام ملت‌های اروپا و جام جهانی فوتبال را با این تیم‌ها کسب کرده‌اند. لوئیس د لا فوئنته (چپ) در آخرین تورنمنت برگزارشده، مربیگری تیم قهرمان، اسپانیا را بر عهده داشت.
| سال | مربیان برنده | ملیت | تیم ملی برنده |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۶۰ | گاوریل کاچالین |  اتحاد جماهیر شوروی |  اتحاد جماهیر شوروی |
| ۱۹۶۴ | خوسه ویالونگا یورنته |  اسپانیا |  اسپانیا |
| ۱۹۶۸ | فروتچو والکارجی |  ایتالیا |  ایتالیا |
| ۱۹۷۲ | هلموت شون |  آلمان غربی |  آلمان غربی |
| ۱۹۷۶ | واتسلاف یژک |  چکسلواکی |  چکسلواکی |
| ۱۹۸۰ | یوپ دروال |  آلمان غربی |  آلمان غربی |
| ۱۹۸۴ | میشل ایدالگو |  فرانسه |  فرانسه |
| ۱۹۸۸ | رینوس میشل |  هلند |  هلند |
| ۱۹۹۲ | ریچارد مولر نیلسن |  دانمارک |  دانمارک |
| ۱۹۹۶ | برتی فوگتس |  آلمان |  آلمان |
| ۲۰۰۰ | روژه لمر |  فرانسه |  فرانسه |
| ۲۰۰۴ | اتو ریهاگل |  آلمان |  یونان |
| ۲۰۰۸ | لوییس آراگونس |  اسپانیا |  اسپانیا |
| ۲۰۱۲ | ویسنته دل بوسکه |  اسپانیا |  اسپانیا |
| ۲۰۱۶ | فرناندو سانتوس |  پرتغال |  پرتغال |
| ۲۰۲۰ | روبرتو مانچینی |  ایتالیا |  ایتالیا |
| ۲۰۲۴ | لوئیس د لا فوئنته |  اسپانیا |  اسپانیا |
بر پایه ملیت

| ملیت | مربی(ها) | تعداد قهرمانی |
| --- | --- | --- |
 آلمان: ۴
 اسپانیا: ۴
 فرانسه: ۲
 ایتالیا: ۲
 روسیه: ۱
 اسلواکی: ۱
 هلند: ۱
 دانمارک: ۱
 پرتغال: ۱
:
لیام پین

| لیام پین | لیام پین |
| --- | --- |
پین در سال ۲۰۱۳: پین در سال ۲۰۱۳
نام هنگام تولد: لیام جیمز پین
زادهٔ: ۲۹ اوت ۱۹۹۳ ولورهمپتون، شهرستان میدلندز غربی، انگلستان
درگذشت: ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ (۳۱ سال) بوئنوس آیرس، آرژانتین
پیشه: خواننده
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۸–۲۰۲۴
آثار: ترانه‌شناسی انفرادی ترانه‌شناسی وان دایرکشن
شریک‌های زندگی:  شریل (۲۰۱۶–۲۰۱۸)  مایا هنری (۲۰۱۹–۲۰۲۲) 
فرزندان: ۱
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: پاپ آراندبی
ساز(ها): آواز
ناشر(ان): کپیتال
عضو پیشینِ: وان دایرکشن
وبگاه: liampayneofficial.com
 :  
امضاء: امضاء
لیام جیمز پین (انگلیسی: Liam James Payne؛ ۲۹ اوت ۱۹۹۳ – ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴) خوانندهٔ اهل انگلستان بود. او به‌عنوان یکی از اعضای وان دایرکشن به شهرت رسید. او فعالیت خود را در ۲۰۰۸ هنگام تست برای مجموعهٔ استعدادیابی ایکس فاکتور بریتانیا آغاز کرد. بعد از اینکه در رقابت حذف شد، او دوباره در سال ۲۰۱۰ تست داد و با چهار شرکت‌کنندهٔ دیگر در یک گروه قرار گرفت که در نهایت وان دایرکشن تشکیل داده شد. این گروه تبدیل به یکی از پرفروش‌ترین گروه‌های پسرانهٔ تاریخ شده است.
پین بعد از وقفه وان دایرکشن در سال ۲۰۱۵، قراردادی را با ریپابلیک رکوردز در آمریکای شمالی امضا کرد. در مه ۲۰۱۷، پین «Strip That Down» را به عنوان تک‌آهنگ آغازین اولین آلبوم خود منتشر کرد. این تک‌آهنگ در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا در رتبه سوم و در بیلبورد هات ۱۰۰ ایالات متحده در رتبه دهم قرار گرفت و در هر دو کشور گواهی پلاتین دریافت کرد. اولین آلبوم پین، LP1، در دسامبر ۲۰۱۹ منتشر شد. او بیش از ۱۸ میلیون نسخه از تک‌آهنگ‌هایش را در کمتر از سه سال پس از وقفه وان دایرکشن فروخت و بیش از ۳٫۹ میلیارد استریم به‌دست‌آورد.
زندگی و حرفه > ۱۹۹۳–۲۰۰۷: کودکی

پین سه هفته زودتر از زمان مشخص شده به دنیا آمد. یکی از کلیه‌های او دچار مشکل شد و یک کلیه داشت. تا اینکه در آزمایشی که در تاریخ ۷ اوت ۲۰۱۲ مشخص شد که کلیه دیگر او نیز سالم است. مادر او کارن پین و پدرش جیوف پین نام دارد. او سه خواهر با نام‌های روث پین و نیکلا پین و ادلاین پین دارد.
زندگی و حرفه > ۲۰۰۸–۲۰۱۰: شروع حرفه

وی برای اولین بار در سال ۲۰۰۸ در اکس فکتور شرکت کرد اما در خانه داوران با قرار سایمن کاول به‌خاطر سنش قبول نشد. اما کاول به او گفت تا دو سال دیگر دوباره بازگردد. او در سال ۲۰۱۰ در فصل هفتم اکس فکتور دوباره شرکت کرد و آهنگ Cry Me A River را خواند. وی در Bootcamp مانند دیگر اعضای گروه وان دایرکشن ناموفق شد؛ اما توسط داور مهمان، نیکل شرزینگر، پین و دیگر اعضای وان دایرکشن در استادیو Wembley به عنوان گروه به خانه داوران راه پیدا کردند.
نام گروه توسط هری استایلز عضو دیگر این گروه گذاشته شد. آن‌ها در خانه سایمن کاول که مربی آنها بود آهنگ Torn را خواندند. آن‌ها در نهایت به اجراهای زنده در اکس فکتور راه پیدا کردند اما در هفتهٔ نهایی سوم شدند. در این مدت آن‌ها طرفداران بسیاری در سراسر انگلستان به‌دست آوردند.
آن‌ها آهنگ Forever Young را برای بردشان در اکس فکتور حاضر کرده بودند که موفق به انتشار رسمی آن نشدند. اما مدتی بعد این آهنگ در سطح اینترنت لو رفت. چندی بعد آن‌ها با با سایکو ریکوردز که برای کاول است قرار داد بستند.
زندگی و حرفه > ۲۰۱۱–۲۰۱۵: وان دایرکشن

مقالهٔ اصلی: وان دایرکشن
وان دایرکشن در مدیا به موفقیت بسیار چشم‌گیری رسیده بود. آن‌ها آلبوم اول خود با اسم همه شب بیدار را در سال ۲۰۱۱ و آلبوم دوم خود را با اسم مرا به خانه ببر در سال ۲۰۱۲ منتشر کردند. آلبوم سوم آن‌ها با اسم خاطرات شبانه در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۱۳ منتشر شد. آن‌ها رکوردهای بسیاری را شکستند. در سال ۲۰۱۳ موزیک ویدئو best song ever که از همین آلبوم بود جایزه مراسم جوایز بریت را از آن خود کرد. آن‌ها در مراسم جوایز موسیقی آمریکا سال ۲۰۱۳ نیز دو جایزه را از آن خود کردند.
چهارمین آلبوم آن‌ها به نام چهار منتشر شد. این گروه به عنوان یک گروه بریتانیایی در آمریکا ۳۰ میلیون به‌دست آوردند از طریق موزیک‌های خود که این توسط منیجمنت آن‌ها Modest اعلام شد.
پین و دیگر اعضای گروه در سال ۲۰۱۲ در قسمتی از سریال آی کارلی ظاهر شدند. آن‌ها همچنین در سال ۲۰۱۳ در مستند «این ماییم» با بازی خودشان ظاهر شدند؛ که این فیلم در اواخر سال ۲۰۱۳ به بازار آمد و فروش آن توجه چشمگیری داشت. آلبوم پنجم آن‌ها به نام ساخته‌شده در بامداد منتشر شد.
لیام پین همچنین به عنوان خودش در قسمت ۱۹ فصل ۱۴ مجموعهٔ تلویزیونی مرد خانواده ظاهر شد.
زندگی شخصی

پین از سال ۲۰۱۰ تا اواخر ۲۰۱۲ با یکی از رقصنده‌های آن زمان ایکس فاکتور، دنیل پیزر قرار گذاشت. پین از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ با دوست دوران کودکی خود، سوفیا اسمیث در رابطه بود. در سال ۲۰۱۶، پین رابطه‌ای را با شریل کول آغاز کرد. این دو یک پسر دارند که در ۲۲ مارس ۲۰۱۷ متولد شد. آنها در سال ۲۰۱۸ از یکدیگر جدا شدند. او در اوایل سال ۲۰۱۹ با مدل نائومی کمبل در رابطه بود.
پین در سال ۲۰۱۹ قرار گذاشتن با یک مدل به نام مایا هنری را آغاز کرد و در اوت ۲۰۲۰ نامزد کردند. پین و هنری در ژوئن ۲۰۲۱ به رابطه خود پایان دادند. این زوج در همان سال دوباره به هم برگشتند و دوباره نامزد کردند. این زوج در مه ۲۰۲۲ برای دومین بار به نامزدی خود پایان دادند. از اکتبر ۲۰۲۲، پین با یک اینفلوئنسر به نام کیت کسیدی در رابطه بود.
دارایی خالص پین در سال ۲۰۲۰، حدود ۴۷ میلیون پوند تخمین زده شد. پین قبلاً خانه‌هایی در مالیبو، کالیفرنیا و ساری داشت، اما هر دوی آنها را به ترتیب در اوایل سال ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ برای فروش گذاشت. او از سال ۲۰۲۲ به بعد در باکینگهام‌شر ساکن بود.
پین از طرفداران تیم فوتبال وست برومویچ آلبیون بود.
زندگی شخصی > سلامتی

پین در مورد مبارزه با الکلیسم از زمان موفقیت وان دایرکشن صحبت کرده بود. پین همچنین در مورد مبارزات خود با افکار خودکشی صحبت کرد. او در سال ۲۰۲۳ گفت که بیش از سه ماه هوشیار بوده است. در بزرگسالی تشخیص داده شد که پین به اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی (ADHD) مبتلاست. او در اوت ۲۰۲۳ به دلیل عفونت کلیه در بیمارستان بستری شد. او بعداً در سال ۲۰۲۳ اعلام کرد که هوشیار است و گفت که به مرکز توانبخشی رفته است.
درگذشت

در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، پین در پی سقوط از بالکن طبقه سوم هتلی در بوئنوس آیرس آرژانتین در ۳۱ سالگی درگذشت. پس از تماس اضطراری مدیر هتل و گزارش «مردی پرخاشگر که ممکن است تحت تأثیر مواد مخدر و الکل باشد»، پلیس به هتل فراخوانده شد. مدیر هتل در این تماس با اشاره به اینکه «وقتی هوشیار است کل اتاق را خراب می‌کند و باید کسی را بفرستیم»، خاطرنشان کرد که به دلیل وجود بالکن در اتاق، جان وی در خطر است. اندکی پس از رسیدن نیروهای اورژانس، پین از بالکن سقوط کرد. مرگ وی در ساعت ۵:۱۱ بعد از ظهر به وقت آرژانتین تأیید شد.
مدیر خدمات اورژانس عمومی بوئنوس آیرس، از مرگ پین در شبکهٔ خبری تی‌ان آرژانتین خبر داد و گفت که سقوط او از ارتفاع تقریباً ۱۳ تا ۱۴ متری رخ داده است. او افزود که پین «جراحات بسیار جدی» را متحمل شده است که قابل بهبود نیست و امکان احیا وجود ندارد. کرسنتی از اظهار نظر در مورد اینکه مرگ او خودکشی یا تصادف بوده خودداری کرد. مدیر ارتباطات وزارت امنیت بوئنوس آیرس، گفت که پین «از بالکن اتاقش پریده بود». مقامات در حال بررسی مرگ پین هستند و کالبدگشایی در حال انجام است.
پلیس بعداً گفت که چندین دارو و مکمل‌های انرژی‌زا در اتاق او، از جمله کلونازپام، و یک بطری ویسکی در محوطه‌ای که جسد او را پیدا کردند، پیدا شد. بررسی اولیه پس از مرگ نشان داد که پین به دلیل خونریزی داخلی و خارجی و صدمات جراحتی متعدد درگذشت. کارشناسان پزشکی قانونی ۲۵ جراحت ناشی از سقوط را گزارش کردند و اعلام کردند که صدمات ضربه مغزی پین برای مرگ کافی بوده و خونریزی در سر و قسمت بالایی بدن او نیز در مرگش نقش داشته است. معاینه جسد نشان داد که هیچ نشانه‌ای از اثرات زد و خورد وجود ندارد و پین در زمان مرگش در اتاق تنها بود.
آلبوم‌شناسی

آلبوم‌های استودیویی
ال‌پی‌وان (۲۰۱۹)
لیام پین در سال ۲۰۰۹
ایوان دیلداریان

| ایوان دیلداریان | ایوان دیلداریان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ دسامبر [سبک قدیمی: ۲۴ نوامبر] ۱۹۰۸ باکو، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۱۸ دسامبر ۱۹۹۳ (۸۵ سال) مسکو، روسیه
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: -
پیشه: فیلمبردار فیلم
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۸ تا ۱۹۷۸
جوایز:      
ایوان سمباتی دیلداریان (ارمنی: Իվան Սմբատի Դիլդարյան؛ زاده ۲۴ نوامبر ۱۹۰۸ - درگذشته ۱۸ دسامبر ۱۹۹۳) فیلم‌بردار فیلم اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۷ دسامبر [سبک قدیمی: ۲۴ نوامبر] ۱۹۰۸ در باکو در به دنیا آمد . وی در آرمن‌فیلم فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان جنگ میهنی (درجه دو)، مدال دفاع از قفقاز مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۵) شد. وی در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۳ در سن ۸۵ سالگی در مسکو درگذشت.