stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمدرضا قمشه‌ای
اندیشه‌های فلسفی و عرفانی

توحید وجودی از جملۀ مسائل عرفانی است که مورد قبول بسیاری از پیروان مکتب عرفانی ابن عربی است. برخی از عارفان در صدد برهانی کردن این مسئله برآمدند که یکی از ایشان مرحوم آقا محمدرضا قمشه‌ای میباشد. او در حواشی بر تمهید القواعد و نیز حواشی بر شرح مقدمه قیصری بر فصوص الحکم، استدلالی را بر توحید وجودی اقامه کرده است. 
برهان او مورد پذیرش عدّه‌ای از حکما و مورد مناقشۀ برخی دیگر قرار گرفته است که از جملۀ ناقدان آن مرحوم میرزا ابوالحسن جلوه  است که معاصر با آقا محمدرضا قمشه‌ای است. پس از مرحوم قمشه‌ای نیز، برخی از حکما از جملۀ سیّدکاظم عصّار، امام خمینی، سیّد جلال الدین آشتیانی، برهان قمشه ای را پذیرفته اند، و عدّه ای دیگر مانند علّامه طباطبائی و جوادی آملی این برهان را مخدوش و ناتمام میدانند. در مقاله، «وحدت شخصی وجود، برهانی بر وجود خداوند متعال (بررسی برهان آقا محمدرضا قمشه ای و مناقشات حکیم جلوه بر آن)» . ادعا شده که اشکالات میرزا ابوالحسن جلوه بر اين برهان وارد نيست، و در عین حال بیان شده است که خود برهان هم تمام نیست، زیرا در آن ميان مفهوم و مصداق وجود خلطي صورت گرفته است.
عافیت

داستان کوتاهاثر بهرام صادقی
عافیت داستان کوتاهی است از بهرام صادقی (۱۳۶۳-۱۳۱۵) که در تیرماه ۱۳۴۶ نگاشته و اول‌بار مرداد ۱۳۴۶ در مجله فردوسی ماهانه منتشر شده است. این داستان بعدها به عنوان آخرین داستان مجموعه سنگر و قمقمه‌های خالی به سال ۱۳۴۹ توسط انتشارات کتاب زمان به چاپ رسید.
حسن محمودی در کتاب خون آبی بر زمین نمناک (در نقد و معرفی بهرام صادقی) این داستان را در کنار داستان‌های تدریس در بهار دل‌انگیز و داستانی برای کودکان به شاخصه‌های آثار پست‌مدرن نزدیک و گاه یک سروگردن بالاتر از آثار هم‌عصرش می‌داند.
دستجرد (نازلوی جنوبی)

مکان
| دستجرد (ارومیه) | دستجرد (ارومیه) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۳۳′۱۰″شمالی ۴۵°۰۴′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۵۵۲۸°شمالی ۴۵٫۰۷۵۹°شرقی﻿ / 37.5528; 45.0759: مختصات: ۳۷°۳۳′۱۰″شمالی ۴۵°۰۴′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۵۵۲۸°شمالی ۴۵٫۰۷۵۹°شرقی﻿ / 37.5528; 45.0759
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: ارومیه
بخش: بخش مرکزی شهرستان ارومیه
دهستان: نازلوی جنوبی
جمعیت: ۷۴۰ نفر (سرشماری ۹۵)
دستجرد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ارومیه و در شهرستان ارومیه استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان نازلوی جنوبی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن برابر با ۷۳۲ نفر (۲۲۲ خانوار) بوده‌است زبان مردم این روستا ترکی آذربایجانی است
تپه نورآباد (بیوک تپه)

| تپه نورآباد (بیوک تپه) و (جم) | تپه نورآباد (بیوک تپه) و (جم) |
| --- | --- |
نام: تپه نورآباد (بیوک تپه) و (جم)
کشور: ایران
استان: استان زنجان
شهرستان: شهرستان خدابنده
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
دیرینگی: دوره ساسانیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره ساسانیان، دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۰۴۷
تاریخ ثبت ملی: ۱۳ اسفند ۱۳۵۴
تپه نورآباد (بیوک تپه) و (جم) مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان خدابنده، روستای نورآباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳ اسفند ۱۳۵۴ با شمارهٔ ثبت ۱۰۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هنر از برای هنر

پرتره از هنر برای هنر
هنر از برای هنر در اصل برگردان انگلیسی از یک گفتهٔ فرانسوی در قرن نوزدهم است "l'art pour l'art" که به ارزش درونی هنر و تنها هنر جدای ارزش‌های آموزشی، اخلاقی یا کاربردهای سود جویانهٔ هنر اشاره می‌کند. این کارهای هنری بیشتر در محدودهٔ هنرهایی که ارزش آن‌ها در درون یا ذاتشان نهفته است، دسته‌بندی می‌شوند.
از این عبارت استفاده‌های تجاری نیز گردیده است. همچون برگردان لاتین آن "ARS GRATIA ARTIS" که در آرم کمپانی فیلم‌سازی مترو گلدوین مایر لئوی شیر صد سال است که دیده می‌شود.
تاریخچه

عبارتِ هنر از برای هنر اولین بار توسط تئوفیل گوتیه در دیباچهٔ رمان مادموازل دوموپین به کار برده شد.
انتقادها

ژرژ ساند نویسندهٔ نامدار فرانسوی در سال ۱۸۷۲ می‌نویسد: هنر از برای هنر سخنی بیهوده و تهی از مفهوم است.
نیچه هم در کتاب غروب بت‌ها مدعی ست هنر از برای هنر نمی‌تواند وجود داشته باشد.
آب گاج

مکان در 23x15px|border |alt=|link= افغانستان
| Ab Gaj Ābgach | Ab Gaj Ābgach |
| --- | --- |
ولایت‌های افغانستان: ولایت بدخشان (افغانستان)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۴:۳۰+
آب گاج (به لاتین: Ab Gaj) در افغانستان است که در ولایت بدخشان (افغانستان) واقع شده‌است.
علی‌اکبر احمدیان

| سردار علی‌اکبر احمدیان | سردار علی‌اکبر احمدیان |
| --- | --- |
احمدیان در ۱۴۰۲: احمدیان در ۱۴۰۲
نام تولد: علی‌اکبر احمدیان بابکی
زاده: ۱۳۴۰ (۶۲–۶۳ سال) شهربابک، ایران
وفاداری: ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سال‌های خدمت: اکنون–۱۳۵۹
درجه: دریادار پاسدار
یگان: نیروی دریایی
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق
آلما ماتر: دانشگاه تهراندانشگاه عالی دفاع ملی
پنجمین دبیر شورای عالی امنیت ملی: پنجمین دبیر شورای عالی امنیت ملی
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱ خرداد ۱۴۰۲: آغاز به کار  ۱ خرداد ۱۴۰۲
رئیس‌جمهور: سید ابراهیم رئیسی محمد مخبر (سرپرست) مسعود پزشکیان
پس از: علی شمخانی
عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام: عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۹ شهریور ۱۴۰۱: آغاز به کار  ۲۹ شهریور ۱۴۰۱
گمارنده: سید علی خامنه‌ای
رئیس: صادق لاریجانی
 :  
حرفه پزشکی: حرفه پزشکی
حرفه: پزشک
رشته: دندان‌پزشک
 :  
 :  
 :  
علی‌اکبر احمدیان بابکی (زادهٔ ۱۳۴۰) دریادار سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است که از سال ۱۴۰۲ به‌عنوان پنجمین دبیر شورای عالی امنیت ملی فعالیت می‌کند. او از سال ۱۳۸۶ ریاست مرکز راهبردی سپاه پاسداران را برعهده دارد و از اعضای حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز است.
احمدیان فعالیت نظامی را از سال ۱۳۵۹ در سپاه پاسداران آغاز کرد و در خلال جنگ ایران و عراق از اعضای این نهاد بود. وی از ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۹ ریاست ستاد نیروی دریایی سپاه را برعهده داشت، از ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۶ جانشین فرمانده نیروی دریایی سپاه بود و در فاصله سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ به‌عنوان فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران فعالیت می‌کرد. احمدیان از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۶ ریاست ستاد مشترک سپاه پاسداران را برعهده داشت. نام او در فهرست افراد تحریم‌شده توسط ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا قرار دارد. ۸ اوت ۲۰۲۳ وزارت خارجه کانادا وی را به دلیل «تهدید صلح و امنیت بین‌المللی و نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر» تحریم کرد.
زندگی‌نامه

علی‌اکبر احمدیان بابکی در ۱۳۴۰ در شهر بابک، استان کرمان زاده شد. وی در سال ۱۳۵۹ در حال تحصیل در رشته دندان‌پزشکی بود که آن را به صورت موقت رها کرد و به جبهه‌های جنگ ایران و عراق رفت. احمدیان دانش‌آموخته دکتری دندان‌پزشکی از دانشگاه تهران، و همچنین کارشناسی ارشد علوم دفاعی و دکتری مدیریت استراتژیک از دانشگاه عالی دفاع ملی است. باوجود اینکه وی از رتبه های برتر دانشگاهی بود اما تمرکز خود را بر تولید ایده های راهبردی و تحول آفرین در حوزه دفاعی و نظامی قرار داده است.
مشی شخصی احمدیان رسانه گریزی و دوری از اقدامات رسانه‌ای است و باوجود اینکه از مدیران عالی جمهوری اسلامی می باشد تعلق حزبی به هیچ یک از جریانات سیاسی کشور ندارد.
زندگی‌نامه > سپاه پاسداران

احمدیان فعالیت در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را از سال ۱۳۵۹ آغاز کرد و در طول جنگ ایران و عراق از فرماندهان ارشد سپاه پاسداران محسوب می‌شد و ریاست ستاد قرارگاه نوح را برعهده داشت. احمدیان در عملیات‌های فتح‌المبین، خیبر، والفجر مقدماتی و والفجر ۳، کربلای ۳ و کربلای ۴، حضوری فعال داشت.
او در سال ۱۳۶۴ با حکم سید روح‌الله خمینی، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، به ریاست ستاد نیروی دریایی سپاه منصوب شد. وی پس از جنگ از ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۶ جانشین فرمانده نیروی دریایی سپاه بود و از ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ نیز به‌عنوان فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران فعالیت می‌کرد. او در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۶ ریاست ستاد مشترک سپاه پاسداران را برعهده داشت.
احمدیان از سال ۱۳۸۶ ریاست مرکز راهبردی سپاه پاسداران را برعهده دارد.او از جمله معماران اصلی نیروی دریایی جدید و بدیع سپاه که بر مبنای ایده‌های انقلاب شکل گرفته و از اولین نظریه‌پردازان ایده دفاع نامتقارن بود.
زندگی‌نامه > مجمع تشخیص مصلحت نظام

وی از ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ با حکم رهبر انقلاب اسلامی به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام درآمد.
زندگی‌نامه > شورای عالی امنیت ملی

در ۱ خرداد ۱۴۰۲ و پس از برکناری علی شمخانی از سمت دبیری شورای عالی امنیت ملی، احمدیان با حکم سید ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهور ایران، جانشین شمخانی شد.
رویکرد احمدیان در شورای عالی امنیت  عبور از کارکردهای سنتی دبیرخانه این شورا در حوزه‌های دفاعی و امنیتی بوده است. گسترش راهبردهای امنیتی جمهوری اسلامی در حوزه‌های امنیت اقتصادی، امنیت غذایی، امنیت سایبری و امنیت زیست محیطی از اقدامات شاخص وی می‌باشد دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی در زمان احمدیان تمرکز ویژه‌ای بر حل مسائل جامعه با راهبرد کشف ایده و گسترش خلاقیت و همچنین بسترسازی برای اقدامات دانشی و حذف قواعد ضدمردمی داشته است.
تحریم

احمدیان به‌عنوان افراد کلیدی سپاه پاسداران از سال ۲۰۰۷ توسط وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا تحریم شده است. او همچنین توسط اتحادیه اروپا از آوریل ۲۰۰۷ تحریم شده است.
او در ۲۴ مارس ۲۰۰۷ به موجب قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد، به عنوان یکی از اعضای مرتبط با سپاه پاسداران تحریم شد. سپس در سال ۲۰۱۵ نیز به موجب قطعنامه ۲۲۳۱ همین شورا مجدداً تحریم شد. نام او در لیست ۲۳ مقام نظامی جمهوری اسلامی ایران است که بر اساس برجام به صورت خودکار از تحریم منع سفر بین‌المللی خارج می‌شوند.
سه‌شنبه ۸ اوت ۲۰۲۳ وزارت خارجه کانادا در سیزدهمین بسته تحریم‌ها، ۷ مقام جمهوری اسلامی ایران از جمله علی‌اکبر احمدیان را به دلیل «تهدید صلح و امنیت بین‌المللی و نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر» تحریم کرد.
ایرباس ای۳۱۹

| ایرباس ای۳۱۹ | ایرباس ای۳۱۹ |
| --- | --- |
ایرباس ای۳۱۹ متعلق به یونایتد ایرلاینز: ایرباس ای۳۱۹ متعلق به یونایتد ایرلاینز
کاربری: هواپیمای مسافربری باریک‌پیکر
تولیدکننده: ایرباس
نخستین پرواز: ۲۵ اوت ۱۹۹۵
معرفی: ۱۹۹۶ با سوئیس‌ایر
وضعیت: فعال
کاربر اصلی: ایزی‌جت امریکن ایرلاینز یونایتد ایرلاینز دلتا ایرلاینز
ساخته‌شده: ۱۹۹۴–تاکنون
تعداد ساخته‌شده: ۱۵۰۴ فروند تا تاریخ سپتامبر ۲۰۲۴
هزینه هر فروند: ۸۹٫۶ میلیون دلار
توسعه‌یافته از: ایرباس ای۳۲۰
توسعه‌یافته به: ایرباس ای۳۱۹ نئو
ایرباس ای۳۱۹ (به انگلیسی: Airbus A319) به‌عنوان یک عضو از خانواده ایرباس ای۳۲۰، یک هواپیمای مسافربری باریک‌پیکر دوموتوره است که توسط شرکت ایرباس اروپا توسعه‌یافته و ساخته می‌شود. ایرباس ای۳۱۹ گونه کوتاه ایرباس ای۳۲۰ است که توانایی حمل ۱۶۰ نفر و طی مسافت ۶۹۰۰ کیلومتر می‌باشد.
در ایران سه شرکت هواپیمایی ایران ایر (با داشتن ٣ فروند)، هواپیمایی معراج (با داشتن ٢ فروند) و هواپیمایی زاگرس(با داشتن ١ فروند) از این نوع هواپیما در ناوگان خود استفاده می‌کنند.
جنگ جانشینی اسپانیا

جنگ جانشینی اسپانیا (به فرانسوی: Guerre de Succession d'Espagne) (به آلمانی: Spanischer Erbfolgekrieg) مجموعه وقایعی بود که از ژوئیه ۱۷۰۱ تا ۱۷۱۴ میلادی به طول انجامید و عاقبت به امضای معاهده راشتات منتهی شد. پیش از اعلان رسمی جنگ مدت یکسال زد و خورد در میان بود. این جدال طولانی‌ترین جنگ دوره سلطنت لوئی چهاردهم است که قریب سیزده سال طول کشید و روز ۶ مارس ۱۷۱۴ میلادی به پایان رسید. سرزمین‌های کشورهای سفلی، ایتالیا، مجارستان، اسپانیا و پرتغال و همچنین مستعمرات اروپایی در آمریکای شمالی، آسیا و آفریقا صحنه وقوع درگیری‌ها بود. فرماندهی سپاه متحدها با دو سردار بزرگ به نام‌های جان چرچیل، دوک مارلبورو انگلیسی و شاهزادهٔ فرانسوی اوژن دو ساووا که به دولت اتریش خدمت می‌کرد، بود. فرانسویان هم دو فرمانده عالیمقام یکی مارشال دو ویلار و دیگری دوک وندوم شاهزاده فرانسوی داشتند.
معاهدات تقسیم

کارلوس دوم، بی آنکه فرزندی داشته باشد، در کام مرگ فرومی‌رفت؛ قلمرویش را، که از فیلیپین، ایتالیا، و سیسیل تا آمریکای شمالی و جنوبی کشیده شده بود را لوئی چهاردهم نه تنها به عنوان پسر آن اتریش دختر بزرگ فلیپه سوم پادشاه اسپانیا، بلکه به خاطر حقی که از جانب همسر متوفایش ماری ترزا، دختر ارشد فلیپه چهارم و خواهر کارلوس دوم، به وی رسیده بود، مدعی همه آن‌ها بود. هماورد او، لئوپولد یکم، امپراتور مقدس روم نیز در این قضیه دارای شرایط مشابهی با لوئی چهاردهم بود و چنین ادعایی داشت؛ زیرا بر خلاف پادشاهی‌های فرانسه و اتریش، تاج‌وتخت اسپانیا را می‌شد از طریق خط زن به ارث برد. این به خواهران کارلوس ماریا ترزا (۱۶۳۸–۱۶۸۳)، ملکه فرانسه و مارگارت ترزا (۱۶۵۱–۱۶۷۳)، امپراتریس مقدس روم، اجازه داد تا حقوق خود را به فرزندان ازدواج مربوطه خود با لوئی چهاردهم و لئوپولد یکم منتقل کنند. لوئی سعی کرد از طریق مذاکره مستقیم با حریف اصلی خود ویلیام سوم، پادشاه انگلستان از درگیری بر سر این موضوع اجتناب کند، در حالی که اسپانیایی‌ها را کنار گذاشت.
ماریا آنتونیا (۱۶۶۹–۱۶۹۲)، دختر لئوپولد و مارگارت، در سال ۱۶۸۵ با ماکسیمیلیان دوم امانوئل، انتخابگر بایرن ازدواج کرد و در ۲۸ اکتبر ۱۶۹۲، آنها صاحب پسری به نام جوزف فردیناند شدند. بر اساس معاهده لاهه اکتبر ۱۶۹۸، بین فرانسه، بریتانیا و جمهوری هلند، جوزف پنج ساله به عنوان وارث کارلوس دوم تعیین شد. در مقابل، فرانسه و اتریش بخش‌هایی از سرزمین‌های اروپایی اسپانیا را دریافت خواهند کرد. کاراوس از پذیرش این امر خودداری کرد. در ۱۴ نوامبر ۱۶۹۸، او وصیت نامه‌ای را منتشر کرد که سلطنت اسپانیایی را به ژوزف فردیناند واگذار کرد. با این حال، مرگ دومی بر اثر آبله در فوریه ۱۶۹۹ این ترتیبات را از بین برد.
در سال ۱۶۸۵، ماریا آنتونیا ادعای خود برای تاج و تخت اسپانیا را به پسران لئوپولد، جوزف و آرشیدوک کارل واگذار کرد. حق او برای انجام این کار مشکوک بود، اما لوئی و ویلیام از این برای طراحی پیمان لندن در ۱۷۰۰ استفاده کردند. آرشیدوک کارل وارث جدید شد، در حالی که فرانسه، ساوی و اتریش غرامت ارضی دریافت کردند. با این حال، از آنجایی که نه لئوپولد و نه کارل موافقت نکردند، این پیمان تا حد زیادی بی‌معنی بود. در اوایل اکتبر ۱۷۰۰، کارلوس به وضوح در حال مرگ بود. وصیت نامه نهایی او تاج و تخت را به نوه لوئی چهاردهم فیلیپ، دوک آنژو واگذار کرد. اگر او امتناع می‌کرد، این پیشنهاد به برادر کوچکترش دوک بری و پس از آن آرشیدوک کارل می‌رسید.
کارلوس در ۱ نوامبر ۱۷۰۰ درگذشت و در نهم نوامبر، سفیران اسپانیا رسماً تاج و تخت را به فیلیپ پیشنهاد کردند. لوئی به‌طور خلاصه امتناع کرد. اگرچه این به معنای جانشینی آرشیدوک کارل بود، اصرار ویلیام برای کمک به او برای اجرای پیمان لندن به این معنی بود که او ممکن است بدون جنگ به اهداف ارضی خود دست یابد. با این حال، پسرش دوفن این ایده را رد کرد. دیپلمات‌های فرانسوی همچنین توصیه کردند که اتریش بدون در نظر گرفتن پیمان و وصیت‌نامه، جنگ خواهد کرد، در حالی که نه بریتانیایی‌ها و نه هلندی‌ها برای حل و فصلی که برای اجتناب از جنگ باشد، وارد جنگ نمی‌شوند؛ بنابراین لوئی از طرف نوه خود که در ۱۶ نوامبر به عنوان فیلیپ پنجم پادشاه اسپانیا معرفی شد، پذیرفت.
آغاز جنگ

در آغاز کار پدروی دوم پادشاه پرتغال و دوک ساووا و امیر باواریا متحد لوئی چهاردهم و نوه‌اش فیلیپ، دوک آنژو بودند و به این سبب شاه فرانسه می‌توانست در آلمان و ایتالیا به نبرد بپردازد.
در این هنگام نقشه‌ای جسورانه کشیده شد و مقرر شد دو دسته قشون یکی از ایتالیا از طریق تیرول و دیگری از فرانسه از راه دره دانوب در سرزمین باواریا جمع آید و پس از پیوستن دو سپاه به وین پایتخت امپراتوری مقدس روم حمله کنند و امپراتور را وادار به تسلیم کنند. مقدمات اجرای نقشه مذکور هم شروع شد؛ وان دوم در ناحیه لوزارا لشکر شاهزاده اوژن را در هم شکست (۱۵ اوت ۱۷۰۲) و مارشال دو ویلار نیز در سمت راست رود رن در فریدلن گن فاتح گشت، (۱۴ اکتبر ۱۷۰۲) اما با رسیدن زمستان و خیانت دوک ساووا که پول گرفته و با امپراتور متحد شده بود (مه ۱۷۰۳) اوضاع دگرگون شد. هرچند ویلار تنها به باواریا آمد ولی چون نتوانست با امیر باواریا بسازد درخواست نمود که او را احضار کنند.
سال بعد متحدها نیز بر آن شدند که نیروهایشان را در دره دانوب جمع کنند. شاهزاده اوژن با قشون اتریشی ایتالیا به مال بورو که با قشون انگلیسی و هلندی رسیده بود ملحق شد، آنگاه این دو سپهسالار در همان میدان جنگ هوشتات سرداران جانشین ویلار را در ۱۳ اوت ۱۷۰۳ میلادی شکست دادند و فرانسویان را از سمت آلمان به نواحی رود رن و از جانب ایتالیا به دامنه جبال آلپ عقب راندند. شاهزاده اوژن توانست در سال‌های بعد، تورن (۱۷۰۶) و ایتالیا (۱۷۰۷) را از وجود فرانسویان پاک گرداند. طبق کنوانسیون میلان، دوک‌نشین‌های میلان و مانتوا به خاک امپراتوری مقدس روم منضم شدند، و بدین وسیله حکومت گونتساگاهای مانتوا، که از سال ۱۳۲۸ میلادی آغاز شده بود، به پایان رسید. دولت سلطنتی ناپل هم که به قدمت سلطنت اسپانیا بود، با وجودی که علی‌رغم خواست پاپ مستاصل، ارتش خود را از میان آن‌ها گذرانیده بود، برای پاپ باقی‌ماندند و نیز توسکان استقلال خود را به بهایی گزاف نگاه داشتند.
دفاع فرانسه

بعد از این پیش‌آمد ۱۱ سال کار به دفاع گذشت. میدانهای اصلی جنگ جنوب اسپانیا و شمال پی بای اسپانیا و ناحیه فلاندر متعلق به فرانسه بود. همان وقت که در ایتالیا دوک ساووا به اتریشیها پیوست (۱۶ مه ۱۷۰۳) در شبه جزیره نیز پادشاه پرتغال از فیلیپ پنجم دست کشید و با انگلیسی‌ها متحد شد. پس انگلستان قدرت آن را یافت که قشونی به اسپانیا وارد کند. سپاه مذکور هرچه زودتر به پسر دوم آرشیدوک شارل که از طرف متحدها نامزد پادشاهی اسپانیا شده بود، ملحق شدند. ساکنان چندین ایالت و به ویژه مردم کاتالونی و بارسلون نیز هوادار او شدند و فیلیپ پنجم را دو بار از مادرید بیرون کردند. (۱۷۰۶–۱۷۱۰) اما فرانسویان که ۲۵ هزار سرباز را به اسپانیا فرستاده بودند به همراه داوطلبان اسپانیایی در اواخر سال ۱۷۱۰ (۱۰ دسامبر) به فرماندهی دوک وندوم در ویلاوی سیوزا قشون مختلط انگلیسی و اتریشی را در هم شکست؛ آنگاه فیلیپ پنجم باز حکمرانی اسپانیا یافت.
در فرانسه هم شورش‌هایی چند در مخالفت با مالیات‌های جدید به وقوع پیوست. در کائور، کرسی و پریگور نیز شورشی انجام شد که شورشیان گرسنه به سمت ورسای حرکت کردند ولی توسط گارد ملی پراکنده شدند. در پاریس هم پلاکاردهایی بر ضد شاه نصب گردید. در نیمهٔ مارس ۱۷۰۷ هم مارشال ووبان درگذشت.
جنگ در شمال

مقصود فرانسویان از جنگی که در شمال می‌کردند نگاهداری پی بای اسپانیایی بود. مال بورو و اوژن چنان‌که در سال ۱۷۰۴ در هوشتات لشکر جمع آوردند در این‌جا نیز چندین دفعه سپاه گرد آوردند. سرزمین پی با از سال ۱۷۰۶ یعنی بعد از جنگ رامیلی از دست فرانسه رفت. فرانسویان بارها کوشیدند که آن ناحیه را دوباره به چنگ آورند. اقدام اول در سال ۱۷۰۸ به شکست اودنارد سرآمد (۱۲ ژوئیه) و سبب آن، نادانی لوئی، دوک بورگوندی نوه پسری لوئی چهاردهم بود. فرانسویان عقب نشستند، بیست هزار نفر آنان کشته یا زخمی و هفت هزار نفر دیگر هم اسیر شدند. مارلبره می‌خواست به سوی پاریس پیشروی کند، اما اوژن او را وادار ساخت تا نخست شهر لیل را محاصره کند، تا مبادا خط مواصلاتی و تدارکاتی متفقین توسط پادگان آن شهر قطع شود. لیل پس از دو ماه محاصره، و به قیمت جان پانزده هزار سپاهی، سقوط کرد.
اقدام دوم نیز به جنگ وحشتناک مال پلاکه که دهکده ایست در ایالت شمال فرانسه منتهی گشت. (۱۱ سپتامبر ۱۷۰۹) ویلار در این جنگ زخمی سخت برداشت و هرچند ناچار میدان قتال را به مالبورو و شاهزاده اوژن واگذاشت اما دو برابر کشته‌های فرانسه از لشکر دشمن به قتل رسانیده بود.
صلح راشتات

مقالهٔ اصلی: معاهده راشتات
دولت انگلستان در این زمان شناسایی پادشاهی فیلیپ پنجم را بر اسپانیا و مستملکات آن کشور در آمریکا تحت شرایطی مناسب پذیرفت:
عدم اتحاد فرانسه و اسپانیا تحت سلطنت واحد؛
وجود دژهای مانع برای حفاظت هلند و آلمان در برابر هجوم آتی و احتمالی فرانسه؛
متصرفات فرانسه بازگردانده شوند؛
شناسایی سلطنت موروثی پروتستان در انگلستان و اخراج جیمز سوم از فرانسه؛
خلع سلاح دنکرک؛
تأیید و پذیرش استقرار حکومت انگلستان بر جبل الطارق، نیوفندلند، و خلیج هادسون؛
و انتقال حق انحصاری برده فروشی فرانسه در آمریکای اسپانیا به انگلستان.
لوئی این شرایط را با اندک تغییری پذیرفت؛ انگلستان به هلند اطلاع داد که تحت این شرایط با فرانسه صلح کرده‌است؛ هلند با آن موافقت کرد، و در نتیجه، زمینه برای تشکیل کنگره صلح اوترخت فراهم آمد.
صلح اوترخت

مقالهٔ اصلی: قرارداد اوترخت
فرانسه هر آنچه را که قبلاً در مذاکرات مقدماتی وعده داده بود به انگلستان سپرد، از جمله حق انحصاری فروش و تهیه برده. دشمنان دیرین بر حقوق گمرکی واردات به توافق رسیدند. هلندی‌ها شهرهای لیل، ار، و بتون را به فرانسه پس می‌دادند، ولی در عوض کنترل سراسر هلند را، تا زمانی که صلح با امپراتوری منعقد شود، در دست گرفتند. حکمران باواریا نیز قرار شد که شارلروا، لوکزامبورگ، و نامور را در دست بگیرد. نیس را هم به دوک ساووا برگرداندند. فیلیپ پنجم اسپانیا و آمریکا را نگاه داشت و سرانجام قبول کرد (۱۳ ژوئیه) که جبل الطارق و مینورکا را به انگلستان واگذارد. اوژن دو ساووا به جنگ شدیدتری علیه انگلستان، که جداگانه صلح را امضا کرده بود، ادامه داد. اما خزانه امپراتوری تهی شده بود، تعداد سپاهیانش به چهل هزار نفر تقلیل یافته بود و ویلار با یکصد و بیست هزار مرد جنگی به سوئیس پیشروی می‌کرد. سرانجام، پیشنهاد لوئی چهاردهم را برای ملاقات با ویلار و مذاکره در خصوص شرایط صلح پذیرفت. فرانسه، طبق معاهده راشتات، (۶ مارس ۱۷۱۴)، آلزاس و استراسبورگ را پس گرفت و، در عوض، قسمت‌های ساحل راست راین را که متصرف شده بود به امپراتور بازگردانید و به تسلط اتریش، به جای اسپانیا در ایتالیا و بلژیک رضایت داد.
چاپ فلزی

خودچهره‌نگاری رامبرانت به روش قلم‌سیاه تیزابی.
چاپ فلزی، چاپ تیزابی یا اِچینگ (به انگلیسی: Etching) (سیاه‌قلم تیزابی و چاپ‌نقش تیزابی هم نامیده شده است) نوعی روش حکاکی است که در آن خطوط و بافت‌ها توسط اسید یا ثابت کننده از روی قسمتی از صفحه‌ای فلزی (معمولاً مس) که در برابر اسید محافظی ندارد پاک می‌شود.
به عنوان یک روش چاپ، همراه با حکاکی، مهم‌ترین تکنیک برای چاپ‌های اصلی قدیمی است و امروزه به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. در تعدادی از انواع مدرن مانند چاپ فلزی میکروساخت و فرز فتوشیمیایی، این یک تکنیک حیاتی در بسیاری از فن‌آوری‌های مدرن از جمله بردهای مدار است.
تصویر ایجاد شده دارای همان کیفیت دیداری به لحاظ کاربرد خط است که در طراحی با مداد یا قلم فلزی مشاهده می‌شود.
چاپ‌های تیزابی آغازین در اوایل سدهٔ ۱۶ میلادی دیده شده است ولی اصول اولیه این فن پیشتر برای تزئین خودها و زره‌ها استفاده می‌شده است. بزرگ‌ترین تیزاب‌کار تاریخ هنر، رامبرانت می‌باشد. در سدهٔ بیستم میلادی از این فن بیشتر برای تصویرسازی کتاب استفاده می‌شده است.
سرباز و همسرش. حکاکی توسط دانیل هاپفر، که اعتقاد بر این است که اولین کسی بود که این تکنیک را در چاپگری به کار برد.
در حکاکی خالص سنتی، یک صفحه فلزی (معمولاً از مس، روی یا فولاد) با یک زمین مومی مقاوم در برابر اسید پوشانده می‌شود.
سپس هنرمند با سوزن حکاکی نوک‌دار زمین را در جایی که هنرمند می‌خواهد می‌خراشد. یک خط در قطعه تمام شده ظاهر می‌شود و فلز لخت را آشکار می‌کند. échoppe، ابزاری با یک بخش بیضی شکل مایل، همچنین برای خطوط «برجسته» استفاده می‌شود. سپس صفحه را در حمام اسیدی فرو می‌برند، که به عنوانmordant (به فرانسوی به معنی «گزنده») یا تیزاب شناخته می‌شود، یا تحت تأثیر اسید قرار می‌گیرد. اسید بسته به قدرت خود و زمان، تا عمقی فلز را می‌گزد (که تحت یک واکنش ردوکس قرار می‌گیرد) و نقش (همان‌طور که در موم حک شده است) روی صفحه فلزی باقی می‌ماند. سپس زمینه باقی مانده از صفحه پاک می‌شود. برای استفاده‌های اولیه و مجدد، سراسر صفحه با هر جوهر غیر خورنده انتخابی مرکب زده می‌شود و جوهر سطح تخلیه و پاک می‌شود و جوهر در فرمهای حک شده باقی می‌ماند.
سپس صفحه را با یک ورق کاغذ (اغلب برای نرم شدن آن مرطوب می‌کنند) در یک ماشین چاپ پرفشار قرار می‌دهند. کاغذ جوهر را از خطوط حکاکی شده می‌گیرد و چاپ می‌کند. این روند را می‌توان چندین بار تکرار کرد. معمولاً چند صد قالب (نسخه) را می‌توان قبل از اینکه صفحه نشانه زیادی از سایش نشان دهد چاپ کرد. کار روی صفحه را می‌توان با واکس مجدد و حکاکی بیشتر به آن اضافه یا تعمیر کرد. این قبیل حکاکی (صفحه) ممکن است در بیش از یک حالت استفاده شده باشد.
گردنبند با حکاکی فلزی در موزه سلطنتی بریتانیا
چاپ فلزی اغلب با تکنیک‌های دیگر مانند حکاکی (مانند رامبراند) یا آکواتینت (مانند فرانسیسکو گویا) ترکیب شده است.
انواع صفحات فلزی

مس یک فلز سنتی است و هنوز هم برای حکاکی ترجیح داده می‌شود، زیرا به‌طور یکنواخت دچار خوردگی می‌شود، بافت را به خوبی حفظ می‌کند و هنگام پاک کردن رنگ جوهر را مخدوش نمی‌کند. روی ارزان‌تر از مس است، بنابراین برای مبتدیان ترجیح داده می‌شود، اما به تمیزی مس خورده نمی‌شود و برخی رنگ‌های جوهر را تغییر می‌دهد. محبوبیت استیل به عنوان یک بستر حکاکی در حال افزایش است. افزایش قیمت مس و روی، استیل را به جایگزین قابل قبولی سوق داده است. کیفیت خط استیل نسبت به مس کمتر است، اما از روی بهتر است. فولاد دارای آکواتین طبیعی و غنی است.
نوع فلز مورد استفاده برای صفحه بر تعداد چاپ‌هایی که صفحه تولید می‌کند تأثیر می‌گذارد. فشار محکم دستگاه چاپ با هر بار عبور به آرامی جزئیات ریز تصویر را از بین می‌برد. به عنوان مثال، با مس نسبتاً نرم، جزئیات حکاکی بسیار سریع شروع به سایش می‌کنند، برخی از صفحات مسی تنها پس از ده چاپ، سایش شدید را نشان می‌دهند. از سوی دیگر، استیل بسیار بادوام است. این فرسودگی تصویر در طول زمان یکی از دلایلی است که باعث می‌شود چاپ‌های چاپ فلزی در اوایل سری شماره گذاری شده ارزش بیشتری پیدا کنند؛ بنابراین یک هنرمند هنگام انتخاب فلز، تعداد کل چاپ‌هایی را که می‌خواهد تولید کند در نظر می‌گیرد.
مصارف صنعتی

چاپ فلزی همچنین در ساخت بردهای مدار چاپی و دستگاه‌های نیمه هادی و در تهیه نمونه‌های فلزی برای مشاهده میکروسکوپی استفاده می‌شود.
قبل از سال ۱۱۰۰ میلادی، فرهنگ هوهوکام در دنیای جدید به‌طور مستقل از تکنیک حکاکی اسید در طرح‌های بدنه استفاده می‌شد. پوسته‌ها در زمین ساییده و سپس در اسیدی که احتمالاً از آب تخمیر شده کاکتوس ساخته می‌شد غرق می‌گشتند.
چاپ

چاپ صفحه با پوشاندن سطح با جوهر چاپ انجام می‌شود، سپس با پارچه تارلاتان یا کاغذ روزنامه روی سطح مالیده و جوهر را در نواحی و خطوط خشن باقی می‌ماند. کاغذ مرطوب روی صفحه قرار داده می‌شود و هر دو از طریق یک دستگاه چاپ اجرا می‌شوند. فشار کاغذ را مجبور به تماس با جوهر می‌کند و تصویر را منتقل می‌کند.
متأسفانه، فشار، ماهرانه تصویر را در صفحه تنزل می‌دهد، مناطق زبر را صاف می‌کند و خطوط را می‌بندد. یک صفحه مسی حداکثر برای چند صد چاپ از یک تصویر حکاکی شده خوب است که شدت حک شده تصویر قبل از تخریب توسط هنرمند بیش از حد بزرگ در نظر گرفته شود. در آن مرحله، هنرمند می‌تواند به‌صورت دستی صفحه را با حکاکی مجدد آن بازیابی کند، اساساً زمینه را دوباره روی آن قرار داده و خطوط خود را دوباره دنبال کند. به‌طور متناوب، صفحات را می‌توان قبل از چاپ با فلز سخت‌تر برای حفظ سطح، آبکاری کرد. روی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، زیرا به عنوان یک فلز نرم تر، زمان حکاکی کوتاه‌تر است. با این حال، این نرمی همچنین منجر به تخریب سریعتر تصویر در پرس می‌شود.