stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سمفونی سفید، شماره ۲: دختر سفید کوچولو
ترکیب‌بندی و تفسیر

ویسلر به خصوص در اواخر دوران حرفه‌اش، از این فکر که نقاشی‌اش باید هر معنایی فراتر از آنچه روی بوم دیده می‌شود را بنماید، بدش می‌آمد. ویسلر را به عنوان یک حامی اساسی فلسفهٔ هنر از برای هنر می‌شناسند. او بسط این فلسفه را عمدتاً مدیون سوینبرن بود که با کتاب ویلیام بلیک: یک جستار انتقادی (۱۸۶۸) پیشگامش بود. ویسلر بعدها شروع کرد به اثر دختر سفید کوچولو با نام سمفونی سفید، شمارهٔ ۲ اشاره نرد. او با استفاده از قیاسِ موسیقایی «سمفونی» در نام آثارش بر این فلسفهٔ خود تأکید می‌کرد که اصل کار، ترکیب‌بندی است، نه موضوع اثر.
از عیان‌ترین عناصر نقاشی سمفونی سفید، شماره ۲ حلقه‌ای است که در انگشت سوژهٔ نقاشی است. در نتیجهٔ حالتی که سوژهٔ نقاشی به طاقچهٔ بالای بخاری تکیه داده است، این حلقه به مرکز توجه ترکیب‌بندی تبدیل شده است. ویسلر آگاهانه از حلقه در این نقاشی استفاده کرده بود. در نقاشی دختر سفید، او حلقه به کار نبرده بود. با وجود اینکه ویسلر و هفرنن ازدواج نکرده بودند، این حلقه نمایانگر پیشرفتی است در نحوهٔ تصویر کردن هفرنن در آثار ویسلر. هفرنن از یک فاحشه در نقاشی وپینگ به معشوقهٔ نقاش در نقاشی دختر سفید و در نهایت به همسر او در نقاشی دختر سفید کوچولو ترقی کرده بود. این ترقی در آن واحد منعکس کنندهٔ تصور ویسلر از جایگاه خودش در دنیای نقاشی انگلیس بود: پیشروی به سوی مشروعیت بیشتر. این اثر همچنین گریزی است به قداست ازدواج در مسیحیت، و جنبهٔ مذهبی آن شکل از زیبایی‌پرستی که ویسلر و سوینبرن سعی در توسعه‌اش داشتند.
در نقاشی دختر سفید کوچولو می‌توان دید که چطور ویسلر از رئالیسم گوستاو کوربه، نقاش فرانسوی که پیشتر تأثیر زیادی بر ویسلر گذاشته بود، فاصله می‌گیرد. این نقاشی با استفاده از «ریزه کاری‌های شفاف قلم‌مویی و کشش قلم‌های چالاک متراکم» حالت‌های نرم و گرد را در تضاد با صورت‌های سخت‌تر هندسی قرار می‌دهد. از هنرمندان و سبک‌های مختلفی به عنوان منبع الهام این اثر یاد شده است. این نقاشی را با آثار ژان اگوست دومینیک انگر مقایسه کرده‌اند. اگر چه نقاشی ویسلر از بسیاری جهات با هنر انگر تفاوت داشت، ویسلر به هر حال از ستایندگان این هنرمند فرانسوی و نقاشی‌های وی بود. بادبزنی که دست سوژهٔ نقاشی است و گلدان روی طاقچه، عناصری شرقی هستند. در هنر اروپایی در آن دوران، این قبیل نمادهای ژاپنیسم رایج بودند. سوای این موارد، سرنخ‌های زیادی در نقاشی وجود ندارد، و این اثر پذیرای طیف گسترده‌ای از تفاسیر فردی است. یک بررسی معاصر در روزنامهٔ تایمز نظر بر این دارد که «فکر و شوقی که در زیر خصایص سادهٔ این نقاشی هست، جذابیتی تعریف‌نشدنی به آن بخشیده است». هیلتون کرامر، منتقد هنری، در تک‌چهره‌های ویسلر جذبه و آمیزه‌ای از فن و مهارت‌های مشاهده‌ای را متصور بود که به عقیدهٔ او در تابلوهای منظرهٔ ویسلر کمبودشان حس می‌شد.
یادداشت

↑  Before the Mirror
↑  Ekphrasis
↑  Wapping
↑  John Gerald Potter
↑  Arthur Studd
↑  The Girlhood of Mary
↑  William Blake: a Critical Essay
↑  Hilton Kramer
سنجئورز-بیه

مکان در Bistrița-Năsăud County, 23x15px|border |alt=|link= رومانی
| Sângeorz-Băi | Sângeorz-Băi |
| --- | --- |
شهر: شهر
  نشان:   نشان
Location of Sângeorz-Băi: Location of Sângeorz-Băi
شهرستان: Bistrița-Năsăud County
Status: Town
حکومت: حکومت
 • شهردار: Roland-Marius Venig (Social Democratic Party)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴۶٫۲۱ کیلومتر مربع (۵۶٫۴۵ مایل مربع)
جمعیت (2002): جمعیت (2002)
 • کل: ۱۰٬۲۲۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
شهر سنجئورز-بیه (به رومانیایی: Sângeorz-Băi) در شهرستان بیستریتسه-نسئو در کشور رومانی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۰٬۷۰۲ نفر  است.
غارهای هوتو و کمربند

| غارهای هوتو و کمربند | غارهای هوتو و کمربند |
| --- | --- |
دهانه بالا و دهانه پایین غار هوتو از درون غار: دهانه بالا و دهانه پایین غار هوتو از درون غار
نام: غارهای هوتو و کمربند
کشور: ایران
استان: استان مازندران
شهرستان: شهرستان بهشهر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: غار
دیرینگی: دوران پیش از تاریخ ایران باستان
دورهٔ ساخت اثر: دوران پیش از تاریخ ایران باستان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۷۴۶
تاریخ ثبت ملی: ۲۳ فروردین ۱۳۴۶
مدخل پایینی غار هوتو
غارهای هوتو و کمربند یا، به‌طور دقیق‌تر غار هوتو و غار کمربند مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان بهشهر، روستای تروجن (شهید آباد) واقع شده‌اند. این غارها قدمتی تاریخی دارند و آثار مهمی دربارهٔ زندگی انسان‌های اولیه در آن پیدا شده‌است. این اثر در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۳۴۶ با شمارهٔ ثبت ۷۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
موقعیت غار

غار هوتو در روستای تروجن (شهیدآباد)، در دامنه رشته کوه البرز، رو به غرب و در ابتدای ورودی شهر بهشهر و در فاصله پنجاه متری جفت خود، غار کمربند قرار گرفته و دارای دو مدخل در دو ارتفاع مختلف و یک سوراخ تهویه در سقف است. این غار در در دوره پلیستوسن بر اثر ضربات موج آب درون صخره‌ای از جنس سنگ آهک بجا مانده از دوره ژوراسیک تشکیل شده‌است. وجود رودخانه‌ای که از مقابل این غار می‌گذرد آن را تبدیل به مکانی مطلوب برای سکونت انسان غارنشین کرد.
اهمیت غار

غار هوتو و غار کمربند، به لحاظ کشف اسکلت انسان با قدمت حدود ده هزار سال معروفیت جهانی دارند. اهمیت غار و آثار کشف شده در آن تا به اندازه‌ای است که در برخی موارد از این غار به معدن طلای انسان‌شناسان یاد شده‌است. اسکلت‌های به دست آمده از این غار به انسان هوتو (Hotu man) مشهور است. تصاویری از این اکتشافات که در بین سال‌های سال ۱۳۲۷ و ۱۳۲۹ شمسی (۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ میلادی) و در بازه‌های زمانی مختلف به سرپرستی کارلتون استیونز کون استاد دانشگاه پنسیلوانیا آمریکا انجام شده‌است، در بخش بایگانی موزه باستان‌شناسی و انسان‌شناسی دانشگاه پنسیلوانیا* موجود است.
انسان‌های غار هوتو از آخرین نسل از انسان‌های غارنشین و شکارگر بودند. بعد از این نسل، انسان با یادگیری کشت دانه و کشاورزی به تدریج از غارها بیرون آمد و با یکجانشینی، اجتماعات کوچک در کنار زمین‌های کشاورزی را پدیدآورد. همچنین از منظر ژنتیک انسانی، انسان هوتو تا کنون قدیمی ترین انسان کشف شده دارای گروه ژنیکی J2 در ایران میباشد.
کاوش و اکتشاف

در حالی که کارلتون استیونز کون در بهمن ماه سال ۱۳۲۹ و برای بار دوم به قصد حفاری از غار کمربند به منطقه رفته بود، در انتهای عملیات، کارگران محلی به‌طور اتفاقی او را از وجود غاری دیگر در همان نزدیکی، یعنی غار هوتو، آگاه کردند. برخلاف غار کمربند که در زمان اکتشاف افرادی که درویش نامیده میشدند در غار سکونت داشتند، کسی در آن زمان در غار هوتو سکونت نداشت.
کاوش‌ها در غار هوتو

عملیات حفاری از غار هوتو در تاریخ چهارشنبه، ۲۳ اسفند ۱۳۲۹ آغاز شد و در طول چهار هفته به تدریج بیش از ۱۰۰ متر از کف غار خاک‌برداری شد. دانشمندان در پایین‌ترین نقطه به سنگ‌ریزه‌هایی از عصر یخبندان با قدمتی حدود هفتادوپنج‌هزار سال رسیدند. در طول عملیات اکتشاف، دانشمندان به اسکلت‌های مربوط به ۳ انسان به همراه استخوان‌هایی از دو انسان دیگر دست یافتند:
اسکلت شماره یک در ساعت ۳ بعدازظهر روز جمعه، ۲۵ اسفند ۱۳۲۹ پیدا شد. نتایج آخرین بررسی‌ها که در سال ۲۰۱۳ (سال ۱۳۹۳) بر روی بقایای انسان هوتو در دانشگاه پنسیلوانیا انجام شد نشان می‌دهد که این اسکلت متعلق به یک مرد با قد ۱۷۵ سانتی‌متر بود که در زمان مرگ بین ۳۰ تا ۴۰ سال سن داشت. جمجمه این اسکلت به‌طور کامل خرد شده بود که با بدست آمدن تقریباً همه قطعات به‌طور کامل بازسازی شد. بررسی‌ها همچنین نشان داد که مرد اسکلت شماره یک اغلب از آبزیان تغذیه می‌کرد. نشانه‌هایی از مصرف گیاگان و زیاگان (گیاهان و حیوانات) نیز در اسکلت شماره یک دیده شد. الگوی تغذیه مرد اسکلت شماره یک نشانگر آن است که انسان هوتو انسانی شکارگر بود و هنوز کشاورزی نیاموخته بود. همچنین نحوه قرارگیری استخوان‌های اسکلت شماره یک نشان دهنده آن بود که استخوان‌های این مرد بعد از مرگ و تجزیهٔ بدن، توسط فرد دیگری در گوشه غار قرار داده شده بود.
اسکلت‌های دوم و سوم در کنار هم در روزهای شنبه و یکشنبه، ۲۶ و ۲۷ اسفند ۱۳۲۹ و در فاصله ۷۵ سانتیمتری از اسکلت شماره یک پیدا شدند. سر این اسکلت‌ها که به شدت خرد شده بودند پایین‌تر از بدن آنها قرار داشتند. این موضوع در کنار این نکته که اسکلت‌ها به پشت خوابیده بودند نشان دهنده احتمال مرگ در اثر سقوط تخته سنگی از سقف بود. قدمت این دو اسکلت چند دهه بیشتر از اسکت شماره یک است و در زمانی قبل تر از اسکلت شماره یک در غار زندگی می‌کردند. اسکلت شماره دو متعلق به زنی ۲۷ ساله با قد ۱۶۷ سانتیمتر بوده‌است. بررسی استخوانهای لگن این اسکلت نشان از فشار زیاد در هنگام زایمان داشت.
اسکلت شماره سه مربوط به زنی ۳۵ تا ۴۰ ساله و قد ۱۵۷ سانتی‌متر بود. بررسی استخوانهای این زن نشان دهنده التهاب مفصل یا آرتریت بود.
از نفر چهارم تنها استخوان فک بالایی به دست آمد که احتمالاً متعلق به دختری نوجوان بود.
نفر پنجم که تنها تکه کوچکی از استخوان طاق جمجمه آن باقی مانده بود احتمالاً زنی مشابه مشخصات نفر سوم بود.
تکه استخوان‌های پیداشده از عمق حفاری که به نظر می‌رسد با گذشت زمان و بر اثر سقوط تخته‌سنگ‌های غار تکه‌تکه شده‌اند، با ناخالصی‌هایی همراه بود. این تکه‌ها پس از انتقال به بیرون غار و زدودن ناخالصی‌ها، با لایه‌ای از صمغ عربی رنگ‌آمیزی می‌شد که از آن‌ها در برابر فرسایش هوا محافظت می‌کرد.
دانشمندان با کنار هم گذاشتن تکه‌های جمجمه‌های پیدا شده به مدل جمجمه این انسان‌ها با قدمت حدود ده هزار سال دست یافتند. شکل جمجمه اسکلت‌های پیدا شده در این غار با اسکلت‌های انسان نئاندرتال و انسان‌های پیلت داون* که در زمان مشابه زندگی می‌کردند تفاوت داشته و تا حد زیادی مشابه جمجمه انسان امروزی است. از همین رو «انسان هوتو» یکی از یافته‌های مهم دانشمندان بوده که تأثیر مهمی در دیدگاه انسان‌شناسان از نحوهٔ تکامل نسل انسان امروزی داشته‌است. دانشمندان جمجمه‌های به دست آمده را مربوط به اولین نسل‌های انسان امروزی می‌دانند که تقریباً به‌طور کامل و سالم نیز به دست آمده‌اند.
کاوش‌های تازه

این غار در سال ۱۴۰۰ توسط تیمی از دانشگاه تهران به سرپرستی حسن فاضلی استاد باستان‌شناسی دانشگاه تهران مجدد کاوش شد و علاوه بر تکه استخوان‌ها، اشیاء سفالی زیادی نیز از این غار به دست آمد.
در دیگر منابع

طبق کاوش‌های واندنبرگ در غار هوتو بهشهر سنگ‌ریزه‌ها و اسکلت سه انسان کشف شد که ۵۰۰۰ الی ۷۰۰۰ سال قبل (در کتاب تاریخ مازندران باستان ق. م ذکر شده) در این منطقه زندگی می‌کردند.
غار هوتو در غرب بهشهر واقع و آنچه در این مکان کشف شده شامل نشانه‌هایی از دوران یخچال، عهد آهن، نوسنگی، آغاز پارینه سنگی و اشیائی از سنگ چخماق که مربوط به پارینه سنگی بوده یافت شده‌است.
منوچهر ستوده در کتابش از آستارا تا استارآباد این مکان را دقیق‌تر شرح می‌دهد: سال ۱۹۵۱ م. گودالی عظیم کنده شد. از عمیق‌ترین نقطه این گودال به سنگ‌ریزه‌های عصر یخچال برخوردند. در این گودال طبقاتی از عهد آهن تا نئولیتیک و در پایین آن آثار پالئولیتیک دیده می‌شود. برای تحقیق بیشتر گودالی در طبقات دوران یخبندان کنده شد که شامل سنگ‌ریزه‌های سیاه بود. در فاصله میان هر یک ماسه و لای قرار داشت. کمی پایین‌تر قشری از سنگ‌ریزه‌های قرمز مخلوط با ماسه و پایین‌تر از آن قشری از سنگ‌ریزه‌های قرمز مخلوط با ماسه و خاک رس دیده شد. در این قشر اشیائی از سنگ چخماق بدست آمد که مربوط به عصر پالئولیتیک است. در قشر دیگر این طبقه بود که اسکلت سه انسان کشف شد.
در رسانه‌ها

بخشی از فیلم سینمائی افعی با بازیگری جمشید آریا (جمشید هاشم‌پور) در این غار تولید شده‌است.
نگارخانه

غار کمربند
دهانه بالایی غار هوتو از بیرون
دهانه بالایی غار هوتو و سوراخی که در سقف آن قرار دارد
نمایی رو به غرب از دهانه غار هوتو (۱۳۹۲). ساخت منازل مسکونی تا نزدیکی غار ادامه داشته‌است
واحد بارگیری - ذخیره

در مهندسی کامپیوتر، واحد ذخیره - بارگیری (load-store unit (LSU)) یک واحد اجرایی تخصصی است که مسئول اجرای تمام دستورالعمل‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی، تولید آدرس‌های مجازی از عملیات‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی و بارگیری داده‌ها از حافظه یا ذخیره‌سازی آن در حافظه (رجیسترها) است.
واحد load-store معمولاً شامل یک صف برای دستورالعمل‌های حافظه است و خود مستقل از واحدهای پردازشگر دیگر عمل می‌کند.
واحدهای بارگیری - ذخیره ممکن است در پردازش برداری نیز استفاده شوند و در چنین مواردی ممکن است از عبارت «بردار بارگیری - ذخیره» استفاده شود.
برخی از واحدهای بارگیری - ذخیره قادر به اجرای عملیات ساده برای اعداد اعشاری نقطه ثابت و/یا عدد صحیح هستند.
موسیقی بصری

موسیقی بصری، که گاهی اوقات با نام موسیقی رنگی یا تصویری شناخته می‌شود، به ایجاد یک آنالوگ بصری با فرم موسیقی با تطبیق ساختارهای موسیقی برای ترکیب بصری اشاره دارد که می‌تواند شامل فیلم صامت نیز باشد. البته روش لومیا در موسیقی به‌صورت بی‌صدا هم امکان‌پذیر است. موسیقی بصری به روش‌ها یا دستگاه‌هایی اشاره دارد که می‌توانند صداها یا موسیقی را به یک نمایش بصری مرتبط ترجمه کنند. یک تعریف گسترده ممکن است شامل ترجمه موسیقی به نقاشی باشد. همان‌طور که راجر فرای در سال 1912 برای توصیف کار واسیلی کاندینسکی ابداع کرد.
تعاریف گوناگونی از موسیقی بصری وجود دارد. با وجود اینکه این رشته همچنان در حال گسترش است، در برخی از نوشته‌های اخیر، معمولاً در جهان هنرهای زیبا، موسیقی بصری اغلب با حس‌آمیزی اشتباه گرفته می‌شود یا به‌عنوان یک عنوان تعریف می‌شود، با اینکه از نظر تاریخی هرگز این تعریفی از موسیقی بصری نبوده است. موسیقی بصری نیز به‌عنوان شکلی از اینترمدیا تعریف شده است و همچنین به سیستم‌هایی گفته می‌شود که موسیقی یا صدا را به‌طور مستقیم به اشکال بصری تبدیل می‌کنند؛ مانند فیلم، ویدئو، گرافیک رایانه‌ای، نصب یا اجرا با استفاده از ابزار مکانیکی و نیز تفسیر هنرمند قابل اعمال است. به بیان ساده‌تر، تبدیل تصاویر به صدا توسط اشیاء و شکل‌های ترسیم‌شده در موسیقی متن فیلم، با تکنیکی به نام صدای گرافیکی شاید بهترین توصیف آن از نظر معنای واقعی کلمه باشد. از هنرمندان مشهور موسیقی بصری میتوان از: مری الن بوت، جردن بلسون، اسکار فیشینگر، نورمن مک لارن، جان ویتنی پدر و توماس ویلفرد نام برد.
ابزار

تاریخچه این سنت شامل آزمایش‌های بسیاری با ارگان رنگی است. هنرمندان یا مخترعان ابزارهایی می‌ساختند که معمولاً ارگان رنگی نامیده می‌شود که نور رنگی مدوله شده را به نوعی سیال قابل مقایسه با موسیقی نشان می دهد به عنوان مثال، نمایشنامه های نور؛ دانشجوی سابق باهاوس به نام لودویگ هیرشفلد ماک: چندین تعریف مختلف از موسیقی رنگی وجود دارد. یکی این است که موسیقی رنگی معمولا نمایش بی شکل نور رنگی است. برخی از محققان و نویسندگان اصطلاح موسیقی رنگی را به جای موسیقی تصویری به کار برده‌اند. ساخت سازهایی برای اجرای زنده موسیقی تجسمی مانند موسیقی صوتی از دغدغه‌های مستمر این هنر بوده است. اندام‌های رنگی در حالی که مرتبط هستند سنت اولیه‌ای را تشکیل می‌دهند که در اوایل قرن هجدهم گسترش یافت و یسوعیان لوئیس برتراند کاستل یک «هارپسیکورد چشمی» در دهه 1730 ساختند.
دیگر مخترعان برجسته ارگ عبارتند از:
 الکساندر والاس ریمینگتون، بیینبریج بیشاپ، توماس ویلفرد، چارلز داکام، ماری هالوک-گرینوالت، کورت و لارنس تینرت.[نیازمند منبع]
روی فیلم

موسیقی بصری و فیلم یا ویدیوی انتزاعی اغلب با هم مطابقت دارند. برخی از اولین فیلم‌های شناخته شده از این دو ژانر، آثار نقاشی دستی بودند که توسط آینده‌گرایان برونو کورا و آرنالدو جینا بین سال‌های 1911 و 1912 (همانطور که در مانیفست آینده‌نگر سینما گزارش می‌کنند، که اکنون گم شده‌اند. مری هالاک-گرینوالت چندین حلقه از فیلم‌های نقاشی دستی (اگرچه تصاویر متحرک سنتی نیستند) تولید کرد که توسط انجمن تاریخی فیلادلفیا نگهداری می‌شوند. مانند فیلم‌های آینده‌گرا و بسیاری دیگر از فیلم‌های موسیقی تصویری، فیلم‌های او باید تجسم فرم موسیقی باشد. فیلمسازان برجسته موسیقی تجسمی عبارتند از: والتر روتمن، هانس ریشتر، وایکینگ اگلینگ، اسکار فیشینگر، لن لی، جردن بلسون، نورمن مک لارن، هری اسمیت، هی هیرش، جان و جیمز ویتنی، استیون ولوشن و بسیاری دیگر تا به امروز..[نیازمند منبع]
گرافیک کامپیوتری

لوله اشعه کاتدی اسیلوسکوپ، یک دستگاه الکترونیکی اولیه را ممکن کرد. می تواند تصاویری تولید کند که به راحتی با صداهای میکروفون مرتبط شوند. نمایش نور لیزر مدرن الگوهای موج تولید شده توسط مدارهای مشابه را نمایش می دهد. تصاویر مورد استفاده برای نمایش صدا در ایستگاه کاری صوتی دیجیتال عمدتاً بر اساس الگوهای آشنای اسیلوسکوپ است. شرکت انیمیوزیک (که در اصل "موسیقی تصویری" نامیده می شد) بارها استفاده از رایانه برای تبدیل موسیقی، اساساً مبتنی بر پاپ راک و آهنگسازی به عنوان رویدادهای MIDI، به انیمیشن ها ابزارهای مجازی طراحی شده توسط هنرمندان گرافیک که یا خودشان می نوازند یا توسط اشیاء مجازی نواخته می شوند، همگی همراه با صداها توسط دستورالعمل های MIDI کنترل می شوند. در حوزه تصویر به صدا، متاسینث شامل یک ویژگی است که تصاویر را به صدا تبدیل می کند. این ابزار از تصاویر بیت مپ ترسیم شده یا وارد شده استفاده می کند، که می توان آنها را با ابزارهای گرافیکی دستکاری کرد تا صداهای جدید تولید کند یا صدای موجود را پردازش کند. یک تابع معکوس امکان ایجاد تصاویر از صداها را فراهم می کند.
واقعیت مجازی

با محبوبیت روزافزون نمایشگرهای روی سر برای واقعیت مجازی  یک پلتفرم جدید در حال ظهور برای موسیقی بصری وجود دارد. در حالی که برخی از توسعه دهندگان بر تأثیر واقعیت مجازی بر موسیقی زنده تمرکز کرده اند  یا در مورد امکان‌های موزیک ویدیو هاs, واقعیت مجازی نیز یک زمینه نوظهور برای مجسم سازی موسیقی و موسیقی بصری.
نماد گرافیکی

بسیاری از آهنگسازان از نشان‌گذاری گرافیکی برای نوشتن آهنگ‌ها استفاده کرده‌اند. نمونه های پیشگام، نمرات گرافیکی جان کیج و مورتون فلدمن است. همچنین امتیاز گرافیکی گئورگ لیگتی مفصل بندی طراحی شده توسط راینر وهینگر و سیلوانو بوسوتی شناخته شده است. نظریه پردازان موسیقی مانند هری پرچ، ارو ویلسون، ایور دارگ، گلن برانکا و یوری لندمن هندسه را در نمودارهای موسیقی تصویری دقیق به کار بردند. توضیح ساختارهای میکروتونال و مقیاس موسیقیها..[نیازمند منبع]
اسیلوسکوپی که یک گام واحد را نشان می دهد، یک موج سینوسی
دانشگاه آیت‌الله بروجردی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه جامع
بنیانگذاری شده: ۱۳۸۵
وابستگی: وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
رئیس: احمدرضا مظاهری
اعضای هیئت علمی: ۱۰۱ نفر
دانشجویان: ۵۳۰۰
کاردانی: ندارد
کارشناسی: ۴۴۰۰
تحصیلات تکمیلی: ۸۰۰
موقعیت: بروجرد
تلفن: ۰۶۶۴۲۴۶۸۳۲۰
وبگاه: 
دانشگاه آیت‌الله بروجردی (به انگلیسی: Ayatollah Boroujerdi University) تنها دانشگاه دولتی شهرستان بروجرد و دومین دانشگاه بزرگ دولتی استان لرستان است. این دانشگاه در سال ۱۳۸۵ خورشیدی تأسیس شده است و هم‌اکنون بیش از ۵۳۰۰ دانشجو دارد که از این تعداد، بیش از ۴۴۰۰ دانشجو در مقطع کارشناسی و بیش از ۸۰۰ دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد مشغول به تحصیل می‌باشند. ریاست فعلی دانشگاه بر عهدهٔ رضا مظاهری است.
تاریخچه

دانشگاه آیت‌الله بروجردی به عنوان دومین دانشگاه دولتی استان لرستان طی سفر استانی هیئت دولت در سال ۱۳۸۵ تأسیس شد و از نیم سال دوم همان سال تحصیلی شروع به پذیرش دانشجو نمود.
دانشکده‌ها و رشته‌های تحصیلی

دانشگاه آیت‌الله بروجردی در حال حاضر دارای ۳ دانشکده می‌باشد که ۲۲ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی و ۱۸ گرایش در مقطع کارشناسی ارشد را پوشش می‌دهند:
دانشکده‌ها و رشته‌های تحصیلی > رشته‌ها و گرایش‌های دانشکدهٔ علوم انسانی

حقوق
اقتصاد
علوم سیاسی
علوم اجتماعی
معارف اسلامی
علوم قران و حدیث
زبان‌شناسی و آموزش زبان انگلیسی
دانشکده‌ها و رشته‌های تحصیلی > رشته‌ها و گرایش‌های علوم پایه

ریاضی
فیزیک
شیمی
دانشکده‌ها و رشته‌های تحصیلی > رشته‌ها و گرایش‌های دانشکدهٔ فنی و مهندسی

مهندسی برق
مهندسی انرژی
مهندسی عمران
مهندسی معماری
مهندسی مکانیک
مهندسی کامپیوتر
افتخارات دانشگاه آیت‌الله بروجردی

رتبه دوم در میان دانشگاه‌های جامع کشور پس از دانشگاه علامه طباطبایی
رتبه نخست تولید و سرانه مقالات علمی اعضای هیئت علمی در میان ۴۷ دانشگاه جامع و صنعتی جوان کشور (گزارش مؤسسه استنادی و پایش علم و فناوری جهان اسلام ISC)
رؤسای دانشگاه

نصرالله محبوبی اسلامی (۱۳۸۵–۱۳۸۵)
حسین مروتی (۱۴۰۰–۱۳۹۷)
احسان یاوری (۱۴۰۲–۱۴۰۰)
احمدرضا مظاهری (اکنون-۱۴۰۲)
حسن جوادی

| حسن جوادی | حسن جوادی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۱۷ تبریز
پیشه: نویسنده، منتقد و مترجم
آثار برجسته: تاریخ طنز در ادبیات فارسی
حسن جوادی (زادهٔ ۱۳۱۷ در تبریز) نویسنده، منتقد، مورخ و متخصص زبان‌ها و ادبیات فارسی، انگلیسی، فرانسوی و عربی است. عباس جوادی پژوهشگر تاریخ پسرعموی اوست.
زندگی

حسن جوادی در سال ۱۳۱۷ در تبریز متولد شده و تحصیلات دانشگاهی خود را در همین شهر انجام داده‌است. او در ۱۹۵۹ به پاریس رفته و در دانشگاه سوربن ادامه تحصیل داد، و در ۱۹۶۰ در دانشگاه کیمبریج به دوره دکترای ادبیات انگلیسی قبول شد. جوادی در ادب انگلیسی استادانی چون اف. آر. لویس و ریموند ویلیامز، و در ادبیات فارسی استادانی چون آرتور آربری و مینورسکی داشته‌است. او درجه دکتری خود را در ۱۳۴۵ از دانشگاه کیمبریج گرفت. عنوان رساله او «تأثیر ادبیات فارسی بر روی ادب انگلیسی با تأکید بخصوص دربارهٔ قرن نوزدهم». این کتاب در ۱۹۸۵ در کلکته و در ۲۰۰۵ در کالیفرنیا چاپ شد.
حسن جوادی از سال ۱۹۶۳ به عنوان مدرس ادبیات فارسی در کیمبریج شروع به تدریس کرد، و در سال ۱۹۶۵ پروفسور آربری را در کار ترجمه ۴۰۰ غزل از دیوان شمس یاری کرد. جلد اول این کتاب در ۱۹۶۸ چاپ شد، و جلد دوم این کتاب را جوادی پس از مرگ آربری که در همان سال اتفاق افتاد حاضر کرد و هر دو جلد را تحشیه کرده به چاپ رساند.
حسن جوادی مدت یازده سال در دانشگاه تهران تدریس کرد و مدتی هم رئیس گروه زبان و ادبیات انگلیسی شد. او طی این سال‌ها کتاب‌های گذری به هند از فورستر، نامه‌هایی از تبریز از ادوارد براون، وحی و عقل در اسلام از آربری، تاریخ ادبیات آمریکا از ویلیس ویگر را از انگلیسی و نمایشنامه مده را از فرانسه ترجمه کرد.
جوادی در سال ۱۹۷۷ به دانشگاه برکلی رفت، که قبلاً هم دو سال در آنجا دهه ۱۹۷۰ تدریس کرده بود. این بار ۱۴ سال در این دانشگاه تدریس کرد، او در ۱۹۹۰ بازنشسته شد و به خبرنگاری و تدریس در دانشگاه‌های مختلف پرداخت. کارهای روزنامه‌نگاری او در آسیای مرکزی و اشنگتون بود، و در دانشگاه‌های کاتولیک جرج واشینگتن تدریس کرده‌است.
از کارهای تحقیقی او «تاریخ طنز در ادبیات» فارسی است که اول به انگلیسی و بعداً به فارسی نشر یافته‌است. «ایران از دیده سیاحان اروپایی» تحقیقی است که از قدیم‌ترین ایام تا قرن شانزدهم می‌رسد.
تحصیلات

انگلیسی و فرانسوی در دانشگاه تبریز
عربی و علوم اسلامی در مدرسه حاجی صفرعلی
دکترای ادبیات انگلیسی از دانشگاه کمبریج (۱۳۴۵)
سابقه حرفه‌ای

استادیار فارسی دانشگاه کمبریج (سه سال)
دانشیار و استاد ادبیات انگلیسی دانشگاه تهران (۱۱ سال)
استاد ادبیات فارسی دانشگاه برکلی (۱۶ سال)
رئیس سابق گروه انگلیسی و استاد پیوسته ادب فارسی در دانشگاه تهران.
در حال حاضر مشغول تدریس در دانشگاه جرج واشینگتن.
آثار > تألیفات

تاریخ طنز در ادبیات فارسی
تأثیر ادبیات فارسی در ادبیات انگلیسی
«ایران از دیده سیاحان اروپایی»
«تاریخ طنز در ادبیات فارسی»، نشر کاروان۱۳۸۵
«ادوارد براون و ایران» نشر نو
Satire in Persian Literature,Associated University Presses, 1988
آثار > ترجمه‌ها و انتشارات دیگر

«گذری به هند» از ای. ام. فورستر
«نامه‌هایی از تبریز» از ادوارد براون
«وحی و عقل» از آربری
"تاریخ ادبیات آمریکاً از ویلیس ویگر
نمایشنامه «مِده» از ژان آنوی
ترجمه تولدی دیگر و دیگر اشعار فروغ فرخزاد به انگلیسی، انتشارات میج.
ترجمه رساله اخلاق الاشراف عبید زاکانی و دیگر آثار طنزآمیز او به انگلیسی، انتشارات میج.
ترجمه قسمت‌های مربوط بایران و قفقاز از سفرنامه اولیا چلبی، انتشارات میج.
ترجمه گلستان ارم از عباسقلی آقا باکیخانف به انگلیسی با همکاری ویلیم فلور.
رویارویی زن و مرد در عصر قاجار (معایب الرجال بی بی خانم استر آبادی و تأدیب النساء از خانلر میرزا احتشام الدوله و محمدحسن میرزا معتضدالدوله و بی بی خانم استرآبادی).
ترجمه معایب الرجال و تأدیب النسوان به انگلیسی (The Education of Women and Vices of Men,Syracuse University,2010)
سه سفرنامه رابی بنیامین تطیلی، آنتونیو تنررو و میکائیل ممبره (از زمان سلطان سنجر تا اوایل صفویه) با دو شرح از سفرنامه‌های اسپانیولی، پرتغالی و ایتالیایی، با همکاری ویلیم فلور، موقوفات دکتر محمود افشار، ۱۳۹۳.
فرهنگ نصیری:ترکی جغتایی، رومی، قزلباشی، روسی و قلماقی به فارسی تألیف محمد رضا و عبدالجمیل نصیری (منشیان شاه سلیمان صفوی) با همکاری ویلیم فلور و مصطفی کاچالین، کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، ۱۳۹۳.
سفرنامه و تاریخ اصفهان، عبدالحسین خان ملک المورخین لسان السطنه سپهر، به کوشش حسن جوادی، موقوفات دکتر افشار، ۱۳۹۲.
ترجمه خاطرات حمیده خانم جوانشیر همسر جلیل ممد قلیزاده مدیر مجله مشهور ملانصرالدین با همکاری ویلیم فلور، میج ۲۰۱۶.
Awake: A Moslem Woman’s Rare Memoir of Her Life and Partnership with the Editor of Molla Nasreddin, the Most Influential Satirical Journal of the Caucasus and Iran, 1907–1931 مرگ سود خور از صدرالدین عینی با مقدمه حسن جوادی و مقاله‌ای از یری بچکا، شرکت کتاب جهان، ۱۹۹۵.
Simin Danishvar, Sutra and Other Stories,Hasan Javadi & Amin Neshat, Mage,1994.
Gholam-Husain Sa'edi, Dandil:Stories from Iranian Life, Hasan Javadi, Julie Meisami and Robert Campell, Random House, 1980
Mir Jalal Pashayev, Dried-up in Meetings and Other Stories, Azerbaijan International, 1998.
هون‌مین‌جانگ‌ام

| 0 | 1 |
| --- | --- |
هون‌مین‌جانگ‌ام: هون‌مین‌جانگ‌ام
نام کره‌ای: نام کره‌ای
Hunminjeongeum: 훈민정음 (کره‌ایِ امروزین)  훈〮민져ᇰ〮ᅙᅳᆷ (املای اصلی)
هانجا: 訓民正音
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Hunminjeong(-)eum
مک‌کیون–ریشاور: Hunminjŏngŭm
هون‌مین‌جانگ‌اِم (کره‌ای: 훈민정음; هانجا: 訓民正音; با معنیِ تحت‌الفظیِ «واج‌های درست برای آموزش مردم») رساله‌ای تاریخی است که یک خط کاملاً تازه و بومی را برای زبان کره‌ای معرفی می‌کند.این خط در ابتدا پس از انتشار با همین نام شناخته شد اما بعدها با نام هانگول شناخته شد. در اصل شامل ۲۸ نویسه به گونه‌ای بود تا مردم عادی و بی‌سواد در هانجا (نویسه‌های چینی) هم بتوانند به آسانی و دقت، خواندن و نوشتنِ زبان کره‌ای را بیاموزند. چهار حرف از این ۲۸ نویسه با گذر زمان از کاربرد افتادند. املای نخستینِ عنوان رساله، 훈〮민져ᇰ〮ᅙᅳᆷ با تلفظِ «Húnminjyéongʼeum» (و در نسخهٔ کرهٔ شمالی Húnminjyéonghʼeum) بود.
هون‌مین‌جانگ‌اِم در شمارهٔ صد و دویِ «سالنامه پادشاه سجونگ» چاپ شد و هم‌اکنون، تاریخ انتشار رسمیِ فرضی آن، نهم اکتبر ۱۴۴۶، در کرهٔ جنوبی، روز هانگول است. برخی گزارش‌های تاریخی، اختراع این خط را در بیست و پنجمین سالِ سلطنت سجونگ  (۱۴۴۳–۱۴۴۴) می‌دانند. یونسکو نسخه خطیِ این رساله به سالِ ۱۴۴۶ را که در حافظه جهانی گنجاند.
واژه‌شناسی

واژگان «هون‌مین» و «جانگ‌اِم» به ترتیب به معنای «آموزش به مردم» و «صداهای مناسب» هستند. در نهایت «هون‌مین‌جانگ‌اِم» به معنای «صداهای درست برای آموزش مردم» است.
این الفبا در همان ابتدای ساخته‌شدن توسط شاه‌سجونگ، با همین نامِ «هون‌مین‌جانگ‌اِم» معرفی می‌شد اما امروزه با نام «هانگول» شناخته می‌شود.