stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قلعه سیب سوران
بناهای اطراف کلا (قلعه)

همچنان که قبلاً اشاره شد، در جنوب قلعه (بیرون از حیاط اصلی) بناهای خاصی وجود دارد که بیشتر در مورد آن‌ها خواهیم گفت. تنها ورودی و خروجی قلعه که در قسمت جنوب واقع است، بعد از طی کمتر از ۲۰۰ متر مستقیماً به باغ مخصوص و بزرگ معروف حکام آن زمان منتهی می‌شود که اکنون حتی نخل‌های مقاوم آن خشکیده‌اند چه برسد به دیگر اشجار و نباتات! در جنوب شرقی قلعه، اکنون بنای خاصی وجود ندارد اما به گفتهٔ شواهد محلی، انبار بزرگی در این مکان جهت مصارف گوناگون از قبیل جمع‌آوری مالیات و… وجود داشته‌است. پایین‌تر، مسجد جامع قدیم روستاست که به دستور عالم فرزانه و مصلح روستا مولانا رحیم بخش (رح) در نیم قرن اخیر و در سال۱۳۵۳ بنا شده‌است.
و اما در جنوب غربی قلعه، ابتدا مسجدی موسوم به مسجد «ملا دینار» وجود دارد که به همراه مسجد ملاشکرا… از قدیم‌ترین مساجد سب‌اند. کمی پایین‌تر و در سمت جنوب، گنبدی دیده می‌شود که از آن به گنبد «حضرت حاج صاحب غوث» یاد می‌شود. در سمت شرقی و خارج گنبد، دو مقبرهٔ خاکی دیگر مشاهده می‌شود که مربوط به «ابوالفتح خان» برادر محمدشاه و «نوربی بی» دختر محمدشاه (آخرین حاکم قلعه) می‌باشند. گفته می‌شود که گنبد مذکور متعلق به عبدالرحیم جامی نوهٔ شاعر و عارف معروف «عبدالرحمن جامی» می‌باشد.
گویا عبدالرحیم به دلیل ارتباط معنوی (پیر و مریدی) با پدر ملا محمد مرشد از تربت جام به بلوچستان مسافرت می‌کند. چند سالی در جالق روزگار می‌گذراند، سال‌هایی نیز در هیدوچ اقامت می‌گزیند و هنگام مرض موت به شاگردان خود «ملا رحمت بن مير پردل خان رند دگارانی » و «ملا حبیب بن ملا رحمت رند دگارانی » وصیت می‌کند که وقتی از دنیا رفتم مرا بر مرکب خود سوار کنید، هر جا شب آنجا توقف کرد، مرا در همان‌جا دفن کنید. الاغ به طرف سب در حرکت است؛ در راه هنگام نماز عصر، حوالی روستای چدرگ می‌ایستد؛ سایه را اندازه می‌گیرند؛ هنگام نماز است!
نهایتاً الاغ حرکت می‌کند و جایی که اکنون در آنجا دفن است، میجایستد و تکفین و تدفین او صورت می‌گیرد. به دستور حاکم وقت بنایی ساخته می‌شود. گویا بعدها توسط «غلامرسول خان»، و توسط «استا حسن اطریشی» بنا تجدید می‌شود که البته بنای کنونی بنای ثانویه نیست و یک بار توسط طلاب علوم دینی به علت انجام اعمالی که با شرع اهلسنت سازگار نیست (از جمله نذر و نیاز و …)، تخریب شده و بنای کنونی بعدها توسط دولت جمهوری اسلامی ساخته شده‌است.
مقبرهٔ حضرت ملا محمد مرشد و ملاحسن حضرت در روستایی به نام محمدی که به یمن او به این نام مسما شده‌است، می‌باشد. جالب توجه‌است که بعدها بین حضرت ملا محمد مرشد و حضرت عبدالرحیم رابطهٔ سببی ایجاد می‌شود. مورد قابل ذکر دیگر این که طایفهٔ «صاحب»‌ها در دهک، گْوَرناگان و … خود را از اعقاب این بزگواران می‌دانند.
درخت کهن‌سال و تنومند «سول» واقع در قسمت انتهایی سب -که از آن به سولان یاد می‌شود-، از دیگر جاذبه‌های طبیعی و گردش گری است. این سول، سال‌ها پیش به علت ارتفاع زیاد و بر اثر طوفان کنده شده‌است و اکنون تنهٔ قطور آن در محل وجود دارد.
گفتنی است این نوع سرو کوهی با نام علمی "juniperus"، به صورت معدود و پراکنده در خاک بلوچستان وجود دارد. شاخه‌های آن به صورت مارپیچ رشد می‌کنند و این باعث زیبایی دو چندان آن شده‌است. این نوع سرو در سرجو و ناهوگِ سراوان و همچنین در سنگان و دهپابید خاش مشاهده شده‌است. جالب این که هیچ‌یک از لحاظ تنومندی و قطر به اندازهٔ سول سب نمی‌رسند.
حکام قلعه

در دوران مختلف این قلعه توسط حاکمان مکران، به قلمروشان اضافه می شد. در برخی مراحل توسط خود حاکم و در برخی مراحل توسط والی انتخاب شده.
حکام قلعه > حکام از سلاله هوت

مصطفی بن هوت عومر
وجداد بن هوت عومر
میداد بن هوت عومر
شیخ حاجی بن وجداد هوت
حکام قلعه > حکام قلعه از سلسله بلیدئی

والی ھایی كه توسط حاكمان بليدئی انتخاب شده بودند .
شيخ مراد خان بليدئی
شیخ احمد خان بليدئی
شیخ عبدالله خان بليدئی
ملک نصرالدین بليدئی
حکام قلعه > حكم كردن  قلعه توسط اميران خاندان رند دگارانی

پس از بين رفتن حكومت ملوک هوت و تنازل از قلعه ، اين قلعه توسط كنفدراسيون ازد مكران ( رند دگارانی بليدئی بوسعيدی ) و در هر مقطع از زمان يک نفر از اين كنفدراسيون قبيله ای انتخاب ميشد که به ترتیب زیر می باشند:
۱-میر عاشق خان بن میر عالی بن میر آدینگ رند دگارانی
۲-میر ابراهیم خان بن میر عبدالله بن میر آدینگ رند دگارانی
۳-میر الله داد بن میر عاشق خان بن میر عالی رند دگارانی
۴-میر درواست شاه بن میر دادشاه بن میر حسین شاه بن میر سمه خان رند دگارانی
۵-میر واجه داد خان بن میر عاشق خان بن میر عالی رند دگارانی
۶-میر شیر خان بن میر ابراهیم خان بن میر رحمت خان بن میر ابراهیم خان رند دگارانی
۷-میر رحمت خان بن میر درواست شاه بن میر دادشاه رند دگارانی
در زمان حکم میر رحمت خان که مصادف شد با روی کار آمدن حکومت گیچکی مناطق تحت حکم قبیله رند دگارانی مانند کلگ و کایی، اپسی کهن،گیاب،تگران،مند و سیب به ایشان واگذار شد و غلام محمد روزی به عنوان والی کلگ و کایی و تگران،شیرمحمد کلملی خان به عنوان والی بلو و اپسی کهن، ملک دینار خان دوم گیچکی به عنوان حاکم قلعه سیب انتخاب شدند و مردم قبیله رند دگارانی به مناطق جدید از جمله: پیشین،هیدوچ،زیارت(هیدوچ)، بم پشت و بندر جاسک مستوطن شدند و حکم مستقلی را شروع کردند.
اما با این حال قسمتی از قلعه سیب و اراضی متعلق به قبیله رند دگارانی دست این خاندان ماند و مستقل از حکام گیچکی که امروزه به میرمراد زهی مشهورند بر مناطق تحت تصرف خود حکم راندند.
حکام قبیله رند دگارانی در سیب  در زمان حکم گیچکی:
۱-میر دادشاه گنگزار خان بن میر پردل خان بن میر رحمت خان رند دگارانی
۲-میر میرک بن میر محمد عاشق گنگزار بن میر میرک کبیر رند دگارانی
۳-میر غلام محمد بن میر محمد عاشق بن میر میرک کبیر رند دگارانی
۴-میر ملوک شاه بن میر میرک بن میر محمد عاشق گنگزار رند دگارانی(زمان ایشان قبیله رند دگارانی کامل از قلعه تنازل کردند.)
حکام قلعه > حکام قلعه از سلسله گیچکی طایفه میر مراد زهی

ملک دینار خان گیچکی
مراد خان اول
محمد شاه اول
غلام رسول خان
محمد شاه دوم
مراد خان دوم
معرفی شهر سیب

این شهر از مرکز شهرستان سیب و سوران تنها ۷کیلومتر فاصله دارد که به جرأت می‌توان گفت مهم‌ترین علت بی‌توجهی به شهر سیب، همین فاصلهٔ کم بوده‌است.
موضوع دیگر در ارتباط با منطقه افول کشاورزی محدود منطقه -که اکنون منحصر به نخل می‌شود-، است که دلیل آن افت سطح آب‌های زیرزمینی در سال‌های اخیر است که به سیاست‌های غلط آبی اجرا شده در منطقهٔ موسوم به «چاهان» است که در غرب سوران قرار دارد. به علت کاهش ارتفاع از غرب به شرق، جهت سفره‌های آبی نیز به این جهت است. گفتنی ست در منطقهٔ چاهان که تنها حدود ۲۰ کیلومتر وسعت دارد، در دههٔ ۶۰ تنها با توجه به حاصلخیز بودن منطقه و بدون توجه به فاکتورهای دیگر از قبیل میزان بارندگی، نوع خاص خشک آب و هوا و…، بیش از ۴۶۰ حلقه چاه عمیق! جهت کشاورزی توسط دولت حفر شده که هنوز هم برداشت‌های بی‌رویه و بدون توجه به واقعیت‌های موجود، ادامه دارد و جالب اینکه محصولات عمدهٔ آن‌ها هندوانه، خربزه و نباتاتی است که احتیاج به آب فراوان دارند! که نتیجهٔ آن این بوده که به‌طور متوسط سالانه۸/۱ متر آب سفرهجهای زیرزمینی افت داشته‌اند و منطقه‌ای مانند سب را که علت نام‌گذاری این نام بر روستا فراوانی آب و چشمه بوده، در مدت زمان کمتر از ۲۰ سال چنان تحت تأثیر قرار داده که عمق چاه‌ها را برای دسترسی به آب به بیش از ۳۵ متر رسانده است! بدیهی است این مسئله اگر توسط صاحبان امر چاره اندیشی نشود، برای کل منطقه و شهرستان فاجعه‌ای به بار خواهد آورد که حل آن غیرممکن خواهد شد؛ بنابراین باید از اولویت‌های کاری والیان امر قرار گیرد.
اما در ارتباط با قلعه خوش بختانه در سال‌های اخیر توجهات بیشتری نسبت به این اثر شده‌است و فعالیت‌هایی صورت گرفته؛ از جمله کاهگل کردن سطح بنای اصلی و تعمیر بناهای درون حیاط قلعه و… البته برخی سهل انگاری‌های جبران‌ناپذیری نیز در حین کار صورت گرفته‌است. به‌طور مثال برای تمام در و پنجره‌های اتاق‌های قلعه، در چوبی خریداری شده و قطعاً این عمل با صرف هزینهٔ فراوان انجام شده‌است اما متأسفانه این درها و پنجره‌ها هیچ گونه شباهتی با نمونهٔ اصلی خود که مزین به انواع کنده کاری‌ها بوده‌اند، ندارند.
بسیاری اوقات، گردش گران با درهای بستهٔ قلعه روبه رو می‌شوند.
دریم تیتر

| دریم تیتر | دریم تیتر |
| --- | --- |
دریم تیتر در ۲۰۲۰. از چپ به راست: جان پتروچی، جیمز لابری، مایک منجینی، جردن رودس و جان میانگ: دریم تیتر در ۲۰۲۰. از چپ به راست: جان پتروچی، جیمز لابری، مایک منجینی، جردن رودس و جان میانگ
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام(های) دیگر: مجستی (۱۹۸۵–۱۹۸۸)
خاستگاه: بوستون، ماساچوست، ایالات متحده
ژانر:  پراگرسیو متال 
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۵–اکنون
ناشر(ان):  اینساید اوت  رودرانر  وارنر  آتلانتیک  الکترا  ایست وست  اتکو  مکانیک  YtseJam 
اعضا:  جان میانگ  جان پتروچی  مایک پورتنوی  جیمز لابری  جردن رودس 
اعضای پیشین:  کریس کالینز  چارلی دومینیچی  کوین مور  دریک شرینیان  مایک منجینی 
وبگاه: dreamtheater.net
 :  
دریم تیَتِر (انگلیسی: Dream Theater) یک گروه پراگرسیو متال آمریکایی است که در سال ۱۹۸۵ با نام مجستی (Majesty) توسط جان پتروچی، جان میانگ و مایک پورتنوی در حالی که در کالج موسیقی برکلی در بوستون، ماساچوست تحصیل می‌کردند، تشکیل شد. آنها متعاقباً ترک تحصیل کردند تا بیشتر بر روی گروهی تمرکز کنند که در نهایت دریم تیتر خواهد شد. هر چند تعدادی تغییر در ترکیب نفرات را در پی داشت، تا ۸ سپتامبر ۲۰۱۰ وقتی که پورتنوی گروه را ترک کرد و چندین ماه بعد توسط مایک منجینی جایگزین شد، سه عضو اصلی با یکدیگر بودند. جیمز لابری از سال ۱۹۹۱ به جای چارلی دومینیچی که دو سال پیش گروه را ترک کرده بود، خواننده اصلی دریم تیتر بوده است. کوین مور، اولین نوازنده کیبورد دریم تیتر، بعد از سه آلبوم گروه را ترک کرد و در سال ۱۹۹۵ توسط درک شرینیان پس از مدتی انجام تور جایگزین شد. بعد از یک آلبوم با شرینیان، در سال ۱۹۹۹، گروه او را با نوازنده کنونی کیبورد، جردن رودس جایگزین کرد.
تا سال ۲۰۱۸، دریم تیتر بیش از ۱۲ میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخته بود و سه نامزدی جوایز گرمی (از جمله یک برد در سال ۲۰۲۲) داشته‌اند.این گروه، همراه با کوئینزرایک و فیتز وارنینگ، به عنوان یکی از «سه بزرگ» ژانر پراگرسیو متال شناخته شده است که به خاطر گسترش و محبوبیت‌دادن به آن اعتبار دارند.
تاریخچه > تشکیل (۱۹۸۵)

دریم تیَتِر در سپتامبر ۱۹۸۵ و پس آنکه گیتاریست جان پتروچی و گیتاریست بیس جان میانگ تصمیم گرفتند در وقت آزاد خود در طول تحصیل در کالج موسیقی برکلی یک گروه موسیقی ایجاد کنند تشکیل شد. آن‌ها در طول تمرین به‌طور اتّفاقی با درامر گروه مایک پورتنوی آشنا شدند و از او خواستند تا به این گروه ملحق شود.
پتروچی، میانگ و پورتنوی نام «مَجستی» را برای گروه تازه تشکیل شده خود انتخاب کردند. سپس اعضا گروه شروع به پر کردن پست‌های خالی در گروه کردند و پتروچی از هم گروهی قدیم خود کوین مور به عنوان نوازنده کیبورد دعوت کرد و پس از موافقت مور یکی دیگر از دوستان آن‌ها به نام کریس کالینز به عنوان خواننده اصلی گروه انتخاب شد. در طول این مدت تمرکز زیاد اعضای اصلی گروه بر روی این کار آن‌ها را مجبور به ترک کالج کرد.
تاریخچه > اجراهای مَجستی و تولد دریم ثیتر (۱۹۸۶–۱۹۸۷)

ماه‌های ابتدایی ۱۹۸۶ مملو از اجراهای مختلف در شهر نیویورک بود. در این مدت گروه مجموعه‌ای از اجراها را ضبط کرد و در اولین فروش خود، در شش ماه هزار نسخه فروخت. در نوامبر ۱۹۸۶ پس از چند ماه ساختن و اجرای آهنگ‌های مختلف کریس کولینز به دلیل تفاوت عقاید هنریش گروه را ترک کرد. پس از یک سال تلاش برای پیدا کردن جایگزین سرانجام چارلی دومینیچی که خیلی مسن‌تر و با تجربه‌تر از بقیه اعضای گروه بود به گروه اضافه شد. ثباتی که دومینیسی برای گروه به وجود آورد باعث شد تا آن‌ها تعداد اجراهای خود را در نیویورک افزایش دهند و این سبب افزایش شهرت گروه شد. کمی بعد از ورود دومینیسی یک گروه موسیقی دیگر در لاس‌وگاس با نام مَجستی این گروه را به استفاده غیرقانونی از نام خود متهم کرد و آن‌ها را به اقدام قانونی تهدید کرد بنابراین گروه مجبور شد تا نام خود را تغییر دهد. اسامی زیادی مانند Glasser (شیشه‌بر)، Magus (ساحر)، و M۱ مطرح شد که همه آن‌ها رد شد و سرانجام پدر پورتنوی نام دریم ثیتر را پیشنهاد داد که نام یک سینما در مونتری کالیفرنیا بود.
تاریخچه > وقتی روز و رؤیا یکی می‌شوند (۱۹۸۹)

با ثباتی که در گروه به وجود آمده بود اعضا بیشتر بر روی نوشتن آهنگ‌های جدید و انجام اجراهای بیشتر در نیویورک و ایالت‌های اطراف متمرکز شدند. در طول زمان توجه Mechanic Records یکی از زیر شاخه‌های مرکز موسیقی ایالات متحده به این گروه جلب شد و دریم ثیتر اولین قرار داد خود را در تاریخ ۲۳ جون ۱۹۸۸ با آن‌ها منعقد کرد و کار بر روی یک آلبوم را آغاز کرد. آلبوم وقتی روز و رؤیا یکی می‌شوند در ۱۹۸۹ منتشر شد اما نتوانست به پیش‌بینی‌های گروه جامه عمل بپوشاند و Mechanic بخش بزرگی از وعده‌های مالی را که در قرارداد به گروه داده بود عملی نکرد و گروه دوباره به اجراهای خود در نیویورک محدود شد. گروه توری را برای معرفی آلبوم آغاز کرد. تور معرفی آلبوم از پنج کنسرت تشکیل شده بود. در چهارمین اجرا دومینیچی به علت تفاوت‌های شخصی و هنری با بقیهٔ اعضا از گروه اخراج شد.
ترانه‌شناسی > آلبوم‌های استودیویی

وقتی روز و رؤیا یکی می‌شوند (۱۹۸۹)
تصاویر و واژه‌ها (۱۹۹۲)
بیدار (۱۹۹۴)
سقوط در بی‌نهایت (۱۹۹۷)
کلان‌شهر بخش ۲: صحنه‌هایی از یک خاطره (۱۹۹۹)
شش درجه آشفتگی درونی (۲۰۰۲)
رشته افکار (۲۰۰۳)
اکتاواریوم (۲۰۰۵)
هرج‌ومرج با قاعده (۲۰۰۷)
ابرهای سیاه و روزنه‌های امید (۲۰۰۹)
دگرگونی ناگهانی رویدادها (۲۰۱۱)
دریم تیتر (۲۰۱۳)
خارق‌العاده (۲۰۱۶)
فاصله با گذشت زمان (۲۰۱۹)
نمایی از بالای جهان (۲۰۲۱)
پاراسومنیا (۲۰۲۵)
اعضای گروه > اعضای کنونی

جان پتروچی – گیتار (۱۹۸۵–اکنون)، آواز زمینه (۱۹۸۹، ۱۹۹۶–اکنون)
جان میانگ – بیس (۱۹۸۵–اکنون)
مایک پورتنوی – درامز (۱۹۸۵–۲۰۱۰، ۲۰۲۳–اکنون)، آواز زمینه (۱۹۸۹، ۱۹۹۶–۲۰۱۰، ۲۰۲۳–اکنون)
جیمز لابری – آواز اصلی (۱۹۹۱–اکنون)
جردن رودس – کیبوردز، گهگاهی گیتار (۱۹۹۹–اکنون)
اعضای گروه > اعضای پیشین

کریس کالینز – آواز اصلی (۱۹۸۶)
چارلی دومینیچی – آواز اصلی (۱۹۸۷–۱۹۸۹، مهمان ۲۰۰۴)
کوین مور – کیبوردز (۱۹۸۶–۱۹۹۴)
دریک شرینیان – کیبوردز (۱۹۹۵–۱۹۹۹، عضو تور غیررسمی که از اکتبر ۱۹۹۴ آغاز شد، مهمان ۲۰۰۴)، آواز زمینه (۱۹۹۷)
مایک منجینی – درامز (۲۰۱۰–۲۰۲۳)
پروژه‌های جانبی و منشعب

اعضای دریم تیتر هرکدام تا کنون عضو چندین پروژه جانبی بوده‌اند، که مشهورترین آنها:
لیکوید تنشن اکسپریمنت (Liquid Tension Experiment) با شرکت مایک پورتنوی، جان پتروچی، جردن رودس، و تونی لوین
اکسپلوررز کلاب (Explorers Club) با شرکت جیمز لابری، دریک شرینیان، بیلی شیهان، جان پتروچی، جیمز مورفی (گیتاریست گروه تستامنت) و دیگران
او اس آی (OSI) با شرکت کوین مور و جیم ماتئوس
کروما کی (Chroma Key) با شرکت کوین مور
پلاتیپوس (Platypus) با شرکت جان میانگ، دریک شرینیان، راد مورگنستاین (درامر گروه وینگر)، و تای تابور (گیتاریست گروه کینگز اکس)
ترانزآتلانتیک (Transatlantic) با شرکت مایک پورتنوی و دیگران
اونجد سون‌فولد (Avenged Sevenfold) یا شرکت مایک پورتنوی و دیگران
پتروچی همچنین بهمراه استیو وای و جو سَتریانی عضو پروژه مشهور جی-۳ نیز بوده است.
باوندیان

باوندیان دومین سلسله طولانی تاریخ ایران پس از پادوسبانیان و خاندانی ایرانی از پادشاهان طبرستان بودند که در حدود ۷۰۰ سال، بیشتر در مناطق کوهستانی طبرستان به خصوص سوادکوه، فرمان راندند. در طول این زمان، باوندیان سه بار فروپاشیدند. قلمرو آنان در طبرستان، از شمال به دریای خزر، از غرب تا گیلان و در شرق تا استرآباد، شامل شهرهای آمل، سارویه (ساری)، مهروان و آبسکون بوده ولی این تقسیم‌بندی در طول تاریخ دگرگون شده‌است.
شاهان باوندی با نام‌های «اسپهبد» و «ملک الجبال» شناخته می‌شدند. نام این خاندان برگرفته از لقب مؤسس این دودمان، باو پسر شاپور پسر کاووس یکی از شاهزادگان ساسانی است که در خدمت پادشاهان ساسانیان بوده‌است. باوندیان اغلب حکومتی مستقل بودند ولی بعضاً تحت انقیاد خلفا و سلاطین معاصرشان نیز قرار گرفتند.
پیش‌زمینه

پس از مرگ پیروز، که از شاهنشاهان ساسانیان بود، دو پسر وی با اسامی: جاماسب و قباد بر سر تخت پدر به اختلاف رسیدند.
ابتدا برادرش که بلاش نام داشت حکومت را به دست گرفت ولی نتوانست بیش از چهار سال توان بیاورد. سپس قباد با ارتش هیتالیان پایتخت را تصرف کرد و حکومت را بدست گرفت؛ ولی پس از مدتی بزرگ‌ترین فرمانده آن زمان و حامی اصلی‌اش را، که سوخرا نام داشت، به قتل رساند. بدین ترتیب عده‌ای از بزرگان دربار با کمک جاماسب (پسر دوم پیروز) قباد را زندانی کردند و بر اریکه قدرت نشستند.
قباد نیز کمی بعد به کمک دوستانش آزاد شد و به نزد هپتالیان گریخت. سپس با ارتش هیتالیان به ایران هجوم آورد. جاماسب که تاب مقاومت نداشت، در برابر برادر کوچکش تسلیم شد و پس از برتخت نشستن قباد به سوی گیلان و ارمنستان گریخت و پسرانش در آنجا حکومت گاوباریان و پادوسبانیان را ساختند.
در زمان پادشاهی قباد شخصی به نام مزدک ادعای پیامبری کرد و اکثر بزرگان به کیش وی درآمدند. با توجه به این احوال قباد نیز اعلام کرد که مزدک را پذیرفته‌است، ولی در قلب هنوز هم به زرتشت عشق می‌ورزید و این را از دیگران مخفی می‌کرد؛ ولی این واقعیت مدتی بعد فاش شد بدین گونه که؛ قباد سه فرزند داشت که بدین ترتیب بودند:
کیوس: وی از مبلغان و شیفتگان مزدک بود و دین مزدک را قبول کرده بود.
ژم: وی از خردسالی نابینا بود.
انوشیروان: وی نیز دین زرتشت را رها نکرده بود و از خرد بالایی برخوردار بود.
قباد با اینکه کیوس فرزند نخست بود به خاطر اینکه از مزدک نفرت داشت، کیوس را ولیعهد ننمود و فرزند دوم خود را نیز به علت کوری سزاوار پادشاهی ندانست، بنابراین حکومت پس از خود را به انوشیروان سپرد.
تأسیس

بدین ترتیب کیوس به طبرستان رفت و گوشه‌نشین شد. فرزند وی فیروز نام داشت و نوه‌اش را باو بود. باو در زمان خسرو پرویز همراه وی در جنگ با ارتش روم شرکت کرد و پس از پایان جنگ خسرو پرویز، که دلاوری‌های باو را دیده بود، وی را شاه آذربایجان نامید؛ ولی پس از قتل خسرو پرویز توسط پسرش، شیرویه، باو به جرم وفاداری به خسروپرویز به زندان افتاد.
پس از مدت کوتاهی خواهر شیرویه که آزرمی دخت نام داشت با کشتن برادرش شهبانوی ایران شد و زندانیان، که باو در بین آنان بود، را آزاد کرد. سپس به باو پیشنهاد فرماندهی ارتش ایران راداد ولی باو که از پادشاهی زنان خوشش نمی‌آمد قبول نکرد و در آتشکده ای گوشه‌گیر شد. او پس از به حکومت رسیدن یزدگرد سوم دوباره به مقامات بالا رسید.
با هجوم اعراب به ایران، یزدگرد سوم قصد کرد تا بگریزد و باو نیز به همراه یزدگرد راهی شد ولی در راه باو به دلیل زیارت آتشکده کوسان، که کاووس آن را بنا نهاده بود، از یزدگرد جداشد و تصمیم بر این شد تا همدیگر را در گرگان ملاقات کنند. زرپس از این که باو به زیارت آتشکده کوسان رفت، خبر مرگ یزدگرد به طبرستان نیز رسید بنابراین باو که خود را مقصر و دخیل در مرگ پادشاه جوان می‌دانست، موی سر خود را تراشید سپس گوشه‌نشین شد و مشغول خدمت به آتشکده گردید.
بیست و چهار سال‌بعد، همزمان با حکومت فرخان بزرگ در گیلان و دیلم در سنه ۶۵۵ میلادی، ترک‌هایی که هنوز زندگی قبیله‌ای داشتند، از سمت گرگان به طبرستان حمله نمودند. پس از مدتی مردم این دیار از باو خواهش کردند تا رهبری مردمان را بدست بگیرد و به ترکان متجاوز هجوم برد؛ ولی باو قبول نکرد. اما با دعوت مصرانه مردم بالاخره راضی شد تا پادشاه قسمت‌های شرقی مازندران گردد به شرط آن که:
پس از اینکه مردم از باو اعلام حمایت کردند، باو با ارتشی که تشکیل داده بود به سوی ترکان حمله‌ور شد و تا زمان مرگش درگیر مسائلی همچون پیکار با ترک‌ها یا دیگر دشمنان بود.
حکومت

از جمله سلالهٔ محلّی که در زمان خلفای عباسی، هنوز حکومت‌های محدود و منطقه‌ای خود را حفظ کرده بودند، خاندان باوند بود که در این ایام، در فرمانروایان باوندی لقب اسپهبد داشتند و گاهی نیز ملوک‌الجبال خوانده می‌شدند و این به این دلیل است که گاهی با آنکه سیطره خود را در دشت‌ها از دست می‌دادند ولی قدرت خود را در در نواحی کوهستانی نگهداری می‌کردند. سه شاخه این سلسله شامل: کیوسیان، اسپهبدان و کینخواریان است.
هر چند فرمانروایان این خاندان، بعدها برای حفظ قدرت موروثی خویش، ناچار به قبول آیین خلفا و اظهار اطاعت نسبت به آن‌ها شدند ولی تختگاه آن‌ها در جبال طبرستان تا مدت‌ها بعد همچنان کانون تشعشع روح ایرانی باقی‌ماند. از دوران خلافت مأمون هم، در حالی که، سالانه مبلغی به عنوان مال صلح به عباسیان می‌دادند، آیین پدران خود را حفظ کردند. با آن که شورش مازیار در طبرستان، ادامه حکومت آن‌ها را برای مدتی قطع کرد، اما در مدت زمان قیام علویان طبرستان، قدرت آن‌ها همچنان باقی بود و تا روی کار آمدن آل زیار نیز، این امر در همان تیره قدیم ادامه داشت. این سلسله تا پیش از روی‌کار آمدن صفویان می‌زیست تا در آن زمان توسط چلاویان نابود شد.
شاخه‌ها

سلسلهٔ آل باوند از آغاز تا زوال به سه شاخه تقسیم می‌شود:
شاخه‌ها > کیوسیه

که منسوب به کیوس برادر انوشیروان بودند. او که مردی با صلابت، شجاع و بسیار بخشنده بود اهل ولایات با او آرام گرفتند و کیوس، به پشتیبانی ایشان، جمله خراسان از ترکان خالی کرد. سلطنت و حکومت کیوس و فرزندان او از سال ۴۵ هجری تا ۳۹۷ در ناحیه سوادکوه طول کشید.
شاخه‌ها > اسپهبدیه

که فرمانروایان آنان در طبرستان و دیلم و گیلان و ری و قومس و گرگان و داهستان حکومت داشتند و شهر ساری پایتخت ایشان بود. پیدایی این سلسله مربوط به سال‌هایی است که خاندان علویان طبرستان منقرض شده بود. اسپهبدان این خاندان میان ۴۶۶ تا ۶۰۶ حکومت داشتند و با حمله مغول به افول گراییدند. مشهورترین حاکم این شاخه شاه غازی رستم بوده‌است. به گفته ابن اسفندیار اسپهبد رستم شاه غازی دارای عناوینی چون «اسپهبد کبیر» و «عادل» بود. او از جاجرم خراسان، گرگان، بسطام و دامغان تا حد مغان را در تصرف خود داشت و صاحب گنجینه‌ها و نفایس بسیار بود.
شاخه‌ها > کینخواریه

بدون حکومت ماندن طبرستان پس از حمله مغولان، موجب شد مردم حسام‌الدوله اردشیر ملقب به کینخوار را به عنوان حاکم بخشی از طبرستان برگزینند. پایتخت کینخواریه به شهر آمل منتقل شد و این شاخه از باوندیان از سال ۶۳۵ تا ۷۵۰ هجری قمری بر طبرستان حکومت داشتند. ابتدا مغولان در حکومتشان دخالت می‌کردند. آنان پس از سلطنت حسن دوم، توسط کیا افراسیاب چلاوی منقرض شدند.
شاهان > شاخه کیوسیه

باو
فرخزاد (۶۵۵-۶۵۱)
ولاش (۶۷۳-۶۵۵)
سهراب یکم (۷۱۷-۶۷۳)
مهرمردان (۷۵۵-۷۱۷)
سهراب دوم (۷۷۲-۷۵۵)
شروین یکم (۸۱۷-۷۷۲)
شهریار یکم (۸۲۵-۸۱۷)
شاپور (۸۲۵)
مازیار (۸۳۹-۸۲۵)
کارن یکم (۸۶۷-۸۳۹)
رستم یکم (۸۹۵-۸۶۷)
شروین دوم (۹۳۰-۸۹۶)
شهریار دوم (۹۶۴-۹۳۰)
دارا
رستم دوم (۹۷۹-۹۶۴)
مرزبان دوره اول (۹۸۶-۹۷۹) دوره دوم (۹۹۸-۹۸۷) دوره سوم (۱۰۰۶-۹۹۸)
شروین سوم (۹۸۶)
شهریار سوم دوره اول (۹۸۷-۹۸۶) دوره دوم (۹۹۸)
جعفر (۱۰۲۷-؟؟؟)
کارن دوم (۱۰۷۴-۱۰۵۷)
شاهان > شاخه اسپهبدیه

شهریار چهارم (۱۱۱۴-۱۰۷۴)
کارن سوم (۱۱۱۷-۱۱۱۴)
رستم سوم (۱۱۱۸-۱۱۱۷)
علی یکم (۱۱۴۲-۱۱۱۸)
رستم چهارم (۱۱۶۵-۱۱۴۲)
حسن یکم (۱۱۷۳-۱۱۶۵)
اردشیر یکم (۱۲۰۵-۱۱۷۳)
رستم پنجم (۱۲۱۰-۱۲۰۵)
شاهان > شاخه کینخواریه

اردشیر دوم (۱۲۴۹-۱۲۳۸)
محمد (۱۲۷۱-۱۲۴۹)
علی دوم (۱۲۷۱)
یزدگرد (۱۳۰۰-۱۲۷۱)
شهریار پنجم (۱۳۱۰-۱۳۰۰)
کیخسرو (۱۳۲۸-۱۳۱۰)
شرف‌الملوک (۱۳۳۴-۱۳۲۸)
حسن دوم (۱۳۴۹-۱۳۳۴)
بازماندگان > در دوران قاجار

مقالهٔ اصلی: اتحاد ملی طبرستان
قلمرو باوندی در زمان اسپهبد کارن یکم
کارگالی‌باش

Village
| Kargalybash Каргалыбаш | Kargalybash Каргалыбаш |
| --- | --- |
Village: Village
Kargalybashموقعیت روی نقشه باشقیرستانKargalybashموقعیت روی نقشه روسیه: Kargalybashموقعیت روی نقشه باشقیرستانKargalybashموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۳۱′ شمالی ۵۴°۴۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۵۱۷°شمالی ۵۴٫۷۶۷°شرقی﻿ / 54.517; 54.767: مختصات: ۵۴°۳۱′ شمالی ۵۴°۴۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۵۱۷°شمالی ۵۴٫۷۶۷°شرقی﻿ / 54.517; 54.767
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بلاگووارسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کارگالی‌باش (انگلیسی: Kargalybash) یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ایده تجاری

ایده تجاری، ایده‌ای است که می‌توان از آن برای شروع یک تجارت جدید و کسب اهداف تجاری و سودآور استفاده کرد.این ایده معمولاً در رابطه با کالا یا خدماتی است که بر اساس یک روش منحصر به فرد می‌تواند به فروش برسد.ایده تجاری، اندیشه ای در مورد کالا یا خدماتی است که قرار است به بازار ارائه شود؛ روشی که از طریق آن مشتری جذب شود و روشی که از آن سود و درآمد کسب شود.ایده در فرایند راه‌اندازی کسب‌وکاری جدید و نیز برای بنگاه‌های فعال، بسیار مهم است. یک ایده اولین نقطه عطف در روند ایجاد یک فعالیت بازرگانی موفق است.
ایده تجاری باید قابل اجرا باشد و مزیت رقابتی ایجاد کند. افراد می‌توانند با اجرای یک ایده خوب و موفقیت در جلب نظر دیگران و ارائه محصول مناسب، از ایده‌های نوآورانه و خلاق خود کسب درآمد کرده و یک کار و پیشه مناسب برای خود راه اندازی کنند.ایده‌های تجاری جذاب همیشه ایده‌های موفیت‌آمیزی نیستند زیرا معمولاً رقابت در انجام آن‌ها شدید است. معمولاً اکثر کارآفرینان در ورود به این نوع تجارت‌ها شکست می‌خورند.
ویژگی‌های ایده‌های تجاری مناسب عبارتند از :
سودآور بودن : سودآوری توانایی تجارت برای ایجاد درآمد در مقایسه با هزینه‌های آن در یک دوره زمانی معین است. این احتمالاً مهمترین جنبه هر ایده تجاری در دراز مدت است، زیرا همان چیزی است که باعث می شود کسب‌وکار بقای خود را حفظ کند.ایده‌های سودآور به  جریان درآمد قوی در برابر هزینه‌های آن نیاز دارند و این امر است که باعث موفقیت آن کسب‌وکار می‌شود.برای بسیاری از افراد ،مهمترین دلیل برای این که چرا رویاهای تجاری خود را دنبال نمی کنند ،هزینه های قابل توجه مربوط به راه‌اندازی آن است.
نوآوری : نوآوری می تواند محور اصلی یک تجارت باشد و می تواند به آن کمک کند تا در صورت اجرای صحیح ایده های خود، رشد کند و به رهبر بازار تبدیل شوند.بنگاه‌هایی که بر نوآوری متمرکز هستند معمولاً کارآمدتر، مقرون به صرفه تر و مولدتر هستند. نوآوری موفق باید در راهبرد بازرگانی گنجانده شود، جایی که می‌توان فرهنگ نوآوری ایجاد نمود و حل خلاقانه مشکلات را به پیش برد.
منحصربه‌فرد بودن : نقطه فروش منحصر به فرد (USP) عاملی است که یک بنگاه یا یک محصول را از طریق قیمت گذاری، کیفیت، خدمات مشتریان یا نوآوری از رقبای خود متمایز می کند. هر شرکت موفق یک پیشنهاد فروش منحصر به فرد (USP) دارد. USP را می توان از طریق عنصر اول بودن در یک بازار ایجاد کرد، برای مثال اوبر اولین شرکتی بود که امکان ارسال تاکسی از طریق اپلیکیشن تلفن همراه را فراهم کرد.از آنجا که اوبر ابتدا به این بازار رسیده بود، یک USP داشت و بنابراین مشتریان وفاداری را کسب کرد. با این حال امروزه با رقابت شدیدی که حاصل کپی کردن مدل تجارت آن توسط سایر بنگاه ها است، اوبر مجبور است خدمات خود را از طریق نوآوری توسعه دهد.
توانایی حل مسئله : ایده‌های تجاری که مشکلات را حل می کنند برای  پیشرفت و توسعه جهان حیاتی هستند .
قابل درک بودن
نکات مهم در خصوص راه‌اندازی فعالیت‌های تجاری

برای راه اندازی یک کسب‌وکار موفق، مهم‌ترین مورد، یافتن ایده‌ای مطلوب است که این ایده بایستی به‌روز، خلاق و ویژه باشد.همچنین باید ایده موردنظر مورد پژوهش و ارزیابی قرار گیرد. عجله در راه اندازی کسب‌وکار برخلاف تصور موجب رشد سریعتر نمی‌شود.پیش از راه اندازی کار، ایده باید مورد اندازه‌گیری قرار گیرد. بررسی ایده و پیدا کردن نقاط مثبت و منفی آن نیز موجب کاهش میزان قابل توجهی از هزینه‌ها و خطاها در آینده خواهد شد.نوشتن برنامه برای پیشرفت و ترقی در کسب‌وکار نیز اهمیت دارد. برای وارد شدن به عرصه تجارت باید یک برنامه مناسب برای پیشرفت در آن اجرا کرد.