stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مصوبه اصلاح حقوق کیفری ۱۸۸۵

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مصوبه پارلمان: مصوبه پارلمان
مجلس بریتانیا: مجلس بریتانیا
عنوان بلند: قانونی برای ایجاد مقررات بیشتر برای حمایت از زنان و دختران، سرکوب فاحشه‌خانه‌ها و اهداف دیگر.
یادکرد: ویکتوریا ۴۹ و ۴۸ فصل ۶۹
وسعت سرزمینی : بریتانیا
تاریخ‌ها: تاریخ‌ها
لازم‌الاجرا از: ۱۴ اوت ۱۸۸۵
سایر قوانین: سایر قوانین
نسخ‌شده توسط: مصوبه جرایم جنسی ۱۹۵۶
مرتبط با: اصلاحیه حقوق کیفری ۱۹۱۲
وضعیت: نسخ‌شده: وضعیت: نسخ‌شده
متن اساسنامه به‌شکل مصوب: متن اساسنامه به‌شکل مصوب
مصوبه اصلاح حقوق کیفری ۱۸۸۵ (به انگلیسی: Criminal Law Amendment Act 1885) که با عنوان (قانونی برای ایجاد مقررات بیشتر برای حمایت از زنان و دختران، سرکوب فاحشه‌خانه‌ها و اهداف دیگر) شناخته می‌شود، مصوبه‌ای بود که توسط مجلس بریتانیا به تصویب رسید. این مصوبه جدیدترین مصوبه در مجموعه‌ای از قوانین ۲۵ ساله‌ای بود که از تصویب مصوبه جرائم علیه شخص ۱۸۶۱ در پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند آغاز شده بود.
این مصوبه سن رضایت جنسی را از ۱۳ سال به ۱۶ سال افزایش داد و مجازات‌های مربوط به جرایم جنسی علیه زنان و کودکان را مشخص کرد. همچنین، مقررات مربوط به سرکوب تن‌فروشی و همجنس‌گرایی را تقویت نمود. این مصوبه به‌ویژه به دلیل شرایط خاصی که در روند تصویب آن در مجلس وجود داشت، قابل توجه است.
پس زمینه

طبق مصوبه جرائم علیه شخص ۱۸۶۱، سن رضایت جنسی ۱۲ سال بود (که بازتابی از قوانین عرفی بود). رابطه جنسی غیرقانونی با دختران زیر ۱۰ سال جرمی سنگین و رابطه جنسی غیرقانونی با دختران بین ۱۰ تا ۱۲ سال جرمی سبک‌تر محسوب می‌شد. علاوه بر این، برای آزار جنسی یا اقدام به تجاوز به دختران زیر سن، مجازات دو سال حبس تعیین شده بود. اگرچه سن رضایت بعداً با اصلاحات مصوبه جرائم علیه شخص در سال ۱۸۷۵ به ۱۳ سال افزایش یافت، این قوانین عمدتاً برای حمایت از کودکان بسیار خردسال و افراد ثروتمند وضع شده بودند. دلیل تمرکز بر ثروتمندان این بود که قانون‌گذاران آن زمان نگران امنیت دختران وارث، به‌ویژه دختران خود و دوستان و حامیانشان بودند. به همین دلیل، شدیدترین مجازات‌ها برای کسانی در نظر گرفته می‌شد که بدون رضایت والدین، دختران را فریب می‌دادند یا می‌ربودند، حتی اگر قصد ازدواج با آن‌ها را داشتند. دختران بالای ۱۳ سال و افراد فقیر حمایت چندانی تحت این مصوبه دریافت نمی‌کردند.
این دوگانگی استانداردها به حوزه تن‌فروشی نیز گسترش یافت. در حالی که تن‌فروشی در میان طبقه متوسط تحمل می‌شد، نگرانی درباره گسترش بیماری‌های آمیزشی، به‌ویژه سیفلیس، مجلس را بر آن داشت تا مجموعه‌ای از قوانین را برای کنترل بیماری‌های عفونی تصویب کند. این قوانین به پلیس اجازه می‌داد تا زنان مشکوک به تن‌فروشی را دستگیر کرده و آن‌ها را برای معاینه بیماری‌های جنسی بررسی کنند. نتیجه ناخواسته این مصوبه این بود که هر زنی که شبیه به یک فاحشه به نظر می‌رسید، مشمول این مصوبه می‌شد. در حالی که مردان، با وجود نقش برابر در گسترش بیماری، مشمول این مصوبه نمی‌شدند. این قوانین بعداً به دلیل فشار عمومی درباره ماهیت دوگانه‌شان لغو شدند.
افکار عمومی در آن زمان خواستار قوانین سخت‌گیرانه‌تر و مجازات‌های شدیدتر برای مجرمان جنسی و رفتار بهتر با زنان و کودکان بود. گروه‌های طرفدار خلوص اجتماعی مانند انجمن سرکوب فساد و فمینیست‌هایی مانند ژوزفین باتلر بر بدی فحشای کودکان به عنوان عامل اصلی استثمار جنسی جوانان تمرکز کردند. علاوه بر این، در طول دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰، گروه‌های حمایت از کودکان نگران سوءاستفاده از کودکان و دیگر اشکال بدرفتاری بودند. همچنین، گروه‌هایی مانند انجمن پیشگیری از ظلم به کودکان نگران محدودیت‌های مرگ کودکان خردسال بودند. آن‌ها موارد سوءاستفاده و غفلت از کودکان را بررسی، گزارش و به دادگاه می‌آوردند. در این فضای اجتماعی-سیاسی بود که در سال ۱۸۸۱ مصوبه‌ای برای تغییر این وضعیت معرفی شد.
لایحه مسکوت ماند

لایحه اصلاح مصوبه چهار سال طول کشید تا به نتیجه برسد. این فرآیند زمانی آغاز شد که بنجامین اسکات، مبارز ضد فساد و شهردار لندن، به لرد گرانویل مراجعه کرد تا مصوبه‌ای برای محافظت از دختران جوان از انتقال به قاره اروپا برای «اهداف غیراخلاقی» تصویب شود. در پاسخ، مجلس اعیان بریتانیا کمیته‌ای ویژه تشکیل داد تا این موضوع را بررسی کند و افزایش تن‌فروشی کودکان و برده‌داری سفیدپوست‌ها را تأیید کرد. گزارش این کمیته شامل نه توصیه بود که پایه‌ای برای لایحه اصلاح حقوق کیفری شد، از جمله افزایش سن رضایت به شانزده سال و تشدید مجازات‌ها برای جرائم جنسی.
این لایحه در سال ۱۸۸۳ به راحتی در مجلس اعیان بریتانیا تصویب شد، اما در مجلس عوام مسکوت ماند. در سال ۱۸۸۴ مجدداً مطرح شد، اما در جریان کشمکش‌های مربوط به اصلاحات مجلس دوباره کنار گذاشته شد. در آوریل ۱۸۸۵، جان رمزی، ارل دال‌هوسی با جسارت لایحه را برای سومین بار مطرح کرد. اگرچه این لایحه در ماه مه با برخی اصلاحات، از جمله کاهش سن رضایت به پانزده سال، به راحتی در مجلس اعیان بریتانیا تصویب شد، اما در مجلس عوام با مقاومت مواجه شد، چرا که نمایندگان در حال آماده‌سازی برای تعطیلات بانکی هفته ویت در ۲۲ مه ۱۸۸۵ بودند و نسبت به لایحه بی‌تفاوت بودند. علاوه بر این، بسیاری از نمایندگان مجلس با این اقدام مخالف بودند و به محدودیت آزادی‌های مدنی از طریق افزایش اختیارات پلیس اشاره می‌کردند.
با وجود تلاش‌های وزیر کشور، سر ویلیام هارکورت، برای پیشبرد خوانش دوم لایحه، تا زمان تعطیلی پارلمان در ۲۲ مه ۱۸۸۵ هیچ رأی‌گیری درباره این لایحه انجام نشد. حامیان لایحه در آن زمان نگران بودند که این لایحه دوباره کنار گذاشته شود و تصمیم گرفتند اقدامات جدی‌تری انجام دهند.
این نگرانی‌ها به واقعیت پیوست زمانی که دولت گلدستون به دلیل اختلاف بر سر بودجه استعفا داد. یک دولت اقلیت موقت تحت رهبری لرد سالیسبوری تشکیل شد تا انتخابات عمومی آن سال برگزار شود. در نتیجه، تصمیم بر این شد که هیچ اقدام زمان‌بر یا بحث‌برانگیزی تا آن زمان انجام نشود.
پرونده آرمسترانگ

حتی پیش از بحران دولت در ژوئن ۱۸۸۵، در ۲۳ مه، بنجامین اسکات به دابلیو.تی. استد، سردبیر روزنامه پال مال گازت، مراجعه کرد و توجه او را به این موضوع جلب کرد که لایحه دوباره در حال کنار گذاشته شدن است. استد، که از دهه ۱۸۷۰ از مخالفان قوانین بیماری‌های عفونی بود، متقاعد شد تا برای جلب حمایت عمومی از قانون‌گذاری محافظتی تلاش کند. تحقیقات بعدی او از ۶ تا ۱۰ ژوئیه ۱۸۸۵ در گازت تحت عنوان «هدیه باکره‌های بابل مدرن» منتشر شد. او نه تنها تحقیقات خود را بر اساس مصاحبه با پلیس و کسانی که در تجارت تن‌فروشی دخیل بودند انجام داد، بلکه با یک اقدام عملی جلوتر رفت: او یک دختر را «خرید» و درباره آن نوشت.
با کمک برامول بوث از ارتش نجات  و ربکا جارت، یک تن‌فروش سابق، استد دختر ۱۳ ساله‌ای به نام الیزا آرمسترانگ را از والدینش که در منطقه لیسون گروو در غرب لندن زندگی می‌کردند، خرید و مراحل آماده‌سازی او برای صادرات را طی کرد. الیزا معاینه شد تا اثبات شود که هنوز باکره است، سپس به یک فاحشه‌خانه برده شد و به آرامی تحت تأثیر دارو قرار گرفت تا منتظر استد، خریدارش، بماند. استید وارد اتاق الیزا شد و پس از اینکه این را تأییدی بر موفقیت خود دید، بیرون رفت تا داستانش را بنویسد. الیزا به مراقبت ارتش نجات سپرده شد.
این افشاگری‌ها جنجال‌برانگیز شد. نسخه‌های روزنامه پال مال گازت به سرعت به فروش رفتند و گاهی با قیمت‌های بالایی خریداری می‌شدند. اگرچه بسیاری افشاگری استد را محکوم کردند، اما این اقدام به هدف خود رسید: پارلمان را وادار کرد تا در ۹ ژوئیه ۱۸۸۵ بحث درباره لایحه اصلاح حقوق کیفری  را از سر بگیرد.
بحث از سر گرفته می‌شود

انجمن پیشگیری از ظلم به کودکان که اولین سالگرد تأسیس خود را در ۱۳ ژوئیه ۱۸۸۵ جشن گرفته بود، از ازسرگیری بحث‌ها دربارهٔ لایحه استفاده کرد تا پیشنهادها خود را به لایحه اضافه کند. این پیشنهادها شامل افزایش سن رضایت به ۱۸ سال و اقدامات سخت‌گیرانه‌تر برای محافظت از کودکان در برابر استفاده جنسی بود. این پیشنهادها از طریق نمایندگان این انجمن در مجلس مطرح شد. با این حال، بسیاری از اعضای مجلس که از تاکتیک‌های استد خشمگین بودند، سعی کردند هرگونه تغییر در قوانین را مسدود کنند.
علاوه بر پیشنهادهای انجمن پیشگیری از ظلم به کودکان، در ۳۱ ژوئیه ۱۸۸۵، ساموئل اسمیت، نماینده لیورپول، بندی را به مجلس عوام ارائه کرد که هدف آن لغو سوگند برای قربانیان کودک در موارد تجاوز جنسی بود. با این حال، مخالفان قدیمی لایحه با آن مقابله کردند و با وجود تلاش‌های حامیان، پیشنهاد انجمن با اختلاف کمی (۱۲۳ رأی مخالف در مقابل ۱۲۰ رأی موافق) رد شد.
استد، که از این شکست خشمگین بود، در روزنامه گازت این تصمیم را محکوم کرد و نام هر یک از اعضایی که علیه این بند رأی داده بودند را منتشر کرد. بنجامین وو، رهبر اس‌پی‌سی‌سی  و کشیش کلیسای کنگره‌گرا، با تمرکز بر این واقعیت که پیشنهاد تنها با سه رأی شکست خورده بود، تلاش‌های خود را برای جلب حمایت بیشتر دوچندان کرد. در این مسیر، او توانست هنری جیمز، دادستان کل سابق، را به طرفداری از این پیشنهاد جلب کند و اصلاحیه اسمیت را مجدداً در ۹ اوت مطرح کند. وزیر کشور، آر.ای. کراس، پس از مشورت با یکی از همکارانش دربارهٔ مقررات قانون اسکاتلند در این زمینه، مخالفت اولیه خود با این پیشنهاد را کنار گذاشت. این موضوع تأثیرگذار بود و زمانی که پیشنهاد مجدداً به رأی گذاشته شد، بند «سوگند» که اس‌پی‌سی‌سی پیشنهادش را داده بود، در نسخه نهایی لایحه گنجانده شد.
بحث از سر گرفته می‌شود > بخش ۱۱

حتی قبل از تصویب بند «سوگند»، بند دیگری توسط هنری لابوشر، نماینده مجلس، در ساعت‌های پایانی شب ۶ اوت ۱۸۸۵ مطرح شد. لابوشر می‌خواست دامنه لایحه را گسترش دهد. این بند مجازات حبس «تا دو سال» را، با یا بدون کار سخت، برای هر مردی که به رفتار «فجیع غیراخلاقی» با مرد دیگری، چه در ملاء عام و چه در خلوت، محکوم می‌شد، پیش‌بینی می‌کرد. هیچ تعریفی از اینکه دقیقاً چه چیزی «رفتار فجیع غیراخلاقی» محسوب می‌شد، ارائه نشد، زیرا اخلاق ویکتوریایی از ارائه توصیف دقیق رفتارهای غیراخلاقی خودداری می‌کرد. در عمل، «رفتار فجیع غیراخلاقی» به هرگونه رفتار همجنس‌گرایانه مردانه که به لواط کامل منجر نمی‌شد، تعبیر می‌شد. لواط همچنان جرمی جدی‌تر و مجزا باقی ماند.
تصویب و تاثیرات

اصلاحیه حقوق کیفری در نهایت در ۱۴ اوت ۱۸۸۵ تصویب شد و در نسخه نهایی خود به طور مؤثر بخش‌های ۴۹ و ۵۲ مصوبه جرائم علیه شخص ۱۸۶۱ و تمامی مصوبه جرائم علیه اشخاص ۱۸۷۵ را لغو کرد. مفاد این مصوبه به شرح زیر بود:
سن رضایت را از ۱۳ سال به ۱۶ سال افزایش داد.
جرم انگاری فریب، تهدید یا استفاده از دارو برای وادار کردن دختران به تن‌فروشی.
مجازات صاحبان خانه‌هایی که اجازه رابطه جنسی با افراد زیر سن قانونی را در ملک خود می‌دادند.
جرم انگاری ربودن دختران زیر ۱۸ سال برای مقاصد جنسی.
اختیار به قضات برای صدور حکم جست‌وجو به منظور یافتن زنان مفقودی.
اختیار به دادگاه برای جدا کردن دختران از سرپرستان قانونی‌شان در صورتی که آن‌ها فریب‌خوردن دختر را تأیید کنند.
اجرای سریع اقدامات قانونی علیه فاحشه‌خانه‌ها.
افزایش سن برای جرائم سنگین به ۱۳ سال و جرائم سبک‌تر برای سنین بین ۱۳ تا ۱۶ سال و همچنین زنان و دختران ناتوان ذهنی.
جرم انگاری «رفتار فجیع غیراخلاقی بین مردان» — پیش از این تنها جرم همجنس‌گرایانه «لواط» (آمیزش جنسی مقعدی) بود.
مجازات برای ربودن و فریب دختران زیر ۱۸ سال برای تن‌فروشی و همچنین تسهیل قوانین مربوط به شهادت شهود: کودکان زیر ۱۲ سال اجازه شهادت دادن را داشتند (همان‌طور که اس‌پی‌سی‌سی پیشنهاد کرده بود)، اما به متهم نیز حق دفاع از خود داده شد.
تأثیر مصوبه تقریباً بلافاصله مشهود شد. در حالی که پیش از تصویب این مصوبه، موارد کمی از جرائم جنسی گزارش می‌شد، تعداد موارد گزارش‌شده در ماه‌های پس از آن به شدت افزایش یافت، به‌ویژه در موارد سوءاستفاده از کودکان. ممکن است تعداد واقعی موارد تغییر نکرده باشد، اما افزایش گزارش‌ها و رسیدگی به پرونده‌ها در دادگاه‌ها نشان‌دهنده تغییر نگرش نسبت به نحوه برخورد با زنان و کودکان بود. اگرچه بند ۱۱ همجنس‌گرایی مردانه را جرم انگاری کرد، اما این بند با مفاهیم مرتبط با شهوت مردانه مرتبط بود که بسیاری آن را ریشه فساد می‌دانستند. بیش از ۸۰ سال طول کشید تا جرم‌زدایی از همجنس‌گرایی مردانه انجام شود.
لغو قوانین

مصوبه اصلاح حقوق کیفری ۱۸۸۵  در نهایت در مناطق مختلف بریتانیا و ایرلند لغو شد. این لغو به شرح زیر انجام گرفت:
برای انگلستان و ولز: این مصوبه توسط بخش ۵۱ و جدول چهارم مصوبه جرائم جنسی ۱۹۵۶  لغو شد.
برای اسکاتلند: این مصوبه توسط بخش ۲۱(۲) و جدول ۲ مصوبه جرائم جنسی (اسکاتلند) ۱۹۷۶   لغو شد.
برای جمهوری ایرلند: بخش‌های ۳(۳)، ۷ و ۸ این مصوبه توسط بخش ۳۱ و جدول مصوبه جرائم غیرکشنده علیه اشخاص ۱۹۹۷  لغو شدند.
این لغوها نشان‌دهنده تغییرات گسترده در قوانین کیفری و جنایی در طول قرن بیستم بود، که به‌ویژه بر روی جرائم جنسی و حقوق افراد متمرکز شده بود.
تبرئه ماسبق

پس از عفو سلطنتی آلن تورینگ، که طبق این مصوبه به دلیل اعمال همجنس‌گرایانه با مردی دیگر به بی‌عفتی فاحش محکوم شد، دولت در سال ۲۰۱۶ قصد خود را برای گسترش این تبرئه ماسبق به سایر مردان محکوم به جرایم تاریخی مشابه، از طریق وضع آنچه به عنوان «مصوبه آلن تورینگ» توصیف شده است، اعلام کرد.
مصوبه پلیس و جرائم ۲۰۱۷ به عنوان یک مصوبه عفو برای عفو مردانی عمل می‌کند که بر اساس قوانین تاریخی که اعمال همجنس‌گرایی را غیرقانونی می‌کند اخطار یا محکوم شده‌اند.
دانانگ

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ویتنام
| دانانگ Thành phố Đà Nẵng | دانانگ Thành phố Đà Nẵng |
| --- | --- |
شهر: شهر
دانانگموقعیت در ویتنام: دانانگموقعیت در ویتنام
مختصات: ۱۶°۰۴′ شمالی ۱۰۸°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۱۶٫۰۶۷°شمالی ۱۰۸٫۲۳۳°شرقی﻿ / 16.067; 108.233: مختصات: ۱۶°۰۴′ شمالی ۱۰۸°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۱۶٫۰۶۷°شمالی ۱۰۸٫۲۳۳°شرقی﻿ / 16.067; 108.233
حکومت: حکومت
 • نوع: شهر
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٬۲۵۶ کیلومتر مربع (۴۸۵ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۸۸۷٬۰۶۹
 • تراکم: ۷۱۰/کیلومتر مربع (۱۸۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۷+ (ICT)
پیش‌شماره تلفن: 511
وبگاه: www.danang.gov.vn
دانانگ (به ویتنامی: Đà Nẵng)
 یک شهر بندری بزرگ در سواحل جنوب مرکزی ویتنام است. این شهر در دهانهٔ رود هان و در ساحل دریای جنوبی چین قرار دارد. جمعیت آن در سال ۲۰۰۹ میلادی ۸۸۷۰۶۹ نفر بوده‌است.
ماکروپنیس

یک ماکروپنیس به درازای۲۵ سانتی‌متر (۱۰ اینچ)، نوک پنیس اندکی زیر پیش‌پوست است.
پراکنش اندازه‌های پنیس انسان (در سانتی‌متر)، ستون‌های توپُر نشان‌دهنده اندازه درازا و توخالی نشان‌دهنده اندازه دور (کلفتی و ضخامت) پنیس اند. همچنین رنگ‌های سبز نمایان‌گر حالت راست‌شده و سرخ نمایان‌گر حالت شل (خوابیده) اند.
ماکروپِنیس (به انگلیسی: macropenis) یا مِگالوپِنیس یا درشت‌کیری به وضعیتی گویند که شخص دارای یک پنیس بسیار بزرگ به صورت غیر طبیعی است که ممکن است با خود مشکلاتی به همراه داشته باشد. ماکروپنیس تعریف دقیقی ندارد و اندازه ای برای ماکروپنیس تعیین نشده برخلاف میکروپنیس که وضعیتی به مراتب شناخته‌شده‌تر است ولی معمولاً اندازه پنیس (راست‌شده) درازتر از ۱۶ سانتی‌متر بزرگ و درازتر از ۲۲ درشت (ماکرو) به‌شمار می‌رود. برخی افراد ممکن است از روش‌های کوچک کردن پنیس استفاده کنند ولی بسیار به ندرت دیده می‌شود چون معمولاً فرض بر این است که هرچه پنیس بزرگ‌تر باشد رضایت افراد درگیر رابطه بیشتر می‌شود. طبق بررسی‌ها تنها ۲٬۲۸٪ مردان (حدود ۱۰۰ میلیون مرد) دچار بزرگی یا کوچکی غیرطبیعی و آنرمال پنیس اند. همچنین به‌کارگیری قفس پاکدامنی می‌تواند باعث کوچکی موقتی پنیس مردان و در پی آن تحقیر پنیس کوچک شود.
عماد خراسانی

| عماد خراسانی | عماد خراسانی |
| --- | --- |
نام اصلی: عمادالدین حسنی برقعی
زاده: ۱۳۰۰ مشهد، ایران
درگذشته: ۲۸ بهمن ۱۳۸۲ (۸۱–۸۲ سال) تهران
آرامگاه: مقبرةالشعرای آرامگاه فردوسی
پیشه: شاعر
ملیت: ایرانی
والدین: سید محمدتقی معین‌دفتربی‌بی حرمت
سید عمادالدین حسنی برقعی (مبرقعی)، (۱۳۰۰ – ۲۸ بهمن ۱۳۸۲) مشهور به عماد خراسانی، شاعر، غزل‌سرا و قصیده‌سرای مشهور خراسانی بود و از نام‌آوران شعر و غزل معاصر ایران به‌شمار می‌آمد.
زندگی

عماد خراسانی به روایت مهدی اخوان ثالث متولّد بهار ۱۳۰۰ خورشیدی در توس (مشهد) روستای کاهو است اما خود در مصاحبه‌ای گفته تولدش را بدون هیچ توضیح دیگری در ۱۲۹۹ ثبت کرده‌اند. پدرش «سید محمدتقی معین‌دفتر» (از صاحب منصبان آستان قدس رضوی) و مادرش «بی‌بی حرمت» نام داشتند. نسب عماد به احمد بن موسی مبرقع امام محمد تقی می‌رسد و نام کاملش سید عمادالدین حسن برقعی است.
عماد در ۳ سالگی مادرش را از دست داد و در ۶ سالگی پدرش را و از آن پس تحت سرپرستی پدربزرگ و مادربزرگ رشد کرد. عماد از ۹ سالگی با تشویق دایی خود، شعرخوانی و سرودن شعر را آغاز کرد. او در جوانی با تخلص «شاهین» یا «شاخص» شعر می‌گفت و سپس تخلص «عماد» را برگزید. تخلص عماد خراسانی را فریدون مشیری برای او انتخاب کرد.
زندگی شخصی

عماد یک بار ازدواج کرد اما همسرش هشت ماه بعد درگذشت. او از سال ۱۳۳۱ به تهران رفت. عماد خراسانی فرزندی نداشت و تا آخر عمر تنها زندگی کرد.
درگذشت

وی پس از یک دورهٔ بیماری در صبح روز سه‌شنبه ۲۸ بهمن ۱۳۸۲ در تهران در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
عماد در نگاه دیگران

«مهدی اخوان ثالث» که یکی از دوستان صمیمی عماد بود در مقدمه‌ای بر کتاب «ورقی چند از دیوان عماد» شرح حال و زندگی کاملی از عماد را نوشته که این کتاب تاکنون بارها با همان مقدمه تجدید چاپ شده است. به گفته اخوان ثالث «اگر شعر را در معنای حقیقیش به‌جای آوریم، نه فقط فن و صنعت‌گری و مهارت در تمشیت امر و قافیه و کلمات، بی‌شک عماد در غزل‌سرایی از شاعران برجسته و تراز اوّل معاصر است و در قیاسی وسیع‌تر، سخن او از این و آن متمایز است.»
پرویز خائفی از غزلسرایان معاصر، عماد خراسانی را یکی از معتبرترین چهره‌های غزل معاصر دانسته و می‌گوید: در دوره‌ای که غزل در ادبیات ما شرایط خاصی داشت و به سکون و سرگردانی رسیده بود، «محمد حسین شهریار»، «محمدحسن رهی معیری» و «عماد خراسانی» هر یک با زبان و بیان خاص خود در پی غزل اصیل و سنتی رفتند. در ضمن این‌که عماد با حفظ ساختار و استحکام شعر کهن، حالاتی را ارائه می‌دهد که قابل توجه است و درد جامعه امروز را می‌شناسد. نکتهٔ مهم در غزل عماد، تجلی دردها، ناراحتی‌ها و سرخوردگی‌هایی است که او در زندگی خود با آنها روبه‌رو بوده است. او اصالت غزل را حفظ می‌کرد و هیچ‌وقت از روی تفنّن غزل نگفت، بلکه مفهوم غزل یعنی عشق و دوست داشتن را شناخته و به‌کار می‌برد. خائفی کار عماد را بالاتر از شهریار می‌داند و می‌گوید: شهریار تراش خاص زبان فارسی را گاهی اوقات رعایت نمی‌کرد، ولی زبان عماد شفاف و تراش داده شده است.
حسین منزوی غزل عماد را غزلی بینابین دانسته و می‌گوید: غزل عماد ضمن اینکه به ارزش‌های کلاسیک پایبند است، از برخی فضاها و اصول‌های تازه هم خالی نیست. غزل عماد عاشقانه است و کمتر از مضامین فلسفی و اجتماعی استفاده می‌کند. منزوی معتقد است: غزل عماد، غزل و تغزل و حدیث نفس است. البته طبیعی است که در سن و سال پیری مانند همه به شکایت از دنیا و مسائل آن بپردازد، اما غزل او مانند غزل سایه یا منوچهر نیستانی نیست که علاوه بر طرح مضامین شخصی و عاطفی، به مشکلات اجتماعی و مسائل زمانه نیز بپردازد.
فرج سرکوهی معتقد است: «شعرهای عماد در قوالب کلاسیک قدمائی است و عماد به مباحث نظری مطرح در ایران در زمینه زبان، ساختار و فرم شعر بی‌اعتنا بود اما ماندگاری شعر او دیوان او را به کتاب درسی شاعران تازه‌نفس نوجو و نوگرا ـ از «نیمائی و پسانیمائی» گرفته تا «مدرن و پسامدرن» ـ بدل می‌کند؛ چرا که ابعادی از راز ماندگاری و جاودانگی در زبان و فرهنگ، راز تأثیر، نفوذ و حیات ادبی را در دیوان او می‌توان خواند.» سرکوهی می‌گوید: «در شعر عماد همان جوهری است که قدما اصطلاح «سهل و ممنتع» را در توصیف آن به کار برده و سعدی را نمونه متعالی آن می‌دانستند. در بهترین شعرهای عماد اثری از تصنع زبانی و فرمی و ساختاری نیست و عماد عاطفه، ذهنیت، تخییل، اندیشه و حسی را در شعر خود درونی کرده، در اجرا به شعر برکشیده و با چنان قدرتی بیان می‌کند که مخاطب را به درون شعر می‌کشاند.»
اشعار

دیوان اشعار عماد خراسانی با مقدمه‌ای از مهدی اخوان ثالث، بارها تجدید چاپ شده است.
برخی شعرهای عماد به ضرب‌المثل بدل شده و چند نسل از لایه‌های گوناگون مردم ایرانیان، از شاعران نوآور گرفته تا کسانی که با ادبیات مکتوب معاصر آشنائی چندانی ندارند، عواطف و احساسات و حالات خود را با تکرار بیتی از عماد بیان می‌کنند که در حافظه آنان نقش بسته است.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| عهد کردم که دگر می نخورم در همه عمر |  | به‌جز از امشب و فردا شب و شب‌های دگر |
یا این بیت دیگر:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم |  | از چه با دشمن جانم شده‌ام دوست ندانم! |
این غزل زیبا و معروف از اوست:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| پیش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکیست |  | حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکی است |
| اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظریست |  | گر نظر پاک کنی، کعبه و بتخانه یکیست |
| هر کسی قصه شوقش به زبانی گوید |  | چون نکو می‌نگرم، حاصل افسانه یکیست |
| اینهمه قصه ز سودای گرفتارانست |  | ورنه از روز ازل، دام یکی، دانه یکیست |
| ره هرکس به فسونی زده آن شوخ ار نه |  | گریه نیمه شب و خنده مستانه یکیست |
| گر زمن پرسی از آن لطف که من می‌دانم |  | آشنا بر در این خانه و بیگانه یکیست |
| هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند |  | بهر این یک دو نفس، عاقل و دیوانه یکیست |
| عشق آتش بود و خانه خرابی دارد |  | پیش آتش، دل شمع و پر پروانه یکیست |
| گر به سرحد جنونت ببرد عشق عماد |  | بی‌وفایی و وفاداری جانانه یکیست |
و یا شعری دیگر از عماد خراسانی:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| گر چه مستیم و خرابیم چو شب‌های دگر |  | باز کن ساقی مجلس سر مینای دگر |
| امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم |  | شاید ای جان، نرسیدیم به فردای دگر |
| عهد کردم که دگر می‌نخورم در همه عمر |  | به‌جز از امشب و فردا شب و شب‌های دگر |
| مست مستم، مشکن قدر خود ای پنجه غم |  | من به میخانه ام امشب تو برو جای دگر |
| چه به میخانه چه محراب، حرامم باشد |  | گر به جز عشق توأم هست تمنای دگر |
| تا روم از پی یار دگری می‌باید |  | جز دل من دلی و جز تو دلارای دگر |
| باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز |  | اوستادان و فزودند معمای دگر |
| گر بهشتی است، رخ توست نگارا! که در آن |  | می توان کرد به هر لحظه تماشای دگر |
| از تو زیبا صنم این قدر جفا زیبا نیست |  | گیرم این دل نتوان داد به زیبای دگر |
| می فروشان همه دانند عمادا! که بود |  | عاشقان را حرم و دیر و کلیسای دگر |
یکی از اشعار مشهور عماد خراسانی به گویش مشهدی:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| یرگه کار مو و تو دِرَه بالا می‌گیره |  | ذرَه ذرَه دِرَه عشقت تو دلم جا می‌گیره |
| روز اول به خودُم گفتُم ای‌یم مثل بَقی |  | حالا کم‌کم می‌بینُم کار دِرَه بالا می‌گیره |
| چن شبه واز مودوزُم چشمامَه تا صبحِ به چْخت |  | یا به یک سمت بی‌خودی مات مِمنه و را می‌گیره |
| تا سحر جُل می‌زنم خواب به سراغُم نمیَه |  | هی دلُم مثل بِچِه بَهَنهٔ بی‌جا می‌گیرَه |
| موگومش هرچی که مرگت چیه؟ کوفتی نمِگه |  | عوضش نق مِزنه و ذکر خدایا می‌گیره |
| پیری و معرکه‌گیری که مِگن حال مویه |  | دِره کم‌کم ای کتاب صفحه یه پینجا می‌گیره |
| هر که عاشق مِشه پنهون مِکِنه مثل اویَه |  | که سوار شُتُرَ و پوشتِشَه دولا می‌گیره |
عماد و موسیقی ایرانی

بسیاری از غزل‌ها و اشعار عماد در برنامه‌های مختلف موسیقی اصیل ایرانی در رادیو یا برنامه‌های خصوصی توسط هنرمندان نامی و خوانندگان مشهور خوانده شده؛ از جمله:
اکبر گلپایگانی، محمود محمودی خوانساری، غلامحسین بنان، عبدالوهاب شهیدی، هایده، ایرج، ناصر مسعودی، محمدرضا شجریان، علیرضا افتخاری و…
به گوش مخاطبان رسیده است. اکبر گلپایگانی آوازی را با مطلع «دلم آشفتهٔ آن مایه ناز است هنوز» را در نهایت زیبایی اجرا کرده و همچنین محمدرضا شجریان یکی از غزل‌های مشهدیِ عماد را به نام «پیری و معرکه‌گیری» به‌صورت ضربی در برنامهٔ موسیقی ایرانی اجرا کرده است. همچنین آواز ویگن با شعر «ای دل بلا، ای دل بلا، ای دل بلایی» که از اشعار اوست معروف است.
از آثار عماد می‌توان به «یک شب در بهشت» مثنوی حاوی پانصد بیت در بحرخفیف به سال ۱۳۲۰
«شبی بر مزار خیام» به سال ۱۳۲۹و کتابچه «سبو» و «دیوان عماد خراسانی» اشاره کرد.
عماد و احمد ظاهر

اشعاری از اعماد توسط احمد ظاهر خوانند شهیر افغانستان خوانده شده است که از جمله آنها می‌توان به پیدا شد و پیدا شد و عهد کردم دیگر می نخورم اشاره کرد.
فریدون جنیدی

| فریدون جنیدی | فریدون جنیدی |
| --- | --- |
فریدون جنیدی: فریدون جنیدی
زادهٔ: ۲۰ فروردین ۱۳۱۸ (۸۵ سال) نیشابور، ایران
پیشه: شاهنامه‌پژوه، استاد دانشگاه، نویسنده
فریدون جنیدی (زادهٔ ۲۰ فروردین ۱۳۱۸) از پژوهندگان فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران است. زمینهٔ تخصصی فعالیتش شاهنامه‌پژوهی است.
زندگی

فریدون جنیدی، فرزند بکتاش ایرانی و پدربزرگی قندهاری در ۲۰ فروردین ۱۳۱۸ در کوهستانِ ریوندِ نیشابور (روستای معدن) زاده شد. در سال ۱۳۵۸، بنیاد نیشابور را بنیان نهاد و اکنون مدیر بنیاد نیشابور و نشر بلخ است.
او سال‌ها در دانشگاه‌های صنعتی شریف، تهران و کرمان به آموزش زبان‌های باستان و شاهنامه پرداخته‌است.
در سال ۱۳۶۴ که پروفسور دِرمِه، استاد زبانهای ایران باستان در دانشگاه ناپل، به ایران آمده بود، در همان دفتر روانشاد خرمشاهی به دیدار جنیدی رفت. پروفسور درمه که «نامهٔ پهلوانی» را خوانده بود، در آن دیدار به استاد گفت که شیوهٔ آموزشی ایشان در «نامهٔ پهلوانی» بهترین شیوهٔ آموزش پهلوی در جهان است، و استاد جنیدی را برای آموزش به مدت سه سال به دانشگاه ناپل فراخواند، اما استاد این دعوت را نپذیرفت.
با پافشاری و پایمردی بنیاد نیشابور، سرانجام آموزش زبان پهلوی از دیوارهای سخت و بستهٔ دانشگاهها بیرون آمد و در سال ۱۳۷۶، گروه باستانشناسی و تاریخ هنر دانشگاه تهران از استاد درخواست کرد تا به دانشجویان آن گروه پهلوی بیاموزد. دانشجویان، خود بهترین پیام رسانان پیام بنیاد نیشابور دربارهٔ آموزش آزاد هستند. پس دانشجویان دانشکدهٔ مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف نیز از دانشکدهٔ خود خواستند تا استاد را برای آموزش پهلوی فرا بخوانند، و پس از آن، نوبت به دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه تهران رسید که خواستار آموختن پهلوی شوند.
وی در حال حاضر به صورت آزاد و رایگان به آموزش زبان‌های پهلوی و اوستایی و برگزاری انجمن‌های شاهنامه‌خوانی در بنیاد نیشابور مشغول است.
وی از سال ۱۳۶۴ چند شماره مجلهٔ پژوهشی نامه فرهنگ ایران را منتشر کرده‌است. او شاهنامه را هویت ایرانی می‌دانند.
نظرات جنجالی > اهمیت شاهنامه

من در سال ۱۳۵۸ می‌اندیشیدم که چه کار باید کرد که این جوانان ره گم کرده امروزی آینده خوب و درخشانی داشته باشند که در خور نام و فرهنگ ایران باشد؟ پس از کلی فکر به اینجا رسیدم که جوان ایرانی چاره‌ای ندارد جز اینکه شاهنامه را بخواند. اگر شاهنامه را بخواند همه آداب فرهنگ، درخشش، زندگی نیک، راستی‌ها، پاکی‌ها و همه آن عزت‌ها و شرف‌های ایران باستان و نیاکان ارجمند ما بر می‌گردد به جامعه ما و می‌توانیم امید داشته باشیم که جوانان ایرانی، آینده خوبی داشته باشند