دومجلسی
انواع > فدرال

برخی کشورها، همچون آرژانتین، استرالیا، اتریش، بلژیک، بوسنی و هرزگووین، برزیل، کانادا، آلمان، هند، مالزی، مکزیک، پاکستان، روسیه، سوئیس، نیجریه، و ایالات متحده، سیستم‌های دو مجلسی خود را به ساختار سیاسی فدرال متصل می‌کنند.
برای نمونه در ایالات متحده، استرالیا و مکزیک، به هر ایالت در یکی از مجلس‌های مقننه بر خلاف جمعیت کلی هر ایالت به تعداد یکسان کرسی داده شده‌است — دلیل چنین طراحی ای برای اطمینان از این است که ایالت‌های کوچکتر تحت‌الشعاع بزرگترها قرار نگیرند و ایالت‌های بزرگتر که ممکن است نماینده‌های بیشتری در مجلسی دیگر از سیستم مقننه همچون مجلس نمایندگان داشته باشند بر کوچکترها سایه نیفکنند.
در ایالات متحده هر یک از مجلس‌های کنگره ایالات متحده، مجلس نمایندگان، و سنا، همکاری و نقش برابر دارند و هیچ اتاق بالاتر یا پایین‌تر و هیچ ساختار و رابطه زیر مجموعه‌ای و سلسله مراتبی بین آن‌ها وجود ندارد، هر چند به صورت محاوره‌ای (و نادرست) به مجلس نمایندگان با عنوان مجلس سفلی و سنا با عنوان مجلس علیا اشاره می‌شود. این موضوع به دلیل محل اصلی اجلاس آن‌ها می‌باشد که در ساختمانی دو طبقه است. [مشکوک ]
در کانادا، دولت به عنوان یک نهاد کلی به تعدادی تقسیمات سنای کانادایی تقسیم شده‌است که هر یک از آن‌ها بر اساس فاکتورهای خاصی، همراه تعداد متفاوتی از سناتورها می‌باشد. این تقسیمات شامل کبک، انتاریو، کانادای غربی و مریتایمز، هر یک با ۲۴ سناتور، یوکان، نواحی شمال غرب، نوناووت، هر یک با یک سناتور، و نیوفاندلند و لابرادور با ۶ سناتور، در مجموع ۱۰۵ سناتور را تشکیل می‌دهند.
سناتورها در کانادا توسط مردم انتخاب نمی‌شوند اما توسط فرماندار کل کانادا به توصیه نخست وزیر منصوب می‌شوند. مسئولیت تدوین و تصویب بیشتر قوانین با سنا نمی‌باشد (اگرچه، بخش کوچکی از لایحه‌های دولت در سنا معرفی شده‌اند و سناتورها ممکن است لایحه‌های اعضای غیردولتی را به همان صورت مثل اعضای پارلمان(MPs) معرفی کنند) اما به عنوان یک اتاق بازبینی عمل کرده و تقریباً همیشه قوانین تدوینی تأیید شده توسط مجلس عموم (متشکل از اعضای پارلمان انتخاب شده در انتخابات) را تصویب می‌کند. سنا می‌بایست قوانین تدوینی را قبل از اینکه به قانون تبدیل شوند بررسی کند و از این رو می‌تواند به عنوان یک وسیله کنترل هوشمندانه یا تأخیر انداز عمل کند. سنا مجبور نیست برای موشکافی انتخابات مجلس پارلمان پاسخگو باشد. از این رو، ساختار دومجلسی پارلمان کانادا بیشتر قانونی(de jure) ست تا واقعی(de facto).[نیازمند منبع]
در سیستم‌های آلمانی، هندی و پاکستانی، مجلس علیا (به ترتیب بوندسرات یا شورای فدرال آلمان، راجیا سابا یا شورای ایالت‌ها و سنای پاکستان) حتی به شکلی نزدیکتر با سیستم فدرال گره خورده‌اند، یعنی انتصاب یا انتخاب مستقیم توسط دولت‌ها یا مجلس‌های مقننه هر یک از ایالت‌های آلمان، ایالت‌ها و قلمروهای هند یا استانهای پاکستان (پیش از اصلاحیه هفدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا در ایالات متحده نیز به همین صورت بود). مجلس علیای هند به صورت مساوی از ایالت‌ها نماینده در اختیار ندارد، بلکه پایه میزان جمعیت شان می‌باشد. در بوندسرات آلمان، لندرهای (ایالت فدرال) مختلف بین سه تا شش رای دارند، بیدن سان، مادامیکه که ایالت‌های کم جمعیت وزن کمتری دارند، همچنان قدرت رای بیشتری خواهند داشت که این مورد در یک سیستم بی نقص بر اساس جمعیت می‌باشد، بدین صورت که پرجمعیت‌ترین ایالت (نوردراین-وستفالن) در حال حاضر حدود ۲۷ برابر کم جمعیت‌ترین ایالت (برمن) جمعیت دارد.
همچنین نمونه‌هایی از دو مجلس گرایی در کشورهایی که فدرال نیستند وجود دارد، اما پایهٔ مجلس علیا نمایندگی منطقه‌ای می‌باشد. برای نمونه در آفریقای جنوبی، شورای ملی استان‌ها (NCOP) (و سنای آفریقای جنوبی پیش از ۱۹۹۷) اعضایش را بواسطه مجلس مقننه هر استان انتخاب کرده‌است.
در اسپانیا، سنای اسپانیا به عنوان مجلس علیای ارضی واقعی(de facto) عمل می‌کند، و فشارهایی از طرف بخش‌های خودمختار اسپانیا برای اصلاح آن به یک اتاق تماماً ارضی وجود داشته‌است.
اتحادیه اروپا به سیستم قانونگذاری دو مجلسی ادامه می‌دهد که شامل پارلمان اروپا، که اعضای آن در انتخابات عمومی بر پایه حق رای سراسری انتخاب شده است، و شورای اتحادیه اروپا متشکل از اعضای دولت‌های ایالت‌های عضو که در زمینه قانونگذاری مرتبط صلاحیت دارند می‌باشد. اگرچه اتحادیه اروپا یک ایالت به حساب نمی‌آید، اما قدرت قانونگذاری در بسیاری از زمینه‌های سیاسی را داراست؛ حتی در برخی زمینه‌ها، این قدرت به صورت انحصاری فقط برای اتحادیه در نظر گرفته شده‌است.