stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آرچیبالد کری
حرفه

کری از ۱۷۵۶ تا ۱۷۷۶ میلادی عضو مجلس ایالتی ویرجینیا بود. در ۱۷۶۴ میلادی، وی عضو کمیته‌ای از مجلس ایالتی ویرجینیا بود که قطعنامه‌های مخالف قانون تمبر پیشنهادشده را نوشت، اما سال بعدی او بر علیه قطعنامه‌های ویرجینیای پاتریک هنری رأی داد، چون آنها را شتاب‌آمیز و بسیار تحریک‌آمیز می‌دانست.
با بالارفتن تنش‌ها با کشور مادر، کاری در ۱۷۷۳ میلادی به عنوان عضو کمیته مراسلات ویرجینیا خدمت کرد. زمانی که مجلس ایالتی ویرجینیا در آغاز جنگ انقلاب آمریکا توسط پارلمان بریتانیا ملغا شد، وی به عنوان نماینده در کنوانسیون‌های ویرجینیا خدمت کرد. در پنجمین کنوانسیون ویرجینیا در ماه مه ۱۷۷۶، وی به عنوان رئیس کمیته‌ای خدمت می‌کرد که قطعنامه استقلال را تأیید نمود، چیزی که نمایندگان ویرجینیا را به دومین کنگره قاره‌ای برای پیشنهاد اعلامیه استقلال راهنمایی کرد. پس از اینکه ویرجینیا در ۱۷۷۶ میلادی یک ایالت مستقل شد، کری نخستین رئیس مجلس سنای ویرجینیا شده و تا زمان مرگ خود در این سمت باقی ماند.
حرفه > جنگ انقلاب آمریکا

در جریان جنگ انقلاب آمریکا، کری به عنوان مسئول استخدام و تأمینات در ویرجینیای مرکزی گماشته شد. توماس جفرسون، همکار وی در مجلس ایالتی ویرجینیا و هم‌دانشگاهی او در کالج ویلیام و مری، از وی درخواست نمود تا برای تأمین هزینه شبه‌نظامیان ویرجینیا به مستعمره ویرجینیا پول قرض دهد و جفرسون وعده سپرد که دین وی بعدتر پرداخت شود، هرچند هرگز دوباره پرداخت نشد. وی بنا بر دلایل زیر از شبه‌نظامیان ویرجینیا حمایت مالی کرد: هرچند وی همیشه به تاج و تخت بریتانیا وفادار بود (او فرمانی از تاج و تخت برای هزاران جریب فرنگی ملک خود در مزرعه آمپتهیل داشت)، اما او به‌طور روزافزونی از تلاش‌های بریتانیا برای ادامه فروش برده در آمریکا خسته شده بود. هرچند او مالک حدود ۲۰۰ بود، اما به این نتیجه رسیده بود که همه چیز در رابطه با تجارت برده و مالکیت برده‌های آفریقایی تنها مشکلات بزرگتری در آمریکا ایجاد می‌کرد.
حرفه > سابقه

کری، در میان باپتیست‌ها به دستگیری تعدادی زیادی از باپتیست‌ها به‌خاطر موعظه بدون مجوز، معروف بود. در یک رویداد، یک واعظ باپتیست به موعظه خود از دریچه سلول زندان ادامه می‌داد. برای حل این مشک، کری دیواری در اطراف زندان بلند کرد.
لقب کری، «آهن کهنه» بود. او مدیریت کارخانه ساخت آهن به‌نام چسترفیلد فورج را پیش می‌برد، کارخانه‌ای که کار خود را در ۱۷۵۰ میلادی آغاز نموده و در ۱۷۸۱ میلادی، زمانی که بندکت آرنولد آنرا به آتش کشید، پایان داد. او مالک اسب‌های خوش نژاد انگلیسی بود و با انگلستان تجارت می‌کرد.
زندگی شخصی

کری در ۳۱ مه ۱۷۴۴ با مری راندولف ازدواج کرد، مری دختر ریچارد راندولف از کورلز و خواهر ویلیام راندولف از توکهو (۱۷۱۳ – ۱۷۴۶ میلادی) بود، کسی که با ماریا پیج (دختر مان پیج) ازدواج کرده بود. این زوج صاحب نُه فرزند بودند و از طریق ازدواج وی، فرزندان کری نوادگان خوبی پوکاهانتس بودند. فرزندان آنها مشتمل بود بر:
آن کری (۱۷۴۵ – ۱۷۸۹ میلادی)، کسی که با توماس مان راندولف (۱۷۴۱ – ۱۷۹۳ میلادی)، پسر عموی خود، ازدواج کرد.
جین کری (۱۷۵۱ – ۱۷۷۴ میلادی)، کسی که در ۱۷۶۸ میلادی با توماس ایشام راندولف (۱۷۲۲ – ۱۷۷۸ میلادی)، پسر ایشام راندولف و دایی رئیس‌جمهور ایالات متحده توماس جفرسون، ازدواج کرد.
هنری کری (۱۷۵۲ – ۱۷۵۸ میلادی)، در نوجوانی درگذشت.
سارا کری (۱۷۵۳ – ۱۷۷۳ میلادی)، کسی که با آرچیبالد بولنگ دوم (۱۷۴۸ – ۱۸۲۷ میلادی) ازدواج کرد.
الیزابت کری (۱۷۶۰ – ۱۷۷۵ میلادی)، کسی که با رابرت کینکید (۱۷۵۱ – ۱۸۰۱ میلادی) ازدواج کرد.
مری «پولی» کری (۱۷۶۶ – ۱۷۹۷ میلادی)، کسی که با کارتر پیج (۱۷۵۸ – ۱۸۲۵ میلادی) ازدواج نمود.
ارجاعات

↑  Tyler, Encyclopedia of Virginia Biography, 8.
↑  Harrison, Fairfax (1919). The Virginia Carys: An Essay in Genealogy (به انگلیسی). New York: The De Vinne Press. ISBN 9785878936248. Retrieved 20 March 2017. Archibald Cary (1721–1787).
↑  Byars, William Vincent (1916). B. and M. Gratz: Merchants in Philadelphia, 1754-1798; Papers of Interest to Their Posterity and the Posterity of Their Associates (به انگلیسی). Hugh Stephens Printing Company. Retrieved 20 March 2017.
↑  Tarter, Brent. "Cary, Archibald (1721–1787)". Encyclopedia Virginia. Retrieved 2016-05-04.
↑  Lancaster, Robert Alexander (1915). Historic Virginia homes and churches (به انگلیسی). Lippincott. p. 106. Retrieved 20 March 2017. Archibald Cary (1721–1787).
↑  Yeck, Joanne L. Yeck, "At A Place Called Buckingham". Kettering, Ohio: Slate River Press, 2011.
↑  Virginia. General Assembly, Journals of the House of Burgesses of Virginia, 1766-1769, p.11
↑  Member of Last Assembly of 1775–1776; last official session met beginning June 1, 1775, later meetings had no quorum. Stanard, 1902, pp. 197–200.
↑  «Falling Creek History, The Falling Creek Ironworks Foundation». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۲۲.
↑  Page, Richard Channing Moore (1893). "Randolph Family". Genealogy of the Page Family in Virginia (2 ed.). New York: Press of the Publishers Printing Co. pp. 249–272.
↑  Crawford, Alan Pell (2000). Unwise Passions: A True Story of a Remarkable Woman--and the First Great Scandal of Eighteenth-century America (به انگلیسی). Simon and Schuster. p. 7. ISBN 978-0-684-83474-0. Retrieved 20 March 2017. Archibald Cary (1721–1787).
↑  Tilton, Robert S. (1994). "Notes". Pocahontas: The Evolution of an American Narrative. Cambridge University Press. p. 191. ISBN 978-0-521-46959-3.
↑  "A Guide to the Cary Family Papers, 1748-1772". ead.lib.virginia.edu (به انگلیسی). The Library of Virginia. Retrieved 20 March 2017.
↑  Tarter, Brent. "Cary, Archibald (1721–1787)". www.encyclopediavirginia.org (به انگلیسی). Dictionary of Virginia Biography. Retrieved 20 March 2017.
↑  Harbury, Katharine E. (2004). Colonial Virginia's Cooking Dynasty (به انگلیسی). University of South Carolina Press. ISBN 978-1-57003-513-5. Retrieved 20 March 2017.
↑  Glenn, Thomas Allen, ed. (1898). "The Randolphs: Randolph Genealogy". Some Colonial Mansions: And Those Who Lived In Them: With Genealogies Of The Various Families Mentioned. Vol. 1. Philadelphia, Pennsylvania: Henry T. Coates & Company. p. 459.
↑  Sons of the Revolution in State of Virginia Quarterly Magazine (به انگلیسی). Sons of the Revolution in the State of Virginia. 1922. Retrieved 20 March 2017.
الکسیوکا (آیتوفسکی، شهرستان بیژبولیاکسکی، باشقیرستان)

Selo
| Alexeyevka Алексеевка | Alexeyevka Алексеевка |
| --- | --- |
Selo: Selo
Alexeyevkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانAlexeyevkaموقعیت روی نقشه روسیه: Alexeyevkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانAlexeyevkaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۳۲′ شمالی ۵۴°۰۵′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۵۳۳°شمالی ۵۴٫۰۸۳°شرقی﻿ / 53.533; 54.083: مختصات: ۵۳°۳۲′ شمالی ۵۴°۰۵′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۵۳۳°شمالی ۵۴٫۰۸۳°شرقی﻿ / 53.533; 54.083
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بیژبولیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
الکسیوکا (انگلیسی: Alexeyevka, Aitovsky Selsoviet, Bizhbulyaksky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
شهرستان پژسوخا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| شهرستان پژسوخا Powiat przysuski | شهرستان پژسوخا Powiat przysuski |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  نشان:   نشان
موقعیت شهرستان پژسوخا در نقشه: موقعیت شهرستان پژسوخا در نقشه
Division into gminas: Division into gminas
مختصات: ۵۱°۲۲′ شمالی ۲۰°۳۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۳۶۷°شمالی ۲۰٫۶۱۷°شرقی﻿ / 51.367; 20.617: مختصات: ۵۱°۲۲′ شمالی ۲۰°۳۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۳۶۷°شمالی ۲۰٫۶۱۷°شرقی﻿ / 51.367; 20.617
استان: استان ماسوویان
کرسی: Przysucha
گمیناها:  مجموعاً ۸ Gmina Borkowice Gmina Gielniów Gmina Klwów Gmina Odrzywół Gmina Potworów Gmina Przysucha Gmina Rusinów Gmina Wieniawa 
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۸۰۰٫۶۸ کیلومتر مربع (۳۰۹٫۱۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • مجموع: ۴۳٬۸۲۲
 • تراکم: ۵۵/کیلومتر مربع (۱۴۰/مایل مربع)
 • شهری: ۶۲۴۵
 • روستایی: ۳۷۵۷۷
پلاک وسایل نقلیه: WPY
وبگاه: http://www.przysucha.pl
شهرستان پژسوخا (به لهستانی: Powiat Przysucha) یک شهرستان در لهستان است که در استان ماسوویان واقع شده‌است. شهرستان پژسوخا ۸۰۰٫۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳٬۸۲۲ نفر جمعیت دارد.
کانایان

کانایان (زبان ارمنی: Կանայեան), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
دراستامات کانایان
خاچاطور کانایان
بیککولوو (شهرستان بیژبولیاکسکی، باشقیرستان)

Selo
| Bikkulovo Биккулово | Bikkulovo Биккулово |
| --- | --- |
Selo: Selo
Bikkulovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانBikkulovoموقعیت روی نقشه روسیه: Bikkulovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانBikkulovoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۲۶′ شمالی ۵۴°۱۰′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۴۳۳°شمالی ۵۴٫۱۶۷°شرقی﻿ / 53.433; 54.167: مختصات: ۵۳°۲۶′ شمالی ۵۴°۱۰′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۴۳۳°شمالی ۵۴٫۱۶۷°شرقی﻿ / 53.433; 54.167
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بیژبولیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
بیککولوو (انگلیسی: Bikkulovo, Bizhbulyaksky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آلمان نازی
ریشه نام

مفهوم رایش(Reich)با مفهوم امپراتوری(Kaiserreich) تفاوت دارد. از نظر تاریخی، فقط به آلمان از سال ۱۸۷۱ تا سال ۱۹۱۸ میلادی که آلمان تحت قوانین فرمانروایی بود «امپراتوری آلمان» یا «Deutsches Kaiserreich» گفته می‌شد. در صورتی که عبارت «رایش» نوع حکومت آلمان از ۱۸۷۱ تا ۱۹۴۵ میلادی را بیان می‌کند. واژهٔ «رایش» در زبان آلمانی برخلاف واژه «امپراتوری» بیانگر یک حکومت سلطنتی نیست و بیشتر به معنای یک اتحادیه یا مجموعه‌ای از چند سرزمین متحد یا قلمرو است.
در تاریخ آلمان بین سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۹۴۵ سه رایش تشکیل شده است که عبارت‌اند از:
۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸: قیصرنشین آلمان به معنای امپراتوری آلمان (به آلمانی: Deutsches KaiserReich) با سلطنت مطلقه تحت قوانین هوهنتسولرن (به آلمانی: Hehenzollern) که این دوران تا پایان جنگ جهانی اول ادامه داشت.
۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳: پس از استعفای قیصر ویلهلم دوم در سال ۱۹۱۸ و به دنبال پذیرش معاهده ورسای در سال ۱۹۱۹، جمهوری دموکراتیک آلمان با نام جمهوری وایمار برسر کار آمد.
۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵: در ۱۹۳۳ پس از مرگ ژنرال پاول فن هیندنبورگ رئیس‌جمهور وقت آلمان آدولف هیتلر صدراعظم آلمان این دو مقام را باهم یکی کرد و به پیشوای آلمان بدل شد، سپس وی این کشور را به یک نظام تک حزبی همراه با پارلمان به ریاست حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان معروف به رایش سوم یا همان آلمان نازی تبدیل کرد.
در سال ۱۹۳۸، با الحاق کشور اتریش، آلمان نازی برای اوّلین بار پس از امپراتوری روم غربی، به‌صورت ایالت‌های متّحده درآمد و اتریش در درون مرزهای آلمان محسوب می‌شد. در اوایل دهه ۱۹۴۰، رژیم نازی از دیدگاه نظامی و ارضی، به صورت حاکم ملل اروپا درآمد. در سال ۱۹۴۳، دولت نازی، نام آلمان را به‌طور رسمی به «رایش آلمان بزرگ» تغییر داد و تا شکست آلمان نازی در ماه مه سال ۱۹۴۵ به همین نام باقی ماند.
تاریخ

آلمان پس از جنگ جهانی اول به وسیله معاهده ورسای تحقیر شد و به موجب این قرارداد آلمان نه تنها مقصر آغاز جنگ جهانی اول شناخته شد بلکه مجبور شد بخشی از خاک خود را برای همیشه از دست بدهد به علاوه غرامات بسیار سنگینی پرداخت کند. همچنین خلع سلاح بسیار شدیدی بر ضد این کشور اعمال شد. این سلسله تحقیرها که به‌طور حتم مسبب اصلی آن متفقین بودند به همراه برخی شرایط دیگر از جمله ناآرامی‌های مدنی نسبت به گروه‌های مارکسیستی، رکورد بزرگ اقتصادی و تورم شدید، واکنش در برابر لیبرالیسم به دلیل سیاست‌های نادرست جمهوری وایمار و بدبین کردن مردم از نظام پارلمانی شرایط را برای رشد و قدرت‌گیری حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان فراهم کرد.
نازی‌ها توانستند با استفاده از تبلیغات و وعده امنیت اجتماعی، اشتغال کامل، قدرت‌گیری مجدد آلمان در صحنه بین‌المللی و برگرداندن سرزمین‌های جدا شده از آلمان از طریق معاهده ورسای مردم را به ایجاد دولت تک حزبی متقاعد کنند. نازی‌ها معتقد بودند نظام جمهوری و پارلمانی نمی‌توانست قدرت تصمیم‌گیری برای اجرای برنامه‌های آن‌ها را داشته باشد بنابراین با وعده لغو معاهده ورسای توانستند تعداد بسیاری از مردم را با خود هم سو کنند.
سال ۱۹۲۸ حزب نازی تنها ۱۲ کرسی در مجلس ملی آلمان داشت که با عمیق شدن بحران‌های اقتصادی و سیاسی(رکود بزرگ) توانست تا سال ۱۹۳۲ بیش از ۲۳۰ کرسی در مجلس ملی آلمان(رایشستاگ) به دست آورد و این تعداد کرسی حزب نازی را به بزرگ‌ترین حزب مجلس ملی تبدیل کرد. رئیس‌جمهور هیندنبورگ در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۹۳۰ آدولف هیتلر را به عنوان صدراعظم و مسئول تشکیل کابینه معرفی کرد. هیتلر توانست با همراه کردن برخی احزاب کابینه ائتلافی خود را تشکیل دهد. در جریان آتش گرفتن رایشستاگ (مجلس ملی) هیتلر توانست بزرگ‌ترین رقیب خود حزب کمونیست آلمان را از صحنه خارج کند و این اولین قدم برای تک حزبی کردن آلمان بود. در ماه مارس ۱۹۳۳ حزب نازی توانست قانونی را در مجلس تصویب کند که به موجب آن اختیارات بالایی به صدراعظم داده می‌شد تا در طول ۴ سال قانون اساسی آلمان اصلاح شود، این فرصت چهار ساله اجازه می‌داد برنامه‌های حزب نازی به خوبی و به صورت کامل اجرا شود احزاب دیگر در مجلس ملی آلمان مخالف این قانون بودند و پس از مخالفت یک به یک از صحنه سیاسی آلمان حذف می‌شدند تا اینکه در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۳ آلمان رسماً یک کشور تک حزبی اعلام شد.
پس آن گام‌های بعدی در تشکیل رایش برداشته شد و در قدم بعدی پرچم با نشان صلیب شکسته در کنار پرچم جمهوری وایمار برافراشته شد و در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۴ به دستور رئیس‌جمهور پل فون هیندنبورگ، صدراعظم هیتلر موظف شد اختیارات ایالت‌های آلمان را تا حد ممکن کم و اختیارات برخی از ایالات‌ها نیز به‌طور کامل زیر نظر برلین قرار دهد، این کار مغایر سیستم فدرالی در آلمان بود و آن را یه یک کشورمرکزی(مرکزگرا) دگرگون می‌کرد. هنگامی که در ژوئن ۱۹۳۴ خبرنگار انگلیسی در برلین از آدولف هیتلر در خصوص تغییرات بسیار در آلمان سؤال کرد وی این‌گونه پاسخ داد:
در ابتدا این حرف من را به تمسخر گرفتند وقتی گفتم جنبش نازی‌ها هزار سال ادامه خواهد یافت، فراموش نکنید مردم چگونه به من می‌خندیدند هنگامی که ۱۵ سال پیش گفتم من روزی در آلمان حکومت می‌کنم. خنده آن‌ها به همان مقدار ابلهانه است وقتی من می‌گویم در قدرت باقی خواهم ماند
تاریخ > تشکیل رایش سوم

پس از مرگ هیندنبورگ در ۲ اوت ۱۹۳۴ به صورت قانونی اختیارات کنترل کشور تا انتخابات به صدراعظم آدولف هیتلر رسید. هیتلر مدتی قبل در جریان بیماری رئیس‌جمهور قرار گرفته بود و توانسته بود با حذف ارنست روهم که قصد ادغام گروه اس‌آ و ارتش را داشت نظر فرماندهان ارتش آلمان را جلب کند و در نهایت توانست با جلب نظر مجلس ملی سوگند یاد کرده و رسماً رایش سوم را تأسیس و خود را پیشوای رایش سوم اعلام کند. دولت ائتلافی نازی‌ها به یک دولت تک حزبی تبدیل شد و رسماً نمادها و پرچم صلیب شکسته ترویج داده شد و کتاب‌های درسی در تمام سطوح آموزشی بازنویسی شدند. دولت نازی با تأسیس گشتاپو و استخدام بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در این سازمان فعالیت‌های جامعه را زیر نظر گرفت.
تاریخ > جنگ جهانی دوم

مقالهٔ اصلی: جنگ جهانی دوم
شهر آزاد دانتزیگ قبل از جنگ جهانی اول شهری در ایالت پروس غربی و متعلق به کشور آلمان بود. پس از جنگ جهانی اول و تشکیل کشور لهستان این شهر بندری به عنوان شهر آزاد اعلام شده و مالکیت اداره آن توسط متفقین به لهستان واگذار شد. پس از این تحولات ایالت پروس شرقی از آلمان جدا شد و تنها راه ارتباطی با آن ایالت از طریق هوایی یا دریایی امکان داشت. از طرف دیگر انگلستان تضمین‌کننده امنیت لهستان بود. دولت هیتلر لغو پیمان ورسای و برگرداندن سرزمین‌های جدا شده از آلمان را به عنوان بزرگ‌ترین هدف خود به مردم اعلام کرده بود. در گام نخست دولت هیتلر تصمیم به باز پس‌گیری مناطق جدا شده به خصوص شهر و منطقه دانتسیش و مِمِل‌لَند گرفت، که با مخالفت شدید لهستان مواجه شد و این تنش سیاسی باعث افزایش سردی روابط دو کشور و تصمیم هیتلر برای لغو معاهده شد. پس از آنکه آلمان نازی موفق شد پیمان عدم جنگ را با اتحاد جماهیر سوسیالیستی‌شوروی منعقد کند، در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ و پس از چند ماه تنش سیاسی به لهستان حمله کرد و شوروی نیز پس از آلمان در ۱۷ سپتامبر از شرق(سرزمین کْرِسی) به لهستان حمله کرد و این آغاز جنگ در اروپا بود.
فروپاشی رایش سوم

پس از شکست آلمان در جریان جنگ جهانی دوم و خودکشی آدولف هیتلر و همچنین اشغال این کشور توسط متفقین مناطق پروس شرقی و بخش‌هایی از براندنبورگ و مناطقی از غرب آلمان از این کشور جدا شده و به همسایگان داده شد. مناطق غربی اشغال شده آلمان توسط آمریکا، انگلستان و فرانسه بعدها به جمهوری فدرال آلمان و بخش شرقی اشغال شده توسط شوروی بعدها به جمهوری دموکراتیک آلمان (به جزء بخش غربی برلین) تبدیل شد. خاک آلمان پس از جنگ جهانی دوم به صحنه جنگ سرد و مقابله دو قدرت شرق و غرب تبدیل شد. واحد پول آلمان از رایش مارک به مارک آلمان تغییر کرد. تا سال ۱۹۵۱ آلمان غربی توانست وضعیت خود را عادی کند اما فعالیت آلمان شرقی تحت حکومت دولت کمونیستی کند پیش می‌رفت، آلمان سرانجام توانست در سال ۱۹۹۱ مجدداً یکپارچه و متحد شود.
رایش آلمان بزرگ

برای تحکیم حکومت و همچنین کنترل بهتر سرزمین آلمان که کشوری پهناور در مرکز اروپا به‌شمار می‌رفت آدولف هیتلر از سال ۱۹۳۵ طرح خود را برای تمرکز قدرت در برلین اجرا کرد و ایالت‌های مختلف آلمان را مجبور ساخت تا به صورت کامل تحت فرمان دولت مرکزی باشند. پس از الحاق اتریش به آلمان و اضافه نمودن بخش‌هایی از لهستان و لیتوانی این سیاست آلمان نازی تغییر نکرد و دولت سایر مناطق رایش را تحت تسلط کامل از برلین قرار داد که البته این کار خلاف قوانین فدرالی در جمهوری وایمار بود و قبل از حکومت رایش سوم ایالت‌های آلمان تا حدودی آزادی عمل داشتند. بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ تغییرات بسیاری در مرزهای رایش سوم ایجاد شد به نحوی که در اوایل تشکیل رایش سوم حکومت تحت‌الحمایه بوهمیا و موراویا که مورد اختلاف با چک اسلواکی بود به رایش اضافه شد همچنین پس از اشغال لهستان حدود ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ آلمانی در مناطق جدا شده بر طبق پیمان ورسای در غرب لهستان ساکن شدند و این مناطق نیز به رایش سوم اضافه شد.
به غیر از مناطقی که دولت نازی آن را جزء خاک آلمان می‌دانست و اکثراً بر طبق پیمان ورسای از این کشور جدا شده بود سایر مناطق اشغال شده نیز توسط دولت آلمان و با مرکزیت برلین اداره می‌شد که تمام فرمانداران این مناطق از طرف حکومت مرکزی رایش سوم انتخاب می‌شدند که کشورهایی مانند نروژ، دانمارک، کشورهای بالتیک، هلند، بلژیک، بلاروس، اوکراین، دولت عمومی و شمال فرانسه از جمله این مناطق بودند.
اقتصاد

اقتصاد آلمان نازی را نه می‌توان مانند شوروی یک اقتصاد کاملاً سوسیالیستی دانست و نه می‌توان آن را مانند آمریکا یک اقتصاد سرمایه‌داری دانست. اقتصاد آلمان در تئوری به دنبال یک سیستم سوسیالیستی بود، امّا از سرمایه‌گذاری خصوصی در چهارچوب خواسته‌های دولت نیز پشتیبانی می‌کرد. زمانی که نازی‌ها به قدرت رسیدند، نرخ بیکاری حدود ۳۰٪ بود که از همان ابتدای تشکیل کابینه توسط هیتلر وی هیالمار شاخت را ابتدا به عنوان رئیس رایش بانک و سپس به عنوان وزیر اقتصاد انتخاب کرد. سیاست‌های اقتصادی هیالمار شاخت و برنامه‌های دقیق دولت هیتلر کمک بسیاری در مهار و کاهش نرخ بیکاری و تورم داشت. یکی از برنامه‌های اقتصادی در دوران رایش سوم پایین آوردن نرخ بهره بود که موجب گردش مالی بهتر و در نتیجه مهار رکود بزرگ اقتصادی در آلمان شد. از سیاست‌های دیگر دولت در کاهش بیکاری می‌توان به از سرگیری ساخت و تولید در صنایع نظامی اشاره کرد که نقش بسیار زیادی در مهار و کاهش نرخ بیکاری داشت ولی با وجود کاهش نرخ بیکاری و تورم، نرخ دستمزدها نیز در این مدت ۲۵٪ کاهش پیدا کرد، اتحادیه‌های کارگری و تجاری منحل شد و تجمع و اعتصاب نیز غیرقانونی و جرم محسوب می‌شد. دولت نازی بر روی سرمایه‌گذاری توجه ویژه‌ای داشت، به این صورت که سرمایه‌گذاری‌ها در بخش‌های گوناگون باید تنها با اجازهٔ دولت و بر طبق خواسته‌های دولت انجام می‌گرفت.
در سال ۱۹۳۷ هرمان گورینگ به جای هیالمار شاخت به عنوان وزیر اقتصاد معرفی شد. برنامه هرمان گورینگ که یک برنامه چهار ساله بود، بر خودکفایی ملّی تأکید می‌کرد که در طول ایجاد این برنامه باید واردات به حداقل می‌رسید و دستمزدها و قیمت‌ها تثبیت می‌شد، سود سهام به ۶٪ محدود شد و دولت تمرکز خود را بر روی ساخت کارخانهٔ تایرسازی، کارخانهٔ ساخت فولاد و کارخانهٔ ساخت پارچه متمرکز کرد. پس از آغاز جنگ هنوز یک سال تا پایان دوره چهار ساله نخست (۱۹۴۰) باقی‌مانده بود، امّا سیاست‌های اقتصادی آلمان به سیاست‌های اقتصاد جنگی تغییر پیدا کرد و آلبرت اشپیر جایگزین هرمان گورینگ شد. در این مدّت آلمان به شدت کمبود نیروی کار را احساس می‌کرد و در بسیاری از کارخانه‌ها مجبور شد از اسیران جنگی برای کار اجباری استفاده کند.
اقتصاد > روابط اقتصادی آلمان نازی و شوروی

مقالهٔ اصلی: روابط اقتصادی آلمان نازی و شوروی
دو سال پس از به قدرت رسیدن نازیها در آلمان آدولف هیتلر برنامه نگاه به شرق خود را آغاز ساخت. وی در مهم‌ترین گام چند سال بعد قراردادی با اتحاد جماهیر شوروی منعقد کرد که به موجب آن توافق تجاری، شوروی مواد خام مورد نیاز آلمان را در ازای فناوری، ماشین آلات صنعتی و تسلیحات جنگی تأمین می‌کرد. پس از این قراردادهای تجاری توافق‌نامه‌ای به نام پیمان مولوتوف–ریبنتروپ (به نام وزیران خارجه آلمان نازی و شوروی) بین دو کشور منعقد شد که به موجب آن دو کشور مناطق تحت نفوذ خود را در شرق اروپا به رسمیت می‌شناختند.
در تاریخ ۱۹ اوت ۱۹۳۹ توافقنامه‌ای بین شوروی و آلمان نازی منعقد شده که به وسیله آن آلمان در ازای مواد خام تجهزات و تکنولوژی‌های نظامی در اختیار شوروی قرار می‌داد. ارزش این قرارداد تقریباً ۲۰۰ میلیون دلار ارزیابی شد. شوروی متعهد شد تا ۱۸۰ میلیون مارک مواد خام به آلمان تحویل دهد و آلمان نیز تعهد داد تا به ارزش ۱۲۰ میلیون مارک به شوروی تجهیزات و کارخانه ارسال کند. مقامات وزارت امور خارجه آلمان پیش‌بینی می‌کردند این قرارداد تا سقف ۱ میلیارد مارک نیز رشد کند. این قراردادها گام‌های بسیار مؤثری در شکل‌دهی مجدد روابط سیاسی دو کشور نیز به‌شمار می‌رفت. وزیر امور خارجه شوروی ویاچسلاو مولوتف در ابراز نظری در خصوص این قرار داد این چنین گفت:
این یکی از بهترین پیمان‌نامه‌های ما [شوروی] در چند سال گذشته است، حتی بسیار بهتر از پیمان‌نامه‌های قبلی، ما هرگز موفق به رسیدن به چنین توافقنامه مطلوبی با انگلستان، فرانسه یا هیچ کشور دیگری نشده بودیم.
ایدئولوژی

مقالهٔ اصلی: نازیسم
ناسیونال سوسیالیسم به هر حال شباهت‌هایی با فاشیسم دارد اما نازی‌ها هیچ‌گاه خود را جزئی از فاشیسم نمی‌دانستند. البته نازیسم و نازی‌ها اختلاف‌هایی نسبت به فاشیست‌ها در ایتالیا، اسپانیا و پرتغال داشتند که یکی از مشخص‌ترین تفاوت‌های آن‌ها توجه به نژاد و نژاد گرایی بود به‌طور مثال موسولینی (رهبر فاشیست ایتالیا) هیچ‌گاه با نازی‌ها در رابطه با هولوکاست و کشتار یهودیان همکاری نکرد، به‌طوری که در زمان اشغال یونان به دست آلمان و ایتالیا در جنگ جهانی دوم، یهودیان از مناطق تحت سلطه آلمان‌ها به مناطق تحت سلطه ایتالیایی‌ها فرار می‌کردند. البته نازی‌ها برخی از نمادهای خود را نیز از فاشیست‌ها در ایتالیا و به‌طور خاص از امپراتوری روم گرفته بودند برای مثال سلام نازی‌ها که به سبک سلام روم باستان بود که آنها این سلام را درود رومی و میراث نخستین رایش آلمان یا همان امپراتوری مقدس روم می‌دانستند که دارای هژمونی آلمانی بود.
حزب برای اجرای برنامه‌ها و سرکوب مخالفان خود از طریق نظامی گری اس‌اس را تأسیس کرد و از طریق اعمال فشار اجازه فعالیت به مخالفان خود، شامل گروه‌های چپ، کمونیستها و دموکرات‌ها نمی‌داد.
روابط خارجی

ترس از ایجاد جنگی نوین در اروپا در روابط بین کشورها اثر کرده بود، پس از الحاق اتریش و قدرت‌گیری مجدد آلمان تحت حکومت آدولف هیتلر، ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی از هم‌پیمان قدیمی خود انگلستان جدا شده و به آلمان متمایل شد. آلمان نیز متقابلاً از سیاست‌های توسعه طلبانه ایتالیا به خصوص در روابط آن کشور با چک پشتیبانی کرد. از طرف دیگر، روابط آلمان نازی و لهستان یک رابطه سرد و متشنج بود. نازی‌ها ابتدا سعی کردند در چهارچوب مذاکرات بسیاری ایالت دانتسیگ را به خاک آلمان ضمیمه کنند که با مخالفت شدید لهستان مواجه شدند. پس از آن آلمانی‌ها به مذاکره با شوروی پرداختند و موفق شدند پیمان مولوتوف–ریبنتروپ را به امضا برسانند و با شوروی بر روی تقسیم لهستان به توافق برسند. پس از آنکه آلمان و لهستان در مذاکرات دوجانبه شکست خوردند، آلمان در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد و شوروی نیز در ۱۷ سپتامبر حمله خود را از شرق به لهستان آغاز کرد.
سیاست اجتماعی > بهداشت

مقالهٔ اصلی: جنبش ضد تنباکو در آلمان نازی
جنبش ضد تنباکو در آلمان نازی یکی از فعالیت‌های مهم اجتماعی در دوران حکومت نازی‌ها بود. عمده‌ترین کار این جنبش فعالیت بر ضد استعمال تنباکو و مصرف مشروبات الکلی بود. دولت ناسیونال سوسیالیستی کوشش بسیار زیادی انجام داد تا بتواند به شیوه‌های فرهنگی و تبلیغاتی مردم را به ترک مشروبات الکلی و سیگار ترغیب کند.
دولت آلمان نازی کوشش کرد از طریق قانونی تا حد قابل توجهی با مصرف مشروبات الکلی برخورد کند. برای مثال رانندگانی که تحت تأثیر مشروبات الکلی قرار می‌گرفتند به سختی مجازات می‌شدند. دولت می‌کوشید جوانان را به خوردن نوشیدنی‌های سالم به جای مشروبات الکلی تشویق کند و این مسئله تا حد زیادی به ویژه در میان افراد سازمان جوانان هیتلری به انجام رسید. قانونی در سال ۱۹۳۷ در آلمان تصویب شد که فروش مشروبات الکلی را به افراد کم سن و سال ممنوع کرد.
سیاست اجتماعی > محیط زیست گرایی

در ۱۹۳۵ مجلس قانون‌گذاری رایش سوم «قانون حفاظت از طبیعت رایش» را تصویب کرد.
سیاست اجتماعی > قانون حفاظت از حیوانات

مقالهٔ اصلی: حمایت از حیوانات در رایش بزرگ آلمان
نازی‌ها اصولی داشتند که حامی حقوق حیوانات، باغ‌های وحش و حیات وحش بود و اقدامات متعددی انجام می‌دادند تا حفاظت از آن‌ها را تضمین کنند. در ۱۹۳۳ این حکومت یک قانون سختگیرانه حفاظت از حیوانات تصویب کرد. بسیاری از رهبران حزب نازی شامل آدولف هیتلر و هرمان گورینگ هوادارن حفاظت از حیوانات بودند. نازی‌های بسیاری طرفدار محیط زیست (به‌طور قابل ملاحظه رودلف هس) بودند و حفاظت از گونه‌ها و آسایش حیوانات موضوعات مهمی در این حکومت بود. هاینریش هیملر تلاش‌هایی را برای ممنوعیت شکار حیوانات انجام داد. گورینگ یک عاشق حیوانات و یک طرفدار حفظ منابع طبیعی بود. قوانین آسایش حیوانات کنونی در آلمان کم و بیش اصلاحاتی از قوانین مرسوم شده توسط حکومت ناسیونال سوسیالیست هستند.