stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عمرو لیث
حیات سیاسی > درگیری با رافع بن هرثمه

در سال ۲۶۸ خجستانی کشته شد. رافع بن هرثمه که در گذشته از حامیان طاهریان و سردار پیشین سپاه بود، فرماندهی سپاهیان شورشی را بر عهده گرفت. او توانست از ری تا هرات را زیر سلطهٔ خود درآورد. رافع به نیشابور لشکر کشید، ابوطلحه که عامل عمرو لیث در خراسان بود، با رافع مقابله نکرد و به مرو گریخت. عمرو لیث پس از رفع مشکلات در فارس و کرمان به هرات آمد، رافع را شکست داد و برای نیشابور عامل دیگری تعیین کرد. رافع بن هرثمه در مروالرود به‌صورت اتفاقی با ابوطلحه مواجه شد و آن‌ها ضد عمرو لیث متحد شدند؛ اما ابوطلحه یک شب از غفلت رافع استفاده کرد و عدهٔ زیادی از سپاهیان رافع را کشت، رافع فرار کرد و ابوطلحه به مرو رفت. عمرو لیث نامه‌ای به ابوطلحه فرستاد و او را به فرمان‌برداری از خود دعوت کرد؛ اما ابوطلحه نپذیرفت. سرانجام در نیشابور جنگی بین ابوطلحه و عمرو لیث درگرفت که باعث شکست ابوطلحه شد. در این جنگ هفت هزار نفر از سپاه ابوطلحه کشته شدند و خود او فرار کرد. در ماوراءالنهر اسماعیل بن احمد، برادر امیر نصر، وی را یاری داد و ابوطلحه در سال ۲۷۱ بر مرو دست یافت. در پایان همین سال میان او و عمرو لیث صلح برقرار شد و امیر صفاری وی را به‌نیابت از پسرش، محمد لیث، والی خراسان کرد. پس از آن طی درگیری‌های عمرو و خلیفه در فارس، ابوطلحه از حمایت عمرو دست کشید و حامی خلیفه شد. در سال ۲۷۹ معتضد به خلافت رسید. از نظر خلیفهٔ جدید رافع مطیع و فرمان‌بردار نبود و ارزش خود را به‌عنوان وزنهٔ تعادل در برابر قدرت‌گیری صفاریان از دست داده بود. در این زمان حکومت سامانیان در شرق پی‌ریزی شده بود و احتمالاً از نظر دستگاه خلافت آن‌ها گزینهٔ بهتری از رافع برای پیمان و همکاری بودند. معتضد فرمان امارت خراسان را دوباره به عمرو بخشید، از رافع که در ری بود، خواست تا سپاه خود را از شهر تخلیه کند و احمد بن عبدالعزیز را مأمور بیرون‌کردن رافع از ری کرد. رافع ناچار به گرگان گریخت؛ اما دوباره به ری بازگشت. وی در پی یافتن متحد، خلافت خلیفهٔ عباسی را انکار کرد؛ به این ترتیب توانست حمایت محمد بن زید را جلب کند و محمد به او وعده داد که جنگجویان دیلمی به او یاری خواهند رساند. درهمین زمان منصور بن محمد بن نصر، یکی از فرماندهان عمرو که از وی رنجیده بود، به رافع پناه آورد و علاوه بر او، دو پسر علی بن لیث، لیث و معدل نیز به رافع پیوستند. رافع فرمان داد در طبرستان و گرگان به‌نام علویان خطبه بخوانند. این روگردانی آشکار از تابعیت خلافت عباسی، امتیازی معنوی به عمرو داد که با استفاده از آن توانست حمایت اهل سنت و طبقات مذهبی خراسان را جلب کند. پس از آن عمرو به خراسان تاخت و هنگامی که او در سرخس بود، رافع بن هرثمه نیشابور را تسخیر کرد. او قصد داشت نیشابور را به‌عنوان مرکز تدارکات نظامی خود قرار دهد. رافع در این شهر نیز به‌نام علویان خطبه خواند و جامهٔ سیاه را —که شعار عباسیان بود— به جامهٔ سفید -که شعار علویان بود- تغییر داد. او همچنین خلیفه معتضد را متهم نمود که برای رسیدن به قدرت، مرگ عم خویش معتمد را تسریع کرده‌است. عمرو نیز محمد بن زید را نسبت به رافع بدبین کرد؛ در نتیجه کمکی از جانب محمد برای رافع فرستاده نشد. بعدها عمرو به پاس این خدمت طبرستان را به محمد بن زید واگذار کرد. در جنگی که بین عمرو و رافع درگرفت، در ابتدا رافع عمرو را شکست داد؛ ولی عمرو دوباره بازگشت، رافع از نیشابور رانده شد، در بیهق و طوس شکست خورد و سرانجام در خوارزم در سال ۲۸۳ کشته شد. هنگام جنگ لیث و معدل، پسران علی بن لیث، اسیر شدند. عمرو آن‌ها را آزاد کرد تا نزد پدرشان بروند؛ اما آن‌ها نپذیرفتند و در خدمت عمرو ماندند.
واپسین سال‌ها و مرگ > رویارویی عمرو لیث با اسماعیل سامانی > قدرت‌گیری سامانیان

هرج‌ومرج در خراسان، شورش رافع بن هرثمه و عبدالله خجستانی و قیام یعقوب باعث شکل‌گیری قدرت جدیدی در شمال شرقی شد. سامانیان از سلسله‌های بزرگ ایرانی بودند که معاصر با صفاریان در ماوراءالنهر و خراسان قدرت گرفتند. قدرت سامانیان از سال ۲۰۴ق رو به افزایش نهاد. این خانواده که پیش‌ازاین زردشتی بودند، از طرف خلیفه و طاهریان مأمور فرمانداری شهرهای سمرقند و چاچ شدند. درگیری‌های یعقوب در جنوب ایران و عراق و هرج‌ومرج در قلمرو یعقوب بعد از مرگ او، باعث شد که سامانیان نفوذ خود را در ماوراءالنهر و خراسان گسترش دهند؛ در حالی که مرکز قدرتشان در ماوراءالنهر بود. جنگ‌وجدال‌های دائمی برای کسب قدرت در نقاط مختلف ایران، زمینه را برای تکامل و توسعهٔ قدرت سامانیان فراهم کرد. در همین زمان رابطهٔ عمرو و خلیفه با وجود هدایایی که برای خلیفه فرستاده می‌شد، بدتر شد و این وضعیت تأثیر به‌سزایی در سقوط عمرو داشت.
واپسین سال‌ها و مرگ > رویارویی عمرو لیث با اسماعیل سامانی > درگیری میان صفاریان و سامانیان

محمد بن عمرو خوارزمی از جانب عمرو لیث حاکم خوارزم بود. در زمان غیبت او اسماعیل بن احمد شخصی را به خوارزم فرستاد و عمرو لیث برای اینکه از خوارزمی حمایت کند، سپاهی را به بلخ فرستاد. اسماعیل سامانی قصد نداشت که با عمرو لیث بجنگد؛ ولی عمرو به جنگ اصرار کرد و نتیجه آن به‌نفع اسماعیل خاتمه یافت. عمرو لیث از یک طرف برای جبران شکست از سامانیان و از طرف دیگر در ازای دفع رافع بن هرثمه، از خلافت حکومت ماوراءالنهر را طلب کرد و وعده داد که در این صورت طبرستان را از وجود علویان پاک می‌کند. زمانی که نامهٔ عمرو لیث به خلیفه معتضد رسید، او مانند خلفای پیشین که در ارتباط با یعقوب صفاری به حیله متوسل شدند، در مقابل عمرو سیاست دوجانبه و حیله‌گرانه‌ای را پیش گرفت. او که از قدرت‌گیری بیشتر عمرو هراس داشت، حکومت ماوراءالنهر را به عمرو سپرد؛ اما از سوی دیگر به اسماعیل سامانی پیغام فرستاد که ما تو را عزل نکرده‌ایم و این چنین این دو حکومت را در برابر هم قرار داد.
با توجه به موقعیت پیش آمده و سیاست‌های مطرح‌شده، عمرو لیث و اسماعیل سامانی چاره‌ای جز رویارویی با یکدیگر نداشتند. عمرو لشکریان خود را آمادهٔ نبرد کرد، امیر اسماعیل نیز در مقابل مردم ماوراءالنهر را برای جنگ بسیج کرد و سرانجام با وجود نارضایتی‌های امرای صفاری از حضور عمرو در نبرد، او آمادهٔ جنگ شد و همراه سپاه به‌سوی بلخ رفت. به نظر می‌رسد در ابتدا اسماعیل سامانی حاضر به جنگ با عمرو نبود؛ به همین خاطر در نامه‌ای به عمرو گفت که سرزمین وسیعی تحت اختیار توست و من حافظ سرحدات اسلام هستم، پس بهتر است میان ما قرارداد صلحی بسته شود؛ اما عمرو پیشنهاد او را رد کرد. اسماعیل که راه گریزی از رویارویی با عمرو نداشت، با سپاهیان خود از رود جیحون گذشت و در مدت کوتاهی سپاه عمرو شکست خورد. عمرو دستور عقب‌نشینی داد و با چند تن از سپاهیان خود به بیراهه رفت؛ ولی اسبش در گل فرورفت، همراهان او را رها کرده، سپاهیان اسماعیل او را دستگیر کردند و عمرو در سمرقند زندانی شد.
واپسین سال‌ها و مرگ > رویارویی عمرو لیث با اسماعیل سامانی > دلایل شکست عمرو لیث از اسماعیل سامانی

عدم اعتماد خلیفه به عمرو: مخالفت و اقدامات یعقوب علیه خلافت باعث شد تا خلیفهٔ وقت، معتضد، به عمرو اعتماد نکند؛ چراکه می‌ترسید عمرو نیز راه یعقوب را در پیش گیرد.
پشتیبانی خلیفه از اسماعیل سامانی: خلیفه اسماعیل را به عمرو ترجیح می‌داد و احتمالاً او را به جنگ با عمرو تشویق می‌کرد؛ زیرا خاندان سامانی از سال‌ها پیش بر ماوراءالنهر حکومت می‌کردند، مطیع خلیفه بودند و حرکتی علیه او انجام نمی‌دادند؛ در حالی که عمرو مانند یعقوب بارها از فرمان خلیفه سرپیچی کرد و با سپاه خلیفه جنگید.
حمایت مردم ماوراءالنهر از اسماعیل سامانی و اعتمادشان به او: زمانی که سپاه عمرو به بخارا نزدیک شد، اسماعیل به مردم گفت که قصد عمرو از لشکرکشی به ماوراءالنهر به‌دست‌آوردن غنائم و قتل‌عام مردم است. مردم ماوراءالنهر که به گفته‌های اسماعیل اعتماد داشتند، بسیج شدند و در جنگ شرکت کردند.
۴. عدم اعتماد و آزردگی سپاهیان نسبت به عمرو: رفتار عمرو، مال‌دوستی و سخت‌گیری او در بخشش و پرداخت مواجب، استخدام جاسوس و عدم مشورت با بزرگان، به‌ویژه در امور نظامی، موجب نارضایتی بسیاری از عمرو شد.
صفاریان پس از عمرو

پس از شکست عمرو، امیر اسماعیل نسبت به عمرو گذشت نشان داده، تصمیم داشت او را آزاد کند. دلیل این تصمیم را می‌توان آگاهی امیر اسماعیل از نیت و مکر خلیفه دانست. طی گفت‌وگوهایی که انجام شد، قرار شد که عمرو با پرداخت ۲ میلیون درهم آزاد شود؛ اما بزرگان و سرکردگان سپاه عمرو به طاهر، نوادهٔ او، گفتند که آزادی عمرو باعث کاهش قدرت وی خواهد شد و طاهر و فرماندهان سپاه به‌خاطر کوتاهی در جنگ و اقدامات ناپسندی که در نبود عمرو انجام داده بودند، مجازات خواهند شد. طاهر که برای مدتی طعم امارت را چشیده بود، نمی‌خواست قدرت خود را از دست بدهد. مدتی گذشت و عمرو از طرف نواده‌اش هیچ پاسخی دریافت نکرد. پس از چندی عمرو با تعلل و بهانه از سوی آن‌ها روبه‌رو شد. سرانجام عمرو لیث صفاری که از کمک خاندانش ناامید شده بود، حقیقت را دریافت، تن به سرنوشت سپرد و به بغداد فرستاده شد. با این حادثه دوران اوج قدرت صفاریان پایان یافت و دیگر هرگز موقعیت دوران یعقوب و عمرو لیث صفاری را به دست نیاوردند.
دورهٔ دوم حکومت صفاریان با امارت طاهر، نوادهٔ عمرو لیث، آغاز شد. از آغاز فرمانروایی طاهر تا گشودن سیستان به‌دست سپاه سامانی، ده سال طول کشید. طاهر به‌طور مشترک با برادرش یعقوب به حکمرانی می‌پرداخت. او به‌سبب علاقهٔ مفرطی که به عیاشی داشت، خزانهٔ حکومت را به باد داد. در این زمان امیران واقعی حکومت صفاری، لیث بن علی در پایتخت و سبکری در فارس بودند. لیث بن علی و برادرانش معدل و محمد هرکدام در مدتی کوتاه در زرنج قدرت را به دست گرفتند؛ اما در سال ۲۹۸ خلیفه مقتدر منشور حکومت سیستان و سرزمین‌های شرقی را به احمد بن اسماعیل سامانی بخشید. سامانیان محمد و معدل را دستگیر کردند، به بغداد فرستادند و حاکمی سامانی برای سیستان برگزیدند. آخرین امیر صفاری خلف بن احمد بود که پس از مرگ پدرش به حکومت رسید. حکومت صفاریان زمانی که سبکتگین، غلام اسبق سامانیان، حکومت خود را در غزنه پایه‌گذاری کرد و بُست را گرفت، با تهدیدی جدی مواجه شد. با مرگ خلف بن احمد در سال ۳۹۲ سیستان به قلمرو غزنویان اضافه شد و سلسلهٔ صفاریان از بین رفت.
میراث

مطالعهٔ آثار مورخان، که از قرن سوم هجری به بعد باقی مانده، نشان می‌دهد شهرها و روستاها در عهد صفاریان توسعه و مرمت بسیار یافته‌است. از وقایع تاریخی که در این عصر در مناطقی مانند خراسان، سیستان، فارس و خوزستان تا بنادر خلیج فارس روی داده، می‌توان نتیجه گرفت که امرای صفاری به آبادانی شهرها و مناطق تحت فرمانروایی خود علاقه داشته‌اند، بیشتر از همه به ساختن کاخ، کوشک، ابنیه، قلاع، رباط، راه‌ها، سراها و احداث پل‌ها و مساجد می‌پرداختند و در هر شهری برای ساختن بندها فرامینی می‌دادند. به‌خصوص ایالت سیستان که در این دوره بسیار آباد بود. شهرهایی مثل بُست و نیشابور نیز مورد توجهٔ ویژهٔ صفاریان قرار گرفتند.
در نیشابور عمرو لیث بازاری بنا کرد، عمارات متعدد ساخت و مسجد جامع بزرگی ساخت که مقابل میدانی معروف به لشکرگاه واقع بود. این مسجد دارای چهار صحن است و سقف آن بر ستون‌هایی از آجر متکی است. اطراف مسجد سه رواق است و امارت بزرگ مسجد با کاشی زراندود آراسته شده‌است. خود مسجد یازده دَر دارد و دارای ستون‌های مرمر، سقف‌ها و دیوارهای پاکیزه و آراسته‌است. دارالاماره نزدیک مسجد جامع بود؛ البته در کتاب شهرهای معروف ایران تألیف کلارت، مسجد جامع نیشابور از ساخته‌های ابومسلم ذکر شده که عمرو لیث آن را تعمیر کرد و گسترش داد. در راه سیستان به کرمان، بین کاونیشک و کندر، رباطی است که عمرو لیث آن را ساخته‌است. شهر سنج از نواحی کرمان را نیز عمرو لیث بنا کرده‌است. مسجد جامع عتیق شیراز را که جزو ابنیهٔ مهم این شهر محسوب می‌شود، عمرو لیث بنا کرد. این مسجد در طی قرون به‌دلیل سوانح مختلف از جمله زلزله آسیب فراوانی دید، در دوره‌های بعد مرمت شد و تغییراتی در آن رُخ داد.
منش و حیات فردی

بعد از مرگ یعقوب عمرو سعی کرد تا از رفتار او پیروی کند. او کارهای خیر زیادی نیز انجام داد و قصد انجام کارهای بیشتری را داشت که فرصت پیدا نکرد. عمرو فردی بخشنده بود. زمانی که شخصی برای او پارچه‌ای زربفت آورده بود، به او بیست هزار دینار بخشید، آن پارچه را به تعداد غلامان تکه‌تکه کرد و به هر یک تکه‌ای بخشید. عمرو معتقد بود: «چه اندر شکم بنجشک نباشد اندر شکم گاو گرد آید». او به هیچ زیردستی آسیب نمی‌رساند.
عمرو ظاهری گندم‌گون داشت و از یک چشم نابینا بود. گردیزی او را مردی بسیار هوشیار و روشن‌رأی معرفی می‌کند. بیهقی هم او را در تحمل مصائب، استواری اراده و پذیرش حکم خداوند در جریان مرگ فرزندش، محمد، ستایش می‌کند.
البته عمرو در داشتن تدبیر و سیاست به‌پای یعقوب نمی‌رسید و برخلاف یعقوب به تجملات و زندگی پُر زرق‌وبرق و شاهانه روی آورده بود. عمرو به اندوختن مال اهمیت می‌داد و اموالش بیشتر از خراج، مالیات مناطق زیر سلطه و اموال امرای کشوری تأمین می‌شد. عمرو به سپاهیان پاداش‌ها و کمک‌های مالی فراوانی می‌داد. او در ابتدای هر سال افراد سپاه را از نظر اسب، سلاح و… بازرسی می‌کرد و هدایایی درخور لیاقت به آن‌ها می‌داد. عمرو برای این‌که متوجهٔ چگونگی رفتار و افکار امرای لشکری شود، غلامانی را تربیت می‌کرد، آن‌ها را به فرماندهان و امرای سپاهی می‌بخشید و دستمزد آنان را از اموال خاصهٔ خود می‌پرداخت. این غلامان نیز وظیفه‌ای جز جاسوسی و خبرآوردن از اربابان خود نداشتند و این اقدام باعث ایجاد بی‌اعتمادی بین عمرو و امرایش می‌شد.
عمرو تدابیر نظامی نیز داشت. او در اغلب لشکرکشی‌ها کیسه‌های خالی حمل می‌کرد و یک بار که به باتلاقی غیرقابل عبور رسید، دستور داد تا کیسه‌ها را از شن و ماسه پُر کردند و راه عبور ایجاد کردند؛ به این ترتیب دشمن غافلگیر شد. در امور حکومتی با اطرافیان مشورت نمی‌کرد؛ برای مثال در جنگ با امیر اسماعیل سامانی با اینکه اطرافیان از او خواستند با سامانیان نجنگد یا دست‌کم شخصاً وارد جنگ نشود، پیشنهاد آن‌ها را نپذیرفت و در نهایت نیز مغلوب شد.
خانواده

عمرو یک پسر داشت به نام محمد که به‌علت بیماری در زمان حیات پدر درگذشته بود. به همین دلیل نیز بعد از دستگیری عمرو و زندانی‌شدن او در بغداد، بزرگان لشکری و کشوری از جمله محمد بن شهفور، سرداران خراسان و بلال بن ازهر، از نقاط مختلف قلمروی صفاریان در بُست جمع شدند و طاهر بن محمد بن عمرو لیث را به حکومت برگزیدند.
منبع‌شناسی > منابع اولیه

صفاریان در سیستان موقعیت خوبی داشتند و در مورد آن‌ها داستان‌هایی در دست است. روایات در مورد این خاندان دو گروه هستند: روایات تاریخی و روایات نیمه‌تاریخی که داستانی و حماسی هستند. روایات دور و نزدیک به مرکز خلافت هم قابل توجه است. در اینجا، نزدیکی زمان منبع به رویداد؛ ارتباط موضوعی منبع به دوره‌ای خاص و اصیل‌بودن روایت و کشف داستانی یا واقعی‌بودن آن، پایهٔ دسته‌بندی منابع دوره صفاریان قرار گرفته‌است.
منبع‌شناسی > منابع ثانویه

بارتولد به صورت انتقادی منابع دوره صفاریان را بررسی کرده و در مقالهٔ خود به نام یادنامه نولدکه آورده. او عقیده دارد منابع اوایل زندگی یعقوب بسیار متناقض هستند؛ و به سختی می‌توان اطلاعات به‌دست‌آورد. بارتولد منابع را به دو دسته غربی و شرقی تقسیم کرد، که منابع غربی، معاصران یعقوب و عمرو در سیستان و خراسان بودند. به گفتهٔ بارتولد، روایت غربی به دلیل معاصر بودن با رویدادهای مشرق، در ضبط تاریخ رویدادها دقیقتر است.
منابع شرقی، معاصر یعقوب و عمرو نیستند و در دورهٔ سامانیان پدید آمدند. این منابع به جزئیات بیشتری پرداختند ولی تاریخ دقیق رویدادها را به دست نمی‌دهند. ابن خلکان از منبع دیگری به نام سلامی یاد می‌کند که اطلاعات او گه‌گاه با آگاهیهایی که منابع دیگر بدست می‌دهند همخوانی ندارد.
از دیگر تحقیقات مستقیم و غیرمستقیم مربوط به صفاریان می‌توان به آثار متعدد باسورث دربارهٔ سامانیان و غزنویان و سیستان که مشتمل بر بعضی دیدگاه‌های نو دربارهٔ این سلسله‌است؛ تاریخ دولت صفاریان از حسن یغمایی؛ تاریخ تکوین دولت صفاری، نوشتهٔ علی شجاعی صائین؛ مقالهٔ مندرج در دایرةالمعارف اسلام، و برخی کتاب‌ها و مقالات دیگر اشاره کرد که مشتمل بر فواید خرد و کلان‌اند؛ اما هنوز هیچ تحقیق مستقل و عمیق و جامعی در این‌باره صورت نبسته‌است.
دینار المعتمد، واحد و سکه ضرب شده در دوره عمرو لیث
مهدی سهرابی

مهدی سهرابی (زادهٔ ۲۰ مهر ۱۳۶۰ در زنجان) دوچرخه‌سوار تیم ملی ایران و از راه‌یافتگان به المپیک ۲۰۰۸ پکن و المپیک ۲۰۱۲ لندن است. او در سال ۱۳۸۶ به عنوان یکی از ۱۰ ورزشکار برتر ایران شناخته شد. او تاکنون ۲۰۰ نشان مختلف از مسابقه‌های داخلی، آسیایی، بین‌المللی و جام جهانی به دست آورده‌است که نیمی از آنها طلا هستند.
زندگی ورزشی

سهرابی از سن ۱۶ سالگی فعالیت خود را در رشته دوچرخه‌سواری آغاز کرد و از سال ۱۳۷۸ این رشته را به صورت حرفه‌ای ادامه داد. سهرابی در بیست و ششمین دوره مسابقات قهرمانی بزرگسالان آسیا که در مالزی برگزار شد، در رشته استقامت جاده بزرگسالان به مدال طلا دست یافت. او در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ در دوحه موفق به کسب ۲ مدال نقره و مدال برنز شد. سهرابی همچنین در مهرماه سال ۱۳۸۶ در مسابقات جام جهانی دوچرخه‌سواری مسکو موفق به کسب ۳ مدال طلا، نقره و برنز شد. او همچنین مقام‌های متعددی را در رقابتهای لیگ برتر دوچرخه‌سواری ایران به دست آورده‌است.
باشگاه‌ها

باشگاه نوسازی مدارس زنجان
باشگاه پیکان (۲۰۰۵)
باشگاه دانشگاه آزاد اسلامی تهران (۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)
باشگاه مس کرمان (۲۰۰۸)
باشگاه لوتو سودال loto sudallبلژیک.
باشگاه پیشگامان کویر یزد (۲۰۱۵)
لودن، داکوتای شمالی

مکان
| Ludden, North Dakota | Ludden, North Dakota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Ludden, North Dakota: Location of Ludden, North Dakota
مختصات: ۴۶°۰′۳۳″ شمالی ۹۸°۷′۳۶″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۰۰۹۱۷°شمالی ۹۸٫۱۲۶۶۷°غربی﻿ / 46.00917; -98.12667: مختصات: ۴۶°۰′۳۳″ شمالی ۹۸°۷′۳۶″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۰۰۹۱۷°شمالی ۹۸٫۱۲۶۶۷°غربی﻿ / 46.00917; -98.12667
State: داکوتای شمالی
شهرستان: Dickey
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۷۷ مایل مربع (۱٫۹۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۷۷ مایل مربع (۱٫۹۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۰۲ فوت (۳۹۷ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۲۳
 • برآورد (2011): ۲۳
 • تراکم: ۲۹٫۹/مایل مربع (۱۱٫۵/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 58474
کد منطقه: 701
FIPS code: 38-48460
GNIS feature ID: 1030039
لودن(به انگلیسی: Ludden) شهری در ایالت داکوتای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۳ نفر بوده‌است.
گذرنامه

ساعتگرد، از بالا چپ : گذرنامه دانمارکی , گذرنامه دیپلماتیک نپال , گذرنامه چینی و گذرنامه لهستانی.
گُذَرنامه یا پاسپورت (به فرانسوی: Passeport) یکی از مدارک شناسایی رسمی است که از سوی دولت‌ها برای شهروندانشان صادر می‌شود. با این مدرک دولت مربوطه از دیگر دولت‌ها اجازه می‌خواهد تا به شهروندان مربوطه اجازهٔ گذر یا ورود به خاک آن کشورها را بدهند. به اجازه‌ای که به این منظور از دیگر دولت‌ها گرفته می‌شود، روادید یا ویزا گفته می‌شود.
در قدیم به گذرنامه «تَذکَرهٔ مُرور» گفته می‌شد.
گذرنامه از یک سو مجوز خروج فردی است که دارای تابعیت سیاست داخلی آن کشور است و از سوی دیگر، تضمین‌کنندهٔ امنیت و حقوق مسافر در قلمرو دیگر کشورها به معنی پذیرش آن از سوی کشور مبدأ است. این موضوع، تابع قدرت سیاسی و بین‌المللی کشور صادرکنندهٔ گذرنامه است.
اگر کشوری بخواهد می‌تواند به فرد بدون گذرنامه نیز اجازهٔ ورود به آن کشور یا مسافرت با شرکت هواپیمایی دولتی آن کشور را بدهد.
تعریف قانونی گذرنامه

بر پایهٔ مادهٔ ۱ قانون گذرنامه مصوب ۱۰ اسفند ۱۳۵۰، گذرنامه سندی است که از طرف مقامات دارای صلاحیت مذکور در این قانون برای مسافرت اتباع ایران به خارج یا اقامت در خارج از کشور یا مسافرت از خارج به ایران داده می‌شود.
تاریخچه > دیرینگی گذرنامه

یکی از نخستین اشاره‌ها به کاغذهایی که به عنوان گذرنامه مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است در سال ۴۵۰ پیش از میلاد و در کتاب نحمیا (از مجموعهٔ عهد عتیق یا تنخ) آمده‌است.  نحمیا از یهودیان شناخته شده که در کاخ شوش مباشر اردشیر یکم هخامنشی بود، برای سفر به یهودیه از اردشیر یکم نامه‌ای دریافت می‌کند تا تضمینی برای به سلامت عبور کردن از اراضی تحت سلطهٔ دیگر فرمانروایان باشد.
تاریخچه > گذرنامهٔ امروزی

گذرنامه به معنای امروزی آن، در اواخر سدهٔ ۱۹ میلادی رایج شد. کشورهایی مانند امپراتوری بریتانیا برای آسان‌سازی سفر اتباع خود در سراسر قلمرو خود، گذرنامه‌ای ایجاد کردند که تنها یک برگ داشت و به معنی اجازهٔ فرد برای عبور از مرز شد.
تاریخچه > گذرنامهٔ عکس‌دار

تا پیش از جنگ جهانی اول، گذرنامه‌ها عکس‌دار نبودند و پس از پایان جنگ، گذرنامهٔ عکس‌دار، الزامی‌شد. در نخستین روزهای اجباری شدن گذرنامهٔ عکس‌دار، درخواست‌کنندگان می‌توانستند عکس دلخواه خود و حتی عکس دسته‌جمعی یا خانوادگی را برای گذرنامه انتخاب کنند.
در کشورها > آمریکا

در ایالات متحدهٔ آمریکا اگر وزن دارندهٔ گذرنامه به مقدار زیادی اضافه یا کم شود، یا جراحی پلاستیک روی صورت انجام شود یا خال‌کوبی یا سوراخ‌کاری بدن یا سوراخ‌کاری بینی روی صورت انجام یا برداشته شود باید گذرنامهٔ تازه گرفته شود. از نزدیک به ۳۲۵ میلیون تَن جمعیت آمریکا تنها ۱۲۰ میلیون تَن گذرنامه دارند. از ژوئن ۲۰۱۹ ارائهٔ آدرس شبکه‌های اجتماعی برای دریافت روادید آمریکا الزامی شد.
در کشورها > بریتانیا

پادشاه انگلیس گذرنامه ندارد. زیرا خود او کسی است که به شهروندان بریتانیا اجازهٔ داشتن گذرنامه را می‌دهد. بنابراین خودش نیازی به داشتن گذرنامه ندارد. اما اسناد محرمانهٔ پادشاه و ۱۵ پیغام‌بر پادشاه که مسئول جابجایی این اسناد محرمانه در سراسر جهان هستند گذرنامهٔ ویژهٔ جداگانه‌ای دارند.
در کشورها > استرالیا

ساکنان ۹ دهکدهٔ ساحلی مشخص شده در پاپوآ گینهٔ نو برای ورود به استرالیا از طریق کوئینزلند نیاز به گذرنامه ندارند.
در کشورها > واتیکان

واتیکان کنترل گذرنامه ندارد و شمارهٔ گذرنامه پاپ «۱» است.
در کشورها > نیکاراگوئه

امنیت گذرنامهٔ نیکاراگوئه از هر کشور دیگری بیشتر است، زیرا گذرنامه این کشور ۸۹ نشان‌وارهٔ امنیتی جداگانه مانند تمام‌نگاری و نقش‌آب دارد.
در کشورها > کشورهای کمونیستی

مردم بعضی کشورها مانند کرهٔ شمالی و در گذشته شهروندان کوبا و کشورهای بلوک شرق حق سفر به بیرون از کشور را نداشتند.
نگارخانه

یک گذرنامهٔ ایرانی در دوره دودمان پهلوی
گذرنامهٔ پیشین ایران
نوشتهٔ صفحهٔ آخر گذرنامهٔ آمریکایی: بدین وسیله، وزارت امور خارجهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا از همهٔ افراد درخواست دارد که بدون تأخیر یا ایجاد مانع، به شهروند/دارندهٔ ملیت ایالات متحده که نام او در این گذرنامه آمده اجازهٔ عبور دهند و در صورت نیاز، به او کمک قانونی داده و از وی حمایت کند.
یک گذرنامهٔ بیومتریک آلمانی با تراشهٔ زیست‌سنجشی
نقشهٔ کشورهای جهان بر پایهٔ مدت زمان اعتبار گذرنامه
نقشهٔ کشورهای جهان بر پایهٔ رنگ گذرنامه
گذرنامهٔ کنونی افغانستان
آندری آرشاوین

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 آرشاوین در ۲۰۱۸:  آرشاوین در ۲۰۱۸
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Andrey Sergeyevich Arshavin
زادروز:  ۲۹ مهٔ ۱۹۸۱ ‏(۴۳ سال)
زادگاه:  سن پترزبورگ، روسیه، شوروی
قد:  ۱٫۷۲ متر (۵ فوت ۸ اینچ)
پست:  مهاجم / هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۸۸–۲۰۰۰:  زنیت سن پترزبورگ
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۹ |  زنیت سن پترزبورگ |  ۲۳۶ |  (۵۲) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۰ |  ← تیم دوم زنیت سن پترزبورگ |  ۵۶ |  (۷) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۳ |  آرسنال |  ۱۰۵ |  (۲۳) |
| ۲۰۱۲ |  ← زنیت سن پترزبورگ (قرضی) |  ۱۰ |  (۳) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  زنیت سن پترزبورگ |  ۳۵ |  (۳) |
| ۲۰۱۶-۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال کوبان کراسنودار |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۶-۱۸ |  باشگاه فوتبال غیرت |  ۸۴ |  (۲۴) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۱–۲۰۰۳ |  زیر ۲۱ سال روسیه |  ۹ |  (۱) |
| ۲۰۰۲–۲۰۱۲ |  روسیه |  ۷۵ |  (۱۷) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ مه ۲۰۲۳. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ مه ۲۰۲۳. 
آندری آرشاوین (به روسی: Андрей Сергеевич Аршавин) (زادهٔ ۲۹ مه ۱۹۸۱) همچنین ملقب است به شَوَ (Shava) و لیتِل زا (Little Tsar) بازیکن سابق باشگاه فوتبال آرسنال و کاپیتان سابق تیم ملی فوتبال روسیه است.
زندگی

آندری سرجِویچ آرشاوین در ۲۹ می ۱۹۸۱ در شهر لِنین گِرَد (سن پترزبورگ امروزی) به دنیا آمد. پدر آندری، سرجی آرشاوین، یک بازیکن فوتبالِ بااستعداد آماتور بود.
تیم باشگاهی

او در مدرسه فوتبال اسمنا آموزش دیده‌است. او از سال ۱۹۹۹ تا اوایل ۲۰۰۰ برای تیم دوم باشگاه زنیت بازی کرد. سپس در سال ۲۰۰۰ به تیم اصلی باشگاه منتقل شد.
آرشاوین فوتبال خود را به صورت حرفه‌ای از سال ۲۰۰۰ در تیم فوتبال زنیت سن پترزبورگ آغاز کرد.
او همراه باشگاه زنیت افتخارات متعددی را تا زمان خروجش در سال ۲۰۰۹ بدست آورد. افتخاراتی همچون قهرمانی در لیگ برتر فوتبال روسیه، قهرمانی در جام حذفی روسیه، قهرمانی در سوپر جام فوتبال روسیه، قهرمانی در لیگ اروپا و همچنین قهرمانی در سوپرجام اروپا.
آرشاوین در دوران حضور خودش در تیم فوتبال زنیت سن پترزبورگ توانست ۳۰۸ بازی برای این تیم انجام دهد و ۷۶ گل به ثمر برساند و ۱۰۷ پاس گل بسازد.
آرشاوین در سال ۲۰۰۹ با قراردادی به ارزش ۱۵ میلیون یورو به باشگاه آرسنال پیوست. آندری همچنین در آن زمان گران‌قیمت‌ترین خرید باشگاه آرسنال لقب گرفت. اوج درخشش آرشاوین در بازی مقابل لیورپول بود و او در آن بازی که در آنفلید برگزار می‌شد موفق شد هر ۴ گل آرسنال را به ثمر برساند. او ۲۴ فوریه ۲۰۱۲ به صورت قرضی به باشگاه زنیت سن پترزبورگ بازگشت و در سال ۲۰۱۳ با قرارداد رسمی و دائمی به این تیم منتقل شد و در سال ۲۰۱۵ از این تیم جدا شد و به باشگاه فوتبال کوبان کراسنودار روسیه پیوست و در سال ۲۰۱۶ هم از این تیم جدا شد و به باشگاه فوتبال غیرت قزاقستان پیوست. وی در سال ۲۰۱۸ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
تیم ملی

آندری اولین بازی ملی خودش را برای تیم ملی روسیه در تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۲ در مقابل تیم ملی بلاروس انجام داد.
تیم ملی > یورو ۲۰۰۸

او در مسابقات نهایی یورو ۲۰۰۸ در تیم ملی فوتبال کشورش تحت رهبری گاس هیدینک درخشش قابل ملاحظه‌ای داشت.
آندری آرشوین، فوتبالیست روسی