stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سعید امامی
وزارت اطلاعات > اقدامات > برنامه هویت

در سال ۱۳۷۵، سعید امامی سفارش‌دهنده و همچنین همراه با حسین شریعتمداری به عنوان تهیه کنندهٔ برنامه ای به نام «هویت» بودند که در آن به صراحت بسیاری از روشنفکران و فعالان سیاسی و فرهنگی، از جمله عبدالحسین زرین‌کوب، هوشنگ گلشیری، داریوش شایگان، محمدعلی اسلامی ندوشن، محمدجعفر محجوب، احمد شاملو، ایرج افشار، داریوش آشوری، باقر پرهام، سید حسین نصر و بسیاری دیگر را به عنوان تئوریسین‌ها و مجریان تهاجم فرهنگی و شبیخون فرهنگی غربی و خائن به کشور یاد می‌شدند. به علاوه در این برنامه اعترافات تلویزیونی که از سعیدی سیرجانی، عزت‌الله سحابی، غلامحسین میرزاصالح در زندان ضبط شده بود نیز پخش و تحلیل‌های مورد نظر مقامات دولتی لابلای آن گنجانده می‌شد. عزت‌الله سحابی فیلم‌های گرفته شدهٔ اعترافات را پس از ماه‌ها حبس و شکنجه خود و سایر زندانیان می‌داند. سعیدی سیرجانی نیز یکی از اعتراف کنندگان در این برنامه بود که در زندان به دلایل نامشخصی درگذشت. بسیاری او را یکی از قربانیان قتل‌های زنجیره ای می‌دانند که توسط تیم سعید امامی در زندان با استفاده از کپسول پتاسیم کشته شده‌است.
وزارت اطلاعات > اقدامات > محدودیت برای مطبوعات

روزنامهٔ سلام در ۱۵ تیر ۱۳۷۸ نامه‌ای از سعید امامی را منتشر ساخت که وی خواستار اعمال محدودیت بیشتر برای نویسندگان و مترجمان شده بود. وی این نامه را در ۱۶ مهر ۱۳۷۷ اندکی پیش از آغاز دور تازه قتل‌های زنجیره‌ای، خطاب به «مقام محترم وزارت» نگاشته بود. سعید امامی همچنین خواستار ایجاد شرایطی شده بود که نویسندگان نیز پیرامون مطالب منتشره در نشریات (به همراه مدیر مسئول) پاسخگو باشند. او در این نامه به ویژه از چند نویسنده متهم به ایجاد مشکلات امنیتی از جمله محمد مختاری از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای نام می‌برد. در پی چاپ این نامه، دادگاه ویژه روحانیت روزنامه سلام را توقیف کرد.
وزارت اطلاعات > قتل‌های زنجیره‌ای

مقالهٔ اصلی: قتل‌های زنجیره‌ای ایران
وزارت اطلاعات > قتل‌های زنجیره‌ای > نقش سعید امامی در قتل‌های زنجیره‌ای

او در زمان وقوع قتل‌های زنجیره‌ای ایران در وزارت اطلاعات مشاور بود. در اطلاعیهٔ وزارت اطلاعات در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۷۷ آمده‌است گروهی از اعضای وزارت اطلاعات مسئول قتل‌های زنجیره‌ای بوده‌اند و او یکی از آنان بود. سعید امامی پنجم بهمن ماه سال ۷۷ بازداشت شد ولی نام او و سایر متهمان بازداشت شده به رسانه‌ها راه نیافت تا آن‌که آخرین روزهای خرداد ۷۸ اخباری از برخی از بازداشت شدگانی که سمت‌هایی در حد مدیرکل را در وزارت اطلاعات بر عهده داشتند در برخی از روزنامه‌ها انتشار یافت. رئیس وقت سازمان قضایی نیروهای مسلح او را یکی از چهار عامل اصلی قتل‌های زنجیره‌ای معرفی کرد و گفت: «عاملان اصلی با توجه به تحقیقات انجام گرفته مصطفی کاظمی، مهرداد عالیخانی، سام نیک طاها، خسرو براتی و سعید امامی هستند.»
وزارت اطلاعات > قتل‌های زنجیره‌ای > بازجویی و اعترافات سعید امامی

سعید امامی در اعترافات خود اشاره می‌کند که جمعا بر قتل ۳۵۰ نفر در طی چهارده سال نظارت داشتن و شمار اندکی را با دست خود از بین برده است.
در اسناد بازجویی سعید امامی که بعداً منتشر شد آمده‌است: «من از آغاز انقلاب تا به امروز سرباز گوش به فرمان نظام مقدس اسلامی و مقام ولایت بوده و هستم، هیچگاه بدون کسب اجازه یا بدون دستور مقامات عالی نظام کاری انجام نداده‌ام. حکم اعدام داریوش فروهر و پروانه اسکندری را به روال معمول همیشگی حجت‌الاسلام علی فلاحیان به من داد. احکام اعدام سایر محاربان قبلاً در زمان وزارت فلاحیان صادر شده بود. از مدت‌ها پیش قرار بر این بود که عوامل مؤثر فرهنگی وابسته که توطئه تهاجم فرهنگی را در ایران پیاده می‌کردند و جمعاً صد نفر بودند اعدام شوند. حکم حذف ۲۹ نفر از نویسندگان از مدت‌ها پیش مشخص و احکام قبلاً صادر شده بود که در مورد ۷ تن از آن عناصر احکام در دوره وزارت علی فلاحیان اجرا شده بود. وقتی حکم اعدام فروهر به ما ابلاغ شد پرسیدیم که تکلیف احکام معطل مانده اعضای کانون نویسندگان چه می‌شود که حاج آقا قربانعلی دری نجف‌آبادی نیز گفتند هرچه سریع‌تر اقدام شود بهتر است و این بار نیز مثل ماقبل انجام شد با فرق اینکه به جای ابلاغ از سوی فلاحیان امور از طریق دری نجف‌آبادی هماهنگ می‌شد. فلاحیان با وجود آنکه خود حاکم شرع بود، اما معمولاً و در موارد حساس احکام حذف محاربان را شخصاً صادر نمی‌کرد. او این احکام را از عزیزالله خوشوقت، محمدتقی مصباح یزدی، ابوالقاسم خزعلی، احمد جنتی و گاهی نیز از غلامحسین محسنی اژه‌ای دریافت می‌کرد و بدست ما می‌داد. ما فقط به آقایان اخبار و اطلاعات می‌رساندیم و بعد هم منتظر دستور می‌ماندیم».
وزارت اطلاعات > قتل‌های زنجیره‌ای > پخش شدن فیلم اعترافات همسر و همکاران سعید امامی علیه او

در آن زمان بخش مهمی از حاکمیت ادعا می‌کردند که قتل‌های زنجیره ای به وسیله «استکبار» و «دشمن» انجام شده‌است. از جمله در ۲۴ آذرماه ۱۳۷۷، سید علی خامنه‌ای، طی سخنرانی اظهار داشت که «تردیدی نیست که در این پیگیری، دخالت مستقیم یا غیرمستقیم دشمن در این حوادث آشکار خواهد شد.»
پس از مرگ سعید امامی، در بهمن ۱۳۷۸، فیلم اعترافات فهیمه دری نوگورانی و پنج تن دیگر از متهمان قتل‌های زنجیره‌ای با حضور نیازی رئیس سازمان قضایی نیروهای مسلح و عهده‌دار رسیدگی به پرونده قتل‌های زنجیره ای، در جلساتی جداگانه برای خامنه‌ای، سران سه قوه و در جلسه غیر علنی مجلس پنجم، برای نمایندگان پخش شد که عکس‌العمل‌های متفاوتی را دربرداشت. محمد نیازی «قسم جلاله» می‌خورد که اعترافات آنها «قلبی و منطبق بر واقعیت» است و می‌تواند سند محکمی برای حکم باشد. متهمان در این فیلم مدعی همکاری سعید امامی و خودشان با اف‌بی‌آی، سازمان سیا و موساد شده بودند. اما در خرداد ۱۳۸۰، فیلمی سه ساعته از مراحل بازجویی فهیمه دری نوگورانی، همسر سعید امامی و تعدادی دیگر از بازداشت شدگان پرونده قتل‌ها منتشر شد و بخش‌هایی از آن بر روی اینترنت قرار گرفت. این فیلم، حکایت از شکنجه شدید این زندانیان برای اخذ اعترافات عجیب در مورد ضدیت با جمهوری اسلامی، ارتباط با سرویس‌های جاسوسی بیگانه و فسادهای گسترده جنسی داشت. بازجویان با تهدید و ضرب و شتم و نسبت دادن اتهامات اخلاقی و جنسی عجیب، درصدد اثبات ارتباط عاملان اجرایی قتل‌های زنجیره‌ای با بیگانگان و سفر به اسرائیل بودند. در نهایت همسر سعید امامی نه تنها نهایتاً اعتراف می‌کند که عامل موساد و سیا بوده و با چند نفر از مقامات وزارت اطلاعات روابط نامشروع داشته، بلکه وادار می‌شود صحنه‌هایی مشمئزکننده از روابط جنسی گروهی خود با سعید امامی و همکارانش یا اهانت به قرآن در جریان روابط جنسی خیالی را بازگو کند. تهیه‌کنندگان فیلم شکنجه متهمان قتل‌های زنجیره‌ای طی نامه‌ای به رئیس‌جمهور خاتمی در مرداد ۱۳۸۰، تأکید داشتند که بازجویی از متهمان به ویژه متهمان زن دارای صحنه‌های بسیار وحشتناک‌تر بوده که در فیلم موجود نیست.
عبدالله ناصری مشاور وقت خاتمی در این مورد می‌گوید که پس از کشتن سعید امامی «عملاً مسیر پرونده را با آوردن خانم سعید امامی به پرونده و گرفتن اعترافات اجباری عوض کردند که اول و آخر این پرونده بشود سعید امامی و او هم که از بین رفته و زنده نیست. همسرش هم اعترافات اجباری کرد، آن فیلم‌هایی که در فضای مجازی منتشر شد، تمام آن بازجویی‌ها توسط همین آقای «ج. الف» از همسر سعید امامی صورت گرفت.»
وزارت اطلاعات > قتل‌های زنجیره‌ای > اتهامات

مطبوعات ایران، امامی را نه تنها در قتل‌های زنجیره‌ای فروهرها، مختاری، پوینده و شریف مسئول دانستند، بلکه از او به عنوان یکی از عوامل قتل‌های دهه ۶۰ و ۷۰ شمسی شامل ترور سعیدی سیرجانی، واقعه ترور میکونوس، ماجرای اتوبوس ارمنستان (عملیات ناموفق به دره افکندن اتوبوس حامل ۲۱ تن از نویسندگان و روشنفکران) و مرگ غیرمنتظره احمد خمینی فرزند روح‌الله خمینی (بنیانگذار جمهوری اسلامی) نام بردند.
نظر فلاحیان

براساس خبر منتشر شده در ۲۶ تیر ماه ۱۳۹۶ علی فلاحیان وزیر اطلاعات دوره سازندگی در مصاحبه‌ای به ماجرای سعید امامی که از معاونین وی در زمان وزارتش بود نیز اشاره کرد و در پاسخ به سئوالاتی در این باره گفت: «... آقای سعید امامی پیش از من هم مدیر بود…» وی در پاسخ به سئوالی که سعید امامی را مدیری خوب و یک اطلاعاتی مظلوم، قوی و خدوم معرفی کرده بود، ضمن تأیید این صفات در ادامه سخنانش گفت که «به همین دلیل است که من گفتم خودش را نکشته دیگر. دفاع من (از وی) به خاطر همین بود…».
نظر عبدالله شهبازی

اما عبدالله شهبازی پژوهش‌گر، ضمن محکوم کردن نظر اصلاح‌طلبان و حسینیان معتقد است سعید امامی به همراه دیگر متهمین به هیچ جناحی وابستگی حقیقی نداشته بلکه او از عوامل سابق ساواک در ایران و اف‌بی‌آی در آمریکا بوده که در دوره انقلاب اسلامی از یک سازمان دانشجویی کمونیستی در آمریکا خارج و وارد انجمن اسلامی دانشجویان ایرانی آمریکا می‌شود تا بتواند با تظاهر به مذهب بعداً به عنوان نفوذی سرویس‌های جاسوسی غربی در انقلاب اسلامی عمل کند. او همچنین معتقد است حادثهٔ ترور میکونوس نیز با طراحی او و با هدف جلوگیری از عادی‌سازی روابط ایران با دولت آلمان و حزب دموکرات کردستان انجام شده‌است.
در مقابل اکبر خوش‌کوش، دوست امامی، این روایت شهبازی را داستان سرایی می‌خواند و می‌گوید که شهبازی «برای سرپوش گذاشتن به روی جنایت و شکنجهٔ بعضی از مدیران وزارت اطلاعات که دستگیر شده بودند شروع کرد یک کیس بنام اسراییل و بهایت درست کردن و انحراف از قتل‌های زنجیره‌ای را داستان‌های فروانی سرودن و عاملین شکنجه و قتل‌ها را تبرئه و شکنجه شده‌ها را عامل اسراییل و به بهایت چسباند.» او همچین شهبازی را از منابع و مخبر وزارت اطلاعات می‌خواند که با حسین شریعتمداری همکاری می‌کند.
جواد بوشهری

| جواد بوشهری | جواد بوشهری |
| --- | --- |
وزیر راه ایران: وزیر راه ایران
دوره مسئولیت ۱۲ اردیبهشت ۱۳۳۰ – ۲۸ تیر ۱۳۳۱: دوره مسئولیت ۱۲ اردیبهشت ۱۳۳۰ – ۲۸ تیر ۱۳۳۱
پادشاه: محمدرضا پهلوی
نخست‌وزیر: محمد مصدق
پس از: سرلشکر حسن ارفع
پیش از: داوود رجبی
وزیر کشاورزی: وزیر کشاورزی
دوره مسئولیت ۱ تیر – ۳۱ شهریور ۱۳۲۷: دوره مسئولیت ۱ تیر – ۳۱ شهریور ۱۳۲۷
نخست‌وزیر: عبدالحسین هژیر
پس از: باقر شاهرودی
پیش از: فخرالدین شادمان
وزیر پست و تلگراف: وزیر پست و تلگراف
دوره مسئولیت ۱۹ شهریور – ۵ دی ۱۳۲۶: دوره مسئولیت ۱۹ شهریور – ۵ دی ۱۳۲۶
نخست‌وزیر: احمد قوام
پس از: سید علی نصر
پیش از: محمدعلی وارسته
سناتور: سناتور
دوره مسئولیت ۱۳۲۸ – ۱۳۵۴: دوره مسئولیت ۱۳۲۸ – ۱۳۵۴
حوزه انتخاباتی: تهران (دوره‌های اول تا ششم)
نماینده مجلس شورای ملی: نماینده مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: تهران (دوره‌های هفتم و هفدهم)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۷۲ خورشیدی بوشهر، ایران
درگذشته: ۱۳۵۱ خورشیدی
ملیت: ایرانی
تحصیلات: تجارت و اقتصاد
لقب(ها): امیرهمایون
جواد بوشهری (۱۲۷۲ بوشهر – ۱۳۵۱) ملقب به امیرهمایون سرمایه‌دار، دولتمرد و قانونگذار دوره پهلوی و وزیر راه کابینه اول دولت ملی محمد مصدق بود. او یکی از اعضای اتاق بازرگانی، صنابع، معادن و کشاورزی تهران بود.
زندگی‌نامه

پدرش حاج محمد معین‌التجار بوشهری از سرمایه داران بزرگ حاشیه خلیج فارس بود. خودش نیز پس از تحصیل تجارت و اقتصاد در اروپا همچون پدر به بازرگانی پرداخت و همزمان به محافل سیاسی در تهران رفت‌و‌آمد داشت. در جریان کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ بازداشت شد و تا پایان حکومت صد روزه سید ضیاءالدین طباطبایی زندانی بود.
او پس از سقوط دولت سیدضیاء در ۱۳۰۰ آزاد شد و از اعضای مجلس مؤسسانی بود که در ۱۳۰۴ به انقراض قاجاریه رأی مثبت داد. با این حال که از حامیان رضاخان پهلوی بود، چون دیگر یاران وی مورد غضب واقع شد و حتی شاه قصد بازداشت او را داشت اما بوشهری که احساس خطر می‏‌کرد در ۱۳۱۲ از ایران به اروپا گریخت و تا زمان سقوط رضاشاه در آنجا مقیم بود.
بوشهری در سال ۱۳۰۷ در انتخابات دوره هفتم مجلس شورای ملی به نمایندگی تهران انتخاب شد اما تنها در آن سال او در مجلس حضور داشت و پس از آن به مجلس نرفت. در دوره‌های بعد نیز در راهیابی به مجلس ناکام ماند.
در ۱۳۲۵ محمدرضا پهلوی او را به استانداری فارس منصوب کرد و از سال ۱۳۲۶ در کابینه احمد قوام وزیر پست و تلگراف، در کابینه عبدالحسین هژیر وزیر کشاورزی و در کابینه محمد مصدق وزیر راه شد. در انتخابات دوره هفدهم مجلس شورای ملی بار دیگر از تهران به نمایندگی انتخاب شد. پس از آن تا هنگام مرگ نماینده انتخابی دوره‌های مختلف مجلس سنا بود.
جواد بوشهری در سال ۱۳۵۰ مدیریت جشنهای ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی را عهده‌دار شد. او در اواخر عمر دچار شکست مالی شد و بانک ملی بخش از املاک و اموالش را بابت طلب‌هایش تصاحب کرد.
بوشهری در سال ۱۳۵۱ درگذشت.
جواد بوشهری در كابينه دكتر محمد مصدق. از راست: محمد‌علي وارسته، باقر كاظمي، دكتر مصدق،دكتر حسن ادهم،علي هيئت، حسنعلي فرمند،جواد بوشهري، سرلشكر زاهدي، دكتركريم سنجابي
سودابه خسروی

| سودابه خسروی | سودابه خسروی |
| --- | --- |
سودابه خسروی (۱۳۹۳): سودابه خسروی (۱۳۹۳)
نام هنگام تولد: سودابه خسروی
زادهٔ: ۱۳۴۵(۵۷ سال) اراک
ملیت:  ایران
تحصیلات: عکاسی در دانشگاه تهران
پیشه: چهره‌پرداز
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۲-اکنون
سودابه خسروی (زاده ۲۰ بهمن ۱۳۴۵ - اراک) چهره‌پرداز سینما اهل ایران است.
زندگی‌نامه

سودابه خسروی دانش آموختهٔ رشتهٔ عکاسی از دانشگاه تهران است. وی ادامهٔ تحصیلات خود را با شرکت در آزمون ورودی حوزه هنری زیر نظر جلال معیریان ادامه داد و سپس به عنوان دستیار وی، فعالیت حرفه‌ای خود را در رشته چهره‌پردازی آغاز کرد.
جوایز

برنده جایزه تندیس زرین بهترین چهره پردازی از چهاردهمین دورهجشن بزرگ سینمای ایران برای فیلم سینمایی «شبانه روز».
نامزد دریافت تندیس زرین بهترین چهره‌پردازی از شانزدهمین دوره جشن بزرگ سینمای ایران برای فیلم سینمایی «طبقه هساث».
نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی از سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم «اسرافیل».
نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی از سی و دومین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم «شیار ۱۴۳».
نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی از بیست و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم «شبانه روز».
نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی از بیست و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم «شوریده».
فیلم‌شناسی > طراح چهره‌پردازی

آهنگ دو نفره (۱۳۹۹)
بی صدا حلزون (۱۳۹۸)
قتل عمد (۱۳۹۸)
ایده اصلی (۱۳۹۷)
بی وزنی (۱۳۹۷)
جانان (۱۳۹۷)
چهل و هفت (۱۳۹۷)
«زعفرانیه ۱۴ تیر» به کارگردانی سیدعلی هاشمی (۱۳۹۷)
لالاكن (۱۳۹۷)
بهت (۱۳۹۶)
«زرد» به کارگردانی مصطفی تقی‌زاده (۱۳۹۵)
«اسرافیل» به کارگردانی آیدا پناهنده (۱۳۹۵)
تمريني براي اجرا (۱۳۹۴)
«تیک آف» (جاده کمکی) به کارگردانی احسان عبدی‌پور (۱۳۹۴)
جاودانگي (۱۳۹۴)
دختر (۱۳۹۴)
گيتا (۱۳۹۴)
«نگار» به کارگردانی رامبد جوان (۱۳۹۴)
«وارونگی» به کارگردانی بهنام بهزادی (۱۳۹۴)
«یک دزدی عاشقانه» به کارگردانی امیر شهاب رضویان (۱۳۹۴)
«ارغوان» به کارگردانی امید بنکدار و کیوان علیمحمدی (۱۳۹۳)
«دوران عاشقی» به کارگردانی علیرضا رئیسیان (۱۳۹۳)
«عصر یخبندان» به کارگردانی مصطفی کیایی (۱۳۹۳)
«ناهید» به کارگردانی آیدا پناهنده (۱۳۹۳)
«تراژدی» به کارگردانی آزیتا موگویی (۱۳۹۲)
«زندگی جای دیگریست» به کارگردانی منوچهر هادی (۱۳۹۲)
«سیزده» به کارگردانی هومن سیدی (۱۳۹۲)
«شیار ۱۴۳» به کارگردانی نرگس آبیار (۱۳۹۲)
«طبقه هساث» به کارگردانی کمال تبریزی (۱۳۹۲)
«فردا» به کارگردانی مهدی پاکدل و ایمان افشاریان (۱۳۹۲)
«مردن به وقت شهریور» به کارگردانی هاتف علیمردانی (۱۳۹۲)
«ملبورن» به کارگردانی نیما جاویدی (۱۳۹۲)
«فرزند چهارم» به کارگردانی وحید موسائیان (۱۳۹۱)
«قاعده تصادف» به کارگردانی بهنام بهزادی (۱۳۹۱)
«گام‌های شیدایی» به کارگردانی حمید بهمنی (۱۳۹۱)
«من همسرش هستم» به کارگردانی مصطفی شایسته (۱۳۹۰)
«آفریقا» به کارگردانی هومن سیدی (۱۳۸۹)
«آقا یوسف» به کارگردانی علی رفیعی (۱۳۸۹)
«سوت پایان» به کارگردانی نیکی کریمی (۱۳۸۹)
«آل» به کارگردانی بهرام بهرامیان (۱۳۸۸)
«چهره به چهره» به کارگردانی علی ژکان (۱۳۸۷)
«خاطره» به کارگردانی نادر طریقت (۱۳۸۷)
«شبانه روز» به کارگردانی امید بنکدار و کیوان علیمحمدی (۱۳۸۷)
«صبح روز هفتم» به کارگردانی سیدمسعود اطیابی (۱۳۸۷)
«کتاب قانون» به کارگردانی مازیار میری (۱۳۸۷)
«مدیوم» به کارگردانی علی توکل نیا (۱۳۸۷)
«آن مرد آمد» به کارگردانی حمید بهمنی (۱۳۸۶)
«به همین سادگی» به کارگردانی رضا میرکریمی (۱۳۸۶)
«کنعان» به کارگردانی مانی حقیقی (۱۳۸۶)
«پارک وی» به کارگردانی فریدون جیرانی(۱۳۸۵)
«تله روباه» به کارگردانی علیرضا اسحاقی (۱۳۸۵)
«ستایش» به کارگردانی محمدرضا رحمانی (۱۳۸۵)
«شبانه» به کارگردانی امید بنکدار و کیوان علیمحمدی (۱۳۸۴)
«رستگاری در هشت و بیست دقیقه» به کارگردانی سیروس الوند (۱۳۸۳)
«شوریده» به کارگردانی محمدعلی سجادی (۱۳۸۳)
«هشت پا» به کارگردانی علیرضا داوودنژاد (۱۳۸۳)
«یک شب» به کارگردانی نیکی کریمی (۱۳۸۳)
«باج خور» به کارگردانی فرزاد مؤتمن (۱۳۸۲)
«جنایت» به کارگردانی محمدعلی سجادی (۱۳۸۲)
«شکلات» به کارگردانی افشین شرکت (۱۳۸۲)
«ملاقات با طوطی» به کارگردانی علیرضا داوودنژاد (۱۳۸۲)
«گاهی به آسمان نگاه کن» به کارگردانی کمال تبریزی (۱۳۸۱)
«خواب سفید» به کارگردانی حمید جبلی (۱۳۸۰)
«کاغذ بی خط» به کارگردانی ناصر تقوایی (۱۳۸۰)
فیلم‌شناسی > چهره‌پرداز

گیرنده (۱۳۹۰)
شکارچی شنبه (۱۳۸۸)
آدم (۱۳۸۵)
همسر دلخواه من (۱۳۷۹)
پرتگاه (۱۳۷۲)
کارو (فیلم ۱۳۹۸)
انستروم اف ۲۸

| F-۲۸ / ۲۸۰ | F-۲۸ / ۲۸۰ |
| --- | --- |
Enstrom 280FX Shark: Enstrom 280FX Shark
کاربری: بالگرد سبُک
تولیدکننده: انستروم
معرفی‌شده در: ۱۹۶۵
ساخته‌شده: ۱۹۶۵ تا کنون
هزینه هر فروند: ۳۶۰٬۰۰۰ دلار
گونه‌ها: انستروم ۲۸۰ انستروم تی‌اچ ۱۸۰
توسعه‌یافته به: انستروم ۴۸۰
اف-۲۸
اف-۲۸
۲۸۰ اف‌ایکس
اف-۲۸
انستروم اف ۲۸ و ۲۸۰ (به انگلیسی: Enstrom F-28) یک خانواده از بالگردهای با موتور رفت و برگشتی ساخت شرکت انستروم ایالات متحده آمریکا است. از این خانواده بالگرد تا کنون بیش از ۱۲۰۰ فروند ساخته شده‌است. مدلهای اف-۲۸ و انستروم ۲۸۰ از موتور پیستونی لایکومینگ بهره می‌برند و مدل انستروم ۴۸۰ نیز از موتور توربوشفت آلیسون ۲۵۰ بهره می‌برد.
کاربران > کاربران غیرنظامی

در مقیاس گسترده در میان علاقه‌مندان به پرواز، آموزش پرواز و شرکتهای غیرنظامی خصوصی به کار می‌رود.
حوادث

در اکتبر سال ۱۹۸۶ در منهتن نیویورک یک فروند اف-۲۸ در ارتفاع ۲۳ متری از سطح زمین درحالیکه گزارش رادیویی در زمینه ترافیک شهری تهیه می‌کرد، دچار نقص فنی در کلاچ بالگرد شد و پس از برخورد به یک فنس آهنی به درون رودخانه هادسون افتاد. خانم جین دورناکر خواننده راک و گزارشگر شبکه ان‌بی‌سی درحالیکه فریاد می‌کشید: «میفتیم در آب»، «میفتیم در آب»، «میفتیم در آب» بالگرد درون آب افتاد. خلبان از این حادثه جان سالم به در برد ولی جین دورناکر در راه بیمارستان به دلیل خونریزی شدید درگذشت.
در سال ۲۰۱۵ یک فروند انستروم ۲۸۰ در اری، کلرادو به دلیل نقص ملخ در هوا متلاشی شد که آموزگار پرواز و شاگرد او درگذشتند. دلیل این سقوط فرسودگی ملخ و استفاده بیش از حد بدون اورهال در زمان مناسب اعلام شد.
مشخصات

داده‌ها از Brassey's World Aircraft & Systems Directory
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۱ خلبان
ظرفیت: دو سرنشین
طول: ۲۹ فوت ۳ اینچ (۸٫۹۲ متر)
ارتفاع: ۹ فوت ۰ اینچ (۲٫۷۴ متر)
وزن خالی:  ۱٬۵۷۰ پوند (۷۱۲ کیلوگرم)
بیشترین وزن برخاست:  ۲٬۶۰۰ پوند (۱٬۱۷۹ کیلوگرم)
پیشرانه هواگرد: ۱ عدد موتور چهارسیلندر خطی هواخنک Lycoming HIO-360-F1AD،‏ ۲۲۵ اسب بخار (۱۶۸ کیلووات)
قطر روتور اصلی:  ۳۲ فوت ۰ اینچ (۹٫۷۵ متر)
مساحت روتور اصلی: ۸۰۴ فوت مربع (۷۴٫۷ متر مربع) NACA 0013.5
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۹۷ گره (۱۱۲ مایل بر ساعت؛ ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت)
سرعت کروز:  ۸۹ گره (۱۰۲ مایل بر ساعت؛ ۱۶۵ کیلومتر بر ساعت)
بُرد:  ۲۴۱ مایل دریایی (۲۷۷ مایل؛ ۴۴۶ کیلومتر)
حداكثر ارتفاع:  ۱۲٬۰۰۰ فوت (۳٬۷۰۰ متر)
نرخ صعود:  ۱٬۴۵۰ فوت بر دقیقه (۷٫۴ متر بر ثانیه)
ملیح جودت آندای

| ملیح جودت آندای | ملیح جودت آندای |
| --- | --- |
ملیح جودت آندای: ملیح جودت آندای
زاده: ۱۳ مارس ۱۹۱۵ استانبول، ترکیه
درگذشته: ۲۹ نوامبر ۲۰۰۲ (۸۷ سال) استانبول، ترکیه
ملیح جودت آندای (به ترکی استانبولی: Melih Cevdet Anday)(زاده ۱۳۱۵ مارس ۱۹۱۵ - مرگ ۲۸ نوامبر ۲۰۰۲) شاعر و نویسنده ترک بود که اشعارش خارج از جنبش‌های ادبی سنتی ترکیه طبقه‌بندی می‌شود. آثار او شامل یازده مجموعه شعر، هشت نمایشنامه، هشت رمان و پانزده مجموعه مقاله است که بعضی از آنها چندین جایزه بزرگ ادبی دریافت کردند. او همچنین چندین کتاب از زبان‌های دیگر به ترکی ترجمه کرده‌است.
زندگی‌نامه

ملیح جودت آندای در سال ۱۹۱۵ در استانبول متولد شد و در سال ۱۹۳۱ به همراه والدینش بهآنکارا نقل مکان کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان گازی او برای مدتی در رشتهٔ جامعه‌شناسی در بلژیک با کمک‌هزینهٔ دولتی تحصیل کرد اما پس از تهاجم آلمان در سال ۱۹۴۰ مجبور شد به خانه برگردد. بین سالهای ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۱ او به عنوان مشاور کتابداری در وزارت آموزش و پرورش در آنکارا مشغول به کار شد. در طول این مدت او فعالیت خود را به عنوان روزنامه‌نگار برای چندین روزنامه آغاز کرد. پس از سال ۱۹۵۴، او به عنوان معلم برای کنسرواتوار شهرداری استانبول مشغول به کار شد. بین سالهای ۱۹۶۴ و ۱۹۶۹، آندای در هیئت مدیرهٔ رادیو تلویزیون ترکیه مشغول به کار بود. پس از بازنشستگی از این سمت در سال ۱۹۷۷، آندی به عنوان مدیر ستاد فرهنگی یونسکو در پاریس منصوب شد.
حرفه ادبی

آندای بعنوان شاعر یکی از رهبران جنبش غریب بود که ارهان ولی و اوکتای ریفت از اعضای آن بودند. طبق مقدمه مجموعه مشترک آنها که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد، شعر باید ساختارگرایی و سبک کلاسیک لفاظی قرن‌های گذشته را رها کند و خود را ساده، متفکر کند و به بیانی تبدیل به هنر خالی از هنری شود که تنها برای خدمت به مردم عادی طراحی شده است.
در سال ۱۹۹۴ مجسمه‌ای برنزی از آندای ساخته و در پارکی به نام خود او در حاشیه خلیج گکووا قرار داده شد.
مجسمهٔ ملیح جودت آندای
جیمز لورنسن

| جیمز لورنسن | جیمز لورنسن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ فوریهٔ ۱۹۴۰ ‏(۸۴ سال) مارتن، جزیره شمالی، نیوزیلند
ملیت:  نیوزیلندی
پیشه: بازیگر
جیمز لورنسن (انگلیسی: James Laurenson؛ زادهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۴۰) بازیگر اهل نیوزیلند است.
او دانش‌آموختهٔ دانشگاه کانتربوری است و کارش را با ایفای نقشی کوچک در فیلم زنان عاشق آغاز کرد.
از دیگر فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به تعرض، پدر براون، فضا: ۱۹۹۹، شاهد خاموش، شیادها، آدمکشان میدسامر، دیوار پینک فلوید، مأموران مخفی، میوی گربه، شارپ، نام رمز: کیریل، راهی طولانی تا فینچلی و وضعیت فعلی اشاره نمود.
هاوکر سیدلی نیمرود

| Nimrod | Nimrod |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد گشت دریایی، شنود الکترونیک، آواکس
تولیدکننده: هاوکر سیدلی بی‌ای‌ئی سیستمز
نخستین پرواز: ۲۳ مه ۱۹۶۷
معرفی‌شده در: ۲اکتبر ۱۹۶۹
بازنشستگی: ۲۸ژوئن ۲۰۱۱
وضعیت: بازنشسته
کاربر اصلی: نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا
تعداد ساخته‌شده: ۴۹ (و ۲ پیش‌نمونه)
توسعه‌یافته از: د هویلند کامت
گونه‌ها: هاوکر سیدلی نمرود آر۱ بریتیش ایروسپیس نمرود ای‌ئی‌دبلیو۳   بی‌ای‌ئی سیستمز نمرود ام‌آرای۴
هاوکر سیدلی نمرود یک هواپیمای گشت دریایی در حال توسعه توسط بریتانیا بود. این طرح یک تغییر گسترده از هواپیمای دی هاویلند کامِت، اولین هواپیمای جت خطوط هوایی تجاری بود. طراحی این هواپیما در اصل توسط هاوکر سیدلی، جانشین شرکت دی هاویلند صورت گرفته و مقدار زیادی از توسعه و نگهداری این هواپیما نیز، خود به وسیلهٔ شرکت‌های جانشین هاوکر سیدلی به ترتیب بریتیش آئرواسپیس و بی‌ای‌ئی سیستمز انجام شده‌است.
توسعه > MR1

در ۴ ژوئن سال ۱۹۶۴، دولت بریتانیا ۳۸۱ نفر از متخصصین هوایی را برای جایگزینی به آوروُ شِکِلتون (Avro Shackleton) فرستاد. ضرورت چنین اقدامی در امر جانشینی، بیانگر سرعت نزدیک شدن خستگی‌ها، فرسودگی و محدودیت‌های موجود در ناوگان شکلتون نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بود. توسعه و بازسازی ناوگان گشت دریایی شکلتون، معامله بزرگی بود که نظر تولید کنندگاه هوپیماهای مشابه را چه در داخل بریتانیا و چه در خارج جلب کرد. هواپیما ارائه شده شامل: لاکهید پی-۳ اوریون و برگوت آتلانتیک از تولیدکنندگان خارجی و تولیدات شرکت‌های بریتانیایی و زیرمجموعه‌های آن‌ها شامل هواپیماهای: هاوکر سایدلی ترایدنت، بی‌ای‌سی یک-یازده، وایکر وی سی ۱۰ و دی هاویلند کامت بود. در دوم فوریه ۱۹۶۵ میلادی هارولد ویلسون، نخست‌وزیر انگلستان، اعلام کرد قصد سفارش نسخه گشت دریایی هاوکر سیدلی از نوع کامت مدل اچ اس ۸۰۱ را دارد. طراحی نمرود بر پایه هواپیمای کامت۴سی، هواپیمای خطوط تجاری که به پایان زندگی تجاری خود رسیده بود شکل گرفت. اولین پیش نمونه‌های نیمراد مدل ایکس-وی۱۴۸ و ایکس-وی۱۴۷ از دو بدنه نهایی ناتمام کامت۴سی ساخته شد. برای بهره‌وری بهتر از سوخت، به ویژه در ارتفاعات پایین که مورد نیاز گشت دریایی بود، موتور توربوجت
کامت با موتور توربوفن رولزرویس اسپی جایگزین شد. اصلاحات عمده بدنه شامل موارد، محفظه داخلی حمل سلاح، دماغه مناسب برای گسترش رادار، دم جدید با تجهیزات جنگ الکترونیک (ESM)، سنسورهای نصب شده در سطوح آیرودینامیک بزرگ و بوم آشکارساز ناهنجاری مغناطیسی (MAD) بود. پس از اولین پرواز در می ۱۹۶۷، نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا ۴۶ نیمراد ام آر ۱اس سفارش داد. اولین نمونه:XV۲۳۰ در اکتبر ۱۹۶۹ وارد خدمت
شد. در مجموع پنج اسکادران با استفاده از نوع نمیراد تأسیس شد. چهار اسکادران به‌طور دائم در دایگاه‌های بریتانیا مستقر شده و اسکادران پنجم در ابتدا در مالت مستقر شد.
توسعه > R1

در مه ۱۹۷۴ سه هواپیمای نیمراد برای وظیفه سیگنال‌های اطلاعاتی سازگار و جایگزین کامت سی۲اس و کانبرا از اسکادران شماره ۵۱ شدند. تشخیص بصری نوع آر۱ از ام آر۲ بواسطه بوم آشکارساز ناهنجاری مغناطیسی (MAD) ممکن بود که این آشکارساز مجموعه ای از دیش‌های رادیویی
دوار نصب شده در محفظه بمب هواپیما، با دیش‌های رادیویی بیشتر در مخروط دم و در مقابل مخازن سوخت بال نصب شده بود. خدمه پرواز از چهار نفر (دو خلبان، مهندس پرواز و یک ناوبر) تا ۲۵ خدمه برای تجهیزات کاربردی رادیویی متفاوت بود. تنها پس از پایان جنگ سرد بود که نقش این هواپیما به‌طور رسمی تأیید شد. قبلاً یک بار به عنوان «هواپیما کالیبراسیون رادار» معرقی شده بود. نیمراد آر۱اس هیچوقت دچار فرسودگی و
خستگی مدل ام آر۲اس نشد. در مه ۱۹۹۵ و از زمان معرفی این نوع، در طول یک پرواز آزمایشی پس از تعمیر و نگهداری عمده، یک فروند نیمراد آر۱ در یک حادثه پروازی در فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی کینلاس دچار سانحه شد. به جای این یک ام آر۲ برای تبدیل به استاندارد آر۱ انتخاب و در دسامبر ۱۹۹۶ واردخدمت شد.
توسعه > MR2

در سال ۱۹۷۵ ارتقا ۳۵ هواپیما به استاندارد ام آر۲ شروع و تحویل دوباره در اوت ۱۹۷۹ انجام شد. برزورسانی شامل نوسازی گسترده مجموعه ابزار الکترونیکی هواپیما بود.
توسعه > AEW3

در اواسط ۱۹۷۰پیشنهاد اصلاح نیمراد برای مأموریت هشدار زودهنگام هوایی (AEW) به عنوان جایگزین لنکستر که از شکلتون موتور پیستونی مشتق شده بود، صورت گرفت. یازده بدنه نیمراد در کارخانه سابق Avro در وودفورد، برای جای دادن رادار GEC مارکونی توسط شرکت هوا و فضا بریتانیا در بخش دماغه پیازی شکل و دم هواپیما وجود داشت. پروژه نیمراد AEW۳ با مسائل هزینه سنگین اجرا و مشکلات استفاده از کامپیوتر GEC 4080M
درگیر بود. سرانجام وزارت دفاع به رسماً اعلام کرد که هزینه توسعه سیستم رادار برای رسیدن به سطح مورد نیاز بیش از حد گران بوده و احتمال موفقیت بسیار نامطمئن است. در دسامبر سال ۱۹۸۶ پروژه AEW۳ لغو شد. در نهایت نیروی هوایی سلطنتی هفت هواپیمای بوئینگ E-۳ سنتری برای جایگزینی دریافت کرد.