stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست مادران شاهان قاجار

این فهرست شامل مادران خونی شاهان قاجار است. هفت شاه قاجار در ۶ نسل بودند. در طول ۱۳۰ سال حکومت سلسله قاجار، شاهان همه از اعضای یک خاندان، یعنی خاندان قاجاریان بودند.
| عکس | نام | لقب | پسر | قومیت (طایفه) | محل تولد | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | جیران | مهد علیا | محمد | ترک‌زبان (اشاقه‌باش) | تبریز، امپراتوری زندیه |  |
|  | آسیه | مهد علیا | فتحعلی | ترک‌زبانان (یوخاری‌باش) | ؟ |  |
|  | گلین  | مهد علیا | محمد | ترک‌زبانان (دولو) | ؟ |  |
|  | ملک‌جهان | مهد علیا نواب علیه | ناصرالدین | ترک‌زبان (قوانلو) | تهران، امپراتوری قاجاریه |  |
|  | شکوه السلطنه | نداشت | مظفرالدین | ترک‌زبان (قوانلو) | تهران، امپراتوری قاجاریه |  |
|  | تاج‌الملوک | ام‌الخاقان | محمدعلی | فارسی‌زبان (فراهانی) ترک‌زبان (قوانلو) | تهران، امپراتوری قاجاریه |  |
|  | ملکه جهان | نداشت | احمد | ترک‌زبان (قوانلو) | تبریز، امپراتوری قاجاریه |  |
:
منصور معظمی

| منصور معظمی | منصور معظمی |
| --- | --- |
معاون وزیر صنعت معدن و تجارت و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران: معاون وزیر صنعت معدن و تجارت و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۵ گلپایگان، ایران
ملیت: ایرانی
اقامتگاه: تهران
محل تحصیل: دانشگاه اصفهان (کارشناسی) دانشگاه امیرکبیر (کارشناسیِ ارشد) دانشگاه شهیدبهشتی (دکتری)
پیشه: عضو هیت علمی پژوهشگاه صنعت نفت
تخصص: مدیریت
هیئت دولت: دولت یازدهم
منصور معظمی (زادهٔ ۱۳۳۵ خورشیدی، گلپایگان) معاون وزیر صنعت معدن و تجارت و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران است، وی سابق بر این از مدیرانِ ارشدِ وزارت نفت و هم چنین سفیر ایران در برزیل، استاد دانشگاه و معاون بازرگانی و اموربین المل وزارت نفت بوده‌است.[نیازمند منبع]
سوابق و مسئولیت‌ها

مدیر نفت و گاز سازمان برنامه و بودجه – ۱۳۶۵ – ۱۳۴۴
مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره شرکت ملی گاز مایع ایران – ۱۳۶۸–۱۳۶۵
مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره شرکت پتروشیمی خارک – ۱۳۷۱–۱۳۶۸
- مدیر برنامه‌ریزی و توسعه و عضو هیئت مدیره شرکت ملی صنایع پتروشیمی – ۱۳۷۷–۱۳۷۱(همزمان به‌طور متناوب عضو هیئت مدیره شرکتهای پتروشیمی، اراک، خراسان، تبریز، پژوهش
و فناوری – سرمایه‌گذاری پتروشیمی – آبادان – کربن- راهبران پتروشیمی)
مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره شرکت بازرگانی پتروشیمی – ۱۳۷۹–۱۳۷۷ (همزمان عضو هیئت مدیره شرکت ملی صنایع پتروشیمی)
سفیر جمهوری اسلامی ایران در کشور برزیل آکردیته کشور بولیوی-۱۳۸۳–۱۳۷۹ (۴۷ ماه)
مدیر اداری و آموزش شرکت ملی صنایع پتروشیمی -۲/۲/۱۳۸۳ تا ۱۲/۱۰/۸۴
معاون توسعه منابع انسانی و پژوهش وزارت نفت از ۱۳/۱۰/۱۳۸۴ تا ۸/۲/۱۳۸۷
مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری پتروشیمی از ۹/۲/۱۳۸۷ تا ۹/۲/۱۳۸۸
مشاور وزیر نفت: به مدت یکسال
سرپرست معاونت امور بین‌الملل و بازرگانی وزارت نفت از ۲۶/۵/۱۳۹۲تا ۲۰/۷/۱۳۹۲
معاون برنامه‌ریزی و نظارت بر منابع هیدروکربوری وزارت نفت از ۲۰/۷/۱۳۹۲ تا ۳/۸/۱۳۹۴
رئیس هیئت عامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران
عضو هیئت علمی پژوهشگاه صنعت نفت تاکنون
استاد دانشگاه امیر کبیر
سوابق تحصیلی

دیپلم ریاضی از دبیرستان ادب، اصفهان در ۱۳۵۳ خورشیدی[نیازمند منبع]
فوق دیپلم راه و ساختمان از انستیتو تکنولوژی اصفهان در ۱۳۵۵خورشیدی[نیازمند منبع]
لیسانس شیمی از دانشگاه اصفهان در ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۸ خورشیدی[نیازمند منبع]
فوق لیسانس مدیریت دولتی از مؤسسه آموزش عالی برنامه‌ریزی و مدیریت، ۱۳۶۸ خورشیدی[نیازمند منبع]
طی دوره دکترای مدیریت استراتژیک، دانشگاه عالی دفاع ملی، ۱۳۷۵–۱۳۷۰ خورشیدی[نیازمند منبع]
فوق لیسانس مهندسی صنایع، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ۱۳۷۸–۱۳۷۵ خورشیدی
دکتری مدیریت بازرگانی (گرایش بازاریابی)، دانشگاه شهید بهشتی
فهرست بلندترین ساختمان‌ها در ایران

فهرست ساختمان‌های بلند ایران به ترتیب ارتفاع.بلندترین سازه‌های ایران در شهرهای تهران، قزوین، مشهد ،تبریز و شیراز متمرکز شده‌اند. شایان یادآوری است از آنجا که این فهرست تنها به ساختمان‌های مسکونی، اداری و تجاری می‌پردازد، سازه‌هایی همچون برج میلاد با بلندای ۴۳۵ متر به دلیل کاربری مخابراتی در آن جایی ندارند. برای این منظور مقاله فهرست بلندترین سازه‌ها در ایران را ببینید.
تهران؛ بزرگ‌ترین شهر ایران
بلندترین ساختمان‌ها بر پایه شهر

این فهرست شامل بلندترین ساختمان هر شهر با حداقل ارتفاع ۵۰ متر است:
| شهر | نام ساختمان | ارتفاع (متر) | تعداد طبقات | تصویر |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| تهران | هتل فرشته پاسارگاد | ۲۳۰ | ۵۱ |  |
| شاندیز | هتل پدیده شاندیز  مشهد  | ۲۲۵ | ۳۹ |  |
| تبریز | برج‌های دوقلوی آیسان | ۲۰۵ | ۴۱ |  |
| نور | برج ادیما نور | ۱۷۰ | ۳۷ |  |
| مشهد | برج آرمیتاژ گلشن مشهد | ١۵٠ | ٣۴ |  |
| شیراز | هتل فارس | ۱۵۰ | ۳۵ |  |
| سلمان‌شهر | مجتمع تجاری الماس قو خاورمیانه | ۱۵۰ | ۳۵ |  |
| اصفهان | هتل پرستیژ ریحان | ۱۳۰ | ۲۹ |  |
| قشم | مجتمع تاپ‌آیلند | ۱۳۰ | ۳۳ |  |
| قزوین | برج تجارت قزوین | ۱۲۵ | ۲۳ |  |
| اهواز | برج مهر | ۱۱۰ | ۲۵ |  |
| سرخرود | برج سفید | ۱۰۸ | ۲۹ |  |
| کیش | برج روما | ۹۵ | ۲۸ |  |
| سمنان | برج ققنوس | ۹۵ | ۱۸ |  |
| کرج | مهرادمال | ۹۴ | ۲۵ |  |
| کرمان | برج سپهر یاس | ۸۵ | ۱۴ |  |
| کرمانشاه | برج فناوری | ۸۰ | ۱۶ |  |
| ارومیه | برج رزیدانس | ۸۰ | ۲۱ |  |
| نمک‌آبرود | برج مدوبن | ۷۵ | ۲۲ |  |
| آمل | برج تیرنگ نور | ۶۷ | ۱۶ |  |
| یزد | برج دوقلوی یاقوت | ۶۶ | ۲۱ |  |
| بابلسر | برج فروزان | ۶۵ | ۲۵ |  |
| برازجان | برج شکوه دشتستان | ۶۵ | ۲۳ |  |
| رامسر | برج آفرینش | ۶۰ | ۲۳ |  |
| بندر انزلی | برج طاووس | ۶۰ | ۲۰ |  |
| اسلام‌شهر | برج‌های بوکا | ۵۶ | ۱۴ |  |
| بوشهر | برج اداره کل بنادر و دریانوردی استان بوشهر | ۵۲ | ۱۱ |  |
بدون ارتفاع: بدون ارتفاع
| قم | برج آسمان |  | ۲۱ |  |
| اراک | برج‌های دوقلوی دادگستری |  | ۲۰ |  |
| سنندج | برج نیما |  | ۱۷ |  |
| همدان | زاگرس مال |  | ۱۵ |  |
| اردبیل | برج مهتاب |  | ۱۵ |  |
| پرند | برج‌های مسکن مهر کوزو |  | ۱۵ |  |
| پردیس | برج‌های مسکن مهر کوزو |  | ۱۵ |  |
| خوی | برج‌های آسمان |  | ۱۵ |  |
| بندرعباس | مجتمع مانا |  | ۱۴ |  |
:
امپراتور کوکاکو

امپراتور کوکاکو (به ژاپنی: 光格天皇 Kōkaku-tennō)؛ (۲۳ سپتامبر ۱۷۷۱ – ۱۱ دسامبر ۱۸۴۰) صد و نوزدهمین امپراتور ژاپن در زمان شوگون‌سالاری توکوگاوا بود.
مایک میشو

| Mike Michaud | Mike Michaud |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ایالت مین حوزهٔ 2nd: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ایالت مین حوزهٔ 2nd
متصدی: متصدی
آغاز به کار  January 3, 2003: آغاز به کار  January 3, 2003
پس از: جان بادلچی
عضو سنای Maine از حوزهٔ  3rd: عضو سنای Maine از حوزهٔ  3rd
دوره مسئولیت ۱۹۹۴ – ۲۰۰۲: دوره مسئولیت ۱۹۹۴ – ۲۰۰۲
پس از: مارگارت لودیگ
پیش از: استفن استنلی
عضو  مجلس نمایندگان مین از حوزهٔ 134th: عضو  مجلس نمایندگان مین از حوزهٔ 134th
دوره مسئولیت ۱۹۸۰ – ۱۹۹۴: دوره مسئولیت ۱۹۸۰ – ۱۹۹۴
پس از: ؟
پیش از: هری بیلی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۵۵ ‏(۷۰ سال) Millinocket, ایالت مین
حزب سیاسی: حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا
مایک میشو (به انگلیسی: Mike Michaud) نمایندهٔ حوزه انتخابیه دوم مین از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۳ میلادی به‌عضویت این مجلس درآمد.
وی در نوامبر ۲۰۱۳ اعلام کرد که همجنس‌گراست. میشو نامزد دمکرات در انتخابات فرمانداری مین در سال ۲۰۱۴ است.
فرهنگسرای نیاوران

| فرهنگسرای نیاوران | فرهنگسرای نیاوران |
| --- | --- |
فرهنگسرای نیاوران در دهه ۱۳۵۰: فرهنگسرای نیاوران در دهه ۱۳۵۰
نام: فرهنگسرای نیاوران
کشور: ایران
استان: تهران
شهرستان: تهران
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
دیرینگی: ۱۳۵۷ (بهره‌برداری)
دورهٔ ساخت اثر: پهلوی
معمار اثر: کامران دیبا
مالک فعلی اثر: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۲۲۷۹
تاریخ ثبت ملی: ۳۰ تیر ۱۳۸۴
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: عمومی
آدرس: تهران، خیابان پاسداران، خیابان فرهنگسرا
وبگاه: http://www.fniavaran.ir/
فرهنگسرای نیاوران مجموعه‌ای فرهنگی است در شمال شرقی تهران. این مجموعه در دههٔ ۱۳۵۰ توسط کامران دیبا طراحی شد. زیر بنای فرهنگسرای نیاوران ۱۱۰ هزار متر مربع است که در بخش‌هایی از یک باغ خصوصی که بدون استفاده مانده بود، ساخته شد. در ابتدا قرار بود در این باغ یک دفتر ویژه برای مدیریت مراکز خیریه و انجمن‌های علمی و فرهنگی ساخته شود اما به پیشنهاد کامران دیبا یک مجموعهٔ فرهنگی در بخش‌هایی از این باغ ساخته شد و از دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی جدا شد. واژهٔ فرهنگسرا نخستین بار توسط نخستین مدیر این مجموعه استفاده شد و فرهنگسرای نیاوران نخستین فرهنگسرای ایران است که سرآغاز ایجاد فرهنگسراهای دیگری در ایران شد.
تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ این فرهنگسرا تحت نظر وزارت فرهنگ و هنر قرار داشت و پس از انقلاب به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی واگذار شد و مدتی به عنوان دانشکده هنر کاربرد داشت اما در ۱۳۷۴ خورشیدی به کارکرد کنونی‌اش یعنی فرهنگسرا تغییر کاربری داد و در حال حاضر تنها فرهنگسرای متعلق به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.
پیشینهٔ ساخت

فرهنگسرای نیاوران در باغ نیاوران واقع شده است. به گفتهٔ کامران دیبا باغ نیاوران تا پیش از توسعه و استفاده از آن به عنوان مجموعهٔ نیاوران یک باغ خصوصی و خالی بود که سال‌ها به حال خود رها شده بود. این باغ پیش از تخلیه، محلی برای نگهداری از بیماران مبتلا به بیماری سل بود. مسئولان وقت باغ را خریدند و کاربری آن را تغییر دادند؛ پارک نیاوران، دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی و این فرهنگسرا در بخش‌های مختلف این باغ ساخته شدند. توسعهٔ شهر و افزایش قیمت زمین، موجودیت باغ‌های تهران را به خطر انداخته بود و مسئولان کوشیدند تا با خریداری و تغییر کاربری، باغ را به گونه‌ای حفظ کنند. به گفته فریار جواهریان، معمار و طراح صحنه، در ابتدا قرار نبود که فرهنگسرایی در این باغ ایجاد شود و تنها قرار بود یک دفتر برای رسیدگی به ۲۲ انجمن خیریه و چندین انجمن علمی و فرهنگی ایجاد شود. اما کامران دیبا، طراح این مجموعه، به مسئولان وقت که کارفرمای اصلی بودند، پیشنهاد داد تا در بخش جنوبی این باغ یک مرکز فرهنگی شامل نگارخانه، رستوران و کافه‌تریا، آمفی‌تئاتر و کتابخانه ساخته شود و در دسترس عموم باشد. مسئولان این ایده را چنان پسندیدند که در نهایت تمام طرح به شکل مستقل درآمد و کاملاً از سازمان اولیه مستقل شد و در همان مکان بنای جدیدی ساخته شد. بنای فرهنگسرای نیاوران از نظر طراحی معماری معاصر ایران دارای اهمیت و یکی از بناهای شاخص معماری مدرن ایران است.
این بنا در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۲۲۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پیشینهٔ ساخت > فرهنگسرا

فیروز شیروانلو که نخستین مدیر فرهنگسرای نیاوران بود، برای نخستین بار واژه فرهنگسرا را در توصیف مجموعهٔ فرهنگی نیاوران به کار برد و آن را به مجموعه واژه‌های فارسی اضافه کرد. فرهنگسرای نیاوران را نیز می‌توان نخستین فرهنگسرای ایران نام نهاد. با خلق فرهنگسرای نیاوران ایجاد فرهنگسراهای دیگر در سایر نقاط تهران به ویژه بعد از انقلاب شتاب گرفت و فرهنگسراهای متعددی در محله‌های تهران ایجاد شدند.
منبع الهام

بنای ساختمان‌های فرهنگسرا با وجود آن که از سبک معماری پست‌مدرن پیروی می‌کند اما با شیوه‌ای مینیمالیستی از معماری سنتی ایرانی الهام گرفته‌شده است. برای نمونه سردر اصلی فرهنگسرا با الهام از ساختار هشتی معماری سنتی بنا شده است.
حیاط مرکزی فرهنگسرا هم یکی دیگر از بخش‌هایی است که با الهام از معماری سنتی ایران ساخته شده؛ حیاط فواره و باغچه دارد که درهای ساختمان به روی آن باز می‌شود. حیاط مرکزی، دروازه ورودی، رواق‌های ساختمان‌ها و نورگیرهای منحنی‌دار از المان‌های آشنای معماری سنتی ایرانند. با این وجود، ظاهر ساختمان‌ها در نگاه اول سنتی ایرانی به نظر نمی‌رسند و بیشتر سبک معماری لو کوربوزیه، معمار و طراح مدرن سوئیسی، را به مخاطب می‌رساند. اما با نگاه دقیق‌تر و ریشه‌ای به ساختمان‌ها و سبک معماری می‌توان ریشه‌های ایرانی بناها را دید.
در واقع، دیبا در طراحی فرهنگسرا الگوهای معماری ایرانی را به کار گرفت، بدون اینکه از عناصر عینی این معماری استفاده کرده باشد و برای مثال در ساخت نماهای ساختمان‌ها از بتن مسلح استفاده کرد و با افزودن مقداری پودر سنگ زرد و سفید، رنگی سبز مانند به نماها داد. این رنگ یادآور کاهگل که از عناصر معماری سنتی ایرانی است بود.
طراحی و معماری

مجموعهٔ فرهنگسرا در بخش جنوبی باغ قدیمی ساخته شد. دیبا ساختمان‌های فرهنگسرا را بر روی ساختمان‌های باغ قدیمی ساخت تا جلوی قطع شدن درخت‌های باقی‌ماندهٔ باغ را بگیرد. درخت‌ها در ترتیبی نامعین پراکنده‌اند و حضورشان اتفاقی، یا باقی‌مانده‌هایی از یک باغ قدیمی به نظر می‌رسند. مساحت کلی این مجموعه ۱۱۰ هزار متر مربع و مساحت ساختمان اصلی ۱۰ هزار متر مربع است. ساختمان‌های فرهنگسرا با بتن مسلح ساخته شدند. در طراحی این مجموعه نادر اردلان و یک معمار انگلیسی به نام میجر نیز به دیبا کمک کردند.
سردر ورودی به عنوان پیش ورودی برای دسترسی به در اصلی فرهنگسرا می‌باشد. طراحی سردر ورودی برگرفته از ساختار فضای هشتی در معماری سنتی ایران است. سمت راست ورودی، اتاق نگهبان قرار دارد و دسترسی به ساختمان‌های اصلی از طریق پله‌ها صورت می‌گیرد. سکوها و شمشادها که در دو طرف پله‌ها قرار دارند مخاطب به سمت ساختمان اصلی هدایت می‌کنند.
مسیر اصلی و پر درخت شمالی-جنوبی با جوی‌ها و آب‌نماها در فاصلهٔ ساختمان فرهنگسرا و دفتر مخصوص فرح پهلوی، بازمانده باغ قدیمی است. در چینش محل ساختمان‌ها تلاش شده که تا حد ممکن از فضاهای خشک و بدون درخت باغ استفاده شود. خود ساختمان فرهنگسرا در گوشهٔ جنوب غربی باغ قرار دارد. ساختمان مجموعه‌ای از بخش‌های مختلف است که با نظر دیبا بخش‌های عمومی‌تر فرهنگسرا همچون کتابخانه، سالن‌های نمایش، نگارخانه، کافه‌تریا و فضاهای عمومی از فضاهای دیگر تفکیک شدند و دیبا آن‌ها را گسترش داد که همگی دورادور یک حیاط قرار گرفتند و طرحی مشابه نعل اسب را تداعی می‌کنند.
سازماندهی فضا و ارتباط فضاهای مختلف با عملکردهای متفاوت اداری، خدماتی، نمایشی و غیره در فرهنگسرای نیاوران به خوبی انجام شده است و قابلیت انعطاف و تغییر فضاها از طریق تقسیم فضا، به خصوص در فضاهای نمایشی و همچنین امکان استفاده از شبکه‌های کرکره‌ای، پیش‌بینی شده‌اند.
طراحی پله‌ها در محل اتصال فضاهای بسته با یکدیگر، راه‌های ارتباطی‌ای را ایجاد کرده است اما این راه‌ها نه فقط به عنوان عامل ارتباط میان اجزا مختلف هستند بلکه در حقیقت معابر اصلی دسترسی به فضاهای بسته را شکل می‌دهند. ساختمان‌ها اختلاف سطح‌هایی با همدیگر دارند که سبب می‌شود افراد با حرکت در فضاهای بسته از پله‌ها و شیب‌ها بالا و پایین بروند که خود نوعی حرکت و پویایی را در فضای فرهنگسرا ایجاد می‌کند.
بنای ساختمان اصلی حدود دو طبقه ارتفاع دارد و تمام بخش‌های مجموعه تقریباً در یک ارتفاع هستند. حجم ساختمان در همه جا یکسان نیست و در حقیقت ساختمان فرهنگسرا از ترکیب حجم‌های کامل و مجزا ساخته شده است. این فضاها با هم یکی نشده‌اند تا یک مجموعه یگانه را بسازند؛ بلکه در کنار هم نشسته‌اند و مجموعه‌ای یگانه را ایجاد کرده‌اند. تفاوت طراحی نما در آن‌ها نیز به جدایی و استقلال آن‌ها از یکدیگر کمک می‌کند. این گوناگونی، فرهنگسرا را به شکل مجموعه‌ای از بناها و حیاط آن را به صورت مرکزی که این فضاها را به هم متصل می‌کند نشان می‌دهد. حیاط مرکزی فرهنگسرای نیاوران از مهم‌ترین فضاهای باغ نیاوران است که در آن کنسرت‌ها، همایش‌های متعدد و فعالیت‌های هنری دیگری برگزار شدند. این حیاط دارای مقیاس درست انسانی است و همه کاربری‌های فرهنگسرا را به دور خود جمع می‌کند.
طراحی و معماری > قنات

باغ خصوصی اولیه آب خود را از قناتی می‌گرفت که از میان آن می‌گذشت. کامران دیبا و همکارانش در هنگام خلق فرهنگسرا تصمیم گرفتند بر روی این قنات و ورودی آب تأکید کنند. به گفته فریار جواهریان آن‌ها مدخل قنات را با کاشی‌های فیروزه‌ای رنگ پوشانند تا بر منبع زندگی‌بخش باغ تأکید کرده باشند. هیچ‌کدام از حوض‌ها، آب‌نماها و جوی‌های دیگر باغ رنگ فیروزه‌ای نداشتند و در مرمت‌های بعدی به اشتباه قنات را با کاشی‌های آبی رنگ بازسازی کردند.
دیبا در مورد قنات چنین گفته بود: «قنات، تأمین کنندهٔ آب مجموعهٔ دلپذیری از استخرها بود که به ترتیب پایین می‌ریزند و از میان تونلی که درخت‌های بلند و پیر چنار پدیدآورده و پرتوهای خورشید از میان آن‌ها می‌تابد، به سوی مرکز فرهنگی می‌رود.»
طراحی و معماری > مجسمه‌های تناولی

در محوطهٔ بیرونی فرهنگسرا و در ورودی کتابخانه سه مجسمهٔ سه مرد با چهره‌ها و حالت‌های روزمره قرار دارند. این مجسمه‌ها را پرویز تناولی، نویسنده و مجسمه‌ساز ایرانی و دوست کامران دیبا، به درخواست خود دیبا ساخت و در ورودی کتابخانه نصب شدند. ایدهٔ دیبا برای نصب این مجسمه‌ها ساده بود: «تلفیق هنر و معماری با زندگی روزمره». چنین ایده‌ای نشان‌گر معماری مردمی دیبا نیز بود. دیبا در این مورد می‌گوید: «حتی در اروپا و آمریکا هم تا پیش از آن زمان کار مشابهی انجام نشده بود و مجسمه‌ها روی پایه، دور از دسترس و اغلب از مدل اشخاص نامی یا سیاستمداران ساخته می‌شدند.» ایدهٔ اولیهٔ این مجسمه‌ها بعد از دیدن آثاری از استیون سیگال به ذهن دیبا رسید. سیگال مجسمه‌های گچی و سفید می‌ساخت و آن‌ها را در موزه‌ها می‌گذاشت و دست زدن به آن‌ها ممنوع بود. دیبا هنر را از حالت مقدس سنتی‌اش خارج کرد و به میان مردم آورد، مردم در کنار این مجسمه‌ها جمع می‌شدند، به آن‌ها دست می‌زدند و با آن‌ها عکس می‌گرفتند. دیبا در این مورد می‌گوید: «شد ممر درآمدی برای عکاس‌ها و این‌ها همه ربط داشت به ایدهٔ من از معماری.»
پیشینهٔ استفاده > مدیریت

تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ فرهنگسرای نیاوران تحت پوشش وزارت فرهنگ و هنر قرار داشت. با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ و ادغام وزرات فرهنگ و هنر در وزارت فرهنگ و آموزش عالی، فرهنگسرای نیاوران در کنار تعداد دیگری از موزه‌ها و مراکز فرهنگی ایران تحت پوشش ادارهٔ کل موزه‌ها که یکی از زیرمجموعه‌های این وزارت‌خانه بود قرار گرفت. در ۱۳۶۰ مدیریت ادارهٔ کل موزه‌ها از وزارت فرهنگ و آموزش عالی به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتقل شد و مدیریت فرهنگسرای نیاوران نیز به این وزارت‌خانه انتقال یافت. در ۱۳۶۴ مدیریت فرهنگسرای نیاوران باز هم تغییر یافت و این بار از ادارهٔ کل موزه‌ها به معاونت هنری وزارت ارشاد منتقل شد. از ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۴ این مجموعه به عنوان دانشکدهٔ هنر زیر نظر وزارت ارشاد فعالیت کرد. سید محسن خاتمی رئیس فعلی فرهنگسرای نیاوران است. از رئیس‌های پیشین فرهنگسرا می‌توان به ابوالفضل همراه، محمدجعفر صافی و سید عباس سجادی اشاره کرد.
از ۱۳۷۴ کاربری این فرهنگسرا عوض شد و با مجوز رسمی وزارت ارشاد به عنوان فرهنگسرا به فعالیت ادامه داد. فرهنگسرای نیاوران در حال حاضر تنها فرهنگسرای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.
پیشینهٔ استفاده > رویدادها

فرهنگسرای نیاوران از زمان تغییر کاربری‌اش و آغاز به استفاده به شکل کنونی‌اش در ۱۳۷۴ تا به امروز میزبان تعدادی از رویدادهای مهم فرهنگی و هنری ایران بوده است. از مهم‌ترینِ این رویدادها می‌توان به هشتمین دورهٔ دو سالانهٔ سفال ایران در پاییز ۱۳۸۴، ششمین دورهٔ دو سالانهٔ ملی مجسمه‌سازی تهران در پاییز ۱۳۹۰، نشست‌های هفتگی سه‌شنبه‌های شعر نیاوران در ۱۳۹۵، دوازدهمین دورهٔ جشنوارهٔ ملی موسیقی جوان در تابستان ۱۳۹۷، نمایشگاه گروهی هنرمندان نامدار پیشکسوت از جمله ایران درودی، طاها بهبهانی، حسین نوری، علی فرامرزی و ناصر هوشمند وزیری در آبان ۱۳۹۸ و اجراهایی از سی و پنجمین دورهٔ جشنوارهٔ موسیقی فجر در زمستان ۱۳۹۸ اشاره کرد.
امکانات

در حال حاضر فرهنگسرای نیاوران از بخش‌های اصلی همچون یک کتابخانه، دو نگارخانه، دو سالن نمایش، یک باغ، یک رستوران و امکانات جنبی همچون بخش اداری که محل بخش‌های هنرهای تجسمی، سینمایی، گرافیک، موسیقی و روابط عمومی است تشکیل شده است.
امکانات > کتابخانه

کتابخانهٔ این مجموعه در فضایی معادل ۲۵۰ متر مربع و همزمان با افتتاح مجموعه در ۱۳۵۷ ایجاد شد. کتاب‌های نخستین این کتابخانه بیشتر در مورد هنر و شرق‌شناسی بودند اما کم‌کم با تغییر کاربری این کتابخانه تعداد کتاب‌هایی هنری بیشتر شدند. از وجوه تمایز این کتابخانه نسبت به دیگر کتابخانه‌ها تعداد زیاد کتاب‌های خارجی در مورد معماری است.
امکانات > سالن‌های نمایش

سالن خلیج فارس یا سالن اصلی با ظرفیت ۲۶۲ صندلی هم به عنوان سالن سینما و هم برای اجرای تئاتر و کنسرت‌های موسیقی کاربرد دارد. ابعاد این سالن برای اجراهای صحنه‌ای و موسیقی استاندارد است. سالن گوشه با ظرفیت ۱۰۹ صندلی بین دو ساختمان قرار گرفته و دارای امکانات نیمه حرفه‌ای پخش صوت و تصویر است.
امکانات > نگارخانه‌ها

نگارخانهٔ فرهنگسرای نیاوران از بزرگ‌ترین و اصلی‌ترین نگارخانه‌های ایران محسوب می‌شود. این نگارخانه از چهار و نیم طبقه تشکیل شده و فضای آن از دو نگارخانه شماره یک و شماره دو تشکیل شده است. نگارخانهٔ شماره دو نگارخانه کوچک‌تر است که فضای آن برای عرصهٔ آثار هنرمندان جوان مناسب‌تر می‌باشد.
امکانات > باغ

طراحی باغ این فرهنگسرا با الهام‌گیری از باغ ایرانی انجام شده و فضای مسطحش این باغ را تبدیل به مکان مناسبی برای اجرای برنامه‌های فرهنگی و هنری کرده است.
کامران دیبا، معمار و طراح اصلی فرهنگسرای نیاوران در اسفند ۱۳۵۶.
بخشی از فرهنگسرای نیاوران در دههٔ ۱۳۵۰.
بخشی از مسیر اصلی و شمالی جنوبی فرهنگسرا
کامران دیبا قنات قدیمی موجود در باغ را با کاشی پوشاند و به آن طرحی نو داد.
فرهنگسرای نیاوران میزبان رویدادهای هنری فراوانی بوده است، در تصویر شهرام ناظری در مراسم رونمایی از آلبوم «عاشق کیست؟»
فرهنگسرای نیاوران دو سالن نمایش با ظرفیت‌های ۲۶۲ و ۱۰۹ صندلی دارد.
نگارخانه فرهنگسرای نیاوران، از بزرگ‌ترین نگارخانه‌های ایران است.
جی‌اف‌ئی استیل

دفتر مرکزی در ساختمان بین‌المللی هیبیا، توکیو
جی‌اف‌ئی استیل (انگلیسی: JFE Steel) دومین شرکت تولیدکننده فولاد ژاپنی پس از نیپون استیل است. این شرکت در سال ۲۰۰۲ از ادغام شرکت‌های فولاد کاوازاکی و ان‌کی‌کی تأسیس شد. این شرکت متعلق به جی‌اف‌ئی است که در بورس اوراق بهادار توکیو فهرست شده است.
جعفر منصوریان

| جعفر منصوریان | جعفر منصوریان |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
جعفر منصوریان سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
شهرستان مهرستان

| شهرستان مهرستان | شهرستان مهرستان |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  ایران
استان: سیستان و بلوچستان
مرکز شهرستان: مهرستان
سایر شهرها: آشار
بخش‌ها: مرکزی، آشار، بیرک
سال تأسیس: ۱۳۸۷ خورشیدی
نام‌های پیشین: مئ گس ،مه گس
اداره: اداره
فرماندار: ناصر درازهی
حوزهٔ انتخابیه: حوزه انتخابیه سراوان، سیب و سوران و مهرستان
مردم: مردم
جمعیت: ۷۰٬۵۷۹ نفر (۱۳۹۵)
مذهب: اهل سنت
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۶٬۱۰۱ کیلومتر مربع
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: تابستان:
بارش سالانه: ۲۰۰
روزهای یخبندان سالانه: ۴۰
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۴
شهرستان مهرستان یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر مهرستان است.
نام گذاری

شهرستان مهرستان تا قبل از سلسله پهلوی به «مَه گس»(ma-gas)  معروف بوده که به صورت مختصر «مَگس»(magas) در میان گفتار عام مردم مشهور است. این واژه یک واژه کهن بلوچی و از احتمالاً برگرفته از شکلهای باستانی بلوچی و زبان های ایرانی است که وجه تسمیه آن معلوم نیست امّا حدس هایی زده شده که هیچکدام از نظر علمی اثبات نشده اند امّا می توان آن را با نام روستایی در منطقۀ دشتیاری به نام «دَرگَس» مقایسه کرد.
در دوره پهلوی با منظور ایرانی کردن اسامی شهر ها و به دلیل اینکه در دوره حکومت پهلوی در این منطقه استوار دومی بنام «زابلی زاده» کشته شده بود نام شهر از مه گس به «زابلی» تغییر داده شد و در سال ۱۳۹۰ با تصویب هیئت وزیران نام این شهر از زابلی به «مهرستان» تغییر یافت.
فرهنگ و مردم‌شناسی

مردم شهرستان مهرستان بلوچ هستند و به زبان بلوچی سخن می گویند و پیرو مذهب سنی حنفی می باشند.
فرهنگ و مردم‌شناسی > زبان و لهجه

اولین محققی که لهجه‌های بلوچی را بیشتر به‌طور سیستماتیک مورد مطالعه قرارداد ویلهلم گیگر Wilhelm Geiger بود. او بلوچی را به دو لهجه اصلی تقسیم کرده و بلوچی شمالی (سرحدی) و بلوچی جنوبی (مکرانی) نامید. وی همچنین بلوچی جنوبی را به گروه‌های شرقی و غربی و بلوچی شمالی را به گروه‌های شمالی و جنوبی که به‌ترتیب توسط طوایف لغاری Leghلri و مری Mari نمایندگی می‌شدند تقسیم کرد. گیگر برای نشان دادن تفاوت لغوی لهجه‌ها به این واقعیت اشاره می‌کند که بلوچی شمالی به میزان بالایی از زبان‌های هندی همسایه لغت اقتباس می‌کند درحالیکه بلوچی جنوبی بیشتر دارای لغات اقتباس شده با ریشه فارسی می‌باشد. (ترجمه و نقل از جهانی (۸۹))
یکی دیگر از محققین لهجه‌های بلوچی «سر جرج گریرسون» Sir George Grierson می‌باشد. او لهجه‌های بلوچی را به شرقی و غربی تقسیم کرد. وی معتقد بود که بلوچی غربی در محدوده حکومتی بریتانیا دارای سه لهجه می‌باشد و آنهارا بر اساس منطقه عمده‌ای که در آن صحبت می‌شوند، لهجه کراچی karلči، کیچی kیči و پنجگوری panjguri نامید.
محقق برجسته دیگری که به صورت سیستماتیک لهجه‌های بلوچی را مطالعه کرده‌است پروفسور جوزف الفنبین Josef Elfenbein می‌باشد، او در کتاب «زبان بلوچی، لهجه‌شناسی بامتن» برای نشان دادن تفاوت بین لهجه‌های مختلف، لیستی شامل آواشناسی، دستور (صرف و نحو) و لغت تهیه کرده و آن را به عنوان معیار مقایسه شباهت‌ها و تمایز لهجه‌ها بکار برده‌است. در اینجا فقط به چند مورد از ویژگی‌های خاص این لهجه‌ها بر اساس معیار الفنبین اکتفا می‌کنیم.
گویش بلوچی مهرستان بخشی از گویشی است که در تقسیم بندی الفنباین به گویش سراوانی مشهور است.گویش مهرستان از گویشهایی است که می توان آن ها را حلقۀ واسط میان سرحدی و مکرانی نامید امّا پیوند گویش مهرستان با شستونی، به آن در میان گویش های واسطه تشخصی ویژه داده است.
فرهنگ و مردم‌شناسی > شعر و موسیقی محلی

موسیقی مهرستان طی سالیان دراز گرمابخش شادی و شور مردم این سامان بوده‌است سازه‌هایی مثل قیچک، رباب، بنجو، تمبورک، و دهلک وسعتی در خور توجه به موسیقی این خطه داده‌است. دهل و سرنا از دیگر سازهای رایج به ویژه در قادراباد رونق افزای جشن و سرور بوده‌است. از انواع موسیقی در شهرستان می‌توان موسیقی‌های مجلسی را نام برد.
از هنرمندان به نام مهرستان می‌توان از مدد گوری (دونلی نواز)؛ محمد سورنایی و در مرکز شهر گروه موسیقی عرفانی به خوانندگی عبدالملک حسینی را می‌توان نام برد؛ و از شاعران شهرستان می‌توان آقای محمدرفیع محمودزائی و آقای یارمحمد اربابی (شیدا) که هر دو از شاعران بزرگ این شهرستان هستند را نام برد.
فرهنگ و مردم‌شناسی > بازی‌های محلی

تنوع و تعدد بازی‌های سنتی در مهرستان گسترده‌است برخی از این بازی‌ها عبارتند از نه دارو، سه دارو، تلکی، هفت سنگ، مجول، چوک، تالی، کپک، چم چراگی، دبل و…
فرهنگ و مردم‌شناسی > پوشاک

پوشش مردان و زنان بلوچ بسیار ساده و در عین حال زیبا و مناسب برای اقلیم بلوچستان می‌باشد. عموماً پوشاک مردان بلوچ شامل یک پیراهن بلند و شلوار گشاد و بسیار پرچین و گاه به همراه دستار یا لنگی بر دور سر می‌باشد. پوشاک زنان بلوچ نیز تقریباً مشابه پوشاک مردان است با این تفاوت که بخشهایی از سر آستین، سر پارچه و قسمت پیش و جلوی پیراهن را با قطعات پارچه با زیباترین نقش‌های بومی و محلی رنگارنگ سوزن دوزی شده و تزئین نموده‌اند، رنگ و نقش این تزئینات سوزن دوزی شده در مناطق مختلف بلوچستان اندکی با هم متفاوت می‌باشد.
تقسیمات کشوری

شهرستان مهرستان شامل ۳ بخش، ۶ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است: