آسمان تاریک (فیلم)
انتقادات

آسمان تاریک از منتقدان فیلم نقدهای مختصری دریافت کرد. جمع‌کننده نقد Rotten Tomatoes، براساس بررسی‌های منتقدان ۹۲ سایت، امتیاز ۴۱٪ را به این فیلم می‌دهد که اجماع مهم این سایت در این زمینه است: "اسکات استوارت، نویسنده آسمان تاریک، یک بازیگر خوب، فرضیه جالب و برخی جاه طلبی‌های تحسین برانگیز دارد، اما او نمی‌تواند بفهمد که با هر کدام از آنها چه باید بکنید، و نتیجه آن تلاش کسالت آور و مبهم است که همه را به جز فداکارترین حواشی ترسناک به همراه خواهد داشت. " Metacritic بر اساس بررسی‌های ۱۹ منتقدان، نمره ۵۰ از ۱۰۰ را به فیلم می‌دهد، و این نشانگر «بررسی‌های مختلط یا متوسط» است.
مایکل اوسالیوان از واشینگتن پست به این فیلم دو چهار ستاره داد و نوشت: "او بدون توجه به جهل شما، او یک سطح ترسو و میانه متوسط، اگر کمتر از اثر تاریخی باشد، می‌سازد. این یک قطعه مشکوک است. " در یک بررسی نسبتاً مطلوب برای نیویورک تایمز، اندی وبستر از این فیلم بخاطر «مهارت چیرگی» که در آن از دستگاه‌های ترسناک فرسوده استفاده می‌شود، ستایش کرد.
همان‌طور که مشاهده می‌کنید، داستان در ژانر " خانه جن زده " ساخته شده و فرمول‌های مشابه آن نیز به خوبی در آن بکار گرفته شده است. شما در ابتدای فیلم زوج خندانی را می‌بینید که علی‌رغم مشکلات مالی شان، به‌طور مکرر به یکدیگر لبخند تحویل می‌دهند و فرزندانشان هم بصورت خیلی آرام توضیح می‌دهند که اتفاقات عجیبی در حال رخ دادن در منزلشان است. علاوه بر این کلیشه ثابت، متأسفانه جریانی هم به تازگی در فیلمهای ترسناک " جن زده‌ای " (و همچنین این فیلم)، به راه افتاده که اغلب تماشاگران از آن چندان استقبال نمی‌کنند و آن هم این است که در اواسط فیلم، شخصیتی پا به داستان می‌گذارد که قصد دارد منشاً این اتفاقات را ریشه یابی کرده و چند تایی هم اطلاعات تاریخی – خرافاتی تحویل تماشاگر دهد که هیچ ربطی به جریان اصلی فیلم ندارد. نحوه ورود این شخصیت هم تقریباً همیشه مشابه است؛ خانواده ای که مورد هجوم روح‌های ناشناس قرار گرفته‌اند با جستجو در اینترنت ، به فردی می‌رسند که علائم فرقه‌های انحرافی را به خوبی می‌شناسد و از او دعوت می‌کنند تا به محل بیاید تا شاید کاری انجام دهد. فرد مذکور هم به محل می‌آید و کلی از زمان فیلم را می‌گیرد تا توضیح دهد واقعاً نشانه این فرقه‌های انحرافی چیست و چه علامت‌هایی دارند! متأسفانه این شخصیت و این اتفاقات در «آسمان تاریک» هم به چشم می‌خورد که فقط به کند شدن ضرباهنگ فیلم منجر شده چراکه وجود یا عدم وجود این شخصیت نه باعث آگاهی دادن به تماشاگران بی حوصله این روزهای سینما می‌شود، نه اینکه اصلاً باعث تغییری در رفتار روح مورد بحث ایجاد می‌کند! بهتر هست در مورد این ژانر (زیر – ژانر هم می‌توان به آن گفت) و تمام کاستی‌هایش، بحث را به اتمام برسانیم و به سراغ لحظات ترسناک و ارزش آنها بپردازیم.
«آسمان تاریک» در بخش موقعیت‌های ترسناک، چیزی شبیه به آثار پیشین تهیه‌کننده این فیلم یعنی جیسون بلوم (تهیه‌کننده آثاری نظیر «فعالیت‌های ماوراء طبیعی / Paranormal Activity» و «توطئه آمیز / Insidious» است که با رنگ و لعاب جدید، دوباره به تماشاگران عرضه شده است. در مجموع اگر با دقت به «آسمان تاریک» نگاه کنید، به راحتی می‌توان این موضوع را متوجه شد که «آسمان تاریک» در حال ایجاد ترس به وسیله فرمول‌های موفق سالهای گذشته و جواب پس داده است که البته خوشبختانه هنوز هم کار می‌کنند. اتفاقات آشنایی نظیر اینکه شخصیتی در هنگام شب از خواب بلند شود و به راه بیفتد، یا در هنگام خواب سر و کله موجودات ماوراء طبیعی پیدا شود، یا حتی تغییر رفتار پدر و مادر به واسطه مشکلات و شرایط، از جمله اتفاقات موفقی هست که هر بار به نحوی در این ژانر تکرار شده و تا اینجای کار هم برای علاقه‌مندان سینمای ترسناک، جذاب تداعی کرده است. در مجموع می‌توان گفت که لحظات ترسناک «آسمان ترسناک» به هیچ عنوان تازه و بدیع نیستند، اما به‌طور امیدوار کننده ای، خوب اجرا شده‌اند که باعث ایجاد وحشت در تماشاگر علی‌رغم آگاهی داشتن مخاطب از نحوه ایجاد این ترس، شده است.
از جمله دلایل موفقیت ایجاد فاکتور " ترس " در «آسمان تاریک» می‌توان به فیلمبرداری تحسین‌برانگیز دیوید بوید و کارگردانی مؤثر اسکات استیوارت اشاره کرد که باید گفت به خوبی از پس وظایفشان برآمده اند. استیوارت که خودش نویسندگی فیلمنامه «آسمان تاریک» را برعهده داشته، به خوبی از پس اجرای سکانس‌های وحشت آور فیلم برآمده و فیلمبرداری بوید که در این سکانس‌ها، در بهترین موقعیتِ صحنه قرار دارد، کمک شایانی به موفق بودن فاکتور " ترس " در فیلم کرده است.
همچنین می‌توان از بازی قابل توجه کری راسل و جاش همیلتون هم به عنوان یکی از ارکان موفقیت «آسمان تاریک» نام برد. کری راسل که برای حضور در چنین فیلمی، بازیگر بیش از حد شناخته شده‌ای محسوب می‌شود، در «آسمان تاریک» به خوبی حس ترس و جنون را ایجاد کرده و با آن خانم همیشه لبخند به لب فیلم «خدمتکار» تفاوت‌های آشکاری دارد. همچنین جاش همیلتون در نقش پدری بیکار و عصبی، بسیار موفق عمل کرده و در مجموع شیمی بسیار خوبی بین او و راسل ایجاد شده است که کمتر در آثار ترسناک شاهدش بوده‌ایم. جی کی سیمونز هم همان شخصیتی هست که در مورد ورودش به داستان در اواسط فیلم، صحبت کردم. سیمونز بازیگر خوبی است اما نه برای این فیلم و این ژانر.
در مجموع باید گفت که «آسمان تاریک» می‌ترساند، اما نه در حد و اندازه‌هایی که آن را به خاطر بسپاریم. حقیقت این هست که وقتی خلاقیت از در خارج می‌شود، باعث می‌شود تماشاگر تنها دلخوش به لحظات " بووو " باشد که اینروزها ساختن اش بسیار آسان و حتی شخصی شده است. شما کافی هست چند افکت صوتی ترسناک را در آرشیو خودتان داشته باشید و در یک لحظه چهره خودتان را دفرمه کرده (!) و از این افکت‌ها استفاده کنید، مطمئناً می‌توانید اطرافیانتان را با استفاده از این کار، لحظه ای بترسانید اما فقط همین. برای ماندگار شدن یک اثر ترسناک در ذهن تماشاگر، نیازمند وجود لحظات اورجینالی مانند آنچه در آثار ترسناک شرقی می‌بینیم وجود دارد که این فیلم کاملاً از آن بی بهره است اما می‌تواند شما را در لحظه، غافلگیر کند.