واشینگتن، دی.سی.

واشینگتن دی سی (به انگلیسی: Washington, D.C.) پایتخت ایالات متحده آمریکا است. این شهر در رودخانه پوتوماک در نزدیکی ویرجینیا قرار دارد و با مریلند هم‌مرز است. نام این شهر به افتخار جورج واشینگتن، یکی از پدران آمریکا، گرفته شد. واشینگتن دی سی بخش مهمی از یک منطقه بزرگ است که شهرهای زیادی را شامل می‌شود و به دلیل فرهنگ، سیاست و اقتصاد خود شناخته شده است. این شهر همچنین دربرگیرنده بسیاری از ساختمان‌های مهم دولتی و سازمان‌های بین‌المللی است. این باعث می‌شود واشینگتن دی سی شهر بسیار مهمی در جهان به‌شمار رود.
در سال ۲۰۲۲، افراد زیادی از واشینگتن دی سی بازدید کردند - ۲۰٫۷ میلیون نفر از داخل ایالات متحده و ۱٫۲ میلیون نفر از کشورهای دیگر از این شهر بازدید کردند. این شهر یکی از محبوب‌ترین شهرهای ایالات متحده می‌باشد. قانون اساسی ایالات متحده در سال ۱۷۸۹ خواستار ایجاد یک منطقه فدرال تحت صلاحیت انحصاری کنگره ایالات متحده شد. به این ترتیب، واشینگتن دی سی، بخشی از هیچ ایالتی نیست و خود نیز به عنوان ایالت محسوب نمی‌شود. قانون اقامت که در ۱۶ ژوئیه ۱۷۹۰ به تصویب رسید، ایجاد ناحیه پایتخت در امتداد رودخانه پوتوماک را تصویب کرد. این شهر در سال ۱۷۹۱ تأسیس شد و کنگره ششم اولین جلسه را در ساختمان ناتمام کاپیتول در سال ۱۸۰۰ پس از انتقال پایتخت از فیلادلفیا برگزار کرد. در سال ۱۸۰۱، ناحیه کلمبیا، که قبلاً بخشی از مریلند و ویرجینیا بود، رسماً به عنوان ناحیه فدرال شناخته شد. در ابتدا، این شهر یک سکونتگاه جداگانه در ناحیه بزرگتر بود. در سال ۱۸۴۶، کنگره زمین‌هایی را که در اصل توسط ویرجینیا واگذار شده‌بود، از جمله شهر الکساندریا، بازگرداند. در سال ۱۸۷۱، یک شهرداری واحد برای بخش باقی‌مانده منطقه ایجاد کرد، اگرچه مدیریت انتخابی محلی آن تنها سه سال دوام آورد و مدیریت شهری انتخابی برای بیش از یک قرن بازنگشت. از دهه ۱۸۸۰ چندین تلاش ناموفق برای تبدیل منطقه به یک ایالت صورت گرفته است. لایحه ایالتی در سال ۲۰۲۱ به تصویب مجلس نمایندگان رسید اما توسط سنای ایالات متحده تصویب نشد.
این شهر که در سال ۱۷۹۱ توسط پیر شارل لوفان طراحی شد، به چهار منطقه تقسیم شد که در اطراف ساختمان کاپیتول قرار دارند و شامل ۱۳۱ محله می‌شوند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۰، این شهر دارای ۶۸۹٫۵۴۵ نفر جمعیت بود. واشینگتن دی سی، بیست و سومین شهر پرجمعیت ایالات متحده، سومین شهر پرجمعیت در جنوب شرقی پس از جکسونویل و شارلوت می‌باشد. این شهر همچنین سومین شهر پرجمعیت در ایالات متحده در منطقه ایالت‌های میانه ساحل اقیانوس اطلس پس از شهر نیویورک و فیلادلفیا است. مسافران از حومه مریلند و ویرجینیا، جمعیت شهر را در روز به بیش از یک میلیون نفر در طول هفته افزایش می‌دهند. منطقه شهری واشینگتن، که شامل بخش‌هایی از مریلند، ویرجینیا و ویرجینیای غربی است، هفتمین منطقه شهری بزرگ کشور است که در سال ۲۰۲۳ جمعیت آن ۶٫۳ میلیون نفر ثبت شد.
این شهر میزبان حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا و ساختمان‌هایی است که مقرهای دولتی را در خود جای داده است، از جمله کاخ سفید، ساختمان کنگره، ساختمان دادگاه عالی، و چندین بخش و آژانس فدرال. این شهر خانه بسیاری از آثار ملی و موزه‌ها است که برجسته‌ترین آنها در نزدیکی مرکز خرید ملی یا اطراف آن قرار دارند، از جمله یادبود جفرسون، یادبود لینکلن و بنای یادبود واشینگتن. این کشور میزبان ۱۷۷ سفارت خارجی است و به عنوان مقر بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول، سازمان کشورهای آمریکایی و سایر سازمان‌های بین‌المللی عمل می‌کند. بسیاری از بزرگ‌ترین انجمن‌های صنعتی کشور، سازمان‌های غیرانتفاعی و اتاق‌های فکر در این شهر مستقر هستند، از جمله AARP، صلیب سرخ آمریکا، شورای آتلانتیک، مؤسسه بروکینگز، انجمن نشنال جئوگرافیک، بنیاد هریتیج، مرکز ویلسون و … این شهر به عنوان یک مرکز لابی شناخته می‌شود و خیابان K مرکز این فعالیت‌ها است.
یک شهردار منتخب محلی و شورای ۱۳ نفره از سال ۱۹۷۳ بر این منطقه مدیریت می‌کنند، اگرچه کنگره این اختیار را برای لغو قوانین محلی حفظ کرده است. ساکنان واشینگتن دی سی، در سطح فدرال، از نظر سیاسی از حق رای محروم هستند، زیرا ساکنان شهر نماینده رای در کنگره ندارند. ساکنان شهر یک نماینده کنگره را برای مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب می‌کنند که حق رای ندارد. رای‌دهندگان شهر بر اساس اصلاحیه بیست و سوم، سه الکترال ریاست جمهوری را انتخاب می‌کنند.