داندر میفلین
نگاه اجمالی

در یکی از قسمت‌های فصل چهارم، «داندر میفلین بی‌نهایت»، گفته شد که این شرکت در سال ۱۹۴۹ توسط رابرت داندر (جان اینگل) و رابرت میفلین بنا شده که در ابتدا کار آن‌ها فروش و تأمین بست‌های مورد نیاز در ساخت و ساز بود. در قسمت «پیک نیک شرکتی»، از فصل پنجم گفته شد که این بنیانگذاران در تور کالج دارتموث با هم آشنا شدند. یواس نیوز اند ورلد ریپورت داندر میفلین را از لحاظ گسترۀ فعالیت به بسیاری از شرکت‌های واقعی تشبیه می‌کند: «داندر میفلین با یک بازار رقابتی فزاینده رو به رو است. همانند بسیاری از فعالان این بازار که گسترۀ کوچک تری را پوشش می‌دهند، نمی‌تواند با قیمت‌های پایینی که توسط رقبای بزرگ مانند استیپلز، آفیس مکس و یا اودی‌پی ارائه می‌شوند، رقابت کند، و به نظر می‌رسد که چرخۀ از دست دادن مشتریان این شرکت‌ها که بر کاهش هزینه‌هایشان تمرکز دارند، متوقف نمی‌شود.» سازندگان این نمایش همانند برخی از آن شرکت‌ها از این ارزیابی استقبال می‌کنند؛ به گفتۀ کنت بورناک، یکی از تهیه کنندگان : «داندر میفلین اساساً یک استیپلز است، اما نه به بزرگی آن.» چاک رابین یکی از مدیران شرکت اودی‌پی اظهار کرد که: «از آنجایی که داندر میفلین می‌توانست به عنوان یکی از رقبای ما شناخته شود، من فکر می‌کنم که مایکل اسکات فرد مناسبی برای ادارۀ دفتر آنها در اسکرانتون بود.»
دفتر مرکزی این شرکت در شهر نیویورک مستقر بود و شعبه‌هایی در شهرهای کوچک‌تر شمال‌شرقی داشت. تمامی قسمت‌ها در شعبۀ اسکرانتون فیلمبرداری شدند، اما در برخی از قسمت‌ها شعبه‌های دیگر نیز نشان داده شدند یا تنها به آنها اشاره‌ای کوتاه شد. شعبۀ استمفورد، کنتیکت که تعطیلی آن در سریال نشان داده شد، زمانی که جیم هالپرت (جان کرازینسکی) در نیمۀ ابتدایی فصل ۳ به آنجا انتقال یافت به نمایش در آمد. در قسمتی دیگر با عنوان «جنگ شعب»، نگاهی گذرا و اجمالی به شعبۀ یوتیکا — یکی از چندین شعبی که ظاهراً در شمال نیویورک قرار داشت — انداخته شد. بورناک می‌گوید که شهر یوتیکا در فهرست نهایی شهرهایی که سریال در آنجا ساخته می‌شد قرار داشت، چرا که برخی از نویسندگان سریال ساکن مرکز نیویورک بودند و به همین دلیل آنها همیشه قصد داشتند که دست کم یک شعبه در آنجا مستقر کنند؛ البته که برخی دلایل به آواشناسی نام این شهر باز می‌گشت. بورناک اضافه می‌کند: «یوتیکا تنها از لحاظ اسمی از اسکرانتون متفاوت بود، اما ما کمی تحقیق کرده بودیم و فکر می‌کردیم این نوع تجارت ما در یوتیکا نیز می‌تواند زنده بماند.»
به شعبۀ بوفالو در چندین قسمت اشاره شد، و دفتر راچستر نیز در قسمتی با عنوان «مدار سخنرانی» نشان داده شد. تارنمای داندر میفلین شعبۀ یانکرز را نیز در فهرست شعب خود آورده بود. آلبانی یکی دیگر از شعبه‌های موجود در نیویورک بود و در صحنه‌ای حذف شده از قسمت «تسکین استرس» به این نکته اشاره شد که این شعبه تعطیل شده‌است. همچنین گفته شد که شعبه‌هایی در سایر ایالت‌ها وجود دارند؛ شامل اکرون، اوهایو، کمدن، نیوجرسی، نشوا، نیوهمپشایر. در قسمت «پیک نیک شرکتی»، این مسئله ذکر می‌شود که شعبه‌های کمدن و یانکرز تعطیل شده‌اند و شعبه بوفالو نیز در شرف بسته شدن است. در قسمت «پسرها و دخترها»، جن از شعبۀ پیتزفیلد، ماساچوست یاد کرد که با تجمع کارگران انبار تعطیل شده‌است. قسمت «جنگ قلمرویی» بر بسته شدن شعبۀ بینگهمتون، نیویورک و نحوه رقابت نمایندگان شعبۀ سیراکیوس با کارمندان شعبه اسکرانتون برای مشتریان قدیمی این شعبه تمرکز داشت.
مگان بارنت، نویسندۀ حوزه تجارت، به شباهت‌هایی میان داندر میفلین و شرکت کاغذ سازی دابلیو. بی. میسون مستقر در نزدیکی بوستون، در براکتون، ماساچوست در دنیای واقعی اشاره کرده‌است. هر دو شرکت به طور مشابهی بر یک منطقه تمرکز دارند و به مشتریان شرکتی و سازمانی در نیو انگلند و ایالت‌های میانه ساحل اقیانوس اطلس خدمات ارائه می‌دهند. خط تولیدی شرکت دابلیو. بی. میسون نیز همانند داندر میفلین چیزی غیر از کاغذ بود که هم در داخل و هم به صورت بین‌المللی درگیر رقابتی سخت بود. این شرکت نیز شعبه‌ای در استمفورد دارد اما بر خلاف نمونۀ مشابه خود در دنیای خیالی، هنوز این شعبه فعال است. در سال ۲۰۰۹، به دلیل اشتباهات حسابداری‌ای که چیزی کمتر از یک رسوایی نداشت، مجبور به پرداخت ۵۴۵٬۰۰۰ دلار به مشتریانش شد همانطور که داندر میفلین مجبور شد پس از دستگیری رایان هوارد به دلیل کلاهبرداری در سال ۲۰۰۸، مبلغی پرداخت کند.