stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فاکوندو کلیدیو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  فاکوندو کلیدیو
زادروز:  ۴ ژانویهٔ ۲۰۰۰ ‏(۲۵ سال)
زادگاه:  رافائلا، آرژانتین
قد:  ۱٫۸۲ متر (۶ فوت ۰ اینچ)*
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال ریور پلاته
شمارهٔ پیراهن:  ۱۶
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۴:  اتلتیکو رافائلا
۲۰۱۴–۲۰۱۷:  بوکاجونیورز
۲۰۱۷–۲۰۱۹:  اینترمیلان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۳ |  اینترمیلان |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۱ |  ← سنت ترویدنس |  ۴۳ |  (۳) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۳ |  ← اتلتیکو تیگره |  ۶۳ |  (۹) |
| ۲۰۲۳– |  ریور پلاته |  ۵۰ |  (۱۴) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۷ |  زیر ۱۷ سال آرژانتین |  ۴ |  (۲) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  زیر ۲۰ سال آرژانتین |  ۸ |  (۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ فوریه ۲۰۲۵.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۳:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ فوریه ۲۰۲۵.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۳
فاکوندو کلیدیو (به اسپانیایی: Facundo Colidio)زادهٔ ۴ ژانویهٔ ۲۰۰۰) یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که برای باشگاه فوتبال ریور پلاته به عنوان مهاجم بازی می کند.
ویژگی فنی

کلیدیو ترجیح می‌دهد به عنوان یک مهاجم مرکزی بازی کند، نقشی که با توجه به ویژگی‌های بدنی اش به صورت بسیار پویا ایفا می‌کند. اغلب به عنوان وینگر استفاده می‌شود، جایی که به لطف تکنیک عالی عالی می‌تواند تمرکز کند تا نتیجه‌گیری را امتحان کند، برای سبک بازی خود او را با پائولو دیبالا مقایسه می‌کنند. او فوتبال را به عنوان دروازه‌بان شروع کرد، نقشی که برادرش نیز بر عهده داشت.
عملکرد باشگاهی > اتلتیکو رافائلا

او فوتبال خود را در تیم اتلتیکو رافائلا شروع کرد و در آنجا پیشرفت کرد.
باشگاه فوتبال بوکاجونیورز
او در ۱۴ سالگی توسط بوکاجونیورز خریداری شد و در تیم جوانان بوکاجونیورز بازی کرد.
باشگاه فوتبال اینترمیلان
در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ با مبلغ ۷ میلیون به اینترمیلان پیوست و در تیم جوانان اینتر شروع به بازی کرد. پس از پایان قرارداد قرضی به اینتر بازگشت.
عملکرد باشگاهی > سنت ترویدنس

در ۱۳ اوت ۲۰۲۰ به صورت قرضی به سنت ترویدنس پیوست. اولین گل خود را در این باشگاه در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۰ مقابل باشگاه فوتبال کورتریک زد که در پایان مسابقه ۲ بر ۰ پیروز شدند.
عملکرد باشگاهی > اتلتیکو تیگره

در ۴ ژانویه ۲۰۲۲ مدیران باشگاه اعلام کردن که باشگاه فوتبال اتلتیکو تیگره کلیدیو را با قراداد دادی قرضی به مدت یک سال به خدمت گرفته‌است.
عملکرد ملی

کلیدیو در سال ۲۰۱۷ اولین بار به تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال آرژانتین دعوت شد. و در چهار بازی ۲ گل زد. سپس در سال ۲۰۱۸ هم در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آرژانتین بازی کرد. و در ۹ بازی برای این تیم کرد و ۳ به ثمر رساند.
مامیکونیان

برای نام خانوادگی، مامیکونیان (نام خانوادگی) را ببینید.
| مامیکونیان | مامیکونیان |
| --- | --- |
پرچم و نشان مامیکونیان‌ها: پرچم و نشان مامیکونیان‌ها
کشور: ارمنستان بزرگ ارمنستان ایران
تاریخ بنیان‌گذاری: ۳۱۴
بنیانگذار: آرتاوازد مامیکونیان
رهبر کنونی: منحل شده
عنوان‌ها:  شاهزاده تایک  تارون  نایب‌السلطنه ارمنستان  مرزبان ارمنستان ایران 
انحلال: ۱۱۸۹
مامیکونیان یا مامیکونیان‌ها (به ارمنی: Մամիկոնեան ; به لاتین: Mamikonian) در سده‌های چهارم و پنجم میلادی، که سلسله اشکانی ارمنستان بر ارمنستان فرمان می‌راندند، مقام سپاهبدی از امتیازات مامیکونیان‌ها بود و نمایندگان این خانواده بزرگ وظیفهٔ سرداری و سپاهبدی نیروهای مسلح را بر عهده داشتند.
تاریخ

در ارمنستان باستان و سده‌های میانه، فرماندهٔ کل سپاه را اسپاراپت می‌نامیدند. واژهٔ اسپاراپت از دو واژهٔ پهلوی (زبان پارسی میانه) اسپه یا سپاه و پِت یا بِد ساخته شده و معادل اسپهبد و سپاهبد است. سپاهبدان ارمنستان فرمانبردار پادشاهان آن سرزمین بودند و فرمان آنان را به کار می‌بستند. سپاهبدان در تاریخ ارمنستان از پرکارترین و فداکارترین چهره‌های حکومت بودند، برقراری امنیت و آرامش و نگاه داری از مرزهای کشور در برابر دولت‌ها و اقوام نیرومند همسایه بیشتر بر دوش آنان بود و کامیابی در این کار به دلاوری، بی‌باکی و هوشمندی مامیکونیان‌ها بستگی داشت.
دودمان اشکانی ارمنستان به ویژه، پس از برافتادن شاخه اصلی اشکانیان در ایران به دست اردشیر ساسانی، در تنگنایی سخت گرفتار آمد. آنها از یک سو دولتی نیرومند و گاه هم پیمان را، که می‌توانست در برابر رومیان ایستادگی و از استقلال ارمنستان دفاع کند، از دست دادند و از سوی دیگر، با دولتی به نام ساسانیان، که اشکانیان را دشمن خود می‌شمرد، رویاروی شدند. میان دولت ساسانی از یک سو و دولت اشکانی ارمنستان و بزرگان ارمنی از سوی دیگر برخوردهای بسیاری پدید آمد که، بار سنگین این درگیری‌ها و نبردها بر دوش سپاهیان و سپاهبدان قرار داشت.
موسس خورناتسی، می‌نویسد:
«مامگو برادر پادشاه سرزمین چِن بود که به سبب ناسازگاری با برادرش با همهٔ ایل و تبار خود به ایران کوچید و به اردشیر، پسر ساسان، پناهنده شد. پادشاه سرزمین چِن نمایندگانی به دربار ایران فرستاد و خواستار بازگرداندن مامگو شد اما اردشیر نپذیرفت. در حالی که پادشاه چِن آمادهٔ جنگ می‌شد اردشیر درگذشت و پسرش، شاپور، بر تخت شاهی نشست. شاپور، مامگو را به ارمنستان فرستاد و به پادشاه چِن پیام داد که چون پدرم به نور خورشید سوگند یاد کرده بود که مامگو را بازنگرداند من نیز او را به پشت کوه قاف فرستادم که برایش برابر با مرگ است. پادشاه چِن از این پاسخ آرام گرفت و دست از جنگ کشید. پادشاه ارمنستان مامگو را پذیرفت و به او و همراهانش جایی برای زیستن داد.
با گذشت یک سده خاندان مامگو با ارمنیان پیرامون خود درآمیختند و فرایند ارمنی شدن را پیمودند و به پایان بردند. در سال‌های پایانی سدهٔ سوم و آغاز سدهٔ چهارم میلادی، آنان نیرومند و سرشناس شده بودند. در همان سال‌ها دودمانی ارمنی به نام «تسلکونی» سر به نافرمانی گذاشتند. تیرداد، به همهٔ بزرگان کشور پیام داد که هرکس سالار این دودمان را دستگیر کند و پیش او آورد سراسر قلمرو آن دودمان نافرمان را به او خواهد داد. مامگو این کار را بر عهده گرفت و با ترفندی توانست سالار آن دودمان را به زخم تیری از پای درآورد. تیرداد چون این را شنید شاد شد و به خط خود فرمانی نوشت و مامگو را به سالاری دودمان وی گماشت و آن دودمان را مامیکونیان نام نهاد.
واچه مامیکونیان

نخستین کس از دودمان مامیکونیان، که به سپاهبدی ارمنستان رسید، واچه نام داشت. واچه، پسر آرتاوازد مامیکونیان، در زمان پادشاهی خسرو دوم بر ارمنستان (۳۳۰–۳۳۸ میلادی) سپاهبد آن کشور بود. این سپاهبد رهسپار سفری به روم شده بود. در این زمان، ماساگت‌ها، هون‌ها، آلان‌ها و دیگر اقوام کوه‌نشین قفقازی بر ارمنستان تاخته و آن را به تصرف درآورده بودند. در حدود ۳۳۵ میلادی واچه چون از روم بازگشت سپاهی گرد آورد و به جنگ مهاجمان رفت و در حمله‌ای غافلگیر کننده بر لشکر ماساگت‌ها تاخت، همه را کشت و گریزان کرد و ارمنستان را از دست آنان آزاد ساخت.
پاوستوس بوزاند دربارهٔ واچه می‌نویسد:
«زمانی که شاپور دوم، به جنگ ارمنستان آمده بود خسرو یکی از سالاران بزرگ به نام «دادابه» را به رویارویی با سپاه شاپور گسیل کرد اما دادابه از پادشاه خود روی گرداند و به شاپور دوم پیوست و سپاهیان ارمنستان را غافلگیر کرده تمامی آنان را به کشتن داد. این خبر ناگوار چون به دربار رسید خسرو؛ واچه مامیکونیان را برای تنبیه دادابه فرستاد. واچه با سی هزار تن رفت و با دادابه و سپاه شاپور جنگید و پیروز شد. خود دادابه را دستگیر کرد و پیش خسرو آورد. او را به سبب خیانت به کشور سنگسار کردند و آن فتنه را نیز فرونشاندند».
واچه مامیکونیان در جنگی که با ایرانیان درگرفت کشته شد. شاپور دوم برای به دست آوردن سرزمین‌هایی که نرسه، با پیمان صلح ۲۹۸ میلادی به رومیان واگذاشته بود از حدود ۳۳۵ میلادی عملیات نظامی خود را بر ضد رومیان آغاز کرد. ارمنستان و بین‌النهرین مهم‌ترین سرزمین‌هایی بودند که شاپور قصد گشودن آنها را داشت. در پی حمله‌ای که شاپور دوم در ۳۳۸ میلادی به ارمنستان کرد، جنگ بزرگی میان سپاهیان پارسی و ارمنی درگرفت که به کشته شدن بسیاری انجامید اما دستاورد چندانی برای شاپور نداشت. واچه مامیکونیان در این جنگ برخاک افتاد و کشته شد.
واساک مامیکونیان

مقالهٔ اصلی: واساک مامیکونیان
واساک مامیکونیان از حدود ۳۵۰ میلادی به مقام سپاهبدی رسید.
واساک پیش از عهده‌دار شدن مقام سپاهبدی وظیفهٔ سرپرستی آرشاک دوم، شاهزادهٔ ارمنستان، را بر عهده داشت و پس از آنکه آرشاک دوم به پادشاهی رسید، واساک را به سپاهبدی گماشت. واساک مامیکونیان توانست ارمنستان را در دشوارترین روزگاران خود، که شاهان بزرگی چون شاپور دوم و کنستانتیوس دوم، پسر کنستانتین بزرگ، در روم فرمان می‌راندند رهبری کند.
واساک از میهن پرستان پرشوری بود که بیشتر زندگی‌اش را در دفاع از کشور و رویارویی با شاه ساسانی و قیصران روم سپری کرد. گفتگوی او با شاپور دوم، از زبان پاوستوس، گویای این نکته است.
پاوستوس بوزاند این گونه روایت می‌کند:
وقتی واساک در تیسفون اسیر می‌شود شاپور او را نزد خود فرا می‌خواند و با اشاره به اندام کوچک او به وی می‌گوید:
«ای روباه! پس تو بودی آن که این همه سال ما را آزار می‌داد؟».
واساک پاسخ می‌دهد:
«زمانی که من شمشیر به کمر داشتم در نظر تو شیر بودم و اکنون که شمشیر ندارم روباه می‌نمایم. زمانی که من واساک بودم چونان هیولایی یک پایم را بر کوهی و پای دیگر را بر کوهی دیگر می‌گذاشتم و هرگاه می‌خواستم یکی از آنها را به زمین فرو می‌بردم».
شاپور می‌پرسد:
«آنها چه کوه‌هایی بودند؟».
واساک پاسخ می‌دهد:
«یکی از آن کوه‌ها تو بودی و دیگری قیصر روم».
موشغ مامیکونیان

موشغ یکم مامیکونیان، پسر واساک مامیکونیان، پس از پدر در ۳۶۸ میلادی سپاهبد ارمنستان شد. او نیز همانند پدرش جنگ‌های بزرگی با شاپور دوم داشت.
پاپ، پسر آرشاک دوم، بر ارمنستان بزرگ فرمان می‌راند اما بدان سبب که سیاست مستقلی پیش گرفته بود و حتی خیال مذاکره با شاپور ساسانی را داشت در ۳۷۴ میلادی در پی توطئه‌ای به دست لشکریان رومی کشته شد. با کشته شدن پادشاه بدگمانی نسبت به موشغ افزایش یافت و وارازدات، پادشاه جدید ارمنستان، به تحریک یکی از بزرگان، به نام بات ساهارونی، موشغ را متهم به دست داشتن در کشتن پاپ کرد. از این رو، نقشه‌ای چیدند و او را با حیله و فریب دستگیر کردند و کشتند.
پاوستوس بوزاند صحنهٔ کشته شدن موشغ مامیکونیان را به تصویر می‌کشد و می‌نویسد:
«وارازدات و بات ساهارونی جشنی ساختگی برپا کردند و موشق را نیز با ارج و احترام فراخواندند. موشق به آن جشن آمد اما به فرمان پادشاه ناگهان دوازده مرد بر او حمله بردند و دستگیرش کردند. موشق که همه چیز را دریافته بود با شگفتی گفت، آیا این است پاداش خدمتگزاری من و خون و عرقی که ریخته‌ام؟ کاش به هنگامی که سوار بر اسب بودم مرگ من فرا می‌رسید، اما دیگر فرصت نیافت چیزی بگوید. بات ساهارونی دشنه از کمر کشید و گلوی سپاهبد را درید و سر از تن جدا کرد. بات مردی دسیسه گر بود که پس از آن مقام سپاهبدی ارمنستان را به دست آورد».
مانوئل مامیکونیان

مانوئل مامیکونیان، پسر آرتاشس، پس از شکست وارازدات، که پادشاه مورد حمایت رومی‌ها بود، با موافقت بزرگان ارمنستان دو کودک خردسال پاپ به نام‌های «آرشاک» و «واغارشاک» را بر تخت پادشاهی نشاند و پشتیبان مادر آنان، شهبانو زرمان‌دخت، شد و او را ارج بسیار نهاد. او موقعیت دشوار ارمنستان را در برابر خطر رومیان به خوبی درک می‌کرد و می‌دانست رومیان، که پاپ را با نیرنگ کشته بودند، برای به زانو درآوردن ارمنیان بر کوشش خود خواهند افزود؛ بنابراین، مانوئل برای دفاع از استقلال کشور از شاپور دوم یاری جست. پس از گذشت اندک زمانی، شاپور دوم درگذشت. در سال‌هایی که مانوئل رهبری کشور را در دست داشت ارمنستان بس آرام و در آسایش بود. او رابطهٔ کشورش را با اردشیر دوم و شاپور سوم بهبود بخشید و ارمنستان را زیر فرمان آنان اداره کرد. مانوئل مامیکونیان در ۳۸۵ میلادی در پی بیماری درگذشت. او در حالی که در بستر مرگ افتاده بود اختیارات دودمان مامیکونیان و مقام سرداری و سپاهبدی ارمنستان را به دامادش، آرشاک سوم، واگذاشت.
ساهاک آسپِت باگراتونی

ساهاک دوم باگراتونی از سالاران بلندپایهٔ ارمنی بود. او در ۳۸۵ میلادی دخترش را به همسری واغارشاک، برادر آرشاک سوم، درآورد و بدین‌سان اعتبار و نفوذ بیشتری یافت. در همان سال دامادش درگذشت و میان او و پادشاه ناسازگاری افتاد. پس از تقسیم ارمنستان میان ایران و روم، اگرچه زمین‌های ساهاک باگراتونی در بخش رومی ارمنستان و جزو قلمرو آرشاک سوم بود بر آن شد تا به بخش ایرانی ارمنستان رود و به خدمت خسرو، پادشاه ارمنی، درآید. آرشاک چون این را دانست از وی دلگیر شد اما ساهاک در فرصتی مناسب با دودمان خود نزد خسرو آمد. خسرو از آمدن وی شاد شد و او را به سپاهبدی بخش ایرانی ارمنستان گمارد. او در ۳۸۸ میلادی درگذشت.
هامازاسپ مامیکونیان

هامازاسپ یکم مامیکونیان پس از ساهاک آسپِت، مقام سپاهبدی ارمنستان بار دیگر به دودمان مامیکونیان، دارندگان اصلی آن، بازگشت. ساهاک پارتِو، رهبر دینی ارمنستان، از ورامشاپوه ‏(۳۸۹–۴۱۴ میلادی)، پادشاه ارمنستان، درخواست کرد تا دامادش، هامازاسپ مامیکونیان، را به سپاهبدی ارمنستان گمارد اما ورامشاپوه چون از شاه ایران چنین فرمانی نداشت این خواسته را نپذیرفت.
پس، ساهاک مقدس خود به دربار ایران رفت و خواست خود را به عرض شاه رسانید. شاه ایران چون می‌دانست که ساهاک مقدس از دودمان پارتیان و از تبار سورنا و گریگور روشنگر است او را ارج بسیار نهاد و خدمات نیاکان وی را به هنگام خیزش اردشیر بابکان بر ضد اشکانیان ایران یادآور شد و تمامی خواست‌های وی را برآورد. او به ورامشاپوه پیام داد که هامازاسپ را به سپاهبدی ارمنستان گمارد و دودمان مامیکونیان را تا درجهٔ پنجم دربار بالا برد و آن را در دیوان خود ثبت کند.
وارتان مامیکونیان

نوشتار اصلی: وارتان مامیکونیان
وارتان مامیکونیان، پسر هامازاسپ و نوهٔ ساهاک کاتولیکوس، در حدود ۳۸۸ تا ۳۹۱ میلادی به دنیا آمد و در ۴۵۱ میلادی در نبرد آوارایر درگذشت.
شوشانیک

مقالهٔ اصلی: شوشانیک مقدس
شوشانیک مشهور به شوشانیک مقدس دختر وارتان مامیکونیان و همسر وارسکن حاکم گوگارک منطقه‌ای از ارمنستان ایران بود. وی پس از برگشتن شوهرش از مسیحیت آیین زرتشتی، برای گرویدن مجدد به آیین زرتشتی تحت فشار قرار گرفت و پس از تحمل چندین سال شکنجه و آزار و اذیت توسط وی به قتل رسید. کشته شدن وی باعث بروز شورش در ایبریای قفقاز، آلبانیای قفقاز و ارمنستان ایران به ضد حکومت ساسانی گردید.
واهان مامیکونیان

واهان مامیکونیان، پسر «هامازاسپ»، برادر وارتان، در حوالی ۴۴۰–۴۴۵ میلادی به دنیا آمد.
او پس از نبرد آوارایر، در حالی که کودکی بیش نبود، به همراه برادرانش، «واساک» و «آرتاشس»، به دربار ایران گروگان برده شد. پس از چندی، در هفدهمین سال پادشاهی یزدگرد (۴۵۵ میلادی)، بدخش (حاکم) گرجیان، که «آرشوشا دوم» نام داشت و شوهر خالهٔ واهان بود، از یزدگرد خواست واهان را آزاد کند. یزدگرد این درخواست را پذیرفت و واهان را آزاد ساخت.
واهان در زمان پادشاهی پیروز یکم در ارمنستان به کار گردآوری خراج کشور سرگرم بود اما می‌دید که بدخواهان او و بیش از همه شخصی آسوری به نام «وریو» می‌کوشد او را بدنام و پیروز شاه را نسبت به وی بدگمان سازد. به واهان تهمت می‌زدند که می‌خواهد تمام باج و خراج ارمنستان را بردارد و نزد قیصر روم یا پادشاه هون‌ها رود و برای شورش بر ضد دربار ایران سپاهی فراهم آورد. واهان طلای فراوان برگرفت، به دربار ایران رفت و آن را به شاه سپرد. پیروز با دیدن آن دریافت که واهان به وظیفه‌اش نیک عمل می‌کند و از زشت‌گویی بدخواهان آگاه شد.
واهان پیش تر از آن برای زدودن هر گونه شک و بدگمانی شاه و بزرگان دربار حتی از دین خود برگشته و آیین مزدیسنا را پذیرفته بود اما برگشتن او از آیین خود تأثیری بس آزار دهنده و کشنده بر وی گذاشت. او به عذاب وجدان دچار شد و گوشه نشینی اختیار کرد و شب و روز در اندیشه‌هایی آزارنده غوطه ور بود.
ناآرامی‌های ارمنستان در ۴۸۱ میلادی آغاز شد و تا ۴۸۴ میلادی ادامه یافت. پس از چندی پیروز بار دیگر به جنگ هپتالیان رفت و این بار نیز شکست خورد و همراه با پسرانش کشته شد (۴۸۴ میلادی). پس از پیروز، برادرش، بلاش، بر تخت شاهنشاهی ایران نشست و گفتگوهای صلح را با واهان آغاز کرد و در همان سال (۴۸۴ میلادی)، در روستای نوارساک، در نزدیکی ماکو، با واهان پیمان صلح بست. بر اساس این پیمان آتشکده‌های موجود در ارمنستان ویران و مقرر شد که دیگر آتشکده‌ای در این سرزمین ساخته نشود و مسیحیان بدون ترس از گرویدن اجباری به آیین زرتشتی در عمل به مراسم عبادی مسیحی آزاد باشند. بلاش، در پی «پیمان نوارساک» و با پیشنهاد بزرگان دربار ایران، مقام سپاهبدی و مرزبانی ارمنستان را به واهان مامیکونیان سپرد (۴۸۵ میلادی). واهان نیز ارمنستان را به خوبی اداره کرد، آرامش را در کشور برقرار ساخت و کلیساهای شهر آرتاشات را، که ویران شده بود، از نو بنا نهاد. کلیسای واغارشاپات مقدس را نیز نوسازی کرد. واهان در ۵۰۵ میلادی درگذشت.
وارت مامیکونیان

وارت مامیکونیان برادر کوچک‌تر واهان مامیکونیان بود. هنگامی که (واهان، واساک و آرتاشس)، سه برادر وارت، به خواهش آرشوشا از دربار ایران آزاد شدند وارت کودکی خردسال بود که در استان تایک ارمنستان نزد دایه‌هایش پرورش می‌یافت. پس از چندی، وارت به دربار ساسانیان گروگان برده شد اما در ۴۸۲ میلادی از اسارات رهایی یافت و در کنار برادرش، واهان، با پیروز ساسانی جنگید. پس از آنکه بلاش ساسانی واهان را به مرزبانی ارمنستان گمارد، وارت از حدود ۴۸۷ میلادی سپاهبد ارمنستان شد. او در جنگ‌های ایران با بیزانس و نیز در گشودن شهر دیاربکر در ۵۰۳ میلادی با سپاه سوارهٔ ارمنستان شرکت کرد. وارت پس از مرگ واهان به سال ۵۰۵ میلادی به فرمان قباد یکم، به مرزبانی ارمنستان گمارده شد و تا ۵۰۹ میلادی، به مدت چهار سال، این مقام را در دست داشت. سپس، به اتهامی از کار برکنار شد و به دیار غربت رفت و در ۵۱۰ میلادی در همان‌جا درگذشت. خویشان او پیکرش را به ارمنستان آوردند و در تارون به خاک سپردند. پس از مرگ وارت مامیکونیان، پادشاهان ساسانی ادارهٔ ارمنستان را به مرزبانان پارسی سپردند.
بسط، گسترش و موقعیت مامیکونیان‌ها
مسجد خلانی

| مسجد خلانی | مسجد خلانی |
| --- | --- |
مسجد خلانی، بغداد: مسجد خلانی، بغداد
مکان: مکان
مکان: عراق
معماری: معماری
معمار(ها): علی نکار
سبک: عثمانی، سلجوقی
بنیان‌گذار: عباسی
بنیان‌گذاری: اواخر قرن چهاردهم میلادی
درازا: ۶۹ متر
پهنا: ۵۵ متر
مساحت داخلی: ۳۱۶۵ متر مربع
گنبد(ها): ۳۰
مسجد خلانی در قلب شهر بغداد، پایتخت عراق، و در میدانی به همین نام قرار گرفته‌است.
مسجد الخلانی زیارتگاه و حرمی مربوط به مسلمانان  است که دربارهٔ آن اختلاف نظرهایی وجود دارد. این محل مرقد شیخ محمد بن عثمان العمری خلانی منسوب به امام علی‌النقی و فرزندش امام حسن عسکری است، او همچنین با امام حجت بن الحسن مهدی نیز بوده‌است. آنچنان که پدرش شیخ عثمان بن سعید العمری قبل از وفاتش بر اساس آنچه در غیبت از شیخ طوسی یاد کرده‌است، تصریح می‌کند.
در میان اهل سنت، مرقد امام خلانی به ابوجعفر یاد می‌شود که معروف به غلام الخلال است. این یکی از مساجد تاریخی و باستانی بغداد است و در مقابل میدان خلانی بغداد نزدیک بازار سنک و نزدیک مسجد شیخ عبدالقادر کیلانی (مدرسه قادریه) و همچنین نزدیک به مسجد معروف به العیدروسی. می‌باشد.
تاریخچه

مسجد خلال که امروزه به مسجد خلانی معروف است، در قبرستانی به نام قبرستان آل خلانی قرار داشت که اطراف آن را احاطه کرده بود.
این مسجد میراث مشترک بین هر دو جامعه اهل سنت و شیعیان است. منابع تاریخی، حرم مسجد را به «ابوبکر عبدالعزیز بن جعفر» معروف به «غلام الخلال» متوفی سال ۳۰۵ هجری قمری از مشهورترین فقهای مکتب حنبلی نسبت می‌دهند. همچنین مقبره عبدالقادر جیلانی، فقیه مشهور اهل سنت نیز در نزدیکی آن قرار دارد، مقبره آخرین خلیفه عباسی و تمامی اهل بیت او که به دستور وزیر موید الدین توسط مغولان کشته شدند نیز در نزدیکی آن قرار دارد.
مرقد محمد بن عثمان عمروی

مسجد خلانی مرقد محمد بن عثمان بن سعید عَمروی را در خود جای داده‌است. او دومین نایب خاص امام دوازدهم شیعیان و فرزند عثمان بن سعید بود.
کتابخانه

در داخل مسجد کتابخانه خلانی قرار دارد که حاوی کتابهای ارزشمند بسیاری است.
انفجار مهیب در مسجد خلانی

در بعداز ظهر ۲۹ خرداد ۱۳۸۶ انفجار مهیبی در مسجد خلانی روی داد که صدای ان در اقصی نقاط پایتخت شنیده شد. این انفجار با استفاده از یک کامیون پر از مواد و بصورت انتحاری انجام شد. در این انفخار که موقع خروج نمازگزاران بعد از انجام نماز بود ۸۰ نفر کشته شدند.
نیروگاه گازی غرب مازندران

| نیروگاه گازی غرب مازندران | نیروگاه گازی غرب مازندران |
| --- | --- |
کشور: ایران
مختصات: ۳۶°۳۷′۱۳″شمالی ۵۱°۳۰′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۲۰۲۴°شمالی ۵۱٫۵۱۳۵۳°شرقی﻿ / 36.62024; 51.51353
وضعیت: در حال بهره‌برداری
تاریخ راه‌اندازی: پاییز ۱۳۸۸
هزینه ساخت: ۲۴ میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان
توان تولیدی: توان تولیدی
ظرفیت نامی: ۵۰ مگاوات
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
ویکی‌انبار: 
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
نیروگاه گازی غرب مازندران با نام دیگر نیروگاه ۵۰ مگاواتی گازی غرب مازندران معروف به نیروگاه مازندران ۲ (استان مازندران، نوشهر، جاده کمربندی چالوس - نوشهر، بهره‌برداری پاییز ۱۳۸۸)، یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع گازی با ظرفیت تولید ۵۰ مگاوات است که شامل ۲ واحد گازی ۲۵ مگاواتی مدل GE – AEG – Frame 5 به اختصار AEG-F5 است.
سوخت اصلی این نیروگاه گاز طبیعی است و سوخت پشتیبان آن نفت گاز (گازوئیل) است که در ۲ مخزن هریک به ظرفیت ۵ هزار مترمکعب ذخیره‌سازی می‌شود. پست برق نیروگاه ۶۳ کیلوولت است. همچنین، راندمان واحدها ۲۳ درصد و ضریب دسترسی ۹۰ درصد است.
کارفرمای ساخت نیروگاه، شرکت آرین ماهتاب گستر بوده‌است.
مصرف سوخت و تولید برق واحدها

نیروگاه شامل ۲ واحد گازی است که ظرفیت اسمی هر فاز ۲۵ مگاولت آمپر است. متوسط انرژی تولیدی سالانه این نیروگاه در شرایط ساختگاه ۳۷۰ هزار مگاوات ساعت است.
مصرف داخلی با سوخت گاز، ۸۰۵ کیلووات و با سوخت گازوئیل، ۷۰۰ کیلووات است. ظرفیت تولید هر واحد با سوخت گاز در شرایط ایزو، ۲۵ مگاوات و با سوخت گازوئیل، ۲۴ مگاوات است. راندمان هر واحد در شرایط ساختگاه، ۲۶ درصد است.
میزان مصرف سوخت گاز نیروگاه در شرایط ساخت، ۸۷۵۰ متر مکعب نرمال در ساعت، حداقل فشار گاز مورد نیاز در خروجی ایستگاه تقلیل فشار گاز نیروگاه، ۱۶ بار است و میزان مصرف گازوئیل برای هر واحد، ۶۸۵۰ لیتر بر ساعت و برای کل واحدها، ۱۳۷۵۰ لیتر بر ساعت است.
روزشمار ساخت و هزینه نیروگاه

عملیات اجرایی ساخت نیروگاه سال ۱۳۸۷ شروع شد و در پاییز ۱۳۸۸ وارد مدار شد.
هزینه ساخت نیروگاه با صرف اعتباری معادل ۲۴ میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان بوده‌است.
فرودگاه پاولودار

فرودگاه پاولودار (به انگلیسی: Pavlodar Airport) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا PWQ است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۵۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر پاولودار کشور قزاقستان قرار دارد و در ارتفاع ۱۲۵ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
 ایر آستانه:  آلماتی، آستانه 
 بک ایر:  آلماتی، آستانه 
 بلاویا :  فصلی: مینسک 
 قزاق ایر:  آلماتی، چیمکند 
 اس۷ ایرلاینز:  دوموده‌دوو، تولمچوا (آغاز از ۲۹ اکتبر ۲۰۱۷) 
 اسکات ایرلاینز :  آستانه
چگونه مردی را در ۱۰ روز از دست بدهیم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پوستر اکران فیلم: پوستر اکران فیلم
کارگردان: دونالد پتری
تهیه‌کننده: رابرت اوانس
نویسنده: Brian Regan Burr Steers
بر پایه: How to Lose a Guy in 10 Days اثر Kristen Buckley Brian Regan
بازیگران: کیت هادسون متیو مک‌کانهی آدام گلدبرگ بی‌بی نیوورتس آنی پاریس مایکل میشل شالوم هارلو سلیا وستون کاترین هان لیلیان مونته‌وکیا ماروین هملیش نتالی برون رابرت کلاین توماس لنون Tony Longo
موسیقی: دیوید نیومن
فیلم‌بردار: جان بیلی
تدوین‌گر: دبرا نیل-فیشر
توزیع‌کننده: پارامونت پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۷ فوریه ۲۰۰۳ (۲۰۰۳-۰۲-۰۷)  
مدت زمان: ۱۱۶ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۵۰ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۷۷٫۴ میلیون دلار
چگونه مردی را در ۱۰ روز از دست بدهیم (انگلیسی: How to Lose a Guy in 10 Days) فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی دونالد پتری است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
داستان

بنجامین بری (متیو مک‌کانهی) یک متخصص تبلیغاتی و همین‌طور مورد علاقه خانم هاست، که برای برنده شدن در یک رقابت شرط می‌بندد که می‌تواند کاری کند یک زن در طول ۱۰ روز عاشق او شود.
بازیگران

کیت هادسون
متیو مک‌کانهی
آدام گلدبرگ
بی‌بی نیوورتس
آنی پاریس
مایکل میشل
شالوم هارلو
سلیا وستون
کاترین هان
ماروین هملیش
نتالی برون
رابرت کلاین
توماس لنون
لیلیان مونته‌وکیا
طراحی و جواهرات

در این فیلم اندی یک گردنبند تاج گل الماس هری وینستون با آویز الماس زرد 84 عیار (موسوم به "ایزادورا") به ارزش تقریبی 5 میلیون و 280 هزار دلار و یک جفت گوشواره گل میخی الماس زرد تراش خورده 5 قیراطی به ارزش تقریبی 125 هزار دلار را استفاده می کند. این طرح توسط طراح مد دینا بار ال طراحی شده است، نه کارن پچ طراح فیلم. همچنین تخمین زده می شود که ارزش کل جواهرات مورد استفاده به ارزش 14 میلیون و 200 هزار دلار به این فیلم به صورت وام پرداخت شده است. و نیز لباس لانا در جشن وارن تبلیغاتی توسط شانل است و تاج الماس او نیز واقعی است.
تولید

موتورسیکلت مورد استفاده متیو مک کانهی نمونه ای از شرکت تولید موتورسیکلت "Triumph Bonneville" است.
چیزی خوبه که پایانش خوبه ۲۰۱۲

| چیزی خوبه که پایانش خوبه ۲۰۱۲ | چیزی خوبه که پایانش خوبه ۲۰۱۲ |
| --- | --- |
کارگردان: چان هینگ کا جنت چون
تهیه‌کننده: ریموند وانگ پاک-مینگ
نویسنده: چان هینگ کا
بازیگران: دانی ین لوئیس کو ساندرا نگ
موسیقی: چیو تانگ هی اندی چونگ
فیلم‌بردار: چونگ من-پو
تدوین‌گر: چئونگ کا-فای
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹ ژانویه ۲۰۱۲ (۲۰۱۲-01-۱۹)  
مدت زمان: ۱۱۷ دقیقه
کشور: هنگ کنگ
زبان: کانتونی
فروش گیشه: HK$12,105,232
چیزی خوبه که پایانش خوبه ۲۰۱۲ (به چینی: 八星抱喜) (به انگلیسی: All's Well, Ends Well 2012) یک فیلم سینمایی هنگ کنگی در ژانر فیلم کمدی رمانتیک محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی چان هینگ کا و جنت چون است. این هفتمین قسمت از این مجموعه فیلم می‌باشد.
داستان

چهار مرد برای کمک به چهار زن به یک ماموریت قهرمانانه می روند و در حال تجربه یک سری از سوء رفتارها هستند.