stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پارک استانی تات‌شنشینی آلسک
تاریخچه

در طول قرون گذشته، اقوام بومی متعددی از جمله تلینگیت و Southern Tutchone در این منطقه زندگی می‌کردند و روستاهای ماهیگیری در امتداد رودخانه‌ها بنا می‌نمودند. مرز شرقی پارک مسیر تجاری باستانی را دنبال می‌کند که قوم Chilkat (یکی از اقوام تلینگیت) از آن برای داد و ستد با مردم Tutchone استفاده می‌کردند.
در اواسط قرن نوزدهم، شکستن ناگهانی یک سد طبیعی در رود آلسک منجر به سیلی عظیم شد. این سد توسط پیشروی یک یخچال طبیعی که کل مسیر رودخانه را مسدود کرده بود، ایجاد شده بود. رودخانه که در پشت این مانع به صورت دریاچه‌ای موقت درآمده بود، پس از شکستن سد، دیواری از آب با ارتفاع ۷ متر (۲۳ فوت) و عرض ۱۵ متر (۴۹ فوت) را به سمت پایین‌دست فرستاد که در نتیجه آن، یک روستای کامل از مردم Tutchone در Dry Bay به دریا کشیده شد و تمامی ساکنان آن جان باختند.
تاتشینشینی-آلسک یکی از آخرین مناطق بریتیش کلمبیا بود که نقشه‌برداری و کاوش شد. در دهه ۱۹۶۰، نخستین بررسی‌های زمین‌شناسی برای کشف ذخایر معدنی در این منطقه انجام شد. در نزدیکی کوه Windy Craggy، ذخایر قابل‌توجهی از مس کشف شد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، دو شرکت برای اولین بار شروع به اجرای برنامه‌های قایق‌سواری در رود تاتشینشینی (که به اختصار «تات» نیز نامیده می‌شود) و رود آلسک کردند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، پیشنهادی برای توسعه یک معدن روباز بزرگ در Windy Craggy مطرح شد.
در سال ۱۹۹۱، سازمانی به نام Tatshenshini International تأسیس شد که ۵۰ سازمان برتر محیط‌زیستی در آمریکای شمالی را به یکدیگر متصل کرد. به دنبال آن، یک کارزار گسترده در کانادا و ایالات متحده، به ویژه در کنگره ایالات متحده آمریکا و حتی کاخ سفید آغاز شد، جایی که ال گور، معاون رئیس‌جمهور وقت، به‌طور فعال در این موضوع درگیر شد. در نهایت، مایک هارکورت، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، تصمیم گرفت که مسائل مربوط به تاتشینشینی-آلسک را تحت بررسی کمیسیون منابع و محیط‌زیست (CORE) قرار دهد. در ژوئن ۱۹۹۳، دولت هارکورت تصمیم گرفت که منطقه تاتشینشینی-آلسک را به عنوان یک پارک کلاس A محافظت کند. صاحبان امتیازهای معدنی Windy-Craggy نیز مبلغ ۱۰۳٫۸ میلیون دلار به عنوان غرامت دریافت کردند.
با ایجاد این پارک و در ترکیب با پارک‌های ملی همجوار، بزرگ‌ترین مجموعه پارک‌های بین‌المللی جهان تحت حفاظت قرار گرفت. اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) این منطقه را برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو پیشنهاد کرد و در سال ۱۹۹۴، سیستم پارک‌های فرامرزی کلوآن / رنگل–سن الیاس / گلیشر بی / تاتشینشینی-آلسک که شامل پارک ملی و ذخیره‌گاه کلوان، پارک و منطقه حفاظت‌شده ملی رنگل–سن الیاس، پارک و منطقه حفاظت‌شده ملی خلیج گلیشر و پارک تاتشینشینی-آلسک است، به دلیل مناظر یخچالی و یخچال‌های طبیعی شگفت‌انگیز و همچنین اهمیت زیستگاه آن برای خرس گریزلی، گوزن شمالی و گوسفند دال، به عنوان یک میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
تاریخچه > کشف مرد یخ‌زده

در سال ۱۹۹۹، گروهی از شکارچیان گوسفند در دامنه یک یخچال طبیعی در این پارک، بقایای یک مرد جوان همراه با ابزارهایی را یافتند. بعدها، او را Kwäday Dän Ts’ìnchi یا «مردی که از گذشته دور پیدا شد» نامیدند. این بدن یخ‌زده که به‌خوبی حفظ شده بود، بین ۳۰۰ تا ۵۵۰ سال قدمت داشت. نمایندگان Champagne and Aishihik First Nations که این منطقه را قلمرو تاریخی خود می‌دانند، در مورد این کشف مورد مشورت قرار گرفتند و نام این مرد جوان را برگزیدند.
علاوه بر این، آن‌ها با انجام مطالعات علمی و آزمایش ژنتیک روی این بقایا موافقت کردند. پژوهشگران برای یافتن بستگان زنده این فرد، از داوطلبانی از میان مردم Champagne and Aishihik First Nations و اقوام مرتبط در یوکان، بریتیش کلمبیا و آلاسکا آزمایش ژنتیکی گرفتند. از میان ۲۴۱ داوطلب، ۱۷ نفر، از جمله دو خواهر، در میان مردم Champagne and Aishihik First Nations شناسایی شدند که از طریق دی‌ان‌ای میتوکندریایی از خط مادری مستقیماً با این مرد ارتباط داشتند.
از میان این ۱۷ نفر، ۱۵ نفر خود را متعلق به طایفه Wolf معرفی کردند که نشان می‌دهد احتمالاً این مرد جوان نیز عضو همین طایفه بوده است. در نظام مادرتباری، فرزندان از نظر قبیله‌ای متعلق به طایفه مادر خود محسوب می‌شوند و نسب از طریق خط مادری محاسبه می‌شود.
جغرافیا و زمین‌شناسی

رود آلسک و رود تاتشینشینی از دره‌های U شکلی که توسط یخچال‌های طبیعی در این پارک تراشیده شده‌اند، عبور می‌کنند. این دره‌ها در میان کوه‌های ساحلی، امکان ورود هوای خنک و مرطوب اقیانوسی را به نواحی سرد داخلی فراهم می‌کنند. تغییر سریع از محیط اقیانوسی به اقلیم داخلی، همراه با سیلاب‌های مکرر، رانش زمین و بهمن، زمین‌شناسی متنوع و تغییرات شدید ارتفاع، شرایط زیستگاهی استثنایی و متنوعی را برای پوشش گیاهی و جانوری منطقه ایجاد کرده‌اند.
رشته‌کوه Alsek Ranges از این پارک عبور می‌کند و کوه فِیرودر (Mount Fairweather) با ارتفاع ۴٬۶۷۱ متر (۱۵٬۳۲۵ فوت) بلندترین قله استان محسوب می‌شود. منطقه تاتشینشینی-آلسک در محدوده‌ای با فعالیت لرزه‌ای بالا قرار دارد. لغزش‌ها در امتداد گسل فِیرودر (Fairweather Fault) و گسل Hubbard/Border در غرب و همچنین گسل Denali در شمال، باعث زمین‌لرزه‌های مکرر در این منطقه می‌شوند.
بوم‌شناسی > حیات‌وحش

پارک تاتشینشینی-آلسک از یک جمعیت بزرگ خرس گریزلی پشتیبانی می‌کند. این منطقه سرسبز که میان رشته‌کوه‌ها و یخچال‌های طبیعی گسترده شده است، ارتباطی حیاتی میان جمعیت خرس‌های گریزلی ساحلی و داخلی ایجاد کرده و زیستگاهی ارزشمند برای این گونه فراهم می‌آورد.
این پارک تنها زیستگاه خرس یخچالی در کانادا است. این گونهٔ بسیار نادر که به رنگ آبی-خاکستری دیده می‌شود، در واقع یک فاز رنگی خاص از خرس سیاه آمریکایی است و تنها در محدوده این پارک و کمی آن‌سوی مرز در ایالات متحده یافت می‌شود.
علاوه بر خرس‌ها، پارک تاتشینشینی-آلسک میزبان گونه‌های متنوعی از حیات‌وحش از جمله گوسفند دال، جمعیت چشمگیری از بز کوهی راکی، گوزن موس کنای، گرگ خاکستری، و پرندگانی چون عقاب سرسفید و عقاب طلایی است. همچنین، دو گونه شاهین یعنی شاهین بحری و شنقار و گونه‌هایی از قوی شیپورچی در این منطقه دیده می‌شوند.
در امتداد خط ساحلی، گونه‌های دریایی از جمله شیر دریایی و نهنگ گوژپشت قابل مشاهده هستند.
اقلیم

ایستگاه هواشناسی بلانچارد ریور (Blanchard River) که در مرز بریتیش کلمبیا و یوکان در امتداد بزرگراه هینز قرار دارد، نشان‌دهندهٔ شرایط اقلیمی این منطقه است. این ناحیه دارای اقلیم جنب‌شمالگان (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن Dfc) است که در برخی مناطق به اقلیم توندرا (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن ET) نزدیک می‌شود.
پارک تاتشینشینی-آلسک
بخش رامپور

District of Uttar Pradesh
| بخش رامپور | بخش رامپور |
| --- | --- |
District of Uttar Pradesh: District of Uttar Pradesh
موقعیت بخش رامپور در نقشه: موقعیت بخش رامپور در نقشه
ایالت: اوتار پرادش
تقسیمات اداری هند: ناحیه مرادآباد
Headquarters: رامپور (اوتار پرادش)
حکومت: حکومت
 • District collector: Aunjaneya Kumar Singh (IAS)
 • لوک سبها: Rampur
مساحت: مساحت
 • Total: ۲۳۶۷ کیلومتر مربع (۹۱۴ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • Total: ۲۳۳۵۸۱۹
 • تراکم: ۹۹۰/کیلومتر مربع (۲۶۰۰/مایل مربع)
Demographics: Demographics
 • Literacy: ۵۳٫۳۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
وبگاه: http://rampur.nic.in/
بخش رامپور (به انگلیسی: Rampur district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در ناحیه مرادآباد واقع شده‌است.
جمعیت

بخش رامپور ۲٬۳۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۳۳۵٬۸۱۹ نفر جمعیت دارد.
چهار آدمکش خفن

| چهار آدمکش خفن | چهار آدمکش خفن |
| --- | --- |
پرونده:The Big 4.jpg: پرونده:The Big 4.jpg
کارگردان: تیمو تیاهانتو
تهیه‌کننده:  تیمو تیاهانتو  ویکی وی. اولیندو 
نویسنده:  تیمو تیاهانتو  یوهانا واتیمنا 
موسیقی: روف تاپسند
فیلم‌بردار: باتارا گومپار
تدوین‌گر: دیندا آماندا
توزیع‌کننده: نتفلیکس
تاریخ‌های انتشار:  ۱۵ دسامبر ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-12-۱۵)  
مدت زمان: ۱۴۱ دقیقه
کشور: اندونزی
زبان: اندونزیایی 
چهار آدمکش خفن (به انگلیسی: The Big 4) یک فیلم کمدی اکشن محصول سال ۲۰۲۲ سینمای اندونزی به نویسندگی و کارگردانی تیمو تیاهانتو است. این فیلم که توسط نتفلیکس در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۲ منتشر شد، داستان چهار قاتل بازنشسته ــ با بازی ابیمانا آریاساتیا، لوتشا، آری کریتینگ و کریستو ایمانوئل ــ را روایت می‌کند.
پس از انتشار، فیلم در بین ۱۰ عنوان پربینندهٔ برتر در ۵۳ کشور، ازجمله در اندونزی، جایی که این فیلم در رتبهٔ برتر قرار گرفت، قرار گرفت. کارگردان تمایل خود را برای ساخت دنباله‌ای ابراز کرده است.
داستان

یک کارآگاه در مورد مرگ پدرش تحقیق می‌کند و سرنخی از یک جزیره گرمسیری دورافتاده را دنبال می‌کند تا هویت واقعی او را به عنوان رهبر گروهی از قاتلان کشف کند. حالا که توسط دشمنانش شکار شده است، او باید با کلاهبردارانی که پدرش آموزش داده بود متحد شود، چهار قاتل بازنشسته.
بازخوردها

در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از رای ۱۱ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۶٫۸ از ۱۰ مثبت است.
برایان تالریکو از راجرایبرت.کام به این فیلم ۳ ستاره از ۴ ستاره داد.
شیرینو (کنگان)

| شیرینو (بندر شیرینو) | شیرینو (بندر شیرینو) |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: بوشهر
شهرستان: کنگان
بخش: سیراف
سال شهرشدن: ۱۴۰۲ خورشیدی
مردم: مردم
جمعیت: ۹٬۹۷۶ نفر (۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۱۸۹٫۹٪+
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۲۶ درجهٔ سانتی‌گراد
میانگین بارش سالانه: ۱۳۵ میلی‌متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: سید عباس رضایی
ره‌آورد: فرآورده‌های دریایی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۷۳۷۲۹
وبگاه: shirinoo.ir
کد آماری: ۱۰۷۶
  شیرینو (بندر شیرینو)  روی نقشه ایران ۲۷°۳۷′۲۲″شمالی ۵۲°۲۸′۴۰″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۶۲۲۸۵۱۰°شمالی ۵۲٫۴۷۷۸۶۱۰°شرقی﻿ / 27.6228510; 52.4778610   :   شیرینو (بندر شیرینو)  روی نقشه ایران ۲۷°۳۷′۲۲″شمالی ۵۲°۲۸′۴۰″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۶۲۲۸۵۱۰°شمالی ۵۲٫۴۷۷۸۶۱۰°شرقی﻿ / 27.6228510; 52.4778610   
 :  
نمایی از بندر شیرینو
بندر شیرینو، یک شهر از توابع بخش سیراف شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است.
موقعیت و مشخصات

شهر شیرینو از شمال به دنبالهٔ کوه‌های زاگرس، از جنوب به خلیج فارس، از مغرب به روستای پرک و از سمت مشرق به شهر نخل تقی محدود می‌گردد.
شهر شیرینو در منطقه پارس جنوبی قرار دارد و صنایع عظیم نفت و گاز پارس جنوبی در اطراف آن واقع است و این شهر محل استقرار هتل‌های برخی شرکت‌های پارس جنوبی و محل اسکان کارکنان منطقه ویژه بوده و از جاذبه‌های گردشگری برخوردار است.
پازالند دهکدهٔ گردشگری شیرینو می‌باشد. این دهکده مکانی برای سفرهای خانوادگی و دوستانه می‌باشد. دهکده گردشگری شیرینو در سال ۱۳۹۵ افتتاح شد. در این دهکده امکانات تفریحی و ورزشی، تفریحات دریایی، سیرک و شهربازی، استخر، باغ پرندگان، بازدید از ماهی‌ها و مرجان‌ها، قایق خانواده و کافی شاپ‌ها و رستوران با غذاهای محلی و دریایی با کلبه و اقامتگاه رفاهی وجود دارد.
صیادی شغل اول و فعالیت در صنایع پیرامون این شیرینو شغل دوم مردم این شهر می‌باشد.
جمعیت

احمد غریبی فرماندار کنگان و ابراهیم بهمنی رئیس شورای اسلامی شیرینو جمعیت شهر شیرینو را بیش از ۱۷ هزار نفر اعلام کردند.
جمعیت شیرینو بر اساس سرشماری رسمی ایران:
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۱٬۱۶۰ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۳٬۴۴۱ | ۱۹۶٫۶٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۹٬۹۷۶ | ۱۸۹٫۹٪+ |
شفافیت محدوده شیرینو

حدود جغرافیایی شهرستان کنگان در ضلع جنوبی توسط زهرا احمدی، مدیرکل تقسیمات کشوری به استانداری بوشهر و دستگاه‌های مرتبط ابلاغ شد. بر این اساس، حوزه شهرستان کنگان بیش از ۶ کیلومترِ طول [از سمت حوزه صنایع مستقر در این منطقه] تثبیت یافت.
حدود جغرافیایی شهرستان کنگان پس از ۱۳ سال مسکوت بودن مشخص و واحدهای پتروشیمی و صنعتی زیر در محدوده جغرافیایی شهرستان کنگان و شهر شیرینو قرار گرفتند.
| شرکت‌ها |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| شرکت پتروشیمی بوشهر [فاز ۱ و ۲] | شرکت پتروشیمی کاویان | شرکت پتروشیمی سبلان | شرکت پتروشیمی آپادانا | شرکت پتروشیمی هنگام | شرکت پتروشیمی دماوند انرژی |
| شرکت پتروشیمی مرجان | شرکت پتروشیمی لاوان | شرکت پتروشیمی پارس گلایکول (پارس فنل سابق) | شرکت سپهر مکران | شرکت مهر پترو کیمیا | شرکت پتروشیمی هرمز |
| شرکت پتروشیمی کیان | شرکت پتروشیمی آرین متانول | شرکت پتروشیمی رایان پلیمر پویا | شرکت تقویت فشار خط اتیلن غرب | شرکت فراسکو | فاز ۲ بندر پتروشیمی پارس |
| آب شیرین‌کن نور ویژه | شرکت پتروشیمی مهر | [بخشی از] شرکت پتروشیمی دنا | [بخشی از] شرکت پتروشیمی کیمیای پارس خاورمیانه |  |  |
وجه تسمیه شیرینو

شهر بندر شیرینو (ثلاث قدیم) در ساحل پوزه یکی از بندرهای قدیمی ایران می‌باشد و تاریخ بندر شیرینو (ثلاث) را باید از دوران تاریخی صفوی بررسی کرد، در تاریخ مکتوب و در آثار نوشته‌های جغرافیدانان پیش از این تا دوران صفوی از بندر ثلاث به‌طور اختصاصی نامی برده نشده است و بندر شیرینو به عنوان نواحی بندر کهن و تاریخی سیراف (شهر سندباد بحری و دریانوردان افسانه ای) شناخته می‌شده است.
به قلم علی بهمنی کتاب شیرینو ثلاث طلایی: بندر ثلاث را به دلیل سه نخل طلایی که ثمره خرمای شاه‌خوانی (معروف به شاه خواهان یا شاهانی) به همراه داشت در ساحل پوزه که زبان زد عام و خاص بود به بندر ثلاث مشهور شد سه نخلی که در کنار هم بیشترین ثمر در منطقه داشت، شیخ جبار نصوری به سه نخل ثلاث را نخل طلایی نامیده بودند و همیشه از ثمر این سه نخل به عنوان سوغات به میمانان خود هدیه می‌داد.
محرومیت

شهر بندر استراتژیک شیرینو که در سانه‌ها پایخت انرژی نیز نامیده می‌شود، در قلب صنایع عظیم پارس جنوبی و دروازه ورودی شهرستان کنگان قرار دارد، میزبان ۱۶ شرکت‌پتروشیمی و سایر شرکت‌هایی همچون نفت و گاز پارس، مجتمع گاز، عملیات غیرصنعتی پازارگاد، فراسکو عسلویه و آب‌شیرین‌کن نور ویژه است و با وجود اینکه این صنایع، با تولید میلیاردها دلار سود سالانه، سهمی قابل‌توجه در اقتصاد ملی دارند. با این وجود، وضعیت کنونی زیرساخت‌ها و امکانات رفاهی آن با فقر شدیدی روبرو است و سهم مردم شیرینو از این ثروت عظیم چیزی جز آلودگی و کمبود امکانات نیست.
مشکلات زیرساختی، رفاهی و خدماتی در شیرینو به حدی است که این شهر از ابتدایی‌ترین امکانات محروم است.
مرکز جامع سلامت شیرینو فاقد پزشک مقیم است و پزشکان به دلیل نبود پانسیون و امکانات رفاهی در این شهر نمی‌مانند. در برخی اوقات به دلیل فقدان پزشک مردم برای دریافت خدمات درمانی مجبورند به شهرهای دیگر مراجعه کنند که این امر باعث زحمت و هزینه‌های اضافی برای آن‌ها شده است.
عدم وجود حداقل امکانات ورزشی و فرهنگی: نبود زمین چمن، سالن‌های ورزشی و مجتمع‌های فرهنگی
مدارس شهر با کمبود فضا و امکانات آموزشی مواجه هستند.
با وجود بارها درخواست از مسئولان دولتی و مدیران صنایع برای اینکه سهم عادلانه‌ای از ثروت تولید شده در این منطقه به جامعه میزبان اختصاص یابد. اما این درخواست‌ها اغلب به وعده‌های تکراری ختم شده است.
نگارخانه

بندر شیرینو
هتل ها
ساحل ماسه ای بندر شیرینو
پارک ساحلی ویژه خانواده
وحید حیدریه

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  وحید حیدریه
زادروز:  ۱۳ دی ۱۳۷۱ ‏(۳۲ سال)
زادگاه:  مهرشهر، کرج، ایران
قد:  ۱٫۷۶ متر (۵ فوت ۹ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  فولاد
شمارهٔ پیراهن:  ۵۰
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۵–۲۰۰۷:  نیکان مهرشهر
۲۰۰۷–۲۰۱۲:  پیکان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۵ |  پیکان |  ۶۸ |  (۴) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  پرسپولیس |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۹ |  ملوان |  ۶۴ |  (۴) |
| ۲۰۱۹– |  فولاد |  ۱۲۸ |  (۴) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
وحید حیدریه (زادهٔ ۱۳ دی ۱۳۷۱) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه فوتبال فولاد در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. افتخارات جام حذفی و سوپرجام با فولاد است.
چرم

«چرمی» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، چرمی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
ابزارهای مدرن کار با چرم
پوست دباغی‌شده در مراکش
چرم، ماده‌ای طبیعی، بادوام و منعطف است که از دباغی پوست خام جانوران، به‌ویژه گاو به‌دست می‌آید. فرایند دباغی، پوست فسادپذیر را به یک مادهٔ طبیعی پایدار، دایمی و انعطاف‌پذیر برای کاربردهای گوناگون تبدیل می‌کند.
چرم در تلفیق با چوب، پایهٔ فناوری باستانیان را شکل می‌داده است.
صنعت چرم و صنعت خز با هم متفاوت‌اند. این تفاوت از اهمیت مواد خام مورد استفاده در هر کدام پیداست. مواد خام مورد استفاده در صنعت چرم، محصولات فرعی صنعت گوشت هستند؛ در حالی‌که گوشت ارزش بیش‌تری از پوست دارد. مواد خامی که در صنعت خز به‌کار گرفته می‌شوند، ارزش بیش‌تری از گوشت دارند و به همین خاطر گوشت به عنوان یک محصول جانبی تلقی می‌شود.
تاکسیدرمی امکان استفاده از پوست حیوانات را به انسان می‌دهد، البته مهم‌تر از پوست‌شان، سر و بخشی از پشت آن‌هاست. پوست‌های خام در ساخت چسب و ژلاتین هم کاربرد دارند.
چند راه وجود دارد که در نتیجهٔ آن‌ها، پوست جانور به یک مادهٔ انعطاف‌پذیر و محکم به نام چرم تبدیل می‌شود.
از چرم برای ساخت محصولات متنوعی از قبیل: کفش، لباس، کیف، جلد کتاب، مبلمان و… استفاده می‌شود.
چرم می‌تواند طبیعی و از حیوانات یا به صورت صنعتی تولید شده باشد.
با توجه پیشرفت تکنولوژی چرم‌های گیاهی که حاصل فراوری گیاهانی مانند کاکتوس و ذرت بوده‌اند و در حال حاضر برای طرفداران گیاه‌خواری طرفدار زیادی پیدا کرده‌اند. در حاضر در ایران و مکزیک برندهایی مانند چرم کاکتوس و چرم فیل مشغول تحقیق و اجرا در این موارد هستند.
کاربرد چرم

چرم، کاربردهای مختلفی دارد. اما استفاده از چرم در ساخت کاپشن، کیف و کفش بیشتر است. کاربردهای چرم:
پوشاک مانند شلوار، کراوات، دستکش، کت، کاپشن و کفش، کمربند، کیف چرم
وسایل جانبی مانند کیف، جاکلیدی
بازار جهانی پوست و چرم

بحران اقتصادی اواخر دهه ۲۰۰۰ تأثیر زیادی بر روی بازارهای جهانی پوست و چرم داشته است. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ میزان تولید به دلیل بحران اقتصادی در حدود ۰٫۵٪ و قیمت‌ها تا ۳۰٪ افت داشته‌اند. از سال ۲۰۱۲ قیمت‌ها ثابت شده و با رشدی که در سال‌های پس از بحران داشته، قیمت‌ها به بالای دوران قبل از بحران رسیده است.
در سال ۲۰۱۷ حجم بازار جهانی کالاهای چرمی ۴۱۴٫۰ میلیارد دلار ارزیابی شده است و پیش‌بینی می‌شود این بازار در سال ۲۰۲۵ به ۶۲۹٫۶۵ میلیارد دلار برسد.
مسائل زیست‌محیطی

در سال ۲۰۰۹ شرکت نایک و تیمبرلند خرید چرم از بخش‌های جنگل‌زدایی شدهٔ جنگل‌های آمازون را متوقف کردند. این عمل تنها چند هفته پس از گزارش سازمان صلح سبز صورت گرفت که نشان می‌داد گله‌های دام‌داری‌های منطقهٔ آمازون باعث تخریب جنگل‌های آمازون می‌شوند.
رنگ‌آمیزی چرم

چرم در دنیا به دو شیوه کلی تولید می‌شود؛ یا با استفاده از مواد کرومی، یا با استفاده از مواد گیاهی (وجیتال).
در روش نخست (کرومی)، فضاهای بین‌سلولی سطح پوست خام با استفاده از مواد شیمیایی کرومی رنگ‌دهی می‌شود. شیوه استفاده از مواد کرومی از شیوه‌های سنتی تولید چرم است و تا سال‌های اخیر، عمده چرم تولیدی جهان با همین روش تولید می‌شد. اما امروزه در اروپا و آمریکا نه تنها استفاده از این روش ممنوع شده است، بلکه محصولات چرمی‌ای که با چرم‌های کرومی تولیدشده‌اند، اجازه حضور در بازار این کشورها را پیدا نمی‌کنند و عمدتاً برای مصرف در کشورهای جهان سوم تولید می‌شوند.
کروم یک فلز سنگین است که هم به محیط زیست و هم به سلامت انسان آسیب می‌رساند؛ این آسیب‌رسانی سبب شده است طی سال‌های اخیر، دولت‌های کشورهای پیشرفته تولیدکنندگان چرم و محصولات چرمی را به استفاده از مواد گیاهی برای تولید چرم و محصولات چرمی تشویق کنند. این در حالی است که در ایران، در خصوص آسیب‌رسانی و مضرات چرم‌های کرومی اطلاع‌رسانی صحیحی انجام نشده و قانونی نیز برای محدود کردن استفاده از این نوع چرم وجود ندارد.
تاریخچه چرم در ایران

به هنر چرم‌سازی سنتی در ایران سراجی می‌گویند، از این هنر در تولید انواع کیف، کفش، کمربند، زیورآلات، زین اسب و گاه تزیین صندوق‌های قدیمی در دوران گذشته استفاده می‌شده و به کسانی که به این کار مشغول بودند، سراج یا زین‌گر نیز می‌گفتند. ساخت چکمه‌های مردانه و زنانه چرمی از دوره باستان در ایران گسترش داشته است.
در ایران نوشته‌هایی مربوط به پس از حملهٔ مغول، از خواجه رشید الدین، نشان‌گر آنست که تجارت چرم و پوست در ایران پررونق بوده است، این اسناد گواه شهرت برخی شهرها مانند تبریز و شیراز در این دوره است. در دورهٔ قاجار، همدان مرکز مهم تولید نوعی چرم، معروف به «چرم همدانی» بوده است، که از پوست گوسفند تهیه می‌شد. در سال ۱۲۶۷ از جمله کارهایی که امیر کبیر به نمایشگاهی در لندن فرستاد، پوست بوده است. به علاوه در این دوره صادرات پوست و چرم، از اغلب شهرهای ایران به روسیه و عثمانی و هند رونق بسیار داشت. علاوه بر همدان، شهرهای تبریز و اصفهان نیز در تولید و صادرات چرم سهم به‌سزایی داشته‌اند. اولین کارخانه چرم سازی ایران در سال ۱۳۰۸ شمسی در شهر تبریز بنا شد و پس از آن در همدان، تهران و اصفهان نیز کارخانه‌هایی تأسیس شد.
در سال ۱۳۱۱ نخستین کارخانه ماشینی و مدرن چرم سازی در همدان توسط اردشیر یگانگی بنیان گذاشته شد. تاریخ فعالیت واقعی صنعت چرم سازی در ایران را باید از تاریخ فعالیت صنعت چرم در همدان شمرد. از آن پس این صنعت به تدریج در کشور توسعه یافت به گونه‌ای که تعداد کارخانه‌های چرم سازی از یک کارخانه در سال ۱۳۱۱ به ۲۲ کارخانه در سال ۱۳۲۲ افزایش یافت.
از دهه ۲۰۰۰ میلادی، انواع بوت و نیم‌بوت زنانه چرمی ایران توانستند در منطقه نیز بازاری پیدا کنند.
هنر چرم دوزی

در هنر چرم دوزی، قطعات چرمی با استفاده از سوزن و نخ به هم دوخته می‌شوند تا شکل و الگوی مورد نظر بگیرند. برای ایجاد طرح‌های مختلف، از ابزارهایی مانند الگوهای چرمی، قلم‌های خاص و ابزارهای حکاکی استفاده می‌شود.
در این هنر از انواع مختلف چرم‌ها مانند چرم گاوی، چرم بوفالو، چرم خزه، چرم بزی و چرم شتری استفاده می‌شود. هنر چرم دوزی به صورت سنتی در ساخت انواع اشیاء مانند کیف، کفش، کمربند، دستکش، جاکت، کلاه، کاور موبایل و همچنین تزئینات دیواری و مبلمان استفاده می‌شود.
این هنر زیبا و دستی بسیار مورد توجه گردشگران و علاقمندان به هنرهای دستی است. امروزه همچنین به صورت صنعتی نیز از هنر چرم دوزی در ساخت انواع کالاهای چرمی استفاده می‌شود.
؛ کالاهای چرمی که به صورت صنعتی تولید می‌شوند:
کالاهای چرمی به صورت صنعتی بسیار متنوع هستند و شامل محصولاتی مانند کیف و کفش، جاکت و لباس چرمی، کمربند، دستکش، کاور موبایل، تزئینات دیواری و مبلمان، وسایل رانندگی و سایر محصولات چرمی می‌شوند.
در صنعت کیف و کفش، انواع مختلفی از چرم‌ها و جنس‌های مختلفی از پارچه‌ها در تولید این محصولات استفاده می‌شوند. برای ساخت کیف و کفش چرمی، چرم‌های طبیعی، صنعتی و نیمه صنعتی، چرم‌های پلاستیکی و همچنین چرم‌های صادراتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
جاکت و لباس چرمی نیز یکی از محصولاتی است که به صورت صنعتی تولید می‌شود. در تولید این محصولات از چرم‌های مختلفی مانند چرم گاوی، چرم بوفالو و چرم خزه استفاده می‌شود.
در سایر محصولات چرمی نیز مانند کمربند، دستکش، کاور موبایل، تزئینات دیواری و مبلمان و وسایل رانندگی نیز از چرم به عنوان ماده اصلی استفاده می‌شود.
در کنار این محصولات، محصولاتی مانند چرم مصنوعی و چرم مصنوعی طبیعی نیز تولید می‌شوند که از جنس‌های مختلفی از پلی‌یورتان و پلاستیک ساخته شده‌اند و با چرم طبیعی بسیار شبیه به هم هستند.
ایچییو هیگوچی

در این نام ژاپنی، «هیگوچی» نام خانوادگی است.
| هیگوچی ایچی‌یو | هیگوچی ایچی‌یو |
| --- | --- |
نام اصلی: هیگوچی ناتسوکو
زاده: ۲ مهٔ ۱۸۷۲ ژاپن،توکیو
۲۳ نوامبر ۱۸۹۶ توکیو: ۲۳ نوامبر ۱۸۹۶ توکیو
آرامگاه: قبرستان تسوکیجی هونگان جی وادابوری در سوگینامی، توکیو
پیشه: رمان‌نویس
ملیت: ژاپنی
والدین: هیگوچی نوریوشی(پدر)   تاکی آیامه(مادر)
هیگوچی ناتسوکو شاعر و نویسنده دوران میجی با نام مستعار هیگوچی ایچی‌یو (به ژاپنی: 樋口一葉، Higuchi Ichiyou) در دوم می ۱۸۷۲ در توکیو در خانواده‌ای کشاورز به دنیا آمد. او اولین نویسندهٔ زن حرفه‌ای ادبیات مدرن ژاپن بود و با وجود سختی‌هایی که زنان در دوره میجی داشتند، او موفق شد که به یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان ژاپن تبدیل شود.
۱۴ ماه معجزه آسا

هیگوچی ایچی‌یو عضو فعال نسل دوم مجلهٔ دنیای ادبیات بود توسط کیتامورا توکوکو تأسیس شده بود. او داستان «روز برفی» را در شماره نخست این مجله منتشر کرد. همچنین در پایان سال، داستان «صدای کمان» را نیز در این مجله  منتشر کرد. در دسامبر همان سال، داستان «اوتسوگوموری» را هم در نشریه «ادبیات» منتشر کرد. در سال ۱۸۹۳، هیگوچی برای رفع مشکلات مالی به همراه مادر و خواهرش خانه خود را ترک کرده و به یک محله فقیرنشین نقل مکان کردند، جایی که یک فروشگاه لوازم التحریر باز کردند که در ژانویه سال بعد، به دلیل افتتاح یک کسب‌وکار مشابه در نزدیکی، دچار مشکل شد و شکست خورد که این تجربه بعداً به موضوع رمان معروفش (تاکه کورابه)تبدیل شد. محل جدید آنها پنج دقیقه پیاده‌روی با منطقه چراغ قرمز توکیو، یوشیوارا فاصله داشت. تجربه او از زندگی در این محله به منبعی برای چندین داستان بعدی‌اش تبدیل شد، به ویژه داستان «تاکه کورابه» (به معنای «مقایسه ارتفاعات»؛ به عنوان «بازی کودکانه» در ترجمه رابرت لیونز دانلی و «رشد کردن» در ترجمه ادوارد سایدن‌استیکر)
داستان‌های دوره بلوغ نویسندگی او (۱۸۹۴–۱۸۹۶) نه تنها تحت تأثیر تجربه زندگی در نزدیکی منطقه چراغ قرمز و نگرانی‌های بیشتر دربارهٔ شرایط زنان بودند، بلکه تحت تأثیر ایهارا سایکاکو،نویسنده‌ای از قرن هفدهم، که داستان‌های او در آن دوره کشف شده بود، نیز قرار داشتند. ویژگی بارز او در پذیرش شخصیت‌های معمولی به عنوان موضوعات ادبی باارزش نهفته بود. آنچه هیگوچی به این داستان‌ها اضافه کرد، آگاهی خاصی از رنج و حساسیت بود. داستان‌های «اوتسگو موری» (در آخرین روز سال)، «نیگوری»(آب‌های مشکل‌دار)، «جوسان یا» (شب سیزدهم)، «تاکه کورابه» و «واکاره‌میچی»(جدایی راه‌ها) به این دوره تعلق دارند. با این داستان‌ها شهرت او در میان نویسندگان توکیو گسترش یافت. او به خاطر سبک سنتی‌اش ستایش شد و به عنوان «آخرین زن دوران قدیم میجی» شناخته شد که بازتابی از یادآوری او از گذشته بود. در خانهٔ ساده‌اش، دیگر نویسندگان، دانشجویان شعر، طرفداران، منتقدان و ویراستاران برای همکاری به دیدنش می‌آمدند.
مرگ

ایچی‌یو هیگوچی که با داستان اوتسوگوموری بسیار معروف شده بود از زمان انتشار اوتسوگوموری تا انتشار داستان (اورا موراساکی) در یک دوره ۱۴ ماهه آثار ارزشمند زیادی را به یادگار گذاشت، وی چنان برای آفرینش آثارش تلاش می‌کرد که گویی جانش را برای خلق آنها به آتش می‌کشید ولی متأسفانه به دلیل وقفه‌های مکرر و سردردهای مکرر، هیگوچی نوشتن را متوقف کرد و در سن ۲۴ سالگی (۲۳ نوامبر ۱۸۹۶) همانند پدر و برادرش بر اثر بیماری سل درگذشت. او در قبرستان تسوکی‌جی هونگان‌جی وادابوری در سوگینامی، توکیو به خاک سپرده شد.