stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شوشی
نام

شوشی در سال ۱۱۲۹ خورشیدی توسط پناه علی خان جوانشیر، مؤسس و نخستین حاکم شوشی، بنا نهاده شد و به همین سبب در ابتدا «پناه‌آباد» نام گرفت. بعدها در زمان ابراهیم خلیل خان جوانشیر فرزند پناه علی‌خان، نام شهر به سبب روستای «شوش» که در نزدیکی پناه‌آباد قرار داشت به «شوشی» تغییر نام داد. به فارسی و ارمنی به آن «شوشی» گفته می‌شود، اما تلفظ آن در ترکی آذربایجانی به صورت «شوشا» درآمده‌است. براساس دانشنامه افرون و بروک‌هاوس هم، نام این شهر از روستای مجاورش به نامِ «شوشی‌کَند» (به معنای روستای شوشی در ترکی آذربایجانی) آمده که در زبان ارمنی «شُش» خوانده می‌شود. اما آراکل باباخانیان، برعکس، نامِ این روستا را برگرفته از دژِ شوشی می‌داند.
تاریخ‌دانانِ متعددی باور دارند که نام این شهر از واژهٔ فارسیِ «شیشه» گرفته شده‌است. آغا محمدخان قاجار در جریانِ محاصرهٔ پناه‌آباد به والی قره‌باغ، ابراهیم خلیل خان نوشت:«چند، از اين هول و هرب طريق خدمت گير و از اين رنج و تعب، بر آى.» نامهٔ آغا محمدخانْ مختوم به بیت شعرِ «ز منجنيقِ فلك سنگِ فتنه مى‌بارد / تو ابلهانه گريزى به آبگينه حصار» بود. ابراهيم خليل‌خان هم در پاسخ، بیت شعری نوشت:«گر نگهدار من آن است كه من مى‌دانم / شيشه را در بغل سنگ نگه مى‌دارد.» این مطلب در «فرهنگ لغت مختصر جای‌نام‌هایِ جهان» هم گفته شده‌است.
براساس منابع ارمنی، نام این شهر برگرفته از واژهٔ ارمنی شوش/شُش است که در زبان ارمنی معنای «جوانهٔ درخت» یا «مکان بلند» می‌دهد که مجازاً، هم به خود شهر و هم به روستای نزدیکش اطلاق شده. توجیهِ این اشتقاق این است که پسوندهای «a-» یا «ay-» در زبان ارمنیِ پیشامدرن، پسوندهای مرسومی در ساخت جای‌نام‌ها بوده‌اند.
در نخستین اشارهٔ مکتوب به این شهر در یک نسخهٔ خطی ارمنیِ سدهٔ پانزدهم، این نام به صورت «شوشو» ثبت شده‌است. افزون بر نام رایجِ ارمنی «شوشی»، این شهر در طول تاریخ در ارمنی با نام‌های گوناگونی مانندِ «شُشی/شوش‌وا بِرد»، «شُشی سْغْناخ» و «شُشواغالا» که همگی به معنای «قلعه شوشی/شوش» هستند، یاد شده است.
نام این شهر در اکثر منابع تاریخی به زبان فارسی به صورت «شوشی» ثبت شده‌است. همچنین «شوشه»، «شوش» و «شوشا» نیز با بسامد کمتری در برخی منابع ذکر شده‌اند.
برگی از کتابِ جمهوری آذربایجان از محمدامین رسول‌زاده که نام شهر شوشی را با تلفظِ "شیشه" نگاشته و نوشته‌است:«در شب عید -عید نوروز- قصبه‌ی نظامی خان‌کندی، واقع‌شده در نزدیکی شهر شیشه...»
برگی از صفحهٔ مجلهٔ ملانصرالدین که در پنجم مردادماهِ سالِ ۱۲۸۹ نوشته‌شده و تلفظ نام شهر را به شکل شوشی ثبت‌کرده‌است. در پایین تصویر نوشته‌شده: «در شهر شوشی که مرکز علم و معارف قفقاز محسوب می‌شود، ملاها، ملانصرالدین را غدقن کرده‌اند.»
برگی از کتاب تاریخ مملکت ایران و سلسله‌ی جلیله‌ی قاجاریه، نوشته‌شده در زمان قاجاریان که نام شهر را شوشی نوشته‌است.
برگی از کتاب تاریخ محمدی، نوشته‌شده در سالِ ۱۲۰۰ پیرامون آخرین روزهای سلسله‌ی زندیه و دوران آقامحمدخان قاجار که چندین بار با واژه‌ی شوشی به این شهر اشاره کرده‌است.
برگی از کتاب مجمل‌التواریخ و القصص که با واژه‌ی شوشی به این شهر اشاره کرده.
برگی از مجله‌ی ملانصرالدین در سال ۱۲۸۷ شمسی که نقشه‌ی ایران را کشیده و این شهر را با واژه‌ی شیشه شناخته‌است.
نقشه‌ای فرنگی از سال ۱۲۳۳ که نام شهر را شیشَه(Shisha) ثبت کرده‌است.
نقشه‌ای از رابرت کر پورتر از سال ۱۲۰۰ خورشیدی که نام شهر را «شیشَه» نوشته‌است.
دو برگ از کتاب  از زمان قاجاریان که در دوجا شهر را با واژه‌ی شوشی معرفی کرده‌است.
ساختار شهری و معماری

شکل‌گیری ساختار شهری آن، الگوهای شهرهای فئودالی شرقی دایر بر سیستم تقسیمات محله‌ای تأثیر بسیار داشته‌است:
۱- مرحله اول در سالهای ۱۷۵۳–۱۷۵۴ م با ایجاد باروی شهر و احداث قصرها آغاز و با شکل‌گیری بخش‌های پایینی قسمت شرقی شهر و محله‌های پایین خاتمه یافت.
۲- مرحله دوم در زمان حکمرانی ابراهیم خلیل خان جوانشیر (۱۷۵۹–۱۸۰۶) بخش‌های بالایی قسمت‌های شرقی شهر ساخته شد و محله‌های بالا شکل گرفت.
۳- مرحله سوم مربوط به ساخت و ساز در اراضی دره‌ای، تپه‌ای غرب شهر و شکل‌گیری محلات است که هم‌زمان با سالهای پس از انضمام قهری قره باغ به روسیه بود.
پایان ساخت و ساز محله‌های بالا و پایین شهر و شکل‌گیری محله‌های غربی در شکل‌گیری معماری و برنامه‌ریزی شهر، خاتمه مرحله پایانی بود. در شوشی در مراحل بعدی گسترش خود، به استثنای بخش غربی شهر، بازسازی و نوسازی صورت نگرفته‌است و به همین سبب شکل‌گیری مراحل تاریخی معماری و شهرسازی، خیابان‌ها و میدان‌های نمونه و خانه‌های مسکونی جالب توجه‌اند.
از این آثار می‌توان از دیوار قلعه، قصرهای درون قلعه، کاخ پناه علی خان، برج قارابویوک خان، دروازه گنجه (که یکی از درازه‌های اصلی شهر بود)، خانهٔ خورشیدبانو ناتوان، املاک کاخ مانند حاج قلی، خانه اسدبیگ، خانه مهمانداروف‌ها، خانه ظهراب‌بیگوف‌ها، مسجد جامع (یوخاری مچید (مسجد بالا) یا گوهرآغا مچیدی (مسجد گوهر آقا))، آرامگاه‌ها و چشمه‌ها (همه متعلق به سده‌های ۱۸ و ۱۹) نام برد که خود از نمونه‌های زیبای معماری شوشی به‌شمار می‌روند. کربلایی صفی‌خان قره‌باغی (زایش ۱۷۸۸ اهر- مرگ ۱۹۱۰ شوشی) یکی از معماران چیره‌دست آذربایجانی در نیمه سدهٔ ۱۹ به قره‌باغ آمده و کار در سبک معماری شرقی را در آنجا ادامه داد. نوسازی امامزاده بردع (۱۸۶۸)، ساخت مسجد آق‌دام (۱۸۷۰)، ساخت آشاغی مچید (مسجد پایین) در شوشی (۵–۱۸۷۴)، ساخت مسجد گوهرآغا در شوشی و مسجد قره‌باغلیلار در عشق‌آباد (۱۸۸۰) از آثار اوست. بناهای برجامانده از ابراهیم خلیل خان جوانشیر در قره‌باغ به این ترتیب هستند:
الف) مسجد جامع که در سال ۱۱۸۲ ق ساخته شد و سپس به دستور دخترش گوهرآغا مرمت گردید.
ب) دیوار قلعه شوشی که در سال ۱۱۹۸ ق در عرض سه سال ساخته شد.
ج) هر دو قلعه عسکران که در ۱۲۰۳ ق ساخته شدند.
د) عمارت واقع در خزینه‌دره‌سی
و) عمارت خان باغی در یک فرسخی شوشی
ه) حصار باغ آغ‌دام و گنبدهای قبرهای پناهخان و اولادش.
پاره‌گدازش

پاره‌گدازش در تشکیل میگماتیت نقشی اساسی دارد.
در زمین‌شناسی به فرایند ذوب شدن بخشی از یک صخره پاره‌گدازش (Anatexis) گفته می‌شود بویژه به هنگام تشکیل سنگ‌های دگرریختی از جمله میگماتیت.
پاره‌گدازش از برابرنهاده‌های فرهنگستان زبان فارسی است.
تیک‌تاک (ترانه آیلیت)

| «تیک‌تاک»> ترانه آیلیت.از ای‌پی آیل لایک یو | «تیک‌تاک»> ترانه آیلیت.از ای‌پی آیل لایک یو |
| --- | --- |
زبان: کره‌ای
تاریخ پخش: ۲۱ اکتبر ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-10-۲۱)
ژانر:  چیپ‌تیون  پاپ  الکترونیک 
زمان: ۲:۰۹
ناشر: بیلیفت لب
ترانه‌نویس(ها):  جانی گلدستین  سم مارتین  «هیت‌من» بنگ  دیوا  اسلو ربیت  شین کونگ  تیت  ۸ ژانویه (جم فکتوری)  جود  نا دو یون (۱۵۳/جومباس)  چوی مه یی (۱۵۳/جومباس)  کیم سو جی (لالالا استودیو)  مون جی یونگ (لالالا استودیو) 
تهیه‌کننده(ها):  جانی گلدستین  «هیت‌من» بنگ  دیوا  اسلو ربیت  شین کونگ 
موزیک ویدئو: موزیک ویدئو
«تیک‌تاک» در یوتیوب: «تیک‌تاک» در یوتیوب
 :  
«تیک‌تاک» (انگلیسی: Tick-Tack) ترانه‌ای از گروه دخترانه کره‌ای آیلیت برای دومین آلبوم چندآهنگهٔ گروه به نام آیل لایک یو است. این ترانه در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۴ توسط بیلیفت لب به عنوان پنجمین و آخرین قطعهٔ این آلبوم چندآهنگه منتشر شد. ان‌ام‌ئی این ترانه را به عنوان «یک قطعه پر از سبک چیپ‌تیون بدون هیچ‌گونه عذرخواهی» توصیف کرد.
پس‌زمینه

در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴، بیلیفت لب اعلام کرد که آیلیت دومین آلبوم چندآهنگهٔ خود را با نام آیل لایک یو در ۲۱ اکتبر منتشر خواهد کرد. در ۷ اکتبر، فهرست قطعات منتشر شد که در آن ترانهٔ «تیک‌تاک» معرفی شد. این ترانه در ۲۱ اکتبر همراه با آلبوم چندآهنگه منتشر شد.
ورژن انگلیسی («عزیزم هر دوتاش هست»)

در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴، بیلیفت لب اعلام کرد که آیلیت ورژن انگلیسی ترانهٔ «تیک‌تاک» را با نام «عزیزم هر دوتاش هست» (انگلیسی: Baby It's Both) منتشر خواهد کرد که شامل همکاری خواننده آمریکایی ایوا مکس است. «عزیزم هر دوتاش هست» در همان روز منتشر شد.
الریان

| الریان | الریان |
| --- | --- |
شهر: شهر
کشور:  قطر
شهرداری: شهرداری الریان
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (AST)
شهر الریان (به عربی: الریان) مرکز شهرداری الریان واقع در کشور قطر است. جمعیت این شهر ۳۹۲٫۴۲۸ نفر است. این شهر یکی از مکانهای پیشنهادی برای برگزاری جام جهانی ۲۰۲۲ است.
نام

نام شهر ریشهٔ کلمهٔ عربی «ری» است. علت، نامگذاری، این شهر آن است که در فصل بارانی به دلیل ارتفاع کم آن ناحیه الریان تبدیل به دشت سیلابی می‌شود و در طی مدت آب را به گیاهان متعدد وحشی که در این منطقه رشد کرده‌است فراهم می‌کند.
تاریخ

قبل از گسترش کلان‌شهر الریان، مناطق اصلی از الریان قدیم و الریان جدید عبارت بودند. الریان قدیم شامل بسیاری از روستاهای سنتی بود، الریان جدید شامل بسیاری از ویلاهای بزرگ بود که توسط اعضای خانواده حاکم قطر، الثانی، اشغال شده بودند. همان‌طور که شهر الریان رشد کرد، تمام شهرک‌های شرقی شهرداری به عنوان ولسوالی‌های شهر گنجانده شدند.
مدیریت > ولسالی‌ها

دو ناحیه اصلی مرکز تاریخی شهر را تشکیل می‌دهد: الریان قدیم در شمال شهرداری و الریان جدید در جنوب شهرداری. در محدوده شهر، چندین ولسوالی توسط وزارت شهرداری و محیط زیست تعیین شده‌است. ولسوالی‌ها عبارتند از:
بو هامور
العزیزیة
الغرافة
اللقطة
الوعب
الوجبة
غرافة الریان
مریخ
لوعیب
محیرجة
بعیا
لبدیع
الشقب‎/المدینة التعلیمیة (شهر آموزش ، اجوکشین سیتی)
مدیریت > حکومت محلی

هنگامی که انتخابات آزاد شورای مرکزی شهرداری در سال ۱۹۹۹ در قطر برگزار شد، شهر الریان به دو حوزه انتخاباتی تقسیم شده بود: شماره ۱۸ که الریان الجدید به عنوان نماینده آن بود، و شماره ۱۹ که الریان القدیم بود به عنوان نماینده آن. دو انتخابات تا انتخابات پنجم در سال ۲۰۱۵ مستقل از یکدیگر بودند زمانی که با حوزه انتخابیه شماره ۱۴، ادغام شدند، به عنوان یکی از صندلی‌ها، مستقل از یکدیگر شدند. همچنین در حوزه انتخابیه خود شامل لبدیع و اللقطة و الشقب است.
نشانه‌ها > محدوده شهر

ورزشگاه بین‌المللی خلیفه که یکی از اولین ورزشگاه‌های بزرگ قطر است در سال ۱۹۷۶ در شهر الریان ساخته شد، و مدتی بعد در منطقه شهر اسپایر (عربی: مدینة اسبایر) یا شهر ورزشی (عربی: المدینة الریاضیة) گنجانده شد. منطقه اسپایر در ناحیه الوعب واقع شده و آکادمی اسپایر را در اختیار خود دارد. مرکز خرید ویلاجیو و باغ وحش دوحه نیز در منطقه الوعب واقع شدهاند. شهر آموزش، و پارک علم و فناوری قطر، و سایر امکانات بنیاد قطر در مناطق الغرافه، غرافة الریان و الشقب واقع شده‌است.
نشانه‌ها > الریان القدیم

دفتر مرکزی شهرداری همچنین که اداره امنیتی الریان و مرکز اورژانس کودکان الریان در ناحیه الریان القدیم مستقر هستند. در ۴ اکتبر ۱۹۸۲ کتابخانه عمومی الریان به‌طور رسمی در الریان القدیم توسط وزیر آموزش محمد بن حمد بن عبدالله آل ثانی افتتاح شد.
نشانه‌ها > الریان الجدید

فدراسیون سوارکاری قطر در الریان الجدید ایستگاه‌های خود را حفظ و عرصه در فضای باز حفظ می‌کند. فدراسیون سوارکاری قطر در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد و عرصه آنها می‌توانست ۱۵۰۰ نفر را نگه دارد. این اصلی‌ترین اسب سواری کشور است. این محل اصلی برای مسابقه اسب است. پارک الریان در سال ۲۰۰۴ در یک منطقه مسکونی در خیابان العطوریة افتتاح شد. این پارک دارای مساحتی معادل ۸۸۲۷ متر مربع می‌باشد. امکانات این پارک شامل یک زمین بازی کودکان و یک کافه تریا است. گیاهان برجسته شامل خرما و گیاهان از جنس ماله و ژاتروفا است.
حمل و نقل

در حال حاضر ایستگاه متروی زیرزمینی الریان القدیم در حال ساخت است و در مرحله اول در سال ۲۰۲۰ راه اندازی خواهد شد. پس از تکمیل، بخشی از خط سبز مترو دوحه خواهد بود. یکی دیگر از ایستگاه‌های متروی زیرزمینی در الریان الجدید در مرحله ۲-ب راه اندازی خواهد شد و همچنین به خط سبز مترو دوحه کمک خواهد کرد.
شهر الریان
تخلخل

سرامیک با تخلخل بالا
تخلخل که پوکی یا پُرلیکی نیز نامیده می‌شود، یکی از خصوصیات سنگ‌ها و خاک‌ها است که با  \phi  نمایش داده می‌شود. تخلخل نسبت حجم حفره‌ای یک سنگ (یا خاک) است به حجم کلی آن:
بنابراین تخلخل عددی است بین صفر تا یک. همچنین با ضرب کردن این میزان در ۱۰۰ می‌توان آن را به صورت درصد نیز بیان کرد.
تخلخل به عنوان یکی از ویژگی‌های سنگ نقش مهمی را در مطالعات زمین‌شناسی و همچنین شناسایی مخازن مواد آلی و آبی ایفا می‌کند.
برای نمونه در یک مخزن آبی، تخلخل نشان‌دهنده حداکثر میزان آبی است که سنگ آن مخزن می‌تواند در خود نگه دارد.
بعضی سنگ‌ها همچون ماسه‌سنگ، پلمه‌سنگ و سنگ خارا به علت چینش مناسب ریزدانه‌ها تخلخل پایینی دارند. به این نوع سنگ‌ها به اصطلاح سنگ‌های به‌هم‌فشرده گویند. سنگ‌هایی مانند سنگ آهک نیز معمولاً دارای تخلخل بالایی می‌باشد.
محمد اکمل امیر

| جنرال محمد اکمل امیر | جنرال محمد اکمل امیر |
| --- | --- |
اردوی ملی افغانستان: اردوی ملی افغانستان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۹۰ شهرستان کوهستان، ولایت کاپیسا، افغانستان
درگذشته: ۲۰۲۳ (۳۳ سال) ولسوالی سالنگ، ولایت پروان، افغانستان
آرامگاه: ولایت کاپیسا
حزب سیاسی: جبهه آزادی افغانستان
خدمات نظامی: خدمات نظامی
درجه: برید جنرال
اکمل امیر (زاده ۱۳۶۹ کاپیسا – درگذشت ۱۴۰۲ پروان) از فرماندهان پیشین اردوی ملی افغانستان، جبهه مقاومت ملی افغانستان و جبهه آزادی افغانستان بود.
زندگی‌نامه

محمد اکمل امیر (زاده ۱۳۶۹ کاپیسا – درگذشت ۱۴۰۲ پروان) از فرماندهان پیشین اردوی ملی افغانستان، جبهه مقاومت ملی افغانستان و جبهه آزادی افغانستان بود.
پس از روی کار آمدن طالبان اغلب نظامیان اردوی ملی به ولایت پنجشیر رفته و به جبهه مقاومت ملی افغانستان ملحق شدند. وی از جمله فرماندهان برجسته دولت افغانستان بود که در جریان نبردهای پنجشیر در کنار احمد مسعود مشغول نبرد با طالبان بوده است.

وی در سال ۱۴۰۲ به جبهه آزادی افغانستان پیوست.
فرمانده اکمل امیر در فروردین‌ماه ۱۴۰۲ در شهرستان سالنگ از مربوطات ولایت پروان افغانستان در کمین نیروهای طالبان قرار گرفت و به همراه هشت تن از همرزمانش در راه دفاع از وطن جان باخت.
واکنش‌ها به مرگ وی

نشر خبر کشته شدن چند فرمانده ضد طالبان از جمله اکمل امیر و بصیر احمد اندرابی در شبکه‌های اجتماعی، طیف وسیعی از سیاستمداران ضد طالبان و کاربران رسانه‌های اجتماعی به این خبر واکنش نشان دادند.
جبهه آزادی افغانستان: با نشر اعلامیه‌ای در شبکه‌های اجتماعی گفته است که شش تن از اعضای آن جبهه از جمله بصیر اندرابی، فهیم سالنگی، برهان اندرابی، قربان علی بامیانی، صبور فاریابی، و حسین سمنگانی در جریان چند روز درگیری مستقیم با طالبان جان باختند.
جبهه مقاومت ملی افغانستان: احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان در صفحه رسمی توییتر این جبهه ضمن ابراز تسلیت به خانواده‌های اندرابی و امیر گفته است که آنان در یک نبرد چندین ساعته در برابر گروه تروریست و جاهل طالب، همراه با تعدادی از یاران شان جام شهادت نوشیدند و به جاویدانگان پیوستند.
رحمت‌الله نبیل: رحمت‌الله نبیل رئیس پیشین امنیت ملی افغانستان، در توییتی با نشر تصاویر این دو فرمانده ضد طالبان گفته است: «شجاعت و فداکاری آنها همیشه در یادها خواهد ماند.»
صلاح‌الدین ربانی: صلاح‌الدین ربانی وزیر خارجهٔ پیشین حکومت افغانستان، در صفحه رسمی فیس‌بوکش به کشته شدن اکمل امیر و عبدالبصیر اندرابی واکنش نشان داده و گفته است که کشته شدن آنان «با شماری از همراهان دلیرشان در دفاع از آزادی و عزت مردم افغانستان، مایهٔ اندوه فراوان است.»
عطا محمد نور: عطا محمد نور والی پیشین بلخ، نیز در صفحهٔ رسمی فیسبوک خود اکمل امیر و بصیر اندرابی را قهرمان خطاب کرده و گفته است که آنان «دو چهرهٔ نامدار، شجاع، متین و استواری بود که در صفوف نیروهای دفاعی و امنیتی کشور از شهرت بلندی برخوردار بودند و پس از تسلط طالبان نیز با شیوه‌هایی مسوولیت خود را ادا کردند و سرانجام در پی توطیه جاسوسان، جان‌های شان را از دست دادند.»
کلاته ابوذر

مکان
| کلاته ابوذر نام دیگر: کلاته شاهین | کلاته ابوذر نام دیگر: کلاته شاهین |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۳۵′۱۹″ شمالی ۵۸°۲۹′۲۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۸۸۶۱°شمالی ۵۸٫۴۸۹۴۴°شرقی﻿ / 36.58861; 58.48944: مختصات: ۳۶°۳۵′۱۹″ شمالی ۵۸°۲۹′۲۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۸۸۶۱°شمالی ۵۸٫۴۸۹۴۴°شرقی﻿ / 36.58861; 58.48944
استان: خراسان رضوی
شهرستان: نیشابور
بخش: بخش مرکزی
دهستان: بینالود
جمعیت: ۳۹ نفر
کلاته ابوذر یا کلاته شاهین روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بینالود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
فریدون ملکم

فریدون ملکم (زاده ۲۵ دسامبر ۱۸۷۵ میلادی در لندن و تاریخ درگذشت ۴ ژوئن ۱۹۵۴ میلادی در لندن)، اولین ورزشکار ایرانی است که در المپیک شرکت نموده. وی در دومین دوره المپیک تابستانی که در سال ۱۹۰۰ میلادی در پاریس پایتخت فرانسه برگزار می‌شد در مسابقات شمشیربازی به میدان رفت.
فریدون ملکم در رشته اپه، در قسمت انفرادی به مصاف رقیب خود رفته و با شکست و حذف در همان دور اول به کار خود پایان می‌دهد.
در تاریخچه شرکت ایران در المپیک نامی از او دیده نمی‌شود. در حقیقت به علت عدم حضور رسمی ایران در این دوره از المپیک، شرکت وی در المپیک از طرف کمیته بین‌المللی المپیک به رسمیت شناخته نمی‌شود. با این وجود این اولین حضور یک ایرانی در المپیک نوین می‌باشد. در این زمان خاندان قاجار در ایران حکومت می‌کردند.
او فرزند میرزا ملکم خان است. مظفرالدین شاه لقب پرنس را به واسطه حضور وی در  المپیک و همچنین هبه یک انگشتر برلیان (از طرف پدرش میرزا ملکم خان) به شاه، به او اعطا کرد.
دانشگاه ملی سئول

| 0 | 1 |
| --- | --- |
서울대학교: 서울대학교
لاتین: Universitas Nationalis Seulensis: لاتین: Universitas Nationalis Seulensis
شعار: Veritas lux mea (زبان لاتین)
شعار به انگلیسی: The truth is my light
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹۴۶
رئیس: سونگ ناک-این
اعضای هیئت علمی: ۵٬۵۱۱ (۲۰۱۵)
دانشجویان: ۲۷٬۹۸۶ (۲۰۱۵)
کارشناسی: ۱۶٬۴۹۶
تحصیلات تکمیلی: ۱۱٬۴۹۰
دکترا: ۳٬۴۲3
موقعیت: Gwanak، سئول، کره جنوبی
پردیس: منطقه شهری، 4.2 km2 (۱۰۳۷ جریبs) 7.9 km2 (۱٬۹۶۰ جریبs), including the درختستان and other campuses.
رنگ آموزشگاه: blue   
شگون‌نما: درنا
تعلق ورزشی به: AEARU, APRU, BESETOHA, ARN
وبگاه: www.snu.ac.kr
دانشگاه ملی سئول (به انگلیسی: Seoul National University) (به کره‌ای: 서울대학교) اولین دانشگاه ملی در کشور کره جنوبی است که در اوت ۱۹۴۶ ایجاد شد. این دانشگاه دارای سه پردیس می‌باشد که پردیس اصلی آن در گواناک و دو پردیس دیگر در پیونگ چانگ و دیهنگنو قرار دارد. این دانشگاه شامل شش دانشکده، یک مدرسه تحصیلات تکمیلی و ۹ مدرسه حرفه ای است. دانشگاه ملی سئول یک یادداشت تفاهم را با بیش از ۷۰۰ مؤسسه علمی در ۴۰ کشور، بانک جهانیو یک برنامه تبادل دانشجو با دانشگاه پنسیلوانیا برقرار کرده‌است.
رتبه‌بندی (رنکینگ)

رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان QS در سال ۲۰۲۰دانشگاه ملی سئول را در رده ۳۷دنیا و اول کره جنوبی قرار داده‌است. همچنین مؤسسه تایمز نیز این دانشگاه را در رده ۶۴دنیا در سال ۲۰۲۰رتبه‌بندی کرده‌است.
دانشکده‌ها

دانشکده‌های دانشگاه ملی سئول عبارتند از:
دانشکده پزشکی
دانشکده دندانپزشکی                                                                                                     دانشکده پرستاری
دانشکده دامپزشکی
دانشکده داروسازی
دانشکده علوم انسانی
دانشکده علوم طبیعی
دانشکده مهندسی
دانشکده علوم کشاورزی
دانشکده آموزش
دانشکده علوم اجتماعی
دانشکده موسیقی
دانشکده هنر
دانشکده مطالعات لیبرال
دانشکده مدیریت کسب و کار
دانشکده اکولوژی انسانی
سنگ آغازین

سنگِ آغازین یا پروتولیت (انگلیسی: Protolith) سنگ دگرگون‌نشده‌ای است که می‌تواند منشأ سنگ دگرگونی خاصی باشد.
واژهٔ پروتولیت (از یونانی باستان، "πρωτο" به معنای "آغاز" و "λίθος" به معنای "سنگ") تشکیل ده و منظور از آن، سنگ اولیه و دگرگون‌نشده‌ای است که یک سنگ دگرگونی مشخص از آن تشکیل می‌شود.
برای نمونه، سنگ آغازینِ سنگ لوح، شیل یا گِل‌سنگ است. سنگ‌های دگرگونی می‌توانند از هر نوع سنگ غیر دگرگونی دیگری مشتق شوند و بنابراین انواع مختلفی از پروتولیت‌ها وجود دارد. شناسایی سنگ آغازین هدف اصلی زمین‌شناسی دگرگونی است.
سنگ‌های آغازین سنگ‌های غیر دگرگونی هستند و خودشان پروتولیت ندارند. سنگ‌های غیر دگرگونی به دو دسته تقسیم می‌شوند: سنگ‌های رسوبی که از رسوب تشکیل می‌شوند و سنگ‌های آذرین که از ماگما تشکیل می‌شوند. منبع رسوب یک سنگ رسوبی، خاستگاه آن نامیده می‌شود.
سنگ‌های آغازین ماگمایی را می‌توان به سه دسته دیگر تقسیم کرد: سنگ‌های فرامافیک، سنگ‌های مافیک و سنگ‌های کوارتز-فلدسپات. به‌طور مشابه، پروتولیت‌های رسوبی را می‌توان به عنوان کوارتز-فلدسپات، پلیتیک، سنگ‌های کربناته یا ترکیبی از این سه طبقه‌بندی کرد.
در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، اولین سنگ‌های آغازین مدت کوتاهی پس از تشکیل زمین در دوره پیشازیستی (هادئن) تشکیل شدند.
معماری معاصر ایران

برای دیگر کاربردها، معماری ایران را ببینید.
معماری معاصر ایران، دوره‌ای از معماری ایرانی است که از سال ۱۳۰۰ خورشیدی تا به امروز ادامه دارد.
برآمدن

نخستین آشنایی گسترده ایرانیان با «معماری اروپایی» در دوره قاجار اتفاق افتاد و تمایل به تقلید و ایجاد بناهایی مشابه در میان اشراف قاجار و سپس مردم میانه حال ایجاد شد. قاجاریان از طریق سفرنامه‌ها، عکس‌ها و کارت پستال با معماری اروپا آشنا شدند و از این رو ساختمان‌های این دوره بدون آگاهی دقیق از قواعد سبک‌های اروپایی ایجاد می‌شدند. در حالی که بسیاری از مورخان تفاوت میان معماری قاجار و معماری اروپا را ناشی از تقلید نادرست از غرب می‌دانند که فهمی از ریشه‌های نظری مدرنیته نداشت، وحید وحدت، استاد تاریخ معماری دانشگاه تگزاس، این تفاوت را به خاطر ریشه‌های بومی معماری مدرن دوران قاجار می‌داند. وی با مطالعه توصیفات فضای مصنوع در سفرنامه‌های ایرانیانی که در دوره قاجار به اروپا سفر کرده‌اند، به این نتیجه می‌رسد که نوشته‌های آنان بیش از آن که توصیف بی‌طرفانه‌ای از معماری اروپا باشد، ناشی از فرافکنی آرمانشهری ایرانی بر فضایی فرنگی است.
این نگاه ایده‌آل گرا و تأثیرپذیری از معماری اروپا خلاقیت‌های فضایی در معماری قاجار را نسبت به سبک‌های قبلی معماری ایرانی افزایش داد و فضاها به گشایش و سبکی متنوع تر در قیاس با الگوهای قدیمی رسیدند. در سال ۱۲۴۳ خورشیدی (۱۸۶۴ میلادی) ممتحن‌الدوله به عنوان نخستین معمار تعلیم دیده ایرانی در اروپا، به ایران بازگشت و ساخت بناهای مهمی، از جمله مسجد و مدرسه سپهسالار و مجلس شورای ملی، به او رجوع شد. با این حال نتوانست تحول مهمی در معماری عصر خود ایجاد کند.
در اوایل دوره رضا شاه به دنبال برنامه‌های تجدد طلبانه، گرایش‌های متفاوتی به رهبری معماران ایرانی تحصیل کرده اروپا و معماران اروپایی که از طرف دولت به ایران دعوت شده بودند در برابر معماری سنتی پدیدار شد. معماری آنان انعکاس مستقیم تحولات معماری مدرن اروپا بود. آنان مصالح جدید به ویژه بتن، فولاد و شیشه و روش‌های نوآورانه در اجرای سازه را جایگزین روش‌های پیشین کردند. مهم‌ترین این تغییرات، استفاده از بتن بود که امکانات بی‌سابقه‌ای از لحاظ سازه و زیبایی‌شناسی در اختیار معماران ایرانی گذاشت. بزرگ‌ترین هدف معماران این عصر تغییر روش‌های سنتی ساخت و ساز به شیوه‌های روز دنیا و ترویج معماری مدرن در ایران رضاشاهی بود.
در سال ۱۳۱۹ دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سه رشته، از جمله معماری، تأسیس شد. در سال‌های بعدی نخستین فارغ‌التحصیلان معماری دانشگاه تهران وارث نسل اول معماران ایرانی که همگی تحصیل‌کرده اروپا بودند، شدند. آنان تأثیرگذارترین گروه در تثبیت اصول و مفاهیم معماری مدرن در ایران بودند. از عوامل دیگر گسترش معماری مدرن، آغاز ساخت و ساز شهرک‌های و انبوه‌سازی مسکونی در سال‌های دهه بیست و سی خورشیدی بود. تا اواسط دهه ۱۳۲۰ خورشیدی، ساخت واحدهای مسکونی در شهرها و روستاها بیش‌تر به روش سنتی و با استفاده از مصالح بومی از قبیل خشت، چوب و کاهگل صورت می‌گرفت. اما از پایان جنگ جهانی دوم، حرکتی برای ساخت واحدهای مسکونی جدید آغاز شد که در آن‌ها از مصالحی مانند آجر، تیرآهن و بتن به کار برده می‌شد. تا سال ۱۳۳۵ واحدهای مسکونی جدید چهل و چهار درصد بافت شهرری را تشکیل می‌دادند و تا سال ۱۳۴۵ این نسبت به پنجاه و شش درصد افزایش یافت. در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی، گرایش به معماری مدرن از طریق ساخت خانه‌ها و مجتمع‌های مسکونی در اوج خود بود.
سبک‌ها > سبک ملی

سبک ملی -که در دوران محمدرضا پهلوی به این عنوان نامیده شد- در جست و جوی هویت ملی و بازگرداندن سنت‌های معماری ایران باستان از سوی حکومت رضاشاه پدیدآمد و حمایت شد. از نظر پدیدآورندگان سبک ملی، معماری سنتی ایران جوابگوی نیازهای متجدد ساختمانی نبود و در برابر معماری اروپا تکنیک مدرن مناسب برای پاسخگویی به نیازهای جدید را داشت. از این رو با حفظ کالبد اروپایی بناها، عناصر معماری ایران را با آن آمیختند و سبکی بی‌آنکه از سیر تطور برخوردار باشد، خلق کردند.
رضا شاه به باستان‌شناسان ایرانی و غیرایرانی که در ایران مشغول کار بودند، امر می‌کرد تا در معماری باستانی ایران مطالعه کنند و حاصل را در خدمت سبک ملی و معماری بناهای رضاشاهی قرار دهند.
قلیچ باغلیان، کریم طاهرزاده بهزاد، نیکلای مارکف و آندره گدار بناهایی با این سبک پدیدآوردند.
سبک‌ها > معماری شبه مدرنیستی ایران

گرایش به معماری مدرن از سال‌های میانی حکومت رضا شاه، از سوی معمارانی چون گابریل گورکیان، وارطان هوانسیان، پل آبکار و رولان مارسل دوبرول حمایت می‌شد. معماری این افراد تحت تأثیر معماری مدرن مکتب وین، معماری اکسپرسیونیست آلمان قبل از دهه ۱۹۳۰ میلادی و آرت نووی فرانسه شکل گرفت.
وارطان هوانسیان که نماینده این گروه و شیفته جریان تجددخواهی عصر رضاشاه بود، در یادداشت‌های خود معماری مدرن ایران را با کشف حجاب مقایسه می‌کرد و معتقد بود همان‌گونه که زنان پیش از این در زیر چادرهای سیاه محبوس بودند، خانه‌های نیز زیر دیوارهای بلند و کاهگلی محصور بودند و معماری مدرن با به کار بردن شیشه و آهن بناها را از حجابی که گرفتارش بودند رهانید.
ولی در نهایت هیچ‌یک از معماران مدرنیست ایرانی نتوانستند به اصول معماری مدرن شکل گرفته بعد از چهارمین کنگره سیام وفادار بمانند و حتی هوانسیان در پی دادن رنگ و بوی ایرانی به کارهای خود رفت. در دوره محمدرضا پهلوی، جریان‌های متعدد معماری، جای خود را به جریان غالب و تأثیرگذار معماری مدرن داد. معماری مدرن شکل گرفته در این دوره عمدتاً از مجرای کارهای معماران و اندیشه‌های جریان‌ساز اروپایی از جمله سبک بین‌المللی، مدرسه باوهاوس، کارهای لو کوربوزیه، فرانک لوید رایت، ریچارد نویترا، آلوار آلتو و جیمز استرلینگ حمایت می‌شد و ماحصل آن صورت ایرانی معماری مدرن بود که «شبه مدرنیستی» نام‌گذاری گردید. این سبک برخلاف معماری مدرن که سعی در نزدیک ساختن فضاهای عمومی و خصوصی دارد، مانند نمونه‌های گذشته معماری ایران از قواعد جدایی فضاهای عمومی و از خصوصی تبعیت می‌کند. در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی، معماران چون مهدی علیزاده، لطیف ابوالقاسمی، فرامرز شریفی و ایرج کلانتری دست به تجربیاتی زدند که تا حد زیادی متأثر از معماری مدرن ولی درآمیخته با حال و هوای معماری ایرانی بود و از این رو «شبه مدرنیستی» شمرده می‌شد. به گفته مفسران معروف، از قبیل آنتونی کرافت (Anthony Krafft) سوئیسی و میشل راگن (Michel Ragon) فرانسوی، تنها معماری که در نیمه دوم قرن بیستم ایران، سبک مدرن و بدون اقتباس منحصر به خود را داشت، داریوش بوربور بود.