حمله به یواس‌اس لیبرتی
حمله به لیبرتی > حوادث منجر به حمله

درطول جنگ شش روزه بین اسرائیل و چندین کشور عرب، ایالات متحده آمریکا وضعیت کشوری بی‌طرف را حفظ کرد.چند روز قبل از شروع جنگ، به ناو یو اس اس لیبرتی دستور داده شد تا برای انجام یک مأموریت جمع‌آوری اطلاعات سیگنال در آب‌های بین‌المللی نزدیک ساحل شمالی سینا، مصر، بسمت شرق مدیترانه حرکت کند. پس از شروع جنگ، به دلیل نگرانی در مورد ایمنی آن هنگام نزدیک شدن به منطقه گشت زنی، پیام‌های متعددی به لیبرتی ارسال شد تا نزدیک‌ترین نقطه نزدیک مجاز (CPA) به سواحل مصر و اسرائیل را از ۱۲٫۵ و ۶٫۵ مایل دریایی (۱۴٫۴ و ۷٫۵ مایل؛ ۲۳٫۲ و ۱۲٫۰ کیلومتر) افزایش دهد. به ترتیب تا ۲۰ و ۱۵ مایل دریایی (۲۳ و ۱۷ مایل؛ ۳۷ و ۲۸ کیلومتر)، و سپس به ۱۰۰ مایل دریایی (۱۲۰ مایل؛ ۱۹۰ کیلومتر) برای هر دو کشور. متأسفانه به دلیل مدیریت و مسیریابی ناکارآمد پیام، این پیام‌ها تا پس از حمله دریافت نشدند.
به گفته منابع اسرائیلی، در آغاز جنگ در ۵ ژوئن، ژنرال اسحاق رابین، رئیس ستاد نیروی هوایی اسرائیل (IAF) به فرمانده ارنست کارل کسل، وابسته نیروی دریایی آمریکا در تل آویو اطلاع داد که اسرائیل در هر لحظه از سواحل خود دفاع خواهد کرد. وسایلی که در اختیار دارد، از جمله غرق کردن کشتی‌های ناشناس. او از ایالات متحده خواست که کشتی‌های خود را از ساحل اسرائیل دور نگه دارد یا حداقل مواضع دقیق آنها را به اسرائیل اطلاع دهد
منابع آمریکایی گفتند که تا پس از حمله به لیبرتی هیچ تحقیقی در مورد کشتی‌های موجود در این منطقه صورت نگرفت. راسک در پیامی که از سوی دین راسک، وزیر امور خارجه آمریکا به والورث باربور، سفیر آمریکا در تل آویو، اسرائیل ارسال شد، خواستار «تأیید فوری» بیانیه اسرائیل شد. باربور پاسخ داد: «هیچ درخواستی برای اطلاعات در مورد کشتی‌های آمریکایی که در حومه سینا فعالیت می‌کنند تا پس از حادثه لیبرتی انجام نشد.» باربور همچنین اظهار داشت: «اگر اسرائیلی‌ها چنین تحقیقی را انجام می‌دادند، بلافاصله به رئیس عملیات دریایی و سایر فرماندهی‌های عالی نیروی دریایی ارسال می‌شد و به وزارت [وزارت امور خارجه] تکرار می‌شد».
با شروع جنگ، کاپیتان ویلیام ال. مک گوناگل از لیبرتی بلافاصله از معاون دریاسالار ویلیام اول مارتین در مقر ناوگان ششم ایالات متحده درخواست کرد که یک ناوشکن را برای همراهی لیبرتی بفرستد و بعنوان اسکورت مسلح آن و بعنوان مرکز ارتباطی کمکی خدمت کند. روز بعد دریاسالار مارتین پاسخ داد:" لیبرتی یک کشتی ایالات متحده است که به وضوح در آب‌های بین‌المللی مشخص شده‌است، نه یک شرکت کننده در درگیری و نه موضوع منطقی برای حمله توسط هیچ کشوری. درخواست رد شد.» با این حال، او قول داد که در هر صورت با بعید بودن یک حمله غیرعمدی، اما در صورت نیاز، جنگنده‌های جت ناوگان ششم ظرف ده دقیقه بالای سر او خواهند بود.
در همین حال، در ۶ ژوئن در سازمان ملل، آرتور گلدبرگ سفیر ایالات متحده در پاسخ به شکایت مصری‌ها مبنی بر اینکه ایالات متحده از اسرائیل حمایت می‌کند، به شورای امنیت گفت که کشتی‌های ناوگان ششم چندین صد مایل از درگیری فاصله دارند. وقتی این بیانیه عنوان شد، در واقع درست بود. لیبرتی که اکنون به ناوگان ششم منصوب شده بود، در دریای مدیترانه مرکزی بود و بین لیبی و کرت می‌گذشت. در نهایت به حدود ۱۳ مایل دریایی (۱۵ مایل؛ ۲۴ کیلومتر) تا شمال شبه جزیره سینا می‌رسد.
در شب ۷ ژوئن به وقت واشینگتن، صبح زود ۸ژوئن، ۰۱:۱۰ Z یا ۳:۱۰صبح به وقت محلی،پنتاگون دستوری به مقر ناوگان ششم صادر کرد تا به لیبرتی بگوید که بیش از ۱۰۰ مایل دریایی (۱۲۰ مایل؛ ۱۹۰ کیلومتر) به اسرائیل، سوریه یا سواحل سینا نزدیک نشود (اورن، ص.263). به گفته دادگاه تحقیق نیروی دریایی و تاریخ رسمی آژانس امنیت ملی، دستور عقب‌نشینی در فرکانس رادیویی که لیبرتی برای دستورهایش نظارت می‌کرد تا ساعت ۱۵:۲۵ زولو، چندین ساعت پس از حمله، به دلیل یک سری مسیریابی طولانی و اداری پیام ارسال نشد. چالش‌ها و مسائل. نیروی دریایی گفت که حجم زیادی از ترافیک غیرمرتبط با اولویت بالا، از جمله رهگیری‌های اطلاعاتی مربوط به درگیری، در آن زمان کنترل می‌شد. و اینکه این همراه با کمبود نیروهای رادیویی واجد شرایط، به تأخیر در ارسال پیام خروج کمک کرده‌است.
شهادت رسمی همراه با لیبرتی گزارش عرشه نشان می‌دهد که در صبح روز حمله، ۸ ژوئن، کشتی در زمان‌ها و مکان‌های مختلف توسط هواپیماهای نیروی هوایی ارتش پرواز کرده‌است. نوع اولیه هواپیما نورد نوراتلاس بود. همچنین دو جت بال دلتا ناشناس در حدود ساعت ۹:۰۰ وجود داشت صبح به وقت سینا (GMT +2). خدمه لیبرتی می‌گویند که یکی از هواپیماهای نوراتلاس به قدری نزدیک لیبرتی پرواز کرد که سر و صدای ملخ‌های آن عرشه کشتی را تکان داد و خلبانان و خدمه برای یکدیگر دست تکان دادند. بعداً بر اساس اطلاعات منابع ارتش اسرائیل گزارش شد که پروازهای بیش از حد تصادفی بوده و این هواپیما در حال شکار زیردریایی‌های مصری بود که در نزدیکی ساحل مشاهده شده بود.
حدود ساعت ۵:۴۵صبح به وقت سینا، گزارشی از مشاهده کشتی در فرماندهی مرکزی ساحلی اسرائیل (CCC) در رابطه با لیبرتی دریافت شد که توسط ناظر نیروی دریایی هوایی بعنوان "ظاهراً یک ناوشکن، در ۷۰ مایل [۱۱۰ کیلومتر] شناسایی شد. غرب غزه.» محل کشتی بر روی میز کنترل فرماندهی مرکزی ساحلی اسرائیل با استفاده از یک نشانگر قرمز علامت گذاری شد که نشان دهنده یک کشتی ناشناس است. حدود ساعت 6:00am، ناظر نیروی دریایی هوایی، سرگرد اوری مرتز، گزارش داد که بنظر می‌رسد این کشتی یک کشتی تدارکاتی نیروی دریایی ایالات متحده باشد. حدود ساعت 9:00am نشانگر قرمز با یک نشانگر سبز جایگزین شد تا نشانگر یک کشتی خنثی باشد. تقریباً در همان زمان، یک خلبان جت جنگنده اسرائیلی گزارش داد که یک کشتی ۲۰ مایل (۳۲ کیلومتر) شمال آریش پس از تلاش برای شناسایی کشتی به هواپیمای خود شلیک کرده بود. فرماندهی نیروی دریایی اسرائیل دو ناوشکن را برای بررسی اعزام کرد اما در ساعت ۹:۴۰ به مواضع قبلی خود بازگردانده شدند. پس از آن که در جریان بررسی خلبان شک و تردیدهایی پدید آمد. پس از فرود نوراتلاس ناظر نیروی دریایی و اطلاعاتی که به او داده شد، کشتی ای که مشاهده کرد بر اساس علامت‌های بدنه "GTR-5" بنام یو اس اس لیبرتی شناسایی شد. نشانگر یو اس اس لیبرتی درساعت 11:00 am، از جدول کنترل فرماندهی مرکزی ساحلی اسرائیل به دلیل قدیمی بودن اطلاعات موقعیتی آن حذف شد.
ساعت ۱۱:۲۴رئیس عملیات دریایی اسرائیل گزارشی مبنی بر گلوله‌باران آریش از دریا دریافت کرد. دستور بررسی منبع گزارش برای تعیین اعتبار آن صادر شد. این گزارش از سوی یک افسر پشتیبانی هوایی در اریش آمده‌است. علاوه بر این، در ساعت 11:27 am فرمانده عملیات عالی اسرائیل گزارشی دریافت کرد مبنی بر اینکه یک کشتی آریش را گلوله‌باران کرده‌است، اما گلوله‌ها کوتاه شده‌اند.(جیمز بامفورد روزنامه‌نگار تحقیقی اشاره می‌کند که لیبرتی تنها چهار مسلسل کالیبر ۵۰ روی عرشه‌هایش نصب کرده بود و بنابراین نمی‌توانست ساحل را گلوله‌باران کند). رئیس عملیات دستور داد که این گزارش بررسی شود و مشخص شود که آیا شناورهای نیروی دریایی اسرائیل در سواحل اریش هستند یا خیر.ساعت ۱۱:۴۵صبح، گزارش دیگری به فرماندهی عالی رسید که می‌گوید دو کشتی در حال نزدیک شدن به ساحل اریش هستند.
گزارش گلوله‌باران و کشتی از فرماندهی عالی به مرکز کنترل عملیات ناوگان ارسال شد.رئیس عملیات نیروی دریایی آنها را جدی گرفت و در ساعت 12:05 pm اژدر قایق لشکر۹۱۴ به گشت زنی در جهت آریش دستور داده شد. لشکر۹۱۴ با نام رمز «پاگودا» تحت فرماندهی فرمانده موشه اورن بود. این شامل سه قایق اژدر به شماره‌های: T-203،T-204 و T-206 بود.ساعت۱۲:۱۵ بعد از ظهر، لشکر۹۱۴ دستور گشت زنی در یک موقعیت ۲۰ مایل (۳۲ کیلومتر) شمال آریش.هنگامی که فرمانده اورن به سمت آریش حرکت می‌کرد، عملیات نیروی دریایی از گلوله‌باران گزارش شده آریش مطلع شد و به او گفتند که هواپیماهای نیروی هوایی ارتش پس از شناسایی هدف به منطقه اعزام خواهند شد. رئیس ستاد ارتش اسحاق رابین نگران بود که گلوله‌باران فرضی مصر مقدمه ای برای فرود آبی خاکی است که می‌تواند نیروهای اسرائیلی را دور بزند. رابین دستور دائمی برای غرق کردن هر کشتی ناشناس در این منطقه را تکرار کرد، اما توصیه کرد که احتیاط کنید، زیرا کشتی‌های شوروی در نزدیکی آن در حال حرکت بودند. در ساعت۱:۴۱بعد از ظهر، قایق‌های اژدر یک کشتی ناشناس را در ۲۰مایلی شمال غربی آریش و ۱۴ مایل (۲۳ کیلومتر) شناسایی کردند. در سواحل برداویل. سرعت کشتی در رادارهای آنها تخمین زده شد.افسر مرکز اطلاعات رزمیT-204، پرچمدار آهارون یفرح، به اورن گزارش داد که هدف در برد ۲۲ مایل (۳۵ کیلومتر) شناسایی شده‌است. که سرعت او برای چند دقیقه ردیابی شده بود، پس از آن مشخص شد که هدف با سرعت۳۰ گره (۵۶ کیلومتر بر ساعت؛ ۳۵ مایل بر ساعت)) بسمت غرب در حال حرکت است.. این داده‌ها به مرکز کنترل عملیات ناوگان ارسال شد.
سرعت هدف قابل توجه بود زیرا نشان می‌داد که هدف یک شناور جنگی است. علاوه بر این، نیروهای اسرائیلی دستور داشتند تا به هر کشتی ناشناس که در آن منطقه با سرعت بیش از ۲۰ گره (۳۷ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۳ مایل بر ساعت)، سرعتی که در آن زمان فقط توسط کشتی‌های جنگی قابل دستیابی بود، شکلیک کنند. رئیس عملیات نیروی دریایی از قایق‌های اژدری خواست تا محاسبات خود را دوباره بررسی کنند. یفرح دو بار مجدداً محاسبه و ارزیابی خود را تأیید کرد. چند دقیقه بعد، فرمانده اورن گزارش داد که هدف اکنون ۱۷ مایل (۲۷ کیلومتر) از موقعیت خود، با سرعت ۲۸ گره (۵۲ کیلومتر بر ساعت؛ ۳۲ مایل بر ساعت) حرکت می‌کرد در عنوانی متفاوت. بامفورد، با این حال، اشاره می‌کند ' که حداکثر سرعت لیبرتی بسیار کمتر از ۲۸ گره بود. منابع وی می‌گویند که در زمان حمله لیبرتی مسیر مأموریت رهگیری سیگنال خود را در امتداد ساحل شمالی سینا با سرعت حدود ۵ گره (۹٫۳ کیلومتر بر ساعت؛ ۵٫۸ مایل بر ساعت) دنبال می‌کرد.
داده‌های مربوط به سرعت کشتی، همراه با جهت آن، این تصور را ایجاد می‌کند که این ناوشکن مصری است که پس از گلوله‌باران آریش به سمت بندر فرار می‌کند. قایق‌های اژدر تعقیب کردند، اما انتظار نداشتند که قبل از رسیدن به مصر از هدف خود سبقت بگیرند. فرمانده اورن از نیروی هوایی اسرائیل برای رهگیری هواپیما درخواست کرد. در ساعت ۱:۴۸ بعد از ظهر، رئیس عملیات نیروی دریایی درخواست اعزام هواپیمای جنگنده به محل کشتی را داشت.
ستاد نیروی هوایی اسرائیل پروازی از دو جت جنگنده داسو میراژ ۳با اسم رمز کورسا پرواز را اعزام کرد که حدود 2:00 pm به لیبرتی رسید. رهبر تشکیلات، کاپیتان ایفتاچ اسپکتور، تلاش کرد کشتی را شناسایی کند. او مشاهدات خود را به یکی از قایق‌های اژدر ارسال کرد که نشان می‌دهد کشتی شبیه یک کشتی نظامی با یک دودکش و یک دکل است. او همچنین در واقع اعلام کرد که کشتی در نظر او مانند یک ناوشکن یا نوع دیگری از کشتی‌های کوچک به نظر می‌رسد. در بیانیه ای پس از حمله، خلبانان گفتند که هیچ علامت یا پرچم قابل تشخیصی روی کشتی ندیده‌اند.
در این مرحله، یک تبادل ضبط شده بین یک افسر سیستم‌های تسلیحاتی ستاد فرماندهی، یکی از کنترل‌کننده‌های هوایی و فرمانده ارشد هوایی که حضور احتمالی آمریکایی‌ها را زیر سؤال می‌برد، صورت گرفت. بلافاصله پس از تبادل، در ساعت ۱:۵۷بعد از ظهر، فرمانده ارشد هوایی، سرهنگ شموئل کیسلف، میراژها را برای حمله پاکسازی کرد.