مدار آسنکرون
ارتباطات

روش های مختلفی برای ایجاد کانال های ارتباطی آسنکرون وجود دارد که می توانند توسط پروتکل و رمزگذاری داده ها طبقه‌بندی شوند.
پروتکل ها
دو نوع پروتکل بسیار پرکاربرد وجود دارد که در نحوه رمزگذاری ارتباطات متفاوت هستند:
دست دادن دو فاز (با نام تجاری پروتکل دو فاز ، رمزگذاری غیر بازگشت به صفر (NRZ) یا سیگنالینگ انتقال): ارتباطات با هر انتقال سیم نشان داده می شوند. انتقال از 0 به 1 و از 1 به 0 هر دو ارتباطات محسوب می شوند.
دست دادن چهار فاز (با نام تجاری پروتکل چهار فاز ، رمزگذاری بازگشت به صفر (RZ)): ارتباطات با انتقال سیم و به دنبال آن
تنظیم مجدد نشان داده می شوند. یک توالی انتقال از 0 به 1 و بازگشت به 0 به عنوان یک ارتباط واحد محسوب می شود.
مدارهایی که پروتکل های چهار فاز را اجرا می کنند ، علی‌رغم انتقال بیشتر در هر ارتباط ، معمولاً سریعتر و ساده‌تر از پروتکل های دو فاز هستند زیرا خطوط سیگنال با پایان هر ارتباط به حالت اولیه خود برمی گردند. در پروتکل های دو فاز ، پیاده‌سازی مدار باید وضعیت خط سیگنال را به صورت داخلی ذخیره کند.
توجه داشته باشید که این تمایزات اساسی طیف گسترده ای از پروتکل ها را در بر نمی گیرد. این پروتکل ها ممکن است فقط درخواست ها و تأییدها را رمزگذاری کنند یا داده ها را نیز رمزگذاری کنند ، که منجر به رمزگذاری دلخواه داده های چند سیمه می شود. بسیاری از پروتکل های دیگری که کمتر متداول هستند از جمله استفاده از یک سیم برای درخواست و تأیید ، استفاده از چندین ولتاژ قابل توجه ، استفاده از پالس ها به تنهایی یا زمان‌بندی تعادل برای حذف قفل ها ارائه شده است.
رمزگذاری داده ها
دو رمزگذاری داده به‌طور گسترده در مدارهای آسنکرون وجود دارد: رمزگذاری داده همراه و رمزگذاری چند ریل.
روش متداول دیگر برای رمزگذاری داده ها ، استفاده از چندین سیم برای رمزگذاری یک رقم است: مقدار آن توسط سیمی که رویداد روی آن رخ می دهد تعیین می شود. این امر از برخی فرضیات تأخیر لازم با رمزگذاری داده های دسته ای جلوگیری می کند ، زیرا درخواست و داده ها دیگر از هم تفکیک نشده اند.
رمزگذاری داده همراه
رمزگذاری داده های همراه از یک سیم در هر بیت داده با درخواست و سیگنال تأیید استفاده می کند. این همان رمزگذاری است که در مدارهای سنکرون بدون محدودیت انتقال در لبه ساعت استفاده می شود. درخواست و تأیید بر روی سیم های جداگانه با یکی از پروتکل های فوق ارسال می شود. این مدارها معمولاً یک مدل تأخیر محدود را در نظر می گیرند که سیگنال های تمام کننده به اندازه کافی برای انجام محاسبات تأخیر دارند.
در عمل ، فرستنده با ارسال درخواست ، از در دسترس بودن و اعتبار داده ها خبر می دهد. سپس گیرنده با یک تأیید نشان می دهد که قادر به پردازش درخواست های جدید است. به این خاطر که درخواست همراه با داده می باشد ، از این رو نام "داده ی همراه" را دارد.
از مدارهای همراه داده اغلب به عنوان خط لوله های میکرو نام برده می شود ، خواه از یک پروتکل دو فاز یا چهار فاز استفاده کنند ، حتی اگر این اصطلاح در ابتدا برای داده های همراه دو فازی معرفی شده باشد.
رمزگذاری چند ریل
رمزگذاری چند ریل از چندین سیم بدون رابطه یک به یک بین بیت ها و سیم ها و سیگنال تأیید جداگانه استفاده می کند. در دسترس بودن داده ها توسط انتقال در یک یا چند سیم داده نشان داده می شود (بسته به نوع رمزگذاری چند ریل) به جای اینکه با یک سیگنال درخواست مانند رمزگذاری داده های همراه باشد. ین مزیت را فراهم می کند که ارتباط داده نسبت به تأخیر حساس نیست. دو رمزگذار چند ریل متداول, ریل یک گرم (داغ) و دو ریل هستند. رمزگذاری یک داغ (معروف به 1 عدد n) عددی را در پایه n با ارتباطات روی یکی از n سیم ها نشان می دهد. رمزگذاری دو ریل از یک جفت سیم برای نشان دادن هر بیت از داده استفاده می کند ، از این رو نام آن "دو ریل" است. یک سیم در این جفت نشان دهنده مقدار بیت 0 و دیگری نشان دهنده مقدار بیت 1. به عنوان مثال ، یک عدد دو بیتی رمز شده با دو ریل با دو جفت سیم و در مجموع با چهار سیم نشان داده می شود. در طی یک ارتباط داده ای ، ارتباطات روی هر یک از جفت سیم ها رخ می دهد تا بیت های داده را نشان دهد.
رمزگذاری دو ریل با پروتکل چهار فاز رایج ترین نوع رمزگذاری است و به آن رمزگذاری سه حالته نیز گفته می شود ، زیرا دارای دو حالت معتبر (10 و 01 ، پس از انتقال) و حالت تنظیم مجدد (00) است. رمزگذاری متداول دیگر که منجر به اجرای ساده‌تری نسبت به ریل یک داغ می شود ، دو فاز دو ریل رمزگذاری چهار حالته است  و از یک بیت داده و یک بیت برابری برای دستیابی به یک پروتکل دو فازی استفاده می کند.