stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیدیدیای
حضور در آکواریوم

در یک آکواریوم، تعداد دیتریوس می‌تواند به سرعت افزایش یابد. هنگامی که جمعیت آنها زیاد می‌شود، کرم‌ها برای دسترسی به غلظت‌های بالاتر اکسیژن به سمت سطح آب مهاجرت می‌کنند.[نیازمند منبع] اگرچه کرم‌های ریزه‌ای ممکن است به ماهی‌های آکواریوم آسیبی وارد نکنند، اما ظاهر آن‌ها نشانه‌ای از کیفیت پایین آب است که عمدتاً به دلیل تغذیه بیش از حد و عدم رعایت بهداشت مناسب آب است.
بهبود کیفیت آب، فیلتراسیون، تمیز کردن شن، و کاهش تغذیه، ممکن است برای بازگرداندن جمعیت کرم‌های ریزش به حالت عادی انجام شود. کرم‌های ریزه‌ای از غذا و مواد زائد اضافی تغذیه می‌کنند و در نتیجه به اکوسیستم آکواریوم کمک می‌کنند.
شهرستان زرداب

مکان در 23x15px|border |alt=|link= جمهوری آذربایجان
| شهرستان زرداب | شهرستان زرداب |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
جایگاه در نقشه: جایگاه در نقشه
ناحیه اقتصادی: استان آران
تاسیس: ۵ فوریه ۱۹۳۵
مرکز: زرداب
شمار روستاها: ۴۲
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۶۰ کیلومتر مربع (۳۳۰ مایل مربع)
جمعیت (سرشماری ۲۰۲۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۲۰)
 • کل: ۵۹٬۳۰۰
 • تراکم: ۶۹/کیلومتر مربع (۱۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
کد پستی: ۶۳۰۰
وبگاه: zerdab-ih.gov.az
زرداب (به لاتین Zərdab) نام بخشی در مرکز جمهوری آذربایجان است با مرکزی به همین نام. نام این شهر جمهوری آذربایجان هم واژه‌ای فارسی است که احتمالاً به سبب وجود گوگرد در آب‌های منطقه از این نام استفاده شده است.[نیازمند منبع]
داده‌های کلی

نام زرداب در نشریات تاریخی مربوط به سده شانزدهم میلادی ذکر شده است.  زرداب به عنوان یک شهرستان در ۵ فوریه ۱۹۳۵ بنیان‌گذاری شد. اسن شهرستان در مرکز جمهوری آذربایجان و در ۲۳۱ کیلومتری غرب پایتخت این کشور یعنی باکو جای دارد. این شهرستان بخشی از استان آران است که همچنین شامل شهرستان‌های آغجه‌بدی، بیلقان، آغ‌داش، گوی‌چای، بردع، بیله‌سوار، سالیان، ایمیشلی، حاجی‌قبول، کردامیر، نفت‌چاله، ساعتلی، اوجار و صابرآباد است. این شهرستان در یک منطقه پست و در برخی مناطق زیر سطح دریا قرار دارد.  مساحت آن ۸۶۰ کیلومتر مربع است. شهرستان  زرداب نزدیک ۱ درصد مساحت کل کشور و ۴ درصد از مساحت استان آران را تشکیل می‌دهد.
آب و هوا

زمستان‌های زرداب معتدل و تابستان‌ها گرم با آب و هوای نیمه گرمسیری خشک است.  دمای هوا در تابستان به ۴۱ تا ۴۴ درجه سانتی‌گراد و در زمستان به ۳ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. میزان بارندگی سالانه این شهرستان ۳۳۵ میلی‌متر است.
افراد سرشناس

حسن بیگ زردابی، روزنامه‌نگار اهل جمهوری آذربایجان
کایلی فلمینگ

| کایلی فلمینگ | کایلی فلمینگ |
| --- | --- |
کایلی در کامیک-کان سن دیگو در سال ۲۰۱۹: کایلی در کامیک-کان سن دیگو در سال ۲۰۱۹
نام هنگام تولد: کایلی پریسلی فلمینگ
زادهٔ: ۲۰۰۷ (۱۷–۱۸ سال) پیکیون، میسیسیپی، ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: از ۲۰۱۵ تا اکنون
کیلی پریسلی فلمینگ (متولد ۲۰۰۷) یک بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به‌خاطر بازی در نقش جودیث گرایمز در مجموعه تلویزیونی مردگان متحرک، ساختهٔ شبکه ای‌ام‌سی، شهرت یافته‌است.
زندگی و حرفه

فلمینگ در پیکیون، میسیسیپی، متولد شد. او در سن ۸ سالگی، بازیگری را به صورت حرفه‌ای آغاز کرد و نخستین بار، در فیلم جنگ ستارگان: نیرو برمی‌خیزد و در نقش جوانی ری را بازی کرد. فلمینگ در فصل ۹ مردگان متحرک، شروع به بازی در نقش جودیث گرایمز کرد و با شروع فصل ۱۰ این سریال، به یک نقش ثابت تبدیل شد. او به‌طور کوتاه در قسمت چهارم لوکی در نقش جوانی سیلوی ظاهر شد.
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۵ | جنگ ستارگان: نیرو برمی‌خیزد | ری جوان |  |
| ۲۰۱۶ | کتاب عشق | میلی جوان |  |
| ۲۰۱۷ | واکنش مسلحانه | دانیل |  |
| ۲۰۱۷ | ویرانی | رحمت |  |
| ۲۰۱۸ | سوپرکان | دختر کوچولو |  |
| ۲۰۱۸ | شناور | گرتا دان |  |
| ۲۰۱۸ | نعناع تند | کارلی شمال |  |
| ۲۰۱۹ | جنگ ستارگان: خیزش اسکای‌واکر | ری جوان | آرشیو شده |
| ۲۰۲۴ | ایف | بی |  |
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | عنوان | نقش | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۵ | یک میسیسیپی | تیگ جوان | قسمت: "خلبان" |
| ۲۰۱۶ | خاطرات | اوبی | تلویزیون کوتاه |
| ۲۰۱۷ | واعظ | سوزی | قسمت: "پایان راه" |
| ۲۰۱۷ | چیزهای بهتر | غم و اندوه | ۴ قسمت |
| ۲۰۱۸ تا اکنون | مردگان متحرک | جودیت گریمز | ۲۱ قسمت |
| ۲۰۱۹ | خزنده | ایوی | قسمت: "خانه سر" |
| ۲۰۲۱ | لوکی | سیلوی جوان | قسمت: " رویداد Nexus " |
کلی بیوفورد

| کلی بیوفورد | کلی بیوفورد |
| --- | --- |
کلی بیوفورد در توم‌استون، آریزونا، حدود ۱۸۷۵ میلادی: کلی بیوفورد در توم‌استون، آریزونا، حدود ۱۸۷۵ میلادی
نام تولد: ولفورد چپمن بریدول
زاده: ۲۷ سپتامبر ۱۸۴۶ شهرستان واشینگتن، مریلند، ایالات متحده آمریکا
درگذشته: ۱ فوریهٔ ۱۹۰۵ (۵۸ سال) لس آنجلس، ایالات متحده آمریکا
مکان تدفین: پارک یادمان آنگلوس-روزدیل
وفاداری: ایالات متحده آمریکا ایالات مؤتلفه آمریکا
شاخه نظامی: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت: 1861–65 (CSA) 1869–1873 (USA)
درجه: جراح اول
یگان: هنگ پنجم سواره نظام
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ‌های سرخ‌پوستان *اردوی کومانش *جنگ‌های آپاچی جنگ داخلی آمریکا *نبرد گتیسبرگ
نشان‌ها: نشان افتخار
کارهای دیگر: رئیس پلیس آپاچی سن کارلوس (۴ سال)
کلی بیوفورد (Clay Beauford) (با نام تولد: ولفورد چپمن بریدول) (Welford Chapman Bridwell) (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۰۵)، افسر ارتش، دیده‌بان و مرزبان آمریکایی بود. او که در جوانی، سرباز سابق ارتش مؤتلفه بود، بعدها در ارتش ایالات متحده نام‌نویسی کرد و در زمان جنگ‌های سرخ‌پوستی همراه با پنجمین هنگ سواره‌نظام ایالات متحده، از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳، طی جنگ‌های سرخ‌پوستان خدمت نمود. او مشاور و راهنمای سرهنگ دوم جورج کروک در «لشکرکشی زمستانه» علیه سرخ‌پوستان آپاچی بود و برای عملکردش مدال افتخار گرفت.
از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۷، بیوفورد زیر نظر مأمور رسیدگی به امور سرخ‌پوستان، جان کلام، به عنوان رئیس پیشاهنگان و فرماندهٔ پاسبانان آپاچی سن کارلوس خدمت کرد. او و کلام به خاطر دستگیری جرونیمو در اوجو کالینته در سال ۱۸۷۷ مورد تمجید قرار گرفتند و بیوفورد تا حد زیادی عامل تبدیل پاسبانان سن کارلوس به یکی از معتبرترین نهادهای اعمال قانون درایالت‌های جنوب غربی آمریکا در دوران غرب وحشی بود.
او طی سال‌های پس از بازنشستگی، به دامدار و معدن‌کاوی موفق تبدیل شد. بیوفورد که در طول زندگیش، شخصیتی محبوب و پیشگام داشت، برای مدت کوتاهی در سال ۱۸۸۵، به عنوان نمایندهٔ شهرستان گراهام در مجلس قانون‌گذاری منطقهٔ آریزونا خدمت کرد. کوه بیوفورد در شهرستان مریکوپا به احترام او نام‌گذاری شده‌است.
اوایل زندگی

بیوفورد در ۲۷ سپتامبر ۱۸۴۶، با نام ولفورد چپمن بریدول در شهرستان واشینگتن، ایالت مریلند چشم به جهان گشود و بعدها به همراه خانواده‌اش به ویرجینیا نقل مکان کرد. او در ۱۴ سالگی و با شروع جنگ داخلی آمریکا، از خانه فرار کرد تا به ارتش مؤتلفه بپیوندد. او به خاطر سنش و برای آنکه پدرش او را به خانه بازنگرداند، با نام مستعار کلی بیوفورد در ارتش نام‌نویسی کرد. در بدو امر، بیوفورد اولین سال جنگ را به عنوان طبل‌زن در ارتش ویرجینیای شمالی به فرماندهی ژنرال رابرت ای لی گذراند، اما در عرض یک سال به سرباز پیادهٔ ارتش تبدیل شد. در سال ۱۸۶۳، او یکی از ۴۵۰۰ مردی بود که در حملهٔ پیکت در نبرد گتیزبورگ شرکت کرد. او پیش از پایان جنگ، دست کم در سه درگیری مجروح شد: زخم گلوله در کاسهٔ زانو، دست چپ و شکم.
حرفهٔ نظامی

در سال ۱۸۶۹، بیوفورد که در نشویل، ایالت تنسی زندگی می‌کرد، در ارتش ایالات متحده نام‌نویسی کرد. او به گروهان بی از پنجمین هنگ سواره نظام ایالات متحده ملحق شد و در تعدادی از لشکرکشی‌ها بر علیه سرخ‌پوستان در کانزاس، نبراسکا و خطهٔ وایومینگ شرکت کرد. بیوفورد در عرض یک سال پس از نام‌نویسی، از افسر فرماندهٔ خود، سرهنگ دوم توماس دانکن، به خاطر شجاعت در نبرد پریری داگ کریک در ۲۶ سپتامبر ۱۸۶۹، نشان افتخار گرفت. بیوفورد تمام دوران حرفهٔ نظامی خود را در پنجمین هنگ سواره نظام گذراند و سه سال بعد، با درجهٔ سرگروهبانی به منطقهٔ آریزونا اعزام شد. او در ۲۶ سپتامبر ۱۸۷۲، پس از نبرد با آپاچی‌ها در منطقهٔ رد راک، مورد تحسین کاپیتان رابرت اچ مونتگومری قرار گرفت. او همچنین زیر نظر سرهنگ دوم جورج کروک در «لشکرکشی زمستانه» علیه آپاچی‌های خائن، به خصوص گروه‌های آپاچی غربی و یاواپای در تونتو بیسین، شرکت و در طول این عملیات، ستون نظامی کروک را هدایت کرد. بیوفورد یکی از ۲۲ نفری بود، ۱۲ سرباز سواره و ۱۰ پیشاهنگ آپاچی که برای «رفتار شجاعانه در طول حملات و درگیری با آپاچی‌ها» مدال افتخار دریافت کرد. او و هم‌رزم‌هایش، گروهبان جیمز بیلی و گروهبان جیمز اچ تورپین، تنها افرادی از پنجمین هنگ سواره نظام بودند که مدال افتخار دریافت کردند. بیوفورد تا ۱۲ آوریل ۱۸۷۵، دو سال پس از ترخیص از خدمت، این جایزه را دریافت نکرد.
بیوفورد بعدها ادعا کرد که آخرین سال حضورش در ارتش به دلیل گشت‌زنی‌های مداوم در مرز آریزونا، سخت‌ترین سال زندگیش از لحاظ فیزیکی بوده‌است. یکی از موفقیت‌های او دستگیری رئیس قبیلهٔ آپاچی کوه سفید، توگا-دا-چوز و خانواده‌اش، از جمله پسرش، آپاچی کید بود که باعث بازگشت بیوفورد به منطقهٔ سن کارلوس شد. بیوفورد تا بهار ۱۸۷۵، به عنوان پیشاهنگ غیرنظامی برای ارتش خدمت کرد.
سال‌های واپسین

بیوفورد پس از ترک منطقهٔ سن کارلوس، با ایجاد مزرعه‌ای به‌نام «باغ‌های بهاری» در درهٔ اراوایپا به حرفهٔ دامداری روی آورد. او همچنین «معدن آریزونا» در منطقهٔ معدنی اراوایپا را توسعه داد و بعدها آن را با سود خوبی فروخت. در حدود سال ۱۸۷۹، بیوفورد با زنی جوان از ایندیاناپلیس، ایندیانا، به نام سدونیا الکساندر که برای دیدار اقوامش به فورت توماس آمده بود، آشنا شد. دوستی آنها در نهایت منجر به خواستگاری شد و در سپتامبر ازدواج کردند. بیوفورد پیش از نامزدی، اسم خود را قانوناً و توسط دهمین مجلس قانون‌گذاری منطقه‌ای، به نام زمان تولدش، ولفورد چپمن بریدول برگرداند. بیوفورد شخصیتی بسیار محبوب و شناخته شده در آریزونا بود و گفته می‌شد که «احتمالاً هیچ مهاجر دیگری در آریزونا تا این حد شناخته شده نبود یا چنین دوستان زیادی نداشت». نویسنده و مورخ دان ال ترپ در کتاب خود با نام دایرةالمعارف زندگی‌نامهٔ منطقهٔ مرزی، بیوفورد را اینگونه توصیف می‌کند «فردی قد بلند، باریک‌اندام، چهارشانه، خوش مشرب که می‌توانست با همنوازی بانجو، تصنیف بخواند و به خوبی حالت خشمش را کنترل کند». کوه بیوفورد، واقع در ۴ مایلی شمال کوه کنتاک در شهرستان مریکوپا به احترام او نام‌گذاری شده‌است.
او در سال ۱۸۸۵، برای مدت کوتاهی به عنوان نمایندهٔ سافورد، شهرستان گراهام در سیزدهمین مجلس (یا مجلس سنا) قانون‌گذاری منطقهٔ آریزونا خدمت کرد. در آن دوران بود که بیوفورد درگیر دعوایی فیزیکی در می‌خانه‌ای در شهر پرسکات شد. زمانی که بیوفورد در آن می‌خانه بود، لابیگری فرانسوی الاصل به نام استاد آرنولد که برای شرکت مس آریزونا در کلیفتون کار می‌کرد، به او افترا زد که با تغییر نامش، اصالت فرانسوی خود را انکار کرده‌است. مشاجرهٔ آنها بالا گرفت و در نهایت، بیوفورد به او حمله و با این کار، آن مرد فرانسوی، او را به دوئل دعوت کرد. بیوفورد دوئل را پذیرفت، اما آن دو نتوانستند دربارهٔ سلاح به توافق برسند، بیوفورد سلاح کلت و آرنولد شمشیر فرانسوی را انتخاب کردند و از آنجایی که این نوع شمشیر در آریزونا به سهولت در دسترس نبود، در نهایت دوئل لغو شد.
در سال ۱۸۹۵، بیوفورد، خانواده‌اش را به لس‌آنجلس، کالیفرنیا برد و در آنجا فرزندانش را بزرگ کرد. تنها پسر او، والتر در خردسالی از دنیا رفت، اما دخترش، نینا در سال ۱۹۰۳، همسر پزشک سرشناس، دکتر آرتور اف مایش شد. بیوفورد در اول فوریه ۱۹۰۵، در ۵۸ سالگی در لس‌آنجلس درگذشت و در بوستان یادبود آنجلوس-رزدیل به خاک سپرده شد.
برای مطالعه بیشتر > مقالات

Dunlap, H.E. "Clay Beauford-Welford C. Bridwell, Soldier Under Two Flags"[پیوند مرده]. Arizona Historical Review (اکتبر ۱۹۳۰)
برای مطالعه بیشتر > کتب

Carmony, Neil B. , ed. Apache Days and Tombstone Nights: John Clum's Autobiography, 1877–1887. Silver City, New Mexico: High-Lonesome Books, 1997. ISBN 0-944383-41-6
Clum, Woodworth. Apache Agent: The Story of John P. Clum. Boston: Houghton Mifflin Company, 1936.
Griffith, A. Kinney. Mickey Free, Manhunter. Caldwell, Idaho: Caxton Printers, 1969.
Lockwood, Frank C. The Apache Indians. Lincoln: University of Nebraska Press, 1987. ISBN 0-8032-2878-3
Radbourne, Allan. Mickey Free: Apache Captive, Interpreter, and Indian Scout. Tucson: Arizona Historical Society, 2005. ISBN 0-910037-46-9
Santee, Ross. Apache Land. Lincoln, Nebraska: University of Nebraska Press, 1971. ISBN 0-8032-5737-6
Seymour, Flora Warren. Indian Agents of the Old Frontier. New York: Octagon Books, 1975. ISBN 0-374-97290-7
Sweeney, Edwin Russell. From Cochise to Geronimo: The Chiricahua Apaches, 1874–1886. Norman: University of Oklahoma Press, 2010. ISBN 0-8061-4150-6
Thrapp, Dan L. Conquest of Apacheria. Norman, Oklahoma: University of Oklahoma Press, 1967.
Wilson, D. Ray. Terror on the Plains: A Clash of Cultures. Dundee, Illinois: Crossroads Communications, 1999. ISBN 0-916445-47-X
شهرستان استارک، ایندیانا

مکان در 23x15px|border |alt=ایندیانا|link=ایندیانا ایندیانا, 23x15px|border |alt=ایالات متحده آمریکا|link=ایالات متحده آمریکا ایالات متحده آمریکا
| Starke County, Indiana | Starke County, Indiana |
| --- | --- |
شهرستان در آمریکا: شهرستان در آمریکا
Starke County Courthouse in Knox: Starke County Courthouse in Knox
Location in the state of ایندیانا: Location in the state of ایندیانا
Indiana's location in the ایالات متحده آمریکا: Indiana's location in the ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۴۱°۱۶′ شمالی ۸۶°۳۹′ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۲۶۷°شمالی ۸۶٫۶۵۰°غربی﻿ / 41.267; -86.650: مختصات: ۴۱°۱۶′ شمالی ۸۶°۳۹′ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۲۶۷°شمالی ۸۶٫۶۵۰°غربی﻿ / 41.267; -86.650
ایالات آمریکا:  ایندیانا
منطقه: Michiana
تاسیس‌شده: February 7, 1835
همنام: Gen. جان استارک
مرکز شهرستان: ناکس، ایندیانا
Largest city: Knox (population and total area)
Incorporated Municipalities:  Three Cities and Towns Hamlet (town) ناکس، ایندیانا (city) North Judson (town) 
حکومت: حکومت
 • نوع: County
 • نهاد: Board of Commissioners
 • Commissioner: Kent Danford
 • Commissioner: Jennifer Davis
 • Commissioner: Jennifer Davis
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۱۲٫۲۱ مایل مربع (۸۰۸٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳۰۹٫۱۳ مایل مربع (۸۰۰٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۳٫۰۷ مایل مربع (۸٫۰ کیلومتر مربع)
 • رتبه: 65th largest county in Indiana
ارتفاع: ۷۱۲ فوت (۲۱۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۳٬۳۶۳
 • برآورد (2013): ۲۳٬۱۹۷
 • رتبه: 78th largest county in Indiana 1,679th largest county in U.S.
 • تراکم: ۷۵٫۶/مایل مربع (۲۹٫۲/کیلومتر مربع)
شهرستان استارک، ایندیانا (به انگلیسی: Starke County, Indiana) شهرستانی در ایالات متحده آمریکا است که در ایندیانا واقع شده‌است.
خصوصیات

شهرستان استارک ۲۳٬۳۶۳ نفر جمعیت دارد و ۲۱۷٫۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماریو گوتسه

ماریو گوتسه (به آلمانی: Mario Götze؛ زادهٔ  ۳ ژوئن ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در پست هافبک هجومی برای آینتراخت فرانکفورت در بوندس‌لیگا و تیم ملی آلمان بازی می‌کند.
گوتسه بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ برای دورتموند بازی کرد و قهرمان بوندس‌لیگا در فصل‌های ۱۱–۲۰۱۰ و ۱۲–۲۰۱۱ شد و قهرمانی جام حذفی آلمان را در فصل ۱۲–۲۰۱۱ را به دست آورد و یکی از اعضای تیمی بود که در سال ۲۰۱۳ به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید. در آوریل ۲۰۱۳، پیشنهادی ۳۷ میلیون یورویی از بایرن مونیخ باعث شد بند آزادسازی در قرارداد گوتسه ایجاد شود و او پس از مسعود اوزیل، دومین بازیکن گران قیمت آلمان در آن زمان باشد. در بایرن مونیخ، گوتسه سه قهرمانی پیاپی بوندس‌لیگا را در فصل‌های ۱۴–۲۰۱۳، ۱۵–۲۰۱۴ و ۱۶–۲۰۱۵ تجربه کرد و دو قهرمانی جام حذفی را در فصل‌های ۱۴–۲۰۱۳ و ۱۶–۲۰۱۵ کسب کرد و همچنین سوپر جام اروپا و جام باشگاه‌های جهان را در سال ۲۰۱۳ به دست آورد.
گوتسه برای اولین بار در سال ۲۰۱۰ در سن ۱۸ سالگی به تیم ملی آلمان دعوت شد. او در لیست جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ قرار گرفت و دو سال بعد، گل قهرمانی را در فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ به ثمر رساند.
عملکرد باشگاهی > بروسیا دورتموند > سال‌های آغازین

گوتسه محصول آکادمی جوانان دورتموند است که برای اولین بار در سن هشت سالگی به این باشگاه پیوست. او اولین بازی خود در بوندس‌لیگا را در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۹ در یک تساوی بدون گل مقابل ماینتس ۰۵، انجام داد و در دقیقهٔ ۸۸ به جای یاکوب بواشچیکوفسکی به میدان رفت. در نقل و انتقالات زمستانی فصل ۱۰–۲۰۰۹ بوندس‌لیگا، یورگن کلوپ، سرمربی دورتموند، گوتسه را به‌ عنوان بازیکنان اصلی، به تیم اصلی دورتموند، انتقال داد. او فصل ۱۰–۲۰۰۹ را با پنج بازی به پایان رساند. گوتسه از شانس خود استفاده کرد و بازیکن مهمی در قهرمانی دورتموند در فصل ۱۱–۲۰۱۰ بوندس‌لیگا بود. او فصل ۱۱–۲۰۱۰ را با ۸ گل در ۴۱ بازی به پایان رساند. در سال ۲۰۱۰، ماتیاس سامر، مدیر فنی وقت فدراسیون فوتبال آلمان، گوتسه را به‌ عنوان «یکی از بهترین استعدادهایی که آلمان تا به حال داشته است» توصیف کرد.
او در سال ۲۰۱۱ در سوپر جام آلمان در شکست دورتموند مقابل شالکه ۰۴ بازی کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۲، گوتسه از ناحیهٔ لگن دچار آسیب دیدگی شد. غضروف در لگن گوتسه، تحت استرس ملتهب شده بود.
در ۲۷ مارس ۲۰۱۲، گوتسه قرارداد خود را با دورتموند تا سال ۲۰۱۶ تمدید کرد. با این حال، قرارداد او حاوی بند آزادسازی از باشگاه بود که با مبلغ ثابت حداقل ۳۷ میلیون یورو آغاز می‌شد. گوتسه درباره بعد از تمدید قراردادش صحبت کرد و گفت: «همه می‌دانند که چقدر در دورتموند احساس راحتی می‌کنم. باشگاه در سال‌های اخیر در حال احیا است. و من می‌خواهم بخشی از این پیشرفت باشم.»
در آوریل ۲۰۱۲، گوتسه برای اولین بار پس از مصدومیت لگنش وارد ترکیب شد و او اولین بازی خود را پس از مصدومیت به‌ عنوان بازیکن تعویضی مقابل مونشن‌گلادباخ انجام داد.
گوتسه در سال ۲۰۱۲ با دورتموند قهرمان بوندس‌لیگا شد و دورتموند با کسب بیشترین امتیاز در یک فصل با ۸۱ امتیاز رکورد بوندس‌لیگا را به نام خود ثبت کرد، رکوردی که بعداً توسط بایرن مونیخ در فصل ۱۳–۲۰۱۲ شکسته شد. گوتسه همچنین در سال ۲۰۱۲ با دورتموند در فینال جام حذفی آلمان با پیروزی ۵–۲ مقابل بایرن مونیخ قهرمان شد.
عملکرد باشگاهی > بروسیا دورتموند > فصل ۱۳–۲۰۱۲

گوتسه فصل خود را با از دست دادن سوپر جام آلمان در سال ۲۰۱۲ آغاز کرد. در اولین بازی از فصل ۱۳–۲۰۱۲، او به‌ عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و در پیروزی ۲–۱ برای دورتموند، گل برتری مقابل وردربرمن را به ثمر رساند. در ۱۹ دسامبر، او در پیروزی ۵–۱ دورتموند در مقابل هانوفر ۹۶، هت‌تریک کرد و دورتموند را به دور سوم جام حذفی آلمان رساند.
گوتسه در ۵ مارس ۲۰۱۳، در بازی برگشت لیگ قهرمانان اروپا در پیروزی ۳–۰ دورتموند مقابل شاختار دونتسک، یک پاس گل داد و یک گل به ثمر رساند. نتیجه به این معنی بود که دورتموند برای اولین بار در ۱۵ سال گذشته به یک چهارم نهایی صعود می‌کند. گوتسه بازی فینال مقابل بایرن مونیخ را در ورزشگاه ومبلی لندن از دست داد، زیرا او در بازی برگشت نیمه‌نهایی مقابل رئال مادرید از ناحیهٔ ران آسیب دید و تیمش با نتیجهٔ ۲–۰ شکست خورد اما همچنان با نتیجهٔ مجموع ۴–۳ به فینال راه یافت. دورتموند پس از گل دیر هنگام آرین روبن که پیروزی بایرن را رقم زد، در فینال ۱–۲ شکست خورد.
گوتسه در آخرین فصل حضورش در دورتموند، با هم‌تیمی‌اش، مارکو رویس، همکاری بسیار خوبی داشت. گوتسه همچنین موفق شد در تمامی رقابت‌ها ۱۶ گل به ثمر برساند.
عملکرد باشگاهی > بایرن مونیخ > بستن قرارداد

در ۲۳ آوریل ۲۰۱۳، اعلام شد که گوتسه به بایرن مونیخ، رقیب باشگاه خود، پس از اینکه بند فسخ ۳۷ میلیون یورویی گوتسه را پرداخت کند، انتقال خواهد یافت. در نهایت گوتسه قرارداد خود را با بایرن در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۳ امضا کرد. این انتقال گوتسه را به گران‌ترین بازیکن آلمانی تاریخ تبدیل کرد. اما مسعود اوزیل در نهایت در اواخر تابستان رکورد را شکست و با ۵۰ میلیون یورو به آرسنال منتقل شد. یورگن کلوپ، سرمربی دورتموند مدعی شد که دلیل انتقال گوتسه به بایرن، تمایل این بازیکن برای بازی زیر نظر گواردیولا، سرمربی سابق بارسلونا بوده‌است. کلوپ در زمان انتقال گوتسه به بایرن مونیخ، ناراحتی خود را ابراز کرد، زیرا تنها ۳۶ ساعت تا نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان دورتموند با رئال مادرید باقی مانده بود. کلوپ بعداً گفت که دورتموند هیچ شانسی برای متقاعد کردن گوتسه برای ماندن در دورتموند ندارد، زیرا کلوپ ادعا کرد: «او (گوتسه) مورد علاقه پپ گواردیولا است.»
عملکرد باشگاهی > بایرن مونیخ > فصل ۱۴–۲۰۱۳

در ۱۱ اوت ۲۰۱۳، گوتسه اولین بازی خود را برای بایرن مونیخ انجام داد و در دقیقهٔ ۶۰ به‌ عنوان یار تعویضی به جای میچل وایزر وارد زمین شد. گوتسه دو گل به ثمر رساند تا به بایرن کمک کند تا در یک بازی دوستانه به پیروزی ۴–۱ مقابل دیوری ای‌تی‌او برسد. او اولین بازی خود در بوندس‌لیگا را برای بایرن مونیخ در یک بازی خانگی مقابل نورنبرگ در ۲۴ اوت انجام داد که بایرن ۲–۰ برنده شد. در ۱۹ اکتبر، گوتسه به‌ عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و دو پاس گل داد تا به بایرن مونیخ برای پیروزی ۴–۱ در مقابل ماینتس ۰۵ کمک کند.
در ۲۳ اکتبر، گوتسه اولین گل رسمی خود را برای بایرن در برد ۵–۰ مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان اروپا مقابل ویکتوریا پلزن در آلیانتس آرنا به ثمر رساند. او همچنین به باستیان شواینشتایگر در این بازی پاس گل داد. در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۳، گوتسه در دقیقهٔ ۲۵ به‌ عنوان بازیکن تعویضی به جای تونی کروس وارد زمین شد و اولین گل بوندس‌لیگایی خود را برای بایرن مونیخ با ضربهٔ سر در پیروزی ۳–۲ مقابل هرتابرلین به ثمر رساند. در ۲۳ نوامبر، گوتسه به‌ عنوان بازیکن تعویضی به میدان آمد و اولین گل بازی را در برد ۳–۰ خارج از خانه مقابل باشگاه سابق خود، دورتموند به ثمر رساند. او به احترام دورتموند پس از گل شادی نکرد. در بازی بعدی بایرن مقابل زسکا مسکو، گوتسه گل دوم را در برد ۳–۱ خارج از خانه در مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۱۴–۲۰۱۳ به ثمر رساند. در ۷ دسامبر، گوتسه با به ثمر رساندن یک گل در دقیقهٔ پایانی و همچنین دادن یک پاس گل به توماس مولر در پیروزی ۷–۰ خارج از خانه مقابل وردربرمن به بایرن کمک کرد. در ۱۷ دسامبر، گوتسه در دقیقهٔ ۴۷ یک گل از راه دور در برابر گوانگژو، قهرمان کنفدراسیون فوتبال آسیا به ثمر رساند و به بایرن کمک کرد تا ۳–۰ پیروز شود و به فینال جام فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۳ صعود کند. بایرن فینال را ۲–۰ مقابل الرجا کازابلانکا برد و قهرمان شد.
در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۴، گوتسه بازی را در «۹ کاذب» شروع کرد و اولین گل خود را در نیم‌فصل دوم در پیروزی ۲–۰ بایرن در برابر مونشن‌گلادباخ به ثمر رساند. در ۲۵ مارس، او در پیروزی ۳–۱ مقابل هرتابرلین گلزنی کرد تا بایرن به‌ عنوان قهرمان بوندس‌لیگا انتخاب شود. در ۳ مهٔ ۲۰۱۴، او در پیروزی ۴–۱ خارج از خانه مقابل هامبورگ یک گل زد و دو پاس گل داد. در ۱۷ مه، او در فینال جام حذفی آلمان بازی ۱۲۰ دقیقه‌ای کامل را مقابل باشگاه سابق خود، دورتموند انجام داد. بایرن مونیخ در وقت اضافه ۲–۰ پیروز شد تا دومین قهرمانی مهم خود در این فصل را کسب کند. اولین فصل گوتسه با بایرن ترکیبی از موفقیت و ناامیدی را به‌همراه داشت و ۱۵ گل به ثمر رساند.
عملکرد باشگاهی > بایرن مونیخ > فصل ۱۵–۲۰۱۴

گوتسه پس از کمک به آلمان برای قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۴، فصل ۱۵–۲۰۱۴ را در ۱۳ اوت ۲۰۱۴ آغاز کرد و به‌ عنوان بازیکن تعویضی در باخت ۲–۰ مقابل دورتموند در سوپر جام آلمان ۲۰۱۴ وارد زمین شد. در ۱۷ اوت، او اولین گل فصل خود را در پیروزی مقابل پروسیا مونستر در جام حذفی آلمان به ثمر رساند. در ۲۳ سپتامبر، او دو گل در برد خانگی ۴–۰ بایرن مونیخ مقابل پادربورن به ثمر رساند.
در ۱۸ اکتبر، گوتسه در برد خانگی ۶–۰ بایرن مقابل وردربرمن، یک گل به ثمر رساند. در ۲۸ اکتبر، فیفا اعلام کرد که گوتسه در لیست ۲۳ نفره برای توپ طلای فیفا ۲۰۱۴ قرار دارد. در ۲۲ نوامبر، گوتسه در برد ۴–۰ مقابل هوفنهایم یک گل از راه دور به ثمر رساند که بعداً به عنوان گل هفته بوندس‌لیگا انتخاب شد. در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، در پیروزی ۸–۰ بایرن مونیخ مقابل هامبورگ، او سومین گل خود را در این فصل به ثمر رساند و یک پاس گل داد.
در ماه مه ۲۰۱۵، فرانتس بکن‌باوئر از گوتسه به دلیل عملکرد ضعیف و عدم عزم در بازی انتقاد کرد. پس از چند هفته، هم‌تیمی گوتسه، آرین روبن، از او برای تمام انتقادات منفی حمایت کرد. ملی پوش هلندی گفت: «شما باید به‌ عنوان یک بازیکن تجربیات خاصی داشته باشید. نحوه کنار آمدن با شرایط خاص شما را به یک بازیکن قوی تبدیل می‌کند. انتقاد نیز می‌تواند برای پیشرفت شما مفید باشد. شما باید با توجّه به شرایط بجنگید.» گوتسه در نهایت فصل را با ۱۵ گل در ۴۸ بازی در تمامی رقابت‌ها به پایان رساند.
عملکرد باشگاهی > بایرن مونیخ > فصل ۱۶–۲۰۱۵

در ۱ اوت ۲۰۱۵، او فصل خود را با ورود به‌ عنوان یار تعویضی در دقیقهٔ ۸۴ آغاز کرد. در ۹ اوت ۲۰۱۵، گوتسه با یک گل در پیروزی ۳–۱ بایرن مقابل نوتینگن در جام حذفی آلمان گلزنی کرد. در چهار بازی بعدی، او تلاش کرد تا تأثیر قابل توجهی در ترکیب داشته باشد. در ۱۶ سپتامبر، گوتسه که در دقیقهٔ ۷۹ به‌ عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و گل دوم را در مقابل المپیاکوس در لیگ قهرمانان اروپا ۱۶–۲۰۱۵ به ثمر رساند و تیمش در خارج از خانه با نتیجهٔ ۳–۰ پیروز شد. پس از پایان بازی، پپ گواردیولا، سرمربی بایرن به تمجید از گوتسه برای عملکردش پرداخت.
در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۵، گوتسه آخرین گل را در پیروزی ۵–۱ بایرن مقابل وولفسبورگ به ثمر رساند. در ۲۹ سپتامبر، در برد ۵–۰ بایرن در مقابل دینامو زاگرب، گوتسه در تمام طول بازی یک تهدید بود و یک گل به ثمر رساند. در ۴ اکتبر، گوتسه در برابر دورتموند گلزنی کرد و یک پاس گل داد تا به بایرن در پیروزی ۵–۱ کمک کند. او در فصل ۱۶–۲۰۱۵ در ۲۱ بازی ۶ گل به ثمر رساند.
عملکرد باشگاهی > بازگشت به بروسیا دورتموند > فصل ۱۷–۲۰۱۶

در ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، گوتسه بازگشت خود به دورتموند را با قراردادی چهار ساله تأیید کرد. گوتسه همچنین اظهار داشت که از تصمیم خود برای پیوستن به بایرن مونیخ در سه سال قبل پشیمان است. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۶، گوتسه بازگشت اولین بازی رسمی خود را در باخت ۰–۱ مقابل لایپزیگ انجام داد. با وجود این باخت، او به خاطر بازگشت امیدوارکننده‌اش مورد تحسین قرار گرفت. سه روز بعد، او اولین گل خود را برای دورتموند در پیروزی ۶–۰ خارج از خانه در مقابل لگیا ورشو در مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان اروپا به ثمر رساند.
گوتسه اولین گل خود را در بوندس‌لیگا پس از زمان بازگشتش به دورتموند در تساوی ۲–۲ مقابل هوفنهایم به ثمر رساند. در فوریهٔ ۲۰۱۷، گوتسه به دلیل یک بیماری مرموز از تیم دورتموند کنار گذاشته شد که در گزارش‌های رسانه‌ها این بیماری میوپاتی شناخته شد، یک بیماری که می‌تواند باعث خستگی و افزایش وزن شود. او فصل را با دو گل در ۱۶ بازی به پایان رساند.
عملکرد باشگاهی > بازگشت به بروسیا دورتموند > فصل ۱۸–۲۰۱۷

پس از غیبت او به دلیل بیماری، گوتسه در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۷ به میادین بازگشت، جایی که دورتموند با موفقیت ۳–۲ اوراوا رد دایموندز را در یک بازی دوستانه شکست داد. در ۱۹ اوت ۲۰۱۷، او اولین بازی خود را در هفت ماه گذشته در پیروزی ۳–۰ خارج از خانه مقابل وولفسبورگ انجام داد تا فصل ۱۸–۲۰۱۷ بوندس‌لیگا خود را آغاز کند. او یک پاس گل داد و سخت بازی کرد. پس از پایان بازی، پتر بوش، سرمربی دورتموند از عملکرد گوتسه تمجید کرد، اما اظهار داشت که او باید مراقب خود باشد تا بتواند به بهبودی کامل برسد. او فصل را با دو گل در ۳۲ بازی به پایان رساند.
عملکرد باشگاهی > بازگشت به بروسیا دورتموند > فصل ۱۹–۲۰۱۸

در ۹ فوریهٔ ۲۰۱۹، گوتسه پنجاهمین گل حرفه‌ای خود در بوندس‌لیگا را در تساوی ۳–۳ مقابل هوفنهایم به ثمر رساند و با انجام این کار رکورد خود را در شکست‌ناپذیری در ۴۳ بازی در بوندس‌لیگا، افزایش داد.