اپل اسکریپت
مفاهیم اولیه

اپل اسکریپت به عنوان یک زبان اسکریپتی accessible end-user طراحی شد که به کاربر مکانیزمی هوشمند را برای کنترل برنامه‌ها، دسترسی و تغییر داده‌ها ارائه می‌دهد. اپل اسکریپت از Apple Eventها استفاده می‌کند که یک سری مدل داده‌های استاندارد شده هستند که سیستم عامل مکینتاش برای فرستادن اطلاعات به برنامه‌ها استفاده می‌کند. Apple Eventها می‌گذارند تا یک متن بتواند با چند برنامه هم‌زمان کار کند و داده‌ها بین آن‌ها رفت‌وآمد کنند تا عملیات پیچیده بدون دخالت انسان انجام شوند. برای مثال، یک اپل اسکریپت برای ساختن یک گالریِ وبِ ساده باید کارهای زیر را انجام دهد:
بازکردن یک عکس در یک برنامهٔ ویرایش عکس (با فرستادن یک Open File Apple Event به آن برنامه)
دستور دادن به برنامهٔ ویرایش عکس برای ویرایش عکس (مثلاً کم کردن وضوح یا اضافه کردن لبه یا اضافه کردن یک امتیاز به عکس)
دستور دادن به برنامهٔ ویرایش عکس برای ذخیره عکس تغییر داده شده در یک فایل داخل یک پوشه (با فرستادن Save و/یا Close Apple Event به آن برنامه)
فرستادن آدرس یک فایل جدید (با یکApple Event دیگر) به یک برنامه ویرایشگر متن یا ویرایشگر وب
دستور به آن برنامهٔ ویرایشگر برای نوشتن یک لینک برای عکس داخل یک فایل HTML.
تکرار دستورهای فوق برای تمامی عکس‌های داخل یک پوشه (صدها یا هزاران عکس).
بارگذاری فایل HTML و پوشهٔ عکس‌های اصلاح شده روی یک وبسایت با فرستادن Apple Eventها به یک FTP client , با استفاده از دستورهای خود اپل اسکریپت یا با فرستادن Apple Eventها به یک Unix ftp utility.
برای کاربر، صدها یا هزاران قدم در چندین برنامه به تنها عمل اجرا کردن یک متن کاهش یافته‌است و عملیات در زمان بسیار کمتری بدون هیچگونه خطای انسانی صورت می‌گیرد. یک متن بزرگ و پیچیده فقط یکبار اجرا می‌شود درحالیکه متن‌های دیگر بارها استفاده می‌شوند.
بخش‌های اپل اسکریپتِ یک برنامه داخل لغتنامهٔ اسکریپتی آن برنامه قابل رویتهستند که داخل هرگونه ویرایشگر متنی قابل دیدن‌اند. این بخش‌ها به‌طور کلی در گروه‌هایی بنا به نزدیکی کارکردشان قرار دارند. دو نوع پایه‌ای بخش‌ها وجود دارند: «کلاسها» و «دستورها». کلاسها، اشیایی قابل متن شدن هیتند. برای مثال، یک برنامهٔ ویرایش متن یکسری کلاسهایی برای پنجره‌ها، سندها و متن‌ها دارد و این کلاس‌ها یک سری ویژگی‌ها دارند(property) که قابل تغییرند (سایز پنجره، پس زمینهٔ سند، سایز خطوط متن و ...) یا ممکن است کلاسهایی دیگر را هم شامل شوند (یک پنجره یک یا چند سند دارد، یک سند متن دارد، یک شی متن پاراگراف‌ها و کلمات و کاراکترهایی دارد). به‌طور متضاد، «دستورها»، دستورهایی هستند که می‌تواند به اشیای متن شدنی داده شوند. فرم کلی یک بلوک اپل اسکریپت این‌گونه است که به یک شی متن شدنی گفته می‌شود  که یک دستور را اجرا کند.
همهٔ برنامه‌های متن شدنی در یک سری دستورهای ابتدایی و اشیاء مشترکند(standard suite). دستورهایی برای بازکردن، بستن یا ذخیره یک فایل، برای چاپ کردن چیزی، برای خروج، برای اختصاص داده‌ها به متغیرها. مانند یک شی برنامهٔ ابتدایی که خصوصیات متن شدنی یک برنامه را می‌دهد. بسیاری از برنامه‌ها تعدادی زیادی از توابعی با کارکردهای تقریباً مشابه را دارند که با اجرای هر عملی که خود برنامه می‌تواند انجام دهد همخوانی دارند. در موارد استثنایی، برنامه‌ها ممکن است یک سری plugin که داخل لغتنامهٔ اسکریپتی خودشان است را پشتیبانی کنند.
اپل اسکریپت با توانایی در ساخت یک متن به وسیله درک مستقیم و ضبط حرکات کاربر، طراحی شد. هنگمی که ویرایشگر اپل اسکریپت باز است و دکمهٔ رکورد زده شده‌است، هر عملِ کاربر روی کامپیوتر در هر برنامه‌ای که AppleEvents و ضبط اپل اسکریپت را پشتیبانی می‌کند، به دستورهای مربوطه آن‌ها داخل اپل اسکریپت تبدیل شده و روی پنجرهٔ ویرایش متن قرار می‌گیرد. متن نهایی می‌تواند ذخیره یا دوباره اجرا شود تا اعمال اصلی تکرار شوند یا تغییر داده شوند تا به‌طور کلی قابل استفاده باشند.