stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
درجه نظامی
درجه‌های نوین > افسران تأییدشده > افسران جزء یا گروهان

درجات افسران جزء شامل چهار درجهٔ پایین افسری است. از یگان‌هایی که در اختیار این افسران گذارده می‌شود انتظار نمی‌رود که بتوانند به مدت زمان زیاد یا کم به تنهایی عمل کنند. در برخی از یگان‌ها از افسران جزء نیز در امور ستادی استفاده می‌شود. با این حال در برخی از نیروهای نظامی جهان ممکن است یک سروان به عنوان افسر ثابت فرمانده یک یگان در اندازه گروهان باشد که برای مثال می‌توان به یک اسکادارن مهندسی زمینی یا آتشبار توپخانه صحرایی اشاره کرد.
معمول‌ترین درجات افسران جزء عبارت است از درجه سروان و تقسیمات مختلف ستوان نظیر ستوان یکم و دوم (و سوم). این درجات در نیروی دریایی عبارتند از ناوسروان و ناوبان یکم و دوم (و سوم). برخی اوقات ناخدا سوم نیز جزو درجات افسران جزء حساب می‌شود. در کشورهای مشترک‌المنافع (به جز کانادا) درجات افسران جزء نیروی هوایی عبارت است از ستوان پرواز (Flight Lieutenant)، افسر پرواز (Flying Officer = معادل ستوان یکم هوایی) و افسر خلبان (Pilot Officer = معادل ستوان دوم هوایی).
«سپاه افسران ایالات متحده به ده دسته ضریب حقوقی تقسیم می‌شوند که به ترتیب در گروه‌های O-۱ تا O-۱۰ قرار می‌گیرند. افسرانی که در دسته‌های O-۱ تا O-۳ قرار می‌گیرند افسر گروهانی یا در سطح گروهان خوانده می‌شوند. در نیروی زمینی، سپاه تفنگداران دریایی و نیروی هوایی، دستهٔ O-۱ به ستوان دوم، O-۲ به ستوان یکم و O-۳ به سروان تعلق دارد. در نیروی دریایی نیز ناوبان دوم، ناوبان یکم و ناوسروان به ترتیب در آن دسته‌ها قرار می‌گیرند. افسرانی که در سه دستهٔ بعدی (از O-۴ تا O-۶) هستند افسر ارشد به حساب می‌آیند. در نیروی زمینی، سپاه تفنگداران دریایی و نیروی هوایی دستهٔ O-۴ به سرگرد، O-۵ به سرهنگ دوم و O-۶ به سرهنگ تعلق دارد. در نیروی دریایی نیز ناخدا سوم، ناخدا دوم و ناخدا یکم به ترتیب در همان دسته‌ها قرار می‌گیرند. چهار دستهٔ باقیمانده متعلق به امرای نیروی زمینی، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی هوایی و نیروی دریایی است. در نیروی زمینی، سپاه تفنگداران دریایی و نیروی هوایی، دستهٔ O-۷ به سرتیپ، O-۸ به سرلشکر، O-۹ به سپهبد و O-۱۰ به ارتشبد تعلق دارد؛ در نیروی دریایی نیز به ترتیب دریادار، دریابان، دریاسالار و دریابد در دسته‌های مذکور قرار می‌گیرند.»
درجه‌های نوین > افسران تأییدشده > افسران تابع/افسران دانشجو

در آمریکا، بریتانیا و بسیاری از نیروهای مسلح غربی به افسرانی که در حال تحصیل هستند افسر دانشجو گفته می‌شود. درجهٔ ایشان در نیروی زمینی و هوایی کَدِت (Cadet) و در نیروی دریایی میدشیپ‌مَن (Midshipman) است. این دانشجوها معمولاً در دانشگاه‌های نظامی تحصیل می‌کنند ولی در برخی از کشورها (به خصوص در بسیاری از ایالات آمریکا) این دانشجویان در واحدهای نظامی که در کنار دانشکده‌های غیرنظامی واقع شده درس می‌خوانند که از میان آن‌ها می‌توان به سپاه آموزش افسران احتیاط ROTC اشاره کرد. این موضوع به دلیل آن است که از افسران انتظار می‌رود تا دست کم چهار سال تحصیلات دانشگاهی داشته باشند.
با این که دانشجویان نظامی از قدرت و اعتبار کم‌تری برخوردار هستند (معمولاً این دانشجویان هیچ قدرتی بر افسران، ستوانیاران یا درجه‌داران ندارند و تنها می‌توانند به افسران دانشجوی سال‌های پایین‌تر دستور بدهند). اما دانشجویان دریایی به‌طور تاریخی اختیارات محدودی در کشتی دارند که می‌توان برای نمونه به نیروی دریایی بریتانیا اشاره کرد. بعدها نیروی دریایی آمریکا نیز این اختیارات را در اختیار میدشیپ‌مَن‌های خود گذاشت اما پس از آن این اختیارات از آن‌ها گرفته شد تا با دیگر دانشجویان نظامی همسان گردند.
دانشجویان نظامی با درجهٔ کدت یا میدشیپ‌مَن می‌توانند به یک دورهٔ آموزشی دوازده هفته‌ای فشرده در آموزشگاه نامزدان افسری (OCS) بروند تا از درجهٔ خود به درجهٔ افسر ارتش دست یابند. هر نیرو دست کم دارای یک یا چند تا از این آموزشگاه‌ها است. دانشجویانی که به این دوره وارد می‌شوند، کاندیدا یا نامزد افسری خوانده می‌شوند.
درجه‌های نوین > ستوانیاران

درجهٔ ستوانیاری در کشورها یا نیروهای مختلف به صورت‌های گوناگونی وجود دارد. برخی کشورها این ستوانیاران را به عنوان یک درجه‌دار تلقی می‌کنند یعنی او را جزو افسران به‌شمار نمی‌آورند. اما در برخی دیگر از کشورها درجهٔ ستوانیاری، درجه‌ای بین افسری و درجه‌داری است که به نفرات متخصص اعطا می‌شود.
در ایالات متحده، ستوانیاران با یک حکم (Warrant) منصوب می‌شوند و سپس توسط ریاست جمهوری (فرماندهی کل قوا) به درجهٔ ستوانیار نائل می‌گردند.
این درجه در ایران تا مدتی وجود داشت، اما بعدها لغو شد تا کسانی که مدارج درجه‌داری را طی می‌کردند به رتبه ستوان‌سومی ارتقا پیدا کنند. هم‌اکنون یک استوار یکم پس از پایان چهار سال توقف به جای دریافت درجهٔ ستوانیاری، می‌تواند یک افسر با درجه ستوان سوم شود.
درجه‌های نوین > پرسنل درجه‌دار و سرباز

این دسته کسانی هستند که درجه‌شان پایین‌تر از افسری است و بیشینهٔ تودهٔ ارتش را تشکیل می‌دهند. این نظامیان که نشان درجهٔ خود را بر روی بازو نصب می‌کنند در کشورهای مختلف عناوین مختلفی دارند. برای مثال در آمریکا به آنان پرسنل داوطلب (Enlisted Personnel)، در بریتانیا و برخی از کشورهای دیگر درجه‌داران متفرقه (Other Ranks) و در کانادا اعضای بدون حکم یا تأییدنشده (Non-commissioned Members) گفته می‌شود.
درجه‌های نوین > درجه‌داران

درجه‌داران (که در آمریکا و برخی کشورهای دیگر افسران بدون تأییدیه خوانده می‌شوند) آن دسته از پرسنل نظامی هستند که تحت فرمان یک افسر عمل کرده و اختیارات وسیعی از طرف وی برای سرپرستی و رسیدگی به دیگر اعضای نظامی داشته یا مسئول انجام امور مهم اداری می‌شوند. برداشت رایج پیرامون درجه‌داران در نیروی زمینی آمریکا و حتی بسیاری دیگر از کشورها این است که «درجه‌داران ستون فقرات ارتش هستند!» ایشان مسئول مراقبت و کنترل مستقیم اعضای نظامی جزء هستند و غالباً در یگان‌های رزمی به عنوان افسران اجرائیات عمل می‌کنند.
بالاترین و ارشدترین نفرات درجه‌دار به لحاظ رسمی پایین‌تر از افسران جزء و حتی ستوانیاران تلقی می‌شوند. با این حال اغلب این درجه‌داران دارای تجربهٔ بیشتری در امور رزمی و غیره نسبت به افسران جزء هستند. در بیشتر نیروهای زمینی جهان به دلیل آن که افسران جزء مسئولیت‌ها و اختیارات سنگین دارند اما از تجربهٔ کمتری برخوردارند، درجه‌داران ارشد را به عنوان سرگروهبان یگان در کنار ایشان می‌گمارند تا مشاوره‌های لازم را به آن‌ها بدهد. در برخی سازمان‌ها ممکن است درجه‌داران ارشد و قدیمی مسئولیت رسمی داشته و دارای احترام غیررسمی بیشتری نسبت به افسران جزء باشند. اما در این وضعیت هم احترام ستوانیاران بالاتر است زیرا ستوانیاران غالباً از بین درجه‌داران ارشد انتخاب می‌شوند.
درجات درجه‌داران در نیروی زمینی عبارت است از استوار، گروهبان و سرجوخه. در نیروی دریایی نیز به ایشان ناواستوار، مهناوی و سرناوی می‌گویند
درجه‌های نوین > دیگر اعضای نظامی

به آن دسته از پرسنل نظامی که دارای هیچ‌گونه اختیارات فرماندهی نیستند و تنها ملزم به اطاعت از دستورهای مافوق بوده (که اصطلاحاً به آن‌ها در ایران امربَر گفته می‌شود) عناوینی چون سرباز (در نیروی زمینی)، سرباز/سرباز هوایی (Airman) (در نیروی هوایی)، گارد (در گارد ساحلی) و ناوی یا ملوان در (نیروی دریایی) داده می‌شود. در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده بدون توجه به درجه به تمام پرسنل، تفنگدار (Marine) گفته می‌شود. در برخی از کشورها عنوان‌های دیگری برای سربازان صرف به کار برده می‌شود که این نام‌ها در واقع نشان‌دهندهٔ سطح دریافت دستمزد بوده و ربطی به اختیارات نظامی ندارد. این القاب ممکن است در برخی کشورها درجه حساب شوند و در برخی دیگر هیچ نشانهٔ مزیتی برای نفر ایجاد نکنند. هر درجه نشان‌دهندهٔ آن است که نفر تا چه اندازه و به چه میزان توانسته‌است به نحو احسن در جنگ یا تمرینات عمل کند.
مخاطب ایرانی باید توجه داشته باشد که درجهٔ سرباز با عنوان سرباز متفاوت است. در ارتش، تمام پرسنل خود را سربازان (Soldier) میهن می‌دانند که مراد از این واژه در این‌جا از خودگذشتگی و آمادگی برای جنگ است. اما درجهٔ سرباز (Private) صرفاً به کسانی گفته می‌شود که اختیار خاصی از لحاظ رزمی یا اداری بر نیروهای دیگر ندارند و باید صرفاً از دستورهای مافوق اطاعت کنند. شاید اصطلاح سرباز صرف (که به اشتباه به صورت سرباز صفر باب شده‌است) از آن رو استفاده می‌شود تا نشان‌دهندهٔ این موضوع باشد که وی صرفاً یک نظامی (سرباز) است که دارای هیچ اختیاراتی نیست.
انتصاب

انتصاب (ترفیع درجه) اشاره به وسیله‌ای دارد که شخص از طریق آن، به مقامی رسیده و می‌تواند اختیارات خود را اعمال می‌کند. برای مثال در بسیاری از کشورهای پادشاهی، افسران از طریق کمیسیون پادشاهی و در بسیاری از کشورهای دیگر از طریق کمیسیون ریاست جمهوری در مقام افسری نصب می‌شوند. در کشورهای مشترک‌المنافع ستوانیاران نیز از پادشاه یا ریاست جمهوری حکم دریافت می‌کنند. در ایالات متحده، ریاست جمهوری افسران لایق را برای انتصاب به سنای این کشور معرفی می‌کند. بسیاری از این افسرها به صورت یک جا و با رأی‌گیری علنی منصوب می‌شوند؛ اما امرا لازم است که در برابر کمیسیون نیروهای مسلح حاضر شوند و به پرسش‌های اعضای آن پاسخ مناسب دهند تا بتوانند رضایت ایشان را پیش از اخذ رأی در سنا جلب کنند.
درجه‌داران به وسیلهٔ یک برگهٔ حکم که معمولاً از طریق فرمانده نیرو صادر می‌شود منصوب می‌شوند. ورود به نیرو نیز معمولاً با ثبت‌نام در آموزشگاه‌های درجه‌داری انجام می‌شود.
گاهی اوقات ممکن است که پرسنل در مقامی خدمت کنند که بالاتر از درجه‌شان هست. برای مثال در نیروی دریایی بریتانیا، ممکن بود یک ناخدا یکم کار یک کمودور را انجام دهد و در نیروی زمینی یک سرباز کار یک سرجوخه را.
اندازه یگان فرماندهان ارتش ایران > اندازهٔ یگان‌های ارتش ایران

هر چهار نفر یک تیم را تشکیل می‌دهند که نفر اول فرمانده تیم دارای اسلحهٔ کمری و شاید همراه با اسلحهٔ سازمانی ارتش که در حال حاضر ژ۳ می‌باشد، نفر دوم دارای اسلحهٔ ژ۳ یا تیربار، نفر سوم اسلحهٔ ژ۳ دوربین‌دار، و نفر چهارم خمپاره‌انداز، یا بعد از انقلاب آرپی‌جی زن می‌باشند. هر دو تیم یک گروه، به علاوه یک نفر فرمانده گروه جمعاً نه نفر. هر نه گروه به علاوه یک نفر فرمانده گروهان، یک گروهان. هر چهار گروهان یک گردان، شاید متشکل از سه گروهان پیاده و یک گروهان تدارکات یا …. هر سه گردان پیاده و یک گردان زرهی یک هنگ یا تیپ؛ که در اغلب مناطق نظامی ایران در قالب یک پادگان قرار می‌گیرند. هر سه یا چهار تیپ یک لشکر. هر سه یار چهار لشکر یک سپاه. هر سه یا چهار سپاه یک ارتش. نهایتاً طبق آیین‌نامهٔ ارتش جمهوری اسلامی ایران، تقسیم‌بندی بعدی با عنوان ارتش‌ها بیان شده که در حال حاضر ایران فاقد چنین رده‌ای از نیرو می‌باشد.
ارتش جمهوری اسلامی ایران دارای ۴ سپاه شامل ۴ لشکر زرهی و ۶ لشکر پیاده می‌باشد. نیروی هوایی آن دارای ۱۴ پایگاه هوایی با تمام تشکیلات یک تیپ کامل می‌باشد، که فرماندهی هر پایگاه را یک سرتیپ دو به عهده دارد. هرکدام از نیروهای چهارگانه، فرماندهی با درجهٔ سرتیپ داشته که نهایتاً فرماندهٔ کل ارتش سرلشکر می‌باشد. به علت فقدان دو درجهٔ بالاتر از سرلشکر در نیروهای نظامی ایران بعد از انقلاب، تمامی افسران ارتش و سپاه و نیروهای انتظامی و وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران عملاً در جایگاه سازمانی دو رتبه بالاتر از درجهٔ خود قرار می‌گیرند؛ که این امر یک مسئلهٔ خود به خودی نبوده و مدیریتی‌ست و در آیین‌نامهٔ ارتش احتمالاً نیامده است. به طوری که با انتصابات و انتقال اشخاص از اداره‌ای به ادارهٔ دیگر مد نظر فرماندهٔ ذی‌ربط قرار می‌گیرد.
زیک امانوئل

| زیک امانوئل | زیک امانوئل |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۶ سپتامبر ۱۹۵۷ ‏(۶۷ سال) شیکاگو
ملیت: ایالات متحده آمریکا
همسر(ان): Linda (ا. ۱۹۸۳–۲۰۰۸)
فرزندان: ۳
خویشاوندان: رام امانوئل (برادر) آری امانوئل (برادر)
تحصیلات: کالج آمهرست (بی‌ای) کالج اکستر دانشگاه هاروارد (دکترای پزشکی، پی‌اچ‌دی)
زیک امانوئل (انگلیسی: Ezekiel Emanuel؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۵۷) سیاست‌مدار و پزشک اهل ایالات متحده آمریکا است.
دانل لوگ

| دانل لوگ | دانل لوگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ فوریه ۱۹۶۶ اتاوا، انتاریو
ملیت: کانادایی
پیشه: بازیگر
دانل لوگ (به انگلیسی: Donal Logue) (زاده ۲۷ فوریه ۱۹۶۶) بازیگر کانادایی است. از فیلم‌هایی که او در آن بازی کرده‌است، می‌توان به تیغه، درست مثل بهشت، اکس، شیادان، مستأجر، بنفش بنفشه‌ها، این فیلم را بدزدید! و اعتماد اشاره کرد، همچنین نقش کوتاهی در فیلم زودیاک دارد.
از سریال‌هایی که او در آن بازی کرده‌است، می‌توان به گاتهام و وایکینگ‌ها و پسران هرج و مرج اشاره کرد.
گیزلا هان

| گیزلا هان | گیزلا هان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ مهٔ ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال)
ملیت: آلمانی
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۴–اکنون
گیزلا هان (انگلیسی: Gisela Hahn؛ زادهٔ ۱۳ مهٔ ۱۹۴۳) بازیگر اهل آلمان است. وی از سال ۱۹۶۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به دانشجو، گراویدا، پالرمو یا وولفسبورگ، جو موزفروش، به من میگن ترینیتی، شکارچی اهریمن و آموزگار جایگزین اشاره کرد.
آرتور پتروسیان (سیاستمدار)

| آرتور پتروسیان | آرتور پتروسیان |
| --- | --- |
وزیر ورزش و امور جوانان ارمنستان: وزیر ورزش و امور جوانان ارمنستان
دوره مسئولیت ۲۹ ژانویه ۲۰۱۰ – ۱۶ ژوئن ۲۰۱۲: دوره مسئولیت ۲۹ ژانویه ۲۰۱۰ – ۱۶ ژوئن ۲۰۱۲
نخست‌وزیر: تیگران سارگسیان
پس از: آرمن گریگوریان
پیش از: هراچیا روستومیان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۲ مارس ۱۹۵۲ ‏(۷۲ سال) لانجیک، استان شیراک
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: حزب ارمنستان شکوفا
محل تحصیل: دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان
آرتور بنیامینی پتروسیان (Արթուր Բենիամինի Պետրոսյան؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۵۲) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۹ ژانویه ۲۰۱۰ تا تاریخ ۱۶ ژوئن ۲۰۱۲ در دولت اول تیگران سارگسیان سمت وزارت ورزش و امور جوانان ارمنستان را برعهده داشت. وی پیشتر نماینده دوره سوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

در ۲۲ مارس ۱۹۵۲ در لانجیک به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
شب دیدار فرا رسیده‌است

| شب دیدار فرا رسیده است | شب دیدار فرا رسیده است |
| --- | --- |
کارگردان: کی. پاپو
بازیگران: آویناش واداوان شاهین
موسیقی: آناند–میلیند
تاریخ‌های انتشار:  ۲۶ آوریل ۱۹۹۱ (۱۹۹۱-04-۲۶)  
کشور: هند
زبان: هندی 
شب دیدار فرا رسیده است (به هندی: Ayee Milan Ki Raat) فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی کی. پاپو است. در این فیلم بازیگرانی همچون آویناش واداوان، شاهین، ریتا بهادری، آریونا ایرانی، کولبوشان کارباندا، انوپم کهیر، پارش راوال، آلوک نات و سوشمیتا موکرجی ایفای نقش کرده‌اند.
جاوید اختر

| جاوید اختر {{{1}}} | جاوید اختر {{{1}}} |
| --- | --- |
Akhtar in 2010: Akhtar in 2010
Nominated نماینده مجلس، راجیه سبها: Nominated نماینده مجلس، راجیه سبها
دوره مسئولیت ۲۲ مارس ۲۰۱۰ – ۲۱ مارس ۲۰۱۶: دوره مسئولیت ۲۲ مارس ۲۰۱۰ – ۲۱ مارس ۲۰۱۶
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۴۵ ‏(۷۹ سال) گوالیور، Gwalior State, راج بریتانیا (هم اکنون مادیا پرادش، هند)
ملیت: مردم هند
همسر(ان): هانی ایرانی (ا. ۱۹۷۲–۱۹۸۵); 2 فرزند شبانه اعظمی (ا. ۱۹۸۴)
فرزندان: زویا اختر (دختر) فرهان اختر (پسر)
والدین: Safiya Siraj-ul Haq (مادر) Jan Nisar Akhtar (پدر)
تحصیلات: Colvin Taluqdars' College, لکهنو
پیشه: Lyricist جنبش سیاسی شاعر فیلم‌نامه‌نویس
امضا: 
جاوید اختر (هندی: जावेद अख्तर؛ زادهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۴۵) فیلم‌نامه‌نویس، سیاست‌مدار، شاعر و نویسنده اهل کشور هند است.
قسمتی از فیلمشناسی (به عنوان فیلمنامه‌نویس)

سیتا و گیتا -۱۹۷۲
دیوار -۱۹۷۵
شعله -۱۹۷۵
قانون -۱۹۸۲
آرجون -۱۹۸۵
آقای هند -۱۹۸۷
تعقیب دوباره آغاز می‌شود -۲۰۰۶
جوایز

وی همچنین برنده جوایزی همچون جوایز فیلم‌فیر شده‌است.
آموزگار جایگزین

| آموزگار جایگزین | آموزگار جایگزین |
| --- | --- |
کارگردان: گیدو لئونی
نویسنده: گیدو لئونی ساندرو لئونی
بازیگران: کارمن ویلانی کارلو جوفره دایل هادون گلوریا پیه‌دیمونته گاستونه پسکوچی
موسیقی: رناتو راسل
فیلم‌بردار: رومولو گارونی
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ اکتبر ۱۹۷۵ (۱۹۷۵-10-۱۰)  
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
آموزگار جایگزین (ایتالیایی: La supplente) یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
خلاصه داستان

یک معلم جوان جایگزین به یک مدرسه ایتالیایی میاید . دانش آموزان شیفته جذابیت وی میشنود...
بازیگران

کارمن ویلانی
کارلو جوفره
دایل هادون
گیزلا هان
جوسی راسپانی داندالو
جاکومو فوریا
توم فلگی
ایلونا استالر
آتیلیو دوتزیو
گلوریا پیه‌دیمونته
گاستونه پسکوچی
کوسه پرستار گندمگون

| کوسه پرستار گندمگون | کوسه پرستار گندمگون |
| --- | --- |
کوسه پرستار گندمگون، Nebrius ferrugineus: کوسه پرستار گندمگون، Nebrius ferrugineus
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: غضروف‌ماهیان
راسته:: کوسه‌نهنگ‌سانان
تیره:: کوسه‌های پرستار
سرده:: Nebrius
گونه:: ferrugineus
کوسه پرستار گندمگون (نام علمی: Nebrius ferrugineus) نام یک گونه از تیره کوسه‌های پرستار است.
آرتور آقابکیان

| آرتور آقابکیان | آرتور آقابکیان |
| --- | --- |
نماینده دوره چهارممجلس ملی جمهوری ارمنستان: نماینده دوره چهارممجلس ملی جمهوری ارمنستان
رئیس کمیسیون دائمی دفاعی، امنیت ملی و دائمی امور داخلی مجلس ملی جمهوری ارمنستان: رئیس کمیسیون دائمی دفاعی، امنیت ملی و دائمی امور داخلی مجلس ملی جمهوری ارمنستان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۴ نوامبر ۱۹۶۳ ‏(۶۱ سال) متس تاغلار، استان هادروت، جمهوری آرتساخ
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: فدراسیون انقلابی ارمنی
محل تحصیل: دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان
جایزه‌ها:   
آرتور آقابکیان (ارمنی: Արթուր Ալեքսանդրի Աղաբեկյան؛ زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۶۳) یک سیاستمدار و فرد نظامی اهل ارمنستان است که از تاریخ تا تاریخ سمت نمایندگی دوره مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
زندگی‌نامه

وی در ۲۴ نوامبر ۱۹۶۳ در متس تاغلار به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده قهرمان آرتساخ، مدال مارشال باقرامیان، مدال شجاعت و نشان صلیب رزمی (ارمنستان) درجه دو شده‌است.
یادداشت

↑  ՀՀ ԱԺ Պաշտպանության, ազգային անվտանգության և ներքին գործերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ
واق!

| واق! | واق! |
| --- | --- |
کارگردان: کاسیا آدامیک
بازیگران: لی ترگسن هدر مورگان لیسا کودرو وینسنت دن آفریو هانک آزاریا
تاریخ‌های انتشار:  ۱۱ ژانویه ۲۰۰۲ (۲۰۰۲-01-۱۱) (ساندنس)  
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
واق! یا پارس! (به انگلیسی: Bark!) فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی کاسیا آدامیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون لی ترگسن، هدر مورگان، لیسا کودرو، وینسنت دن آفریو، هانک آزاریا، ماری جو دشانل، اسکات ویلسون و وید ویلیامز ایفای نقش کرده‌اند.
تقویت‌کننده عملیاتی

چند آی‌سی تقویت‌کننده عملیاتی از تولیدکننده‌های مختلف
تقویت‌کننده عملیاتی یا آپ‌اَمپ (به انگلیسی: op-amp یا Operational amplifier)، یک تقویت‌کنندهٔ ولتاژ با بهره بسیار زیاد، و معمولاً دارای دو ورودی و یک خروجی است. ورودی‌ها، تفاضلی عمل می‌کنند، یعنی این تقویت‌کننده، تنها اختلاف ولتاژ ورودی‌ها را تقویت می‌کند.
یکی از دو ورودی، ورودی منفی (-) یا وارون‌گر نام دارد، زیرا بهرهٔ تقویت‌کننده برای سیگنال واردشده به این ورودی، منفی است. ورودی دیگر، ورودی مثبت (+) یا ناوارون‌گر است که سیگنال واردشده به آن، در خروجی با بهرهٔ مثبت ظاهر می‌شود.
این تقویت‌کننده، مقاومت خروجی بسیار کم (حدود چند اهم)، و مقاومت ورودی بسیار زیاد (بیش از چند صد کیلو اهم) دارد. چون تقویت‌کننده عملیاتی، یک افزارهٔ فعال (به انگلیسی: active element) است، برای تأمین انرژی مصرفی و بایاس ترانزیستورهای خود به تغذیهٔ مستقیم نیاز دارد.
ایدهٔ تقویت‌کننده عملیاتی نخستین‌بار در دههٔ ۱۹۴۰ و در رایانه‌های آنالوگ مطرح شد؛ با قرار دادن عناصر مداری (مقاومت، خازن، دیود، ...) میان ورودی‌ها و خروجی تقویت‌کننده عملیاتی، مدارهایی با کاربردهای گوناگون به دست می‌آمد که با آن‌ها، عملیات ریاضی جمع، تفریق، ضرب، تقسیم، مشتق، و انتگرال پیاده می‌شد.
بدین ترتیب، پیاده‌سازی رایانه‌های آنالوگ برای حل معادلات دیفرانسیل فراهم می‌شد. با گسترش کاربردهای الکترونیک، استفاده از تقویت‌کننده عملیاتی نیز بسیار گسترده‌شد. ۱۹۶۰، نخستین بار تقویت‌کننده عملیاتی به صورت مدار مجتمع طراحی و ساخته شد، و با اندازه و وزن کم، و ارزان‌، وارد بازار شد.
پیشرفت فناوری و نیازهای گوناگون و تخصصی، زمینه را برای عرضهٔ تقویت‌کننده‌های عملیاتی خاص فراهم کرد.
نماد مداری تقویت‌کننده عملیاتی
پایه‌های آی‌سی رایج آپ‌امپ μA741

۴ و ۷، پایه‌های تغذیهٔ منفی و مثبت هستند.
۲ و ۳، پایه‌های ورودی وارون‌گر و ناوارون‌گر هستند.
۶، پایهٔ خروجی است.
۱ و ۵، برای از بین بردن (صفر کردن) اختلاف ولتاژ پایه‌های ورودی هستند (هنگامی که ورودی، هنوز اِعمال نشده‌است). برای این کار، هر یک از این پایه‌ها را به سر وسط  یک پتانسیومتر وصل کرده، با تغییر دادن پتانسیومترها، اختلاف ولتاژ دو ورودی به صفر رسانده می‌شود.
۸، لازم نیست به جایی وصل شود.
تقویت‌کنندهٔ عملیاتی ایده‌آل

بهرهٔ ولتاژ بی‌نهایت دارد.
مقاومت خروجی صفر دارد.
مقاومت ورودی بی‌نهایت دارد.
پهنای باند بی‌نهایت دارد.
آفست ورودی آن صفر است (دو ورودی، اختلاف ولتاژ ندارند).
هیچ‌یک از این فرض‌ها با ویژگی‌های تقویت‌کننده عملیاتی واقعی مطابقت کامل ندارد، اما در فرکانس‌های کم، مدل ایده‌آل به مدل واقعی، نزدیک است.
تقویت‌کنندهٔ عملیاتی واقعی

تقویت‌کنندهٔ عملیاتی، در عمل نمی‌تواند دارای همهٔ خصوصیت‌های مدل ایده‌آل باشد. چرا که تقویت‌کنندهٔ عملیاتی، خود از به‌هم پیوستن چند طبق تقویت‌کنندهٔ ترانزیستوری ساخته می‌شود و ناگزیر محدودیت‌هایی در بهرهٔ ولتاژ، مقاومت ورودی و جریان خروجی و … دارد. گرچه این محدودیت‌ها، اساس طراحی‌ها بر مبنای مدل ایده‌آل را برهم نمی‌زنند و تنها نتیجه‌ها را تقریبی می‌کنند، تقویت‌کننده‌های عملیاتی با کارایی بالا نیز یافت می‌شوند که در برخی خصوصیت‌ها، به مدل ایده‌آل بسیار نزدیک بوده و می‌توانند در طرح‌های ویژه به‌کار گرفته شوند. مثلاً تقویت‌کنندهٔ عملیاتی‌ای ساخته می‌شوند که دارای سرعت زیاد، جریان خروجی زیاد و مقاومت ورودی زیاد هستند.
شناخت محدودیت‌های تقویت‌کنندهٔ عملیاتی واقعی، نه تنها به درک عمیق‌تر عملکرد مدارهای طراحی شده با آن کمک می‌کند، بلکه برای گزینش تقویت‌کنندهٔ عملیاتی مناسب نیز ضروری است.
بخش‌های تقویت‌کننده عملیاتی

منبع‌های جریان
تقویت‌کننده تفاضلی ورودی
تقویت‌کننده میانی
مدارهای تغییردهندهٔ سطح DC (تصحیح‌کننده آفست ورودی)
طبقهٔ خروجی (تقویت‌کننده توان که معمولاً یک تقویت‌کنندهٔ کلاس AB است)
مدار داخلی

تقویت‌کننده عملیاتی، بنا به کاربردشان، مدارهای متفاوتی دارند.
آی‌سی ۷۴۱، از ساده‌ترین آپ‌اَمپ‌هاست. مدار داخلی آن شامل:
آبی‌: تقویت‌کننده تفاضلی است. ترانزیستورهای Q1 تا Q4 زوج تفاضلی ورودی را شکل می‌دهد. Q5 و Q6 و Q7 در کنار سه مقاومت، تشکیل بار فعال می‌دهند.
قرمز: منبع‌های جریان را شکل می‌دهند تا تقویت‌کننده‌های ترانزیستوری را بایاس کنند. هر سه منبع جریان، آینه‌ای هستند.
صورتی‌: تقویت‌کننده میانی است. Q۱۵ بافر است و Q۱۹ با مقاومت ۵۰ اهم در امیتر  یک زوج دارلینگتون را شکل می‌دهد.
آبی آسمانی: خروجی تقویت‌کننده یا همان تقویت‌کننده توان کلاس AB (Push-Pull) است.  این طبقه، جریان بار در خروجی را تأمین می‌کند
سبز: چندبرابرساز ولتاژ بیس-امیتر، و برای جلوگیری از اِعوِجاج گذر (به انگلیسی: crossover distortion) است. این طبقه، ترانزیستورهای تقویت توان را در آستانهٔ روشن‌شدن، نگه می‌دارد. برای پایداری حرارتی، می‌توان از یک NTC به جای مقاومت ۴٫۵k  استفاده کرد.
مقاومت‌های ۲۵ و ۵۰ اهم در خروجی تقویت‌کننده، برای جلوگیری از رانش حرارتی ترانزیستورهای Q۱۴ و Q۲۰ به‌کار رفته‌اند.
خازن ۳۰Pf، جبران‌ساز میلر است و در مدار، قطب (به انگلیسی: pole) پدید می‌آورد تا از ناپایداری و نوسان تقویت‌کننده در بسامدهای زیاد جلوگیری کند. (در مدار مجتمع، خازن چند برابر ترانزیستور جا می‌گیرد. در طراحی مدار مجتمع، باید از کمترین تعداد خازن و مقاومت استفاده کرد).
نرخ چرخش خروجی > تعریف

نرخ چرخش (به انگلیسی: Slew Rate) خروجی تقویت‌کننده عملیاتی محدود است. به‌عبارت دیگر، اگر به ورودی یک تقویت‌کننده عملیاتی شکل‌موج پله‌ای داده شود، خروجی، شکل‌موج پله‌ای نخواهد بود، بلکه افزایش خروجی با شیب معینی صورت می‌گیرد. نرخ چرخش را حداکثر جریان شارژکنندهٔ خازن جبران‌ساز آپ‌امپ تعیین می‌کند. زیرا افزایش خروجی، مستلزم افزایش خروجی طبقهٔ تقویت‌کننده میانی است که با شارژ خازن انجام می‌گیرد. حداکثر شیب تغییر خروجی را با SR بیان می‌کنند.
نرخ چرخش خروجی > اندازه‌گیری نرخ چرخش

برای اندازه‌گیری نرخ چرخش، می‌شود از فانکشن ژنراتور که موج مربعی می‌سازد و نوسان‌نما استفاده کرد . نرخ چرخش، با بازخورد و بدون آن یکسان است. این پارامتر برای تقویت‌کننده‌های عملیاتی معمولی حدود چند ولت بر میکروثانیه بوده و برای تقویت‌کننده‌های عملیاتی با کارایی زیاد، می‌تواند از ۱۰۰ ولت بر میکروثانیه نیز بیشتر باشد.
پهنای‌باند بهره واحد

در یک تقویت‌کننده عملیاتی واقعی، نه تنها بهرهٔ ولتاژ حلقه-باز محدود است بلکه تنها از ۱۰ Hz تا 1KHz ثابت است و پس از آن کاهش می‌یابد. با افزایش فرکانس، این کاهش به اندازهٔ 20 dB/dec ادامه می‌یابد.
پهنای باند بهرهٔ واحد در تقویت‌کننده‌های عملیاتی معمولی حدود ۱ MHz است. در تقویت‌کننده‌های عملیاتی سریع، ممکن است به بیش از چند ده مگاهرتز نیز برسد.
مقاومت‌های ورودی و خروجی

برخلاف تقویت‌کننده عملیاتی ایده‌آل که مقاومت خروجی ندارد، تقویت‌کننده عملیاتی واقعی معمولی، مقاومت خروجی در حدود ۱۰۰ اهم دارد. البته با استفاده از تقویت‌کننده عملیاتی و مقاومت‌های، مقاومت خروجی مدار کمتر خواهد بود. در این حالت، مقاومت خروجی تقویت‌کننده عملیاتی در مدار نقش چندانی ندارد و می‌شود از آن صرف نظر کرد.
اثر قابل توجه این مقاومت در امپدانس خروجی مدار وقتی ظاهر می‌شود که محدودیت عرض باند هم در نظر گرفته‌شود.
تقویت‌کننده عملیاتی به عنوان مقایسه‌گر (آپ‌امپ بدون بازخورد)

اگر ولتاژ پایهٔ مثبت (ناوارون‌گر) از ولتاژ پایهٔ منفی (وارون‌گر) بیشتر باشد، ولتاژ خروجی آپ‌امپ، برابر با تغذیه مثبت می‌شود (ولتاژ تغذیهٔ مثبت در خروجی ظاهر می‌شود). اگر ولتاژ پایهٔ مثبت (ناوارون‌گر) از ولتاژ پایهٔ منفی (وارون‌گر) کمتر باشد، ولتاژ خروجی آپ‌امپ، برابر با تغذیهٔ منفی می‌شود (تغذیهٔ منفی در خروجی ظاهر می‌شود).
V_{\text{out}}=\left\{{\begin{matrix}V_{\text{S+}}&&if&&V_{+}>V_{-}\\V_{\text{S-}}&&if&&V_{+}<V_{-}\end{matrix}}\right.
ساخت بافِر با آپ‌امپ

در این کاربرد، بهرهٔ ولتاژ، یک است. مقاومت ورودی این مدار با توجه به بسیار کم بودن جریان ورودی، بسیار زیاد است. این مدار، همهٔ شرایط یک بافر را داراست (بهرهٔ ولتاژ یک، مقاومت ورودی بسیار زیاد و مقاومت خروجی صفر) و مانند یک بافر تقریباً ایده‌آل است. این مدار را «ولتاژ-پیرو» نیز می‌نامند؛ زیرا ولتاژ خروجی آن همواره ولتاژ ورودی را دنبال می‌کند.
ساخت جمع‌کننده با آپ‌امپ

هر یک از تقویت‌کننده‌های با بهرهٔ منفی یا مثبت را می‌توان با افزودن چند مقاومت در ورودی، به جمع‌کننده تبدیل کرد. با تعویض سرهای + و – بهره مثبت می‌شود.
V_{out}=-\left({R_{f} \over R_{1}}V_{1}+{R_{f} \over R_{2}}V_{2}+...+{R_{f} \over R_{n}}V_{n}\right)