کیبوتص
پس از تأسیس دولت

پس از تأسیس اسرائیل و سیل پناهندگان یهودی از اروپا و جهان عرب، چالش‌ها و فرصت‌هایی را برای کیبوتص‌ها به همراه داشت. موج مهاجران به کیبوتص‌ها فرصتی برای گسترش با استفاده از اعضای جدید و نیروی کار ارزان قیمت داد، اما همچنین به این معنی بود که کیبوتص‌های اشکنازی باید خود را با یهودیانی وفق دهند که پیشینه آنها بسیار متفاوت از پیشینه آنها بود. تا دهه ۱۹۵۰، تقریباً همه اعضای کیبوتص از اروپای شرقی بودند که از نظر فرهنگی با یهودیان مراکش، تونس و عراق متفاوت بودند. بسیاری از کیبوتص‌ها یهودیان مزراحی را به عنوان کارگر استخدام می‌کردند، اما تمایل کمتری به اعطای عضویت به آنها داشتند.
اختلافات ایدئولوژیکی نیز بسیار گسترده بود، که منجر به شکاف‌های دردناک، گاهی حتی در سطح تعاونی‌های فردی، و به قطبی‌سازی و دشمنی میان اعضای آنها شد. اسرائیل در ابتدا توسط هر دو کشور ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به رسمیت شناخته شد. اسرائیل در سه سال اول حیات خود عضو جنبش عدم تعهد بود، اما دیوید بن گوریون به تدریج شروع به جانبداری از غرب کرد. این پرسش که اسرائیل باید کدام سمت جنگ سرد را انتخاب کند، شکاف‌هایی را در جنبش کیبوتص ایجاد کرد. مسئله اینکه اسرائیل باید کدام طرف جنگ سرد را انتخاب کند، منجر به ایجاد شکاف در جنبش کیبوتص شد. سالن‌های غذاخوری بر اساس سیاست‌ها جداسازی شدند و حتی چند کیبوتص، اعضای مارکسیست خود را از دست دادند. پس از دادگاه اسلانسکی در چکسواکی، که در آن یعقوب فوگل یکی از اعضای هاشومر هاتزایر (یک جنبش پیشگام صهیونیست بود که در اوایل قرن بیستم در شرق اروپا تأسیس شد) در پراگ به جاسوسی برای غرب و توطئه علیه دولت چکسلواکی متهم شد و محکوم به اعدام شد. محاکمه فوگل برای صهیونیست‌ها یک شوک بزرگ بود. این محاکمه نشان داد که اتحاد جماهیر شوروی، که صهیونیست‌ها آن را متحد خود می‌دانستند، حاضر است برای حفظ منافع خود، حتی متحدان صهیونیست خود را نیز قربانی کند.
بحث دیگری مربوط به توافق غرامت بین اسرائیل و آلمان غربی بود. آیا اعضای کیبوتص باید درآمد حاصل از یک فقدان بسیار شخصی، مانند غرامت هولوکاست، را تحویل کیبوتص دهند؟ اگر به بازماندگان هولوکاست اجازه داده شود تا غرامت خود را نگه دارند، این چه معنایی برای اصل برابری در کیبوتص خواهد داشت؟ بسیاری از کیبوتص‌ها تصمیم گرفتند که به بازماندگان هولوکاست اجازه دهند تا تمام یا بخشی از غرامت خود را نگه دارند. این تصمیم برای حفظ اصل برابری در کیبوتص گرفته شد، زیرا غرامت هولوکاست به عنوان یک خسارت شخصی تلقی می‌شد. کیبوتص‌هایی که غرامت هولوکاست را از اعضای خود دریافت می‌کردند، از این پول برای توسعه ساختمان و فعالیت‌های تفریحی استفاده می‌کردند. این امر به نفع همه اعضای کیبوتص، از جمله بازماندگان هولوکاست بود.
انشعاب بین گروه‌های مختلف جنبش کیبوتص بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۴ رخ داد، زمانی که سرانجام سه فدراسیون کیبوتص به وجود آمد که هر کدام با یک حزب کارگر متفاوت همسو بودند: ایخود با حزب مپای، محاد با حزب آحدوت هاآوودا و آرتزی با حزی ماپام همسو بودند.
هر یک از این فدراسیون‌ها دارای ایدئولوژی و ساختار متفاوتی بودند. ایخود فدراسیونی محافظه کارتر بود که بر حفظ ارزش‌های سنتی کیبوتص تأکید می‌کرد. محاد فدراسیونی میانه روتر بود که بر توسعه کیبوتص‌ها به عنوان جوامع مدرن تأکید می‌کرد. آرتزی فدراسیونی رادیکال تر بود که بر اهمیت برابری اجتماعی و عدالت اقتصادی تأکید می‌کرد.
کیبوتص‌ها در چند دهه اول پس از استقلال از پیشرفت مداوم و تدریجی در سطح زندگی خود لذت بردند. در دهه ۱۹۶۰، استاندارد زندگی کیبوتص‌ها سریعتر از جمعیت عمومی اسرائیل بهبود یافت. بیشتر استخرهای کیبوتص‌ها مربوط به دهه ۱۹۶۰ است.
اعضای کیبوتص‌ها نقش مهمی در دفاع از اسرائیل ایفا کرده‌اند. کیبوتص‌ها معمولاً در مناطق مرزی قرار دارند و بعضی اعضای آنها در نیروهای دفاعی اسرائیل خدمت کرده‌اند. دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، کیبوتص‌های توسط گروهی از نیروهای دفاعی اسرائیل به نام ناحال تأسیس شدند. ناحال یک گروه نظامی-میهنی است که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد. این گروه وظیفه دارد تا از مرزهای اسرائیل محافظت کند و همچنین به توسعه و آبادانی مناطق مرزی کمک کند. بسیاری از کیبوتص‌های ناحال در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در مرزهای اسرائیل تأسیس شدند مرزهای که از لحاظ امنیتی ناامن و نفوذپذیر بودند. کیبوتص‌های ناحال نوع خاصی از کیبوتص هستند که به منظور توسعه و دفاع از مرزهای اسرائیل تأسیس شدند. این کیبوتص‌ها توسط سربازان وظیفه اسرائیلی تأسیس و اداره می‌شدند. کیبوتص‌های ناحال نقش مهمی در توسعه و دفاع از اسرائیل در اوایل تأسیس این کشور ایفا کردند. در جنگ شش روزه، زمانی که اسرائیل ۸۰۰ سرباز خود را از دست داد، ۲۰۰ نفر از آنها از اعضای کیبوتص بودند.
اعتباری که اعضای کیبوتص‌ها در اسرائیل در دهه ۱۹۶۰ از آن برخوردار بودند در کنست منعکس شد. اگرچه تنها ۴ درصد از اسرائیلی‌ها اعضای کیبوتص بودند، کیبوتص‌ها ۱۵ درصد اعضای پارلمان اسرائیل را تشکیل می‌دادند.
در اواخر دهه ۱۹۷۰، به نظر می‌رسید کیبوتص‌ها از هر نظر در حال پیشرفت هستند. اعضای کیبوتص‌ها مشاغل طبقه کارگر یا حتی دهقان‌ها را انجام می‌دادند، اما از سبک زندگی طبقه متوسط لذت می‌بردند.