stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ارابه خودراهنما
مزایا و معایب

این روش انعطاف‌پذیری بالاتری دارد و جهت استفاده در محیط‌های کمتر ساختار یافته مناسب است. اما محدودیت‌های بصری را داراست و شرایط نوری و محیطی امکان استفاده از آن را محدود می‌کند.
قسمت‌های مختلف ای جی وی

پایه پشتیبانی عقب ( rear Support Leg )
پایه پشتیبانی عقب به صفحه پشتی AGV جوش داده می‌شود و ساختار AGV را کامل می‌کند.
چرخهای عقب ( Rear wheel )
بر روی پایه پشتیبانی عقب نصب می‌شوند و روی آن‌ها پوشیده می‌شود.
آنتن‌های هدایت ( Guide Antennas )
AGV برای استفاده از سیستم هدایت کابلی از آنتن هدایت پشتی که در انتهای چرخهای عقب نصب شده‌استفاده می‌شود آنتن پایه جلویی در ابتدای پایه پشتیبانی نصب می‌شود. آنتن پایه عقب برای حرکت کردن از پشت و آنتن پایه جلو برای مسیرهای رو به رو استفاده می‌شود.
ضربه گیر عقب ( Rear Bumper )
بانت‌های پشت هر پایه پشتیبانی یک ضربه گیر نصب می‌شود. ضربه گیر عقب یک فنر است که به یک صفحه پلاستیکی نصب شده. صفحه از یک پلاستیک محکم ساخته شده و زمانی که به جسمی برخورد کند سنسورها را فعال میسازد.
ضربه گیر عقب می‌تواند سنسور اضافی مانند سلول‌های تصویری ( photo cell ) که برای اندازه‌گیری فشار استفاده می‌شوند را حمل کند.
Edge Detecting Photo
این سلول تصویری از یک جفت فرستنده و گیرنده تشکیل شده که پرتوهای فرستاده شده از انتهای AGV را دریافت می‌کند.
Deep Stack Photo Cell
از این سلول تصویری برای بلند کردن بارهای روی زمین استفاده می‌شود همچنین برای کم کردن سرعت کارایی دارد
سیستم شارژ باتری AGV ها:
تعویض باتری ( Battery swap )
فرایند تعویض باتری نیازمند یک اپراتور است که باتری بدون شارژ را به صورت دستی از AGV خارج کند و یک باتری با شارژ کامل را جایگزین آن کند. بعد از گذشت تقریباً" 8-12 ساعت ( حدود یک شیفت کاری ) نیاز به تعویض باتری است.
شارژ اتوماتیک باتری ( Automatic Battery Charging )
شارژ اتوماتیک باتری برای عملیات ممتد مناسب است و به‌طور معمول برای هر AGV 12 دقیقه شارژ در هر ساعت نیاز است و AGV می‌تواند این شارژ را در هر مکانی دریافت کند. زمانی که سطح باتری به کمترین اندازه تعیین شده برسد، AGV قبل تر که خط و رفتن به ایستگاه شارژ کارهای جاری را به اتمام می رساند.
تعویض اتوماتیک باتری ( Automatic Battery Swap )
در این مدل علاوخ بر سیستم‌های معمولی AGV نیازمند اضافه شدن قسمتی از ماشینهای اتوماتیک است. در این روش AGV به ایستگاه تعویض باتری میرود و به صورت لتوماتیک باتری‌ها شارژ شده جایگزین می‌شود. دستگاه‌های تعویض اتوماتیک باتری‌های مصرف شده را برای شارژ مجدد در محل شارژ قرار می‌دهند و آن‌ها را از زمان شارژ کامل در دستگاه نگه میدارند.
باتری‌های مورد استفاده برای AGV‌ها

باتری اسید – سرب ( Lead Acid Battery )
اغلب AGV‌ها از باتری‌های معمولی تراکها استفاده می‌شود. این مدل از باتری‌های اسید-سرب می‌توانند به مدت 8-12، به نسبت اندازه و نوع کار استفاده شوند در حدود 80% از این نوع باتری‌ها میتوانند برای AGV‌ها مورد استفاده قرار بگیرند. باتری‌های استفاده شده باید حدود 7-9 ساعت شارژ شوند.
مزایا	معایب
انواع زیادی از آن‌ها را میتوان استفاده کرد
قیمت پایین	7-9 ساعت زمان لازم برای شارژ تقریباً" هر هفته نیاز به پر کردن آب دارند.
وزن بالا
باتری‌های ژلاتینی ( Gel Battery )
همانند مدل اسید – سرب به جای اسید از ژل استفاده می‌کنند در حدود 80% از این نوع باتری‌ها می‌توانند برای AGV‌ها استفاده شوند ویژگی مثبت آن این است که نیاز به پر کردن آب ندارد و نکات منفی آن عبارتند از به‌طور معمول به 8-12 ساعت شارژ نیاز دارد و قیمت آن نسبت به باتری‌های اسید-سرب بالاتر است.
مزایا	معایب
انواع زیادی از آن‌ها را می‌توان استفاده کرد
به پر کردن آب نیاز ندارد	قیمت بالا
8-12 ساعت زمان شارژ
وزن بالا
باتری‌های نیکل – کادمیوم ( Nickel Cadmium Battery )
از 50-30 از انواع باتری‌های نیکل کادمیوم برای AGV‌ها استفاده می‌شوند و در زملن کوتاهی شارژ می‌گردند.
مزایا	معایب
نیاز کمی به پر کردن آب دارد که خزینه جانبی را پایین میاورد
زمان کوتاه شارژ مجدد
وزن پایین	تعداد محدودی برای AGV‌ها مناسب اند
اغلب نیاز به شارژ مجدد دارند
قیمت بالایی دارند
انواع دیگر باتری‌ها که در مدل‌های مخصوص AGV مورد استفاده قرار می‌گیرند:
باتری‌های سربی بسته ( sealed-lead batteries ) مقاومت خیلی بالایی دارند و می‌توانند در مدت کوتاهی شارژ شوند. این باتری‌ها قیمت متوسطی دارند و می‌توانند همانند باتری‌های نیکل-کادمیوم مورد استفاده قرار بگیرند.
( block batteries )نسبت به باتری‌ها اسید-سرب قیمت کمتری دارند و بسیار کارا هستند.
( gel block batteries ) باتری‌های ارزانی هستند ولی زیاد مورد استفاده قرار نمی‌گیرند.
مدیریت سیستم

سیستم‌هایی که شامل AGV می‌شوند به انواع کنترل روی آن‌ها نیاز دارند. سه راه حل اصلی کنترل روی AGV‌ها عبارتند از:
صفحه اجازه دهنده ( locator panel ): نمایش رنگ‌های گرافیکی ( color graphics display ) و ثبت داده‌ها و گزارش مرکزی ( central logging and report )
یک صفحه اجازه دهنده صفحه‌ای است که از آن برای ناحیه هر AGV استفاده می‌شود و اگر AGV برای مدت طولانی در یک ناحیه باشد می‌توان گفت احتمالاً" خراب شده یا از کار افتاده است.
در حالت نمایش رنگ‌های گرافیکی می‌توان گفت در هر زمان هر وسیله در کجا قرار دارد همچنین اطلاعاتی نظیر ولتاؤ باتری و نقاط مسدود شده داده می‌شود.
و در آخرین حالت در ثبت داده‌ها و گزارش مرکزی برای نگه داشتن حافظه AGV‌ها در سیستم استفاده می‌شود که به این صورت به اطلاعات مورد نظر میرسیم.
انواع نمونه وسیله:

( AGV towing vehicles ) اولین نمونه‌هایی بودند که معرفی شدند و امروز هم کاربرد دارند یدک کش‌ها می‌توانند انواع تریلری‌ها را بکشند و توانایی حمل 8000 پوند تا 60000 پوند را دارند.
( AGVs Pallet trucks ) بر جابه جایی پالت در سطح زمین استفاده می‌شوند.
( AGVs fork trucks ) برای جابه جایی وسیله در سطح زمین یا بالاتر از آن استفاده می‌شوند.
( Light load AGVs ) توانایی حمل آن 500 پوند یا کمتر از آن است و برای حمل بارهای سبک استفاده می‌شوند و برای محلهایی با فضای کم طراحی شده‌اند.
( AGVs Assembly line vehicles ) از مدل AGV‌های سبک وزن هستند که برای کار در خط مونتاژ ساخته شده‌اند.
ارتش امپراتوری عثمانی

تصویری از نیروهای عثمانی در نبرد موهاچ
توپخانه ارتش عثمانی در نبرد گالیپولی
اولین ارتش امپراتوری عثمانی به‌طور کامل از عشایر تُرکمان تشکیل شده بود. تاریخ نظامی ارتش امپراتوری عثمانی را می‌توان به پنج دوره اصلی تقسیم کرد: دوران بنیان‌گذاری که به سال‌های ۱۳۰۰ (نبرد با امپراتوری بیزانس) تا ۱۴۵۳ (فتح قسطنطنیه) اشاره دارد، دوره کلاسیک سال‌های بین ۱۴۵۱ (سلطان محمد فاتح) تا ۱۶۰۶ (صلح سیتواتوروک)، دوره اصلاحات که سال‌های ۱۶۰۶ الی ۱۸۲۶ (پیشامد فرخنده) را شامل می‌شود، دوره مدرن‌سازی طی سال‌های ۱۸۲۶ و ۱۸۵۸، و دوره افول که بین سال‌های ۱۸۶۱ (به سلطنت رسیدن سلطان عبدالعزیز) و ۱۹۱۸ (آتش‌بس مودروس) بود.
ارتش (نیروی زمینی) > بنیان‌گذاری (۱۳۰۰ –۱۴۵۳)

اولین شکل ارتش عثمانی یک نیروی سواره نظام عشایری بود که توسط عثمان اول از قبایل تُرکمان ساکن غرب آناتولی در اواخر قرن سیزدهم تشکیل شد.
این سواران به یک نیروی نامنظم از مهاجمان تبدیل شدند که به عنوان نیروهای شوک (Shock troops) استفاده می‌شدند و به سلاح‌هایی مانند کمان و نیزه مجهز بودند.
عثمانی‌ها از اواخر قرن چهاردهم میلادی شروع به استفاده از سلاح گرم کردند و در نتیجه واحدهای نظامی دیگری مانند تفنگداران پیاده‌نظام (Piyade Topçu) ظاهر شدند. سواره نظام منظم مجهز به سلاح گرم (Süvari Topçu Neferi "سواره‌نظام تفنگدار") و خمپاره‌چی‌ها (هومباراچی) متشکل از نارنجک‌اندازهایی که مواد منفجره را به نام خمباره پرتاب می‌کردند و سربازانی که توپخانه را پشتیبانی می‌کردند.
امپراتوری عثمانی اولین امپراتوری باروتی بود و پس از آن ایران صفوی و امپراتوری گورکانی هند قرار گرفتند. در قرن چهاردهم، امپراتوری عثمانی توپ باروتی را به کار گرفت. استفاده از سلاح‌های باروتی توسط عثمانی به قدری سریع بود که آنها «مقدم بر دشمنان اروپایی و خاورمیانه‌ای خود در ایجاد نیروهای متمرکز و دائمی متخصص در ساخت و استفاده از سلاح گرم» بودند. اما قدرت عثمانی در استفاده از توپخانه، دشمنان آنها را شوکه کرد و دو حکومت مسلمان دیگر (صفویه و گورکانیان) را برای دستیابی به توپ مصمم نمود. عثمانی‌ها حداقل در زمان بایزید اول توپخانه داشتند و در سالهای ۱۳۹۹ و ۱۴۰۲ از آنها در محاصره قسطنطنیه استفاده کردند. آنها سرانجام ارزش خود را به عنوان موتورهای محاصره طی محاصره تسالونیکا در سال ۱۴۳۰ به اثبات رساندند.
استفاده منظم از سلاح گرم توسط ارتش عثمانی پیش از سرعت همتایان اروپایی خود پیش رفت. نیروهای ینی‌چری در ابتدا با استفاده از تیر و کمان یک محافظ پیاده بودند. در زمان سلطان محمد فاتح، آنها به سلاح گرم مجهز شدند و «شاید اولین نیروی پیاده‌نظام مجهز به سلاح گرم در جهان» بودند؛ بنابراین ینی‌چری‌ها اولین ارتش دائمی مدرن محسوب می‌شوند. ترکیبی از به‌کارگیری توپخانه و قدرت شلیک آنها همانند نبرد وارنا در سال ۱۴۴۴ در برابر نیرویی از صلیبیون و نبرد اوتلوق‌بئلی در سال ۱۴۷۳ در برابر آق‌قویونلوها تعیین‌کننده بود.
ارتش (نیروی زمینی) > ارتش کلاسیک (۱۴۵۱–۱۶۰۶)

ارتش امپراتوری عثمانی در این دوره ساختار نظامی بود که توسط سلطان محمد فاتح، در طی سازماندهی مجدد دولت و ارتش ایجاد شد. این سازماندهی جدید عمده، بعد از ارتش ثابت سلطان اورخان یکم بود که به جای دریافت غنیمت جنگی یا پرداخت از سرمایه‌های مذهبی، حقوق دریافت می‌کرد. این ارتش نیرویی بود در زمان ظهور امپراتوری عثمانی به وجود آمد. این سازمان دارای دو ستاد بود، مرکزی (کاپیکولو) و پیرامونی (ایالت) بود. پس از یک قرن تلاش برای اصلاحات، این ارتش در ۱۵ ژوئن ۱۸۲۶ توسط سلطان محمود دوم مجبور به انحلال شد. امپراتوری عثمانی یکی از اولین کشورهایی است که از زمان امپراتوری روم ارتش پایدار را در اروپا حفظ کرد. این نیرو از قرن چهاردهم میلادی آغاز شد. در سال ۱۸۲۶ توسط سلطان محمود دوم لغو شد.
با محاصره قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳، عثمانی‌ها به اندازه کافی توپ بزرگ داشتند تا بتوانند دیوارهای شهر را نابود کنند و این باعث تعجب مدافعان (امپراتوری بیزانس) شد. توپ دردانل در سال ۱۴۶۴ توسط منیر علی طراحی و ساخته شد. این سلاح بیش از۳۴۰ سال بعد در سال ۱۸۰۷، هنگامی که نیروی دریایی سلطنتی برتانیا عملیات داردانل را (علیه عثمانی) آغاز کرد، هنوز برای انجام وظیفه حضور داشت. نیروهای تُرک آثار باستانی را با موتور و گلوله پر کردند و سپس آنها را به سمت کشتی‌های انگلیسی شلیک کردند. اسکادران انگلیس از این بمباران ۲۸ کشته متحمل شد.
تفنگ فتیله‌ای اولین بار در سال ۱۴۶۵ در ارتش امپراتوری عثمانی استفاده شد. بعدها و از قرن شانزدهم از فولاد دمشق در تولید سلاح گرم مانند تفنگ فتیله‌ای استفاده شد. در نبرد موهاچ، ینی‌چرب‌ها مجهز به ۲۰۰۰ تفنگ، «۹ ردیف متوالی تشکیل دادند و آنها اسلحه‌های خود را ردیف به ردیف شلیک کردند»، «در حالت زانو زدن یا ایستادن بدون نیاز به حمایت اضافی یا استراحت». بعداً چینی‌ها برای شلیک، از حالت شلیک در حالت زانو زده عثمانی‌ها الگو گرفتند. در سال ۱۵۹۸، ژائو شیژن، نویسنده چینی، تفنگ فتیله‌ای تُرک را برتر از نوع اروپایی آن توصیف کرد.
گروه مارش و گروه مارش نظامی هر دو ریشه در گروه مارش عثمانی دارند که از قرن شانزدهم توسط ینی‌چری‌ها اجرا می‌شد.
Classical period (1451–1606)
آقای (فرمانده) ینی‌چری‌ها
سپاهی، سواره‌نظام تیرانداز
ارتش (نیروی زمینی) > تلاش برای یک سیستم جدید (۱۸۲۶–۱۸۵۸)

مقالهٔ اصلی: پیشامد فرخنده
موضوع اصلی این دوره انحلال ینی‌چری است که در سال ۱۸۲۶ اتفاق افتاد و تغییر فرهنگ نظامی. رویداد مهم دیگر «پیشامد فرخنده» است. واحدهای نظامی تشکیل شده در جنگ‌های کریمه، جنگ روسیه و ترک‌ها (۱۸۷۸–۱۸۷۷) و جنگ یونان و ترک‌ها (۱۸۹۷) مورد استفاده قرار گرفتند.
تلاش‌های ناموفق یک سیستم جدید از قبل از سال ۱۸۲۶آغاز شد. سلطان سلیم سوم ارتش نظام-جدید را در اواخر قرن هجده و اوایل قرن نوزده تشکیل داد. این اولین تلاش جدی برای تبدیل نیروهای نظامی عثمانی به یک ارتش مدرن بود. با این حال، نظام-جدید، عمر کوتاهی داشت و پس از کناره‌گیری سلیم در ۱۸۰۷ منحل شد.
سلطان محمود دوم، جانشین و برادرزاده سلیم سوم، که یک مصلح بزرگ بود، در سال ۱۸۲۶ با اصطلاح حادثه فرخنده ینی‌چری را منحل کرد.
عساکر منصوره محمدیه به عنوان یک ارتش مدرن معاصر تأسیس شد.
مصر، به عنوان بخشی از امپراتوری عثمانی (ایالت مصر)، در دوران محمد علی پاشا نیز دچار تغییرات نظامی زیادی شد. دو مورد از بزرگ‌ترین اصلاحات نظامی شیوه تلقین و نظارت بود که به طرز چشمگیری تاکتیک ارتش را هم توسط رهبری تغییر داد و هم توسط سایر افراد جامعه درک شد. قوانین جدید قانون نظامی منجر به انزوا، نظارت شدید و مجازات‌های شدید برای اجرای اطاعت اعمال شد. هدف پاشا ایجاد رعایت زیاد قانون و اطاعت سختگیرانه ناشی از نیازهای صادقانه بود. این تغییر از کنترل مستقیم با مجازات بدنی به کنترل غیرمستقیم از طریق اجرای دقیق قانون با هدف پیش‌بینی زندگی سربازان و ایجاد نظامی قابل کنترل‌تر برای پاشا بود.
یگان‌های مدرن‌سازی شده (۱۸۲۶–۱۸۵۸)
(۱۸۵۴) یگان توپخانه
(۱۸۵۴) یگان توپخانه
(۱۸۵۴) یگان توپخانه
(۱۸۵۴) عمر پاشا و نیروهایش
ارتش (نیروی زمینی) > ارتش مدرن

موضوع اصلی این دوره سازماندهی و آموزش واحدهای تازه تأسیس است. تغییر سیستم فرانسه به سیستم آلمان به عنوان مأموریت نظامی آلمان در این دوره بسیار مؤثر بود. از واحدهای نظامی تشکیل شده در جنگهای بالکان و جنگ جهانی اول استفاده شد.
واحدهای رزمی
توپخانه (هویتزر)
سواره‌نظام
پیاده‌نظام
واحدهای غیررزمی
مهندسی (هلیوگرافی)
ارتباطات (تلفن)
پزشکی (بیمارستان صحرایی)
تجهیزات
یونیفرم استاندارد
یونیفرم مخصوص زمستان
نیروی دریایی

مقالهٔ اصلی: نیروی دریایی عثمانی
نیروی دریایی عثمانی که به آن ناوگان عثمانی نیز گفته می‌شود، در اوایل قرن چهاردهم پس از گسترش امپراتوری برای دستیابی به دریا در سال ۱۳۲۳ با تصرف قره‌مرسل، محل اولین کشتی‌سازی نیروی دریایی عثمانی و هسته نیروی دریایی آینده، تأسیس شد. نیروی دریایی عثمانی در طول عمر طولانی خود، درگیر بسیاری از درگیری‌ها شد و تعدادی از معاهدات دریایی را امضا کرد. در اوج خود، نیروی دریایی تا اقیانوس هند گسترش یافت و در سال ۱۵۶۵ لشکری به اندونزی اعزام کرد.
پس از نابودی امپراتوری عثمانی، سنت نیروی دریایی ارتش تحت نیروی دریایی ترکیه جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳ ادامه یافت.
نیروی دریایی عثمانی
نبرد زونچیو ۱۴۹۹
کشتی محمدیه، ۱۸۲۹
تصاویر کشتی‌های جنگی نیروی دریایی عثمانی ۱۹۱۴
نیروی هوایی

مقالهٔ اصلی: اسکادران هوایی امپراتوری عثمانی
اسکادران‌های هوایی امپراتوری عثمانی (انگلیسی: Ottoman Aviation Squadrons) یگان‌های هواپیمای نظامی ارتش و نیروی دریایی امپراتوری عثمانی بودند. تاریخچه بکارگیری هواپیماهای نظامی در ارتش عثمانی به ژوئن ۱۹۰۹ یا ژوئیه ۱۹۱۱ بر می‌گردد. این سازمان را بعضاً نیروی هوایی عثمانی نیز می‌نامند. اندازه ناوگان هوایی در دسامبر ۱۹۱۶، هنگامی که جوخه‌های هواپیمایی عثمانی ۹۰ هواپیما داشتند، به اوج خود رسید. اسکادران‌های هوایی به عنوان بازرسی کل نیروهای هوایی (Kuva-yı Havaiye Müfettiş-i Umumiliği) در ۲۹ ژوئیه ۱۹۱۸ دوباره سازماندهی شدند. با امضای آتش‌بس مودروس در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸، بکارگیری هواپیمایی ارتش عثمانی عملاً به پایان رسید. در زمان آتش‌بس، نیروی هوایی ارتش عثمانی حدود ۱۰۰ خلبان داشت. ۱۷ یگان هوایی مستقر در پایگاه‌های زمینی (هر کدام دارای ۴ هواپیما) و ۳ یگان هوایی در خدمت نیروی دریایی (هر کدام دارای ۴ هواپیما) که جمعاً ۸۰ فروند هواپیمای جنگی در اختیار داشتند.
اسکادران هوایی عثمانی
پایگاه هوایی یشیل‌کوی
هواپیماها ۱۹۱۲
جنگهای بالکان
ارتقاء سلامت

مطابق با منشور بانکوک سازمان سلامت جهانی (در سال ۲۰۰۵) ارتقای سلامت فرایند توانمندسازی مردم برای افزایش کنترل بر سلامت خود و تعیین‌کننده‌های آن می‌باشد که به موجب آن سلامت آن‌ها بهبود می‌یابد. ارتقای سلامت سیاست عمومی را درگیر کرده‌است که به عوامل تعیین‌کننده آن مانند درآمد، وضعیت مسکن، امنیت غذایی، وضعیت اشتغال و شرایط محیط کاری می‌پردازد. اخیراً از واژه سلامت در همه سیاست‌ها، برای ارجاع به اقداماتی که ارتقای سلامت در همه سیاست‌های عمومی انجام می‌دهد استفاده شده‌است. ارتقای سلامت هم تراز با عدالت در سلامت است و می‌تواند بر روی سازمان‌های غیردولتی اختصاصی جهت عدالت اجتماعی و حقوق بشر متمرکز شود. سواد سلامت را می‌توان در مدارس توسعه داد، در حالی که جنبه‌های از ارتقای سلامت مانند ارتقای تغذیه با شیر مادر می‌تواند به قوانین و مقررات فضاهای عمومی بستگی دشته باشد. ارتقای سلامت بر مراقبت‌های پیشگیری‌کننده سلامتی، به جای الگوهای بالینی (پزشکی) مراقبت‌های درمانی تأکید می‌کند. در میان سازمان‌های سلامت عمومی و دولت‌ها تمایلی وجود دارد در این مورد به ویژه در ملت‌های نئولیبرال مانند کانادا و آمریکا، برای کاهش ارتقای سلامت به آموزش سلامت و بازاریابی اجتماعی با تمرکز بر تغییر عوامل خطر رفتاری.
تاریخچه

اولین و بهترین تعریف شناخته شده ارتقای سلامت به وسیله مجله آمریکایی ارتقای سلامت در سال ۱۹۸۶ منتشر شد، «علم و هنر کمک به تغییر سبک زندگی مردم برای حرکت به سمت حالتی از سلامت بهینه». این تعریف توسط لالوند در سال ۱۹۷۹ به صورت گزارشی از دولت کانادا استخراج شد که شامل راهبردهای ارتقای سلامت با هدف اطلاع‌رسانی، تأثیرگذاری و کمک به افراد و سازمان‌ها، چنان‌که آن‌ها مسئولیت‌پذیری و فعالیت بیشتری در مورد اهمیت تأثیر سلامت روحی و جسمی بپذیرند. تعریف قدیمی دیگری که در سال ۱۹۷۹ توسط جراح کل ایالات متحده آمریکا در گزارش سلامت مردم ارائه شد، ذکر کرد ارتقای سلامت «جستجو برای توسعه ابزارهای اجتماعی و فردی که می‌تواند به مردم برای حفظ و بالا بردن حالت رفاه آن‌ها در توسعه سبک زندگی کمک کند. دست کم دوسند منجر به تعریف توانمندسازی و محیطی کردن ارتقای سلامت در میانه دهه ۱۹۸۰ شد:
در سال ۱۹۸۴ دفتر منطقه‌ای سازمان سلامت جهانی در اروپا ارتقای سلامت را این‌گونه تعریف کرد: «فرایند توانمندسازی مردم برای افزایش کنترل بر و بهبود سلامتی خود». به علاوه برای روش‌های تغییر سبک زندگی، دفتر منطقه‌ای سازمان سلامت جهانی از «قوانین گذاری، ابزارهای مالی، تغییرات سازمانی، توسعه جوامع و فعالیت‌های منطقه‌ای خود جوش در برابر خطرات سلامتی» به عنوان روش‌های ارتقای سلامت حمایت کرد.
در سال ۱۹۸۶، وزیر رفاه و سلامت ملی کانادا Jake Epp دستیابی به سلامت برای همه را منتشر کرد: چارچوبی برای ارتقای سلامت که هم چنین به عنوان گزارش Epp شناخته می‌شود. این گزارش سه «سازوکار» در ارتقای سلامت را به عنوان «خود مراقبتی»، «کمک بلوغ یافته یا اعمالی که مردم برای کمک به انطباق یکدیگر انجام می‌دهند» و «محیط‌های سالم» تعریف کرد.
سازمان سلامت جهانی در همکاری با دیگر سازمان‌ها متعاقباً حامی کنفرانس‌های بین‌المللی در زمینه ارتقای سلامت شامل.
اولین کنفرانس بین‌المللی ارتقای سلامت اتوواو در سال ۱۹۸۶ که نتایج آن به منشور ارتقای سلامت اتووا مشهور می‌باشد. مطابق با منشور اتووا:
«ارتقای سلامت تنها مسئولیت بخش سلامت نیست، بلکه فراتر از سبک زندگی سالم برای رفاه است»
«اهدافی بر مبنای (عوامل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، محیطی، رفتاری و بیولوژیکی) که از طریق حمایت طلبی برای سلامت حاصل می‌شود»
«تمرکز بر دستیابی به عدالت در سلامت» "تقاضا برای اقدام هماهنگ به وسیله همه طرف‌های نگران شامل؛ دولت‌ها و سازمان‌های اجتماعی و سلامتی»
نهادها و پروژه‌های کشوری > بین‌المللی و چند ملیتی

در سراسر جهان، سازمان‌های دولتی (مانند گروه‌های سلامت) وسازمانهای غیردولتی فعالیت‌های قابل توجهی درزمینه ارتقای سلامت انجام می‌دهند. برخی از این نهادها و پروژه‌ها، بین‌المللی و چندملیتی هستند. سازمان سلامت جهانی و دفاتر منطقه‌ای آن مانند سازمان سلامت منطقه آمریکا، در ارتقای سلامت سراسرجهان تأثیرگذار هستند. هشت بسیج اطلاع‌رسانی اصلی ارتقای سلامت که توسط سازمان سلامت جهانی در قالب روز سلامت جهانی مورد توجه قرار می‌گیرند شامل؛ روز سل، اهدای خون، مالاریا، بدون دخانیات، هپاتیت، ایدز و هفته ایمن‌سازی جهانی. اتحادیه بین‌المللی آموزش و ارتقای سلامت مستقر در فرانسه، کنفرانس‌های بین‌المللی، منطقه‌ای و ملی برگزار می‌کند. اتحادیه اروپا در اقدام مشترک در جهت بیماری‌های مزمن و سلامت سالمندی در سراسر چرخه عمر به عنوان همکار مالی تمرکز مهمی بر ارتقای سلامت دارد.
نهادها و پروژه‌های کشوری > استرالیا

انجمن ارتقای سلامت استرالیا به عنوان یک ساختار حرفه‌ای در سال ۱۹۹۸ تشکیل شد. در نوامبر سال ۲۰۰۸ کمیسیون بازنگری سلامت و بیمارستانی ملی با انتشار یک دستورالعمل، آژانس ارتقای سلامت ملی را پیشنهاد داد. سلامت منطقه‌ای پایتخت استرالیا با تأمین بودجه و اشاعه اطلاعات از این طرح حمایت کرد. مؤسسه ارتقای سلامت ویکتوری، برگرفته از واژه ویکتوریا اولین مؤسسه ارتقای سلامت درجهان است که بر اساس مالیات‌های اخذ شده از دخانیات پایه‌گذاری شد. دولت استرالیا برآن است به استرالیایی‌ها کمک کندکه یک سبک زندگی سالم داشته باشند. این طرح شامل:
چهار مجموعه عادت‌های زندگی برای سلامت کودک،
برنامه ملی آشپزخانه باغ استفان الکساندر،
فضاها و اماکن سالم،
آموزش برنامه کنترل چاقی موفق درجوامع
منابع و اطلاعات در مورد وزن سالم. ارتقای سلامت به‌طور قوی و خوب دراسترالیا پایه‌ریزی شده‌است.
ازسال ۲۰۰۸ در استرالیا، تعدادی از دوره‌های تحصیلی وجود دارد که افراد این دوره‌ها را می‌گذرانند تا بتوانند در برنامه ارتقای سلامت فعالیت کنند. دولت ازسال ۲۰۰۸ یک طرح را در نظر گرفته که شهروندان بومی و شهروندان جزیره تنگه تورس را در برنامه‌های پیشگیرانه و سلامتی در بر می‌گیرد.
نهادها و پروژه‌های کشوری > استرالیا > ارتقای سلامت در مدارس استرالیا

برنامه‌های مدارس بر اسناد مدون آموزشی از طرف شوراهای ایالتی و سرزمینی بنا شده‌است. مدارس عمدتاً بر موضوعات سلامت که توسط کمک‌های مالی و مناسبتهای خاص حمایت می‌شوند تمرکز می‌کنند. کمک‌های مالی پایه اساسی برای بیشتر موضوعات سلامتی مدارس می‌باشند.
نهادها و پروژه‌های کشوری > استرالیا > ارتقای سلامت برای بومیان و شهروندان جزیره تنگه تورس

شهروندان بومی و شهروندان جزیره تنگه تورس دراسترالیا دردو قرن گذشته سلامت ضعیفی داشته‌اند. دلیل پشت پرده شرایط سلامتی ضعیف به رویدادهای مهم درتاریخ استرالیا بر می‌گردد. یک پیشرفت روبه جلو در ارتقای سلامت برای جزیره نشینان تنگه تورس و شهروندان بومی وجود دارد، اما این پیشرفت بدون همکاری استرالیایی‌های غیربومی نمی‌تواند به دست آید. برای این موفقیت و پیشرفت در ارتقای سلامت، شهروندان استرالیایی نیاز به پشت سر نهادن تاریخ بین شهروندان غیر بومی و بومی وهمکاری متقابل و هماهنگ آن‌ها دارند.
نهادها و پروژه‌های کشوری > کانادا

استان انتاریو، وزیر ارتقای سلامت را منصوب کرد تا وزارتخانه ارتقای سلامت در سال ۲۰۰۵ را رهبری کند. ایده وزارتخانه ارتقای سلامت انتاریو، این بود که مردمان ایالت انتاریو را به سوی زندگی فعال و سالم هدایت کند و ایالت انتاریو را به مکانی موفق و سالم برای زندگی، کار، بازی، بازدید و آموزش تبدیل کند. به نظر می‌رسد که اهداف اساسی وزارتخانه ارتقای سلامت، ترویج و تشویق انتاریو به انتخاب‌های مناسب‌تر در تمام سنین و تمام مراحل زندگی برای شهروندان بود تا ایجاد یک محیط زندگی سالم و حمایت‌کننده که منجر به توسعه سیاست جامعه سالم شود که منجر به رفتارهایی ارتقا دهنده سلامت شود. شبکه سلامت کانادا که یک منبع قابل اعتماد و غیرتجاری بود از اطلاعات آنلاین دربارهٔ اینکه چگونه سالم بمانیم و از بیماری‌ها پیشگیری کنیم که این برنامه در سال ۲۰۰۷ منحل شد. ائتلاف بریتیش کلمبیا (British Columbia) برای ارتقای سلامت، یک اجتماع غیرانتفاعی داوطلبانه محلی است که به پیشرفت و ارتقا سلامت در بریتیش کلمبیا (British Columbia) اختصاص داده شد.
نهادها و پروژه‌های کشوری > جمهوری اسلامی ایران

در ایران رشته دانشگاهی با نام "آموزش بهداشت و ارتقا سلامت" در مقطع فوق لیسانس وجود دارد .فارغ تحصیلان تا مقطع دکترا نیز می توانن ادامه تحصیل دهند.
علی بن محمد جرجانی

نسخهٔ خطی کتاب شرح تذکره (تفسیری بر کتاب التذکره طوسی، در نجوم) اثر علی بن محمد بن علی جرجانی - ۱۴۱۰ میلادی
علی بن محمد بن علی جرجانی (۷۴۰ جرجان – ۸۱۶ق شیراز) معروف به میر سید شریف از نامداران علم کلام، حکمت و ادب و منطق بوده‌است.
وی شیعه فضلیه مذهب و خافیه مسلک است که بیشترین آوازه‌اش به دلیل شروح و حواشی ارزشمند وی بر آثار پیشینیان مذهبی خود است. میر سید شریف بر این باور بود که در تصویری که فردگرایان مطلق از شیعه و سنی ساخته اند، ویژگی اصلی یکپارچگی اسلامی را تغییر داده‌اند، و از اینرو میر سید شریف در مقام تجدید حیات آن برآمد و دین خدا را فقط اسلام و اسلام را فقط در رسالت محمد و امامت دوازدهگانه و خلافت اهل فضل تعریف می نمود.
میر سید شریف ـ همچون سعدالدین تفتازانی ـ مدتی از شاگردان قطب‌الدین رازی بوده و میان این دو شاگرد مناظراتی نیز صورت گرفته‌است. به گفته‌ای برخی مورخان: در اکثر مجالس، میر سید شریف به سبب حدّت طبع و جودت ذهن بر تفتازانی در بحث غلبه می‌کرد.
میر سید شریف جرجانی در سال ۷۴۰ قمری/۱۳۴۰ میلادی در روستای طاغو در استرآباد گرگان یا به روایتی دیگر در قریه طاغو (طاعون) در نزدیکی اورگانج (استان خوارزم در غرب ازبکستان کنونی) متولد شد. او از علما و دانشمندان دوره آل‌مظفر و تیموریان بوده است. سال ۸۱۶ در روز چهارشنبه، ششم ربیع‌الثانی در شیراز بدرود حیات گفته و آرامگاه وی در محله سردزک شیراز می‌باشد. بسیاری از مؤلفین اهل سنت، وی را سنی حنفی مذهب دانسته‌اند ولیکن نقل واضح و منشعب از آراء او مشخص است که او از مؤلفین شیعه ی فضلیه مذهب بوده است.
آرامگاه او در محله لب آب شیراز در گذر منصوریه واقع است.
آثار

آثار میر سید گرگانی بالغ بر نود و پنج جلد کتاب است. برخی از این آثار بر این پایه‌اند:
رساله کبری فی المنطق. رساله‌ای مقدماتی در منطق و به زبان فارسی است.
رساله‌ای در مراتب وجود
رساله القدر
مبدأ و معاد
حاشیه‌ای بر شرح مطالع الانظار فی شرح طوالع الانوار
حاشیه بر شرح قدیم تجرید الاعتقاد
شرح المواقف عضدالدین ایجی
شرح العقاید العضدیه
مقالید العلوم: شرح کوتاهی در مطالب موسیقی نظری و پایه‌های علمی در موسیقی
رساله فی صرف (مشهور به صرف میر به فارسی از دروس حوزوی)
افزون بر این، نگارش چندین شرح و حاشیه دیگر را ـ در دانشهایی چون تفسیر، حدیث، اصول فقه، صرف و نحو، منطق، فلسفه و کلام ـ به جرجانی نسبت داده‌اند. وی آثاری مستقل نیز پدیدآورده است که از آن میان می‌توان به اصطلاح نامه موسوم به التعریفات اشاره کرد. در این کتاب افزون بر واژگان متداول در علوم یاد شده، برخی اصطلاحات عرفانی نیز بررسی شده‌اند. از دیگر آثار او ـ که به زبان فارسی نگارش یافته ـ عبارت اند از: ترجمان القرآن (ترجمه فارسی واژگان قرآنی)، صرف میر و الکبری فی المنطق.
بخش چهاردانگه (هوراند)

بخش چهاردانگه یکی از بخش‌های شهرستان هوراند در استان آذربایجان شرقی است. مرکز این بخش، روستای آق‌براز است. بخش چهاردانگه در تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۹۷ خورشیدی تأسیس شده‌است.
تقسیمات کشوری

بخش چهاردانگه از دو دهستان تشکیل شده‌است:
دهستان چهاردانگه جنوبی
دهستان چهاردانگه شمالی
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش چهاردانگه شهرستان هوراند در سال ۱۳۹۵ خورشیدی، برابر با ۷٬۶۹۳ نفر بوده‌است.
برزو مهبودی

| برزو مهبودی> اطلاعات شخصی | برزو مهبودی> اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۳۴ خورشیدی کازرون، ایران
تحصیلات: برق، حوزوی
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ دوم مجلس شورای اسلامی
برزو مهبودی (زاده ۱۳۳۴ در کازرون)، نماینده دومین دوره مجلس شورای اسلامی از حوزه کازرون بود. وی با کسب ۲۲۵۷۳ رای از مجموع۴۴۶۱۷ رأی (۵۰٫۶ آرا) در سال ۱۳۶۳ به مجلس راه یافت. وی دارای تحصیلات حوزوی و همچنین تحصیلات دانشگاهی در رشته برق است.