stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ADH5

الکل دهیدروژناز نوع ۳ یک آنزیم است که در انسان توسط ژن ADH5 کدگذاری می‌شود.
این ژن کدگذاری‌کننده گلوتاتیون-وابسته فرمالدهید دهیدروژناز یا زیرواحد نوع ۳ الکل دهیدروژناز «چی» است که عضوی از خانواده الکل دهیدروژنازها است. اعضای این خانواده سوخت و ساز انواع متنوعی از بسترها، شامل اتانول، رتینول، سایر الکل‌های آلیفاتیک، هیدروکسی‌استروئیدها و محصولات پراکسیداسیون لیپید را انجام می‌دهند. الکل دهیدروژناز نوع ۳ یک همودیمر متشکل از ۲ زیرواحد «چی» است. این آنزیم عملاً فعالیتی برای اکسیداسیون اتانول ندارد، اما فعالیت بالایی برای اکسیداسیون الکل اولیه زنجیره بلند و اکسیداسیون اس-هیدروکسی‌متیل-گلوتاتیون که یک افزوده خودبخودی بین فرمالدهید و گلوتاتیون است، نشان می‌دهد.
این آنزیم جزء مهمی از سوخت‌وساز سلولی برای حذف فرمالدهید، یک ماده تحریک‌کننده و حساسیت‌زا که موجب اشک‌ریزش، رینیت، فارنژیت و درماتیت تماسی می‌شود، است.
اهمیت بالینی

جهش‌های ژن ADH5 و ژن ALDH2 باعث سندرم AMED، یک اختلال دیژنیک اتوزومال مغلوب چندسیستمی می‌شود که با تأخیر در رشد سراسری، اختلال در رشد مغزی، کوتاهی قد، اختلال رشد و توسعه زودهنگام سندرم میلودیسپلاستیک و نارسایی مغز استخوان مشخص می‌شود. این سندرم برای اولین بار در سال ۲۰۲۰ توصیف شد.
بتل کریک، نبراسکا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Battle Creek, Nebraska | Battle Creek, Nebraska |
| --- | --- |
شهر: شهر
Historical marker at northern outskirts of Battle Creek, describing the 1859 events for which the creek and the city were named: Historical marker at northern outskirts of Battle Creek, describing the 1859 events for which the creek and the city were named
Location of Battle Creek, Nebraska: Location of Battle Creek, Nebraska
ایالت: نبراسکا
شهرستان: شهرستان مدیسون، نبراسکا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۷۱ مایل مربع (۱٫۸۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۷۱ مایل مربع (۱٫۸۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۵۸۸ فوت (۴۸۴ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۲۰۷
 • برآورد (2012): ۱٬۲۱۰
 • تراکم: ۱۷۰۰٫۰/مایل مربع (۶۵۶٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 68715
کد منطقه: 402
کد FIPS: 31-03250
شماره GNIS: 0827218
بتل کریک(به انگلیسی: Battle Creek) شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۲۰۷ نفر بوده‌است.
داریوش مهرجویی

| داریوش مهرجویی | داریوش مهرجویی |
| --- | --- |
مهرجویی در سال ۱۳۹۷: مهرجویی در سال ۱۳۹۷
زادهٔ: ۱۷ آذر ۱۳۱۸ تهران، ایران
درگذشت: ۲۲ مهر ۱۴۰۲ (۸۳ سال) کرج، ایران
علت مرگ: قتل بر اثر ضربات چاقو
مدفن: قطعه هنرمندان بهشت زهرا، تهران
محل تحصیل: دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس
پیشه‌ها: کارگردان تهیه‌کننده نویسنده
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۶–۱۴۰۲
آثار: فیلم‌شناسی کتاب‌شناسی
همسر(ها): فریار جواهریان (سابق) وحیده محمّدی‌فر
فرزندان: ۳
خویشاوندان: ژیلا مهرجویی (خواهر)
افتخارات: لژیون دونور (۱۳۹۳)
داریوش مهرجویی (۱۷ آذر ۱۳۱۸ – ۲۲ مهر ۱۴۰۲) فیلم‌ساز و نویسندهٔ ایرانی بود. مهرجویی که از بنیان‌گذارانِ کانونِ سینماگرانِ پیشرو بود، یکی از فیلم‌سازان برجستهٔ ایران و از چهره‌های اصلی موج نوی سینمای ایران به‌ شمار می‌رود. مهرجویی علاوه بر فعالیت در سینما، به نوشتن رمان و ترجمه نیز می‌پرداخت.
مهرجویی نخست دوستدارِ موسیقی بود. بعدها برای تحصیل در رشتهٔ سینما به لس آنجلس رفت؛ ولی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) در آمریکا فلسفه خواند و فارغ‌التحصیل شد. نخستین فیلمش الماس ۳۳ بود که در سال ۱۳۴۶ منتشر شد و ناموفق بود. مهرجویی با ساختِ فیلم گاو (۱۳۴۸) نگاه‌ها را متوجّه خود کرد و به موج نوی سینمای ایران شکل داد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ مدّتی از ایران رفت، امّا چند سال بعد بازگشت و به فیلم‌سازی پرداخت و عضوِ پیوستهٔ فرهنگستانِ هنر شد. از دیگر فیلم‌های برجسته‌اش می‌توان به اجاره‌نشین‌ها (۱۳۶۵)، هامون (۱۳۶۸)، سارا (۱۳۷۱)، پری (۱۳۷۳)، لیلا (۱۳۷۵)، درخت گلابی (۱۳۷۶)، مهمان مامان (۱۳۸۲) و سنتوری (۱۳۸۵) اشاره کرد. بسیاری از این فیلم‌ها اقتباس هایی از آثارِ نویسندگانی از هنریک ایبسن تا غلامحسین ساعدی بوده اند. مهرجویی و همسرش وحیده محمّدی‌فر ۲۲ مهر ۱۴۰۲ در خانهٔ ویلایی خود در مشکین‌دشتِ کرج کُشته شدند.
براساس نتایج یک نظرسنجی در سال ۱۳۸۳، مهرجویی با آفریدن هفت شخصیت، بیشترین شخصیت سینمایی ماندگار را در سینمای ایران خلق کرده‌ است. همچنین شخصیت هامون در فیلمی به همین نام از مهرجویی، ماندگارترین شخصیت در تاریخ سینمای ایران دانسته شده‌ است. مهرجویی بارها جزء برترین فیلم‌سازان تاریخ سینمای ایران انتخاب شد. از جمله در نخستین رأی‌گیری مجلهٔ فیلم به سال ۱۳۶۷ و در رأی‌گیری سال ۱۳۷۸ مجلهٔ دنیای تصویر و در نظرسنجی سال ۱۳۸۱  مجلهٔ نقد  سینما. او در رأی‌گیری ۱۳۹۸ مجلهٔ فیلم به عنوان بهترین کارگردان تاریخ سینمای ایران انتخاب شد.
هرچند از آغاز فعالیت فیلم‌سازی مهرجویی شماری از فیلم‌هایش توقیف شد، ولی با این حال او همچنان به فیلم‌سازی ادامه داد. او جوایز متعدد بین‌المللی دریافت کرد که از میان آنها می‌توان به جایزهٔ صدف طلایی بهترین فیلم جشنوارهٔ فیلم سن‌سباستین، سه جایزهٔ ذکر ویژه و جایزهٔ بخش نگاه نو و جایزهٔ فیپرشی از جشنوارهٔ فیلم برلین، جایزهٔ فیپرشی جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز و جایزهٔ هوگو نقره‌ای جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو اشاره کرد. سال ۱۳۹۳ از سوی سفیر فرانسه جایزهٔ شوالیه ادب و هنر فرانسه به مهرجویی اهدا شد.
زندگی و حرفه

داریوش مهرجویی در ۱۷ آذرِ ۱۳۱۸ در تهران در خانواده‌ای از طبقهٔ فرودست به‌دنیا آمد. در کودکی تحتِ تأثیرِ مادربزرگش، که مسلمانی معتقد بود، قرار گرفت. در مصاحبه‌ای به سالِ ۱۳۵۱ در این باره می‌گوید: «مادربزرگم از آن نمازخوان‌های دوآتشه بود؛ و تحت تأثیر فضای روحانی او، من هم از سن هفت تا پانزده‌سالگی، شده بودم یک مسلمان واقعی. نماز و روزه‌ام یک بار هم ترک نمی‌شد. [...] اما از پانزده سالگی به بعد، درست آن موقعی که نماز و روزه‌ام به حساب می‌آمد، شک در دلم نشست.» در نوجوانی به موسیقی علاقه‌مند شد و مدّتِ کوتاهی در درسِ موسیقیِ آقای زندی شرکت کرد. نزدِ پدرش، که موسیقی ایرانی را خوب می‌شناخت، به نواختنِ سنتور پرداخت و بعد با موسیقی کلاسیکِ مغربی آشنا شد و به نواختنِ پیانو و نوشتنِ قطعاتی برای پیانو پرداخت.
مهرجویی در هفده‌سالگی به سینما علاقه‌مند شد و برای درکِ بهتر فیلم‌های روز به آموختنِ زبانِ انگلیسی پرداخت. تحصیلات مقدّماتی را در تهران به پایان برد و یک سال در هتل آتلانتیک مدیر شد و سپس بیست ساله بود که برای ادامهٔ تحصیل به کالیفرنیا رفت. نخست به خواندن سینما روی آورد اما خیلی زود رها کرد و به فلسفه پرداخت و در سالِ ۱۳۴۴ از دانشگاه یوسی‌ال‌ای لیسانسِ فلسفه گرفت. در همین سال سردبیری نشریهٔ پارس ریویو در لس آنجلس را به‌عهده گرفت و سال بعد به تهران رفت و در سال ۱۳۴۶ نخستین فیلم خود به نام الماس ۳۳ را که فیلمی بسیار پرهزینه بود ساخت. این فیلم جنایی-اکشن در ۵ بهمن ۱۳۴۶ در تهران روی پرده رفت و فروش متوسطی داشت و با توجه به هزینهٔ بالای ساخت شکستی تجاری محسوب شد و توجه منتقدان را هم چندان به خود جلب نکرد.
مهرجویی سال ۱۳۴۸ با هم‌کاری غلامحسین ساعدی فیلمنامهٔ گاو را از روی یکی از داستان‌های کوتاه مجموعهٔ عزاداران بیلِ ساعدی نوشت و فیلم کرد. این فیلم جوایز متعددی را در جشنواره‌های بین‌المللی به ارمغان آورد. گاو هم از نظر تجاری هم از نظر هنری فیلم موفقی از کار درآمد و فصل جدیدی در سینمای ایران گشود و سینمای ایران را که تا پیش از آن حضور کم‌رنگی در جشنواره‌های جهانی داشت به عنوان سینمایی متفکر و قابل اعتنا به منتقدان جهانی معرفی کرد.از آن زمان همواره، به جز وقفهٔ چند سالهٔ پس از انقلاب ۱۳۵۷ و رویدادهای پس از آن که منجر به مهاجرتش به فرانسه شد، مهرجویی یکی از فیلم‌سازان مطرح و پرکار ایرانی بود. وی همچنین از اعضای هیئت‌مدیره موزه هنرهای معاصر تهران بود.
مهرجویی از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۸، شش فیلم ساخت اما از نظر منتقدان و همچنین در گیشه ناموفق بودند. لامینور آخرین ساخته مهرجویی بود که به‌دلیل اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران، از نمایش آن در جشنواره فیلم فجر ۱۳۹۸ خودداری کرد و در اردیبهشت سال ۱۴۰۰ به نمایش درآمد.
زندگی و حرفه > زندگی شخصی

مهرجویی ابتدا با فریار جواهریان (مهندس معمار و طراح صحنه) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند با نام‌های مریم و صفا بود. سپس با وحیده محمّدی‌فر ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دختری به نام مونا است.
قتل

مقالهٔ اصلی: قتل داریوش مهرجویی
مهرجویی و همسرش، وحیده محمّدی‌فر، شبِ ۲۲ مهرِ ۱۴۰۲ در خانهٔ ویلایی خود در مشکین‌دشت به دستِ باغبانِ سابقشان و همدستانش کُشته شدند. دخترشان جسد آن‌ها را کشف کرد و ماجرا را به پلیس گزارش داد. پیش از این حادثه، محمّدی‌فر در صفحهٔ شخصیِ خود در شبکه‌های اجتماعی از تهدیدهای «شخصی ناشناس با لهجه غیر ایرانی» با چاقو از پشتِ درِ ویلا خبر داده بود. او همچنین در این پست در صفحه اینستاگرام خود نوشته بود که در هفته‌های اخیر مورد سرقت قرار گرفتند و دو سنتور مربوط به پروژهٔ سنتوری ۲ از او دزدیده شده بود.
خبر کشته شدن مهرجویی و همسرش در ساعات اولیه بامداد ۲۳ مهر اعلام و از طرف نشریات پوشش داده شد. مدیران روزنامه‌های اعتماد و فراز و چند روزنامه‌نگار دیگر از سوی قوه قضائیه احضار شدند. رئیس قوه قضائیه غلامحسین محسنی اژه‌ای و رئیس‌جمهور سیّد ابراهیم رئیسی دستور پیگیری این پرونده را دادند.
محمّد قنبری، رئیس پلیس آگاهی کشور، با حضور در صحنهٔ جنایت به خبرنگاران گفت: «آثاری پیدا شده که احتمالاً از قاتل است و هیچ اثری دال بر ورود به اجبارِ قاتل یا قاتلین به خانه دیده نشده‌است. گردِ ویلا اکثراً دیواری ساخته نشده و جایی که دیوار هست کوتاه است و قاتلان بدونِ مانع احتمالاً با باز بودن در واردِ خانه شدند.» در ۲۴ مهر هفت نفر مظنون به قتل مهرجویی و همسرش دستگیر شدند. تعداد بازداشت‌شدگان روز بعد به ده نفر رسید. در ۲۷ مهر اعلام شد که عامل اصلی قتل مهرجویی دستگیر شده‌است. به گفتهٔ سعید منتظرالمهدی، سخنگوی نیروی انتظامی، قاتل در میان دستگیرشدگان بوده‌است. پزشکی قانونی علت مرگشان را «خونریزی شدید به دلیل جراحات وارده به واسطه برخورد چاقو یا جسم برنده و نوک تیز» اعلام کرد.
به مناسبتِ مرگِ مهرجویی خانهٔ سینمای ایران سه روز عزای عمومی اعلام کرد و شبکهٔ نمایش و رادیو نمایش از ۲۹ مهر تا ۵ آبان مرورِ فیلم‌های او را در برنامه قرار دادند.
جنازهٔ مهرجویی و همسرش در ۲۶ مهر ۱۴۰۲ با حضور نیروهای ضد شورش از مقابلِ تالارِ وحدت تشییع و در قطعهٔ هنرمندانِ بهشتِ زهرای تهران دفن شد. در مراسمِ تشییع شعارهای اعتراضی مانند «زن، زندگی، آزادی» به گوش می‌رسید.
آثار > فیلم‌ها

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسیِ داریوش مهرجویی
آثار > نوشته‌ها

مقالهٔ اصلی: کتاب‌شناسیِ داریوش مهرجویی
آثار > تئاتر

غرب واقعی، نوشته سام شپارد، پردیس سینمایی کوروش، ۱۳۹۴
درس، نوشته اوژن یونسکو، تماشاخانه ایرانشهر، ۱۳۸۹
سانسور و توقیف

بیشتر فیلم‌های مهرجویی سانسور شده‌اند. او احتمالاً تنها فیلمسازی بود که هم در ایران پهلوی و هم در نظام جمهوری اسلامی ایران فیلم‌هایش توقیف شد. در جدول زیر فاصلهٔ بین ساخته شدن و اجازهٔ پخش گرفتن فیلم‌های مهرجویی آمده‌است. فیلم بلندِ مستندِ سینمایی الموت که آن را در سال ۱۳۵۵ ساخت و در مورد اسلام، تشیع و اسماعیلیان است و برای تلویزیون ملی ایران ساخته شده‌بود، هرگز به نمایش در نیامد و گفته شد فیلم گم شده‌است. فیلم سنتوری هم که در ۱۳۸۵ ساخته شده‌است به دستور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت نهم اجازهٔ اکران عمومی نگرفت تا این که در دولت دهم بدون اکران عمومی وارد شبکهٔ خانگی (ویدئویی) شد.
در اسفند ۱۴۰۰ با صادر نشدن پروانه نمایش جدید برای فیلم لامینور او از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت سیزدهم، این فیلم به شکل رسمی از ترکیب اکران نوروز ۱۴۰۱ خارج شد و تلاش‌های تهیه‌کننده و بیانیه صنف‌های سینمایی برای نمایش عمومی آخرین ساختهٔ مهرجویی بی‌اثر ماند. استدلال مسئولان سازمان سینمایی ایران این بود که دو سال از صدور مجوز نمایش این اثر سینمایی گذشته و این مجوز منقضی شده‌است.
| فیلم‌ها | تاریخ ساخت | تاریخ پخش | سال‌های توقیف |
| --- | --- | --- | --- |
| گاو | ۱۳۴۸ | ۱۳۴۹ | ۱ |
| دایره مینا | ۱۳۵۳ | ۱۳۵۶ | ۳ |
| الموت یا سیاحت در ایران | ۱۳۵۵ | مفقود شده | - |
| مدرسه‌ای که می‌رفتیم | ۱۳۵۹ | ۱۳۶۹ | ۱۰ |
| بانو | ۱۳۶۹ | ۱۳۷۶ | ۷ |
| سنتوری | ۱۳۸۵ | ۱۳۸۹ | ۴ |
| لامینور | ۱۳۹۸ | ۱۴۰۱ | ۳ |
سبک فیلم‌سازی

از نظر سبک فیلم‌سازی، داریوش مهرجویی در فیلم‌هایش قید زمان و مکان را برمی‌دارد و در ماورای این ارکان اصلی وجودی پیش می‌رود و همین حرکت‌ها و رخدادها هستند که تصور مخاطب را بی‌پروا با خود به هر طرف می‌کشانند.
داریوش مهرجویی پشت صحنهٔ نخستین فیلمش، الماس ۳۳ (۱۳۴۶)
صفحهٔ ۷ روزنامهٔ اطلاعاتِ ۱۸ تیرِ ۱۳۵۲، حاویِ «متن استعفانامه هنرمندان از سندیکای هنرمندان فیلم ایرانی»
داریوش مهرجویی در پشت صحنهٔ فیلم‌برداری دایرهٔ مینا (۱۳۵۳) این فیلم به مدت سه سال توقیف بود.
noicon
Spoken Wikipedia
انتخابات مجلس کره جنوبی (۲۰۲۰)

انتخابات مجلس کره جنوبی (انگلیسی: 2020 South Korean legislative election) بیست و یکمین دوره  انتخابات قانونگذاری این کشور در ۱۵ آوریل ۲۰۲۰ برگزار می‌شود. تمام ۳۰۰ عضو مجلس شورای ملی با انتخاب ۲۵۳ نفر از حوزه‌های انتخاباتی با نظام انتخاباتی نخست‌نفری  انتخاب می‌شوند و ۴۷ نفر از فهرست نمایندگی تناسبی احزاب انتخاب می‌شوند. نظام انتخاباتی و تعداد اعضای شورای ملی نیز امکان دارد قبل از انتخابات ۲۰۲۰ به دلیل اصلاحات در قانون اساسی و اصلاحات انتخاباتی پیشنهاد شده توسط رئیس‌جمهور فعلی، ماه جائه، تغییر کند.
در این انتخابات که با حضور ۶۶٫۲ درصد مردم رکورد مشارکت در ۲۸ سال اخیر را شکست، لی هائه چان رهبرحزب مینجو کره جنوبی در ائتلاف با دیگر احزاب،موفق شد اکثریت مطلق مجلس کره را با کسب ۱۸۰ کرسی به دست آورد و حزب آینده متحد به رهبری هوآنگ کیو-آن را شکست دهد. این انتخابات در حالی که فاصله‌گذاری اجتماعی ناشی از ویروس کرونا در حوزه‌های اخذ رای وجود داشت برگزار گردید.
نظام انتخاباتی

در انتخابات ۲۰۱۶ تعداد ۳۰۰ عضو شورای ملی انتخاب شدند که از این تعداد ۲۵۳ یعنی (۸۴٪) از حوزه‌های نظام انتخاباتی نخست‌نفری انتخاب شدند و ۴۷ (۱۶٪) نفر از طریق فهرست احزاب بسته به صورت تک‌رأی انتقال‌پذیر نمایندگی تناسبی انتخاب شدند. مطابق با قانون انتخابات رسمی کره جنوبی، بزرگترین روش باقیمانده سهمیه بندی هار. است که برای به‌دست آوردن کرسی از طریق نمایندگی تناسبی احزاب نیاز دارند در آستانه انتخابات آن فهرست را تصویب کنند به طوریکه احزاب از ۵ ولسوالی تک‌رأی انتقال‌پذیر یا ۳٪ از کل آراء فهرست احزاب را دارا باشند.
محدودیت در نامزدها

کاندیداهای مجلس شورای ملی موظف هستند مبلغ ۱۵٬۰۰۰٬۰۰۰ را برای برنده انتخابات مجلس بپردازند (تا دسامبر سال ۲۰۱۷، ۱۴۰۰۰ دلار آمریکا محاسبه می‌شد)، نکته دیگر طبق قانون امنیت ملی، دادگاه قانون اساسی از ثبت نام نیروهای «چپ» و نمایندگانی که طرفدار احزاب کره شمالی هستند ممانعت می‌کند، هرچند وجود این ماده در انتخابات اخیر تأثیری نداشت.
تاریخ و پروسه انتخابات

انتخابات ۲۰۲۰ مجلس شورای ملی براساس ماده ۳۴ قانون انتخابات رسمی مجلس در ۱۵ آوریل برگزار می‌شود، روز برگزاری انتخابات مجلس مقننه ۵۰ روز مانده به انتهای موعد تصدی اعضای شورای ملی در اولین چهارشنبه برگزار خواهد شد. حداقل سن برای رأی دهندگان واجد شرایط ۱۹ سال است که موظف هستند در روز انتخابات ثبت نام کنند، رای‌دهندگان برای ثبت نام در محل رای‌گیری نیاز به نشان دادن فرم تأیید شده شناسایی یا کارت شناسایی هستند. نظرسنجی‌ها در روز انتخابات از ۶ صبح تا ۶ بعد از ظهر برگزار می‌شود که مطابق زمان استاندارد کره است (۲۱: ۰۰–۰۹: ۰۰ UTC، ۱۴–۱۵ آوریل).
از سال ۲۰۰۹، رای‌دهندگان قادر بودند در خارج از کشور نیز رای بدهند. همچنین رأی دهندگان می‌توانند بدون اطلاع قبلی در رای‌گیری‌ها در کره شرکت کنند.
اصلاحیه  انتخابات، شامل تعیین ۱۷ تن از هیئت مدیره و اعضایی که به شیوه تناسبی انتخاب شدند بعلاوه اعضایی که اکثریت را در مجلس کسب کردند.
رنگ قرمز: ۲۵۳, نظام نخست نفری (اکثریت نسبی)

رنگ آبی: ۳۰، فهرست تناسبی (جبرانی)

رنگ سبز: ۱۷, فهرست احزاب تناسبی
بجاع

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| بجاع البجاع | بجاع البجاع |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان: ریف دمشق
شهرستان: قطنا
ناحیه: Qatana
جمعیت (سرشماری ۲۰۰۴): جمعیت (سرشماری ۲۰۰۴)
 • کل: ۱۰۵۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
بجاع (به عربی: بجاع) یک روستا در سوریه است که در استان ریف دمشق واقع شده‌است. بجاع ۱٬۰۵۸ نفر جمعیت دارد.
توافقنامه مونیخ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
از چپ به راست : نویل چمبرلین ، ادوار دالادیه ، آدولف هیتلر  ، بنیتو موسولینی  و گالئاتسو چانو عکس برداری شده پیش از امضاء کردن توافقنامه مونیخ(۱۹۳۸).: از چپ به راست : نویل چمبرلین ، ادوار دالادیه ، آدولف هیتلر  ، بنیتو موسولینی  و گالئاتسو چانو عکس برداری شده پیش از امضاء کردن توافقنامه مونیخ(۱۹۳۸).
تاریخ امضا: ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸
مکان امضا: مونیخ, رایش سوم
امضاکنندگان:  آدولف هیتلر  نویل چمبرلین  ادوار دالادیه  بنیتو موسولینی
گروه‌ها:   آلمان نازی   بریتانیا   جمهوری سوم فرانسه   ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) 
از چپ به راست: نویل چمبرلین، دالادیه (نخست‌وزیر فرانسه)، هیتلر، موسولینی و چیانو (وزیر خارجه ایتالیا و داماد موسولینی)، قبل از امضای قرارداد مونیخ.
سلسله اتفاقات پس از توافقنامه مونیخ

۱. در اکتبر ۱۹۳۸ آلمان سودت را تصرف می‌کند.

۲. لهستان منطقه‌ای لهستانی‌نشین از چکسلواکی را تصرف می‌کند (اکتبر ۱۹۳۸)

۳. مجارستان مناطقی مرزی در جنوب اسلواکی و با اقلیت مجار را اشغال می‌کند (نوامبر ۱۹۳۸)

۴. در مارس ۱۹۳۹، مجارستان مجدداً قسمت بیشتری از چکسلواکی را اشغال می‌کند.

۵. دولت دست‌نشانده توسط آلمان به حکومت بخش چک گمارده می‌شود.

۶. آلمان دولت دست‌نشانده دیگری در بخش اسلواک‌نشین ایجاد می‌کند.
توافقنامه مونیخ (به انگلیسی: Munich Agreement) توافقی بین آلمان نازی و ایتالیا، فرانسه و بریتانیا بود. بر اساس توافقنامه مونیخ که با هدف جلوگیری از بروز جنگ جهانی دوم امضا شد، کشورهای بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و آلمان در سپتامبر سال ۱۹۳۸ توافق کردند که نواحی آلمانی‌نشین سودت در کشور چکسلواکی، ضمیمه خاک آلمان نازی شود.
این قرارداد در بامداد ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸ در شهر مونیخ آلمان بدون حضور نماینده چکسلواکی تصویب شد. (تاریخ مندرج در قرارداد ۲۹ سپتامبر می‌باشد).
جلسه اضطراری قدرت‌های اصلی اروپا - از جمله چکسلواکی یا اتحاد جماهیر شوروی، متحد فرانسه و چکسلواکی - در ۲۹–۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸ در مونیخ آلمان برگزار شد. به سرعت توافق‌نامه‌ای در مورد شرایط هیتلر حاصل شد. به امضای رهبران ارشد آلمان، فرانسه، انگلیس و ایتالیا رسید. از نظر نظامی، سودنتلند برای چکسلواکی از اهمیت استراتژیکی برخوردار بود، زیرا بیشتر مناطق دفاعی مرزی آن برای محافظت در برابر حمله آلمان در آنجا قرار داشت. توافق‌نامه بین چهار قدرت در پس زمینه جنگ اعلان نشده آلمان و چکسلواکی با شدت کم امضا شد که از ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۸ آغاز شده بود. در همین حال، لهستان پس از ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۸ واحدهای ارتش خود را به سمت مرز مشترک خود با چکسلواکی منتقل کرد. چکسلواکی در برابر فشارهای دیپلماتیک فرانسه و انگلیس تسلیم شد و در ۳۰ سپتامبر توافق کرد که با شرایط مونیخ قلمرو را به آلمان واگذار کند. از ترس از دست دادن احتمالی زائولزی به آلمان، لهستان با اکثریت لهستانی‌های قومی، که آلمان از قبل پذیرفته بود و چکسلواکی در ۱ اکتبر آن را پذیرفته بود، اولتیماتوم برای زائولزی صادر کرد.
توافق‌نامه مونیخ به زودی با جایزه اول وین در ۲ نوامبر ۱۹۳۸ دنبال شد، و مناطق مسکونی مجارستان را در جنوب اسلواکی و جنوب روباه جنوبی از چکسلواکی جدا کرد در حالی که لهستان نیز سرزمینهایی را از چکسلواکی در شمال ضمیمه کرد. در مارس ۱۹۳۹، اولین جمهوری اسلواکی اعلام شد و اندکی بعد با ایجاد حفاظت از کشورهای بوهمیا و موراویا آلمان کنترل کامل قسمتهای باقی مانده چک را در دست گرفت. در نتیجه، چکسلواکی ناپدید شده بود.
امروزه، توافق‌نامه مونیخ به عنوان یک عمل مماشات ناموفق در نظر گرفته می‌شود، و این اصطلاح «به عنوان یک کلمه بی فایده برای مماشات با دولت‌های توتالیتر توسعه طلب» تبدیل شده‌است.
زمینه

پس از الحاق اتریش به آلمان هدف بعدی هیتلر چکسلواکی بود که پس از جنگ جهانی اول و با تحمیل پیمان سن ژرمن به امپراتوری اتریش-مجارستان استقلال خود را به دست آورده بود. چکسلواکی دارای رژیمی دموکراتیک بود و از ایالات مختلفی شکل گرفته بود که شامل سه میلیون آلمانی‌زبان کوه‌های سودت نیز می‌شد.
در ۲۹ مارس ۱۹۳۸ نماینده آلمانی سودت در مجلس چکسلواکی خواستار استقلال شد و همزمان آلمان نازی به گردآوری نیروی نظامی در مرز چکسلواکی پرداخت.
زمینه > تمایل به خودمختاری

چکسلواکی در سال ۱۹۱۸ پس از فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان در پایان جنگ جهانی اول ایجاد شد. معاهده سنت ژرمن استقلال چکسلواکی را به رسمیت شناخت و معاهده تریانون مرزهای کشور جدید را که به تقسیم شده بود تعریف کرد. مناطق بوهمیا و موراویا در غرب و اسلواکی و روس در شرق، از جمله بیش از سه میلیون آلمانی، ۲۲٫۹۵٪ از کل جمعیت کشور. آنها بیشتر در مناطق مرزی سرزمین‌های تاریخی چک زندگی می‌کردند که نام جدید سوددن لند را ایجاد کردند که با آلمان و کشور تازه ایجاد شده اتریش هم‌مرز بود.
در مورد اینکه آیا آنها مایل به شهروندی چکسلواکی هستند، با آلمان‌های سودنت مشورت نشد. گرچه قانون اساسی برابری را برای همه شهروندان تضمین می‌کرد، اما در میان رهبران سیاسی تمایل به تبدیل کشور «به ابزاری از ملی‌گرایی چک و اسلواکی» وجود داشت. برای ادغام آلمانی‌ها و سایر اقلیت‌ها پیشرفت‌هایی حاصل شد، اما همچنان در دولت و ارتش کمتر از آنها حضور داشتند. علاوه بر این، رکود بزرگ که از سال ۱۹۲۹ شروع شد بیش از جمعیت چک و اسلواکی بر آلمانی‌های سودیت بسیار صنعتی و صادرات تأثیر داشت. تا سال ۱۹۳۶، ۶۰ درصد افراد بیکار در چکسلواکی آلمانی بودند.
در سال ۱۹۳۳، رهبر آلمان سودیتن، کنراد هنلین، حزب آلمان سودنتن (SdP) را بنیان نهاد، که «ستیزه جویانه، پوپولیستی و آشکارا خصمانه» با دولت چکسلواکی بود و به زودی دو سوم آرا را در مناطقی که جمعیت زیادی از آلمانی‌ها دارند، تصرف کرد. مورخان در مورد اینکه SdP از ابتدا تشکیل جبهه نازی بوده یا به یک سازمان تبدیل شده‌است، اختلاف نظر دارند. تا سال ۱۹۳۵، SdP دومین حزب بزرگ سیاسی در چکسلواکی بود زیرا رای آلمان در این حزب متمرکز بود و آرا چک و اسلواکی در میان چندین حزب پخش شد. اندکی پس از انشلوس اتریش به آلمان، هنلین در ۲۸ مارس ۱۹۳۸ با هیتلر در برلین ملاقات کرد و به وی دستور داده شد خواسته‌هایی را مطرح کند که برای دولت دمکراتیک چکسلواکی به رهبری رئیس‌جمهور ادوارد بنهوس غیرقابل قبول باشد. در ۲۴ آوریل، SdP یک سری خواسته‌ها را از دولت چکسلواکی صادر کرد که به برنامه Karlsbader معروف بود. هنلین خواستار مواردی مانند خودمختاری برای آلمانی‌های مقیم چکسلواکی بود. دولت چکسلواکی در پاسخ گفت که مایل است حقوق اقلیت بیشتری را برای اقلیت آلمان فراهم کند اما در ابتدا تمایلی به اعطای خودمختاری نداشت. SdP در ماه مه ۱۹۳۸ ۸۸٪ از آرا قومی آلمان را به دست آورد.
با وجود تنش زیاد بین آلمان‌ها و دولت چکسلواکی، در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۸، مخفیانه پیشنهاد شد ۶۰۰۰ کیلومتر مربع (۲۳۰۰ مایل مربع) چکسلواکی را به آلمان داده شود، در ازای توافق آلمان برای پذیرش ۱٫۵ تا ۲٫۰ میلیون آلمان سودتی، که چکسلواکی آن را اخراج خواهد کرد. هیتلر پاسخ نداد.
زمینه > بحران سودتن

همان‌طور که مماشات قبلی هیتلر نشان داده بود، فرانسه و انگلیس قصد داشتند از جنگ جلوگیری کنند. دولت فرانسه نمی‌خواست به تنهایی با آلمان روبرو شود و رهبری خود را از دولت محافظه کار انگلیس، نخست‌وزیر، نویل چمبرلین گرفت. وی شکایات سودنتن آلمان را موجه می‌دانست و معتقد بود که مقاصد هیتلر محدود است؛ بنابراین انگلیس و فرانسه هر دو به چکسلواکی توصیه کردند که به خواسته‌های آلمان توجه كند. بنس مقاومت کرد و در ۱۹ مه، در پاسخ به حمله احتمالی آلمان، یک بسیج جزئی را آغاز کرد.
در ۲۰ ماه مه، هیتلر پیش نویس طرح حمله به چکسلواکی را با نام رمز عملیات سبز به ژنرال‌های خود ارائه داد. وی اصرار داشت که بدون «تحریک»، «یک فرصت ویژه مناسب» یا «توجیه سیاسی کافی» چکسلواکی را «نظامی» نمی‌کند. در ۲۸ مه، هیتلر جلسه ای از روسای خدمات خود را فراخواند، دستور تسریع در ساخت زيردرياييها را داد و ساخت دو ناو جنگی خود، بیسمارک و تیرپیتز، را به بهار ۱۹۴۰ جلو برد. وی خواستار تسريع افزایش قدرت آتش کشتی‌های جنگی رزم ناو شارنهورست  و نبردناو گنایزناو Gneisenau  شد. هیتلر با درک اینکه این هنوز برای یک جنگ دریایی گسترده با انگلیس ناکافی است، امیدوار بود که این یک بازدارندگی کافی باشد. ده روز بعد، هیتلر بخشنامه ای مخفی برای جنگ علیه چکسلواکی امضا کرد که باید حداکثر در تاریخ ۱ اکتبر آغاز شود.
کنفرانس مونیخ

موسولینی برای حل بحران چکسلواکی پیشنهاد کرد کنفرانسی متشکل از قدرت‌های اروپایی بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و آلمان نازی برای رسیدگی به این مسئله تشکیل شود. در ۲۹ و ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸ این کنفرانس بدون حضور نماینده‌ای از شوروی یا چکسلواکی در مونیخ تشکیل شد و سودت را به آلمان بخشید. نویل چمبرلین پس از امضای توافق‌نامه مونیخ گفت: «امروز ما صلح را برای زمانه‌مان را تحقق بخشیدیم.»
الحاق سودت کافی نبود چرا که هیتلر الحاق کل چکسلواکی را در سر داشت که متحد بالقوه فرانسه بود و از نظر نظامی و اقتصادی نیز قوی بود.
واکنش‌ها

اگرچه انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها راضی بودند، اما یک دیپلمات انگلیسی در برلین ادعا کرد که یکی از اعضای هیئت همراه هیتلر به او اطلاع داده‌است که بلافاصله پس از ملاقات با چمبرلین، هیتلر با عصبانیت گفته بود: «آقایان، این اولین کنفرانس بین‌المللی من بوده‌است و می‌توانم اطمینان دهم که آخرینم خواهد بود.»  به مناسبت دیگری، شنیده شده بود که او دربارهٔ چمبرلین گفت: «اگر هرگز آن پیرمرد احمق دوباره با چترش در اینجا دخالت کند، من او را به طبقه پایین لگد می‌زنم و جلوی عکاسان روی شکمش می پردم.»  هیتلر در یکی از سخنرانی‌های عمومی خود پس از مونیخ اعلام کرد: «خدا را شکر که هیچ سیاستمدار چتری در این کشور نداریم».