stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیک هولونیاک
جوایز و افتخارات

هلونیاک از طرف جورج بوش پدر و بوش پسر، آکی‌هیتو امپراتور ژاپن و ولادیمیر پوتین جوایزی دریافت کرد.
در سال ۱۹۸۴، هلونیاک، برای آکدمی ملی علوم انتخاب شد.
در سال ۱۹۸۹، مدال IEEE ادیسون برای پاسداشت از «خدمات برجسته‌ای که در شاخه مهندسی الکترونیک در ارتباط با پیشرفت‌های عظیمی که در زمینه مواد و دستگاه‌های نیمه هادی انجام داد» اعطا شد.
در سال ۱۹۹۲، او از آکادمی آپتیک آمریکا جایزه چارلز هارد تونز را دریافت کرد.
در سال ۱۹۹۳، او جایزه NAS را برای کاربرد صنعتی علوم دریافت کرد.
در سال ۱۹۹۵، بابت کمکهای برجسته به تحقیقات و کاربردهای عملی دیودها و لیزرهای ساطع کننده نور به او جایزه بین‌المللی ژاپن معادل ۵۰۰هزار دلار اعطا شد.
در سال ۲۰۰۱، او مدال فردریک ایوز را از انجمن اپتیک آمریکا دریافت کرد.
در سال ۲۰۰۳، به او مدال افتخار مؤسسه IEEE اعطا شد.
ویلیام وه‌چی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  ویلیام وه‌چی
زادروز:  ۲۸ دسامبر ۱۹۴۸ ‏(۷۵ سال)
زادگاه:  اسکاندیانو, ایتالیا
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۶۷–۱۹۷۴ |  آ.ث. میلان |  ۴۶ |  (۰) |
| ۱۹۷۴–۱۹۷۶ |  کالیاری |  ۲۶ |  (۰) |
| ۱۹۷۶–۱۹۸۱ |  کومو |  ۱۴۷ |  (۰) |
| ۱۹۸۱–۱۹۸۲ |  اسپال |  ۳۳ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۶۹–۱۹۷۰ |  زیر ۲۱ سال ایتالیا |  ۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
ویلیام وه چی دوازه بان سابق ایتالیایی است.
ویلیام وه‌چی(به ایتالیایی: Villiam Vecchi) (زاده ۲۸ دسامبر ۱۹۴۸ در اسکاندیانو) دروازه‌بان سابق ایتالیایی است.
او در حال حاضر مربی دروازه‌بان‌ های باشگاه رئال مادرید است.
تلفنی بیانچی

خانه شرم توسط مکس نویفد (۱۹۳۸)
فیلم‌های تلفنی بیانچی (انگلیسی: Telefoni Bianchi، تلفظ [teˈlɛ:foni ˈbjaŋki]؛ white telephones) یا تلفن‌های سفید که فیلم‌های دکو (انگلیسی: deco films) نیز نامیده می‌شوند، توسط صنعت فیلم ایتالیا در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ به تقلید از کمدی‌های آمریکایی آن زمان در تضاد شدید با سبک مهم دیگر آن دوره، کالیگرافیسم، که بسیار هنری بود، ساخته شدند. سینمای تلفنی بیانچی از موفقیت فیلم کمدی ایتالیایی اوایل دهه ۱۹۳۰ سربرآورد؛ این یک نسخه سرگرم‌کننده‌تر بود که از هرگونه روشنفکری یا انتقاد اجتماعی بَری شده بود.
نام

این نام از حضور تلفن‌های سفید در سکانس‌های اولین فیلم‌های تولیدشده در این دوره گرفته شده‌است، نشانه‌ای از رفاه اجتماعی، نمادی از وضعیتی است که قادر به نشان دادن تفاوت با تلفن‌های رایجِ از جنس باکالیت، که ارزان‌تر و در نتیجه گسترده‌تر، اما در عوض سیاه‌رنگ بودند، است. تعریف دیگری که برای این فیلم‌ها ارائه می‌شود، «سینمای دکو» (انگلیسی: deco cinema) است که به دلیل وجود اثاثیه‌ای است که سبک بین‌المللی دکو را به یاد می‌آورد، و در آن سال‌ها مرسوم بود.
چهره‌های اصلی

از جمله کارگردانان مرتبط با این سبک عبارتند از: ماریو کامرینی، آلساندرو بلازتی، ماریو بنارد، ماریو ماتولی، کارلو لودوویکو براگالیا، مکس نویفد، و جنارو ریگلی. در میان بازیگران مرد و زن: کاترینا بوراتو، آسیا نوریس، چسکو بازه‌جو، السا مرلینی، روسانو براتسی، کلارا کالامی، لیلیا سیلوی، ورا کارمی، جینو چروی، والنتینا کورتزه، ویتوریو دسیکا، دوریس دورانتی، لوئیزا فریدا، فوسکو جاکتی، آمدئو ناتزاری، آلیدا والی، کارلو کامپانینی، و ککو ریسونه.
فیلم‌های قابل‌توجه

شبی با تو، توسط فروچو بیانچینی (۱۹۳۲)
سه آرزو، توسط جورجو فرونی (۱۹۳۷)
ما هفت خواهر بودیم، توسط نونتسیو مالاسوما (۱۹۳۹)
پشت‌صحنه، توسط آلساندرو بلازتی (۱۹۳۹)
فروشگاه بزرگ، توسط ماریو کامرینی (۱۹۳۹)
صدای بی رخ، توسط جنارو ریگلی (۱۹۳۹)
خداحافظ جوانی، توسط فردیناندو ماریا پوجولی (۱۹۴۰)
رزهای قرمز، توسط جوزپه آماتو و ویتوریو دسیکا (۱۹۴۰)
مادالنا، نمره اخلاق صفر، توسط ویتوریو دسیکا (۱۹۴۰)
میخانه سرخ، توسط مکس نویفد (۱۹۴۰)
به من نگو!، توسط ماریو ماتولی (۱۹۴۰)
شهبانوی ناوارا، توسط کارمینه گالونه (۱۹۴۲)
ماریو کامرینی
آلساندرو بلازتی
ماریو بنارد
ماریو ماتولی
کارلو لودوویکو براگالیا
مکس نویفد
جنارو ریگلی
نیروهای مسلح جمهوری ازبکستان

| نیروهای مسلح جمهوری ازبکستان | نیروهای مسلح جمهوری ازبکستان |
| --- | --- |
Oʻzbekiston Respublikasi Qurolli Kuchlari: Oʻzbekiston Respublikasi Qurolli Kuchlari
بنیان‌گذاری: ۱۴ ژانویه ۱۹۹۲؛ ۳۲ سال پیش (۱۹۹۲-14}})
ستاد: تاشکند، ازبکستان
رهبری: رهبری
رئیس‌جمهور ازبکستان:  شوکت میرضیایف
رئیس ستاد:  ارتشبد شوخرات خولموخامدوف
نیروی انسانی: نیروی انسانی
خدمت سربازی: ۱۸ سال
دسترسی برای خدمت سربازی: ۶٬۳۴۰٬۲۲۰ نفر, سن ۱۸–۴۹
نیروی فعال: ۴۸٬۰۰۰ نفر
صنعت: صنعت
تأمین کنندگان خارجی:  روسیه  ایالات متحده آمریکا  چین  قزاقستان  ترکیه  بلاروس  اسرائیل  اندونزی  کره جنوبی  فرانسه  آلمان  جمهوری چک  بریتانیا  هند  ایران  پاکستان  امارات متحده عربی  لهستان  ژاپن  کره شمالی جمهوری آذربایجان  اوکراین
نیروهای مسلح جمهوری ازبکستان (ازبکی: Oʻzbekiston Respublikasi Qurolli Kuchlari) مجموعه نیروهای مسلح ازبکستان است، که از نیروی زمینی ازبکستان، نیروی هوایی و پدافند هوایی ازبکستان، مرزبانی ازبکستان و نیروی رودخانه‌ای ازبکستان تشکیل می‌شود.
تاریخ > پیش‌تاریخ

تاشکند، پایتخت ازبکستان، پیش از این مقر منطقه نظامی ترکستان از اتحاد جماهیر شوروی بود و در ۲۰ فوریه ۱۹۹۲، وزارت دفاع جدید اداره‌هایی را که پیش از این توسط کارکنان مقر منطقه‌ای اشغال شده بود، تحویل گرفت. جمهوری سوسیالیستی شوروی ازبکستان قوی‌ترین حضور نظامی شوروی را در میان دیگر جمهوری‌های آسیای مرکزی داشت. این نیرو کنترل وزارت امور داخلی خود را در دست داشت و وزارت امور داخلی خود را به‌طور مستقل از وزارت امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی اداره می‌کرد.
تاریخ > تأسیس نیروهای مسلح و نهادهای نظامی

در ۲ ژوئیه ۱۹۹۲، بر اساس فرمان ریاست‌جمهوری وزارت دفاع تأسیس شد که جایگزین وزارت امور دفاعی می‌شد. در سال‌های بعد، ازبکستان افسران روسی را با افسران ازبک‌تبار جایگزین کرد و ساختار ارتش را به‌گونه‌ای تغییر داد که بر اهدافی مانند ناآرامی‌های مدنی، قاچاق مواد مخدر و حزب‌التحریر تمرکز داشته باشد.[نیازمند منبع] سه آکادمی نظامی شوروی، مدرسه عالی فرماندهی سلاح‌های مشترک تاشکند، مدرسه عالی فرماندهی تانک و مهندسی چیرچیق و مدرسه عالی فرماندهی خودروی نظامی سمرقند، در ازبکستان واقع بودند. این امر باعث شد که دولت افسران ازبک را برای آموزش به روسیه نفرستد. در سال ۱۹۹۴، آن‌ها آکادمی مشترک نیروهای مسلح را تأسیس کردند تا افسرانی از همه شاخه‌ها آموزش دهند. اگرچه زبان ازبکی به‌طور فزاینده‌ای در ارتش مورد استفاده قرار می‌گرفت اما زبان روسی هنوز زبان اصلی در آموزش افسران بود، زیرا اکثر دستورالعمل‌ها به زبان روسی بودند. با این حال امروزه زبان ازبکی در تمامی حوزه‌های سیستم دفاعی استفاده می‌شود زیرا تنها زبان رسمی در ازبکستان است.
تاریخ > توسعه

در اکتبر ۱۹۹۳، به‌موجب فرمانی، سپاه دوم نیروی متحرک بر اساس دویست و پنجمین لشکر هوابرد گارد وین تشکیل شد و سپاه اول نیز بر اساس سپاه ۵۹ سابق تأسیس گردید. در ژانویه ۱۹۹۴، لشکر صدو هشتم مکانیزه پیاده‌نظام منحل شد و واحدهای نظامی آن به سپاه اول پیوستند. هنگ‌های منحل شده با تیپ‌های پیاده‌نظام مکانیزه، توپخانه کوهستانی، تانک و توپخانه ضدهوایی جایگزین شدند. در آوریل ۱۹۹۴، دفاتر دفاعی در مناطق جمهوری، جمهوری قرقیزستان و شهر تاشکند تأسیس شدند و دفاتر دفاعی در شهرها و نواحی ایجاد گردید.
اصلاحات نظامی پس از انتصاب کادیر گولیاموف به وزارت دفاع، آغاز شد. ساختارهای شوروی‌گونه هنگ‌ها جایگزین شدند و واحد اصلی نبرد شامل ۱۴ سرباز گردید. همچنین، گروه‌های رنجری بر اساس مدل آمریکایی تشکیل شدند.
از زمانی که شوکت میرزایف به قدرت رسید، ارتش در حال بازسازی و مسلح کردن خود با تجهیزات مدرن است.
تاریخ > فعالیت‌ها و روابط خارجی

از اوت تا سپتامبر ۱۹۹۷، ازبکستان در تمرینات گردان آسیای مرکزی (CENTRASBAT) در قزاقستان و ازبکستان شرکت کرد که بخشی از یک تمرین مشترک هشت‌کشوری بود که شامل ایالات متحده آمریکا، روسیه و اوکراین نیز می‌شد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ایالات متحده آمریکا پایگاه هوایی کارشی‌خان‌آباد در جنوب ازبکستان، که با افغانستان مرز داشت، را اجاره کرد. پایگاه آمریکایی در آنجا کمپ استرانگ‌هولد فریدوم نامیده می‌شد، ولی بیشتر توسط پرسنل حاضر در منطقه به پایگاه هوایی کی۲ شناخته می‌شد.
در مه ۲۰۰۵، ارتش در سرکوب ناآرامی‌ها در شهر فرغانه در دره اندیجان که به کشتار اندیجان معروف شد، دخالت داشت. در پی این اتفاق، اتحادیه اروپا فروش تسلیحات را ممنوع کرد و تحریم ویزا به مدت یک سال را برای ۱۲ مقام ارشد از جمله رئیس امنیت و وزرای داخلی و دفاع اعمال کرد و آنها را مسئول کشتارها دانست.
پس از این حادثه، رئیس‌جمهور کاریموف چندین مقام ارشد نظامی را برکنار کرد: وزیر دفاع گولیاموف، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح اسماعیل ارگاشف و فرمانده ناحیه نظامی شرقی کوسی‌مالی احمدف. برناشف و چرنیخ گفته‌اند که «... گرچه این برکناری‌ها تغییرات عمده‌ای در سیستم اداری ساختارهای امنیتی و نظامی ایجاد نکرد، اما نشان‌دهنده تغییرات جدی در روابط قدرت میان نخبگان منطقه‌ای است که نمایندگان طوایف خود را به نمایش می‌گذارند.»
یک بیانیه مشترک از کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای که در اوایل ژوئیه ۲۰۰۵ در کنفرانسی در آستانه صادر شد، خواستار خروج نیروهای آمریکایی از پایگاه‌های نظامی در آسیای مرکزی شد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۵، ازبکستان بر اساس یک بند قانونی از ایالات متحده خواست که ظرف ۱۸۰ روز از کشور خارج شود. در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۵، خروج نیروهای آمریکایی از کارشی‌خان‌آباد و سایر پایگاه‌ها تکمیل شد.
اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۹ ممنوعیت فروش تسلیحات را لغو کرد. ازبکستان و روسیه در سال ۲۰۰۵ یک پیمان دفاعی متقابل امضا کردند تا همکاری‌های نظامی خود را تقویت کنند. این موضوع در تضاد شدید با چند سال قبل بود، زمانی که ایالات متحده به نظر می‌رسید دوست خارجی ترجیحی ازبکستان باشد و روابط با روسیه سردتر بود.
تاریخ > فعالیت‌ها و روابط خارجی > کنترل تسلیحات و عدم گسترش سلاح‌های هسته‌ای

دولت ازبکستان به تعهدات کنترل تسلیحات اتحاد جماهیر شوروی سابق پیوست و به پیمان منع گسترش تسلیحات هسته‌ای به عنوان یک کشور غیر هسته‌ای پیوسته است. همچنین از برنامه فعال آژانس کاهش تهدیدات دفاعی وزارت دفاع ایالات متحده در غرب ازبکستان حمایت کرده است.
نیروهای زمینی

ارتش شامل پنج منطقه نظامی است. در سال ۲۰۰۱، گارنیزون تاشکند به منطقه نظامی تاشکند تبدیل شد. ستادهای مناطق نظامی و مسئولیت آن‌ها به شرح زیر است:
| منطقه | محل ستاد | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- |
| ناحیه نظامی شمال غربی | ستاد نکوس | کاراکالپاکستان، استان خوارزم |
| منطقه ویژه نظامی جنوب غربی | ستاد کارشی | استان قشقدریا، استان سَرْخَندَریا، استان بخارا، استان ناوایی |
| ناحیه نظامی مرکزی | ستاد جیزاک | استان جیزاک، استان سمرقند، استان سِرْدَرْیا |
| منطقه نظامی شرق | ستاد فرغانه | استان فرغانه، استان اندیجان، استان نامانگان |
| منطقه نظامی تاشکند | ستاد تاشکند | استان تاشکند |
:
نیروی هوایی

نیروی هوایی ازبکستان از واحدهایی تشکیل شده است که پیش‌تر بخشی از ارتش هوایی ۴۹ ارتش هوایی منطقه نظامی ترکستان مستقر در تاشکند بودند. دو واحد رزمی باقی‌مانده، شامل هنگ‌هایی در کارشی‌خان‌آباد و دژیزاک هستند.
شصتمین هنگ جداگانه، هنگ بمب‌افکن ۷۳۵ و هنگ شناسایی هوایی هشتاد و هفتم جداگانه پیشین را در خود ادغام کرده است. این هنگ شامل ۳۱ فروند سو-۲۴، ۳۲ فروند میگ-۲۹ و ۶ فروند سو-۲۷ است. واحدهای دیگری که اخیراً منحل شده‌اند، شامل هنگ جنگنده شصت و یکم در کاکایدی هستند که خود ادغام‌شده با هنگ جنگنده صد و پانزدهم قبلی بوده و همچنین هنگ جنگنده شصت و دوم در اندیجان. هنگ‌های مستقر در این دو پایگاه در سال ۱۹۹۹ منحل شدند. ۲۶ فروند سو-۱۷ که ظاهراً در شرایط بسیار بدی هستند، در چیرچیک ذخیره‌شده‌اند. (به گوگل ارث ۴۱°۳۰'۰۵٫۶۹"N ۶۹°۳۳'۴۴٫۹۰"E مراجعه کنید)
یک سرباز ازبک ارتش سرخ پس از بازگشت از جبهه شرقی، ۱۹۴۵
سربازان ازبک در حین تمرین کوپرایتیو اسپرِی
مراسم پایان تمرینات گردان آسیای مرکزی در چیرچیک. به‌طور قابل توجهی، الفبای لاتین ازبک در اینجا مشاهده می‌شود، مانند آنچه در کلمه O'zbekiston دیده می‌شود.
پرسنل نگهداری نیروی هوایی ازبکستان یک هواپیمای سوخو ۲۴ را در پایگاه هوایی کارشی‌خان‌آباد به حرکت درمی‌آورند.
واکانوهانا کانجی دوم

| واکانوهانا کانجی دوم | واکانوهانا کانجی دوم |
| --- | --- |
若乃花 幹士: 若乃花 幹士
نقش دست واکانوهانا بر بنای یادبودی در ریوگوکو، توکیو: نقش دست واکانوهانا بر بنای یادبودی در ریوگوکو، توکیو
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
تولد: کاتسونوری شیمویاما ۳ آوریل ۱۹۵۳ استان آئوموری، Japan
مرگ: ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۲ (۶۹ سال) اوساکا, ژاپن
قد: ۱٫۸۶ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
وزن: ۱۲۹ کیلوگرم (۲۸۴ پوند)
حرفه: حرفه
Stable: Futagoyama
رکورد: ۶۵۶-۳۲۳-۸۵
آغاز به کار: ژوئیه، ۱۹۶۸
بالاترین رتبه: یوکوزونا (مه، ۱۹۷۸)
بازنشستگی: ژانویه، ۱۹۸۳
قهرمانی: ۴ (ماکوچی)
جایزه‌های ویژه: عملکرد برجسته (۲) تکنیک (۴)
ستاره‌های طلا: ۳ (کیتانومی توشیمیتسو)
* بروزرسانی‌شده تا تاریخ اوت ۲۰۰۷.: * بروزرسانی‌شده تا تاریخ اوت ۲۰۰۷.
واکانوهانا کانجی دوم (به ژاپنی: 若乃花 幹士(二代目)) کُشتی‌گیر سوموی اهل استان آئوموری در کشور ژاپن است که پنجاه‌ و ششمین کشتی‌گیر دارای رتبهٔ یوکوزونا محسوب می‌شود. وی در سال ۱۹۷۸ میلادی به این مرتبه ارتقا یافت و در سال ۱۹۸۳ میلادی بازنشست شد. واکانوهانا کانجی دوم توانست ۴ بار قهرمان (یوشو) مسابقات سومو شود.
مرگ

واکانوهانا در آوریل ۲۰۲۱به سرطان ریه مبتلا شد. او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۲ در بیمارستانی در اوساکا در سن ۶۹ سالگی درگذشت.
پت کوپر

| پت کوپر | پت کوپر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۲۹ ‏(۹۵ سال) بروکلین ، نیویورک
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها): بازیگر و کمدین
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۱-حال
پت کوپر (به انگلیسی: Pat Cooper) (زاده ۳۱ ژوئیه ۱۹۲۹) بازیگر و کمدین آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم تحلیل این اشاره کرد.
تئوبالدو دپترینی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۲ March ۱۹۱۴
زادگاه:  ورچلی، ایتالیا
پست:  Midfielder
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۳۰-۳۳ |  Pro Vercelli |  ۶۶ |  (۱) |
| ۱۹۳۳-۴۹ |  باشگاه فوتبال یوونتوس |  ۳۵۹ |  (۹) |
| ۱۹۴۹-۵۱ |  باشگاه فوتبال تورینو |  ۳۰ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۵۹:  باشگاه فوتبال یوونتوس
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
تئوبالدو دپترینی (به ایتالیایی: Teobaldo Depetrini) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که از سال ۱۹۳۶ میلادی عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بوده و در ۱۲ بازی ملی حضور داشته‌است. او در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
تئوبالدو دپترینی آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۴۶ میلادی انجام داد.
از تاریکی نترس (فیلم ۲۰۱۱)

| از تاریکی نترس | از تاریکی نترس |
| --- | --- |
کارگردان: تروی نیکسی
تهیه‌کننده: گیرمو دل تورو مارک جانسون استفن جونز
نویسنده: گیرمو دل تورو متیو رابینز
بر پایه: از تاریکی نترس (۱۹۷۳) اثر نایجل مکیند
بازیگران: کیتی هلمز گای پیرس بیلی مدیسن جک تامپسون الن دل گری مک‌دونالد جولیا بلیک
موسیقی: مارکو بلترامی باک سندرز
فیلم‌بردار: الیور استیپلتون
تدوین‌گر: جیل بیلکوک
شرکت تولید: Necropia Gran Via
توزیع‌کننده: فیلم‌دیستریکت میرامکس‌فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  ۶ نوامبر ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-۱۱-۰۶) (جشنواره فیلم ویرجینیا)  ۲۶ اوت ۲۰۱۱ (۲۰۱۱-۰۸-۲۶) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۹۹ دقیقه
کشور: آمریکا استرالیا مکزیک
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۲۵٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار
فروش گیشه: ۳۶٫۹۹۳٫۱۶۸ دلار
از تاریکی نترس فیلمی در ژانر فانتزی تاریک و ترسناک، محصول سال ۲۰۱۱ آمریکا است. کارگردانی فیلم را تروی نیکسی بر عهده داشته و بازیگرانی چون کیتی هلمز، گای پیرس و بیلی مدیسن در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم بازسازی فیلم تلویزیونی به همین نام متعلق به ۱۹۷۳ است که از شبکه ABC پخش شده بود. بازیگران اصلی فیلم، کیتی هلمز، گای پیرس و بیلی مدیسن، به عنوان یک خانواده وارد عمارت قرن نوزدهمی رود آیلند می‌شوند جایی که دختر کوچک خانواده (سالی) موجودات بدخلق و ترسناکی را که از شومینه متروکه زیرزمین خانه بیرون می‌آیند، می‌بیند. جک تامپسون، آلن دیل، گری مک‌دونالد و جولیا بلیک نیز در نقش‌های مکمل بازی می‌کنند.
داستان

داستان فیلم دربارهٔ دختربچه‌ای است که به همراه خانواده‌اش به خانه‌ای جدید نقل مکان می‌کند و در آنجا با موجودات ترسناکی که به دنبال دندان انسان‌ها هستند برخورد می‌کنند. این موجودات از نور فراری هستند و فقط در تاریکی فعالیت می‌کنند…
پیوند

از تاریکی نترس در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها
پاوول مولنار

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Pavol Molnár
زادروز:  ۱۳ فوریهٔ ۱۹۳۶ ‏(۸۸ سال)
تیم ملی: تیم ملی
| سال‌ها |  تیم |  بازی‌ها† |  (گل‌ها)† |
| ۱۹۵۶–۱۹۶۰ |  چکسلواکی |  ۲۰ |  (۳) |
پاوول مولنار (چکی: Pavol Molnár؛ زادهٔ ۱۳ فوریهٔ ۱۹۳۶) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا اشاره کرد. وی سابقه ۲۰ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی در کارنامه دارد.
هاینز الزنر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۴ دسامبر ۱۹۲۸
زادگاه:  برهنا
تاریخ مرگ:  ۳ اوت ۲۰۱۹
پست:  defender
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۰–۱۹۵۳ |  باشگاه فوتبال اولم ۱۸۴۶ |   |   |
| ۱۹۵۳–۱۹۵۹ |  باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶ |   |   |
| ۱۹۵۹–۱۹۶۱ |  Wuppertaler SV |   |   |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۶۱–۱۹۶۳:  Eintracht Bad Kreuznach
۱۹۶۳–۱۹۶۶:  VfB Helmbrechts
۱۹۶۶–۱۹۶۸:  FC Bayern Hof
۱۹۶۸–۱۹۷۰:  باشگاه فوتبال مانهایم
۱۹۷۰–۱۹۷۲:  باشگاه فوتبال یان رگنسبورگ
۱۹۷۲–۱۹۷۴:  باشگاه فوتبال گروتر فورث
۱۹۷۴–۱۹۷۷:  FC Bayern Hof
۱۹۷۷–۱۹۸۰:  SpVgg Bayreuth
۱۹۸۰–۱۹۸۱:  باشگاه فوتبال آگسبورگ
۱۹۸۱:  باشگاه فوتبال نورنبرگ
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
هاینز الزنر (انگلیسی: Heinz Elzner; ۴ دسامبر ۱۹۲۸ – ۳ اوت ۲۰۱۹) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶ اشاره کرد.
پتار نادووزا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Petar Nadoveza
زادروز:  ۹ آوریل ۱۹۴۲ ‏(۸۲ سال)
زادگاه:  شیبنیک
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Šibenik
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۹–۱۹۶۳ |  Šibenik |  ۶۵ |  (۳۰) |
| ۱۹۶۳–۱۹۷۳ |  باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت |  ۲۱۷ |  (۱۰۸) |
| ۱۹۷۳–۱۹۷۵ |  باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن |  ۴۵ |  (۱۵) |
| مجموع |   |  ۳۲۷ |  (۱۵۳) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۶۷ |  تیم ملی فوتبال یوگسلاوی |  ۱ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۸۲–۱۹۸۴:  باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت
۱۹۸۴–۱۹۸۵:  Šibenik
۱۹۸۸–۱۹۸۹:  باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت
۱۹۹۲:  باشگاه فوتبال بنزرتی
۱۹۹۵–۱۹۹۶:  Olimpija Ljubljana
۲۰۰۰:  باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت
۲۰۰۴:  باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت
۲۰۰۴:  باشگاه فوتبال سرزو اوزاکا
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
پتار نادووزا (کرواتی: Petar Nadoveza؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۴۲) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت و باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
هرشل ساویج

| هرشل ساویج | هرشل ساویج |
| --- | --- |
Herschel Savage in Los Angeles, CA on April 28, 2010: Herschel Savage in Los Angeles, CA on April 28, 2010
زادهٔ: ۲۵ نوامبر ۱۹۵۲ ‏(۷۲ سال) نیویورک، ایالات متحده آمریکا
هرشل ساویج (انگلیسی: Herschel Savage؛ زاده ۲۵ نوامبر ۱۹۵۲) یک بازیگر پورنوگرافی اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دبی به دلاس می‌رود اشاره کرد.
هلگا لیندنر

| هلگا لیندنر | هلگا لیندنر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ مهٔ ۱۹۵۱ کمنیتس
ملیت: آلمان
هلگا لیندنر (آلمانی: Helga Lindner؛ زادهٔ ۵ مهٔ ۱۹۵۱) شناگر اهل آلمان بود.
دانشگاه ایالتی اوهایو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: Disciplina in civitatem (زبان لاتین)
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۲۲ مارس ۱۸۷۰؛ ۱۵۴ سال پیش (۱۸۷۰-22}})
وابستگی آکادمیک: انجمن دانشگاه‌های آمریکایی یونیورسیتاس ۲۱
موقوفه مالی: ۷٫۹ میلیارد دلار (۲۰۲۴)
اعضای هیئت علمی: ۷۳۱۰ نفر
کارمندان مدیریتی: ۲۷۱۵۸ نفر
دانشجویان: ۶۰۰۴۶ نفر (کلمبوس) ۶۵۴۰۵ نفر (همه پردیس‌ها)
کارشناسی: ۴۵۷۲۸ نفر (کلمبوس) ۵۱۰۷۸ نفر (همه پردیس‌ها)
تحصیلات تکمیلی: ۱۴۳۱۸ نفر (کلمبوس) ۱۴۳۲۷ نفر (همه پردیس‌ها)
موقعیت: کلمبوس، اوهایو، ایالات متحده
پردیس: ۱٬۷۶۵ جریب فرنگی (۷ کیلومتر مربع) پردیس کلمبوس ۱۶٬۱۳۲ جریب فرنگی (۶۵ کیلومتر مربع) جمع (منطقه شهری)
رنگ آموزشگاه: سرخ‌فام و خاکستری    
نام ورزشی: باکیز ایالت اوهایو
شگون‌نما: بروتوس باکی
تعلق ورزشی به: ان‌سی‌ای‌ای بخش یکم همایش ۱۰تای بزرگ
وبگاه: osu.edu
ساختمان یونیورسیتی هال دانشگاه
دانشگاه ایالتی اوهایو (به انگلیسی: Ohio State University) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در کلمبوس واقع در ایالت اوهایو آمریکا است که در سال ۱۸۷۰ میلادی و پس از امضای قانون اعطای اراضی دولت به دانشگاه‌ها توسط آبراهام لینکلن بنیان‌نهاده شد.
همچنین این دانشگاه دارای بزرگ‌ترین محوطه پردیس پس از دانشگاه ایالتی آریزونا در سراسر ایالات متحده آمریکا است. این دانشگاه در بین دانشگاه‌های دولتی واقع در ایالت اوهایو دارای بهترین رده کیفیت می‌باشد. همچنین این دانشگاه در بین ۶۰ دانشگاه نخست آمریکا و همچنین ۱۵۰ دانشگاه نخست جهان قرار دارد.
تاریخچه

فعالیت دانشگاه ایالتی اوهایو در سال۱۸۷۰، هنگامی که مجمع عمومی اوهایو، کالج مکانیک و کشاورزی را بنیان نهاد، آغاز شد. تأسیس این کالج با امضای قانونقانون اعطای زمین توسط لینکلن در ۱۰ ژوئیه ۱۸۶۲ میسر شد. تأسیس این دانشگاه با اهداف جدیدی که از آموزش در زمان تأسیس این دانشگاه مطرح شد، به یک موضوع جنجالی بین سیاستمداران، فرهیختگان و مردم تبدیل شد. گروهی در آن زمان معتقد بودند که دانشگاه فقط باید به آموزش مکانیک و کشاورزی اختصاص یابد و گروهی دیگر خواستار اجرای برنامهٔ وسیع تری بودند. جوزف سولیوانت (به انگلیسی: Joseph Sullivant)، عضو اولین هیئت مدیره دانشگاه، ایدهٔ دوم را پیش برد.
در ۱۷ سپتامبر ۱۸۷۳، برای اولین بار ۲۴ دانشجو در مزرعهٔ قدیمی نایل(به انگلیسی: Nile) در ۲ مایلی شمال کلمبوس(به انگلیسی: Columbus) در کلاس های درس شرکت کردند و دانشگاه رسماً آغاز بکار کرد. در سال ۱۸۷۸، نام دانشگاه به «دانشگاه ایالتی اوهایو» تغییر پیدا کرد. در همان سال اولین گروه دانشجویان از این دانشگاه فارغ‌التّحصیل شدند.
در سال۱۹۵۰، انجمن ورزش دانشگاه ایالتی اوهایو به نام بوکی (به انگلیسی: Buckey) که نام درختی بومی در منطقه اوهایو است، نامگذاری شد. گاهی از این درخت و میوهٔ آن نیز به عنوان سمبل این دانشگاه استفاده می‌شود.
رنکینگ

در رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس در سال ۲۰۲۰، دانشگاه ایالتی اوهایو در رتبه صد ویکم در دنیا و رتبه سی ام در آمریکا قرار گرفته‌است. همچنین در رتبه‌بندی تایمز در سال ۲۰۲۰، این دانشگاه رتبه هفتادم را در بین دانشگاه‌های جهان از آن خود کرده‌است.
پردیس‌ها

هم‌اکنون مساحت دانشگاه۶۲۱۰ هکتار است که شامل ۸۶۳ ساختمان می‌باشد؛ پردیس کلمبوس که پردیس اصلی می‌باشد با مساحت۷۰ هکتار دارای ۴۲۴ ساختمان می‌باشد.
کالج مهندسی

از معروفترین کالج‌های این دانشگاه کالج مهندسی است که در میان ۱۰ کالج برتر مهندسی آمریکا قرار دارد. این کالج شامل ۱۲ دانشکده: مهندسی هوا-فضا، مهندسی شیمی، مهندسی پزشکی، مهندسی کشاورزی و زیست‌شناسی، مهندسی راه‌وساختمان، مهندسی کامپیوتر، مهندسی مکانیک، مهندسی برق و الکترونیک، مهندسی صنایع، مهندسی علم مواد و مهندسی جوش است. از این کالج سالانه حدود ۱۰۰۰ دانشجوی لیسانس، ۴۰۰ دانشجوی فوق لیسانس و ۱۰۰ دانشجوی دکترای پیوسته فارغ‌التحصیل می‌شوند.
کالج مهندسی > دانشکده مکانیک

دانشکده مکانیک در سال۱۸۸۱ تأسیس شد. این دانشکده برای مدت صد سال توانست بهترین کیفیت آموزشی را در میان دانشکده‌های مکانیک در آمریکا را به خود اختصاص دهد. علاوه بر ارائه مدرک لیسانس به دانش‌آموختگان مکانیک، این دانشکده قادر به اعطای مدارک فوق لیسانس و دکترا به دانش‌آموختگان رشته‌های مهندسی مکانیک و مهندسی هسته‌ای است. این دانشکده دارای بخشی مجزا است که وسایل و امکاناتی را که مورد نیاز فعالیتهای آموزشی و تحقیقاتی دانشکده است شناسایی و در جهت تأمین آنها اقدام بعمل می‌آورد. این بخش زیر نظر سازمان تجهیز امکانات دانشگاه‌های آمریکا فعالیت می‌کند و تأمین بودجه می‌شود. این دانشکده تنها دانشکده در میان دانشکده‌های دانشگاه‌های ایالت اوهایو می‌باشد که توانسته تمام جوایز آموزشی متعلق به هیئت مدیره دانشگاه‌های ایالت اوهایو را از آن خود کند. این جوایز عبارتند از:
(the Academic Challenge (1988
(the Program Excellence 1984 and (1987
(the Ohio Eminent Scholar (1987
واحدهای ارائه شده برای دانشجویان دورهٔ کارشناسی این دانشکده عبارتند از:۹ واحد مکانیک مهندسی، ۶ واحد مهندسی برق، ۸ واحد گرافیک، ۹ واحد مکانیک مهندسی، ۶ واحد مهندسی صنایع، ۳ واحد علم مواد، ۲۴ واحد ریاضیات، ۱۵ واحد فیزیک، ۶۰ واحد مهندسی مکانیک، ۱۵ واحد انتخابی فنی، ۳۸ واحد آموزشی عمومی.
واحدهای اختصاصی مهندسی مکانیک در ۴ زمینهٔ مکانیک کاربردی، طراحی و ساخت، سیستمهای دینامیکی، سیالات و تبدیل انرژی ارائه می‌شود.
کالج مهندسی > دانشکده مهندسی پزشکی

دانشکده مهندسی پزشکی دانشگاه اوهایو در سال۱۹۷۱ تأسیس شد. در ابتدا عمده فعالیت این دانشکده مربوط به ارتباط میان رشته‌های پزشکی و مهندسی بود. این دانشکده از بدو تأسیس تاکنون توانسته بیش از ۳۵۰ فارغ‌التحصیل داشته باشد. این فارغ‌التحصیلان دانشجویانی بوده‌اند که از سایر رشته‌های مهندسی و پزشکی جذب این رشته شده‌اند. در سال۲۰۰۸ اولین گروه از دانشجویان تخصصی این رشته شروع به تحصیل در مقطع لیسانس کردند. گزینش جنسیتی دانشجویان این دانشکده بر اساس ۷۰٪ مرد به ۳۰٪ زن است. این دانشکده مقررات سخت‌گیرانه‌ای برای بورسیه کردن دانشجویان در نظر گرفته. دانشجویان متقاضی باید میانگین نمره ۸۸ را از ۱۰۰ کسب کنند. در سال۲۰۰۸ از بین ۱۲۵ متقاضی کسب بورسیه، تنها ۱۹ نفر موفق به کسب آن شدند.
کالج پزشکی و دامپزشکی

مرکز علوم پزشکی دانشگاه شامل دانشکده‌های دندانپزشکی، داروسازی، پرستاری، بینایی سنجی، انبارداری دارو و دامپزشکی می‌باشد. مرکز پزشکی این مؤسسه مجهز به یک بیمارستان فوق‌تخصصی می‌باشد. مرکز جامع سرطان و بیمارستان سرطان، بیمارستان قلب، مرکز توانبخشی، مرکز روان‌پزشکی و درمانگاه سیار می‌باشد.
نگارخانه

ورودی به استادیوم مرکزی دانشگاه
خوابگاه‌های موریل و لینکلن
ساختمان ریاست مرکزی دانشگاه
تیم فوتبال آمریکایی دانشگاه در سطوح ملی دارای اعتبار بالاییست.