stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هوشنگ چالنگی
ویژگی‌های آثار

حفظ ریتم و آهنگ درونی شعر از طریق دقت و ظرافت در همنشینی واژگان، یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های اشعار هوشنگ چالنگی است؛ اشعاری که در آن‌ها زبان در عین سادگی و نزدیکی به نثر، از آهنگی درونی پیروی می‌کند و نرم و آهسته پیش می‌رود؛ گرچه در پشت این آهستگی انگار حادثه‌ای در حال رخ دادن است؛ حادثه‌ای فشرده‌شده در تصویرهای آهنگین اشعار و گاه تصویرهای شاعر، سخت با طبیعت می‌آمیزند و از دل طبیعت سر برمی‌کنند.
در شعرهای چالنگی نوعی معماری تصویری وجود دارد که معنا را در متن شعرها به تعویق می‌اندازد و باعث از بین رفتن مشخصه‌های تک‌معنایی واژگان می‌شود. با این وجود، زمان در آثار جدیدتر وی به معنای فرصت و امکان نیست بلکه نوعی تعویق و بازآفرینی معنا و فضاست، در حالی‌که تا پیش از این، این نوع رفتارهای شعری را بیشتر در آثار یدالله رؤیایی و بهرام اردبیلی شاهد بوده‌ایم.
دیدگاه‌ها

چالنگی در مورد رابطهٔ مدرنیسم و شعر معتقد است، شیوهٔ شعر طوری است که مدرنیسم مورد علاقهٔ ما شاید در آن اتفاق نیفتد و در لایه‌های درونی شعر حضور کلی پیدا نکند. مدرنیسم باید در همان خوانش اول توسط مخاطب حس شود. با این وجود به باور چالنگی در بسیاری از کارها این ویژگی دیده نمی‌شود.
چالنگی در مورد "شعر دیگر" معتقد است؛ شعر ناب یعنی مردم کشورش و معتقد است مخاطبان شعر در بهترین نقطهٔ شناسایی شعر قرار دارند و در این میان مخاطب متبحر و باهوش می‌تواند در تعیین تکلیف وضعیت شعر، حضور تأثیرگذار داشته باشد. چالنگی اشرافیت فرهنگی–فلسفی را در شعر محکوم می‌کند و معتقد است: «اگر شعر فقط یک تأویل فلسفی داشته باشد، نمی‌تواند موجودیت پیدا کند.»
تأثیر و تأثر

چالنگی گرچه مدتی بعد از فعالیت در مجلهٔ خوشه به جرگهٔ اعضای شعر دیگر و شعر موج نو پیوست اما حضور قاطع احمد شاملو و تأثیر او را کتمان نمی‌کرد. او معتقد بود شاملو مهم‌ترین شاعر تاریخ ادبیات ایران است، به‌طوری‌که می‌توان شعر فارسی را به دورهٔ پیش و پس از شاملو تقسیم کرد. چالنگی معتقد است شاملو به‌تنهایی نوعی مشروطه در مشروطهٔ شعر فارسی است. با این وجود، چالنگی مدرنیسم شعر دیگر را بیشتر دوست داشت. بسیاری از منتقدان چالنگی را بهترین شاعر شعر ناب خوانده‌اند، تأثیر شعر هوشنگ چالنگی بر جریان‌های زبان گرای دهه هفتاد همانند پست مدرن‌ها و فراشعرنویسان غیرقابل انکار است. چالنگی گرچه تا مدت‌ها دفتر شعری منتشر نکرد اما همواره در شعر معاصر ایران حضوری تأثیرگذار داشته‌است. او از تأثیر نیما یوشیج بر شعر خود و شاعران شعر دیگر نیز می‌گوید:
در رابطه با شعر نیما می‌توانم بگویم شعر دیگری‌ها از آنان بودند که به‌شدت شعر نیما را دوست می‌داشتند. اکثر دوستان شعر دیگر به‌خصوص بیژن الهی و بهرام اردبیلی بهترین‌های نیما را از حفظ بودند و بر سر بعضی واژه‌ها و دیگر مسایل مربوط به شعر او گفتگو داشتند. من خود نیز کارهایی از نیما را که هنوز در حفظ دارم مربوط به زمان‌هایی است که هنوز ۳۰ساله نشده بودم. زمانی که ۱۷–۱۸ ساله بودم بیشتر اشعاری را که لحن حماسی مثل «آی آدم‌ها» یا «ول کنید اسب مرا» داشتند، دوست می‌داشتم و بعدها به سوی اشعاری که عمق و شاعرانگی بسیار بیشتری داشتند جذب شدم مثل «به شب آویخته مرغ شباویز» یا «چوک و چوک گم کرده راهش».
آثار

هوشنگ چالنگی که از اعضای اصلی حلقهٔ شعر دیگر بود، در دههٔ ۱۳۴۰ کارهای خود را در قالب ۲ جلد کتاب شعر دیگر همراه دیگر شاعران این گروه منتشر کرد. چالنگی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران برای انتشار هیچ کتابی اقدام نکرد و انتشار کتابی مستقل از خود را، تا چهل سال پس از سرودن مشهورترین شعرهایش، یعنی تا سال ۱۳۸۳ که زنگولهٔ تنبل به چاپ رسید، عقب انداخت. این کتاب در نشر سالی به چاپ رسید.
پس از این کتاب، چالنگی کتاب آبی ملحوظ را در سال ۱۳۸۷ با همان ناشر منتشر کرد. این کتاب نخستین بار در سال ۱۳۸۴ مجوز نشر را دریافت کرده بود اما با تأخیری سه‌ساله و با اضافه شدن شعرهایی به آن در چند مرحله به چاپ رسید. یک کتاب دیگر چالنگی نیز که تاکنون در بازار نشر دیده نشده و به احتمال بسیار زیاد اصولاً به چاپ نرسیده، با عنوان نزدیک با ستارهٔ مهجور در سال ۱۳۸۱ از سوی انتشارات صمد اهواز تا مرحلهٔ فهرست‌نویسی پیش رفته‌است. همچنین نشر سالی، در سال ۱۳۸۰ نخستین بار کتابی از چالنگی را با عنوان آن‌جا که می‌ایستی تا مرحلهٔ فهرست‌نویسی پیش برد. به نظر می‌رسد این کتاب، شکل اولیهٔ همان کتاب زنگوله تنبل باشد، که ۳ سال بعد، در سال ۱۳۸۳ با افزوده‌ها و نامی جدید از سوی همین انتشارات به چاپ رسید.
آن‌جا که می‌ایستی، تهران: نشر سالی، ۱۳۸۰
نزدیک با ستارهٔ مهجور، اهواز: انتشارات صمد، ۱۳۸۱
زنگولهٔ تنبل، تهران: نشر سالی، ۱۳۸۳
آبی ملحوظ، تهران: نشر سالی، ۱۳۸۷
گزینهٔ اشعار، تهران: انتشارات مروارید، ۱۳۹۱
آثار > آثار پیرامون

از مهم‌ترین مقالاتی که تاکنون به شعر چالنگی پرداخته‌اند، می‌توان به این موارد اشاره کرد:
ت‍ب‍ی‍ی‍ن‍ی ک‍وت‍اه ب‍ر ش‍ع‍ره‍ای ه‍وش‍ن‍گ چ‍ال‍ن‍گ‍ی، منوچهر آتشی. مجلهٔ کارنامه، ش۳۶، (ش‍ه‍ری‍ور ۱۳۸۲): ص۱۰۹–۱۱۰.
چشم‌بستن در کشف ستاره، هوشیار انصاری‌فر. روزنامهٔ شرق، ۲ مرداد ۱۳۸۶، ص۲۸.
برهٔ پرهیاهوی زنگولهٔ تنبل: مروری بر اشعار هوشنگ چالنگی، رامین یوسفی. روزنامهٔ اعتماد ملی، ۲۹ فروردین ۱۳۸۷: ص۱۰.
اتفاق غنیمت، هرمز علی‌پور. روزنامهٔ شرق، ۱۴ مرداد ۱۳۸۶، ص۱۵.
ن‍ف‍س‌ک‍ش‍ی‍دن ب‍ا ده‍ان پ‍ل‍ن‍گ: دربارهٔ مجموعه شعر زنگولهٔ تنبل، غلام‌رضا صراف. کتاب ماه ادبیات و فلسفه، ش۶۳ (دی ۱۳۸۱): ص۱۰۸–۱۱۱.
داس‍ت‍ان دو ن‍س‍ل، امید روحانی. روزنامهٔ همشهری، (۱۴ اس‍ف‍ن‍د ۱۳۸۱): ص۱۷.
نمونه شعر

اما هنوز پرنده‌ای می‌نالد

بر شاخسار دور

نزدیک با ستارهٔ مهجور

و سایه‌های هرچه درختان

در گریه‌های من

پنهانِ سایه‌سار بلوطان

آن‌قدر خنده‌های مَه را دیدم

آن‌قدر گریه‌های بلوطان را با مَه

و سایه‌های هرچه درختان

در خنده‌های من

بر شاخسار دور

نزدیک با ستارهٔ مهجور
نمونه شعر > کتاب‌شناسی

چالنگی، هوشنگ (۱۳۸۰). آن‌جا که می‌ایستی. تهران: نشر سالی. شابک ۹۶۴-۷۱۹۱-۱۸-۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۵ اوت ۲۰۱۲.
چالنگی، هوشنگ (۱۳۸۱). نزدیک با ستارهٔ مهجور. اهواز: انتشارات صمد. شابک ۹۶۴-۷۳۹۸-۱۰-۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۵ اوت ۲۰۱۲.
چالنگی، هوشنگ (۱۳۸۳). زنگولهٔ تنبل. تهران: نشر سالی. شابک ۹۶۴-۷۱۹۱-۱۸-۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۵ اوت ۲۰۱۲.
چالنگی، هوشنگ (۱۳۸۷). آبی ملحوظ. تهران: نشر سالی. شابک ۹۶۴-۷۱۹۱-۳۶-۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۵ اوت ۲۰۱۲.
چالنگی، هوشنگ (۱۳۹۱). گزینهٔ اشعار هوشنگ چالنگی. تهران: انتشارات مروارید. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۱۹۱-۱۶۷-۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۵ اوت ۲۰۱۲.
چالنگی، هوشنگ (مصاحبه‌شونده)؛ شهرستانی، مینو؛ وزیربانی، مهدی (۱۳۹۱). «شعر ناب یعنی همین مردم: گفتگو با هوشنگ چالنگی به مناسبت انتشار گزیدهٔ اشعارش». روزنامهٔ شرق (۱۶۰۴). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۶ مرداد ۱۳۹۱.
سپهری، مانی (۱۳۹۱). «رنگ‌های روشن روز ادبیات: مروری بر گزینهٔ اشعار هوشنگ چالنگی». روزنامهٔ شرق (۱۶۰۴). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۶ مرداد ۱۳۹۱.
بابک‌نیا، هومن (۱۳۸۷). «دو ماه دیگر؛ آبی ملحوظ چالنگی». ایبنا. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ اوت ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۱۲.
درگذشت

چالنگی در ۲ آبان ۱۴۰۰ در ۸۰ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت و در گورستان امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.
جمال‌الدین خانجانی

| جمال الدین خانجانی | جمال الدین خانجانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ مرداد ۱۳۱۲ سنگسر (دازگاره افشار)
ملیت: ایرانی
پیشه: محفل ملی ایران بهائیان
همسر: اشرف سبحانی
فرزندان: علاءالدین، فریدا، ماریا، امیلیا
والدین: قدرت‌الله خانجانی، بی بی عمرانی
جمال‌الدین خانجانی، (زاده ۱۳۱۲)، از مسئولان جامعه بهایی یاران ایران است. وی پیش از انقلاب صاحب کارخانه بود ولی بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ تجارت خود را به خاطر اعتقاد به آئین بهائی از دست داد. وی در بسیاری از سال‌های دههٔ ۱۹۸۰ (دههٔ ۱۳۶۰) با تهدید به مرگ تحت تعقیب مأموران دولت جمهوری اسلامی ایران بود.
زندگی‌نامه

وی در تاریخ ۵ مرداد ۱۳۱۲ در شهر سنگسر (دازگاره افشار) به دنیا آمد و در مزرعه‌ای در سمنان بزرگ شد. تحصیلاتش را تا حد دیپلم ادامه داد؛ و پس از آن جذب بازار کار شد و در زمینه تولیدات صنعتی فعالیت کرد.
وی مدتی کارمند شرکت پپسی‌کولا در ایران بود و در آنجا ریاست قسمت سفارش‌ها را به عهده داشت. بعد از آن شرکتی برای تولید زغال تأسیس نمود و سپس به تأسیس کارخانهٔ تولید آجر پرداخت که اولین کارخانه‌ای در نوع خود بود که مراحل تولیدی را به صورت خودکار درآورد.
در اوائل دههٔ ۱۳۶۰، به علت اعتقاد به آئین بهائی مجبور به تعطیلی کارخانه شد. مسئله‌ای که بیکاری اکثر کارمندان را به دنبال آورد و در نهایت، دولت آن کارخانه را مصادره نمود.
جمال‌الدین خانجانی در جامعهٔ بهائی عضوی فعال بود. عضویت در محفل روحانی محلی اصفهان، عضویت هیئت معاونت در حد ناحیه‌ای، و عضویت در سومین محفل روحانی ایران (محفل روحانی ملی) در اوائل دههٔ ۱۳۶۰ برخی از فعالیت‌های وی می‌باشند. پس از اعدام چند تن از اعضای محفل روحانی ایران و محدودیت‌های فعالیت‌های مذهبی، خانجانی مزرعه‌ای با تجهیزات ماشینی تأسیس کرد، که این فعالیت نیز با محدودیت‌های متعددی مواجه شد به طوری که امرار معاش را دشوار می‌نمود. این محدودیت‌ها به اولاد و بستگان ایشان هم تعمیم داده شد چنان‌که دریافت وام، داد و ستد تجاری و سفر به خارج از ایران برای آن‌ها ممنوع و دشوار شد.
زندگی‌نامه > زندگی شخصی

خانجانی در اواسط دههٔ دههٔ ۱۳۳۰ با اشرف سبحانی ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند به نام‌های فریدا (ساکن چین)، ماریا، علاءالدین و امیلیا شد.
بازداشت و زندان

جمال الدین خانجانی در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۷ در منزل خود دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. وی به همراه سایر اعضای گروه یاران ایران در ابتدا به ۲۰ سال زندان محکوم شد. این حکم بعدها به ۱۰ سال کاهش یافت. مقامات زندان با وجود کهولت سن و بیماری قلبی به او مرخصی ندادند و حتی با مرخصی وی بابت شرکت در مراسم درگذشت همسرش نیز مخالفت کردند. خانجانی در طی دوران ۱۰ ساله حبس، اذیت و آزارهای دیگری را نیز متحمل شد. چند تن از خویشاوندان نزدیک و اعضای خانواده وی بازداشت و زندانی شدند و خانه و زمین کشاورزی او تخریب شد. او در سال ۱۳۹۷ پس از پایان تحمل ۱۰ سال حبس در سن ۸۴ سالگی از زندان آزاد شد.
شیرین عبادی پرونده وکالت جمال الدین خانجانی و شش تن دیگر از مسئولان جامعه بهایی (یاران ایران) را بر عهده داشت. پس از او، عبدالفتاح سلطانی به همراه مهناز پراکند و هادی اسماعیل‌زاده وکالت وی و دیگر اعضای یاران ایران را به عهده گرفتند.
خانجانی پیش از این نیز سه بار دستگیر و زندانی شده بود. در اواخر دههٔ ۱۳۶۰، بعد از اینکه سال‌ها متواری بود، دستگیر و به مدت دو ماه زندانی شد. در این مدت مورد بازجوئی قرار گرفت ولی در طی آن توانست راه را برای متقاعد کردن مسئولان امور باز کند که از ویژگی صلح آمیز آئین بهائی آگاهی یابند. در نتیجهٔ این اقدام، ایشان و بسیاری دیگر از زندانیان بهائی آزاد شدند.
بازداشت و زندان > واکنش‌ها

بان کی مون دبیرکل سازمان ملل چندین بار نگرانی خود را از وضعیت یاران ایران اعلام کرده‌است از جمله در گزارش میان دوره‌ای از وضعیت حقوق بشر درایران در ماه مارس ۲۰۱۱. کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز این موضوع را در نامه‌ها و ملاقات‌هایش با مقامات ایرانی پیگیری کرده‌است. او از این موضوع ابراز نگرانی کرده‌است که اتهامات وارده بر این افراد به معنای زیرپا گذاشتن تعهد ایران به میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی به خصوص در زمینهٔ آزادی دین و آزادی عقیده است. کنگره و وزارت امور خارجه آمریکا، پارلمان اروپا، عفو بین‌الملل، سازمان دیده‌بان حقوق بشر و بسیاری از نهادهای حقوق بشری دیگر اتهامات وارده بر جمال الدین خانجانی و شش مدیر دیگر جامعه بهائی را بی‌اساس دانسته و خواستار آزادی فوری آنها شده بودند.
همچنین آی وی‌وی هنرمند معترض چینی در سال ۲۰۱۵ میلادی در موزه زندان آلکاتراس نمایشگاهی با عنوان «قهرمانان زمانه ما» برگزار کرد که در آن ۱۷۶ زندانی عقیده از سراسر دنیا را با میلیونها لگو به تصویر کشید. سهم ایران ۲۶ زندانی بود که جمال‌الدین خانجانی و شش عضو دیگر گروه یاران ایران را نیز شامل می‌شد.
جنگ اصفهان

جُنگ اصفهان که آن را حلقه اصفهان نیز می‌نامند، یک حلقه ادبی است که در آغاز دهه ۱۳۴۰ (خورشیدی) توسط تعدادی نویسنده جوان و نواندیش در اصفهان پایه‌گذاری شد.
آغاز

اوایل دههٔ ۴۰ خورشیدی هوشنگ گلشیری و همفکرانش برای طرح دیدگاه‌های تازه خود در مقابل جریانات ادبی و سنت‌گرای انجمن شعر صائب در اصفهان سلسله جلساتی را تشکیل دادند که بعدها جنگ اصفهان نام گرفت. اولین جلسات در کنار قبر صائب برگزار شد. از دل همین جلسات بود که نویسندگان و نظریه‌پردازان ادبی دهه چهل و پنجاه شمسی در ایران بیرون آمدند.
مجله

مجله جنگ اصفهان، شمارهُ اول، ۱۳۴۴ محصول همین دوره است. هستهُ اصلی اصحاب جنگ به ترتیب الفبا عبارت بودند از: محمد حقوقی، اورنگ خضرایی، روشن رامی، رستمیان، جلیل دوستخواه، محمد کلباسی، هوشنگ گلشیری و احمد گلشیری.
از شمارهُ دوم ابوالحسن نجفی، احمد میرعلایی، ضیاء موحد و بعدتر تعدادی از نویسندگان و شاعران جوان به حلقهُ همکاران پیوستند. جنگ اصفهان که این جمع را به عنوان قطبی در ادب معاصر شناساند کمابیش با همین ترکیب تا سال ۱۳۶۰ در یازده شماره منتشر شد.
بهرام صادقی، امیرحسین افراسیابی، محمود نیکبخت، احمد اخوت، رضا فرخفال، محمد کلباسی، مجید نفیسی و یونس تراکمه از دیگر یاران جنگ اصفهان بودند.
برخی از بهترین آثار ادبیات معاصر ایران اولین بار در این جلسات خوانده و نقد شدند. ملکوت نوشته بهرام صادقی و شازده احتجاب نوشته هوشنگ گلشیری از این جمله‌اند. به گفته محمد حقوقی از اعضای اصلی جنگ اصفهان، فصلنامه زنده‌رود ادامه منطقی جنگ اصفهان است.
جهادآباد (آزادشهر)

| جهادآباد | جهادآباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گلستان
شهرستان: آزادشهر
بخش: بخش چشمه‌ساران
دهستان: چشمه‌ساران
جمعیت: ۰ نفر (سرشماری ۹۵)
جهادآباد، روستایی است از توابع بخش چشمه‌ساران شهرستان آزادشهر در استان گلستان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان چشمه‌ساران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
جوزف کندی سوم

| جوزف کندی سوم | جوزف کندی سوم |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ماساچوست حوزهٔ 4th: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ماساچوست حوزهٔ 4th
متصدی: متصدی
آغاز به کار  January 3, 2013: آغاز به کار  January 3, 2013
پس از: Barney Frank
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Joseph Patrick Kennedy III ۴ اکتبر ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال) بوستون, ماساچوست, ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی: حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا
همسر(ان): Lauren Birchfield
محل تحصیل: دانشگاه استنفورد مدرسه حقوق هاروارد
وبگاه: Congressional website Campaign website
جوزف کندی سوم (به انگلیسی: Joseph Kennedy III) نمایندهٔ حوزه انتخابیه چهارم ماساچوست از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و از اعضای خانواده کندی است که برای نخستین‌بار در ۶ ژانویه ۲۰۱۳ میلادی به‌عضویت این مجلس درآمد. او پسر جوزف کندی دوم نماینده سابق مجلس نمایندگان آمریکا و بزرگترین پسر رابرت اف. کندی دادستان کل سابق آمریکا است.
جووانی اسکیاپارلی

| جووانی اسکیاپارلی | جووانی اسکیاپارلی |
| --- | --- |
جووانی اسکیاپارلی: جووانی اسکیاپارلی
نام هنگام تولد: جوانی ویرجینیو اسکیاپارلی
زادهٔ: ۱۴ مارس ۱۸۳۵ ساویلیانو، پادشاهی ساردنی
درگذشت: ۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۰ (۷۵ سال) میلان، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): اخترشناسی
 :  
جووانی اسکیاپارلی
جوانی ویرجینیو اسکیاپارلی (۱۴ مارس ۱۸۳۵ – ۴ ژوئیه ۱۹۱۰) ستاره‌شناس و پژوهشگر تاریخ نجوم ایتالیایی بود.
او در ۱۴ مارس ۱۸۳۵ در ساویلیانو، در استان کونئو ایتالیا زاده شد. نخست به تحصیل در رشتهٔ مهندسی عمران پرداخت اما پس مدتی تحصیل در حوزهٔ زبان‌های نوین و نجوم، چندان دلبستهٔ نجوم شد که آن را رها نکرد.
وی در دانشگاه تورین درس خواند و مدتی در رصدخانه‌های برلین، پوتسدام و پولکوو به پژوهش پرداخت و سپس بیش از چهل سال در رصدخانهٔ بررا مشغول به کار شد. در ۲۹ آوریل ۱۸۶۱م سیارکی را کشف کرد که بعدها آن را هسپریا نامید. در ۱۸۶۲م، به ریاست رصدخانهٔ بررا رسید. در همین سال فرضیه‌ای دربارهٔ علت بارش‌های شهابی ارائه داد که دیری نپایید که همگان آنرا پذیرفتند.
او که از پیشگامان مریخ‌شناسی به شمار می‌آید کاوش در این زمینه را از ۱۸۷۷م آغاز کرد. یک سال بعد یافته‌های خود از سطح مریخ را روی یک نقشه پیاده کرد و با اشاره به این که مریخ نیز همچون زمین اقیانوس‌ها و قاره‌هایی دارد اخترشناسان را شگفت زده کرد. رصدهایش موجب شد که برخی به وجود حیات هوشمند در مریخ باور داشته باشند.
اسکیاپارلی هشت سال به رصد عطارد و مطالعهٔ لکه‌های تاریکی پرداخت که به شکل نوارهای سایه‌دار بر سطح عطارد دیده می‌شوند و در ۱۸۸۹م مقاله‌ای دربارهٔ دورهٔ تناوب حرکت وضعی این سیاره نوشت و آن را دقیقاً برابر با دورهٔ تناوب حرکت انتقالی این سیاره یافت. او همزمان با پژوهش دربارهٔ عطارد، زهره را نیز رصد می‌کرد و با بررسی لکه‌های زهره دورهٔ تناوب حرکت وضعی آن را تقریباً ۲۲۴٫۷ روز به دست آورد.
در سال ۱۹۰۰ خود را بازنشسته کرد تا برای پژوهش دربارهٔ تاریخ نجوم که از دلبستگی‌های او بود، فرصت بیشتری داشته باشد. کارلو آلفونسو نالینو در روزگار ریاست اسکیاپارلی بر رصدخانهٔ بررا مأمور ترجمهٔ زیج بتانی شده بود و در این کتاب نیز بارها از نظرات اسکیاپارلی بهره برده بود.
اسکیاپارلی تنها فردی بود که افزون بر عضویت پیوسته در فرهنگستان علوم لینچه‌ای (Accademia dei Lincei) در رم و انجمن سلطنتی نجوم در لندن، عضو پیوسته یا افتخاری فرهنگستان‌های روسیه، آلمان (پروس)، اتریش و فرانسه به شمار می‌رفت. او همچنین در حکومت پادشاهی ایتالیا سناتور شد.
سیارک ۴۰۶۲ را به افتخار وی اسکیاپارلی نامیده‌اند.
یکی از دهانه‌های ماه را به افتخار وی اسکیاپارلی نامیده‌اند.
مریخ‌نوردی که قرار است در برنامهٔ پژوهشی جستجوی حیات در مریخ، سطح مریخ را بکاود اسکیاپارلی نام خواهد گرفت.
انقلاب ۲۰۱۱ مصر

| انقلاب ۲۰۱۱ مصر | انقلاب ۲۰۱۱ مصر |
| --- | --- |
راهپیمایی معترضان در ۲۵ ژانویه، قاهره: راهپیمایی معترضان در ۲۵ ژانویه، قاهره
جایگاه: مصر
تاریخ: ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ (۵ بهمن ۱۳۸۹) تا ۳ ژوئیه ۲۰۱۳  (بهار عربی)
گونه: تظاهرات، نافرمانی مدنی، شورش، غارت، درگیری‌های خیابانی، فرار از زندان،
سلاح‌ها: چاقو، قمه، چوب، کوکتل مولوتف، سنگ (معترضان و طرفداران حکومت) ماشین آب‌پاش، باتوم، گاز اشک‌آور (پلیس) انواع تفنگ و تپانچه (پلیس، ارتش و احتمالاً معترضان و طرفداران مبارک) وسایل نقلیه = تانک، نفربر (ارتش)، اسب و شتر (طرفداران مبارک)
کشته‌شدگان: ۸۴۶ نفر (تأیید شده) حداقل ۱۳۵ نفر از معترضین. ۱۲ پلیس ۱۲ زندانی فراری و یک رئیس زندان
زخمی‌ها: ۶۴۶۷ نفر
بازداشت شدگان: حدود ۱۲۰۰۰ نفر
انقلاب ۲۰۱۱ مصر (به عربی: ثورة ۲۵ ینایر، انقلاب ۲۵ ژانویه) مجموعه‌ای از راهپیمایی‌ها، اعتراضات و نافرمانی‌های مدنی است که از ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ (۵ بهمن ۱۳۸۹) در کشور مصر آغاز شد و به استعفای حسنی مبارک در ۱۱ فوریه ۲۰۱۱ (۲۲ بهمن ۱۳۸۹) و ایجاد حکومتی نظامی در کشور منجر شد. این انقلاب با الهام از موفقیت انقلاب تونس صورت گرفت. انقلابیون مصر، اهداف خود را انقلاب علیه شکنجه، فقر، فساد و بی‌کاری اعلام می‌کردند و خواهان سرنگونی حکومت حسنی مبارک، لغو قانون شرایط اضطراری، افزایش حداقل دستمزدها، پایان دادن به خشونت‌ها و مهم‌تر از همه، روی کار آمدن یک حکومت مردمی بودند.
حسنی مبارک پس از استعفا، تمامی اختیارات خود را به شورای عالی نیروهای مسلح متشکل از فرماندهان ارشد ارتش به ریاست ارتشبد محمدحسین طنطاوی سپرد. ارتش مصر در جریان این انقلاب از حمایت از حکومت حسنی مبارک خودداری کرد. احمد شفیق نخست‌وزیر مصر نیز بر اثر فشار معترضین در ۳ مارس ۲۰۱۱ مجبور به استعفا شد. پس از استعفای احمد شفیق، شورای عالی نیروهای مسلح، عصام شرف را به ریاست دولت برگزید. عصام شرف هم در نوامبر همان سال استعفا داد. پس از عصام شرف، کمال جنزوری جای او را گرفت.
با وجود سرنگونی حکومت حسنی مبارک برخی از معترضان همچنان به اعتراضات خود ادامه دادند. در ماه مارس قانون اساسی جدیدی در این کشور با همه‌پرسی عمومی رسمیت یافت. انتخابات پارلمانی هم در ۲۸ نوامبر برگزار شد. سپس دادگاه حسنی مبارک و دو پسرش، به همراه تعدادی از مقامات حکومت وی برگزار شد.
اقتصاد مصر در خلال اعتراضات

اعتراضات سراسری ۲۰۱۱ مصر در شرایطی اتفاق افتاد که ۴۰٪ مردم مصر دارای درآمدی کمتر از ۲ دلار در روز هستند و آخرین آمار، نرخ تورم در این کشور را ۱۳٪ اعلام می‌کند. شکاف طبقاتی در مصر در آستانه بحران‌های این کشور بسیار بیشتر از حالت استاندارد جهانی می‌باشد. پمپ بنزین‌ها، فروشگاه‌ها و بانک‌ها در اعتراضات گسترده مصر به کلی تعطیل و غیرفعال هستند و حرکت اقتصاد مصر با این احوال به کلی متوقف شده‌است.[نیازمند منبع] علاوه بر بانک‌ها، بازار سهام نیز در ۱ فوریه ۲۰۱۱ در مصر تعطیل بود. اعتراضات خیابانی در مصر و توقف چرخه صنعت گردشگری در این کشور، روزی ۵۰۰ میلیون یورو به اقتصاد مصر ضرر زده‌است.
محدودیت‌های رسانه‌ای

حکومت مصر در برخورد با اعتراضات به قطع پوشش تلفن همراه در میدان التحریر در روز ۲۵ ژانویه و فیلترینگ وب‌سایت‌های مخالفان روی آورد. این شیوه را پیشتر ایران در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ و تونس در قیام تونس (۲۰۱۰–۲۰۱۱) آزموده بودند. در روزهای پنجشنبه ۲۷ و جمعه ۲۸ ژانویه نیز اینترنت، تلفن همراه و پیام کوتاه قطع شد.
تغییر در دولت

حسنی مبارک در اواخر شب جمعه ۲۸ ژانویه در نخستین سخنرانی تلویزیونی خود از زمان شروع تظاهرات به مردم وعده داد برای اصلاحات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، مانند افزایش دمکراسی و آزادی‌های شهروندی و حل مشکل بیکاری تلاش کند. او هم‌چنین از دولت احمد نظیف، نخست‌وزیر این کشور خواست استعفا دهد و از تشکیل دولت جدید خبر داد. حسنی مبارک هم‌چنین از عمل‌کرد نیروهای امنیتی در برخورد با مخالفان دفاع کرد. انحلال دولت صبح روز بعد به‌طور رسمی اعلام شد.
حسنی مبارک پس از منحل کردن کابینه، ژنرال عمر سلیمان، رئیس سازمان اطلاعات مصر را به عنوان معاون خود و احمد محمد شفیق، وزیر هوانوردی را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد. این برای نخستین بار در طول حکومت ۳۰ ساله مبارک است که وی معاونی را برای خود انتخاب می‌کند.[نیازمند منبع] براساس قانون اساسی مصر در صورت استعفاء یا فوت رئیس‌جمهور، وظایف وی را جانشین او بر عهده خواهد گرفت.
عمل‌کرد سرویس تحقیقات امنیت کشور در طول ۳۰ سال زمام‌داری حسنی مبارک، از جمله عوامل قیام عمومی بود.
بازتاب بین‌المللی

مقالهٔ اصلی: بازتاب جهانی انقلاب ۲۰۱۱ مصر
در خلال رخدادهای سیاسی مصر و اعتراضات سراسری در مصر که از ۲۵ ژانویه آغاز گردید، به استثناء چند کشور خاورمیانه، اکثر کشورها و سازمان‌های بین‌المللی از جنبش آزادی‌خواهی در مصر حمایت کردند و خواهان برابری، آزادی بیان و قلم و رفع معضلات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی در مصر شدند. در طول این اعتراضات بیشتر کشورها خواهان حذف هر نوع خشونت از طرف مقامات مصری بر معترضین مصری شدند.
محاکمه مبارک

در تاریخ ۲ اوت ۲۰۱۱ حسنی مبارک رئیس‌جمهور برکنار شده مصر به همراه پسرانش علاء مبارک و جمال مبارک و حبیب العادلی وزیر پیشین کشور مصر و ۶ نفر از افسران ارشد پلیس، در دادگاه جنایی قاهره حاضر شد تا تفهیم اتهام شوند. به نوشته روزنامه مصری الیوم السابع، علاء و جمال مبارک پسران رئیس‌جمهور سابق مصر روز گذشته در ساعت ۴ بامداد به منظور حضور در دادگاه جنایی قاهره به قضاوت احمد رفعت از زندان مزرعه طره با خودروهای ضدگلوله و تحت تدابیر شدید امنیتی به مقر آکادمی پلیس انتقال داده شدند. در همین حال و در خارج از فضای دادگاه، درگیری‌هایی نیز میان طرفداران و مخالفان مبارک درگرفت که به زد و خورد و زخمی شدن ۵۳ نفر منجر شد. در ساعت ۵ و ۸ دقیقه بامداد هواپیمای حامل حسنی مبارک از فرودگاه بین‌المللی شرم‌الشیخ در فرودگاه نظامی الماظه به زمین نشست و پس از آن با هلی‌کوپتری به آکادمی پلیس انتقال داده شد و در ساعت ۹ صبح هلی‌کوپتر به زمین نشست و مبارک با آمبولانسی به دادگاه انتقال داده شد. در همین حال، متهمان به‌ترتیب حبیب العادلی، احمد محمد رمزی، عدلی فاید، حسن محمد عبدالرحمن، اسماعیل الشاعر، اسامه المراسی، عمرالفرماوی، علاء مبارک، جمال مبارک و پس از همه آن‌ها حسنی مبارک دراز کشیده بر تخت بیمارستان در هوشیاری کامل، در قفس اتهامی حاضر شدند. در پایان خواندن اتهامات توسط قاضی دادگاه، همه متهمان اتهامات مطرح شده را رد کردند. احمد رفعت قاضی دادگاه پیش از پایان جلسه اعلام کرد که جلسه بعدی محاکمه مبارک در ۱۵ اوت برگزار خواهد شد و وی تا آن زمان در بیمارستان آکادمی پلیس باقی خواهد ماند. حسنی مبارک رئیس‌جمهور سابق مصر در ۱۱ فوریه و در پی پیروزی انقلاب مردم از قدرت کناره گرفت و از زمان صدور حکم بازداشت، وی برای انجام تحقیقات در ماه آوریل، در بیمارستان شرم‌الشیخ به سر می‌برد.
سومین جلسه دادگاه حسنی مبارک در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار گردید. دادگاه او در حالی در ساختمان آکادمی پلیس در قاهره برگزار شد که ده وکیل کویتی که برای دفاع از حسنی مبارک خود را به قاهره رسانده بودند، اجازه ورود به دادگاه را پیدا نکردند. بررسی رفتار نیروهای پلیس در روزهای انقلاب مصر، یکی از محورهای اصلی در دادگاه مبارک بود. در دادگاه علاوه بر حسنی مبارک، پسرانش علاء و جمال مبارک و وزیر داخلی‌اش حبیب العادلی به همراه ۶ نفر از معاونان سابق بلندپایه وزارت داخلی حضور داشتند. سومین دادگاه محاکمه مبارک که ساعت یک بعدازظهر به وقت محلی تشکیل شده بود با حضور سه تن از شاهدانی که در هنگام اعتراضات مردم مصر در اتاق جنگ وزارت کشور حضور داشتند، ادامه یافت. این شاهدان برای اینکه از اظهارات ضد و نقیض خودداری کنند در اتاق‌های جداگانه حضور داشتند. هم‌زمان با تشکیل جلسه دادگاه، در بیرون از آکادمی پلیس درگیری‌های نسبتاً شدیدی بین نیروهای مخالف حسنی مبارک به وجود آمد که در این درگیری‌ها تعدادی و از جمله یک زن مجروح و تعدادی هم دستگیر شدند. همچنین در این دادگاه زمانی که برخی از وکلای حسنی مبارک عکس وی را در دادگاه بر روی دست گرفته بودند، واکنش برخی از حضار را به همراه داشت، به گونه‌ای که آنان نیز عکس‌های حسنی مبارک را در دادگاه به آتش کشاندند. البته هنگام بالا بردن عکس حسنی مبارک در دادگاه قاضی دادگاه مخالفتی با این کار انجام نداد.
محاکمه مبارک > حکم دادگاه

سرانجام ۱۳ خرداد ۱۳۹۱ حسنی مبارک از اتهام‌های مالی تبرئه و برای کشتار تظاهرکنندگان به زندانی ابد محکوم شد. حبیب عادلی وزیر کشورش نیز به همین حکم محکوم شد.
این حکم اعتراض بسیاری از مردم را -که انتظار حکم اعدام برای مبارک داشتند- برانگیخت و درون و بیرون دادگاه مردم با هواداران مبارک درگیر شدند.
اعتراض به قاهره محدود نبود و چندین شهر مصر را فراگرفت.