stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سمفونی در ر مینور (فرانک)
تاریخچه

سزار فرانک تصنیف سمفونی در ر مینور را در ۲۲ اوت ۱۸۸۸ به‌پایان رساند. این سمفونی یکی از آخرین ساخته‌های او است. نخستین اجرای سمفونی در ر مینور یک سال پیش از مرگ فرانک در ۱۷ فوریه ۱۸۸۹ در کنسرواتوار پاریس انجام گرفت.
این حقیقت که فرانک سرانجام به ساخت یک سمفونی دست زد از آن جهت غیرعادی است که در فرانسهٔ آن زمان سمفونی یک فرم آلمانی دانسته می‌شد و با توجه به روابط تیرهٔ فرانسه و آلمان ساخت سمفونی در میان آهنگسازان فرانسوی رویدادی نادر بود. احتمالاً موفقیت واریاسیون‌های سمفونیک در ترغیب فرانک به تصنیف یک سمفونی بی‌تأثیر نبوده است.
ونسان دندی، شاگرد و مرید فرانک، در روایت خود از زندگی‌نامهٔ وی به جبهه‌گیری برخی از استادان کنسرواتوار پاریس و همچنین انتقاد تند شارل گونو از سمفونی در ر مینور پس از نخستین اجرای آن اشاره کرده است.
ساختار

سمفونی در ر مینور از سه موومان تشکیل شده است:
I. لنتو؛ آلگرو ما نُن تروپو
II. آلگرتو
III. فیناله؛ آلگرو نُن تروپو
چیر (ممسنی)

| چیر | چیر |
| --- | --- |
روستا: روستا
چیرموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانچیرچیر (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: چیرموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانچیرچیر (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۳۰°۱۷′ شمالی ۵۱°۴۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۲۸۳°شمالی ۵۱٫۷۱۷°شرقی﻿ / 30.283; 51.717: مختصات: ۳۰°۱۷′ شمالی ۵۱°۴۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۲۸۳°شمالی ۵۱٫۷۱۷°شرقی﻿ / 30.283; 51.717
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: ممسنی
بخش: بخش مرکزی
دهستان: جوزار
جمعیت: ۵۰ نفر (سرشماری ۹۵)
چیر روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ممسنی در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان جوزار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
زیردریایی یو-۶۶۰

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
سفارش ساخت::  ۹ اکتبر ۱۹۳۹
آب‌اندازی::  ۱۵ فوریه ۱۹۴۱
آغاز کار::  ۱۷ نوامبر ۱۹۴۱
اعزام::  ۸ ژانویه ۱۹۴۲
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۷۶۹ تن (۷۵۷ تن بزرگ)
درازا::  ۶۷٫۱ متر (۲۲۰ فوت ۲ اینچ)
پهنا::  ۶٫۲ متر (۲۰ فوت ۴ اینچ)
آبخور::  ۴٫۷۴ متر (۱۵ فوت ۷ اینچ)
سرعت::  ۱۷٫۷ گره (۳۲٫۸ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۰٫۴ مایل بر ساعت)
زیردریایی یو-۶۶۰ (به انگلیسی: German submarine U-660) یک زیردریایی است که طول آن ۶۷٫۱ متر (۲۲۰ فوت ۲ اینچ) می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
کاترین پواره

| کاترین پواره | کاترین پواره |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ آوریل ۱۹۶۳ تور
ملیت: فرانسه
کاترین پواره (فرانسوی: Catherine Poirot‎؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۶۳) شناگر اهل فرانسه است.
جولیتا کاردینالی

| جولیتا کاردینالی | جولیتا کاردینالی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: جولیتا کاردینالی
زادهٔ: ۲۱ اکتبر ۱۹۷۷ بوئنوس آیرس
ملیت: آرژانتین
پیشه: هنرپیشه
همسر: آندرس کالامارو (جداشده)
جولیتا کاردینالی (انگلیسی: Julieta Cardinali؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۷۷) هنرپیشه اهل آرژانتین است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ولنتاین، دنیای کمتر بد، و شبی با عشق سابرینا اشاره کرد.
میشل پرادا

| میشل پرادا | میشل پرادا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۸۹ هیالیا، فلوریدا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
شناخته‌شده برای: Vida
میشل پرادا (انگلیسی: Mishel Prada؛ متولد ۱۹۸۹) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم های وی می توان به مردگان متحرک و چیزهای عجیب اشاره کرد.
اردوهای بازآموزی

نمایی از چندین کارگر اردوگاه «آموزش مجدد از طریق کار» در شایانگ.
آموزش مجدد از طریق کار (انگلیسی: Re-education through labor) سیستم بازداشت اداری در سرزمین اصلی چین چین بود. از ۱۹۵۷ تا ۲۰۱۳ فعال بود، این سیستم برای بازداشت افرادی که متهم به جرایم جزئی مانند دزدی، تن‌فروشی و قاچاق مواد مخدر غیرقانونی و همچنین مخالفان سیاسی، دادخواهی(چین) و پیروان فالون دافا بودند، مورد استفاده قرار می‌گرفت.
کاردینال نوک‌زرد

| کاردینال نوک‌زرد | کاردینال نوک‌زرد |
| --- | --- |
کاردینال نوک‌زرد، Paroaria capitata: کاردینال نوک‌زرد، Paroaria capitata
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: فرخنده (پرنده)
گونه:: P. capitata
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Paroaria capitata : Paroaria capitata 
کاردینال نوک‌زرد (نام علمی: Paroaria capitata) نام یک گونه از تیره زردپره‌ایان است.
رود کلمبیا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
رود کلمبیا: رود کلمبیا
 Bonneville Dam, in the Columbia River Gorge :  Bonneville Dam, in the Columbia River Gorge 
ریشهٔ نام: Captain Robert Gray's ship, کلمبیا ردیویوا: ریشهٔ نام: Captain Robert Gray's ship, کلمبیا ردیویوا
Nickname: Big River, the River of the West, River Oregon: Nickname: Big River, the River of the West, River Oregon
کشور: United States، Canada
ایالت: واشینگتن (ایالت)، اورگن
استان: بریتیش کلمبیا
رودهای فرعی: رودهای فرعی
 - چپ: Spillimacheen River، Beaver River، Illecillewaet River، Incomappleux River، Kootenay River، Pend Oreille River، Spokane River، Crab Creek، Snake River، John Day River، Deschutes River
 - راست: Kicking Horse River، Blaeberry River، Canoe River، Kettle River، Sanpoil River، Okanogan River، Entiat River، Wenatchee River، Yakima River، Lewis River، Cowlitz River
شهرها: رولستوک، بریتیش کلمبیا، وناتچی، واشینگتن، ایست وناتچی، واشینگتن، Tri-Cities, WA، دلس، اورگن، هود ریور، اورگن، پورتلند، اورگن، ونکوور، واشینگتن، لانگ ویو، واشینگتن، آستوریا، اورگن
سرچشمه: Columbia Lake
 - موقعیت: British Columbia, Canada
 - ارتفاع: ۲٬۶۹۰ فوت (۸۲۰ متر)
دهانه رود: Pacific Ocean, at Clatsop County, Oregon / شهرستان پاسیفیک، واشینگتن
 - ارتفاع: ۰ فوت (۰ متر)
طول: ۱٬۲۴۳ مایل (۲٬۰۰۰ کیلومتر)
حوزه: ۲۵۸٬۰۰۰ مایل‌مربع (۶۶۸٬۰۰۰ کیلومترمربع)
تخلیه: for دلتا (جغرافیا) (average); max and min at دلس، اورگن, ۱۸۸٫۹ مایل (۳۰۴٫۰ کیلومتر) from the mouth
 - میانگین: ۲۶۵٬۰۰۰ cu ft/s (۷٬۵۰۰ m3/s) 
 - حداکثر: ۱٬۲۴۰٬۰۰۰ cu ft/s (۳۵٬۱۰۰ m3/s)
 - حداقل: ۱۲٬۱۰۰ cu ft/s (۳۰۰ m3/s)
     موقعیت رود کلمبیا در نقشه  :      موقعیت رود کلمبیا در نقشه  
ویکی‌انبار: Columbia River: ویکی‌انبار: Columbia River
منظره‌ای از قسمت کانادایی رود کلمبیا.
حوزه آبریز رود کلمبیا
رود کلمبیا (به انگلیسی: Columbia River) از رودهای بلند قاره آمریکای شمالی ست.
این رود ۲۰۰۰ کیلومتر طول دارد، و از کانادا و دو ایالت آمریکا میگذرد، و قسمتی از مرز مشترک میان ایالات اورگن و واشینگتن را تشکیل می‌دهد. در سال ۱۹۹۶ در این رودخانه مرد کنویکی، قدیمی‌ترین اسکلت کشف شده در آمریکای شمالی کشف شد.
جزیره بدو

| جزیره بدو کوئینزلند | جزیره بدو کوئینزلند |
| --- | --- |
تصویری ماهواره‌ای از جزیرهٔ بدو: تصویری ماهواره‌ای از جزیرهٔ بدو
مختصات: ۱۰°۰۷′۱۳″ جنوبی ۱۴۲°۰۸′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۱۰٫۱۲۰۲۸°جنوبی ۱۴۲٫۱۳۹۱۷°شرقی﻿ / -10.12028; 142.13917
مناطق دولت محلی: منطقهٔ جزایر تنگهٔ تورس
جزیرهٔ بَدو (به انگلیسی: Badu Island) یک جزیره در کشور استرالیا است که در ایالت کوئینزلند قرار دارد و در تنگه تورس واقع شده‌است. این جزیره یکی از جزیره‌های جزایر تنگه تورس محسوب می‌شود.
ژول شانسل

| ژول شانسل | ژول شانسل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ سپتامبر ۱۸۶۷ مارسی، فرانسه
درگذشت: ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۴۴ (۷۶ سال) ورسای، فرانسه
ملیت: فرانسوی
پیشه(ها): روزنامه‌نگار، نویسنده
ژول شانسل (فرانسوی: Jules Chancel‎؛ ‏ ۲۵ سپتامبر ۱۸۶۷ – ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۴۴) روزنامه‌نگار، خبرنگار جنگ و نویسنده فعال در حوزهٔ ادبیات داستانی کودکان اهل فرانسه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به جلوه عشق اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیهٔ لژیون دونور شده‌است.
نیترات سیتی، آلاباما

| نیترات سیتی، آلاباما | نیترات سیتی، آلاباما |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
نیترات سیتی، آلاباماLocation in Alabama.: نیترات سیتی، آلاباماLocation in Alabama.
مختصات: ۳۴°۴۵′۲۶″ شمالی ۸۷°۳۳′۳۵″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۷۵۷۲۲°شمالی ۸۷٫۵۵۹۷۲°غربی﻿ / 34.75722; -87.55972: مختصات: ۳۴°۴۵′۲۶″ شمالی ۸۷°۳۳′۳۵″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۷۵۷۲۲°شمالی ۸۷٫۵۵۹۷۲°غربی﻿ / 34.75722; -87.55972
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: آلاباما
County: شهرستان کلبرت، آلاباما
ارتفاع: ۵۷۱ فوت (۱۷۴ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (منطقه زمانی مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد منطقه: 256
نیترات سیتی (به انگلیسی: Nitrate City) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلبرت، آلاباما واقع شده‌است. نیترات سیتی ۱۷۴٫۰۴ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
سجیلا

Capo
سجیلای بسته شده بر روی یک گیتار
سجیلا (به اسپانیایی: Cejilla) یا کاپو(کیپو: Capo) یا باره‌بند وسیله‌ای است که در عرض سیم‌های گیتار بسته می‌شود تا صدای آن‌ها را زیرتر کند.
نحوهٔ عملکرد سجیلا شبیه به یک تیغهٔ سردستهٔ متحرک می‌باشد که سیم‌ها را دقیقا در پشت یکی از فرت‌ها محکم به دستهٔ گیتار فشار می‌دهد. از سجیلا اصولا برای راحتی تنظیم کوک گیتار با گام صدای خواننده در آواز و همچنین جهت شفافیت بیش‌تر صدا مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در تکنوازی، سجیلا را معمولاً در فرت دوم یا یکی از فرت‌های اول تا چهارم بسته می‌شود؛ استفاده از سجیلا در فرت‌های بالاتر بیش‌تر جهت همراهی می‌باشد.
منبع

مارتین، خوان (۱۳۷۹)، هنر گیتار فلامنکو، ج. یک، ترجمهٔ فرزاد امیرانی، فرزاد امیرانی، ص. ۲۰
ژیروفوریک اسید

| Gyrophoric acid | Gyrophoric acid |
| --- | --- |
نام‌گذاری آیوپاک4-[4-(24-dihydroxy-6-methylbenzoyl)oxy-2-hydroxy-6-methylbenzoyl]oxy-2-hydroxy-6-methylbenzoic acid: نام‌گذاری آیوپاک4-[4-(24-dihydroxy-6-methylbenzoyl)oxy-2-hydroxy-6-methylbenzoyl]oxy-2-hydroxy-6-methylbenzoic acid
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 548-89-0 N=
پاب‌کم: 135728
کم‌اسپایدر: 119550 Y
ChEMBL: CHEMBL470648 Y
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES O=C(Oc1cc(c(C(=O)O)c(O)c1)C)c3c(cc(OC(=O)c2c(cc(O)cc2O)C)cc3O)C :  SMILES O=C(Oc1cc(c(C(=O)O)c(O)c1)C)c3c(cc(OC(=O)c2c(cc(O)cc2O)C)cc3O)C 
 InChI InChI=1S/C24H20O10/c1-10-4-13(25)7-16(26)20(10)23(31)34-15-6-12(3)21(18(28)9-15)24(32)33-14-5-11(2)19(22(29)30)17(27)8-14/h4-9,25-28H,1-3H3,(H,29,30) Y Key: ATQPZSQVWCPVGV-UHFFFAOYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C24H20O10/c1-10-4-13(25)7-16(26)20(10)23(31)34-15-6-12(3)21(18(28)9-15)24(32)33-14-5-11(2)19(22(29)30)17(27)8-14/h4-9,25-28H,1-3H3,(H,29,30) Y Key: ATQPZSQVWCPVGV-UHFFFAOYSA-N Y 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: C24H20O10
جرم مولی: 468.40 g/mol
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 N (بررسی) (چیست: Y/N؟):  N (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
ژیروفوریک اسید (به انگلیسی: Gyrophoric acid) با فرمول شیمیایی C۲۴H۲۰O۱۰ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۳۵۷۲۸ است. که جرم مولی آن ۴۶۸٫۴۰ g/mol می‌باشد.
ریوسوکه هایاشیدا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  ریوسوکه هایاشیدا
زادروز:  ۱۱ مارس ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال)
زادگاه:  استان کوماموتو، ژاپن
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال و-واران ناگاساکی |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
ریوسوکه هایاشیدا (ژاپنی: 林田 隆介؛ زادهٔ ۱۱ مارس ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال و-واران ناگاساکی اشاره کرد.
رولان دوبرول

| رولان مارسل دوبرول | رولان مارسل دوبرول |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ اکتبر ۱۹۰۷ ارمانتیر
درگذشت: ۳۰ اوت ۱۹۸۳ (۷۵ سال)
ملیت:  فرانسه
محل تحصیل: مدرسه عالی هنرهای زیبای پاریس
پیشه(ها): معمار، شهرساز و مدرس معماری
منصب: مدرس دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران
دوره: ۱۳۱۹–۱۳۲۰
فرزندان: ریشار
رولان مارسل دوبرول (به فرانسوی: Roland Marcel Dubrulle) (زادهٔ ۱۹۰۷ – درگذشتهٔ ۱۹۸۳) معمار و شهرساز پرکار فرانسوی و از پایه‌گذاران آموزش معماری در ایران بود. طراحی، ساخت و نظارت بر اجرای بناهای دولتی و خصوصی، و نیز تدریس معماری از جملهٔ فعالیت‌های اوست. آثار معماری دوبرول در ایران از گرگان تا بندر لنگه پراکنده‌اند.
دوبرول در زمرهٔ کسانی بود که از یک سو با مساهمت خود در آموزش معماری، به نظام اعطای اعتبار حرفه‌ای شکل بخشیدند، و از سوی دیگر با کار جمعی در پروژه‌های بزرگ، فرایند حرفه‌ای شدن معماری را در ایران پیش بردند.
زندگی

دوبرول در سال ۱۹۰۷ در ارمانتیر در شمال فرانسه به دنیا آمد. از هفده‌سالگی کارآموزی را در دفاتر معماری و کارگاه‌های ساختمانی آغاز کرد، و در فاصلهٔ ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۴ (برابر با ۱۳۰۵ تا ۱۳۱۳) به تحصیل در مدرسهٔ هنرهای زیبا (بوزار) پرداخت. او بسیار پرکار و توانمند بود، چنان‌که در دو سال پایانی تحصیلش، در یازده کنکور معماری مختلف از جمله بیمارستان زوریخ، شهرداری شانگهای، طرح جامع شهر برن، طرح جامع کاخ سلطنتی استکهلم، در نقش همکار یا کارآموز شرکت کرد. پس از آنکه در ۱۳۱۴ در کنکور ساختمان بورس سهام تهران برنده شد به ایران عزیمت کرد و تا ۱۳۲۰ در ایران ماند.
دوبرول نخست در شرکت باتینیول مشغول به کار شد که از شرکت‌های ساختمانی خارجی فعال در طرح‌های جدید دوران رضاشاه بود. سپس در ۱۳۱۵ به شرکت ساختمان ایران پیوست که سرپرستی‌اش بر عهدهٔ گابریل گورکیان بود. در ۱۳۱۶ همکاری‌اش را با وزارت معارف آغاز کرد و در سال ۱۳۱۷ به سمت سرمهندس آن وزارتخانه منصوب شد. دفتر خود را نیز به اتفاق محسن فروغی در همین سال تأسیس کرد؛ دفتری که پس از چندی به دفتر فنی دانشگاه تهران بدل شد و بناهای دانشگاه تهران در آن طراحی و سپس بدست شرکت سنتاب اجرا می‌شد. از سوی دیگر، به دعوت وزارت پیشه و هنر به تدریس در مدرسهٔ عالی معماری پرداخت. دوبرول با شروع جنگ جهانی دوم، در اواخر ۱۹۳۹ (۱۳۱۸) داوطلبانه به نیروی هوایی فرانسه در بیروت پیوست و مسئول تهیهٔ عکس‌های هوایی از ترکیه بود. پس از پنج ماه دوباره به ایران بازگشت و بابت پروژهٔ احداث دوازده مدرسهٔ ابتدایی در تهران به مدیریت دفتر فنی وزارت معارف منصوب شد. در مهر ۱۳۱۹ با منحل شدن مدرسهٔ عالی معماری تدریس را در دانشکدهٔ هنرهای زیبا پی گرفت و تا پایان اقامتش در سمت ریاست کارگاه معماری باقی ماند.
دوبرول در فوریهٔ ۱۹۴۲ (زمستان ۱۳۲۰) ایران را برای همیشه ترک کرد. بعد از آن، سه سال ریاست ادارهٔ شهرسازی سوریه را، که در آن زمان تحت‌الحمایهٔ فرانسه بود، عهده‌دار شد و در آنجا به تدوین طرح‌های جامع برای شهرهای عمدهٔ سوریه پرداخت. مدتی هم در ۱۹۴۴ (۱۳۲۳) به عنوان رئیس کارگاه در مدرسهٔ هنرهای زیبای بیروت تدریس کرد. او در ۱۹۴۵ (۱۳۲۴) به فرانسه برگشت و نخست به معاونت و سپس به ریاست سازمان شهرسازی شمال فرانسه برگزیده شد و طرح‌های بی‌شماری برای بازسازی شهرهای آسیب‌دیده در جنگ و نیز شهرهای جدید تهیه کرد. دوبرول در ۱۹۵۴ (۱۳۳۳) دفتر فنی خود را در پاریس تأسیس کرد و تا واپسین روزهای عمرش در ۱۹۸۳ (۱۳۶۲) به طرح‌های شهرسازی، و ساخت شهرهای جدید و حومه‌های شهری و مجتمع‌های مسکونی مشغول بود.
کارنامهٔ دوبرول در ایران

برخلاف گدار و سیرو که در پی فعالیت‌های باستان‌شناسی به ایران آمدند و سپس به معماری پرداختند، دوبرول از آغاز با شرکت در کنکور ساختمان بورس سهام تهران وارد جریان مدرن‌سازی رضاشاه شد. وسعت این برنامهٔ بازسازی، و حجم و گستره‌ای از بناهای عمومی که باید ساخته می‌شد، فرصتی برای حضور معمارانی همچون دوبرول فراهم آورد که در ایران و کشورهای دیگر بی‌سابقه بود. دوبرول در هر دو عرصهٔ طراحی و اجرا فعال بود و سمت‌هایی مثل سرمهندس و مدیر دفتر فنی وزارت معارف، مهندس کنترل وزارت دارایی، و نیز مشاور وزارت امور خارجه را در کارنامهٔ خود ثبت کرد.
عمدهٔ آثار دوبرول بناهای عمومی با کاربری‌های اداری یا آموزشی است. او در این عرصه، همهٔ مراتب را از خرد تا کلان، از طراحی مدرسه و ساختمان اداری در جزیره‌ای دورافتاده تا دانشکده و وزارتخانه در پایتخت آزموده‌است؛ اما در فهرست آثارش ورزشگاه و بیمارستان و زندان هم به چشم می‌خورد. در هفت سال فعالیت او در ایران دو دوره از هم متمایز است: دورهٔ نخست، فعالیت در «شرکت ساختمان» به سرپرستی گابریل گورکیان، و دورهٔ دوم، خدمت در دفتر فنی وزارت معارف و همکاری با کسانی چون محسن فروغی و ماکسیم سیرو. آثار دورهٔ اول در سرتاسر ایران، از گرگان تا بندر لنگه پراکنده‌است، اما بناهای دورهٔ دوم عمدتاً در تهران است. در برخی از آثار دورهٔ اول، از جمله در بناهای گرگان اشاره‌هایی به معماری ایران می‌توان یافت، اما آثار بعدی او همگی «با آگاهی کامل از اهمیت این بناها و نقش آنها در مدرنیزاسیون»، و بدون هرگونه ارجاع به معماری تاریخی ایران ساخته شده‌است.
دوبرول علاوه بر اینها، آثاری هم در بخش خصوصی دارد که بیشترش را ویلاها و خانه‌های اعیان تشکیل می‌دهد. او تقریباً همزمان با گابریل گورکیان از شیوه‌هایی در تعریف و آرایش فضاهای مسکونی بهره برد که در جریان معماری ایران تازگی داشت. خانه‌های او را از حیث سبک با آثار آلوار آلتو، ویلیام کرابتری، تتسورو یوشیدا، پیر لوئیجی نروی، لوئیس هنری سولیوان، هنری وان ده‌ولد، آدولف لوس، میس فان درروهه، و آگوست پره قیاس‌پذیر دانسته‌اند. پیوستگی آثار دوبرول با آثار معماران سرشناس معاصر با او در اروپا، تعلقش را به جریان جهانی معماری مدرن نشان می‌دهد.
طرح‌های بزرگتر دوبرول همچون بناهای دولتی و ساختمان بورس سهام، نمایی قرینه دارد که بر بخش میانی آن تأکید شده‌است، اما باقی آثار او مثل ویلاها و ورزشگاه امجدیه که برنامهٔ متنوع‌تری دارد، با وجود نقشه‌های کاملاً کاربردی از تنوع و ابتکار بیشتری در حجم و مصالح برخوردار است.
دوبرول پیش از عزیمت به ایران در پروژه‌های شهری همچون طرح جامع شهر برن طبع‌آزمایی کرده بود. پس از آنکه ایران را ترک کرد نیز دوباره درگیر شهرسازی شد، اما در دوران فعالیتش در ایران بیشتر به طراحی تک‌بنا یا مجموعه پرداخت. تنها پروژهٔ شهری‌ای که در اواخر کارنامهٔ او در ایران می‌بینیم «طرح جامع محلهٔ وزراتخانه‌ها» است.
برخلاف گدار و سیرو که نقشی فرهنگی در جریان معماری داشتند و دربارهٔ معماری ایران نوشتند، از دوبرول اثر مکتوبی در دست نیست. او کمتر از یک دهه در ایران کار و زندگی کرد، اما با آثار شاخص و ماندگار خود سهمی فراوان در شکل‌گیری جریان معماری آن دوره داشت، چنان‌که می‌توان او را از پیشگامان معماری مدرن ایران تلقی کرد.
کارنامهٔ دوبرول در ایران > فهرست آثار و فعالیت‌ها

فعالیت‌های معماری رولان دوبرول عبارتند از: مشارکت در تدوین طرح جامع دانشگاه تهران (۱۳۱۳)؛ طرح بازار بورس سهام تهران (۱۳۱۴)؛ کازینوی رامسر در شرکت باتینیول (۱۳۱۵–۱۳۱۹)؛ طرح مدرسه در فریمان در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۵)؛ دفاتر گمرک محمودآباد در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۶)؛ طرح مدارس تیپ، شهرداری گرگان، ادارهٔ پلیس گرگان، و زندان گرگان، هنرستان اصفهان، هنرستان و خوابگاه در خارگ، مرکز کشاوری بندر گز، خانه‌های مسکونی گمرک در بندر لنگه، همگی در شرکت ساختمان ایران و احتمالاً بین ۱۳۱۵ و ۱۳۱۶؛ طرح کاخ دادگستری تهران با همکاری گابریل گورکیان در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۶–۱۳۲۵)؛ ورزشگاه ۳۰۰۰ نفرهٔ منظریه برای وزارت معارف؛ ویلای ابتهاج (۱۳۱۷)؛ ویلای فرمانده حسین‌خان (۱۳۱۷)؛ تکمیل کارهای اجرایی و تهیهٔ مبلمان ساختمان جدید وزارت امور خارجه (۱۳۱۷)؛ ساختمان قماش در ضلع شمال غربی میدان راه‌آهن (۱۳۱۷–۱۳۱۸)؛ نظارت بر اجرای بنای دانشکدهٔ حقوق به طراحی محسن فروغی (۱۳۱۷–۱۳۱۹)؛ باشگاه دانشجویان دانشگاه تهران با همکاری ماکسیم سیرو و محسن فروغی (۱۳۱۷–۱۳۲۰)؛ طرح کاخ وزارت دارایی (۱۳۱۷–۱۳۳۸)؛ بانک ملی ساری (۱۳۱۸)؛ ویلای پناهی در شمیران (۱۳۱۷)؛ خانهٔ ایزدی (۱۳۱۸–۱۳۱۹)؛ طرح توسعهٔ ورزشگاه نمرهٔ یک (امجدیه) برای وزارت معارف (۱۳۱۹)؛ طرح دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران زیر نظر آندره گدار و با همکاری ماکسیم سیرو (۱۳۱۹–۱۳۲۸)؛ نظارت بر اجرای بنای دانشکدهٔ فنی به طراحی گدار و سیرو (۱۳۲۰)؛ طرح بازار بورس سهام (۱۳۲۰)؛ احداث مرکز چشم‌پزشکی (۱۳۲۰).
در فهرست آثار و فعالیت‌های دوبرول به این موارد نیز اشاره کرده‌اند: ویلای آقای عدل در تهران؛ ویلای صفیان؛ ویلای کلنکل درخشان در شمیران؛ ویلای بینا؛ ساختمان مسکونی پناهی؛ ساختمان شرکت آنتروپریز؛ طرح جامع محلهٔ وزارتخانه‌ها؛ دبستان (یا هنرستان) حافظ در مجاورت امامزاده زید تهران؛ سالن اپرا؛ انبار پنبه؛ نظارت بر اجرای بیمارستان وزارت دارایی؛ و طرح بیمارستان ۲۲۵ تختخوابی برای شهرداری.
کارنامهٔ دوبرول در ایران > آثار منسوب

دبستان فردوسی و هنرستان نوربخش از جملهٔ مواردی است که در انتساب آنها به دوبرول تردید کرده‌اند.
معرفی برخی از آثار مهم

برای آشنایی بیشتر با شیوهٔ معماری دوبرول چند اثر مهم وی معرفی شده‌است.
معرفی برخی از آثار مهم > کاخ دادگستری

شرکت ساختمان ایران که گابریل گورکیان سرپرستی آن را بر عهده داشت در سال ۱۳۱۶ برندهٔ کنکور طراحی کاخ دادگستری شد. دوبرول در آنجا احتمالاً با همکاری خود گورکیان، نقشه‌های مقدماتی و اجرایی کاخ دادگستری را کشید. این طرح مجموعهٔ سه‌قسمتیِ کشیده، متقارن، و مطبقی بود که حیاط‌هایی بسته، قسمت میانی و مرتفع‌تر آن را از دو سو دربر گرفته بود. این بخش میانی نیز تراسی را در طبقهٔ چهارم از سه طرف محصور می‌کرد. استفاده از فرم‌های ساده، سقف‌های مسطح تراس‌دار و راهروهای ارتباطی از جمله ویژگی‌های این طرح است که آنها را متأثر از ایده‌های لوکوربوزیه دانسته‌اند. گورکیان همان‌سال از ایران رفت و عملیات ساختمان با دخل و تصرف کلی در طرح بدست شرکتی از چکسلواکی به نام اشکودا بین سال‌های ۱۳۱۶ تا ۱۳۲۵ به انجام رسید. احتمال آغاز ساختمان بر اساس طرح گورکیان و دوبرول را نمی‌توان یکسره رد کرد؛ اما تغییرهای صورت‌گرفته تا آن اندازه بود که طرح مدرن و مبتنی بر ایده‌های سبک بین‌الملل آنها را به طرحی نئوکلاسیک مبدل ساخت.
معرفی برخی از آثار مهم > کاخ وزارت دارایی

دوبرول در ۱۳۱۷ کاخ وزارت دارایی را نیز طراحی کرد. عملیات ساختمان آن از ۱۳۱۸ بدست شرکت بهساز و با تصرف بخشی از فضای باغ خوابگاه سلطنتی ناصرالدین‌شاه در اندرونی کاخ گلستان آغاز شد. بعد از رفتن دوبرول از ایران در زمستان ۱۳۲۰ نیز دفتر فنی وزارت دارایی آن را زیر نظر محسن فروغی ادامه داد. طرح این بنا شامل دو قسمت متمایز است: عمارتی مرکزی به شیوهٔ نئوکلاسیک، و چهار بال کشیده به سبک مدرن در شرق آن که ساختمان‌های اداری و خدماتی است. عمارت مرکزی با الگوبرداری از بناهای سدهٔ هجدهم اروپا طراحی شده‌است، و فرم و نحوهٔ جانمایی بال‌ها، فرم‌های اداری معماری مدرن اروپا را تداعی می‌کند. این بنا یکی از آثار مهم دوبرول و جزو بناهای شاخص سبک بین‌الملل در دورهٔ پهلوی اول است که آغاز غربی‌شدن معماری در تهران را با تکمیل بخش‌هایی از آن در ۱۳۲۵ مقارن دانسته‌اند.
معرفی برخی از آثار مهم > ساختمان قماش

انبار پارچهٔ شرکت قماش معروف به ساختمان قماش در ضلع شمال غربی میدان راه‌آهن بنای دیگری است که دوبرول در ۱۳۱۷ طراحی کرد و مهندس شقاقی جزو محاسبانش بود. سال بعد شرکت مقاطعهٔ ۱۸ به سرپرستی اصغر پناهی، از پیمانکاران فعال دورهٔ پهلوی اول آن را ساخت. این بنا که نمایی با تقسیمات افقی و خطوط مستقیم و کشیده داشت، به فناوری‌های روزآمد آن زمان از جمله بالابر، سیستم اتوماتیک برای جابجایی محموله‌های پارچه در طبقات و سیستم اطفای حریق مجهز بود. پاکدامن آن را اثری «بسیار باارزش» و نخستین نمونهٔ معماری مدرن به سبک بین‌الملل معرفی کرده‌است که با تفاوت زمانی زیاد، بر دیگر بناهای این سبک در تهران تقدم دارد.
معرفی برخی از آثار مهم > باشگاه دانشگاه تهران

باشگاه دانشگاه تهران با کارکردهای چندگانهٔ تفریحی، اداری، و اقامتی، در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰ بدست دوبرول و با همکاری محسن فروغی و ماکسیم سیرو طراحی و ساخته شد. پلان و نمای نامتقارن، خطوط کشیده در ترکیب با حجم‌های استوانه‌ای، بام مسطح، نرده‌های ممتد و مستقیم، و تزئینات مدور بر روی پنجره‌ها از ویژگی‌های این بنای شاخص به سبک آرت دکو است. پوشش سیمانی نماها طرح نسبتاً متفاوت این بنا را با سایر ساختمان‌های قدیمی‌تر دانشگاه هماهنگ می‌کند.
معرفی برخی از آثار مهم > پارک ورزشی امجدیه

پارک ورزشی امجدیه یا همان ورزشگاه نمرهٔ یک (شهید شیرودی کنونی) را نیکلای مارکوف در ۱۳۱۳ طراحی کرده بود و شامل یک زمین فوتبال، جایگاه تماشاگران و پیست دوی ۵۰۰ متر بود. دوبرول در ۱۳۱۹ طرح توسعهٔ آن را برای وزارت معارف داد. بخش آفتابگیر غربی جایگاه موجود را که با تلفیقی از شیوهٔ اصفهانی و سبک آرت دکو ساخته شده بود تخریب کرد و ورزشگاه را به سمت شرق گشود. سایبانی پیرامون جایگاه حفظ‌شده ساخت و فضای زیر جایگاه را به رختکن و سرویس‌های مورد نیاز اختصاص داد. دو استخر، زمین فوتبال، زمین‌های تنیس، بسکتبال، والیبال، و جایگاه ویژه نیز از جمله افزوده‌های اوست. ورزشگاه امجدیه و ویلاهای دوبرول نسبت به باقی آثار او شکل‌های تندیس‌گرایانه‌تری دارد.
معرفی برخی از آثار مهم > دانشکدهٔ هنرهای زیبا

دانشکدهٔ هنرهای زیبا نیز مجموعهٔ دیگری در دانشگاه تهران است که دوبرول طراحی آن را در ۱۳۱۹ آغاز کرد و نخستین ساختمان‌هایش با اجرای شرکت سوئدی سنتاب در ۱۳۲۸ به بهره‌برداری رسید. این مجموعه مدرن‌ترین دانشکده در دانشگاه تهران و از آثار برجستهٔ سبک بین‌الملل در دورهٔ پهلوی اول است؛ چنان‌که آن را «ساختمانی عظیم و باابهت، با تناسبات کلاسیک و تجرید مدرن» و یادآور بناهای آدولف لوس و لوکوربوزیه دانسته‌اند. برخلاف سایر دانشکده‌ها، نقشهٔ این دانشکده گسترده، نامتمرکز، و نامتقارن است، و «تبعیت فرم از عمکرد» در طرح بخش‌های گوناگون آن دیده می‌شود. از جملهٔ ویژگی‌های بناهای دانشکده سازهٔ بتنی، نمای سیمانی با خطوط مستقیم، پنجره‌های سرتاسری و سایه‌بان‌ها و قرنیزهای افقی و کشیده، و بام مسطح را می‌توان برشمرد.
دوبرول و آموزش معماری

نقش دوبرول در معماری ایران تنها محدود به طراحی و ساخت آثار برجسته نیست، بلکه بایستی او را در زمرهٔ پایه‌گذاران آموزش معماری و معلمی دلسوز و منضبط نیز دانست که تعدادی از نخستین معماران تحصیل‌کرده در ایران، زیر دست او تعلیم یافتند. او اساسنامه نخستین مدرسهٔ عالی معماری را در وزارت پیشه و هنر به همراه کریم طاهرزادهٔ بهزاد نوشت و از ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۹ در آن به تدریس پرداخت. در ۱۳۱۹ مدرسهٔ عالی معماری منحل شد و دانشجویان آن به دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران منتقل شدند که دوبرول جزو هیئت مؤسسان آن بود و برنامهٔ درسی گروه معماری آن را از روی الگوی مدرسهٔ هنرهای زیبای پاریس (بوزار) تنظیم کرده بود. دوبرول ریاست یکی از سه کارگاه معماری را برعهده داشت و پس از آنکه در زمستان ۱۳۲۰ از ایران رفت، سرپرستی کارگاهش به محسن فروغی سپرده شد. او و فروغی و گدار که هرسه دانش‌آموختهٔ بوزار بودند، از آغاز شکل‌گیری آموزش معماری در ایران، مانع غلبهٔ رویکرد «مهندسی معماری» یا به بیان دیگر غلبهٔ امور فنی بر دروس هنری شدند.