stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کاروانسرای مزینان
معماری

این بنا از خارج دارای یک پلان مستطیل شکل است که اضلاع شمالی و جنوبی آن طولانی‌تر از اضلاع شرقی و غربی آن است. ورودی بنا در میان یک ایوان رفیع واقع شده‌است که این ایوان در ضلع شمالی بنا قرار دارد و در طرفین ایوان در هر طرف سه طبقه طاقنما واقع شده که طاقنمای وسطی و آخری به صورت مربع می‌باشد. حال اینکه طاقنماهای طبقه اول و سوم به صورت مستطیل بوده که از طریق وروردی باریکی که این قوس هلالی روی آن زده شده به اتاقک انتهای آن راه پیدا می‌کنیم. در طرفین این طاقناها در هر طرف یک غرفه دو طبقه وجود دارد که هر دو دارای طاقنماها و قوسهای جناغی هستند.
از انتهای دیوار غرفه‌ها در طبقه دوم دو در گاهی به اتاق پشت غرفه‌ها نورمی دهند. قوس این در گاهی‌ها نیز هلالی هستند. در طرفین این غرفه‌ها نیز در هر طرف دو غرفه یک طبقه وجود دارد که در دیوار انتهای هر کدام از غرفه‌ها یک یا دو سراخ مستطیل شکل ۲۰*۱۰است که به طاقنمای غرفه نور می‌دهند.
در داخل ایوان بالای سر در کتیبه مربع شکل به ابعاد ۱*۱متر در وسط و داخل قاب ورودی در روی هر لچکی یک لوحه مستطیل به ابعاد۲۵*۶۰سانتیمتر نصب شده‌است. لوحه بزرگ وسطی و لوحه سمت راست از سنگ مرمر سفید و لوحه سمت چپ از سنگ خاکستری رنگ است. در طرفین ایوان دو سکو وجود دارد که هرکدام حدود یک متر از زمین ارتفاع دارند. داشتن ایوان‌های قرینه در مقابل یکدیگر و غرفه‌ها و طاقنماهای جناقی این بنارا مربوط به دوران صفویه کرده‌است.
بر اساس اولین گزارش منتشر شده باستانشناسی، این بنا به سال ۱۰۶۴هجری قمری توسط حاج محمد طالب فرزند حاج معین الدین محمد اصفهانی برسم سنت حسنه وقف، بر بازماندگان راه احداث گردیده‌است در سال ۱۲۸۳هجری قمری توسط حاج علی تقی تاجر کاشانی مرمت گردیده و سپس به سال ۱۳۱۸توسط حاج محمد علی آقا فرزند حاج علی تقی کاشانی ترمیم گردیده‌است.
ثبت در فهرست میراث جهانی

در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای مزینان به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می‌شود.
نگارخانه

کاروانسرا در شب
کاروانسرا
نمای نزدیک
المپیک ۱۹۷۲ ادای احترام به قدرت سیاهپوستان

المپیک ۱۹۷۲ ادای احترام به قدرت سیاهپوستان (انگلیسی: 1972 Olympics Black Power salute) یک اعتراض سیاسی توسط دو تن از اعضای تیم المپیک ایالات متحده وینسنت متیوز و وین کللت در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ در ورزشگاه المپیک مونیخ، آلمان غربی، بود. این رویداد گاهی اوقات به عنوان «اعتراض فراموش شده» نامیده می‌شود. این رویداد چهار سال پس از برگزاری بازی‌های المپیک ۱۹۶۸ به وقوع پیوست.
اعتراض

وینسنت متیوز و وین کللت از ایستادن برای سرود ملی آمریکا خودداری کردند. آنها شروع به تاب دادن مدال‌های طلای خود در حین ترک ورزشگاه کردند. تماشاچیان آلمانی هر دوی دونده‌ها را به خاطر این رفتار هو کردند.
وین کللت در مصاحبه ای با شبکه تلویزیونی ای بی سی آمریکا پس از مراسم مدال گفت: سرود ملی هیچ معنایی برای او ندارد. او گفت به خاطر مبارزه سیاهپوستان که در آن زمان در آمریکا در جریان بود، قادر به احترام به سرود نیست. هر دوی این قهرمانان از رقابت‌های آینده المپیک توسط IOC محروم شدند.
پس از بازی‌ها

هر دو دونده محرومیت مادام العمر از کمیته بین‌المللی المپیک IOC دریافت کردند. نمادهای هر دو دونده در نهایت به تالار مشاهیر سیاه المپیک منتقل شدند. این نمایش بعداً تحت‌الشعاع کشتار واقعه المپیک مونیخ قرار گرفت. کللت به تحصیلات حقوق پرداخت. در سال ۲۰۱۱، متیوز در تالار مشاهیر USATF برگزیده شد.
حوزه انتخابیه تویسرکان

|  تویسرکان |  تویسرکان |
| --- | --- |
حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به مجلس شورای اسلامی: حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به مجلس شورای اسلامی
موقعیت حوزه در استان همدان: موقعیت حوزه در استان همدان
شهرستان(ها): شهرستان تویسرکان
استان: همدان
مقرهای کلان: تویسرکان (مرکز)
حوزهٔ کنونی: حوزهٔ کنونی
کرسی‌ها: ۱ از ۲۹۰ 
نماینده(گان): محمدمهدی مفتح
بخش‌ها: بخش مرکزی، بخش قلقل‌رود
حوزهٔ انتخاباتی تویسرکان یکی از حوزه‌های استان همدان برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت تویسرکان، ۱ نماینده دارد.
پی‌نوشت و منبع

«جدول حوزه‌های انتخابیه در انتخابات نهمین دورهٔ مجلس شورای اسلامی» (PDF). مرکز پژوهش و سنجش افکار صدا و سیما. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۵ اكتبر ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۶. تاریخ وارد شده در |archive-date= را بررسی کنید (کمک)
| ن ب وحوزه‌های انتخاباتی مجلس شورای اسلامی در استان همدان | ن ب وحوزه‌های انتخاباتی مجلس شورای اسلامی در استان همدان | ن ب وحوزه‌های انتخاباتی مجلس شورای اسلامی در استان همدان |
| --- | --- | --- |
|  همدان و فامنین  اسدآباد  بهار و کبودرآهنگ  تویسرکان  رزن  ملایر  نهاوند  |  همدان و فامنین  اسدآباد  بهار و کبودرآهنگ  تویسرکان  رزن  ملایر  نهاوند  |  |
کارگل

| کارگِل ཀར་གིལ (མཁར་དཀིལ་ལ།) / کارگل | کارگِل ཀར་གིལ (མཁར་དཀིལ་ལ།) / کارگل |
| --- | --- |
شهر: شهر
نقشه تعاملی کارگل: نقشه تعاملی کارگل
کارگل شهر کوچکی در لداخ در بخش شرقی منطقه تحت اداره هند (به رنگ مازویی) در ناحیه مورد مناقشه کشمیر است.: کارگل شهر کوچکی در لداخ در بخش شرقی منطقه تحت اداره هند (به رنگ مازویی) در ناحیه مورد مناقشه کشمیر است.
کشور:  هند
ایالت: جامو و کشمیر
ناحیه: کارگل
ارتفاع: ۲۶۷۶ متر (۸۷۸۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۱۰۶۵۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
زبان‌ها: اردو، پرگی، لداخی، بروکسکات، انگلیسی
دیگر زبان‌ها: شینا، بلتی
بازار کارگل
مردم کارگل
کارگِل (لاداخی: ཀར་གིལ་؛ اردو: کارگل) شهری در بخش کارگل در لداخ، کشمیر است. این شهر در مرز بین چین، هند و پاکستان قرار دارد.
این شهر دومین شهر بزرگ لداخ پس از له است و در ۶۰ کیلومتری دراس و ۲۴۰ کیلومتری سرینگر واقع شده است.
جغرافیا

کارگل به‌طور میانگین بلندایی برابر ۲٬۶۷۶ متر از سطح دریا دارد و در کرانه سرو دریا واقع شده است. کارگل در شمال با ایالت گلگت-بلتستان هم‌مرز است. این منطقه مانند دیگر مناطق هیمالیا اقلیمی معتدل دارد و تابستان‌های آن خنک با شب‌های سرد و زمستان‌هایش طولانی و بسیار سرد است چنانچه گاهی هوا تا ۵۴ درجه سلسیوس زیر صفر پایین می‌آید.
ترابری

یکی از بزرگراه‌های هند که سرینگر را به له وصل می‌کند به کارگل متصل است.
یکی از راه‌های مشهور که در همه فصول باز است راه کارگل-سکردو است که کارگل را به سکردو شهری در گلگت-بلتستان مرتبط می‌کند که البته پس از تصرف بلتستان توسط پاکستان در سال ۱۹۴۸ بسته شده است. در حالی که دولت هند در ژستی بشردوستانه خواهان گشودن دوباره این راه شده است دولت پاکستان این درخواست را رد می‌کند.
تاریخ

تا پیش از چندپارگی هند کارگل بخشی از ناحیه بلتستانِ لداخ بود. دره‌ای بود که توسط بلندترین کوه‌های جهان از دیگر مناطق جدا افتاده و جمعیتی اندک از اقوام، ادیان و زبان‌های گوناگون در آن می‌زیستند. جنگ نخست کشمیر به چندپارگی بلتستان انجامید. به گونه‌ای که ناحیه و شهر کارگل در سمت هند در لداخ از ایالت جامو و کشمیر قرار گرفت. پس از پایان جنگ هند و پاکستان در ۱۹۷۱ دو دولت با امضای عهدنامه سیملا متعهد شدند که وارد درگیری نظامی نشوند و به مرزهای موجود احترام بگذارند.
در ۱۹۹۹ این ناحیه توسط پاکستان مورد حمله قرار گرفت که هندی‌ها در جنگ کارگل ایشان را پس راندند.
جمعیت‌شناسی

برپایه سرشماری سال ۲۰۰۱ کارگل از ۲٬۰۶۵ خانوار داشته که جمعیتی برابر با ۱۰٬۶۵۷ نفر می‌شدند. نرخ جنسی شهر ۵۵۹ زن در برابر هر ۱٬۰۰۰ مرد است. نرخ باسوادی کارگل ۷۳٪ است که تنها ۱٪ از میانگین ملی پایین‌تر است.
در سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت شهر ۱۶٬۳۳۸ نفر بود. ۷۸٪ مردم شهر را مسلمانان (عمدتا شیعه)، ۱۹٪ هندوها و ۲٪ سیک‌ها و ۱٪ هم باقی ادیان تشکیل می‌دادند. جمعیت مردان منطقه ۱۰۰۸۲ نفر، و زنان ۶۲۵۶ نفر است که به دنبال آن نسبت جنسیتی ۶۲۱ زن به هر ۱۰۰۰ مرد است. نرخ باسوادی ۷۵٫۵٪ است که این نرخ برای مردان ۸۵٫۶٪ و برای زنان ۵۹٫۴٪ است. مردم کارگل پیشینه مخلوط داردی و تبتی دارند. بومیان کارگل تا پیش از سده‌های ۱۴ و ۱۵ میلادی که مبلغان مسلمان پای به این سرزمین گذاشتند پیروان بودایی‌گرایی تبتی بودند. معماری مسجد قدیمی کارگل ترکیبی از سبک‌های ایرانی و تبتی است، در حالی که معماری مسجد جدید از سبک‌های جدید ایرانی و عربی پیروی می‌کند.[نیازمند منبع]
جمعیت‌شناسی > پیوند با ایران

بسیاری از مردم کارگِل به زبان فارسی روان صحبت می‌کنند. آنها پیوندهای عمیق با ایران دارند و نزدیک به نیمی از مردم این شهر مسلمان شیعه هستند. اسلام شیعی در اواخر سده ۱۵ (میلادی) از طریق لشکرکشی‌های نظامی، فعالیت‌های مبلغان مذهبی و مبادلات تجاری، از ایران وارد کارگِل شد. بازدید میر شمس‌الدین اراکی از لداخ در اوایل سده ۱۶ (میلادی) تأثیر چشمگیری در گسترش دیدگاه شیعه داشت. البته پیش از آن، نخستین ورود اسلام شیعه به آن منطقه در سده ۱۴ (میلادی) توسط سید علی همدانی انجام شد.
امروز نزدیک به نیمی از مردم این شهر مسلمان شیعه هستند. پر رفت‌وآمدترین تقاطع در مرکز کارگل «چوک خامنه‌ای» نام دارد و نام بزرگ‌ترین مکان تجمع شهر «پارک حسینی» است. در بیرون و درون مساجد شیعیان در کارگِل تصاویر بزرگ علی خامنه‌ای دیده می‌شوند. همچنین چندین سازمان اجتماعی و مذهبی شیعه در کارگِل به ترویج ایدئولوژی انقلاب اسلامی ایران می‌پردازند که مهم‌ترین و پرنفوذترین آنها بنیاد یادبود امام خامنه‌ای (IKMT) و جامعة العلمای اثنی عشریه کارگِل-لداخ (JUIAK) هستند.
زبان فارسی در بسیاری از مدارس کارگل آموزش داده می‌شود. بسیاری از امامان جماعت کارگِل برای تحصیل علوم دینی به حوزه‌های علمیه قم، اصفهان و تهران سفر کرده‌اند. تا جاییکه در سال‌های اخیر مردم کارگِل برای تحصیلات تکمیلی به دانشکده‌های پزشکی و مهندسی ایران رفته‌اند.
کاخ استاد اعظم، والتا

| کاخ گرندمستر (استاد اعظم) | کاخ گرندمستر (استاد اعظم) |
| --- | --- |
Il-Palazz tal-Granmastru: Il-Palazz tal-Granmastru
Main façade of the Palace in St. George's Square: Main façade of the Palace in St. George's Square
fa (in English: Expected satiety): fa
نام‌های پیشین: Magisterial Palace Governor's Palace
نام‌های دیگر: کاخ
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
وضعیت: Intact
گونه: کاخ
سبک معماری: تکلف‌گرایی و معماری باروک
موقعیت: والتا، مالت
مختصات: ۳۵°۵۳′۵۵″ شمالی ۱۴°۳۰′۵۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۹۸۶۱°شمالی ۱۴٫۵۱۴۱۷°شرقی﻿ / 35.89861; 14.51417
مستاجرین کنونی: Office of the رئیس‌جمهور مالت میراث مالت
آغاز ساخت: 1574
تاریخ نوسازی: 1740s
مالک: حکومت مالت
جزئیات فنی: جزئیات فنی
مواد: سنگ آهک
شمار طبقات: ۲
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: جیرولامو کسار
کاخ استاد اعظم (مالتی: Il-Palazz tal-Granmastru) که رسماً با نام الپلازا (مالتی: Il-Palazz) شناخته می‌شود، قصری در والتا، مالت است. این کاخ بین قرن‌های ۱۶ و ۱۸ میلادی به‌عنوان اقامتگاه استاد اعظم شوالیه‌های سنت جان بود، که از ۱۵۳۰ تا ۱۷۹۸ بر مالت حکومت می‌کردند. اینچنین، به نام کاخ مجیستریال نیز شناخته می‌شد (مالتی: Palazz Maġisterjali). هنگامی که شوالیه‌ها توسط فرانسه ناپلئونی اخراج شدند، این بنا به کاخ ملی تبدیل شد. در دوره حکومت بریتانیا که از سال ۱۸۰۰ شروع شد، اینجا کاخ فرماندار یا پلازا تل گورناتور (مالتی: Palazz tal-Gvernatur) نام گرفته بود.
این کاخ در حال حاضر دفتر رئیس‌جمهور مالت است. همچنین از سال ۱۹۲۱ تا ۲۰۱۵ مقر پارلمان مالت بود. بخش‌هایی از ساختمان، یعنی اتاق‌های کاخ و اسلحه‌خانه قصر به‌عنوان موزه اداره می‌شود و برای عموم باز است. این ساختمان یک پروژه بازسازی بزرگ را به خود دید که در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۴ آغاز شد.
برای مطالعهٔ بیشتر

Francesco Zerafa was responsible for major decorative designs added at the palace of the Grand Master during the reign of Zondadari (Vella, Theresa M. (June 2012). The paintings of the Order of St John in Malta (PDF) (Thesis). Faculty of Humanities, University of Bristol. p. 109.) They were sculpted by Gianni Pulisi (Attard, Christian (2013). "The sad end of Maestro Gianni". Treasures of Malta. Valletta: Fondazzjoni Patrimonju Malti. 19 (2): 47–51. ISSN 1028-3013. OCLC 499647242).
Balcony – Mysteries Of the Maltese 'gallarija' (2)
Protestant chapel, signal tower, arch link to library, etc. pp. 50–51.
Signal Tower, built by Grandmaster de Rohan and the English Chapel. p. 40.
Ancient and Modern Malta. The palace had at least four different doors at one point – and now has at least five; two in front, one from the side of the national library, one on the opposite site of the palace, close to the Greeks' church and one from the back, next to the stables, now the armoury museum. This excluding other small doors around the palace and a number of former shops, at the back, all of which are now walled up.
حوزه انتخابیه بوکان

|  بوکان |  بوکان |
| --- | --- |
حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به مجلس شورای اسلامی: حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به مجلس شورای اسلامی
موقعیت حوزه در استان آذربایجان غربی: موقعیت حوزه در استان آذربایجان غربی
شهرستان(ها): شهرستان بوکان
استان: آذربایجان غربی
جمعیت: ۲۵۱٬۴۰۹ نفر (۱۳۹۵)
مقرهای کلان: بوکان (مرکز)
مساحت: بیش از ۲۵۴۱٫۳۰۶ کیلومترمربع
حوزهٔ کنونی: حوزهٔ کنونی
کرسی‌ها: ۱ از ۲۹۰ در گذشته {{{شمار کرسی‌های سابق}}} 
نماینده(گان): محمدقسیم عثمانی
بخش‌ها: مرکزی، سیمینه
جناح: مستقل
حوزهٔ انتخابیه بوکان یکی از حوزه‌های استان آذربایجان غربی برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت شهر بوکان، ۱ نماینده دارد. شهرستان بوکان متشکل از دو بخش مرکزی و سیمینه است.
محمدقسیم عثمانی نمایندهٔ دوازدهمین دور مجلس شورای اسلامی از این حوزهٔ انتخابیه است.
پیشینه تاریخی

در اسناد دوره مشروطه تا اوایل دوره پهلوی، سقز و بانه از توابع بوکان ذکر شده‌اند. این تابعیت و تقسیمات محلی توسط محمدحسین خان سردار (نوه عزیزخان مکری) صورت گرفته بود. اما پس از مرگ خانوادهٔ سردار، در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ بوکان بعنوان بخش تعریف شد و تا سال ۱۳۳۹ شمسی، کرسی مستقل در مجلس شورای ملی ایران نداشت.
نمایندگان > دورهٔ دوازدهم

محمدقسیم عثمانی
نمایندگان > فهرست نمایندگان مجلس شورای اسلامی

فهرست نمایندگان شهرستان بوکان از ابتدای انقلاب سال ۱۳۵۷ تا اکنون به ترتیب سال:
| تاریخ | نام و نام خانوادگی | دوره مجلس | مجموع آرا حوزه | آرای کسب کرده |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۴ اسفند ۱۳۵۸ | محمد شاورانی | یکم | ۱۶۳۱۵ | ۱۱۲۷۶ |
| ۲۶ اسفند ۱۳۶۳ | محمد شاورانی | دوم | ۲۴۳۹۲ | ۱۴۵۳۱ |
| ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۷ | احمد طه | سوم | ۳۱۱۳۲ | ۱۸۱۹۵ |
| ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۱ | احمد طه | چهارم | ۵۸۸۶۶ | ۲۴۹۳۴ |
| ۱۸ اسفند ۱۳۷۴ | انور حبیب‌زاده بوکانی | پنجم | ۸۶۶۹۵ | ۴۸۳۱۹ |
| ۲۹ بهمن ۱۳۷۸ | رحمان نامجو | ششم | ۸۸۳۳۸ | ۳۳۲۷۳ |
| ۱ اسفند ۱۳۸۲ | انور حبیب‌زاده بوکانی | هفتم | ۵۱۹۹۵ | ۲۶۱۶۵ |
| ۲۴ اسفند ۱۳۸۶ | محمد قسیم عثمانی | هشتم | ۷۰۹۷۲ | ۳۶۹۴۰ |
| ۱۲ اسفند ۱۳۹۰ | محمد قسیم عثمانی | نهم | ۹۷۷۷۷ | ۶۸۱۹۱ |
| ۷ اسفند ۱۳۹۴ | محمد قسیم عثمانی | دهم | ۱۰۶۶۰۹ | ۴۷۱۶۲ |
| ۲ اسفند ۱۳۹۸ | انور حبیب‌زاده بوکانی | یازدهم | ۴۸٬۳۵۰ | ۲۶۹۶۵ |
| ۱۱ اسفند ۱۴۰۲ | محمد قسیم عثمانی | دوازدهم | ۴۷۹۶۶ | ۱۳٬۱۴۱ |
:
نمایندگان > فهرست نمایندگان مجلس شورای ملی

فهرست نمایندگان شورای ملی بوکان از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۵۴ خورشیدی:
| تاریخ | نام و نام خانوادگی | دوره مجلس | مجموع آرا حوزه | آرای کسب کرده |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲ اسفند ۱۳۳۹ | عبدالله ایلخانی زاده | بیستم | ۹۷۶۱ | ۷۸۲۱ |
| ۱۴ مهر ۱۳۴۲ | علی مدنی | بیست و یکم | ۱۱۵۲۱ | ۹۵۳۸ |
| ۱۴ مهر ۱۳۴۶ | علی مدنی | بیست و دوم | ۱۱۹۲۶ | ۹۶۱۴ |
| ۹ شهریور ۱۳۵۰ | سلیمان انوشیروانی | بیست و سوم | ۶۷۹۷ | ۶۷۴۱ |
| ۱۷ شهریور ۱۳۵۴ | محمد نوری | بیست و چهارم | ۷۵۷۹ | ۴۰۴۹ |
:
پی‌نوشت و منبع

↑  «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۹۵». درگاه ملی مرکز آمار ایران. ۲۳ اسفند ۱۳۹۵. دریافت‌شده در ۷ فروردین ۱۳۹۶.
↑  «نماینده مردم بوکان در مجلس دوازدهم مشخص شد». خبرگزاری ایلنا. ۲۰۲۴-۰۳-۰۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۳-۰۲.
↑  «نتایج انتخابات مجلس شورای اسلامی در آذربایجان غربی - اورنا نیوز». urnanews.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۴-۰۱.
↑  «سایه روشنِ کسوف ۱۲۹۳ بر برهه ای از تاریخ سقز». واکاوی. ۲۰۱۹-۰۸-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۱-۰۹.
«جدول حوزه‌های انتخابیه در انتخابات نهمین دورهٔ مجلس شورای اسلامی» (PDF). مرکز پژوهش و سنجش افکار صدا و سیما. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۵ اکتبر ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱ ژوئن ۲۰۱۶.
| ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان آذربایجان غربی | ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان آذربایجان غربی | ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان آذربایجان غربی |
| --- | --- | --- |
|  ارومیه  بوکان  پیرانشهر و سردشت  خوی و چایپاره  سلماس  شاهین‌دژ و تکاب  ماکو و شوط و پلدشت و چالدران  مهاباد  میاندوآب  نقده و اشنویه  |  ارومیه  بوکان  پیرانشهر و سردشت  خوی و چایپاره  سلماس  شاهین‌دژ و تکاب  ماکو و شوط و پلدشت و چالدران  مهاباد  میاندوآب  نقده و اشنویه  |  |
حزب سبزهای گرجستان

حزب سبزهای گرجستان ( گرجی: საქართველოს მწვანეთა პარტია و لاتین: Sakartvelo's mtsvaneta partia) یک حزب سیاسی در گرجستان است. گیورگی گاچیلادزه رهبری آن را بر عهده دارد.
موفقیت حزب سبزها در گذر سال‌های گذشته متفاوت بوده است - در سال ۱۹۹۲، ۱۱ نماینده از ۲۳۵ عضو پارلمان داشت و در سال ۱۹۹۵ بخشی از ائتلاف حاکم بود. اما زمانی که در سال ۱۹۹۹ به طور مستقل شرکت کرد، تنها ۰.۵۵٪ آرا را کسب کرد. در انتخابات لغو شده سال ۲۰۰۳، به عنوان بخشی از ائتلاف ادوارد شواردنادزه شرکت کرد.
در سال ۲۰۱۲، این حزب به ائتلاف رویای گرجستان پیوست و در انتخابات ۲۰۱۲ و در انتخابات ۲۰۱۶ یک نماینده واحد را انتخاب کرد، اما قبل از انتخابات پارلمانی ۲۰۲۰ از ائتلاف خارج شد.
این حزب عضو اتحادیه حزب سبزهای اروپا و سبزهای جهانی است.
ژازیرا ژاپارکول

ژازیرا ژاپارکول (به زبان قزاقی: Жазира Жаппарқұл، متولد ۲۲ دسامبر ۱۹۹۳) وزنه‌بردار قزاقستانی است و در وزن کمتر از ۶۹ کیلوگرم شرکت کرده است. وی در حرکت یکضرب ۱۱۸ کیلوگرم و در حرکت دوضرب ۱۴۴کیلوگرم را بالای سر برد و مدال نقره با مجموع ۲۶۲ کیلوگرم بدست آورد.
ژاپارکول رقابت در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریو دو ژانیرو موفق به کسب مدال نقره شد.
آنتونیو گرامشی

| آنتونیو گرامشی | آنتونیو گرامشی |
| --- | --- |
 آنتونیو گرامشی:  آنتونیو گرامشی
زادهٔ: ۲۲ ژانویه ۱۸۹۱ آلس، جزیره ساردینیا
درگذشت: ۲۷ آوریل ۱۹۳۷ رم
ملیت: ایتالیایی
دوره: فلسفه قرن بیستم
حیطه: فلسفه غربی
مکتب: مارکسیسم
ایده‌های چشمگیر: هژمونی
 تأثیرگرفته از گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، کارل مارکس، فریدریش انگلس، ولادیمیر لنین، آنتونیو لابریولا، بندیتو کروچه، هانری برگسون، ژرژ سورل، نیکولو ماکیاولی، فرانچسکو د سانتیس :  تأثیرگرفته از گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، کارل مارکس، فریدریش انگلس، ولادیمیر لنین، آنتونیو لابریولا، بندیتو کروچه، هانری برگسون، ژرژ سورل، نیکولو ماکیاولی، فرانچسکو د سانتیس 
 تأثیرگذار بر جودیت باتلر، نوآم چامسکی، استوارت هال، اریک هابسبام، ادوارد سعید، پالمیرو تولیاتی، اومبرتو اکو، جلال آل‌احمد، پیرو پائولو پازولینی :  تأثیرگذار بر جودیت باتلر، نوآم چامسکی، استوارت هال، اریک هابسبام، ادوارد سعید، پالمیرو تولیاتی، اومبرتو اکو، جلال آل‌احمد، پیرو پائولو پازولینی 
دلیل شهرت: نظریه‌پرداز مارکسیست از رهبران و بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایتالیا
 :  
آنتونیو فرانچسکو گرامشی (به انگلیسی: Antonio Gramsci) (۲۲ ژانویه ۱۸۹۱ در ساردینیا، ایتالیا – ۲۲ آوریل ۱۹۳۷ در رم، ایتالیا) فیلسوف، انقلابی، و نظریه‌پرداز بزرگ مارکسیست، و از رهبران و بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایتالیا بود. گرامشی از نظریه‌پردازان و مبارزان ضدسرمایه‌داری و مفهوم‌پرداز نظریه و اصطلاح مشهور هژمونی (فرادستی / فرادستی فرهنگی) است.
زندگی

گرامشی در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسّط پایین، در آلس، واقع در جزیرهٔ ساردینیا، ایتالیا زاده شد. در کودکی گاهی از مدرسه فرار می‌کرد تا کمک خرج خانواده‌اش باشد. وی به سبب قوزی که بر پشت داشت از سوی همکلاسان و دوستانش مورد آزار قرار می‌گرفت و همین سبب شد تا به انزوا پناه ببرد و به مطالعهٔ تاریخ و فلسفه بپردازد.
در نه سالگی دبستان را ترک کرد و به کار مشغول شد. بعدها دوباره تحصیلات خود را در رشتهٔ زبان‌شناسی ادامه داد و از همین دوران رفت‌وآمد را به محافل سوسیالیست ایتالیا آغاز کرد. در ۱۹۱۶ در روزنامهٔ آوانتی ارگان بعدی حزب کمونیست ایتالیا مشغول به کار شد. به‌دنبال پیروزی انقلاب در روسیه، ایتالیا نیز دستخوش ناآرامی شد و شورش مشهور شهر تورین با خواست «صلح و نان» درگرفت. در ۱۹۱۹ و در کنگرهٔ بولونیا، گرامشی خواهان پیوستن حزب سوسیالیست ایتالیا به انترناسیونال سوم شد که لنین بنیاد گذاشته بود. در مارس ۱۹۲۰ کارگران کارخانهٔ فیات در تورین اعتصاب کردند. گرامشی ضمن پشتیبانی از اعتصاب، از موضع حزب سوسیالیست انتقاد کرد. در ماه‌های اوت و سپتامبر همان سال اعتصاب گسترش یافت و کارخانه‌های تورین به اشغال کارگران درآمد که با تجربهٔ شوراهای کارگری همراه بود. انتقادهای گرامشی به حزب سوسیالیست همچنان شدّت گرفت تا سرانجام به انشعاب حزب در کنگرهٔ «لیوورنو» و تشکیل حزب کمونیست ایتالیا در ۱۹۲۱ انجامید. در ۱۹۲۳ به عنوان نمایندهٔ حزب کمونیست ایتالیا به مسکو رفت و در همان‌جا با یک دختر روس به نام جولیا شوخت ازدواج کرد. این دوران همچنین دوران رشد فاشیست‌ها در ایتالیا و حملات آنان به کارگران بود. گرامشی در ۱۹۲۴ به نمایندگی پارلمان برگزیده شد و به ایتالیا بازگشت و در همان سال دبیر حزب کمونیست ایتالیا شد. در ۱۹۲۶ و طی اختلافاتی که درون حزب کمونیست ایتالیا پیش آمده بود، گرامشی از خط مشی تشکیل یک بلوک ضد فاشیست پشتیبانی می‌کرد و در همان سال در نامه‌ای به رهبری حزب کمونیست اتحاد شوروی خواهان حذف اختلاف‌های درون آن حزب شد.
او در سال ۱۹۲۶، به‌دلیل فعالیت‌های انقلابی زندانی شد و دادگاه حکومت فاشیستی او را به ۲۰ سال زندان محکوم کرد. روز ۸ نوامبر ۱۹۲۶ گرامشی بازداشت و به زندانی در میلان منتقل شد. در دادگاه به بیست سال و چهار ماه زندان محکوم شد و در شرایطی که به‌شدّت بیمار بود به زندان توری منتقل شد. از ۱۹۲۹ وسایل لازم برای کار و نگارش را در زندان به دست آورد و از همان‌جا نوشتن آثاری را شروع کرد که بعدها به «دفترها» و «نامه‌های زندان» گرامشی مشهور شد. گرامشی از زندان نسبت به خط‌مشی چپ‌روانه انترناسیونال کمونیست انتقاد کرد که سوسیال‌دمکرات‌ها را «سوسیال فاشیسم» معرفی می‌کرد و سیاست «جبههٔ واحد» را کنار گذاشته بود.
در ۱۹۳۲ بیماری گرامشی تشدید شد ولی مقامات اجازهٔ انتقال او به بیمارستان را نمی‌دادند. در اکتبر ۱۹۳۳ و بر اثر یک مبارزهٔ جهانی سرانجام گرامشی به یک درمانگاه انتقال یافت. سال بعد به بیمارستانی در رم منتقل شد. در ۲۱ آوریل ۱۹۳۷ گرامشی به‌طور رسمی آزاد اعلام شد. یک هفته بعد در ۲۷ آوریل ۱۹۳۷ آنتونیو گرامشی در همان روزی که برای بازگشت او به ساردینیا در نظر گرفته شده بود و در ۴۶ سالگی درگذشت.
بنیتو موسولینی سیاست‌مدار حزب فاشیست ایتالیا وی را مغز متفکّر حزب کمونیست ایتالیا می‌شمرد و او بود که سبب شد گرامشی سال‌های بسیاری را در زندان‌های رژیم فاشیستی به اسارت بگذراند.
کتاب‌شناسی

دفترهای زندان، ترجمهٔ حسن مرتضوی (دفتر اول و دوم) و علی‌اکبر معصوم‌بیگی (دفتر سوم و چهارم)، نشر چرخ
ملاحظات و تذکرات انتقادی در بارهٔ «کتاب آموزشی عامه فهم جامعه‌شناسی» بوخارین نوشته آنتونیو گرامشی ترجمه مهران زنگنه
گرامشی و انقلاب، مقالاتی پیرامون انقلاب اکتبر، ترجمهٔ علیرضا نیاززاده نجفی، تهران: نشر چشمه، ۱۳۹۹
رستاخیز (IL RISORGIMENTO)
گذشته و حال
ت‍زه‍ایی درب‍ارهٔ ت‍اک‍ت‍یک‌های ح‍زب ک‍م‍ون‍ی‍س‍ت ای‍ت‍ال‍ی‍ا (ت‍زه‍ای رم)، ترجمهٔ محمد حاجی‌زاده، تهران: نشر تاریخ، ۱۳۵۸
دربارهٔ آموزش و فرهنگ، ترجمهٔ م. س‍رخ‌رودی و ر. آروی‍ن، تهران: نشر پژواک، ۱۳۵۸
ستمگران و ستمبران، ترجمهٔ وارتان میکائیلیان، تهران: انتشارات فرهنگ نوین، ۱۳۶۰
پیدایش روشنفکران، ترجمهٔ جلال آل‌احمد، تهران: انتشارات خوارزمی، ۱۳۵۷
شهریار جدید، ترجمهٔ عطاءالله نوریان، تهران: نشر اختران، ۱۳۸۶
دولت و جامعهٔ مدنی، ترجمهٔ عباس میلانی، تهران: نشر اختران، ۱۳۸۴
ماتریالیسم تاریخی
نامه‌های زندان، ترجمهٔ مریم علوی‌نیا، تهران: نشر آگاه، ۱۳۶۲
سوسیالیسم فاشیسم و انقلاب، ترجمه کامران برادران، آگه
معادلات و تناقضات، ترجمه شاپور اعتماد، طرح نو
نامه‌های زندان گرامشی توسط خواهرزن او «تاتیانا شوخت» در محل امنی نگهداری شد. سپس به مسکو فرستاده شد و پس از پایان جنگ در اختیار پالمیرو تولیاتی دوست گرامشی و رهبر بعدی حزب کمونیست ایتالیا قرار گرفت. از او آثاری در زمینهٔ تئوریزه کردن مفاهیمی کلیدی همچون هژمونی (چیرگی‌خواهی)، جامعهٔ مدنی، نسبت زیربنا و روبنا در سیستم سرمایه‌داری، ماهیت طبقاتی روشنفکران، و جنگ قدرت به جا مانده‌است.
پاچنار (رودبار)

| پاچنار | پاچنار |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: رودبار
بخش: لوشان
دهستان: پاچنار
جمعیت: ۴۱۰ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۳
پاچنار، روستایی در دهستان پاچنار بخش لوشان شهرستان رودبار در استان گیلان ایران است. این روستا. مرکز دهستان پاچنار است. مردم پاچنار به زبان لری صحبت میکنند.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱۰ نفر (۱۳۳ خانوار) بوده است.
اندرو اوموبامیدل

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۳ ژوئن ۲۰۰۲ ‏(۲۲ سال)
زادگاه:  لیکسلیپ
قد:  ۱٫۸۸ متر (۶ فوت ۲ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست
شمارهٔ پیراهن:  ۱۲
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۴–۲۰۱۹:  باشگاه فوتبال لیکسلیپ یونایتد
۲۰۱۹–۲۰۲۱:  باشگاه فوتبال نوریچ سیتی
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۳ |  باشگاه فوتبال نوریچ سیتی |  ۵۰ |  (۲) |
| ۲۰۲۳– |  باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست |  ۱۱ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۹ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری ایرلند |  ۳ |  (۱) |
| ۲۰۱۹ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال جمهوری ایرلند |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۹ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری ایرلند |  ۴ |  (۲) |
| ۲۰۲۱ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۲۱– |  تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند |  ۱۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۳۸, ۲۸ آوریل ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۳۸, ۲۸ آوریل ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴
اندرو اوموبامیدل (انگلیسی: Andrew Omobamidele؛ زادهٔ ۲۳ ژوئن ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال نوریچ سیتی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷، ۱۸، ۱۹ و  ۲۱ سال جمهوری ایرلند و همچنین بزرگسالان جمهوری ایرلند بازی کرده است.