استیون اف. آرنولد
تحصیلات عالی و فیلم‌سازی

پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در بهار ۱۹۶۱، آرنولد توانست بورسیه تحصیلی کامل «مؤسسه هنر سانفرانسیسکو» را به دست آورد. در تابستان ۱۹۶۳، پس از کسب نمرات عالی به مدت دو سال در این مؤسسه، آرنولد آمادهٔ تحصیل در خارج از کشور شد و در مدرسه هنرهای زیبا پاریس ثبت نام کرد. آرنولد و گروهی از همکلاسی‌های آمریکایی که زندگی و فعالیت‌های روزمره‌شان به دلیل برنامه درسی سخت و سنتی در مدرسه هنرهای زیبا محدود شده بود، ویلاهایی را در جزیره کوچک فرمنترا در سواحل اسپانیا اجاره کردند. به مدت چند ماه بعد، این گروه به صورت جمعی در آنجا زندگی می‌کردند، هر روز ال‌اس‌دی مصرف می‌کردند، رنگ‌های نقاشی و لباس‌های متفاوتی را آزمایش می‌کردند، در غارها اقامت می‌کردند و به کاوش در آن جزیره کوچک می‌پرداختند. آرنولد زمانی خاطرنشان کرد که: «این داروی جدید بسیار سرخوشانه و رؤیایی بود، بسیار مثبت و ذهن‌گشا بود… مرا به بُعد دیگری ارتقا می‌داد، دنیایی آنقدر زیبا و معنوی که هرگز [برایم متصور نبود و] مثل قبل نشدم.» آرنولد همچنین در همین زمان شروع به جمع‌آوری و حفظ دفترهای ترسیم و طراحی کرد و این کار را در طول زندگی‌اش ادامه داد.
پس از بازگشت به سانفرانسیسکو در پاییز ۱۹۶۴، آرنولد تحصیلات خود را در مؤسسه هنر سانفرانسیسکو از سر گرفت و تمرکزش را به فیلمسازی معطوف کرد. او نویسندگی، کارگردانی و طراحی سه فیلم کوتاه را طی دو سال آینده انجام داد. در اواخر سال ۱۹۶۷ آرنولد در شرف دریافت مدرک کارشناسی خود از دانشگاه بود و آخرین فیلم دانشجویی او، پیام‌ها، پیام‌ها (با بازی روث وایس)، توجه منتقدان را به خود جلب کرد. این فیلم دعوت‌نامه‌هایی جهت حضور و اکران در بخش دو هفته کارگردانان جشنواره کن، جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو و جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو دریافت کرد. پس از دریافت نقدهای مثبت، آرنولد و همکارش مایکل ویز به این نتیجه رسیدند که «پیام‌ها، پیام‌ها» شایسته اکرانی مفصل‌تر از آن چیزی است که مؤسسه هنری سانفرانسیسکو می‌توانست ارائه دهد؛ بنابراین در فوریه ۱۹۶۸، اندکی قبل از فارغ‌التحصیلی، این دو نفر «سالن نمایش پالاس» را در ساحل شمالی سانفرانسیسکو به این مناسبت اجاره کردند. آرنولد علاوه بر پیام‌ها، پیام‌ها، «مجموعه کمیاب از فیلم‌های سورئالیستی اولیه من ری، ماری-ژرژ-ژان ملیس و انیمیشن‌های قدیمی فرانسوی» را نیز گلچین و ارائه کرد. این اکران به قدری موفقیت‌آمیز بود که صاحب سینما به آرنولد پیشنهاد داد تا به اکران خود ادامه دهد. این منجر به برپایی «نمایش‌های رؤیای شبانه» آرنولد در مارس ۱۹۶۹ شد، نخستین سری از نمایش هفتگی فیلم‌ها در نیمه‌شب که در دهه ۱۹۷۰ در سطح ملی محبوبیت یافت. «نمایش‌های رؤیای شبانه» همچنین گروه کاکِـتس، یک گروه زیرزمینی درگ هیپی سایکدلیک را در سانفرانسیسکو را به شهرت رساند. از سال ۱۹۶۷، آرنولد همچنین پوسترهایی را برای مشاغل محلی تصویرسازی می‌کرد و یکی از هنرمندان اصلی پوستر راک در سانفرانسیسکو محسوب می‌شد و نخستین پوسترهای راک را برای کلوپ شبانه مشهور ماتریکس ایجاد کرد که بعدها به عنوان منشأ «آوای سان فرانسیسکویی» سایکدلیک دهه ۱۹۶۰ شناخته شد.
در سال ۱۹۷۰، آرنولد در حالی که دوره کارشناسی ارشد خود را در مؤسسه هنر سانفرانسیسکو به پایان می‌رساند، فیلمبرداری فیلم دلاله فروزان محبت را آغاز کرد که در ادامه جایزه «کارگردان جدید» را در جشنواره بین‌المللی فیلم سان فرانسیسکو در سال ۱۹۷۲ برایش به ارمغان آورد و نمایشگاهی گسترده در موزه ویتنی هنر آمریکایی، و دعوت دوم به بخش دو هفته کارگردانان جشنواره کن را به همراه داشت. سالوادور دالی آنقدر تحت تأثیر فیلم قرار گرفت که یک نمایش خصوصی در هتل سنت رجیس ترتیب داد و از نخبگان نیویورک از جمله اندی وارهول هم برای دیدنش دعوت کرد که وارهول نیز نبوغ فیلم و کارگردانش را تحسین کرد. آرنولد بسیار مورد توجه و علاقه دالی قرار گرفت و در سال ۱۹۷۴ برای تحصیل نزد سالوادور دالی به اسپانیا رفت و به دالی کمک کرد تا سالن نمایش و موزه دالی را در فیگرس تزئین و افتتاح کند. دالی به آرنولد لقب «شاهزاده» بارگاه معجزات خود را داد؛ لقبی که شامل سایر چهره‌های شاخص پادفرهنگ همچون دانیل لونا، فوق‌ستاره محبوب اندی وارهول ایزابل کالین دافرسن، آماندا لیر، مرین فیث‌فول، دیوید بویی و میک جگر هم می‌شد.