stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علیرضا

برای دیگر کاربردها، علیرضا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
علیرضا [æli: ɾeˈzɒ:] یک نام پسرانه با ریشهٔ عربی و نامی رایج در جهان اسلام است.
افراد شاخص با این نام از این قرارند:
علیرضا مرندی، سیاست‌مدار ایرانی
علیرضا تنگسیری، فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سید علیرضا یاسینی، سرتیپ خلبان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
علیرضا فخاری، پاسدار و استاندار تهران
علیرضا اکبرپور، بازیکن فوتبال ایرانی
علیرضا عسگری، سرتیپ بازنشسته سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، معاون وزیر دفاع ایران و عضو هیئت دولت محمد خاتمی که در ترکیه ناپدید شد
علیرضا زاکانی، سیاستمدار اصولگرا و شهردار تهران
علیرضا عصار، خوانندهٔ پاپ ایرانی
علیرضا افتخاری، خوانندهٔ موسیقی سنتی ایرانی
علیرضا قربانی، موسیقی‌دان ایرانی
علیرضا طلیسچی، خوانندهٔ پاپ ایرانی
علیرضا خمسه، بازیگر ایرانی
علیرضا زمانی، عنکبوت‌شناس ایرانی
علیرضا منصوریان، بازیکن فوتبال ایرانی
علیرضا مشایخی، آهنگساز ایرانی
علیرضا واحدی نیکبخت، بازیکن فوتبال ایرانی
سید علیرضا سجادیان، حرفه ای در تمامی کار های ساخت و ساز
علیرضا نوری‌زاده، روزنامه‌نگار، نویسنده و کارشناس مسائل سیاسی ایران و خاورمیانه و رئیس «مرکز مطالعات عربی ایرانی» در لندن
علیرضا پهلوی(یکم)، پسر رضا شاه و برادر محمدرضا پهلوی
علیرضا پهلوی (دوم)،نوه رضا شاه و پسر محمدرضاشاه پهلوی
علیرضا رضایی، کشتی‌گیر ایرانی و دارنده نشان نقره المپیک
علیرضا سلیمانی، قهرمان سنگین‌وزن کشتی آزاد جهان
علیرضا دبیر، قهرمان و رئیس فدراسیون کشتی ایران
علیرضا نادی، بازیکن تیم ملی والیبال جمهوری اسلامی ایران
علیرضا حقیقی، دروازه‌بان تیم ملی فوتبال ایران
علیرضا بیرانوند، دروازه‌بان تیم ملی فوتبال ایران
علیرضا جهانبخش، بازیکن تیم ملی فوتبال ایران
علیرضا کوشکی، بازیکن فوتبال اهل ایران
علیرضا ابراهیمی، بازیکن فوتبال اهل ایران
سید علیرضا موسوی، بازیکن هندبال اهل ایران
علیرضا رضایی، دروازبان فوتبال اهل ایران
علیرضا فغانی، داور بین‌المللی اهل ایران
کلچات (نیک‌شهر)

مکان
| کلچات | کلچات |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
کلچات: کلچات
مختصات: ۲۶°۲۳′۱۰″شمالی ۵۹°۳۸′۱۶″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۳۸۶۰۸۶°شمالی ۵۹٫۶۳۷۶۳۹°شرقی﻿ / 26.386086; 59.637639: مختصات: ۲۶°۲۳′۱۰″شمالی ۵۹°۳۸′۱۶″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۳۸۶۰۸۶°شمالی ۵۹٫۶۳۷۶۳۹°شرقی﻿ / 26.386086; 59.637639
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: نیک‌شهر
بخش: بنت
دهستان: بنت
جمعیت: ۳۲۰ نفر (سرشماری ۹۵)
کلچات، روستایی در دهستان بنت بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۲۰ نفر (۹۳ خانوار) بوده است.
لیلا بلوکات

| لیلا بلوکات | لیلا بلوکات |
| --- | --- |
بلوکات در خرداد ۱۳۹۶: بلوکات در خرداد ۱۳۹۶
زادهٔ: ۱۳۶۲/۱۳۶۳ (۴۰–۴۱ سال)
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۷–اکنون
عنوان: بنیان‌گذار مؤسسهٔ خیریهٔ مهر لیلا
لیلا بلوکات (زادهٔ ۱۳۶۲/۱۳۶۳) بازیگر اهل ایران است. بازی در نقش نفرتیتی در مجموعهٔ تلویزیونی یوسف پیامبر (۱۳۸۷) از جمله نقش‌های شناخته‌شدهٔ اوست. بلوکات همچنین بنیان‌گذار مؤسسهٔ خیریهٔ مهر لیلا است.
محکومیت

در سال ۱۴۰۲، بلوکات به دلیل عدم تبعیت از حجاب عرف توسط قوه قضاییه جمهوری اسلامی محکوم شد به ۲ سال ممنوعیت از فعالیت در رسانه‌های فراگیر از جمله پلتفرم‌های داخلی و خارجی فعالیت‌های نمایشی و بازیگری و تبلیغ‌گری در فضای حقیقی و مجازی، ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور، ۵ سال ممنوعیت از فعالیت در فضای مجازی به صورت مستقیم یا با واسطه، مطالعه و خلاصه نویسی یک کتاب ظرف یک ماه و ۱۰ ماه حبس تعزیری در یکی از زندان‌های استان سمنان که ۶ ماه آن به مدت ۵ سال تعلیق شده‌است.
فیلم‌شناسی > سینما

| سال | نام فیلم | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۱ | آنها مرا دوست داشتند | محمدرضا رحمانی |  |
| ۱۳۹۶ | همه چی عادیه | محسن دامادی | دختر نابینا |
| ۱۳۹۵ | نفس‌های آرام | میثم هاشمی طبا |  |
| ۱۳۹۵ | کوتاه مثل زندگی | شهره سلطانی |  |
| ۱۳۹۴ | دراکولا | رضا عطاران | خواهر زن جواد |
| ۱۳۹۴ | آس و پاس | آرش معیریان | فریبا |
| ۱۳۹۲ | پنج ستاره | مهشید افشارزاده | شقایق |
| ۱۳۹۱ | آینه شمعدون | بهرام بهرامیان |  |
| ۱۳۹۱ | عملیات مهد کودک | فرزاد اژدری |  |
| ۱۳۹۰ | جیب‌بر خیابان جنوبی | سیاوش اسعدی | فروشنده تاناکورا |
| ۱۳۹۰ | آقا یوسف | علی رفیعی | عروس یوسف |
| ۱۳۸۰ | سیا زنگی | ابراهیم ابراهیمیان |  |
| ۱۳۸۸ | اخراجی‌ها ۲ | مسعود ده نمکی | خبرنگار بعثی |
| ۱۳۸۴ | ابراهیم خلیل‌الله | محمدرضا ورزی | رنه |
:
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | عنوان مجموعه | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۷۷ | روزهای زندگی | سیروس مقدم | شبکه ۳ ۳۵ قسمت |
| ۱۳۷۹ | همسفر | قاسم جعفری | شبکه ۳ ۳۰ قسمت |
| ۱۳۷۹ | آبدارشاه | رحیم رحیمی پور | شبکه ۲ ۱۳ قسمت |
| ۱۳۸۰ | سرزمین خاکستری | مرتضی احمدی هرندی | شبکه ۲ ۲۶ قسمت |
| ۱۳۸۰ | مزه خوب کودکی ۲ | مسعود رشیدی | شبکه ۲ ۱۰ قسمت گروه کودک و نوجوان |
| ۱۳۸۱ | نقش بر آب | عبدالله باکیده | شبکه ۱ ۲۰ قسمت |
| ۱۳۸۲ | یکی مثل من | محسن شاه محمدی | شبکه ۱ ۳۰ قسمت پخش در ماه رمضان |
| ۱۳۸۳–۱۳۸۷ | یوسف پیامبر | فرج‌الله سلحشور | شبکه ۱ ۴۵ قسمت در نقش نفرتیتی |
| ۱۳۸۴ | پدرخوانده | محمدرضا ورزی | شبکه ۱ ۱۲ قسمت |
| ۱۳۸۵ | روز رفتن | جواد افشار | شبکه ۵ ۲۵ قسمت |
| ۱۳۸۷ | خسته دلان | سیروس الوند | شبکه ۱ ۱۵ قسمت بازی در اپیزود دریادل |
| ۱۳۸۹ | جراحت | محمدمهدی عسگرپور | شبکه ۳ ۳۰ قسمت پخش در ماه رمضان |
| ۱۳۸۹ | آسمان همیشه ابری نیست | سعید عالم زاده | شبکه ۱ ۳۱ قسمت |
| ۱۳۹۰ | سایه روشن | آرش معیریان | شبکه ۵ ۳۷ قسمت |
| ۱۳۹۱ | راز و نیاز | فلورا سام | شبکه ۱ ۵ قسمت |
| ۱۳۹۱ | راز پنهان | فلورا سام | شبکه ۱ ۲۷ قسمت پخش در ماه رمضان |
| ۱۳۹۲ | زمانی برای عاشقی | محمدحسین لطیفی | شبکه ۵ ۱۰ قسمت پخش در ایام محرم |
| ۱۳۹۷ | هشتگ خاله سوسکه | محمد مسلمی | شبکه نمایش خانگی ۱۵ قسمت پخش از بهمن ماه ۹۷ |
| ۱۳۹۷ | لحظهٔ گرگ و میش | همایون اسعدیان | شبکه ۳ ۵۰ قسمت |
| ۱۳۹۸ | از یادها رفته | بهرام بهرامیان | شبکه ۱ ۵۰ قسمت |
| ۱۳۹۸ | از سر نوشت (فصل اول و دوم) | محمدرضا خردمندان (فصل اول) علیرضا بذرافشان (فصل دوم) | شبکه ۲ ۵۰ قسمت |
| ۱۳۹۹ | از سر نوشت (فصل سوم) | محمدرضا خردمندان | شبکه ۲ ۲۵ قسمت |
| ۱۴۰۱ | از سر نوشت (فصل چهارم) | محمدرضا خردمندان | شبکه ۲ |
فیلم‌شناسی > تئاتر

«ماسک»، کارگردان: بهزاد اقطاعی، پردیس تئاتر شهرزاد، (۱۳۹۸)
هوس و هفت دقیقه، به کارگردانی علیرضا مهران، (۱۳۹۸)
آواز پر جبرئیل (محسن معینی) تهران، تالار اندیشه؛ خرداد ۱۳۹۴ (بازیگر)
نمایش شکار مرغابی (حمیدرضا قطبی) تهران، تماشاخانه ایرانشهر - سالن استاد ناظرزاده کرمانی؛ خرداد ۱۳۹۵ (بازیگر)
نمایش خانه عروسک (جواد مولانیا) تهران، فرهنگسرای نیاوران، سالن خلیج فارس؛ آذر و دی ۱۳۹۴ (بازیگر)
نمایش رام کردن مرد سرکش (بهرام تشکر) تهران، پردیس سینمایی کوروش - سالن البرز؛ تیر و مرداد ۱۳۹۴ (بازیگر)
نمایش روز سیاووش (شکرخدا گودرزی) تهران، تماشاخانه سنگلج؛ اردیبهشت و خرداد ۱۳۹۲ (بازیگر)
کال وود، بریتیش کلمبیا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= بریتیش کلمبیا, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| کال وود | کال وود |
| --- | --- |
شهر: شهر
شهر کال وود: شهر کال وود
قلعه هیتلی: قلعه هیتلی
موقعیت کال وود در قلمرو بریتیش کلمبیا: موقعیت کال وود در قلمرو بریتیش کلمبیا
مختصات: ۴۸°۲۵′۲۵″ شمالی ۱۲۳°۲۹′۴۵″ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۴۲۳۶۱°شمالی ۱۲۳٫۴۹۵۸۳°غربی﻿ / 48.42361; -123.49583: مختصات: ۴۸°۲۵′۲۵″ شمالی ۱۲۳°۲۹′۴۵″ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۴۲۳۶۱°شمالی ۱۲۳٫۴۹۵۸۳°غربی﻿ / 48.42361; -123.49583
بخش:  بریتیش کلمبیا
Region: جزیره ونکوور
قلمروها: منطقه کاپیتال
Incorporated: ۱۹۸۵
حکومت: حکومت
 • اعضا: شورای شهر کال وود
 • شهردار: کارول همیلتون
مساحت: مساحت
 • شهر: ۱۷٫۶۶ کیلومتر مربع (۶٫۸۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۰ متر (۲۶۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • شهر: ۱۶۰۹۳
 • تراکم: ۹۱۱٫۲/کیلومتر مربع (۲۳۶۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۳۳۰٬۰۸۸ (۱۵th)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
کد پستی: V9C
کد منطقه: ۱ + ۲۵۰
راه‌های دسترسی جاده‌ای: بزرگراه ۱A و ۱۴
راه‌های دسترسی آبی: تنگه هوان د فوکا
وبگاه: City of Colwood
کال وود (به انگلیسی: Colwood) یکی از شهرهای بریتیش کلمبیای کشور کانادا واقع در منطقهٔ جزیره ونکوور در جنوب غربی ویکتوریا است.
جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۱ در کانادا ۱۶٬۰۹۳ نفر اعلام شد.
حسن کروبی

حسن کروبی (زاده ۱۳۲۰ – درگذشت ۱۳۹۳ در نجف) از فعالان سیاسی قبل از انقلاب و سرپرست دفتر خانه‌سازی برای مستضعفین پس از انقلاب اسلامی ایران بود. وی فرزند احمد کروبی و برادر مهدی کروبی بود.
از فعالیت‌های وی در مؤسسه دفتر خانه‌سازی برای مستضعفین بود، همچنین تأیید حملهٔ دانشجویان به هتل‌های تهران و اقامت در آن است که با اعتراضات مقامات مختلف مواجه شد و نهایتاً کمیته اسلامی دفتر مرکزی آن را تصرف کرد و به فعالیت آن خاتمه داد. نام حسن کروبی در جریان پروندهٔ ایران-کنترا و فروش سلاح به ایران مطرح شده‌ است. پس از آن دیگر فعالیتی نکرد. وی در نهایت در خارج از کشور به دلیل بیماری ریوی در ۷۳ سالگی درگذشت.
شام آخر (فیلم ۱۳۵۵)

| شام آخر | شام آخر |
| --- | --- |
کارگردان: شهیار قنبری
تهیه‌کننده: علی عباسی
نویسنده: شهیار قنبری
بازیگران: پرویز فنی‌زاده نوری کسرایی ایرن زازیانس بهروز به‌نژاد داریوش ایران‌نژاد
موسیقی: واروژان
فیلم‌بردار: جمشید الوندی
تدوین‌گر: مهدی رجاییان
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۵۵
مدت زمان: ۱۱۸ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
شام آخر فیلمی به کارگردانی و نویسندگی شهیار قنبری سال ۱۳۵۵ خورشیدی است. شام آخر به تهیه کنندگی علی عباسی در «سازمان سینمایی پیام» ساخته شد و توسط شرکت حسامفیلم پخش شد.
شام آخر اولین تجربه نویسندگی و کارگردانی شهیار قنبری بوده است.
خلاصه داستان

عصمت از شوهرش مرتضی طلاق گرفته و قصد دارد با علی به شهر دیگری برود. مرتضی با اصرار زن را نگه می دارد و علی را در خانه ی خود پناه می دهد. سالم، كه صاحب دكان سمساری مرتضی است، او را سرزنش می كند و برای او مأمور می آورد. مدتی بعد مرتضی از رفتار عصمت و علی به تنگ می آید، و در لحظه ای كه تصمیم دارد رگ دستش را با قمه قطع كند زن غریبه ای به نام خورشید سر می رسد و از مرتضی می خواهد كه وسایل منزلش را بخرد تا او، كه شوهرش فوت كرده، از شهر برود. مرتضی به خورشید كمك می كند و به تدریج جای خالی عصمت را با او پر می كند. علی با عصمت بنای ناسازگاری می گذارد و عصمت از مرتضی می خواهد كه در دكان سمساری دست او را بند كند. مدتی بعد علی تصمیم می گیرد عصمت را ترك كند، و مرتضی با خورشید قرار می گذارند كه به شهر دیگری بروند. مرتضی دكانش را به سالم واگذار می كند. اما خورشید او را ترك می كند و همراه علی از شهر می رود. مرتضی قداره اش را بر می دارد و دیوانه وار به در و دیوار خانه می كوبد.
بازیگران

اسامی بازیگران فیلم شام آخر به شکل* و ترتیب نمایش در عنوان‌بندی آغازین فیلم :
| شماره | بازیگران | نقش | گویندگان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | پرویز فنی‌زاده | آقا مرتضی | منوچهر اسماعیلی |  |
| ۲ | نوری کسرایی | خورشید |  |  |
| ۳ | ایرن [زازیانس] | عصمت |  |  |
| ۴ | بهروز به‌نژاد |  |  | (با هنرمندی) |
| ۵ | داریوش ایران‌نژاد |  |  | (با معرفی) |
| ۶ | اسفندیار ماوندادی | برادر مرتضی |  |  |
| ۷ | محمدعلی کشاورز | صارم |  | و ... |
| ۸ | بهمن پرویزی |  |  | ** |
| ۹ | جمشید الوندی |  |  | ** |
| ۱۰ | شهیار قنبری |  |  | ** |
| ۱۱ | غلام ژاپنی (علامحسین میرزایی) |  |  | ** |
| ۱۲ | کاظم صادقیان |  |  | ** |
* اسامی داخل کروشه در عنوان بندی و یا پوستر درج نشده‌اند، به معنی که این بازیگران در زمان خود به این نامها شهرت داشته‌اند
** این اسامی در عنوان‌بندی نیامده‌اند و یا در نسخه‌های موجود حذف شده‌اند.
نمایش فیلم

فیلم شام آخر برای بار نخست در تاریخ چهارشنبه ۲ تیر سال ۱۳۵۵ خورشیدی تنها در سینما کاپری تهران نمایش داده شد . این فیلم جایگزین فیلم سرایدار (خسرو هریتاش) در سینما کاپری شد.
فیلم شام آخر پس از ۴ هفته نمایش، در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۵۵ جای خود را به یک فیلم ایتالیایی با نام آقای هرکول (به انگلیسی: Mr. Hercules Against Karate) داد .
فیلم شام آخر بعد از این، دوباره از تاریخ سه‌شنبه ۱۹ مرداد ۱۳۵۵ به نمایش درآمد و پس از ۷ روز نمایش در تاریخ سه‌شنبه ۲۶ مرداد ۱۳۵۵  جای خود را به  فیلم برهنه تا ظهر (خسرو هریتاش) داد .
عوامل فیلم

کارگردان: شهیار قنبری
دستیار کارگردان: یدالله صمدی
دستیار کارگردان: خسرو هادیان
گروه تهیه و تولید
تهیه كننده: علی عباسی
مدیر تولید: علی اكبر مزینانی
مدیر تولید: منصور مزینانی
تدوین و امور فنی: مهدی رجاییان
گروه فیلمبرداری
مدیر فیلمبرداری: جمشید الوندی
دستیار فیلمبردار: سعید دلیری
عكاس: رضا مهاجر
گروه صدا
صدابردار و افکت: فرامرز رسولی
سرپرست گویندگان: منوچهر اسماعیلی
چاپ و لابراتوار: خسرو مرادی
تهیه شده در استودیو ایران‌فیلم
موسیقی

موزیک متن و ترانه: واروژان
خواننده: ستار
شعر: شهیار قنبری
ستار خواننده‌ی ترانه شام آخر در گفت‌وگویی با هفته‌نامه‌ی «زن روز» در تاریخ ۲۷ دی‌ماه ۱۳۵۴ درخصوص جدیدترین ترانه‌هایش این‌گونه می‌گوید:
دو ترانه هم برای فیلم خوانده‌ام: «زخم» با آهنگ زُلاند و شعر اردلان سرفراز و «شام آخر» برای فیلمی که شهیار قنبری به همین نام ساخته و شعرش از خود او و آهنگش از واروژان است .
«شام آخر» دومین و آخرین ترانه‌ای است که ستار از واروژان می‌خواند و نخستین همکاری آن‌ها ترانه‌ی «قمار زندگی» با کلام محمد علی شیرازی است که در سال ۱۳۵۴ بر روی فیلم «هیچکی بابا نمی‌شه» شنیده می‌شود.
تولید فیلم

تصویربرداری: از اواخر اسفند ۱۳۵۳ در قزوین آغاز شد و در میانه‌ی اردیبهشت ۱۳۵۴ به پایان رسید.
صدابرداری: اوایل مرداد ۱۳۵۴، هفته‌نامه‌ی ستاره‌سینما شماره ۹۱۲ (۹۷) در تاریخ ۲۸ تیر ۱۳۵۴ صفحه ۶ در این مورد می‌نویسید:
این هفته صدابرداری اولین کار شهیار قنبری موسوم به «شام آخر» که محصولی است از سازمان سینمایی پیام، زیر نظر ایرج ناظریان در استودیو ایران‌فیلم انجام خواهد شد. (که البته نام سرپرست گویندگان به اشتباه درج شده است.)
پایان تولید فیلم: اواخر سال ۱۳۵۴ . شهیار قنبری در گفت‌وگویی با روزنامه‌ی کیهان در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۵۴ این‌گونه می گوید:مدتی است درگیر اولین تجربه‌ی سینمایی‌ام هستم و سخت به این کار مشغول ، چون کارهای فنی‌اش تمام نیست و برای یک ماه دیگر روی اکران می‌آید. این فیلم در شهر قزوین فیلم‌برداری شده است.
اموزشگاه اخلاق و فناوری های نوظهور

مؤسسه اخلاق و فناوری‌های نوظهور (IEET) یک اتاق فکر فن‌آور است که به دنبال «ترویج ایده‌هایی در مورد اینکه چگونه پیشرفت فناوری می‌تواند آزادی، شادی و شکوفایی انسان را در جوامع دموکراتیک افزایش دهد» است. در سال 2004 به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی 501(c)(3) توسط فیلسوف نیک بوستروم و اخلاق زیستی جیمز هیوز در ایالات متحده ثبت شد.
اتاق فکر تلاش می‌کند تا بر توسعه سیاست‌های عمومی تأثیر بگذارد که منافع را توزیع کرده و خطرات تغییرات فناوری را کاهش دهد. از این اتاق فکر به عنوان "یکی از گروه‌های مهم" در جنبش ترانس‌انسانیسم یاد شده است و به عنوان یکی از گروه‌های ترانس‌انسانیستی که "نقش قوی در عرصه آکادمیک دارند" شناخته می‌شود.
IEET با سازمان Humanity Plus همکاری می‌کند (که همچنین توسط بوستروم و هیوز تأسیس و مدیریت شده و قبلاً به عنوان انجمن جهانی ترانس‌انسانیسم شناخته می‌شد)، این سازمان بین‌المللی غیر دولتی مأموریت مشابهی دارد اما رویکرد آن بیشتر فعالانه است تا آکادمیک. تعدادی از متفکران تکنوپروگرسیو به عنوان اعضای IEET انتخاب می‌شوند. افرادی که این انتصابات را با IEET پذیرفته‌اند، از مأموریت مؤسسه حمایت می‌کنند، اما نظرات گسترده‌ای درباره فناوری‌های نوظهور دارند و همه خود را به عنوان ترانس‌انسانیست نمی‌شناسند. در اوایل اکتبر ۲۰۱۲، کریس نوتارو پس از استعفای مدیر اجرایی قبلی، هنک پلیسیه، به عنوان مدیر اجرایی IEET منصوب شد. در آوریل ۲۰۱۶، استیون آمبرلو به عنوان مدیر اجرایی IEET منصوب شد. مارچلو رینیسی مدیر ارشد فناوری IEET است.
فعالیت ها

انتشارات
ویرایش
مؤسسه نشریه‌ای به نام "ژورنال اخلاق و فناوری‌های نوظهور" (JEET) منتشر می‌کند که قبلاً با عنوان "ژورنال تکامل و فناوری" (JET) شناخته می‌شد. این ژورنال علمی با داوری همتا است. JET در سال ۱۹۹۸ به عنوان "ژورنال ترانس‌انسانیسم" تأسیس شد و در سال ۲۰۰۴ به نام کنونی خود تغییر یافت. سردبیر ارشد آن مارک واکر است. این ژورنال به تحقیقات آینده‌شناسی در زمینه‌های پیشرفت‌های بلندمدت در علم، فناوری و فلسفه می‌پردازد که "بسیاری از ژورنال‌های مرسوم به دلیل بیش از حد فرضی، رادیکال یا میان‌رشته‌ای بودن از آن‌ها دوری می‌کنند." این مؤسسه همچنین یک وبلاگ فناوری و اخلاق دارد که توسط نویسندگان مختلف پشتیبانی می‌شود.
برنامه‌ها
ویرایش
در سال ۲۰۰۶، IEET فعالیت‌های زیر را راه‌اندازی کرد:
تضمین آینده: شناسایی و حمایت از راه‌حل‌های جهانی برای تهدیدات آینده تمدن.
حقوق فرد: کمپینی برای تعمیق و گسترش مفهوم حقوق بشر.
زندگی‌های طولانی‌تر و بهتر: طرحی برای زندگی‌های طولانی‌تر و سالم‌تر، پرداختن به اعتراضات به تمدید عمر، چالش نگرش‌های سن‌گرایانه و توانایی‌گرایانه که از استفاده کامل از فناوری سلامت جلوگیری می‌کنند.
تصور آینده: جمع‌آوری تصاویری از پسامعنویت و هوش غیرانسانی، مثبت، منفی و بی‌طرف، مثلاً در داستان‌های علمی و فرهنگ عامه؛ تعامل با منتقدان فرهنگی، هنرمندان، نویسندگان و فیلم‌سازان در بررسی درس‌هایی که از این‌ها می‌توان آموخت.
از آن زمان، مؤسسه تحقیقات خود را از این برنامه‌ها به سمت تحقیقات درباره تأثیرات سیاستی ارتقای انسانی و دیگر فناوری‌های نوظهور تغییر داده است. از آن زمان، این مؤسسه با مرکز اخلاق کاربردی دانشگاه ماساچوست بوستون همکاری کرده تا بر دو برنامه خاص تمرکز کند:
هوش مصنوعی و آینده کار، دموکراسی و درگیری
سایبورگ‌ها و ارتقای انسانی
کنفرانس‌ها
ویرایش
در اواخر ماه می ۲۰۰۶، IEET کنفرانس فناوری‌های ارتقای انسانی و حقوق بشر را در دانشکده حقوق دانشگاه استنفورد در استنفورد، کالیفرنیا برگزار کرد. IEET همراه با دیگر سازمان‌های مترقی در دسامبر ۲۰۱۳ کنفرانسی در دانشگاه ییل برگزار کرد که در آن به مسئله اعطای حقوق "شخصیت" به گونه‌های مختلف پرداخته شد. اعضای مؤسسه در کنفرانس‌ها و رویدادهای مختلف، از جمله مؤسسه مفاهیم پیشرفته ناسا و انجمن پیشرفت علم آمریکا، نمایندگی می‌کنند. در سال ۲۰۱۴، IEET پنج کنفرانس را هدایت یا مشترکاً حمایت کرد که شامل: کنفرانس "تکامل اروس: آینده عشق، جنسیت، ازدواج و زیبایی" در آوریل در پیدمونت، کالیفرنیا، و کنفرانس "خطرات جهانی وجودی و آینده‌های رادیکال" در ژوئن در پیدمونت، کالیفرنیا.
↑  https://ieet.org/index.php/IEET2/about
↑  Tamar Sharon, Human Nature in an Age of Biotechnology: The Case for Mediated Posthumanism (2013), p. 26.
↑  Bailey, Ronald (2006-06-02). "The Right to Human Enhancement: And also uplifting animals and the rapture of the nerds". Archived from the original on 2009-09-03.
↑  Max More, Natasha Vita-More, The Transhumanist Reader: Classical and Contemporary Essays on the Science, Technology, and Philosophy of the Human Future (2013), pt. II.
↑  "Marcelo Rinesi". ieet.org. Retrieved 2020-09-25.
جیمی اولسن

Comics character
| جیمی اولسن | جیمی اولسن |
| --- | --- |
پرونده:JimmyOlsen01.png: پرونده:JimmyOlsen01.png
اطلاعات انتشاراتی: اطلاعات انتشاراتی
ناشر: دی‌سی کامیکس
نخستین حضور: تک‌جلوه: اکشن کامیکس شمارهٔ ۶ (نوامبر ۱۹۳۸) به عنوان جیمی اولسن: سوپرمن شمارهٔ ۱۳ (نوامبر/دسامبر ۱۹۴۱)
پدیدآور: جری سیگل جو شوستر
اطلاعات داستانی: اطلاعات داستانی
نام کامل: جیمز بارتولومئو اولسن
گونه: انسان
وابستگی به تیم: روزنامه دیلی پلنت
هم‌دستان: سوپرمن
توانایی‌ها:  دارای ساعت‌مچی است که قادر به تماس و سیگنال در هر کجای زمین به سوپرمن است  رزمی کار ماهر و مبارزات تن به تن  ورزشکار حرفه ای  عکاس حرفه ای  استفاده از لباس زرهی مخصوص که به او قابلیت های ویژه می دهند 
جیمز بارتولومئو اولسن با نام مستعار جیمی اولسن (به انگلیسی: Jimmy Olsen) یک شخصیت خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است که عمدتاً در داستان‌های مرتبط با شخصیت ابرقهرمان سوپرمن ظاهر می‌شود. او یک عکاس خبری و خبرنگار جوان است که در ساختمان خبرگزاری دِیلی پلنت واقع در شهر متروپلیس کار می‌کند. او یکی از دوستان صمیمی لوئیس لین و کلارک کنت/سوپرمن به‌شمار می‌رود، و همچنین رابطهٔ بسیار خوبی با رئیس خود پری وایت دارد.
رسانه ها

سوپرمن
سوپرمن ۲
سوپرمن ۳
سوپرمن ۴
بازگشت سوپرمن
سوپرمن/بتمن: آخرالزمان
سوپرمن/بتمن: دشمنان مردم
سوپرمن: دومزدی
سوپرمن تمام‌ستاره
سوپرمن: بدون مرز
سوپرمن در برابر نخبگان
سوپرگرل
جابه جایی

تا اینکه یک روز محل کار خود را عوض کرد و به نشنال سیتی رفت و در ساختمان روزنامه‌نگاری کتکو (به عنوان عکاس) مشغول به کار شد. او خیلی زود متوجه شد که هویت اصلی کارا زور-ال (سوپر گرل) چیست. دلیلش را اینطور توصیف کرد که خیلی شبیه پسر عمویش (سوپرمن) است و کارا در اولین دیدار شیفته او می‌شود و جیمز را به عنوان بهترین دوست خود انتخاب می‌کند.
اولین عکس گرفته شده

اولین عکس گرفته شده از سوپرمن توسط جیمی انجام شده‌ است و آن را به عنوان هدیه به کارا می‌دهد. عکس روبرو از مجموعه تلویزیونی سوپرگرل است، که کارا برای اولین بار در حال نگاه به عکس سوپرمن است.
اردشیر دوم (شاهنشاه هخامنشی)

با اردشیر دوم (ساسانی) اشتباه نشود.
اردشیر دوم (به پارسی باستان: 𐎠𐎼𐎫𐎧𐏁𐏂؛ درگذشته ۳۵۸ پ. م) دهمین شاهنشاه هخامنشی و پسر بزرگ داریوش دوم و پروشات بود که پس از مرگ پدر، در سن سی سالگی به سلطنت رسید و ۴۶ سال حکومت کرد.
یونانی‌ها وی را «منمون» به معنی باحافظه و باهوش خوانده‌اند؛ زیرا چنان‌که نوشته شده حافظه‌ای فوق‌العاده داشته است. سلطنت او در عین آنکه آکنده از توطئه و طغیان و جنایت بود، به سبب اوضاع و احوال مساعد، در آنچه به روابط خارجی مربوط می‌شد، روی هم رفته، سلطنتی موفق بود.
منبع‌شناسی برای زندگانی اردشیر دوم

مقالهٔ اصلی: منبع‌شناسی تاریخ ماد و هخامنشی
از منابع این دوران می‌توان به کتاب آناباسیس به نوشته گزنفون که دربارهٔ شورش کوروش کوچک و بازگشت ده‌هزار یونانی که خود از شاهدان عینی آن بوده، پرسیکای کتزیاس که طبیب مخصوص داریوش دوم و فرزندش اردشیر دوم بوده و بسیاری از مورخان از آثار او دربارهٔ اردشیر نوشته‌اند، پلوتارک که در کتاب زندگانی‌ها، زندگی اردشیر را به صورت داستانی و کامل توضیح می‌دهد، باقی آثار نیز که اشاره و توضیحی کوچک به این دوران نموده‌اند کتابخانه نوشته دیودور سیسیلی، جغرافیای استرابو، آناباسیس اسکندر آریان اشاره نمود.
نام‌شناسی

اردشیر که در کتیبه‌های هخامنشی «اَرْتَه‌خْشَ‌ثْرَ» تلفظ می‌شده، از نام‌های کهن و ستودهٔ ایرانی می‌بوده است. نویسندگان یونانی مانند کتزیاس، دیودور، آریان، سترابون او را «اَرْتَه‌کْسِرْکْسِسْ» (Artaxérxēs Αρταξέρξης) می‌خواندند؛ اردشیر (به پارسی میانه: ارتخشیر.svg) «اَرْتَخْشْتَر» یا «اَرْتَخْشیر» می‌بوده؛ به ارمنی «اَرْتَشیس» (Artašēs Արտաշէս) می‌گفتندش و در فارسی نیز «اردشیر» خوانده می‌شود. اردشیر در لغت معنای «کسی‌است که پادشاهی‌اش برپایهٔ راستی و عدالت است» می‌دهد. جزء نخست ارتخشیر برگرفته از مفهوم دینی عدالت موسوم به «ارته» یا «اشه» است و جزء دومش با مفهوم «شهر» در ارتباط است. بنابر گزارش گئورگیوس سینکلوس سلسله اشکانیان ادعا کردند که از تبار اَرشک (اردشیر دوم) هستند. اشمیت این را پذیرفته است، به این دلیل که در اسناد شهر نسا، نام اَرتخشهرکان به تاکسان سلطنتی داده شده بود.
پیش از سلطنت

در زمان داریوش دوم قدرت در اصل در دست همسرش پروشات بود. داریوش از همسرش پروشات دارای چندین فرزند شد که بزرگ‌ترین آن‌ها اردشیر بود و باقی پسرانش کوروش، اوستان و اوکزاتس بودند. داریوش یک دختر به نام آمستریس نیز داشت. نام اصلی اردشیر ارشک بود ولی دینون می‌گوید او را نوآرسس می‌نامیدند. کوروش در طفولیت طبعی پرخاشگر و شدید داشت درحالی که اردشیر بسیار ملایم و رحیم بود و به ندرت دچار خشم می‌گشت و با اطرافیان خود به مدارا رفتار می‌کرد. اردشیر به دستور پدر و مادرش با استاتیرا که دختر هیدرانس دوم (ویدرنه) که یکی از بزرگان پارسی بود، ازدواج کرد. برادر استاتیرا به نام تریتوکمس نیز با خواهر اردشیر آمستریس ازدواج کرد. او پس از مدتی عاشق خواهر خود رکسانا می‌شود و از آمستریس متنفر و نقشه قتل او را می‌کشد. اما این نقشه افشا می‌شود و تریتوکمس به‌دست اودیاست یکی از صاحب نفوذانش که به وسیله وعده‌های داریوش خام شده بود کشته می‌شود؛ و پسر اودیاست به نام مهرداد که سپردار او بود پدرش را به قتل می‌رساند و علم طغیان برمی‌افراشد و شهر زاریس را تصرف کرده و آن را به پسر تریتوکمس تسلیم می‌کند، داریوش این شورش را سرکوب می‌کند و پروشات نیز مادر و دو برادر و خواهر تریتوکمس را زنده به گور و رکسانا را تکه‌تکه می‌کند. شاه به پروشات گفت با استاتیرا همسر اردشیر نیز چنین کند اما اردشیر با التماس و اشک، پدر و مادرش را نرم می‌کند و پروشات متأثر و داریوش نیز تسلیم می‌شود و اجازه می‌دهد نه او را بکشند نه از او دورش سازند. داریوش اما به پروشات می‌گوید روزی از این کار پشیمان می‌شود.
پروشات کوروش را از اردشیر بسیار بیشتر دوست می‌داشت و می‌خواست او شاه بشود. وقتی داریوش بیمار می‌شود، کوروش را که حکمران سواحل آسیایی ایران بود به دربار دعوت می‌کند. کوروش امیدوار بود با پادرمیانی مادر جانشین پدر شود و بر تخت سلطنت جلوس کند. پروشات برای اجرای خیال خود دلیلی ارائه می‌کرد که سابقاً خشایارشا بر طبق آن و با کمک راهنمایی‌های دماراتوس به سلطنت رسید. پروشات به شاه اظهار می‌کند من اردشیر را وقتی زاییدم که تو یک شخص عادی بودی، ولی کوروش زمانی که من ملکه و تو پادشاه بودی متولد شد. اما این استدلال شاه را قانع ننمود، بلکه اعلام کرد ارشک جانشین اوست و موسوم به اردشیر خواهد بود. کوروش را نیز حکمران لیدی و فرمانده کل قوای سلطنتی در تمامی سواحل آسیای کوچک کرد. این یگانه سرپیچی داریوش از پروشات بود.
تاجگذاری

چندروز پس از مرگ داریوش در ۴۰۴ ق. م که حدود ۲۰ سال پادشاه بود، اردشیر به پاسارگاد رفت تا در آنجا به وسیلهٔ موبدان، آداب تاجگذاری را به عمل آرد. در پاسارگاد معبدی است که متعلق به الهه جنگ است که احتمال می‌رود معبد می‌نرو (آناهیتا) باشد. هریک از پادشاهان ایران که باید بر تخت سلطنت جلوس کند داخل معبد می‌شود، لباس خود را بیرون و لباسی که کوروش بزرگ قبل از سلطنت می‌پوشید را می‌پوشیدند و خود را متبرک می‌ساختند، قدری انجیر خشک می‌خورند، برگ گیاه هئومه را می‌جویدند و مشروبی از سرکه و شیر می‌نوشیدند. باقی آداب را تنها موبدان از ان خبر دارند. وقتی اردشیر می‌خواست آداب مذهبی را به جا آورد، تیسافرن او را آگاه کرد که کوروش سوء قصد نسبت به او دارد و برای تأیید این خبر کاهنی که مربی کوروش در دوران کودکیش بود و به سبب به سلطنت نرسیدن او ناراحت بود، نزد اردشیر آورد.
او شهادت داد که کوروش قصد دارد حین انجام آداب مذهبی به شاه حمله و او را بکشد. مورخان نوشته‌اند برابر همین اتهام‌های کاهن کوروش را دستگیر کردند. برخی آورده‌اند که به همراه کاهن وارد معبد شدند و کوروش که پنهان شده بود تا اردشیر را بکشد، دستگیر کردند.
اردشیر حکم اعدام کوروش را می‌دهد و همین که خبر به پروشات رسید، دوان آمد و پسر خود را در آغوش کشیده بدن او را با گیسوان خود پوشید، گردن خود را به گردن او چسباند و چنان او را محکم دربر گرفت که جلاد نمی‌توانست ضربتی بر کوروش وارد آورد، بی آن که ضربت به پروشات هم اصابت کند. پس از این کار ملکه فریاد برآورد، شیون‌ها کرد و چنان عجز و الحاح نمود و قسم داد و قسم خورد، تا بالاخره شاه، کوروش را بخشید و حکم کرد به ایالتش برگردد. کوروش پس از آن به لیدیه می‌رود و مشغول انجام تدارک شورش می‌شود.