stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نظم اداری
مؤسسات نظم اداری > مؤسسات انتخابی > محفل روحانی ملی

اعضای محفل روحانی ملی که امور جامعهٔ بهائی را در سطح کشور اداره می‌کند سالانه از طریق نمایندگان منتخب محافل روحانی محلیِ سراسر کشور انتخاب می‌شوند. نمایندگان محافل محلی، اعضای محفل روحانی ملی را از بین کلیهٔ اعضای جامعهٔ بهائی آن کشور با رعایت موازین انتخابات بهائی انتخاب می‌کنند. ۹ نفری که از دیگران بیشتر رأی بیاورند به عضویت محفل ملی در می‌آیند.
مؤسسات نظم اداری > مؤسسات انتخابی > بیت‌العدل اعظم

مقالهٔ اصلی: بیت‌العدل اعظم
بیت‌العدل اعظم، بالاترین مقام تصمیم‌گیری در جامعهٔ جهانی بهائی، متشکل از ۹ عضو است که اعضای آن هر ۵ سال یک بار توسط اعضای تمامی محفل‌های ملی بهائی سراسر جهان انتخاب می‌شوند. نخستین انتخابات بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۶۳ برگزار شد. مقر بیت‌العدل اعظم بر دامنهٔ کوه کرمل در بندر حیفا است که بهاءالله این مکان را در سال ۱۸۹۰ میلادی و در لوح کرمل انتخاب کرده بود.
در آثار بهائی اعضای بیت‌العدل اعظم که از طریق انتخابات تعیین می‌شوند با عباراتی چون امینان خداوند در میان بندگانش توصیف می‌شوند. در متون بهائی ذکر شده آن‌ها باید مظهر تقوا و سرچشمهٔ علم و دانایی و خیرخواه تمامی نوع بشر باشند. در میان برخی از وظایفی که بهاءالله برای بیت‌العدل اعظم تعیین کرده می‌توان به مواردی همچون تعلیم و تربیت معنوی انسان‌ها، ایجاد رفاه، آموزش کودکان، مراقبت از ضعیفان و فقرا اشاره کرد. از دیگر وظایف بیت‌العدل اعظم ترویج صلح جهانی است. بر اساس آثار بهائی، این هیئت باید برای پایداری و حفاظت از مقام دین تلاش کند و در راه تعلیم و تربیت مردم، توسعه و آبادی ملت‌ها و حفاظت از شرافت انسان‌ها بکوشد.
بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۷۲ میلادی اساس‌نامهٔ خود را تنظیم کرد و در آن جنبه‌های مختلف نحوهٔ عملکرد و اختیارات و وظایف را خود مشخص نمود. بر مبنای این اساس‌نامه این وظایف و اختیارات را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد: ادارهٔ امور جامعه بهائی در سطح جهانی، هدایت، سازمان‌دهی و هماهنگ‌سازی فعالیت‌های بهائی در سطح جهانی، محافظت از متون بهائی، محافظت از جامعهٔ بهائی در برابر آزار و اذیت و سرکوب؛ انتشار آئین بهائی، گسترش و تقویت نظم اداری بهائی؛ ترویج خصلت‌های معنوی در جامعهٔ بهائی و دوستی و صلح میان ملت‌ها؛ پیاده‌سازی، لغو یا تغییر آن دسته دستورها و احکام که به وضوح در متون بهائی مطرح نشده‌است؛ تضمین حقوق، آزادی و اقدامات افراد؛ به‌کار بستن اصول و احکام بهائی؛ هدایت و هماهنگی فعالیت‌های بهائیان در سراسر جهان.
بهاءالله و عبدالبهاء در آثار و متون بهائی تأکید کرده‌اند که بیت‌العدل اعظم تحت حمایت و مراقبت بهاءالله خواهد بود و بیت‌العدل اعظم با الهام و تأیید الهی تصمیم‌گیری و وضع حکم می‌کند و تصمیمات آن عاری از خطا هستند و منشأ خیر خواهند بود. در آئین بهائی طبقهٔ روحانیون و مجتهدان دینی وجود ندارد و هیچ‌کدام از اعضای بیت‌العدل اعظم به تنهایی دارای مقام ویژه یا مرجعیت و اقتدار نیستند. مرجعیت و اقتدار در آئین بهائی منحصراً در اختیار مؤسسات و شوراهایی است که به‌صورت جمعی تصمیم‌گیری می‌کنند ولی تک‌تک افراد عضو این شوراها مرجعیت و امتیازی ندارند.
مؤسسات نظم اداری > مؤسسات انتصابی

مشاورین قاره‌ای هیئتی متشکل از ۸۱ نفر است که اعضای آن هر پنج سال توسط بیت‌العدل اعظم منصوب می‌شوند. مشاورین به محافل روحانی مشاوره می‌دهند، مشوق اقدامات و ابتکارات فردی هستند و به رشد و سرزندگی جوامع بهائی کمک می‌کنند. برخلاف مؤسسات انتخابی، هیئت مشاورین قاره‌ای اختیارات تقنینی، اجرایی و قضایی ندارد. مشاورین قاره‌ای افرادی را برای کمک با عنوان هیئت معاونین منصوب می‌کنند و معاونین نیز دستیارانی برای خود از جامعهٔ بهائی برمی‌گزینند. در حالی که مشاورین قاره‌ای در هر دو سطح قاره‌ای و کشوری فعال هستند، معاونین و دستیاران ایشان در سطوح منطقه‌ای و محلی فعالیت می‌کنند. برای هماهنگی و هدایت فعالیت‌های مشاورین قاره‌ای، بیت‌العدل اعظم هیئتی تحت عنوان دارالتبلیغ بین‌المللی برای ۵ سال منصوب می‌کند که متشکل از ۹ نفر است.
منشور نظم اداری بهائی

به گفتهٔ شوقی افندی کتاب اقدس، لوح کرمل و کتاب عهدی از آثار بهاءالله و الواح وصایا، وصیت‌نامهٔ عبدالبهاء، منشور نظم اداری بهائی را تشکیل می‌دهند. بهاءالله در کتاب اقدس اصول و قوانین نظم اداری را بیان می‌کند، در لوح کرمل، کوه کرمل را در حیفا مرکز اداری و روحانی آئین بهائی قرار می‌دهد و در کتاب عهدی اصل «عهد و میثاق» را برای حفظ وحدت جامعهٔ بهائی و هدایت و مساعدت بهائیان برای بنای نظم اداری تأسیس می‌کند و پسر ارشد خود عبدالبهاء را به‌عنوان مرکز عهد و میثاق و جانشین خود برمی‌گزیند. عبدالبهاء در الواح وصایا ویژگی‌های نظم اداری بهائی، وظایف ایادیان امرالله و همچنین مقام ولی امر را مشخص می‌کند و شوقی افندی را به‌عنوان جانشین خویش در مقام ولی امرالله برمی‌گزیند و نظامی برای انتخابات بیت‌العدل اعظم مشخص می‌نماید. نوشته‌های شوقی افندی، به ویژه دو اثر Baha'i Administration (نظم اداری بهائی) و World Order of Baha'u'llah (نظم جهانی بهائی) جزئیاتِ اجرائی نظم اداری بهائی را مفصلاً شرح و بسط می‌دهند.
نظم اداری و اصل عهد و میثاق

مقالهٔ اصلی: عهد و میثاق در آئین بهائی
بهاءالله برای تضمین این که بعد از درگذشتش و در گذر زمان جامعهٔ بهائی بتواند به صورت هماهنگ و متحد در مسیر به اجرا درآوردن تعالیمش پیش رود اساسی را تأسیس نمود که به عنوان «عهد و میثاق» شناخته می‌شود. به این ترتیب او چگونگی تداوم جریان هدایت، مسئلهٔ جانشینی و نیز توضیح و تبیین آثارش را با دستورالعمل‌های روشن، واضح و کتبی مشخص نمود. بر اساس این عهد و میثاق، مسئولیت هدایت و رهبری جامعه پس از بهاءالله، به پسر ارشدش، عبدالبهاء، سپس به شوقی افندی، نوهٔ عبدالبهاء، و در نهایت همان‌گونه که بهاءالله تعیین نموده بود به بیت‌العدل اعظم مُحوّل شده‌است. اصل عهد و میثاق وحدت جامعه را تضمین می‌کند و آن را از اختلاف و تفرقه حفظ می‌کند. در دوره‌های مختلف، برخی تلاش‌های ناموفق در راستای به چالش کشیدن عهد و میثاق صورت پذیرفته‌است. به عنوان نمونه میرزا محمدعلی، برادر ناتنی عبدالبهاء، بر خلاف وصیت‌نامهٔ پدرش بهاءالله، مرجعیّت عبدالبهاء را انکار کرد و در ابتدا به‌صورت پنهان و سپس آشکار به مخالفت با او پرداخت. این مخالفت‌ها نتوانست در وفاداری تودهٔ بهائیان به عبدالبهاء خللی وارد کند، امّا باعث بروز مشکلات برای عبدالبهاء از جانب مقامات عثمانی شد. همچنین پس از درگذشت عبدالبهاء، احمد سهراب و چندی از مبلغان بهائی نظیر عبدالحسین آواره به امید عضویت در بیت‌العدل اعظم اصرار داشتند که این نهاد، بلافاصله تشکیل شود و از این رو از در مخالفت با شوقی افندی، رهبر وقت جامعهٔ بهائی درآمدند. شوقی افندی به این نتیجه رسیده بود که برای انتخاب بیت‌العدل اعظم ابتدا باید نهادهای انتخابی بهائی در سطح محلی و ملی تشکیل شود تا زمینه برای انتخاب بیت‌العدل اعظم که یک نهاد بین‌المللی است فراهم آید. در حال حاضر بر پایهٔ اصل عهد و میثاق بیت‌العدل اعظم وظیفهٔ حفظ اتحاد جامعه بهائی را بر عهده دارد.
نوک‌بزرگ زرین

| نوک‌بزرگ زرین | نوک‌بزرگ زرین |
| --- | --- |
نر در اکوادور: نر در اکوادور
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: Cardinalidae
سرده:: Pheucticus
گونه:: P. chrysogaster
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Pheucticus chrysogaster (Lesson, 1832): Pheucticus chrysogaster (Lesson, 1832)
نوک‌بزرگ زرین (نام علمی: Peucticus chrysogaster)، که همچنین به عنوان نوک‌بزرگ شکم‌زرین یا نوک‌بزرگ زرد جنوبی نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از نوک‌بزرگ‌ها از تیرهٔ کاردینالان (Cardinalidae) است. شبیه نوک‌بزرگ زرد است و گاهی با آن هم‌گونه در نظر گرفته شده است.
نوک‌بزرگ زرین در کلمبیا، اکوادور، پرو، ترینیداد و توباگو و ونزوئلا یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، بوته‌زارهای خشک گرمسیری یا نیمه‌گرمسیری و جنگل‌های پیشین به‌شدت دگرگون‌شده است.
نوک‌بزرگ سینه‌گلی

| نوک‌بزرگ سینه‌گلی | نوک‌بزرگ سینه‌گلی |
| --- | --- |
نر بالغ: نر بالغ
ماده بالغ: ماده بالغ
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: Cardinalidae
سرده:: Pheucticus
گونه:: P. ludovicianus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Pheucticus ludovicianus (Linnaeus, 1766): Pheucticus ludovicianus (Linnaeus, 1766)
پراکنش در آمریکای شمالی:     زادآوری     دامنه مهاجرت     زمستان‌گذران : پراکنش در آمریکای شمالی:     زادآوری     دامنه مهاجرت     زمستان‌گذران 
مترادف: مترادف
 Loxia ludoviciana Linnaeus, 1766  Zamelodia ludoviciana (Linnaeus, 1766):  Loxia ludoviciana Linnaeus, 1766  Zamelodia ludoviciana (Linnaeus, 1766)
نر نابالغ، هندوراس
نوک‌بزرگ سینه‌سرخ یا نوک‌بزرگ سینه‌گلی (نام علمی: Pheucticus ludovicianus) که به دلیل رنگ‌آمیزی آن در زبان عامیانه «گلوبریده» نامیده می‌شود، یک نوک‌بزرگ بزرگ‌جثه و دانه‌خوار از خانوادهٔ کاردینال‌ها (Cardinalidae) است. در درجه نخست یک جمع‌کننده شاخ و برگ است. نرها دارای سر، بال، پشت و دم سیاه هستند و لکه‌ای به رنگ گلی روشن روی سینه سفید خود دارند. نرها و ماده‌ها دوریختی جنسی مشخصی را نشان می‌دهند.
فسطاط

| فسطاط | فسطاط |
| --- | --- |
یک نقاشی از فسطاط، از کتاب «تاریخ مصر» راپوپورت: یک نقاشی از فسطاط، از کتاب «تاریخ مصر» راپوپورت
نام مستعار: شهر چادرها: نام مستعار: شهر چادرها
تأسیس: ۶۴۱
جمعیت (قرن دوازدهم): جمعیت (قرن دوازدهم)
 • کل: ۲۰۰۰۰۰
فُسطاط (عربی: الفسطاط) نخستین پایتخت مصر در دوره حکمرانی مسلمانان بود. این شهر را سردار مسلمان، عمرو بن عاص بلافاصله پس از فتح مصر به‌دست مسلمانان در ۶۴۱ میلادی به همراه مسجد عمرو نخستین مسجد بنا شده در مصر و سرتاسر آفریقا بنا کرد.
فسطاط، که زمانی به نام مصر الفسطاط نیز شناخته می‌شد، اولین پایتخت مصر تحت حکومت مسلمانان بود و مرکز تاریخی شهر امروزی قاهره به‌شمار می‌رفت. این شهر بلافاصله پس از فتح مصر توسط مسلمانان در سال ۶۴۱ میلادی، توسط فرماندهٔ مسلمان، عمرو بن العاص، در مجاورت آنچه اکنون به عنوان قاهره قدیم شناخته می‌شود، بنا شد. مسجد عمرو، اولین مسجد ساخته شده در مصر، نیز در همین شهر قرار داشت.
فسطاط در قرن دوازدهم به اوج خود رسید و جمعیت آن به حدود ۲۰۰ هزار نفر می‌رسید. این شهر مرکز قدرت اداری در مصر بود تا اینکه در سال ۱۱۶۸ به دستور وزیر وقت، شاور، سوزانده شد تا ثروت آن به دست صلیبیون مهاجم نیفتد. بقایای این شهر در نهایت توسط قاهره که در سال ۹۶۹ توسط فاطمیان ساخته شده بود، جذب شد. فاطمیان یک شهر جدید به عنوان محوطهٔ سلطنتی برای خلیفه بنا کردند. این منطقه برای صدها سال به حال خود رها شد و به عنوان محل تخلیه زباله مورد استفاده قرار گرفت.
امروزه، خرابه‌های فسطاط در منطقهٔ قاهره قدیم قرار دارد و تنها تعداد کمی از ساختمان‌های آن از دوران پایتختی‌اش باقی مانده‌است. کاوش‌های باستان‌شناسی زیادی ثروت عظیمی از مواد مدفون در این منطقه را آشکار کرده‌است. بسیاری از اشیاء باستانی به دست آمده از این محل در موزه هنر اسلامی قاهره به نمایش گذاشته شده‌است.
پایتختی

فسطاط به مدت تقریباً ۵۰۰ سال پایتخت مصر بود. پس از بنیادگذاری این شهر در سال ۶۴۱، اقتدار آن تا سال ۷۵۰، زمانی که دودمان عباسی علیه امویان قیام کردند، بی‌وقفه ادامه داشت. این درگیری نه در مصر، بلکه در سایر نقاط جهان عرب متمرکز بود. زمانی که عباسیان به قدرت رسیدند، پایتخت‌ها را به مناطق قابل کنترل‌تر منتقل کردند. آن‌ها مرکز خلافت خود را در بغداد تأسیس کرده بودند و پایتخت را از مرکز قبلی امویان که دمشق بود، منتقل کردند. اقدامات مشابهی در سراسر سلسله جدید انجام شد. در مصر، آن‌ها پایتخت را از فسطاط کمی به سمت شمال به شهر عباسی العسکر منتقل کردند که تا سال ۸۶۸ پایتخت باقی ماند. هنگامی که سلسلهٔ طولونیان در ۸۶۸ کنترل را به دست گرفتند، پایتخت مصر برای مدتی کوتاه به شهر دیگری در شمال به نام القطائع منتقل شد. این وضعیت تنها تا سال ۹۰۵ ادامه داشت، زمانی که القطائع  ویران شد و پایتخت به فسطاط بازگردانده شد. این شهر زمانی که وزیر آن، شاور، به سوزاندن آن در ۱۱۶۸ فرمان داد، دوباره جایگاه پایتختی خود را از دست داد، زیرا می‌ترسید به دست امالریک، پادشاه صلیبی مملکت اورشلیم، بیفتد. پایتخت مصر در نهایت به قاهره منتقل شد.
نام

طبق افسانه، مکان فسطاط توسط پرنده‌ای انتخاب شد: کبوتری درست قبل از اینکه عمرو بن العاص (۵۸۵–۶۶۴)، فاتح مسلمان مصر، بخواهد علیه اسکندریه در سال ۶۴۱ لشکر بکشد، در چادر او تخم گذاشته بود. اردوگاه او در آن زمان درست در شمال قلعه رومی بابل قرار داشت. عمرو لانه کبوتر را نشانه‌ای از خدا اعلام کرد و چادر را دست‌نخورده رها کرد تا او و سربازانش به جنگ رفتند. هنگامی که آنها پیروزمندانه بازگشتند، عمرو به سربازانش گفت که چادرهای خود را در اطراف چادر او برپا کنند و به شهر جدید خود نام مصر الفسطاط یا فسطاط مصر دادند که به‌طور عام به عنوان «شهر چادرها» ترجمه می‌شود، اگرچه این ترجمه دقیقی نیست.
مصری‌ها تا به امروز قاهره را «مِصر» یا به زبان عامیانه «مَصر» می‌نامند، اگرچه این به درستی نام کل کشور مصر است. اولین مسجد این کشور، مسجد عمرو، بعداً در سال ۶۴۲ در همان محل چادر فرمانده ساخته شد.
تاریخ اولیه

به مدت هزاران سال، پایتخت مصر با تغییر حکومت‌ها، در امتداد رود نیل، بین شهرهایی مثل تبای و ممفیس جابه‌جا می‌شد. پس از فتح مصر توسط اسکندر مقدونی در حدود ۳۳۱ قبل از میلاد، اسکندریه به پایتخت تبدیل شد و این وضعیت تقریباً هزار سال پایدار ماند. در نهایت، پس از فتح منطقه به دست خلیفه عمر در قرن هفتم میلادی، تصمیم بر ایجاد پایتختی جدید گرفته شد. در سال ۶۴۱، عمرو بن العاص، فرمانده سپاه مسلمانان، شهر فسطاط را در ساحل شرقی نیل بنا نهاد.
در ابتدا، ساکنان شهر را عمدتاً سربازان و خانواده‌هایشان تشکیل می‌دادند و ساختار شهر شبیه پادگان نظامی بود. فسطاط به عنوان پایگاهی برای فتح شمال آفریقا و حمله به امپراتوری بیزانس در نظر گرفته شده بود. تا زمان تأسیس قیروان در تونس در سال ۶۷۰، این شهر مهم‌ترین پایگاه گسترش سیطره اعراب در آفریقا به‌شمار می‌آمد.
به تدریج، قبایل مختلف در اطراف مسجد مرکزی و ساختمان‌های اداری ساکن شدند و محله‌های متعددی به نام «خطه» شکل گرفت. بیشتر ساکنان از یمن و غرب عربستان آمده بودند و در کنار آنها یهودیان و مزدوران رومی نیز حضور داشتند. عربی زبان اصلی گفتاری و نوشتاری شد، هرچند زبان قبطی تا قرن هشتم همچنان در شهر رایج بود.
در دوران امویان (۶۶۰ تا ۷۵۰)، فسطاط مرکز قدرت مصر بود، اما به عنوان بخشی از خلافت اسلامی، فرمانداران گمارده‌شده از مراکز دیگر مانند دمشق، مدینه و بغداد بر آن حکومت می‌کردند. جمعیت شهر در قرن نهم به حدود ۱۲۰ هزار نفر رسید.
با فتح منطقه توسط فاطمیان در سال ۹۶۹، دورانی جدید آغاز شد. گوهر، سردار فاطمی، شهر جدیدی به نام «القاهرة» (قاهره) در شمال فسطاط بنیان نهاد. در آغاز، قاهره به عنوان حصار سلطنتی خلیفه و دربار او در نظر گرفته شده بود و فسطاط همچنان از نظر اقتصادی و اداری اهمیت بیشتری داشت. اما به تدریج قاهره رونق گرفت و تا سال ۱۱۶۸ جمعیت آن به ۲۰۰ هزار نفر رسید.
فسطاط شهری آباد با خیابان‌های سایه‌دار، باغ‌ها و بازارهای پررونق بود. این شهر ساختمان‌های مسکونی مرتفع حتی تا هفت طبقه داشت که گفته می‌شود صدها نفر را در خود جای می‌دادند.
مقدسی در سده دهم آنها را به عنوان مناره توصیف کرد، در حالی که ناصر خسرو در اوایل قرن یازدهم برخی از آنها را تا ۱۴ طبقه توصیف کرد، با باغچه‌های پشت بام در طبقه بالای آن با چرخ‌های آبی که با گاو کشیده می‌شد برای آبیاری.
جهانگرد ایرانی، ناصر خسرو دربارهٔ اجناس عجیب و غریب و زیبای بازارهای فسطاط چنین نوشته‌است: سفال‌های رنگارنگ، بلورها و میوه‌ها و گل‌های فراوان، حتی در ماه‌های زمستان در این بازارها دیده می‌شد.
از سال ۹۷۵ تا ۱۰۷۵، فسطاط یکی از مراکز اصلی تولید هنر و کاشی‌کاری اسلامی و از ثروتمندترین شهرهای جهان محسوب می‌شد.
ویرانی و زوال

در اواسط قرن دوازدهم، هنگامی که خلیفه مصر نوجوانی به نام عاضد بود، قدرت واقعی در دست وزیر، شاور، قرار داشت. او سال‌ها درگیر بازی‌های سیاسی پیچیده‌ای بود تا هم از دست صلیبیون مسیحی و هم از نیروهای نورالدین از سوریه، مصر را حفظ کند. شاور با تغییر مداوم متحدان خود، نوعی تعادل قوا ایجاد کرده بود که مانع حمله گسترده هر نیرویی به مصر می‌شد.
اما در سال ۱۱۶۸، امالریک یکم، پادشاه مسیحی اورشلیم، پس از سال‌ها تلاش برای حمله به مصر، بالاخره موفق شد. او و سپاهیانش وارد مصر شدند، شهر بلبیس را غارت کردند و تقریباً تمام ساکنانش را به قتل رساندند و سپس به سمت فسطاط حرکت کردند. آمالریک اردوگاه خود را در جنوب شهر برپا کرد و به خلیفه جوان مصر، عاضد، پیام داد که یا شهر را تسلیم کند یا همان سرنوشت بلبیس را داشته باشد.
شاور با دیدن حمله قریب‌الوقوع آمالریک، دستور سوزاندن شهر فسطاط را داد تا به دست او نیفتد. به گفته مورخ مصری المقریزی (۱۳۴۶–۱۴۴۲):
شاور دستور تخلیه فسطاط را داد. او مردم را مجبور کرد پول و اموال خود را پشت سر بگذارند و برای نجات جان خود و فرزندانشان از شهر فرار کنند. در وحشت و آشوب این کوچ اجباری، جمعیت در حال فرار شبیه ارتشی عظیم از ارواح به نظر می‌رسید… برخی در مساجد و حمام‌ها پناه گرفته بودند… منتظر حمله‌ای مشابه بلبیس از سوی مسیحیان. شاور ۲۰٬۰۰۰ گلدان نفت و ۱۰٬۰۰۰ بمب آتش زا در سراسر شهر توزیع کرد. شعله‌ها و دود شهر را فرا گرفت و صحنه ای وحشتناک را در آسمان ترسیم کرد. این آتش‌سوزی ۵۴ روز به طول انجامید…
پس از نابودی فسطاط، نیروهای سوری به رهبری صلاح‌الدین ایوبی رسیدند و با موفقیت نیروهای آمالریک را عقب راندند. سپس با رفتن مسیحیان، خود سوری‌ها توانستند مصر را فتح کنند. شاور که دیگر قابل اعتماد نبود کشته شد و حکومت فاطمیان عملاً پایان یافت. فرمانده سوری، شیرکوه، به قدرت رسید، اما چند ماه بعد بر اثر بیماری درگذشت و برادرزاده او، صلاح الدین ایوبی، در دوم مارس ۱۱۶۹ به عنوان وزیر مصر قدرت را به دست گرفت و سلسله ایوبیان را بنیان نهاد.
با تبدیل شدن فسطاط به چیزی شبیه حومه‌ای رو به مرگ، مرکز حکومت به‌طور دائم به قاهره در نزدیکی منتقل شد. صلاح الدین بعداً تلاش کرد با ساخت دیوارهای عظیم، قاهره و فسطاط را به یک شهر تبدیل کند، اما این تلاش تا حد زیادی ناموفق بود.
در سال ۱۱۶۶، ابن میمون به مصر رفت و در فسطاط ساکن شد و در آنجا به عنوان طبیب شهرت زیادی به دست آورد و برای خانواده صلاح الدین و وزیر او قاضی الفضل البیسیمی و جانشینان صلاح الدین طبابت می‌کرد. لقب رئیس الامة یا الملة (رئیس ملت یا دین) به او اعطا شد. او برخی از نوشته‌های خود مانند «مِشناة التوراة» (۱۱۸۰) و «دلیل المتحیرین» را در فسطاط نوشت. برخی از نوشته‌های او بعداً در میان قطعات نسخه خطی موجود در «گنینه» (انبار) کنیسه ابن عزرا که در فسطاط قرار داشت، کشف شد.
در دوران فرمانروایی ممالیک از قرن سیزدهم تا شانزدهم، منطقه فسطاط به عنوان زباله دانی مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما همچنان هزاران نفر جمعیت داشت و صنایع اصلی آن سفالگری و زباله جمعی بود. لایه‌های زباله در طول صدها سال انباشته شد و به تدریج جمعیت کاهش یافت و از شهری که زمانی پر رونق بود، ویرانه ای باقی ماند.
شهر امروزی

امروزه، تنها سایه‌ای از شکوه و جلال شهر باستانی فسطاط باقی مانده‌است. سه پایتخت سابق، فسطاط، العسکر و القطائع، همگی در گسترش قاهره مدرن جذب شدند. اگرچه برخی از بناهای قدیمی هنوز در منطقه‌ای به نام «قاهره قدیم» قابل مشاهده هستند، اما بخش زیادی از آن‌ها رو به زوال رفته و زیر علف‌های هرز پنهان شده یا به محل‌های زباله‌دانی تبدیل شده‌اند.
قدیمی‌ترین بنای باقی‌مانده در این منطقه احتمالاً مسجد ابن طولون متعلق به قرن نهم است که در زمان قرار گرفتن پایتخت در القطائع ساخته شده‌است. مسجد عمرو، اولین مسجدی که در مصر (و به تبع آن، یکی از اولین مساجد ساخته شده در آفریقا) بنا شده، هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما در طول قرن‌ها به‌طور گسترده بازسازی شده و دیگر اثری از بنای اصلی باقی نمانده‌است. در فوریه ۲۰۱۷، موزه ملی تمدن مصر در مجاورت این مسجد افتتاح شد.
امروزه، کاوش‌های باستان‌شناسی نشان‌دهنده پتانسیل کشف بخش‌های بیشتری از شهر مدفون زیر زباله‌هاست. کاوش‌های قبلی مسیر خیابان‌ها و بخشی از ساختمان‌ها را آشکار کرده و برخی اشیاء کشف شده در موزه هنر اسلامی قاهره به نمایش گذاشته شده‌اند.
چادر عمرو
مسجد عمرو بن عاص
ویرانه‌های فسطاط در قاهره قدیم
سیارک ۲۰۵۴۴

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: سپتامبر ۸, ۱۹۹۹
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲.۵۰۸۷۲۴۶
حضیض: ۲.۱۴۰۸۱۹۶
خروج از مرکز مداری: ۰.۰۷۹۱۲۷۱
تناوب مداری: ۱۲۹۴.۶۹۹۵۴۶۸
آنومالی متوسط: ۴۲.۴۲۷۹۰
انحراف: ۸.۸۲۶۸۳
 :  
سیارک ۲۰۵۴۴ (به انگلیسی: 20544 Kimhansell، نامگذاری:1999RG100) بیست هزار و پانصد و چهل و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۸ سپتامبر ۱۹۹۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱.۷ است.
سیارک ۱۹۴۱۰

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: همارس ۲۶, ۱۹۹۸
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲.۶۱۱۹۰۷۸
حضیض: ۲.۱۰۲۶۷۷۸
خروج از مرکز مداری: ۰.۱۰۸۰۱۱۶
تناوب مداری: ۱۳۲۱.۹۶۱۲۳۵۲
آنومالی متوسط: ۱۹۲.۴۵۱۱۰
انحراف: ۶.۲۴۷۷۸
 :  
سیارک ۱۹۴۱۰ (به انگلیسی: 19410 Guisard، نامگذاری:1998FW14) نوزده هزار و چهارصد و دهمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۶ مارس ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱.۲ است.
نیژنئیوانایوو

| نیژنئیوانایوو Нижнеиванаево | نیژنئیوانایوو Нижнеиванаево |
| --- | --- |
روستا: روستا
نیژنئیوانایوونمایش نقشه باشقیرستاننیژنئیوانایوونمایش نقشه روسیه: نیژنئیوانایوونمایش نقشه باشقیرستاننیژنئیوانایوونمایش نقشه روسیه
مختصات: ۵۵°۵۷′ شمالی ۵۵°۵۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۹۵۰°شمالی ۵۵٫۹۸۳°شرقی﻿ / 55.950; 55.983: مختصات: ۵۵°۵۷′ شمالی ۵۵°۵۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۹۵۰°شمالی ۵۵٫۹۸۳°شرقی﻿ / 55.950; 55.983
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بالتاچفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
نیژنئیوانایوو (به لاتین: Nizhneivanayevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
فهرست شهرهای باهاما
یادداشت

↑  «World Gazetteer: Bahamas: largest cities and towns and statistics of their population». بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۵ دسامبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۵ دسامبر ۲۰۱۲.
نیکولو روندینلی

نیکولو روندینلی (حدود ۱۴۶۸ - حدود ۱۵۲۰) نقاش ایتالیایی دوره رنسانس بود که عمدتاً در راونا، جایی که متولد شد، زندگی و فعالیت کرد. او شاگرد نقاش جووانی بلینی بود. او به نیکولو یا نیکولو روندینلو نیز معروف است. از جمله شاگردان او بالداساره کاراری (Baldassare Carrari) و فرانچسکو داکوتیگنولا (Francesco da Cotignola) بودند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
سه‌گانه مدونا و کودک بر تخت نشسته با فرشته مقرب میکائیل و سنت پیتر - اثر نیکولو روندینلو در موزه هنر والترز: سه‌گانه مدونا و کودک بر تخت نشسته با فرشته مقرب میکائیل و سنت پیتر - اثر نیکولو روندینلو در موزه هنر والترز
:
نگخلوو

| نگخلوو | نگخلوو |
| --- | --- |
Village: Village
  نشان:   نشان
نگخلوو: نگخلوو
مختصات: ۵۱°۴۱′ شمالی ۱۶°۲۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۶۸۳°شمالی ۱۶٫۳۶۷°شرقی﻿ / 51.683; 16.367: مختصات: ۵۱°۴۱′ شمالی ۱۶°۲۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۶۸۳°شمالی ۱۶٫۳۶۷°شرقی﻿ / 51.683; 16.367
کشور:  لهستان
استان‌های لهستان: استان سیلزی سفلی
Powiat: شهرستان گورا
گمینا: گمینا نگخلوو
نگخلوو (به لاتین: Niechlów) یک روستا در لهستان است که در گمینا نگخلوو واقع شده‌است.
نینا آندریچ

| نینا آندریچ | نینا آندریچ |
| --- | --- |
نینا آندریچ در سال ۱۹۵۰ میلادی: نینا آندریچ در سال ۱۹۵۰ میلادی
زادهٔ: ۱۱ نوامبر ۱۹۱۲ برست، امپراتوری روسیه (برست، بلاروس فعلی)
درگذشت: ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۱۴ (۱۰۱ سال) ورشو، لهستان
ملیت:  لهستانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۴ تا ۲۰۰۸
همسر: یوزف چیرانکیویتس
نینا آندریچ (لهستانی: Nina Andrycz؛ ‏ ۱۱ نوامبر ۱۹۱۲ – ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۱۴) بازیگر و نویسنده اهل لهستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۲۰۰۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به یک قلب گرم و قرارداد اشاره نمود.
نیمه‌شب روشن: اجرای زنده در آمریکا

«نیمه‌شب روشن: اجرای زنده در امریکا» (به انگلیسی: Bright Midnight: Live in America) آلبومی از دورز است که در سال ۲۰۰۲ میلادی منتشر شد.
نمک پیریلیوم

نمک پیریلیوم (به انگلیسی: Pyrylium salt) با فرمول شیمیایی C5H5O+ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم 851833 است. که جرم مولی آن ۸۱٫۰۹ گرم بر مول می‌باشد.
نیروگاه برق آبی تاش-کومیر

| نیروگاه برق آبی تاش-کومیر | نیروگاه برق آبی تاش-کومیر |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
نام رسمی: Ташкумырская ГЭC
کشور: قرقیزستان
مکان: تاش‌کمور
مختصات: ۴۱°۲۴′۱۳″ شمالی ۷۲°۱۳′۵۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۴۰۳۶۱°شمالی ۷۲٫۲۳۱۹۴°شرقی﻿ / 41.40361; 72.23194
وضعیت: عملیاتی
تاریخ راه‌اندازی: ۱۹۸۵–۱۹۸۷
نیروگاه گرمایی: نیروگاه گرمایی
سوخت یکم: انرژی آبی
توان تولیدی: توان تولیدی
واحدهای عملیاتی: ۱۰
ظرفیت نامی: ۴۵۰ وات
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
ویکی‌انبار: 
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
نیروگاه برق آبی تاش-کومیر (به لاتین: Tash-Kumyr Hydroelectric Power Station) یک سد و نیروگاه برقابی در قرقیزستان است که در شهرستان آق‌سی واقع شده‌است.
نژاد بومی

ریشه‌های هوایی یک نژاد بومی ذرت رشدکرده در خاک‌های بدون نیتروژن در سیرا میکس. که با ریشه‌های هوایی گسترده با ژل باکتریایی که ۲۹٪ تا ۸۲٪ از نیتروژن گیاه را تأمین می‌کند، شناخته شده‌است.
یک نژاد بومی (به انگلیسی: Landrace) نوعی جاندار اهلی‌شده، سازگار محلی، اغلب سنتی، گونه‌ای از گونه‌های جانوری یا گیاهی است که در طول زمان، از طریق سازگاری با محیط طبیعی و فرهنگی کشاورزی و دامداری، توسعه یافته‌است. و به دلیل جدا شدن از سایر جمعیت‌های گونه. نژادهای بومی از ارقام و از نژادهای استاندارد متمایز هستند.
به یک نژاد بومی یا تولید شده برای مدت طولانی در سیستم کشاورزی که در آن محل یافت می‌شود، به عنوان یک نژاد بومی خودمیهن گفته می‌شود، در حالی که نژادی که اخیراً معرفی شده‌است، یک نژاد بومی دگرمیهن نامیده می‌شود.
گروهی از میوه‌های گوناگون از نظر ریخت‌شناسی از نژاد بومی کدو Cucurbita maxima Zapallo Plomo
Carosello و Barattiere، نژادهای ایتالیایی Cucumis melo که میوه‌های آن نارس خورده می‌شوند.
نیکولو د سزار

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۹۰ ‏(۳۴ سال)
زادگاه:  اسکولی پیچنو
قد:  1.74 m
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Grottammare
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۴–۲۰۰۹:  باشگاه فوتبال اینتر میلان
۲۰۰۷–۲۰۰۸:  ← Pro Sesto (قرضی)
۲۰۰۸–۲۰۰۹:  ← باشگاه فوتبال مونتسا (قرضی)
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال اینتر میلان |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  ← باشگاه فوتبال مونتسا (قرضی) |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۱ |  Mezzocorona |  ۲۴ |  (۲) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  Shumen 2010 |  ۱۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۳– |  Grottammare |  ۵۲ |  (۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۵. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۵. 
نیکولو د سزار (انگلیسی: Nicolò De Cesare؛ زادهٔ ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۹۰) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینتر میلان و باشگاه فوتبال مونتسا اشاره کرد.