stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ژوزف آلکازار

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Joseph Alcazar
زادروز:  ۱۵ ژوئن ۱۹۱۱
زادگاه:  وهران، الجزایر
تاریخ مرگ:  ۴ آوریل ۱۹۷۹ (۶۷ سال)
قد:  ۱.۷۲
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۲۶–۱۹۲۷:  CAL Oran
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۲۷–۱۹۳۶ |  باشگاه فوتبال المپیک مارسی |   |   |
| ۱۹۳۶–۱۹۳۷ |  Olympique Lillois |   |   |
| ۱۹۳۷–۱۹۳۹ |  باشگاه فوتبال نیس |   |   |
| ۱۹۳۹–۱۹۴۰ |  Olympique Avignonnais |   |   |
| ۱۹۴۰–۱۹۴۲ |  باشگاه فوتبال المپیک مارسی |   |   |
| ۱۹۴۲–۱۹۴۳ |  Château Gombert |   |   |
| ۱۹۴۳–۱۹۴۴ |  Saint-Tropez |   |   |
| ۱۹۴۴–۱۹۴۵ |  US Phocéenne |   |   |
| ۱۹۴۵–۱۹۴۶ |  AS Aix |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۳۱–۱۹۳۵ |  تیم ملی فوتبال فرانسه |  ۱۱ |  (۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
ژوزف آلکازار (فرانسوی: Joseph Alcazar‎؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۱۱ – ۴ آوریل ۱۹۷۹) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیس، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، و باشگاه فوتبال المپیک مارسی، و باشگاه فوتبال لیل اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه بازی کرده‌است.
مارکوس سوتنر

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 سوتنر با اتریش در سال ۲۰۱۵:  سوتنر با اتریش در سال ۲۰۱۵
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  مارکوس سوتنر
زادروز:  ۱۶ آوریل ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  هولابرون، اتریش
قد:  ۱٫۷۹ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)*
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  برایتون اند هوو آلبیون
شمارهٔ پیراهن:  ۲۹
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  آستریا وین
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۵ |  آستریا وین |  ۲۰۷ |  (۹) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  اینگولشتات ۰۴ |  ۴۹ |  (۴) |
| ۲۰۱۷– |  برایتون اند هوو آلبیون |  ۶ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  زیر ۲۱ سال اتریش |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۲– |  اتریش |  ۲۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۶:۲۳, ۱۲ اکتبر ۲۰۱۷ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۷:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۶:۲۳, ۱۲ اکتبر ۲۰۱۷ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۷
مارکوس سوتنر (آلمانی: Markus Suttner؛ زادهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال اینگولشتات ۰۴ و باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون اشاره کرد.
تیم ملی

وی در تیم‌های ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است.
صندلی وینگ‌بک

نوعی صندلی وینگ‌بک در قرن هجدهم.
صندلی وینگ‌بک (به انگلیسی: wing-back chair) نوعی صندلی راحتی یا صندلی کلوب هست. صندلی وینگ‌بک دو قسمت بال مانندی (به انگلیسی: wings) دارد که از پشت به صندلی متصل و  تا دسته‌صندلی کشیده شده هست. به کمک قسمت بال‌مانند، جریان هوای گرم در صندلی به دام می‌افتد و فرد از سرمای اتاق به دور می‌ماند. به همین دلیل در گذشته، صندلی وینگ‌بک اغلب در کنار شومینه استفاده می‌شد.
صندلی وینگ‌بک در طی قرن هفدهم در انگلستان طراحی ، و در قرن هجدهم محبوب شد. امروزه صندلی وینگ‌بک تماما تودوزی شده و پایه‌های آن چوبی و نمایان هست.
یوگا نیدرا

یوگا نیدرا (سانسکریت: योग निद्रा yoga nidrā) یا خواب یوگا در کاربرد مدرن، حالتی از هوشیاری بین بیداری و خواب است که معمولاً توسط مدیتیشن هدایت شده ایجاد می‌شود.
تانترا

یوگا نیدرا از تنتره اقتباس شده و روش نیرومندی است در آموزش «وا نهادگی» هوشیارانه، در حالت یوگا نیدرا خواب وجود ندارد، بلکه شخص در حالت استراحت کامل قرار می‌گیرد.
نوعی خواب دینامیک

در حالت وا نهادگی کل اعمال فیزیکی، روانی و هیجانی «وانهاده» می‌شود و شخص با ظرافت و دقت در حالت آگاهی کامل باقی می‌ماند.
اوپانیشادها

حالتی به نام یوگا نیدرا در اوپانیشادها و مهابهاراتا ذکر شده‌است، و این حالت به نام یوگانیدرا در Devīmāhātmya مطرح شده‌است. یوگا نیدرا با مدیتیشن در تانتراهای شیوا و بودایی مرتبط است.
در حالی که برخی از متون هاتا یوگا قرون وسطایی از "یوگانیدراً به جای حالت مراقبه عمیق سامادی استفاده می‌کنند. با این حال، این متون هیچ سابقه ای برای تکنیک مدرن مراقبه هدایت شده ارائه نمی‌دهند.
شکل مدرن این تکنیک، که توسط دنیس بویز در سال ۱۹۷۳ ارائه شد به‌طور گسترده توسط Satyananda ساراسواتی در سال ۱۹۷۶ شناخته شده و سپس توسط سوامی راما، ریچارد میلر و دیگران در سراسر جهان گسترش یافت. و توسط نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا برای کمک به سربازان برای بهبودی از اختلال اضطراب پس از سانحه مورد استفاده قرار گرفت. شواهد علمی محدودی وجود دارد که نشان می‌دهد این تکنیک به کاهش استرس کمک می‌کند.
استفاده تاریخی > زمان‌های قدیم

حماسه هندو مهابهاراتا، که در قرن سوم پس از میلاد تکمیل شد، از حالتی به نام «یوگانیدرا» نام می‌برد و آنرا به ویشنو مرتبط می‌کند:
ویشنو خوابیده روی آبهای ابدی. قرن ۱۹
الکساندر دراگوویچ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 دراگوویچ در سال ۲۰۱۶:  دراگوویچ در سال ۲۰۱۶
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  الکساندر دراگوویچ
زادروز:  ۶ مارس ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال)
زادگاه:  وین، اتریش
قد:  ۱٫۸۶ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع میانی
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  لستر سیتی (قرضی از بایر لورکوزن)
شمارهٔ پیراهن:  TBA
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۷–۲۰۰۹:  آستریا وین
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۸ |  آستریا وین ۲ |  ۸ |  (۲) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۱ |  آستریا وین |  ۶۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  بازل |  ۷۷ |  (۴) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۶ |  دینامو کیف |  ۶۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۶– |  بایر لورکوزن |  ۲۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۷– |  ← لستر سیتی (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  Austria U17 |  ۱۱ |  (۲) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  Austria U19 |  ۶ |  (۲) |
| ۲۰۰۹– |  اتریش |  ۵۴ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۶ مه ۲۰۱۷.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۱۶:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۶ مه ۲۰۱۷.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۱۶
الکساندر دراگوویچ (سیریلیک صربی: Александар Драговић؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۹۱) بازیکن فوتبال اهل اتریش است که هم‌اکنون در پست مدافع میانی برای لستر سیتی به صورت قرضی از بایر لورکوزن بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آستریا وین، بازل و دینامو کیف اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است.
ارتش ارمنستان (۱۹۱۸-۱۹۲۰)

ارتش ملی ارمنستان در زمان جمهوری نخست ارمنستان، پس از اعلامیه جمهوری ارمنستان در سال ۱۹۱۸ ایجاد شد و تا زمان شوروی شدن جمهوری در ۲ دسامبر ۱۹۲۰ باقی ماند:
تاریخچه شکل‌گیری ارتش منظم

افسران ارتش جمهوری ارمنستان عمدتاً پرسنلی بودند که از  گومنازیوم‌های نظامی روسیه فارغ‌التحصیل شدند و در جنگ جهانی اول شرکت کردند. در پایان جنگ جهانی اول، به دستور ۱۳۶ فرمانده کل ارتش قفقاز در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۷، ایجاد ارتش ارمنی تصویب می‌شود که بعدها به هسته اصلی ارتش ملی ارمنی تبدیل شد.
پس از خروج نیروهای روس از قفقاز جنوبی، ارتش ارمنستان بر اساس هنگ‌های ارمنی و دسته‌های هایدوک {نوعی پیاده‌نظام نامنظم است که از اواخر قرن ۱۶ تا اواسط قرن ۱۹ در اروپای مرکزی، شرقی و بخش‌هایی از جنوب شرقی یافت می‌شود.} تشکیل شد که وارث اصول ساختاری و تسلیحات ارتش روسیه، و همچنین سلاح و مهمات از نوع روسی بود. افسران و ستاد فرماندهی آن عمدتاً متشکل از افسران عالی‌رتبه، ارشد و جوان ارمنی ارتش روسیه بودند، همچنین تعداد کمی از رهبران جناحی که در جنبش فداییان شرکت داشتند، بودند. علاوه بر واحدهای نظامی عادی، واحدهای شبه نظامی نیز به عنوان بخشی از ارتش فعالیت می‌کردند. افسران ارتش تحصیلات خود را در مدارس روسیه گذراندند، اکثر سربازان در ارتش روسیه خدمت و آموزش دیدند.
گردان ارمنی

ارتش ارمنستان شامل دو لشکر تفنگ دار بود که هر یک شامل چهار هنگ تفنگ دار و یک تیپ تفنگ دار – توپخانه، یک تیپ سواره نظام جداگانه متشکل از دو هنگ سواره نظام، یک تیپ پیاده‌نظام متشکل از پنج هنگ پیاده، یک تیپ ذخیره متشکل از دو پیاده‌نظام. هنگ‌ها و چهار گردان، یک واحد نظامی جمعی و تعدادی دیگر واحدها و لشکرهای نظامی جداگانه و حرفه ای. همراه با واحدهای نظامی منظم و تشکیلات نظامی فدائیان و گروه‌های داوطلب نیز وجود داشتند که از جمله آنها می‌توان به واحد نظامی آندرانیک، گروهان ساسون و غیره اشاره کرد.
گردان ارمنی > ۱۹۱۸ میلادی

در پایان مارس ۱۹۱۸ تعداد پرسنل نظامی ارتش نخستین جمهوری ارمنستان حدود ۲۰۰۰۰ نفر بود که از این تعداد حدود ۸۰۰ نفر افسر بودند. در تابستان ۱۹۱۸، ارتش ارمنستان به یک لشکر پیاده‌نظام سازماندهی شد، که فرمانده آن ژنرال مؤسس سیلیکیان (۱۸۶۲–۱۹۳۷) منصوب شد. تعداد پرسنل نظامی لشکرها به حدود ۱۶ هزار نفر رسید. تا ژانویه ۱۹۱۹، این عدد تقریباً بدون تغییر بود. در پایان همان سال تعداد نظامیان ارتش ارمنستان به بیش از ۳۰۰۰۰ نفر رسید:
بر اساس داده‌های ۳۱ مارس ۱۹۱۸، گروه‌ها و ترکیب رزمی واحدهای نظامی ارتش ارمنستان به شرح زیر بوده است:
نیروها نظامی در بگلی احمد { بگلی احمد، روستایی در ارمنستان غربی، استان کارس، ارمنی‌ها در جریان جنگ ارمنستان و ترکیه در سال ۱۹۲۰ به اجبار آواره شدند و در ارمنستان شرقی ساکن شدند.}: ۱۱ گردان، ۱۴ نیروهای ویژه کوهستان، ۴ یگان توپخانه سبک، ۸ لشکر سواره نظام.
نیروهای نظامی در کاغزوان: ۱ گردان و ۱۳۰ گروهان سواره نظام و نیروهای نظامی ایروان: ۱۴ گردان، ۱۲ نیروهای ویژه کوهستان، ۶ توپ سبک و ۳۰۰ واحد کوچک.
نیروهای ذخیره ارتش شامل ۱۱ گردان، مجموعاً ۳۷ گردان، ۲۶ توپ کوهستانی و ۱۰ توپ سبک، ۱۷۰ مسلسل، ۱۲ گروهان سواره نظام و ۳۰۰ واحد کوچک که در آنها ۱۶۷۱۵ سرباز پیاده و سواره نظام و ۶۰۰ افسر حضور داشتند.
در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۸ جنگ گرجستان و ارمنستان آغاز شد و تا اواخر دسامبر ادامه داشت، تا اینکه ارتش گرجستان متحمل شکست شد و عقب‌نشینی کرد. ارتش ارمنستان تا ۲۶ دسامبر ۴۰۰ واگن، ۲۵ لوکوموتیو، ۳۹ مسلسل و ۳ خودروی زرهی را به غنیمت دست آورده بود. در ۳۱ دسامبر، پس از ناکامی‌های جدید ارتش گرجستان، تفلیس در خطر بود. بلافاصله با وساطت نمایندگان انگلیس و فرانسه، بین ارمنی‌ها و گرجی‌ها آتش‌بس امضا شد.
گردان ارمنی > ۱۹۲۰ میلادی

در ژانویه ۱۹۲۰ تعداد نظامیان ارتش جمهوری ارمنستان به ۲۵۰۰۰ نفر و در پاییز در طول جنگ ترکیه و ارمنستان به حدود ۴۰۰۰۰ نفر رسید:
تسلیحات > سلاح سرد

در تسلیحات نیز انواع سلاح‌های سرد ساخته شده توسط استادان قفقازی وجود داشت، چه در دسته‌های شبه نظامی و چه در یگان‌های معمولی، اغلب از انواع شمشیر شاشکا، شمشیرهای خمیده و خنجرهای ساخته شده توسط استادان قفقازی استفاده می‌شد.
تسلیحات > سلاح گرم کوچک

برخی از افسران و سربازان ارتش نیز به تفنگ‌های «ناگانت» (فشنگ ۷٫۶۲×۳۸ میلی‌متر) و ماوزر با فشنگ ۷٫۶۳×۲۵ میلی‌متر مسلح بودند.
در سال ۱۸۹۵ تفنگ ناگانت
در سال ۱۸۷۱ هفت تیر مدل اسمیت و وسون
در سال ۱۸۹۶ و در سال ۱۹۰۸م تپانچه ماوزر
تسلیحات > سلاح گرم بزرگ

سلاح اصلی سرباز درجه دار ارمنی تفنگ روسی موسین–ناگانت و همچنین تعدادی محدود اسلحه ساخت آلمانی، فرانسوی نیز بود. بر اساس برخی داده‌ها، پس از خروج ارتش روسیه از قفقاز ۱۰۰۰۰۰ تفنگ روسی موسین–ناگانت، یک میلیارد گلوله، ۳۰۰۰ توپ، ۳۰۰۰ مسلسل و… در جمهوری ارمنستان به جا ماند. این داده‌ها حتی در خاطرات ژنرال آندرانیک اوزانیان هم نوشته شده است. به عقیده بسیاری سربازانی که پادگان‌های قفقاز جنوبی را ترک می‌کردند گاه نه تنها اسلحه خود را رها نمی‌کردند، بلکه به مقدار زیاد نیز با خود می‌بردند { برای فروش } در جبهه روس و ترکیه حتی در بهترین زمان‌ها ۳۰۰۰ توپ و مسلسل نداشت. جبهه روس و ترکیه همه تدارکات نامنظم بود و نیروهای ارتش قفقاز در بهترین زمان‌ها حتی ۱۰۰۰ توپ نداشتند. کل جبهه جنوب غربی تحت فرماندهی آلکسی بروسیلوف در طول موفقیت معروف خود در سال ۱۹۱۶، از ۳ ژوئن تا ۲۲ اوت ۱۹۱۶، کمی کمتر از ۲۰۰۰ توپ در اختیار داشت.
همین امر در مورد تعداد تفنگ‌ها و گلوله‌ها نیز صدق می‌کند. در ۵ ژوئیه ۱۹۲۰، کشتی که از انگلیس به بندر ساحلی باتومی گرجستان رسیده بود. ۲۵۰۰۰ تفنگ انگلیسی از نوع Ross rifle و همچنین ۴۰۰ مسلسل ویکرز انگلیسی و حدود ۵۸۰۰۰۰۰۰ گلوله برای استفاده از این سلاح و همچنین مقادیر زیادی غذا، پوشاک و غیره آورده بود.
تسلیحات > مسلسل‌ها

ارتش از چندین نوع مسلسل استفاده می‌کرد و یافتن فشنگ‌های مختلف برای آنها مشکل بزرگی بود. تقریباً ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ سرباز که تقریباً یک گردان را تشکیل می‌دادند، تا ۴ مسلسل دریافت کردند. بر اساس اطلاعات ۳۱ مارس ۱۹۱۸، ۱۷۰ مسلسل و تنها ۳۶ توپ در تسلیحات ارتش ارمنستان وجود داشت. حتی تا مارس ۱۹۱۹، گروه بیش از ۱۴۰۰ نفری تحت فرمان دراستامات کانایان تنها ۲ مسلسل داشت. ارتش ارمنستان مسلسل ماکسیم از نوع روسی و تعداد محدودی مسلسل ویکرز و مسلسل لوئیس ساخت انگلیس در اختیار داشت:
توپخانه ارتش ارمنستان

توپخانه ارتش ارمنستان شامل ۲ تیپ توپخانه، ۴ لشکر جداگانه و یک آتشبار کوهستانی جداگانه، در مجموع حدود ۱۰۰ اسلحه بود که تنها نیمی از آنها پس از جنگ حفظ شد. در جریان سازماندهی مجدد ارتش، یک تیپ توپخانه با یک ایستگاه مونتاژ توپخانه و نیروهای آموزشی تشکیل شد. در سپتامبر ۱۹۱۸ اداره توپخانه وزارت جنگ تشکیل شد که وظیفه آن تسلیح ارتش، تأمین از نظر مادی و تهیه سلاح و مهمات توپخانه برای ارتش بود. در پایان سال، پس از خروج ترکان از گیومری، رئیس اداره، ژنرال کنستانتین غامازیان، برای دریافت و نظم دادن به انبارهای مهمات که ترکان پراکنده رها کرده بودند، به آنجا رفت. در جنگ با گرجستان، ارتش ارمنستان ۱۷ توپ، ۲ تای آنها هویتزر، مسلسل، تفنگ، اسب و اموال دیگر را به غنیمت گرفت. این باعث شد بلافاصله ۲ آتشبار تشکیل شود: سبک و کوهستانی. علاوه بر این، ارتش ارمنستان به دو خودروی زرهی مجهز شد. در شهر کارس نیز نیروهای ترک مقدار مشخصی اموال توپخانه ای از خود به جای گذاشتند: توپ، مهمات، باروت و غیره. افسران متخصص برای جمع‌آوری، طبقه‌بندی و انتقال اموال به انبارهای گیومری و کاناکر اعزام شدند. توپخانه قلعه کارس نیز تشکیل شد. یک کارگاه توپخانه برای تعمیر توپ و همچنین تأمین قطعات یدکی توپخانه و سلاح گرم ارتش در گیومری ایجاد شد. مطابق با سازماندهی مجدد این لشکر به سه تیپ جداگانه، ۳ لشکر توپخانه جداگانه با هر کدام ۳ آتشبار تشکیل شد.
توپخانه ارتش ارمنستان > توپخانه در سال ۱۹۱۹

در پایان سال ۱۹۱۹، ارتش ارمنستان ۱۳۰–۱۴۰ توپ داشت که ۶۳ تای آن (۱۵ آتشبار) در اختیار تیپ توپخانه قرار گرفت. توپخانه قلعه کارس دارای ۶۴ توپ و ۲ خودروی زرهی با ۴ آتشبار بود. لازم است ذکر شود که در سالهای ۱۹۱۴–۱۹۱۶ حدود ۹۰ توپ، ۵ گردان توپخانه (لشکر) در قلعه کارس وجود داشت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۹، نماینده نظامی جمهوری آذربایجان در ارمنستان طی تلگراف محرمانه ای به رهبری خود گزارش داد که ۱۲ توپخانه با ۴ آتشبار در ارتش ارمنستان وجود دارد.
توپخانه ارتش ارمنستان > توپخانه در سال ۱۹۲۰

در اوت ۱۹۲۰، توپخانه ارتش ارمنستان قبلاً ۴ لشکر داشت که شامل ۴ آتشبار سبک و ۹ آتشبار کوهستانی بود و طبق داده‌های دیگر ۱۶ آتشبار بوده است. اگر بر اساس همین اصل حساب کنید ۷۲–۹۶ توپ در اختیار داشتند و توپخانه‌های صحرایی با کالیبر کوچک، به حدود ۱۰۰ توپ می‌رسد. ارتش توپخانه ارمنستان مجهز به تفنگ‌های کوهستانی ساخت شرکت فرانسوی اشنایدر و همچنین هویتزرهای ۱۲۲ میلی‌متری پنج اینچی بود.
.
خودروهای زرهی

ارتش ارمنستان خودروهای زرهی داشت، تعداد ان نامعلوم است تعدادی از خودروهای زرهی از ارتش گرجستان به غنیمت گرفته شده بود. آنها ابزار بسیار مهمی در آن زمان بودند، آنها عمدتاً برای حفاظت از مناطق حساس و مهم به خصوص در نزدیکی خطوط راه‌آهن و پشتیبانی آتش از سایر واحدهای نظامی همان نیرو در نظر گرفته شده بودند. این خودروهای زرهی شامل یک لوکوموتیو زرهی، یک یا دو سکوی زرهی و حداکثر چهار خودروی ذخیره زرهی بودند. توپ‌های سبک و چندین مسلسل روی سکوهای زرهی قرار داشتند.
تأمین نیرو و تجهیزات نظامی

واحدهای داوطلب ارمنی
بلاروس مینسک موزه ملی تاریخ و فرهنگ بلاروس
در سال ۱۸۹۵م تفنگ «ناگان».
مسلسل لوئیس
نمونه توپ شرکت فرانسوی اشنایدر
نمونه خودرو زرهی سال ۱۹۱۹
نگار (بردسیر)

| نگار | نگار |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: کرمان
شهرستان: بردسیر
بخش: نگار
نام(های) پیشین: مه نگار
مردم: مردم
جمعیت: ۷٬۶۰۰ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۵٫۴ کیلومترمربع
ارتفاع: ۲٬۰۹۱ متر از سطح دریا
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: مجتبی امامی
تأسیس شهرداری: ۱۳۷۶ خورشیدی
ره‌آورد: لبنیات
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۴
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ۶۵-م
  نگار  روی نقشه ایران ۲۹°۵۱′۴۲″شمالی ۵۶°۴۸′۰۴″شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۸۶۱۷۵°شمالی ۵۶٫۸۰۱۲°شرقی﻿ / 29.86175; 56.8012   :   نگار  روی نقشه ایران ۲۹°۵۱′۴۲″شمالی ۵۶°۴۸′۰۴″شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۸۶۱۷۵°شمالی ۵۶٫۸۰۱۲°شرقی﻿ / 29.86175; 56.8012   
 :  
نگار مرکز بخش نگار و شهری است تاریخی در شهرستان بردسیر استان کرمان که در جنوب شرقی ایران قرار گرفته است.
آب و هوا و اقلیم

شهر نگار دارای آب و هوایی با تابستان‌های نسبتا گرم در روز و خنک تا سرد در شب و نیز زمستان‌های سرد است و در ارتفاع ۲٬۰۹۱ متری از سطح دریا و در دشتی مرتفع قرار گرفته‌است.
ویژگی‌های انسانی

بیشتر فعالیت ساکنین این شهر کشاورزی بوده و به دلیل قرار گرفتن در مسیر کرمان-بافت محل مناسبی جهت فروش تولیدات دامی می‌باشد.[نیازمند منبع]
شهر کهن نگار به علت قرار گرفتن در مسیر تاریخی کرمان - بندرعباس در زمانهای بسیار دور از شوکت و جلال خاصی برخوردار بوده‌است. آتشکده تاریخی که در شمال شهر نگار واقع گردیده، دلیل اهمیت این شهر در زمانهای دور است. مردم شهر نگار مهربان و مهمان نواز هستند که ویژگی‌های این مردم ریشه در تاریخ و تمدن کهن و باستانی آنها دارد.
ویژگی‌های انسانی > جمعیت

جمعیت شهر نگار بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ هجری خورشیدی ۷٬۹۰۰ نفر بوده‌است.
جاذبه‌های گردشگری

مناره مسجد جامع نگار
آتشکده چهارطاقی نگار: این آتشکده به زمان ساسانیان برمی‌گردد و بر روی تپه ای در شمال شهر نگار واقع شده، هنوز استوار و محکم بعد از گذشت سالیان سال خودنمایی می‌کند.
این آتشکده همانند سایر آتشکده‌ها که در زمان ساسانیان ساخته شده، بر ۴ ستون قرار گرفته که پس از گذشت سالیان طولانی همچنان بدون آسیب باقی مانده‌است، به همین دلیل به چهارطاقی معروف شده‌است.
تپه مه نگار: این تپه یادبود دختر یکی از پادشاهان به نام مه نگار است و به عنوان اثر تاریخی ثبت میراث فرهنگی گردیده‌است.
فاصله تا سایر شهرها

| شهر مقصد | فاصله (کیلومتر) |
| --- | --- |
تهران: ۱۰۰۰
کرمان: ۶۶
بردسیر: ۲۷
بافت: ۹۲
سیرجان: ۱۴۵
سوغات

سوغات شاخص شهر نگار گندم شناخته شده  و  لبنیات و محصولات طبیعی این منطقه است.
هلموت سنکوویتش

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Helmut Senekowitsch
زادروز:  ۲۲ اکتبر ۱۹۳۳
زادگاه:  گراتس
تاریخ مرگ:  ۹ سپتامبر ۲۰۰۷ (۷۳ سال)
محل مرگ:  کلوسترنویبورگ
پست:  مهاجم / هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۵–۱۹۵۸ |  باشگاه فوتبال اشتورم گراتس |  ۷۲ |  (۳۰) |
| ۱۹۵۸–۱۹۶۱ |  باشگاه فوتبال فرست وینا |  ۷۵ |  (۶۳) |
| ۱۹۶۱–۱۹۶۴ |  باشگاه فوتبال رئال بتیس |  ۴۷ |  (۱۰) |
| ۱۹۶۴–۱۹۷۱ |  Wacker Innsbruck |  ۱۶۰ |  (۱۶) |
| مجموع |   |  ۳۵۴ |  (۱۱۹) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۵۷–۱۹۶۸ |  تیم ملی فوتبال اتریش |  ۱۸ |  (۵) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۷۱–۱۹۷۳:  باشگاه فوتبال گراتس
۱۹۷۳–۱۹۷۵:  SK VÖEST Linz
۱۹۷۵–۱۹۷۶:  باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ
۱۹۷۶–۱۹۷۸:  تیم ملی فوتبال اتریش
۱۹۷۸–۱۹۷۹:  Tecos UAG
۱۹۷۹–۱۹۸۰:  باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو
۱۹۸۱:  باشگاه فوتبال پاناتینایکوس
۱۹۸۲:  باشگاه فوتبال المپیاکوس
۱۹۸۲:  باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت
۱۹۸۳:  باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن
۱۹۸۳–۱۹۸۴:  باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن
۱۹۸۴–۱۹۸۵:  باشگاه فوتبال گراتس
۱۹۸۵–۱۹۸۸:  Tecos UAG
۱۹۸۸:  باشگاه فوتبال کادیس
۱۹۸۹–۱۹۹۰:  باشگاه فوتبال پانیونیوس
۱۹۹۰–۱۹۹۱:  باشگاه فوتبال اومانیا
۱۹۹۱–۱۹۹۲:  باشگاه فوتبال لاسک
۱۹۹۵–۱۹۹۶:  Floridsdorfer AC
۱۹۹۷:  باشگاه فوتبال فرست وینا
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
تیم ملی اتریش در سال ۱۹۵۸
هلموت سنکوویتش (آلمانی: Helmut Senekowitsch; ۲۲ اکتبر ۱۹۳۳ – ۹ سپتامبر ۲۰۰۷) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتورم گراتس، باشگاه فوتبال فرست وینا، و باشگاه فوتبال رئال بتیس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است.
یگان حافظ صلح سازمان ملل متحد در ایران

| یگان حافظ صلح سازمان ملل متحد در ایران | یگان حافظ صلح سازمان ملل متحد در ایران |
| --- | --- |
فعال: ۱۹۶۳
کشور:  ایران
وفاداری:  بین‌المللی
رسته:  نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران
گونه: نیروی زمینی
نقش: صلح‌بانی  عملیات زیر نظر سازمان ملل  خدمات انسان دوستانه در جوامع بین‌المللی
اندازه: گردان
بخشی از: شورای امنیت سازمان ملل متحد یگان حافظ صلح سازمان ملل متحد نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران
پادگان/ستاد: لشکر ۲۳ تکاور پرندک
نام(های) مستعار: کلاه آبی‌ها
شعار(ها): exercise *2 maximum Reudiness excellent Performance
نوع لباس: 
سالگردها: ۲۹ فروردین
تجهیزات ترابری: لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس بل ۲۱۴  بوئینگ سی‌اچ-۴۷ شینوک
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده گردان: سرتیپ دوم ستاد اکبر نجفی
جانشین فرمانده گردان: سرهنگ دوم امیرحسین شهسواری
نیروهای حافظ صلح  سازمان ملل متحد مستقر در ایران (معروف به کلاه آبی‌های ارتش) یکی از زیرشاخه‌های نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران و اداره عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد به حساب می‌آید. نظامیان این یگان دوره‌های مختلفی از جمله دوره ی نیروهای ویژه، پاکسازی ساختمان، رهایی گروگان، ضدکمین، زبان تخصصی، زبان انگلیسی و … فرا می‌گیرند و جهت همکاری با دیگر نیروهای سایر کشورها برای عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد خود را آماده می‌کنند.
نگارخانه

رژه یگان حافظ صلح در سال ۲۰۱۲
شیرباد

| شیرباد | شیرباد |
| --- | --- |
تابلو نصب شده بر روی قله شیرباد: تابلو نصب شده بر روی قله شیرباد
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۳٬۳۳۹ متر (۱۰٬۹۵۵ فوت) 
جغرافیا: جغرافیا
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
بخش: مرکزی، نیشابور
رشته‌کوه مادر: رشته کوه بینالود
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: کوه سنگی ریزشی
صعود: صعود
دسترسی: کوهنوردی ۱ یا ۲ روزه  مسیر نیشابور، بوژان مسیر گلبهار، گلمکان، دولت‌آباد مسیر شاندیز، زشک، درهٔ نهل
قله شیرباد بلندترین قلهٔ رشته‌کوه بینالود و بلندترین ارتفاع در سه استان خراسان می‌باشد و به همین جهت به «بام خراسان» شهرت دارد.

این کوه در تمام مدت سال دارای بادهای بسیار تند و سرد است و به دلیل وزش این بادهای شدید، این قله، شیرباد نام گرفته است. این قله در دامنهٔ جنوبی به روستای بوژان در نزدیکی شهر نیشابور و در دامنه‌های شمالی به درهٔ نهل زشک و درهٔ دولت‌آباد شهرستان گلبهار منتهی شده است و به دلیل دره‌های سرسبز اطراف، دارای چشم‌انداز زیبایی است. این قله و دامنه‌های منتهی به قله در مسیر وزش بادهای شدید موسوم به Low level jet stream قرار دارد.[نیازمند منبع]
پیست اسکی شیرباد در ۱۸ کیلومتری روستای دولت‌آباد شهرستان گلبهار و در نزدیکی این قله ساخته شده است.
ارتفاع

این قله با ارتفاع ۳۳۰۳ متر از سطح دریا بلندترین قلهٔ رشته‌کوه بینالود است.
مسیرهای صعود

مسیر از بوژان «غرب»: این مسیر، رایج‌ترین مسیر صعود به قلهٔ شیرباد است. این مسیر به دلیل عبور از دره بوژان مسیر بسیار سرسبزی است. این مسیر هم مانند مسیر دره نهل شیب کمتری نسبت به مسیر جان‌پناه دارد و بدون عبور از جان‌پناه به قله منتهی می‌شود.
مسیر جان‌پناه «شرق»: این مسیر، با یک شیب تند طولانی شروع شده و در ارتفاع حدوداً ۳۰۰۰ متری به جان‌پناه منتهی می‌شود. معمولاً کوهنوردان پس از استراحت در جان‌پناه برای صعود به قله اقدام می‌کنند. در طول این مسیر مکانی برای تهیه آب وجود ندارد.
مسیر درهٔ دولت‌آباد: این مسیر از طریق گلبهار، روستای دولت‌آباد به این قله دسترسی دارد و نزدیک‌ترین مسیر به قله است. در این مسیر پیست اسکی و درهٔ زیبای دولت‌آباد واقع شده است. نزدیک‌ترین مسیر برای شهرهای مشهد، گلبهار، گلمکان، چناران، طرقبه و شاندیز این مسیر است.
مسیر دره نهل «شرق»: این مسیر، بدون عبور از جان‌پناه به قله منتهی می‌شود و به دلیل شیب ملایم‌تر صعود آسان‌تری نسبت به مسیر جان‌پناه دارد. این مسیر از چشمه نهل گذشته و کوهنوردان می‌توانند از چشمه آب آشامیدنی مورد نیاز خود را تهیه نمایند. این مسیر برای بازگشت مناسب‌تر است.
سانحه هواپیمای سی۱۳۰ ارتش

در تاریخ ۲۳ اسفند ۱۳۷۵ (۱۳ مارس ۱۹۹۷): یک فروند هواپیمای سی-۱۳۰ متعلق به نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران که از دزفول عازم مشهد بود در کوه شیرباد نیشابور سقوط کرد و ۸۶ سرنشین آن کشته شدند.
یک تیم کوهنوردی بر بالای قله شیرباد
دومینیک

| قدیس‌ دومینیک ف‌و | قدیس‌ دومینیک ف‌و |
| --- | --- |
سانتو دومینگو د گوزمان، پرترهٔ نقاش اسپانیایی کلودیو کوئلو در سال ۱۶۷۰: سانتو دومینگو د گوزمان، پرترهٔ نقاش اسپانیایی کلودیو کوئلو در سال ۱۶۷۰
بنیان‌گذار فرقهٔ واعظان مذهبی کشیش: بنیان‌گذار فرقهٔ واعظان مذهبی کشیش
زادهٔ: ۸ اوت ۱۱۷۰ کالروئگا، پادشاهی کاستیا (امروزه کاستیا و لئون، اسپانیا)
درگذشتۀ: ۶ اوت ۱۲۲۱ بولونیا (امروزه امیلیا-رومانیا، ایتالیا)
تکریم‌شده در: کلیسای کاتولیک عشای انگلیکان لوتریانیسم
قدیس‌شدن: ۱۳ ژوئیه ۱۲۳۴، کلیسای جامع ریتی توسط پاپ گریگوری نهم
بارگاه اصلی: بازیلیکای دومینیک قدیس
بزرگداشت: ۸ اوت ۴ اوت(قبل از ۱۹۷۰ تقویم رومی عمومی)
نمادها: سگ، ستاره، سوسن، کتاب، کارمندان و یک رزاری
قدیس حامی: ستاره‌شناسان، علوم طبیعی، ستاره‌شناسی، جمهوری دومینیکن، سانتو دومینگو پوئبلو، والتا، بیرگو(مالت)، کامپانا (کومونه)، ماناگوآ
دومینیک د گوزمان مشهور به دومینیک قدیس (به انگلیسی: Saint Dominic) (۸ آگوست ۱۱۷۰ م در اسپانیا- ۶ آگوست ۱۲۲۱ م) یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین چهره‌های مقدس مسیحی است. به سبب آنچه بعد از مرگ وی اعضای فرقه‌اش انجام دادند، اغلب او را پیشگام دستگاه تفتیش عقاید می‌شناسند. دومینیک بیشتر زندگی خود را صرف مبارزه با بدعتگذاران و نیز مبارزه با اشرافیت کلیسایی کرد. او بنیان‌گذار فرقه دومینیکن هاست.