آدرال

| 0 | 1 |
| --- | --- |
: 
: 
ترکیبی از: ترکیبی از
آمفتامین آسپارتات مونوهیدرات: ۲۵٪ – محرک
آمفتامین سولفات: ۲۵٪
دکستروآمفتامین ساکارات: ۲۵٪
دکستروآمفتامین سولفات: ۲۵٪
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
نام‌های تجاری: آدرال، آدرال ایکس‌آر و مای دیس
AHFS/Drugs.com: monograph
مدلاین پلاس: a601234
 داده‌ها:  US سازمان غذا و دارو (آمریکا): Adderall 
میزان وابستگی: متوسط
روش مصرف دارو: دهان، تنفسی، شیاف و زیرزبانی
کد ATC: N06BA02 N06BA01 (WHO)‎
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  AU: کنترل‌شده (اس۸)   CA: رده یک   NZ: کلاس بی   UK: کلاس بی   US: رده دو   UN: رده روانگردان دو  
شناسه‌ها: شناسه‌ها
شمارهٔ سی‌ای‌اس: ۳۰۰-۶۲-۹ Y 51-64-9
پاب‌کم CID: ۳۰۰۷
IUPHAR/BPS: ۴۸۰۴
دراگ‌بنک: DB00182 Y
کم‌اسپایدر: ۱۳۸۵۲۸۱۹ Y
KEGG: D11624 Y
ChEBI: CHEBI:۲۶۷۹ Y
ChEMBL: ChEMBL۴۰۵ Y
  (صحت‌سنجی):   (صحت‌سنجی)
آدرال (به انگلیسی: Adderall) نام تجاری یک داروی ترکیبی به نام نمک‌های آمفتامین مخلوط است که حاوی چهار نمک آمفتامین است. این مخلوط از قسمت‌های مساوی آمفتامین راسمی و دکستروآمفتامین تشکیل شده است که نسبت (۳:۱) بین دکستروآمفتامین و لووآمفتامین، دو انانتیومر آمفتامین، تولید می‌کند. هر دو انانتیومر محرک هستند اما به اندازه کافی متفاوت هستند تا به آدرال مشخصات اثرات متمایز از آمفتامین راسمی یا دکستروآمفتامین، که به ترتیب به عنوان Evekeo و Dexedrine/Zenzedi به بازار عرضه می‌شوند، بدهد. آدرال در درمان اختلال نقص توجه بیش فعالی (ADHD) و نارکولپسی استفاده می‌شود. همچنین به‌طور غیرقانونی به عنوان تقویت کننده عملکرد ورزشی، تقویت کننده شناختی، سرکوب کننده اشتها و تفریحی به عنوان یک سرخوشی استفاده می‌شود. این یک محرک سیستم عصبی مرکزی (CNS) از کلاس فن‌اتیل‌آمین است.
آدرال به‌طور کلی در درمان علائم ADHD و نارکولپسی به خوبی تحمل می‌شود و مؤثر است. در دوزهای درمانی، آدرال باعث اثرات عاطفی و شناختی مانند سرخوشی، تغییر در میل جنسی، افزایش بیداری و بهبود کنترل شناختی می‌شود. در این دوزها، اثرات فیزیکی مانند زمان واکنش سریعتر، مقاومت در برابر خستگی و افزایش قدرت عضلانی ایجاد می‌کند. در مقابل، دوزهای بسیار بزرگتر از آدرال می‌تواند کنترل شناختی را مختل کند، باعث تجزیه سریع عضله شود، حملاتی هراس را تحریک کند یا روان پریشی را ایجاد کند (به عنوان مثال، پارانویا، توهم، توهم). عوارض جانبی آدرال در بین افراد بسیار متفاوت است، اما اغلب شامل بی خوابی، خشکی دهان، از دست دادن اشتها و کاهش وزن است. خطر ابتلا به اعتیاد یا وابستگی ناچیز است وقتی آدرال همان‌طور که تجویز شده در دوزهای روزانه نسبتاً پایین، مانند آنهایی که برای درمان ADHD استفاده می‌شود، ناچیز است؛ با این حال، استفاده معمول از آدرال در دوزهای بزرگتر روزانه خطر قابل توجهی اعتیاد یا وابستگی را به دلیل اثرات تقویت کننده قابل توجهی که در دوزهای بالا وجود دارد، ایجاد می‌کند. دوزهای تفریحی آمفتامین عموماً بسیار بزرگتر از دوزهای درمانی تجویز شده است و خطر عوارض جانبی جدی بسیار بیشتری را به همراه دارد.
دو انانتیومر آمفتامین که آدرال را تشکیل می‌دهند (لووآمفتامین و دکستروآمفتامین) علائم ADHD و نارکولپسی را با افزایش فعالیت انتقال دهنده‌های عصبی نوراپی نفرین و دوپامین در مغز کاهش می‌دهند که بخشی از تعامل آنها با گیرنده ۱ مرتبط با آمین کمیاب انسان (hTAAR1) و انتقال دهنده مونوآمین وزیکولار 2 (VMAT2) در نورونها است. دکستروآمفتامین یک محرک قوی تر سیستم عصبی مرکزی (CNS) نسبت به لووآمفتامین است، اما لووآمفتامین دارای اثرات قلبی عروقی و محیطی کمی قوی تر و نیمه عمر حذف طولانی تری نسبت به دکستروآمفتامین است. گزارش شده است که مولفه لووآمفتامین آدرال پاسخ درمانی را در برخی افراد نسبت به دکستروآمفتامین به تنهایی بهبود می‌بخشد. ماده فعال آدرال، آمفتامین، بسیاری از خواص شیمیایی و فارماکولوژیکی را با آمینهای کمیاب انسانی، به ویژه فنتیل آمین و N-متیل فنیل آمین، که دومی آنها یک ایزومر موقعیتی آمفتامین است، مشترک دارد. در سال ۲۰۲۱، آدرال با بیش از ۳۰ میلیون نسخه، هفدهمین داروی متداول تجویز شده در ایالات متحده بود.