stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هورایزن زیرو داون

| هورایزن زیرو داون | هورایزن زیرو داون |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): گوریلا گیمز
ناشر(ها): سونی اینتراکتیو انترتینمنت
کارگردان(ـان): ماتیاس دِ یونگ
تهیه‌کننده(ها): مارک نوریس لمبرت ولتربیک مولر
برنامه‌نویس(ـان): میخیل فن در لیو
هنرمند(ان): جان-بارت فان بیک
نویسنده(ها): جان گونزالس بن مک‌کاو
آهنگساز(ان): یوریس د من د فلایت نیلز فن در لیست جاناتان ویلیامز
موتور: دسیما
سکو(ها): پلی‌استیشن ۴ مایکروسافت ویندوزریمستر پلی‌استیشن ۵ مایکروسافت ویندوز
تاریخ(های) انتشار: پلی‌استیشن ۴آمریکای شمالی: ۲۸ فوریه ۲۰۱۷ منطقه پال: ۱ مارس ۲۰۱۷ JP: ۲ مارس ۲۰۱۷مایکروسافت ویندوزج: ۷ اوت ۲۰۲۰ریمستر پلی‌استیشن ۵، مایکروسافت ویندوز ج: ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴
ژانر(ها): نقش‌آفرینی اکشن
حالت(ها): تک‌نفره
رسانه: دیسک بلو-ری
هورایزن زیرو داون (به انگلیسی: Horizon Zero Dawn) یک بازی ویدئویی در سبک نقش‌آفرینی اکشن و جهان باز است که توسط شرکت گوریلا گیمز توسعه یافته و به‌وسیلهٔ سونی اینتراکتیو انترتینمنت در فوریه و مارس ۲۰۱۷ برای کنسول پلی‌استیشن ۴ منتشر شده است. در ۱۰ مارس ۲۰۲۰ نسخه مایکروسافت ویندوز بازی برای تابستان همان سال تأیید شد، و در تاریخ ۷ اوت ۲۰۲۰ در دسترس قرار گرفت. شخصیت اصلی بازی دختری جوان به نام اِلوی است، یک شکارچی و تیراندازی ماهر که در جهانی پرجنب و جوش که ساکنین آن موجودات مکانیکی مرموزی به‌شمار می‌روند، به کاوش می‌پردازد. بازی محیطی جهان باز را برای کاوش در اختیار الوی می‌گذارد در حالی که او قادر به انجام مأموریت‌های اصلی و فرعی مرتبط با داستان است. بازیکن باید با استفاده از نیزه، سلاح‌های دوربرد و تاکتیک‌های مخفی‌کاری به مبارزه با موجوداتی مکانیکی تحت عنوان ماشین‌ها بپردازد که همچنین از بقایای آن‌ها نیز می‌تواند برای منابع خود استفاده کند. سیستم مهارت درختی برای بازیکن توانایی‌های جدید و پاداش‌های مجهول را فراهم می‌نماید.
داستان بازی در آینده‌ای دور و سده ۳۱ (میلادی) پس از زمان حال اتفاق می‌افتد، جایی که نسل تمدن بشری سقوط کرده و جهان در سلطهٔ موجوداتی شبیه به دایناسور با بافت‌های فلزی قرار گرفته و آن‌ها تبدیل به نیرومندترین مخلوقات این جهان شده‌اند. این بازی به عنوان اولین آی‌پی شرکت گوریلا گیمز پس از بازی اول شخص کیلزون در سال ۲۰۰۴، و همچنین اولین عنوان این شرکت در سبک نقش‌آفرینی به‌شمار می‌رود. این بازی قابلیت سازگاری با پی‌اس۴ پرو و قادر به اجرای بازی در وضوح ۴کی است. یک بسته الحاقی نیز تحت عنوان فروزن وایلدز در نوامبر ۲۰۱۷ عرضه شده است.
بازی به‌طور کلی با واکنش‌های مثبتی از سوی منتقدان همراه بود، که جهان باز، داستان، جلوه‌های بصری، مبارزات، شخصیت‌پردازی و عملکرد صداپیشگی اشلی برچ مورد تحسین قرار گرفت، اما منتقدان نسبت به دیالوگ‌ها، مبارزات سلاح سرد و مدل شخصیت‌های بازی انتقاداتی داشتند. این بازی برنده جوایز متعددی شد و تا آوریل ۲۰۲۳ بیش از ۲۴٬۳ میلیون نسخه فروخت. خبر ساخت قسمت دوم بازی تحت عنوان عنوان هورایزن غرب ممنوعه در تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۲۰، و در طی رویداد آشکارسازی پلی‌استیشن ۵ رونمایی شد، و در تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۴ و پلی‌استیشن ۵ منتشر شد.
روندبازی

هورایزن زیرو داون یک بازی نقش‌آفرینی اکشن است که در آن بازیکن کنترل شخصیت الوی را بدست می‌گیرد. او شکارچی و تیراندازی ماهر است که به پیشروی در دنیایی پسا-رستاخیزی می‌پردازد، که توسط مخلوقات مکانیکی به شکل ربات‌های دایناسور حکومت می‌شود. بر طبق صحبت‌های تهیه‌کننده بازی آقای مایک نوریس، از زمان رونمایی بازی برای سونی در سال ۲۰۱۱، سه المان این عنوان هرگز تغییر نکرده است. عناصر نقش‌آفرینی در داخل بازی چیزی ما بین بازی‌هایی نظیر اساسینز کرید و الدر اسکورولز ۵: اسکایریم است. شخصیت مؤنث قابل کنترل، جهانی بسیار گسترده و وجود ماشین‌ها و ربات‌ها. بازی در منطقه‌ای بسیار گسترده انجام می‌شود و از آنجایی که در بازی هیچگونه بارگذاری وجود ندارد تا محیط‌های مختلفی از جمله بیابان‌ها، جنگل‌های سرسبز و مناطق دیگر جنگلی همراه با چرخه کامل شبانه‌روزی و سیستم آب‌وهوا کاملاً یکپارچه باشد.
چند گونه سلاح گرم نیز در این بازی وجود دارد. راه‌های مختلفی برای از بین بردن دشمنان وجود دارد، از جمله کارگذاری تله‌های چاشنی‌دار، تیراندازی به سمت دشمنان توسط کمان، استفاده از مواد منفجره، مبارزات تن‌به‌تن و همچنین سیستم کشتن به صورت بی‌سروصدا و در خفا نیز در دسترس خواهد بود. بازیکن همچنین قادر خواهد بود با استفاده از جمع‌آوری موادی که آن‌ها را از قطعات ربات‌ها در جهان بازی پیدا می‌کند برای خود آیتم‌های جدیدی خلق کند. مکانیزم محاوره درختی نیز برای برقراری ارتباط میان شخصیت‌های غیرقابل کنترل در بازی استفاده می‌شود.
بازتاب‌ها

بازخورد
| گردآورنده | امتیاز |
| --- | --- |
گیم‌رنکینگز: ۸۸٫۳۶٪
متاکریتیک: ۸۹/۱۰۰
| ناشر | امتیاز |
| --- | --- |
اج: ۹/۱۰
الکترونیک گیمینگ مانثلی: ۹/۱۰
گیم اینفورمر: ۸٫۷۵/۱۰
گیم رولیشن: ۴٫۵/۵
گیم‌اسپات: ۹/۱۰
گیمز ریدار+: 
آی‌جی‌ان: ۹٫۳/۱۰
هورایزن زیرو داون مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و با میانگین ۸۹/۱۰۰ از ۱۱۵ نقد در وبگاه متاکریتیک و ۸۸٫۳۶٪ در گیم رنکینگز قرار دارد. منتقدین جهان باز، داستان، گرافیک، مکانیک مبارزات، طراحی دشمنان، و شخصیت اِلوی را مورد ستایش قرار دادند، در حالی که برخی از منتقدین تناقض میان حرکات صورت شخصیت‌ها را مورد انتقاد قرار دادند.
وبگاه گیم‌اسپات امتیاز ۹/۱۰ را به این بازی تقدیم نمود و از نکات منفی بازی به رابط کاربری ناکارآمد، و نکات مثبت بازی به مبارزه‌های پیچیده و هیجان‌انگیز، طراحی خلاقانه دشمنان، ادغام ماهرانه عناصر طبیعی و تکنولوژیکی، و خلق شخصیت تأثیرگذار و به‌یادماندنی اشاره کرد. وبگاه آی‌جی‌ان امتیاز ۹٫۳/۱۰ به این بازی داد و جهان پهناور و زیبای بازی، طراحی متنوع مخلوقات ماشینی در محیط بازی و طریقه از پای درآوردن هر کدام که نیازمند توجه دقیقی است را مورد ستایش قرار داد.
ساتویک، ماساچوست

ساتویک، ماساچوست
مکان
| Southwick, Massachusetts | Southwick, Massachusetts |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Southwick Congregational Church: Southwick Congregational Church
Location in Hampden County in Massachusetts: Location in Hampden County in Massachusetts
ایالت: ماساچوست
بخش: Hampden
سال بنیان‌گذاری: ۱۷۷۰
سال شهر شدن: ۱۷۷۵
حکومت: حکومت
 • نوع: Open town meeting, Board of Selectmen
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۱٫۷ مایل مربع (۸۲٫۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳۱٫۰ مایل مربع (۸۰٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۸ مایل مربع (۱٫۹ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۴۴ فوت (۷۴ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۸۸۳۵
 • تراکم: ۲۸۵٫۴/مایل مربع (۱۱۰٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (Eastern)
کد پستی: ۰۱۰۷۷
کد منطقه: ۴۱۳
FIPS code: ۲۵-۶۵۸۲۵
GNIS feature ID: ۰۶۱۸۱۹۱
وبگاه: http://www.southwickma.org/
ساتویک(به انگلیسی: Southwick) شهرکی در شهرستان همپدن ایالت ماساچوست می‌باشد که در سال ۱۷۷۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹٬۵۰۲ نفر جمعیت داشته‌است.
محمدپاشا تکلو

| محمد تکلو پاشا | محمد تکلو پاشا |
| --- | --- |
وزیر اعظم: وزیر اعظم
دوره مسئولیت ۱۹ نوامبر ۱۵۹۵ – ۲۸ نوامبر ۱۵۹۵: دوره مسئولیت ۱۹ نوامبر ۱۵۹۵ – ۲۸ نوامبر ۱۵۹۵
پادشاه: محمد سوم
پس از: خواجه سینان پاشا
پیش از: خواجه سینان پاشا
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: نامعلوم گول‌مرمره، امپراتوری عثمانی
درگذشته: ۲۸ نوامبر ۱۵۹۵ استانبول، امپراتوری عثمانی (ترکیه امروزی)
ملیت: امپراتوری عثمانی
مسجد محمدپاشا تکلو در آنتالیا، ترکیه
محمدپاشا تکلو (ترکی استانبولی: Tekeli Lala Mehmed Paşa) (درگذشته ۲۸ نوامبر ۱۵۹۵) یک فرمانده نظامی عثمانی و وزیر اعظم امپراتوری عثمانی در زمان سلطنت محمد سوم بود.
وی در شهر گول‌مرمره (در استان مانیسا در ترکیه امروزی) در غرب آناتولی متولد شد و به منصب لَلِ‍ه (معلم خصوصی) برای سلطان مراد سوم و سپس پسرش سلطان محمد سوم  رسید. پس از ازدواج حمد پاشا تکلو با دختر حلیمه خاتون (دایه سلطان محمد سوم)، وی در سال ۱۵۹۵ در اولین سال سلطنت محمد سوم، به عنوان وزیر اعظم دربار عثمانی منصوب شد. اصل و نسب وی قرن‌ها ادامه داشت و تا حسین آوینی پاشا (افسر ارتش عثمانی و بعدها نماینده مجلس کبیر ترکیه) می‌رسد.
محمدپاشا به سیاه زخم مبتلا شد و در ۲۸ نوامبر ۱۵۹۵ درگذشت. وی را در گورستان مسجد وفا در استانبول به خاک سپردند. جانشین او خواجه سینان پاشا برای پنجمین بار به عنوان وزیر اعظم منصوب شد.
توتیچه

مکان در Zlatibor District, 23x15px|border |alt=|link= صربستان
| Tutiće | Tutiće |
| --- | --- |
روستا: روستا
Tutiće: Tutiće
مختصات: ۴۳°۱۰′ شمالی ۱۹°۴۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۱۶۷°شمالی ۱۹٫۸۰۰°شرقی﻿ / 43.167; 19.800: مختصات: ۴۳°۱۰′ شمالی ۱۹°۴۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۱۶۷°شمالی ۱۹٫۸۰۰°شرقی﻿ / 43.167; 19.800
ناحیه: Zlatibor District
شهرداری: Sjenica
جمعیت (2002): جمعیت (2002)
 • کل: ۴۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
توتیچ (به لاتین: Tutiće) یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Sjenica واقع شده‌است.
خصوصیات

توتیچ ۴۸ نفر جمعیت دارد.
هووسیا

| هووسیا محدودهٔ زمانی: Olenekian تا Anisian  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      | هووسیا محدودهٔ زمانی: Olenekian تا Anisian  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: خزندگان
راسته:: رینکوسور
هووسیا (نام علمی: ') نام یک سرده از راسته رینکوسور است.
جی. رابرت اوپنهایمر
زندگی

رابرت اوپنهایمر ۱۹۰۴ در خانواده‌ای یهودی-آلمانی مهاجر در نیویورک-آمریکا زاده‌شد. پدرش، واردکننده ثروتمند لباس بود که ۱۸۸۸ از آلمان به آمریکا مهاجرت کرده‌بود. برادر کوچکش، فرانک اوپنهایمر نیز فیزیک‌دان بود.
اوپنهایمر به ادبیات انگلیسی، ادبیات فرانسه و کانی‌شناسی علاقه داشت. در دانشگاه هاروارد شیمی خواند و آنجا با گذراندن درسی درباره ترمودینامیک که پرسی بریجمن آن‌ را درس می‌داد به فیزیک تجربی علاقه‌مند شد. او از هاروارد با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. سپس برای ادامه تحصیل به کمبریج رفت و آنجا با ارنست رادرفورد آشنا شد. در دانشگاه گوتینگن، زیرنظر ماکس بورن کار کرد و با ورنر هایزنبرگ، ولفگانگ پاولی، پاول دیراک، انریکو فرمی و ادوارد تلر دوست شد. اوپنهایمر در سال ۱۹۲۷ در گوتینگن زیرنظر ماکس بورن دکترا گرفت.
او تقریب بورن-اوپنهایمر را پیش نهاد که امروزه در فیزیک کوانتومی استفاده می‌شود. همچنین، در پیشنهاد معادله تولمن-اوپنهایمر-ولکوف نیز نقش به‌سزایی داشت. پس از بازگشت از اروپا دانشیاری در دانشگاه برکلی و مؤسسه فناوری کالیفرنیا به او پیشنهاد شد و او از ۱۹۲۹ تا ۱۹۴۳ در این دو دانشگاه به تدریس و تحقیق پرداخت. او در جریان مک‌کارتیسم به اتهام ارتباط با شوروی؛ از ارکان سیاستگذاری اتمی ایالات متحده حذف شد گرچه بعدها توسط جان اف. کندی اعاده حیثیت گردید.
پروژه منهتن

لزلی گراوز که از سوی ارتش آمریکا مدیر پروژه منهتن شده‌بود از دانشگاه‌های آمریکا بازدید کرد؛ از جمله با پژوهش‌های ارنست لارنس در برکلی که سیکلوترون را ابداع کرده‌بود آشنا شد. گراوز همچنین در برکلی با اوپنهایمر مصاحبه کرد و چون او را قابل و تیزفهم یافت مدیر علمی پروژه منهتن کرد. ارتش آمریکا و اف‌بی‌آی از سابقه چپ‌گرایانه اوپنهایمر آگاه بودند. اما با پافشاری گروز، از آن‌ها چشم پوشیدند. اوپنهایمر بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ پروژه منهتن را رهبری می‌کرد که هدف آن تولید بمب اتمی در لُس‌آلاموس در نیومکزیکوی آمریکا بود.
مؤسسه مطالعات پیشرفته

پس از پایان جنگ جهانی دوم، اوپنهایمر به کَلتک بازگشت اما در سال ۱۹۴۷ به پیشنهاد لویس استراوس، مدیر مؤسسه مطالعات پیشرفته شد و تا ۱۹۶۶ در آن‌جا ماند.
لغو مجوز امنیتی

در سال ۱۹۵۴ در اوج دوران مک‌کارتیسم، لویس استراوس، رئیس هیت مدیره کمسیون انرژی اتمی آمریکا (AEC) که شواهدی بر جاسوسی شوروی از برنامه اتمی آمریکا داشت و به‌سبب پیشینه چپ‌گرایانه اوپنهایمر و مخالفت‌هایش با توسعه اتمی آمریکا به‌ویژه توسعه بمب هیدروژنی، به او مشکوک بود یک دوره بازجویی یک‌ماهه از اوپنهایمر ترتیب داد و سرانجام، مجوز امنیتی او را لغو کرد.
از جمله اتهامات اوپنهایمر، کوتاهی او در لو دادن یکی از دوستان کمونیستش، Haakon Chevalier بود که به او پیشنهاد انتقال اطلاعات به شوروی داده‌ بود. لغو مجوز امنیتی اوپنهایمر، به‌معنای پایان همکاری او با دولت آمریکا در پروژه‌های سری بود. البته اوپنهایمر همچنان مدیر مؤسسه مطالعات پیشرفته ماند و به کارش ادامه داد.
پایان کار

با به قدرت رسیدن دموکرات‌ها (جان اف کندی) و پایان دوران مک‌کارتیسم، جایزه انریکو فرمی که بالاترین عنوان از سوی وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا بود در سال ۱۹۶۳ به اوپنهایمر داده‌ شد.
اوپنهایمر در ۱۸ فوریه ۱۹۶۷ در ۶۲ سالگی در خانه‌اش در پرینستون بر اثر سرطان حنجره درگذشت.
فیلم و کتاب دربارهٔ زندگی اوپنهایمر

سریال تلویزیونی اوپنهایمر ساخت ۱۹۸۰ از شبکهٔ بی‌بی‌سی، برنده سه بفتا شد.
فیلم مستند فردای ترینیتی (The Day After Trinity) نامزد اسکار و برنده پیبادی شد.
پرومته آمریکایی، پیروزی و تراژدی جی. رابرت اوپنهایمر نوشته کای بیرد و مارتین شروین، ۲۰۰۵، که ۲۰۰۶ برنده پولیتزر در زمینه زندگی‌نامه شده است.
نویسنده آلمانی، هاینار کیپهارت، بر اساس بازجویی‌ها از اوپنهایمر، نمایش‌نامه قضیه رابرت اوپنهایمر (In der Sache J. Robert Oppenheimer) را در سال ۱۹۶۴ منتشر کرد.
فیلم اوپنهایمر ساختهٔ کریستوفر نولان و با بازی کیلین مورفی در نقش اوپنهایمر، در سال ۲۰۲۳ اکران شد.
گودال ایجاد شده توسط انفجار بمب ترینیتی ۲۸ ساعت بعد از آزمایش
سلیمان‌آباد (فاریاب)

مکان
| سلیمان‌آباد | سلیمان‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
سلیمان‌آباد: سلیمان‌آباد
مختصات: ۲۸°۰۷′۳۶″شمالی ۵۷°۱۷′۴۴″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۱۲۶۷۶۳۲°شمالی ۵۷٫۲۹۵۶۹۲۰°شرقی﻿ / 28.1267632; 57.2956920: مختصات: ۲۸°۰۷′۳۶″شمالی ۵۷°۱۷′۴۴″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۱۲۶۷۶۳۲°شمالی ۵۷٫۲۹۵۶۹۲۰°شرقی﻿ / 28.1267632; 57.2956920
استان: کرمان
شهرستان: فاریاب
بخش: هور
دهستان: هور
جمعیت: ۱۲۶ نفر (سرشماری ۹۵)
سلیمان‌آباد، روستایی در دهستان هور بخش هور شهرستان فاریاب در استان کرمان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۲۶ نفر (۳۸ خانوار) بوده‌است.
تهاجم عراق به ایران (۱۳۵۹)

مقاله‌های اصلی: جنگ ایران و عراق و قادسیه صدام
دود انفجار حملهٔ نیروهای عراقی به  فرودگاه مهرآباد تهران در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹
عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ (۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰) حمله به ایران را آغاز کرد. نیروهای عراقی قصد داشتند نواحی بزرگی از جنوب غرب ایران را اشغال کنند.در نخستین روزهای حملهٔ ارتش عراق به خاک ایران، حدود سی هزار کیلومتر مربع از خاک ایران به اشغال آن‌ها درآمد. طی دو روز نخست حمله، نیروهای عراقی به هیچ یگان نظامی ایرانی که در حد تیپ باشد، برنخوردند. در واقع آن‌زمان ایران فقط دو لشکر از نیروهای مسلح و دو لشکر موتوریزه پیاده‌نظام در غرب کشور داشت که آن‌ها هم همگی از مرزها فاصله گرفته بودند. در این روزها، واحدهای گوناگون نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران به دلیل از هم پاشیدگی با تأخیر توانستند خود را به جبههٔ جنوب برسانند و توان مقابله پایاپای با عراق را نداشتند.
نیروی زمینی عراق از سه جبهه و در هر جبهه با یک سپاه یورش زمینی خود را آغاز کرد. سپاه اول از جبههٔ شمالی، حدود ۲۵ کیلومتر در اطراف قصر شیرین پیشروی کرد و سپاه دوم از جبهه میانی و در اطراف مهران، هردو پس از برخورد به مناطق کوهستانی متوقف شدند. این حملات برای پشتیبانی از حملهٔ اصلی در خوزستان انجام شد. صدام تصور می‌کرد که مورد استقبال مردم خوزستان که بخشی از آنان عرب یا عرب‌زبان بودند قرار خواهد گرفت. هدف اولیهٔ بخش جنوبی ارتش عراق، تصرف برق‌آسای شهر مرزی خرمشهر و پس از آن آبادان، اهواز، دزفول و شوشتر و سوسنگرد بود. عراق کسب این هدف را یک پیروزی استراتژیک برای خود تلقی می‌کرد. پس از تصرف خرمشهر، ارتش عراق موفق شد در اواخر آبان، شهر آبادان را محاصره کند. عراقی‌ها که بر حمایت عرب‌های خوزستان از ارتش خود، دست‌کم در شمال خوزستان حساب کرده‌بودند، بازهم ناکام ماندند. حملات پیاپی عراق برای تصرف شهرهای سوسنگرد و اهواز عقیم ماند و ارتش عراق شانس غافلگیری را به‌خاطر مقاومت یک گروه کوچک مردمی از دست داد. گفتنی‌است که حداکثر پیشروی نیروهای عراقی در جبههٔ جنوبی که در اثر غافلگیری نیروهای ایرانی صورت گرفت، تا ۱۵ کیلومتری شهر اهواز بود.
نقشهٔ اولیه صدام، یک پیروزی سریع در حداکثر چند هفته بود. بسیاری هرگز پیش‌بینی شکست عراق در دستیابی به این اهداف و آغاز یک جنگ فرسایشی طولانی را نمی‌کردند. عراقی‌ها برنامه‌ای برای حفظ خاک ایران در مدتی طولانی نداشتند. با این حال جمهوری اسلامی حاضر به مذاکره نبود، آن‌هم در شرایطی که نیروهای عراقی تا آن حد در خاک ایران پیشروی کرده بودند. ضمن این‌که روحانیت حاکم بر ایران علاقه‌مند به گسترش جنگ و استفاده از آن برای دستیابی به مقاصد خود بود.
پیش‌زمینه

در سال ۱۳۵۸ تعداد ۸۴ مورد و در ۶ ماههٔ اول سال ۱۳۵۹ نیز ۵۵۲ مورد (جمعاً ۶۳۶ مورد) تجاوز مرزی از سوی عراق به خاک ایران انجام شد. که ۴۹۰ مورد از این تجاوزها از سوی وزارت امور خارجه وقت علی‌اکبر ولایتی با اسناد معتبر به سازمان ملل گزارش شد.
آمادگی ایران > طرح‌های عملیاتی ارتش ایران > طرح البرز نیروی هوایی

مقالهٔ اصلی: عملیات کمان ۹۹
پس از حملهٔ سراسری نیروهای عراقی، نیروی هوایی ایران در همان روز، دو مرحله به پایگاه‌های هوایی عراق حمله کرده و در روز بعد با ۱۴۰ فروند ض شکاری و بمب‌افکن همهٔ پایگاه‌ای هوایی دشمن (به غیر از الولید) را بمباران کرد. این عملیات بر اساس طرحی با عنوان طرح البرز انجام شد که در ۲۷ تیر ماه سال ۱۳۵۹ بر اساس راهنمای طرح‌ریزی ستاد مشترک و بهره‌گیری از طرح‌های عملیاتی سهند و سبلان که در سال‌های قبل از پیروزی انقلاب در نیروی هوایی موجود بودند توسط سرهنگ خلبان محمود قیدیان (معاون وقت عملیاتی نهاجا) و سایر افسران عملیات آن معاونت، تهیه و تصویب مقامات مسئول رسید. بخشی از متن مذکور به شرح ذیل است:
«از آن‌جا که جو سیاسی حاکم بر کشور، اجازهٔ پیش‌دستی به نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران را نمی‌هد، لذا هنگام بروز مخاصمات میان دو کشور ایران و عراق، نیروی هوایی عملیات خود را بر مبنای عملکرد انتقامی در برابر دشمن طرح‌ریزی می‌نماید.»
و این‌گونه با توجه به شرایط خاص آن زمان، به ناچار، اصل غافلگیری که از مهم‌ترین اصول نه‌گانهٔ جنگ است، در طرح البرز نادیده گرفته شد.
آمادگی ایران > طرح‌های عملیاتی ارتش ایران > طرح ذوالفقار نیروی دریایی

مقالهٔ اصلی: عملیات مروارید
۴۸ ساعت پیش از حملهٔ عراق نیروی دریایی ایران اتاق جنگ دریایی را در بوشهر تشکیل داد و پیشتر از آن طرحی موسوم به ذوالفقار را در تابستان ۱۳۵۹ و در واکنش به رزمایش بزرگی که عراق در فروردین همان سال در منطقه انجام داده بود تدوین کرده بود که سه هدف عمده را مدنظر قرار داشت:
از بین بردن نیروهای انسانی مهاجمان در دریا
منهدم کردن پایگاه‌های نفت عراق به نیت ایجاد فلج اقتصادی
- محاصره دریایی عراق
نیروی دریایی ارتش در بیانیه‌ای که در تاریخ ۱ مهر ۱۳۵۹ صادر نمود چنین ابراز کرد:
«باتوجه به تجاوزات عراق بدین‌وسیله کلیهٔ مرزهای آبی نزدیک سواحل ایران منطقهٔ جنگی اعلام و کشور ایران اجازهٔ حمل کالا به بنادر عراق را به هیچ‌یک از کشتی‌ها نخواهد داد، و نیز برای امنیت کشتیرانی در خلیج فارس اعلام می‌دارد، پس از عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز راه خود را طوری تغییر دهند که از ۱۲ مایلی جنوب ابوموسی و ۱۲ مایلی جزیرهٔ سیری و جنوب کیبل‌بنک و از ۱۲ مایلی جنوب غربی جزیرهٔ فارسی عبور نمایند. کشور ایران تعهدی در برابر سرپیچی‌کنندگان از این اعلامیه نخواهد داشت.»
استراتژی عراق

به گفتهٔ مقامات سابق ارشد عراق، وظیفهٔ اصلی ارتش عراق در یورش اولیهٔ خود این بود که توپخانه ایران را از مرزهای عراق دور کرده تا قادر به بمباران شهرهای عراقی، به‌ویژه بصره، نباشند. این کار بایستی در طول سه تا هفت روز انجام می‌شد و سپس بغداد برای مذاکره با تهران وارد عمل می‌شد. این طرح بر اساس استراتژی جنگی استاندارد عربی آن دوران تهیه شد که بر یورش سنگین نخست و سپس مذاکره بر اساس «وضعیت جدید» تأکید داشت؛ بنابراین نیروهای عراقی در خاک ایران قرار نبود بیش از ۴۰ کیلومتر پیشروی کنند و هیچ برنامه‌ای برای حفظ خاک ایران در مدتی طولانی وجود نداشت. با این حال ایرانی‌ها حاضر به مذاکره نبودند، آن‌هم در شرایطی که نیروهای عراقی تا آن حد در خاک ایران پیشروی کرده بودند. ضمن این‌که روحانیت حاکم بر ایران علاقه‌مند به گسترش جنگ و استفاده از آن برای دستیابی به مقاصد خود بود. ارتش عراق هرچند به خوبی مجهز شده بود اما آمادگی کاملی برای جنگ نداشت و البته ایرانی‌ها از این نظر در وضعیت نامناسب‌تری قرار داشتند. حملات تانک‌های عراقی در دشت‌های میان شهرهای ایران صدمات سختی را به واحدهای پراکندهٔ ایرانی در طول خط مقدم وسیع نبرد، وارد کرد. هرچند بسیاری از تحلیل‌گران شیوه عملیاتی عراق را بر گرفته از سبک شوروی توصیف می‌کنند اما آن‌ها در واقع بسیار بیشتر تحت تأثیر نظریات جنگی بریتانیایی قرار داشتند هرچند ارتش عراق تقریباً به‌طور کامل با تانک‌ها، نفربرها، و توپخانهٔ روسی تجهیز شده بود.
طرح عملیات

ارتش عراق به‌منظور دسته‌بندی قوای زمینی ارتش برای شروع پیشروی در خاک ایران، نیروی خود را به سه جبههٔ شمالی، میانی، جنوبی تقسیم کرده بود.
طرح عملیات > جبههٔ شمالی

جبههٔ شمالی اشاره به محدوده‌ای از نوار مرزی غربی ایران دارد که از جنوب دربندیخان شرع شده و تا اشنویه ادامه می‌یافت. از لحاظ جغرافیای استانی، این منطقه شامل بخشی از استان‌های آذربایجان غربی و کردستان ایران است.
با شروع جنگ ۸ ساله، این منطقه مورد هجوم سپاه اول عراق (مشتمل بر ۲ لشکر پیاده) قرار گرفت. این سپاه، احتیاط ارتش عراق به‌شمار می‌رفت و در جبههٔ شمالی به‌دلیل حضور گروه‌های مخالف حکومت جمهوری اسلامی، و جدایی‌طلبان و تسلط آنان در نقاط مرزی، عملاً تحرک عمده‌ای نداشت. در این جبهه تنها لشکر ۷ پیاده با پیشروی خود ارتفاعات مرزی مریوان و شهر نوسود را به تصرف خود درآورد.
طرح عملیات > جبههٔ میانی

جبههٔ میانی اشاره به محدوده‌ای از نوار مرزی غربی ایران دارد که از جنوب منطقه مهران شروع شده تا جنوب دربندیخان ادامه می‌یافت. از لحاظ جغرافیای استانی، این منطقه، شامل بخش‌هایی از استان‌های ایلام و کرمانشاه بود و راه استراتژیک اتصال شهرهای قصر شیرین به سرپل ذهاب و کرمانشاه در آن قرار داشت. یکی از اهداف عراق از تصرف این مناطق، در اختیار داشتن ارتفاعات، سرکوب و در امان نگاه داشتن بغداد از آتش توپخانهٔ ایران بوده است.
با شروع جنگ، سپاه دوم عراق (مشتمل بر ۲ لشکر زرهی و ۳ لشکر پیاده) موظف به پیشروی از این منطقه گردید. لشکر ۶ زرهی عراق هجوم خود را در محور قصر شیرین-سرپل ذهاب آغاز کرد. با مسدود ساختن جادهٔ سرپل ذهاب-قصرشیرین و تکمیل محاصره، پس از ۵ روز قصر شیرین سقوط کرد و نیروهای عراقی وارد شهر شدند. با پیشروی لشکر ۴ پیادهٔ عراق، گیلانغرب دومین شهر هدف در جبههٔ میانی برای تصرف بود که با مقاومت نیروهای مردمی و پاسداران موفق به تصرف شهر نشد و در ارتفاعات اطراف شهر مستقر شد. لشکر ۱۲ زرهی عراق موفق شد با عبور از تنگهٔ میان‌تنگ، شهرهای سومار و نفت‌شهر را به تصرف درآورد. مهران چهارمین شهر مهم جبههٔ میانی بود که ارتش عراق توسط لشکر ۲ پیاده موفق به تسخیر آن گردید.
طرح عملیات > جبههٔ جنوبی

مقاله‌های اصلی: نبرد خرمشهر و حصر آبادان
جبههٔ جنوبی اشاره به محدوده‌ای از نوار مرزی جنوب غربی ایران دارد که از منطقهٔ جنوب مهران شروع شده و تا آبادان و راس البیشه ادامه می‌یافت. از لحاظ جغرافیای استانی، این منطقه شامل بخش‌هایی از استان‌های ایلام و خوزستان است. تمرکز اصلی قوای نظامی عراق در این منطقه قرار داشت. از مهم‌ترین شهرهای هدف عراق در این جبهه می‌توان به دزفول، اندیمشک، اهواز، سوسنگرد، خرمشهر، آبادان و شوشتر اشاره کرد.
هدف اولیهٔ جبههٔ جنوبی ارتش عراق، تصرف برق‌آسای شهر مرزی خرمشهر و پس از آن آبادان، اهواز، دزفول و سوسنگرد بود. عراق کسب این هدف را یک پیروزی استراتژیک برای خود تلقی می‌کرد.
با شروع جنگ، سپاه سوم ارتش عراق (۳ لشکر زرهی و ۲ لشکر مکانیزه) هجوم خود را از چند محور آغاز کرد. لشکر ۱۰ زرهی ارتش عراق توانست در طی ۶ روز ۸۰ کیلومتر به داخل مرز ایران پیشروی کند و نیروهایش را در غرب رودخانه کرخه مستقر کند. لشکر ۱ مکانیزهٔ عراق نیز با وجود مقاومت‌های مردمی توانست ۱ هفته بعد در غرب کرخه مستقر شود. لشکر ۹ زرهی عراق با تصرف شهرهای بستان (دشت آزادگان) و سوسنگرد و ارتفاعات الله‌اکبر، پیشروی خود را به سمت اهواز ادامه داد. لشکر ۵ مکانیزهٔ عراق پس از تصرف پادگان حمید و قطع جاده خرمشهر-اهواز، در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی اهواز استقرار یافت. از طرفی با عبور لشکر ۳ زرهی از رودخانه کارون و قطع جاده آبادان-اهواز محاصره خرمشهر و آبادان تکمیل گردید.
ولی سه ستون زرهی عراقی که برای تصرف خرمشهر اعزام شده بودند با مقاومت ناهماهنگ و خودجوش مردم این شهر مواجه شدند و در کمین حدود ۳۰۰۰ غیرنظامی‌ای افتادند که سلاح‌های ناچیزی همچون تفنگ ام۱ گرند، نارنجک و کوکتل مولوتف در مقابل تجاوز ارتش عراق مقاومت می‌کردند. بیشتر نیروهای مقاومت خرمشهر با وجود آموزش نظامی ناچیز، انگیزهٔ بسیار زیادی برای جنگیدن داشتند. این نیروها موفق شدند جلوی پیشروی سریع ارتش عراق را بگیرند و عراق در همان مرحلهٔ اول جنگ، در رسیدن به اهداف خود ناکام ماند و درگیر یک نبرد خانه به خانه در کوچه‌های خرمشهر شد. تصرف خرمشهر ۳۴ روز به طول انجامید و در این درگیری‌ها عراقی‌ها ۵۰۰۰ کشته دادند و پس از آن نیز عراق به مدت سه هفته درگیر نبردهای خیابانی با گردان تکاوران دریایی بوشهر در این شهر بود. در ایران برای مدت‌ها خرمشهر را به احترام مقاومت و نبرد شهروندان این شهر، «خونین‌شهر» نامیده می‌شد. سرانجام با ملحق شدن نیروهای تازه‌نفس لشکر ۱۱ پیاده عراق به نیروهای محاصره‌کنندهٔ درگیر در خرمشهر، این شهر سقوط کرد.
پدافند ایران

در جریان حملهٔ عراق به شرق کارون در اواخر مهرماه، نیروی هوایی و هوانیروز ایران با وجود مشکلات اطلاعاتی برای هدف‌گیری، رخنه‌هایی در مواضع عراقی پدیدآورد و بسیاری از خودروهای عراقی را نابود کردند. در این حمله بخش‌هایی از سپاه پنجم مکانیزه و سپاه ششم زرهی عراق با ایجاد سرپل کوچکی در بخش شرقی رود در نزدیکی دارخوین مسیرهای تدارکاتی ایران را در معرض تهدید قرار دادند. آن‌ها از این نقطه می‌توانستند به سمت شمال و شرق پیشروی کرده و دزفول را به محاصره درآورند.
در اواخر مهر نیز یک اسکادران اف-۱۴ برتری هوایی را بر فراز میدان جنگ در خوزستان تأمین کرده و با سرنگون کردن حدود ۱۲ جنگندهٔ عراقی تنها در دو روز به نیروهای ایرانی اجازه داد تا پدافند هوایی عراق در منطقه را که شامل چندین پایگاه سام-۶ می‌شد پاکسازی کرده و شبکهٔ تدارکاتی عراق را منهدم کنند.
در میان واحدهای نیروی زمینی ارتش ایران در هفتهٔ اول حملهٔ عراق به ایران، تنها سرهنگ هوشنگ عطاریان در جبههٔ غرب کشور بود که با اتخاذ تاکتیک عملیاتی ضدحمله در روز هشتم از شروع جنگ توانست ارتش عراق را از خاک ایران بیرون نماید، در گزارش جنگی جمهوری اسلامی در آن روزها آمده است:
«بعدازظهر امروز هوشنگ عطاریان فرماندهٔ نیروی زمینی ارتش در جبههٔ غرب کشور، قصر شیرین را باز پس ستاند و در جبههٔ غرب کشور، ۸۰ تانک عراقی را نابود کردند و نیروهای ما رادیو و تلویزیون را باز پس گرفتند.»
و در نهایت در جنگ عراق به رهبری ایالات متحده، ایران برنده بزرگ بود.