stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسیحیت و اسلام
همانندی‌ها و تفاوت‌ها > خداوند

در مسیحیت، رایج‌ترین نام خداوند یهوه است. در اسلام، رایج‌ترین نام خداوند، الله است، مشابه الوا در عهد عتیق. اکثریت قریب به اتفاق مسیحیان جهان به آموزه تثلیث پایبند هستند که در فرمول‌های اعتقادی بیان می‌کند که خدا سه فرض (پدر، پسر و روح) در یک جوهر است. در اسلام این مفهوم را نفی توحید و در نتیجه گناه شرک دانسته‌اند که از گناهان کبیره کبائر شمرده شده‌است. خود قرآن در مائده ۵:۷۳ به تثلیث اشاره می‌کند که می‌گوید: «آنها که می‌گویند: «الله سومین سه است» کافر شدند. و معبودی جز خدای یگانه نیست. و اگر از سخنان خود دست برندارند، قطعاً به کافرانشان عذاب دردناکی خواهد رسید.» اسلام مفهوم توحید را دارد که مفهوم خدای واحد و غیرقابل تقسیم است که شریکی ندارد.
همانندی‌ها و تفاوت‌ها > روح مقدس

مسیحیان و مسلمانان در مورد روح القدس دیدگاه‌های متفاوتی دارند. بیشتر مسیحیان باور دارند که روح القدس خدا و سومین عضو تثلیث است. در اسلام، روح القدس عموماً فرشته جبرئیل است.[نیازمند منبع] بیشتر مسیحیان باور دارند که فارقلیطی که در انجیل یوحنا به آن اشاره شده‌است، که در روز عید پنجاهه تجلی یافت، روح القدس است. بیشتر مسلمانان باور دارند که اشاره به فارقلیط پیشگویی ظهور محمد است.
یکی از آیات کلیدی در مورد فارقلیط یوحنا ۱۶:۷ است:
«اما من به شما راست می‌گویم: برای شما مصلحت است که من بروم، زیرا اگر نروم، تسلی دهنده نزد شما نخواهد آمد، اما اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد.»
همانندی‌ها و تفاوت‌ها > رستگاری

کاتشیسم کلیسای کاتولیک، سند رسمی دکترین منتشر شده توسط کلیسای کاتولیک روم، در مورد مسلمانان چنین می‌گوید:
رابطه کلیسا با مسلمانان. «طرح نجات همچنین شامل کسانی می‌شود که آفریننده را می‌شناسند، که در وهله نخست مسلمانان در میان آنها هستند؛ اینها ادعا می‌کنند که ایمان ابراهیم را دارند، و همراه با ما آنها را می‌پرستند. یکی، خدای مهربان، داور بشر در روز آخرت.»
الهیات پروتستان بیشتر بر ضرورت ایمان به عیسی به عنوان یک نجات دهنده برای رستگاری تأکید می‌کند. مسلمانان ممکن است در الهیات مربوط به آشتی جهانی رستگاری دریافت کنند، اما طبق بیشتر الهیات پروتستان مبتنی بر توجیه از طریق ایمان، رستگاری نخواهند یافت:
"نخستین و اصلی‌ترین مقاله این است: عیسی مسیح، خدای و خداوند ما، برای گناهان ما مرد و دوباره برای عادل شمرده شدن ما زنده شد (رومیان ۲۴:۳–۲۵). او تنها بره خداست که گناهان را می‌برد جهان (یوحنا ۲۹:۱) و خدا گناه همه ما را بر او نهاده‌است (اشعیا ۶:۵۳) همه گناه کرده‌اند و بدون اعمال و شایستگی‌های خود آزادانه عادل شمرده شده‌اند، به واسطه فیض او، از طریق فدیه که در مسیح عیسی در خون او است (رومیان ۲۳:۳–۲۵). این برای ایمان آوردن لازم است. این را نمی‌توان به گونه‌ای دیگر با هیچ کار، قانون یا شایستگی به دست آورد یا درک کرد؛ بنابراین، واضح و مسلم است که این ایمان به تنهایی توجیه کننده است. ما … هیچ چیز از این ماده را نمی‌توان تسلیم کرد یا تسلیم کرد، حتی اگر آسمان و زمین و هر چیز دیگری سقوط کند (مرقس ۱۳:۳۱).
قرآن به روشنی به همه مسیحیان صالحی که قبل از آمدن محمد در آنجا بودند وعده رستگاری می‌دهد:
لو! کسانی که ایمان آورده‌اند و یهودیان و نصارا و صابئیان - هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان آورده و عمل نیک‌انجام دهد - قطعاً پاداش آنها نزد پروردگارشان است نه ترسی بر آنها وارد می‌شود و نه اندوهگین می‌شوند.
قرآن همچنین روشن می‌کند که مسیحیان به پیروان قرآن نزدیک‌ترین محبت خواهند بود و مسیحیان را به خاطر فروتنی و خردمندی خود می‌ستاید:
و نزدیک‌ترین آنان را در محبت به مؤمنان خواهی یافت که می‌گویند: «همانا! ما مسیحی هستیم. دلیلش این است که در میان آنها کاهنان و راهبان هستند و به این دلیل که مغرور نیستند. هنگامی که به آنچه بر پیامبران فرستاده شده گوش می‌دهند، به سبب شناخت حق، چشمانشان را پر از اشک می‌بینی. گفتند: پروردگارا ما ایمان آوردیم. ما را در زمره شاهدان بنویسید.
چگونه به خدا و آنچه از حق به ما رسیده ایمان نیاوریم؟ و (چگونه) امیدوار نباشیم که پروردگارمان ما را با قوم صالح وارد کند؟
خداوند آنان را به خاطر گفتارشان پاداش داده‌است: باغ‌هایی که رودها از زیر درختانش جاری است و جاودانه در آن خواهند ماند. این پاداش نیکوکاران است.»
نویسندگان مسیحی اولیه و سده‌های میانی دربارهٔ اسلام و محمد > یوحنای دمشق

در سال ۷۴۶ یوحنای دمشق چشمه دانش را نوشت که قسمت دوم آن با عنوان بدعت‌ها در مظهر: چگونه آغاز شدند و از کجا منشأ گرفتند. در این اثر قدیس جان به‌طور گسترده به قرآن اشاره می‌کند و به عقیده سنت جان، حتی به ابتدایی‌ترین بررسی‌ها هم عمل نمی‌کند. این اثر به‌تنهایی مربوط به اسماعیلیان نیست (نامی برای مسلمانان که ادعا می‌کردند از نسل اسماعیل آمده‌اند) بلکه همه بدعت‌ها هستند. چشمه دانش به‌طور مستقیم به چندین سوره اغلب با عدم باور ظاهری ارجاع می‌دهد.
از آن زمان تا به امروز پیامبری دروغین به نام محمد در میان آنها ظاهر شده‌است. این مرد پس از تصادف به عهد عتیق و جدید و همین‌طور، به نظر می‌رسد پس از گفتگو با یک راهب آریایی خود بدعت دینی را ابداع کرد. سپس با تلقین ظاهری پرهیزگاری به نعمت‌های مردم، اعلام کرد که کتابی از بهشت بر او فرستاده شده‌است. او چند تصنیف مضحک را در این کتاب خود آورده بود و آن را به عنوان مورد احترام به آنها داد. … در این کتاب بسیار چیزهای خارق‌العاده و کاملاً مسخره دیگری وجود دارد که به خود می‌بالد که از جانب خدا بر او فرستاده شده‌است. اما وقتی می‌پرسیم: «و چه کسی شهادت می‌دهد که خدا این کتاب را به او داده‌است؟»
و کدام یک از پیامبران پیشگویی کرده‌است که چنین پیامبری قیام خواهد کرد؟ - آنها در زیان هستند. و متذکر می‌شویم که موسی شریعت را در کوه سینا دریافت کرد، در حالی که خدا در دید همه مردم در ابر و آتش و تاریکی و طوفان ظاهر شد. و ما می‌گوییم که همه پیامبران از موسی به بعد آمدن مسیح را پیشگویی کردند و اینکه مسیح خدا (و پسر خدا) چگونه باید بیاید و مصلوب شود و بمیرد و دوباره زنده شود و چگونه او داور مسیح باشد. زنده و مرده سپس وقتی می‌گوییم:
'چگونه است که این پیامبر شما به همین صورت نیامده است و دیگران بر او شهادت می‌دهند؟ و چگونه است که خداوند در حضور تو کتابی را که تو به آن اشاره می‌کنی به این مرد هدیه نداد، همان‌طور که شریعت را به موسی داد، در حالی که مردم به آن نگاه می‌کنند و کوه دود می‌کنند، تا تو نیز یقین پیدا کنی. - آنها پاسخ می‌دهند که خدا هر چه بخواهد انجام می‌دهد. ما می‌گوییم: این را می‌دانیم، اما می‌پرسیم که چگونه این کتاب بر پیامبر شما فرستاده شده‌است. سپس پاسخ می‌دهند که کتاب در حالی که خواب بود بر او فرستاده شد.
نویسندگان مسیحی اولیه و سده‌های میانی دربارهٔ اسلام و محمد > تئوفان اعتراف‌کننده

تئوفان اعترافگر (متوفی حدود ۸۲۲) مجموعه‌ای از تواریخ (۲۸۴ به بعد و ۶۰۲–۸۱۳ پس از میلاد) را نوشت که در ابتدا بر پایه آنچه از جورج سینسلوس شناخته شده بود. تئوفانس در مورد محمد چنین گزارش می‌دهد:
در آغاز ظهور او، یهودیان گمراه فکر می‌کردند که او مسیح است. … اما هنگامی که او را در حال خوردن گوشت شتر دیدند، متوجه شدند که او کسی نیست که آنها فکر می‌کردند، … آن مردان بدبخت به او چیزهای غیرقانونی علیه ما مسیحیان را به او یاد دادند و نزد او ماندند.
هرگاه به فلسطین می‌آمد، با یهودیان و مسیحیان معاشرت می‌کرد و از آنها مطالبی از کتاب مقدس می‌خواست. او همچنین به بیماری صرع مبتلا بود. هنگامی که همسرش از این امر آگاه شد، بسیار نگران شد، زیرا او که نجیب‌زاده‌ای بود، با مردی مانند او ازدواج کرده بود که نه تنها فقیر بود، بلکه صرع نیز داشت. او با فریبکاری کوشید او را آرام کند و گفت: «من مدام رؤیایی از فرشته‌ای به نام جبرئیل را می‌بینم، و چون نمی‌توانم دید او را تحمل کنم، غش می‌کنم و به زمین می‌افتم.»
نویسندگان مسیحی اولیه و سده‌های میانی دربارهٔ اسلام و محمد > نیکتاس

در اثر تاریخ روابط مسیحی و مسلمان هیو گدارد از جان دمشقی و تئوفان یاد می‌کند و در ادامه به ارتباط نیکتاس بیزانتیوس می‌پردازد.[نیازمند شفاف‌سازی] که از طرف امپراتور میخائیل سوم (۸۴۲–۸۶۷) پاسخ نامه‌ها را فرموله کرد. گودارد دیدگاه نیکتاس را اینگونه خلاصه می‌کند:
به‌طور خلاصه، محمد شارلاتانی جاهل بود که با فریب دادن اعراب وحشی جاهل، موفق شد دینی فجیع، کفرآمیز، بت‌پرست، شیطانی را که پر از خطاهای بیهوده، عظمت‌های فکری، خطاهای باوری و انحرافات اخلاقی است، بپذیرد.
گدارد همچنین استدلال می‌کند که نیکتاس در کار خود دانشی از کل قرآن را نشان می‌دهد، از جمله دانش گسترده‌ای از سوره‌های ۲–۱۸. گزارش نیکتاس از پشت مرز بیزانس ظاهراً سابقه‌ای قوی برای نوشتن بعدی هم از دید لحن و هم از دید مباحث استدلالی ایجاد کرد.
نویسندگان مسیحی اولیه و سده‌های میانی دربارهٔ اسلام و محمد > سده ۱۱

در سده یازدهم، دانش و تصاویر اسلام در غرب مسیحی متفاوت بود. به عنوان مثال، نویسندگان سده یازدهم آواز رولان آشکارا دانش واقعی کمی از اسلام داشتند. همان‌طور که در این شعر حماسی نشان داده شده‌است، مسلمانان مجسمه‌های محمد را برپا می‌کنند و آنها را می‌پرستند، و محمد بخشی از یک «ثلاث نامقدس» همراه با اپولیون یونانی کلاسیک و ترماگانت ، خدایی کاملاً خیالی است. این دیدگاه، که آشکارا اسلام را با دین یونانی-رومی پیش از مسیحیت اشتباه می‌گیرد، به نظر می‌رسد که بازتاب‌دهنده تصورات نادرست رایج در جامعه مسیحی غربی در آن زمان باشد.
از سوی دیگر، نویسندگان کلیسایی مانند آماتوس از Montecassino یا Geoffrey Malaterra در نورمن جنوبی ایتالیا، که گهگاه در میان خود مسلمانان زندگی می‌کردند، گاهی مسلمانان را به شیوه‌ای منفی به تصویر می‌کشیدند، اما به همان اندازه هر گروه (قومی) دیگری را که مخالف بود، به تصویر می‌کشیدند. حکومت نورمن‌ها مانند یونانیان بیزانس یا لومباردهای ایتالیایی. غالباً تصویرها به زمینه بستگی دارد: هنگام نوشتن در مورد رویدادهای بی‌طرف، مسلمانان را بر پایه اصطلاحات جغرافیایی مانند "Saracens" یا "Sicilian" می‌نامیدند، در هنگام گزارش رویدادهایی که مسلمانان با نورمن‌ها درگیر شدند، مسلمانان "مبتنی" یا "مبتنی" یا «کافران» نامیده می‌شدند.
شباهت‌ها گهگاه تصدیق می‌شد، مانند پاپ گریگوری هفتم در نامه‌ای به امیر حمادی، النصیر، که هم مسیحیان و هم مسلمانان «خدای یکتایی را می‌پرستند و اعتراف می‌کنند، هرچند به اشکال گوناگون و ستایش روزانه».
نویسندگان مسیحی اولیه و سده‌های میانی دربارهٔ اسلام و محمد > کمدی الهی

در کمدی الهی دانته آلیگری، محمد در نهمین خندق Malebolge، قلمرو هشتم است که برای کسانی طراحی شده‌است که باعث انشقاق شده‌اند. به‌طور ویژه، او در زمره کاشفان اختلاف مذهبی قرار گرفت. محمد به صورت دو نیم شده به تصویر کشیده شده‌است که اندامش آویزان است و وضعیت او را به عنوان یک بدعت‌گذار نشان می‌دهد (کانتو ۲۸).
این صحنه اغلب در تصاویر کمدی الهی نشان داده می‌شود. محمد در نقاشی دیواری سده پانزدهم آخرین داوری توسط جووانی دامودنا و طراحی روی دانته، در کلیسای سن پترونیو در بولونیا، و همچنین در آثار هنری سالوادور دالی، آگوست رودن، ویلیام بلیک و گوستاو دوره نمایش داده شده‌است.
کلیسای کاتولیک و اسلام > شورای دوم واتیکان و نوسترا آئتات

وقتی نوسترا آئاته برای نخستین بار پیش نویس شد، یا حتی در افتتاحیه شورای دومین واتیکان، مسئله اسلام در دستور کار نبود. با این حال، مانند مسئله یهودیت، چندین رویداد دوباره گرد هم آمدند تا اسلام را مورد توجه قرار دهند. در زمان نشست دوم شورا در سال ۱۹۶۳، ملاحظاتی توسط اسقف‌های خاورمیانه در مورد گنجاندن این پرسش مطرح شد. این موضع گرفته شد که یا اصلاً پرسش مطرح نمی‌شود یا اگر مطرح می‌شود باید از مسلمانان یادی شود. ماکسیموس چهارم، ایلخانی ملکی، از جمله کسانی بود که برای این سمت اخیر تلاش می‌کرد.
در اوایل سال ۱۹۶۴ آوگوستین بئا به کاردینال سیکوگنانی، رئیس کمیسیون هماهنگی شورا، اطلاع داد که پدران شورا می‌خواهند شورا چیزی در مورد ادیان بزرگ توحیدی، و به‌ویژه در مورد اسلام بگوید. با این حال، این موضوع خارج از صلاحیت دبیرخانه بئا برای ترویج وحدت مسیحی است. بیا ابراز تمایل کرد که «عده‌ای از افراد شایسته را انتخاب کند و با آنها پیش نویس تهیه کند» تا به کمیسیون هماهنگی ارائه شود. در جلسه کمیسیون هماهنگی در ۱۶–۱۷ آوریل، چیکوگنانی اذعان کرد که لازم است از مسلمانان صحبت شود.
دوره میان جلسات نخست و دوم شاهد تغییر پاپ از پاپ جان بیست و سوم به پاپ پل ششم بود که از اعضای حلقه (بادالیا) اسلام‌شناس لوئیس ماسینیون بود. پاپ پل ششم مسیر توصیه شده توسط ماکسیموس چهارم را انتخاب کرد و بنابراین کمیسیون‌هایی را برای معرفی آنچه که به عنوان پاراگراف در مورد مسلمانان در دو سند مختلف تبدیل می‌شود، تشکیل داد، یکی از آنها Nostra aetate، بند سه، و دیگری Lumen gentium، بند ۱۶.
متن پیش‌نویس نهایی رگه‌هایی از تأثیر ماسینیون داشت. به عنوان مثال، اشاره به مریم، ناشی از مداخله مونسینور دسکوفی، اسقف اعظم لاتین اسمیرنا بود که ماسینیون در احیای فرقه مریم در اسمیرنا با او همکاری کرد. ستایش نماز مسلمانان ممکن است بازتاب‌دهنده تأثیر بدلیه باشد.
در Lumen gentium، شورای دوم واتیکان اعلام می‌کند که برنامه نجات مسلمانان را نیز به دلیل یکتاپرستی خود در بر می‌گیرد.
کلیسای کاتولیک و اسلام > درگیری‌های اخیر کاتولیک-اسلامی

برای مناقشه بر سر دین یا نظام سیاسی بودن اسلام، به ریمند لئو برک#اسلام و مهاجرت مراجعه کنید.
برای مناقشه بر سر سخنان پاپ بندیکت شانزدهم، به سخنرانی رگنسبورگ مراجعه کنید.
پروتستانیسم و اسلام

پروتستانتیسم و اسلام در سده شانزدهم، در زمانی که جنبش‌های پروتستانی در شمال اروپا مصادف با گسترش امپراتوری عثمانی در جنوب اروپا بود، با یکدیگر ارتباط برقرار کردند. از آنجایی که هر دو با امپراتوری مقدس روم کاتولیک در تضاد بودند، مبادلات بسیاری رخ داد، شباهت‌های مذهبی و امکان تجارت و همبستگی‌های نظامی بررسی شد. روابط در دوره‌های اولیه مدرن و مدرن متضاد تر شد، اگرچه اخیراً کوشش‌هایی برای نزدیک شدن صورت گرفته‌است.
مورمونیسم و اسلام

مورمونیسم و اسلام از زمان پیدایش اولی در سده نوزدهم با یکدیگر مقایسه شده‌اند، اغلب توسط مخالفان یک یا آن دین – یا هر دو. به عنوان مثال، جوزف اسمیت، پیامبر بنیانگذار مورمونیسم، توسط نیویورک هرالد کمی پس از قتل او در ژوئن ۱۸۴۴، به عنوان «ماهومت مدرن» نامیده شد. این لقب مقایسه‌ای را تکرار می‌کند که از نخستین حرفهٔ اسمیت انجام شده بود، مقایسه‌ای که در آن زمان در نظر گرفته نشده بود که مکمل باشد. مقایسه انبیای مورمون و مسلمان امروزه نیز گاهی به دلایل تحقیرآمیز یا جدلی بلکه برای اهداف علمی و بی طرفانه تر انجام می‌شود. در حالی که مورمونیسم و اسلام مسلماً شباهت‌های زیادی دارند، تفاوت‌های بنیادین و مهمی نیز میان این دو دین وجود دارد. روابط مورمون و مسلمانان از لحاظ تاریخی صمیمانه بوده‌است. سال‌های اخیر شاهد افزایش گفت‌وگو میان پیروان دو مذهب و همکاری در فعالیت‌های خیریه، به‌ویژه در خاورمیانه و خاور دور بوده‌ایم.
مسیحیت و دروزیت

مسیحیت و دروزی ادیان ابراهیمی هستند که پیوند سنتی تاریخی با برخی از تفاوت‌های کلامی عمده دارند. این دو مذهب در خاورمیانه منشأ مشترکی دارند و خود را یکتاپرست می‌دانند. اگرچه این ایمان در اصل از اسلام اسماعیلی شکل گرفت، دروزی‌ها مسلمان نیستند.
رابطه میان دروزی‌ها و مسیحیان با هماهنگی و همزیستی مشخص شده‌است، با روابط دوستانه میان دو گروه که در طول تاریخ غالب بوده‌است، به استثنای برخی از دوره‌ها، از جمله جنگ ۱۸۶۰ دروزی‌ها و مارونی‌ها. در طول سده‌ها تعدادی از دروزی‌ها مسیحیت را پذیرفتند، مانند برخی از اعضای شهابیون، و همچنین قبیله ابی لما.
تماس میان مسیحیان (اعضای کلیساهای مارونی، ارتدوکس شرقی، ملیتی و سایر کلیساها) و دروزی‌های وحدت گرا منجر به حضور روستاها و شهرهای مختلط در کوه لبنان، جبل الدروز، جلیل و کوه کرمل شد. مارونی‌ها و دروزی‌ها لبنان مدرن را در اوایل سده هجدهم از طریق نظام حاکم و اجتماعی معروف به «دوآلیسم مارونی-دروزی» در کوه لبنان معتصریفات بنیان نهادند.
مسیحیت برخلاف دروزی‌ها باور به تناسخ یا انتقال روح شامل نمی‌شود. مسیحیان برخلاف دروزی‌ها که نوکیشان را نمی‌پذیرند، غالباً از طریق ایجاد مأموریت‌ها به تبشیر می‌پردازند. حتی ازدواج خارج از مذهب دروزی نادر است و به شدت دلسرد می‌شود. شباهت‌های دروزی‌ها و مسیحیان شامل وجوه اشتراکی در دیدگاه‌های آنها در مورد ازدواج و طلاق و همچنین باور به یگانگی خدا و خداحسابی است. ایمان دروزی برخی از عناصر مسیحیت و سایر باورهای مذهبی را در خود جای داده‌است.
هر دو مذهب جایگاه برجسته‌ای برای عیسی قائل هستند: عیسی شخصیت مرکزی مسیحیت است و در ایمان دروزی، عیسی یکی از پیامبران مهم خدا به‌شمار می‌رود، در میان هفت پیامبری است که در دوره‌های مختلف تاریخ ظاهر شد. هر دو مذهب به جان باپتیست، سنت جورج، الیاس و دیگر شخصیت‌های رایج احترام می‌گذاشتند.
تأثیرات هنری

هنر و فرهنگ اسلامی هر دو تحت تأثیر هنر و فرهنگ مسیحی بوده و از آن تأثیر پذیرفته‌است. برخی از هنرها، به ویژه معماری مذهبی در دوران بیزانس و سده‌های میانی، چنین تأثیر شدیدی را دریافت کرده‌اند.
خواندن بیشتر

عبدیه اکبر عبدالحق، به اشتراک گذاشتن ایمان [مسیحی] خود با یک مسلمان، مینیاپولیس: انتشارات خانه بیتانی، ۱۹۸۰.شابک ‎۰−۸۷۱۲۳−۵۵۳−۶شابک 0-87123-553-6
جولیو باستی سانی، قرآن در پرتو مسیح: تفسیر مسیحی از کتاب مقدس اسلام، ترجمه. توسط W. Russell-Carroll و Bede Dauphinee, Chicago, Ill. : Franciscan Herald Press, 1977.شابک ‎۰−۸۱۹۹−۰۷۱۳−۸شابک 0-8199-0713-8
راجر آرنالدز، عیسی: Fils de Marie، پیامبر اسلام، جمع. Jésus et Jésus-Christ، شماره ۱۳، پاریس: Desclée، ۱۹۸۰.شابک ‎۲−۷۱۸۹−۰۱۸۶−۱شابک 2-7189-0186-1
کنت کرگ، ندای مناره، ویرایش سوم، آکسفورد: انتشارات Oneworld [sic], 2000, xv، ۳۵۸ ص.شابک ‎۱−۸۵۱۶۸−۲۱۰−۴شابک 1-85168-210-4
ماریا جائودی، معنویت مسیحی و اسلامی: به اشتراک گذاری یک سفر، ماهوه، نیوجرسی: انتشارات پولیست، 1992. iii، ۱۰۳ ص.شابک ‎۰−۸۰۹۱−۳۴۲۶−۸شابک 0-8091-3426-8
جین دامن مک آلیف، مسیحیان قرآنی: تحلیلی از تفسیر کلاسیک و مدرن، کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۹۱.شابک ‎۰−۵۲۱−۳۶۴۷۰−۱شابک 0-521-36470-1
Frithjof Schuon، مسیحیت/اسلام: مقالاتی در مورد اکومنیسم باطنی، در مجموعه، کتابخانه حکمت سنتی، بلومینگتون، هند: کتاب‌های حکمت جهانی، پلیس. 1985. vii, 270 p. NB. : ترانس. از فرانسویشابک ‎۰−۹۴۱۵۳۲−۰۵−۴شابک 0-941532-05-4 ; ISBN در مقابل tp مطمئناً اشتباه است.
مارک دی. سیلجاندر و جان دیوید مان، یک سوء تفاهم مرگبار: تلاش یک کنگره برای پل زدن شکاف میان مسلمانان و مسیحیان، نیویورک: هارپر وان، ۲۰۰۸.شابک ‎۹۷۸−۰−۰۶−۱۴۳۸۲۸−۸شابک 978-0-06-143828-8.
رابرت اسپنسر، نه صلح، بلکه یک شمشیر: شکاف بزرگ میان مسیحیت و اسلام. پاسخ‌های کاتولیک ۲۵ مارس ۲۰۱۳.شابک ‎۹۷۸−۱۹۳۸۹۸۳۲۸۳شابک 978-1938983283.
توماس، داوود، محمد در روابط مسیحیان و مسلمانان سده‌های میانی (اسلام قرون وسطی)، در محمد در تاریخ، اندیشه و فرهنگ: دایرةالمعارف پیامبر خدا (۲جلد).)، ویرایش شده توسط سی. فیتزپاتریک و آ. واکر، سانتا باربارا، ABC-CLIO، ۲۰۱۴، جلد. I, pp. 392-400. 1610691776
دانته، یک مسیحی، و ویرژیل به محمدی که در جهنم رنج می‌برد به‌عنوان یک انشقاق‌گرا، تصویری از کمدی الهی اثر گوستاو دوره. در طول سده‌های میانی، اسلام اغلب به عنوان یک بدعت مسیحی و محمد به عنوان یک پیامبر دروغین دیده می‌شد.
مقام المسیح دروزی در استان سویدا .
آلفرد هوگنبرگ

| آلفرِد اِرنست کریستیان آلِکساندِر هوگِنبِرگ | آلفرِد اِرنست کریستیان آلِکساندِر هوگِنبِرگ |
| --- | --- |
آلفرد هاگنبرگ، ژانویه سال ۱۹۳۳: آلفرد هاگنبرگ، ژانویه سال ۱۹۳۳
وزیر اقتصاد آلمان نازی: وزیر اقتصاد آلمان نازی
پیش از: کورت اشمیت
وزیر غذا و کشاورزی: وزیر غذا و کشاورزی
پیش از: والتر داره
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: آلفرد فرانتس ویلهلم ماریا هوگنبرگ ۱۹ ژوئن ۱۸۶۵ هانوور، پادشاهی هانوور
درگذشته: ۲۱ مارس ۱۹۵۱ (۸۵ سال) Kükenbruch، آلمان غربی
ملیت:  پادشاهی پروس  امپراتوری آلمان   جمهوری آلمان  رایش آلمان  آلمان غربی
حزب سیاسی: حزب ملی مردم آلمان
پیشه: سرمایه‌دار و کار آفرین، سیاستمدار
تخصص: در زمینه رسانه‌ها
آلفْرِد اِرنْسْت کریستیان آلِکساندِر هوگِنبِرگ(به آلمانی: Alfred Ernst Christian Alexander Hugenberg) (زاده ۱۹ ژوئن ۱۸۶۵ – درگذشته ۲۱ مارس ۱۹۵۱) سرمایه‌دار و سیاستمدار مشهور آلمانی بود. وی یکی از شخصیت‌های برجسته ملی‌گرا در آلمان است. هاگنبرگ نقش پررنگی در تبلیغات برای هیتلر داشت و کمک شایانی در فعالیت‌های تبلیغاتی آدولف هیتلر انجام می‌داد. آلفرد هاگنبرگ در رشته حقوق دانشگاه گوتنبرگ فارغ‌التحصیل شد. وی در طول جنگ جهانی اول فعالیت‌های مستمری در صحنه سیاسی آلمان داشت و در این دوره اعتقادات پان‌ژرمنیسم پیدا کرد. اما پس از جنگ جهانی و تأسیس حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان توسط آدولف هیتلر، هاگنبرگ علاقه خود را به حزب هیتلر نشان داد و حزب نازی هم حمایت خود را از هاگنبرگ و حزب ملی مردم آلمان اعلام کرد.
پس از صدراعظم شدن آدولف هیتلر، رئیس جمهور پاول فون هیندنبورگ پیشنهاد داد تا وزارت اقتصاد و کشاورزی به آلفرد هاگنبرگ واگذار شود.
لی بومن

| لی بومن | لی بومن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ دسامبر ۱۹۱۴
درگذشت: ۲۵ دسامبر ۱۹۷۹ (۶۴ سال)
ملیت: آمریکایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۷ تا ۱۹۶۸
لی بومن (انگلیسی: Lee Bowman؛  ‏۲۸ دسامبر ۱۹۱۴ – ۲۵ دسامبر ۱۹۷۹) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. طبق یکی از آگهی‌های ترحیم، «نقش‌های او در معروف‌ترین سال‌های زندگی‌اش از نقش‌های عاشقانه گرفته تا غم‌انگیز دنیوی و عاقلانه متغیر بود».
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به فلوریان، دختر مدل، ویکتور هربرت بزرگ، رابطه عاشقانه، از این طرف لطفاً و خانه کنار رودخانه اشاره کرد.
کورت بویس

| کورت بویس | کورت بویس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ آوریل ۱۹۰۱
درگذشت: ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ (۹۰ سال)
ملیت: آلمان
سال‌های فعالیت: ۱۹۰۷–۱۹۸۷
کورت بویس (انگلیسی: Curt Bois; ۵ آوریل ۱۹۰۱ – ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۸۷ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کازابلانکا، زیر آسمان برلین، جلوی سحر را بگیرید، دختر مدل اشاره کرد. . بیشتر نقش‌های هالیوودی او کوچک بودند، اما با این وجود بویز مورد تقاضا بود.
قدیر (رادار)

رادار آرایه فازی قدیر
رادار آرایه فازی قدیر یک رادار ایرانی با برد ۱۱۰۰ و ارتفاع ردگیری ۳۰۰ کیلومتر می‌باشد که توسط جهاد خودکفایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طراحی و ساخته شده است. بنا بر ادعای منابع رسمی (نظامی) ایران این رادار توانایی کشف اهداف هوایی، هواپیماهای رادارگریز (استیلز)، موشک‌های کروز و موشک‌های بالستیک و نیز ماهواره‌های مدار پایین، ارتفاع (لئو) را دارا می‌باشد. همچنین این رادار برای اولین بار در رزمایش پیامبر اعظم ۶ مورد استفاده و تست قرار گرفت.
رونمایی

رادار آرایه فازی قدیر در مراسمی با حضور امیر فرزاد اسماعیلی فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیا و جمعی از فرماندهان نیروهای مسلح در تاریخ ۱۲ خرداد ۱۳۹۳ رونمایی و وارد چرخه عملیاتی شد.
آسیب در حمله اسراییل

بر اساس عکسهای ماهواره ای در رسانه های بین المللی در ۵ آبان ۱۴۰۳ در حمله شبانه اسراییل در ساعت ۲:۳۰ بامداد در سه موج حمله اسراییل به پدافند و سایتهای موشکی ایران رادار قدیر در خوزستان آسیب رسیده است.
مطالعهٔ بیشتر

http://www.farsnews.ir/newstext.php?nn=13930311001473
http://www.mashreghnews.ir/fa/news/341413/این-رادار-ایرانی-با-512-آنتن-ماهواره‌های-دشمن-را-رصد-می-کند-عکس
https://web.archive.org/web/20140906071515/http://www.sepahnews.com/shownews.Aspx?ID=8da029bb-eaa6-449e-88eb-01fe8f9c37fb
مکتب مانهایم

| دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های موسیقی کلاسیک غرب> دوران اولیه | دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های موسیقی کلاسیک غرب> دوران اولیه |
| --- | --- |
قرون وسطی: ۵۰۰–۱۴۰۰
* آرس کهن: ۱۱۷۰–۱۳۱۰
رنسانس: ۱۴۰۰–۱۶۰۰
دوران قواعد مشترک: دوران قواعد مشترک
باروک: ۱۶۰۰–۱۷۵۰
گالانت: ۱۷۲۰–۱۷۸۰
کلاسیک: ۱۷۳۰–۱۸۲۰
* مکتب مانهایم: ۱۷۴۰–۱۷۷۰
رمانتیک: ۱۷۸۰–۱۹۱۰
قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم: قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم
عصر مدرن: ۱۸۹۰–۱۹۵۰
جنبش امپرسیونیستی: ۱۸۹۰–۱۹۲۵
جنبش اکسپرسیونیستی: ۱۹۰۸–۱۹۲۵
* دومین مکتب وین: ۱۹۰۰–۱۹۶۰
عصر پست‌مدرن/معاصر: ۱۹۳۰– اکنون
* جنبش مینیمالیستی: ۱۹۶۵– اکنون
ن ب و: ن ب و
نمای بیرونی کاخ مدرسه در مانهایم
مکتب مانهایم (انگلیسی: Mannheim school) به دو موضوع اشاره دارد، ابتدا به تکنیک‌های جدید ارکسترال می‌پردازد که توسط ارکستر دربارِ مانهایم در نیمهٔ دوم قرن هجدهم اجرا و ارایه می‌گردید و موضوع دوم، به آهنگسازانی گفته می‌شد که در اوایل دوره کلاسیک برای ارکستر مانهایم آهنگسازی می‌کردند. از یوهان استامیتز آهنگساز بوهمی به‌عنوان بنیانگذار یا پدر این مدرسه یاد می‌شود. علاوه بر وی، دو نسل از آهنگسازان کلاسیک برای این مکتب آهنگسازی کردند که شهرتش به خاطر نظم عالی ارکستر و مهارت فردی نوازندگان آن بوده‌ است. به همین دلیل «چارلز برنی» (۱۷۲۶–۱۸۱۴) موسیقی‌دان و آهنگساز انگلیسی اعضای ارکستر مانهایم را «ارتش ژنرال‌ها» خواند. سبک اعضای مکتب مانهایم، تکنیکی جدید از روشِ استفاده از کرشندو و دکرشندو بود. آهنگسازان مکتب مانهایم، نقش مهمی در توسعهٔ فرم موسیقی دوره کلاسیک به‌خصوص سمفونی داشتند.
تاریخچه

پیدایش مکتب مانهایم به دربارِ انتخابگر، «چارلز سوم فیلیپ» برمی‌گردد. وی در سال ۱۷۲۰، از هایدلبرگ به مانهایم نقل مکان کرد. در آن زمان او ارکستری بزرگتر از ارکسترهای مشابه در دربارهای دیگر به‌کار گرفته بود و در دهه‌های بعدی رشد بیشتری کرد و دارای بهترین نوازندگان چیره‌دست در آن دوران بود. ارکستر دربار تحت مدیریت «کارلو گروا» (کاپل‌مایستر دربار)، استعدادهای درخشانی مانند یوهان استامیتز را در سال ۱۷۴۱/۲، استخدام کرد که بنیانگذار مکتب مانهایم محسوب می‌شود و از آن سال تا ۱۷۵۰، مدیریت مدرسه را به عهده داشت.
مشهورترین تکنیک‌های مکتب مانهایم آن بود که استقلال بیشتری به سازهای بادی دادند و کرشندو با ارکستر کامل، یکی دیگر از ویژگی‌های آن بود. موسیقی‌دانان معاصر آن دوران مانند لئوپلد موتسارت در سال ۱۷۶۳، ولفگانگ آمادئوس موتسارت (در نامه‌های خود بین سال‌های ۱۷۷۷/۷۸)، و چارلز برنی (موسیقی‌دان انگلیسی)، از سطح بالای ارکستر مانهایم در آن زمان یاد کردند.
بنابر این، نقش آهنگسازان مکتب مانهایم در تکامل سمفونی در دوره کلاسیک، قابل توجه است. گرچه اکنون بیشتر محققان بر این باورند که این تغییرات تقریباً و همزمان در دیگر مراکز مختلف موسیقی مانند برلین و وین نیز در حال انجام بود. دلیل شهرت این گروه ابتدا تلاش برای تکامل موسیقی کلاسیک بود و دلیل دیگر انتشار آثار آهنگسازان مکتب مانهایم در پاریس و لندن بود که برخی از آنان حتی با ناشران مختلفی کار می‌کردند که در سرشناسی این گروه تأثیرگذار بود.
آهنگسازان

اعضای مکتب مانهایم شامل موسیقی‌دانانی مانند: یوهان استامیتز، «فرانتس ایگناتس بِک»، «فرانتس کسافِر ریشتر»، «کارل اشتامیتس»، «کریستیان کانابیش» و «ایگناتس فرِنتسل» بودند. این افراد تأثیر مستقیم و مهمی بر سمفونی‌سازان آن زمان داشتند. از سال ۱۷۵۴، هنگامی که یوهان استامیتز از پاریس دیدن کرد و قصد اجرای آثارش را داشت، مکتب مانهایم در مجموعه «کنسرت‌های معنوی و روحانی» پاریسی که برای سرگرمی، تعطیلات مذهبی و عید پاک اجرا می‌شدند، تأثیرگذار بود. به‌خصوص از هنگامی که «جوزف لگروس» سرپرستی این مجموعه را به‌عهده گرفت، ارتباط با مکتب مانهایم شکوفا شد، موسیقی هایدن در پاریس بسیار محبوب شد و کنسرت‌های برجسته‌ای که در دههٔ ۱۷۷۰ در پاریس برگزار شد، ممکن است بخشی از برنامهٔ «کنسرت‌های معنوی و روحانی» باشد، از جمله سفارش ساخت شش سمفونی به هایدن، معروف به سمفونی‌های پاریس که تأثیر مکتب مانهایم در آنها کاملاً مشهود است.