stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان براون بالدوین
حرفه > سیاست‌های پیشا جنگ

او در سن ۲۴ سالگی جانشین شریک حقوقی ویگ خود به نام «الکساندر اچ.اچ. استوارت» طی مناظره‌ای قبل از انتخابات ۱۸۴۴ میلادی شد. طی انتخابات بعدی، رأی دهندگان محلی در شهرستان آگوستا بالدوین را برای خانه نمایندگان ویرجینیا (موقعیت پاره‌وقت) انتخاب کردند و او در آنجا از ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۶ میلادی خدمت نمود، اما توسط ویگ هاگ دبلیو. شفی بعد از یک دوره شکست خورده و فعالیت‌های حقوقی تمام-وقت خود را ادامه داد (گرچه که از نظر سیاسی فعال باقی ماند).
در ۱۸۵۹ میلادی، بالدوین انتخابات را با فاصله کم به دادگاه عالی استیناف ویرجینیا «ویلیام جی. رابرتسون» از شارلوتسویل که به جای او توسط قانونگذاران انتخاب گردید، واگذار کرد. طی انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۶۰ میلادی، بالدوین برای جان بل، نامزد اتحادگرای مشروطه که ویرجینیا را برد رأی جمع کرد، اما تعداد آرای الکتورال کالج جمع‌آوری شده بسیار کمتر از آبراهام لینکلن جمهوری‌خواه یا استیون ای. داگلاس دموکرات بود.
رأی‌دهندگان شهرستان آگوستا، بالدوین را انتخاب کردند که از خویشاوندان، شریک حقوقی و همکار اتحادگرای او الکساندر اچ.اچ. استوارت و جورج بیلور دموکرات اتحادگرا در معاهده تجزیه‌طلبی ویرجینیا بود، معاهده‌ای که در ۱۳ فوریه ۱۸۶۱ میلادی آغاز شد. بالدوین در ۲۱ مارس سخنرانی در پشتیبانی از اتحاد را ایراد کرد که سه ساعت طول کشید. در ۴ آوریل ۱۸۶۱ میلادی، بالدوین رهبری اتحادگرای معاهده را در یک مصاحبه یک ساعته مخفی با رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن در کاخ سفید نمایندگی کرد. او امیدوارانه به سمت واشینگتن رفت، با این امید که ممکن است توافقی بدست آید که سلح را حفظ کرده و ویرجینیا را در اتحاد نگه دارد. با این حال او پس از این که متوجه شد او و لینکلن درحالی که فکر می‌کردند در حال صحبت در مورد موضوع واحدی هستند، دارند خطوط متفاوتی را در صحبت‌هایشان پیگیری می‌کنند، با دستانی خالی به ریچموند بازگشت. رئیس‌جمهور لینکلن نیز جداگانه با اتحادگرایی دیگر به نام «جان مینور باتس» که بعدها بالدوین را به خاطر این که نتوانست پیشنهاد صلح لینکلن را عمومی سازی کند متهم ساخت. اتحادگرایان به‌طور موقت توانستند در حالی که بالدوین با لینکلن ملاقات می‌کرد از تجزیه طلبی اجتناب ورزند، اما اکثریتشان به مدت کوتاهی بعد از بازگشتش به ریچموند فروپاشید.
حرفه > خدمات در مؤتلفه

هنگامی که معاهده در مورد جدایی طلبی تصمیم می‌گرفت، بالدوین وفاداریش را در ایالت خانگی خود حفظ نمود. او در ابتدا به عنوان سرهنگ شبه‌نظامیان و ژنرال بازرس نیروهای ایالت ویرجینیا خدمت کرد و مأموریتی را در ۲۳ آوریل ۱۸۶۱ میلادی پذیرفت. بالدوین که در ابتدا سرهنگ پیاده‌نظام ۵۲م بود در ۱ مه ۱۸۶۲ میلادی به دلیل وضعیت بد سلامتی استعفا داد و به جای آن سرهنگ هنگ نیروهای ذخیره آگوستا شد.
بالدوین تا پایان سال به عنوان نماینده شهرستان آگوستا در اولین کنگره مؤتلفه انتخاب شد. او بعداً به عنوان دومین کنگره مؤتلفه انتخاب شده (با شکست دادن فرماندار رسمی، جان لچر) و تا پایان جنگ داخلی خدمت نمود. او یکی از رؤسای مؤتلفه‌ای بود که جزو سرسخت‌ترین مخالفین جفرسون دیویس بود.
جان باتس

| جان مینور باتس | جان مینور باتس |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ویرجینیا حوزهٔ ششم: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ویرجینیا حوزهٔ ششم
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۷ – ۳ مارس ۱۸۴۹: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۷ – ۳ مارس ۱۸۴۹
پس از: جیمز سدن
پیش از: James Seddon
مسئول کمیته امور نظامی: مسئول کمیته امور نظامی
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۷ – ۳ مارس ۱۸۴۹: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۷ – ۳ مارس ۱۸۴۹
پس از: Hugh Haralson
پیش از: Armistead Burt
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ویرجینیا حوزهٔ یازدهم: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ویرجینیا حوزهٔ یازدهم
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۹ – ۳ مارس ۱۸۴۳: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۹ – ۳ مارس ۱۸۴۳
پس از: جان رابرتسون
پیش از: William Taylor
عضو خانه نمایندگان ویرجینیا از شهرستان هنریکو: عضو خانه نمایندگان ویرجینیا از شهرستان هنریکو
دوره مسئولیت ۱۸۳۳–۱۸۳۸: دوره مسئولیت ۱۸۳۳–۱۸۳۸
پس از: Robert A. Mayo
پیش از: Sherwin McRae
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ سپتامبر ۱۸۰۲ دامفریز، ویرجینیا
درگذشته: ۸ ژانویهٔ ۱۸۶۹ (۶۶ سال) کالپپر، ویرجینیا
حزب سیاسی: ویگ
دیگر عضویت‌های سیاسی: اتحادیه مشروطه
تخصص: سیاستمدار، وکیل
جان مینور باتس (John Minor Botts) (۱۶ سپتامبر ۱۸۰۲–۸ ژانویه ۱۸۶۹)، سیاستمدار قرن نوزدهم، کشاورز و حقوق‌دان بود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، وی یکی از اعضای برجسته طرفدار اتحاد آمریکا در ریچموند ایالت ویرجینیا بود.
اوایل زندگی و خانواده

باتس در دامفریز ایالت ویرجینیا در خانوادهٔ بنجامین گینز باتس (۱۷۷۶–۱۸۱۱) وکیل سرشناس و خانم وی جان تیلر باتس (۱۷۸۲–۱۸۱۱)، متولد شد. هر دو والدین باتس در۲۶ دسامبر سال ۱۸۱۱ آتش‌سوزی تئاتر ریچموند جان باختند، ازین‌رو جان و خواهران و برادرانش توسط نزدیکانش در فردریکزبرگ بزرگ شدند.
باتس با مری وایتینگ بلر (۱۸۰۱–۱۸۴۱) ازدواج نمود و صاحب چندین فرزند بودند. دو پسر آن‌ها به‌نام‌های (جان و الکساندر) در نوجوانی فوت نمودند؛ آرچیبالد بلر باتس (۱۸۲۶–۱۸۴۷) پسر اول آن‌ها وارد ارتش ایالات متحده آمریکا شد و در سال ۱۸۴۷ در مکزیک درگذشت و ویرجنیا ای. باتس (۱۸۴۰–۱۸۶۲) دختر آن‌ها قبل از پدرش فوت نمود. بنا براین صرف بورلی بلر باتس (۱۸۳۰–۱۸۹۷)، روزلی اس. باتس لوئیز (۱۸۴۰–۱۸۳۷) و ایزابلا مک لین باتس لوئیز (۱۸۴۱–۱۹۲۸) پس از مرگ والدین‌شان زنده ماندند.
حرفه

باتس پس از این‌که در کانون وکلای ویرجینیا پذیرفته شد، به شهرستان هنریکو ویرجینیا خارج از ریچموند نقل مکان نمود. مزرعه‌ای را به‌نام «نیم چاه» بر روی رودخانه چیکاومنی در ناحیه مزرعهٔ وارینا تقریباً در نُه مایلی شرق مرکز شهر ریچموند، به فعالیت انداخت. باتس از روش‌های پیشرفتهٔ کشاورزی که در «کارخانه‌جان مزارع جنوبی» از آن طرفداری می‌شد و همچنین کار برده استفاده می‌نمود. باتس همچنین اسب‌های مسابقه را تربیت و پرورش می‌کرد و حرفهٔ وکالت را نیز پیش می‌برد.
حرفه > حرفهٔ سیاسی

باتس در اولین نامزدی خود برای پُست سیاسی در سال ۱۸۳۱ شکست خورد اما در سال بعد برنده شد و از سال۱۸۳۳ تا ۱۸۳۹ نمایندهٔ شهرستان هنریکو در مجلس نمایندگان ویرجینیا بود. در سال ۱۸۳۵ به نظر می‌رسید که باتس در برابر ویلیام. بی. راندولف به شکست مواجه شده‌است، اما نتایج را در دادگاه با موفقیت به چالش کشید. در سال ۱۸۳۶ دوباره چنین به نظر می‌رسید که در برابر ویلیام ان. وایتینگ به شکست مواجه شده‌است، اما از طرف دادگاه برنده اعلان شد و بر کرسی تکیه زد.
در سال ۱۸۳۸ رأی‌دهندگان باتس را به‌عنوان ویگ در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب نمودند و ویلیام. ان. وایتینگ به‌عنوان نمایندهٔ ایالت هنریکو جانشین وی شد. باتس برخلاف اکثریت اعضای جناح ویگ، برمبنای قانون اساسی بلکه همچنین با درنظر داشتن وتوی تجاوز مجدد منشور بانک بر اختیارات کنگره توسط رئیس‌جمهور اندرو جکسون، با ایجاد دومین بانک ایالات متحده مخالفت نمود، بنابراین باتس تا سال ۱۸۴۱ از یک بانک ملی حمایت نمود. باتس یکی از معدود نمایندگان جنوبی بود که با دادخواست ضد بردده‌داری «قانون گگ» (خودداری از دریافت و پخش) دموکرات‌ها مخالفت نمود و اصرار داشت که این قانون، حق قانون اساسی برای دادخواست از دولت را نقض نموده و همچنین یک دریچهٔ ایمنی مهمی را که سبب کاهش آشوب‌های مقطعی می‌گردد، از بین می‌برد.
باتس از سال ۱۸۳۹ تا سال ۱۸۴۳ در کنگره خدمت نمود اما در سال ۱۸۴۲ (با حوزه بندی‌های جدید انتخاباتی پس از سرشماری سال ۱۸۴۰) نتوانست مجدداً انتخاب شود. باوجودیکه باتس خود برده داشت، اما به شدت مخالف گسترش برده‌داری در سرزمین‌ها بود و جان سی. کلهون نماینده دموکرات را که در صدد ضمیمه‌کردن تکزاس بود و این کار خصومت‌های مقطعی را افزایش می‌داد، مورد سرزنش قرار داد. در ۱۸ ژوئیه سال ۱۸۴۲، باتس قطعنامه‌ای را ارائه کرد که حاوی چندین اتهام علیه رئیس‌جمهور بود و به‌منظور تحقیق رفتار رئیس‌جمهور و توقع توصیه رسمی برای استیضاح، خواستار تشکیل کمیتهٔ نُه نفره شد. تا ژانویه سال بعدی زمانی‌که بعد از شکست باتس برای انتخاب مجدد، لایحه نیز با ۸۳ رأی موافق و ۱۲۷ رأی مخالف رد شد، لایحهٔ باتس در دستور کار مجلس قرار نگرفت. باتس بعد از این شکست به نشر نامه‌ها و مقالات در مخالفت با الحاق تکزاس ادامه داد.
باتس در سال ۱۸۴۶ مجدداً برنده انتخابات کنگره شد و از سال ۱۸۴۷ تا سال ۱۸۴۹ در کنگره خدمت نمود. او از سال ۱۸۴۷ تا سال ۱۸۴۹ رئیس کمیته امور نظامی بود و از این موقعیت در عوض مخالفت با جنگ، برای حمایت از ارتش (که پسراش در این ارتش جنگید و کشته شد) استفاده نمود. باتس بار دیگر در سال ۱۸۴۸ در انتخابات شکست خورد اما در سال ۱۸۵۰ مجدداً انتخاب شد.
باتس همچنین یکی از شش نمایندهٔ شهر ریچموند و شهرستان‌های چارلز سیتی، هنریکو و نیو کینت در کنوانسیون قانون اساسی ویرجینیا سال‌های ۱۸۵۰–۱۸۵۱ بود. باتس در این کنوانسیون ریاست کمیتهٔ منشور حقوق را به‌عهده داشت و بر لغو مجازات اعدام و حبس برای بدهی و به همین‌گونه توسعهٔ حق رأی و بیان دیدگاه برای ویرجینیایی‌های غربی، تأکید کرد. باتس همچنین پیشنهادی را ارائه کرد که مالکین را ملزم می‌ساخت که قبل از هرنوع آزاد سازی برده، باید ترتیبی را برای سفر شخص به خارج از ایالت یا اجازه قانونی برای ماندن در ایالت در دست گیرند.
باتس در سال ۱۸۵۲ در ریچموند دوباره وکالت خود را از سرگرفت. با از بین رفتن حزب ویگ (که باتس در آخرین کنوانسیون آن در سال ۱۸۵۲ شرکت نمود)، در سال ۱۸۵۴ نامزد تکت انتخاباتی حزب «من نمی‌دانم» برای کنگره شد اما برنده نشد. مخالفت او با پذیریش کانزاس به‌عنوان یک ایالت برده‌داری با مخالفت افکار عمومی در ویرجینیا مواجه شد.
حرفه > طلیعه و جنگ داخلی آمریکا

باتس طرفدار حزب دموکرات نبود. باتس به این باور بود که هنری. ای. وایز فرماندار ویرجینیا، حمله جان براون سال ۱۸۵۹ را طور مخفیانه به منظور برافروختن احساسات شهروندان برنامه‌ریزی نموده بود. باتس با حمایت آنا الا کرول برای متحدسازی حزب «من نمی‌دانم» با حزب جمهوری‌خواه تلاش نمود اما موفق به جلب حمایت هیچ‌یکی از این احزاب به عنوان کاندیدا ریاست جمهوری در سال ۱۸۶۰ نشد. در جریان انتخابات سال ۱۸۶۰ باتس با حزب اتحاد قانون اساسی ایالاات متحده، متحد شد و از جان بل حمایت نمود. باوجودیکه آبراهام لینکلن نامزد برنده جمهوری‌خواه و استیون ای. داگلاس کاندیدا دموکرات شمالی در سطح ملی نسبت به بل رأی بیشتری به‌دست آوردند، اما باتس به حمایت خود از اصول حزب اتحادیه قانون اساسی ادامه داد. حتی کارول قبل از مرگ‌اش اذعان نمود که باتس آنقدر رُک و راست و خشن بود که نتوانست حمایت کافی را جلب نماید.
باتس به عنوان یک نماینده اتحادیه‌گرا، موفق به جلب حمایت کافی برای شرکت در کنوانسیون جدایی طلبی ویرجینیا سال ۱۸۶۱ نشد، هرچند جان براون بالدوین اتحادیه‌گرای همکار او در این کنوانسیون انتخاب شد. رئیس‌جمهور لینکلن به‌طور جداگانه با باتس و بالدوین دیدار کرد و بعداً گزارش‌های متفاوتی از ملاقات‌های خود منتشر نمود که هیچیک مانع جدایی طلبی ویرجینیا نشد. باتس، بالدوین را به‌خاطر مخفی نگه‌داشتن پیشنهاد صلح لینکلن در حالی‌که ایالت بومی‌اش به سمت جدایی در حرکت بود، مورد سرزنش قرار داد.
باتس پس از اعلام جدایی ویرجینیا در جنگ داخلی آمریکا به شهرستان خود در هنریکو بازنشسته شد اما به نوشتن نامه‌ها برای سردبیران روزنامه‌ها ادامه داد و در احساسات خود به‌طور قطعی اتحادیه‌گرا باقی‌ماند.
باتس در جریان جنگ از مبارزه در برابر ویرجینیا خودداری نمود اما عضو کشورهای مشترک‌المنافع باقی‌ماند. در ۲ مارس سال ۱۸۶۲، مارشال جان اچ. ویندر رئیس کنفدراسیون ریچموند، باتس و همکار اتحادیه‌گرای او فرانکلسن استرنز را به‌خاطر حمایت از مواضع اتحادیه‌گرایی، پس از تعلیق حکم آزادی توسط کنفدراسیون به زندان انداخت. سرانجام حدود ۱۵۰ نفر بازداشت شدند و استرنز بعداً در منزل خود در ریچموند در حبس خانگی قرار گرفت جایی‌که خانواده‌اش می‌توانستند از وی مراقبت نمایند. باتس اظهار داشت که در حین اسارت، کاپیتان جورج دبلیو. الکساندر تلاش کرد تا او را متقاعد سازد که در بدل آزادی‌اش به عنوان سرتیپ به ارتش کنفدراسیون بپیوندد.
پرواز ۴۹۷۸ رایان‌ایر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اس پی-اس‌آرام، هواپیمای درگیر رویداد، عکس بر می‌گردد به 2019: اس پی-اس‌آرام، هواپیمای درگیر رویداد، عکس بر می‌گردد به 2019
رخداد: رخداد
تاریخ: ۲۳ مه ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-05-۲۳)
محل حادثه: فرودگاه بین‌المللی مینسک
هواگرد: هواگرد
نوع: بوئینگ ۷۳۷ نسل بعدی
شرکت هواپیمایی: رایان ایر
شماره دم: SP-RSM
مبدا پرواز: فرودگاه بین‌المللی آتن
مقصد: فرودگاه بین‌المللی ویلنیوس
مسافرین: 121
خدمه: 6
پرواز ۴۹۷۸ رایان‌ایر (به انگلیسی: Ryanair Flight 4978) یک پرواز مسافرتی بین‌المللی بود که در تاریخ ۲۳ مه ۲۰۲۱ از فرودگاه بین‌المللی آتن یونان به فرودگاه ویلنیوس لیتوانی صورت گرفت و در حالی که در حریم هوایی بلاروس بود، توسط دولت بلاروس به فرودگاه ملی مینسک هدایت شد که در آنجا دو نفر از مسافران آن، فعال مخالف و روزنامه‌نگار، رومان پروتاسویچ و دوست دخترش سوفیا ساپگا توسط مقامات دستگیر شدند. این پرواز به بهانه تهدید به بمب‌گذاری به دستور رئیس‌جمهور الکساندر لوکاشنکو توسط جنگنده بلاروسی به سمت مینسک هدایت شد. رویداد فوق توسط مقامات هواپیمایی کشوری و دولت‌های متعدد به‌طور گسترده‌ای محکوم شد.
عواقب > مواضع دولت بلاروس

به دنبال این حادثه، وزارت حمل و نقل بلاروس اعلام کرد که کمیسیونی را برای تحقیق در مورد فرود اجباری آغاز کرده و اظهار داشت که سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی و انجمن بین‌المللی حمل‌ونقل هوایی را در جریان نتیجه بررسی‌ها خواهد گذاشت.
در ۲۴ مه ۲۰۲۱، مدیر گروه هواپیمایی وزارت حمل و نقل بلاروس آرتیم سیکورسکی ایمیل ارسال شده به فرودگاه مینسک را در ۲۳ ماه مه بازخوانی کرد. این پیام حاوی امضای " سربازان حماس " شامل خواسته‌هایی از اسرائیل مبنی بر "درخواست آتش بس در نوار غزه " (نگاه کنید به بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین) و توقف "حمایت از اسرائیل توسط اتحادیه اروپاً بود. مطابق این نامه، حماس تهدید به منفجر کردن هواپیما بر فراز ویلنیوس کرده بود. صدراعظم آلمان آنگلا مرکل توضیحات بلاروس را «به‌طور کامل غیرقابل قبول» قلمداد کرد. حماس بیان داشت که به هیچ وجه با این حادثه ارتباط نداشته‌است.
عواقب > تحریم‌ها

در ۲۴ مه، کابینه لیتوانی در مورد ممنوعیت پروازها به/از لیتوانی بر فراز حریم هوایی بلاروس را، از ۲۵ مه ساعت ۰۰:۰۰ به وقت گرینویچ، (۰۳:۰۰ EEST) اعلام داشت. دبیر حمل و نقل انگلیس، گرانت شپس، به اداره هواپیمایی کشوری دستور داد تا از شرکتهای هواپیمایی انگلیس بخواهد از حریم هوایی بلاروس پرهیز کنند. مجوز شرکت هواپیمایی بلویای بلاروس برای فعالیت در حریم هوایی انگلیس به حالت تعلیق درآمد. ولادیمیر زلنسکی رئیس‌جمهور اوکراین به دولت دستور داد تا ترافیک هوایی با بلاروس را متوقف کند.
عواقب > تحریم‌های احتمالی

اتحادیه اروپا قرار است جلسه رهبران را در ۲۴ مه در بروکسل، بلژیک برگزار کند. پیش از این دیدار، رئیس‌جمهور لیتوانی، گیتاناس ناوسودا خواستار اعمال تحریم‌های اقتصادی اتحادیه اروپا علیه بلاروس گردید. هشت کشور درخواست دادند تا پروازها به بلاروس ممنوع شود. پیشنهاد دیگر ممنوعیت ورود ترافیک زمینی از بلاروس به اتحادیه اروپا بود. پروازهای بلاویا در آستانه ممنوعیت ورود به اتحادیه اروپا هستند.
واکنش‌ها > بین‌المللی

ایکائو نگرانی عمیق خود را در مورد «فرود آشکار اجباری» پرواز ابراز کرد. در توئیت ایکائو بیان شده‌است که فرود اجباری می‌تواند نقض کنوانسیون شیکاگو در هواپیمایی بین‌المللی باشد.
دبیرکل ناتو، ینس استولتنبرگ در توئیتر خود نوشت که زمینگیری پرواز «یک حادثه جدی و خطرناک است که نیاز به تحقیقات بین‌المللی دارد».
رئیس کمیسیون اروپا اورسولا فون در لاین این حادثه را «کاملاً غیرقابل قبول» توصیف کرد و اظهار داشت: «هرگونه نقض قوانین بین‌المللی حمل و نقل هوایی باید عواقب داشته باشد.»
واکنش‌ها > کارشناسان حقوقی

آندری هوک، وکیل هواپیمایی اوکراین اظهار داشت که رهگیری توسط هواپیمای نظامی و هدایت مجدد هواپیما به فرودگاهی در دوردست می‌تواند امنیت مسافران و خدمه را به خطر بیندازد. وی همچنین خاطرنشان کرد که پیوست ۲ کنوانسیون شیکاگو رهگیری هواپیماهای غیرنظامی توسط هواپیماهای نظامی را آخرین راه چاره تلقی می‌کند، اما جت نظامی بلاروس بلافاصله بلند شد. دانشیار دانشکده عالی اقتصاد روسیه ، گلب بوگوش، اظهار داشت که صحنه سازی (دراماتیک کردن) تهدید به بمب و رهگیری هواپیما توسط مقامات بلاروس می‌توانست مسافران و خدمه را به خطر بیندازد و هم کنوانسیون شیکاگو و هم کنوانسیون ۱۹۷۱ مونترال باید در ارزیابی حقوقی پرونده مورد استفاده قرار گیرند. وی همچنین پیش‌آمد را «پیشینه ای بسیار خطرناک» خواند.
هواپیمای درگیر یک بوئینگ ۷۳۷–۸۰۰ چهار ساله که در لهستان ثبت گردیده بود. این هواپیما در ماه می سال ۲۰۱۷ در رایان ایر وارد سرویس شد.
یک جت رهگیری میگ -۲۹ بلاروسی، که مشابه آن برای نشاندن هواپیما استفاده شد.
خیابان بهشت

خیابان بهشت با شماره‌گذاری معابر خیابان ۱۶۷۶ تهران یکی از خیابان‌های مرکزی تهران است که در جنوب پارک شهر واقع است. این خیابان از یک طرف به خیابان وحدت اسلامی و از طرف دیگر به خیابان خیام منتهی می‌شود. این خیابان واقع در منطقه ۱۲ شهرداری تهران و مجاور محله سنگلج است. از مهم‌ترین ساختمان‌های واقع در این خیابان می‌توان به ساختمان‌های مرکزی شهرداری تهران، شورای شهر تهران، تئاتر سنگلج، کتابخانه مرکزی (پارک شهر)، پزشکی قانونی شهر اشاره کرد.
| ن ب وخیابان‌های اصلی شهر تهران | ن ب وخیابان‌های اصلی شهر تهران |
| --- | --- |
 آزادی (آیزنهاور)  ویلا (نجات‌اللهی)  انقلاب اسلامی (شاهرضا)  امام خمینی (سپه)  باب همایون  باغ سپه‌سالار  نیاوران (شهید باهنر)  جردن (آفریقا، نلسون ماندلا)  دستواره (معصومی)  بلوار کریم‌خان زند  بلوار کشاورز (الیزابت)  بلوار مرزداران  بلوار هنگام (چهل‌متری زند)  بهشت  پاسداران (سلطنت‌آباد)  پیروزی (فرح‌آباد)  پاستور  منوچهری  سعدی (لختی‌ها)  ایرانشهر  استخر  مفتح  شوش  حجاب  قیام  خاوران  ۱۶ آذر  توحید  اسدآبادی  ابوسعید  باقرخان  نصرت  فرصت شیرازی  فتحی شقاقی  حافظ  خوشوقت (تهران‌پارس)  جمهوری (شاه، نادری، استانبول، شاه‌آباد)  جیحون (استوار لشکری)  خرمشهر (آپادانا)  خیام  مصدق (نفت)  دماوند (تهران‌نو)  ری  قرنی (فیشرآباد)  سئول  ستارخان (تاج)  سرو  سعادت‌آباد  سورنا  سهروردی (فرح)  سی‌متری جی  شهید بهشتی (عباس آباد)  کلاهدوز (دولت)  شهید مطهری (تخت طاووس)  جاده قدیم شمیران (شریعتی)  طالقانی (تخت جمشید)  ظفر (وحید دستگردی)  فاطمی (ایران‌نوین/آریامهر)  فردوسی (علاءالدوله)  فرشته (مرتضی فیاضی)  فلسطین (کاخ)  فرمانیه (لواسانی)  فرهنگ  کارگر (امیرآباد)  گاندی  گلبرگ  لاله‌زار  مولوی  میرداماد  ناصرخسرو  وحدت اسلامی (شاهپور)  ولی‌عصر (پهلوی) :  آزادی (آیزنهاور)  ویلا (نجات‌اللهی)  انقلاب اسلامی (شاهرضا)  امام خمینی (سپه)  باب همایون  باغ سپه‌سالار  نیاوران (شهید باهنر)  جردن (آفریقا، نلسون ماندلا)  دستواره (معصومی)  بلوار کریم‌خان زند  بلوار کشاورز (الیزابت)  بلوار مرزداران  بلوار هنگام (چهل‌متری زند)  بهشت  پاسداران (سلطنت‌آباد)  پیروزی (فرح‌آباد)  پاستور  منوچهری  سعدی (لختی‌ها)  ایرانشهر  استخر  مفتح  شوش  حجاب  قیام  خاوران  ۱۶ آذر  توحید  اسدآبادی  ابوسعید  باقرخان  نصرت  فرصت شیرازی  فتحی شقاقی  حافظ  خوشوقت (تهران‌پارس)  جمهوری (شاه، نادری، استانبول، شاه‌آباد)  جیحون (استوار لشکری)  خرمشهر (آپادانا)  خیام  مصدق (نفت)  دماوند (تهران‌نو)  ری  قرنی (فیشرآباد)  سئول  ستارخان (تاج)  سرو  سعادت‌آباد  سورنا  سهروردی (فرح)  سی‌متری جی  شهید بهشتی (عباس آباد)  کلاهدوز (دولت)  شهید مطهری (تخت طاووس)  جاده قدیم شمیران (شریعتی)  طالقانی (تخت جمشید)  ظفر (وحید دستگردی)  فاطمی (ایران‌نوین/آریامهر)  فردوسی (علاءالدوله)  فرشته (مرتضی فیاضی)  فلسطین (کاخ)  فرمانیه (لواسانی)  فرهنگ  کارگر (امیرآباد)  گاندی  گلبرگ  لاله‌زار  مولوی  میرداماد  ناصرخسرو  وحدت اسلامی (شاهپور)  ولی‌عصر (پهلوی) 
نام‌های رایج‌تر پررنگ نشان داده شده‌اند.: نام‌های رایج‌تر پررنگ نشان داده شده‌اند.
↑  «شهرداری تهران از جبه‌خانه تا بهشت». ایسنا. ۲۰۲۳-۰۵-۰۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۵-۱۱.
خرخستان

مکان
| خرخستان | خرخستان |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
مختصات: : مختصات: 
استان: کرمان
شهرستان: بافت
بخش: بخش مرکزی
دهستان: گوغر
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
خرخستان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان گوغر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
دارسی بوسل

| Dameدارسی بوسلDBE | Dameدارسی بوسلDBE |
| --- | --- |
Bussell at a curtain call after a performance of Theme and Variations, 2007: Bussell at a curtain call after a performance of Theme and Variations, 2007
نام هنگام تولد: Marnie Mercedes Darcey Pemberton Crittle
زادهٔ: ۲۷ آوریل ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) لندن - انگلیس
پیشه: بالرین بازنشسته
همسر: Angus Forbes (ا. ۱۹۹۷)
فرزندان: ۲
والدین: John Crittle Andrea Williams
دارسی بوسل (متولد مارنی مرسدس Darcey Pemberton Crittle ; ۲۷ آوریل ۱۹۶۹) یک بالرین بازنشسته انگلیسی و داور سابق مسابقه رقص تلویزیون بی‌بی‌سی است.
بوسل که در مدرسه آموزشی هنر و مدرسه باله سلطنتی آموزش دیده بود، کار حرفه‌ای خود را در باله سلطنتی سادلر ولز آغاز کرد، اما تنها پس از یک سال به باله سلطنتی نقل مکان کرد، جایی که در ۲۰ سالگی به جوانترین رقصنده اصلی تبدیل شد. بوسل به عنوان یکی از بالرین‌های بزرگ بریتانیایی مورد تحسین قرار گرفته‌است.
دانشگاه ویلینگ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام‌های پیشین: Wheeling College (1954–1987) Wheeling Jesuit College (1987–1996) Wheeling Jesuit University (1996–2019)
شعار: Luceat Lux Vestra (Latin)
شعار به انگلیسی: Let your light shine
نوع: دانشگاه خصوصی
بنیانگذاری شده: ۱۹۵۴؛ ۷۱ سال پیش (۱۹۵۴-خطا: زمان نامعتبر}})
وابستگی مذهبی: انجمن عیسی
وابستگی آکادمیک: ACCU NAICU CIC
موقوفه مالی: $16.1 million
رئیس: Ginny Favede
اعضای هیئت علمی: 77 full-time
دانشجویان: 1,289 (fall 2016)
کارشناسی: 945
تحصیلات تکمیلی: 344
موقعیت: ویلینگ، ویرجینیای غربی، ایالات متحده 
پردیس: ۶۵ جریب فرنگی (۲۶٫۳ هکتار)
Newspaper: Cardinal Connection
رنگ آموزشگاه:     قرمز، مشکی، طلایی
نام ورزشی: Cardinals
شگون‌نما: Iggy the Cardinal
تعلق ورزشی به: NCAA Division II - MEC
وبگاه: wheeling.edu
دانشگاه ویلینگ (WU، سابقاً دانشگاه یسوعی ویلینگ) یک دانشگاه خصوصی کاتولیک رومی در ویلینگ، ویرجینیای غربی است. این کالج به عنوان کالج ویلینگ در سال 1954 توسط انجمن عیسی (همچنین به عنوان یسوعیت‌ها شناخته می‌شود) تأسیس شد و تا سال 2019 مؤسسه یسوعی بود. دانشگاه ویلینگ در بخش دوم اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی به عنوان عضوی از کنفرانس کوهستان شرق رقابت می‌کند.
تاریخچه

ریچارد ویلان، اسقف ویلینگ، در قرن نوزدهم با انجمن عیسی لابی کرد تا دانشگاهی را در این شهر در حال رشد تأسیس کند. بیش از یک قرن بعد پس از اینکه سارا تریسی املاک خود را به اسقف نشین برای ساخت دانشگاه واگذار کرد. این آرزوی ویلان محقق شد.
کالج ویلینگ از طریق مشارکت اسقف نشین ویلینگ-چارلستون با استان مریلند از انجمن مسیح تأسیس شد. زمین در ۲۴ نوامبر ۱۹۵۳ واگذار شد و کالج رسماً در ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۴ تأسیس و در ۲۶ سپتامبر ۱۹۵۵ به روی دانش آموزان افتتاح شد. تأسیس این کالج به ۲٫۷۵ میلیون دلار هزینه راه اندازی نیاز داشت.
برای سال تحصیلی ۱۹۸۷–۱۹۸۸، این دانشگاه به کالج ویلینگ یسوعی تبدیل شد و در جولای ۱۹۹۶، وضعیت دانشگاه را به دست آورد. در مارس ۲۰۲۱، کمیسیون آموزش عالی، این دانشگاه را به دلیل عدم رعایت چندین معیار اعتباربخشی به صورت آزمایشی برگرداند.
روسای دانشگاه

خیلی کشیش لارنس آر. مک هیو، اس جی، ۱۹۵۴–۱۹۵۹
کشیش ویلیام اف. تروی، اس جی، ۱۹۵۹–۱۹۶۶
کشیش فرانک آر هیگ، اس جی، 1966-1972
کشیش Charles L. Currie Jr. , SJ, 1972-1982
کشیش توماس اس. آکر، اس جی، 1982-2000
کشیش جورج اف. لوندی، اس جی، ۲۰۰۰–۲۰۰۳
کشیش جوزف آر. هاکالا، اس جی، ۲۰۰۳–۲۰۰۶
جیمز اف. بیرج، دکتری. (موقت)، 2006-2007
کشیش جولیو جولیتی، اس جی، 2007–2009
جی دیویت مک‌آتیر (بازیگر)، 2009–2010
پدر فرانسیس ماری تریلکیل (موقت)، 2010
ریچارد ای. بیر، ۲۰۱۱–۲۰۱۳
کشیش جیمز جی فلمینگ، اس جی، 2013–2017
دبرا ام. تاونزلی، دکتری، ۲۰۱۷–۲۰۱۸
مارک فیلیپس، موقت، تابستان ۲۰۱۸
مایکل پی میهالیو، جونیور، DMA، ۲۰۱۸–۲۰۱۹
جینی آر. فاوید، ۲۰۱۹–اکنون
جان دکوون آلسوپ

برای عضو کنگره قاره‌ای، جان آلسوپ را ببینید.
| جان دکوون آلسوپ | جان دکوون آلسوپ |
| --- | --- |
عضو خانه نمایندگان ایالت کنتیکت: عضو خانه نمایندگان ایالت کنتیکت
دوره مسئولیت ۱۹۴۷ – ۱۹۴۹: دوره مسئولیت ۱۹۴۷ – ۱۹۴۹
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ آوون، کنتیکت، US
درگذشته: ۶ آوریل ۲۰۰۰ (۸۴ سال) اولد سایبروک، کنتیکت،  U.S.
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
والدین: جوزف رایت آلسوپ چهارم کورین داگلاس رابینسون
خویشاوندان: خانواده روزولت را ببینید
تحصیلات: مدرسه کینگزوود مدرسه گروتون
محل تحصیل: دانشگاه ییل
پیشه: سیاستمدار، سرباز
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه:  ارتش ایالات متحده آمریکا
درجه:  کاپیتان
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ جهانی دوم
جوایز:  نشان ستاره برنزی
جان دکوون آلسوپ (John deKoven Alsop) (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۱۵ – درگذشت ۶ آوریل ۲۰۰۰)، سرباز، مدیر بیمه و سیاستمدار آمریکایی بود که در مجلس نمایندگان کنتیکت خدمت می‌کرد و نامزد ناموفق فرمانداری کنتیکت در ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ بود، وی به عنوان «یکی از تأثیرگذارترین و رنگارنگ‌ترین جمهوری‌خواهان کنتیکت» شناخته شده بود.
اوایل زندگی

آلسوپ در ایون، کنتیکت، از یک خانواده قدیمی یانکی به دنیا آمد و بزرگ شد. او کوچکترین فرزند از چهار فرزند جوزف رایت آلسوپ چهارم (۱۸۷۶–۱۹۵۳)‏ و کورین داگلاس رابینسون (۱۸۸۶–۱۹۷۱) بود که هر دو در مجمع عمومی کنتیکت خدمت کردند. برادران او جوزف آلسوپ و استوارت آلسوپ، هر دو روزنامه‌نگار بودند.
خانواده آلسوپ شامل سیاستمدارانی مانند؛ جان آلسوپ، جان آلسوپ کینگ و جیمز مونرو در عضو کنگره قاره‌ای بودند. پدربزرگ پدری او، دکتر جوزف رایت آلسوپ سوم، نامزد دموکرات‌ها برای معاونت فرماندار کنتیکت در ۱۸۹۱ بود. او از طریق مادرش از نوادگان شجرهٔ خانواده روزولت در خلیج اویستر بود. مادربزرگ مادری او، کورین روزولت رابینسون بود، عموی بزرگ او، رئیس‌جمهور تئودور روزولت و النور روزولت اولین دخترعموی او بود که یک بار از او جدا شد.
او از مدرسه کینگزوود در وست هارتفورد فارغ‌التحصیل شد و مانند برادر بزرگترش استوارت، در مدرسه گروتن تحصیل کرد که در ۱۹۳۳ فارغ‌التحصیل شد، در ۱۹۳۷ از دانشگاه ییل که در آن یکی از اعضای اسکرول اند کی بود، فارغ‌التحصیل شد.
حرفه

پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه ییل، او کار در شرکت اسمیت و بارنی در نیویورک را آغاز کرد. او در ۱۹۴۲، به ارتش ایالات متحده پیوست و در دفتر خدمات استراتژیک در انگلستان، فرانسه و چین خدمت کرد. در طول جنگ، آلسوپ یکی از اعضای یک تیم انگلیسی‌آمریکایی هفت نفره بود که با چتر نجات به پشت خطوط دشمن در فرانسه تحت اشغال نازی‌ها فرود آمد، او با مبارزان مقاومت برای «شناسایی فرودگاه‌های دشمن و آموزش تاکتیک‌های رزم چریکی به ارتش چریکی فرانسه» همکاری کرد. او یک ستاره برنزی با خوشه دریافت کرد و در نهایت به مقام کاپیتانی، ارتقا یافت.
آلسوپ به مدت ۲۷ سال به عنوان رئیس گروه بیمه کاونانت در هارتفورد کار کرد، شرکتی که توسط پدرش در دههٔ ۱۹۲۰ با نام شرکت بیمه آتش‌سوزی دوجانبه شهرستان هارتفورد و شرکت بیمه دوجانبهٔ هیل کنتیکت والی، تأسیس شد. او همراه با جان فیلر، رئیس سابق آتنا و دروی توماس از آی‌تی‌تی هارتفورد، یکی از سازمان‌دهندگان اصلی انجمن بیمه کنتیکت بود که در مورد مسائل بیمه به نیروی لابی‌گر مهمی در کنتیکت تبدیل شد. او ۱۹۸۰ بازنشسته شد.