stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسجدالنبی
تاریخچه > آهنگ ساخت مسجد

مطابق روایات، پس از پایان بنای مسجد قبا، محمد و مهاجران مکی، در میان استقبال انصار و مدینه، راهی مدینه شدند. همهٔ قبایل مسلمان‌شدهٔ یثرب و پیرامون آن ضمن خوش‌آمدگویی به محمد، از او می‌خواستند تا در خانه و قبیله آنها سکنی کند. ولی محمد ضمن قدردانی، انتخاب محل زندگی را به قضای الهی حواله کرد. ستور (مرکب)، کنار خانهٔ ابوایوب انصاری زانو زد و محمد آن‌جا مستقر شد و دعایی بدین مضمون خواند:
«رَبِّ اَنزلنی مُنزَلاً مُبارَکاً، وَاَنتَ خَیرُالمُنزلینَ» یعنی «پروردگارا! در فرودگاهی خجسته فرودم آور، و تو بهترین فرودآورندگانی»
تاریخچه > ساخت نخستین بنای مسجد

محمد از سهیل و سهل، یا سرپرست آنها، یا طایفهٔ بنونجار خواستار خریدن مربد شد. تا در آن‌جا خانه و مسجدی را بنا نهد. تاریخ‌نگاران به گواه منابع معتبر هم‌نظر اند که در ساخت نخست مسجد، محمد هم‌دوش با دیگر صحابهٔ بزرگ مهاجرین و انصار، کار می‌کرده‌است. بیهقی به روایت عبدالله بن عمر که مورد تصریح محمد بخاری در صحیح قرار گرفته، اشارهٔ خاصی می‌کند که: «مسجد پیامبر دارای دیوارها و پایه‌هایی از خشت خام بود و سقف آن با شاخه‌های درخت پوشیده و ستون‌هایش تنه‌های خرما بود.»
از دیدگاه الاقشهری، به استناد گفتهٔ عبداللهَ عمر، بنای مسجد در آن روزگار، سه درب داشته‌است: دربی سوی دیوار جنوبی مسجد، دربی به نام «عاتکه» در شمال دیوار باختری -که به باب‌الرحمة مشهور است- و درب سوم همان درب جبرئیل فعلی است که میانهٔ دیوار خاوری مسجد قرار داشته‌است.
تاریخچه > روضه نبوی

روضه نبوی یا روضه شریفه یا روضه مبارکه مکانی در ناحیه جنوب شرقی مسجد و فاصلهٔ میان آرامگاه محمد و منبر او است که طول آن ۲۲ متر و عرض آن ۱۵ متر است. در این مکان فرش سبز رنگی پهن شده و آرامگاه، منبر و محراب در محدودهٔ آن قرار دارند. این مکان برای مسلمانان به علت سخنی از محمد مکانی مقدس و پرفضیلت است.
محمد در مورد این مکان گفته‌است:
«میان منبر و خانه من باغی است از باغ‌های بهشت و منبر من بر دری از درهای بهشت قرار دارد.»
تاریخچه > ستون‌ها

مقالهٔ اصلی: ستون‌های مسجد النبی
در مسجد نبوی از آغاز ستون‌هایی شناخته شده و معروف وجود داشتند. از جمله ستون مُخَلَّقه (نمازگاه محمد) و ستون مهاجران یا ستون عایشه، ستون توبه، ستون السّریر، ستون مَحْرَسْ (منسوب به علی)، ستون وُفود، مقام جبرئیل (در خانه علی و فاطمه زهرا)، ستون تهجد، و ستون حنّانه هستند.
تاریخچه > تغییر قبله

پس از تغییر سوی قبله از بیت‌المقدس (شمال غربی مسجد) به کعبه (جنوب مسجد)، محمد دربِ گشوده در دیوار جنوبی را مسدود کرد و درب دیگری گشود که شاید گفتهٔ حافظ محمد بن محمود بن نجار با واقعیت مطابق باشد که درب در دیوار شمالی و روبروی دربی بوده که پس از تغییر قبله بسته شده‌بود.
بیهقی از عباده روایت می‌کند که: «انصار مالی را گرد آورده به حضور محمد آوردند و پیش‌نهادند که مسجد را بازساخته بیارایند، و گفتند تا کی باید زیر این سقف که پوشال خرما است، نماز بگزاریم؟». محمد گفت: «سقف مسجد برادرم موسی نیز همچنین بود و من از روش او برنمی‌گردم».
تاریخچه > نخستین گسترش‌ها

بنای مسجد همچنان ترکیب و شکل نخستش را تا ۷ (قمری) نگه داشت و در این روزگار تغییری نکرد. در سال هفتم هجری پس از فتح دژهای خیبر به دست مسلمانان به سوی مدینه بازگشتند. ضرورت توسعهٔ مسجد به‌خاطر افزایش روزانهٔ جمعیت مسلمانان، در نظر پیغمبر و اصحابش آمد. به گفتهٔ جعفر صادق محمد مسجد را از درازا و پهنا چنان فراخ کرد که چون مربع ۱۰۰× ۱۰۰ اَرَشی درآمد.
با توجه به برابری نسبی اَرَش با متر، مساحت مسجد در سال هفتم باید ۲۴۳۳ متر مربع شده‌باشد. این متراژ عینی از بنای مسجد، طبق معیارهای نقشه‌ای که کارشناسان ترک در اواخر سدهٔ ششم خورشیدی که ۲۴۷۵ متر مربع ارائه داده‌اند، مطابقت دارد.
تاریخچه > خاکسپاری محمد

به اعتقاد مسلمانان، پس از درگذشت محمد او را در خانه‌اش (اتاق عایشه) به خاک سپردند. در جریان توسعه مسجد النبی، این مکان در مسجد واقع شد. پس از مرگ ابوبکر و عمر آن‌ها را کنار آرامگاه محمد به خاک سپردند.
تاریخچه > حرم در زمان عمر بن خطاب > گسترش

عمر بن خطاب با توجه به فراوانی و انبوهی مسلمانان در مسجد النبی و نبود جای کافی برای برگزاری فرایض و اعتکاف و نیایش و زیارت، تصمیم گرفت تعدادی از خانه‌های اطراف مسجد را برای توسعهٔ مسجد ویران کند. او برای این کار لازم دید که خانهٔ عباس بن عبدالمطلب را خراب کرده به مسجد بیفزاید. ولی عباس راضی به فروش یا بخشش خانه نشد، پس درگیر شدند. پس از این که ابی بن کعب در حکمیت خود حق را به عباس بن عبدالمطلب داد وی گفت «اکنون که فرمان خدا روشن شد خانه‌ام را به مسلمانان می‌بخشم». در هر صورت، خلیفهٔ دوم پس از دست‌یابی به خانهٔ عباس و خریداری بخشی از خانهٔ جعفر بن ابی‌طالب برادر علی مسجد را گسترش داد.
مورخان مدینه عموماً با توجه به حدیث پسر عمر که گفته‌است: «درازای مسجدالنبی پس از توسعه در زمان خلیفهٔ دوم، از قبله به شام، ۱۴۰ اَرَش و از شرق به غرب ۱۲۰ اَرَش بوده‌است.» چنین نتیجه گرفته‌اند که عمر حدوداً به سمت جنوبی مسجد ۲۰ اَرَش و به سمت شامی یا شمالی مسجد ۴۰ اَرَش افزوده است. چون در قسمت خاوری دیوار مسجد، حجره‌های همسران قرار داشته، عمر در آنجا تصرف و تغیری به‌وجود نیاورد. پس مجموع کل مساحت توسعه‌یافته، حدود ۱۲۱۶ مترمربع بوده‌است. این مساحت بر اساس ذرع ید با آنچه را که مهندسان با متراژ بنای فعلی برای تعیین حدود مسجد در زمان خلیفه دوم ارائه داده‌اند، یعنی ۱۱۰۰ مترمربع چندان اختلافی ندارد و می‌توان آن مستندات تاریخی را درست دانست.
تاریخچه > حرم در زمان عمر بن خطاب > درها

پس از گسترش، در محل قرارگیری درهای بزرگ مسجد به غیر از درهای دیرینهٔ عاتکه، جبرئیل، و شامی تغییراتی حاصل و دو در دیگر بدان افزود و مسجد داری ۶ در شد:
درب مروان در دیوار باختری، که به «باب‌السلام» مشهور است. دوباره روبه‌روی همان جهتی که پیش‌تر بوده، جلوتر کشیده شد.
درب عاتکه در دیوار خاوری که «باب‌الرحمة» می‌نامند.
درب جبرئیل در دیوار شرقی مسجد، همچنان باقی ماند. زیرا در آن سمت، توسعه یا تغییراتی صورت نپذیرفت.
درب زنان در بخش شمالی دیوار خاوری مسجد بنا شد که به اختلاف آن را از ساخته‌های خلیفهٔ دوم اهل سنت گفته‌اند.
دو در در دیوار شمالی یا سویهٔ شامی مسجد
تاریخچه > حرم در زمان عمر بن خطاب > خاک‌سپاری عمر

پس از کشته شدن عمر، او را در کنار قبر محمد و ابوبکر به خاک سپردند. امروزه نیز قبر این سه هنوز در آنجا است.
تاریخچه > حرم در زمان عثمانِ عفان

افزایش روزافزون جمعیت مسلمانان در شهر مدینه و مهاجرت قبایل مسلمان سوی مدینه، گسترش مسجد را ضروری کرده‌بود. بنای مسجد در زمان خلیفهٰ سوم عثمان فرسوده و دیوارها و ستون‌های آن رو به پوسیدگی نهاده‌بود. در سال ۲۴ ه‍جری قمری که شورای شش‌نفره عمر، عثمان را به خلافت رساند مردم مدینه به دلیل ازدیاد مردم و کمی جا در مسجد به‌ویژه در نماز جمعه خواستار گسترش مسجد شدند و او پذیرفت.
عثمان ساختمان مسجد را تغییر داد و به مساحت آن افزود. دیوارها را با سنگ‌های نقش و نگاردار و ستون‌ها را با سنگ‌های تراشیده و نگاشته بازساخت، و سقف را با چوب ساج ترمیم کرد. اساساً عثمان بنای مسجد النبی را از حالت نخستین و سادگی و بی‌آرایگی بیرون آورد. ساختمان دیرین مسجد از بن برچیده و بنای تازه‌ای با مساحت بیشتری جایگزین شد. زهری می‌گوید: «عثمان مسجدالنبی را توسعه داد و ده‌هزار درم سیم را از اموال خود صرف آن نمود.»
تاریخچه > حرم در زمان امویان > حرم در زمان عمرِ عبدالعزیز

در سال ۸۶ قمری ولید بن عبدالملک به خلافت رسید و عمر بن عبدالعزیز را به فرمانداری مکه و مدینه گماشت. ولید بودجهٔ کلانی را در اختیار عمر گذاشت تا زمین و خانه‌هایی را که برای توسعه و نوسازی مسجد باید بدان پیوندد، بخرد. محمد بن جریر طبری در ذیل سخن از حوادث سال ۸۸ می‌گوید: «درهمین سال ولید عبدالملک گفت مسجد پیغمبر خدا را ویران کنند و خانهٔ همسران پیغمبر را نیز ویران کنند و در مسجد بیندازند».
عمر عبدالعزیز طول مسجدالنبی را ۲۰۰ ذراع و عرض آن را از قسمت جنوبی ۲۰۰ ذراع و از قسمت شمالی به ۱۸۰ ذراع رسانید. یعنی پس از توسعهٔ عثمان به مسجدالنبی افزوده شده در ضلع جنوبی خاور به باختر مسجد، حدود پنجاه اَرَش، و بَرِ شمالی آن حدود چهل اَرَش و درازای مسجد از قبله به شام (جنوب به شمال) حدود چهل اَرَش است. مساحت کل مسجد در زمان عمر بن عبدالعزیز روی‌هم حدود شش‌هزار و چهارصد و چهل متر مربع بود.
چهل کارگر رومی با یکصدهزار مثقال طلا، چندین بار کاشی‌های رنگارنگ، قندیل‌های درزنجیر زرین‌کشیده، کار بازسازی را انجام دادند. عمر عبدالعزیز در طول کار به آنها پاداش و خلعت می‌داد. ستون‌های سنگی تراشیده با روکش‌های فلزی، دیوارهای بلند و گچ‌کاری‌شده و کاشی‌کاری آنها و برپایی دیواربست‌ها، نگارگری سقف و زیورآرایی آن به چوب ساج و جایگزینی بنای استوار سنگی بجای خانه‌های گِلی محمد و… چنان بود که تا آن هنگام بنایی مانند آن در شبه‌جزیرهٔ عربستان نبود. این بازسازی‌ها و نوسازی‌ها به گفتهٔ محمدِ جریر طبری، ابن زباله و ابن نجار از سال ۸۸ تا ۹۱ ه‍.ق برابر ۸۵ تا ۸۹ ه‍.خ به درازا کشید.
نخستین‌بار آیات قرآن بر کاشی‌ها و دیوارهای مسجدالنبی نوشته شدند. ابن نجار تصریح کرده‌است که کل سوره‌های والشمس تا ناس را بر دیوارهای مسجد نگاشته و چهار گلدسته در چهار گوشهٔ مسجد برپا کردند که به گفتهٔ ابن زباله و دیگر مستندات، بزرگ‌ترین آن‌ها ۶۰ اَرَش درازا داشت و کوچکترین آن منارهٔ باختری شامی بود.
تاریخچه > دوران مدرن

در دهه ۱۹۸۰ ملک فهد، پادشاه درگذشته عربستان سعودی مسئولیت نظارت بر گسترش مسجدالحرام در مکه و مسجدالنبی در مدینه را به محمد کمال اسماعیل داد.
نوسازی و گسترش‌ها

| گسترش یافتن | تاریخ گسترده‌سازی | دوران | به فرمان/اجراکننده | مساحت کلی (متر مربع) | درصد افزایش | تعداد درها | شمار مناره‌ها‌های اذان | ملاحظات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ساخت مسجد | ۱ (قمری) ۶۲۲ (میلادی) | پیامبری محمد | محمد | ۱٬۰۵۰ | - | ۳ | - | آغاز ساخت |
| یکم | ۷ (قمری) ۶۲۸ (میلادی) | پیامبری محمد | محمد | ۲٬۴۷۵ | ۱۳۶٪ | ۳ | - | پس از غزوه خیبر |
| دوم | ۱۷ (قمری) ۶۳۸ (میلادی) | خلافت راشدین | عمر بن خطاب | ۳٬۵۷۵ | ۴۴٫۴٪ | ۶ | - | ساخت صحن (البطیحاء) برای مسجد |
| سوم | ۲۹ (قمری) - ۳۰ (قمری) ۶۴۹ (میلادی) - ۶۵۰ (میلادی) | خلافت راشدین | عثمان بن عفان | ۴٬۰۷۱ | ۱۳٫۹٪ | ۶ | - | پایان گسترش قسمت جنوبی |
| چهارم | ۸۸ (قمری) - ۹۱ (قمری) ۷۰۷ (میلادی) - ۷۱۰ (میلادی) | خلافت امویان | عمر بن عبدالعزیز به دستور ولید بن عبدالملک | ۶٬۴۴۰ | ۵۸٫۲٪ | ۲۰ | ۴ | خانه‌های محمد را به درون مسجد آورده شد ساخت مناره برای نخستین بار ساخت محراب تو خالی برای اولین بار |
| پنجم | ۱۶۱ (قمری) - ۱۶۵ (قمری) ۷۷۹ (میلادی) - ۷۸۲ (میلادی) | خلافت عباسیان | مهدی | ۸٬۸۹۰ | ۳۸٪ | ۲۴ | ۳ | - |
| ترمیم و بهبودسازی | ۶۵۴ (قمری) ۱۲۷۵ (میلادی) | پایان خلافت عباسیان شروع سلطنت مملوک مصر | آن را مستعصم شروع و بیبرس تکمیل کرد | ۸٬۸۹۰ | ۰٪ | ۲۴ | ۳ | پس از آتش‌سوزی اول |
| ترمیم و بهبودسازی | ۸۸۱ (قمری) ۱۴۷۶ (میلادی) | سلطنت مملوک مصر | قایتبای | ۸٬۸۹۰ | ۰٪ | ۲۴ | ۳ | - |
| ششم | ۸۸۶ (قمری) - ۸۸۸ (قمری) ۱۴۸۱ (میلادی) - ۱۴۸۳ (میلادی) | سلطنت مملوک مصر | قایتبای | ۹٬۰۱۰ | ۱٫۳٪ | ۴ | ۴ | پس از آتش‌سوزی دوم مسجد |
| ترمیم و بهبودسازی | ۹۴۷ (قمری) ۱۵۴۰ (میلادی) | امپراتوری عثمانی | سلیمان یکم | ۹٬۰۱۰ | ۰٪ | ۴ | ۴ | - |
| هفتم | ۱۲۶۵ (قمری) - ۱۲۷۷ (قمری) ۱۸۴۹ (میلادی) - ۱۸۶۰ (میلادی) | امپراتوری عثمانی | عبدالمجید یکم | ۱۰٬۳۰۳ | ۱۴٫۴٪ | ۵ | ۵ | عمارت اصلی در امپراتوری عثمانی |
| هشتم | ۱۳۷۲ (قمری) - ۱۳۷۵ (قمری) ۱۹۵۲ (میلادی) - ۱۹۵۵ (میلادی) | عربستان سعودی | ملک عبدالعزیز | ۱۶٬۳۲۷ | ۵۸٫۵٪ | ۱۰ | ۴ | هزینه ۵۰ میلیون ریال سعودی |
| نهم | ۱۴۰۶ (قمری) - ۱۴۱۴ (قمری) ۱۹۸۵ (میلادی) - ۱۹۹۴ (میلادی) | عربستان سعودی | فهد بن عبدالعزیز | ۹۸٬۳۲۷ و۲۳۵٬۰۰۰ صحن‌ها | ۵۰۲٪ | ۴۱ | ۱۰ | بیش‌ترین گسترش |
ضریح محمد، ابوبکر و عمر
مسجدالنبی امروزه توسعه بسیار یافته‌است و پذیرای جمعیت میلیونی زائران است.
سنگاوین

| سنگاوین | سنگاوین |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: قزوین
شهرستان: آوج
بخش: مرکزی
دهستان: شهیدآباد
بنیان‌گذاری: ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح
جمعیت: ۲۷۳ نفر (سرشماری ۹۵)
وبگاه: www.t.me/sangavin
سنگاوین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا جنوبی ترین نقطه استان قزوین از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
گویش مردم این روستا ترکی آذربایجانی است‌.
نمایی از روستا
جمعیت

این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن 300 نفر (۷۵خانوار) بوده‌است.
مایک کافمن

| Mike Coffman | Mike Coffman |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از کلرادو حوزهٔ حوزه انتخابیه ششم کلرادو: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از کلرادو حوزهٔ حوزه انتخابیه ششم کلرادو
متصدی: متصدی
آغاز به کار  January 3, 2009: آغاز به کار  January 3, 2009
پس از: Tom Tancredo
Secretary of State of Colorado: Secretary of State of Colorado
دوره مسئولیت January 3, 2007 – January 3, 2009: دوره مسئولیت January 3, 2007 – January 3, 2009
پس از: Gigi Dennis
پیش از: Bernie Buescher
Colorado State Treasurer: Colorado State Treasurer
دوره مسئولیت 2006–2007: دوره مسئولیت 2006–2007
پس از: Mark Hillman
پیش از: Cary Kennedy
دوره مسئولیت January 3, 1999 – June 9, 2005: دوره مسئولیت January 3, 1999 – June 9, 2005
پس از: Bill Owens
پیش از: Mark Hillman
Member of Colorado Senate from the 27th District: Member of Colorado Senate from the 27th District
دوره مسئولیت December 12, 1994 – January 3, 1999: دوره مسئولیت December 12, 1994 – January 3, 1999
پس از: Bill Owens
پیش از: John Andrews
Member of Colorado House of Representatives from the 40th District: Member of Colorado House of Representatives from the 40th District
دوره مسئولیت 1989 – December 12, 1994: دوره مسئولیت 1989 – December 12, 1994
پیش از: Gary McPherson
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Michael Coffman ۱۹ مارس ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) فورت لئونارد وود، میزوری, میزوری
حزب سیاسی: حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا
همسر(ان): Cynthia Coffman
اقامتگاه: آورورا، کلرادو
محل تحصیل: دانشگاه کلرادو در بولدر
تخصص: real estate executive
خدمات نظامی: خدمات نظامی
خدمت/شاخه: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت: 1972-1978 (U.S. Army) 1979-1994, 2005-2006 (USMC)
درجه:  سرگرد (ارتش)
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ خلیج فارس جنگ عراق
مایک کافمن (به انگلیسی: Mike Coffman) نمایندهٔ حوزه انتخابیه ششم کلرادو از حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۵ ژانویه ۲۰۰۹ میلادی به‌عضویت این مجلس درآمد.
چون دو هوان

در این مقاله،  نام خانوادگی است.
| عالی‌جناب چون دو هوان | عالی‌جناب چون دو هوان |
| --- | --- |
전두환 全斗煥: 전두환 全斗煥
پرتره رسمی، ۱۹۸۰: پرتره رسمی، ۱۹۸۰
پنجمین رئیس‌جمهور کره جنوبی: پنجمین رئیس‌جمهور کره جنوبی
دوره مسئولیت ۱ سپتامبر ۱۹۸۰ – ۲۴ فوریه ۱۹۸۸: دوره مسئولیت ۱ سپتامبر ۱۹۸۰ – ۲۴ فوریه ۱۹۸۸
نخست‌وزیر: یو چانگ سون کیم سانگ هیوپ چین ای چونگ لیو شین-یانگ لی هان کی کیم چونگ یول
پس از: چوی کیو-ها پاک چونگ هون (کفیل)
پیش از: روه تای-وو
رئیس حزب عدالت دموکراتیک: رئیس حزب عدالت دموکراتیک
دوره مسئولیت ۱۵ ژانویه ۱۹۸۱ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۷: دوره مسئولیت ۱۵ ژانویه ۱۹۸۱ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۷
پس از: سمت ایجاد شد
پیش از: روه تای-وو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۳۱ هاپچون، کرهٔ ژاپن (اکنون شهرستان هاپچئون، استان گیونگ‌سانگ جنوبی، کرهٔ جنوبی)
درگذشته: ۲۳ نوامبر ۲۰۲۱ (۹۰ سال) سئول، کرهٔ جنوبی
حزب سیاسی: حزب عدالت دموکراتیک
همسر(ان): لی سون-جا (ا. ۱۹۵۸)
فرزندان: ۴
محل تحصیل: آکادمی نظامی کره (کارشناسی علوم)
دین: بودیسم (پیشتر کلیسای کاتولیک)
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  South Korea
خدمت/شاخه:  ارتش کره جنوبی
سال‌های خدمت: ۱۹۵۱–۱۹۸۸
درجه: ژنرال
فرمانده: فرماندهی امنیت دفاعی، سرویس اطلاعات ملی
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ ویتنام
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 전두환
هانجا: 全斗煥
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Jeon Duhwan
مک‌کیون–ریشاور: Chŏn Tuhwan
Pen name: Pen name
هانگول: 일해
هانجا: 日海
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Ilhae
مک‌کیون–ریشاور: Irhae
نام محترم: نام محترم
هانگول: 용성
هانجا: 勇星
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yongseong
مک‌کیون–ریشاور: Yongsŏng
 :  
چون دو هوان (کره‌ای: 전두환; هانجا: 全斗煥; تلفظ کره‌ای: [tɕʌnduɦwɐn] یا [tɕʌn] [tuɦwɐn]; ۱۸ ژانویه ۱۹۳۱ – ۲۳ نوامبر ۲۰۲۱) ژنرال ارتش و دیکتاتور نظامی اهل کرهٔ جنوبی بود که از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ به عنوان رئیس‌جمهور کره جنوبی حکومت کرد.
کاش و کاشکی

کاش و کاشکی مجموعه‌ای تلویزیونی در ژانر ترسناک و فانتزی است که در سال ۷۶ توسط مصطفی راور و  حسین پهلوان‌نشان برای گروه کودک و نوجوان شبکه اول سیما تولید شده بود. فصل دوم این سریال نیز به نام «سرزمین‌ آرزوها» بعد از پنج سال وقفه در سال ۱۳۸۰ جلوی دوربین رفت و در تیرماه سال ۱۳۸۵ از شبکه اول سیما پخش شد.
خلاصه داستان

فصل اول، کاش و کاشکی:
سعید نوجوانی است که در انباری خانه‌، جعبه‌ای را می‌یابد حاوی موجودی جادویی به نام «کاشکی». عروسکی عجیب که شبیه مردی کوتوله است با ابروهای پیوسته و کلاهی بر سر. کاشکی،آرزوهای سعید را برآورده می‌کند. آرزوهایی خام که برآورده شدنشان به ضرر اوست و باعث تنبیه او می‌شوند. پس از مدتی، کاشکی سعید را به کفاره‌ی آرزوهایش به نبرد در برابر شر تشویق می‌کند. بناست که سعید با مبارزه با پادشاه سیاهی‌ها مدال هیولای آتش و هیولای تاریکی را به دست بیاورد. سعید دور از چشم مادرش با پادشاه سیاهی‌ها- که مردی به نام «انگل‌خان» است می‌جنگد و او را شکست می‌دهد.
فصل دوم، سرزمین‌ آرزوها:
زنی (شراره رخام) که جاسوس اسرائیل است، به کمک ابزار پیشرفته‌ای که با خود از آن سوی مرزها آورده، به دنبال مدال هیولای آتش و تاریکی است. او با استفاده از این مدال و به کمک یک فناوری پیشرفته، دارای قدرتی خارق‌العاده می شود: قدرت تسخیر ذهن انسان‌ها و به کارگیری آن‌ها در شهری مجازی به نام شهر «رها». اما درست در لحظه‌ای که همه‌چیز به خوبی پیش می‌رود، عملیات تسخیر ذهن‌های جوانان با مانعی جدی رو‌به‌رو می شود. دختری استثنایی به نام فهیمه (هانیه پوری) و موجودی به نام کاشکی که حامی اوست علیه او می‌جنگند و او را شکست می‌دهند.
عوامل

فصل اول:ماجراهای شگفت‌انگیز کاش و کاشکی(۱۳۷۵)
تهیه کننده و کارگردان: مصطفی راور - حسین پهلوان‌نشان
نویسندگان: حسین پهلوان‌نشان - مصطفی راور
مدیر تصویربرداری: حسن یزدانی
موسیقی: کیوان جهانشاهی
تدوین: مهرزاد مینویی
صدا و میکس: محمود خوجانی
طراح صحنه: عبدالحمید قدیریان
چهره‌پردازی: افسانه قلی زاده
بازیگران:
ابوالحسن محضری - سارا قاسمی‌نژاد - محمد پورفرخ - شایان محضری - محمد دباغ
صداپیشه: علی‌همت مومی‌وند
فصل دوم: سرزمین آرزوها(۱۳۸۰-۱۳۸۱)
تهیه‌کننده و کارگردان: مصطفی راور - حسین پهلوان‌نشان
نویسندگان: حسین پهلوان‌نشان - مصطفی راور
مدیر تصویربرداری: حسن یزدانی
تدوین: مهرزاد مینویی
موسیقی: علیرضا کهن‌دیری
طراح هنری: ایرج رامین‌فر
طراح جلوه‌های ویژه: محسن روزبهانی
طراح گریم: سعید ملکان
صدابردار: محمد قمی
بازیگران:
هانیه پوری، شراره رخام، مهدی فقیه ، زهره مجابی، مجید مشیری ، شیوا بلوریان ، نسترن وکیلی ، زهره فراست ، آیدا تبیانیان ، ثمره آرونی ، عطائالله مرادی ، محمود بنفشه خواه ، علیرضا نجات ، علی فغانی
صداپیشه: علی‌همت مومی‌وند
حواشی

پخش فصل نخست این سریال، با ظن بردن مدیران شبکه به استفاده از نشانه‌های گروه‌های شیطان‌پرستی پس از مدتی متوقف شد و بازپخش بخش‌هایی از فصل اول این مجموعه، سال‌ها بعد و در سال ۱۳۹۳ از طریق شبکه نسیم امکان پذیرفت.
کارل گوستاو یونگ

| کارل گوستاو یونگ | کارل گوستاو یونگ |
| --- | --- |
در سال ۱۹۳۵: در سال ۱۹۳۵
نام هنگام تولد: کارل گوستاو یانگ
زادهٔ: ۲۶ ژوئیهٔ ۱۸۷۵ کسویل، تورگاو، سوئیس
درگذشت: ۶ ژوئن ۱۹۶۱ (۸۵ سال) کوسناخت (مایلن)، زوریخ، سوییس
ملیت: سوئیس
شهروندی: سوئیس
محل تحصیل: دانشگاه بازل
شناخته‌شده برای: روان‌شناسی تحلیلیناخود آگاه جمعیعقده روانیکهن‌الگوهای یونگآنیما و آنیموسهم‌زمانیبرونگرایی و درونگرایی
همسر: اما یونگ
فرزندان: ۵
جوایز: دکتری افتخاری از دانشگاه کلارک، دانشگاه فوردهام، دانشگاه هاروارد، دانشگاه الله‌آباد، دانشگاه هندوی بنارس، دانشگاه کلکته، دانشگاه آکسفورد، دانشگاه ژنو، مؤسسه فناوری فدرال زوریخ، عضو افتخاری انجمن سلطنتی پزشکی
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): روان‌پزشکی، روان‌شناسی، روان درمانی، روان‌شناسی تحلیلی
محل کار: بورگهلتسلی، ارتش سوئیس (افسر در جنگ جهانی اول)
استاد راهنما: یوجین بلولر، زیگموند فروید
 :  
امضاء: امضاء
کارل گوستاو یونگ (آلمانی: Carl Gustav Jung; زاده ۲۶ ژوئیه ۱۸۷۵ – درگذشته ۶ ژوئن ۱۹۶۱) فیلسوف و روانپزشک اهل سوئیس بود که با فعالیت های خود در روان‌شناسی و ارائهٔ نظریاتی تحت عنوان روان‌شناسی تحلیلی شناخته می‌شود. به تعبیر «فریدا فوردهام» پژوهشگر آثار یونگ:
«هرچه فروید ناگفته گذاشته، یونگ تکمیل کرده‌است.»
یونگ بعضی از معروف‌ترین مفاهیم روان‌شناسی را ابداع کرده‌ است مانند: ناخودآگاه جمعی ، سایه‌ها، پرسونا، عقده‌ها، آنیما و آنیموس، برونگرایی و درونگرایی. از آثار مهم او می‌توان به روان‌شناسی ضمیر ناخودآگاه، تحلیل رؤیا، سمینار یونگ دربارهٔ زرتشت نیچه، انسان و سمبل‌هایش، خود شناخته، انسان در جستجوی هویت خویشتن، روان‌شناسی و علوم غیبی، روح و زندگی، ناخودآگاه جمعی و کهن الگو، روان‌شناسی و کیمیاگری، رؤیاها، زندگی‌نامه من، کتاب سرخ، راز گل رزین، ماهیت روان و انرژی اشاره کرد.
زندگی > کودکی

او در ۲۶ ژوئیه ۱۸۷۵م. در کسویل سوییس متولد شد. او فرزند دوم خانواده و تنها پسر یک کشیش پروتستان انجیلی اصلاح‌طلب سوییسی بود و خانواده او غرق مذهب بودند. هشت عمو و پدربزرگ مادری یونگ همگی کشیش بودند. او در جایی خود را نسبتاً سوئیسی می‌داند زیرا قدمت ملیت سوئیسی خانواده‌اش به صد سال نمی‌رسد. اولین زمین بازی یونگ گورستان کلیسا بود. فرزند اول خانواده کمی پس از تولد از دنیا رفته بود. شش‌ماهه بود که خانواده به روستای دیگری به نام لوفن در نزدیکی مرز آلمان و فرانسه آبشارهای راین نقل مکان کرد. پس از آن به کلاین هونینگن، روستای کوچکی در نزدیکی بازل و در ساحل راین رفتند.
وقتی یونگ شش‌ماهه بود، پدرش به عنوان کشیش در یک کلیسای مرفه تر در لاوفن منصوب شد. اما تنش بین والدینش رو به افزایش بود. مادرش امیلی یانگ زنی غیرعادی و افسرده بود. او زمان قابل توجهی را در اتاق استراحت خود می‌گذراند و می‌گفت شبها در آنجا ارواح به ملاقاتش می‌آیند.
یونگ به مدرسه ای روستایی می‌رفت و از نظر هوشی بسیار از همکلاسی‌هایش پیش بود. او از بودن در کنار سایر کودکان لذت می‌برد، اما دوستی با آنها برایش آسان نبود، چون تنها بازی کردن را دوست داشت. از ۱۱ سالگی به مدرسه ای در بازل رفت، ولی در آن‌جا هم هرگز خوشحال نبود. پسران دیگر او را عجیب و غریب می‌دانستند و سر به سرش می‌گذاشتند. درس‌ها هم همیشه از نظر او خسته کننده بودند و وقتش را تلف می‌کردند.
یونگ در دوازده سالگی به دلیل بیماری صرع که دوره‌هایی از حالت غش را منجر می‌شد به نحوی از رفتن به مدرسه شانه خالی می‌کرد، اما بعدتر از این سرگیجه و غش و ضعف خلاص شد. او به‌تدریج به مردی خوش‌صورت و ورزشکاری نیرومند تبدیل شد که این صفات همراه با قهقهه‌های شادمانه و عشق به زندگی به او حضور فیزیکی قابل توجه و جذبه‌ای بسیار، به‌ویژه در ارتباط با زنان، داد.
یونگ عاشق طبیعت و ارتباط روحی عمیق با همه موجودات زنده و تنهایی و آرامشی بود که طبیعت برایش به ارمغان می‌آورد. او اوقات زیادی را صرف تفکر، نوشتن، تعمق و کسب آرامش درونی می‌کرد و رابطه عمیق او با موجودات زنده و طبیعی در نقاشی و کار با چوب و سنگ تجلی می‌یافت. حیوانات را بسیار دوست داشت و همیشه سگش را همراه خود می‌برد. یونگ غالباً از پیام‌هایی سخن می‌گفت که از طبیعت دریافت می‌کرد.
نه ساله بود که خواهرش گرترود به دنیا آمد، اما چون فاصله سنی‌شان زیاد و اخلاق‌هایشان متفاوت بود، حضور او بر کودکی یونگ تأثیری به جا نگذاشت. کارل کودکی گوشه‌گیر بود و دوست داشت تنها بازی کند و در دنیای خود غرق شود. گرترود بسیار حساس و ظریف بود و عمر چندانی هم نکرد. یونگ می‌گفت خواهرش همیشه برای او غریبه بوده‌است. کارل عاطفی بود، ولی خواهرش هرچند عمیقاً بسیار حساس بود، اما احساساتش را بروز نمی‌داد.
زندگی > جوانی و تحصیل

در جوانی مجذوب علم و فلسفه شد؛ فقر خانوادگی به کارل اجازه نمی‌داد در دانشگاهی در یک شهر دور درس بخواند، به همین دلیل دانشگاه بازل برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی به او بورس داد. علاقه اصلی او تحصیل در رشته باستان‌شناسی بود، اما دانشگاه بازل چنین رشته‌ای نداشت، بنابراین تن به رشته پزشکی داد. انتخاب این رشته در خانواده او سابقه داشت و پدربزرگش استاد جراح دانشگاه بود. در سن بیست‌سالگی پدرش درگذشت و خانواده‌اش مجبور به ترک خانهٔ کشیشان شدند و به بات‌میتگرمیل نزدیک بازل نقل مکان کردند.
یونگ به عضویت انجمن مناظرات دانشگاه درآمد. او در مباحثات و وصله‌پینه کردن‌های عقلانی پیشرفت فوق‌العاده‌ای داشت. او در یک «تابش شهودی» پی برد آموزه‌ای که او دنبالش می‌گردد روان‌پزشکی است. رشته روان‌پزشکی در آن زمان اعتبار چندانی نداشت، اما از نظر یونگ بهترین انتخاب بود، چون به او امکان می‌داد همزمان دربارهٔ جنبه‌های علمی و روحانی حیات مطالعه کند.
یونگ بیش از دو سال در جلسات احضار روح شرکت می‌کرد که این جلسات موضوع آماده‌ای برای تحقیقات او بود و موضوع پایان‌نامهٔ دکتری یونگ در سال ۱۹۰۲ شد. در این سال نظریات روان‌پزشکی به دست شارکو و فروید بسط یافت. یونگ کارآموزی‌اش را در روان‌پزشکی از دسامبر ۱۹۰۰ به‌عنوان دستیار بیمارستان بورگهولتزلی از درمانگاه‌های وابسته به دانشگاه زوریخ آغاز کرد. او طی مدت نه سال در بورگهولتزلی در برنامهٔ پیشگام تجربی روان‌شناسی تحت سرپرستی یوجین بلولر رئیس بیمارستان فعال شد. تحقیقات بلویلر حول مسئله اسکیزوفرنی بود بلویلر در این زمان به تحقیقات فروید دربارهٔ ضمیر ناخودآگاه و روان‌زدایی اختلالات گرایش پیدا کرده بود.
یونگ از گالوانومتر برای اندازه‌گیری حالات روانی از راه پاسخ‌های پوستی و غده‌های عرقی استفاده نمود، دستگاهی که امروزه به آن دروغ یاب می‌گویند. او در آن زمان مشغول تحقیق در آزمون ربط کلمات و تأثیر آن بر بیماران روانی و تبه‌کاران بود. کوشش‌های یونگ در این زمینه باعث شهرت او به خصوص در آمریکا شد. او در سال ۱۹۰۵ پزشک ارشد بورگهولتزلی و مدرس دانشکده طب در دانشگاه زوریخ گردید.
زندگی > خاطراتی از کودکی

یونگ کودکی تنها و درونگرا بود. او معتقد بود که مانند مادرش، دارای دو شخصیت است یک شهروند مدرن سوئیسی و شخصیتی که مناسب قرن هجدهم است."شخصیت شماره ۱"، به گفته وی، یک بچه مدرسه‌ای معمولی بود که در عصر آن زمان زندگی می‌کرد. "شخصیت شماره ۲" فردی با وقار، مقتدر و تأثیرگذار از گذشته بود.اگرچه یونگ به هر دو والدین نزدیک بود، اما از رویکرد علمی پدرش به ایمان ناامید شد.
زندگی > ازدواج

همچنین ببینید: اما یونگ
یونگ در ۱۴ فوریه ۱۹۰۳ با اما یونگ (اما روشنباخ) (۱۹۵۵–۱۸۸۲) ازدواج کرد. «اما» از یک خانواده آلمانی-سوئیسی و زنی تحصیل‌کرده، زیبا و محبوب بود. او دختر یک کارخانه‌دار ثروتمند بود و این باعث آزادی یونگ از لحاظ مالی شد. پدر اما، به غیر از دیگر موارد همچنین مالک شرکت آی‌دبلیوسی - شرکت بین‌المللی ساخت ساعت و تولیدکننده قطعات لوکس بود. با مرگ وی در سال ۱۹۰۵، دو دخترش و همسرانشان صاحب کارخانه شدند. شوهر خواهر همسر (باجناق) یونگ - ارنست هومبرگر - صاحب اصلی شد اما یونگ سهامدار یک تجارت پر رونق بود که امنیت مالی خانواده را برای دهه‌ها تضمین می‌کرد.