stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: جاوید شاه
نام پیشین: اداره میهن داشت شاه شاهان
بنیان‌گذاری: ۱۳۰۱
انحلال: ۱۳۵۷
گونه: سازمان ناسودبر، سازمان مردم‌نهاد
وضعیت حقوقی: سازمان بنیادنهاد ناسودبر غیرانتفاعی
هدف: بشردوستانه
ستاد: تهران
محدودهٔ فعالیت: ایران، خاورمیانه، آفریقا
رئیس: شمس پهلوی
افراد کلیدی: اشرف پهلوی، فرح دیبا، فوزیه پهلوی، محمدرضا پهلوی، شمس پهلوی، رضا پهلوی دوم، علیرضا پهلوی (یکم)، اسدالله علم، امیرعباس هویدا
بودجه: ۵۰ هزار تومان
کارمندان: ۴۱۰۰۰
نام پیشین: اداره میهن داشت شاه شاهان
جمعیت شیر و خورشید سرخ نخستین سازمان خیریه ایران بود که عهده‌دار وظایف مهم و متعددی در مسائل مربوط به امدادرسانی در حوادث غیر مترقبه و امدادی، آموزش کمک‌های اولیه، تأسیس بیمارستان و درمانگاه، تهیه دارو و تجهیزات پزشکی، تربیت پرستار، نگهداری از کودکان بی سرپرست، ارائه برنامه‌های ویژه برای جوانان و برخی فعالیت‌های عمرانی در داخل و خارج از کشور بود. این جمعیت در سال ۱۳۰۱ پس از زلزله نابودگر تربت حیدریه توسط امیراعلم تنظیم و تأسیس گردید. نام جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ به جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران تغییر یافت.
بعضی معتقدند که سال‌های بدون فعالیت برای جمعیت شیر و خورشید سرخ و عدم پیگیری مؤثر ایران برای احیای آن، همچنین درخواست اسرائیل برای تأسیس سازمانی بین‌المللی با اهداف مشابه و با نام و نشان ستاره داوود سرخ، موجب گردید تا کنوانسیون ژنو در دسامبر ۲۰۰۵ با تصویب «پروتوکل الحاقی ۳» نشان سومی را به دو نشان قبلی اضافه نمود، بنام کریستال سرخ.
این کار به منظور جلب مشارکت کشورها و جمعیت‌های دیگری که مایل به استفاده از دو نشان صلیب یا هلال نیستند، همچون یهودیان (اسرائیل)، بودیسم یا هندوییسم و غیره انجام گرفت.
بدین ترتیب از سال ۲۰۰۶ حرکت جدیدی با عنوان صلیب سرخ، هلال احمر، کریستال سرخ راه اندازی شد.
تاریخچه تأسیس

در سال ۱۳۰۱ خورشیدی  امیر اعلم مدیر بهداری استان خراسان بود. پس از زلزله ویرانگر بجنورد، وی به نزد احمد شاه می‌رود و برای بنیان نمودن جمعیت شیر و خورشید ایران پروانه می‌خواهد تا کمک‌های خارجی را به هنگام آسیب‌های طبیعی به ایران جلب کند. پس از بنیان این جمعیت بی‌درنگ عضو کمیته فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر (IFRC) می‌شوند و علامت شیر و خورشید سرخ را ثبت می‌نماید.
ثبت نشان

در کنفرانس صلیب سرخ جهانی که در سال ۱۹۰۶ در ژنو برگزار شد تنها دو کشور مسلمان ایران و عثمانی اجازهٔ حضور داشتند. نمایندهٔ عثمانی به‌دلیل این که در کنفرانس صلیب سرخ در سال ۱۹۰۴ شرکت نکرده و معاهدهٔ منعقدهٔ آن را امضا ننموده بود از شرکت در کنفرانس صلیب سرخ در سال ۱۹۰۶ محروم ماند؛ بنابراین ایران تنها کشور مسلمانی بود که در آن کنفرانس حضور داشت و می‌بایست به اتفاق اعضای دیگر در مورد نماد و نشان پرچم امدادرسانی که همانا صلیب سرخ بود تصمیمی نهایی می‌گرفت. در این کنفرانس نمایندهٔ ایران صمد خان ممتازالسلطنه طی نطقی اظهار داشت با این که صلیب مذهبی مورد احترام آیین اسلام است و نباید ذره‌ای بی‌احترامی نسبت به صلیب عیسی کرد اما به‌دلیل پاره‌ای ملاحظات تاریخی و از آن جا که سابقاً صلیب علامت جنگ و جهاد با ممالک اسلامی بوده، شاید اثر سوئی در بین مسلمانان داشته باشد و اینان پذیرای خدمات بهداشتی و امدادرسانی تحت پرچم صلیب سرخ نشوند؛ بنابراین درخواست کرد که اجازه داده شود کشورها علامت ملی خود را داشته باشند.
در سال ۱۹۲۹ کنوانسیون ژنو سومین نشست خود را پس از پایان جنگ جهانی اول در کشور سوئیس و شهر ژنو برگزار کرد. در این نشست نمایندگان دولت ایران و دولت ترکیه از شرکت کنندگان در کنفرانس خواستند که نشان شیر و خورشید (ایران) و هلال احمر (ترکیه) در سراسر دنیا به رسمیت شناخته شود. این کنوانسیون پروانه داد که ایران از نشان خود یعنی نشان شیر و خورشید سرخ ایران و ترکیه از نشان هلال احمر استفاده کنند و این دو نشان از جانب کنوانسیون به رسمیت شناخته شد.
ثبت نشان > پس از انقلاب اسلامی

در ۴ سپتامبر سال ۱۹۸۰، پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، حکومت اسلامی رسماً اعلام کرد که نشان شیر و خورشید را دیگر استفاده ننموده از این پس فقط از نشان هلال احمر استفاده خواهد نمود.
در۲۳ ژوئیه ۲۰۰۰ حکومت جمهوری اسلامی به دولت سوئیس اعلام داشت که حق این را محفوظ می‌دارد که هر گاه که بخواهد از نشان شیر و خورشید سرخ دوباره استفاده کند و از وزارت خارجه سوئیس درخواست کرد که دولت سوئیس، دیگر کشورهای عضو کنوانسیون ژنو ۱۹۴۹ از تصمیم جمهوری اسلامی ایران آگاه سازد.
تاریخچه ورود ایران به کنوانسیون بین‌المللی صلیب سرخ

نخستین کوشش ایرانیان برای پیوستن به کنوانسیون‌های بین‌المللی در مورد تشکیلات بین‌المللی صلیب سرخ به دوران پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار بازمی‌گردد. ایران در زمان حکومت او و در دسامبر سال ۱۸۷۴/شوال ۱۲۹۱، کنوانسیون مصوب ۱۸۶۴ ژنو را پذیرفت. اما عملاً برای ده‌ها سال پس از این تاریخ هیچ‌گونه اقدامی برای تأسیس مؤسسه، یا سازمانی که عامل اجرایی این کنوانسیون در ایران باشد صورت نگرفت. در طی این سال‌ها، جدی‌ترین کوشش ایران در این زمینه، اعزام نماینده‌ای به سومین کنفرانس بین‌المللی صلیب سرخ در ژنو در سال بود. در این کنفرانس، عبدالصمد ممتازالسلطنه سیاستمدار و وزیر مختار وقت ایران در پاریس، نقش بسیار مهمی در تبیین نگرش جوامع اسلامی به نشان بین‌المللی صلیب سرخ داشت و توانست موافقت کنفرانس را در پذیرش نشان شیر خورشید سرخ به عنوان نشان رسمی دولت ایران برای جمعیت خود اخذ نماید. این نشان چند سال بعد از این زمان مورد تأیید کنفرانس دیپلماتیک صلیب سرخ در ژنو نیز قرارگرفت. اگر چه همچنان هیچ نهادی از سوی دولت ایران برای انجام وظایف مربوط به صلیب سرخ به وجود نیامد. فعالیت‌های مربوط به این مؤسسه تنها در اثر کوشش‌های شخصی افراد و به صورت غیرپیوسته انجام می‌شود. از جمله، تلاش‌های  امیرخان اعلم (مشهور به امیراعلم، از جمله دانش آموختگان ایرانی در اروپا در رشته پزشکی و از بنیان‌گذاران چند بیمارستان به سبک غربی در ایران) در خلال جنگ‌های داخلی ایران بین مستبدین و مشروطه خواهان در سال‌های پس از پیروزی انقلاب مشروطیت ایران بود.
پذیرش نماد شیر و خورشید سرخ

یک دهه بعد از اتمام جنگ جهانی اول، کنفرانس مهم دیپلمات‌های جهان در سال ۱۹۲۹ میلادی در شهر ژنو، عرصه بسیار مهمی برای کسانی بود که می‌کوشیدند از آنچه «فجایع جنگ» می‌نامیدند، بکاهند. یکی از موضوعات اصلی این کنفرانس نیز، مصونیت امدادرسانان در زمان جنگ بود که با توجه به چندین تجربه موفق قبلی، با استقبال اکثر کشورهای جهان همراه بود. کشورهای مصر و ترکیه رسماً درخواست کردند که کشورهای اسلامی اجازه داشته باشند، از آرم «هلال احمر» برای گروه‌های امدادرسان در زمان جنگ استفاده کنند. کشور ایران نیز رسماً در خواست کرد که به جای صلیب سرخ و هلال احمر، نشان ویژه خود را داشته باشد: «شیر و خورشید سرخ» که نمادی ملی بود و بر پرچم ایران نیز جای داشت. این درخواست‌ها مباحث گسترده‌ای را به دنبال داشت و با مخالفت‌های بسیاری نیز رو به رو شد. سرانجام کشورهای جهان درخواست ایران را پذیرفتند اما برای استفاده از هلال احمر، استفاده از این نشان را به کشورهای مصر و ترکیه محدود کردند و سال‌ها بعد کشورهای اسلامی دیگر نیز اجازه یافتند تا از هلال احمر استفاده کنند.
تأسیس جمعیت شیر و خورشید سرخ

نخستین رویکرد تشکیل مؤسسه خیریه امدادی در ایران تحت حمایت دولت در سال ۱۳۰۱ خورشیدی صورت گرفت. در این سال به کوشش  امیراعلم اقداماتی برای تأسیس شیر و خورشید با حمایت دولت انجام شد. در سال ۱۳۰۱،  امیراعلم مقررات وضع شده از سوی صلیب سرخ جهانی برای جمعیت‌ها را ترجمه و در اختیار احمد شاه قاجار، پادشاه وقت ایران قرارداد تا شاه آن را مطالعه کرده و مقدمات تشکیل جمعیت فراهم شود. بر اساس این متن ترجمه شده، نظامنامه اساسی (اساسنامه) جمعیت شیرو خورشید سرخ ایران تهیه و در اسفند ماه ۱۳۰۱ شمسی به امضای ولیعهد، محمد حسن میرزای قاجار رسید. این اساسنامه در ۱۰ فصل و ۶۰ ماده تهیه شده و برابر مقدمهٔ آن، ریاست افتخاری جمعیت با ولیعهد بود. اگر چه به روایت  امیراعلم، شاه و ولیعهد با طفره رفتن‌های مکرر، از شرکت در مجلس که به منظور افتتاح جمعیت برپا شده بود، خودداری کردند، اما نخستین جلسه رسمی کمیته مرکزی جمعیت در مرداد ماه سال ۱۳۰۲ تشکیل گردید. جمعیت شیر و خورشید سرخ نخستین و بزرگ‌ترین جمعیت خیریه ایران است که عهده‌دار وظایف مهم و متعددی در مسائل مربوط به امدادرسانی در حوادث غیرمترقبه و امدادی، تأسیس بیمارستان و درمانگاه، تهیه دارو و تجهیزات پزشکی، تربیت پرستار، نگهداری از کودکان بی سرپرست، ارائه برنامه‌های ویژه برای جوانان و برخی فعالیت‌های عمرانی در داخل و خارج از کشور بوده است.
اولین تجربه‌های جمعیت شیر و خورشید سرخ

نخستین حرکت امدادی جمعیت، کمک به زلزله زدگان تربت حیدریه بود که در زمانی که هنوز هیچ گونه امکاناتی در اختیار جمعیت نبود، به همت  امیراعلم صورت گرفت. از جمله این کارها تعیین هیئت مرکزی مؤسسه، تشکیل هیئت‌های مختلف جمعیت در بعضی ایالت‌های کشور و نیز راه اندازی مجله‌ای به عنوان ارگان رسمی جمعیت به نام «شیر و خورشید سرخ» بود. در سال ۱۳۰۶ در جلسهٔ هیئت مرکزی جمعیت، به ترتیب حسن مستوفی الممالک، سیاستمدار مشهور به عنوان رئیس و امیراعلم به عنوان نایب رئیس اول جمعیت انتخاب شدند. اعضای این کمیته مرکزی، از میان بنیان‌گذاران و یاری رسانندگان به جمعیت و درجلسه عمومی جمعیت انتخاب می‌شدند. در سال ۱۳۰۷ نیز نخستین اقدامات برای تشکیل جمعیت زنان شیر و خورشید سرخ ایران صورت گرفت. در سال‌های بعد، تشکیلات جمعیت رو به گسترش گذاشت و بسته به موقعیت افراد عضو جمعیت به کمک سانحه دیدگان و نیز نیازمندان می‌شتافت. از جمله این موارد، کمک‌رسانی به زلزله زدگان شیروان در سال ۱۳۰۸ خورشیدی بود. در همین سال نیز کنفرانس دیپلماتیک ژنو دربارهٔ صلیب سرخ بین‌المللی، نشان شیر و خورشید سرخ را در کنار نشان‌های هلال احمر و صلیب سرخ به عنوان نشان امدادی و دارای مصونیت در میدان‌ها نبرد به رسمیت شناخت. همچنین اقداماتی برای گسترش تشکیلات جمعیت صورت گرفت. از جمله سازمان جوانان جمعیت، عهده‌دار مسئولیت آموزش جوانان در جهت حس وظیفه‌شناسی و همکاری اجتماعی به وجود آمد. اقداماتی نیز جهت تأسیس چند واحد بیمارستانی و تشکیل ترابری جمعیت صورت گرفت.
هلال احمر در ایران

مقالهٔ اصلی: جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ماه ۱۳۵۷، دولت ایران در سال ۱۹۸۰ رسماً به فدراسیون جهانی اعلام کرد که از این پس به جای نماد شیر و خورشید سرخ، همانند دیگر کشورهای اسلامی از «هلال احمر» استفاده خواهد کرد. صلیب سرخ و هلال احمر نیز اعلام کرد که استفاده از آرم «شیر و خورشید سرخ» به شکلی انحصاری در اختیار ایران است و اگر نظام سیاسی موجود، تمایلی به استفاده از این آرم ندارد، این حق ملغی نمی‌شود. بنا به اعلام این فدراسیون، دولت ایران در هر زمانی که بخواهد می‌تواند از نشان شیر و خورشید سرخ استفاده کند و تمامی کشورهای عضو فدراسیون باید به این آرم احترام بگذارند و این آرم، بار حقوقی کاملاً برابر با صلیب سرخ و هلال احمر دارد.
خاستگاه دینی نشان شیر و خورشید

علی یونسی وزیر اطلاعات کابینه اول رئیس‌جمهور روحانی: عده‌ای خیال می‌کردند نماد شیر و خورشید در میان پرچم ایران یک نماد سلطنتی است اما اینگونه نیست. شیر نماد علی و خورشید نماد پیامبر اسلام محمد است و تنها تاجش مربوط به شاه است… اگر به من باشد، هلال احمر را تغییر می‌دهم و شیر و خورشید را جایگزین آن می‌کنم؛ البته برای هلال احمر هم احترام قائلم.
نگارخانه

نشان رسمی جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران، ثبت شده در کنوانسون ژنو
مدال بین‌المللی صلیب سرخ، هلال احمر و شیر و خورشید سرخ؛ ضرب پاریس
دو نمونه پلاک
دانیال حکیمی

| دانیال حکیمی | دانیال حکیمی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ اسفند ۱۳۴۱ ‏(۶۱ سال) شاهرود، سمنان، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۶۲–اکنون
همسر: زیبا هاشم‌زاده
فرزندان: ۲
دانیال حکیمی (زادهٔ ۱۵ اسفند ۱۳۴۱) بازیگر سینما، تلویزیون، تئاتر و رادیو زاده ی ایران است.
او دانش‌آموخته مدرسه عالی بازیگری (رادیو) می‌باشد. وی کار حرفه‌ای خود را با بازی در نمایش ملکوت در سال ۱۳۶۰ به نویسندگی و کارگردانی حسین مختاری در سالن اصلی تئاتر شهر بر روی صحنه آغاز کرد و نقش‌های متفاوت بسیاری را با همین نویسنده و کارگردان در تالار مولوی دانشگاه تهران بر روی صحنه برد، سپس همزمان با فعالیت در رادیو و اداره فعالیت‌های فرهنگی و هنری دانشگاه تهران همکاری خود را با اداره تئاتر شروع کرد.
وی در سینما با فیلم مخترع ۲۰۰۱ و به دنبال آن در فیلم‌های دیگه چه خبر!؟ و چشم‌هایم برای تو ایفای نقش کرد.
او بازی در تلویزیون را از سال ۱۳۶۶ با سریال مرغ حق آغاز کرد و بازی‌های موفقی در سریال‌های خواب و بیدار، ولایت عشق، مرگ تدریجی یک رؤیا، مسافر، فکر پلید و… داشته‌است.
او در سال ۱۳۸۶ موفق به دریافت تندیس بهترین بازیگر مرد تئاتر برای ایفای نقش «بهمن آهنگ» در نمایش ملودی شهر بارانی به نویسندگی اکبر رادی و کارگردانی هادی مرزبان شد.
وی در زمینه ورزش‌های رزمی (کونگ فو) نیز مهارتهایی دارد که در سریال خواب و بیدار در شخصیت پردازی نقش خود از آن بهره برد.
فیلم‌شناسی > سینما

| سال | عنوان | نقش | کارگردان | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۷ | شکار روباه | علی | مجید جوانمرد |  |
| ۱۳۸۵ | ارتفاع ۶/۴۵ |  | سیامک شایقی |  |
| ۱۳۸۱ | ستاره‌های سربی | نریمان | مهدی ودادی |  |
| ۱۳۷۷ | لژیون | فرامک | سید ضیاالدین دری |  |
| ۱۳۷۵ | طوفان |  | محمد بزرگ نیا |  |
| ۱۳۷۴ | بازی‌های پنهان |  | کریم هاتفی نیا |  |
| ۱۳۷۱ | چشمهایم برای تو |  | خسرو شجاعی |  |
| ۱۳۷۰ | دیگه چه خبر!؟ | عباس | تهمینه میلانی |  |
| ۱۳۷۰ | مخترع ۲۰۰۱ |  | امیر توسل |  |
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | عنوان | نقش | کارگردان | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۷ | خاک گرم | شهریار | جواد ارشاد |  |
| ۱۳۹۶ | سارق روح | نادر | احمد معظمی |  |
| ۱۳۹۴ | دوردست‌ها | رسول | جواد ارشاد سرابی |  |
| ۱۳۹۳ | آسمان من | نادر | محمدرضا آهنج |  |
| ۱۳۹۳ | رهایی | جلال | مسعود تکاور |  |
| ۱۳۹۳ | آقای هنرپیشه |  | سعید اسدی | تله‌فیلم |
| ۱۳۹۲ | نامه ای به خواهرم |  | سعید اسدی | تله‌فیلم |
| ۱۳۹۱ | کودکی برای من |  | محسن شاه محمدی | تله‌فیلم |
| ۱۳۸۹ | فاصله‌ها | محسن | حسین سهیلی‌زاده |  |
| ۱۳۸۸ | اسرار پدری |  | مسعود اطیابی | تله‌فیلم |
| ۱۳۸۷ | شب هزار و یکم |  | علی بهادر |  |
| ۱۳۸۷ | ترانه مادری | فرخ | حسین سهیلی‌زاده |  |
| ۱۳۸۶ | مرگ تدریجی یک رؤیا | حامد | فریدون جیرانی |  |
| ۱۳۸۵ | روز رفتن | رحیم/ کریم | جواد افشار، محمدرضا اعلامی |  |
| ۱۳۸۵ | مار و پله | سیروس | محسن یوسفی |  |
| ۱۳۸۴ | لبه تاریکی | نادر | سعید سلطانی |  |
| ۱۳۸۳ | داستان پاییزی |  | اسماعیل فلاح‌پور | تله‌فیلم |
| ۱۳۸۲ | شیخ بهایی | ابراهیم | شهرام اسدی |  |
| ۱۳۸۱ | جستجو در شهر |  | حسن هدایت |  |
| ۱۳۸۰ | خواب و بیدار | سروان علی جلالی | مهدی فخیم‌زاده |  |
| ۱۳۸۰ | خانه پدری | احمد | فریدون حسن‌پور |  |
| ۱۳۷۹ | مسافر |  | سیروس مقدم |  |
| ۱۳۷۹ | ولایت عشق | عمرو بن رجا | مهدی فخیم‌زاده |  |
| ۱۳۷۸ | ویروس ۲۰۰۰ |  | فریال بهزاد |  |
| ۱۳۷۷ | فکر پلید | یوسف | محسن شاه‌محمدی |  |
| ۱۳۷۷ | دل‌های شاد |  | حمید قدکچیان |  |
| ۱۳۷۷ | گم‌شده | یوسف | مسعود نوابی |  |
| ۱۳۷۵ | خاطره |  | داریوش مؤدبیان |  |
| ۱۳۷۵ | آتیه |  | رضا صفایی |  |
| ۱۳۷۴/۷۵ | مکافات عمل |  | احمدرضا جغتایی |  |
| ۱۳۷۴ | فصل فردایی هم هست |  | احمدرضا جغتایی |  |
| ۱۳۷۴ | فصل فرصت طلایی |  | احمدرضا جغتایی |  |
| ۱۳۷۲ | باغ گیلاس | مسعود | مجید بهشتی |  |
| ۱۳۷۱ | بازنشستگی |  | رضا فیاضی |  |
| ۱۳۷۰ | این خانه دور است (بهشت کوچک) |  | مسعود رسام |  |
| ۱۳۶۸ | آقای خیالاتی (آقای دلار) | فرامرز | مجید بهشتی |  |
| ۱۳۶۷ | بخش چهار جراحی |  | مسعود فروتن |  |
| ۱۳۶۷ | عقیق | غلام رضا | حمید تمجیدی |  |
| ۱۳۶۶ | مرغ حق | رضا شاه | حسین مختاری |  |
فیلم‌شناسی > تئاتر

۱۳۹۸ - عاقبت عشاق سینه چاک به کارگردانی «مجتبی دانشی»
۱۳۹۱ - پلکان به کارگردانی «هادی مرزبان»
۱۳۹۰ - بانوی آب و آیینه به کارگردانی «حسین پارسایی»
۱۳۸۴ - ملودی شهر بارانی به کارگردانی «هادی مرزبان»
۱۳۶۷ آهسته با گل سرخ به کارگردانی «هادی مرزبان»
۱۳۶۶ - پرواز بر فراز آشیانهٔ فاخته به کارگردانی «منیژه محامدی»
۱۳۶۵ - آنتیگونه به کارگردانی "مجید جعفری"
۱۳۶۵ - بازی روی صحنه به کارگردانی «حسین مختاری»
۱۳۶۴ - خاطرهٔ دو دوشنبه به کارگردانی «مجید جعفری»
۱۳۶۳ هالو نباش، ژنرال! به کارگردانی «مجید جعفری»
۱۳۶۳ - پرومته در زنجیر به کارگردانی «مجید جعفری»
۱۳۶۲ - مدرس به کارگردانی «حسین مختاری»
۱۳۶۲ - اباذر به کارگردانی «حسین مختاری»
۱۳۶۱ - ملکوت به کارگردانی «حسین مختاری»
فیلم‌شناسی > تله تئاتر

۱۳۸۸ - عیش و نیستی به کارگردانی «هادی مرزبان»
۱۳۶۶ - سایه‌های بلند به کارگردانی «جواد پیشگر» و «اسدالله ایمن»
۱۳۶۳ - کابوس خسرو پرویز به کارگردانی «هوشنگ توکلی»
فیلم‌شناسی > نویسندگی و کارگردانی

۱۳۶۳ - در پوست گربه
۱۳۶۲ - بچه‌های آخر آسفالت
فیلم‌شناسی > رادیو نمایشی

موش‌ها و آدم‌ها به کارگردانی «خسرو فرخزادی»
اژدهاک به کارگردانی «صدرالدین شجره»
ملودی شهر بارانی به کارگردانی «جواد پیشگر»
آهسته با گل سرخ به کارگردانی «خسرو فرخزادی»
فیزیکدان‌ها به کارگردانی «حمید سمندریان»
جین ایر به کارگردانی «جواد پیشگر»
صاحب به کارگردانی «صدرالدین شجره″
سجود عشق به کارگردانی «حمید منوچهری»
انگیزه به کارگردانی «صدرالدین شجره»
دژ به کارگردانی «صدرالدین شجره»
ساکنین مه به کارگردانی «صدرالدین شجره»
گذری به هند به کارگردانی «جواد پیشگر»
وادی عاشقان به کارگردانی «علی عمرانی»
در خیابان مینتولاسا به کارگردانی «صدرالدین شجره»
دست‌های گرم آن دیوانه به کارگردانی «اکبر زنجان پور»
قلندرانه به کارگردانی «صدرالدین شجره»
ابلیس به کارگردانی «صدرالدین شجره»
خاطرات یک گیشا به کارگردانی «صدرالدین شجره»
شهیدان پیشگام به کارگردانی «صدرالدین شجره»
رژی به کارگردانی «همایون ایرانپوی»
فیلم‌شناسی > پرداخت و تنظیم رادیویی

موش‌ها و آدم‌ها اثر «جان استاین بک» به کارگردانی «خسرو فرخزادی»
پرواز بر فراز آشیانهٔ فاخته نوشته «کن کیسی» به کارگردانی «بهزاد فراهانی»
خواب عمو جان اثر «فیودور داستایفسکی» به کارگردانی «صدرالدین شجره»
خاک به کارگردانی «جواد پیشگر»
تقدیرها و جوایز

۱۳۹۲ - جایزه و دیپلم افتخار بهترین بازیگر مرد از نگاه منتقدان تئاتر.
۱۳۸۷ - دیپلم افتخار جشنواره بین‌المللی جام جم با عنوان «بهترین بازیگر مرد جام جم»
۱۳۸۵ - تقدیر و تشکر شبکه پنج با عنوان «یکی از بهترین بازیگران مرد شبکه پنج»
۱۳۸۴ - تندیس و دیپلم افتخار بهترین بازیگر مرد جشنوارهٔ تئاتر فجر برای بازی در نمایش ملودی شهر بارانی.
۱۳۸۴ - دیپلم افتخار جشنواره ی پلیس برای بازی در سریال خواب و بیدار.
۱۳۸۰ - لوح تقدیر سازمان صدا و سیما برای بازی در سریال ولایت عشق.
دانیال حکیمی، در کنار خسرو شکیبایی، محمد علی کشاورز و غلامرضا طباطبایی در فیلم سینمایی لژیون
دانیال حکیمی، در فیلم سینمایی ستاره‌های سربی
دانیال حکیمی در نقش نادر در سریال تلویزیونی آسمان من
دانیال حکیمی در سریال تلویزیونی سارق روح، در نقش نادر
دانیال حکیمی در نقش عَمرو بن رجا در سریال تلویزیونی ولایت عشق
دانیال حکیمی، در نقش «بهمن آهنگ» نمایش ملودی شهر بارانی
دانیال حکیمی، در نقش «بلبل» نمایش پلکان - پردهٔ اول
دانیال حکیمی، در نقش «بلبل» نمایش پلکان - پرده پنجم
پرچم جمهوری کنگو

پرچم کنگو
پرچم جمهوری خلق کنگو، ۱۹۷۰-۱۹۹۱
پرچم جمهوری کنگو با تناسب ۲:۳ در ۱۸ اوت ۱۹۵۸ توسط این کشور که در آن زمان جمهوری‌ای خودمختار در سرزمین مستعمرهٔ فرانسه بود پذیرفته شد. جمهوری کنگو در ۱۵ اوت ۱۹۶۰ به استقلال کامل دست یافت و همین پرچم را نگاه داشت. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۱ و تشکیل جمهوری خلق کنگو این پرچم نیز تغییر یافت، اما با پایان یافتن این دوران بار دیگر همان پرچم در ۱۹۹۱ به‌کار گرفته شد.
در پرچم کنگو از رنگ‌های پان-آفریقایی استفاده شده  و نوار مورب زردرنگی که از گوشهٔ پایینی اهتزازگاه تا گوشهٔ بالایی پروازگاه امتداد دارد این پرچم را به دو مثلث سبز در بالا و قرمز در پایین تقسیم کرده‌است.
نمادشناسی

در پرچم جمهوری کنگو رنگ سبز نماد جنگل‌ها و کشاورزی و زرد نماد دوستی و اصالت مردم آن کشور است. در مورد رنگ قرمز توضیحی داده نشده‌است اما آن را نماد تلاش‌های انجام‌گرفته برای رسیدن به استقلال دانسته‌اند.
دایینگ لایت ۲

| دایینگ لایت ۲ انسان بمان | دایینگ لایت ۲ انسان بمان |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): تکلند
ناشر(ها): تکلند
طراح(ـان): Tymon Smektała
نویسنده(ها): Chris Avellone
آهنگساز(ان): Paweł Błaszczak
سکو(ها): مایکروسافت ویندوز پلی‌استیشن ۴ پلی‌استیشن ۵ اکس‌باکس وان اکس‌باکس سری اکس/اس نینتندو سوئیچ
تاریخ(های) انتشار: 
ژانر(ها): نقش‌آفرینی اکشن ترس و بقا پسارستاخیزی
حالت(ها): تک‌نفره، چندنفره
دایینگ لایت ۲ انسان بمان (انگلیسی: Dying Light 2 Stay Human) یک بازی ویدئویی در سبک ترس و بقا و پسارستاخیزی ونقش‌آفرینی اکشن است که توسط تکلند در ۴ فوریه ۲۰۲۲ برای پلت‌فرم‌های پلی‌استیشن ۴، پلی‌استیشن ۵، اکس‌باکس وان، اکس‌باکس سری اکس/اس، و مایکروسافت ویندوز منتشر شد. این بازی دنباله‌ای بر دایینگ لایت (۲۰۱۵) به‌شمار می‌رود. نسخه‌ای ابری نیز برای کنسول نینتندو سوئیچ در دست توسعه است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد.
روند بازی

دایینگ لایت ۲ انسان بمان یک بازی ویدئویی ترسناک و نقش‌آفرینی اکشن است که دارای جهان باز با مضمون رستاخیز زامبی‌ها است. داستان آن ۲۲ سال پس از دایینگ لایت روایت می‌شود و شخصیت جدیدی به نام آیدن کالدول (با صداپیشگی جونا اسکات) که به مهارت‌های مختلف پارکور مجهز است، بازی می‌کند. بازیکنان می‌توانند اقداماتی مانند بالا رفتن از تاقچه‌ها، سر خوردن، پریدن از لبه‌ها و دویدن روی دیوار را انجام دهند تا به سرعت در شهر حرکت کنند. تایید شد که بیش از ۳۰۰۰ انیمیشن پارکور وجود دارد تا تجربه دویدن آزادتری را ارائه دهد. ابزارهایی مانند قلاب گیر و پاراگلایدر نیز به پیمایش در شهر کمک می‌کند. آیدن همچنین می‌تواند از مردگان برای شکستن سقوط خود استفاده کند. این بازی عمدتاً مبتنی بر غوغا است و اکثر مبارزات با استفاده از سلاح‌های غوغا انجام می‌شود. اسلحه‌های غوغا طول عمر محدودی دارند و با استفاده بازیکن از آن‌ها در نبرد، از بین می‌روند. همچنین می‌توان از سلاح‌های دوربرد مانند تیربار، تفنگ ساچمه‌ای و نیزه استفاده کرد. اسلحه‌ها را می‌توان با طرح‌ها و اجزای مختلف ارتقا داد که می‌توان آن‌ها را با بریکی پیدا کرد؛ آیدن همچنین می‌تواند به دلیل عفونت از مهارت‌های مافوق بشری استفاده کند. زامبی‌های جدید اضافه شده است. مانند بازی اول، زامبی‌ها هنگام قرار گرفتن در معرض نور خورشید کند هستند، اما در شب تهاجمی‌تر و خصمانه‌تر می‌شوند.
بازی در شهر ویلدور، یک دنیای باز شهری عظیم در اروپا که بازیکنان می‌توانند آزادانه آن را کشف کنند، جریان دارد. این نقشه که چهار برابر بزرگتر از بازی اصلی است، به هفت منطقه مجزا تقسیم شده است و هر کدام مکان‌های دیدنی و مکان‌های خاص خود را دارند. هنگام کاوش در شهر، بازیکنان می‌توانند ضایعات و منابع مختلف را برای ساخت اقلام و سلاح‌های جدید جمع‌آوری کنند. در بازی، بازیکنان با جناح‌ها و شهرک‌های مختلف ملاقات می‌کنند و باید تصمیم‌های مختلفی بگیرند که اساساً وضعیت دنیای بازی و نحوه نگاه شخصیت‌های غیرقابل بازی به آیدن را تغییر می‌دهد. عواقب آن بسیار گسترده است، به طوری که بازیکن می‌تواند برای یک جناح رفاه به ارمغان بیاورد و در عین حال یک شهرک دیگر را کاملاً ویران کند. این بازی مانند نسخه اول آن دارای بخش چند نفره است.
پرچم جمهوری آفریقای مرکزی

پرچم جمهوری آفریقای مرکزی با تناسب ۳:۵
پرچم جمهوری آفریقای مرکزی با دو تناسب ۲:۳ و ۳:۵ در ۱ دسامبر ۱۹۵۸ پذیرفته شد. این پرچم از ۴ نوار افقی هم‌اندازهٔ آبی (در بالا)، سفید، سبز و زرد (در پایین) تشکیل شده است که نوار عمودی سرخرنگی از میان آنها می‌گذرد. همچنین ستارهٔ پنج‌پر زردرنگی در بالای سمت اهتزاز پرچم در نوار آبی‌رنگ قرار دارد. رنگ‌های پرچم جمهوری آفریقای مرکزی که در ۱۳ اوت ۱۹۶۰ از فرانسه استقلال یافت دراصل ترکیبی است از رنگ‌های پان-آفریقایی سبز، زرد و قرمز و رنگ‌های تشکیل‌دهندهٔ پرچم فرانسه شامل آبی، سفید و قرمز.
نمادشناسی

در این پرچم رنگ سرخ نماد خون‌هایی است که در راه کسب استقلال کشور ریخته شده، آبی نشانهٔ آسمان و آزادی، سفید نماد صلح و وقار، سبز نشانهٔ امید و ایمان و زرد نماد بردباری است. ستارهٔ پنج‌پر زردرنگ موسوم به ستارهٔ استقلال نیز نشانهٔ آینده‌ای درخشان است.
همچنین دلیل قرار گرفتن رنگ سرخ به‌صورت نواری عمودی بر دیگر رنگ‌ها تأکید بر لزوم احترام متقابل بین دو طرف اروپایی و آفریقایی است.
پرچم‌های دیگر

پرچم امپراتوری ژان بدل بوکاسا (۱۹۷۶-۱۹۷۹)
وارن فینی سینیور

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Warren Feeney Sr.
زادروز:  ۱۹۴۹ (۷۵–۷۶ سال)
زادگاه:  سوانزی
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۶۷–۱۹۶۸ |  باشگاه فوتبال آردز |  ? |  (۹) |
| ۱۹۶۸–۱۹۷۰ |  باشگاه فوتبال لینفیلد |  ? |  (?) |
| ۱۹۷۰–۱۹۷۱ |  باشگاه فوتبال لیزبورن دیستیلری |  ? |  (۰) |
| ۱۹۷۱–۱۹۷۲ |  باشگاه فوتبال استوک سیتی |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۷۲–۱۹۷۸ |  باشگاه فوتبال گلنتوران |  ۲۲۲ |  (۱۸۸) |
| ۱۹۷۸–۱۹۸۱ |  باشگاه فوتبال لینفیلد |  ? |  (۴۵) |
| ۱۹۸۱–۱۹۸۲ |  باشگاه فوتبال کروسرز |  ? |  (۵) |
| مجموع |   |  ? |  (۲۴۷) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۷۶ |  تیم ملی فوتبال ایرلند شمالی |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
وارن فینی سینیور (انگلیسی: Warren Feeney Sr.؛ زادهٔ ۱۹۴۹ (۷۵–۷۶ سال)) بازیکن فوتبال پیشین اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال گلنتوران، باشگاه فوتبال استوک سیتی، و باشگاه فوتبال لینفیلد اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایرلند شمالی بازی کرده است.
زندگی شخصی

او پدربزرگ جورج فینی، بازیکن فوتبال است. پدرش جیم و پسرش وارن نیز در فوتبال ملی به نمایندگی از کشور ایرلند شمالی بازی کرده‌اند.
پرچم سنگال

پرچم کنونی سنگال
پرچم سنگال در ۱۹۵۸
پرچم سنگال با تناسب ۲:۳ در ۲۰ اوت (یا سپتامبر) ۱۹۶۰ پذیرفته شد. این پرچماهج از سه نوار هم‌اندازهٔ عمودی سبز (در سمت اهتزاز پرچم)، زرد در میان و قرمز تشکیل شده که یک ستارهٔ سبزرنگ کوچک پنج‌پر نیز در میانهٔ نوار زردرنگ قرار گرفته است. این رنگ‌ها رنگ‌های پان-آفریقایی هستند که نخست در پرچم کشورهای اتیوپی و غنا به‌کار رفتند.
از نظر نمادشناسی رنگ سبز نشانهٔ اسلام، پیشرفت و امید، رنگ زرد نشانهٔ ثروت طبیعی و رنگ قرمز نماد عزم و فداکاری است. ستارهٔ سبزرنگ نیز نماد اتحاد و امید است.
پرچم سنگال از نظر ترتیب رنگ‌ها به پرچم کشور همسایه اش مالی شباهت دارد و در ترتیب معکوس آنها شبیه پرچم دیگر کشور همسایه‌اش گینه است.
شورای‌عالی مناطق آزاد تجاری-صنعتی و ویژه اقتصادی

| شورای‌عالی مناطق آزاد تجاری-صنعتی و ویژه اقتصادی> تاریخچه | شورای‌عالی مناطق آزاد تجاری-صنعتی و ویژه اقتصادی> تاریخچه |
| --- | --- |
بنیادگذاری: ۱۳۶۹
رهبری: رهبری
رئیس: مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور
دبیر: رضا مسرور
کرسی‌ها: ۱۶
محل نشست‌ها: محل نشست‌ها
تهران، ایران: تهران، ایران
شورای‌عالی مناطق آزاد تجاری-صنعتی و ویژه اقتصادی یکی از نهادها در ایران است که وظیفه نظارت بر مناطق آزاد تجاری-صنعتی و مناطق ویژه اقتصادی ایران، تصویب مقررات و آیین‌نامه‌ها در این حوزه و ایجاد هماهنگی بین فعالیت‌های این مناطق را بر عهده دارد.