stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نمادهای آنارشیستی

آنارشیستها درطول تاریخ از نمادهای مختلفی استفاده می‌کردند. مشهورترین نماد به‌کار گرفته شده یک دایره می‌باشد که درون آن حرف A قرار گرفته‌است. نماد سنتی آنارشیسم نیز پرچمی به رنگ سیاه بود.
سمبل رایج درمیان آنارشیست‌ها که یک دایره و حرف A است.
پرچم‌ها

پرچم سیاه، نماد سنتی ایدئولوژی آنارشیسم
پرچم سرخ، یکی از اولین پرچم‌های به کار رفته در میان آنارشیست‌ها
پرچم قرمز و سیاه دو قطبی، که اغلب مورد استفادهٔ آنارکو کمونیسم، آنارکو سندیکالیسم و سوسیالیسم آزادیخواه قرار می‌گیرد.
پرچم‌ها > پرچم سرخ

پرچم سرخ به‌طور کلی نماد هرگونه ایدئولوژی چپ‌گرایانه همچون کمونیسم، سوسیالیسم یا گرایش‌های مارکسیستی است، اما به‌طور مشخص در قرن نوزدهم استفاده از این پرچم درمیان آنارشیست‌ها هم رواج یافت. پیتر کروپوکتین، آنارشیست شهیر روس دربارهٔ پرچم سرخ گفته بود که، من به کار بردن پرچم سرخ را ترجیح می‌دهم.
پرچم‌ها > پرچم سیاه

استعمال پرچم سیاه همگام بود با رشد چند سازمان و مجلهٔ آنارشیستی که در دههٔ ۱۸۸۰ از رنگ مشکی برای معرفی خود استفاده می‌کردند. اما روایتی دیگر معقتد است که آنارشیست‌ها برای متمایز نشان دادن خود از سوسیالیست‌ها رنگ رایج خود را از سرخ به مشکی تغییر دادند. برای اولین بار لویس میشل آنارشیست، از پرچم سیاه در دوران کمون پاریس استفاده کرد. میشل در راهپیمایی بی‌کاران پاریسی در ۹ مارس ۱۸۸۳، با دردست داشتن پرچم مشکی و با شعار "نان، کار یا سُرب!" جمعی از شورش‌گران را به سمت خشونت و غارتگری هدایت می‌کرد. خیلی زود این پرچم راه خود را به سمت ایالات متحده آمریکا نیز باز کرد و آنارشیست‌های آمریکایی در راهپیمائی سال ۱۸۸۴، به‌طور گسترده از پرچم سیاه استفاده کردند. همان موقع یک روزنامهٔ انگلیسی زبان آنارشیستی در شیکاگو دراین‌باره نوشت: "پرچمِ هولناکِ سیاه، پرچمِ گرسنگی، بدبختی و مرگ است".
پرچم‌ها > پرچم دوگانه

پرچم دیگر به دو رنگ قرمز و مشکی است. برای نخستین بار در سال ۱۸۷۴ آنارشیست‌های ایتالیایی در قیام بولونیا از این پرچم دورنگ استفاده کردند. به‌طور گسترده‌تر بار دیگر آنارشیست‌های ایتالیایی در طول دوران انترناسیونال اول پرچم‌های سیاه و سرخ را به دستان خود می‌گرفتند. بعدها این پرچم نمادآنارکوکمونیست‌ها، آنارکوسندیکالیست‌ها، سوسیالیست‌های آزادی‌خواه شد. در طول جنگ داخلی اسپانیا، آنارکوسندیکالیست‌های اسپانیایی از این پرچم دورنگ بهره می‌بردند.
دایره-A

درطول دههٔ ۱۹۷۰ این نماد وارد فرهنگ سیاسی جهان شد. این نماد متشکل است از یک دایره که درون آن کلمهٔ اول الفبای لاتین (A) محصور شده‌است. سیدنی میلشتاین در تفسیر این نماد گفته‌است که کلمهٔ A همان حرف اول واژهٔ anarkhia (بدون اقتدار/رهبر) یونانی و دایره همان واژهٔ O است. واژهٔ O را نیز می‌توان همان حرف اول کلمهٔ سازمان (Organization) یا نظم (Order) درنظر گرفت.
گربه سیاه

گربهٔ سیاه یا گربهٔ وحشی با چنگال و دندانی برهنه نیز گاهی نماد آنارشیسم به‌ویژه آنارکوسندیکالیسم‌ها بوده‌است. طراح این نماد، رالف چاپلین شخصیت برجستهٔ اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان (IWW) بوده‌است. در این پوستر طراحی شده، گربهٔ سیاه درحال پیشنهاد دادن به اتحادیه‌های کارگری برای اقدامات اعتصابی و اعتراضی می‌باشد.
پرچم سیاه و سرخ در دستان معترضان به سیاست ریاضت اقتصادی در سال ۲۰۱۱
دایره و کلمهٔ A. علیه اقتدارگریزی یا علیه نظم مرکزی را می‌توان معنای این نماد درنظر گرفت
لورنزو اینسینیه

لورنزو اینسینیه (به ایتالیایی: Lorenzo Insigne) بازیکن فوتبال و مهاجم اهل ایتالیا که برای باشگاه تورنتو بازی می‌کند.
تیم ملی

او که از سال ۲۰۱۲ میلادی عضو تیم ملی ایتالیا بوده، در ۴۹ بازی ملی حضور داشته و ۱۰ گل به ثمر رسانده‌است.
لیست گل‌های ملی

| # | تاریخ | محل برگزاری | حریف | گل | نتیجه | نوع رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | ۱۴ اوت ۲۰۱۳ | ورزشگاه المپیک رم، رم، ایتالیا |  آرژانتین | ۱–۲ | ۱–۲ | دوستانه |
| ۲. | ۲۴ مارس ۲۰۱۶ | ورزشگاه فریولی، اودینه، ایتالیا |  اسپانیا | ۱–۰ | ۱–۱ | دوستانه |
| ۳. | ۱ ژوئن ۲۰۱۷ | ورزشگاه فریولی، اودینه، ایتالیا |  لیختن‌اشتاین | ۱–۰ | ۵–۱ | مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ |
ابراهیم آبادی

| ابراهیم آبادی | ابراهیم آبادی |
| --- | --- |
آبادی در مراسم ختم هما روستا، مهر ۱۳۹۴: آبادی در مراسم ختم هما روستا، مهر ۱۳۹۴
زادهٔ: ۲۴ مرداد ۱۳۱۳ تبریز، ایران
درگذشت: ۹ آبان ۱۳۹۸ (۸۵ سال) تهران، ایران
علت مرگ: بیماری ریه و کبد[نیازمند منبع]
مدفن: قطعه هنرمندان بهشت زهرا
ملیت: ایرانی
تحصیلات: کارشناسی کارگردانی تئاتر و بازیگری، فارغ‌التحصیل دانشکده هنرهای دراماتیک پراگ در سال ۱۳۴۶
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۲-۱۳۹۸
همسر: ملیحه ابراهیمی
فرزندان: ۵ فرزند[نیازمند منبع]
ابراهیم‌ آبادی (زادهٔ ۲۴ مرداد ۱۳۱۳ – درگذشته ۹ آبان ۱۳۹۸) بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران بود.
زندگی هنری

ابراهیم آبادی در دوران دبیرستان به هنر نمایش علاقه‌مند شد و در کلاس‌های تئاتر هنرهای زیبای کشور که به وسیلهٔ مربیان خارجی در مدارس تشکیل شده بود امتحان داد. پس از قبولی در دوره ای یک ساله زیر نظر داویدسون و کوتکیم دانش آموخت.
وی سپس به هنرستان هنرپیشگی رفت و زیر نظر اساتیدی همچون علی‌اصغر گرمسیری و هوشنگ سارنگ هنرستان را به پایان رساند. برای ادامهٔ تحصیل به شهر پراگ واقع در کشور چکسلواکی (جمهوری چک در حال حاضر) رفت و پس از پنج سال در مقطع کارشناسی کارگردانی نمایش و بازیگری از آکادمی هنرهای دراماتیک فارغ‌التحصیل شد. وی هم‌زمان در تئاترهای حرفه‌ای نیز کار کرد. او پس از ۱۴ سال از چکسلواکی به ایران بازگشت و در اداره برنامه‌های تئاتر و خانه نمایش استخدام شد و در شماری از مراکز استان‌های کشور (۷ سال در ارومیه، ۱ سال در گرگان و ۸ سال در تبریز) مشغول به فعالیت هنری بود. آبادی در همهٔ آن شهرها، اقدام به برپایی کلاس‌ها و گروه‌های تئاتری کرده و نزدیک به ۶۰ نمایشنامه به کوشش گروه‌های پدیدآورده، برپا کرد. وی فعالیت در تئاتر را در سال ۱۳۳۲ با بازی در نمایش حقه باز آغاز کرد و در سال ۱۳۷۲ از تئاتر بازنشسته شد. او حضورهای متعددی در جشنواره‌های تئاتری داشت از جمله در جشنواره تئاتر فجر سال ۱۳۶۲ که تئاتر فرمان عاشورا را با کارگردانی خود به روی صحنه برد. از دیگر آثار آن سال می‌توان به خرقه ارغوانی اثر حسین نوری و مظلوم پنجم اثر رضا صابری اشاره کرد. آبادی در تمام سال‌های فعالیت حرفه‌ای خود علاوه بر فعالیت در تئاتر، در فیلم‌ها و سریال‌های بسیاری ایفای نقش کرده است. وی فعالیت سینمایی را از سال ۱۳۶۳ با بازی در فیلم زائر خلف در نقش یدالله نوعصری آغاز کرد. از برخی از فیلم‌هایی که آبادی در آنها نقش آفرینی کرده است می توان به بوی کافور عطر یاس، توکیو بدون توقف، «صد سال به این سال‌ها اشاره کرد. سریال‌های مختارنامه، پاورچین، شب دهم و معصومیت از دست رفته از جمله آثار شناخته شده وی در تلویزیون هستند.
ابراهیم آبادی فعالیت سینمایی را از سال ۱۳۶۳ با بازی در فیلم زائر خلف در نقش یدالله نوعصری آغاز کرد.
او چندین بار ناظر جشنواره تئاتر در تهران و شهرستان‌ها بود. وی چهار دوره، جزو هیئت برگزارکننده جشنواره شهیدان محراب در تبریز بود و برای شرکت‌کنندگان، دوره فشرده تئاتر تشکیل می‌داد. همچنین چهار دوره، عضو شورای مرکزی انجمن بازیگران سینمای ایران در خانه سینما و چهار دوره داور فیلم‌های سینمای ایران در جشن خانه سینما بود.
زندگی‌نامه شخصی

ابراهیم آبادی در ۲۴ مرداد ۱۳۱۳ در محله کوچه باغ تبریز چشم به جهان گشود. وی تا کلاس پنجم ابتدایی در تبریز به مدرسه رفت و دبیرستان را در تهران به پایان رساند. وی در جوانی با ملیحه ابراهیمی ازدواج کرده و دارای ۵ فرزند شد. ملیحه ابراهیمی گریمور و بازیگر متولد ۱۳۱۹ در تبریز بوده و دارای مدرک فوق دیپلم چهره‌پردازی از پراگ است.[نیازمند منبع] وی نخستین بازی خود را در نمایش با شرف‌ها انجام داد و با فیلم سینمایی الماس سی و سه در سال ۱۳۴۶ وارد سینما شد.[نیازمند منبع]
آبادی از ۱۹ مهر ۱۳۹۸ به‌علت بیماری شش در بیمارستانی در تهران در کما به سر می‌بُرد. او در ۲۹ مهر ۱۳۹۸ مورد عمل جراحی تکه‌برداری از شش قرار گرفت و پس از آن به کما رفت. ابراهیم آبادی در ساعت ۱۷ عصر روز ۹ آبان ۱۳۹۸ درگذشت.
دیدگاه

آبادی چندی پیش از مسئولان فرهنگ و هنر خواست که فکری به حال هنرمندان پیشکسوت کنند، نگذارند هنر به یغما برود و هرکسی بدون تربیت، پرورش، و آموزش لازم وارد این حرفه شود. ابراهیم آبادی در این باره گفت:
«خواسته ما این است که یک مقدار بیشتر به هنرمندان محبت کنند؛ نه تنها هنرمندان که در جامعه کسانی هستند که هنرمند واقعی‌اند، ولی گلوی گشادی ندارند که بتوانند حرف بزنند و ساکت و راحت در منزل نشسته‌اند و محتاجند؛ کسی نیست به آن‌ها کمک کند. حقیقت امر این است که هنرمندانی هستند که محتاج واقعی‌اند؛ حتی محتاج دارو… »
جوایز و افتخارات

نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم مرد نهمین دوره جشنواره فیلم فجر برای نقش آفرینی در فیلم آپارتمان شماره ۱۳.
فیلم‌شناسی > سینما

| سال | نام | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۶ | دیوار | محمدعلی طالبی |  |
| ۱۳۸۶ | صد سال به این سال‌ها | سامان مقدم |  |
| ۱۳۸۵ | هر چی تو بخوای | محمد متوسلانی |  |
| ۱۳۸۴ | از دوردست | رامین محسنی |  |
| ۱۳۸۴ | قلقلک | مسعود نوابی |  |
| ۱۳۸۲ | من بن لادن نیستم | احمد طالبی نژاد |  |
| ۱۳۸۱ | توکیو بدون توقف | سعید عالم‌زاده |  |
| ۱۳۸۰ | مربای شیرین | مرضیه برومند |  |
| ۱۳۷۹ | همسر دلخواه من | افشین شرکت |  |
| ۱۳۷۸ | آسمان پرستاره | حسن قلی‌زاده |  |
| ۱۳۷۸ | بوی کافور، عطر یاس | بهمن فرمان‌آرا | ابراهیم آبادی |
| ۱۳۷۸ | مومیایی ۳ | محمدرضا هنرمند |  |
| ۱۳۷۶ | بدلکاران | مهدی صباغ‌زاده |  |
| ۱۳۷۶ | پشت دیوار شب | مهران تأییدی |  |
| ۱۳۷۶ | دنیای وارونه | شهریار بحرانی |  |
| ۱۳۷۵ | ابراهیم | حمیدرضا محسنی |  |
| ۱۳۷۴ | تعطیلات تابستانی | فریدون حسن پور |  |
| ۱۳۷۴ | توطئه | علی قوی تن |  |
| ۱۳۷۴ | مرد نامرئی | فریال بهزاد |  |
| ۱۳۷۴ | یحیی | حسین فرخی |  |
| ۱۳۷۳ | بوی خوش زندگی | ابوالحسن داوودی |  |
| ۱۳۷۳ | حسرت | حسن محمدزاده |  |
| ۱۳۷۳ | می‌خواهم زنده بمانم | ایرج قادری |  |
| ۱۳۷۲ | همه دختران من | اسماعیل سلطانیان |  |
| ۱۳۷۱ | تماس شیطانی | حسن قلی زاده |  |
| ۱۳۷۱ | مرد ناتمام | محرم زینال‌زاده |  |
| ۱۳۶۹ | آپارتمان شماره ۱۳ | یدالله صمدی |  |
| ۱۳۶۹ | ملک خاتون | حسن محمدزاده | طالب |
| ۱۳۶۹ | همه یک ملت | حسین مختاری |  |
| ۱۳۶۸ | پرواز پنجم ژوئن | علیرضا سمیع آذر |  |
| ۱۳۶۸ | دزد عروسک‌ها | محمدرضا هنرمند |  |
| ۱۳۶۸ | عبور از غبار | پوران درخشنده | در نقش همسایه‌ی آقای بختی |
| ۱۳۶۷ | پنجره | امیر توسل |  |
| ۱۳۶۷ | عروسی خوبان | محسن مخملباف |  |
| ۱۳۶۷ | گراند سینم | حسن هدایت |  |
| ۱۳۶۶ | ایستگاه | یدالله صمدی |  |
| ۱۳۶۶ | ردپایی بر شن | محمدرضا هنرمند |  |
| ۱۳۶۴ | بایکوت | محسن مخملباف |  |
| ۱۳۶۴ | زنگ‌ها | محمدرضا هنرمند |  |
| ۱۳۶۳ | زائر خلف | یدالله نوعصری |  |
فیلم‌شناسی > نمایش خانگی

| سال | نام | سمت | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۲ | شاهگوش | بازیگر | داوود میرباقری | پخش در شبکه خانگی |
سید محمدحسین طباطبایی

برای روحانی و قرآن‌پژوه متولد ۱۳۶۹، سید محمدحسین طباطبایی (علم‌الهدی) را ببینید.
| سید محمدحسین طباطبایی | سید محمدحسین طباطبایی |
| --- | --- |
درگذشت: قم، ایران
ملیت: ایرانی
دیگر نام‌ها: علامه طباطبائی
فرزندان: سید عبدالباقی نجمه
والدین: سید محمد طباطبایی (پدر) ربابه یحیوی (مادر)
امضاء: امضاء
سید محمدحسین طباطبایی (اسفند ۱۲۸۱– ۲۴ آبان ۱۳۶۰)، معروف به علامه طباطبایی، مفسر، فیلسوف، فقیه اصولی، و عارف شیعه ایرانی بود. وی مدرس حوزهٔ علمیه قم بوده و از روحانیون تأثیرگذار عقیدهٔ شیعه در فضای فکری و مذهبی ایران در سدهٔ ۱۴ هجری (قمری) به‌شمار می‌رفت. تفسیر المیزان مهم‌ترین اثر اوست. همچنین، بدایه الحکمه و نهایةالحکمة، شیعه در اسلام و اصول فلسفه و روش رئالیسم از دیگر آثار مهم او به‌شمار می‌روند.
جد

محمد تقی قاضی طباطبایی (متوفی ۱۲۲۰ یا ۱۲۲۲ قمری) جد سوم محمد حسن الهی است. میرزا علی آقا قاضی و سید محمدعلی قاضی طباطبایی در این شخص با نامبرده و برادرش علامه طباطبایی اشتراک نسب دارد.
نسب

وی از نوادگان عبدالوهاب تبریزی که نسب وی هم به حسن مثنی ابن حسن مجتبی می‌رسد.
زندگی

زندگی طباطبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد: دورهٔ کودکی و نوجوانی که در تبریز سپری شد. دورهٔ تحصیل در حوزه علمیه نجف، دورهٔ بازگشت به تبریز و اشتغال به کشاورزی و دورهٔ زندگی در قم و تدریس، تألیف و نشر معارف دینی.
زندگی > کودکی و نوجوانی

سید محمدحسین قاضی طباطبایی تبریزی در سال ۱۲۸۱ در روستای شادباد مشایخ از توابع تبریز زاده شد. در پنج سالگی مادر و در نه سالگی پدر خود را از دست داد. وصی پدر، او و تنها برادرش محمدحسن الهی طباطبایی را برای تحصیل به مکتب فرستاد. تحصیلات ابتدایی شامل قرآن و کتب ادبیات فارسی را از ۱۲۹۰ تا ۱۲۹۶ فراگرفت، سپس از سال ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۴ به تحصیل علوم دینی پرداخت و به تعبیر خود «دروس متن در غیر فلسفه و عرفان» را به پایان رساند.
او دربارهٔ دوران تحصیل خود نوشته است:
«در اوایل تحصیل که به صرف و نحو اشتغال داشتم، علاقهٔ زیادی به ادامه تحصیل نداشتم و از این رو هر چه می‌خواندم، نمی‌فهمیدم و چهار سال به همین نحو گذراندم. پس از آن یک باره عنایت خدایی دامن گیرم شده عوضم کرد و در خود یک نوع شیفتگی و بیتابی نسبت به تحصیل کمال، حس نمودم. به‌طوری‌که از همان روز تا پایان ایام تحصیل که تقریباً هفده سال طول کشید، هرگز نسبت به تعلیم و تفکر درک خستگی و دلسردی نکردم و زشت و زیبای جهان را فراموش نموده و تلخ و شیرین حوادث، برابر می‌پنداشتم [کذا]. بساط معاشرت غیر اهل علم را به کلی برچیدم. در خورد و خواب و لوازم دیگر زندگی، به حداقل ضروری قناعت نموده باقی را به مطالعه می‌پرداختم. بسیار می‌شد به ویژه در بهار و تابستان که شب را تا طلوع آفتاب با مطالعه می‌گذراندم و همیشه درس فردا را شب پیش مطالعه می‌کردم و اگر اشکالی پیش می‌آمد با هر خودکشی بود حل می‌نمودم و وقتی که به درس حضور می‌یافتم از آنچه استاد می‌گفت قبلاً روشن بودم و هرگز اشکال و اشتباه درس را پیش استاد نبردم»
طباطبایی به مدت شش سال (۱۲۹۰ تا ۱۲۹۶) پس از آموزش قرآن که در روش درسی آن روزها قبل از هر چیز تدریس می‌شد، آثاری چون گلستان و بوستان سعدی را فرا گرفت. علاوه بر آموختن ادبیات، زیر نظر میرزا علینقی خطاط به یادگیری فنون خوشنویسی پرداخت. چون تحصیلات ابتدایی نتوانست به ذوق سرشار و علاقه وافر او پاسخ گوید به همین دلیل به مدرسه طالبیه تبریز وارد شد و به فراگیری ادبیات عرب و علوم نقلی و فقه و اصول پرداخت و از سال ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۴ مشغول فراگیری دانش‌های مختلف اسلامی شد.
زندگی > تحصیل در نجف

طباطبایی بعد از تحصیل در مدرسه طالبیه تبریز، همراه برادرش به نجف می‌رود و ده سال در نجف به تحصیل علوم دینی می‌پردازد. وی علوم ریاضی را در نجف، نزد سید ابوالقاسم موسوی خوانساری نوه سید ابوالقاسم خوانساری (میرکبیر) فرا گرفت. او دروس فقه و اصول را نزد استادانی چون محمد حسین نائینی و محمدحسین غروی اصفهانی خواند و مدت درس‌های فقه و اصول او در مجموع ده سال بود.
استاد او در فلسفه حکیم متأله، سید حسین بادکوبه‌ای بود، که سالیان دراز در نجف در کنار برادرش سید محمدحسن الهی طباطبایی، نزد او به درس و بحث مشغول بودند. همچنین معارف الهیه، تفسیر قرآن به قرآن، حکمت و فلسفه، اخلاق و فقه الحدیث را نزد سیدعلی قاضی طباطبایی آموخت و در عرفان تحت نظر و تعلیم و تربیت او رشد یافت. محمود امجد نقل می‌کند که «حال علامه، با شنیدن نام سید علی قاضی دگرگون می‌شد.»
زندگی > بازگشت به تبریز

وی در مدتی که در نجف مشغول تحصیل بود، به علت تنگی معیشت و نرسیدن مقرری که از ملک زراعیشان در تبریز به‌دست می‌آمد، مجبور به مراجعت به ایران می‌شود و مدت ده سال در قریه شادآباد تبریز به زراعت و کشاورزی مشغول می‌شود.
فرزندش سید عبدالباقی طباطبائی می‌گوید: «در مدت ده سال بعد از مراجعت علامه از نجف به روستای شادآباد و به‌دنبال فعالیت‌های مستمر ایشان قنات‌ها لایروبی و باغ‌های مخروبه تجدید خاک و اصلاح درخت شده و در عین حال چند باغ جدید احداث گردید و یک ساختمان ییلاقی هم در داخل روستا جهت سکونت تابستانی خانواده ساخته شد.»
زندگی > زندگی در قم

طباطبایی بعد از مدتی اقامت در تبریز تصمیم می‌گیرد به قم برود و بالاخره تصمیم‌اش را در سال ۱۳۲۵ عملی می‌کند. فرزند طباطبایی در این مورد می‌گوید که در ابتدا در منزل یکی از بستگان ساکن شدند و سپس یک خانه اجاره کردند که شامل یک اتاق دو قسمتی بود و سرجمع حدود بیست متر مربع مساحت داشت.
طباطبایی در ابتدای ورودش به قم به قاضی معروف بود، چون از سلسلهٔ سادات طباطبایی هم بود، خودش ترجیح داد به طباطبایی معروف شود. با ظاهری ساده، عمامه‌ای کوچک و قبایی از جنس کرباس آبی رنگ و دکمه‌های باز قبا و بدون جوراب با لباس کمتر از معمول، در کوچه‌های قم تردد داشت و خانهٔ بسیار محقر و ساده‌ای داشت. وی در شهر قم چند آشنای انگشت شمار از جمله سید محمد حجت کوه‌کمری داشت.
یکی از مهم‌ترین اقدامات او در شهر قم، معماری مدرسه حجّتیه بود. از آنجایی که این مدرسه در ابتدا ظرفیت کوچکی داشت، سید محمد حجت کوه کمری به خریداری چند هزار متر زمین مجاور آن اقدام کرد. پس از خریداری این زمین‌ها، طراحان و معماران متعددی از شهرهای مختلف ایران همچون تهران، به ارائهٔ طرح‌ها و نقشه‌های خود پرداختند اما هیچ‌کدام از آن‌ها مورد پسند سید حجت کوه کمری قرار نگرفت. تا اینکه سید محمد حسین طباطبایی طرح و نقشهٔ خود را ارائه کرد و پس از تأیید، ساختمان جدید این مدرسه، بر طبق آن نقشه ساخته شد.
بر طبق نقل دینانی، پس از مدتی که به اصرار برخی علما مجلس درس روزانهٔ اسفار او تعطیل شد، با اصرار طلاب، تدریس کتاب شفا را آغاز نمود. در این میان، وی به تشکیل کلاس‌های شبانهٔ اسفار پرداخت که هفته‌ای دو شب (شب پنج‌شنبه و جمعه) و به صورت سیار در خانهٔ شاگردان تشکیل می‌شد و تعداد معدودی (کمتر از ده تن) شاگرد ثابت در آن شرکت می‌کردند. حضور در این کلاس‌ها بدون اجازهٔ خود او مقدور نبود. دینانی معتقد است محتوای این کلاس‌ها بیشتر درس خارج فلسفه بود.
خانواده

سید محمدحسین طباطبایی از دودمان سادات طباطبایی آذربایجان است و با سید علی قاضی و سید محمدعلی قاضی طباطبایی خویشاوندی دارد. همسر اول طباطبایی، قمرالسادات مهدوی طباطبایی از بستگان او بود که در سال ۱۳۴۳ درگذشت و پس از ۲ سال، با همسر دوم خود، منصوره روزبه؛ خواهر رضا روزبه ازدواج کرد. وی از نوادگان عبدالوهاب تبریزی که نسب وی هم به حسن مثنی پسر امام دوم شیعیان؛ حسن مجتبی می‌رسد. [نیازمند منبع]
زمینه فعالیت

اهمیت محمدحسین طباطبایی به جهت زنده کردن حکمت و فلسفه و تفسیر در حوزه‌های تشیع، بعد از دورهٔ دودمان صفویان بوده است. به ویژه اینکه وی به بازگویی و شرح حکمت صدرایی بسنده نکرده، به تأسیس معرفت‌شناسی در این مکتب می‌پردازد. همچنین با انتشار کتب فراوان و تربیت شاگردان، در دوران مواجهه با اندیشه‌های غربی، نظیر مارکسیسم، به اندیشه دینی حیاتی دوباره بخشیده، حتی در نشر آن در مغرب زمین نیز می‌کوشد.
هانری کربن

از دیگر اتفاقات حیات فکری طباطبایی در دوره زندگی در قم، آمدن هانری کربن، از فرانسه به ایران و ملاقات با طباطبایی در قم و تهران است. این ملاقات‌ها که باعث شکل‌گیری حلقه فلسفی مهمی در آن دوران می‌شود، به همت هانری کربن تشکیل شد و بسیاری از فلاسفه بعدی ایران معاصر به همراه کربن نزد طباطبایی به فلسفه آموزی و مباحث عمیق فلسفی پرداختند. کربن فیلسوفی هایدگری بود که در پی پرسش‌های بی‌پاسخ خود، در نهایت سر از ایران درآورده بود تا در حضور طباطبایی به عنوان مفسر فلسفه شیعی، پاسخ‌هایی برای پرسش‌های بی‌جواب خود بیابد. خود کربن اذعان داشت که طباطبایی پاسخ‌های دقیق و قانع‌کننده‌ای به او می‌داده است.
کربن هنگامی که به ایران آمد، با بسیاری از استادان ایرانی ارتباط برقرار نمود. با این حال کربن علاقمند به ارتباط با استادانی بود که به ادبیات، هنر و فلسفه ایرانی می‌پرداختند و نه افرادی که «روشنفکر» شناخته می‌شدند و غالباً کسانی بودند که مدتی در غرب به تحصیل پرداخته بودند. در همین دوره کربن به اتفاق طباطبایی، حلقه‌ای فلسفی را در تهران تشکیل دادند. جلسات در منزل احمد ذوالمجد طباطبایی که از وکلای شیفتهٔ فلسفه الهی بود برگزار می‌گردید.
هم کربن و هم طباطبایی بر نقش تأویل در معرفت تأکید داشتند. طباطبایی معتقد بود معنویت حقیقی بدون تأویل غیرممکن است؛ و این افق مشترکی در مقابل آن دو فیلسوف قرار می‌داد که بتوانند با یکدیگر به گفتگو بنشینند. جلسات با حضور غالب استادان ایرانی فلسفه و الهیات مدت‌ها در شمال تهران برگزار می‌گردید و بحث‌های پردامنه‌ای در باب فلسفه شیعی در آن جا درمی‌گرفت.
ارتباط با اساتیدی چون طباطبایی و سید جلال الدین آشتیانی، یکی از مهم‌ترین اتفاقات در زندگی کربن بود؛ چرا که او معتقد بود اینان ادامه‌دهندگان همان حکمت الهی‌ای هستند که از ایران باستان تاکنون چراغ آن در ایران خاموش نگشته است. از نظر کربن تفکر ایرانی نگهبان و حافظ میراثی است که فراتر از یک نگرش ملی محدود، همچون یک عالم معنوی است که در آن میهمانان و زائرانی که از نقاط دیگر آمده‌اند مورد پذیرش و پذیرایی قرار گرفته‌اند. کربن عمیقاً اعتقاد داشت که حکمت ایرانی- اسلامی، حکمتی زوال ناپذیر است و همواره از «استعداد زوال ناپذیر روحیه ایرانی» سخن می‌گفت.
استادان

سید علی قاضی
مرتضی طالقانی
سید حسین بادکوبه‌ای
سید ابوالقاسم خوانساری (ریاضی)
محمدحسین غروی اصفهانی
میرزا حسین نائینی
سید محمد حجت کوه‌کمری
شاگردان

شاگردان علاّمه، ده‌ها نفر از بزرگان و فرهیختگان کنونی در حوزه‌های علمیه می‌باشند که به تنی چند از آنان اشاره می‌شود:
حسن حسن‌زاده آملی؛
عبدالله جوادی آملی؛
علی سعادت پرور
سید محمدحسین حسینی طهرانی
یحیی انصاری شیرازی؛
مرتضی مطهری؛
سیّد محمّد حسینی بهشتی؛
امام موسی صدر؛
ناصر مکارم شیرازی؛
محمد مفتح؛
عباس ایزدی؛
سید عبدالکریم موسوی اردبیلی؛
عزالدّین زنجانی؛
محمّدتقی مصباح یزدی؛
ابراهیم امینی؛
سید جلال‌الدین آشتیانی؛
سید محمّدباقر ابطحی؛
سید محمدعلی ابطحی؛
سید محمّدحسین کاله زاری؛
حسین نوری همدانی؛
سید مهدی روحانی؛
علی احمدی میانجی؛
جعفر سبحانی؛
حسینعلی منتظری
علی قدوسی
سیدمحمدباقر موسوی همدانی
سیدمحمدحسین حسنی تهرانی
حبیب الله رهبر
آثار

مقالهٔ اصلی: کتاب‌شناسی محمدحسین طباطبایی
طباطبایی دو اثر شاخص دارد، که بیشتر از سایر آثار وی مورد توجه قرار گرفته است.
نخست تفسیر المیزان است، که در ۲۰ جلد و طی ۲۰ سال به زبان عربی تألیف شده است. در این تفسیر، از روش «تفسیر قرآن به قرآن» استفاده شده است، و علاوه بر تفسیر آیات و بحث‌های لغوی در بخش‌هایی جداگانه با توجه به موضوع آیات مباحث روایی، تاریخی، کلامی، فلسفی و اجتماعی نیز دارد. این اثر به دو شکل منتشر شده است: نخست در چهل جلد، و سپس، در ۲۰ جلد. این اثر توسط سیدمحمد باقر موسوی همدانی به زبان فارسی ترجمه شده است.
اثر مهم دیگر او اصول فلسفه و روش رئالیسم است. این کتاب شامل ۱۴ مقالهٔ فلسفی است، که طی دهه‌های ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰ تألیف شده و توسط مرتضی مطهری و با رویکرد فلسفهٔ تطبیقی، شرح داده شده است. این کتاب نخستین، و یکی از مهم‌ترین کتاب‌هایی است که به بررسی مباحث فلسفی، با توجه به رویکردهای حکمت فلسفی اسلامی و فلسفهٔ جدید غربی پرداخته است.[نیازمند منبع]
مهدی خلجی می‌نویسد:
«مهم‌ترین نمایندهٔ فلسفه اسلامی در آن دوره، محمدحسین طباطبایی در خانه خود در شهر قم مجلس درسی برقرار کرد در نقد مبانی فلسفی کمونیسم. اما آشنایی او و شاگردان‌اش از کمونیسم محدود به جزوه‌ها و مجله‌های فارسی حزب توده بود. حاصل این درس‌ها کتابی با عنوان «اصول فلسفه و روش رئالیسم» شد که با پانوشت‌های مرتضی مطهری در سال ۱۳۳۲ به چاپ رسید. این کتاب بر پایه نوشته‌های تقی ارانی، بنیان‌گذار فکری حزب توده ایده‌های فلسفی کمونیسم را نقادی می‌کرد.»
خلجی بر این باور است که سراسر کتاب اصول فلسفه و روش رئالیسم بر این گمان استوار است که نوشته‌های ارانی، بهترین نمونهٔ آثار دربارهٔ مارکسیسم است؛ در حالی که کسی که جهان‌بینی فلسفی مارکسیسم را از منابع اصلی‌اش بشناسد، کتاب طباطبایی و پانوشت‌های شاگردش مطهری را نقدی کمابیش بی‌ربط می‌یابد.
از جلسات مباحث مهم او می‌توان به جلسات مباحثه با هانری کربن اشاره کرد، که حسین نصر و بسیاری دیگر در آن حضور داشتند، یا جلساتی که در تهران برگزار می‌شد و افرادی نظیر داریوش شایگان در آن حاضر بودند.
طباطبایی خود دربارهٔ این مذاکرات می‌گوید: بنا به گفته کربن تاکنون مستشرقان، اطلاعات مربوط به اسلام را از اهل تسنن اخذ می‌کردند و در نتیجه، حقیقت مذهب تشیع آن گونه که شایسته است، به دنیای غرب معرفی نشده است. برخلاف باور مستشرقین گذشته، اعتقاد من این است که تشیع یک مذهب حقیقی و اصیل و پابرجاست و دارای مشخصات یک مذهب حقیقی است و غیر از آن است که به غرب معرفی کرده‌اند. آنچه پس از پژوهش‌های علمی بدان رسیده‌ام، این است که به حقایق معنویت اسلام از دریچه شیعه - که نسبت به این آیین واقع بینی دارد - باید نگاه کرد. از این رو کوشیده‌ام این مذهب را به نحوی که باید و در خور واقعیت آن است، به جهان غرب معرفی کنم. بسیار علاقه‌مندم که با رجال علمی و مشاهیر این مذهب از نزدیک تماس بگیرم و با طرز فکر آنان آشنا شوم و در بررسی اصول و مبانی شیعه، از این بزرگان کمک گرفته و نسبت به هدف خود روشن‌تر شوم.