stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تیک-تو اینتراکتیو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دفتر مرکزی شرکت در خیابان ششم منهتن، ایالت نیویورک: دفتر مرکزی شرکت در خیابان ششم منهتن، ایالت نیویورک
نوع: شرکت سهامی عام
نماد سهام شرکت: نزدک: TTWO S&P 500 component
ISIN: US8740541094 
صنعت: صنعت بازی‌های ویدئویی
بنا نهاده: ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۳؛ ۳۱ سال پیش (۱۹۹۳-30}})
بنیانگذاران: رایان برانت
دفتر مرکزی: نیویورک سیتی، ایالت متحده آمریکا
افراد کلیدی: اشتراوس زلنیک (رئیس و مدیر عامل) کارل اسلاتوف (رئیس) لینی گلدشتاین(مدیر ارشد مالی)
محصولات: «سری بایوشاک» «سری سرزمین‌های مرزی» «سری تمدن و فرهنگ» «سری GTA» «سری مافیا» «مکس پین» «سری ۲کا ام‌ال‌بی» «سری ۲کا ان‌بی‌ای» «سری ۲کا دبلیودبلیوئی» «سری ایکس-کام» «رد دد ریدمپشن»
درآمد:  ۳٫۰۹ میلیارد دلار آمریکا (۲۰۲۰)
سود ناخالص:  ۴۲۵٫۲۶۷ میلیون دلار آمریکا (۲۰۲۰)
سود خالص:  ۴۰۴٫۴۵۹ میلیون دلار آمریکا (۲۰۲۰)
مجموع دارایی:  ۴٫۹۴۸ میلیارد دلار آمریکا (۲۰۲۰)
مجموع سهام:  ۲٫۵۳۹ میلیارد دلار آمریکا (۲۰۲۰)
تعداد کارکنان:  ۵۸۰۰ نفر (۲۰۲۰)
زیرمجموعه‌ها: T2 Mobile Games
شرکت‌های وابسته: ۲کی گیمز گوست استوری گیمز ان بی ای ۲ کا لیگ (50%) Playdots فراگ سیتی Private Division راک‌استار گیمز Socialpoint Dynamixyz
وبگاه: take2games.com
تیک تو اینتراکتیو (Take-Two Interactive Software, Inc.) یک شرکت هلدینگ آمریکایی واقع در نیویورک سیتی است که زمینه فعالیت آن در صنعت بازی‌های ویدئویی است و توسط رایان برانت در سپتامبر ۱۹۹۳ تأسیس شد.
این شرکت مالک دو بخش بزرگ انتشار بازی به نام راک استار گیمز و ۲کی گیمز است که توسعه بازی‌های داخلی را اداره می‌کنند. تیک تو بخش Private Division را برای حمایت از انتشار از توسعه دهندگان مستقل ایجاد کرد و اخیراً یک استودیوی داخلی جدید به نام intercept Games معرفی کرد. این شرکت همچنین بازی‌های داستان شبح را تشکیل داد که توسط یک استودیوی سابق ۲کی با نام بازی‌های غیر منطقی ساخته شده بود. تیک تو توسعه دهندگان Socialpoint,Playdots,Nordeus را خریداری کرد و اخیرا هم شرکت بازیسازی موبایل zynga را به قیمت ۱۲.۷ میلیارد دلار خریداری کرد، تا بتواند خود را در بازار بازی موبایل تثبیت کند. که شامل برنده های بسیار محبوب بازی های اجتماعی زینگا از جمله FarmVille و Words With Friends می شود ، این شرکت همچنین مالک ۵۰٪ از سازمان حرفه ای ورزش الکترونیک ان بی ای ۲کا لیگ است. نمونه کارها ترکیبی تیک تو شامل فرنچایزهایی مانند ،سرزمین‌های مرزی (بازی ویدئویی)، بایوشاک، اتومبیل‌دزدی بزرگ، ان‌بی‌ای ۲کا و رد دد ریدمپشن است. تا مارس ۲۰۱۸، این شرکت سومین شرکت بزرگ بازی مورد معامله عمومی در قاره آمریکا و اروپا پس از اکتیویژن،  بلیزارد و  الکترونیک آرتز است که درپوش بازار تخمینی آن ۱۳ میلیارد دلار آمریکا است.
امید نظری

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 نظری در سال ۲۰۱۶ با پیراهن تیم گلوبال:  نظری در سال ۲۰۱۶ با پیراهن تیم گلوبال
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  امید دیوید لازارته نظری
زادروز:  ۲۹ آوریل ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال)
زادگاه:  مالمو،  سوئد
قد:  ۱٫۸۴ متر (۶ فوت ۱⁄۲ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Ceres-Negros F.C.
شمارهٔ پیراهن:  ۲۲
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۶–۲۰۱۱:  مالمو
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۱ |  مالمو |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال هرتا برلین |  ۶۲ |  (۳) |
| ۲۰۱۵ |  FC Rosengård |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال گلوبال سبو |  ۱۸ |  (۹) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۹ |  باشگاه فوتبال یونایتد سیتی |  ۵۸ |  (۳) |
| ۲۰۱۹– |  باشگاه فوتبال پرسیب باندونگ |  ۲۶ |  (۱) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۲ |  ایران |  ۵ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۶ مه ۲۰۱۷.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵ دسامبر ۲۰۱۲:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۶ مه ۲۰۱۷.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵ دسامبر ۲۰۱۲
امید نظری (زاده ۹ اردیبهشت ۱۳۷۰ - مالمو) بازیکن فوتبال ایرانی/سوئدی/فیلیپینی است که پدری ایرانی و مادری فیلیپینی دارد.
پست اصلی نظری هافبک و دروازبان است. او بازی خود را از مالمو آغاز کرد و در سال ۲۰۱۱، چهار بازی برای این تیم انجام داد و سپس به باشگاه آنخلهولمز که در دسته دوم سوئد حضور دارد قرض داده شد. نظری در این تیم ۷ بازی انجام داد و یک گل نیز به ثمر رساند و نظر سران این تیم را به خود جلب کرد. در پایان فصل روسای باشگاه خواستار دائمی کردن قرارداد او شدند و به شکل دائم او را از مالمو به آنخلهولمز منتقل کردند.
امید نظری به دلیل داشتن ۳ پاسپورت، می‌توانست برای یکی از ۳ تیم ملی ایران، سوئد و فیلیپین به میدان برود.
او برای اولین بار در روز سه‌شنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۱ برای تیم ملی ایران در مقابل تاجیکستان به میدان رفت. او در این بازی ۹۰ دقیقه بازی کرد. او موفق شد اولین گل ملی خود را در بازی با ۵ گل به  یمن از سری مسابقات غرب آسیا به ثمر رساند.
اگیواس اموروسیوس، کیرنیا

مکان در دوژور 23x15px|border |alt=|link= قبرس
| Agios Amvrosios | Agios Amvrosios |
| --- | --- |
Aγιος Αμβρόσιος (زبان یونانی) Esentepe (زبان ترکی استانبولی): Aγιος Αμβρόσιος (زبان یونانی) Esentepe (زبان ترکی استانبولی)
District: ناحیه گیرنه
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
تصویری از یک بنا در این منطقه
اگیواس اموروسیوس، کیرنیا (به لاتین: Agios Amvrosios, Kyrenia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه گیرنه واقع شده‌است.
بیتا فرهی

| بیتا فرهی | بیتا فرهی |
| --- | --- |
بیتا فرهی در سال ۱۳۹۶: بیتا فرهی در سال ۱۳۹۶
نام هنگام تولد: بیتا لهارخانی دینبلی
زادهٔ: ۱۳ دی ۱۳۳۶ تهران، ایران
درگذشت: ۴ آذر ۱۴۰۲ (۶۵ سال) تهران، ایران
علت مرگ: بیماری قلبی و ریوی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۶۸–۱۴۰۲
همسر(ها): حسن قریشی (ا. ۱۳۵۲) (جدا شده) حمزه آموده
فرزندان: ۱
بیتا لهارخانی دینبلی (۱۳ دی ۱۳۳۶ – ۴ آذر ۱۴۰۲) مشهور به بیتا فرهی بازیگر اهل ایران بود. او فارغ‌التحصیل رشتهٔ هنر از مدرسهٔ هنر جان پاورس آمریکا در سال ۱۳۵۹ بود. در سال ۱۳۶۸ از طریق ناصر چشم‌آذر به کارگردانی داریوش مهرجویی برای فیلم هامون معرفی شد.
زندگی

بیتا لهارخانی دینبلی در ۱۳ دی ۱۳۳۶ در تهران زاده شد. او خواهرزادۀ فرهنگ فرهی بود. بیتا فرهی در سال ۱۳۵۲ با حسن قریشی رئیس انتشارات کیهان ازدواج کرد. او در سال ۱۳۵۲ برندۀ جایزۀ دختر شایسته شد. بیتا فرهی در سال ۱۳۵۷ برای ادامۀ تحصیلات به امریکا رفت و در مدرسۀ John Robert Powers School در کالیفرنیا مشغول به تحصیل شد. فرهی در سال ۱۳۶۰ به ایران برگشت.
ناصر چشم‌آذر او را برای بازی در نقش مهشید در فیلم هامون (۱۳۶۸) به داریوش مهرجویی معرفی کرد و بدین‌شکل نخستین فعالیت بازیگری فرهی در ۳۱ سالگی با بازی در این فیلم رقم خورد. ایفای نقش در هامون، دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن را از هشتمین جشنوارهٔ فیلم فجر برای او به ارمغان آورد. فرهی در سال‌های بعد کار خود را با کارگردانانی چون احمدرضا درویش، بهمن فرمان‌آرا، مسعود کیمیایی و رخشان بنی‌اعتماد ادامه داد و سه بار دیگر برای بازی در کیمیا (۱۳۷۳)، خانه‌ای روی آب (۱۳۸۰) و خون‌بازی (۱۳۸۵) نامزد سیمرغ بلورین جشنوارهٔ فجر شد.
او در سال ۱۳۹۶ در برنامۀ دورهمی به کارگردانی مهران مدیری و همچنین در برنامۀ خندوانه به کارگردانی رامبد جوان به عنوان مهمان شرکت کرد.
زندگی شخصی

بیتا فرهی سال‌های آخر زندگی خود را بین پاریس و تهران گذراند. فرهی یک فرزند دختر به نام مهسا قریشی داشت که در فرانسه زندگی می‌کند.
درگذشت

در ۲۲ آبان ۱۴۰۲ اعلام شد که فرهی در بیمارستان بستری شده‌است. او در ۴ آذر به علت عارضه قلبی و ریوی در بیمارستان دی تهران در ۶۵ سالگی درگذشت. مراسم تشییع جنازه وی در ۷ آذر در خانه سینما برگزار شد و پیکر وی در قطعه ۷۹ بهشت زهرا دفن شد.
فیلم‌شناسی > سینمایی

| سال | نام فیلم | نقش | کارگردان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۶۸ | هامون | مهشید | داریوش مهرجویی |
| ۱۳۷۰ (اکران در ۱۳۷۷) | بانو | مریم بانو | داریوش مهرجویی |
| ۱۳۷۳ | کیمیا | دکتر شکوه | احمدرضا درویش |
| ۱۳۷۵ | هتل کارتن | هما | سیروس الوند |
| ۱۳۷۶ | زندگی | ملک | اصغر هاشمی |
| ۱۳۷۸ | اعتراض | منیژه مجدی | مسعود کیمیایی |
| ۱۳۷۸ | میکس | در نقش خودش | داریوش مهرجویی |
| ۱۳۸۰ | خانه‌ای روی آب | خانم طالقانی | بهمن فرمان‌آرا |
| ۱۳۸۵ | پارک‌وی | فلور | فریدون جیرانی |
| ۱۳۸۵ | خون‌بازی | سیما | رخشان بنی‌اعتماد محسن عبدالوهاب |
| ۱۳۸۶ | خاک آشنا | ژاله | بهمن فرمان‌آرا |
| ۱۳۸۷ | شیرین | بیتا فرهی | عباس کیارستمی |
| ۱۳۸۹ | در انتظار معجزه |  | رسول صدرعاملی |
| ۱۳۸۹ | شیش و بش | پروین | بهمن گودرزی |
| ۱۳۹۱ | بشارت به یک شهروند هزارهٔ سوم |  | محمدهادی کریمی |
| ۱۳۹۳ | دوران عاشقی | مادر میترا | علیرضا رئیسیان |
| ۱۳۹۴ | وقتی برگشتم… | نسرین | وحید موسائیان |
| ۱۳۹۴ | برادرم خسرو | ناهید | احسان بیگلری |
| ۱۳۹۷ | آخرین داستان (انیمیشن) | اهریمن (صداپیشه) | اشکان رهگذر |
| ۱۳۹۸ | موافقت اصولی |  | امیر پورکیان |
| ۱۳۹۸ | لامینور |  | داریوش مهرجویی |
:
فیلم‌شناسی > تلویزیونی

| سال | نام مجموعه | نقش | کارگردان | پخش از |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۷۶ (نمایش در ۱۳۹۹) | سرزمین سبز | صبا بهادر | بیژن بیرنگ | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۹ | ولایت عشق | آذردخت | مهدی فخیم‌زاده | شبکه ۱ |
| ۱۳۸۱ | پدر خاک |  | نادر کجوری | شبکه ۲ |
| ۱۳۸۳ | طلسم‌شدگان | نسرین | داریوش فرهنگ | شبکه تهران |
| ۱۳۹۲–۱۳۸۷ (نمایش در ۱۴۰۲) | سرزمین مادری | اقدس‌الملوک بهادری | کمال تبریزی | شبکه ۳ |
| ۱۳۸۸ | راه شیری (تله‌فیلم) |  | فرزین مهدی‌پور | شبکه ۲ |
| ۱۳۸۹ | خاطره آن شب بارانی (تله‌فیلم) |  | سیامک شایقی |  |
| ۱۳۹۰ | خراش (تله‌فیلم) | شکوه | محمد حمزه‌ای |  |
| ۱۳۹۳ | یادگاری (تله‌فیلم) |  | نیما طباطبایی |  |
| ۱۳۹۶ | ایراندخت |  | محمدرضا ورزی | شبکه ۱ |
| ۱۳۹۸ | از یادها رفته | شکوه‌السلطنه | بهرام بهرامیان | شبکه ۱ |
:
فیلم‌شناسی > نمایش خانگی

۱۳۹۷ - رقص روی شیشه
۱۴۰۰ - جزیره
فیلم‌شناسی > فیلم کوتاه

۱۳۸۲ - آینه و دود
جوایز و افتخارات

| سال | عنوان | رده | جشنواره | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۶۸ | هامون | دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن | هشتمین جشنواره فیلم فجر | برنده |
| ۱۳۷۳ | کیمیا | سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن | سیزدهمین جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |
| ۱۳۸۰ | خانه‌ای روی آب | سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن | بیستمین جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |
| ۱۳۸۳ | طلسم‌شدگان | بهترین بازیگر نقش اول سریال‌های تلویزیونی | جشنواره دنیای تصویر | برنده |
| ۱۳۸۵ | خون‌بازی | سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن | بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |
| ۱۳۸۵ | خون‌بازی | بهترین بازیگر زن | سی و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم پیونگ یانگ | برنده |
| ۱۳۸۵ | خون‌بازی | بهترین بازیگر نقش اول زن | جشنواره فیلم کراچی | برنده |
| ۱۳۸۸ | در انتظار معجزه | بهترین بازیگر نقش مکمل زن | سی‌امین جشنواره فیلم فجر | نامزدشده |
دانشیار

دانشیار (Associate professor) از مراتب علمی دانشگاهی برای اعضای هیئت علمی است. این مرتبه بالاتر از مرتبهٔ استادیاری (Assistant professor) و پایین‌تر از استادی (Full professor) است. در ایران برای رسیدن به این مرتبه، هیئت‌ علمی باید بر اساس آیین‌نامهٔ ارتقای وزارت علوم، تحقیقات و فناوری یا وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، به حداقل امتیاز لازم دست پیدا کند. از فاکتورهای مهم برای رسیدن به مرتبهٔ دانشیاری، امتیاز پژوهشی است که بر اساس تعداد مقاله‌ها، کتاب‌ها و فعالیت‌های تحقیقاتی مشابه ارزیابی می‌شود.
پابلو آلبوران

| پابلو آلبوران | پابلو آلبوران |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: پابلو مرنو دن آلبوران فرناندیز
نام(های) دیگر: پابلو آلبوران
زاده: ۳۱ مهٔ ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال)
خاستگاه: مالاگا، اسپانیا
ژانر: پاپ لاتین، پاپ، فلامنکو
ساز(ها): آواز، گیتار، پیانو
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۰ تا کنون
همکاری‌های مرتبط: دیانا ناوارو، استره‌یا مورنته، کارمینو
وبگاه: http://www.pabloalboran.es/
پابلو مورنو دِ آلبوران (به اسپانیایی: Pablo Moreno de Alborán Ferrándiz) (زادهٔ ۳۱ مه ۱۹۸۹) گه با نام هنری پابلو آلبوران شناخته می‌شود، خواننده و نوازندهٔ اهل اسپانیا است که برندهٔ جایزه گرمی لاتین شد. پابلو در مالاگا متولد شد پدر او معمار و مادرش زنی فرانسوی است و دارای دو خواهر و برادر نیز هست. او از سنین بسیار پایین شروع به یادگیری سازهای مختلف موسیقی مانند پیانو، گیتار کلاسیک، گیتار فلامنکو و گیتار آکوستیک کرد و به آواز خواندن با نوازندگان حرفه‌ای در مالاگا و مادرید علاقه‌مند بود. او اولین آهنگ خود را به نام عشق محله که در اولین آلبوم او نیز برجسته بود در سن ۱۲ سالگی اجرا کرد که بسیار مورد توجه قرار گرفت.
او بعد از منتشر شدن آلبومش در سال ۲۰۱۱ چند هفتهٔ متوالی در صدر جدول فروش قرار داشت که تعجب همگان را برانگیخت و باعث شهرت بسیارش شد.
زندگی شخصی

پدر او معمار اسپانیایی سالوادر مرنو ده آلبوران پرالتا است و مادرش النا فرناندیز مارتینز است. آلبوران در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰ در اینستاگرامش همجنسگرا بودنش را آشکار کرد.
جامعه‌شناسی عمومی

جامعه‌شناسی عمومی (انگلیسی: Public sociology) زیرشاخه‌ای از رشته جامعه‌شناسی است که بر گسترش مرزهای رشته‌ای جامعه‌شناسی به منظور تعامل با مخاطبان غیرآکادمیک تأکید دارد. شاید بهتر باشد به‌عنوان یک «سبک» جامعه‌شناسی به جای یک روش علمی، نظریه یا مجموعه‌ای از ارزش‌های سیاسی مشخص شود.
از قرن بیست و یکم، این اصطلاح به طور گسترده‌ای با نام مایکل بوراووی  (زاده ۱۵ ژوئن ۱۹۴۷) استاد جامعه‌شناسی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ارتباط پیدا کرده است که در سال ۲۰۰۴ برای پذیرش ریاست انجمن جامعه‌شناسی آمریکا (ASA) سخنرانی پرشوری در مورد «جامعه‌شناسی عمومی» ارائه کرد. بوراووی در این سخنرانی، جامعه‌شناسی عمومی را با آن چیزی مقایسه نمود که او آن را جامعه‌شناسی حرفه‌ای می‌نامد: شکلی از جامعه‌شناسی که عمدتاً سایر جامعه‌شناسان دانشگاهی بدان می‌پردازند.
موزه هنرهای معاصر تهران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۳۵۶؛ ۴۶–۴۷ سال پیش (۱۳۵۶-خطا: زمان نامعتبر}})
مکان: پارک لاله، تهران
مختصات: ۳۵°۴۲′۴۱″ شمالی ۵۱°۲۳′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۱۱۳۹°شمالی ۵۱٫۳۹۰۵۶°شرقی﻿ / 35.71139; 51.39056
گونه: موزه هنری
بنیان‌گذار: فرح پهلوی
موزه‌دار: کامران دیبا، دیوید گالُوِی
معمار: کامران دیبا، نادر اردلان
مالک: معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
وبگاه: www.tmoca.com
موزهٔ هنرهای معاصر تهران مهم‌ترین موزه هنرِ مدرن و معاصر ایران و همچنین یکی از مهم‌ترین و پرآوازه‌ترین موزه‌های ایران است. این موزه در ۲۲ مهر ۱۳۵۶ به کوشش و ابتکار فرح پهلوی و با پشتیبانی دفتر مخصوص شهبانو، در گوشهٔ غربی پارک فرح (بوستان لاله کنونی) در خیابان امیرآباد شهر تهران بنا شد. بنای موزه را کامران دیبا در سبک معماری مدرن و با الهام از بادگیرهای کویری ایران طراحی کرد.
موزهٔ هنرهای معاصر تهران شامل جامع‌ترین و مهم‌ترین گنجینه‌های هنر مدرن در خارج از اروپا و آمریکای شمالی و مالک یکی از ۵ تا ۱۰ مجموعهٔ مهم هنر نوگرا در جهان است. این موزه دارای کارهای مهمی از جنبش‌های اکسپرسیونیسم انتزاعی، هنر پاپ، مینیمالیسم، مفهومی و فوتورئالیسم است. در گنجینهٔ دائمی موزه بیش از ۳۰۰۰ اثر ارزشمند از نخبگان هنرهای تجسمی نگهداری می‌شود که نزدیک به ۴۰۰ عدد از آنها دارای ارزش استثنایی هستند. از جمله آثار مهم موزه می‌توان به کارهای شاخصی از پل گوگن، پیر اگوست رنوآر، پابلو پیکاسو، رنه ماگریت، ماکس ارنست، جکسون پولاک، اندی وارهول، سول لویت و آلبرتو جاکومتی اشاره کرد. موزهٔ هنرهای معاصر تهران همچنین مالک مجموعهٔ بسیار مهم و جامعی از هنر نوگرا و معاصر ایران است.
گنجینهٔ موزه هنرهای معاصر تهران از اموال عمومی ایران محسوب می‌شود. ارزش کل آثار این گنجینه بین ۵ تا ۱۰ میلیارد دلار برآورد شده است. این موزه در حال حاضر یکی از واحدهای معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.
پیشینه

مقالهٔ اصلی: هنر معاصر ایران
جنبش هنر نوین و معاصر در ایران در حوالی دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی (دههٔ ۱۹۴۰ میلادی) و با مرگ کمال‌الملک و گشایش دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز شد. با ورود استادان غربی همچون آندره گدار و سفر دانشجویان هنر برای دانش‌اندوزی به اروپا، هنرمندان ایرانی به آرامی با اندیشه‌های نوین در هنر جهان – از جمله دریافتگری – آشنا شدند.
دههٔ ۱۳۲۰ همچنین شاهد برگزاری نخستین نمایشگاه‌های هنری نوین در ایران، کشش به سبک‌های جدیدتر و برخورد هنرمندان نوگرا با سنت‌گرا بود. کسانی چون محمود جوادی‌پور، حسین کاظمی، و جلیل ضیاءپور از جمله پیشگامانی بودند که فضا را در ایران برای پذیرش هنر نوین باز کردند. ارتباط هنری میان این گروه از هنرمندان با افزایش تعداد گالری‌های تهران بیشتر شد و نخستین محفل‌های هنری ایران به ویژه انجمن خروس جنگی آغاز به کار کردند.
دههٔ ۱۳۳۰ شاهد رفت‌وآمد بیشتر هنرمندان ایرانی به خارج و ارتباط آن‌ها با مکتب مینیمالیسم و تجسمی نیویورک بود. بازگشت تدریجی موج دانشجویان ایرانی از خارج به ایران در دههٔ ۱۳۳۰ و در پس آن ورود اندیشه‌های هنری نوین به کشور، نخستین گروه از هنرمندان جوان و مطرح آن سال‌ها از جمله پرویز تناولی، حسین زنده‌رودی، و سیا ارمجانی را خواهان برپایی مکانی برای ارائهٔ آثار هنرمندان ایرانی کرد. اگرچه دوسالانه‌های هنر ایران برای پنج دوره پیش از انقلاب برپا شدند، اما پس از مدتی تعطیل شدند. بعدها هنرمندان نوگرا به باشگاه‌های چون «باشگاه هنرمندان» رفت‌وآمد می‌کردند. در این دوره، رویکرد حکومت پشتیبانی از هنر سنتی ایران و آثار دانش‌آموختگان دانشکدهٔ هنرهای زیبا بود. اما با ازدواج فرح دیبا با محمدرضاشاه پهلوی جریانی در حکومت پدید آمد که پشتیبان نوگرایی و هنر روز جهان بود. تا میانه دههٔ ۱۳۵۰ فعالیت‌های دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی باعث گسترش ارتباط فرهنگی ایران با نهادهای بین‌المللی همچون یونسکو و شورای بین‌المللی موزه‌ها و خرید انبوه هنر معاصر از سوی دستگاه‌های دولتی شد.
تاریخچه > در جریان انقلاب

گالووی می‌گوید هنگامی که در سال ۱۳۵۷ ایران دستخوش شورش و ناآرامی شد، وی واپسین بار از موزه دیدار کرد. او نقشی از تام وسلمن از مجموعهٔ نامدار Great American Nude را به یاد می‌آورد که نگاره‌ای از زنی آمریکایی برهنه با پستان‌های بزرگ صورتی‌رنگ بود. پس از انقلاب ۱۳۵۷ یکی از کارمندان موزه برگه‌ای را از نقاشی آویزان دید که در زیر قاب چپانده شده بود و بر رویش نوشته بود: «دفعهٔ بعد به جای این برگه یک بمب خواهد بود!». گالووی سپس‌تر نمایش این اثر و نیز تابلوی زن ۳ کار ویلم دکونینگ را نادرست دانست.
در اوایل سال ۱۳۵۶ گالووی تنها یک سال پیش از انقلاب از سمت خود کناره گرفت و کامران دیبا نیز در اکتبر همان سال به کارکنان موزه اطلاع داده بود که به سبب بیماری از ایران خواهد رفت. تا ۲۶ دی ۱۳۵۷ که شاه و خانواده‌اش ایران را ترک کردند، کمتر کسی از بنیان‌گذاران اصلی موزه در ایران مانده بود.
با بالا گرفتن راهپیمایی‌ها و درگیری‌های خونین خیابانی، کارکنان موزه آثار موجود را به زیرزمین ساختمان – که در آن هنگام همچون پناهگاهی موقت در نظر گرفته بودند – منتقل کردند. آغداشلو در این باره می‌گوید:
در آغاز انقلاب کسی نمی‌دانست چه اتفاقی پیش خواهد آمد. پس تنها کاری که کردند آن بود که زمین را بکنند. چیزی همچون مجموعه درسدن در جریان جنگ جهانی دوم که همه چیز را در غارها نگاه داشتند؛ مشابه چنین چیزی در لوور انجام شد. این چیزها پدید می‌آید. [مهم این است] تا بتوان آثار را امن نگاه داشت. آن‌ها در انجام چنین کاری موفق شدند.
به گفتهٔ گالووی، هنردوستی مردم ایران و فرهنگشان مانع نابودی آثار موزه در جریان انقلاب شد. به باور او عشق به زیبایی، ابراز هنرمندانه، تزئین، طراحی، و رنگ در ایرانیان آن‌گونه بوده است که گویی در شکلی خنده‌دار، مجموعه‌ای که آثار اندی وارهول و روی لیکتنستاین را در خود جای داده باشد، بی‌تردید در چنان فرهنگی ریشه دارد. به گفتهٔ آیدین آغداشلو، در سخت‌ترین روزهای انقلاب، مردم از موزه در برابر تجاوز دفاع می‌کردند. مهدی کوثر – که در آن هنگام مدیر موزه بود – فهرستی از آثار موزه تهیه کرده و کمک کرده بود تا آثار در زیرزمین مجموعه پاسداری شوند. کوثر که واپسین مدیر موزه پیش از انقلاب بود توانست همه کارهای هنری را به خوبی در زیرزمین قرار دهد تا در نهایت در نخستین روزهای اسفند ۱۳۵۷ و اندکی پس از ۲۲ بهمن، مدیریت موزه را به نیروهای پاسدار انقلاب – که از سوی خمینی مأمور پاسداری از گنجینه‌های کشور شده بودند – سپرد.
با این حال تعداد انگشت‌شماری از آثار نتوانستند دوران انقلاب را سپری کنند. پس از انقلاب، پرتره‌ای از فرح پهلوی که وارهول در سال ۱۹۷۷ میلادی کشیده بود با چاقو تکه‌تکه شد و تندیسی از بهمن محصص را که غیراسلامی و تحریک‌آمیز پنداشته بودند، شکستند.
معماری > بازسازی

در ۹ اردیبهشت ۱۳۹۷ موزه هنرهای معاصر به منظور انجام عملیات بازسازی اساسی تعطیل شد و وعده بازگشایی دوباره در تابستان همان سال داده شد. اما فرایند بازسازی به دلیل پیچیدگی‌هایی که بعد از آغاز عملیات اجرایی مشخص شده بود، موضوعات مربوط به امنیت و حفاظت از گنجینه و همچنین دنیاگیری کووید-۱۹، ۳۰ ماه به طول انجامید و با نمایش مجموعه‌ای از آثار گنجینه موزه در نیمه بهمن ۱۳۹۹ برای بازدید عموم گشایش یافت. بازسازی موزه در دو مرحله انجام شد. در مرحله نخست، گنجینه موقتی ایجاد و مجموعه به آن منتقل شد، در پی آن عایق‌بندی سقف و کف، لایروبی چاه‌های فاضلاب، بهسازی سامانه تهویه، عایق سازی پنجره‌ها، لمینیت کردن شیشه‌ها، نورپردازی جدید و اصلاح سامانه‌های امنیتی انجام گرفت. در مرحله دوم زیر ساخت‌های تأسیساتی و اطفای حریق دستی و هوشمند به روزرسانی شدند و با برخی تغییرات در کاربری ۲۰ درصد به فضای نگهداری گنجینه افزوده شد. بودجه عملیات بازسازی ۱۶ و نیم میلیارد تومان اعلام شد.
در آخرین مراحل بازسازی و مرمت، هویت بصری و نشان‌واره تازه‌ای برای موزه توسط رضا عابدینی طراحی و معرفی شد. معرفی این هویت بصری تازه واکنش منفی بسیاری از هنرمندان و طراحان گرافیک را برانگیخت و بسیاری به دفاع از نشان‌واره اولیه که توسط جواد پویان طراحی شده بود پرداختند که هم با معماری موزه در ارتباط است و هم در طول سال‌ها به بخشی جدایی ناپذیر از هویت موزه تبدیل شده است. برخی هم به ضعف‌های طراحی در کار عابدینی اشاره می‌کردند. در نهایت بعد از چند روز مسئولان اعلام کردند که نشان‌واره موزه تغییر نمی‌کند و طرح تازه کنار گذاشته شد.
امکانات موزه

موزهٔ هنرهای معاصر دارای ۹ گالری است که ۳ گالری آن نمایشگاه آثاری از نقاشان و هنرمندان بین‌المللی هستند که در گنجینه دائمی موزه نگهداری می‌شوند. این گنجینه، آثار بسیار باارزشی از کلود مونه، ونسان ون گوگ، پابلو پیکاسو، رنه ماگریت، اندی وارهول و دیگران را در خود دارد. نمایشگاه‌های موقتی و فصلی در شش گالری دیگر موزه برپا می‌شوند. گالری‌ها یکی پس از دیگری در راه گذر بازدیدکنندگان قرار دارند و این، تماشای همه کارها را آسان می‌کند.
امکانات موزه > کتابخانهٔ تخصصی

کتابخانهٔ تخصصی موزه در پایان شیب راهی که به بخش‌های امور اداری و هنری می‌رسد واقع شده است. در مخزن این کتابخانه نزدیک ۵۰۰۰ کتاب فارسی و غیرفارسی وجود دارند که موضوعات هنری گوناگونی چون معماری، نقاشی، طراحی، ارتباط تصویری، عکاسی، سینما و مانند این‌ها را پوشش می‌دهند. سامانهٔ رده‌بندی این کتاب‌ها به شکل LC است و تنها اعضا می‌توانند از آن استفاده کنند. عضویت در این کتابخانه، ویژهٔ دانشجویان و پژوهشگران رشتهٔ هنر است. در بخش نشریات ادواری نیز نشریات فرهنگی و هنری داخلی و برخی نشریات خارجی در موضوع‌های مرتبط نگهداری می‌شوند. از دیگر امکانات تخصصی موزه می‌توان به کانون‌های معماری و نیو مدیا اشاره کرد.
امکانات موزه > بخش‌های جنبی

موزهٔ هنرهای معاصر چندین بخش جنبی نیز دارد که از جملهٔ آن‌ها می‌توان فیلم‌خانه (سینماتک)، کتابفروشی تخصصی و رستوران را نام برد. فیلم‌خانه در مهر ۱۳۷۷ آغاز به کار نمود و هدف از برپایی آن نمایش کارهای ارزشمند سینمای ایران و جهان و سنجش فیلم‌های به نمایش درآمده برای ارتقای کیفیت نگاه مخاطبان است. این مجموعه همچنین به برگزاری جلسه‌های نقد، سمینار و مراسم آغاز و پایان نمایشگاه‌ها می‌پردازد. گنجایش ثابت فیلم‌خانه ۲۰۰ صندلی است. اندازهٔ پردهٔ نمایش آن ۶ × ۸ متر است که امکان نمایش فیلم و اسلاید را فراهم می‌سازد. فیلم‌خانه اعضای ثابتی دارد و در روزهای آغازین هر سال عضویت می‌پذیرد. اعضای فیلم‌خانه می‌توانند یک سال از برنامه‌های آن استفاده کنند. این اعضا همچنین از دیگر برنامه‌های موزه و کتابخانه نیز بهره‌مند می‌شوند.
کتابفروشی تخصصی در سمت چپ سالن ورودی به گالری‌ها است و در آن نشریه‌های هنری ایرانی، نمونه‌هایی از کارهای نویسندگان ایرانی، گاهشمار، کارت‌پستال‌های هنری و آثار منتشر شده در مؤسسهٔ هنرهای تجسمی را می‌فروشند.
رستوران و کافی شاپ موزه نیز در طبقهٔ همکف ورودی است تا بازدید کنندگان بتوانند قبل و بعد تماشای نمایشگاه موزه در آنجا به استراحت بپردازند و از فضای حیاط میانی موزه لذت ببرند. دیواری شیشه‌ای موزه را از باغ تندیس جدا کرده است و می‌شود چهار تندیسِ اسب و سوارکار اثر مارینو مارینی، درمانگر اثر رنه ماگریت، زن ایستادهٔ ۱ و مرد در حال قدم‌زدن ۱ از آثار آلبرتو جاکومتی را از داخل رستوران تماشا کرد.
نمای داخلی کافه موزه
نمای داخلی کافه موزه
نمای خارجی کافه موزه
مجموعهٔ آثار هنری

مجموعهٔ آثار موزه را می‌توان در سه گروه آثار موجود در مخزن (گنجینه)، آثار ارائه شده در گالری‌ها و فضاهای درون موزه، و نیز تندیس‌های موجود در محوطه بیرونی دسته‌بندی کرد.
مجموعهٔ آثار هنری > آثار باغ تندیس

باغ تندیس، فضای سبز واقع در شمال ساختمان موزه است با مجسّمه‌هایی از ماکس ارنست، پرویز تناولی، هنری مور، ماکس بیل و دیگران.
دورنمایی از باغ تندیس و ساختمان موزه در انتهای آن
هنگام ساخت موزه، دیبا از پرویز تناولی درخواست کرد تا تندیسی با نام مرد رهگذر برای جلوی ورودی موزه بسازد. تندیسی از مردی خسته که روی نیمکت نشسته و میان مردم بیرون جای دارد. دیبا می‌خواست ارتباطی میان مردم در بیرون از ساختمان، با آنچه در درونش وجود دارد برقرار کند. تناولی تندیس را با بهره‌گیری از شکل جامه و همچنین چهرهٔ خود دیبا ساخت. این تندیس در دوران انقلاب توقیف و سپس ناپدید شد.
برخی از پیکره‌های موجود در محوطهٔ موزه عبارتند از:
| نام اثر | نام هنرمند | تاریخ ساخت اثر | جنس اثر | بلندی یا ابعاد (به سانتی‌متر) | نگاره |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| پیکر لمیدهٔ دوقطعه‌ای | هنری مور | ۱۹۶۹–۷۰ | برنز | ۲۵۴ |   |
| پیکر لمیدهٔ سه‌قطعه‌ای | هنری مور | ۱۹۶۸–۶۹ | برنز | ۲۶۵ |   |
| درمانگر | رنه ماگریت | ۱۹۶۷ | برنز | ۱۶۰ |   |
| نقش جدی | مکس ارنست | ۱۹۴۴ | برنز | ۲۴۰ |   |
| زن ایستادهٔ ۱ | آلبرتو جاکومتی | ۱۹۶۰ | برنز | ۲۶۷ |   |
| مرد در حال قدم‌زدن ۱ | آلبرتو جاکومتی | ؟ | برنز | ۱۸۲٫۵ |   |
| در ستایش پابلو نرودا | ادوآردو چیلیدا | ۱۹۷۴ | فولاد | ۱۶۸ |   |
| — | آرنالدو پومودورو | ۱۹۶۷–۱۹۷۵ | برنز با پتینه طلا | ۱۵۶ |   |
| ریتم در فضا | ماکس بیل | ۱۹۶۴ | سنگ گرانیت قرمز | ۳۲۵ |   |
| گلابی خاردار | الکساندر کالدر | ۱۹۶۴ | فولاد | ۴۰۰ × ۳۵۰ × ۲۵۰ |   |
| تقدیس ۱ | پرویز تناولی | ۱۹۷۶ (۱۳۵۵ خورشیدی) | برنز | ۱۰۰ × ۲۲۷ × ۲۸۵ |   |
| اسب و سوارکار | مارینو مارینی‏ | ۱۹۵۳ | برنز | ۱۳۸ |   |
| — | کارل اشلامینگر‏ | ۱۹۷۷ | برنز | ؟ |   |
| — | کارل اشلامینگر | ۱۹۷۷ | برنز | ؟ |   |