تد باندی
اولین قتل‌ها > واشینگتن، اورِگون

زمان وقوع اولین قتل‌های باندی دقیق مشخص نیست او برای اشخاص مختلف داستان‌های گوناگونی در این مورد تعریف کرده بود اما در هر حال هرگز نپذیرفت در مورد اولین قتل خود توضیح دهد، هر چند که در روزهای منتهی به اعدامش بسیاری از قتل‌های بعدیش را با موحش‌ترین جزئیات آن‌ها توصیف کرده بود. باندی به وکیلش پولی نلسون گفت که اولین تلاش او برای آدم‌ربایی در ۱۹۶۹ در اوشن سیتی واقع در نیوجرسی بوده است هر چند که او تا ۱۹۷۱ و در سیاتل مرتکب قتلی نشده بود. از طرفی او به یک روان‌پزشک گفته بود که در ۱۹۶۱ دو زن را در آتلانتیک سیتی در نیوجرسی کشته است. از سوی دیگر در مصاحبه‌ای با بازرس رابرت دی. کِپل به یک قتل در ۱۹۷۲ و یکی دیگر در ۱۹۷۳ اعتراف کرده بود. تنها توضیح او دربارهٔ این قتل‌ها اشاره به یک مسافر سر راهی در تام واتر در واشینگتن بود. باندی از ارائه توضیحات بیشتر سرباز زد. رول و کپل هر دو معتقدند باندی از نوجوانی آدمکشی را شروع کرده بود. از ۱۹۶۱ برخی شواهد جزئی در دست است که حاکی از دزدیدن یک دختر هشت ساله و قتل او توسط باندی است، باندی در آن زمان چهارده ساله بوده است. باندی به‌طور مدوام این اتهام را رد کرد. نخستین قتل مستندی که توسط باندی صورت گرفت در ۱۹۷۴ اتفاق افتاد، او ۲۷ ساله بود و بنابر گفته خودش تا آن زمان تمام مهارت‌های ضروری را کسب کرده بود؛ در دوره پیش از بانک دی.ان. ای مجرمان، باندی قادر بود محل وقوع جرم را با حداقل شواهد قابل استناد ترک کند.
در ۴ ژانویهٔ ۱۹۷۴ اندکی پس از قطع رابطه با بروکس، باندی تا نیمه‌شب منتظر ماند، قدری پس از نیمه‌شب او به اتاق خواب جونی لنز (نام مستعار) وارد شد، او یک رقاص و دانشجوی ۱۸ ساله در دانشگاه واشینگتن بود. باندی با یکی از میله‌های فلزی تخت خواب، لنز را به شدت مجروح کرد و سپس با یک اسپکولوم او را مورد تجاوز قرار داد که آسیب‌های شدید داخلی برای دخترک به دنبال داشت. پس از یک بیهوشی ۱۰ روزه او با آسیب‌های دائمی مغزی به جا مانده از حمله، زنده ماند. یک ماه بعد باز هم در یک‌نیمه شب، باندی به اتاق لیندا آن هیلی (Lynda Ann Healy) دانشجوی UW وارد شد. هیلی به صورت روزانه برای اخبار هواشناسی رادیوی سیاتل گویندگی می‌کرد. باندی با چند ضربه او را بیهوش کرد و بعد یک بلوجین، بلوز سفید و پوتین به او پوشاند و او را با خود برد. دانشجویان دختر UW با سرعت تقریباً یک نفر در ماه ناپدید می‌شدند. در ماه مارس، دانا گیل منسون، دانشجوی ۱۹ سالهٔ کالج دولتی اورگرین در المپیا، واقع در جنوب غربی سیاتل، خوابگاه را به قصد یک کنسرت موسیقی جاز در محوطهٔ دانشگاه ترک کرد ولی هرگز بازنگشت. در ماه آوریل، سوزان ایلین رانکورت پس از یک جلسهٔ شبانه با مشاوران در پردیس مرکزی کالج ایالتی واشینگتن در جنوب شرق سیاتل ناپدید شد. دو زن دانشجوی کالج مرکزی دانشگاه واشینگتن کمی بعدتر مشاهدات خود را گزارش کردند، یکی در شب ناپدید شدن رانکورت و دیگری مربوط به سه شب پیش از آن. آن‌ها مردی را دیده بودند که به خاطر بازوی ظاهراً شکسته‌اش یک آویز بازو داشت، مرد برای حمل کتاب از ماشینش درخواست کمک داشت. ماشین او یک فولکس‌واگن قورباغه‌ای قهوه‌ای یا قهوه‌ای مایل به زرد توصیف شد. در ۶ مه همان سال، روبرتا کاتلین پارکز خوابگاهش در دانشگاه ایالتی اورگان در کوروالیس واقع در جنوب سیاتل را ترک کرد، تا در باشگاه دانشجویان قهوه بنوشد اما هرگز به باشگاه نرسید.
کارآگاهان واحد جنایت علیه اشخاص، از ادارهٔ پلیس سیاتل به‌طور فزاینده‌ای نگران شدند. هیچ مدرک فیزیکی قابل توجهی وجود نداشت. زنان گمشده ویژگی‌های مشترک کمی داشتند، آن‌ها همگی دانشجویان سفیدپوست کالج، جوان و جذاب بودند و موهای بلندی با آرایش مشابه داشتند. در تاریخ ۱ ژوئن، برندا کارول بال زنی ۲۲ ساله، پس از خروج از میخانه شعله واقع در بورین در واشینگتن و در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی سیاتل-تاکوما ناپدید شد. او آخرین بار در حالی دیده شده بود که در پارکینگ با مردی با موهای قهوه‌ای که آویز بازو داشت صحبت می‌کرد. در ساعت اولیه ۱۱ ژوئن، جرجین هاوکینز دانشجوی UW در حالی ناپدید شد که در یک کوچه روشن از خوابگاه دوست پسرش به سمت خوابگاه خود حرکت می‌کرد. بامداد روز بعد سه کارآگاه و یک روان‌شناس جنایی تمام کوچه و خیابان را جستجو کردند و چیزی نیافتند. پس از اعلام ناپدید شدن هاوکینز، چند شاهد گزارش کردند که مردی را با چوب زیر بغل و یک پای گچ گرفته دیده‌اند که برای حمل یک کیف به مشکل برخورده بود یک زن گفت که مرد مذکور از او خواهش کرده بود تا کیف را تا ماشینش که یک فولکس واگن قهوه‌ای روشن بود حمل کند.
در این زمان باندی در المپیا و در بخش خدمات اورژانس (DES) ایالت واشینگتن کار می‌کرد، یک سازمان دولتی که درگیر جستجوی زنان گم شده بود. او با کارول آن بون آشنا شد و رابطه‌ای را با او شروع کرد. بون دو بار طلاق گرفته بود و دو فرزند داشت. این زن شش سال بعد، نقش مهمی در مرحله نهایی زندگی باندی بازی کرد. گزارش ناپدید شدن شش زن و ضرب و شتم وحشیانه به‌طور گسترده‌ای در روزنامه‌ها و تلویزیون در سراسر واشینگتن و اورگون مطرح شد، مردم ترسیده بودند و زنان سوار خودروهای عبوری نمی‌شدند. فشار بر سازمان‌های اجرایی پلیس هر چه بیشتر اضافه می‌شد و نبود شواهد فیزیکی هر نوع پیشرفت در کار را غیرممکن می‌کرد. پلیس از ترس به خطر انداختن تحقیقات نمی‌توانست شواهد انگشت‌شمارش را با مطبوعات در میان بگذارد. با این حال مردم در جریان مشترکات پرونده‌های مختلف قرار داشتند: آدم‌ربایی‌ها در شب انجام می‌گرفت، محل وقوع جرم معمولاً نزدیک یک کارگاه ساختمانی بود، آدم‌ربایی‌ها معمولاً در جریان امتحانات میان ترم یا پایان ترم اتفاق می‌افتاد، همهٔ قربانیان شلوار به پا داشتند به ویژه شلوار بلو جین و در بسیاری از صحنه‌های جرم مردی دیده شده بود که دست یا پایش گچ گرفته شده بود یا آویز گردن داشت و یک فولکس‌واگن قورباغه‌ای می‌راند.
جنایات در شمال غرب پاسیفیک با دو آدم‌ربایی در روز روشن به نقطهٔ اوج خود رسید. در روز ۱۴ ژوئیه دو زن در ساحل شلوغ پارک ایالتی دریاچهٔ سامامیش در ایسکوا ربوده شدند. پنج زن جوان، مرد خوش‌تیپ و جوانی را توصیف کردند که لباس تنیس سفید پوشیده بود و بازوی چپش آویز گردنی داشت. مرد لهجهٔ مختصر کانادایی یا انگلیسی داشت و خود را «تد» معرفی کرده بود. او از آن‌ها کمک خواست تا یک قایق بادبانی را از فولکس‌واگنش پیاده کند. چهار نفر نپذیرفتند و پنجمی به همراه تد تا اتومبیل او رفت اما وقتی دید قایقی روی اتومبیل نیست فرار کرد. سه شاهد دیگر او را دیده بودند که با همان داستان قایق به جانیس آن اوت نزدیک می‌شد، شاهدان دیده بودند که اوت به همراه یک غریبه ساحل را ترک کرده است. چهار ساعت بعد دنیس نسلوند دختر ۱۸ ساله‌ای که برای برنامه‌نویسی کامپیوتر آموزش می‌دید همراهانش در پیک‌نیک را ترک کرد تا به دستشویی برود، او هرگز بازنگشت. باندی بعدها به استفان میچاد، یکی از زندگی‌نامه‌نویسانش گفت زمانی که او با نسلوند بازگشت اوت هنوز زنده بود. او گفت که یکی از زنان را وادار کرده که قتل آن دیگری را تماشا کند. او در اعترافاتش پیش از اجرای حکم اعدام این ادعا را پس گرفت.
سرانجام کارآگاهان پلیس کینگ کانتی، توصیف مفصلی از مظنون و اتومبیلش داشتند. تصویر بازسازی شدهٔ او در تلویزیون‌های محلی پخش شد، روزنامه‌ها آن را چاپ کردند. علاوه بر آن تصویر او در قالب آگهی در سراسر منطقه پخش شد. الیزابت کلاپفر، آن رول، یک کارمند DES و یک استاد روان‌شناسی در UW، مشخصات، تصویر بازسازی شده و خودرو را شناسایی کردند و تد باندی را به عنوان یک مظنون احتمالی گزارش کردند. اما پلیس، روزانه تا ۲۰۰ تماس دریافت می‌کرد و ابداً احتمال نمی‌داد که یک دانشجوی شسته رفتهٔ حقوق که در بزرگسالی هیچ سابقهٔ کیفری نداشته، ممکن است متهم باشد.
در ۶ سپتامبر دو شکارچی سیاه‌خروس در نزدیکی یک جاده ۲ مایل دورتر از دریاچهٔ سامامیش روی بقایای اسکلت اوت و نسلوند لیز خوردند. باندی بعدها تأیید کرد که یک استخوان ران و چند مهرهٔ بدن که در همان محل پیدا شده متعلق به جرجین هاوکینز است. شش ماه بعد از آن جمجمه و استخوان فک زیرین هیلی، رانکورت، پارکس و بال در کوه تیلور (که باندی گهگاه در آن کوه‌پیمایی می‌کرد) پیدا شد. تمامی بقایا به‌وسیلهٔ یک شیء مته مانند به شدت آسیب دیده بودند.