stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کریس اتکینسون

| کریس اتکینسون | کریس اتکینسون |
| --- | --- |
ملیت: استرالیا
زاده: ۳۰ نوامبر ۱۹۷۹ ‏(۴۵ سال) بگا، نیو ساوت ولز 
رکورد رالی قهرمانی جهان: رکورد رالی قهرمانی جهان
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۴–۲۰۰۹، ۲۰۱۲–۲۰۱۴
کمک‌راننده:  بنجامین اتکینسون  گلن مک‌نیل  استفان پریوت
تیم‌ها: تیم رالی جهانی سوبارو، تیم جوانان سیتروئن، تیم رالی جهانی مانستر، تیم رالی جهانی هیوندای
رالی‌ها: ۷۷
قهرمانی: ۴
برنده رالی: ۰
Podiums: ۶
برنده مرحله: ۴۱
مجموع امتیازات: ۱۶۵
اولین رالی: رالی نیوزیلند ۲۰۰۴
آخرین رالی: رالی استرالیا ۲۰۱۴
 :  
کریستوفر جیمز اتکینسون (انگلیسی: Chris Atkinson؛ زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۷۹) در بگا، نیو ساوت ولز، استرالیا) یک راننده رالی حرفه ای بود که در مسابقات رالی قهرمانی جهان بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ برای تیم رالی جهانی سوبارو رانندگی کرد. بهترین نتیجه او در مسابقات رالی قهرمانی جهان ایستادن در جایگاه دومی در رالی مکزیک ۲۰۰۸ و رالی آرژانتین است. اون همچنین دو سکو سومی در رالی‌های ژاپن ۲۰۰۵ و رالی مونت کارلو ۲۰۰۸ دارد.
فرودگاه تنب بزرگ

فرودگاه امام علی تنب بزرگ فرودگاهی نظامی در شهر تنب بزرگ است که عملیات اجرایی آن در سال ۱۳۸۹ به اتمام رسید.   همچنین در تاریخ ۲۶ بهمن ۱۴۰۰، انجام پروازهای ملی از این فرودگاه به صورت رسمی آغاز شد.
عدنان سمیع

| عدنان سميع | عدنان سميع |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: افغانستان، هندوستان
ژانر: کلاسیک, جاز, پاپ راک
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶–اکنون
عدنان سمیع (پشتو و اردو: عدنان سمیع؛ زاده ۱۵ اوت ۱۹۷۱) یک موسیقی‌دان پشتون تبار اهل افغانستان ساکن هندوستان است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
باداب سورت

| باداب سورت ساری | باداب سورت ساری |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: ساری
بخش: چهاردانگه
جمعیت: 
وبگاه: www.BadabSoort.ir
باداب سورت ساری  چشمهٔ پلکانی تراورتنی بی‌نظیر در ایران و کم‌نظیر در جهان است که واقع در روستای ارست بخش چهاردانگه‌ی شهرستان ساری می‌باشد.
این چشمه توسط سازمان میراث فرهنگی در سال ۱۳۸۷ پس از کوه دماوند به عنوان دومین میراث طبیعی ایران در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد. ثبت جهانی این باداب نیز پس از پاموک‌کاله ترکیه، به عنوان دومین چشمهٔ آب شور جهان بوده‌است.
ویژگی‌ چشمه‌های باداب سورت ساری

این چشمه‌ها در بلندای ۱۸۴۱ متری از تراز دریا جای دارند، در ایران بی‌نظیر هستند. اطراف چشمه پوشیده از درختچه‌های زرشک وحشی و ارتفاعات بالاتر پوشیده از جنگل‌های سوزنی برگ است.
این باداب شامل چندین چشمه با آب‌های کاملاً متفاوت از لحاظ رنگ، بو، مزه و حجم آب است. چشمهٔ پرآب دارای آب بسیار شور و استخری با قطر حدود ۱۵ متر و عمق زیاد است. چشمهٔ دوم که در بالادست و شمال غربی این چشمه قرار دارد، ترش مزه و دارای آبی به رنگ قرمز و نارنجی است، در اطراف چشمه کمی رسوب آهن نشسته‌است. جریان آب‌های رسوبی و معدنی این چشمه‌ها طی سال‌ها، در شیب پایین دست کوهستانی خود، صدها طبقه و ده‌ها حوضچهٔ پلکانی بسیار زیبا به رنگ‌های نارنجی، زرد و قرمز در اندازه‌های مختلف پدیدآورده است. این طبقات و حوضچه‌ها در واقع جاذبهٔ اصلی و ویژگی منحصر به فرد چشمه‌های باداب سورت است. زیبایی این طبقات و محل ویژهٔ قرارگیری چشمه در دامنهٔ کوهستان و چشم‌اندازهای اطراف به ویژه در غروب تحسین‌برانگیز است.
این چشمه‌ها به دلیل داشتن ساختار پیچیده زمین‌شناسی در بدترین شرایط خشکسالی پرآب بوده و شایعاتی مبنی بر خشک شدن آن کاملاً بی اساس است.
ثبت ملی و حریم حفاظتی

این چشمه توسط کوهنوردی کشف شد و بنابر گفته‌ها، در حال تخریب چشمه‌ها برای ساخت هتل بودند که با کمک مردم از تخریب آن جلوگیری و به ثبت ملی رساندند.
خبرگزاری مهر در گزارشی تصویری به تاریخ ۲۹ مهر ۱۳۹۱ اعلام کرد که این چشمه‌ها در حال نابودی کامل هستند. با وجود انبوه گردشگران بازدیدکننده از باداب سورت، متأسفانه در طول فاصله ۳۰ کیلومتری این محل از جاده اصلی تقریباً هیچگونه تابلو اطلاع‌رسانی و مسیر یاب وجود ندارد و تنها از طریق مسیر یاب نقشه گوگل، اگر اطلاعات نرم‌افزاری داشته باشید؛ امکان یافتن محل را خواهید داشت. همچنین ۸ کیلومتر آخر مسیر جاده فقط برای خودروهای آفرودی مناسب است و برای خودروهای معمولی، رسیدن به محل می‌تواند همراه با خسارت و آسیب دیدگی شدید خودرو در محلی بدور از هرگونه مرکز امدادی و تعمیر گاه همراه باشد. این منطقه در فاصله خیلی دورتر توسط حصار فلزی و فنس محصور شده تا افراد پیاده نتوانند وارد حریم شوند. اگر شانس بیاورید و محل ورودی را پیدا کنید متوجه می‌شوید که برای محل پارکینگ مناسب در نظر گرفته نشده. ورودی محل دارای دو حصار اصلی است که اگر از فردی که به عنوان نگهبان در کانکس استقرار دارد بخواهید اجازه پارک بدهند تا تاریخ ویرایش این مطلب یعنی آخر آذرماه ۱۴۰۰ مبلغ یکصد و پنجاه هزار تومان باید پرداخت کنید و این هزینه جدا از مبلغ ورودی هر نفر پانزده هزار تومان می‌باشد که در قبال پرداخت آن قبض ورود چاپی داده می‌شود. در بدو ورود به حصار دوم که حصار اصلی محسوب می‌شود اولین نکته ای که نظر افراد را جلب می‌کند وجود تابلوی بسیار عجیب راهنمایی است که به صراحت در آن گفته شده هرگونه توهین به مقامات دولتی و کارکنان دولت به حبس و پرداخت جریمه سنگین منجر می‌شود که البته با کمی دقت متوجه می‌شوید که رفتار فرد مستقر بقدری زشت و توهین آمیز است که باعث خارج کردن انسان از حالت احترام می‌شود و به عنوان یک جاذبه گردشگری متأسفانه سازمان میراث و گردشگری استان ابدآ به این موضوع توجه نکرده. حصار و نگهبانی بسیار بی کیفیت و سرویس بهداشتی و آب آشامیدنی و حتی شستشو برای استفاده وجود ندارد. تابلوی اطلاعات یا راهنمایی یا هشدار دهنده هم اگر بوده توسط تابش نور آفتاب کاملاً ناپدید شده‌است. با توجه به ارتفاع بسیار زیاد و بادگیر بودن شدید منطقه چند نیمکت موجود در بدترین نقطه ممکن بدون حفاظ نصب شده که بخوبی نشان می‌دهد که هدف رفع مسیولیت مسیولین بوده. کیفیت حصار دور چشمه هم به علاوه سایر نکات نشان‌گر بی‌توجهی شگفت‌آور مسئولان در حفظ محوطه اصلی پلان چشمه است.
این چشمه توسط سازمان میراث فرهنگی در سال ۱۳۸۷ پس از کوه دماوند به عنوان دومین میراث طبیعی ایران در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد؛ و در ۴ مرداد ۱۳۹۳ عرصه، حریم و ضوابط حفاظتی آن تعیین شد و هرگونه دخل و تصرف در محدوده حریم و تخلف از ضوابط حفاظتی برخورد مجرمانه قضایی دارد.
در کتب قدیمی

گریگوری ملگُنُف در سال ۱۸۵۸ و ۱۸۶۰ در پی انجام مأموریتی از سوی حکومت قفقاز (برای اجراء وصیت‌نامهٔ پتر کبیر) به نواحی جنوبی دریای مازندران سفر کرد. او در سفرنامه‌اش آنجا که مناطق مرزی هزارجریب را برمی‌شمارد، نام باداب سورت را به صورت «چشمهٔ آروس» آورده‌است که در واقع اشاره به چشمهٔ روستای ارست (آروس) می‌باشد.
در سفرنامهٔ کلنل برسفرد لوات چنین آمده:
در یک دره در کنار یکی از این رودخانه‌ها قریه کله‌سر (قلعه‌سر) یا کله‌هزار واقع است و قریب هشتاد خانه پانصد نفر جمعیت دارد. اطراف ده هر قطعه زمین مناسبی را زراعت کرده بودند. از این دره که گذشتیم به قریه سورت رسیدیم چشمه‌های آب گوگردی که سابقاً ذکر شد در حوالی این قریه واقع است. در این کوه‌ها درخت‌های سروکوهی زیاد دارد. در سمت شمال راه در کمرکوهی قریه است موسوم به بدله (بادله کوه) که قریب هفتصد نفر جمعیت دارد.
مکان‌های مشابه باداب سورت ساری

کانی گڕاوان در شهرستان سردشت آذربایجان غربی ایران
پاموک‌کاله در ترکیه
ایوانهای مطبق سفید و صورتی در نیوزیلند
بایشوایتای در چین
باگنی سان فلیپو در ایتالیا
منطقه سنگ زرد در ایالات متحده آمریکا
هیرو ال آگورا در مکزیک
نگارخانه

تصویر سراسرنما
چشمه طبیعی باداب سورت، روستای ارست
چشمه طبیعی باداب سورت، روستای ارست
چشمه طبیعی باداب سورت، روستای ارست
چشمه طبیعی باداب سورت، روستای ارست
چشمه‌های باداب سورت  ساری
چشمه‌های باداب سورت ساری
چشمه‌های باداب سورت ساری
چشمهٔ باداب سورت ساری
چشمه پله کانی باداب سورت
تعرض شدید

بدترین  نوع جرم تعرض
تعرض شدید در برخی از حوزه‌های قضایی مبتنی بر کامن لا، بدترین نوع تعرض است. این جرم، یک جرم جنسی است و همپوشانی قابل‌توجهی با جرایمی دارد که به آن‌ها تعرض جنسی گفته می‌شود.
انگلستان و ولز

تعرض شدید، جرمی بود که به طور گسترده در بخش‌های ۱۴ و ۱۵ مصوبه جرایم جنسی ۱۹۵۶، تعریف شده بود. در بخش۳ مصوبه جرایم جنسی ۲۰۰۳، این جرم با تعرض جنسی جایگزین شد. می‌توان جرایمی که پیش از لازم‌الاجرا شدن مصوبه جدید اتفاق افتاده‌اند را برپایهٔ بخش‌های ۱۴ و ۱۵ مصوبه سال ۱۹۵۶، مورد تعقیب قرار داد.
عنصر روانی و عنصر مادی جرم مشابه ضرب‌وجرح عمومی است، اما با یک عنصر اضافی به نام «شرایط شدید». این‌ها در صورتی اجرا می‌شوند که یک «فرد منطقی»، وقوع عمل شدید را مطابق هرچه متهم بدان باور دارد، باور کند.
هند

در هند، تعریض شدید طبق بخش ۳۵۴ قانون کیفری هند مجازات می‌شود. متهم ممکن است تا دو سال حبس بکشد یا به جزای نقدی محکوم شود.
استرالیا

در نیو ساوت ولز، جرم تعرض شدید طبق بخش 61L مصوبه جرایم ۱۹۰۰ مجازات می‌شود. عنصر روانی و عنصر مادی برای جرم تعرض در کامن لا یکسان هستند، تنها تفاوتشان این است که عمل ارتکابی باید مفهوم جنسی داشته باشد.
گابریل گارسیا مارکز

| گابریل گارسیا مارکز | گابریل گارسیا مارکز |
| --- | --- |
گابریل گارسیا مارکز: گابریل گارسیا مارکز
زاده: ۶ مارس ۱۹۲۷ آراکاتاکا، ماگدالنا، کلمبیا
درگذشته: ۱۷ آوریل ۲۰۱۴ (۸۷ سال) مکزیکو سیتی، مکزیک
لقب: گابو
پیشه: نویسنده، روزنامه‌نگار
زمینه کاری: ادبیات
زبان(ها): اسپانیایی
ملیت: کلمبیا
دانشگاه: دانشگاه ملی کلمبیا دانشگاه آراکاتاکا
سبک نوشتاری: رئالیسم جادویی
جنبش ادبی:  شکوفایی آمریکای لاتین  واقع‌گرایی جادویی 
کار(های) برجسته:  صد سال تنهایی  پاییز پدرسالار  عشق سال‌های وبا  وقایع‌نگاری یک مرگ ازپیش‌اعلام‌شده 
کتاب‌ها: صد سال تنهایی، عشق سال‌های وبا
دلیل سرشناسی: داستان کوتاه و رمان
همسر(ها): مرسدس بارچا (۱۹۵۸)
فرزند(ان): ۳، از جمله رودریگو گارسیا
امضا: 
 جوایز  جایزه بین‌المللی ادبیات نوئستات   ۱۹۷۲                     جایزه ادبی نوبل   ۱۹۸۲                      :  جوایز  جایزه بین‌المللی ادبیات نوئستات   ۱۹۷۲                     جایزه ادبی نوبل   ۱۹۸۲                      
گابریل خوزه گارسیا مارکِز (اسپانیایی: Gabriel José García Márquez‎؛ ۶ مارس ۱۹۲۷ – ۱۷ آوریل ۲۰۱۴) رمان‌نویس، نویسنده، روزنامه‌نگار، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی بود. او بین مردم کشورهای آمریکای لاتین با نام گابو یا گابیتو (برای محبوبیت) مشهور بود و پس از درگیری با رئیس دولت کلمبیا و تحت تعقیب قرار گرفتن، در مکزیک زندگی می‌کرد. مارکز برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۸۲ بود. او را بیش از سایر آثارش به خاطر رمان صد سال تنهایی چاپ ۱۹۶۷ می‌شناسند که یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های جهان در سبک رئالیسم جادویی است.
مارکز در کتاب‌های خود به بررسی نظام‌های وحشت و ترور و توصیف کامل حکومت‌هایی می‌پردازد که برای زندگی و حرمت شهروندان هیچ ارزشی قائل نیستند. او تلاش می‌کند درد و رنج قربانیان دیکتاتوری را شرح دهد. اما هرگز نمی‌تواند وحشت واقعی قربانیان را نشان دهد.
آغاز زندگی

گابریل خوزه گارسیا مارکز در ۶ مارس ۱۹۲۷ در آراکاتاکا در شمال کلمبیا زاده شد و نزد پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شد. وی در بوگاتا پایتخت کلمبیا به مدرسه رفت و به زودی به نوشتن روی آورد. به تشویق خانواده به تحصیل حقوق پرداخت. اما به زودی دریافت که روح و روان او تنها با نوشتن و ادبیات آرام می‌گیرد. او بعدها در نخستین کتاب خاطرات خود با عنوان زنده‌ام که روایت کنم نوشت که دوران کودکی سرچشمه الهام همه داستان‌های وی بوده‌است. او تحت تأثیر پدربزرگ خود که شخصیتی آزادی‌خواه بود و در هر دو جنگ داخلی کلمبیا شرکت کرده بود، آگاهی سیاسی پیدا کرد. مارکز از سال‌های جوانی در نیمه دهه ۱۹۴۰ به حرفه روزنامه‌نگاری پرداخت و در کنار گزارش‌های واقعی، نخستین داستان‌های کوتاه خود را منتشر کرد.
نویسندگی

او در سال ۱۹۴۱ اولین نوشته‌های خود را در روزنامه‌ای به نام Juventude که مخصوص شاگردان دبیرستانی بود منتشر کرد. او در سال ۱۹۴۷ به تحصیل رشتهٔ حقوق در دانشگاه بوگوتا پرداخت و هم‌زمان با روزنامه آزادیخواه ال‌اسپکتادور به همکاری پرداخت. در همین روزنامه بود که گزارش داستانی سرگذشت یک غریق را به صورت پاورقی چاپ شد.
گارسیا مارکز که به شدت تحت تأثیر ویلیام فالکنر، نویسنده آمریکایی، بود، نخستین کتاب خود را در ۲۳ سالگی منتشر کرد که از سوی منتقدان با واکنش مثبتی روبرو شد.
در سال ۱۹۵۴ به عنوان خبرنگار ال‌اسپکتادور به رم و در سال ۱۹۵۵ پس از بسته شدن این روزنامه به پاریس رفت. در سفری کوتاه به کلمبیا در سال ۱۹۵۸ با نامزد خود مرسدس بارچا در سیزده سالگی تقاضای ازدواج کرد. آنها بیش از نیم قرن با یکدیگر زندگی کردند و بخش اعظم این سال‌ها را در مکزیک گذراندند. بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۱ به چند کشور بلوک شرق و اروپایی سفر کرد و در سال ۱۹۶۱ برای زندگی به مکزیک رفت.
گارسیا مارکز یکی از نویسندگان پیشگام سبک ادبی رئالیسم جادویی بود. اگرچه نمی‌توان همه آثار او را در این سبک طبقه‌بندی کرد. او در سال ۱۹۶۵ شروع به نوشتن رمان صد سال تنهایی کرد و آن را در سال ۱۹۶۷ به پایان رساند.
«وقتی سال‌ها بعد سرهنگ آئورلیانو بوئندیا در برابر دستهٔ سربازانی که قرار بود او را اعدام کنند ایستاده بود، بعدازظهر دوری را به یاد آورد که پدرش او را برای کشف یخ برده بود.» با این جملهٔ شگفت‌انگیز و گیرا دنیای صد سال تنهایی شکل می‌گیرد که بسیاری آن را دل‌انگیزترین رمان سده بیستم می‌دانند.
صد سال تنهایی در بوینس آیرس منتشر شد و به موفقیتی بزرگ و چشمگیر رسید. به عقیدهٔ بیشتر منتقدان شاهکار او به‌شمار می‌رود. او در سال ۱۹۸۲ برای این رمان، برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد. بنیاد نوبل در بیانه خود او را «شعبده باز کلام و بصیرت» توصیف کرد.
ایده اولیه برای نوشتن نخستین فصل کتاب صد سال تنهایی در سال ۱۹۶۵ وقتی که مشغول رانندگی به سمت آکاپولکو در مکزیک بود به ذهنش رسید. همه نسخه‌های چاپ اول صد سال تنهایی به زبان اسپانیایی در همان هفته اول به فروش رفتند. در ۳۰ سالی که از نخستین چاپ این کتاب گذشت بیش از ۳۰ میلیون نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رفت و به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شد. مارکز در سال ۱۹۷۰ کتاب سرگذشت یک غریق را در بارسلون چاپ کرد و در همان سال به وی پست سفارت (کنسولگری؟) کلمبیا در اسپانیا پیشنهاد داده شد. اما او این پیشنهاد را رد کرد و سفری طولانی به مدت ۲ سال را در کشورهای کارائیب آغاز کرد. در طول این مدت کتاب داستان باورنکردنی و غم‌انگیز ارندیرای ساده‌دل و مادربزرگ سنگدل‌اش را نوشت که جایزه رومولوگایه گوس بهترین رمان را بدست آورد. وی سپس دوباره به اسپانیا برگشت تا روی دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو از نزدیک مطالعه کند که حاصل این تجربه رمان پاییز پدرسالار بود.
گابریل گارسیا مارکز در سال ۱۹۸۲ جایزه ادبی نوبل را دریافت کرد و بنیاد نوبل در بیانه خود او را «شعبده باز کلام و بصیرت» توصیف کرد. همه داستان‌های وی به نثری نوشته شده‌اند که از نظر گوناگونی و جاذبه غریبشان فقط می‌توان آن‌ها را با کارناوال‌های آمریکای جنوبی مقایسه کرد.
از آثار مارکز به خاطر نثر غنی آن در منتقل کردن تخیلات سرشار نویسنده به خواننده ستایش شده‌است. اما برخی از منتقدان، آثار او را اغراقی آگاهانه و توسل به افسانه و مسائل فراطبیعی برای گریز از ناآرامی و خشونت‌های جاری در کلمبیای آن دوران می‌دانند.
دیدگاه و کنش سیاسی

مارکز در اوایل دهه ۸۰ به کلمبیا برگشت. ولی با تهدید ارتش کلمبیا دوباره به همراه همسر و دو فرزندش برای زندگی به مکزیک رفت. ناآرامی و خشونت‌های سیاسی، خانواده به عنوان یک عنصر وحدت‌بخش، ترکیب آن با شور مذهبی و باور به فراطبیعت روی هم رفته سبک ادبی شاخص مارکز را تشکیل می‌دهند. آثار وی نظیر پدرسالار یا ژنرال در هزارتوی خود به خوبی تقویت انگیزه‌های سیاسی او در واکنش به تشدید خشونت در کشورش کلمبیا را نشان می‌دهند. او پس از نوشتن مقاله‌ای در مخالفت با دولت کلمبیا به اروپا تبعید شد. وقتی که کتاب غیر داستانی سفر مخفیانه میگل لیتین به شیلی را در سال ۱۹۸۶ نوشت حکومت دیکتاتوری ژنرال پینوشه ۱۵ هزار نسخه از آن را در آتش سوزاند. او به نوشتن آثاری که گرایش به جناح چپ در آن مشهود بود ادامه داد.
او با فرانسوا میتران رئیس‌جمهور سوسیالیست فرانسه در دهه ۱۹۸۰ دوستی نزدیکی داشت و مدت‌ها نیز از دوستان نزدیک و حتی نماینده فیدل کاسترو رهبر پیشین کوبا بود. گارسیا مارکز به دلیل دفاع از حکومت فیدل کاسترو که از نگاه گروه کثیری از روشنفکران و نویسندگان به مرور به یک رژیم خودکامه بدل شده بود وارد بحث‌های تندی شد که یکی از نمونه‌های برجسته آن مجادله او با سوزان سونتاگ نویسنده معروف آمریکایی بود. او به خاطر دفاع از حکومت کوبا مدتی حق ورود به آمریکا را نداشت. دولت آمریکا بعدها در تصمیم خود تجدید نظر کرد و مارکز بارها برای معالجه سرطان غدد لنفاوی به کالیفرنیا سفر کرد. او به مداخلات آمریکا در جنگ ویتنام و شیلی انتقاد می‌کرد. به‌رغم این انتقادها بیل کلینتون و فرانسوا میتران رؤسای جمهور پیشین آمریکا و فرانسه از جمله دوستان گابریل گارسیا مارکز بودند.
او در سال ۱۹۹۹ رسماً مرد سال آمریکای لاتین شناخته شد و در سال ۲۰۰۰ مردم کلمبیا با ارسال طومارهایی خواستار پذیرش ریاست جمهوری کلمبیا توسط مارکز بودند که وی نپذیرفت.
سال‌های پایانی

در سال‌های پایانی زندگی و به مرور زمان خلاقیت و توان نویسندگی مارکز رو به کاهش گذاشت. او برای نوشتن کتاب خاطرات روسپیان غمگین من چاپ ۲۰۰۴ حدود ده سال وقت صرف کرد. او در ژانویه ۲۰۰۶ اعلام کرد که دیگر تمایل به نوشتن را از دست داده‌است. میراث او مجموعه بزرگی از کتاب‌های داستانی و غیرداستانی است که با پیوند دادن افسانه و تاریخ در آن هر چیز ممکن و باورکردنی می‌نماید. همه داستان‌های وی به گونه‌ای نوشته شده‌اند که از نظر گوناگونی و جاذبه غریبشان فقط می‌توان آنها را با کارناوال‌های آمریکای جنوبی مقایسه کرد. آخرین اثری که از او منتشر شد، کتابی به عنوان نیامدم که سخنرانی کنم است که ۲۲ سخنرانی او را در بر می‌گیرد که به مناسبت‌های گوناگون در سراسر جهان ایراد کرده است.
پزشکان در سال ۲۰۱۲ اعلام کردند که مارکز به بیماری آلزایمر مبتلا شده‌است.
درگذشت

گابریل گارسیا مارکز، در ۱۷ آوریل ۲۰۱۴ در سن ۸۷ سالگی در خانه خود در مکزیکو سیتی درگذشت. دو سال پیش از مرگ، برادر گابریل گارسیا مارکز اعلام کرد او از بیماری فراموشی (دمانس) رنج می‌برد و دیگر نمی‌نویسد. جسد وی فردای آن روز در روز آدینه در مکزیکوسیتی سوزانده شد، بخشی از خاکستر جسد وی به کلمبیا زادگاهش منتقل شد.
درگذشت > واکنش‌ها

خوان مانوئل سانتوس، رئیس‌جمهوری کلمبیا در تجلیل از گابریل گارسیا مارکز در توییتر خود نوشت: «هزار سال تنهایی و غم، به خاطر مرگ بزرگ‌ترین کلمبیایی در سراسر تاریخ.»
رئیس‌جمهوری کلمبیا همچنین در یک سخنرانی تلویزیونی فرمان سه روز عزای عمومی داد. پرچم‌های این کشور نیز در این سه روز نیمه‌افراشته بودند.
انریکه پنیا نیتو، رئیس‌جمهوری مکزیک، در توییتر خود نوشت: «گابریل گارسیا مارکز در کلمبیا به دنیا آمد، اما او ده‌ها سال متوالی مکزیک را به عنوان میهن‌اش برگزید و زندگی ما را پربارتر کرد.»
باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده: «با مرگ او جهان یکی از آینده‌نگران بزرگ خود را از دست داد. او از دوران کودکی من تاکنون یکی از محبوب‌ترین نویسندگان برایم بوده‌است.»
بیل کلینتون: «افتخار می‌کنم که بیش از ۲۰ سال با او دوستی داشتم و ذهن درخشان گابریل گارسیا مارکز و قلب بزرگ او را می‌شناختم.»
ژوزه مانوئل باروزو، رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا: «گابریل گارسیا مارکز صدای آمریکای جنوبی بود که به صدای جهان ما تبدیل شد.»
شکیرا، ترانه‌سرا، رقصنده و خواننده بزرگ پاپ کلمبیایی: «سخت است؛ به تو بدرود گفتن سخت است. تو بخشنده بودی و همه چیز به ما بخشیدی.»
جیمز فرانکو، هنرپیشه ۳۵ ساله آمریکایی در توییتر خود نوشت: «"صد سال تنهایی"− گابریل گارسیا مارکز، هرگز آن را فراموش نخواهیم کرد.»
میا فارو، هنرپیشه ۶۹ ساله آمریکایی در توییتر با نوشته‌ی: «در صلح بیارام!» اندوه خود را بیان داشت.
رُز مک‌گوآن، هنرپیشهٔ ۴۰ ساله آمریکایی در توییتر نوشت: «واژه‌های او مرا به مکان‌های جادویی کشاند.»
خوآنِس خواننده ۴۱ ساله کلمبیایی در توییتی نوشت: «"بزرگترین" رفت "ولی یک اسطورهٔ جاودان برجای ماند".»
ایزابل آلنده، نویسنده اهل شیلی: «او مهم‌ترین نویسنده آمریکای جنوبی در سراسر تاریخ بود.»
در ایران

بهمن فرزانه در سال ۱۳۵۴ با ترجمه صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکِز را به کتاب خوانان ایرانی معرفی کرد. این کتاب با استقبال زیادی روبرو شد و نویسنده آن در ایران به محبوبیت فراوان رسید.
تقریباً همه آثار داستانی مارکز و بیشتر آنها بیش از یک بار به فارسی ترجمه و منتشر شده‌اند. برخی از داستان‌های او مانند رمان عشق در سالهای وبا» با سانسور به بازار آمده و صحنه‌های اروتیک آن حذف شد. خوانندگان ایرانی آثار مارکز را دنبال می‌کنند و برخی نویسندگان به تأثیر از سبک واقع‌گرایی جادویی منسوب به او کتاب می‌نویسند.
آخرین کتاب‌های مارکز در حوزه رمان روسپی‌های غمزده من (باز هم با حذف برخی از صحنه‌ها) و خودزندگی‌نامهٔ او به عنوان زیستن برای نوشتن آخرین کارهایی هستند که از مارکز در ایران منتشر شده‌اند.
کتاب‌شناسی > رمان‌ها

| سال انتشار | نام کتاب | به زبان اسپانیایی | مترجم فارسی | ترجمه فارسی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۶۲ | ساعت شوم | La mala hora | احمد گلشیری | انتشارات نگاه، ۱۳۶۲ |
| ۱۹۶۷ | صد سال تنهایی | Cien años de soledad | بهمن فرزانه | انتشارات امیرکبیر، ۱۳۵۳ |
| ۱۹۶۷ | صد سال تنهایی | Cien años de soledad | رضا دادویی | انتشارات آمه / آدورا، ۱۳۹۸ |
| ۱۹۶۷ | صد سال تنهایی | Cien años de soledad | کیومرث پارسای | انتشارات آریابان |
| ۱۳۵۸ | پاییز پدرسالار | El otoño del patriarca | ح‍س‍ی‍ن م‍ه‍ری | انتشارات امیرکبیر |
| ۱۹۷۵ | پاییز پدرسالار | El otoño del patriarca | کیومرث پارسای | انتشارات آریابان |
| ۱۳۹۳ | پاییز پدرسالار | The autumn of the patriarch | اسدالله امرایی | نشر ثالث |
| ۱۳۶۵ | پاییز پدرسالار | El otoño del patriarca | م‍ح‍م‍د ف‍ی‍روزب‍خ‍ت | نشر ف‍ردوس |
| ۱۳۸۱ | پاییز پدرسالار | El otoño del patriarca | م‍ح‍م‍درض‍ا راه‌ور | ن‍ش‍ر ش‍ی‍ری‍ن |
| ۱۹۸۵ | عشق سال‌های وبا | El amor en los tiempos del cólera | کیومرث پارسای | انتشارات آریابان |
| ۱۹۸۵ | عشق سال‌های وبا | El amor en los tiempos del cólera | بهمن فرزانه | انتشارات ققنوس |
| ۱۹۸۹ | ژنرال در هزارتوی خود | El general en su laberinto | هوشنگ اسدی | چاپ میهن (کتاب مهناز)، چاپ دوم:۱۳۷۰ |
| ۲۰۰۴ | خاطرات روسپیان غمگین من | Memoria de mis putas tristes | کاوه میرعباسی | ۱۳۸۶ (این کتاب پس از انتشار در ایران توقیف شد) |
| ۲۰۲۴ | تا ماه اوت | En agosto nos vemos |  |  |
کتاب‌شناسی > داستان‌های کوتاه

| سال انتشار | نام کتاب | به زبان اسپانیایی | مترجم فارسی | ترجمه فارسی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۵ | طوفان برگ | La hojarasca |  |  |
| ۱۹۶۱ | کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد |  | احمد گلشیری |  |
| ۱۹۶۲ | تشییع جنازه مادربزرگ |  | احمد گلشیری |  |
| ۱۹۶۸ | زیباترین غریق جهان | the handsomest drowned man in the world | رضا دادویی |  |
| ۱۹۷۲ | داستان باورنکردنی و غم‌انگیزارندیرا و مادربزرگ سنگدل‌اش |  |  |  |
| ۱۹۸۱ | گزارش یک مرگ |  | لیلی گلستان |  |
| ۱۹۹۲ | زائران غریب (مجموعه داستان کوتاه، همچنین با عنوان قدیس) |  |  |  |
| ۱۹۹۴ | از عشق و شیاطین دیگر |  |  |  |
کتاب‌شناسی > غیر داستانی

| سال انتشار | نام کتاب | به زبان اسپانیایی | مترجم فارسی | ترجمه فارسی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۰ | سرگذشت یک غریق |  | رضا قیصریه | کتاب‌های روزگار ما، تابستان ۱۳۵۹ |
| ۱۹۸۲ | بوی خوش گواوا |  |  |  |
| ۱۹۸۶ | سفر پنهانی میگل لیتین به شیلی |  |  |  |
| ۱۹۹۶ | گزارش یک آدم‌ربایی |  | جاهد جهانشاهی | نشر آگه، ۱۳۷۶ |
| ۲۰۰۲ | زیستن برای بازگفتن |  |  | انتشارات کاروان |
| ۱۹۹۰–۲۰۰۰ | یادداشت‌های روزهای تنهایی |  | محمدرضا راهور | انتشارات آبگون |
| ۲۰۱۸ | رسوایی قرن و دیگر نوشته‌ها |  | مهدی نمازیان | نشر کوله پشتی،۱۳۹۸ |
کتاب‌شناسی > مجموعه داستان‌های کوتاه

در ایران چندین مجموعه داستان کوتاه از مارکز به چاپ رسیده که بیشتر آن‌ها از کتاب‌های مختلف وی جمع‌آوری شده‌اند و نسخه مشابهی در کتاب‌های اصلی نویسنده ندارند.
۱۳۷۳-پرندگان مرده، احمد گلشیری، انتشارات نگاه
۱۳۸۱-روزی همچون روزهای دیگر، نیکتا تیموری، انتشارات آریابان
۱۳۸۱-زنی که هرروز راس ساعت ۶ صبح می‌آمد، نیکتا تیموری، انتشارات آریابان
۱۳۸۱-قدیس، قهرمان نوری، انتشارات آریابان
۱۳۸۵-بهترین داستان‌های کوتاه گابریل گارسیا مارکز، احمد گلشیری، انتشارات نگاه
۱۳۸۵-زیباترین غریق جهان (بهترین داستان‌های کوتاه گابریل گارسیا مارکز، رضا دادویی، انتشارات سبزان
کتاب‌شناسی > آثار ترجمه شده گارسیا مارکز به فارسی

ساعت شوم چاپ ۱۹۶۳
صدسال تنهایی چاپ ۱۹۶۷
پاییز پدرسالار چاپ ۱۹۷۵
گزارش یک مرگ ۱۹۸۱
عشق سالهای وبا چاپ ۱۹۸۵
ژنرال در هزار توی خود چاپ ۱۹۸۹
خاطرات روسپیان غمگین من چاپ ۲۰۰۴
زیباترین غریق جهان چاپ ۱۹۷۰
بوی خوش گواوا چاپ ۱۹۸۰
سفر پنهانی میگل لیتین به شیلی
گزارش یک آدم‌ربایی چاپ ۱۹۹۶
زنده‌ام که روایت کنم چاپ ۲۰۰۲
یادداشت‌های روزهای تنهایی چاپ ۲۰۰۰
رسوایی قرن و دیگر نوشته‌ها چاپ ۲۰۱۸
مارکز در سال ۱۹۸۴
در حال امضا دادن گارسیا مارکز به هواداران در هاوانا
اینگریدا سیمونیت

| اینگریدا سیمونیت | اینگریدا سیمونیت |
| --- | --- |
عضو سمیناس از حوزه آنتاکالنیس: عضو سمیناس از حوزه آنتاکالنیس
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶: آغاز به کار  ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶
پس از: آندریوس کوبیلیوس
وزیر دارایی لیتوانی: وزیر دارایی لیتوانی
دوره مسئولیت ۷ ژوئیه ۲۰۰۹ – ۱۳ دسامبر ۲۰۱۲: دوره مسئولیت ۷ ژوئیه ۲۰۰۹ – ۱۳ دسامبر ۲۰۱۲
نخست‌وزیر: آندریوس کوبیلیوس
پس از: Algirdas Šemeta
پیش از: Rimantas Šadžius
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۵ نوامبر ۱۹۷۴ ‏(۵۰ سال) ویلنیوس
ملیت: لیتوانی
حزب سیاسی: کنشگر سیاسی مستقل
تحصیلات: دانشگاه ویلنیوس
امضا: 
وبگاه: Official website
اینگریدا سیمونیت (انگلیسی: Ingrida Šimonytė؛ زادهٔ ۱۵ نوامبر ۱۹۷۴) اقتصاددان و سیاست‌مدار اهل لیتوانی است. وی پیش از این وزیر دارایی لیتوانی بود. در ۲۰۱۳ به عنوان معاون هیئت مدیره بانک لیتوانی منصوب شد. سیمونیت به موازات وظایف شغلی خود در دانشکده اقتصاد، روابط بین‌الملل و علوم سیاسی دانشگاه ویلنیوس اقتصاد تدریس می‌کرد. علاوه بر این اقتصاد دولتی را در دانشگاه مدیریت و اقتصاد نیز تدریس می‌کرد. در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۶ در پی انتخابات پارلمانی لیتوانی (۲۰۱۶) از حوزه انتخاباتی آنتاکالنیس به عضویت پارلمان لیتوانی (سیماس) درآمد. در چهارم نوامبر ۲۰۱۸ در انتخابات مقدماتی حزب راست‌گرای میانه اتحاد ملی ۷۸٫۷۱ درصد را به نسبت ویگاداس اوسکاس به دست آورد تا بتواند در انتخابات ریاست‌جمهوری لیتوانی (۲۰۱۹) برای نامزدی از جانب حزب اتحاد ملی شرکت کند. او به عنوان رئیس کمیته بالغین خدمت کرده‌است. علاوه بر این سیمونیت به زبان‌های لیتوانیایی، انگلیسی، هلندی، روسی و همچنین سوئدی صحبت می‌کند.
زندگی شخصی

سیمونیت علاوه بر زبان مادری خود یعنی لیتوانیایی، به انگلیسی، لهستانی و روسی و همچنین سوئدی در سطح پایه صحبت می‌کند. او ازدواج نکرده و فرزندی ندارد.
فعالیت حرفه ای > سال‌های اولیه کار

در سال ۱۹۹۷، سیمونیت پس از استخدام در وزارت دارایی در بخش مالیات، برای اولین بار به عنوان یک اقتصاددان و کارمند عمومی کار حرفه ای خود را آغاز کرد. بین سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۱، سیمونیت به عنوان اقتصاددان در بخش مالیات وزارت کار می‌کرد، و بعداً به عنوان رئیس بخش مالیات غیرمستقیم وزارت منصوب شد، منصبی که تا سال ۲۰۰۴ در سمت خود باقی ماند، و سپس وزیر امور مالی شد و بعداً معاون وزیر دارایی شد. وی در سال ۲۰۰۹ از سمت خود استعفا داد و به عنوان وزیر دارایی منصوب شد.