stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لئونارد هابهاوس
آزادی مدنی

هابهاوس همچنین دیدگاه مثبتی از لیبرالیسم را در کارهایش ارائه می‌کند که در آن هدف آزادی نه صرفاً به خاطر خوب بودن آزادی بلکه هدف آنست که آزادی بتواند افراد را قادر به رشد کند. هابهاوس می‌گفت نه صرفٱ به دلیل عدم توجه به رفاه دیگران، بلکه چون اجبار در بهبود وضع افراد بی‌تأثیر است، باید از اجبار اجتناب کرد.
هابهاوس ضمن رد آموزه‌های عملی لیبرالیسم کلاسیک همانند لسه فر، کار لیبرال‌های کلاسیک پیشین مانند ریچارد کوبدن را در برچیدن نظم باستانی جامعه و اشکال قدیمی‌تر اجبار تحسین کرد. هابهاوس بر این باور بود که یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده لیبرالیسم، ویژگی رهایی‌بخش آن است، چیزی که به باور او از لیبرالیسم کلاسیک تا لیبرالیسم اجتماعی که او از آن حمایت می‌کرد، ثابت است. وی با این وجود بر اشکال مختلف اجبار تاکید کرد که در حال حاضر در جامعه جدا از حکومت وجود دارد؛ بنابراین، او پیشنهاد نمود برای ترویج آزادی، دولت باید سایر اشکال اجبار اجتماعی را بهبود بخشد.
هابهاوس ابراز امیدواری کرد لیبرال‌ها و آنچه اکنون گرایش سوسیال دموکرات در حزب کارگر نامیده می‌شود، بتوانند یک ائتلاف مترقی بزرگ تشکیل دهند.
سیاست خارجی

هابهاوس اغلب از این موضوع ناامید می‌شد که جمع‌گرایان در بریتانیا هنوز به امپریالیست تمایل دارند. هابهاوس با جنگ دوم بوئر مخالفت کرد و خواهرش، امیلی هابهاوس برای جلب توجه افکار عمومی به شرایط بد اردوگاه‌های کار اجباری تلاش بسیاری کرد که توسط ارتش بریتانیا در آفریقای جنوبی ایجاد شده بود. او که در ابتدا با جنگ جهانی اول مخالف بود، بعدها حامی جنگ شد. هابهاوس بین‌الملل‌گرا و از پیگیری منافع ملی بریتانیا بیزار بود که توسط دولت‌های وقت انجام می‌شد. در طول جنگ، هابهاوس ایده‌آلیست‌های بریتانیایی همانند برنارد بوسانکه را در کتاب خود «نظریه متافیزیکی دولت» (۱۹۱۸) برای هگلی بودن و در نتیجه آلمانی‌سازی مورد انتقاد قرار داد.
ترجمه‌ها

لیبرالیسم، لئونارد هابهاوس، ترجمه رضا یعقوبی، نشر مدام، تهران، 1403
کتاب‌شناسی

جنبش کارگری (۱۸۹۳) تجدید چاپ ۱۹۱۲
نظریه دانش: سهمی در برخی مسائل منطق و متافیزیک (۱۸۹۶)
ذهن در تکامل (۱۹۰۱)
دموکراسی و واکنش (۱۹۰۵)
اخلاق در تکامل: مطالعه‌ای در اخلاق تطبیقی در دو جلد (۱۹۰۶)
لیبرالیسم (۱۹۱۱)
تکامل اجتماعی و نظریه سیاسی (۱۹۱۱)
توسعه و هدف (۱۹۱۳)
فرهنگ مادی و نهادهای اجتماعی مردمان ساده‌تر: مقاله‌ای در رابطه (لندن: چپمن و هال، ۱۹۱۵، تجدید چاپ ۱۹۳۰).
مسائل جنگ و صلح (۱۹۱۶)
نظریه متافیزیکی دولت: یک انتقاد (۱۹۱۸)
خیر عقلانی: مطالعه‌ای در منطق عمل (۱۹۲۱)
عناصر عدالت اجتماعی (۱۹۲۲)
توسعه اجتماعی: ماهیت و شرایط آن (۱۹۲۴)
جامعه‌شناسی و فلسفه: مجموعه مقالات (۱۹۶۶)
صنایع دستی استان هرمزگان

صنایع دستی در استان هرمزگان همانند بسیاری از نقاط دیگر کشورمان حالتی مکمل اقتصاد، کشاورزی را داشته و در اثر موارد تأمین‌کننده بخشی از نیازهای منطقه‌است.
گلابتون‌دوزی، خوس‌دوزی، بادله‌دوزی و زری‌دوزی از مهم‌ترین صنایع‌دستی بومی است که در واقع منحصر به استان هرمزگان است و مشابه آن‌ها در مناطق دیگر کشور یافت نمی‌شود.
این هنرها در میان اهالی بندرعباس، بندرلنگه، بستک، و میناب کاملاً رایج است و از دیرباز برای تزیین لباس از آن‌ها استفاده کرده‌اند.
حصیربافی از جمله صنایع‌دستی است که در میناب، بشاگرد و روستاهای اطراف آن رواج زیادی دارد و تقریباً تمامی زنان و دختران با آن آشنا هستند.
سفالگری نیز در منطقه میناب، از صنایع دستی سنتی منطقه محسوب می‌شود.
جهله سازی یکی از کم نظیرترین سفالینه‌های جهان است که امروزه تنها در روستای شهوار از توابع شهرستان میناب تولید می‌شود. این کوزه آبخوری با قائده کروی و غیر ایستا یکی از رایج‌ترین ظروف کاربردی مردم هرمزگان بود که علاوه بر تصفیه آب دمای آن را نیز بین ۷ الی ۸ درجه خنک می‌کرد. اما امروزه با ورود یخچال‌ها به میزان بسیار زیاد از کار برد آن کاسته شده‌است اما بواسطه فرم زیبای آن بیشتر درحوزه تجسمی مطرح می‌شود.
ریچارد پرایر

| ریچارد پرایر | ریچارد پرایر |
| --- | --- |
ریچارد پرایر، فوریه ۱۹۸۶: ریچارد پرایر، فوریه ۱۹۸۶
نام شناسنامه‌ای: ریچارد فرانکلین لنوکس توماس پرایر
زاده: ۱ دسامبر ۱۹۴۰ پئوریا، ایلینوی
درگذشت: ۱۰ دسامبر ۲۰۰۵ (۶۵ سال) انسینو، لس آنجلس، کالیفرنیا
عرصه فعالیت‌: کمدین، بازیگر، منتقد اجتماعی، رئیس تشریفات، نویسنده
ملیت: آمریکایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۹–۱۹۵۸
ژانرها: استندآپ کمدی
جایزه امی: جایزه امی
جایزهٔ امی سال ۱۹۷۴: جایزهٔ امی سال ۱۹۷۴
جایزه گرمی: جایزه گرمی
جایزهٔ امی (۱۹۸۲، ۱۹۸۱، ۱۹۷۶، ۱۹۷۵، ۱۹۷۴): جایزهٔ امی (۱۹۸۲، ۱۹۸۱، ۱۹۷۶، ۱۹۷۵، ۱۹۷۴)
 :  
ریچارد فرانکلین لنوکس توماس پرایِر (انگلیسی: Richard Franklin Lennox Thomas Pryor؛ ‏ ۱ دسامبر ۱۹۴۰–۱۰ دسامبر ۲۰۰۵) مجری استندآپ کمدی، بازیگر، منتقد اجتماعی، رئیس تشریفات و نویسنده آمریکایی بود.
پرایر بیشتر برای واکنش‌های سرسختانه‌اش در برابر نژادپرستی و موضع‌گیری نسبت به مسائل معاصر مانند ابتذال و بدزبانی معروف بود.
پرایر یک بار برنده جایزهٔ امی (۱۹۷۳) و پنج بار برنده جایزهٔ گرمی (۱۹۸۲، ۱۹۸۱، ۱۹۷۶، ۱۹۷۵، ۱۹۷۴) و برندهٔ جایزهٔ مارک توین سال ۱۹۹۸ شد.
از فیلم‌های او می‌توان به برخی آنرا عشق می‌نامند، شرایط بحرانی، دوشس و روباه درت واتر، میلیون‌ها بروسترس و زمان سگ دیوانه اشاره کرد.
شوساکو اندو

در این نام ژاپنی، «اندو» نام خانوادگی است.
| Shūsaku Endō | Shūsaku Endō |
| --- | --- |
اندو در سال ۱۹۵۴: اندو در سال ۱۹۵۴
نام اصلی: 遠藤 周作
زاده: ۲۷ مارس ۱۹۲۳ توکیو، امپراتوری ژاپن
درگذشته: ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶ (۷۳ سال) توکیو، ژاپن
پیشه: نویسنده
ملیت: مردمان ژاپنی
دانشگاه: دانشگاه کیئو
سبک نوشتاری: داستان تاریخی
جنبش ادبی: «نسل سوم نویسندگان پس از جنگ»
کار(های) برجسته: سکوت (رمان) (۱۹۶۶)
همسر(ها): اندو جونکو (ا. ۱۹۵۵)
شریک(های) زندگی: «اندو جونکو» (همسر ۱۹۵۵)
شوساکو اندو (به ژاپنی: 遠藤 周作 Endō Shūsaku) (۲۷ مارس، ۱۹۲۳ – ۲۹ سپتامبر، ۱۹۹۶) نویسندهٔ ژاپنی بود که از دیدگاه نادر یک مسیحی کاتولیک داستان می‌نوشت. اندو هم رمان‌نویس و هم طنزنویس بود. کتابی که او در غرب بیشتر به خاطر آن شهرت دارد - چینموکو است که با عنوان انگلیسی سکوت در سال ۱۹۶۹ منتشر شد - به مسیحیان ژاپنی در قرن هفدهم در ناگاساکی و مشکلات ایمان و ارتداد می‌پردازد. در حالی که در غرب این سکوت است که شهرت اندو را مشخص می‌کند، خوانندگان ژاپنی رمان تاریخی سامورایی اندو در سال ۱۹۸۰ را ترجیح می‌دهند. از این رمان در سال ۲۰۱۶ فیلمی به همین نام، سکوت (فیلم ۲۰۱۶) توسط کارگردان مارتین اسکورسیزی اقتباس شد. اندو برنده چندین جایزه معتبر ادبی است از جمله جایزه آکوتاگاوا و نشان فرهنگ و نشان سن سیلوستر کلیسای کاتولیک که توسط پاپ پل ششم به او اهدا شد.
همراه با یوشییوکی جوننوسوکه، یاسوئوکا شوتارو، شونو جونزو، آگاوا هیرویوکی، سونو آیاکو، به عنوان بخشی از نسل سوم نویسندگان پس از جنگ (یعنی سومین گروه بزرگ نویسندگان ژاپنی که پس از جنگ جهانی دوم ظاهر شدند، طبقه‌بندی می‌شود. اندو یکی از تحسین‌شده‌ترین رمان‌نویسان ژاپنی بود و طرفداران بین‌المللی زیادی داشت. او تقریباً تمام جوایز ادبی مهم ژاپن را از آن خود کرد، حداقل ۹ کتاب به انگلیسی و سایر زبان‌ها ترجمه شده و چندین بار نامزد جایزه نوبل ادبیات شده است.
زندگی‌نامه > دوران کودکی

بلافاصله پس از اینکه اندو در توکیو سیتی در سال ۱۹۲۳ به دنیا آمد، در سال ۱۹۲۶ خانواده او به دالیان، سپس بخشی از قلمروی اجاره‌ای کوانتونگ در منچوری نقل مکان کردند.
در سال ۱۹۲۹، اندو وارد مدرسه ابتدایی میدان بزرگ شهر دالیان شد. در همین زمان، در حالی که مادرش را در حال تمرین ویولن با نوک انگشتانش غرق در خون و مهربان با خدمتکارشان می‌دید، به او احترام می‌گذاشت، در حالی که پدرش بسیار را با برادر بزرگترش «شوسوکه»، که در درس مهارت داشت مقایسه می‌کرد و او را موعظه می‌کرد و همین باعث احساس حقارت شدید در او می‌شد. در حدود سال ۱۹۳۲، پس از اینکه پدرش یک معشوقه پیدا کرد، رابطه بین والدینش شروع به بدتر شدن کرد و موجب شد اندو دوران کودکی تاریکی را سپری کند. در سال ۱۹۳۳، زمانی که اندو ده ساله بود، والدینش از هم جدا زندگی می‌کردند. با این حال، در سال ۱۹۳۷ بود که پدرش اعلامیه رسمی طلاق را ارسال کرد. چند ماه بعد، پدرش دوباره با زنی ۱۶ سال کوچکتر از خودش ازدواج کرد.
هنگامی که والدینش در سال ۱۹۳۳ از یکدیگر جدا شدند، مادر اندو او را به ژاپن بازگرداند تا با خاله اش در کوبه زندگی کند. در سال ۱۹۳۵ اندو در سن ۱۲ سالگی به عنوان یک کاتولیک تعمید یافت. برخی می‌گویند که این امر به خواست مادرش که پس از طلاق به کاتولیک گرویده بود، انجام شد. در حالی که دیگران می‌گویند که در ابتدا خاله‌اش او را به تغییر دین تشویق کرده است. نام غسل تعمید مادرش «ماریا» و نام غسل تعمید برادر بزرگترش شوساکو «پائولو» و نام خودش «پُل» بود. در سال ۱۹۳۹، مادرش با پیتر هرتزوگ، مبلغ مذهبی آلمانی، که ستون مذهبی و معنوی او شد، ملاقات کرد و اتاق درس موسیقی متصل به خانه جدیدش را برای سخنرانی‌های کتاب مقدس و توده‌ها باز کرد.
زندگی‌نامه > روزهای دانشجویی (۱۹۳۹–۱۹۴۹)

فارغ‌التحصیل دوره راهنمایی نادا جونیور در سال ۱۹۴۰ (شوا ۱۵) بود و در سال ۴۱ وارد دوره پیش دانشگاهی دانشگاه سوفیا شد. او در دسامبر همان سال مقاله‌ای با عنوان «خدای متافیزیکی، خدای مذهبی» را در شماره اول مجله سوفیا منتشر کرد. او در فوریه ۴۲ از دوره پیش دانشگاهی کناره گرفت. در این مدت، او در آزمون قدیمی ورودی پیش دانشگاهی رد شد، اما با توجه به بار مالی بر دوش مادرش، به خانه پدرش در توکیو نقل مکان کرد. در سال ۱۹۴۳ پس از سه سال زندگی در توکیو و رد شدن در امتحان اندو برای اولین بار در دانشگاه واسدا برای هدف اعلام شده تحصیل پزشکی وارد شد، اما بعداً تصمیم گرفت در رشته ادبیات فرانسه در دانشگاه کیئو تحصیل کند. پدرش او را عاق کرد، بنابراین خانه پدرش را ترک کرد و به کار پاره وقت ادامه داد. تحصیلات او به دلیل جنگ قطع شد و در طی آن در یک کارخانه مهمات سازی کار می‌کرد. او در خوابگاه دانشجویی که توسط فیلسوف ژاپنی کاتولیک یوشیمتسو یوشیهیکو مدیریت می‌شد اقامت کرد. با معرفی یوشیمتسو با تاتسو هوری نویسنده آشنا شد و که هر دو تأثیر عمیق فلسفی و ادبی داشتند بر او داشتند. در سال اول دانشگاه در معاینه اجباری شرکت کرد اما به دلیل التهاب ریه، سربازی او به تعویق افتاد و سلامتی ضعیف اندو را از خدمت در ارتش در طول جنگ جهانی دوم بازداشت. در سال ۱۹۴۵ وارد دانشکده ادبیات دانشگاه کیئو، گروه ادبیات فرانسه شد. به توصیه معلم سابقش ساتو ساکو (۱۹۰۵–۱۹۹۶)، او خود را وقف ادبیات کاتولیک مانند فرانسوا موریاک و ژرژ برنانوس کرد. در سال ۱۹۴۷، خدایان و خدا در مجله چهار فصل منتشر شد که اولین نقد او بود. در سال ۱۹۴۹ از گروه ادبیات فرانسه فارغ‌التحصیل شد.
زندگی‌نامه > دوره تحصیل در خارج از کشور (۱۹۵۰–۱۹۵۳)

اندو یکی از اولین دانشجویان ژاپنی بود که در فرانسه تحصیل کرد. مطالعات او در دانشگاه لیون در دوره ۱۹۵۰–۱۹۵۳، علاقه و دانش او را نسبت به نویسندگان مدرن کاتولیک فرانسوی، که قرار بود تأثیر عمده‌ای بر نوشته‌های او داشته باشند، عمیق‌تر کرد.
بر اساس‌نامه‌ها و یادداشت‌های روزانه، اندو، از شروع تحصیل در خارج تا درست قبل از بازگشت به ژاپن با یک دانشجوی دختر در فرانسه که ۷ سال از او کوچک‌تر بود در ارتباط بود. وقتی زن شنید که اندو در حال ازدواج است، در سال ۱۹۶۶ به عنوان معلم فرانسوی به دانشگاه هوکایدو منصوب شد. اندو به او توصیه کرد که «سکوت» را به فرانسوی ترجمه کند. او در سال ۱۹۷۰ به فرانسه بازگشت و در سال ۱۹۷۱ در سن ۴۱ سالگی بر اثر سرطان سینه درگذشت.
زندگی‌نامه > آغاز دوران نویسنده (۱۹۵۴–۱۹۶۲)

پس از بازگشت به ژاپن، موفقیت او به عنوان نویسنده تقریباً فوری بود. در سال ۱۹۵۴، یک سال پس از اتمام تحصیلاتش در فرانسه، او برنده جایزه آکوتاگاوا برای «شیروی هیتو» (مردان سفیدپوست) شد.
در سال ۱۹۵۵ با «اوکادا جونکو» ازدواج کرد.آنها یک پسر داشتند، به نام «ریونوسکه» که در سال ۱۹۵۶ متولد شد.
زندگی‌نامه > ۱۹۶۳ به بعد

در سال ۱۹۶۸، او سردبیر یکی از مجلات شد، مجله معتبر میتا بونگاکو.
اندو حداقل در دو دانشگاه توکیو استاد بود. در سال ۱۹۵۶ به عنوان استاد در دانشگاه سوفیا، استخدام شد و در سال ۱۹۶۷ دانشگاه سیجو نقش «مدرس نظریه رمان» را به او واگذار کرد. با این حال، او یک رمان‌نویس به حساب می‌آمد نه استاد دانشگاه.
در طول زندگی حملات بیماری، او را آزار می‌داد و در یک مقطع دو سال را در بیمارستان گذراند. در سال ۱۹۵۲ هنگام تحصیل در فرانسه با ذات‌الجنب به پاریس آمد. بازگشت مجدد در سال ۱۹۶۰ باعث مورد دیگری از همان بیماری شد و او بیشتر سه سال در بیمارستان (در فرانسه و ژاپن) ماند. از جمله سایر مشکلات سلامتی، او به سل.کژپشتی مبتلا شد، و یک ریه اش برداشته شد.
در حالی که او در سال ۱۹۹۴ جایزه نوبل ادبیات را در رقابت با کنزابورو اوئه از دست داد، سال بعد نشان فرهنگ را دریافت کرد. اندو مدت کوتاهی پس از آن در اثر عوارض هپاتیت در بیمارستان دانشگاه کیئو در توکیو در ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶ درگذشت.
سبک و مضامین نوشتاری > عقده ادیپ و مادر

عقده ادیپ که در کودکی داشت تا سالهای بعد ادامه یافت و آثار مختلفی را تحت تأثیر قرار داد.
مادرم در مدرسه موسیقی توکیو نوازنده ویولن بود. او هرگز فرزندانش (شوساکو/شوسوکه) را سرزنش نکرد، جز یک کلمه: «این مقدس نیست» اینها کلماتی بود که واقعاً در دوران کودکی قلبم را به درد آورد، اما عجیب بود که می‌توانستم آنها را مطیعانه بپذیرم. بچه‌ها مادرشان را می‌پرستیدند.
نمی‌توانستم پدرم را به خاطر رها کردن مادرم ببخشم. اندو از پدرش متنفر بود.
به همسرش «خانم جونکو» که آشتی با پدرش را توصیه می‌کرد، گفت: «شما که در خانه‌ای همراه با پدر و مادرتان به راحتی بزرگ شده‌اید، رنج من را درک نمی‌کنید.»
سبک و مضامین نوشتاری > مسیحیت به عنوان یک موضوع

در حالی که اندو در چندین ژانر می‌نویسد، آثار او به شدت با مسیحیت یا کاتولیک گره خورده است. اندو را «رمان‌نویسی می‌گویند که بر آثارش یک مضمون تسلط یافته است… اعتقاد به مسیحیت». دیگران گفته‌اند که او «یک نویسنده کاتولیک ژاپنی» است که تلاش می‌کند تا «بذرهای دین پذیرفته‌شده‌اش» را در «باتلاق گلی» ژاپن بکارد». او اغلب ژاپن را به باتلاق یا پوداب تشبیه می‌کرد. در رمان «سکوت (رمان)» یکی از مقامات به کشیشی که مرتد شده است می‌گوید: «پدر، شکست تو از ما نبود، بلکه از این باتلاق ژاپن بود». در نسخهٔ نمایشنامه‌ای این داستان، به نام «کشور طلایی»، این مقام مسئول همچنین می‌گوید: «اما باتلاق گلی نیز نقاط خوبی دارد، اگر بخواهید خود را به گرمای راحت آن بسپارید. آموزه‌های مسیح مانند شعله، آدمی را به آتش می‌کشد، اما گرمای ملایم ژاپن در نهایت خواب را تقویت می‌کند.» بنابراین، بسیاری از شخصیت‌های اندو تمثیل (ادبیات) هستند.
ممکن است مسیحیان و کاتولیک‌های هموطنش او را نپذیرند. برخی از شخصیت‌های او (که بسیاری از آنها تمثیلی هستند) ممکن است به ادیان غیر غربی اشاره کنند. اگرچه تمرکز اصلی آثار او این موضوع نیست، اما در تعدادی از کتاب‌های اندو از مسیحیان پنهان یاد شده است.
مسیحیت بزرگ‌ترین مضمون ادبیات اندو است و با وجود اینکه او خداشناس نیست و تحصیلات الهیاتی ندیده است و علیرغم این واقعیت که برخی عقایدی در او وجود دارد که لزوماً ارتدکس نیستند، او همچنان با حوزه مسیحیت در ژاپن آشنا است و نماینده آن محسوب می‌شود. او همچنین آثاری غیر از رمان منتشر کرده است، مانند «عیسی من» و «خدا برای من چیست؟»
ایمان کاتولیک او را می‌توان در برخی از سطوح در تمام کتاب‌های او مشاهده کرد و اغلب یک ویژگی اصلی است. بیشتر شخصیت‌های او با معضلات اخلاقی پیچیده دست و پنجه نرم می‌کنند و انتخاب‌های آن‌ها اغلب نتایج متفاوت یا غم‌انگیزی به بار می‌آورد.
سبک و مضامین نوشتاری > تضاد ژاپنی بودن و مسیحیت

خانواده اندو کاتولیک هستند و او نیز به عنوان کاتولیک تعمید یافت. از سال ۱۹۵۰ در فرانسه مشغول به تحصیل بود. کشمکشی که اندو در طول این تحصیل در خارج از کشور احساس کرد و تبدیل به بزرگ‌ترین موضوع زندگی او شد «تضاد ژاپنی بودن و مسیحی بودن» بود. سال‌ها بعد، اندو افکار خود را در مورد ایمان خود به عنوان «کار بازسازی لباس‌های گشاد به لباس‌های ژاپنی» توصیف کرد. این مضمون تا انتها ادامه دارد و در سال‌های آخر عمر به «رود عمیق» متصل می‌شود.
کتاب‌های او منعکس‌کننده بسیاری از تجربیات کودکی‌اش، از جمله ننگ بیگانه بودن، تجربه خارجی بودن، زندگی یک بیمار بیمارستان و مبارزه با سل است. با این حال، کتاب‌های او عمدتاً به ساختار اخلاقی زندگی می‌پردازد.
وقتی اِندو در سال ۱۹۹۶ در سن ۷۳ سالگی درگذشت،  روزنامهٔ آساهی او را رمان‌نویسی خواند که مضمون کارهایش کشمکش بین باور مسیحی و فضای معنویت ژاپن بود.
اندو نوشت: «مشکل، آشتی کاتولیک من با خون ژاپنی من است. . . چیز به من آموخته است که ژاپنی‌ها باید مسیحیت را بدون حمایت سنت یا تاریخ یا میراث یا حساسیت مسیحی جذب کنند.» در ادامه نوشته است «حتی این تلاش هم محل مقاومت و رنج و درد بسیار است. بدون شک این همان صلیب عجیبی است که خداوند به ژاپنی‌ها داده است.» اتو جون، ناقد ادبی نوشت که کار اندو به دلیل فقدان شخصیت پدر قابل توجه است و اظهار داشت که «عیسی او شخصیتی شبیه مادر است». اندو مکرراً می‌گفت که می‌خواهد تصویری از مسیحی مهربان و بخشنده خلق کند که ژاپنی‌ها راحت‌تر بتوانند او را در آغوش بگیرند.
سبک و مضامین نوشتاری > قدرت نجات مسیحیت

اندو معتقد است که مسیح کسی است که همیشه در کنار او خواهد بود و مراقب خود کثیف و بدبخت اوست که هیچ‌کس او را نمی‌شناسد. این تفسیر مشخصه از مسیحیت هم بسیار مورد توجه است و هم گاهی بدعت تلقی می‌شود. به عقیده اندو «بزرگ‌ترین قدرت نجات مسیحیت صعود مسیح از گلگوتا در انجیل است. به عنوان یک گناهکار که پس از شکنجه شدن، صلیب که بر روی آن مصلوب شده بود، و توده‌ها بر سر او فریاد زدند، پوشیده از کثیفی بود، گفته می‌شود که او بدبخت‌ترین و در عین حال زیباترین انسان تاریخ است.»
سبک و مضامین نوشتاری > دوران اولیه مسیحیت در ژاپن

اندو علاقه شدیدی به دوران به اصطلاح مسیحی از دوره سنگوکو تا دوره ادو (قرن شانزدهم و هفدهم میلادی) دارد و آثار زیادی مانند رمان و زندگی‌نامه انتقادی از خود به جای گذاشته است. بسیاری از آثار بر اساس افراد واقعی مانند جوزپه کیارا و کونیشی یوکیناگا ساخته شده‌اند.
اندو می‌گوید که دلیل علاقه او به دوران مسیحیت این است که خودش به عنوان معتقد به دین دشمن در طول جنگ جهانی دوم مورد تبعیض قرار گرفته است.
«سکوت» و «سامورایی» با موضوع مبلغانی که به ژاپن آمده‌اند نگارش شده‌اند. به عقیده اندو اگرچه مبلغان در طول سال‌ها برای جمع‌آوری برخی از پیروان سخت تلاش کرده‌اند، اما ژاپنی‌ها به راحتی با تغییر در جامعه یا حتی با تغییر جو مرتد می‌شوند. به همین دلیل، درک تصویر ژاپنی‌ها برای جامعه مسیحی قطعاً دشوار بود. … مؤمنان ژاپنی که اصول مسیحیت را درک کرده و به آن پایبند بودند، صرفاً می‌خواستند در دنیا و آخرت شاد باشند و هیچ ارتباطی با ارزش واقعی تعالیم خدا برای مسیحیت نداشتند. حتی اگر این دکترین را درک می‌کردند، ایمان واقعی نداشتند.
سبک و مضامین نوشتاری > تصویری جدید از مسیحیت

اندو که از تضاد بین ژاپنی و مسیحیت رنج می‌برد، «تصویر مسیحیت را که ژاپنی‌ها باید داشته باشند» و «تصویر مسیحیت جهانی» را در اثر بعدی خود «رود عمیق» ارائه کرد. اندو از ابتدا متفکری انحصاری نبود که فقط مسیحیت را دین برتر بداند. انحراف از اعتقاد مسیحیت غربی مبنی بر اینکه مسیحیت تنها دین واقعی است، یک تناقض بزرگ برای اندو، به عنوان یک معتقد مسیحی بود.
آنچه اندو را شوکه کرد، آشنایی با کثرت‌گرایی دینی فیلسوف مذهبی بریتانیایی جان هیک بود. این ایده، که همه ادیان را، به یک اندازه ارزشمند می‌داند، به نوری تبدیل شد که تناقضاتی که اندو از آن رنج می‌برد، را حل کرد.
سبک و مضامین نوشتاری > طنز

او به همراه دوست صمیمی خود کیتا موریو مقالاتی به نام ادبیات طنز یا آثار طنز منتشر می‌کرد و به عنوان یک پرچمدار در این زمینه شناخته شد و رونقی در این زمینه ایجاد کرد. در نتیجه برای عموم مردم به عنوان «استاد اندو شوساکو» شناخته شده بود.
نقد

کارهای او اغلب با گراهام گرین مقایسه می‌شود، این دو نسبت به یکدیگر تحسین متقابل داشتند: خود گرین به اندو لقب یکی از بهترین نویسندگان زنده را داد.
روزنامه نیکی شینبون نوشته است، «آثار او منعکس کننده دیدگاه ضعیف و فرودست است. از این نظر، آنها را می‌توان به عنوان یک ادبیات عاشقانه دید.»
اندو از اینکه مسیحیتی که در اروپا با آن مواجه شد، بر اصل پدری تأکید کرد و با معنویت مردم ژاپن همخوانی نداشت، ناراضی بود و سعی کرد مسیحیت را در فضای معنوی ژاپن ریشه دواند. خود اندو آن را چنین توصیف می‌کند: «مسیحی بودن به عنوان یک ژاپنی به اندازه اجبار به پوشیدن لباس‌های غربی گشاد ناراحت‌کننده بود و این وظیفه زندگی من بود که آن را متناسب با بدنم تهیه کنم.»
در سال‌های آخر عمر، با پلورالیسم مذهبی مورد حمایت جان هیک مواجه شد و تحت تأثیر آن قرار گرفت.
ارزیابی اندو در کلیسای کاتولیک به موافقان و مخالفان تقسیم می‌شود:
پدر اینواوئه یوجی، که با اندو در فرانسه تحصیل کرده است، می‌گوید: «آثار اندو «در کنار دریای مرده» و «زندگی عیسی» اولین آثاری هستند که عمیقاً در فضای معنوی ژاپن نفوذ می‌کنند، چه با این تصویر موافق باشید یا نه. می‌توان گفت اینها آثاری است که با مسیحیت پیوند محکمی دارد». علاوه بر این، مقاله ای در روزنامه کاتولیک منتشر شد که در آن اندو به دلیل «اشاعه مسیحیت» تمجید شد.
پدر آلویزیو دل کول در یک برنامه تلویزیونی ویژه کریسمس در ۲۴ دسامبر ۱۹۷۸ اظهار داشت که اندو نظریه داده است که «گفته می‌شود که مسیح معجزه کرده، اما در واقعیت او از انجام معجزه ناتوان بوده و هیچ معجزه ای انجام نداده است.» اندو نظریه خود را در «زندگی عیسی»، «تولد مسیح»، «سکوت» و غیره گنجانده است. پدر آلویزیو دل کول اظهار داشت: «ادبیات آقای اندو، حتی با مضامین مسیحیت و انجیلی که دارد، یک نقطه ضعف بزرگ برای کار تبلیغی است.»
جوایز

۱۹۵۵ جایزه آکوتاگاوا – مردان سفید (白い人، شیرویی هیتو)
۱۹۶۶ جایزه تانیزاکی – سکوت (رمان) (沈黙، چینموکو)
۱۹۷۱ نشان سن سیلوستر
۱۹۸۰ جایزه ادبی نوما – سامورایی (侍)
۱۹۹۵ نشان فرهنگ (文化勲章)
کتابشناسی

Morton, Leith (November 1994). The Image of Christ in the Fiction of Endō Shūsaku. Working Papers in Japanese Studies. Vol. 8. Japanese Studies Center, Monash University, Australia.
Miller, Scott J. (2009). Historical Dictionary of Modern Japanese Literature and Theater. Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-6319-4.
Williams, Mark B. (June 21, 1999). Endō Shūsaku: a literature of reconciliation. Routledge. ISBN 978-0-415-14481-0.
برای مطالعهٔ بیشتر

Yancey, Philip (February 1996). "Japan's Faithful Judas". Books & Culture. 2 (1).
فصل صورتی

آلبوم استودیویی
| Pink Season | Pink Season |
| --- | --- |
آلبوم استودیویی از ای پینک : آلبوم استودیویی از ای پینک 
انتشار: ۲۶ اوت ۲۰۱۵ (۲۰۱۵-08-۲۶)
ضبط: ٢۰۱۴-٢۰۱۵
زبان: ژاپنی
ناشر: Universal Music Japan
تک‌آهنگ‌های فصل صورتی: تک‌آهنگ‌های فصل صورتی
 «No No No» تاریخ انتشار: ٢٢ اکتبر ٢۰۱۴  «Mr. Chu» تاریخ انتشار: ۱٨ فوریه ٢۰۱۵  «Luv» تاریخ انتشار: ٢۰ مه ٢۰۱۵ :  «No No No» تاریخ انتشار: ٢٢ اکتبر ٢۰۱۴  «Mr. Chu» تاریخ انتشار: ۱٨ فوریه ٢۰۱۵  «Luv» تاریخ انتشار: ٢۰ مه ٢۰۱۵ 
 :  
فصل صورتی اولین آلبوم ژاپنی گروه کره‌ای ای پینک است که توسط Universal Music Japan در ٢۶ آگوست ٢۰۱۵ منتشر شد. پیش از این هم سه تک‌آهنگ از ای پینک به نام های "Mr.Chu"، "NoNoNo" و "Luv" به زبان ژاپنی در فروشگاه های ژاپن توزیع شده بود.
لیست آهنگ‌ها

| CD > شماره | CD > نام | CD > سراینده | CD > آهنگساز | CD > مدت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «Pink Season» |   |   | ۱:۳۴ |
| ۲. | «No No No» (Japanese version) | PA-NON | شین سادونگ تایگر، کوپا | ۳:۴۰ |
| ۳. | «Bubibu» (Japanese version) | HASEGAWA | گلد دو هیون، پلی کید (کیم وون هیون) | ۳:۴۳ |
| ۴. | «U You» (Japanese version) | آیکا، یومی | گلد دو هیون، پلی کید (کیم وون هیون)، اوه هیئون هو | ۳:۲۶ |
| ۵. | «I Don't Know» (モㇽラヨ) (Japanese version) | HI-D | سوپر چانگدای | ۳:۴۶ |
| ۶. | «Remember» (Japanese version) | PA-NON | شین سادونگ تایگر، بئوم و نانگ | ۳:۵۲ |
| ۷. | «Mr. Chu» (Japanese version) | شوکو فوجیبایاشی | دابل سایدکیک،  دیوید کیم | ۳:۳۵ |
| ۸. | «My My» (Japanese version) | MEG.ME | رادو، شین سادونگ تایگر | ۳:۵۴ |
| ۹. | «Hush» (Japanese version) | HASEGAWA | رادو، هیو وو | ۳:۳۱ |
| ۱۰. | «I'm Not An Angel» (天使じゃない) (Japanese version) | HI-D | KZ,Mr.Bear | ۳:۲۷ |
| ۱۱. | «Good Morning Baby» (Japanese version) | یوتو یاماگیشی | دابل سایدکیک، تنزو و تاسکو | ۳:۴۶ |
| ۱۲. | «Luv» (Japanese version) | کابوتا | شین سادونگ تایگر، بئوم و نانگ | ۴:۰۱ |
| ۱۳. | «April 19th» (4月19日) (Japanese version) | پارک چورونگ | کیم جین هوان | ۴:۲۲ |
مدرسه الباشیه

حیاط مدرسه
مدرسه الباشیه (عربی: المدرسة الباشية) یکی از مدارس شهر تونس پایتخت کشور تونس است که در زمان و دوره حکومت الحسینی ساخته شده‌است و در سیزدهم مارس ۱۹۱۲ به‌عنوان یکی از آثار تاریخی تونس به ثبت رسیده‌است.
موقعیت

مدرسه الباشیه در مرکز و قلب شهر تونس قرار دارد، به‌طور دقیق و مشخص در منطقه الکتبیه پلاک ۲۷ واقع شده‌است، این مدرسه همسایه مسجد الزیتونیه و یک اثر تاریخی دیگر یعنی حمام القشاشین در این منطقه می‌باشد.
تاریخ تأسیس و بنیان‌گذاری

در اواسط قرن هیجدهم علی باشا اقدام به تأسیس و ساختن تعدادی مدرسه نمود، وی یکی از این مدارس را برای دانش آموزان پیرو آیین و مذهب مالکی بنا نمود و اختصاص داد که نام این مدرسه العاشوریه بود، وی مدرسه الباشیه را نیز به دانش آموزان پیرو آیین و مذهب حنفی اختصاص داد، سال تأسیس و بنیان‌گذاری و ساختن این مدرسه در سال ۱۱۶۶ هجری قمری برابر با ۱۷۵۲ میلادی بوده‌است.
اوقاف

تعداد اماکن وقفی این مدرسه بالغ بر ۴۶ عدد می‌باشد که شامل زمین‌های کشاورزی و تعدادی ساختمان می‌باشد. دانش‌آموزان این مدرسه می‌توانستند از درآمد این اوقاف استفاده نمایند بشرط اینکه دانش آموزان متقاضی در سال بیشتر از دو ماه آنهم برای کار مشخص مانند زیارت خانه خدا و… غیبت نداشته باشند، بغیر از این استفاده از این اوقاف برای دانش‌آموزان ساکن این مدرسه بلامانع بوده‌است، همانا از این اماکن دیگران نیز برای کسب علم استفاده می‌کردند.
ساختمان

مدرسه الباشیه شامل یک حیاط است که در سه جهت آن ۱۳ اتاق برای استقرار و مسکن دانش‌آموزان قرار دارد، در سمت چهارم این حیاط نمازخانه و کتابخانه بزرگ مدرسه قرار دارد، این مدرسه دارای یک راه عبور می‌باشد که عابرین از میان یک شکاف که بر منطقه الکتبیه مشرف است استفاده می‌کنند.
تاریخچه

مانند بقیه مدارس تونس که به دوران جدید برمی‌گردد، وظیفه مدرسه الباشیه از زمان تأسیس و ساختن آن در قرن هیجدهم از یک مدرسه برای آموزش به یک محل برای اسکان دانشجویان دانشگاه الزیتونیه تغییر یافت، بطوریکه در آن تعداد ۸ دانشجو که متقاضی اجازه استفاده از اوقاف این محل شده بودند مستقر گردیدند، بعد از منتفی شدن آموزش دانشگاه الزیتونیه بعد از استقلال تونس مدرسه الباشیه بسته شد و بعد از آن در دهه هشتاد قرن بیستم با کمک وزارت کار و ایجاد مشاغل این محل بازسازی گردید و بعد از آن به عنوان یک مرکز آموزش حرفه و شغل مورد استفاده قرار گرفت (هنرستان صنعتی).