سقط جنین در روسیه
سقط جنین در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی > سال‌های ۱۹۳۶–۱۹۵۵

در ۲۷ ژوئن ۱۹۳۶، کمیته اجرایی مرکزی اتحاد جماهیر شوروی مجدداً سقط جنین را غیرقانونی اعلام کرد که عمدتاً ناشی از نگرانی در مورد افزایش جمعیت و همچنین نگرانی در مورد خطرات پزشکی سقط جنین بود. قانونی که سقط جنین را غیرقانونی می‌کرد، نه تنها این کار را انجام می‌داد، بلکه حاوی چندین حکم مختلف بود. عنوان رسمی این قانون عبارت بود از: «فرمان منع سقط جنین، بهبود کمک‌های مادی به زنان در زایمان، ایجاد کمک‌های دولتی به والدین خانواده‌های پرجمعیت و گسترش شبکه گرم خانه‌ها و شیرخوارگاه‌ها، مدارس و مهدکودک‌ها. تشدید مجازات‌های کیفری برای عدم پرداخت نفقه و برخی اصلاحات در قانون طلاق». این قانون سقط جنین را تنها در صورت تهدید سلامت زن مجاز می‌دانست. همه اینها بخشی از ابتکار اتحاد جماهیر شوروی برای تشویق رشد جمعیت و همچنین تأکید بیشتر بر اهمیت واحد خانواده برای کمونیسم بود.
این قانون مصادف شد با یک تبلیغ دولتی از سیرک (اولین بار در ۲۵ مه ۱۹۳۶ به تعویق افتاد) که یک قهرمان کاتولیک آمریکایی را در حال به دنیا آوردن فرزندی که با معشوق آمریکایی آفریقایی تبارش باردار شده بود، نشان می‌داد که به دلیل احساسات ضد سیاه پوستان آمریکایی ممنوع بود. استالین که از نزدیک فیلم را به عنوان منبعی قوی برای تبلیغات دنبال می‌کرد، در دیدار با کارگران جنبش استاخانووی گفت: «بالاخره باید بفهمیم که از میان همه سرمایه‌های ارزشمند موجود در جهان، ارزشمندترین و تعیین‌کننده‌ترین سرمایه، مردم است». درست پس از آن، آمریکا و آمریکایی‌ها از سینمای شوروی ناپدید شدند.
این فرمان خشم و مخالفت زنان شهری را برانگیخت و این استدلال را برانگیخت که اغلب اوقات داشتن فرزند در زمانی که آنها در تلاش برای پیشرفت شغلی خود هستند غیرممکن است (از آنجایی که دولت شوروی فعالانه آموزش و کار زنان را به دلیل مسکن و لوازم ناکافی مورد نیاز برای مراقبت کودکان ترویج می‌کرد). قوانین ضد سقط جنین در عمل فقط اندکی قابل اجراتر از دوران تزار بود و بابکی‌ها به تجارت خود ادامه دادند، زیرا می‌دانستند خطر کمی برای دستگیر شدن وجود دارد. اگرچه موارد متعددی از مراجعه زنان به بیمارستان‌ها پس از انجام سقط‌های ناموفق وجود داشت، اما معمولاً نمی‌توان گفت که آیا سقط جنین داشته‌اند، سقط را خود انجام داده‌اند یا بابکا انجام داده‌اند. کد نانوشته همبستگی زنان نیز قوی بود و زنان به ندرت بابکی‌ها را به مقامات می‌گویند.
در عمل، میزان سقط جنین تحت تأثیر فرمان‌های ۱۹۳۶ قرار نگرفت، اگرچه مشاهده شد که میزان مرگ و میر نوزادان بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۴۰ به دلیل اینکه زنان ظاهراً خود را در سقط جنین‌های غیرقانونی مجروح می‌کردند افزایش می‌یابد و سپس از تولید فرزندان سالم جلوگیری می‌کرد. خدمات سقط جنین بابکی مانند همیشه باقی ماند: ناامن، گران، و مجبور کردن زنان به دروغگویی به مقامات.
این قانون برای زنان هفتمین فرزند و فرزندان بعدی تا سومین تولدشان کمک هزینه ای در نظر می‌گرفت. در سال ۱۹۴۴ این مزایا به منظور ارائه کمک هزینه برای فرزندان سوم تا چهارمین سالگرد تولد و برای فرزندان چهارم و بعدی تا سالگرد تولد هفتم آنها گسترش یافت. با این حال، پس از پایان یافتن بزرگ‌ترین منبع کاهش جمعیت، جنگ جهانی دوم، همه این کمک‌ها در سال ۱۹۴۸ قطع شد. علیرغم غیرقانونی بودن سقط جنین و این سیاست‌های باروری، نرخ سقط جنین در این مدت بالا باقی ماند. سقط جنین غیرقانونی باعث مرگ حدود ۴۰۰۰ نفر در سال به دلیل عوارض سقط جنین‌های زیرزمینی می‌شود. زنان در این مدت به دلیل سیاست‌های تشویق زنان متأهل به اشتغال و سیاست‌های اقتصادی که صنایع سنگین و دفاع ملی را به جای مسکن و کالاهای مصرفی ترجیح می‌داد، به سقط جنین غیرقانونی ادامه دادند.
در دوران پس از جنگ، میلیون‌ها مرد مرده بودند و دولت مجبور شد خانواده‌های تک مادر را مشروعیت بخشد. قانون جدید خانواده در سال ۱۹۴۴ با ارائه حمایت مالی برای مادران مجرد، تک مادری را به عنوان محل تولید مثل تأیید کرد. شیوع مادران مجرد در این زمان یک واقعیت بود. تا سال ۱۹۵۷، ۳٫۲ میلیون زن به عنوان مادران مجرد مدعی کمک دولتی بودند.
کاهش سیاست دولت در مورد سقط جنین در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد که با گسترش فهرست علائم پزشکی برای ختم بارداری در سال ۱۹۵۱ آغاز شد و در سال ۱۹۵۴ مسئولیت کیفری برای سقط جنین غیرقانونی لغو شد.