آنفلوانزا
ویروس‌شناسی > چرخهٔ زندگی

چرخهٔ زندگی ویروسی با اتصال به سلول هدف آغاز می‌شود. اتصال توسط پروتئین‌های HA ویروسی در سطح پوشش انجام می‌شود که به سلول‌های حاوی گیرنده‌های اسید سیالیک در سطح غشای سلولی متصل می‌شوند. برای زیرگروه‌های N1 با جهش "G147R" و زیرگروه‌های N2، پروتئین NA می‌تواند ورود را آغاز کند. قبل از اتصال، پروتئین‌های NA با تخریب مخاط، دسترسی به سلول‌های هدف را افزایش می‌دهند که به حذف گیرنده‌های فریب خارج سلولی که دسترسی به سلول‌های هدف را مختل می‌کنند، کمک می‌کند. پس از اتصال، ویروس توسط یک آندوزوم که حاوی ویریون درون آن است، وارد سلول می‌شود. آندوزوم توسط vATPase سلولی اسیدی شده تا pH پایین‌تری داشته باشد که باعث ایجاد یک تغییر ساختاری در HA شده که اجازه می‌دهد پوشش ویروسی با غشای آندوزوم ترکیب شود. در همان زمان، یون‌های هیدروژن از طریق کانال‌های یونی M2 به داخل ویریون منتشر می‌شوند و برهم‌کنش‌های داخلی پروتئین-پروتئین را مختل می‌کنند تا RNPها را در سیتوزول سلول میزبان آزاد کنند. پوسته پروتئین M1 احاطه کننده RNPها تخریب شده و RNPها را به‌طور کامل در سیتوزول جدا می‌کند.
سپس RNPها با کمک سیگنال‌های موضعی ویروسی به هسته وارد می‌شوند. در آنجا، آران‌ای پلیمراز ویروسی با استفاده از رشته سنس منفی ژنومی به عنوان یک الگو، mRNA را رونویسی می‌کند. پلیمراز کلاهک‌های ۵' را برای mRNA ویروسی از آران‌ای سلولی به سنتز mRNA اولیه می‌رباید و انتهای 3' mRNA در پایان رونویسی پلی آدنیله می‌شود. هنگامی که mRNA ویروس رونویسی شد، از هسته خارج شده و توسط ریبوزوم‌های میزبان به روشی وابسته به کلاهک برای سنتز پروتئین‌های ویروسی ترجمه می‌شود. RdRp، همچنین رشته‌های سنس مثبت مکمل ژنوم ویروسی را در یک کمپلکس مکمل RNP سنتز کرده که سپس به عنوان الگو توسط پلیمرازهای ویروسی برای سنتز کپی‌هایی از ژنوم سنس منفی استفاده می‌شود. در طی این فرایندها، RdRps ویروس‌های آنفلوانزای پرندگان (avian influenza viruses; AIVs) در دمای بالاتر نسبت به ویروس‌های آنفلوانزای پستانداران به‌طور بهینه عمل می‌کنند.
زیرواحدهای پلیمراز ویروسی جدید سنتز شده و پروتئین‌های NP به هسته وارد می‌شوند تا سرعت تکثیر ویروس را بیشتر کنند و RNPها را تشکیل دهند. پروتئین‌های HA, NA و M2 با کمک پروتئین‌های M1 و NEP از طریق جسم گلژی به غشای سلولی منتقل شده و به آن وارد می‌شوند. پروتئین‌های غیر ساختاری ویروسی از جمله NS1، PB1-F2، و PA-X فرایندهای سلولی میزبان را تنظیم می‌کنند تا پاسخ‌های ضد ویروسی را غیرفعال کنند. PB1-F2 همچنین با PB1 تعامل دارد تا پلیمرازها را برای مدت طولانی‌تری در هسته نگه دارد. پروتئین‌های M1 و NEP در مراحل بعدی عفونت در هسته قرار می‌گیرند، به RNPهای ویروسی متصل می‌شوند و واسطه بیرون رفتن آن‌ها به سیتوپلاسم هستند، جایی که با کمک آندوزوم‌های بازیافتی به غشای سلولی مهاجرت می‌کنند و در بخش‌های ژنوم قرار می‌گیرند.
ویروس‌های حاصل با جوانه زدن از غشای سلولی که با تجمع پروتئین‌های M1 در سمت سیتوپلاسمی غشاء آغاز می‌شود، سلول را ترک می‌کنند. ژنوم ویروسی درون یک پوشش ویروسی مشتق شده از بخش‌هایی از غشای سلولی که دارای پروتئین‌های HA, NA و M2 هستند، گنجانده شده است. در پایان جوانه زدن، پروتئین‌های HA به اسید سیالیک سلولی متصل می‌مانند تا زمانی که توسط فعالیت سیالیداز، پروتئین‌های NA بریده شوند. سپس ویریون از سلول آزاد می‌شود. فعالیت سیالیداز NA همچنین هر گونه باقیمانده اسید سیالیک را از سطح ویروس جدا کرده که به جلوگیری از تجمع ویروس‌های تازه ترکیب شده در نزدیکی سطح سلول و بهبود عفونت‌زایی کمک می‌کند. مشابه دیگر جنبه‌های تکثیر آنفلوآنزا، فعالیت بهینهٔ NA وابسته به دما و pH است. در نهایت، وجود مقادیر زیادی از آران‌ای ویروسی در سلول باعث آپوپتوز (مرگ برنامه‌ریزی شده سلولی) شده که توسط عوامل سلولی برای محدود کردن تکثیر ویروس آغاز می‌شود.