stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قهوه باراکو
شرح دانه

شکل دانه لوبیا باراکو از خانواده لیبریکا در میان گونه‌های تجاری دیگر (عربیکا، روبوستا و اکسلسا) منحصر به فرد است، و حالتی به شکل نامتقارن دارد، با یک طرف کوتاهتر از طرف دیگر، همانند «قلاب» مشخصه در نوک. شیار مرکزی نیز در مقایسه با سایر دانه‌های قهوه دندانه‌دارتر است.
درختان باراکو بسیار بلند هستند و به ارتفاع ۲۰ متر (۶۶ فوت) می‌رسند. بیشتر اوقات کشاورزان با استفاده از نردبان مجبور به برداشت می‌شوند.
در آخر اندازه گیلاس، دانه‌ها و برگ‌های باراکو نیز از بزرگ‌ترین انواع قهوه هستند.
گفته می‌شود طعم آن نسبت به روبوستا برتر است و بیشتر قهوه خورهای فیلیپینی باراکو را به عربیکا ترجیح می‌دهند. ترکیبات عربیکا – واراکو و اکسلسا – واراکو محبوب هستند و فنجانی با طیف طعم وسیع‌تر ایجاد می‌کنند. طعمی متمایز و رایحه‌ای قوی دارد که یادآور بادیان کوهی است.
کشت و حفاظت

باراکو تنها کمتر از ۲ درصد از قهوه تجاری تولید شده را تشکیل می‌دهد. در فیلیپین این نوع قهوه فراوان است و به ندرت صادر می‌شود، زیرا بیشتر تولیدات از مزارع کوچک حاصل می‌شود.
اندازه‌های بزرگ درختان باراکو باعث می‌شود که آن را برای تولید و برداشت نسبت به انواع دیگر قهوه کمتر کارآمد کند، و باعث می‌شود اکثر کشاورزان مدرن از آن دوری کنند و در عوض ارقام ربوستا را پرورش دهند. با این حال، اخیراً علاقه‌ای به احیای و حفظ باراکو وجود دارد، از جمله ترجیحات فزاینده برای آن در کافی‌شاپ‌های محلی فیلیپین.
نحوه آماده‌سازی

قهوه باراکو با استفاده از دستگاه دم‌آوری قطره‌ای، فرنچ پرس یا با ریختن آب داغ بر روی فیلتر با استفاده از یک تکه پارچه تهیه می‌شود. باراکو به‌طور سنتی سیاه رنگ یا شیرین شده با شکر موسکووادو تهیه می‌شود. باراکو را می‌توان برای تهیه اسپرسو و سایر نوشیدنی‌های مبتنی بر اسپرسو نیز استفاده کرد.
دانه باراکو از میندورو، فیلیپین
نیازوف عبدالوحید ولیدوویچ

| عبدالوحید نیازوف | عبدالوحید نیازوف |
| --- | --- |
زاده: ۲۳ آوریل ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) امسک، روسیه
پیشه: General Director of Salamworld, President of Public Division of Russian Muftis Council, President of the Islamic Cultural Center of Russia
وبگاه: islamcenter.su
 جوایز Military Medal "For Distinguished Service» II degree, Medal for "For the construction of Baikal-Amur Mainline  :  جوایز Military Medal "For Distinguished Service» II degree, Medal for "For the construction of Baikal-Amur Mainline  
نیازوف عبدالوحید ولیدوویچ(به روسی: Абдул-Вахед Валидович Ниязов) رئیس بخش اجتماعی شورای مفتیان روسیه می‌باشد.
زندگی

عبدالوحید نیازوف در ۲۳ آوریل سال ۱۹۶۹ در شهر امسک روسیه چشم به جهان گشود. اصلیت وی تاتار می‌باشد. او دارای تحصیلات عالی است و درجه فوق لیسانس را از دانشکده مدیریت دولتی و تولید کار دانشگاه دولتی علوم انسانی روسیه دریافت نمود. دومین مدرک فوق لیسانس خود را از آکادمی خدمات دولتی روسیه تحت نظر رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه کسب کرد.
از ماه آوریل ۱۹۹۱ تا زمان حال ریاست مرکز فرهنگ اسلامی روسیه یعنی بخش اجتماعی شورای مفتیان روسیه را بر عهده دارد.
از ماه فوریه ۱۹۹۴ به سمت معاونت رئیس کمیته اجرایی مرکز عالی هماهنگی اداره روحانیت مسلمان روسیه برگزیده شد.
از ماه مه ۱۹۹۵ به عضویت هیئت رئیسه اتحادیه مسلمانان روسیه درآمد.
در پاییز ۱۹۹۸ به عنوان رئیس شورای جنبش اجتماعی سیاسی سراسری روسیه به نام «رفاه» منتخب شد.
در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۹ با عضویت در حزب جنبش بین‌المللی وحدت (مدوید) به عنوان نماینده مجلس دومای دولتی مجمع فدرالی روسیه منتخب گردید و در آنجا به سمت معاون رئیس کمیسون برنامه‌ریزی و سازماندهی فعالیت‌های دومای دولتی روسیه برگزیده شد.
از ماه مه سال ۲۰۰۱ به عنوان رئیس شورای سیاسی حزب اوراآسیایی «اتحادیه وطن پرستان روسیه» آغاز به فعالیت نمود.
از ماه اوت سال ۲۰۰۵ به سمت معاون رئیس «اتحادیه اسلامی اروپایی» انتخاب شد.
از ماه سپتامبر سال ۲۰۰۵ به عنوان عضو هیئت رئیسه و پس از آن عضو شورای سیاسی فدرالی حزب سیاسی «وطن پرستان روسیه» برگزیده گردید.
از ماه آوریل سال ۲۰۰۶ به سمت معاون رئیس جشنواره بین‌المللی سینمای اسلامی «منبر طلایی» انتخاب گردید.
در سال ۲۰۰۷ مرکز فرهنگ اسلامی روسیه به ریاست عبدالوحید نیازوف به عنوان بخش اجتماعی شورای مفتیان روسیه محسوب گردید.
زندگی > جوایز

او بخاطر خدمت شایسته در ارتش و احداث راه‌آهن بین دریاچه اورال و رودخانه آمور مفتخر به دو مدال گردید.
زندگی > زندگی شخصی

او متأهل است و دارای دو فرزند پسر می‌باشد.
فعالیت‌ها در چهارچوب مرکز فرهنگی اسلامی روسیه

مرکز فرهنگی اسلامی روسیه به ریاست عبدالوحید نیازوف فعالیت‌های زیادی را با نهادهای دولتی و اتحادیه‌های اجتماعی و رسانه‌های جمعی انجام داده است. بخاطر وجود این مرکز برگزاری روزهای فرهنگی اسلامی درروسیه به سنت تبدیل شده و برای اولین بار در کشور برنامه‌های تلویزیونی اسلامی «کل سوره‌های قرآن» و «هزار و یک روز دایرالمعارف اسلامی» پخش گردیدند.
در سال‌های ۹۰ مرکز فرهنگی اسلامی روسیه به ایجاد روند برگزاری حج در روسیه و احداث بیش از هفتاد مسجد در نقاط مختلف کشور کمک شایانی نمود و در شکل‌گیری زیربناهای آموزشی شرکت داشت و تحت ریاست روحانیتی که تا کنون به فعالیت مشغول است به وحدت روحانیت مسلمان در شورای مفتیان روسیه مساعدت نمود.
عبدالوحید نیازوف با شرکت در توسعه گفتگوها و همکاری‌های بین ملتی و بین ادیانی توانست روابط سازنده‌ای را بین ساختارهای اسلامی و ادیان اصلی روسیه به ویژه کلیسای ارتدوکس روسیه ایجاد نماید. تحت ریاست عبدالوحید نیازوف، روسیه توانست روابط خوبی را با واتیکان و دالایی لاما و دیگر مراکز مذهبی جهان برقرار سازد.
عبدالوحید نیازوف طی بیست سال اخیر مبتکر کنفرانس‌ها و میز گردهاو دیدارهای بین ادیانی بوده و در برنامه‌های همکاری بین انجمنی وبرنامه‌های مقابله با تروریسم، افراط طلبی، حس ناسیونالیستی، تنفر از اسلام وخارجی‌ها شرکت داشته و به حل وفصل اوضاع جمهوری چچن مساعدت نموده است. دراوایل سال‌های ۹۰ عبدالوحید نیازوف به مثابه رئیس مرکز فرهنگی اسلامی روسیه ابتکار الحاق روسیه به سازمان کنفرانس اسلامی را ارائه داد. او نه تنها متوجه فواید راهبردی بلکه فواید اقتصادی دراین سازمان برای کشور روسیه شد.
این ابنکا ر از حمایت گسترده‌ای از طرف مسلمانان روسیه برخوردار شد و بالاخره بخاطر وجود اراده نیک و حسن نیت ولادیمیر پوتین، روسیه در سال ۲۰۰۵ به عنوان ناظر در سازمان کنفرانس اسلامی منتخب گردید. مرکز فرهنگی اسلامی روسیه همیشه خواستار سیاست خارجی چند جانبه، و همکاری‌های متوازن بین دولتی روسیه با غرب و شرق می‌باشد.
بدنبال این اصل، همکماری‌های سازنده‌ای با بزرگترین سازمان‌های بین‌المللی اسلامی از جمله سازمان کنفرانس اسلامی، لیگ جهانی اسلامی، سازمان جهانی فراخوان اسلامی ایجاد گردید.
عبدالوحید نیازوف و مرکز فرهنگی اسلامی روسیه به ریاست وی به‌طور پیوسته ارتباطات تجاری خود را با مجامع اسلامی بیش از بیست کشور اروپایی و چهل کشور اسلامی حفظ می‌نماید. تقریباً طی ۲۰ سال مرکز فرهنگی اسلامی روسیه بیست کنفرانس و همایش بین‌المللی بزرگ، ده‌ها میز گرد و سمپوزیوم و مراسم دیگری را برگزار نموده که هم در روسیه و هم در کشورهای خارجی از واکنش گسترده‌ای برخوردار گردید.
طی سال‌های اخیر مرکز فرهنگی اسلامی روسیه تحت ریاست عبدالوحید نیازوف مستقیماً در طرح‌هایی که برای امت مسلمان روسیه آشناست شرکت نمود، از جمله می‌توان از برگزاری کنفرانس بین‌المللی " روسیه – جهان اسلام: همکاری در راستای ثبات " در ماه سپتامبر سال ۲۰۰۹، آماده‌سازی نظریه شبکه تلویزیونی اسلامی که ابتکار آن در سال ۲۰۰۹ به وسیلهٔ دیمیتری مدودف رئیس‌جمهور سابق روسیه ارائه گردید، و همچنین تحقق طرح وحدت ساختارهای مرکزی روحانیت اسلامی که از طرف هر سه رهبر مهم مسلمانان روسیه، «راویل عین الدین» رئیس شورای مفتیان روسیه و «طلعت تاج الدین» رئیس اداره مرکزی روحانیت مسلمان و «اسماعیل بردیف» رئیس مرکز هماهنگی مسلمانان قفقاز شمالی مورد تأیید قرار گرفت.
سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ورودی به مجموعه: ورودی به مجموعه
کشور: ایران
معمار: یوسف شریعت‌زاده 
موقعیت: ایران، تهران، بزرگراه شهید حقانی
مختصات: ۳۵°۴۵′۰۹″شمالی ۵۱°۲۶′۰۳″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۵۲۴۱۰°شمالی ۵۱٫۴۳۴۲۲۹°شرقی﻿ / 35.752410; 51.434229
اطلاعات دیگر: اطلاعات دیگر
مدیر: غلامرضا امیرخانی (رئیس سازمان)
وبگاه: nlai.ir
نقشه: نقشه
fa (in English: Expected satiety): fa
سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران (ساکما) مؤسسه‌ای آموزشی، پژوهشی، علمی و خدماتی است که اساسنامه آن به تصویب مجلس شورای اسلامی رسیده است و رئیس آن را رئیس‌جمهور ایران منصوب می‌کند.
آغاز به کار رسمی کتابخانه ملی به سال ۱۳۱۶ بازمی‌گردد. در سال ۱۳۵۸ مرکز خدمات کتابداری، و در سال ۱۳۷۸ سازمان مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی در کتابخانه ملی ادغام شدند و سرانجام در سال ۱۳۸۱ با تصویب شورای عالی اداری، کتابخانه ملی و سازمان اسناد ملی با هم ادغام شدند و سازمان فعلی شکل گرفت. سازمان اسناد ملی ایران در ۱۳۴۹ بنیان شده‌بود. اکنون این سازمان در دو ساختمان مستقل کتابخانه ملی ایران و گنجینه اسناد ملی ایران فعالیت دارد. ساختمان کتابخانه ملی در بزرگراه شهید حقانی و ساختمان گنجینه اسناد ملی ایران در خیابان میرداماد تهران واقع شده است. این مجموعه فرهنگی دارای ۱۲ شعبه استانی در سراسر کشور است. اداره عضویت سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران مسئول بررسی و تأیید شرایط عضویت برای مراجعان و تعیین سطوح عضویت آنان است.
عضوگیری فقط برای متقاضیانی انجام می‌گیرد که پس از ثبت نام اینترنتی در هنگام مقرر به صورت حضوری مراجعه کرده باشند؛ بنابراین حضور فردی به جای دیگری جهت انجام امور عضویت بی‌نتیجه خواهد بود.
استفاده از خدمات سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران با ارائه اصل کارت عضویت امکان‌پذیر است.
کارت اعضای ویژه با تأیید ریاست سازمان صادر می‌گردد.
کارت عضویت سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران با توجه به مدرک تحصیلی و شرایط ذکر شده در آئین‌نامه عضویت با سطوح ۱ تا ۳ مشخص و صادر می‌شود. ورود به تالارهای عمومی و تخصصی و بهره‌مندی از میزان خدمات اطلاع‌رسانی با توجه به سطوح عضویت تعریف می‌شود.
تا اواسط شهریور سال ۱۴۰۰، بیش از ۲۴۸ هزار نفر کارت عضویت دریافت کرده‌اند.
امکانات

کتابخانهٔ ملی ایران دارای ۹۷۰۰ مترمربع زیربنا است که در ۸ طبقه از بتن‌هایی استفاده شده که در برابر ۹ ریشتر زلزله مقاومت می‌کند.
بیشتر کتاب‌ها و اسناد خطی کتابخانه ملی، نوشته‌های بزرگان ایرانی در حوزه‌های ادبیات، تاریخ، فلسفه و عرفان، فقه و اصول، طب و نجوم، و مجموعه‌ای از نخستین ترجمه‌های فارسی کتاب‌های فرنگی و قطعه‌های خوشنویسی استادان بزرگ است.
امکانات > تعداد منابع

براساس آمار اعلام شده توسط معاونت کتابخانه ملی سازمان اسناد و کتابخانه ملی در سال ۱۳۹۸ منابع کتابخانه ملی ایران به شرح زیر است:
دو میلیون و هشتصد و چهل و یک هزار و ششصد و شصت و پنج جلد منابع کتابی
نهصد و ده هزار و هشتصد و سی و پنج ماده منابع غیر کتابی شامل سیصد و یک هزار و هفتصد و هشتاد و دو پایان‌نامه و مابقی سایر منابع از جمله عکس و لوح فشرده.
چهار میلیون شماره نشریه در ۱۴۰ هزار و ۶۱۹ مجلد که از این تعداد، ۲۴ هزار و ۹۹۷ جلد انواع نشریات لاتین و عربی است.
دویست و نود و هشت هزار و صد و پنجاه جلد کتاب کودک و نوجوان
بیست و سه هزار و سیصد و بیست و سه نسخه کتاب گویا برای نابینایان که شامل نوار کاست و لوح فشرده و حدود هزار عنوان کتاب بریل و ۷۷۵ جلد نشریه برای استفاده نابینایان و کم بینایان
پنجاه و پنج هزار جلد کتاب قدیمی که از این تعداد ۲۸ هزار و ۱۵۸ نسخه خطی و بیش از ۲۶ هزار نسخه چاپ سنگی و چاپ سربی قدیمی است.
هشتاد هزار و چهارصد و ده جلد کتاب و ۲۳۰۰ عنوان پایان‌نامه و۶۰۰۰ جلد نشریه در بخش ایران‌شناسی و اسلام‌شناسی موجود است؛ و در مجموع دارای ۸۲۰۳۲۳۸ (هشت میلیون و دویست و سه هزار و دویست و سی و هشت) جلد کتاب، مجله، نوار و … را در خود جای داده است.
کتابخانه دارای ۱۴ تالار با ۱۵ میلیون آیتم کتابداری است و قدیمی‌ترین نسخهٔ خطی این کتابخانه دس‍ت‍ور ال‍ل‍غ‍ه ال‍م‍س‍م‍ی ب‍ال‍خ‍لاص اثر ادیب نطنزی از عربی به فارسی است.
منابع موجود در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران در سه مجموعه کلان «کتابخانه ملی»، «آرشیو ملی» و «دیجیتال» جای دارند.
امکانات > تالارها

فهرست تالارها به شرح زیر است:
تالار خوارزمی (اسناد و کتابهای خطی و نادر)
تالار خواجه نصیرالدین طوسی (پیایندها)
تالار کمال‌الملک (منابع غیر کتابی)
تالار ابن‌ندیم (مرجع و کتابشناسی)
تالار رازی (علوم و فنون)
تالار ابن سینا (علوم انسانی)
تالار فارابی (علوم اجتماعی و هنر)
تالار محدث ارموی (ایران‌شناسی و اسلام‌شناسی)
تالار رودکی (بخش ویژه روشندلان و کم‌توانان)
تالار کمال‌الدین بهزاد (غیر کتابی)
تالار پروین اعتصامی (مطالعات زنان)
تالار رقومی (دیجیتال)
کتابخانه عمومی با عناوین سعدی و حافظ
کتابخانه کودکان
موزه کتاب و میراث مستند ایران
قانون سازمان اسناد ملی ایران

در دوران قاجار به خصوص از زمان «فتحعلی شاه»، اسناد به صورت آرشیو اداره بیوتات در دربار، نگهداری و در زمان «ناصرالدین شاه»، اسناد سیاسی در وزارت امور خارجه و اسناد مالی در دفتر «میرزا یوسف‌خان مستوفی الممالک» گردآوری می‌شد. وزارت خارجه ایران در سال ۱۲۷۸ توانست با پیروی از روش بایگانی کشورهای اروپایی، بایگانی خود را با رعایت اصول صحیح حفظ و نگهداری اسناد انسجام بخشد.
در سال ۱۳۴۵، لایحه تأسیس 'سازمان اسناد ملی ایران' ارائه شد، در روز هفدهم اردیبهشت ماه، سال ۱۳۴۹، مجلس شورای ملی، قانون تأسیس این سازمان را تصویب کرد. اسناد ملی عبارت است از:
«کلیه اوراق، مراسلات، دفاتر، پرونده‌ها، عکسها، نقشه‌ها، کلیشه‌ها، نمودارها، فیلم‌ها، نوارهای ضبط صوت و سایر اسنادی که در دستگاه دولت تهیه شده یا به دستگاه دولت رسیده است و به‌طور مداوم در تصرف دولت بوده از لحاظ اداری، مالی، اقتصادی، قضایی، سیاسی، فرهنگی، علمی، فنی و تاریخی به تشخیص سازمان اسناد ملی ایران ارزش نگهداری داشته باشد.»
کتابخانه ملی ایران به‌طور رسمی و با همین عنوان در سال ۱۳۱۶ (خورشیدی)، پس از یک دوره نسبتاً طولانی تغییر نام و مکان (از ۱۲۴۰ (خورشیدی) و با تأسیس کتابخانه دارالفنون آغاز به کار کرد.
تاریخچهٔ تشکیل مجموعهٔ کتابخانه به آغاز دهه ۱۲۴۰ بازمی‌گردد. در سال ۱۲۳۰ (خورشیدی)، مدرسهٔ دارالفنون در تهران کار خود را آغاز کرد. کتابخانه کوچکی در آن مدرسه تأسیس شد که سنگ بنای کتابخانه ملی گردید.
در اواخر سال ۱۳۱۳ (خورشیدی)، مهدی بیانی که به ریاست کتابخانه عمومی معارف منصوب شده بود، در تلاش و مکاتبات خود برای رفع مشکل جا و فضای کتابخانه عمومی معارف، از فرصت استفاده کرد و تأسیس «کتابخانه ملّی ایران» را به علی اصغر حکمت، وزیر معارف آن دوران، پیشنهاد کرد که مورد قبول قرار گرفت و با اقبال روبه‌رو شد.
سپس از آندره گدار، باستان‌شناس و معمار فرانسوی، که نقشهٔ موزه ایران باستان را تهیه کرده بود، خواسته شد تا نقشه‌ای برای کتابخانه ارائه دهد تا سبک دو ساختمان بسیار به هم شبیه شود و کتابخانه در قسمت شمالی ساختمان موزه ایران باستان در قطعه زمینی بایر به مساحت حدود ۳۵۰۰ متر مربع بنا شود.
از سال ۲۰۰۴ تا کنون، کتابخانه ملی ایران با کتابخانه کنگره آمریکا روابط مفیدی داشته است.
ساختمان نوین (کنونی)

ساختمان جدید کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، یا به عبارت دیگر سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران واقع در اراضی عباس‌آباد تهران، یازده اسفند ۱۳۸۳ توسط یوسف شریعت‌زاده طراحی و با حضور رئیس‌جمهور وقت (سیدمحمد خاتمی)، رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی و جمعی از نویسندگان و ناشران و سفرای کشورهای خارجی افتتاح شد.
رؤسای کتابخانه ملی ایران

براساس مصوبه هیئت دولت رئیس کتابخانه ملی ایران برابر با بند ه ماده ۷۱ جزء مقامات سیاسی و هم رده معاونین وزرا و همتراز رئیس دانشگاه تهران محسوب می‌شود.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ردیف | نام | سِمَت | تاریخ |
| ۱ | مهدی بیانی | بنیان‌گذار و رئیس | ۳ شهریور ۱۳۱۶–۱۳ خرداد ۱۳۴۰ |
| ۲ | علی‌اصغر شمیم | رئیس | ۱۳۱۹–۱۳۲۱ |
| ۳ | ناصر شریفی | مدیر کل | ۱۳۴۰–۱۳۴۱ |
| ۴ | ایرج افشار | رئیس | خرداد تا دی ۱۳۴۱ |
| ۵ | ابراهیم صفا | مدیر کل | ۱۳۴۲–۱۳۴۵ |
| ۶ | جمشید بهروش | سرپرست | ۱۳۴۶–۱۳۵۳ |
| ۷ | یحیی ذکاء | رئیس | ۱۳۴۷ |
| ۸ | ناصر مظاهری تهرانی | کفیل و رئیس | ۱۳۴۸–۱۳۵۳ |
| ۹ | علی حق ازلی | سرپرست | ۱۳۵۳–۱۳۵۴ |
| ۱۰ | جلال طباطبایی | مدیر کل | اوایل ۱۳۵۴–۲۸ مرداد ۱۳۵۴ |
| ۱۱ | ایرج زندپور | سرپرست | مرداد و آبان ۱۳۵۴ |
| ۱۲ | عبدالعلی سیاوشی | مدیر کل | ۱۳۵۴–۱۳۵۶ |
| ۱۳ | عبدالله لک مظاهری | مدیر کل | ۱۳۵۶–۱۳۵۸ |
| ۱۴ | فریدون بدره‌ای | مدیر کل | ۱۳۵۸–۱۳۵۹ |
| ۱۵ | مصطفی محمدی عراقی | مدیر کل | ۱۳۵۹–۱۳۶۰ |
| ۱۶ | حسین الهی قمشه‌ای | مدیر کل | ۱۳۶۰–۱۳۶۱ |
| ۱۷ | محمد کاظم زرکشان | مدیر کل | ۱۳۶۱–۱۳۶۲ |
| ۱۸ | عباس نورصالحی | مدیر کل | ۱۳۶۲–۱۳۶۳ |
| ۱۹ | احمد فخاری | سرپرست | ۱۳۶۳–۱۳۶۴ |
| ۲۰ | سید حسن شهرستانی | رئیس | ۱۳۶۴–۱۳۶۶ |
| ۲۱ | محمد رجبی | رئیس | ۱۳۶۶–۱۳۷۱ |
| ۲۲ | سید محمد خاتمی | رئیس | ۱۳۷۱–۱۳۷۶ |
| ۲۳ | سید محمدکاظم موسوی بجنوردی | رئیس | ۱۳۷۶–۱۳۸۴ |
| ۲۴ | علی‌اکبر اشعری | رئیس | ۱۳۸۴–۱۳۸۹ |
| ۲۵ | اسحاق صلاحی | رئیس | ۱۳۹۰–۱۳۹۲ |
| ۲۶ | سید رضا صالحی امیری | رئیس | ۱۳۹۲–۱۳۹۵ |
| ۲۷ | اشرف بروجردی | رئیس | ۱۳۹۵–۱۴۰۰ |
| ۲۸ | علیرضا مختارپور قهرودی | رئیس | ۱۴۰۰–۱۴۰۳ |
| ۲۹ | غلامرضا امیرخانی | رئیس | ۱۴۰۳–تاکنون |
نمونک ساختمان کتابخانه ملی
میان‌تالار ساختمان کتابخانه ملی
تالار همایش‌ها و سخنرانی‌های کتابخانه ملی ایران
نمایی از درون تالار ساختمان کنونی کتابخانه ملی ایران
ساختمان سازمان اسناد در سمت راست تصویر و ساختمان بانک مرکزی ایران در سمت چپ تصویر دیده می‌شود
حراجی جولین

نشان‌وارهٔ رسمی حراجی جولین در شهر لس‌آنجلس - ۲۰۱۸
حراجی جولین (به انگلیسی: Julien's Auctions) نام یک خانهٔ مزایده در شهر لس‌آنجلس، کالیفرنیا آمریکا است. این خانهٔ حراج، به فروش آثار و دارایی‌های شخصی افراد سرشناسی همانند مایکل جکسون، الویس پریسلی و مریلین مونرو می‌پردازد. این خانهٔ مزایده، صدها نفر بازدیدکننده دارد و بسیاری از درآمدهای خود را به خیریه اهدا می‌کند. سرپرست و مدیرعامل این حراجی، دارن جولین (به انگلیسی: Darren Julien) است.
آثار فروخته شده > مایکل جکسون

در ژوئن ۲۰۱۱ (تیر ۱۳۹۰) ژاکت قرمز رنگی که مایکل جکسون آن را در ویدئوی «تریلر»، ساخته ۱۹۸۳ به تن کرده بود به قیمت یک میلیون و هشتصد هزار دلار (تقریبأ ۲ میلیارد تومان) در این حراجی به فروش رفت.
قیمتی که برای این کُت پراخت شد باعث شد که تبدیل به گران‌قیمت‌ترین جنس فروش رفته در حراجی جولین بشود. همچنین این کُت گران‌قیمت‌ترین شیء در میان آثار حراج شدهٔ مایکل جکسون تا به امروز می‌باشد.
تقویم ظهور

یک تقویم ظهور. صحنه ولادت مسیح در پشت دریچه ۲۴اُم تقویم و صحنه نیایش شبانان در پشت دریچه ۲۵ قرار داده شده است. برای هریک از چهار یکشنبه در طول جشن ظهور، یک دریچه جدا تعبیه شده است.
تقویم ظهور (انگلیسی: Advent calendar، در انگلیسی برگرفته از از واژه آلمانی Adventskalender به معنی گاه‌شمارِ آمدن)، یا تقویم کریسمس، تقویمی است که برای شمارش روزهای جشن ظهور در انتظار کریسمس استفاده می‌شود.
در مسیحیت، جشن ظهور یک دوره آمادگی معنوی است که چهار یکشنبه قبل از کریسمس شروع می‌شود و تا شب کریسمس ادامه دارد. این دوره برای مسیحیان یادآور انتظار برای تولد عیسی مسیح و همچنین آمادگی باورمندان برای بازگشت دوباره او در آنچه آخرالزمان می‌دانند، است. در طول جشن ظهور، مسیحیان با دعا، روزه، مطالعه کتاب مقدس خود و انجام کارهای نیک به استقبال کریسمس می‌روند.
تقویم ظهور، از آنجایی که تاریخ اولین یکشنبه جشن ظهور متغیر است و بین ۲۷ نوامبر تا ۳ دسامبر (شامل هر دو) قرار می‌گیرد، بسیاری از تقویم‌های ظهور قابل استفاده مجدد که از کاغذ یا چوب ساخته شده‌اند، از اول دسامبر شروع می‌شوند. برخی دیگر از اولین یکشنبه ظهور شروع می‌شوند.
تقویم ظهور اولین بار توسط لوترهای آلمانی در قرن ۱۹ و ۲۰ استفاده شد و از آن زمان به سایر فرقه‌های مسیحی گسترش یافته است.
طرح و استفاده

تقویم‌های ظهور سنتی صحنهٔ تولد مسیح، نیکلاس قدیس و آب و هوای زمستانی را به تصویر می‌کشند، در حالی که برخی دیگر دارای موضوعات مختلفی از ورزش گرفته تا حرفه و فن هستند. آنها به اشکال مختلفی وجود دارند، از یک تقویم کاغذی ساده با درهایی که هر یک از روزها را می‌پوشانند تا جیب‌های پارچه‌ای روی یک صحنه پس‌زمینه تا جعبه‌های چوبی رنگ شده با سوراخ‌های مکعبی برای وسایل کوچک.
بسیاری از تقویم‌های کریسمس به شکل یک کارت مستطیل‌شکل بزرگ با «در» هستند، یکی برای هر روز دسامبر که منتهی به و شامل شب کریسمس (۲۴ دسامبر) یا روز کریسمس (۲۵ دسامبر) می‌شود. درهای متوالی هر روز تا کریسمس باز می‌شوند، که از ابتدای فصل جشن ظهور برای آن سال شروع می‌شود، یا به سادگی از اول دسامبر، مانند تقویم‌های ظهور قابل استفاده مجدد.
اغلب درها بدون ترتیب خاصی در سراسر تقویم توزیع می‌شوند. درهای تقویم باز می‌شوند تا یک تصویر، یک شعر، بخشی از یک داستان (مانند داستان میلاد عیسی) یا یک هدیه کوچک مانند یک اسباب‌بازی یا یک شکلات را نشان دهند. اغلب، هر دری دارای یک آیه کتاب مقدس و دعای مسیحی است که مسیحیان آن را به عنوان بخشی از عبادات روزانه ظهور خود می‌گنجانند.
انواع مختلفی از تقویم‌های ظهور وجود دارد. برخی از روستاهای اروپایی تقویم‌های ظهور را روی ساختمان‌ها یا حتی به اصطلاح تقویم‌های ظهور «زنده» ایجاد می‌کنند که در آن پنجره‌های مختلف برای هر روز ظهور تزئین می‌شوند.
در اسکاندیناوی

در دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد، سنتی وجود دارد که تقویم‌های کریسمس (Julekalender، سوئدی: Julkalender، فنلاندی: Joulukalenteri، ایسلندی: Jóladagatal؛ کلمه محلی برای یک تقویم یول یا کریسمس) به شکل یک برنامه تلویزیونی یا رادیویی برگزار می‌شود که از اول دسامبر شروع می‌شود و در شب کریسمس (۲۴ دسامبر) به پایان می‌رسد.
اولین نمایش از این دست در سال ۱۹۵۷ به شکل سریال رادیویی سوئدی Barnens adventskalender از رادیو پخش شد. اولین برنامه تلویزیونی این ژانر در سال ۱۹۶۰ به شکل برنامه سوئدی Titteliture پخش شد. اولین تقویم کریسمس که در دانمارک پخش شد Historier fra hele verden در سال ۱۹۶۲ بود. برنامه‌های تقویم تلویزیونی کریسمس اکنون به سایر کشورهای شمال اروپا گسترش یافته است. به عنوان مثال، در فنلاند، این نمایش Joulukalenteri نامیده می‌شود.
در طول سال‌ها، چندین نوع تقویم کریسمس وجود داشته است. برخی برای کودکان، برخی برای کودکان و بزرگسالان و برخی فقط برای بزرگسالان هستند. یک نمایش رادیویی تقویم کریسمس در سوئد وجود دارد که در روزهای منتهی به کریسمس پخش می‌شود. یک نمونه کلاسیک از تقویم کریسمس که مورد علاقه کودکان و همچنین بزرگسالان است، اگر صرفاً به دلایل نوستالژیک باشد، نمایش تلویزیونی نروژی Jul i Skomakergata در سال ۱۹۷۹ است. نمونه دیگر نمایش تلویزیونی ایسلندی Á baðkari til Betlehem در سال ۱۹۹۰ است.
نگارخانه

تقویم‌های‌ظهور
تقویم ظهور مربوط به «در سرزمین کودک مسیح». دریچه‌ها حاوی اشعار کریسمس هستند. تصاویری از یک ورق برش، روی آنها چسبانده شده است.
یک تقویم ظهور ۱۹۴۶ توسط ماریان اشنیگانس
۲۴ پنجره جلوی کاخ هلبرون در زالتسبورگ، اتریش، که به عنوان تقویم ظهور در بازار کریسمس شهر استفاده می‌شود.
یک تقویم ظهور خانگی با هدایا
یک تقویم ظهور متشکل از تصاویری که در سمت معکوس تاریخ دارند
یک تقویم ظهور نروژی
یک تقویم ظهور خانگی ساخته شده از چوب به شکل درخت کریسمس
تقویم ظهور در تالار شهر در اشتولبرگ، زاکسن
دو دختر سعی می‌کنند اولین در تقویم ظهور را در کلیسای یادبود قیصر ویلهلم در برلین باز کنند.
تقویم ظهور «زنده»
تقویم ظهور با هدایایی در زیر هر برش بازشونده کاغذ
تقویم ظهور ایستاده توسط انتشاراتی کارلسن، ۱۹۵۹
یک تقویم ظهور با بابانوئل در حال سورتمه‌سواری
جُستارهای وابسته

شمع ظهور
جشن ظهور
دریچه‌های ۱۵ و ۱۷ دسامبر یک تقویم ظهور در ساختمانی در لوسرن، سوئیس.
شاه‌میگو

| شاه‌میگو محدودهٔ زمانی: Valanginian تا امروزه  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      | شاه‌میگو محدودهٔ زمانی: Valanginian تا امروزه  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |
شاه‌میگو: شاه‌میگو
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
زیرشاخه:: مهره‌داران
رده:: خزندگان
دسته:: سخت پوستان
تیره:: نفروپیدا جیمز دوایت دانا، ۱۸۵۲
این مقاله دربارهٔ شاه‌میگوی چنگک‌دار است. برای دیگر کاربردها، شاه‌میگو (ابهام‌زدایی) را ببینید.
شاه‌میگو (به انگلیسی: Lobster) یک نرم‌زره از خانواده‌های سخت‌پوستان و از خانوادهٔ نفروپیدا  و در برخی از دسته‌بندی‌ها از خانوادهٔ هوماریدا  است. این جانور دریایی به عنوان غذا در آمریکای شمالی از سدهٔ ۱۹ رواج یافت. شاه‌میگوها به عنوان غذای دریایی بسیار باارزش‌ و از لحاظ اقتصادی مهم هستند و اغلب به عنوان یکی از سودآورترین کالاها در مناطق ساحلی‌ محل زندگیشان به شمار می‌روند.
از منظر علم سیستماتیک جانوری این خانواده در میانه خانواده‌های میگو قرار دارد. برخلاف تصور عام، از خانواده شاه‌میگو‌ها دورتر و بسیار نزدیک‌تر به خانواده میگوها است.
وزن شاه‌میگو به ۲۰ کیلوگرم می‌رسد. بدن این جانور دارای پوستهٔ سختی است. شاه‌میگو، چهار جفت پا جهت راه رفتن دارند. شاه‌میگوهای دراز، هنگام خطر، دم خود را به سرعت به زیر بدن می‌برند، این عمل، آب را به جلو می‌راند و شاه‌میگو را به سمت عقب هدایت می‌کند تا بتواند فرار کند.
شاه‌میگوهای دراز، در میان سنگ‌های بستر دریا یا رودها مخفی می‌شوند و از جانوران کوچک زنده یا مرده تغذیه می‌کنند. یک شاه‌میگو دراز ماده، قادر است هزاران تخم بگذارد.
تمایز

اگرچه چندین گروه دیگر از  سخت‌پوستان دراستفاده از نام "شاه‌میگو" اشتراک دارند، ولی اصطلاح نامشخص "شاه‌میگو" به طور کلی به شاه‌میگوی چنگک‌دار از خانواده نفروپیدا اشاره دارد. شاه‌میگوهای چنگک‌دار تفاوت هایی با شاه‌میگوی تیغی یا شاه‌میگوی دمپایی که بدون چنگگ هستند، یا به شاه‌میگو‌های چمباتمه‌ای دارند. شبیه‌ترین خویشاوندان زنده شاه‌میگوی چنگک‌دار را می‌توانشاه‌میگوی آب‌سنگ و سه خانواده از خارچنگ‌های آب شیرین دانست.
تمایز > نام‌گذاری

شاه‌میگو در زبان فارسی ممکن است به تمام خانواده اطلاق شود. در حالی که در برخی زبان ها به دلیل تفاوت در کاربرد  و محل و روش زندگی آنها اسامی متفاوتی دارند. مثلاً در زبان فرانسوی به شاه‌میگوی چنگک‌دار همار، به شاه‌میگو بدون چنگک لانگوست و در زبان عربی نیز به آن کٌرکند می‌گویند.