stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایزاک دیویس
برای مطالعه بیشتر

Richards, Rhys; Pierce, Richard Austin (1991). Captain Simon Metcalfe: pioneer fur trader in the Pacific Northwest, Hawaii and China, 1787-1794. Alaska History. Vol. Issue 37. Kingston, Ont. , Canada ; Fairbanks, AK, USA: Limestone Press. ISBN 978-0-919642-37-9. OCLC 26373766.
ایستگاه راه‌آهن خرم دره

| ایستگاه راه‌آهن خرمدره | ایستگاه راه‌آهن خرمدره |
| --- | --- |
ایستگاه راه‌آهن ایران: ایستگاه راه‌آهن ایران
مشخصات: مشخصات
مکان: خرمدره، شهرستان خرمدره، استان زنجان  ایران
مختصات: ۳۶°۱۱′۱۲″شمالی ۴۹°۱۴′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۱۸۶۶۱۹۶۷۷۳۶۴۶۴°شمالی ۴۹٫۲۳۹۶۲۹۸۰۰۳۹۸۷۲°شرقی﻿ / 36.18661967736464; 49.23962980039872
مالک: وزارت راه و شهرسازی
گرداننده: راه‌آهن ایران
خط(ها): خط راه‌آهن تهران-تبریز
سکوها: ۲
خطوط آهن: ۶
اتصال‌ها:   جاده ۳۲
ساخت: ساخت
پارکینگ: دارد
اطلاعات دیگر: اطلاعات دیگر
محدوده کرایه: راه‌آهن شمال غرب
تاریخچه: تاریخچه
باز شده: ۱۳۳۰(تاسیس)
ایستگاه راه‌آهن خرمدره (انگلیسی: Khorramdarreh railway station) یک ایستگاه در شهرستان خرمدره، استان زنجان و ایران است. این ایستگاه در سال ۱۳۳۰ در خرمدره تاسیس شد که جزوی از خط راه آهن تهران-تبریز می باشد که در فاصله ۵ کیلومتری شهر خرمدره در جاده ۳۲ (ایران) قرار دارد. این ایستگاه دارای پایگاه اورژانس ریلی و سرویس بهداشتی و نمازخانه است و دارای۲ سکو و ۶ خط آهن می باشد و از مهمترین ایستگاه های راه آهن در استان زنجان است که روزانه قطار های متعدد از ایستگاه های تهران،کرج،قزوین به سمت زنجان،تبریز و بالعکس تردد می کنند و در این ایستگاه توقف دارند. این ایستگاه راه آهن بعد از ایستگاه راه آهن تاکستان و قبل از ایستگاه راه آهن سلطانیه قرار دارد. فاصلۀ این ایستگاه تا ایستگاه راه آهن تهران،۲۲۷ کیلومتر و با ایستگاه زنجان حدود۸۷ کیلومتر است.
مسافت(KM) با ایستگاه های راه آهن

| ایستگاه مقصد | فاصله(KM) |
| --- | --- |
ایستگاه تاکستان: ۴۹
ایستگاه سلطانیه: ۵۳
ایستگاه زنجان: ۸۷
ایستگاه تبریز: ۵۰۸
ایستگاه قزوین: ۸۳
ایستگاه کرج: ۱۸۷
ایستگاه تهران: ۲۲۷
خط راه‌آهن

خط راه‌آهن تهران-تبریز
نگارخانه

ایستگاه راه آهن خرمدره
آشپزی رواندایی

ایبیتوکی
آشپزیی رواندایی بر اساس غذاهای اصلی محلی تولید شده با کشاورزی سنتی-معیشتی است و از نظر تاریخی در مناطق مختلف متفاوت بوده است.
پس زمینه

مواد غذایی اصلی رواندا شامل موز، پلانتین، حبوبات، سیب زمینی شیرین، لوبیا و کاساوا (مانیوک) است. از نظر تاریخی این به ویژه در مورد مردمان توا و هوتوها که شکار و کشاورزی می‌کردند، صادق است. رژیم غذایی آنها سرشار از سبزیجات و دچار کمبود پروتئین حیوانی بود که در نتیجه مقدار مصرف کم محصولات حیوانی اتفاق افتاده بود. توتسی‌ها به‌طور سنتی دامدار بودند و مقدار بیشتری شیر و محصولات لبنی مصرف می‌کردند. اکثریت مردم رواندا به کشاورزی وابسته هستند و اکثریت آن‌ها دسته‌ای از کشاورزان هستند به دلیل چالش‌های دسترسی به بازارها، آنچه را تولید می‌کنند، نمی‌فروشند.
امروزه بسیاری از روانداهایی گوشت زیادی مصرف می‌کنند. برای کسانی که در نزدیکی دریاچه‌ها زندگی می‌نمایند و به ماهی دسترسی دارند، تیلاپیا ماهی محبوب است. سیب‌زمینی که تصور می‌شود توسط استعمارگران بلژیکی و آلمانی به رواندا معرفی شده است، اکنون بسیار محبوب است و در شهرهای گیتاراما و بوتاره کشت می‌شود.
غذاهای ملی

غذاهای مختلفی از طیف وسیعی از غذاهای اساسی مصرف شده ایجاد شده‌اند. اوگالی (یا بوگالی) که در سراسر جنوب صحرای آفریقا خورده می‌شود، خمیری است که از ذرت و آب تهیه می‌شود تا قوامی شبیه فرنی ایجاد کند. ایزومبه از برگ‌های له شده کاساوا تهیه می‌شود و با گوشت یا ماهی سرو می‌گردد.
ماتوکه غذایی است که از موز پخته شده یا بخارپز تهیه می‌شود. ایبیهازا از کدو تنبل‌های تکه‌تکه شده تهیه شده، با لوبیا مخلوط شده و بدون پوست جوشانده می‌شود. خمیر بادام زمینی ikinyiga و خمیر آرد ارزن umutsima w'uburo از آب جوش و آرد تهیه شده و مخلوط می‌شوند تا به قوام فرنی مانند برسند. در رستوران‌های پایتخت کیگالی، مردم محلی و مهاجران انواع غذاهای بین‌المللی از جمله سبک‌های هندی، چینی، ایتالیایی و آفریقایی را مصرف می‌کنند. در سایر شهرها و شهرک‌ها، غذا ساده‌تر است و اغلب شامل مرغ، ماهی، بز یا استیک است که با برنج یا سیب‌زمینی سرخ کرده سرو می‌شود.
نوشیدنی‌ها

شیر یک نوشیدنی رایج در میان مردم رواندا است. ایجیکوما که به نام فرنی نیز شناخته می‌شود، یک نوشیدنی معمول در وعده صبحانه است که توسط ورزشکاران و مادران شیرده مصرف می‌شود. دیگر نوشیدنی‌های محبوب در رواندا شامل آب میوه، شراب، آبجو و نوشابه (فانتا) برای کسانی که الکل نمی‌نوشند، است. آبجوهای تجاری نوشیدنی در رواندا عبارتند از Primus, ,,Mützig و آمستل. در مناطق روستاییاورواگواwکه a نوعی آبجو است که از آب تخمیر شده موز که با آرد سورگوم بوداده مخلوط شده، تهیه می‌شود.
آبجو در آیین‌ها و مراسم سنتی وجود داشته و عموماً فقط توسط مردان مصرف می‌شود. ایکیگیج یک نوشیدنی الکلی است که از سورگوم خشک تهیه می‌شود و تصور می‌گردد دارای خواص دارویی است. اوبوکی از عسل تخمیر شده با ۱۲ درصد الکل تهیه می‌شود.
اوگالی با خورش
یک بشقاب اوگالی و کلم
ایجیکوما
ایستگاه متروی امام حسین (تبریز)

ایستگاه متروی امام حسین یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در بلوار اشرفی لاله، محله لاله، میدان امام حسین واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۱۶ خط یک است و در تاریخ ۲۸ آذر ۱۳۹۹ افتتاح شد.
مشخصات

ایستگاه متروی امام حسین در میدان امام حسین و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۹۵۹۳ متر مربع و دارای ۲ طبقه و ۳ ورودی است.
ایتی کانتورال

| ایتی کانتورال | ایتی کانتورال |
| --- | --- |
کانتورال در مراسم رونمایی از "چه کسی پاتریشیا سولر را کشت؟" در فوریه ۲۰۱۵: کانتورال در مراسم رونمایی از "چه کسی پاتریشیا سولر را کشت؟" در فوریه ۲۰۱۵
نام هنگام تولد: زوچی کانتورال ایتاتی گوادلوپ
زادهٔ: ۱۳ مهٔ ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال) مکزیکو سیتی، مکزیک
پیشه(ها): بازیگر، خواننده، رقصنده، تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶-اکنون
قد: ۱٫۶۰ m (۵ ft ۳ in)
همسران:  ادواردو سانتامارینا (ا. ۱۹۹۹–۲۰۰۴)  کارلوس کروز (ا. ۲۰۰۸–۲۰۱۷) 
فرزندان: ۳
پدر: روبرتو کانتورال
زوچی کانتورال ایتاتی گوادلوپ (زاده ۱۳ مه ۱۹۷۵) بازیگر، خواننده، رقصنده و تهیه‌کننده مکزیکی است. او بیشتر برای نقش‌های ثریا مونته‌نگرو در ماریا لا دل باریو (۱۹۹۵) و آلخاندرا آلوارز دل کاستیلو فرناندز «La Licenciada» در تا زمانی که پول ما را از هم جدا کند (۲۰۰۹) شناخته می‌شود.
کانتورال در مکزیکو سیتی، مکزیک به دنیا آمد. او دختر آهنگساز و ترانه‌سرای مکزیکی، روبرتو کانتورال، و هنرپیشه آرژانتینی ایتالیایی‌تبار، ایتاتی زوکی است. کانتورال دارای سه برادر کارلوس، روبرتو و همچنین بازیگر و خواننده خوزه کانتورال است.
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۶ | بونتا | بونتا |  |
| ۲۰۰۲ | وقتی ماهی مرده | کنترکتور تلویزیون | فیلم کوتاه |
| ۲۰۰۳ | "حجاب کینیبال" | فروشنده هواپیمایی |  |
| ۲۰۰۳ | "یا نه لوس hacen como antes" | پرلا |  |
| ۲۰۰۴ | مرد در آتش | ایولین | نقش غیر معتبر |
| ۲۰۰۶ | کانزادا د بزرگ sapos | سسیلیا |  |
| ۲۰۰۶ | لوس پاژاراکوس | فینا |  |
| ۲۰۰۶ | نه hay derecho joven | وکیل |  |
| ۲۰۰۷ | یک شب طولانی | پاتی |  |
| ۲۰۰۹ | امار | لیزا |  |
| ۲۰۱۲ | ال سانتوس vs لا تاتونا مندوزا | بازیگر فیلم "لا لیسیادا" |  |
| ۲۰۱۴ | "آمور دی میس امورز" | الوا |  |
| ۲۰۱۴ | دیکتاتوری کامل | لوکرسیا لاسکوراین |  |
| ۲۰۱۷ | بر روی موشک‌ها | مربی سواری |  |
| ۲۰۱۹ | " نه مانچز فریدا " ۲ | کامیلا |  |
| ۲۰۲۲ | مادرزادم از من متنفر است | ریجینا |  |
:
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| عنوان | سال | نقش | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۶ | لا تلارانا |  |  |
| ۱۹۹۱ | "مچاتاس" | لوسیا اگوئلارا |  |
| ۱۹۹۱ | لا پیکارا سونادورا | ملیس |  |
| ۱۹۹۲ | از جلو آفتاب | لوپتا |  |
| ۱۹۹۳ | دو زن، یک راه | گراسیلا تورس نونز |  |
| ۱۹۹۴–۹۶ | زنان، قضیه‌های زندگی واقعی | نقش‌های مختلف | ۴ قسمت |
| ۱۹۹۴ | آنچه می‌بینم و نمی‌بینم دو زن، یک راه | گراسیلا تورس نونز | فیلم‌های آرشیویی، فیلم تلویزیونی |
| ۱۹۹۵ | ماریا لا دل بارریو | سورایا مونتنه گرو |  |
| ۱۹۹۶ | تو و تو | کاساندرا |  |
| ۱۹۹۷ | سلام، پول و عشق | استرلا پرز |  |
| ۱۹۹۴ | دربز این کیوان | سورایا مونتنه گرو | عکس‌های آرشیویی |
| ۱۹۹۹ | "کوینتو دی ناودیت" | سیبرینگ سیروس |  |
| ۱۹۹۹ | جهنم در بهشت | فرانچسکا پاولی پرادو |  |
| ۲۰۰۱ | جنبیده شدن پاپاد | راکل ویلاویسینسیو روزاس |  |
| ۲۰۰۱ | دوستان و رقیب | ادوگس |  |
| ۲۰۰۲ | همه چیز | راکل |  |
| ۲۰۰۳ | "الما هریدا" | اوگنیا گرانادوس |  |
| ۲۰۰۶ | "بچهٔ بلانکو" | آلیسیا گواردیولا |  |
| ۲۰۰۸ | آخرین زمان | سیلفیا | قسمت: "ملا نوت" |
| ۲۰۰۸ | قتل زنان | ساندرا آرویید | قسمت: "ساندرا، ترپادا" |
| ۲۰۰۹–۱۰ | تا وقتی که پولمون از هم جدا بشه | الیهاندرا البارز دِل کاستیلو | نقش اصلی؛ ۲۳۱ قسمت (موسم ۱) |
| ۲۰۱۱ | سکس دیبل | هِلِنا رومان |  |
| ۲۰۱۲ | کاپادوکیا | لئونر کانتو | نقش تکراری؛ ۴ قسمت (موسم ۳) |
| ۲۰۱۳ | خوش شانس | کمیسیون پالوما الارکن |  |
| ۲۰۱۵ | کی با پاتریشیا سولر ازدواج کرد؟ | سارا فرناندز / ایزابل |  |
| ۲۰۱۵ | عشق و عشق | ایزابل | نقش اصلی؛ ۱۲۸ قسمت (موسم ۱) |
| ۲۰۱۶ | ال واتو | وندی لوزادا | ۹ قسمت |
| ۲۰۱۶–۱۷ | "ال چما" | بلانکا | نقش اصلی؛ ۷۹ قسمت (موسم ۱) |
| ۲۰۱۸ | جوزِ جوزِ، پرنسِ دِ لا ترانژانا | ناتالیا "کیکی" هررا | نقش اصلی |
| ۲۰۱۹ | "سیلڤیا پینال" در مقابل "تی" | سیلفیا پینال | نقش اصلی |
| ۲۰۱۹ | سِرِن کوارتوس | گرازلا گارزا دی لا گارزا و ماستر گارزا | نقش اصلی |
| ۲۰۲۰ | لا مکسیکان و ال گورو | آندریا ایبارولا گیل | نقش اصلی |
| ۲۰۲۲ | پدران به درخواست | ماریکارمن |  |
| ۲۰۲۲ | گرما بالا | گلوریا | نقش اصلی |
پوشش گیاهی بایر

گیاه‌پوش بایر در شهرستان لوزرن، پنسیلوانیا، ایالات‌متحده در آوریل ۲۰۰۸.
گیاه‌پوش بایر (به انگلیسی: Barren vegetation)، منطقه‌ای از زمین را توصیف می‌کند که رشد گیاه ممکن است کم، کند، یا دارای تنوع زیستی محدودی باشد. شرایط محیطی مانند خاک سمی یا غیرحاصلخیز، بادهای شدید، نمک‌پاشی ساحلی (Sea spray) و شرایط آب و هوایی، اغلب عوامل کلیدی در رشد و نمو ضعیف گیاهان هستند. گیاه‌پوش بایر را می‌توان بسته به اقلیم، زمین‌شناسی و موقعیت جغرافیایی یک منطقه خاص دسته‌بندی کرد.
بایرهای کاج (Pine barrens)، بایرهای ساحل و بایرهای سرپانتین، برخی از مناطق بوم‌گردی متمایزتر برای گیاه‌پوش بایر هستند و معمولاً توسط دانشمندان مورد تحقیق قرار می‌گیرند. مناطق بایر که اغلب به‌عنوان «خلنگ‌زار» شناخته می‌شوند، می‌توانند محیط‌های عالی برای تنوع زیستی منحصر به فرد و ترکیبات طبقه‌بندی شوند.
بایرهای سرپانتین > تنوع زیستی

زیستگاه‌های بایر سرپانتین شامل علفزارها، بیشه‌زارهای کالیفرنیا و درختزارها برخی از مناطقی است که پوشش گیاهی بسیار کم دارند. مناطق کم‌پوشش گیاهی اغلب با گونه‌های گیاهی علفی یک‌ساله و چندساله مشخص می‌شوند. گیاگان سرپانتین‌ها در سطح جهانی به دلیل سطح بالای تنوع بیولوژیکی آن که شامل بیش از ۱۶۰۰ گونه گیاهی است که در نواحی سرپانتین شرقی ایالات‌متحده یافت می‌شود، به رسمیت شناخته شده است، به‌طوری که ۲۰۰۰ گونه به‌عنوان بومی برای خاک‌های غنی از سرپانتین درنظر گرفته می‌شوند.
بایرهای سرپانتین > زمین‌شناسی

بایرهای سرپانتین به‌دلیل خاک غنی از سرپانتین که توسط هوازدگی هیدراتاسیون و دگرگونی سنگ‌های آذرین فرامافیک تولید می‌شوند، متمایز هستند. بایرهای سرپانتین اغلب به‌عنوان محیط‌های پراسترس با دسترسی کم‌آب و مواد مغذی مشخص می‌شوند. این مناطق اغلب در مواد مغذی اساسی مانند نیتروژن و فسفر تهی می‌شوند. خاک اغلب کم عمق است و به دلیل غلظت بالای فلزات سنگین مانند نیکل، کبالت و کروم می‌تواند سمی باشد. به‌عنوان یک نتیجه از شرایط سخت و خواص خاک‌شناسی زراعی منحصر به فرد ارائه شده توسط بایرهای سرپانتین، این محیط‌ها از جوامع گیاهی مقاوم به تنش حمایت می‌کنند که با گونه‌های گیاهی مشخص و محلی مشخص می‌شوند.
بایرهای کاج

بایرهای کاج شامل ۵۵۰۰۰۰ هکتار از یک منطقه جنگلی انبوه از دشت ساحلی است و حداقل ۸۵۰ گونه حیات گیاهی را در خود جای داده است، از جمله بسیاری از آنها در معرض خطر یا تهدید هستند.
بایرهای کاج عمدتاً بر روی ریگ و شن‌های دانه‌بندی نشده، اسیدی، متوسط تا درشت تشکیل می‌شوند. خاک‌های بالغ را پودزول واقعی و سیلیسی و بسیار نفوذپذیر می‌دانند. ظرفیت نگهداری رطوبت کم و وضعیت مواد مغذی خاک نرخ رشد پوشش گیاهی پایینی را در بسیاری از بایرهای کاج ایجاد می‌کند.
بایرهای ساحل

بایرهای ساحل  با پوشش گیاهی کوتاه، پوشش درختی کم، سنگ بستر در معرض و حوضچه‌های باتلاقی مشخص می‌شوند. اغلب، بایرهای ساحل شرایط آب و هوایی استرس‌زا را نشان می‌دهند و در معرض شرایط مداوم باد و نمک‌پاشی هستند.
بایرهای ساحل معمولاً میزبان جوامع بوته‌ای کم رشد با پوشش درختی پراکنده هستند و غالباً گونه‌های خلنگیان مانند هاکلبری سیاه (Gaylussacia baccata) و زغال‌اخته کم‌بوته (Vaccinium angustifolium) بر آنها غالب است. بایرهای ساحل اقیانوس اطلس کانادا میزبان انواع گونه‌های آرایه‌بندی مانند گلسنگ‌های ماکرو، خزه‌ها و گیاهان آوندی هستند. مطالعات ۱۷۳ گونه مختلف را در مناطق بایرهای ساحل استان نوا اسکوشیا ثبت کرده است. این تعداد شامل ۱۰۵ گیاه آوندی، ۴۱ گلسنگ ماکرو و ۲۷ گونه خزه با شش گونه آوندی نادر استانی بود که عمدتاً در مناطق نزدیک ساحل که حاوی سطوح بالایی از نمک بستر و مواد مغذی، عمق متغیر بستر و پوشش گیاهی کوتاه بودند، یافت شدند.
در سیدنی، استرالیا، مناطق ساحلی عمدتاً توسط درختچه مالی یا درختان اکالیپتوس، و پوشش گیاهی خشکی مانند Allocasuarina distyla، سیب کوتوله، Banksia ericifolia و Grevillea oleoides، در میان گونه‌های دیگر، معمولاً در یک خاک خشک و ماسه‌سنگ نسبتاً خشک‌تر ساحلی، غالب است. این گونه پوشش گیاهی منحصربه‌فرد در نیو ساوت ولز، از گاسفورد تا پارک ملی سلطنتی، با مناطق دورافتاده جنوبی در مناطق بایر (Barren Grounds) و خلیج جرویس (Jervis Bay) یافت می‌شود.
مناطق آب و هوایی

اگرچه زمین‌های بایر عموماً در نواحی مرتبط با آب‌وهوای خشک، نیمه‌خشک، قطبی و توندرا قرار دارند، اما می‌توان آن‌ها را به‌طور گسترده در آب‌وهوای معتدل‌تر، معتدل یا مرطوب‌تر نیز یافت، مانند:
بایرهای باک کریک سرپنتاین در کارولینای شمالی در ده سال گذشته حدود ۱۷۷۰ میلی‌متر بارندگی داشته است.
بایر سرپانتین ناتینگهام بسیار مرطوب است و دمای متوسط آن ۱۱ درجه سانتی‌گراد است. در اینجا، میانگین بارندگی ۱۲۰۰ میلی‌متر است و به‌طور مساوی در طول سال پخش می‌شود.
منطقه دیگری از گیاه‌پوش بایر در رشته‌کوه آپالاش قرار دارد. در ارتفاعات کم بخش شمالی این رشته کوه، میزان بارندگی سالانه کمی کمتر از قله‌های مرتفع آپالاشی جنوبی است. در این مکان، بارندگی بیشتر به‌صورت باران است تا برف و همچنین بارندگی بیشتر در تابستان رخ می‌دهد
منطقه زیست‌محیطی معروف به کاج بایرها در بسیاری از شمال‌شرقی ایالات‌متحده، عمدتاً در ایالت نیوجرسی گسترش یافته است.
در امتداد سواحل اقیانوس اطلس نوا اسکوشیا و شمال‌شرقی ایالات‌متحده، تکه‌هایی از بایرهای ساحل بدون جنگل وجود دارد که در سراسر مناطقی وجود دارد که حاوی سنگ بستر یا پوشش کم خاک در یک چشم‌انداز جنگلی است. بایرهای وسیع‌تری را می‌توان در بیشتر نواحی نیوفاندلند و لابرادور و بیشتر در شمال سرزمین اصلی کانادا یافت.
در سال ۱۸۱۹، در طول استعمار اولیه استرالیا در اروپا، شکل زمین سیدنی توسط کاشف انگلیسی ویلیام ونتورث به‌عنوان «بسیار بایر، ماسه گرسنه فقیر، پر از سنگ‌ها» توصیف شد. علاوه بر این، دشت‌های آدلاید (Adelaide Plains)، منطقه ای با اقلیم مدیترانه‌ای، توسط مهاجران اولیه به عنوان «بایر» توصیف شد.
بیشه‌های آهکی (Calcareous glade) گاهی بایر توصیف می‌شوند. آنها روی دولومیت و سنگ آهک در آب و هوای مرطوب وجود دارند.
روابط انسان‌زاد

فعل و انفعالات انسان‌زاد در طول سال‌ها برای کمک به تغییر و هدایت پوشش گیاهی در شرق ایالات‌متحده استفاده شده است. به این معنی که اعمال انسان در اینکه چه نوع پوشش گیاهی در برخی مکان‌ها رشد می‌کند، نقش دارد. این شامل مواردی مانند آتش‌افروزی و اطفاء آتش، چرا، قطع درختان و پاکسازی کشاورزی است. تحقیقات انجام شده و شواهد حکایتی نشان داده است که ساختارها و ترکیب پوشش گیاهی در بایرهای سرپانتین شرقی نیز ممکن است تحت تأثیر رژیم‌های آشفتگی محلی مرتبط با این رویدادها و همچنین معدن‌کاری قرار گرفته باشد
گرم‌دشت‌ها و بایرها بوم‌سازگانی هستند که در آمریکای شمالی نادر هستند. این تا حدی به‌دلیل تأثیرات انسانی، مانند کشاورزی، شهرنشینی و تغییر رژیم‌های آتش‌سوزی (Fire regime) طبیعی است. در طول ۵۰ سال گذشته، مساحت دهانه‌های شبه‌گرم‌دشت‌ها و درختزارهای کاج به‌طور مداوم در طول سال‌ها کاهش یافته است، تمایلی برخلاف جنگل‌های چوب‌سخت. این تغییرات در ساختار پوشش گیاهی همراه با ترکیب، تا حدی ناشی از تغییرات انسانی در رژیم آتش‌سوزی است. به دنبال سوزاندن پوشش گیاهی، مواد غیرآلی در بوم‌سازگان آزاد می‌شود که ناشی از احتراق زیست‌توده گیاهان و در نتیجه آزاد شدن مواد مغذی است. تصور می‌شود که این آزاد شدن عناصر غذایی پس از وقوع، دلیلی برای افزایش بهره‌وری گیاه باشد.
توزیع جهانی و جغرافیا

مناطقی در سطح زمین که در آن خاک‌ها بر بوم‌سازگان با پوشش گیاهی اندک یا بدون پوشش غالب هستند، اغلب به عنوان «بایر» شناخته می‌شوند. این مکان‌ها مناطقی مانند بیابان‌ها، مناطق قطبی، مناطق کوهسار و مناطق عقب‌نشینی یخچال‌ها هستند. برای مناطق بایر که در رشته کوه‌ها قرار دارند، اغلب به آنها «منطقه زیرنیوال» می‌گویند و در ارتفاعات بین حد بالایی منطقه پوشش گیاهی و حد پایینی منطقه پوشیده از یخ یافت می‌شوند. در چند سال گذشته به دلیل عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی در ارتفاعات بالا و کلاهک‌های یخی، مناطق نیمه‌کوهی در مکان‌هایی مانند رشته کوه‌های راکی، آند و هیمالیا بسیار افزایش یافته است.
یک منطقه برای مطالعه، بایر سرپانتین ناتینگهام است که ۲۰۰ هکتار در جنوب چستر کانتری، پنسیلوانیا در مرز پنسیلوانیا-مریلند را پوشش می‌دهد. علفزار معمولی سرپانتین یا مرغزار یا گرم‌دشت است. این خاک‌ها عمیق هستند و از سنگ بستر سرپانتین به دست می‌آیند. این سری از خاک‌ها دارای زهکشی خوب و همچنین شیب متوسطی هستند. با این کار، این مکان‌های خاص تحت نیروهای فرسایش سنگین قرار گرفته‌اند و عمقی تا بستر اصلی خود در فاصله ۱۵ تا ۷۵ سانتی‌متری دارند. در اینجا، نفوذپذیری کم نیز وجود دارد که دسترسی گیاهان به آب را دشوار می‌کند و بنابراین جمع‌آوری رطوبت را دشوار می‌کند.
میانگین ارتفاع و محدوده ارتفاع، هم مناطق گیاه‌پوش و هم گونه‌های منفرد باید با افزایش عرض جغرافیایی تعریف شوند. برای نمونه، در آپالاش جنوبی، رخنمون‌های مرتفع، شیب‌های ترکیب تابعی از ارتفاع، تابش خورشیدی بالقوه، یک گرادیان جغرافیایی است که با تفاوت‌های زمین‌شناسی گسترده (سنگ‌های مافیک به شمال‌غربی در مقابل سنگ‌های فلسیکی در جهت جنوب‌غربی) و زمین‌ریخت‌شناسی سطحی مطابقت دارد. (سطوح سنگ‌بستر که در جنوب‌شرقی کمتر شکسته می‌شود).
منطقه خلنگ‌زار در پارک ملی خلیج بوتانی (Kamay Botany Bay National Park)، سیدنی، استرالیا
شبه جزیره آوالون، نیوفاندلند، کانادا، آگوست ۲۰۱۲
پیتر جی. برنان

| پیتر برنان | پیتر برنان |
| --- | --- |
۱۳مین وزیر کار ایالات متحده آمریکا: ۱۳مین وزیر کار ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۲ فوریه ۱۹۷۳ – ۱۵ مارس ۱۹۷۵: دوره مسئولیت ۲ فوریه ۱۹۷۳ – ۱۵ مارس ۱۹۷۵
رئیس‌جمهور: ریچارد نیکسون جرالد فورد
پس از: جیمز دی هادگسون
پیش از: جان تی. دانلوپ
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: پیتر جوزف برنان ۲۴ مهٔ ۱۹۱۸ نیویورک، نیویورک، U.S.
درگذشته: ۲ اکتبر ۱۹۹۶ (۷۸ سال) ماساپیکوا، نیویورک، U.S.
حزب سیاسی: دموکرات
همسر(ان): جوزفین بریکلی
فرزندان: ۳
تحصیلات: دانشگاه شهری نیویورک، کالج شهری (BS)
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه:  نیروی دریایی آمریکا
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ جهانی دوم
پیتر جوزف برنان (Peter Joseph Brennan)‏ (۲۴ مه ۱۹۱۸–۲ اکتبر ۱۹۹۶)، فعال کارگری و سیاستمدار آمریکایی بود که از ۲ فوریه سال ۱۹۷۳ الی ۱۵ مارس سال ۱۹۷۵ در دولت‌های رئیس‌جمهور نیکسون و فورد، به عنوان وزیر کار ایالات متحده خدمت کرد. برنان قبلاً هم رئیس شورای مشاغل ساختمان و ساخت و ساز نیویورک بزرگ و هم رئیس شورای مشاغل ساختمان و ساخت و ساز نیویورک بود و پس از ترک وظیفه در دولت رئیس‌جمهور فورد، به وظیفهٔ پیشین خود برگشت. وی مخالف سرسخت اقدامات تبعیض مثبت برای افزایش تعداد کارگران اقلیت ساختمانی بود.
برنان پس از سازماندهی گردهمایی به حمایت از دولت نیکسون که به شورش سخت کلاه ۸ مه سال ۱۹۷۰ که در آن تظاهرات کارگران ساختمانی دانشجویان معترض ضد جنگ را مورد حمله قرار دادند، منجر شد، توسط دولت نیکسون به‌عنوان حامی بالقوه‌ای در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۷۲، جلب شد. فعالیت برنان برای نیکسون در آن انتخابات در قسمت افزایش رای برای نیکسون در ایالت نیویورک و در جنبش اتحادیه، حیاتی بود.
اوایل زندگی

پیتر جی. برنان در سال ۱۹۱۸ در نیویورک سیتی متولد شد. پدرش آهنگر بود و در اثر آنفلوانزا فوت کرد. برنان از دبیرستان بازرگانی فارغ شد، سپس .B.S را در رشتهٔ ادارهٔ تجارت از کالج شهری نیویورک بدست آورد. همزمان با این‌ که در کالج بود در نقاشی شاگر شد و به لوکل ۱۴۵۶ اتحادیهٔ نقاشان پیوست.
برنان پس از ورود ایالات متحده به جنگ دوم جهانی در نیروهای دریایی نام‌نویسی کرد و به عنوان افسر خرده ارشد یا ناوبان دوم در یک خانهٔ زیر دریایی در گوآم خدمت کرد. حرفهٔ برنان به عنوان کارمند اتحادیه زمانی آغاز شد که در سال ۱۹۴۷ مدیر بازرگانی لوکل ۱۴۵۶ انتخاب شد. در سال ۱۹۵۱ مدیر بخش نگهداری شورای مشاغل ساختمان نیویورک شد.
برنان در سال ۱۹۴۰ با جوزفین بریکلی پیشین (که در سال ۱۹۸۷ در گذشت) ازدواج نمود. این زوج یک پسر بنام پیتر جوزف برنان جونیور و دو دختر بنام‌های جان برنان و پیگی برنان داشتند.
برنان در سال ۱۹۵۷ به عنوان رئیس شورای مشاغل ساختمان و ساخت و ساز نیویورک بزرگ و شورای مشاغل ساختمان و ساخت و ساز نیویورک انتخاب شد. همچنین به عنوان نائب رئیس شورای کارگری مرکزی نیویورک و فدراسیون کارگران آمریکا - کنگره سازمان‌های صنعتی ایالت نیویورک (AFL-CIO)، خدمت کرد. این سمت‌ها هم در جنبش کارگری و هم از لحاظ سیاسی برای برنان تأثیرگذار بود. مشاغل از ۲۵۰٬۰۰۰ عضو از ۱۸ محل نمایندگی می‌کرد و روابط نزدیک با نلسون راکفلر، فرماندار نیویورک و سیاست‌مداران برجسته‌ای در نیویورک داشت. در جریان دههٔ ۱۹۶۰ این اتحادیه‌های حامیان قوی دموکرات‌ها بودند و میزان مشارکت رای‌دهندگان را برای جان اف. کنیدی، لیندون بی. جانسون و هیوبرت هامفری، بالا بردند.
اوایل زندگی > تبعیض مثبت

لیندون بی. جانسون به‌عنوان یک لیبرال جمهوری‌خواه در سال ۱۹۶۵ شهردار نیویورک انتخاب شد و متعهد شد که منافع خاصی از جمله منافع اتحادیه‌های ساختمانی و ساختمان سازی را در نظر بگیرد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، ائتلاف متفاوتی از رهبران بازرگانی، شرکت‌های ساختمانی، فعالین حقوق مدنی، اصلاح‌طلبان و رسانه‌ها می‌خواستند فرصت‌های را برای اقلیت‌ها فراهم نمایند. تحقیقی که توسط کمیسیون حقوق بشر نیویورک سیتی در سال ۱۹۶۷ انجام شد، نشان داد که عضویت اقلیت در شش اتحادیه صنفی ساختمانی با مهارت فوق‌العاده بالا، ۲ درصد بود که از سال ۱۹۶۰ بدون تغیر مانده بود. ائتلاف اصلاحات به این نظر بود که ورود کم به اتحادیه‌های ساختمانی، سبب افزایش هزینه ساخت بالاتر از نرخ بازار شده و میلیون‌ها دلار هزینه را در هزینه نیویورک سیتی افزایش داده‌است.
در سال ۱۹۶۸، دولت لیندزی فرمان اجرایی سال ۱۹۷۱ را صادر کرد که پیمان‌کاران شهر را به امضای برنامه عمل استخدامی غیر تبعیض‌آمیز و تدوین برنامه‌های تبعیض مثبت ملزم می‌ساخت. در صورت عدم رعایت فرمان اجرایی توسط پیمان‌کاران، آن‌ها برای کارهای شهری نمی توانستند داوطلب شوند.. برنان شدیداً مخالفت این فرمان بود و وعده داد که برای فسخ این فرمان وارد عمل می‌شود.
دولت نیکسون، تحت نظر جورج پی. شولتس وزیر کار، در تابستان سال ۱۹۶۹ برنامه فیلادلفیا را اعلام کرد تا بتواند عضویت اقلیت در مشاغل ماهر ساختمان را در ظرف پنج سال به بیست درصد افزایش دهد. برنان و اتحادیه‌های نیروی کار ماهر مصمم به جلوگیری از معرفی این سیستم بودند. آن‌ها، جورج مینی، رئیس فدراسیون کارگران آمریکا - کنگره سازمان‌های صنعتی ایالت نیویورک (AFL-CIO) و یک مقام سابق اتحادیه لوله‌کشی در نیویورک سیتی را متقاعد نمودند تا از چالش‌های موجود در کنگره و چالش‌های حقوقی در برابر این برنامه‌ها حمایت نماید، اما این تلاش‌ها به شکست انجامید.
در ماه فوریه سال ۱۹۷۰، وزارت کار اعلام کرد که این وزارت از برنامه‌های استخدامی تبعیض مثبت صنعت ساخت و ساز محلی حمایت خواهد کرد، به شرط این‌که با برنامه فیلادلفیا مطابقت داشته باشند. برنان برای متقاعد سازی وزارت کار یا دولت لیندزی به طرز تفکر خود، با مشکلات بی‌شماری مواجه بود. دولت لیندزی اعلام کرد که ۴٬۰۰۰ کارآموز اقلیت را به‌عنوان بخشی از این برنامه جذب می‌کند اما برنان اعتقاد داشت که حداکثر ۱٬۰۰۰ کارآموز کافی است. شولتس به رهبران کارگر هشدار داد که در صورتی‌ که برنامه‌های محلی مناسب به زودی اجرا نشود، دولت فدرال برنامه فیلادلفیا را در ۱۸ شهر اجرا خواهد کرد.