stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرد اویلسنر
زندگی او > شهروند شوروی

به فرِد اویلسنر در مارس ۱۹۴۰ شهروندی شوروی داده شد. یکی از عوامل این بود که او تا این زمان ازدواج کرده بود. اولین خانم او روسی بود و زمانی که با او ازدواج کرد شهروندی شوروی را داشت. پاسپورت شوروی و سایر اسناد هویتی که به او صادر شده بود برایش نام جدیدی داد، «فرتز لاریو». پرونده‌های گشتاپو در آلمان از آغاز سال ۱۹۴۱ اویلسنر را به عنوان یکی از اهداف ویژه تعقیبی (in der “Sonderfahndungsliste”) در اتحادیه شوروی معرفی می‌کند.
میان ژوئن ۱۹۴۱ و خزان ۱۹۴۴ او به عنوان ویراستار در کویبیشیف کار کرده و سپس به عنوان سردبیر در بخش زبان آلمانی رادیو مسکو ایفای وظیفه کرد. (در اکتبر ۱۹۴۱، حزب کمونیست و مؤسسات دولتی، عملیات‌های دیپلماتیک کشورهای خارجی، تأسیسات ارشد فرهنگی و کارمندان آن‌ها به کویبیش تخلیه گردیدند، اما آمادگی‌های اضطراری برای چنین حرکتی حداقل از ابتدای جنگ فراهم شده بود) در اوایل ۱۹۴۳ او عضو گروه کارگری ایجاد شده توسط رهبری حزب گردید که با مسائل پروپاگندا می‌پرداختند. تا پایان ۱۹۴۴ میلادی دستگاه دولتی برای بیش از یک سال به مسکو بازگشت و فرِد اویلسنر نیز همراه آن بود. میان ماه‌های فوریه و اوت ۱۹۴۴ او به عنوان عضو یک گروه کاری مهم برنامه‌ریزی یک برنامه پساجنگ برای حزب کمونیست (آلمان) ایفای وظیفه کرد. او همچنین عضو یک گروه فرعی کوچک در «نقش اتحادیه کارگری» بود. در سپتامبر ۱۹۴۴ او یک سمت تدریسی را در حزب آلمان «حزب آکادمی نمبر ۱۲» تحت رهبری هاینز هوفمن، خارج از مسکو به عهده گرفت. «شاگردان» مدرسه زندانیان جنگ المان بودند.
داستان توکیو

| داستان توکیو | داستان توکیو |
| --- | --- |
پوستر اکران: پوستر اکران
کارگردان: یاسوجیرو اوزو
تهیه‌کننده: تاکشی یاماموتو
فیلمنامه‌نویس: کوگو نودا یاسوجیرو اوزو
بازیگران:  ستسوکو هارا  چیشو ریو  چیه‌کو هیگاشییاما  کیوکو کاگاوا  هاروکو سوگیمورا  سو یامامورا  کونیکو میاکه  شیرو اوساکا  ایجیرو تونو  نوبوئو ناکامورا  موتسوکو ساکورا 
موسیقی: تاکانوبو سایتو
فیلم‌بردار: یوهارو آتسوتا
تدوین‌گر: یوشییاسو هامامورا
شرکت تولید: شوچیکو
توزیع‌کننده: شوچیکو
تاریخ‌های انتشار:  ۳ نوامبر ۱۹۵۳ (۱۹۵۳-۱۱-۰۳)  
مدت زمان: ۱۳۶ دقیقه
کشور: ژاپن
زبان: ژاپنی 
فروش گیشه: ۱۳۲ میلیون ین (در ژاپن) ۱۷۷٬۴۵۶ بلیط (اروپا)
داستان توکیو (به ژاپنی: 東京物語) فیلمی سیاه‌وسفید به کارگردانی یاسوجیرو اوزو است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. این فیلم در برخی نظرسنجی‌ها در شمارِ بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ژاپن و گاه تاریخ سینمای جهان قرار گرفته و از آن با عنوان شاهکار اُزو یاد می‌شود. این اثر پیوندهای خانوادگی، والدین و فرزندان، پیری و مرگ و زندگی انسان را با روایت داستان والدین سالخورده‌ای که برای دیدار با فرزندانشان به توکیو سفر می‌کنند، به تصویر می‌کشد. زندگی این خانواده با دقت و با استفاده از تکنیک کارگردانی منحصربه‌فردی که به «سبک اوزو» معروف است، به تصویر کشیده می‌شود. این سبک شامل قرار دادن دوربین در ارتفاع کم و حرکت ندادن دوربین است. مضامین فیلم شامل فروپاشی و غرب‌گرایی خانوادهٔ سنتی ژاپنی پس از جنگ جهانی دوم و ناگزیر بودن رشد کودکان جدا از والدین است. داستان توکیو اغلب به‌عنوان اثری تحسین می‌شود که در عین اجتناب از ملودرام تأثیر عاطفی زیادی بر مخاطب می‌گذارد.
همچون دیگر فیلم‌های ناطق اوزو، روایت داستان توکیو به‌کُندی پیش می‌رود. اوزو به شدت به ساده‌گرایی اعتقاد داشت. او یک سبک متمایز در قراردهی دوربین داشت که در آن، دوربین در ارتفاع کم قرار می‌گرفت و تقریباً هرگز حرکت نمی‌کرد.
این فیلم در سال ۲۰۱۲ در نظرسنجی کارگردانان سایت اند ساوند در جایگاه نخست قرار گرفت و در نظرسنجی منتقدان در همان سال، در رتبه سوم جای گرفت. داستان توکیو همچنین در نظرسنجی مجلهٔ فیلمِ ژاپنی؛ کینما جونپو در سال ۲۰۰۹، به‌عنوان بهترین فیلم ژاپنیِ تمامِ دوران انتخاب شد. در نظرسنجی دیگری از منتقدان فیلم، مدیران جشنواره، برنامه‌نویسان، و کارگردانانی از سراسر جهان که در جریانِ جشنواره فیلم بوسان در سال ۲۰۱۵ برگزار شد، این فیلم به‌عنوان بهترین فیلم آسیاییِ تمامِ دوران انتخاب شد.
تولید

داستان توکیو از فیلم آمریکایی راهی برای فردا بساز محصول ۱۹۳۷ به کارگردانی لئو مک‌کری الهام گرفته شده است و اقتباسی آزاد از آن است که با بافت ژاپنی و سبک اوزو تطبیق داده شده است. نودا، همکار قدیمی اوزو، در ابتدا طرح آن فیلم آمریکایی را به اوزو که آن را ندیده بود، به وی پیشنهاد کرد. نودا این فیلم را از زمان اکران اولیه‌اش در ژاپن به یاد داشت. هر دو فیلم یک زوج مسن، مشکلاتشان را با خانواده و سفر برای دیدار فرزندان را به تصویر می‌کشند. تفاوت‌ها شامل این است که فیلم قدیمی‌تر در زمان رکود بزرگ همراه با مشکل اقتصادی این زوج در ایالات متحده آمریکا اتفاق می‌افتد و داستان توکیو در دورانِ پس از جنگ در ژاپن روی می‌دهد که مشکلات فرهنگی و عاطفی خود را نمایان می‌کنند. پایان فیلم‌ها متفاوت است. دیوید بوردول نوشت که اوزو به جای اقتباس از فیلم اصلی، آن را «دوباره قالب‌بندی» نموده است.
فیلم‌نامه توسط اوزو و نودا در مدت ۱۰۳ روز در یک مسافرخانه سنتی به نام چیگازاکیکان در چیگاساکی استان کاناگاوا نوشته شد. اوزو، نودا و فیلمبردار یوهارو آتسوتا، یک ماه بعد قبل از شروع فیلمبرداری، مکان‌هایی را در توکیو و اونومیچی شناسایی کردند. فیلمبرداری و تدوین از ژوئیه تا اکتبر ۱۹۵۳ انجام شد. مکان‌های فیلمبرداری در توکیو ایستگاه هوریکیری در آداچی-کو، پارک اوئنو در تایتو-کو، ایستگاه توکیو در چیودا-کو و هاتو باس در چوئو-کو بود همچنین فیلمبرداری در اونومیچی در استان هیروشیما، آتامی در استان شیزوئوکا و اوساکا نیز انجام شد. همه صحنه‌های داخلی، به جز صحنه محوطهٔ انتظار در ایستگاه توکیو، در استودیو شوچیکو اوفونا  در کاماکورا فیلم‌برداری شده‌اند. اوزو از همان گروه فیلم‌برداری و بازیگرانی استفاده کرد که سال‌ها با آنها کار کرده بود. چیشو ریو گفت که اوزو همواره پس از اتمام پیش‌نویس نهایی یک فیلم‌نامه، از نتیجه بسیار راضی بود و هیچ تغییری در پیش‌نویس پایانی ایجاد نشد.
انتشار

داستان توکیو در ۳ نوامبر ۱۹۵۳ در ژاپن منتشر شد. سال بعد هاروکو سوگیمورا برنده جایزه فیلم ماینیچی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای نقش دختر بزرگ شیگه شد.
این فیلم در سال ۱۹۵۷ در بی‌اف‌ای ساوت بانک در لندن به نمایش درآمد. پس از موفقیت راشومون آکیرا کوروساوا در جشنواره فیلم ونیز ۱۹۵۱، توزیع بین‌المللی فیلم‌های ژاپنی آغاز شد. با این حال، صادرکنندگان فیلم ژاپنی، آثار اوزو را بیش از حد ژاپنی و غیرقابل فروش می‌دانستند. در دههٔ ۱۹۶۰ بود که فیلم‌های اوزو در شهر نیویورک در جشنواره‌های فیلم، موزه‌ها و تئاترها به نمایش درآمدند.
در سال ۱۹۵۸، داستان توکیو اولین جایزه ساترلند را برای اصلی‌ترین و خلاقانه‌ترین فیلم دریافت کرد. منتقد بریتانیایی لیندسی اندرسن نوشته است که «این فیلمی است دربارهٔ روابط، فیلمی دربارهٔ زمان و تأثیر آن بر انسان‌ها (به ویژه والدین و فرزندان) و اینکه چگونه باید خودمان را با این گذرِ زمان وفق دهیم.»
این فیلم پس از نمایش در سینما نیویورکر در سال ۱۹۷۲، نقدهای تحسین‌برانگیزی از منتقدان برجسته دریافت کرد که با فیلم یا اوزو آشنایی نداشتند. چارلز میچرر از نیوزویک گفت: «مثل گل کاغذی ژاپنی است که در آب می‌ریزند و بعد متورم می‌شود تا تمام ظرف را با زیبایی خود پر کند.» استنلی کافمن آن را در فهرست ۱۰ بهترین خود در سال ۱۹۷۲ قرار داد و نوشت: «اوزو، شاعری غنایی است که اشعارش بی‌سروصدا به حماسه تبدیل می‌شوند.»
انتشار > گیشه

این فیلم در ژاپن، هشتمین فیلم پرفروش در سال ۱۹۵۳ با درآمد گیشه ۱۳۱٫۶۵ میلیون ین بود. در فرانسه، این فیلم پس از اکران در سال ۱۹۷۸، ۸۴٬۶۴۶ بلیت فروخت. در سایر کشورهای اروپایی، این فیلم بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۲۱، ۹۲٬۸۱۰ بلیت فروخت.
بازخورد انتقادی

راجر ایبرت نوشته است که این اثر «به‌دنبال برانگیختن احساسات عاطفی و هیجان تصنعی نیست. [اوزو] از لحظاتی که فیلم‌هایِ کم‌ارزش از آن بهره‌برداری [عاطفی] می‌کنند، صرف‌نظر می‌کند و نمی‌خواهد احساسات هیجانی را به بیننده تحمیل کند، بلکه می‌خواهد درک خود را به اشتراک بگذارد.» او اوزو را «جهانی» نامیده است و ذکر کرده که ۳۰ دقیقه آخر فیلم را در حال اشک ریختن سپری کرده است. او همچنین اظهار داشت که این اثر به «سینما نجابت می‌بخشد» و تأکید می‌کند که «بله، یک فیلم می‌تواند به ما کمک کند تا برای برطرف کردن نقص‌هایمان قدم‌های کوچکی برداریم.» مارتین اسکورسیزی آن را در فهرستی از ۳۹ فیلم خارجی ضروری برای یک فیلمساز جوان قرار داد.
آرتور نولتی جونیور، با نوشتن مقاله‌ای در کتابی با عنوان داستان توکیو اوزو، این فیلم را با فیلم راهی برای فردا بساز محصول ۱۹۳۷ ایالات متحده آمریکا به کارگردانی لئو مک‌کری مقایسه می‌کند و اشاره می‌کند که: نظریه‌پرداز فیلم دیوید بوردول، اوزو را در حال بازسازی یک فیلم آمریکایی — با وام گرفتن و اقتباس از آن — می‌بیند و به اختصار به شباهت‌هایی در داستان، مضمون و ساختار داستان وجود دارد، اشاره می‌کند. هر دو فیلم بر روی یک زوج مسن تمرکز می‌کنند که متوجه می‌شوند فرزندان بزرگشان آنها را سربار خانواده می‌دانند. هر دو فیلم حاوی سفرهایی هستند که در آن زن و شوهر از خانواده‌ای به خانواده دیگر جابجا می‌شوند؛ هر دو فیلم در اکثر موارد موضوعی یکسان را مورد بررسی قرار می‌دهند (مثلاً خودمحوری خواهر و برادر و سرخوردگی والدین) و هر دو فیلم، بازنمایی از وضعیتِ کلیِ زندگی آدم‌هاست — چرخهٔ زندگی همراه با شادی‌ها و غم‌ها — و واقعیت‌های اجتماعی که شرایط زندگی را تحت تأثیر قرار داده و شکل می‌دهند: در فیلم مک‌کری، رکود بزرگ؛ و در فیلم اوزو، فشار شدید پس از جنگ به سمت صنعتی‌شدن ژاپن. لحن هوشیارانه اما دارای طنز غنی و ملایم، در هر دو فیلم متعلق به دسته‌بندی‌ای هستند که در سینمای ژاپن «شومین گکی» نامیده می‌شود، فیلم‌هایی که به زندگی روزمره طبقاتِ متوسطِ رو به پایین می‌پردازند.
بسیاری داستان توکیو را چون اثری تحسین می‌کنند که در عین اجتناب از ملودرام به تأثیرات عاطفی بزرگی دست می‌یابد. والی هاموند منتقد فیلم اظهار داشت که «روشی که اوزو برای حس ناامیدی در شخصیت‌های مختلف خود و همدلی عاطفی ایجاد می‌کند، همان جایی است که مهارت او در آن نهفته است.»
در ویلج ویس، کارگردان و تهیه‌کنندهٔ فیلم اریک هاینز استدلال کرد که زمان، خود قوی‌ترین سلاح [اوزو] است. سکانس‌های طولانی و کند، شما را برای پیش رفتن سریعتر فیلم بی‌تاب می‌کند، اما پس از گذشتن از آن صحنه‌ها، برای زیبایی‌هایی که شتاب‌زده رد شده‌اند، افسوس می‌خورید.
در سال ۲۰۱۰، منتقد فیلم دیوید تامسون پرسشی سخن‌سنجانه مطرح کرد که آیا در تاریخ سینما، درام خانوادگی دیگری را می‌توان یافت که از داستان توکیو تأثیرگذارتر بوده باشد؟
نشانه‌شناسی

این فیلم منعکس‌کنندهٔ برجسته‌ترین مشغله‌های شخصی اوزو در نظر گرفته می‌شود. دونالد ریچی می‌نویسد که اوزو «فقط یک موضوع اصلی داشت، خانواده ژاپنی، و موضوع اصلی آن نیز فروپاشی خانواده ژاپنی بود». بنابراین، فروپاشی خانواده را می‌توان یکی از مشغله‌های اصلی اوزو دانست و در داستان توکیو این خود را از طریق تعدادی از نشانه‌های متضاد نشان می‌دهد. اینها شامل تضادها و اغلب تعارضات بین اعضای جوانتر و بزرگتر خانواده در نگرش‌ها و رفتارشان است. برای مثال، هنگامی که تومی و شوکیچی برای اولین بار به خانه پسرشان کوایچی می‌رسند، نشان داده می‌شود که نسبت به میزبانانشان مؤدب و سپاسگزار هستند، لبخند می‌زنند و به طرزی تحقیرآمیزی خود را دست‌کم می‌گیرند. با این حال اندکی پس از این لحظه تصویر متضادی وجود دارد. دختر شیگه با شوهرش در هنگام صرف صبحانه صحبت می‌کند
و سرد به او می‌گوید که «نباید نگران مراقبت از والدینش در طول ملاقات آنها باشد». این دو لحظه متضاد، ناخودآگاه منعکس کننده نگرانی‌های شخصی اوزو در مورد فروپاشی ارزش‌های خانوادگی و از دست دادن احترام نسل جوان برای بزرگان آنها یکی دیگر از مشغله‌های اوزو تغییر ماهیت جامعه ژاپن، از شیوهٔ زندگی قدیمی به شیوه جدید بود.
تقابل سنت در مقابل مدرنیته، در نماهای قطارهای متعدد و اتوبوس‌های گشت و گذار تومی و شوکیچی در توکیو که منعکس کننده تحرک زندگی شهری هستند و نماهایی از این دو نشسته در حال تماشای اقیانوس در آتامی یا تصاویر شهر زادگاهشان اونومیچی، که شامل خانه‌های قرار گرفته در دامنه تپه و معبدی در کنار بندر است که منعکس‌کنندهٔ ماهیت ثابت روستایی سنتی است، خود را کاملاً نشان می‌دهد. سردرگمی و خستگی شدید مادر خانواده از سفر و حرکت مداوم، در نهایت مرگ او را پس از بازگشت به زادگاهش اونومیچی در پی دارد. برخلاف آن شتابی است که فرزندان برای بازگشت به خانه پس از مراسم خاکسپاری دارند.
دونالد ریچی می‌گوید که فیلم‌های اوزو از سه نوع نما تشکیل شده است: نمای دور، نمای متوسط و نمای نزدیک. نما از دور به متوسط و سپس به نزدیک می‌رود، سپس به حالت متوسط و دور یعنی ۱، ۲، ۳، ۲، ۱ و غیره برمی‌گردد. در مورد داستان توکیو، اولین صحنه با یک مجسمه سنگی یک نمای دور از بیرون شروع می‌شود.
سکانس پایانی شامل نمایی از آسمان بندر است که در عین حال مضامین اثر مانند از هم پاشیدگی خانواده، ناپایداری این دنیا و سرخوردگی از این زندگی را القا می‌کند. صحنه پایانی به شکلی تکرار صحنه اول است، اما در واقع همه چیز تغییر کرده است. تومی می‌میرد و دخترش پس از ابراز سخنان سرد و بی‌رحمانه‌ای، به محض پایان مراسم خاکسپاری به توکیو بازمی‌گردد. این بار پدر خانواده به تنهایی دیده می‌شود. از منظر یک خارجی، این یک پایان بسیار تاریک است. با این حال، از آنجایی که او آرام به نظر می‌رسد و غمگین به نظر نمی‌رسد، حال او به عنوان یک عمل وابی-سابی، یعنی پذیرش واقعیت تفسیر می‌شوند. دونالد ریچی می‌گوید «این فیلم دربارهٔ مردی است که خانواده‌اش در حال فروپاشی است، اما در نهایت این واقعیت را می‌پذیرد.»
رتبه‌بندی و جوایز > جوایز

در ۱۹۵۴، جایزه فیلم ماینیچی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن به هاروکو سوگیمورا (در نقش شیگه) اهدا شد.
در سال ۱۹۵۸، جایزه ساترلند که به اصیل‌ترین و خلاق‌ترین کارگردان فیلم سال تعلق می‌گیرد، به یاسوجیرو اوزو به دلیل کارگردانی داستان توکیو اهدا شد.
اثرگذاری

در سال ۲۰۱۳ یوجی یامادا فیلم را با نام خانواده توکیو بازسازی کرد.
دوریس دوریه کارگردان آلمانی از داستان توکیو برای فیلم شکوفه‌های گیلاس در سال ۲۰۰۸ الهام گرفت که داستانی مشابه را روایت می‌کند.
رسانه خانگی

این فیلم توسط مجموعه کرایتریون و توسط ویدئو تارتان در کد منطقه‌ای دی‌وی‌دی ۲ بر روی دیسک بلوری و دی‌وی‌دی منتشر شد. در سال ۲۰۱۰، انستیتوی فیلم بریتانیا این فیلم را در قالب دوتایی (دیسک بلوری + دی‌وی‌دی) برای منطقه ۲ منتشر کرد.
شیگه (دختر ارشد)، شوکیچی (پدر خانواده) و تومی (مادر خانواده) در صحنه ای از فیلم
ستسوکو هارا در نقش نوریکو (عروس خانواده) در سمت چپ و کیوکو کاگاوا در نقش کیوکو (دختر کوچکتر خانواده)، نحوه چمباتمه زدن ژاپنی‌ها هنگام صحبت در عکس و صحنه فیلم تا دهه ۱۹۵۰، یک ژست زیباشناختی به ویژه در آثار اوزو بود.
اوزو (سمت راست) در صحنه فیلمبرداری.
پوستر فیلم
از چپ به راست: شوکیچی (چیشو ریو)، کوایچی (سو یامامورا)، فومیکو (کونیکو میاکه)، نوریکو (ستسوکو هارا)، شیگه (هاروکو سوگیمورا) و تومی (چیه‌کو هیگاشییاما)
تومی و شوکیچی در حال تماشای اقیانوس در آتامی
فردریک لوتروپ ایمز

| فردریک لوتروپ ایمز | فردریک لوتروپ ایمز |
| --- | --- |
عضو سنای ماساچوست: عضو سنای ماساچوست
دوره مسئولیت ۱۸۷۳ – ۱۸۷۳: دوره مسئولیت ۱۸۷۳ – ۱۸۷۳
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۸ ژوئن ۱۸۳۵ استون، ماساچوست،  US
درگذشته: ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۳ (۵۸ سال) فال ریور، ماساچوست،  US
همسر(ان): ربکا سی. بلیر
فرزندان: فردریک لوتروپ ایمز جونیور
والدین: اولیور ایمز جونیور، سارا لوتروپ
خویشاوندان: کاپیتان جان ایمز پدر پدربزرگ اولیور ایمز سنیور پدربزرگ اوکس ایمز عمو اولیور ایمز
تحصیلات: آکادمی فیلیپس اکستر
محل تحصیل: کالج هاروارد
پیشه: نایب رئیس مستعمره قدیمی راه‌آهن و هدایتگر راه‌آهن یونیون پاسیفیک
شناخته‌شده برای: ثروتمندترین فرد ماساچوست
امضا: 
فردریک لوتروپ ایمز (Frederick Lothrop Ames) (زادهٔ ۸ ژوئن ۱۸۳۵ – درگذشتهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۳)، وارث ثروتی در راه‌آهن و تولیدی بیل بود. او معاون راه‌آهن مستعمره قدیمی و رئیس راه‌آهن یونیون پاسیفیک بود. در هنگام مرگش، ایمز به عنوان ثروتمندترین فرد در ماساچوست خوانده شد.
خانواده ایمز

خانواده ایمز، خانواده ثروت‌مندی بود که از چندین نسل بدانسو در استون زندگی می‌کرد. پدربزرگ فردریک، اولیور ایمز سینیور، شرکت تولید بیل به‌نام ایمز شاول ورکز را در استون، ماساچوست بنیان نهاده بود. شرکت شاول ورکز، در جریان دورهٔ که راه‌آهن و کانال‌ها به‌طور وسیعی در حال گسترش بودند و هزارها مرد با استفاده از دست و بیل کار می‌کردند، ثروت هنگفتی به خانواده وی به بار آورد. پدر فردریک، اولیور جونیور در جریان ساخت راه‌آهن بین‌قاره‌ای، رئیس شرکت راه‌آهن یونیون پاسیفیک بود. پسر عموی فردریک، اولیور ایمز فرماندار ماساچوست بود، (۱۸۸۷ – ۱۸۹۰ میلادی).
زندگی‌نامه

فردریک لوتروپ ایمز در ۸ ژوئن ۱۸۳۵ در استون، ماساچوست زاده شد و تنها فرزند اولیور ایمز جونیور و سارا لوتروپ بود. پدر سارا محترم هوارد لوتروپ اهل استون، سناتور ایالتی بود؛ برادر وی جورج وان نیس لوتروپ در زمان اداره گروور کلیولند به عنوان فرستاده ایالات متحده در روسیه خدمت کرده بود.
فردریک جوان در آکادمی فیلیپس اکستر آموزش دیده و در ۱۸۵۴ میلادی از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شد. هرچند وی علاقه داشت حقوق بخواند، اما پدرش وی را قانع ساخت تا به کسب‌وکار بیل‌سازی خانوادگی ملحق شود. هنگام مرگ پدربزرگش اولیور ایمز سینیور، او عضو این شرکت شد. در ۱۸۷۶ میلادی، وی خزانه‌دار این شرکت شد. هنگام مرگ پدرش در ۱۸۷۷ میلادی، فردریک رئیس شرکت ایمز و پسران (Ames & Sons Corporation) شد؛ وی همچنین پنج یا شش میلیون دلار از پدرش به ارث برد و آنرا در راه‌آهن سرمایه‌گذاری کرد.
وی در ۷ ژوئن ۱۸۶۰ با ربکا کارولین بلیر ازدواج نموده و آنها پنج فرزند داشتند. فرزندان آنها مشتمل بود بر: هلین انگیر، اولیور، مری شریو، فردریک لوتروپ جونیور و جان استنلی ایمز.
خانواده او یک خانه زمستانی در جاده کامن‌ویلت در بوستون داشت و خانه اصلی آنها، عمارتی در استون شمالی، ماساچوست بود. در ۱۸۹۳ میلادی، ایمز کار ساخت یک ساختمان ۱۳ طبقه‌ای به‌نام ساختمان ایمز را در بوستون آغاز نمود که در آن زمان نخستین آسمان‌خراش و نخستین ساختمان متکی به آسانسور در بوستون به‌حساب می‌رفت. ایمز از دفترش که در این ساختمان واقع بود، کار می‌کرد. در آن زمان، این ساختمان بلندترین ساختمان در شرق شهر نیویورک بود.
ایمز پنج فوت ۱۱ اینچ قد و ۱۷۵ پاوند وزن داشت. او از نظر مذهبی یک یونیتارین بود و عضویت کلیسای یونیتی شمال استون و نخستین کلیسای بوستون را داشت.
علایق تجاری

ایمز معاون راه‌آهن مستعمره قدیمی و رئیس راه‌آهن یونیون پاسیفیک بود. گذشته از همه، او رئیس چهل راه‌آهن بود که احتمالاً از هر فرد دیگری در سطح کشور بیشتر به‌حساب می‌رفت. وی یکی از هدایتگران شرکت کشتی بخار مستعمره قدیمی بود. وی همچنین مالک شش میلیون دلار در املاک و مستغلات بوستون و همچنین املاک و مستغلات در کانزاس‌سیتی و اوماها بود. هنگام مرگ وی به عمر ۵۸ سالگی، ثروت ایمز چیزی میان ۲۵ تا ۵۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شد.
علایق تجاری > کلکسیونر آثار هنری و حامی معماری

ایمز به‌طور گسترده به عنوان یک کلکسیونر آثار هنری معروف بود. او عضو هیئت امنای موزه هنرهای زیبای بوستون بود و یک تعداد آثار هنری و چندین یشم و کریستال بزرگ به موزه هدیه داد. وی همچنین دو نقاشی از رامبرانت، تصاویری از  نیکولاس تولپ و همسرش مورخ ۱۶۳۲ را به این موزه بخشش کرد.
کلکسیون وی همچنین شامل نقاشی «پاینتر داگ» اثر کانستانت ترویون، «تایگر هانت» اثر اوژن فرومنتن، چندین منظره اثر چارلز-فرانسوا دوبنی و چندین نقاشی دیگر از رمانتیست‌های فرانسوی بود. در ۶ اکتبر ۱۸۸۵، خانه ایمز در استون شمالی مورد سرقت قرار گرفت که در آن میان چندین نقاشی نیز به سرقت برده شد، از جمله «تابیک در بروسیک» اثر استانسیلاو چلبوسکی و «گوس گرل» اثر ژان‌فرانسوا میله.
در ۱۸۸۲ میلادی، ایمز به جان لا فارج وظیفه سپرد تا یک پنجره با شیشه رنگی بزرگ به عنوان یادگار تنها خواهر وی، هلن انگیر ایمز، در کلیسای یونیتی استون شمالی طراحی نماید. این اثر هنری به‌نام فرشته یاری یاد می‌گردد.
فردریک (و سایر اعضای خانواده ایمز) به معمار هنری هابسون ریچاردسون وظیفه سپردند تا چندین ساختمان بسازد. نخستین ساختمانی که وی ساخت کتابخانه آزاد ایمز بود که با ۵۰٬۰۰۰ دلار ارثیه از وصیت پدرش (اولیور جونیور) ساخته شد. ساخت و ساز این ساختمان در ۱۸۷۸ آغاز و در ۱۸۸۳ میلادی پایان یافت. احتمالاً برجسته‌ترین ساختمانی که این معمار طراحی نمود، ساختمان ایمز در بوستون بود که پس از مرگ وی توسط بنگاه ریچاردسون ساخته شد. این ساختمان برای سال‌های زیادی بزرگترین آسمان‌خراش در بوستون به‌حساب می‌رفت.
علایق تجاری > ثعلبیان

ایمز همچنین یک باغدار آماتور و پُر جوش ثعلبیان بود، چیزی که برادرزاده‌اش، گیاه‌شناس حرفه‌ای اوکس ایمز، نیز به آن اشتیاق داشت. کلکسیون ثعلبیان ایمز یکی از بهترین کلکسیون‌ها در سطح کشور محسوب می‌گردید. گیاه ثعلبیانِ ایمزیانوس، به افتخار فردریک و اوکس نام‌گذاری گردیده‌است.
ایمز یکی از اهداکنندگان بزرگ درخت‌ستان آرنولد هاروارد بوده و همچنین معاون انجمن باغبانی علمی ماساچوست بود.
علایق تجاری > سیاست

ایمز در ۱۸۷۲ میلادی «در غیاب و بدون اینکه آگاهی داشته باشد» به عنوان عضو مجلس سنای ماساچوست انتخاب گردید. وی یک دوره به عنوان عضو جمهوری‌خواه این مجلس خدمت کرد.
مرگ و میراث

ایمز زمانی که در کشتی بخار خود پیلگریم در حال حرکت به فال ریور، ماساچوست بود، حوالی صبح زود ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۳ به‌طور غیرمنتظره درگذشت. او «با وضعیت پزشکی و روحیه کاملاً عالی» به رخت‌خواب رفت، اما صبح روز بعد دریافته شد که وی درگذشته است. علت مرگ وی آپوپلکسی مغزی گزارش گردید، وضعیت پزشکی که حالا با اصطلاح سکته مغزی شناخته می‌شود.
فرم خوب

فرم خوب، یا به‌طور تحت‌الفظی «ایده خوب» (ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα) مفهومی در فلسفه افلاطون است. در دیالوگ افلاطون به نام جمهور که از زبان کاراکتر سقراط صحبت می‌کند وصف شده است. این فرم اجازه می‌دهد فلاسفه-در-آموزش به شهریاران-فیلسوف ترفیع یابند. نمی‌تواند به‌وضوح دیده یا وصف شود، اما فرمی است که اجازه می‌دهد یک نفر همه فرم‌ها دیگر را دریابد. تعریف خوب فرمی است بی‌عیب، ابدی-ازلی، و لایتغیر که خارج از فضا و زمان وجود دارد، که چیزهای خوب به‌خصوص آن را مشترکند.
فدراسیون جودوی ایران

| فدراسیون جودوی ایران | فدراسیون جودوی ایران |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۱ دی ۱۳۵۴
مقر: ایران، تهران
رییس: آرش میراسماعیلی
وبگاه رسمی: وبگاه رسمی
www.irijf.ir: www.irijf.ir
فدراسیون جودوی ایران در ۱۱ دی ماه ۱۳۵۴ به‌طور رسمی تأسیس شد. این سازمان عالی‌ترین سازمان جودو در ایران و مورد تأیید کمیته ملی المپیک می‌باشد. در ۹ اردیبهشت ۱۴۰۰ کمیته انضباطی فدراسیون جهانی جودو، فدراسیون جودو ایران را به مدت چهار سال تعلیق کرد.
وقایع مهم

۱۱ دی ماه ۱۳۵۴ پیدایش
۲۷ شهریور ۱۳۹۸ تعلیق فدراسیون جودو ایران توسط فدراسیون جهانی جودو.
اعضای هیئت رئیسه

رئیس فدراسیون: آرش میراسماعیلی

مشاور رئیس فدراسیون: حسن کردمیهن

سرپرست نایب رئیس: محمدرضا عمادی
سرپرست نایب رئیس بانوان: صدیقه کعبی‌زاده 
دبیرکل: مجتبی قدمی
رؤسای فدراسیون

بهروز سرشار (۱۳۵۴-۱۳۵۶)
شهریار شفیق (۱۳۵۶-۱۳۵۷) زیر نظر ورزشهای رزمی
بهروز سرشار (۱۳۵۸-۱۳۵۹)
محمد مهرآیین (۱۳۵۹-۱۳۶۴)
کاظم یزدانی (۱۳۶۴-۱۳۶۸)
محمد مهرآیین (۱۳۶۸-۱۳۷۵)
محمد درخشان (۱۳۷۵-۱۳۸۷)
عبدالجلیل رضوی (۱۳۸۷)
علیرضا امینی (۱۳۸۷-۱۳۸۸)
محمد درخشان (۱۳۸۸-۱۳۹۷)
آرش میراسماعیلی (۱۳۹۷-تاکنون)
تاریخچه > پیش از انقلاب

در اواخر دهه ۱۳۳۰ دو نفر افسر پلیس به نام بهروز سرشار و انوشیروان شهیدی جهت بازدید به آکادمی پلیس سوئد اعزام شدند و درآنجا با تمرینات جودو که توسط دانشجویان انجام می‌شد آشنا شدند.
با موافقت شهربانی آقایان سروان سرشار و ستوان سعادتمند جهت طی دوره ویژه به کودوکان ژاپن در سال ۱۳۴۷ اعزام و هر دو نفر پس از مراجعت موفق به اخذ کمربند مشکی دان یک شدند.
در سال ۱۳۴۸ گروه دوم از شهربانی شامل آقایان سرشار، صنعتکاران و مهدیزان جهت طی دوره جودو به کودوکان اعزام شدند که در مراجعت از طریق تربیت بدنی نیروهای مسلح موظف به تشکیل انجمن کشور (نیروها) شدند.
در سال ۱۳۵۱ اولین مسابقات جودو رسمی بین دانشجویان دانشگاه‌ها برگزار گردید که تیم دانشکده افسری شهربانی با مربیگری آقایان سعادتمند و فکرت به مقام قهرمانی رسید.
در اواخر سال ۱۳۵۳ تیم جودو نیروهای مسلح به شوروی اعزام و دریک دیداری دوستانه در آن کشور شرکت نمودند.
در سال ۱۳۵۴ تیم جودو نیروهای مسلح در مسابقات جودوسیزم در ایتالیا شرکت نمود
در ۱۱ دیماه ۱۳۵۴ فدراسیون جودو ایران رسمیت یافت و آقای بهروز سرشار رئیس و آقای فکرت بعنوان دبیر فدراسیون اعلام شدند
در سال ۱۳۵۵ اولین مسابقه باشگاه‌های کشور برگزار و تیم ژاندارمری برنده کاپ اهدایی سفارت ژاپن گردید
در سال ۱۳۵۷ تیم جودو نیروهای مسلح عازم استراسبورگ فرانسه به سرپرستی آقای سرشار و مربیگری آقای فکرت گردید.
در پاییز همان سال تیم ملی جودو به مسابقات جودو مصراعزام وپس از چند دیدار دوستانه با موفقیت به کشور بازگشت.
تاریخچه > پس از انقلاب

پس از انقلاب، آقای فکرت سرپرست فدراسیون ورزشهای رزمی که از سال ۱۳۵۶ سه رشته جودو، کاراته و تکواندو در آن ادغام شده بودند گردید و در اولین اقدام خود این سه رشته را از هم جدا و فدراسیون جودو به‌طور مستقل مشغول گردید.
پس از فکرت محمد مهرآئین به سمت ریاست فدراسیون جودو و سرپرستی فدراسیون‌های کاراته، تکواندو منصوب و با شروع جنگ تحمیلی تقریباً برنامه‌های فدراسیون علیرغم تلاش ایشان تحت تاثیر مشکلات ناشی از جنگ بود. مهرآیین طی دو دوره ریاست فدراسیون را عهده دار بود، سپس دوره سرپرستی توحیدی و کریمی به این فدراسیون بود که حدوداً ۶ ماه طول کشید و پس از آن آقای کاظم یزدانی به سمت ریاست فدراسیون جودو منصوب شد.
در سال ۱۹۹۲ تیم ملی نیروهای مسلح ایران در سئول کره در مسابقات جودوی ارتش‌های جهان شرکت نمود که کیوان دهناد موفق به کسب نخستین درجه داوری بین‌المللی از فدراسیون جهانی جودو شد.
در سال ۱۳۷۰ اولین دوره مسابقات بین‌المللی فجر برگزار و در همان سال مسابقات جودوی قهرمانی آسیا در اوزاکای ژاپن برگزار و مجید زارعیان و دهقان موفق به اخذ نقره آسیایی شدند و در مسابقات بعدی که در ۱۳۷۱ در ماکائو برگزار شد، تیم ایران توسط خسرو دلیر و محمود میران مدال برنز آسیا را دریافت نمودند و سپس مسابقات آسیایی هیروشیما و ادوار دیگر تورنمنت فجر و آسیایی هندوستان برگزار گردید.
تاریخچه > دوران معاصر

دوران معاصر جودوی ایران از سال ۱۳۷۵ با ریاست محمد درخشان شروع گردید و از مهم‌ترین مسائل این دوره موفقیت در کسب عنوان ریاست آموزش کنفدراسیون آسیا و کسب دو مورد قهرمانی جهان و دو مدال برنز جهانی توسط آرش میراسماعیلی بود.
درحال حاضر آرش میراسماعیلی ریاست فدراسیون جودو را به عهده دارد.
گالوستون (تگزاس)
تاریخ > اکتشاف و توسعه در قرن نوزدهم

ساکنان بومی جزیره گلوستون این جزیره را "Auia" می‌نامیدند. در نوامبر ۱۵۲۸، کابزا دِ واکا و خدمه‌اش پس از غرق شدن کشتی‌شان در مکانی که او "Isla de Malhado" نامید، فرود آمدند. هنوز مشخص نیست که این مکان جزیره گلوستون بوده یا جزیره سن لوئیس.
در ۱۷۸۵، هنگام نقشه‌برداری از سواحل خلیج مکزیک، خوزه دِ اویا، کاوشگر اسپانیایی، ویژگی‌های آبی اطراف این جزیره را "Bd. de Galvestown" و "Bahia de Galvestowm" نام‌گذاری کرد. او تحت فرمان برناردو دِ گالوِز کار می‌کرد. در نقشه‌های اولیه‌اش، انتهای غربی جزیره را "Isla de San Luis" و انتهای شرقی را "Pt. de Culebras" نامید. با این حال، او خود جزیره را در نقشه‌های ۱۷۹۹ نام‌گذاری نکرد. پنج سال بعد، الکساندر فون هومبولت از این نام‌ها در نقشه‌های خود استفاده کرد. استفان اف. آستین نیز نام "San Luis Island" را ادامه داد اما نام "Galveston" را برای دهکده کوچکی که در انتهای شرقی جزیره قرار داشت، معرفی کرد. شواهدی از نام جزیره گلوستون در نقشه دیوید اچ. بور در سال ۱۸۳۳ دیده می‌شود.