فرانتس فانون
کارها > بدبختان زمین  یا مغضوبین زمین (The Wretched of the Earth) > فانون، خشونت و آپارتاید

در فصل اول کتاب فانون، بدبختان زمین، او درباره خشونت و چگونگی ابزاری برای مبارزه با استعمار می نویسد. فانون در این فصل بیان می‌کند که اگر خشونت بخشی از فرایند نباشد، آزادی به دست نمی‌آید. فانون این ادعا را با این استدلال که ماهیت استعمار خشونت آمیز است، بیان کرد، به گونه ای که افراد سیاهپوست از سرزمین خود محروم می شدند و به عنوان افراد کوچکتر رفتار می شدند، بنابراین انتقام برای دستیابی به آزادی باید خشونت آمیز باشد.[46] فانون استدلال می‌کرد که انتظار استعمارگران برای دستیابی به آزادی از طریق راه‌های مسالمت‌آمیز یک استاندارد دوگانه است. فانون به این استدلال ادامه داد که دو نوع خشونت در یک محیط استعماری وجود دارد. او مدعی شد که یکی از آنها خشونتی بود که استعمارگران به کار برده بودند و ضد خشونتی که توسط استعمار شدگان به کار گرفته شد.[46] با اشاره به دوران آپارتاید در آفریقای جنوبی، این نشانک در تاریخ به عنوان نمونه ای برای بیان تفکر فانون استفاده خواهد شد.
آپارتاید قانونی بود که توسط اقلیت سفید پوست در آفریقای جنوبی برای سرکوب اکثریت سیاه پوست آفریقای جنوبی وضع شد. این قانون برای اجرای تفکیک نژادی بین سفیدپوستان و غیر سفیدپوستان استفاده شد. این عمل از طریق قانون مناطق گروهی سال 1950 انجام شد که در نهایت به همراه دو قانون دیگر به قوانین ارضی معروف شد. اعمال زمین منجر به حذف رنگین پوستان از مناطق خاصی شد که اکنون به عنوان مشاغل سفیدپوست شناخته می شدند. از این اقدامات برای کنار گذاشتن 80 درصد از زمین در آفریقای جنوبی برای اقلیت سفیدپوست استفاده شد.[47] مبارزه با آپارتاید اغلب شبیه یک حزب بزرگ، ANC است. در این دوره تظاهرات بسیاری برای مبارزه با قوانین آپارتاید سازماندهی شد. با این حال، بسیاری از این اعتراضات با انتقام خشونت آمیز پلیس آفریقای جنوبی مواجه شد.[47] یکی از اعتراضات به یاد ماندنی، قتل عام شارپویل بود. قتل عام شارپویل یک اعتراض سازمان یافته در تلافی به قانون تصویب بود که بیان می کرد افراد رنگین پوست در آفریقای جنوبی ملزم به داشتن گذرنامه هستند. این تظاهرات منجر به 249 قربانی شد که مورد حمله پلیس قرار گرفتند. در این تظاهرات 69 رنگین پوست کشته و 180 نفر مجروح شدند.[48] با عدم پیشرفت اعتراضات در مبارزه با آپارتاید، کنگره ملی آفریقا به این نتیجه رسیده بود که روش دیگر خشونت و اقدامات تروریستی است که منجر به تشکیل گروه شبه نظامی آنها توسط ANC شد.
در سال 1961 گروه نظامی Umkhonto we Sizwe تشکیل شد. رئیس گروه نلسون ماندلا بود. اولین اعمال خشونت آمیز غیر کشنده بود، زیرا بمب گذاری در ساختمان های مربوط به قانون آپارتاید رخ داد اما در زمان بمب گذاری خالی بودند. بعدها گروه MK به ارتکاب اعمال خشونت آمیز بیشتری برای مبارزه با آپارتاید ادامه داد.[49] این برآورد بیان می‌کند که میزان حوادث حملات خشونت‌آمیز از 23 حادثه در سال 1977 تا حدود 136 حادثه در سال 1985 متغیر بود. در نیمه دوم دهه 1980، این گروه به اعمال خشونت‌آمیز که طی آن شهروندان آفریقای جنوبی کشته شدند، ادامه داد. حملات مرگبار شامل بمب گذاری در خیابان کلیسا در سال 1983، بمب گذاری آمانزیمتوتی در سال 1985، بمب گذاری در بار ماگو در سال 1986 و بمب گذاری دادگاه قضایی ژوهانسبورگ در سال 1987 است.[50] این اعمال خشونت آمیز به‌طور قابل توجهی با نکته قبلی که بیان می کند کنگره ملی آفریقا تمایلی به استفاده از خشونت در مبارزه با آپارتاید نداشت، متفاوت است. اعمال خشونت آمیز همچنین منجر به این شد که ANC توسط دولت به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شود.[51]
در این قطعه درباره فانون به آپارتاید اشاره شده است زیرا فلسفه فانون در مورد خشونت را در بر می گیرد و نشان می دهد که برای شکستن استعمار باید با خشونت به دلیل ماهیت ظلم مواجه شد. آپارتاید نمونه بارز آن به عنوان ANC است که روش های اولیه اش دوری از خشونت بود. با این حال، این هیچ نتیجه ای نشان نداد. در عوض، اعتراضات غیرخشونت آمیز آنها با تیراندازی دسته جمعی توسط نیروی پلیس آفریقای جنوبی مواجه شد. تیراندازی های دسته جمعی و کشتار رنگین پوستان به ANC و روی آوردن آنها به خشونت برای مبارزه با آپارتاید و شکستن چرخه سرکوب و استعمار منجر شد.