ژیزل فروینت
زندگی‌نامه > بوئنوس آیرس، مکزیکوسیتی و بازگشت به پاریس

در سال ۱۹۴۲، با کمک آندره مالرو که به دوستانش گفته بود، "ما باید ژیزل را نجات دهیم!"،  فروینت به دعوت ویکتوریا اوکامپو، مدیر نشریه سور به بوئنوس آیرس [[آرژانتین] گریخت. اوکامپو در کانون نخبگان روشنفکر آرژانتین قرار داشت و فروینت از طریق او با بسیاری از نویسندگان و هنرمندان بزرگ مانند خورخه لوئیس بورخس و پابلو نرودا آشنا شد و از آنها عکس گرفت.
فروینت در حالی که در آرژانتین زندگی می‌کرد، یک شرکت نشر به نام «ادیسیونِس ویکتوریا» بنیان نهاد که کتاب‌هایی در مورد فرانسه ارائه می‌کرد. او می‌نویسد: «در واقع، من این کار را برای دولت در تبعید شارل دو گل شروع کردم، زمانی که در وزارت اطلاعات به‌طور داوطلبانه و بدون دریافت حقوق کار می‌کردم.» او همچنین یک کمیته اقدام امدادی برای هنرمندان فرانسوی تأسیس کرد و سخنگوی فرانسه آزاد شد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۶ با نمایشگاهی در مورد آمریکای لاتین و سه تن توشه جمع‌آوری‌شده برای نویسندگان و روزنامه نگاران به پاریس بازگشت.
فروینت در سال ۱۹۴۷، قراردادی را با «مگنوم فوتوز» به عنوان یکی از مشارکت‌کنندگان آمریکای لاتین امضا کرد، اما در سال ۱۹۵۴، در اوج ترس سرخ و به دلیل دیدگاه‌های سوسیالیستی‌اش، دولت ایالات متحده او را عنصر نامطلوب اعلام کرد و ابرت کاپا او را مجبور به قطع روابط با مگنوم کرد تا خود و دیوید سیمور را از تحقیقات اف‌بی‌ای مصون بدارد. در سال ۱۹۵۰، گزارش تصویری او از اوا پرون آراسته به جواهرات برای مجله لایف، جنجال دیپلماتیکی بین ایالات متحده آمریکا و آرژانتین ایجاد کرد و بسیاری از حامیان پرون را ناراحت کرد—عکس‌های مجلل او بر خلاف شعارها و سیاست‌های رسمی ریاضت و ساده‌زیستی حزب بود و مجله لایف در آرژانتین در فهرست سیاه قرار گرفت و بار دیگر فروینت مجبور شد با نگاتیوهای خود از کشوری فرار کند. او به مکزیک نقل مکان کرد و با دیه‌گو ریورا، فریدا کالو، داوید آلفارو سیکِـیروس و خوزه کلمنته اوروزکو دوست شد.
فروینت در سال ۱۹۵۳، به‌طور همیشگی به پاریس نقل مکان کرد. او در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، بیش از ۸۰ پروژه عکاسی خبری برای لایف، تایم، ساندی تایمز، پیکچر پست، ویکلی ایلاستریتد و مجلات فرانسوی وو، پاری مچ، پوین دو وو و هنر و تزئین و همچنین مجلهٔ سوئیسی دو انجام داد. فروینت از دهه ۱۹۶۰ به بعد، به نوشتن ادامه داد. «دنباله» پایان‌نامه او که اکنون عکاسی و جامعه نامیده می‌شود، در سال ۱۹۷۴ در قالب کتابی منتشر شد و چون به زبان فرانسوی نوشته شده بود، در همان سال به آلمانی ترجمه شد. ترجمه انگلیسی کتاب در سال ۱۹۸۰ صورت گرفت. نسخه‌های بعدی به زبان‌های اسپانیایی (۱۹۷۶)، سوئدی (۱۹۷۷)، کره‌ای (۱۹۷۹)، ایتالیایی (۱۹۸۰)، کرواتی (۱۹۸۱)، ژاپنی (۱۹۸۶)، یونانی (۱۹۹۶)، و ترکی (۲۰۰۷) منتشر شد. در سال ۱۹۷۷، او رئیس فدراسیون انجمن‌های عکاسان خلاق فرانسه (سندیکای صنفی عکاسان) شد، سِمَتی که پیش از او، آنری کارتیه-برسون بر عهده داشت.
در همان سال آلمان، نخستین نمایشگاه گذشته‌نگر ژیزل فروینت را به سرپرستی کلاوس هانف برپا کرد، که شامل مشارکت او در دوکومنتا ۶ نیز بود. این نسخه از نمایشگاه مهم بین‌المللی هنر معاصر بر هنر عکاسی تمرکز داشت و ۱۵۰ سالگی خود را با یک نظرسنجی بزرگ جشن گرفت که در آن، تصاویر پرترهٔ جیمز جویس و اویتا پرون در «بخش چهره‌نگاری» آن انتخاب شد. در دهه ۱۹۷۰ آثار ژیزل فروینت در ابتدا در گالری‌های عکاسی در ایالات متحده مورد توجه قرار گرفت و سپس برپایی نمایشگاه بزرگی از آثار او در گالری سیدنی جنیس در نیویورک در سال ۱۹۷۹ سبب دستیابی به تمام ۱۸۰ عکس به‌نمایش درآمده امروزی توسط مرکز عکاسی خلاق در دانشگاه آریزونا در توسان گردید. شهرت او به عنوان یک عکاس پرتره مهم با هر نمایشگاه متوالی افزایش یافت. او اکنون به‌عنوان یکی از بهترین عکاسان پرتره قرن بیستم شناخته می‌شود: پس از مرگش در پاریس «رئیس‌جمهور ژاک شیراک او را به‌عنوان یکی از 'بزرگ‌ترین عکاسان جهان تحسین کرد'».
او در گورستان مون‌پارناس در پاریس در نزدیکی خانه و استودیوی عکاسی خود در پلاک ۱۲ خیابان لالان دفن شده است.