stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وحید میرزاده

| سید محمد وحید میرزاده | سید محمد وحید میرزاده |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ فروردین ۱۳۳۷ کرمانشاه
درگذشت: ۸ اسفند ۱۳۹۰ (۵۴ سال) تهران
پیشه: فعال ملی مذهبی  عضو جنبش مسلمانان مبارز  مقاله‌نویس   روزنامه‌نگار  عضو مؤسس شورای تحریریه نشریه ایران فردا
همسر: زهرا رشیدی
فرزندان: ۲
سید محمد وحید میرزاده (متولد ۲ فروردین ۱۳۳۷ - درگذشت ۸ اسفند ۱۳۹۰)،  یکی از فعالان ملی-مذهبی و روزنامه نگار ایرانی بود.  وی عضو فعالی از  جنبش مسلمانان مبارز و شورای فعالان ملی-مذهبی ایران محسوب می‌شد. محمد وحید میرزاده یکی از روزنامه‌نگاران ایران فردا، مقاله‌نویس و مهندس عمران بود. از او به عنوان مؤسس شورای تحریریه نام برده می‌شود.
زندگی

وحید میرزاده در فروردین ماه ۱۳۳۷ در کرمانشاه متولد شد. پدرش سید محمود از تاجران کرمانشاه و مادرش احترام نیز دختر کاظم صمدی از تاجران آن شهر بود. میرزاده تحصیلات ابتدایی تا دبیرستان خود را در کرمانشاه انجام داد و پس از آن مدرک مهندسی خود را در رشتهٔ عمران از دانشگاه امیرکبیر (پلی‌تکنیک تهران) دریافت کرد. وی در بهمن ۱۳۶۱ با زهرا رشیدی ازدواج کرد که حاصل آن، دو دختر به نام‌های مونا و مینا است.
میرزاده فعالیت سیاسی خود را با عضویت در «جنبش مسلمانان مبارز» آغاز کرد. در سال‌های ۱۳۶۷–۱۳۷۰ در چاپ و انتشار گاه‌نامهٔ «احیاء» به همت حسن یوسفی اشکوری ایفا کرد. پس از آن، از خرداد ماه ۱۳۷۱ عضو مؤسس تحریریه و دبیر سرویس تاریخ نشریهٔ «ایران فردا» به مدیر مسئولی عزت‌الله سحابی شد. و تا زمان توقیف در اردیبهشت ماه ۱۳۷۹، به فعالیت در این نشریه ادامه داد. این مجله به تدریج از دو ماهنامه به یک ماهنامه و دو‌‌هفته‌نامه تبدیل شد. از منظر میرزاده «ایران فردا» در واقع در پی پاسخگویی به نیازهای فکری و سیاسیِ بخش خاموشی از جامعهٔ ایرانی بود که می‌خواستند به مسائل، در چارچوب منافع ملی و انسانی و با دیدِ کارشناسی و درازمدت و منطقی نگاه کنند و از برج عاج آرمان‌گرایی و شور و شعف انقلابی به واقعیت‌های اجتماعی سقوط کنند. میرزاده در طول مدت انتشار ایران فردا، کوشش کرد تا تاریخ شفاهی بخش‌هایی از تاریخ معاصر ایران را با تمرکز بر نهضت مقاومت ملی ایران و کودتای ۱۳۳۲ تدوین نماید. او برای انتقال تجربیات از نسلی به نسل دیگر به انجام گفت‌وگوهای مفصلی با شخصیت‌های سیاسی-تاریخی مختلف مبادرت نمود و حاصل کار خود را در کتابی تحت عنوان «تداوم حیات سیاسی در اختناق: تاریخ شفاهی نهضت مقاومت ملی ایران» به چاپ رسانید.
گرایش به خط محمد مصدق

علاقه و ارادت ویژهٔ میرزاده به دکتر محمد مصدق ریشه در مطالعات و پژوهش‌های گستردهٔ او در تاریخ معاصر ایران دارد. به زعم میرزاده، «دکتر مصدق را می‌توان به جرأت جلودار مردم‌سالاری در ایران امروز دانست.» او همچنین اعتقاد داشت که «سرنگونی دولت مصدق تنها برکناری یک هیئت دولت و به قدرت رسیدن جناحی دیگر با هر دستاویزی نبود، بلکه این رخداد به مفهوم از میان رفتن نخستین اقدام عملی برای برپایی سامانهٔ دموکراسی در ایران بود. یعنی زیان وارده تنها به یک مقطع زمانی در گذشته محدود نمی‌شد، بلکه این زیان به صورت پیوسته در آیندهٔ ایران همواره بروز کرد.»
میرزاده در پاسخ به منتقدان دکتر مصدق اظهار داشت که توصیف او به عنوان فردی آرمان‌خواه، ذهنی‌گرا و سنتی نادیده گرفتن برخی واقعیت‌هاست. به گفته‌ی او، مصدق در تلاش برای محدود کردن قدرت شاه و دربار، موفق شد در دیوان بین‌المللی لاهه رأیی علیه دولت بریتانیا به نفع ایران کسب کند. وی این اقدام را بدون تکیه بر شعارهای غیرعملی و از طریق رویکرد دیپلماتیک انجام داد. انتخاب مصدق به عنوان مرد سال توسط برخی مطبوعات غربی و رأی مثبت قاضی بریتانیایی به نفع ایران، به باور میرزاده، نشانگر واقع‌بینی او در عرصه سیاست بود.
وقوف نسبت به هویت تاریخی خود، تنها به پاسداشت مجاهدت‌های محمد مصدق در مسیر آزادی و استقلال این مرزوبوم محدود نشد و میرزاده در سالیان بعد در تدوین آثار و خدمات عزت‌الله سحابی نیز ایفاگر نقشی مهم بود. به باور میرزاده، سحابی «به راستی عزت ایران و ایرانی است» و «علاقهٔ دوستان به سحابی تنها از زاویه سابقه و سواد سیاسی یا تحمل زندان یا دیدگاه بلند و داشتن تحلیل واقعی محدود نمی‌شود؛ بلکه نگاه انسانی او مجذوب‌کننده دل‌های علاقه‌مندان است.»
نامزدی در انتخابات مجلس

میرزاده به عنوان یکی از اعضای هستهٔ مرکزی تشکل ملی-مذهبی، نامزد نمایندگی مجلس ششم از حوزهٔ انتخابیهٔ کرمانشاه شد. با این حال، شرایط به گونه‌ای پیش رفت که با وجود تأیید صلاحیت او توسط شورای نگهبان، شب قبل از برگزاری انتخابات از رد صلاحیت خود مطلع گردید و در نتیجه، از ادامهٔ مسیر انتخابات بازماند.
وحید میرزاده، فعالیت سیاسی و مطالعات تاریخ معاصر ایران را در کنار فعالیت در حوزهٔ تحصیلی خود، یعنی مدیریت و اجرای پروژه‌های ساختمانی متعدد ادامه داد و به عنوان مهندس عمران نیز به فعالیت پرداخت. افزون بر این وی تا زمان فوت نابهنگام خود عضو شورای فعالین ملی- مذهبی و همچنین عضو فعال شورای اصلاح‌طلبان کُرد بود.
در سالیان آخر حیات، محور تمرکز میرزاده به مسائل مربوط به اقوام و دغدغهٔ حفظ تمامیت ارضی ایران معطوف شده بود و به همین دلیل وی تحقیقات گسترده‌ای را در این خصوص انجام داد.
مرگ

در دی ۱۳۹۰ مبتلا به سرطان پیشرفته ریه شد و علی‌رغم انجام عمل جراحی و شیمی‌درمانی، تنها با گذشت مدت کوتاهی در ۸ اسفندماه همان سال درگذشت. وی پس از عزت‌الله سحابی، هاله سحابی و هدی صابر، چهارمین کنشگر ملی مذهبی بود که در سال ۱۳۹۰ درگذشت.
اعضای جبهه ملی، شورای هماهنگی اصلاح طلبان کرد، سید محمد خاتمی و کمیسیون پژوهش‌های تاریخی کانون آینده نگری ایران درگذشت وحید میرزاده را تسلیت گفتند.
حیاط خلوت (رمان)

رمان حیاط خلوت نوشته فرهاد حسن‌زاده یک رمان فارسی ست که در سال ۱۳۸۲ در نشر ققنوس منتشر شد.
به گواه جوایز و نامزدیها، حیاط خلوت یکی از بهترین رمانهای فارسی دربارهٔ بازماندگان و دوره پس از جنگ ایران و عراق است.
نامزدیها و جوایز

برگزیده جشنواره ادب و پایداری سال ۱۳۸۳
نامزد جایزه گلشیری
تقدیر شده جایزه مهرگان
نامزد جایزه قلم زرین
نامزد کتاب سال ایران
خلاصه داستان

این رمان دربارهٔ چند دوست است که در آبادان زندگی می‌کردند و دوران کودکی خود را در شهر آبادان گذراندند. با شروع جنگ ایران و عراق، هر کدام از این نوجوانها به شهری مهاجرت کردند و از هم دور افتادند؛ ولی بعد از ۱۲ سال با انتشار یک آگهی که عکس «آشور» را به عنوان گم شده و دچار اختلال حواس معرفی می‌کرد، همه دوستان دوباره در آبادان دور هم جمع شدند. «آشور» شخصیت اصلی داستان جانباز است. خاطرات و شخصیتش چنان با جنگ آمیخته که هم جدایی از جنگ برایش در حکم مرگ است و هم ماندن در آن. او به همراه خواهرش، شریفه، و پسر ۱۱ساله ای که شاهد نام دارد و او را برادر خود معرفی می‌کند، در آبادان و در مدرسه‌ای متروکه، زندگی می‌کنند. برخلاف آشور، دوستان‌اش که در جنگ نبوده‌اند، هرکدام به نحوی و در جاهایی دور از هم به زندگی‌شان ادامه می‌دهند و به آن عادت هم کرده‌اند. به همین سبب است که نمی‌توانند و حتی نمی‌خواهند دوباره به شهرِ جنگ‌زده‌شان، که دیگر همان نیست که در جوانی‌شان بود، بازگردند.
بازخوردها

حسن پارسایی، منتقد ادبی دربارهٔ این رمان گفته:
این داستان از نظر زیبایی‌شناسی ظرفیت معنادار، چالش‌برانگیز و دلالت‌گری دارد. نویسنده موفق شده ۶ کاراکتر خود را به خوبی شخصیت‌پردازی کند و علاوه بر پرداختن به لایه‌های بیرونی، لایه‌های درونی داستان را مورد توجه قرار دهد.

این احتمال وجود دارد که نویسنده یکی از شخصیت‌های داستان و ۶دوستی است که بعد از سال‌ها با هم روبرو می‌شوند. این داستان بهانه نویسنده برای بازگشت به گذشته و خاطرات خود بوده‌است.
همچنین نقد محمود رنجبر با نام «خوانش باختینی حیاط خلوت» که دربارهٔ این رمان نوشته شده در چهاردهمین دوره جشنواره نقد کتاب برگزیده شد. چکیده این نقد به شرح زیر است
«حیاط خلوت» نوشته فرهاد حسن‌زاده، یکی از رمان‌های برگزیده جشنواره ادب پایداری است. این رمان از جمله آثار متفاوت در حوزه ادبیّات پایداری به‌شمار می‌رود. نگرش انتقادی به تبعات جنگ و حذف ارزش‌های برآمده از این واقعة سیاسی، اجتماعی، رمان مذکور را به اثری قابل تأمّل از منظر حوزه انسان‌شناسی و جامعه‌شناسی ادبیّات بدل می‌کند. از سوی دیگر، تجربه مبتنی بر زیست جهان نویسنده در زبان و اجتماع پس از جنگ، موجب بازتاب کیفیات زندگی و چگونگی تحوّلات فکری شخصیّت‌های این رمان شده‌است. هدف این پژوهش، بازخوانی رمان حیاط خلوت با رویکرد میخائیل باختین است. نتایج این خوانش نشان می‌دهد که در این رمان، حرکتی کارناوالی از سوی شخصیّت‌ها برای ویرانگری نظم برساختة حاکمیت جامعة پس از جنگ صورت می‌گیرد. در این حرکت نشانه‌های متفاوت گفتگو، خنده، اعتراض، چند صدایی و نقیضه پدیدار می‌شود که نشان دهندة جنبه‌هایی از کیفیت زندگی انسان معاصر است.
بولس شحاده

| بولس شحاده | بولس شحاده |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۸۲ رام‌الله، متصرفیه قدس
درگذشت: ۱ اوت ۱۹۴۳ (۶۱ سال) قدس، سرپرستی فلسطین
آرامگاه: قبرستان بزرگ رام‌الله
ملیت: عثمانی-فلسطینی
شهروندی: امپراتوری عثمانی (۱۸۸۲–۱۹۲۰) سرپرستی فلسطین (۱۹۲۰–۱۹۴۳)
پیشه(ها): روزنامه‌نگار، سیاستمدار، شاعر، نویسنده
همسر: ماری صروف
بولُس شِحاده (۱۸۸۲ – ۱ اوت ۱۹۴۳) روزنامه‌نگار و سیاستمدار فلسطینی بود.او یکی از مشهورترین روزنامه‌نگاران فلسطینی در دوران سرپرستی بریتانیا بود و در بیشتر نقش‌های جنبش ملی فلسطین در بین دو جنگ جهانی مشارکت داشت. در مواضع خود به معتدل بودن و طرفدار اصل «بده و بگیر» تمایل داشت. در سال ۱۹۰۷ به دلیل مخالفت با مقامات عثمانی به اعدام محکوم شد، برای فرار از مجازات مقامات به قاهره پناه برد. در سال ۱۹۱۹، او یکی از اولین روزنامه‌نگارانی بود که در دوران سرپرستی، روزنامه تأسیس کرد؛ او «مرأة الشرق» (به فارسی: آینهٔ شرق) را در قدس منتشر کرد که تا سال ۱۹۳۹ ادامه یافت، زمانی که دولت سرپرستی پس از مشارکت این هفته‌نامه با دیگر مطبوعات فلسطین در ضبط وقایع انقلاب ۱۹۳۶–۱۹۳۹، آن را تعطیل کردند. در دههٔ بیست میلادی در نهضت سیاسی فعال بود و در تأسیس احزاب سیاسی معتدل بین سالهای ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ مشارکت داشت و از طرفداران بلوک «مخالفان» بود. او با ایدهٔ ایجاد یک وطن ملی برای یهودیان در فلسطین مبارزه کرد. در سال ۱۹۳۴ در تأسیس حزب دفاع ملی شرکت کرد و سیاست او در حمله به بریتانیا و صهیونیست‌ها جسورتر شد.
زندگی شخصی

دو برادرش دکتر نقولا و سلیم، دو پسرش عزیز و فؤاد، دخترش نجلاء، و همسر دومش ماری صروف نام داشتند.
خان دوران هفتم

خان دوران هفتم یا صمصام‌الدوله خان دوران با نام اصلی خواجه عاصم دولتمرد و ژنرال مسلمان گورکانی قرن ۱۸ میلادی بود. در زمان سلطنت محمدشاه او رئیس تمام اشراف گورکانی و فرمانده کل ارتش امپراتوری گورکانی بود، و تا زمان مرگش در نبرد کرنال به محمدشاه خدمت کرد.
| صمصام‌الدوله خان دوران خان دوران هفتم | صمصام‌الدوله خان دوران خان دوران هفتم |
| --- | --- |
خان دوران: خان دوران
خان دوران: خان دوران
ارتش امپراتوری گورکانی امپراتوری گورکانی: ارتش امپراتوری گورکانی امپراتوری گورکانی
دوره مسئولیت ۱۷۲۰ – ۱۷۳۹: دوره مسئولیت ۱۷۲۰ – ۱۷۳۹
پادشاه: محمدشاه گورکانی
پس از: احتشام الملک
پیش از: آصف جاه
صوبه‌دار، آگره صوبه: صوبه‌دار، آگره صوبه
پادشاه: فرخ‌سیر
پس از: چابلا رام
پیش از: سعادت الله اول
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: خواجه عاصم امپراتوری گورکانی
درگذشته: ۱۷۳۹ کرنال، امپراتوری گورکانی
روابط: مظفرخان (برادر)
فرزندان: میرزا اشرف
پیشه: ژنرال، صوبه‌دار
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: امپراتوری گورکانی
خدمت/شاخه: ارتش امپراتوری گورکانی
جنگ‌ها/عملیات‌:  لشکرکشی علیه برادران سید نبرد حسن‌پور    حمله نادرشاه به هند نبرد کرنال †  {{{2}}}
برادر خان دوران، مظفرخان، میرآتش (فرمانده توپخانه) و والی راجستان بود.
تبار و زمینه

خواجه عاصم یک مسلمان هندی بود که در سال ۱۶۷۲–۱۶۷۳ در آگرا مکانی که پدرش، خواجه قاسم پس از بازنشستگی از ارتش زندگی می‌کرد بدنیا آمد. او از خاندان نقشبندیه خواجه زاده بود، که از نقشبندیه پیروی می‌کردند. در زمان سن بلوغ خان دوران به همراه برادرانش برای جستجوی کار به دکن رفت و به خدمت شاهزاده کامبخش درآمد و آنجا درس منصبداری آموخت. برخی تاریخ‌نویسان مدعی بوده‌اند که خان دوران همبازی کودکی شاهزاده فرخ‌سیر بوده‌است اما از آنجایی که او حداقل ۱۱ سال از شاهزاده بزرگتر بوده این ادعاها به سختی قابل قبول اند، با این حال بین او و فرخ‌سیر، صمیمیتی بخاطر پیوستنش به فعالیت‌هایی که شاهزاده علاقه داشت مانند کشتی، تیراندازی با کمان، سوارکاری، چوگان و سایر تمرینات نظامی شکل گرفت.
زندگی

خان دوران فرمانده کل سپاه گورکانی در نبرد کرنال بود، در پی حمله نادرشاه به هند محمدشاه درخواست سربازگیری برای تمام اشراف هند فرستاد، یکی از اشراف گورکانی که دعوت محمدشاه را پذیرفت خان دوران بود، که محمدشاه او را به فرماندهی کل ارتش گورکانی برگزید. بعد از رسیدن سایر لشکرهای گورکانی به فرماندهی سعادت‌علی‌خان نیروهای ستون عقب این لشکر مورد حمله سربازان نادرشاه قرارگرفتند، پس از مدتی سربازان نادرشاه وانمود به عقب‌نشینی کرده و سعادت‌علی‌خان به تعقیبشان رفت و جنگ آغاز شد. پس از انتشار حمله سعادت‌علی‌خان به سپاه ایران، محمدشاه دستور به کمک رساندن به نیروهای سعادت‌علی‌خان داد، خان دوران توصیه کرد که بهتر است لشکر گورکانی احتیاط کنند و اظهار داشت هرگونه کمک به نیروهای سعادت خان باعث از بین رفتن شمار بسیار بیشتری از سربازان گورکانی است. پس از آنکه محمدشاه شجاعت خان دوران را زیرسوال برد خان دوران زره خود را پوشید و به سمت سعادت خان حرکت کرد. خان دوران اعلام کرد که ترک دوست، حتی اگر او بی احتیاط باشد به سبک هندی نیست. با این حال نادرشاه به نیروها دستور برای تظاهر به عقب‌نشینی داد و موفق شد سعادت خان و خان دوران را از هم دیگر جدا کند، و سپاه پراکنده گورکانی را شکست دهد. بیشتر سربازان خان دوران کشته شدند و خود او نیز به شدت مجروح شد و بعد از ظهر نبرد کرنال در حالی که نگهبانانش او را به اردوگاه رسانده بودند جان باخت. اگرچه خان دوران با سواره‌نظامش برای درگیری با دشمن اعزام شده‌بود ولی یک سوم لشکر گورکانی تحت فرماندهی آصف جاه بیکار مانند و تنها جنگ را تماشا کردند به گفته سیارالمختخرین «احتمالاً آصف جاه امیدوار بوده‌است که سایر فرمانده‌هان در نبرد کشته شوند و او جای ایشان را بگیرد». آصف جاه از خان دوران کینه‌ای قدیمی داشت چونکه مدتها قبل زمانی که با لباس محلی دکن به دربار آمده و به سبک مهاراجا سجده کرده بود، خان دوران او و حرکاتش را مانند رقص یک میمون پیر از دکن تشبیه کرده‌بود. پس اینکه پیکر مجروح خان دوران را به اردوگاه رساندند در چادرش بهوش آمد و با صدای ضعیفی گفت: «من کار خودم را انجام دادم، حالا خودتان می‌مانید و کار خودتان. به‌هیچ‌وجه امپراتور را به پیش نادر نبر، و نه نادر را به سمت دهلی هدایت کن، بلکه شر اورا به هر طریق ممکن از این نقطه دور کن» سپس دوباره بیهوش شد و درگذشت. همچنین در میان اسامی کشته‌شدگان گورکانی، برادرش مظفرخان و پسر بزرگش محرم خان نیز حاضر بودند.
خانه خان دوران در آگره
حملات در استانبول (۲۰۰۳)

بمب‌گذاری‌های استانبول ۲۰۰۳ مجموعه‌ای از حملات انتحاری بودند که با کامیون‌های بمب‌گذاری شده در چهار مکان مختلف در استانبول، ترکیه، در ۱۵ و ۲۰ نوامبر ۲۰۰۳ انجام شدند.
کنیسه «نیوه شالوم» در استانبول
در ۱۵ نوامبر، دو کامیون بمب‌گذاری شده منفجر شدند، یکی در مقابل کنیسه بت اسرائیل در شیشلی در حدود ساعت ۹:۳۰ صبح به وقت محلی (UTC+2.00) و دیگری در مقابل کنیسه نیوه شالوم در بی‌اوغلو در حدود ساعت ۹:۳۴ صبح. در نتیجه این بمب‌گذاری‌ها، ۲۸ نفر جان باختند، از جمله مهاجمان، و بیش از ۳۰۰ نفر زخمی شدند. پنج روز پس از اولین حملات، در ۲۰ نوامبر، دو حمله مختلف علیه مقر اصلی HSBC در بشیکتاش در حدود ساعت ۱۰:۵۵ صبح و علیه کنسولگری عمومی بریتانیا در حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح انجام شد، باز هم با استفاده از کامیون‌های بمب‌گذاری شده. در دور دوم حملات، ۳۱ نفر جان باختند و بیش از ۴۵۰ نفر زخمی شدند. در مجموع، ۵۹ نفر جان باختند، از جمله چهار بمب‌گذار انتحاری، و بیش از ۷۵۰ نفر در این بمب‌گذاری‌ها زخمی شدند.
تحقیقات انجام شده پس از حملات نشان داد که القاعده این بمب‌گذاری‌ها را سازماندهی کرده بود. پرونده جنایی که با ۶۹ متهم آغاز شد و با اضافه شدن‌ها، شامل ۷۶ متهم در فوریه ۲۰۰۴ بود، در آوریل ۲۰۰۷ با محکومیت ۴۹ متهم، که هفت نفر از آن‌ها به حبس ابد محکوم شدند، به دوره‌های مختلف حبس خاتمه یافت. برخی از افرادی که ادعا می‌شد از رده‌های بالای سازمان شبه‌نظامی بودند، پس از حملات به عراق فرار کردند و در آنجا جان باختند، در حالی که بخشی توسط نیروهای امنیتی دستگیر شدند. پس از تجدید محاکمه‌ای که به دلیل لغو برخی از احکام صادره در محاکمه اولیه توسط دیوان عالی کشور برگزار شد، ۱۶ متهم به زندان محکوم نشدند.
اولین بمب‌گذاری‌ها و پیامدها

اولین حملات در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۳ علیه دو کنیسه در استانبول، ترکیه انجام شد. حدود ساعت ۹:۳۰ صبح به وقت محلی (UTC+2.00)، یک کامیون بمب‌گذاری شده که در مقابل کنیسه «بت اسرائیل» در خیابان نکیه الگون در شیشلی پارک شده بود، منفجر شد. بسیاری از عبادت‌کنندگان که آن شبات (شنبه)، روزی که توسط یهودیان مقدس شمرده می‌شود، در کنیسه در حال دعا بودند و کسانی که در نزدیکی معبد بودند، جان خود را از دست دادند و منطقه اطراف کنیسه به شدت آسیب دید.
حدود چهار دقیقه پس از اولین انفجار، در حدود ساعت ۹:۳۴ صبح، حمله دوم با انفجار یک کامیون بمب‌گذاری شده دیگر که از کنار کنیسه «نیوه شالوم» در خیابان بویوک هندک در بی‌اوغلو عبور می‌کرد، رخ داد. دعاها در سه اتاق جداگانه کنیسه برگزار می‌شد و مراسم بار میتصوا یک کودک با حضور ۴۰۰ نفر در حال برگزاری بود. به دلیل تقویت دیوارهای کنیسه پس از حملات قبلی، دیوارهای داخلی سازه به شدت آسیب ندیدند، اما دیوار خارجی و مغازه‌ها و ساختمان‌های اطراف آسیب دیدند و عابران توسط انفجار کشته شدند. یک حفره به عرض تقریبی سه متر و عمق دو متر در محلی که بمب منفجر شد، ظاهر شد. تیم‌هایی از اداره آتش‌نشانی کلانشهر استانبول، اداره بهداشت، اداره نگهداری جاده‌ها و اداره گورستان‌ها؛ توزیع و تجارت گاز استانبول؛ و اداره آب و فاضلاب استانبول به صحنه هر دو حمله رسیدند.
تیم‌های جستجو و نجات بازماندگان را از زیر آوارهای ناشی از انفجارها بیرون کشیدند و به مؤسسات بهداشتی نزدیک فرستادند. یک تیم از «زکا» که از اسرائیل آمده بود و شامل هفت نفر که در جستجو و نجات و شناسایی تخصص داشتند، پس از انفجارها در کار شرکت کردند.
یک گروه شبه‌نظامی اسلامی به نام Great Eastern Islamic Raiders' Front (IBDA-C) مسئولیت انفجارها را بر عهده گرفت، اما بعداً مشخص شد که حملات توسط القاعده انجام شده است.
بمب‌گذاری‌های دوم و پیامدها

پنج روز پس از حملات به کنیسه ها، در ۲۰ نوامبر، هنگامی که رئیس‌جمهور ایالات متحده جورج دبلیو بوش در بریتانیا با نخست‌وزیر تونی بلر دیدار می‌کرد، دو بمب کامیونی دیگر منفجر شدند. اولین حمله در حدود ساعت ۱۰:۵۵ صبح (UTC+2.00) با انفجار یک بمب، شامل ۷۰۰ کیلوگرم آمونیوم سولفات، آمونیوم نیترات و سوخت فشرده، در یک کامیون که در مقابل ساختمان بانک HSBC در خیابان بیوک‌دره در محله لونت بشیکتاش پارک شده بود، رخ داد. در داخل و اطراف ساختمان تلفات و جراحاتی وجود داشت و پس از انفجار، شش طبقه اول بالای زمین ساختمان غیرقابل استفاده شد و جلوی ساختمان به شدت آسیب دید. در داخل ساختمان، آسانسوری که در زمان بمب‌گذاری در حال حرکت بود، فرو ریخت. قطعات بدن از محل انفجار پرتاب شدند، برخی حتی تا ۴۰۰ متر دورتر در یک پمپ بنزین پیدا شدند.
حدود پنج دقیقه بعد، در حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح، یک کامیون بمب‌گذاری شده دیگر از امنیت عبور کرد و در مقابل کنسولگری بریتانیا در خیابان مشروطیت در منطقه بی‌اوغلو استانبول منفجر شد. بلافاصله پس از انفجار، تلفات و جراحاتی گزارش شد و دیوار بیرونی باغ جلوی کنسولگری بر روی خودروهای در حال عبور در خیابان فرو ریخت و آتش در خود باغ شعله‌ور شد. ساختمان‌های نزدیک به کنسولگری، از جمله ورودی بازار پاساژ چیچک، و خودروهای در خیابان نیز به شدت آسیب دیدند.
پس از حمله به ساختمان HSBC، پلیس منطقه را محاصره کرد و شروع به جمع‌آوری شواهد کرد. خطوط برق و گاز قطع شدند و خدمات مترو متوقف شد. مجروحان و سایر کارکنان از ورودی پشتی ساختمان تخلیه شدند. آتش‌نشانی، دفاع مدنی، مدیریت بهداشت استانی، پلیس و مقامات کنسولگری که به منطقه اعزام شده بودند، عملیات جستجو و نجات را آغاز کردند. پلیس همچنین منطقه اطراف کنسولگری را محاصره کرد. در عرض یک روز، وزیر کشور عبدالقدیر آکسو، استاندار استانبول معمر گولر و مدیر امنیت استانی استانبول جلال‌الدین جراح در تحقیقات شرکت کردند. اندکی پس از دو حمله، هشدار یک بمب‌گذاری اضافی در مرکز خرید گالریا در باقرکوی شروع به پخش شد؛ مراکز خرید آکمرکز، گالریا و کاروسل تخلیه شدند، اگرچه هشدارها بی‌اساس بودند.
تلفات > حملات اول

در بیانیه‌ای که در ۱۹ نوامبر صادر کرد، استاندار استانبول، معمر گولر، اعلام کرد که ۲۵ نفر کشته و حدود ۳۰۰ نفر زخمی شده‌اند. این تعداد در ۹ فوریه ۲۰۰۴ به ۲۸ نفر افزایش یافت، زمانی که جلال دیلسیز، بیماری که تقریباً سه ماه در بیمارستان تحت مراقبت بود، به دلیل جراحاتش جان باخت.
مراسم تشییع جنازه شش یهودی که در حملات کشته شدند—یوئل اولچر کوهن، برتا اوزدوغان، یونا رومانو، آنت روبینشتاین، آنا روبینشتاین و آورام وارول—در قبرستان یهودیان اشکنازی اولوس برگزار شد. این شش نفر در بخش جلویی مقبره‌ای که ۲۳ نفر کشته شده در حمله ۱۹۸۶ به کنیسه نوه شالوم دفن شده بودند، به خاک سپرده شدند.
تلفات > حملات دوم

در بیانیه‌ای که توسط مرکز عملیات نظم عمومی دفتر استاندار استانبول در روز حملات دوم صادر شد، گزارش شد که ۲۷ نفر کشته شده‌اند—۱۱ نفر در حمله جلوی ساختمان مرکزی HSBC و ۱۶ نفر در کنسولگری بریتانیا—و بیش از ۴۵۰ نفر در بمب‌گذاری‌ها زخمی شده‌اند. بر اساس بیانیه کتبی در ۲۴ نوامبر از سوی اداره بهداشت استان استانبول، ۴۳۲ نفر درمان و از بیمارستان مرخص شده‌اند و ۳۰ نفر که شش نفر از آنها در بخش مراقبت‌های ویژه بودند، همچنان تحت درمان هستند. در ۲۸ نوامبر، معاون مدیر امنیت استانبول، حلیل ییلماز، گزارش داد که ۲۸ نفر در حملات دوم کشته شده‌اند و به زودی این رقم را به ۳۰ نفر افزایش داد. دو ماه بعد، در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۴، تعداد تلفات در دو حمله دوم به ۳۱ نفر افزایش یافت، زمانی که صفر گوندوغدو، پدر ۳۵ ساله سه فرزند، در حدود ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر در بیمارستان شیشلی اطفالی پس از انجام یک سری جراحی‌ها جان باخت.
بازیگر و خواننده ترک، کرم ییلمازر، در بمب‌گذاری HSBC کشته شد، زمانی که به ساختمان NTV (کانال تلویزیونی ترکیه) می‌رفت، جایی که به عنوان صداپیشه در برنامه "Life Style" در کانال تلویزیونی کار می‌کرد. همسر ییلمازر، بازیگر گوکسل کورتای، در یک برنامه زنده در TV8 بود، زمانی که خبر بمب‌گذاری‌ها منتشر شد.
راجر شورت، کنسول کل ۵۸ ساله بریتانیا و دیپلمات حرفه‌ای نیز در این حمله جان باخت.
مسئولیت

در ابتدا، یک گروه اسلامی تندرو ترکیه‌ای به نام «جبهه اسلامی رزمندگان بزرگ شرقی» مسئولیت را بر عهده گرفت.
ترکیه ۷۴ نفر را به اتهام دخالت در بمب‌گذاری‌ها متهم کرد، از جمله سوری‌ها لوای السقا و حمید عبسی، و یک ترک، هارون ایلخان. ایلخان اعتراف کرد که او و دو رهبر مظنون دیگر — حبیب آکداش و گورجان باک — مسئول بودند؛ ایلخان خود را «یک جنگجوی القاعده» معرفی کرد. آکداش به عراق فرار کرد، جایی که گزارش شده بود در یک آدم‌ربایی دست داشت و بعداً توسط نیروهای ائتلاف در فلوجه کشته شد. مکان باک همچنان نامشخص است. گزارش‌های دیگر نشان می‌دهد که باک مظنون به آماده‌سازی بمب‌ها با فوزی ییتیز بود و آکداش و ابراهیم کوش در سال ۲۰۰۲ در جلسه‌ای با بن لادن شرکت کردند.
السقا قبلاً در غیاب در اردن به دلیل نقش خود، همراه با رهبر القاعده در عراق، ابومصعب الزرقاوی، در حمله ناموفق گاز سمی در سال ۲۰۰۲ محاکمه شده بود. در ۱۶ فوریه ۲۰۰۷، السقا و ایلخان محکوم و به ۶۷ حبس ابد متوالی محکوم شدند، یکی برای هر قربانی بمب‌گذاری به علاوه مجازات‌های اضافی برای تروریسم و توطئه، همانطور که پنج مرد ترک دیگر که به سازماندهی بمب‌گذاری محکوم شدند: فوزی ییتیز (برای کمک به ساخت بمب‌های کامیونی) و یوسف پولات، باکی ییت، عثمان اکن و عدنان ارسوز.
سید ارتول به ۱۸ سال زندان به دلیل رهبری یک سلول القاعده محکوم شد و عبسی به ۱۲ سال و ۶ ماه به دلیل عضویت در القاعده، جعل و ساخت بمب محکوم شد. از دیگر افرادی که متهم شدند، ۲۹ نفر به ۶ سال و ۳ ماه به دلیل کمک و حمایت از القاعده، ۱۰ نفر به ۳ سال و ۹ ماه به دلیل عضویت در القاعده محکوم شدند و ۲۶ نفر تبرئه شدند. یک مقام اطلاعاتی ترکیه که بخشی از تحقیقات بود گفت: «آنها حمله را به طور مستقل پس از دریافت تأیید از بن لادن برنامه‌ریزی و اجرا کردند».
با این حال، در سال ۲۰۱۰، محققان ترکیه سه نفر از بالاترین رهبران نظامی در زمان بمب‌گذاری را به برنامه‌ریزی حملات با هدف بی‌ثبات کردن دولت و تحریک به کودتای نظامی متهم کردند. ژنرال چتین دوغان، رئیس ارتش اول و سپس معاون رئیس ستاد نظامی، ژنرال ابراهیم فیرتینا، رئیس سابق نیروی هوایی، و فرمانده سابق نیروی دریایی دریادار اوزدان اورنک، همراه با ۳۵ نفر دیگر از پرسنل سابق نظامی دستگیر و در مورد نقش آنها در Operation Sledgehammer، که گفته می‌شود بمب‌گذاری‌ها بخشی از آن بود، مورد بازجویی قرار گرفتند.
پادشاه کائنات

سارگون دوم پادشاه امپراتوری آشوری نو (سمت راست) عنوان کامل پادشاه بزرگ، شاه توانا، پادشاه جهان، پادشاه آشور، پادشاه بابل، پادشاه سومر و اکد را داشت. سنگ‌نگاره در موزه بریتانیا در لندن نگهداری می‌شود.
کتیبه‌ای از ریموش پادشاه اکدی بر روی صدف یک حلزون صخره ای از جنس مورکس که روی آن نوشته شده «ریموش، پادشاه کیش». در زمان ریموش، «شاه کیش» به معنای «شاه کائنات» بود. اکنون در موزه لوور پاریس نگهداری می‌شود.
پادشاه کائنات (به سومری: lugal ki-sár-ra  یا lugal kiš-ki ,  اکدی: šarru kiššat māti ,  šar-kiššati  یا šar kiššatim )، نیز تفسیر شده‌است. به عنوان پادشاه همه چیز، پادشاه تمامیت، پادشاه همه  یا پادشاه جهان،  عنوانی با اعتبار بزرگ بود که مدعی تسلط بر جهان بود که توسط پادشاهان قدرتمند در بین‌النهرین باستان استفاده می‌شد. گاهی این عنوان در سنت یهودی-مسیحی و ابراهیمی به خدا گفته می‌شود.
ریشه‌شناسی این عنوان از شهر باستانی سومری کیش (به سومری: kiš,  اکدی: kiššatu ) گرفته شده‌است که معنای اصلی آن پادشاه کیش است. اگرچه معادله šar kiššatim به معنای واقعی کلمه به معنای «شاه کائنات» در دوره اکدی ساخته شد، اما عنوان «پادشاه کیش» قدیمی‌تر است و از قبل به عنوان شهرت و اعتبار خاصی دیده می‌شد، زیرا شهر کیش دارای برتری بر تمام شهرهای دیگر میانرودان بود. در افسانه سومری، کیش مکانی بود که پس از طوفان افسانه‌ای، پادشاهی از بهشت به پایین فرود آمد.
اولین فرمانروایی که از عنوان پادشاه جهان استفاده کرد، سارگون بزرگ، پادشاه اکد (حدود ۲۳۳۴–۲۲۸۴ پیش از میلاد) بود و در سلسله امپراتوری‌های بعدی که ادعا می‌کردند تبار نمادین از امپراتوری آکدی سارگون است، استفاده شد. این عنوان آخرین استفاده خود را در زمان سلوکیان مشاهده کرد، آنتیوخوس یکم (۲۸۱–۲۶۱ پیش از میلاد) آخرین فرمانروایی شناخته شده‌ای بود که از او به عنوان «پادشاه کائنات» یاد می‌شد.
حداقل در میان فرمانروایان آشور ممکن است که عنوان پادشاه جهان از راه‌های عادی به ارث نرسیده باشد. از آنجایی که این عنوان برای همه پادشاهان امپراتوری آشوری نو تأیید نشده‌است و برای برخی از آنها تنها چندین سال پس از سلطنت آنها تأیید شده‌است، ممکن است هر پادشاه به‌طور جداگانه، احتمالاً از طریق انجام هفت لشکرکشی موفق نظامی، آن را به دست می‌آورد. عنوان مشابه شاه چهارگوشه جهان (šar kibrāt erbetti) ممکن است مستلزم مبارزات نظامی موفق در هر چهار جهت جغرافیایی باشد. برخی از محققان بر این باورند که القاب پادشاه کائنات و پادشاه چهار گوشه جهان، با معانی تقریباً یکسان، از این جهت متفاوت است که پادشاه کائنات به فرمانروایی بر قلمرو کیهان‌شناسی اشاره می‌کند، در حالی که پادشاه چهارگوشه جهان برای تسلط بر زمین به آن اشاره می‌کند.