stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنگل آسفالت (مجموعه نمایش خانگی)
فصل دوم

در برخی از صفحات مجازی به این نکته اشاره شد که «جنگل آسفالت» با پلتفرم پخش‌کننده‌اش (نماوا) درگیر مشکلات مالی است و اولاً ساخت ادامه آن متوقف شده و ثانیاً قرار است به پلتفرم دیگری (فیلم نت) منتقل شود.
اما اسماعیل عفیفه تهیه‌کنندهٔ این سریال به خبرنگار تسنیم گفت:چنین خبرهایی صحت ندارند. ادامه این سریال ساخته می‌شود؛ چرا که برای ما احترام به حقوق مخاطبینی که این سریال را در فصل اول دنبال کردند حائز اهمیت است و از طرفی دیگر، داستان «جنگل آسفالت» پرسش‌هایی در ذهن مخاطب ایجاد کرده که طبیعتاً باید در فصل دوم به آنها پاسخ داده شود و خوشبختانه ما بازخوردهای خوبی داشتیم که تصمیم بر ادامه این سریال گرفته شد.
کابلشاهان

کابلشاهان (Kabul Shahis) یا تُرک‌شاهیان از خاقانات ترک غربی یا ترکی-هفتالیتی بودند که در قرن ۷ تا ۹ میلادی از کابل و کاپیسی تا گنداره حکومت می‌کردند. آنها ممکن است از نژاد خلج باشند. قلمرو گنداره ممکن است از شرق با پادشاهی کشمیر و پادشاهی قنوج همسایه باشد. از سال ۵۶۰، ترکان غربی به تدریج از ماوراءالنهر در جنوب شرقی گسترش یافتند و باختر (بلخ) و منطقه هندوکش را اشغال کردند و عمدتاً حکومت‌های مستقلی را تشکیل دادند. ترک‌شاهان ممکن است گسترش سیاسی همسایه ترک غربی یبغو تخارستان باشند. در منطقه هندوکش، آنها جایگزین نزاک هونها شدند. کابلستان قلب مرکز قلمرو ترک شاهی بود که در بعضی مواقع شامل زابلستان و گنداره بود. تُرک‌شاهان در زمانی ظهور کردند که امپراتوری ساسانی قبلاً توسط نیروهای مسلمان خلافت راشدین نابود شده بود. ترک‌شاهان سپس بیش از دویست سال در برابر گسترش نیروهای مسلمان خلافت عباسی به سمت شرق مقاومت کردند و در واقع جلوی فتوحات مسلمانان در هند را گرفتند، تا اینکه در قرن نهم میلادی به دست صفاریان سقوط کردند و سرانجام تُرکان غزنوی پس از غلبه بر هندو شاهی‌ها و گورجاراها به هندوستان راه یافتند. مقاومت طولانی تُرک‌شاهیان در برابر گسترش مسلمانان ممکن است به حفظ فرهنگ هند و هندوئیسم کمک کرده باشد، زیرا «روند فتوحات و پیروزی مسلمانان» در سرزمینهای تسخیر شده به دست اسلام، شدیداً بر خاور نزدیک و ایران تأثیر گذاشته بود.
تاریخ

ابوریحان بیرونی، برهمن‌شاهی‌ها و کسانی را که بیشتر از آنها از کابل به جنوب هندوکش سلطنت کرده‌اند را به دو دسته «تُرک شاهی» و «هندو یا برهمن شاهی» تقسیم نموده‌است. شاعر و مورخ کشمیر «کلهنه» از هندوشاهی یا برهمن شاهی‌ها با لقب «شاهی» یاد کرده‌است. منابع چینی در نیمهٔ دوم قرن ۷ و نیمهٔ اول قرن ۸ از شاهانی در گندهارا و کاپیسا حرف می‌زنند که کلمه «تگین» در نام آنها داخل است و مدققین آنها را جزء دودمان «تگین شاهی» حساب می‌کنند.
در دوران سلطنت تگین‌شاه، یک زائر کُره‌ای به نام هوی چائو، در بازدید از منطقه گنداره در سال‌های ۷۲۳–۷۲۹ میلادی چنین بیان نموده که این مناطق توسط پادشاهان تُرک اداره می‌شدند:
" من به کشور گاندارا (建 馱 羅) رسیدم. پادشاه و پرسنل نظامی همه تُرک هستند. بومیان مردم هو هستند. همچنین در میانشان برهمن وجود دارد. این کشور قبلاً تحت سلطه پادشاه کاپیسا قرار داشت. (...) گرچه پادشاه تُرک است، اما بودا (سه جواهر) را بسیار باور و احترام می‌گذارد. پادشاه، همسر وی، شاهزاده و روسا جداگانه صومعه می‌سازند و سه جواهر را عبادت می‌کنند (...) این شهر در کرانه شمالی رودخانه بزرگ سند ساخته شده‌است. با سه روز سفر از این شهر به غرب، یک صومعه بزرگ (...) وجود دارد به نام Kaniska. یک استوپای عالی وجود دارد که دائماً می‌درخشد. صومعه و استوپا توسط پادشاه سابق کانیسکا ساخته شده‌است، بنابراین صومعه به نام وی نامگذاری شده. "
سکه‌های کابلشاه کشف‌شده از غزنی
گزارش هوی چائو از بازدید خود از گنداره
ایلیری‌ها

ایلیری‌ها قومی هندواروپایی بودند که در گذشته در باختر بالکان در اروپای شرقی زندگی می‌کردند. مردم این قوم به زبان‌های ایلیری صحبت می‌کردند.
قبایل ایلیری در سده‌های ۱-۲ پس از میلاد.
آلبانیایی‌های امروزی از نوادگان ایلیری‌ها هستند و زبان آلبانیایی نیز از ریشه ایلیری است.
سکه نخستین پادشاهی شناخته شده ایلیری در بالکان، بر روی سکه نقش درفش کاویانی و گاو برمایه دیده میشود. (290-270 پیش از میلاد)
افراد سرشناس > سایر افراد سرشناس

بردیلیس (پادشاه ایلیریایی)
یوریدیس یکم (ملکه مقدونیه و مادر فیلیپ دوم مقدونی)
آئوداتا (اولین همسرِ فیلیپ دوم مقدونی)
والنتینیان یکم (امپراتور روم)
والنتینیان دوم (امپراتور روم)
والنس (امپراتور روم)
گراتیان (امپراتور روم)
کنستانتین بزرگ (امپراتور روم)
کنستانس یکم (امپراتور روم)
کنستانتیوس دوم(امپراتور روم)
کنستانتین دوم (امپراتور روم)
کنستانتیوس کلوروس (امپراتور روم)
کوئینتیلوس (امپراتور روم)
تاسیتوس (امپراتور روم)
اورلیان (امپراتور روم)
آناستاسیوس یکم (امپراتور بیزانس(روم شرقی))
مارسیانوس (امپراتور بیزانس (روم شرقی))
ژوویان (امپراتور روم)
ژان چهارم (پاپ)
جروم (کشیش)
پطرس پاتریسی (مورخ)
ملی گرایی > آلبانیایی‌ها

تداوم احتمالی بین جمعیت‌های ایلیری بالکان غربی در دوران باستان و آلبانیایی‌ها نقش مهمی در ملی‌گرایی آلبانیایی از قرن نوزدهم تا به امروز داشته است.
ملی گرایی > اسلاوهای جنوبی

در آغاز قرن نوزدهم، بسیاری از اروپاییان  اسلاوهای جنوبی را از نوادگان ایلیری‌های باستان می‌دانستند. زمانی که ناپلئون بخشی از سرزمین‌های اسلاوی جنوبی را فتح کرد، این مناطق به نام استان‌های باستانی ایلیری (۱۸۰۹–۱۸۱۴) نامگذاری شدند.پس از انقراض اولین امپراتوری فرانسه در سال ۱۸۱۵، پادشاهی هابسبورگ به طور فزاینده‌ای متمرکز و اقتدارگرا شد و ترس از مجارسازی، مقاومت میهن پرستانه را در میان کروات‌ها برانگیخت. تحت تأثیر ناسیونالیسم رمانتیک، یک «جنبش ایلیری» خودشناس، در قالب یک احیای ملی کرواسی، یک کمپین ادبی و روزنامه‌نگاری را آغاز کرد که توسط گروهی از روشنفکران جوان کرواسی در طول سال‌های ۱۸۳۵-۱۸۴۹ آغاز شد.
ژوستینین یکم، امپراتور روم شرقی(بیزانس)
والنتینیان یکم، امپراتور روم
پاپ کایوس
بی‌دینی بر پایه کشور
بر پایه جمعیت کلی

کشورهایی که بیشترین تعداد افراد بی‌دین (شامل ندانم‌گرایان و بی‌خدایان) را دارند، بر اساس جمعیت آن کشور در سال ۲۰۰۴ و درصد بی‌دین‌ها طبق آمار زوکرمن.
| کشور | مردم بدون دین |
| --- | --- |
 چین: ۱۰۳٬۹۰۷٬۸۴۰–۱۸۱٬۸۳۸٬۷۲۰
 ژاپن: ۸۱٬۴۹۳٬۱۲۰–۸۲٬۷۶۶٬۴۵۰
 ویتنام: ۶۶٬۹۷۸٬۹۰۰
 روسیه: ۳۴٬۵۰۷٬۶۸۰–۶۹٬۰۱۵٬۳۶۰
 آلمان: ۳۳٬۷۹۴٬۲۵۰–۴۰٬۳۸۸٬۲۵۰
 فرانسه: ۲۵٬۹۸۲٬۳۲۰–۳۲٬۶۲۸٬۹۶۰
 بریتانیا: ۱۸٬۶۸۴٬۰۱۰–۲۶٬۵۱۹٬۲۴۰
 کره جنوبی: ۱۴٬۵۷۹٬۴۰۰–۲۵٬۲۷۰٬۹۶۰
 اوکراین: ۹٬۵۴۶٬۴۰۰
 ایالات متحده آمریکا: ۸٬۷۹۰٬۸۴۰–۲۶٬۸۲۲٬۵۲۰
 هلند: ۶٬۳۶۴٬۰۲۰–۷٬۱۷۹٬۹۲۰
 کانادا: ۶٬۱۷۶٬۵۲۰–۹٬۷۵۲٬۴۰۰
 اسپانیا: ۶٬۰۴۲٬۱۵۰–۹٬۶۶۷٬۴۴۰
 تایوان: ۵٬۴۶۰٬۰۰۰
 جمهوری چک: ۵٬۳۲۸٬۹۴۰–۶٬۲۵۰٬۱۲۱
 استرالیا: ۴٬۷۷۹٬۱۲۰–۴٬۹۷۸٬۲۵۰
 بلژیک: ۴٬۳۴۶٬۱۶۰–۴٬۴۴۹٬۶۴۰
 سوئد: ۴٬۱۳۳٬۵۶۰–۷٬۶۳۸٬۱۰۰
 ایتالیا: ۳٬۴۸۳٬۴۲۰–۸٬۷۰۸٬۵۵۰
 کره شمالی: ۳٬۴۰۴٬۷۰۰
 مجارستان: ۳٬۲۱۰٬۲۴۰–۴٬۶۱۴٬۷۲۰
 بلغارستان: ۲٬۵۵۶٬۱۲۰–۳٬۰۰۷٬۲۰۰
 دانمارک: ۲٬۳۲۷٬۵۹۰–۴٬۳۳۰٬۴۰۰
 بلاروس: ۱٬۷۵۲٬۸۷۰
 یونان: ۱٬۷۰۳٬۶۸۰
 قزاقستان: ۱٬۶۶۵٬۸۴۰–۱٬۸۱۷٬۲۸۰
 آرژانتین: ۱٬۵۶۵٬۸۰۰–۳٬۱۳۱٬۶۰۰
 اتریش: ۱٬۴۷۱٬۵۰۰–۲٬۱۲۵٬۵۰۰
 فنلاند: ۱٬۴۶۰٬۲۰۰–۳٬۱۲۹٬۰۰۰
 نروژ: ۱٬۴۱۸٬۲۵۰–۳٬۲۹۴٬۰۰۰
  سوئیس: ۱٬۲۶۶٬۶۷۰–۲٬۰۱۱٬۷۷۰
 اسرائیل: ۹۲۹٬۸۵۰–۲٬۲۹۳٬۶۳۰
 نیوزیلند: ۷۹۸٬۸۰۰–۸۷۸٬۶۸۰
 کوبا: ۷۹۱٬۶۳۰
 اسلوونی: ۷۰۳٬۸۵۰–۷۶۴٬۱۸۰
 استونی: ۶۵۷٬۵۸۰
 جمهوری دومینیکن: ۶۱۸٬۳۸۰
 سنگاپور: ۵۶۶٬۰۲۰
 اسلواکی: ۵۴۲٬۴۰۰–۱٬۵۱۸٬۷۲۰
 لیتوانی: ۴۶۹٬۰۴۰
 لتونی: ۴۶۱٬۲۰۰–۶۶۸٬۷۴۰
 پرتغال: ۴۲۰٬۹۶۰–۹۴۷٬۱۶۰
 ارمنستان: ۴۱۸٬۷۴۰
 اروگوئه: ۴۰۷٬۸۸۰
 قرقیزستان: ۳۵۵٬۶۷۰
 کرواسی: ۳۱۴٬۷۹۰
 آلبانی: ۲۸۳٬۶۰۰
 مغولستان: ۲۴۷٬۵۹۰
 استونی: ۱۴۷٬۶۲۰
 ایسلند: ۴۷٬۰۴۰–۶۷٬۶۲۰
خاندان برمکی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
خلیفهٔ عباسی ابوالعباس سفاح در دوران وزارت خالد بن برمک: خلیفهٔ عباسی ابوالعباس سفاح در دوران وزارت خالد بن برمک
زادبوم: ماوراءالنهر، بلخ
ترتیب بزرگان برمکی:  برمک مجوسی  خالد بن برمک  یحیی بن خالد  فضل بن یحیی  جعفر بن یحیی  موسی بن یحیی  محمد بن یحیی 
مشاهیر برمکی:  خالد بن برمک  یحیی بن خالد  فضل بن یحیی  جعفر بن یحیی  موسی بن یحیی 
دوران: عباسیان
سرزمین‌های تحت فرمان: طبرستان - ری - دماوند - فارس - موصل
آغاز وزارت: ۱۷۰ هجری
پایان وزارت: ۱۸۷ هجری
ن ب و: ن ب و
خاندان برمکی، آل برمک یا برامکه از خاندان‌های ایرانی تبار  بودند که در دستگاه خلافت عباسیان بسیار قدرت یافتند. تبار ایشان به متولیان آتشکدهٔ نوبهار در بلخ می‌رسید.
خالد پسر برمک و فرزندش یحیی از مشهورترین افراد این خاندان بودند که در سدهٔ هشتم میلادی در شهر بغداد بسیار اعتبار داشتند. ترجمهٔ بخش بسیار مهمی از آثار ایرانی و حتی یونانی به زبان عربی، در آغازِ نهضت ترجمه مرهون کوشش‌های برمکیان بود.
این خاندان مورد غضب هارون الرشید، خلیفهٔ عباسی، قرار گرفتند.
تبار و پیشینه > واژه‌شناسی برمک و نوبهار

برای بررسی پیشینه برمکیان باید تاریخ حضور آنان را به دو قسمت تقسیم کرد؛ پیش از اسلام و دوره اسلامی. واژه برمک، در بیشتر منابع قدیمی لقب عمومی متولیان معبد نوبهار بلخ می‌باشد. مسعودی به دلیل این که در عصر او برمک را لقب و عنوان عام می‌دانستند نوبهار را بیت البرامکه خوانده است. برخی نویسندگان نسل‌های بعدی هم پیرو راه مسعودی شدند و لقب همه متولیان نوبهار را برمک گفته‌اند. به گزارش ابن ازرق کرمانی، برمک لقب متولیان نوبهار بوده که نسل در نسل این منصب را در دست داشتند.
ابن فقیه همدانی نوبهار را بنایی در برابر مکه دانسته است و واژه برمک را محرَّف «باب مکه» و لقب متولی نوبهار بیان کرده است. البته در تحقیقات جدید توضیحات دیگری به دست آمده؛ رد پای این واژه در متون ختنی و تبّتی، و مأخوذ از شکل سانسکریت بودایی Parmukha به معنای رئیس صومعه دریافته‌اند؛ که صورت‌های مختلف این واژه در متون گفته شده حاکی از آن است که این واژه در واقع لقبی برای پیشوای روحانیت بودایی به کار می‌رفته است. این واژه‌ها که مورد استفاده مردم بلخ بوده، بعدها به زبان عربی راه یافته و با تبدیل «پ» به «ب» به صورت برمک درآمده است.
نوبهار را صورتی از واژه سانسکریت نَوَ وهارَ nava-vihara به معنای معبد یا دیر نو آورده‌اند. وهار در سانسکریت به تالارهایی که در آن راهبان در آن قدم می‌زدند گفته می‌شد که البته بعدها به معبد تبدیل شد. نو nava هم در سانسکریت به معنای نو و جدید است. بعضی از محققان نیز نظر بر این دارند که واژه «واو» یا «وار» اوستایی که منظور آتشکده می‌باشد، در سانسکریت به «باره» و «وهار» و سپس «بهار» تبدیل شده است.
ملک‌الشعرا بهار و زین العابدین مؤتمن دربارهٔ این واژه دیدگاهی متفاوت ارائه می‌دهند.
تبار و پیشینه > بلخ و نوبهار

بلخ یکی از قدیمی‌ترین شهرهای خراسان است که هم در دوره باستان و هم در دوره اسلامی حائز اهمیت می‌باشد. شهر بلخ با اینکه از لحاظ سیاسی و مهم‌ترین وجوه فرهنگ و تمدن، متعلق به جهان ایرانی است، اما همچنین یکی از مهم‌ترین مراکز آئین بودا به‌شمار می‌رفته است. از همین رو بسیاری از مورخان و محققان نوبهار را معبدی برای بوداییان دانسته‌اند اما در مقابل نیز عده ای نوبهار (مسجد نُه‌گنبد) را آتشکده و معبدی زرتشتی دانسته‌اند. در واقع آغاز گسترش آئین بودایی به عصر امپراطوری آشوکا در هند بازمی‌گردد که این آئین تا سواحل رود جیحون پیش‌رفته و بلخ را که شهری زرتشتی‌نشین بوده، تحت تأثیر قرار داده است. برخی از جغرافی‌دانان عصر اسلامی بلخ را تختگاه فرمانروایان محلی خراسان که با لقب ترخان (طرخان) شناخته می‌شدند، می‌دانند. در سنگ‌نبشته بهستان، از بلخ یا باختریش (باختر-باکتریا) هم یاد شده است. در گزارش‌های جدید نوبهار را نه یک آتشکده بلکه یک معبد دانسته‌اند؛ اما در رابطه با اسم نوبهار، بعضی بر این باورند که قبل از این معبد پرستشگاه دیگری به نام بهار وجود داشته و چون این معبد جای آن آمده است، آن را نوبهار می‌گویند.
داستان‌هایی در مورد سازنده نوبهار وجود دارد و عده ای آن را به لهراسب و عده‌ای دیگر آن را به بلخیان و فرمانروایان محلی نسبت داده‌اند. در منابعی دیگر نیز بانی نوبهار را یکی از برمکیان دانسته‌اند. به روایت یعقوبی، محل نوبهار در ربض یا حومه بلخ بوده است.
تبار و پیشینه > برمکیان و نوبهار

رابطه برمکیان و نوبهار به آئین خاندان نیز مربوط می‌باشد. در درسته ای از منابع برمک را بودائی دانسته‌اند و او را صاحب قدرت نوبهار گفته‌اند؛ حتی در این منابع ذکر شده است که فرمانروایان چین و هند و سند برای عبادت بت‌ها به بلخ می‌آمدند. در منابع دیگر برمک را تنها یکی از مأموران عالی‌رتبه دولتی دانسته‌اند که علاوه بر حکومت بر منطقه‌ای در بلخ، اداره و تولیت نوبهار را نیز بر عهده داشته است. در حالت کلی اگر برمک خود مقام دینی نداشته باشد، اما ناظر عالی نوبهار بوده است؛ و او را از اشراف بلخ می‌دانسته‌اند.
در دیگر منابع که نوبهار را آتشکده گفته‌اند، نسب برمکیان بلخ را به برمک بن فیروز وزیر شیرویه پسر خسروپرویز ساسانی می‌رسانند.
به هر حال آنچه مشخص است این است که برمکیان تا زمان فتح بلخ توسط مسلمانان، در این شهر زندگی می‌کردند و مشغول اداره نوبهار بوده‌اند و خاستگاه خود را همان بلخ می‌دانستند.
تبار و پیشینه > فتح بلخ توسط مسلمانان عرب

ابن ارزق کرمانی گفته است که بلخ در پی فتح خراسان در زمان عثمان به دست مسلمانان افتاد؛ در پی همین اتفاق برمک، جد خالد، مسلمان شد و به مدینه رفت و عثمان او را عبدالله نامید. در ادامه گفته می‌شود که وی هنگامی که به بلخ برگشت توسط بزرگان طرد شد و به‌دست طلخان (ترخان) کشته شد. پس از قتل برمک، همسر و فرزندانش به کشمیر گریختند. سال‌ها بعد مردم بلخ فرزند برمک برگرداندند. وی بعدها وارد دستگاه خلافت اموی شد.
در روایات مربوط به نخستین دوره فتوحات اسلامی، از برمک و نوبهار اسمی آورده نشده است. در دورهٔ خلافت علی بن ابی‌طالب و در سال ۴۲هجری قمری، بلخ جزو شهرهایی بود که بر ضد مسلمانان شورش کرده بود؛ تا اینکه معاویه حکومت خراسان را به عبدالله بن عامر بن کریز سپرد. در زمان وی بود که نوبهار تسخیر و ویران شد.
قدرت‌گیری

پایه‌گذاری قدرت برمکیان به دست خالد بن برمک صورت پذیرفت. خالد که نزد مروان حمار نیز جایگاه ممتازی داشت در زمان شروع قیام عباسیان خود را در صفوف لشکریان ابومسلم جای داد و به فرماندهی در سپاه رسید. همکاری با قحطبه بن شبیب موجب شد تا بتواند نزد سفاح راه یابد و به او نزدیک شود. چندی بعد متصدی دیوان خراج گشت و هنگام بنای بغداد نیز که وزارت منصور را بر عهده داشت و او را از تخریب ایوان کسری که خلیفه می‌خواست مصالح آن را جهت بنای بغداد استفاده کند بازداشت.
در ماجرای خلع عیسی بن موسی از ولایتعهدی نیز کفایت خود را نشان داد و سبب مزید تقرب وی گشت. او چندی در غزای بیزانس بود و چندی نیز در طبرستان و ری و دماوند به حکومت رسید. در زمان منصور به حکومت موصل منسوب گردید تا کردهای آن نواحی را که بر اثر ستمگریهای مسیب بن زهیر دست به طغیان زده بودند آرام کند. پس از آن به ریاست دیوان رسائل و چندی بعد به حکومت فارس تعیین شد. سرانجام در ۱۶۹ هجری بدرود حیات گفت.
حیات سیاسی

در منابع آورده‌اند که خالد بن برمک از دوستان شیعیان و اهل بیت و مخالفان و دشمنان بنی امیه و بنی مروان بوده، و حتی یکی از فرماندهان لشکر ابومسلم و قحطبه علیه بنی امیه به‌شمار می‌رفت. بعد از کشته شدن آخرین خلیفه اموی، محمدبن مروان، خالد که از جمله سران مجاهدین بود، به خدمت سفاح پیوست و از این زمان است که خاندان برمکی پله‌های ترقی یکی پس از دیگری بالا رفتند و در زمان هارون الرشید به اوج خود رسیدند.
حیات سیاسی > خالد بن برمک

بنیانگذار قدرت برمکیان خالد بن برمک بود. خالد که پسر برمک و دختر شاه جغانیان بود، بر اساس منابع مسلمان زاده شد و از همان کودکی با مسلمه بن عبدالملک انس یار و همراه بود. تنها زمانی از خالد در تاریخ اسمی به میان می‌آید، که وی به عنوان یکی از داعیان دعوت عباسی در صحنه تاریخ حاضر می‌شود. خالد در گرگان و ری و طبرستان دررفت‌وآمد بود و به تبلیغ دعوت عباسی و ایجاد ارتباط میان طرفداران عباسیان و داعیان می‌پرداخت. یکی از وظایف خالد در این مرحله از دعوت، گردآوری پول از طرفداران قیام ضد اموی و ارسال آن کمک‌ها به داعیان بزرگ بود. او همچنین از جمله فرماندهانی بود که همراه قحطبه بن شبیب به دستور ابومسلم به طوس رفتند و مخالفان را سرکوب کردند. خالد همچنین در جنگ‌های قحطبه در قم و اصفهان و خراسان، وظیفه خزانه‌داری و گردآوری و ثبت و ضبط غنایم و اموال را برعهده گرفته داشت. خالد در این جنگ‌ها منصب رسمی نداشت و رهبران عباسی از مشاوره او استفاده می‌کردند.
با پیروزی دعوت عباسی در سال ۱۳۲ ق. خالد نیز مانند دیگران توسط ابوسلمه خلّال برای سامان دادن به امور شهرها و نواحی مختلف به شوش، جندی‌شاپور و دیرقّنی فرستاده شد. خالد در طول سال‌های خدمتش به اصلاح دیوان‌ها پرداخت و به یکی از نزدیکان سفاح تبدیل شد؛ حتی در بعضی از منابع با اینکه منصب وزارت در آن زمان وجود نداشت، وی را جانشین ابوسلمه خلال، وزیر سفاح دانسته‌اند.
بعد از مرگ سفاح، جایگاه خالد تغییری نکرد و منصور او را مسئول دیوان خراج کرد. یکی از خدمات بزرگ خالد به منصور، خلع عیسی بن موسی، عموی خلیفه از ولایتعهدی و تعیین مهدی، پسر منصور به جای او بود. همین عمل خالد آن را بیشتر از قبل به خلیفه نزدیک کرد و در نتیجه منصور او را به وزارت خود گماشت. البته بر طبق گزارش ابن خلکان وزارت خالد به‌دلیل توطئه‌های ابوایوب موریانی بیشتر از یک سال و چندماه طول نکشید. بر اساس منابع، ابوایوب خواهان مقام خالد بود و تمام تلاشش را برای گرفتن مقام او انجام داد، اما تلاش‌هایش تا زمان شورش فارس موفقیت‌آمیز نبود. به گزارش ابن ارزق خلیفه بعد از شورش فارس، به تشویق ابوایوب ولایت شهر را به خالد سپرد. خالد توانست به وضع فارس سامان بدهد اما ابوایوب او را به تصرف در اموال دیوانی و خراج فارس متهم کرد. در پی همین اتفاق، منصور خالد را عزل کرد و او را به بغداد بازگرداند. اما توطئه‌های ابوایوب بی‌جواب نماندند و خالد به تک‌تک اتهامات پاسخ گفت و در نهایت تبرئه شد. با اینکه خالد توانست خودش را از تمام اتهامات تبرئه کند اما در منابع اطلاعاتی بابت بازگردانی منصبش آورده نشده است؛ اما گفته شده است که در ری فرستاده شد و در آنجا صاحب مقامی گشت. خالد بعد از ری حاکم طبرستان شد. خالد به‌دلیل نشان دادن توانایی در کنترل فارس و طبرستان، به موصل فرستاده شد. به‌رغم تمام موفقیت‌ها، در دورهٔ منصور سه بار اموال خالد شد، و مناصب حکومتی خود را از دست داد، گرچه دوباره موفق به بازپس‌گیری آن‌ها شد. خالد در زمان مهدی عباسی نیز قدرتمند بود. او حکومت فارس را در اختیار داشت و پسرش، یحیی را آن جا فرستاد. محمد بن جریر طبری می‌نویسد: «…در همین روز خبر رسید که «موصل» بشوریده و کردان در آن‌جا پراکنده‌اند. مُسَیب بن زُهیر، حاکم کوفه، که دوست برمکیان بود، به منصور خلیفه عباسی پیشنهاد کرد که کار خواباندن شورش کردان را به خالد برمکی واگذارد که «او برای خواباندن آن شورش تواناست». منصور این پیشنهاد را پذیرفت و خالد را به حکومت موصل برگماشت».
حیات سیاسی > یحیی بن خالد برمکی

یحیی بن خالد (۱۲۰ یا ۱۲۶ تا ۱۸۹ یا ۱۹۰ ق)، فرزند خالد، از نامدارترین وزیران عصر عباسی بود. یحیی در آخرین سال‌های عمر منصور حکومت آذربایجان را در دست گرفت. وی بعد از مرگ منصور، مسئولیت آموزش و تربیت هارون عباسی را برعهده گرفت. بعد از مرگ خالد، یحیی بیش از پیش به خلیفه نزدیک شد و فرزندان یحیی در دستگاه خلافت شروع به خدمت کردند. مهدی در سال ۱۶۹ ق. زمانی در کنار هارون و یحیی بود، درگذشت. یحیی کسی بود که به هارون توصیه کرد تا حکومت هادی را بپذیرد.
یحیی در زمان خلافت هادی هم مشاور و مربی هارون بود. یحیی کسی بود که تلاش می‌کرد مقام ولایتعهدی هارون را از دست هادی در امان نگه دارد و زمانی که هادی قصد داشت فرزند خود، جعفر را ولیعهد کند، با او مخالفت کرد، هادی اما در این امر به مقابله با یحیی برخاست. با این حال، یحیی توانست دلایل خود را برای هادی توضیح دهد و آن دلایل مورد قبول هادی واقع شد؛ در نتیجه مقام ولایتعهدی هارون حفظ شد. یحیی زمانی که متوجه وخامت شرایط هادی شد، نامه‌هایی را مبنی بر خلیفگی هارون تهیه کرد و زمانی که هادی مرد، نامه‌ها را برای حاکمان شهرها فرستاد.
در منابع آمده است زمانی که یحیی در زندان بود، هادی افرادی را برای کشتن وی فرستاد اما خیزران، مادر هارون، جان یحیی را نجات داد. البته پاره‌ای دیگر از منابع آورده‌اند که ممکن است کسانی که با جعفر (پسر هادی) بیعت کرده بودند و از مرگ هادی و جانشینی هارون نگران بودند، دستور قتل یحیی را داده بوده باشند. به هر حال هادی در همان شبی که یحیی قرار بود کشته شود، درگذشت.
زمانی که هارون در سال ۱۷۰ق به خلافت رسید، یحیی را به وزارت خود گماشت. زمانی که یحیی قدرت را در دست گرفت، توانست قدرت خلافت و وزارت را به اوج خود برساند. البته تمام قدرت برای یحیی نبود بلکه قسمتی از قدرت تا زمان مرگش در سال ۱۷۳ ق. در دست خیزران بود، به گونه‌ای که هم هارون و هم یحیی در مسائل مختلف با او مشورت می‌کردند. هارون در سال ۱۷۸ ق. تمام امور را به یحیی سپرد و وی را به اولین «امیر وزیر» تبدیل کرد.
حیات سیاسی > فضل بن یحیی

فضل بن یحیی (۱۴۷ یا ۱۴۸ تا ۱۹۳ ق) هفت روز به پایان ذی‌الحجه یا هفت روز پیش از تولد هارون، به دنیا آمد. فضل به خاطر روابط پدرش با خلفا، با اعضای خاندان خلیفه رابطه نزدیکی داشت و حتی با هارون برادران رضاعی بود.
فضل در محیط سیاست و حکومت پرورش یافت و زمانی که پدر وزیر شد، وی به عنوان نایب و قائم مفام پدر به کار پرداخت و به همین سبب «وزیر کوچک» خوانده شد. هارون تربیت فرزند خود، محمدامین، را به فضل سپرد بر طبق گزارش حمزه اصفهانی، فضل حکومت جرجان و سیستان و خراسان و جبال را در دست گرفت. در بعضی منابع ذکر شده است که دلیل این واگذاری، شورش یحیی بن عبدالله بن حسن مثنی در طبرستان بود، اگرچه صحت آن صددرصد مورد تردید است.
بارتولد، از محققان معاصر، نیز آورده است که حکومت‌های طبرستان و جبال در سال ۱۷۶ ق. و حکومت خراسان در سال ۱۷۸ ق. به فضل داده شده بود. یعقوبی اولین اقدام فضل در خراسان را سرکوب شورش طالقان در ماوراءالنهر دانسته است. فضل توانست خاقان ترک را شکست دهد و غنیمت بسیاری به دست آورد؛ حتی شاعری در وصف پیروزی فضل این گونه سروده است:
للفضل یوم الطالقان و قبلهیوم اناخ به علی طالقان
ما مثل یرمبه اللذین توالیافی غزوتین توالیا یومان.

براساس منابع، حصاری که در شرق شهر راشت، از ثغور اسلام، به دستور فضل برای مقابله با ترکان بنا شده، مربوط به همین دوره بوده است. وی همچنین زمانی که در خراسان حضور داشت، در تلاش بود تا معبد نوبهار را ویران کند؛ البته تنها قسمتی از معبد ویران شد و جای آن، مسجدی را بنا کرد. فضل در خراسان اقدامات کثیری انجام داد؛ از جمله تشکیل لشکری بزرگ از ایرانیان خراسانی، وی همچنین در خراسان مسجد، آب‌انبار و رباط‌های بسیاری ساخت.

در سال ۱۷۹ ق. حکومت خراسان از دست فضل خارج شد و به دست منصور بن یزید افتاد اما حکومت طبرستان و ایالت جبال تا مدت‌ها بعد در دستش ماند. در سال ۱۸۳ ق. در ارمنستان شورشی صورت گرفت؛ به همین دلیل فضل سپاهی به فرماندهی عبدالملک بن خلیفه الحرشی به آن جا فرستاد اما عبدالملک شکست خورد و همین باعث عصبانیت هارون از فضل شد. بعد از این واقعه فضل تمام مناصبش را از دست داد و فقط تربیت محمدالامین به عهده‌اش گذاشته شد.

بر اساس منابع موجود از روابط یحیی با فرزندانش، فضل بر جعفر نزد یحیی ترجیح داشت و در برابر این علاقه یحیی به فضل، هارون خودش را به جعفر بیشتر نزدیک می‌کرد؛ و حتی جهشیاری نقل قولی از هارون آورده است که به یحیی می‌گوید: «جعفر از آن من و فضل از آن توست».
حیات سیاسی > جعفر بن یحیی

جعفر بن یحیی برمکی (۱۴۲ یا ۱۵۰ تا ۱۸۷ ق) فرزند دیگر یحیی بود اولین شغل رسمی جعفر اداره امور دربار خلافت در ایام هارون‌الرشید بود. هارون در همان زمان در مقابل جایگاهی که فضل نزد یحیی یافته بود، جعفر را وزیر کوچک خود خواند. همچنین جعفر در دوره‌ای در ریاست دیوان مظالم با هارون الرشید شریک بود. در منابع مختلف آمده است که هارون تحمل دوری جعفر را نداشت و با اینکه سرپرستی بعضی ولایات را در زمان‌های متفاوت به او سپرده بود، جعفر برمکی مجبور بود به جای ترک بغداد، نایبان مورد اعتمادش را به آن ولایات بفرستد. او تنها در سال ۱۸۰ ق. به دلیل درگیری‌های قبیله‌ای به شام رفت و به درگیری‌ها پایان داد. بر طبق نوشته‌های طبری هارون به دلیل نارضایتی مردم از موسی بن عیسی، حکمران مصر، در سال ۱۷۶ ق. او را برکنار و جعفر را حاکم مصر کرد. جعفر نیز نایب خود، عمر بن مهران، را به آن جا فرستاد. در منابع آمده است که جعفر در زمانی نیز والی خراسان بوده است؛ در این مورد حمزه اصفهانی گفته است که بعد از فضل، منصور بن یزید و پس از او جعفر مسئولیت خراسان را به عهده گرفت. جعفر نیز علی بن حسن قحطبه را به نیابت از خود به خراسان فرستاد.
جعفر همچنین ریاست دیوان خاتم را برعهده داشت. بسیاری از منابع آورده‌اند که این منصب در ابتدا در اختیار فضل بود که نیابت وزارت را داشت؛ اما بعد از عزلش از حکومت خراسان، این مقام نیز از او گرفته و به جعفر داده شد. از دیگر مشاغل جعفر می‌توان به ریاست کل برید و ریاست دارالضرب‌ها اشاره کرد. وی همچنین در اواخر ایام خاندان برامکه، سپهسالار (صاحب الجیش) نیز بود. جعفر از سوی هارون مسئول آموزش عبدالله المأمون شد. فرزند خود جعفر، یحیی بن جعفر، برادر رضاعی دیگر فرزند هارون، یعنی امین، بود.
در رابطه با علاقه هارون به جعفر مورخان بسیاری صحبت کردند و در منابع بسیاری گفته شده است که هارون به سبب علاقه‌اش به جعفر او را وزیر ثانی خود لقب داد و حتی براساس روایاتی نامش را بر سکه‌ها ضرب می‌کرد. هارون همچنین به عباسه، خواهر خود، علاقه بسیار داشت و برای اینکه از هیج یک از آن‌ها غافل نشود، آن دو را به عقد یکدیگر درآورد. البته این عقد صوری بوده و آن‌ها تنها در حضور هارون می‌توانستند نزد یکدیگر باشند.