stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ابوالعباس اسفراینی
پیشینه

از اوایل زندگی وی اطلاعاتی در دست نیست. نخست در دربار سامانیان، پیشهٔ دبیری داشت. در سال ۳۸۴ هجری قمری سبکتگین از نوح بن منصور امیر سامانی خواست تا اسفراینی را برای منصب وزارت پسرش محمود که در آن زمان امیر نیشابور بود در اختیار او نهد. نوح پذیرفت و محمود او را به وزارت خود برگزید. اسفراینی به ادارهٔ امور سیاسی محمود که قدرت خود را در نواحی شرقی ایران تثبیت می‌کرد پرداخت. محمود آن‌گاه که توانست پس از غلبه بر رقیبان، امپراتوری وسیعی بنیان نهد، برای اداره آن وزیری مدبر و باتجربه از خراسانیان لازم داشت تا آئین مملکت‌داری سامانی را به او بیاموزد. برخی از مورخان از کفایت و کاردانی اسفراینی در این کار سخن گفته و نوشته‌اند: یک بار که محمود به مولتان لشکر کشید، وزیر در غیاب سلطان با جدیت به ادارهٔ امور پرداخت و سلطان را از هجوم ایلک خان پادشاه قراخانی که به قلمرو محمود طمع بسته بود، آگاه کرد. از جمله کارهای ابوالعباس اسفراینی در ایام وزارتش این بود که فرمان داد دفاتر دیوانی و مکاتبات دولتی و رسایل را که پیش از وی به عربی نوشته می‌شد، به پارسی نویسند و از نوشتن مراسلات و دفاتر به زبانی به‌جز آن اجتناب کنند. عُتبی، نویسنده تاریخ یمینی، توجه اسفراینی را به ادب فارسی به‌عنوان زبان رسمی دیوانی را حمل بر بی‌مایگی او در ادبیات عرب دانسته‌است.
فردوسی در شاهنامه چند بیت دربارهٔ اسفراینی سروده‌است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| یکی فرش گسترده شد در جهان |  | که هرگز نشانش نگردد نهان |
| کجا فرش را مسند و مرقدست |  | نشستنگه فضل بن احمدست |
| که آرام این پادشاهی بدوست |  | خرد در سر نامداران ازوست |
| نبد خسروان را چنو کدخدای |  | بپرهیز و رادی و دین و برای |
| گشاده زبان و دل و پاک دست |  | پرستندهٔ شاه یزدان‌پرست |
| ز دستور فرزانهٔ دادگر |  | پراگنده رنج من آمد بسر |
اسفراینی در سال ۴۰۱ قمری پس از ۱۷ سال وزارت، از این مقام کناره گرفت. دربارهٔ علل کناره‌گیری و همچنین خوی و روش او در وزارت، منابع تاریخی اختلاف دارند. عتبی که بعضاً از کفایت اسفراینی سخن رانده، وضع قلمرو محمود را در دوران وزارت او بسیار وخیم وصف کرده‌است. به گفتهٔ او، وزیر با دست‌اندازی به اموال مردم و تصرف خزاین دولتی، ثروت هنگفتی گرد آورد. در ایام وزارتش شهرها رو به ویرانی نهاد و درآمدهای دولتی کاهش یافت و فریاد دادخواهی از گوشه و کنار کشور برخاست. سلطان محمود که وزیر را مسئول این نابسامانی می‌دانست، او را به پرداخت کسری درآمدها واداشت. اسفراینی که خود را از این اتهامات مبری می‌دانست، در برابر خواستهٔ سلطان مقاومت کرد و سرانجام از وزارت کناره گرفت و به اختیار خود به قلعهٔ غزنین رفت و خود را محبوس کرد. سلطان محمود نیز دستور داد تا اموالش را به جرم خرابی ولایت و عدم رعایت حال رعایا مصادره کردند. در سال ۴۰۴ قمری که سلطان از غزنین به جنگ بیرون رفته بود، اسفراینی را آن قدر شکنجه کردند تا جان سپرد، اما سلطان محمود چون به غزنین بازگشت، از مرگ وزیر بسیار متأثر شد.
پس از او احمد میمندی وزیر محمود غزنوی شد.
کرکبود

| کرکبود | کرکبود |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۱۲′۵۶٫۰۲″ شمالی ۵۰°۵۱′۱۳٫۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۱۵۵۶۱۱°شمالی ۵۰٫۸۵۳۶۱۱۱°شرقی﻿ / 36.2155611; 50.8536111: مختصات: ۳۶°۱۲′۵۶٫۰۲″ شمالی ۵۰°۵۱′۱۳٫۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۱۵۵۶۱۱°شمالی ۵۰٫۸۵۳۶۱۱۱°شرقی﻿ / 36.2155611; 50.8536111
کشور: ایران
استان: البرز
شهرستان: طالقان
جمعیت: ۸۲ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: 0264484
کرکبود [karkabud] روستایی کوهستانی در بخش بالا طالقان شهرستان طالقان است. در فاصله 14 کیلومتری شمال شرق طالقان و در ضلع شمالی رودخانه شاهرود و جاده سراسری شرقی-غربی طالقان قرار دارد.
روستای کرکبود از روستاهای تاریخی طالقان است. نمونه سفال‎های یافته شده از بدنه جاده داخلی روستا و نیز پی‎های کنده شده برای بنای خانه در چند نقطه از ده این امر را به اثبات می‎رساند. بیشتر سفال‌های دیده شده به سده‌های میانی اسلام، به ویژه چهار و پنج هجری بازمی‌گردد.
کرکبود روستایی است که مردم ‏آن مسلمان و شیعه دوازده امامی هستند.  مردم روستا سالانه مراسم مذهبی را در مسجد و امام‌زاده روستا برگزار می‌کنند.
این روستا دارای  آب، برق، تلفن، گاز و جاده آسفالت است. گردشگران بسیاری سالانه به این روستا می‌آیند.
کرکبود
نام

نزد اهالی روستا دو روایت وجود دارد: سنگ به زبان محلی [ker] نامیده می‌شود. نام روستا می‌تواند برگرفته از رنگ کبود سنگ‌های روستا باشد که جلوه‌ای یگانه به کوه‌های این منطقه داده‌است؛ و دیگری برگرفته از نام دو اسب (کهر و کبود) است که به محمد حنفیه و یارانش تعلق داشته‎است. با گذشت زمان و تغییر تدریجی آوایی برای آسانی خوانش، به کرکبود تغییر یافته‌است.
پیشینه تاریخی طالقان

پیشینه منطقه طالقان به روزگاران بسیار کهن بازمی‎گردد.
مردمان فقیر ، نیرومند و دلیر نواحی شمال ایران به نام مارد یا امارد که در آغاز در بیشتر کشورهای آسیای باختری پراکنده بوده‎اند و به تدریج به دلیل فشار قبایل مختلف در منطقه‎ای متمرکر شدند. آنها چادرنشین و بیابان‎گرد بوده‎اند که در درون غارها و شکاف کوه‎ها زندگی می‎کرده‎اند.  برخی از تاریخ‎دانان سه طایفه تپوری، گیل و کادوزی را شعبه‎ای از مارد می‎‏دانند. این گروه از اوایل سده ششم پیش از میلاد استقلال داشته و از هیچ یک از پادشاهان پیش و پس از اسلام پیروی نکرده‎اند. حدود سرزمین آنها از خاور به گرگان و خراسان، از شمال به دریای خزر و از باختر به لنکران و از جنوب خاوری به سمنان و دامغان و بسطام و از جنوب باختری به قزوین محدود می‌گردید.
تیره دیلم در کوهستان های جنوبی که اکنون رودبار، الموت و طالقان معروف است زندگی می‎کردند. وسعت طالقان بیش از محدوده جغرافیای کنونی بوده‎است.
پس از اسلام از زمان تأسیس حکومت اسماعیلیان تا مشروطه مردم طالقان نقش به سزایی در تاریخ سرزمینمان داشته‌اند.
جغرافیا > آب و هوا

این منطقه کوهستانی است. در بهار و پاییز سرد، در تابستان خنک و در زمستان بسیار سرد است و برف‌های سنگین می‎بارد.
آب روستا از چشمه‌ای بر فراز کوه منطقه‎ای به نام نیزه بزه جا [nize-bæze-jā] تأمین می‎شود.
آب کوه‎های کرکبود به ویژه کوه سات در رودخانه‎ کرکبود می‎ریزد که یکی از هشت رودخانه‌ (رودخانه بادسر، عالی‎زن، ناریان، بایزن، مرجان، کرکبود، مامشکه در، البرز رود) تشکیل دهنده شاهرود طالقان است. رودخانه شاهرود از ارتفاعات خاوری طالقان سرچشمه گرفته به سوی باختر سرازیر می‎شود که در نهایت به طارم و سفید رود می‎پیوندد.
از سال 1381 که سد طالقان گشایش یافت آب شاهرود نخست پشت مخزن سد انباشته می شود و سپس دشت قزوین و بخشی از آب آشامیدنی شهر کرج  و تهران را تأمین می‌کند.
جغرافیا > غارهای طبیعی

اُسکول [oskul]
در شمال گُر و بالا دست شمال‌غرب آبریز آبشار، غاری باستانی به نام اُسکول با مناظر و جایگاهی بکر مناسب برای طبیعت‌گردی است.
جغرافیا > غارهای طبیعی > یخچال

در دل کوه‌های غربی روستا غاری به این نام قرار دارد که به دلیل سرمای زیاد در دل آن یخ‎های دائمی است. پیشترها جوانان برنای روستا برای جشن عروسی بامدادان به این غار رفته و قطعات بزرگ یخ به روستا می‎آوردند.
جغرافیا > گونه های گیاهی

منطقه طالقان از پوشش گیاهی متنوعی برخوردار است که بسیاری از آنها گیاهان دارویی هستند. کرکبود و کوه‎های آن نیز یکی از مناطق غنی طالقان هستند. شماری از نام‎های محلی گیاهان : آلهو، اسب سم، الرگ، بز تیغ، بویان، پاله، تلخه، جارو، جارو سفید، چرند، دابه،دوجال، زربه، زوروه (آویشن)، سگ تیغ، سیرک، شیرین بیان، شیر توئن، قیاق، کُما[7]، کنگر، کوشیل، گُرز، مندوس، وراون، یونجه دیمی و ...
گیاهان دارویی چون:آتک (والک)، آویشن یا کاکوتی،اسپرزه، اسطوخودوس، بارهنگ،  بابونه، پونه، پنیرک، پیازچه کوهی، تاجریزی، ثعلب، خاک شیر، خارخاسک، ختمی، ریواس، زربه، زرپیچ، زرشک، سریش، سماق، شورک، غازی یاغا، کمان گوشت (قارچ کوهی)، کنگر، گاو زبان، گزنه، گلپر، گوساله داش، نعنای کوهی، وارنکو، ورگردان، همیشه بهار و ...
گیاهان با مصرف صنعتی: الوارس ( مصرف صنعتی برای استخراج رنگ سبز)، روناس
گونه‌های جانوری
طالقان گونه‎های متنوع جانوری و گاه نادر دارد. سازمان حفاظت محیط زیست لازم است با  توجه به گونه‌های کمیاب و در خطر این منطقه، توجه بیشتری به مراتع و کوهستان‎های طالقان داشته باشد.
گونه‎های شاخص جانوری طالقان: خرس قهوه ای، پلنگ، سیاه‎گوش، گربه وحشی، کل و بز، گرگ، کفتار راه راه، روباه، شغال، گراز، خرگوش و تشی
پرندگان: بلبل، بلبل کوهی، بلدرچین، پرستو، کبک، کبک دری، کشکریت [koʃkirit] (زاغی)
انواع پرندگان مهاجر: پری شاهرخ، غاز، لک لک، مرغابی
پرندگان شکاری و لاشخور: دلیجه، دال، سارگپه، کرکس، عقاب طلایی، هما
جمعیت

بر پایه سرشماری سال  ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٢٧ نفر ( ٣٩ خانوار) بوده‌است.
جمعیت > گویش

طالقانی ها به دو  گویش مازندرانی و تاتی سخن می گویند. به عقیده برخی از صاحبنظران ، گویش مردم طالقان به دو دسته مازندرانی و تاتی تقسیم می شود. روستاهایی که بین جوستان و کوه های کندوان قرار گرفته اند به لهجه مازندرانی سخن می گویند. از جوستان به غرب و در تمام آبادی‌ها پایین طالقان میان طالقان و کنارود به تاتی طالقانی گویش می‌شود.
پیوند طالقان با فرهنگ طبری را می‎توان در گاه‌شماری طالقان جست که پیشینه این گاه‎شماری به زمان ساسانیان بازمی‎گردد.
جمعیت > مشکلات اجتماعی

در سال‌های پسین مردم بسیاری برای بازدید روستا می‌آیند که شوربختانه بی‎توجهی به محیط زیست و آلودگی منطقه تفریحی آبشار و چشمه‎ها، پارک کردن خودروها در معابر تنگ روستا به ویژه در تابستان، زندگی را در روزهای آخر هفته برای مردم بومی بسیار دشوار ساخته‌است.
نام‌های خانوادگی

به ترتیب الفبا: بیگی، حاتمی، حق‌شناس، خوشنویس، رضوان‌طلب، زلال، سلطانیان، سلیمانی، طالقانی، قربانی، کتابچی، کریمایی، کریمی، محمودی، مختاری طالقانی، مسیبی، مصلحی، مصلحی جنابیان، مورعی، نعیمی، ورعی
بازی‌ها= وازی ها [vāzi-ha]

بسیاری از بازی‎های محلی با کمترین وسایل شکل می‎گرفته‌است. در اینجا چند بازی که بسامد بیشتری داشته (و لزوما ویژه منطقه نیست) نام برده‎می‎شود: الک دلک [ælæk dolæk]، اسکی وازی، اسم فامیل، اتل متل توتوله، الاکلنگ، انگشتر وازی، تبکاچ [tæbkat͡ʃ]، تاپ تاپ سراغ (قایم باشک) ، تو سواری [teo sævari]، تیرکمان وازی، تیله وازی، جوز وازی [d͡ʒeoz vazi]، چشم بندی، دوز وازی، ریسمان وازی []، کین خیزک وازی، گل یا پوچ، گوشت بده کباب کنم، مچ اندازی، نقطه وازی، وسطی، یادم تو را فراموش و ...
گردشگری > آثار فرهنگی-تاریخی > - امام‌زاده زید و ابراهیم:

برج مقبره‌ای در مرکز روستا است که متعلق به زید و ابراهیم است و گفته می‌شود از نوادگان امام موسی کاظم (ع) هستند. بنای مقبره از داخل هشت ضلعی نامنظم است. بر اساس شواهد و قیاس با بناهای مشابه در طالقان به نظر می‎رسد قدمت آن به سده‌های 9 یا 10 هجری بازگردد.
گردشگری > آثار فرهنگی-تاریخی > - امام‌زاده شاه محمد حنفیه، جوئری امامزاده [joari emāmzāde]:

در بالاترین ارتفاعات شمال شرق روستا سه صخره سنگی کله قندی قرار دارد. بنایی ساده در میان دومیل بر فراز چکاد کوه عقیق قرار داشت که اکنون کاملا تخریب شده‌است. این بنا سقف کله‎قندی دو جداره‎ای داشت که سودجویان برای یافتن گنج کل بنا را ویران کردند. این امامزاده مورد احترام فراوان اهالی طالقان بود و برای زیارت از نقاط مختلف طالقان به آنجا می‎آمدند.
شایان ذکر است ساختار بنا و کهن بودن منطقه این گمانه را تقویت می‌کند که بنا یک بنای مهری بوده‎است. همان گونه که نام چشمه "نیزه بزه جا" نیز اشاره ای به برآمدن خورشید و نمایان شدن تیغه‎های آن در مکان یاد شده می‎تواند باشد.
گردشگری > آثار فرهنگی-تاریخی > - آرامگاه ملا نعیمای طالقانی:

یک اتاق مربع شکل کوچکی است که بازسازی شده‌است. ملانعیما فیلسوف و کتابدار دربار سلطان حسین صفوی است که پس از تصرف اصفهان توسط محمود افغان، مغضوب شده به موطن خود کرکبود بازگشت. بر سنگ مزار او نوشته شده است:
"آرامگاه مغفور مبرور رضوان الله علیه جناب مستطاب العلام الفهام العالم الفاضل العادل آخوند ملا نعیما بن عرفی اعلی الله مقامه و رفع الله درجاته فی شهر شوال المکرم 1160 ".
گردشگری > آثار فرهنگی-تاریخی > - گرمابه تاریخی

با قدمت حدودی اواسط دوره قاجار که تا چند سال پیش در مرکز روستا وجود داشت و اکنون به خرابه‌ای تبدیل شده‌است. ورودی گرمابه در جنوب غرب قرار داشت که با گردش به سمت چپ به رختکن می‌رسید. رختکن حمام دارای چهار طاق نما بود که یکی از آن‌ها ورودی و دیگری مسیر ورود به گرمخانه بوده و دوتای دیگر محل نشستن بود. از سمت راست ورودی به رختکن راهرویی به طول 5/1 متر وجود داشت که پس از چرخش به سمت چپ و طی راهرویی دیگر به طول سه متر به گرمخانه منتهی می‌شد. در سمت چپ گرمخانه و پشت رختکن خزینه حمام قرار داشت و راه ورودی به آن با نرده مسدود شده‌است. برخی از طاق‎های حمام نیم‌دایره و برخی نیز جناغی بوده‌است. کلیه سطوح داخلی حمام با سیمان سفید اندود شده‌ بود.
گردشگری > گردشگاه ها > چشمه‎ها:

- جوئر چشمه [d͡ʒo'r t͡ʃeʃme] یا چشمه بالا : در بخش شمال غربی روستا
- اِشکِس [eʃkes]: در بخش مرکزی روستا
- کرسیه [kærsiye]: در بخش ابتدایی روستا
- تراوزان [tærozān]: در بخش شمال روستا حدودا بر فراز کوه عقیق
- نیزه بزه جا [nize-bæze-jā]: در بخش شمال غربی روستا بر فراز ستیغ‎های سنگی کوه قرار دارد. با  پیگیری سالیان بسیار (از پیش از انقلاب تا دهه 60 خورشیدی) مرحوم قربانعلی محمودی، لوله کشی از این چشمه برای تامین آب آشامیدنی تصویب شد و پس از انقلاب با مشارکت مردم و جهاد کشاورزی این امر ممکن شد.
‎
منابع مرتبط

پورتال شهری طالقان
سایت عزیزونگار
درگاه ملی آمار ایران
مختصات جغرافیایی روستای کرکبود
پازوکی طرودی، ناصر، آثار تاریخی طالقان، تهران: پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی کشور،1382.
اشپیگل و دیگران، عصر اوستا، ترجمه مجید رضی، تهران: آسیا، 1343.
میرابوالقاسمی، سید محمد تقی، ناریخ و جغرافیای طالقان، تهران: ندا، چ 2، 1373.
منوچهری، محمدعلی، طالقان سرزمین من، تهران: انتشارات هوای رضا،
آرین پور، یحیی، از صبا تا نیما، ج1، تهران:جیبی، 1350 ،
محمدی، فرشید، بازی‌های محلی طالقان، تهران: رهام اندیشه، 1388.

گیاهان خودرو بومی
ریواس
چای کوهی
گیاهان خودرو بومی
گیاهان خودرو بومی
گل‌های وحشی بر فراز شاکویی کله [ʃãko-i-kale
گیاهان خودرو بومی
گیاهان خودرو بومی
گیاهان خودرو بومی
لاک پشت
بز کوهی یا کل [kal] به دنبال غذا
روباه در گردش زمستانی
تخم کبک در زیر بوته‌های کوهستان
ساختمان نیمه ویران امامزاده بالا
دورنمای میل‌ها و امامزاده
آرامگاه ملا نعیما
آبشار گر در زمستان
سبز قبا و نمایی از خانه‌های قدیمی روستا
ایوان یک خانه روستایی
هفت درخت
بز کوهی یا کل [kal] به دنبال غذا
دورنمای سد از فراز چکاد سره [sare]
گر در زمستان
چشم‎انداز روستا از مسیر دو میل
پارک ملی ایویندو

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
نام رسمی: Ivindo National Park
مکان: گابن
شمارهٔ ثبت: ۱۶۵۳
تاریخ ثبت: ۲۰۲۱
پارک ملی ایویندو (به انگلیسی: Ivindo National Park) در ماکوکو، گابن قرار دارد. پارک ملی ایویندو از آثار میراث جهانی است که در سال ۲۰۲۱ به عنوان یک اثر طبیعی با شماره ثبت ۱۶۵۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت گردید.
ثبت جهانی

این اثر در چهل و چهارمین نشست سازمان یونسکو به میزبانی چین با شماره ثبت ۱۶۵۳ ثبت جهانی شد.
چاپشلو

| چاپشلو | چاپشلو |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: درگز
بخش: چاپشلو
سال شهرشدن: ۱۳۷۴
مردم: مردم
جمعیت: ۲٬۳۷۴ نفر (۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۴٪- (۵سال)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۶۳۸
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین بارش سالانه: ۳۶۰ میلیمتر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
ره‌آورد: برنج زنگلانلو (لائین)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۱
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۲۰۲
  چاپشلو  روی نقشه ایران ۳۷°۲۱′۱۱″شمالی ۵۹°۰۴′۳۷″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۳۵۳°شمالی ۵۹٫۰۷۷°شرقی﻿ / 37.353; 59.077   :   چاپشلو  روی نقشه ایران ۳۷°۲۱′۱۱″شمالی ۵۹°۰۴′۳۷″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۳۵۳°شمالی ۵۹٫۰۷۷°شرقی﻿ / 37.353; 59.077   
 :  
چاپـِشلو شهری در بخش چاپشلو شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۳۷۴ نفر (در ۷۶۹ خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۷۵ | ۲٬۸۴۶ | —     |
| ۱۳۸۵ | ۲٬۲۴۷ | ۲۱٪− |
| ۱۳۹۰ | ۲٬۴۷۴ | ۱۰٫۱٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۲٬۳۷۴ | ۴٪− |
جغرافیا

شهر چاپشلو، مرکز بخش، در ارتفاع حدود ۶۵۰ متر، در حدود دوازده کیلومتری جنوب شهر درگز واقع است. شهر در دشت قرار دارد و چند رود فصلی در جنوب آن جاری است. آب و هوای چاپشلو نسبتاً گرم و مرطوب است. بیشترین دمای آن °۸ ر۳۸ در تیر، کمترین آن °۱۶- در بهمن و میانگین بارش سالانه آن ۳۶۰ میلی‌متر است (سازمان هواشناسی کشور، ص ۳۵۲).
چاپشلو با راه اصلی (از شمال) به شهرهای درگز و نوخندان و با راه فرعی به راه اصلی قوچان ـ باجگیران (در شهرستان قوچان) و از شرق جاده منتهی به شهرستان کلات -مشهد میشود
پیشینه. ظاهراً پیشینه شهر چاپشلو به دوره صفوی می‌رسد. در زمان شاه‌عباس اول صفوی (حک: ۹۹۶–۱۰۳۸) تیره‌هایی از طوایف ایل افشار، از جمله چاپشلو (قس اسکندرمنشی، ج ۱، ص ۱۳۸–۱۳۹، که پیره محمدخان چاوشلو/ چاپشلو، از امرای بیه‌پیش، را از طایفه اُستاجلو آورده‌است)، از مکانی به نام قَرْشی قوزی/ قارشی‌قُزی (حدود بخارا، امروزه در جمهوری ازبکستان)، به نواحی درگز و ابیورد کوچ کردند و در مکانی که بعدها به نام خودشان چاپشلو خوانده شد، سکنا گزیدند (میرنیا، ص۱۱۰ به نقل از اللهیارخان چاپشلو؛ نیز رجوع کنید به مروی، ج ۱، ص ۴–۵). مروی در عالم‌آرای نادری (ج ۱، ص ۱۶۱) نام آن را چاوشلو (به عنوان مسکنِ ابراهیم‌خان، برادر نادرشاه) ضبط کرده‌است.
در دوره زندیه (ح ۱۱۶۳–۱۲۰۸)، و شاید مدتی قبل از آن، چاپشلو حکومت‌نشین درگز بود. در ۱۲۰۳ لطفعلی‌خانِ چاپشلو (در متن: چایشلو)، حکمران درگز، مرکز حکومت را به دستگرد منتقل کرد. امروزه ویرانه‌های دستگرد معروف به کهنه‌قلعه نزدیک شهر کنونی درگز واقع است (میرنیا، ص ۱۱۱).
در۱۲۹۲/۱۸۷۵، مک‌گرگور آنجا را دیده‌است (رجوع کنید به ج۲، ص ۸۳). در۱۳۱۲/۱۸۹۴ ییت (ص ۱۴۹) آن را دهکده‌ای بزرگ، با حدود چهارصد خانوار ترک و کرد، معرفی کرده و افزوده که شخصی به نام کردوخان حاکم آن بوده‌است. وی همچنین از مراسم پذیرایی آن‌ها یاد کرده‌است. به نوشته اعتمادالسلطنه (ج ۴، ص ۲۰۵۹) در دوره ناصرالدین‌شاه (حک: ۱۲۶۴–۱۳۱۳)، آنجا ازقرای دره جز/ درگز، دارای دو رشته قنات و آب و هوای خوب و معتدل بوده‌است. در ۱۳۲۳ ش چاپشلو یکی از آبادیهای دهستان قره‌باشلو در شهرستان قوچان در استان نهم (خراسان) بود (ایران. وزارت کشور. اداره کل آمار و ثبت احوال، ج ۳، ص ۱۸۱). در ۱۳۲۹ ش، حسینعلی رزم‌آرا (ج ۹، ص ۱۰۶) چاپشلو را قصبه مرکز بخش چاپشلو، با ۷۵۴، ۱ تن جمعیت و محصولاتی مانند غلات، میوه و بنشن معرفی و از قالیچه، گلیم و جاجیم آن یاد کرده‌است. در مهر ۱۳۷۴، چاپشلو به شهر بدل شد (ایران. قوانین و احکام، ص ۵۰۱).
پیشینه

ترکهای غرب ایران در قالب ایل بزرگ ترک افشار در دوران صفویان (۹۱۶ ه‍.ق) برای جلوگیری از حملات ازبکان به مناطق مرزی خراسان منتقل شدند و این مهاجران در منطقه روستاهای به نام ایل‌های خود بر پا کردند از جمله چاپشلو و قراقوپونلو در درگز و ایده‌لو در کلات.
لغتنامه دهخدا به نقل از فرهنگ جغرافیائی ایران (جلد ۹) دربارهٔ چاپشلو چنین می‌نویسد:
«قصبه مرکز بخش چاپشلو. شهرستان درگز واقع در ۱۰ هزار گزی جنوب باختری درگز. جلگه، هوا معتدل با ۱۷۵۴ تن سکنه. محصولات عمده آنجا غلات، تریاک، میوجات، بنشن، پنبه، شغل اهالی، زراعت، مالداری، کسب، صنایع دستی زنان، قالیچه و گلیم و جاجیم بافی، و راه آن ماشین رو است آب مشروبی اهالی از چشمه و قنات تأمین می‌شود.»
بر پایه برخی ادعاها، آب منطقه چاپشلو دارای طعمی شور است.[پیوند مرده]
کتابخانه عمومی چاپشلو در سال ۱۳۵۸ تأسیس شده که دارای هفت هزار و پانصد جلد کتاب می‌باشد.
سرود ملی اتریش

| به انگلیسی: Land of the mountains, land on the river | به انگلیسی: Land of the mountains, land on the river |
| --- | --- |
سرود ملی  اتریش: سرود ملی  اتریش
ترانه‌سرا: Paula von Preradović
آهنگساز: ولفگانگ آمادئوس موتسارت
تاریخ رسمیت: ۱۹۴۶
نمونهٔ صوتی: نمونهٔ صوتی
Land der Berge, Land am Strome (Instrumental)پرونده راهنما: Land der Berge, Land am Strome (Instrumental)پرونده راهنما
 :  
ای سرزمین کوهستان، سرزمین جویباران (به آلمانی: Land der Berge, Land am Strome) سرود ملی کشور اتریش است.
متن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Land der Berge, Land am Strome,  Land der Äcker, Land der Dome,  Land der Hämmer, zukunftsreich!  Heimat großer Töchter und Söhne,  Volk, begnadet für das Schöne,  Vielgerühmtes Österreich,  Vielgerühmtes Österreich!: ای سرزمین کوهستان، سرزمین جویباران  سرزمین دشت‌ها، سرزمین کلیسا  سرزمین چکش‌ها، قلمروی آینده  زادبوم دختران و پسران بزرگوار  کشوری برخوردار از موهبت زیبایی،  اتریش پرآوازه،  ای اتریش پرآوازه!
Heiß umfehdet, wild umstritten,  Liegst dem Erdteil du inmitten  Einem starken Herzen gleich.  Hast seit frühen Ahnentagen  Hoher Sendung Last getragen,  Vielgeprüftes Österreich,  Vielgeprüftes Österreich.: بر سرت پرشور رزمیده‌اند، سخت جنگیده‌اند  در میانه قاره آرمیده‌ای  بسان قلبی پرتوان.  از روزگاران نخست نیاکان  بار رسالت برتر را به‌دوش کشیده‌ای  اتریش پرآوازه،  ای اتریش پرآوازه!
Mutig in die neuen Zeiten,  Frei und gläubig sieh uns schreiten,  Arbeitsfroh und hoffnungsreich.  Einig laß in Jubelchören,  Vaterland, dir Treue schwören.  Vielgeliebtes Österreich,  Vielgeliebtes Österreich.: شاهد ما باش که به سوی روزگاران نو  دلاورانه می‌شتابیم، آزاد و باورمند.  پرکار و امیدوار،  بگذار تا یکپارچه، در یک همسرایی شاد  با تو پیمانی راستین ببندیم، ای میهن  اتریش پرآوازه،  ای اتریش پرآوازه!
روور لایت سیکس

Motor vehicle
| روور لایت سیکس | روور لایت سیکس |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: Rover
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اندازه متوسط
شکل بدنه: sportsman's saloon
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۲٬۰۲۳ سانتی‌متر مکعب (۱۲۳٫۵ اینچ مکعب) موتور شش‌سیلندر خطی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۱۰۶ اینچ (۲٬۶۹۲ میلیمتر) شیار ۵۰ اینچ (۱٬۲۷۰ میلیمتر)
درازا: ۱۵۹ اینچ (۴٬۰۳۹ میلیمتر)
پهنا: ۶۳ اینچ (۱٬۶۰۰ میلیمتر)
بلندی: ۶۶ اینچ (۱٬۶۷۶ میلیمتر)
وزن خالص: 26 cwt, ۲٬۹۱۲ پوند (۱٬۳۲۱ کیلوگرم)
روور لایت سیکس (Rover Light Six) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲ تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو سایز متوسط قرار گرفته‌است.
موتور آن ۲۰۲۳ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است.
فهرست وزیران امور خارجه ایران

این مقاله دربارهٔ فهرست وزیران امور خارجه ایران است. برای معرفی جایگاه وزیر، وظایف و اختیارات او، وزیر امور خارجه (ایران) را ببینید.
بالا راست: نشاط اصفهانی نخستین وزیر امورخارجه ایران بود.
بالا چپ: سعید مؤتمن‌الملک میرزا سعید خان انصاری (مؤتمن‌الملک) از دولتمردان روزگار ناصرالدین‌شاه بود که حدود ۲۵ سال وزارت امور خارجه را برعهده داشت.
پایین راست: حسین فاطمی جوان‌ترین وزیر امور خارجه ایران که پیشنهاد ملی‌شدن نفت ایران را برای نخستین بار بیان کرد.
پایین چپ: سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه کنونی ایران
نهاد وزارت امور خارجه ایران از قدیمی‌ترین نهادهای حکومتیِ نوین ایران است. نخستین بار در زمان فتحعلی‌شاه قاجار تشکیلات روابط خارجی کشور «وزارت» نامیده شد. طی فرمانی به تاریخ ذیحجهٔ ۱۲۳۶ ه‍.ق (برابر با شهریور یا مهر ۱۲۰۰ ه‍.خ)، مسئولیت «انتظام مَهامّ وزارت خارجه» به عبدالوهاب نشاط اصفهانی (ملقب به معتمدالدوله) سپرده شد.
پیش از انقلاب مشروطه معمولاً شاه وزیر خارجه را مستقیماً برمی‌گزید و وزیر خارجه لزوماً زیر نظر صدراعظم وقت انجام وظیفه نمی‌کرد.
به دلیل فراگیر نبودن نام خانوادگی پیش از تصویب قانون سجل احوال، بسیاری از سیاستمداران دوران قاجار از لقب بهره می‌بردند؛ ولی در بسیاری موارد یک لقب در دوره‌های گوناگون به چند نفر اعطا شده است که سبب سردرگمی تاریخ‌خوانان می‌شود. از این رو، پیش از لقب حتماً نام کوچک فرد ذکر شده است. در این فهرست تا جای ممکن از آوردن عنوان‌هایی همچون میرزا، خان، پرنس، شیخ و حاجی پرهیز شده است.
در فهرست زیر، در صورتی که پُست وزارت امور خارجه خالی بوده و کسی آن را سرپرستی (کفالت) کرده باشد، نام او در فهرست آمده است؛ ولی چنانچه وزیر امور خارجه تعیین شده باشد و به هر دلیلی حاضر نبوده و کسی سرپرستی (کفالت) این سمت را برعهده گرفته باشد، نام این سرپرست در پانویس آمده است.
دربارهٔ زمان آغاز وزارت وزیران، ذکر این نکته لازم است که در دورهٔ مشروطه نخست‌وزیر هیئت دولت را به‌ترتیب به شاه، مجلس شورای ملی و سرانجام به مجلس سنا معرفی می‌کرد که میان این معرفی‌ها گاهی چندین روز فاصله بود. در این فهرست تا جای ممکن تاریخ معرفی وزیر امور خارجه به شاه آمده است، زیرا در دوره‌های فَترت میان تشکیل مجالس - که گاهی چندین سال به طول می‌انجامیده است - امکان معرفی هیئت دولت به مجلس وجود نداشته است.
نخستین وزیر خارجهٔ ایران

برخی تاریخ‌نگاران همانند محمد محیط طباطبایی، نشاط را نخستین وزیر خارجهٔ ایران می‌دانند. فریدون آدمیت نیز از ابوالحسن شیرازی به‌عنوان دومین وزیر خارجهٔ ایران یاد می‌کند؛ پس چنین می‌نماید که او نشاط را نخستین وزیر خارجه دانسته است. همچنین، برابر متن فرمان فتح‌علی شاه تشکیلات روابط خارجی ایران در زمان تصدی نشاط «وزارت» نامیده شده است. ولی میرفضل‌الله خاوری شیرازی در تاریخ ذوالقرنین آورده است: «[معتمدالدوله] تا اواخر کار مسمیٰ به اسم وزارت نبود ولی هموارهٔ اوقات کار وزارت را می‌نمود.» احتمالاً منظور خاوری شیرازی از وزارت، وزارت عظمی بوده است زیرا همین زمان بوده است که فتح‌علی شاه به تقلید از عثمانی‌ها عنوان «وزیر اعظم» را به «صدراعظم» دگر گرداند و نام سمتِ وزارت را که پیش از این به وزارت عظمی اطلاق می‌شد بر چند سمت جداگانهٔ حکومتی نهاد.