کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد
میراث

علیرغم خصومتی که اتی در نمایشگاه خود نسبت به «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد» با آن مواجه شد، رابرت ورنون آن را خرید. ورنون که با تأمین اسب برای ارتش ثروت زیادی به دست آورده بود، از عواید آن برای جمع‌آوری یک مجموعه هنری بزرگ استفاده می‌کرد. ورنون مجموعه خود را در سال ۱۸۴۷ به ملت هدیه کرد. البته درآمدنِ «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد» (که یک نقاشی بسیار بحث‌برانگیز بود) به مالکیت دولتی، مایه شرمساری بود. در سال ۱۹۲۹، «کاندولس» به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد و تا سال ۲۰۱۸ همانجا باقی ماند.
در نتیجه بازخوردهای منفی که «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد» با آن مواجه شد، این تابلو، اثری بحث‌برانگیز باقی ماند. زمانی که ساموئل کارتر هال آثاری را برای تصویرسازی آرت ژورنال تازه‌تاسیس خود انتخاب می‌کرد، تبلیغ هنرمندان جدید بریتانیایی را مهم می‌دانست، حتی اگر به معنای تصاویری باشد که برخی از خوانندگان آن را پورنوگرافیک یا توهین‌آمیز می‌دانستند. در سال ۱۸۴۹ هال، حق تکثیر ۱۵۷ تابلویی را که ورنون به ملت داده بود را تأمین کرد، اما علیرغم تمایل او برای انتشار کپی‌های دیگرِ برهنه‌هایِ تحریک آمیزِ اِتی مانند نقاشی حمام کننده، از توزیع نسخه‌های کپی «کاندولس» خودداری کرد.
اندکی پس از خلق  «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد»، اِتی به علت انتقادات مکرر مطبوعات درباره بی‌مزه بودن، بی حیایی و عدم خلاقیت نظری در اثرش، تصمیم به ایجاد یک اثر با مضمون اخلاقی گرفت. در نتیجه، در سال ۱۸۳۲، او «فرشته ویرانگر و اهریمن شیطانی که عیاشی افراد شرور و افراطی را به هم می‌زنند» را کشید. این اثر را بسیاری به عنوان یک تغییر مسیر در کارهای قبلی او و به طور آشکار شهوانی‌تر تلقی کردند. اِتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما از سال ۱۸۳۲ به بعد تلاش‌های آگاهانه‌ای برای انعکاس درس‌های اخلاقی انجام داد. با وجود این، پس از مرگش در سال ۱۸۴۹، نزد بسیاری همچنان به عنوان یک هنرمند پورنوگرافی در نظر گرفته می‌شد. در سال ۱۸۳۲ مجله ونیتی فیر توانست بنویسد: «من به خوبی می‌دانم که مردان خشن و همراهانشان چگونه در مقابل تصاویری مانند حمام اِتی عمل می‌کنند. من گروه‌های کارگری را دیده‌ام که در حال قدم زدن هستند و از تجربه‌ی شخصیم می‌دانم که علاقه‌ی آن‌ها به هنرهای برهنگی به شدت باعث ایجاد شرم در آنان می‌شود.»
علاقه به اِتی پس از مرگ او کاهش یافت زیرا جنبش‌های جدید، به ویژه پیشارافائلی‌ها و زیبایی‌پرستی، به ویژگی نقاشی در بریتانیا تبدیل شدند و در پایان قرن نوزدهم ارزش تمام نقاشی‌های او به کمتر از قیمت اولیه‌شان رسید.
تعداد بسیار کمی از هنرمندان بعدی تحت تأثیر اِتی قرار گرفته‌اند و یکی از اندک آثار بعدی که می‌توان آن را به عنوان تأثیر «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد» در نظر گرفت، نقاشی «شوالیه سرگردان» است که در سال ۱۸۷۰ جان اورت میلی آن را نقاشی کرده‌است. این اثر، تصویر نجات یک زن ناامید را که برهنه شده و به یک درخت بسته شده‌است، به تصویر می‌کشد. «شوالیه سرگردان» بازگشتی به سبکی بود که اِتی در «کاندولس» توسعه داده بود و بیننده را به احساس همکاری در شاهد بودن از تحقیر جنسی زن می‌کشاند و به ویژه در نسخه‌های اولیه که چهره زن قابل مشاهده بود، انتقادات مشابهی را برانگیخت.