stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بوسه فرانسوی
مسائل بهداشتی

در بوسه فرانسوی تحریک‌کننده لبها، زبان و دهان دخالت دارند که در واقع نقاط حساسی به‌شمار می‌آیند. این بوسه می‌تواند موجب انتقال بیماری‌هایی نظیر بیماری بوسه شود. اگر چه آب دهان بیماران مبتلا به ویروس ایدز مثبت مقدار ناچیزی از این ویروس را دارا است. جز یک مورد که یک مرد بیمار در سال ۱۹۹۵ به همسر خود بیماری را منتقل کرده‌است، تاکنون هیچ موردی گزارش نشده‌است؛ البته با مصاحبه‌ای که با آن دو انجام شده بود طبق ادعاهای آن دو در بازه زمانی ۱ ساله (از ژوئن ۱۹۹۴ تا ژوئیه ۱۹۹۵)، که زن ابتدا از نظر آزمایش اچ آی وی منفی و سپس مثبت بوده‌است، آن زوج ماهانه ۶ بار رابطه جنسی با کاندوم لاتکس (توسط مرد) داشتند، زن هیچ وقت در زمان عادت ماهیانه نبوده‌است و مرد ادعا کرده بود که هر بار بعد از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن لثه‌هایش دچار خونریزی می‌شده‌است، و آن زوج شبانه بعد از مسواک زدن بوسه فرانسوی یا به اصطلاح (Deep Kissing) انجام می‌دادند. طبق نتایج پرونده‌های دندانپزشکی مرد و زن آن‌ها هر دو شرایط نگهداری دندانی ضعیفی داشته و لثه‌های آن‌ها آسیب دیده بودند و نمی‌شود به‌طور قطع گفت دلیل مبتلا شدن زن به ویروس بوسه فرانسوی بوده‌است.
پزشکان به خاطر کم خطر بودن این رفتار توصیه به دوری از انجام این نوع بوسه نمی‌کنند. طولانی بودن بوسه خطر آسیب رساندن به لب‌ها، بافت‌های داخل دندان و ایجاد خونریزی را دارد که این امر خطر انتقال بیماری ایدز را چندین برابر افزایش می‌دهد.
دو زن در حال بوسه فرانسوی
باغ‌های تاریخی اصفهان

شهرت باغ‌های گسترده اصفهان با توجه به موقعیت جغرافیایی اصفهان در مرکز فلات ایران و داشتن رودخانه‌ای مانند زاینده‌رود و مادی‌های منشعب از آن که سراسر خاک حاصلخیز این شهر را مشروب می‌کند بی‌جهت نبوده‌است. ایجاد این باغ‌ها مخصوصاً در دوره‌هایی که اصفهان پایتخت بوده‌است بیشتر مورد توجه قرار گرفته و نویسندگان تاریخ اصفهان از قرن سوم هجری به بعد همواره به این باغ‌ها اشاراتی داشته‌اند و از آن جمله‌است: باغ عیسی بن ایوب بین محله خُشینان (حوالی امامزاده اسماعیل امروز) و یهودیه (جوباره امروز) از قرن چهارم هجری و باغ عبدالعزیز از دوره فرمانروایی علاءالدولهٔ کاکویی که در داخل حصار اصفهان قرار داشته‌است.
تاریخچه

در دوره سلجوقیان که اصفهان به پایتختی ملکشاه سلجوقی انتخاب شده‌است احداث چند باغ وسیع، اصفهان را به صورت باغی بزرگ و پهناور جلوه می‌داده‌است. نام این باغ‌ها عبارت بوده‌است از: باغ بکر، باغ فلاسان، باغ احمد سیاه، باغ کاران، باغ دشت گور و بیت‌الماء اما مهم‌ترین این باغ‌ها، باغ کاران بوده که منطقه وسیعی را در شمال بستر زاینده‌رود در بر می‌گرفته و خیابان‌های کمال اسماعیل، فردوسی، منوچهری، مجمر، چهارباغ صدر، مشتاق و محله بزرگ خواجو (طرازآباد دوره دیالمه و سلاجقه) در محوطه این باغ قرار داشته‌است و هم‌اکنون یکی از محلات خواجو «باغ کاران» نام دارد. این باغ تا قرن هشتم هجری نیز برقرار بوده و حافظ شاعر مشهور ایران در یکی از غزل‌های خود به این باغ اشارتی دارد که می‌گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| گر چه صد رود است در چشمم مدام |  | زنده‌رود و باغِ کاران یاد باد |
از سدهٔ هشتم تا آغاز عصر صفوی عدم مراقبت و ویرانی در این باغ‌ها راه می‌یابد تا آنجا که جز نام آن‌ها چیزی باقی نمی‌ماند. شاه اسماعیل یکم در محل فعلی میدان بزرگ اصفهان باغ وسیعی به نام «نقش جهان» احداث می‌کند و برای سکونت خود که معمولاً برای شکار به اطراف این شهر می‌آمده‌است دستور بنای ساختمانی را به نام «عمارت مهدی» می‌دهد.
در زمان شاه عباس یکم که پایتخت ایران از قزوین به اصفهان انتقال می‌یابد قسمت‌هایی از آن باغ به میدان تبدیل می‌شود و همراه با توسعهٔ شهر و کاخ‌ها و پل‌ها و مساجد و میاد ین و خیابان‌ها، احداث باغ‌های بزرگ هم، شهر اصفهان را به صورت یک باغ سراسری درمی‌آورد.
باغ کاران که در محدوده شمال زاینده‌رود و تقریبا حدفاصل خیابان فردوسی تا چهارباغ خواجو قرار داشت، مشهورترین این باغ‌ها بود. زمانی که خواجه حافظ شیرازی در قرن هشتم هجری، چندی در این باغ مهمان بود، در یک غزل، آن را چنین توصیف می‌کند:
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد
گرچه صد رود است در چشمم مدام
زنده رودباغ کاران یاد باد

خواجوی کرمانی نیز در غزلی، باغ‌کاران و زاینده‌رود را توصیف کرده که مطلع آن چنین است:
راستی را در سپاهان خوش بود آواز رود
در میــان بــاغ‌کــاران یا کنار زنده‌رود
این توصیفات نشان از آن دارد که این باغ که توسط ملکشاه سلجوقی در حدود هزار سال قبل ایجاد شد، تا زمان حافظ و خواجوی کرمانی یعنی چهارصد سال بعد به‌عنوان یک تفرجگاه مورد توجه بازدیدکنندگان بوده است. تا پیش از انتقال پایتخت صفویه به اصفهان، گزارش‌هایی از وجود باغ‌هایی زیبا در این باغشهر در دسترس است که برخی از آن‌ها مانند باغ نقش‌جهان آن‌چنان موردتوجه سلاطین صفوی بود که گهگاه مورد بازدید و اقامت آن‌ها قرار می‌گرفته و شاید همین دل‌فریبی و زیبایی‌ها یکی از دلایل انتخاب شهر اصفهان به‌عنوان پایتخت صفوی در دوره شاه‌عباس اول بود.
در کنار جنبه‌های گوناگون توسعه شهری مانند ساخت پل‌ها، مساجد، میادین و خیابان‌ها، احداث باغ‌های بزرگ و تفرجگاه‌های عمومی، دور نمای شهر اصفهان را به‌کلی تغییر داد. به گواه بسیاری از سیاحان و جهان‌گردان که در آن دوران به ایران سفر کردند اصفهان به‌صورت یک باغ سرتاسری و عظیم جلوه می‌کرده است.
ساخت خیابان چهارباغ و باغ هزارجریب با کاربری اولیه تفرجگاه عمومی یکی از اولین نمونه‌های هدفمند اختصاص فضای سبز شهری برای عموم جامعه بود. خیابان چهارباغ به‌نوعی پیاده‌راه مشجری بود که از دامنه کوه صفه تا محدوده دروازه‌های دولتخانه صفوی امتداد داشت. این خیابان عریض علاوه بر چهار ردیف درخت چنار، در میان باغ‌های متعددی در سرتاسر مسیر محصور بود.
فهرست باغ‌ها

فهرست این باغ‌ها که از آغاز انتخاب اصفهان به پایتختی صفویه در سال ۱۰۰۰ هجری تا افول ستارهٔ اقبال این سلسله در سال ۱۱۳۵ هجری به وجود آمده و هر یک از آن‌ها ده‌ها جریب وسعت داشته به شرح زیر است:
باغ ارم
باغ اعتمادالدوله
باغ ایشیک آقاسی باشی
باغ بابا امیر
باغ بادامستان
باغ برج و باغ حاج صالح درضلع شرقی چهارباغ نو (مقصود چهارباغ خواجو است)
باغ بزرگ عباس‌آباد در ضلع غربی چهارباغ
باغ پهلوان حسین که مادی نیاصرم از وسط آن می‌گذشته‌است
باغ تخت در ضلع غربی چهارباغ
باغ تفنگچی آقاسی
باغ توپخانه و باغ عسکر
باغ توشمال باشی
باغ جزایرخانه
باغ جشاران یا جوشاران (گشاران)
باغ جلودار
باغ جنت در شمال بستر زاینده رود
باغ جون کمر
باغ چرخاب
باغ چهلستون
باغ چینی خانه در حوالی چهارباغ
باغ خرگاه یا خیمه گاه
باغ خلیل خانه و توحید خانه
باغ خیاط خانه
باغ داروغه دفتر
باغ داروغه
باغ دیوان بیگی
باغ رضاقلی خان
باغ زرشک
باغ زین خانه و فتح‌آباد
باغ سپهسالار
باغ سلطانعلی خان
باغ سیف‌الدوله مشهور به باغ آلبالو
باغ صالح آباد و باغ نظر و باغ قراخان در ساحل شمالی زاینده‌رود
باغ صفی‌آباد
باغ طاووس خانه
باغ عمو طاهر
باغ فراشخانه
باغ فرنگ
باغ فیل خانه
باغ قرچقای خان
باغ قورچی باشی علیا و سفلی
باغ قورچی‌ها و باغ انارستان و سقاخانه که در حال حاضر به استثنای باغ چهلستون و باغ هشت بهشت و چهار باغ اثر دیگری از باغ‌های مشهور آن زمان باقی نمانده‌است.
باغ قوشچیان و غلامان مطبخ
باغ قوشخانه در محله قد یمی طوقچی که مرکز تربیت قوش‌های شکاری و محل استقبال شاهان صفوی از مهمان‌های خود بوده‌است
باغ کاج
باغ کجاوه خانه جنب بازار رنگرزان
باغ کلاه شاه
باغ کومه و باغ وحش در لنجان اصفهان که شکارگاه و محل نگهداری حیوانات وحشی بوده‌است
باغ گلدسته باغ شیرخانه در ضلع شرقی چهارباغ
باغ ماما سلطان
باغ محمود
باغ مستمند
باغ مهردار
باغ میرآخور
باغ نارنجستان و عمارتی که داشته‌است
باغ نسترن در ساحل رودخانه
باغ نگارستان در حوالی چهارباغ خواجو
باغ وقایع نویس
باغ هزارجریب که از همه باغ‌های دیگر وسیع تر و زیباتر بوه و در دامنه شمالی کوه صفه و در محل فعلی دانشگاه اصفهان و شرق و شمال آن گسترده بوده‌است و سیاحان خارجی عصر صفویه و از آن جمله توماس هربرت و ژان شاردن به تفصیل از آن سخن گفته‌اند و توماس هربرت این باغ را در سفرنامه خود «بهشت شاه‌عباس» و نیز باغ عباس‌آباد که به شخص شاه عباس اول انتساب دارد نام داده‌است.
باغ هشت بهشت یا باغ بلبل که کاخ سکونت شاه سلیمان صفوی در این باغ قرار داشته‌است.
پریا (مجموعه تلویزیونی)

| پریا | پریا |
| --- | --- |
ژانر: درام رمانتیک پزشکی
نویسنده: سعید فرهادی
کارگردان: حسین سهیلی‌زاده
بازیگران: لادن مستوفی امیرحسین آرمان محمود پاک‌نیت افسانه بایگان امیررضا دلاوری کمند امیرسلیمانی عمار تفتی مهری آل آقا رامتین خداپناهی محمدهادی قمیشی علی اصغر رضایی ساغر شکوری محمدرضا شیرخانلو
آهنگ پایان: احسان خواجه امیری
آهنگساز: افشین عزیزی
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۳۶ قسمت
تولید: تولید
تهیه‌کننده: اسماعیل عفیفه
فیلم‌برداری: محمد افسری
تدوین‌گر: امین عابدی
مدت: ۴۰ دقیقه
تولیدکننده: مؤسسه فرهنگی هنری آوای هنر سلامت
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه سه سیما
فرمت تصویر: 1080i (HDTV)
انتشار اولیه: ۲۰ تیر ۱۳۹۵ – ۹ شهریور ۱۳۹۵
انتشار: انتشار
پس از: نیاز
پیش از: مرز خوشبختی
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
سایت رسمی سریال پریا: سایت رسمی سریال پریا
پریا یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی حسین سهیلی‌زاده و نویسندگی سعید فرهادی است که از ۲۰ تیر تا ۹ شهریور ۱۳۹۵ از شبکه سه سیما پخش شده‌است.
این مجموعه در ۳۶ قسمت ۴۰ دقیقه‌ای تولید و به تهیه‌کنندگی اسماعیل عفیفه و نویسندگی سعید فرهادی نوشته شد.
داستان

قصه از زمان حال و از جایی آغاز می‌شود که «پریا» با بازی لادن مستوفی پس از چند سال دوری از ایران به کشور بازمی‌گردد. در شرایطی که پریا همچنان از ازدواج قدیمی‌اش سرخورده است، وارد رابطه‌ای عاطفی با کیوان، پسرخاله‌اش (امیرحسین آرمان) می‌شود. زوج تازه به امید آغاز زندگی تازه، مشکلات را یک به یک از سر راه برمی‌دارند اما برخی اتفاق‌ها مانند مبتلا شدن کیوان به ایدز، مشکل حضانت پریا و … زندگی این زوج را تحت تاُثیر قرار می‌دهد.
بازیگران

| بازیگر | نقش | توضیح |
| --- | --- | --- |
| لادن مستوفی | پریا | دختر نیره، همسر کیوان |
| امیرحسین آرمان | کیوان | پسر حسین آقا، همسر پریا |
| افسانه بایگان | نیره | مادر پریا |
| محمود پاک‌نیت | حسین آقا | پدر کیوان |
| امیررضا دلاوری | علیرضا | همسر گلی، داماد حسین آقا |
| کمند امیرسلیمانی | گلی | دختر حسین آقا، همسر علیرضا، خواهر کیوان |
| عمار تفتی | شهرام | معتادی که باعث ابتلای کیوان به ایدز شد |
| رامتین خداپناهی | حبیب | همسر سابق پریا |
| محمدهادی قمیشی | رستگار | رئیس زندان |
| علی‌اصغر رضایی | بازپرس | دادگاه کیوان و شهرام |
| ساغر شکوری | بهار | همسر شهرام |
| محمدرضا شیرخانلو | سهیل | پسر پریا و حبیب |
موسیقی

| شماره | نام | خواننده | مدت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «درد عمیق» (تیتراژ پایانی) | احسان خواجه امیری | ۳:۳۳ |
الهیات دفاعی

الهیات دفاعی (به انگلیسی: Apologetics) شاخه‌ای از الهیات مسیحی است که مبنای آن فراهم‌ کردن زمینه‌ای منطقی برای ایمان مسیحی و دفاع از آن در برابر نقدها، با افشای نقص ها در جهان‌بینی‌های دیگر است. دفاعیات دینی مسیحیان، طی قرن‌ها حالتهای مختلفی را به خود اختصاص داده‌ است. این دفاعیات از پطرس رسول، یوحنای رسول و پائولس رسول در مسیحیت اولیه شروع می‌شود و با نویسندگانی چون بوئورگانوس و آگوستین ادامه پیدا می‌کند تا عصر حاضر، که به نویسندگانی چون ویلیام لِین کریگ، جان لنکس، کلایو استیپلز لوئیس، مایک لیکُنا و جردن پیترسون می‌رسد و تا امروز نیز ادامه یافته است . از جمله روش‌های این دفاعیات استناد به استدلال‌های فلسفی و تاریخی و نظریات علمی، کتب و آثار ادبی بارز و مطرح در زمینه الهیات و مسیحیت است.
دفاع در کتاب مقدس

بسیاری از قسمت‌های دفاع مقدس مسیحی، در کتاب مقدس وجود دارد. کتاب اشعیا (۱: ۱۸) درباره دعوت خداوند است: «بیا، ما بحث خواهیم کرد.» و پطرس رسول در اولین پیام خود (۳: ۱۵) می‌گوید:«همیشه آماده باشید تا به هر کسی که از شما درباره دلیل امید درونی‌تان می‌پرسد، پاسخ قانع‌کننده‌ای بدهید.» در بخش اعمال رسولان (۱۷:۱۷) به‌عنوان مثال پائولس رسول ذکر می‌شود که او عادت داشت «علاوه بر آرووپاگوس، به یهودیان و نمازگزاران در کنیسه و هر کس که هر روز آن‌ها را در میدان شهر ملاقات می‌کرد، ذکر کند.» مسیحیان این عبارات را به عنوان انگیزه‌ای برای ایجاد دفاعی به منظور فراهم‌‌ آوردن دلایلی قابل قبول برای غیر مسیحیان در راستای اتخاذ ایمان مسیحی یا تقویت ایمان مسیحیان امروزی استفاده کرده‌اند.
علاوه بر این، مزمور (۱:۱۹) می‌گوید:«آسمان‌ها از جلال خدا سخن می‌گویند، و کشتی از کار دست‌های او گفته می‌شود.» همان‌طور که روم (۱:۲۰) می‌گوید، وجود خدا «از زمان خلقت جهان آشکار است، همان‌طور که ذهن آن را از طریق موجودات درک می‌کند، به طوری که مردم بدون بهانه‌ای به‌دست می‌آیند.» مسیحیان این بخش‌ها را با استدلال‌های منطقی برای وجود یک خالق، مانند شواهد کیهان‌شناسی (کیهانی) و تئولوژیکی  پیوند می‌دهند .
سندیّت و اعتبار نسخه‌های کتاب مقدس (عهد قدیم و عهد جدید) > موسی قدیس (خدمتگزار خدا)، نگارندهٔ تورات (۵ کتاب پیدایش، خروج، لاویان، اعداد، تثنیه در عهد قدیم)

تورات (به انگلیسی Torah یا در زبان لاتین Pentateuch به معنای پنج‌گانه) در زبان عبری به معنی شریعت و قانون می‌باشد که به مجموعهٔ پنج کتاب: پیدایش، خروج، لاویان، اعداد و تثنیه گفته می‌شود. یهودیان و مسیحیان به صورت سنتی، قدّیس موسی را نگارندهٔ این پنج کتاب (تورات) می‌دانند.
اینکه افرادی در بین مورخان هستند که معتقدند قدّیس موسی نگارندهٔ تورات نیست، به خودی خود موضوعی را ثابت نمی‌کند. همان‌طور که می‌دانیم، امروزه تعداد زیادی از مورخان باور دارند که موسی اساساً شخصیتی افسانه‌ای است و وجود واقعی نداشته‌است، بلکه شخصیتی ساختهٔ ذهن نگارندگان یهودی بوده‌است؛ پس آیا باید نتیجه گرفت که موسی شخصیتی افسانه‌ای است؟ چرا که مورخان دیگری نیز هستند که باور دارند موسی شخصیتی تاریخی و نگارندهٔ تورات است.
در مقابل، یهودیان و مسیحیان به‌طور سنتی همواره بر اساس اشارات موجود در کتاب مقدس، بر این باور بوده‌اند که موسی نبی نگارندهٔ حقیقی تورات (پنج کتاب پیدایش، خروج، لاویان، اعداد، تثنیه) است. به نظر می‌رسد عیسی مسیح نیز موسی را نگارندهٔ تورات خوانده باشد. باید توجه داشت که امروزه پس از کشف نسخه‌های قُمران در سال ۱۹۴۷ با قطعیت می‌دانیم که تورات‌ موجود در زمان عیسی مسیح، همان است که امروزه در دسترس می‌شود. در نتیجه یهودیان و مسیحیان به صورت سنتی قائل به نگارش تورات توسط موسی نبی هستند. با این وجود، مسیحیان، هیچ‌گاه نسبت به سوالاتی همچون "چگونه ممکن است موسی نبی وفات خود را در تورات کتابت کرده باشد؟" بی‌تفاوت نبوده‌اند و نظریه‌های متفاوتی مطرح کرده‌اند. بخشی از مسیحیان معتقداند، همان خدایی که قوم اسرائیل را از میان رود/دریا به طرز معجزه‌آسایی از مصر خارج کرد، وقایع آینده (از جمله شرح درگذشت موسی نبی) را به او آشکار ساخت و موسی آن‌ها را پیش از وفات به نگارش درآورد. بخش دیگری از مسیحیان باور دارند، آیات پایانی تورات را قدّیس یوشع بن نون به فرمان خداوند، پس از درگذشت موسی نبی، نگاشت و به این ترتیب نگارش کتاب تورات بسته شده و به اتمام رسید.
به این ترتیب مسیحیان باور دارند (برخلاف آنچه در صفحهٔ نقد کتاب مقدس گفته شده) تورات کتابی است که الهام شده از روح خداوند و کلام خداست.
پاسخ به انتقادات > پاسخ به «نزول خدا بر قلهٔ کوه»

باید دقت شود که ادبیات استعاری در مجموعه کتاب‌های عهد قدیم از جمله در مهم‌ترین آن‌ها، یعنی تورات، حضور دارد عباراتی همچون «دست راست خدا»، «خیمهٔ خدا»، «حضور خدا بر صندوق عهد»، «حضور خداوند در ستون ابر و آتش» یا «آشکار شدن خداوند بر موسی پیامبر در بوتهٔ سوزان» همواره به معنی آشکار شدن و حضور جلال خداوند است و نه محدود بودن خداوند.
در تأیید نکات فوق، سلیمان پیامبر می‌فرماید: "و کیست که قادر باشد برای او خانه‌ای بنا کند، وقتی آسمان‌ها و فلک الافلاک قادر نیستند گنجایش او را داشته باشند؟ و من کیستم تا برای او خانه‌ای بنا کنم، مگر آنکه برای سوزاندن بخور در حضور او باشم؟"
اشعیای پیامبر چنین می‌نویسد: "بنابراین خداوند می‌فرماید: آسمان عرش من و زمین پای انداز من است، چه خانه‌ای برای من بنا خواهید کرد یا چه جایی برای آسایش من خواهد بود؟ تمام این‌ها را دست من ساخته‌است و تمام این‌ها از آن من است"
همچنین در کتاب اعمال رسولان مسیح، قدیس استیفان چنین می‌گوید: "باری تعالی (خداوند) در خانهٔ ساخت دست انسان ساکن نمی‌شود، همان طور که -خداوند از طریق اشعیای- نبی گفته‌است: آسمان عرش من و زمین پای‌انداز من است، چه خانه‌ای برای من بنا خواهید کرد یا چه جایی برای آسایش من خواهد بود؟ مگر دست من همهٔ این‌ها را نساخته؟"
پاسخ به انتقادات > پاسخ به "خسته شدن خدا از کار آفرینش و استراحت کردن جهت رفع خستگی"

تورات در روایت آفرینش جهان، پس از اتمام دوران آفرینش، چنین می‌گوید: "پس خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود زیرا که در آن استراحت کرد (=آرام گرفت) از همهٔ کار خود که خدا آفرید و ساخت. سپس خداوند روز هفتم را متبارک خوانده و تقدیس نمود، زیرا او -باری تعالی- در آن -روز- استراحت کرد (=آرام گرفت) از تمام کار خود، که خدا آفریده و ساخته بود."
در وهلهٔ اول باید به نحوهٔ ترجمه و فهم متن توجه داشت. طبق الهیات و آموزهٔ کتب عهد قدیم، خستگی برای خداوند وجود ندارد. اشعیای نبی در عهد قدیم در کتاب خود چنین نوشته‌است: "آیا این را نمی‌دانی؟ آیا این را نشنیده‌ای؟ خداوند خدای ابدیّت است. او کرانه‌های زمین را می‌آفریند. او درمانده نمی‌گردد و خسته نمی‌شود. هوشمندی او را کاوش نتوان کرد."
از سوی دیگر، واژهٔ عبری‌ای که در روایت خلقت جهان در تورات به کار رفته و در متن فوق با «استراحت کردن = آرام گرفتن» به فارسی ترجمه شده، در واقع واژهٔ عبری «شَبات» است که معنی دقیق آن «عقب‌کشیدن، به معنی توقف از انجام یک فعل» است. این فعل به معنای «نگاه‌داشتن»، «برپا داشتن» یا «آرام‌گرفتن» نیز به کار برده می‌شود.
همچنین باید توجه داشت، که تورات روایت خلقت جهان در هفت روز (روز نه لزوماً به معنای ۲۴ ساعت) را به عنوان الگویی، برای تعریف هفتهٔ کاری برای انسان ترسیم می‌کند. بدین ترتیب شخص یا جامعهٔ مؤمن به آفریدگار، باید در ازای شش روز کاری، یک روز برای استراحت و توقف فعالیت کاری در نظر بگیرد، که در آن تمامی انسان‌ها، زن و مرد، جوان یا پیر، غلام یا آزاد، بومی یا غریب و حتی حیوانات و احشام، حق استراحت دارند.
پاسخ به انتقادات > پاسخ به «نهی کردن آدم از معرفت نیک و بد»

معرفت نیک و بد در روایت خلقت انسان در بخش پیدایش کتاب تورات، به معنای تشخیص خوب و بد در صحبت‌های عادی و عامیانه و روزمره نیست. تورات در این روایت، در پی آشکار کردن این موضوع و پاسخ دادن به این سؤال است که: جهانی که خدا آن را در آغاز نیک آفرید، به چه دلیل دچار شر و بدی شده‌‌ است؟
روایت تورات برای پاسخ به این سؤال، سعی در تفهیم سه نکته به خواننده دارد:
شر، یا همان ابلیس در دنیا وجود دارد
انسان صاحب قدرت اختیار است که خداوند به او داده‌ است
و نکتهٔ بسیار مهم، پیش‌دانی یا پیش‌آگاهی خداوند بر فساد جهان در آینده: به این معنی که اینطور نیست که ابلیس و انسان توانسته باشند دنیایی که پروردگار آفریده فاسد کنند، بدون اینکه خداوند از قبل بر این موضوع آگاهی داشته باشد. به عبارت دیگر، به فساد کشیده شدن جهان، در خارج از محدودهٔ قدرت خداوند نیست و شیطان قدرت تخریب نقشه/ارادۀ آغازین خداوند را ندارد. پس تورات به صورت استعاری و نمادین اینچنین روایت می‌کند که خود خداوند، درختی به معنی «درخت شناخت نیک از بد» در باغ عدن قرار داده بود تا خواننده متوجه باشد، که «نیرنگ ابلیس» و «سو استفادهٔ انسان از قدرت انتخاب»، موضوعی غافلگیر کننده و یا خارج از دایرۀ قدرت و دانایی آفریدگار نبوده‌ و نیست.
باید دقت داشت که «معرفت نیک از بد» در این روایت به معنی «علم و دانش» نیست. همچنین نهی انسان از خوردن از «میوهٔ درخت شناخت نیک از بد» به معنی نهی انسان از «علم و دانش» نیست. علم و دانش توانایی‌ای است که خود خداوند آن را پیش‌تر به انسان داده بود، در زمانی که خداوند انسان را در باغ عدن برای «کار کردن» قرار داده بود. مراد از «شناخت نیک از بد»، آگاهی انسان به این موضوع است که انسان متوجه شد که امکان گرفتن تصمیمی غیر از تصمیم خوب را دارد. و بدین ترتیب انسان، "خوب" را (تصمیم خوب = تصمیمی که در راستای ارادهٔ الهی باشد) از "بد" (تصمیم بد= تصمیمی که در راستای ارادهٔ الهی نباشد) شناخت و از معصومیت آغازین و کودکانه خارج شد. همان‌طور که در این روایت به صورت نمادین بیان شده، انسان که از آغاز برهنه آفریده شده بود، آن را بد نمی‌دانست و از برهنگی سوءاستفاده نمی‌کرد، اما پس از اینکه از درخت «تشخیص نیک از بد» خورد، برهنگی خود را زشت دانست، چرا که حال دیگر می‌دانست/پی برده بود که می‌توان از برهنگی سوءاستفاده کرد.
پاسخ به انتقادات > پاسخ به «گفتن این سخن نادرست به آدم که اگر از درخت معرفت بخوری خواهی مُرد»

یک اصل در کتاب مقدس، این است که پروردگار دروغ نمی‌گوید
در اینجا باید توجه داشت، که «مرگ» و «تولد» در کتاب مقدس، جدای از مفهوم رایج، به معنای معنوی -فاصله گرفتن از خدا یا پذیرفتن دعوت خدا- نیز هست. برای نمونه، عیسی مسیح در در انجیل یوحنا در خصوص مرگ و زندگی می‌فرماید:
"... هرکه به من ایمان بیاورد، زنده خواهد ماند، حتی اگر بمیرد"
همچنین در مورد «تولد»، در گفت‌وگوی بین عیسی مسیح و یک روحانی یهودی به نام نیقودیموس، دربارهٔ «تولد معنوی انسان» مکتوب است:
"در میان فریسیان مَردی به نام نیقودیموس بود از بزرگان یهود. وی شبانه نزد عیسی آمده به او گفت: استاد، ما می‌دانیم که تو از سوی خدا چون استاد آمده‌ای، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند این نشانه‌هایی را که تو انجام می‌دهی انجام دهد، مگر آن که خدا با او باشد. عیسی در پاسخ به او گفت: آمین، آمین، به تو می‌گویم، هیچ‌کس نمی‌تواند ملکوت خدا را ببیند، مگر آن که از بالا زاده -متولد- شود. نیقودیموس به او گفت: چگونه ممکن است که انسان زاده شود، وقتی که سالخورده باشد؟ آیا می‌تواند بار دیگر در رحم مادرش وارد شده دوباره زاده شود؟ عیسی پاسخ داد: آمین، آمین، به تو می‌گویم، هیچ‌کس نمی‌تواند وارد ملکوت خدا گردد، مگر آنکه از آب و روح زاده شود. آن چه از تَن زاده شده، تَن است، آنچه از روح زاده شده، روح. تعجب مکن اگر به تو گفتم: شما بایستی از بالا زاده شوید."
به همین ترتیب، "مرگ" نیز در روایت خلقت انسان در تورات، به معنای «مرگ روحانی انسان» به کار برده شده. در بخش عهد جدید از کتاب‌مقدس چنین آمده:
"زیرا همان گونه که همگی در آدم [ابولبشر] می‌میرند، پس نیز همگی در مسیح زندگی باز خواهند یافت"
«و شما در خطاها و گناهانتان مُرده بودید»
همچنین، در کتاب حزقیال نبی چنین مکتوب است:
"شخصی که گناه کند، خواهد مُرد (می‌میرد)"
به وضوح می‌توان دید، که "مرگ" و "زندگی" در کتاب مقدس، علاوه بر معنای حیات و مرگ جسمی، به معنای حیات و مرگ معنوی و روح انسان نیز هست. به این ترتیب، "گناه انسان (آدم و حوا)" و نافرمانی او از فرمان خالق خود، که به "بیرون شدن او از باغ عدن" منجر شد، به منزلهٔ «مرگ» او است. در نتیجه مبرهن است که خداوند خطاب به انسان (آدم و حوا) دروغ یا سخن نادرست نگفته‌ است و کتاب‌مقدس هرگز به خداوند نسبت دروغ‌گویی نمی‌دهد.
پاسخ به انتقادات > پاسخ به «نسبت دادن صفات مثبت به شیطان و هدایت حوا توسط شیطان به استفاده از درخت معرفت»

همان‌طور که در دو بند بالا اشاره شد، شیطان در کتاب مقدس باعث وسوسهٔ انسان (آدم و حوا) و سو استفادهٔ انسان (آدم و حوا) از قدرت اختیار خود شد. خوردن از میوهٔ «درخت معرفت نیک از بد»، در این روایت نمادین، باعث گشوده شدن چشم انسان (آدم و حوا) به این واقعیت بود، که این امکان وجود دارد، که انسان «بدی» و «شر» را با استفاده از قدرت اختیار خود ببیند (= بر آن آگاهی یابد، آن را تشخیص دهد) و در جهت آن گام بردارد. به عبارت دیگر، انسان (آدم و حوا) متوجه شد که می‌توان در دنیایی که خداوند آن را نیک آفرید، می‌توان بدی و شر در آن ایجاد کرد و در جهت آن گام برداشت. به این ترتیب انسان معصومیت آغازین خود را از دست داد و در نتیجهٔ این عمل خود، از باغ عدن بیرون شد. این بیرون رفتن از باغ عدن و دنیای نیک خداوند، به مثابه مرگ انسان (آدم و حوا) به معتای روحانی است.
بنابراین روشن است که روایت کتاب مقدس در باب خلقت انسان، هیچ صفت مثبتی برای شیطان به دست نمی‌دهد.
پاسخ به انتقادات > پاسخ به «راه رفتن خدا در باغ»

همان‌طور که در بندهای بالا اشاره شد، در بخش‌های مختلف کتاب مقدس، از عبارات استعاری برای بیان منظور استفاده شده‌است. هرچند بسیار اشتباه خواهد بود اگر این عبارات را به معنای تحت اللفظی آن‌ها در نظر بگیریم.
باید اشاره کرد، که راه رفتن یا سکونت خداوند با مردم باایمان، نشان‌گر «نزدیک بودن به خداوند» و «حضور روح خداوند بین مردم ایماندار» است، نه به معنای حضور جسمانی و فیزیکی آن. «راه رفتن با خداوند» و «طریق پیمودن بر اساس فرمان‌های خداوند» عبارتی است که در کتاب مقدس بارها به کار برده شده‌است.
در این باره می‌توان به آیات ذیل توجه کرد:
"من در میان بنی اسرائیل مسکن خواهم گزید و خدای ایشان خواهم بود. و خواهند دانست که من یهوه، خدای ایشان هستم که آنان را از سرزمین مصر بیرون آوردم، تا در میانشان ساکن شوم، من، یهوه، خدای ایشان"
"در میان شما راه خواهم رفت، خدای شما خواهم بود و شما قوم من خواهید بود"
"با بی‌ایمانان در یوغ ناموزون نشوید؛ زیرا چه رابطه‌ای میان عدالت و بی‌قانونی است؟ یا چه پیوندی میان روشنایی و ظلمات است؟ و چه تفاهمی بین مسیح و بلیعال (= شیطان یا بت)؟ یا چه سهمی برای باایمان و بی‌ایمان است؟ و چه توافقی قدس خدا (=معبد مقدس خدا) با بت‌ها دارد؟ زیرا ما قدس خدای زنده هستیم، بنابر آنچه خدا گفته‌است: در میان ایشان سکونت خواهم کرد و راه خواهم رفت و خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. بدین سبب از میان ایشان بیرون شوید و به کنار بروید. خداوند می‌گوید: و به ناپاک دست نزنید و من شما را خواهم پذیرفت. و من برای شما پدر خواهم بود و شما برای من پسران و دختران، چنین می‌گوید خداوند قادر متعال"
همچنین در مورد خنوخ، که مردی درست کار بود، این درست کاری و تبعیت او از پروردگار با عبارت "راه رفتن با خداً توصیف شده‌است: "خنوخ با خدا راه رفت، سپس ناپیدا شد، زیرا خدا او را برگرفته بود"
در مزامیر مکتوب است "خواستم تا اُمّت من گوش سپار من باشد و اسرائیل به راه‌های من برود"
موسی پیامبر در دعای خود به خداوند در تورات چنین می‌فرماید: "پس اکنون، چنانچه به راستی در نظرت التفات یافته‌ام، باشد که طریق‌های (= راه‌های) خود را من بشناسان، تا تو را بشناسم، تا در نظرت فیض یابم"
همان‌طور که از ارجاع‌های بالا بر می‌آید، «راه رفتن خدا»، «سکونت خدا» یا به صورت کلی، عبارت «راه رفتن»، به معنای «معیّت و همراهی» است، نه راه رفتن به معنای فیزیکی آن. تورات این مطلب را به خواننده در قالب روایتِ پیدایشِ آغازینِ انسان می‌رساند، که بشر (آدم و حوا)، قبل از گناه اولیهٔ خود، همراهی و معیّت خالق خود را در باغ عدن داشت. بشر پس از پا گذاشتن به دنیایی که با قدرت اختیار خود، به سوی گناه قدم برمی‌دارد و در مقابل «قدم زدن با خدا» یا «همراهی و معیت خداوند» از دست رفت. از آن پس، همواره این «قدم زدن با خداوند» به یک هدف و آرزو برای انسان‌های حقیقت‌طلب تبدیل شده‌است.