stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مغان برهمن
رد نظریه زرتشتی بودن > قوم‌های احتمالی > ترجمه ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا به چینی

همان‌طور که جاناتان سیلک (۲۰۰۸) نشان داده است، ادبیات بودایی هند در واقع حاوی ارجاعاتی به اعمال محارم در میان جامعه خاصی از بیگانگان است. برخی از متون مربوط به چینی ترجمه شده است، مانند ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا، رساله ای حجیم از دویست داستان که بین سال‌های ۶۵۶ و ۶۵۹ که توسط زائر چینی هیون تسیانگ ترجمه شده است. اگرچه در این متن به صراحت از ایرانیان نام برده نشده است، اما می‌توان فرض کرد که در ذهنیت خوانندگان چینی «غرب» (یعنی غرب هند) اشاره به ایرانی‌ها داشت. از طرف دیگر، این تصور ممکن است بیشتر تصوری مبهم از قبایل نامشخص بیگانه‌ای باشد که در غرب هند واقع شده بودند.
در جامعه معاصر هند

ویجی پراکاش شارما در کتاب جامعه معاصر هند - در آغاز قرن بیست و یکم که در سال ۲۰۱۵ در ۴۰۸ به چاپ رسید. نوشته است: در هند جامعه ای به نام ماگا/مغان به نام «ماگا برهمانا»، «برهمن‌های بوجاکا» یا «برهمن‌های ساکادویپا»، وجود دارد. مراکز عمده آنها در راجستان (در گذشته راجپوتانا نامیده می‌شد) در غرب هند و نزدیک گایا (هند) در بیهار است. بر اساس بهاویشیا پورانا و متون دیگر، از آنها دعوت شد تا در ایالت پنجاب (هند) مستقر شوند تا عبادت خدای خورشید (میترا یا سوریا (ایزد) در سانسکریت) را انجام دهند. اعضای جامعه هنوز در معابد خورشید در هند عبادت می‌کنند. آنها همچنین در چندین معبد جین (دین) در گجرات و راجستان کاهنان موروثی هستند. ماگاها خود را از نوادگان «جاراسابدا» Jarasabda می‌دانستند، ظاهراً «جاراسابدا» شباهت با نام زرتشت دارد.
ماگاها در سامبپورا که امروزه به عنوان مولتان در ایالت پنجاب (پاکستان) شناخته می‌شود، محدود نشدند، جایی که جهانگرد و راهب چینی هیون تسیانگ یک معبد بزرگ خورشید را در قرن هفتم دید. آنها به زودی در سایر مناطق هند گسترش یافتند. آنها به نجوم و طالع بینی کمک زیادی کردند. اخترشناس و ریاضی‌دان معروف واراهامیهیرا ‏ (۵۰۵–۵۸۷ میلادی) خودش را یک ماگا برهمن معرفی می‌کرد. مهم‌ترین مشارکت کاهنان مغ (که در برخی از متون بومی به مقام برهمانا ارتقاء یافتند) معرفی شکل خاصی از پرستش خورشید بود که با شکل باستانی متفاوت است. نوادگان ماگاها در جاهای مختلف به نام‌های مختلف شناخته می‌شوند. در راجپوتانا (امروزه با نام سند) به آنها بوجاکا می‌گویند. آنها در بنگال به عنوان گراهام ویپرا (graham-vipras) و آچاریا برهمانا (Acharya Brahmanas) شناخته می‌شوند که به طالع بینی و علم سیارات علاقه دارند. عده زیادی هم از آنان هستند که به حرفه‌های دیگری به غیر از راهبی پرداختند. تمرکز عمده ساکادویپی‌ها در پادشاهی ماگاد (محلی که ماگاها را در خود جای داده است) بود که به نام قلمرو ماگا-برهمانا نامگذاری شده است.
تمرکز عمده برهمن‌های ساکادویپا در امپراتوری ماگدها (گسترش پیرامون ۱۲۰۰ پیش از میلاد–۳۲۲ پیش از میلاد، محلی که ماگاها را در خود جای داده است) بود که به نام قلمرو ماگا-برهمانا نامگذاری شده است. در اینجا ۷۲ شهرک روستایی به آنها اختصاص داده شد. به تدریج به گوشه و کنار کشور مهاجرت کردند. ساکادویپا‌ها حتی امروز نیز بسیار مورد احترام برهمن‌ها در بیهار هستند. برخی از گروه‌های کاست در هند درون‌همسر هستند، اما برخلاف این گونه گوتراها، آنها برون‌همسری را به شدت انجام می‌دهند و به آن اهمیت زیادی در ازدواج می‌دهند. آنها تا زمان حکومت بریتانیا در هند، راهبان بسیاری از پادشاهی‌های هند بودند. اکثر آنها مهاجرت اسطوره ای خود را به یاد می‌آورند و به آن افتخار می‌کنند. آنها انجمن‌های خود را به نام «برهمن‌های ساکادویپا ماهاسابها» تقریباً در همه مکان‌های زیستگاه خود را دارند.
معنی دیگر ماگا در تاریخ سیاسی هند

ماگا یا ماکا را می‌توان با منطقه پادشاهی هندو-یونانی «پادشاهی ماگا» به دقت شناسایی کرد زیرا منطقه غرب باختر (بلخ)، غرب تاجیکستان، شرق ترکمنستان و شرق ازبکستان به کشور ماگا معروف بودند. به احتمال زیاد اولین پادشاه هندو-یونانی این ناحیه لقب سوتر ماگاس (ΣΩΤΗΡ ΜΕΓΑΣ) به معنی «ناجی بزرگ» داشته که از شواهد سکه‌شناسی مشهود است. نوادگان پادشاه هندو یونانی سوتر مگاس نیز همین عنوان را داشتند. از این رو عموماً از آنها به عنوان پادشاهان ماگا یاد می‌شد. به تدریج کشور به پادشاهی ماگا نیز معروف شد. از آنجایی که زرتشت در این پادشاهی ماگا متولد شد، آیین زرتشت نیز به نام «ماگائیسم» نیز شناخته می‌شد.
سکاستان در زمان اشکانیان (پارت‌ها)
این نقش برجسته سنگ سیاه که در سال ۱۸۳۳ در گل دلتای رود گنگ کشف شد، سوریا، خدای خورشیدی هندو سوریا را به تصویر می‌کشد. سوریا چکمه‌هایی می‌پوشد که نشان از خاستگاه شمالی خدا دارد. در هر دست او شکوفه‌های نیلوفر آبی کاملاً باز شده نگه می‌دارد، گل‌هایی که در نور خورشید شکوفا می‌شوند. دو همسرش و خادمان مرد پینگالا (با قلم و مرکب) و دندین (با شمشیر و سپر) در کنار سوریا قرار دارند. خدا در ارابه ای ایستاده که هفت اسب آن را می‌کشند. ارابه سوار او آرونا (طلوع خورشید) ارابه را در سراسر آسمان هدایت می‌کند. در دو طرف او تیراندازان زن با تیرهای خود تاریکی را از بین می‌برند. پرتوهای شعله‌ور نور از پشت سر سوریا ساطع می‌شود. حتی ابروهایش هم از شعله‌های آتش است.
مهاجرت‌های اولیه هند و اروپایی از استپ‌های پونتیک و سراسر آسیای مرکزی.
طبق افسانه، توران مناطقی از جمله ازبکستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان، بخش‌های شمالی افغانستان و پاکستان شمالی را در بر می‌گیرد. این منطقه تقریباً با آنچه امروزه آسیای مرکزی نامیده می‌شود مطابقت دارد. فهرست مناطق ذکر شده در نقشه به عنوان بخشی از توران: ۱. خوارزم ۲. بخارا با بلخ ۳. شهر سبز (نزدیک بخارا) ۴. حصار (تاجیکستان)] ۵. خوقند ۶. پادشاهی مستقل درواز ۷. دره دشت ۸. قندوز ۹. کافرستان ۱۰. چترال ۱۱. گلگت ۱۲. سکردو ۱۳. قرقیزستان ۱۴. استپ‌های شمالی (قزاقستان).
شمایلی از یک مغ در غرب ایران که شاخه برسم در دست دارد.
تصویر سوریا ایزد خورشید در هند
ایالت پنجاب (هند)
یک سکه از ویما کادفیسس (پادشاهی ۱۱۳ الی ۱۲۷ میلادی) پادشاه شاهنشاهی کوشانی که در آن عنوان یونانی «سوتر ماگاس» به معنی ناجی بزرگ آمده است. موزه بریتانیا.
زینتلو

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| زینتلو زینتلو | زینتلو زینتلو |
| --- | --- |
village: village
زینتلو: زینتلو
مختصات: ۳۷°۳۷′۱۰″ شمالی ۴۵°۴۳′۰۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۱۹۴۴°شمالی ۴۵٫۷۱۹۱۷°شرقی﻿ / 37.61944; 45.71917: مختصات: ۳۷°۳۷′۱۰″ شمالی ۴۵°۴۳′۰۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۱۹۴۴°شمالی ۴۵٫۷۱۹۱۷°شرقی﻿ / 37.61944; 45.71917
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان آذرشهر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش حومه
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان شیرامین
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۳۰۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
زینتلو یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان شیرامین بخش حومه شهرستان آذرشهر واقع شده‌است.این روستا ۳۰۶ نفر جمعیت دارد.
حزب ناسیونال سوسیالیست روسیه

حزب ناسیونال سوسیالیست (روسی: Русская Национальная Социалистическая Партия) یک حزب با ایدئولوژی فاشیسم روحانیون و نئونازیسم در کشور روسیه است.
توسعه

این حزب توسط پیروان کنستانتین کسیموفسکی، یکی از اعضای برجسته پامیات، بلافاصله پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تاسیس شد. این حزب در سال ۱۹۹۲  از جبهه ملی میهنی به رهبری پامیات جدا شد و سال بعد به نام اتحادیه ملی روسیه تأسیس شد. این حزب مجدداً بعنوان حزب ناسیونال سوسیالیست روسیه در حدود سال ۱۹۹۹ پس از تعطیلی اتحادیه ملی روسیه توسط کاسمیموسکی و شروع به دور شدن از تأکیدهایی که توسط این گروه بر کلیسای ارتدکس روسیه انجام شد، مطرح شد. علی‌رغم این تأکید کمتر بر مذهب، در وب سایت این حزب کلیسای ارتدکس شرقی را به عنوان یکی از چهار اصل اصلی ایدئولوژیک خود ذکر کرده‌است. بقیه یک کشور قدرتمند ، ناسیونالیسم روسی تهاجمی و سوسیالیسم غیر مارکسیستی هستند. نماد حزب است Labarum از کنستانتین کبیر و از سال ۱۹۹۹ یک روزنامه Pravoye Soprotivleniye (مقاومت راست)، خود را جانشین به مجله زودتر Shturmovik منتشر کرده‌اند.
کسیموفسکی از آن زمان ادعا کرده‌است که رهبر گروهی به نام اقدام روسیه است اما ماهیت آن و رابطه آن با حزب ناسیونال سوسیالیست روسیه هنوز مشخص نیست.
گردن زدن

در ۱۵ اوت ۲۰۰۷ ویکتور میلکوف، دانشجوی ۲۳ ساله در Maykop State Technological University [ru] در آدیغیه، به دلیل پخش آنلاین ویدئویی تحت عنوان اعدام یک تاجیک و یک داغستانی، که قتل دو مرد غیر قومی روس توسط گروهی را که خود را «حزب ناسیونالیست-سوسیالیست روسیه» می‌نامند، به تصویر می‌کشد، دستگیر شد.
بعداً مشخص شد که یکی از قربانیان، شاملیل اودامانوف ۲۴ ساله و از منطقه داغستان و مسلمان است. تابعیت فرد تاجیکی هرگز مشخص نشد. در سال ۲۰۰۸، صلاخت الدین عزیزوف ۲۰ ساله از تاجیکستان هنگام عبور از یک قسمت از مناطق بایر در مسکو جنوبی مورد حمله قرار گرفت. کارگر ۲۰ ساله بازار تاجیکستان با ضربات چاقو مجروح شده و سپس سرش را قطع کردند. گروهی که خود را «سازمان ستیزه جویان ملی گرایان روسیه» می‌نامیدند مسئولیت این قتل را بر عهده گرفتند و خواستار قوانین سختگیرانه مهاجرتی شدند. عکسی از سر بریده عزیزوف برای سوا از طریق ایمیل ارسال شد. شنیده می‌شود قبل از اینکه اودانف سر بریده شود و مرد دیگر توسط دو مرد نقاب پوشیده از خستگی‌های رزمی به سر وی اصابت کند می‌گویند «ما توسط سوسیالیست‌های ملی روسیه دستگیر شدیم».
در ابتدا، وزیر کشور ادعا کرد که این ویدئو جعلی است، اما سرانجام دادستان‌ها آن را به عنوان معتبر پذیرفتند.
نرخ چهار برابر داده ها

فناوری نرخ چهاربرابر داده‌ها یا (QDR) یک تکنیک سیگنال‌ دهی ارتباطی است که در آن داده‌ها در چهار نقطه از چرخه ساعت انتقال پیدا می کنند: در لبه‌ صعودی، لبه نزولی و در دو نقطه میانی بین آنها. نقاط میانی توسط یک سیگنال ساعت دوم که با ۹۰ درجه اختلاف فاز نسبت به سیگنال ساعت اول عمل می‌کند، تعریف می‌شوند. این روش امکان انتقال چهار بیت داده را در هر خط سیگنال در هر چرخه ساعت فراهم می‌کند.
در یک سیستم نرخ چهار برابر داده‌ها، خطوط داده با فرکانسی دو برابر فرکانس سیگنال ساعت عمل می‌کنند. این در مقابل سیستم‌های نرخ دو برابر داده‌ها (DDR) است که در آنها خطوط ساعت و داده با یک فرکانس عمل می‌کنند.
فناوری نرخ چهار برابر داده‌ها برای اولین بار توسط اینتل در پردازنده‌های Pentium 4 با هسته Willamette معرفی شد و سپس در سری پردازنده‌های Atom، Pentium 4، Celeron، Pentium D و Core 2 این شرکت به کار گرفته شد. این فناوری به اینتل این قابلیت را داد که چیپست‌ها و پردازنده‌هایی تولید کند که با نرخ داده‌ای مشابه فناوری طیف کامل فرکانسی (FSB) با سرعتی بین 400 MT/s تا 1600 MT/s با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند، در حالی که فرکانس واقعی ساعت در بازه‌ای پایین‌تر و پایدارتر (100 مگاهرتز تا 400 مگاهرتز) حفظ می‌شود.
پیش زمینه

دلایل استفاده از QDR نسبت به DDR کاملاً متفاوت از دلایلی است که برای حرکت از نرخ تکی داده‌ها (SDR) به DDR مطرح می‌شود. استفاده از DDR به تولید کنندگان حافظه امکان داد تا داده‌ها را با نرخی برابر با بیت ساعت منتقل کنند (یک انتقال خط داده برای هر انتقال خط ساعت)، در حالی که SDR تنها می‌توانست داده‌ها را با نرخ چرخه ساعت (یک انتقال خط داده برای هر لبه صعودی ساعت) منتقل کند. با این وجود، پیاده‌سازی ساده QDR می‌تواند باعث شود نرخ داده بالاتر از نرخ ساعت باشد، که این وضعیت مزیت‌های الکتریکی ساده را نقض می‌کند.
مزیت‌های QDR زمانی مشخص می‌شوند که با محدودیت در استفاده از گذرگاه مواجه باشیم. در یک کامپیوتر مدرن، ممکن است چندین پردازنده و دستگاه‌های ورودی/خروجی هم‌زمان به حافظه دسترسی داشته باشند. برای مدیریت صحیح این دسترسی‌ها، سیستم‌های مدرن به گونه‌ای طراحی می‌شوند که سیگنال‌ها بین همه اجزای متصل در یک چرخه ساعت انتقال یابند، در حالی که محدودیتی جدی بر نرخ ساعت اعمال می‌شود. اما پس از حل این رقابت، انتقال داده می‌تواند به‌ صورت یک انتقال ساده نقطه‌ به‌ نقطه و یک‌ جهته انجام شود. در چنین انتقالی، نیازی نیست که سیگنال‌ها به‌طور کامل در یک چرخه منتقل شوند؛ بلکه کافی است به‌طور هماهنگ و با استفاده از سیگنالی خاص به نام “استروب” (strobe) کنترل شوند. این کاهش نیاز به یکپارچگی کامل سیگنال، باعث می‌شود انتقال داده QDR با سرعتی دو برابر نرخ ساعت (در مقایسه با DDR که سرعتی برابر با نرخ ساعت دارد) انجام شود.
حسین صافی

حسین صافی (زادهٔ ۱۳۵۵ در مشهد) کاریکاتوریست و انیماتور ایرانی است. او دانش‌آموخته کارشناسی گرافیک از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد انیمیشن از دانشگاه تربیت مدرس است. او سابقه تدریس در خانه کاریکاتور ایران را نیز دارد. او برنده جایزه اول و سوم دوسالانه جهانی کاریکاتور تهران در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ و در پنجمین دوسالانه کاریکاتور تهران در بخش چهره نفر اول شد و مدتی نیز کاریکاتورهای پشت جلد مجله گل آقا را طراحی می‌کرد. تمرکز صافی بر کاریکاتور چهره است و از جمله کاریکاتوریست‌هایی است که وارد دنیای طراحی پویانمایی هم شده.
عمده فعالیت‌های این هنرمند در زمینه‌هایی چون تصویرسازی، گرافیک، انیمیشن و کاریکاتور است.
داوری

عضو هیئت انتخاب آثار دوسالانه جهانی کاریکاتور تهران ۲۰۰۵
عضو هیئت داوران سومین جشن خانه سینما
عضو هیئت داوران دوسالانه جهانی انیمیشن تهران ۲۰۱۷
حسین ملک‌افضلی

حسین ملک افضلی (متولد ۱۹۳۹اردکان) دانشمند و پزشک ایرانی و عضو سازمان بهداشت جهانی است.
وی در حال حاضر استاد گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی دانشکده بهداشت دانشگاه تهران است. وی همچنین به عنوان معاون وزیر بهداشت ایران فعالیت می‌کرد.
ملک افضلی نویسنده بیش از ۸۰ مقاله در مجلات بین‌المللی و چندین کتاب به زبان‌های انگلیسی و فارسی است.
در سال ۲۰۰۷، سازمان ملل متحد جایزه معتبر جمعیت سازمان ملل را به او اعطا کرد. ملک افضلی به طراحی استراتژی‌هایی برای بهبود روش‌های بهداشتی، به ویژه سلامت نوجوانان، بهداشت باروری و تنظیم خانواده کمک کرده‌است. وی در زمینه بهداشت باروری، سیاستگذاران و رهبران دینی را در برنامه‌ریزی و اجرای برنامه‌های بهداشت باروری در ایران مشارکت داده‌است.
جوایز

جایزه جمعیت سازمان ملل متحد (2007)
ند مادرل

| ند مادرل | ند مادرل |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ادوارد مادرل
زادهٔ: ۲۰ اوت ۱۸۷۷ کوروالی، نزدیک کرگنیش، جزیره من
درگذشت: ۲۷ دسامبر ۱۹۷۴ (۹۷ سال) جزیره من
پیشه: ماهی‌گیر
شناخته‌شده برای: آخرین گویشور مادری زبان مانکس
ادوارد ند مادرل (۲۰ اوت ۱۸۷۷  – ۲۷ دسامبر ۱۹۷۴) یک ماهی‌گیر اهل جزیره من بود که در زمان مرگش آخرین بازمانده زبان مادری زبان مانکس بود.
اوایل زندگی

مادرل در ۲۰ اوت ۱۸۷۷ در کوروالی، نزدیک کرگنیش در جزیره من، در خانواده‌ای ماهیگیر به دنیا آمد. او در کودکی به انگلیسی سخن می‌گفت، برای زندگی به روستایی در کرگنیش رفت تا با اقوام زندگی کند. در اینجا بود که مادرل زبان مانکس را آموخت، زیرا عمه بزرگش مارگارت تاوبمن نمی‌توانست به انگلیسی سخن بگوید. اگر چه زبان مانکس در نیمه دوم قرن نوزدهم رو به ناپدیدی روی نهاده بود، ولی هنوز در برخی نقاط دور افتاده جزیره مانند کرگنیش گویشور داشت. مادرل به عنوان یک مترجم برای سال‌خورده‌های روستا بود، آنانی که انگلیسی نمی‌دانستند
مادرل در چهارده سالگی به عنوان آشپز قایق ماهیگیری شروع به کار کرد و از بندر سنت مری به کینسیل در ایرلند و به شتلند در جستجوی شاه ماهی بود.
میراث

پس از مرگ سیج کینویگ در ۱۹۶۲، مادرل تنها فرد باقی‌مانده با زبان مادری مانکس بود.
مادرل برخی از سخنانش را ضبط کرد تا به نگه‌داری از این زبان کمک کند.
سنگ قبر مادرل
رالی (اتومبیل‌رانی)

پیتر سولبرگ راننده سوبارو ایمپرزا دبلیوآرسی روی شن در رالی قبرس ۲۰۰۶ مسابقات رالی قهرمانی جهان
رالی (به انگلیسی: Rallying) یا (به انگلیسی: Rally) یک شکل گسترده از ورزش‌های موتوری با عناصر مختلف رانندگی رقابتی مانند تست‌های سرعت (که گاهی اوقات در آمریکا «مسابقه رالی» نامیده می‌شود)، تست‌های ناوبری یا توانایی رسیدن به ایستگاه‌های بین راهی یا مقصد در زمان مقرر یا سرعت متوسط است. رالی‌ها ممکن است به صورت آزمایشی در یک مکان کوتاه یا چندین هزار مایل در رالی استقامتی طولانی باشند.
بسته به فرمت، رالی‌ها ممکن است در جاده‌های خصوصی یا عمومی، باز یا بسته به روی ترافیک، یا خارج از جاده به شکل کراس کانتری یا رالی-رید سازماندهی شوند. رقبا می‌توانند از خودروی تولیدی استفاده کنند که در صورت استفاده در جاده‌های باز یا خودروی مسابقه ساخته شده ویژه مناسب برای عبور از زمین‌های خاص، باید جاده-قانونی باشند.
رالی معمولاً از سایر اشکال موتوراسپورت متمایز می‌شود زیرا مستقیماً در برابر سایر رقبا در دورهای یک پیست رانده نمی‌شود، بلکه در قالبی نقطه به نقطه است که در آن شرکت کنندگان در فواصل منظم از یک یا چند نقطه شروع به حرکت می‌کنند.
خورشید بر خاک

| خورشید بر خاک | خورشید بر خاک |
| --- | --- |
نویسنده: محمد ایوبی
کارگردان: حسین مختاریمسعود فروتن
کشور سازنده:  ایران
زبان اصلی: فارسی
تولید: تولید
تهیه‌کننده: سیامک بنیادی
تولیدکننده: گروه مناسبت‌های ویژه شبکه دو
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه دو
خورشید بر خاک یک مجموعه تلویزیونی مناسبتی محصول سال ۱۳۷۲ به کارگردانی حسین مختاری، مسعود فروتن، نویسندگی محمد ایوبی و تهیه‌کنندگی سیامک بنیادی می‌باشد که از شبکه دو پخش شد.
بازیگران

رضا رویگری
سیامک اطلسی
مجید جعفری
حبیب دهقان‌نسب
آتش تقی‌پور
بهزاد رحیم‌خانی
فخرالدین صدیق‌شریف
پرویز شاهین‌خو
رضا خندان
اسماعیل بختیاری
شراره یوسف‌نیا
منوچهر علی‌پور
معصومه قریب‌نواز
منوچهر بهروج
حمید رحیم‌خانی
رضا توکلی
سعید امیرسلیمانی
عوامل تولید

کارگردان بخش پرتابل و هنری: حسین مختاری
نویسنده: محمد ایوبی
کارگردان تلویزیونی: مسعود فروتن
تصویربردار پرتابل: حسین ظهیری
تصویربرداران: مرتضی ندرلو و علی عنبرستانی
مجری طرح: علیرضا کرمی
نورپرداز: علیرضا صادقی
طراحان صحنه: محمدعلی رضائیان و فرشید موثق
طراحان لباس: جمال ظفر طاهری، رضا لنکرانی و پوران متجدد
موسیقی: محمدرضا احمدیان
تدوین: رضا عسکری
صدابرداران: مجتبی مرتضوی و رضا کشاورز
دکور: احمد طالبی و محسن سلمانی
تهیه‌کننده: سیامک بنیادی
اورو پرتو

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= برزیل
| اورو پرتو | اورو پرتو |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
اورو پرتو: اورو پرتو
  پرچممهر:   پرچممهر
اورو پرتو: اورو پرتو
مختصات: ۲۰°۲۳′۰۷″ جنوبی ۴۳°۳۰′۱۳″ غربی﻿ / ﻿۲۰٫۳۸۵۲۸°جنوبی ۴۳٫۵۰۳۶۱°غربی﻿ / -20.38528; -43.50361: مختصات: ۲۰°۲۳′۰۷″ جنوبی ۴۳°۳۰′۱۳″ غربی﻿ / ﻿۲۰٫۳۸۵۲۸°جنوبی ۴۳٫۵۰۳۶۱°غربی﻿ / -20.38528; -43.50361
منطقه‌های برزیل: منطقه جنوب شرقی برزیل
ایالت:  میناس گرایس
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: شهر تاریخی اورو پرتو
گونه: Cultural
معیار: i, III
تاریخ ثبت: ۱۹۸۰ (چهارمین کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 124
State Party: برزیل
منطقه: فهرست میراث جهانی یونسکو در آمریکا
 :  
 :  
اورو پرتو (به پرتغالی: Ouro Preto) یک شهرستان در برزیل است که در میناس گرایس واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهر تردسییاس خواهرخواندهٔ اورو پرتو هست.
اگاتهالی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Agatahalli | Agatahalli |
| --- | --- |
روستا: روستا
ایالت: کارناتاکا
بخش: Mandya
Taluka s: Pandavapura
حکومت: حکومت
 • نهاد: Village Panchayat
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان کانارا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
نزدیک‌ترین شهر: Mandya
نماینده شهر: Village Panchayat
اگاتهالی (به انگلیسی: Agatahalli) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
محمدرضا دیناروند

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  محمدرضا دیناروند
زادروز:  ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۱ ‏(۲۲ سال)
زادگاه:  دزفول، ایران
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  خیبر خرم‌آباد
شمارهٔ پیراهن:  ۱۲
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  سایپا |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ |  استقلال |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ |  پیکان |  ۰ |  (۰) |
| –۲۰۲۴ |  خیبر خرم‌آباد |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
محمدرضا دیناروند (زادهٔ ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۱)  بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه فوتبال خیبر خرم‌آباد در لیگ برتر خلیج فارس بازی میکند.
الوالایجات

مکان در 23x15px|border |alt=|link= یمن
| Al-Wulayjat | Al-Wulayjat |
| --- | --- |
استان‌های یمن: استان حضرموت
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (Yemen Standard Time)
ال-والایجات یک منطقهٔ مسکونی در یمن است که در استان حضرموت واقع شده‌است.
چار (تاجیکستان)

مکان در 25px تاجیکستان
| Char, Tajikistan | Char, Tajikistan |
| --- | --- |
Char, TajikistanLocation in Tajikistan: Char, TajikistanLocation in Tajikistan
مختصات: ۴۰°۴′ شمالی ۷۰°۳۷′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۶۷°شمالی ۷۰٫۶۱۷°شرقی﻿ / 40.067; 70.617: مختصات: ۴۰°۴′ شمالی ۷۰°۳۷′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۶۷°شمالی ۷۰٫۶۱۷°شرقی﻿ / 40.067; 70.617
استان‌های تاجیکستان: ولایت سغد
چار (تاجیکستان) (به لاتین: Char, Tajikistan) یک منطقهٔ مسکونی در تاجیکستان است که در ولایت سغد واقع شده‌است.
قشلاق (سراب)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| قشلاق (سراب) قشلاق | قشلاق (سراب) قشلاق |
| --- | --- |
village: village
قشلاق (سراب): قشلاق (سراب)
مختصات: ۳۷°۵۲′۲۳″ شمالی ۴۷°۳۰′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۸۷۳۰۶°شمالی ۴۷٫۵۱۱۳۹°شرقی﻿ / 37.87306; 47.51139: مختصات: ۳۷°۵۲′۲۳″ شمالی ۴۷°۳۰′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۸۷۳۰۶°شمالی ۴۷٫۵۱۱۳۹°شرقی﻿ / 37.87306; 47.51139
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان سراب
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان سراب
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان حومه (سراب)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۱۳۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
قشلاق یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان سراب واقع شده‌است.
همام تبریزی

| هُمام تبریزیخواجه همام‌الدین علاء تبریزی | هُمام تبریزیخواجه همام‌الدین علاء تبریزی |
| --- | --- |
همام تبریزی و شیخ شیرازی در حمام. برگه‌ای از نسخه خطی نگارستان ایران، احتمالاً شیراز، به تاریخ ۹۵۱–۹۵۲ ه‍.خ: همام تبریزی و شیخ شیرازی در حمام. برگه‌ای از نسخه خطی نگارستان ایران، احتمالاً شیراز، به تاریخ ۹۵۱–۹۵۲ ه‍.خ
زادهٔ: ۶۱۷ تبریز، ایران
درگذشت: ۶۹۳ (۷۵–۷۶ سال)
آرامگاه: تبریز
ملیت: ایرانی
آثار: دیوان همام تبریزی صحبت‌نامه کتاب مثنویات
سبک: غزل و قصیده
هُمام تبریزی (۶۱۷ ه‍.خ – ۶۹۳ ه‍.خ) شاعر صوفی عصر ایلخانان بود که آثاری به زبان‌های فارسی، عربی، آذری قدیم و تاتی سروده است. او به واسطه اشعار، آموزه‌ها، پرهیزکاری و معنویت صوفیانه‌اش از ممتازترین شخصیت‌های زمان خود شمرده می‌شد.
همام بیشتر عمر خود را در شهر تبریز گذراند و در آنجا به شخصیتی صاحب نفوذ تبدیل شد. او به خاندان جوینی نزدیک شد و با حمایت سیاسی و فرهنگی آنها توانست در تبریز خانقاه (لژ صوفیانه) تأسیس کند. پس از اعدام حامی جوینی خود شمس‌الدین جوینی در سال ۶۶۲، همام توانست در کنار دیگر شخصیت‌های سیاسی هم‌عصر حود مانند رشیدالدین همدانی مورد حمایت حکمرانان ایلخان قرار گیرد. همام در ۷۸ سالگی درگذشت و در منطقه سرخاب تبریز به خاک سپرده شد.
بیشتر اشعار دیوان او در قالب غزل است و از همان سبک و لحن سعدی شیرازی پیروی می‌کند. او همچنین دو مثنوی صحبت‌نامه و کتاب مثنویات را سروده است. همام دوستدار سعدی شیرازی بوده و با او مکاتبه داشته، بنا بر برخی یادداشت‌ها، هنگامی که سعدی به آذربایجان سفر کرده، با همام نیز دیدار داشته است. شماری از غزلیات او بر مبنای غزل‌هائی از سعدی، بر همان وزن و قافیه و ردیف سروده شده‌اند.
آثار

شعر همام تحت تأثیر شاعرانی چون سنایی، انوری و سعدی شیرازی بوده است. بیشتر اشعار دیوان او در قالب غزل است و از همان سبک و لحن سعدی شیرازی پیروی می‌کند. همام دوستدار سعدی شیرازی بوده و با او مکاتبه داشته، بنا بر برخی یادداشت‌ها، هنگامی که سعدی به آذربایجان سفر کرده، با همام نیز دیدار داشته است. شماری از غزلیات او بر مبنای غزل‌هائی از سعدی، بر همان وزن و قافیه و ردیف سروده شده‌اند. همام سعدی را در زمره بزرگ‌ترین غزل‌سرایان عاشقانه دانسته و از سبک و لحن او تقلید می‌کرد. اشعار همام همانند سعدی بیشتر بر موضوع عشق تمرکز دارد. مجاز (عشق رمانتیک انسانی) و به ویژه حقیقی (عشق الهی). همام بر بیشتر غزلیات و قصیده‌های سعدی پاسخی سروده است. به همین دلیل است که بعدها از همام با عنوان «سعدی آذربایجان» یاد شده است.
در سال ۱۳۵۰ مورخی به نام رشید ایوادی، یک تصحیح متون بر دیوان همام نوشت که شامل ۲۲۰ غزل و در نتیجه حدود ۳۹۴۴ دوبیتی است که ۱۶۵ بیت آن به زبان عربی است. دیوان با پنج غزل شروع می‌شود، سپس قصیده، و سپس شعری در مدح پیامبر اسلام محمد، و سپس با اشعار مختلفی در مدح سیاستمداران و حاکمان برجسته قلمرو ایلخانی، مانند شمس‌الدین جوینی، رشیدالدین همدانی، سلطان تکودر، و سلطان اولجایتو ادامه می‌یابد. همام همچنین قصیده‌های بسیاری را به افتخار چندین مرشد صوفی سروده است.
همام دو مثنوی سروده است. اولین مثنوی به نام صحبت‌نامه، رساله‌ای در مورد عشق بود که در اواسط دهه ۴۰ زندگی‌اش سرودن آن به پایان رسید. دومی کتاب مثنویات نام دارد که در سال‌های پایانی عمرش آن را به پایان رساند. این دومی بر همان وزن منظومه تأثیرگذار حدیقةالحقیقه (الهی‌نامه) سنایی غزنوی سروده شده است.
یکی از غزلیات همام به دو زبان درهم‌آمیخته سروده شده است که به گفته ایران‌شناس برجسته احسان یارشاطر، آمیخته‌ای از زبان فارسی و زبان آذری قدیم بوده که یک زبان ایرانی بومی خطه آذربایجان بوده است.
میراث

ریچارد فرای، ایران‌شناس و تاریخ‌نگار آمریکایی، همام را در زمره «بهترین نویسندگان و شاعران فارسی کلاسیک فارسی» قرار داد که خطه آذربایجان تولید کرده است. لئونارد لویسون او را به واسطه اشعار، آموزه‌ها، پرهیزکاری و معنویت صوفیانه‌اش یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های زمانه خود می‌نامد. به گفته مورخ معاصر ذبیح‌الله صفا، همام علیرغم تأثیرپذیری شدید از غزلیات سعدی، سبک اصیل و شیرین خود را دارد؛ ابداع موضوعی او جذاب و با طراوت است و در هنر شعر به درجات بالایی رسیده است.»
در مثنوی عشاق‌نامه اثر عبید زاکانی، او همام تبریزی را یکی از بزرگ‌ترین استادان می‌نامد. شاعران دیگری مانند حافظ شیرازی و کمال خجندی نیز با استناد به اشعار همام او را ستودند و محمد شیرین مغربی تبریزی در هفت غزل از سبک او تقلید کرد. امیرخسرو دهلوی همام را در کنار سعدی «تنها استادان تمام‌عیار غزل فارسی» می‌دانست.
مینیاتور متعلق به قرن پانزده میلادی که تگودار و شمس‌الدین جوینی (هر دو از حامیان همام تبریزی) را به تصویر می‌کشد.
آرامگاه همام تبریزی در مقبره‌الشعرای تبریز
نشریه خواهر

در نشریات علمی، یک نشریهٔ خواهر یا نشریه ی همکار، یک نشریه ی جدیدتر دانشگاهی است که با یک مجله قدیمی تر و شناخته شده تر در زمینه مشابهی همکاری می‌کند.
فرودگاه بین‌المللی بندرعباس

فرودگاه بین‌المللی بندرعباس، فرودگاهی در شهر بندرعباس مرکز استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است که در سال ۱۳۴۸ ساخته شده‌است. این فرودگاه تا مرکز شهر ۵/۸ کیلومتر فاصله دارد و در زمینی به مساحت ۸/۹ هکتار بنا شده‌است.
تاریخچه

در سال‌های حکومت پهلوی دوم از حدود سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۶ ناوگان حمل‌ونقل هوایی ایران که شامل هواپیمایی DC3 و DC6 بود در محلی بنام بندکناران واقع در ۲۵کیلومتری جاده فعلی بندرعباس سیرجان (بابا غلام) اقدام به انجام پرواز می‌کرد.
از سال ۱۳۴۶ تا سال ۱۳۴۹ فرودگاه بندرعباس به محل دیگری که در بلوار جمهوری اسلامی ـ که هم‌اکنون به نام محله فرودگاه قدیم مشهور است و قسمتی از بیمارستان شهید محمدی در آن واقع شده - انتقال یافت.
کار ساخت فرودگاه جدید (فرودگاه فعلی) که در سال ۱۳۴۹ ساخت باند آن به اتمام رسیده بود با توجه به عدم تکمیل ساختمان ترمینال آن مورد بهره‌برداری قرار گرفت و در سال ۱۳۵۰ پس از تکمیل ترمینال و نصب کامل دستگاه‌های ناوبری این فرودگاه رسماً افتتاح شد.