stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عملیات انفال

عملیات اَنفال، عملیاتی در سال ۱۹۸۸ بود که در جریان آن نیروهای رژیم بعث عراق که به طور مستقیم از صدام حسین تکریتی فرمان می‌گرفتند، بیش از ۱۸۰٬۰۰۰ نفر (بە نقل از بعضی منابع بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر) کُرد کردستان عراق را قتل‌عام کردند.
بنا بر آمار تأیید شده، در طی عملیات هفت‌ماهه انفال از فوریه تا سپتامبر ۱۹۸۸، که تنها در استان‌های کرکوک، دیاله، نینوا و صلاح الدین اجرا شد، بیش از چهارهزار و ۲۰۰ روستا نابود و بیش از ۱۸۲۰۰۰ نفر مردم بی دفاع از سوی ارتش و مأموران امن و استخبارات عراق به قتل رسیدند که از لحاظ گستردگی و حجم کشتار و درنده‌خویی، نزد بسیاری از کشورها و سازمان‌های بین‌المللی به‌عنوان یکی از فجیع‌ترین جنایات علیه بشریت به ثبت رسیده است و توسط رژیم بعث و با فرماندهی مستقیم رهبری آن صورت گرفت، نابودی و کشتار مردم آن را هدف گرفته بود.
در همین راستا نیز شهرهای حلبچه، طویلا، بخش خورمال، سید صادق، پنجوین، قلعه دیزه، سنگ سر، جوارتا، قلاچولان و ماوه‌ت به تمامی ویران و از سکنه خالی گردیدند؛ که بیشتر مردم کشته شده از هر دو شهر «چمچمال و کلار» بودند. این شهرها بعداً از نو ساخته شدند. استفاده از سلاح‌های شیمیایی و کشتار حلبچه در جریان عملیات انفال روی داد.
دولت های اروپایی و امریکایی و همچنین مجامع بین المللی در هنگام این فجایع عمدتا سکوت کردند یا حتی در بعضی موارد مثل دادن سلاح های شیمیایی حمایت کردند اما پس از حمله ایالات متحده آمریکا به عراق و دستگیری صدام حسین و برخی از همدستانش، وی و همدستانش به جرم جنایات ضد بشری و نسل‌کشی در دادگاه ویژه جرایم سران عراق، مورد محاکمه قرار گرفتند.
نام‌گذاری

انفال هشتمین سورهٔ قرآن است. این سوره پیروزی ۳۱۳ پیرو دین اسلام را بر بیش از ۹۰۰ مشرک در جنگ بدر (۶۲۴ میلادی) را توضیح می‌دهد. «الانفال» در لغت به معنای غنایم جنگ است و برای توصیف عملیات نظامی و غارت مردم کُرد، به فرماندهی علی حسن المجید مورد استفاده قرار گرفت. دستورات وی به واحدهای جاش (کُردهای همکار با ارتش بعث، در لغت به معنای «قاطر») ابلاغ می‌شد که برای این واحدها گرفتن گاو، گوسفند، بز، پول، سلاح و حتی زنان کُرد قانونی اعلام می‌شد.
اسناد نسل‌کشی

Middle East Watch در این زمینه چنین گزارش می‌دهد: «پروسه انفال در کوتاه‌ترین زمان ممکن، بیشتر مناطق و خاک را مورد هجوم و نابودی قرار داد، در این حملات بیش از ۲۰۰هزار کُرد کشته شدند و موجب ویرانی بیش از چهارهزار روستا و سه ‌هزار و صد مسجد و صد کلیسا شد، در این عملیات بیش از دومیلیون راس احشام نابود شد و تأثیر مخرب بزرگی بر طبیعت گذاشت که حجم فراوانی از باغات و فضای سبز و رودخانه‌ها و چشمه‌ها را نابود کرد.» دکتر کندال نزان، محقق تاریخ معاصر در نوشته‌ای می‌گوید: «در این واقعه، بنیادهای زندگی در عراق زیرورو شد، بعد از این هیستریای جنون‌آمیز، که با نسل‌کشی کُردهای کُردستان عراق اتمام یافت، ۹۰ درصد روستاها و بیش از ۲۰ درصد شهرها و شهرک‌ها از روی نقشه پاک شدند، مناطق روستایی به بیش از ۱۵ میلیون مین آلوده شدند، حدود ۵/۱ میلیون از روستاها به اردوگاه‌های رژیم انتقال پیدا کردند، جمعیت زیادی از کُردها از بین رفتند.» همچنین یوست هیلترمان محقق حوزه انفال می‌گوید: «بعد از اینکه این مردم در روستاهای خود، دستگیر شدند، به سمت مراکز رژیم در کرکوک منتقل شدند، بعد از آن نیز با ماشین‌های زرهی سنگین رژیم به سمت غرب عراق از شمال تا جنوب بیابان‌ها انتقال یافتند، بیشتر مردان و حتی زنان و کودکان تیرباران شدند و با لودر و بلدوزر در گورهای دسته‌جمعی دفن شدند.»
منطقه عملیات

این عملیات در ابتدای سال ۱۹۸۸ میلادی از مرز گرمیان (یکی از مناطق کردستان در عراق) آغاز شد و مناطق کرکوک، کفری، کلار، چمچمال، دوکان، سه دار، کوی و.... را طی کرد تا به منطقه بادینان رسید. اما انفال هشت مرحله بود. مرحله اول از مرز گرمیان آغاز شد و مرحله هشتم هم در منطقه بادینان خاتمه پیدا کرد.
شرح عملیات

در مرحله نخست آن ۲۰ لشکر ارتش عراق ۱۰۰ حمله را علیه ساکنین غیرنظامی و بی‌دفاع روستا انجام داده و غیر از کشته شدن شمار بسیاری از ساکنین مناطق ۱۶۰ تن از آنان که توانستند از دست نیروهای نظامی بعث بگریزند درراه رسیدن به مرزهای ایران از شدت برف و سرما جان باختند.
در مرحله دوم نیز جنایات و فجایع مرحله اول تکرار و سربازان بعث اقدام به کشتار لجام‌گسیخته کردها کردند.
مرحله سوم انفال نیز با مرگ ۳۰۰۰۰ تن از کردهای کردستان عراق همراه بود و تنها در یک روز یعنی ۱۴ آوریل ۱۹۸۸، ۲۰۰۰۰ تن به‌ویژه زنان و کودکان از سوی نیروهای بعث دستگیر و در گورهای دسته‌جمعی دفن شدند. در این مرحله بیش از ۷۲۸ روستا نابود شد و بیش از ۷۴۰۷ تن از زنان به زندان‌های رژیم بعث منتقل شدند. طبق آمار در این مرحله انفال شمار بسیار زیادی از کودکان نوزاد زیر یک سال به مبلغ ۵۰ دینار فروخته شدند.
در مرحله چهارم انفال حملات شیمیایی صدام علیه روستا شروع‌شده و ۵۵۰۰ تن در این مرحله مفقودالاثر شدند.
در آخرین مرحله انفال نیز، رژیم بعث همزمان با تداوم حملات شیمیایی با بمب خوشه‌ای مناطق شمالی عراق و نزدیک مرز ترکیه حمله کرده و درنتیجه شمار بسیاری از ساکنین این مناطق به‌سوی ایران و ترکیه آواره شدند و در این مرحله نیز شمار بسیار زیادی از کردهای ساکن این مناطق مفقودالاثر شدند. بنا بر آمار تأیید شده، در طی عملیات هفت‌ماهه انفال در استان‌های کرکوک، دیاله، نینوا و صلاح‌الدین، اجرا شد، بسیاری مناطق ازجمله بیش از چندین هزار روستا، نابود و از سکنه خالی گردید.
عملیات های نظامی و حملات شیمیایی

عملیات انفال که رسماً در سال ۱۹۸۸ اجرا شد، در مجموع  شامل هشت مرحله بود (انفال ۱ - انفال ۸)، هدف هفت مرحله از این مراحل، مناطق تحت کنترل اتحادیه میهنی کردستان (طالبانی) بودند. هدف عملیات نهایی انفال در اواخر اوت و اوایل سپتامبر سال ۱۹۸۸ ، مناطق تحت کنترل حزب دموکرات کردستان (بارزانی) در شمال غرب منطقه کردنشین عراق بود که رژیم آن را تهدید کمتری می پنداشت. برای این حملات، عراقی ها تا ۲۰۰,۰۰۰ سرباز با حمایت هوایی را فراخواند تا علیه نیروهای چریکی که بیش از چند هزار نفر نبودند بایستند.
عملیات های نظامی و حملات شیمیایی > انفال ۱

مرحله اول انفال از ۲۳ فوریه تا ۱۸ مارس ‍۱۹۸۸ (اسفند ۱۳۶۶) انجام شد. دره جفالی در مرز ایران، جایی که مرکز کل فرماندهی PUK اتحادیه میهنی کردستان عراق جلال طالبانی در آنجا قرار داشت، مورد هدف قرار گرفت. روستاهای سارگالو، بارگالو، وزیلا، چالاوی، حلادین، و یاکسامار مورد حمله با گازهای سمی قرار گرفتند. در اواسط ماه مارس، PUK در اتحاد با نیروهای ایرانی و دیگر گروه های کرد، شهر حلبچه را گرفتند. همین امر منجر شد که در ۱۶ مارس ۱۹۸۸ به حلبچه با گاز سمی حمله شود. [23] که طی آن حمله ۳۲۰۰-۵۰۰۰ نفر از مردم کرد کشته شدند که بیشترین آنها غیر نظامی بودند.
عملیات های نظامی و حملات شیمیایی > انفال ۲

در طول دومین انفال که از ۲۲ مارس تا ۲ آوریل ۱۹۸۸ به طول انجامید، منطقه قره داغ در جنوب غربی شهر سلیمانیه بود مورد هدف قرار گرفت. دوباره نیز به چندین روستا با گاز سمی حمله شد. روستاها با گازهای سمی سافاران، سوسنان، بلکجار، سرکو و میوو مورد حمله قرار گرفتند. در نتیجه حمله، اکثریت جمعیت منطقه قره داع به سمت سلیمانیه پا به فرار گذاشتند.
عملیات های نظامی و حملات شیمیایی > انفال ۳

در مرحله بعدی انفال که از ۷ آوریل تا ۲۰ آوریل ۱۹۸۸ ادامه داشت، منطقه گرمی ها در شرق سلیمانیه مورد هدف قرار گرفت. در این مبارزات بسیاری از زنان و کودکان مفقود الاثر شدند. تازاشر تنها روستایی بود که با سلاح های شیمیایی مورد حمله قرار گرفت.
عملیات های نظامی و حملات شیمیایی > انفال ۴

انفال ۴ بین ۳ تا ۸ ماه مه سال ۱۹۸۸ در دره زاب کوچک در نزدیکی کرکوک رخ داد. اکثریت حملات گازهای سمی در اسکر و گوپتاپا انجام شد. مجدداً اعلام شد که عفو عمومی صادر شده که خلاف واقع بود.
عملیات های نظامی و حملات شیمیایی > انفال ۵، ۶ و ۷

در این ۳ حمله متوالی که بین ۱۵ می تا ۱۶ اوت  ۱۹۸۸ انجام شد، دره های رواندیز و شالاوا هدف حمله قرار گرفتند. هر کدام از این حملات، موفقیت های مختلفی داشتند. انفال 5 به طور کامل شکست خورد، بنابراین برای تحت کنترل گرفتن دره ها توسط دولت عراق، دو حمله دیگر مورد نیاز بود. فرمانده پیشمرگ منطقه که کثرت عبدالله نام داشت، با ذخیره سازی مهمات و مواد غذایی برای محاصره طولانی آماده شده  بود. او همچنین با توافق و با همکاری کردهای یاری دهنده در ارتش عراق، موفق شد اجازه دهد تا غیرنظامیان بتوانند فرار کنند.
عملیات های نظامی و حملات شیمیایی > انفال ۸

آخرین انفال در منطقه تحت کنترل KDP، یعنی بادینان  بود. این مرحله از ۲۵ اوت تا ۶ سپتامبر ۱۹۸۸ به طول انجامید. در این عملیات، روستاهای ورملی، برکاوره، بیلیجان، گلناسکا، زواشکان، توکا و ایکمالا هدف حملات شیمیایی هدف قرار گرفتند. سپس دهها هزار کرد به ترکیه فرار کردند. پس از آن، ارتش عراق در ۲۶ اوت ۱۹۸۸ مسیر منتهی به ترکیه را بست. پس از آن، افرادی که موفق به فرار نشدند، دستگیر شدند. مردان از زنان و کودکان جدا شدند. مردان اعدام شدند و زنان و کودکان به اردوگاه ها منتقل شدند.
نمایی اژ پیکر کشته‌شدگان عملیات انفال
جندی شاپور (دزفول)

با گندی‌شاپور (شهر) یا شهر تاریخی جندی‌شاپور اشتباه نشود.
| جندی شاپور شاه‌ ابوالقاسم، شاه‌ آباد، اسلام آباد | جندی شاپور شاه‌ ابوالقاسم، شاه‌ آباد، اسلام آباد |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خوزستان
شهرستان: دزفول
بخش: چغامیش
سال شهرشدن: ۱۳۹۷
مردم: مردم
جمعیت: ۵،۲۹۸ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۵۰۰۰ هکتار
ارتفاع: ۱۰۵
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۱
  جندی شاپور  روی نقشه ایران ۳۲°۱۸′۱۲″شمالی ۴۸°۳۱′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۳۰۳۴۶۴۰۰°شمالی ۴۸٫۵۱۶۶۱۲۰۰°شرقی﻿ / 32.30346400; 48.51661200   :   جندی شاپور  روی نقشه ایران ۳۲°۱۸′۱۲″شمالی ۴۸°۳۱′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۳۰۳۴۶۴۰۰°شمالی ۴۸٫۵۱۶۶۱۲۰۰°شرقی﻿ / 32.30346400; 48.51661200   
 :  
جندی شاپور شهری تازه‌تاسیس از توابع بخش چغامیش شهرستان دزفول در استان خوزستان ایران است. این شهر پیش از انقلاب اسلامی در ایران، روستای شاه‌ابوالقاسم و  سپس شاه‌آباد نام داشت و پس از انقلاب نام روستای اسلام‌آباد بر خود گرفت. به باور برخی نویسندگان قدیمی‌تر این شهر بر روی سرزمین تاریخی جندی شاپور قرار دارد، هر چند اغلب نویسندگان دهه‌های اخیر این موضوع را رد کرده‌اند. برای نمونه ژولین، تاریخدان معاصر فرانسوی، خرابه های نزدیک به این روستا را ویرانه‌های دژ شوشان می‌داند و نه شهر تاریخی جندی‌شاپور.   همچنین آرامگاهی منسوب به شاه‌ابوالقاسم عارف دوره صفوی در این شهر وجود دارد که برخی معتقدند متعلق به یعقوب لیث صفاری  اولین شهریار ایرانی است و برخی خرابه‌های نزدیک به آن را بقایای شهر تاریخی جند‌شاپور میدانند. هر چند اغلب پژوهشگران در دهه‌های اخیر واقع شدن جندی شاپور و آرامگاه یعقوب لیث را در محل روستای شاه‌آباد (اسلام آباد) در جنوب دزفول رد کرده‌اند.
با وجود نظر کارشناسان مبنی بر اینکه ویرانه‌های این روستا جندی‌شاپور نیست و آثار تاریخی دیگری است، در آخرین جلسه هیئت دولت در تاریخ ۲۲ اسفندماه ۱۳۹۷ با معرفی روستای «اسلام آباد» بخش چغامیش شهرستان دزفول بعنوان «شهر جندی شاپور» موافقت شده‌است.
پیشینه شکل گیری روستای شاه‌ابوالقاسم

کمتر از ۴۰۰ سال پیش فتحعلیخان حاکم شوشتر در دوره صفوی برای بزرگداشت عارفی به نام شاه‌ابوالقاسم یکی از مریدان شیخ اسماعیل قصری ساختمانی بر قبر او ساخت.
احمد اقتداری در دهه ۵۰ خورشیدی در کتاب آثار و بناهای تاریخی خوزستان (دیار شهریاران) در خصوص مکان شهر گندی‌شاپور و محل دفن یعقوب لیث مرور منابع انجام داده و چنین نتیجه گرفته که این شهر و مدفن می‌بایست در محدوده میان شهرهای شوشتر، شوش و دزفول قرار داشته باشد، محمدزمان خدایی شهر شوشتر را همان شهر معروف گندی‌شاپور و محل دفن یعقوب می‌داند
و محمد علی امام شوشتری آرامگاه شاه‌ابوالقاسم در روستای شاه‌آباد دزفول را محتملا محل آرامگاه یعقوب لیث دانسته‌ است.
مطرح شدن احتمال تعلق آرامگاه به یعقوب لیث از آن جا ناشی می شود که در سال ۱۳۱۶ محمدعلی مرتضوی یکی از منسوبان محمدعلی امام شوشتری در محل بقعه این عارف کتیبه ای مشاهده کرد که بر آن ابیاتی منسوب به یعقوب لیث حک شده بود، بنابر این محتمل دانست که این بنا آرامگاه یعقوب لیث باشد و چون یعقوب در جندی شاپور وفات یافته بود، محتمل دانست که جندی شاپور نیز می‌بایست در محل روستای شاه‌ابوالقاسم مابین شوشتر و دزفول واقع شده باشد. برخی منابع این فرضیه را مبنا قرار داده اند. شعر روی کتیبه به شرح زیر است:
بگرفتم از خراسان تا مُلک پارس یکسر
ملـک عـراق از من هرگــز نبود رسته
بـدرود یـاد گیتی بانــوی نــوبهاران
یعقوب لیث گویی در آن نبد نشسته
احمد اقتداری پژوهشگر تاریخ، دکتر احمد خامه یار پژوهشگر مزارهای اسلامی و دکتر محمدزمان خدایی پژوهشگر باستانشناسی فرضیه محمدعلی امام شوشتری را رد کرده‌اند.
احمد اقتداری درباره دلایل امام‌شوشتری در تعلق این آرامگاه به یعقوب لیث و واقع شدن شهر جندی‌شاپور در روستای شاه‌آباد می‌گوید: قبول این مطلب نیازمند دلایل و مدارک بیشتری است که وی در پنج مورد برشمرده است. اقتداری می‌گوید همه مورخان هم‌نظرند که یعقوب لیث در جندی‌شاپور دفن شده و در ادامه توضیح می‌دهد نظر امام‌شوشتری در مورد تعلق آرامگاه شاه‌ابوالقاسم در شاه‌آباد به یعقوب لیث صحیح به نظر نمی‌رسد.
محمدزمان خدایی معتقد است که با توجه به این که شیخ ابوالقاسم ۳۰۰ سال بعد از فوت یعقوب وفات یافته و بقعه او ۸۰۰ سال بعد از فوت یعقوب توسط فتحعلی‌خان حاکم شوشتر ساخته شده و همچنین با توجه به جنس سنگ، این کتیبه نمی‌تواند به مدت یازده قرن از زمان فوت یعقوب به جا مانده و نشانه ای از مقبره یعقوب لیث و شهر گندی‌شاپور باشد. وی همچنین دلایل جغرافیایی در رد فرضیه امام شوشتری برمی‌شمرد.
جمعیت

جمعیت این شهر براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۵،۲۹۸ نفر بوده است.
لی دانگ گان

| لی دُنگ گان | لی دُنگ گان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال) منطقه گانگنام، سئول
ملیت:  کره جنوبی
پیشه(ها): بازیگر، خواننده، مدل
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۵-اکنون
همسر: جو یون هی (ا. ۲۰۲۰_۲۰۱۷)
لی دانگ گان (به انگلیسی: Lee Dong-gun) بازیگر و خواننده اهل کره جنوبی است که در ماه جولای سال ۱۹۸۰ زاده شده‌است.
زندگی هنری

اولین حضور او در صنعت سرگرمی به سال ۱۹۸۰ به عنوان خواننده بر می‌گردد. هرچند او توانست با بازی در درام‌های تلویزیونی مثل عروس ۱۸ ساله، عاشقان در پاریس، و سریال شیشه رنگی به عنوان بازیگر نیز به شهرت زیادی برسد.
او دارای دو آلبوم “ Time to Fly ” (۱۹۹۸) و “Much More” (۲۰۰۰)است. با اینکه او توجه خیلی زیادی را جلب کرد، اما محبوبیت او به عنوان یک خواننده زیاد ماندگار نشد.
شخصیت سینمایی او از وقتی آغاز شد که او به عنوان مهمان در مجموعهٔ کره‌ای “Three Friends” ایفای نقش کرد. با اینکه نقش او در این مجموعه بسیار کوتاه بود، اما بارقه‌های جدیدی از نور را در زندگیش پدیدآورد. حضور او در درام "Lovers in Paris" بخشی از راه را برای موفقیت او به عنوان یک بازیگر هموار کرد.
او یک بار گفته حرفهٔ خوانندگی او مانند یک چرخ است که او گاه بالاست و گاه پایین، و اگر به خاطر بازیگری نبود، او کل این کار را رها کرده بود. با آنکه او شروع به تمرکز روی حرفهٔ بازیگری اش کرده، اما باز هم در موسیقی‌های اصلی درام "شیشه رنگی" و فیلم‌های "My Boyfriend is Type B" و "Changing Partners. سهیم شده‌است.
در ماه مه سال ۲۰۰۸ او با آلبومی که توسط سونی رکوردز تهیه شده بود به خاطر طرفداران ژاپنی اش به صحنهٔ خوانندگی بازگشت.
همچنین با یک درام در MBC در نقش Kim Sun Ah به نام "When It's At Night". دوباره بازگشت.
او در سال 2019 با سریال آخرین مأموریت فرشته: عشق در قاب تلویزیون درخشید.
زندگی شخصی

در تاریخ ۲۰ مارس ۲۰۰۸، برادر ۱۹ سالهٔ لی، یعنی لی جون یوب، دانشجوی دانشگاه سیدنی، در نزاعی با دو عضو نوجوان یک باند به‌طور مرگباری چاقو خورد و جان خود را از دست داد. دوست وی به نام سونگ جونگ هو نیز در این حادثه زخمی شد اما توانست جان سالم به در ببرد. لی به سیدنی سفر کرد تا جسد برادرش را شناسایی کند و در مراسم تشییع جنازه در دانشگاه شرکت کند. پس از سوختانده شدن جسد نیز، خانواده لی، خاکستر لی جون یوب را به سئول بازگرداندند.
زندگی شخصی > خدمت سربازی

لی در تاریخ ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰ در سپاه ۱۰۲ در چونچون، استان گانگون برای چهار هفته آموزش پایه و سپس ۲۱ ماه خدمت فعالیت اجباری نظامی به عنوان سرباز عضو شد.
زندگی شخصی > روابط و ازدواج

در ۲۸ فبریه ۲۰۱۷، رابطه بین لی دونگ گان با جو یون هی تأیید شد. در ۲ ماه می، لی اعلام کرد که ازدواج آن‌ها به ثبت رسیده و منتظر اولین فرزند خود هستند. این زوج، مراسم عروسی خود را به صورت خصوصی در ۲۹ سپتامبر برگزار کردند و در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۷ صاحب فرزند شدند. در ۲۹ ماه می سال ۲۰۲۰، آن‌ها از یکدیگر به دلیل ناسازگاری طلاق گرفتند.
دیسکوگرافی > آلبوم‌ها

زمان پرواز و خیلی بیشتر دو آلبوم موسیقی او به زبان کرده‌ای هستند که در سال ۱۹۹۸ و دیگری در ۲۰۰۰ انتشار پیدا کردند. همچنین، او سه آلبوم موسیقی به زبان ژاپنی نیز دارد که شامل شروع زیبا (۲۰۰۵)، بیوگرافی من (۲۰۰۸)، و کلیدی برای رسیدن به من (۲۰۰۹) است.
تک آهنگ‌ها
آهنگ «موزیک سالادی» که به صورت فیت و مشترک با یون اون-هه خوانده شد.
جوایز و نامزدی

نامزد بهترین بازیگر در جوایز درامای کی بی اس در سال ۲۰۰۴
دریافت جایزه بهترین بازیگر برجسته در جوایز درامای اس بی اس در سال ۲۰۰۴
برنده جایزه معروف‌ترین بازیگر در جوایز هنری بکسانگ در سال ۲۰۰۵
عنوان‌های مریم

۲۱۰} نگارهٔ بیزانس، احتمالاً کشیده‌شده در سدهٔ ۱۳ یا ۱۴ میلادی. اکنون در رم
مریم با عناوینِ بسیاری مانندِ مادرِ مقدّس، مَدونا، بانوی ما و با القابی هم‌چون ستارهٔ دریا، شه‌بانوی آسمان، علتِ شادیِ ما و دعاواره‌هایی مثلِ پاناگیا، مادرِ رحمت و در پایان با نام‌هایی مرتبط با مکان‌ها مثلاً بانوی لُرِتوییِ ما و بانوی گوآدالوپیِ ما شناخته می‌شود.
همهٔ این وصفگری‌ها، به همان مریم، مادرِ عیسی مسیح (در عهدِ جدید) اشاره دارند و کاتولیک‌های روم، ارتدکس‌هایِ شرقی، ارتدکس‌هایِ مشرقی و برخی از آنگلیکن‌ها، آن‌ها را به شیوه‌های مختلفی استفاده می‌کنند. (توجه کنید که مریمِ مَجدَلیه، مریمِ کلوپا و مریمِ سالومه زنانِ متفاوتی هستند).
برخی وصف‌گری‌ها از مریم را می‌توان به‌درستی «عنوان» خواند، همان‌هایی که طبیعتی جزمی دارند، در حالی که برخی از آن‌ها دعاواره هستند. سایرِ وصف‌گری‌ها، شاعرانه یا تمثیلی هستند یا این‌که وِجههٔ قانونی و شرعیِ آن‌ها سُست یا حتی ناموجود است. با این حال، بخشی از دین‌داریِ همگانیِ مسیحیان را شکل می‌دهند. این وصف‌گری‌ها، با درجاتِ مختلفی نزدِ مقاماتِ کلیسا پذیرفته شده‌اند. گروهی دیگر از عناوین هستند که به نگاره‌های مریم در هنرِ مریمانیِ کاتولیک و به طورِ کلّی هنر اشاره می‌کنند. طیفِ وسیعی از عناوینِ مریمانی نیز به تنظیمات موسیقی تعلق دارد.
بافتارِ تاریخی و فرهنگی

شمارِ نسبتاً زیادی از عناوینی که به مریم داده شده‌اند را می‌توانیم به روش‌های مختلفی توضیح دهیم. برخی عناوین به دلایلِ جغرافیایی و فرهنگی رشد کردند؛ برای مثال از طریقِ احترام به نمادهای خاص؛ برخی دیگر هم مربوط به تجلیاتِ مریم بودند.
باورمندان، در طیفی گسترده از نیازهایِ انسانی در موقعیت‌های مختلف، شفاعتِ مریم را می‌جویند. همین هم باعثِ پیدایشِ عناوینِ بسیاری برای او شده‌است (مشاورِ نیکو، دست‌گیرِ بیماران و غیره). افزون‌براین‌ها، سرسپردگیِ دینی و اندیشیدن به زوایای مختلفِ نقشِ مریم در زندگیِ عیسی، باعثِ پدیدآمدنِ عنوان‌های دیگری نیز شده؛ مانندِ «بانوی غم‌های ما». و بازهم عنوان‌های بیشتری هستند که از اصول و آموزه‌هایی مثلِ عروجِ مریم، خواب‌رفتِ مادرِ خدا و لقاحِ پاک گرفته‌شده‌اند.
بزرگداشتِ مریم یا «فرقهٔ عبادی» در سال ۴۳۱ ب.م. تثبیت شد، یعنی هنگامی که در شورای اِفِسوس، عبارتِ تئوتوکوس (مریم، حامل یا مادرِ خدا) به عنوانِ یک اصلِ ایمانی اعلام شد. پس از آن، عباداتِ مریمانه، که محورش روابطِ ظریف و پیچیده میانِ مریم، عیسی و کلیسا بود، نخست در شرق و سپس در غرب شکوفا شد.
اصلاحات، نقشِ مریم را در بسیاری از جاهای اروپا در سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی کاهش داد. شورای تِرنت و اصلاحِ متقابلِ کاتولیک، عباداتِ مریمانه را در اروپای غربی تشدید کردند. تقریباً در همان دوره، مریم به ابزاری برای تبشیر در قارهٔ آمریکا و بخش‌هایی از آسیا و آفریقا تبدیل شد، مثلاً، گزارش‌هایی از تجلیاتِ مریم در کلیسای بانوی گوآدالوپِ ما، منجر به گرویدنِ شمارِ زیادی به مسیحیت در مکزیک شد.
در پیِ اصلاحات، ادبیاتِ باروک در موردِ مریم رشدِ بی‌سابقه‌ای را تجربه کرد، به طوری که فقط بیش از ۵۰۰ نوشتهٔ مریم‌شناسانه در همان سدهٔ هفدهم وجود داشت. بعدها، در عصرِ روشنگری، تأکید بر پیشرفتِ علمی و عقل‌گرایی، الهیاتِ کاتولیک و مریم‌شناسی را در سدهٔ هجدهم، در حالتِ تدافعی قرار داد. کتاب‌هایی مانندِ جلال‌های مریم به قلمِ آلفونسوس لیگوری در دفاع از فرقهٔ مریم نوشته شدند.
عنوان‌های جزمی

مادرِ خدا: شورای افسوس در سالِ ۴۳۱ فرمان داد که مریم، تئوتوکوس، یعنی حاملِ خدا است زیرا پسرش عیسی، هم خدا و هم انسان است: یک شخصِ الاهی با دو طبیعت (الاهی و انسانی). این نام در غرب با عنوانِ «Mater Dei» یا «مادرِ خدا» ترجمه شد. عنوانِ «مادرِ مبارک» نیز از همین‌جا گرفته شده.
در کلیساهای ارتدوکس و کلیساهای کاتولیکِ شرقی، عروجِ مریم، ممکن است به صورتِ خواب‌رفتِ مادرِ خدا ترجمه شود. این یک جشنِ مهم است، البته براساسِ کتابِ مقدس نیست بلکه ریشه در سنتِ تأییدشده دارد.
عنوان‌های نخستینِ مریم

«بانوی ما» عنوانِ رایجی‌ست که به مریم، به نشانهٔ احترام و افتخار داده می‌شود. در زبانِ فرانسه، او را «نوتْرْدام» و در اسپانیایی «Nuestra Señora» می‌نامند.
عنوان‌های عبادی

در لیتانی‌های لورِتو، مریم با بیش از پنجاه عنوانِ جداگانه، مانندِ «پاک‌ترین مادر»، «باکرهٔ بَس-دور-اندیش» و «علتِ شادی ما» خوانده می‌شود.
عنوان‌های عبادی > مریم‌شناسیِ یزدان‌شناسیک

به استثنای عیسی مسیح که باور دارند طبیعتی دوگانه اعم از انسانی و الاهی دارد، مریمِ مقدس در میانِ بسیاری از مسیحیان، به عنوانِ انسانی ویژه شناخته می‌شود که درباره‌اش اصلِ ایمانی وجود دارد. او با چهار اصلِ ایمانیِ گوناگون و عنوان‌های پُرشُمارِ مریمانی در ارتباط است. دعاواره‌ها، عناوین و هنرِ مسیحی، گواهِ نقشِ برجسته‌ای‌ست که وی در تاریخ و برنامهٔ نجات در بخش‌هایی از جهانِ مسیحیت به‌دست آورده است. گرچه بسیاری از کلیساهای [عمدتاً اصلاح‌شده] را با این باور کاری نیست.
در نیایشِ درود بر مریم، فرشتهٔ مقرّب، جبرئیل، هنگامی که به نامِ خدا بشارتِ زایشِ عیسی را می‌دهد، مریم را «لبریز از لطفِ الاهی» خطاب می‌کند. اعتقادنامهٔ نیقیه، اعلام می‌کند که «روحُ القدس و مریم، عیسی را تجسم بخشیدند و او انسان آفریده شد». این امر باعثِ پیدایشِ وصفِ «همسرِ روح‌القدس» شده‌است.
سنّتِ مسیحی می‌گوید که روحُ‌القدس، مادرِ باکرهٔ خدا را مسح کرد، از این رو او را با شاهان، پیامبران، قضات و کاهنانِ اعظمِ اسرائیل و آن‌گونه که می‌گویند عیسی مسیح، برابر قرار داد؛ همین هم به نوبهٔ خود راه را برای عنوان‌های زیر هموار کرد:
پشتیبانِ کلیسا (مانندِ قضاتِ اسرائیل)
واسطهٔ همهٔ نعمت‌ها (مانندِ کاهن اعظم اسرائیل)
شه‌بانوی فرشتگان (مانند پادشاهانِ اسرائیل): نقاشی‌های تاج‌گذاریِ باکِره، نشان‌دهندهٔ سلسله‌مراتبِ فرشتگانِ خداست در حالی که خدمت به مریم را برایِ همیشه آغاز می‌کنند پس از اینکه مریم می‌پذیرد مادرِ خدا باشد.
می‌گویند که تجلیاتِ مریمانی، گواهی بر داده‌شدنِ موهبتِ پیامبری به مریم است.
در کلیساهای کاتولیکِ روم و کلیساهای ارتدکس، مادرِ باکِرهٔ خدا به شکلِ ویژه‌ای بزرگ داشته می‌شود که به آن در یونانی «hyperdulia» گفته می‌شود، یعنی بزرگ‌داشتی که تنها یک درجه از بزرگ‌داشتِ خدایِ سه‌گانه پایین‌تر است. مریم از این جهت موردِ ستایش و احترام قرار می‌گیرد که هیچ موجودِ دیگری -فرشته یا انسان- قدرتی بیش از مریم ندارد تا در توزیعِ فضل به فرزندانش نزد خدا شفاعت کند.
عنوان‌ها در کلیسای ارتدکس

تئوتوکوس به معنیِ «حاملِ خدا» بوده و به صورتِ «مادرِ خدا» ترجمه می‌شود. این عنوان در سومین مجمعِ جهانگیرِ اِفِسوس در سالِ ۴۳۱ بعد از میلاد، به مریم داده شد (بسنجید با لوقا ۱:۴۳).
عناوینِ مریم در اسلام

در قرآن، با عناوینِ زیر به مریم ارجاع داده می‌شود:
مَعصومَه (بانویی که هرگز گناه نکرده‌است)
مُصطفیه (بانوی برگزیده)
نور (روشنی)
به مریم «امِّ نور» (مادرِ روشنی) نیز گفته‌اند که در آن، روشنی به عیسی اشاره دارد.
قانتة (بانوی همواره‌پرستش‌کننده و فرمان‌بردار)
راکعة (بانوی رکوع‌کننده)
صائمة (بانوی روزه‌دار)
ساجدة (بانوی سجده‌کننده)
صدیقة (بانوی تصدیق‌کننده یا ایمان‌آورنده یا آن‌که صادقانه ایمان دارد)
طاهرة (بانوی پاک‌شده)
خواب‌رفتِ مادرِ خدا، سدهٔ دهُمِ میلادی، پلاکِ عاجی، در کلونیِ فرانسه
مدونا و کودک در میانِ قدیسانِ اتیوپیایی، اتیوپی، میانه‌های سدهٔ هفدهم.
مدونا و کودک، اثرِ رافائل، اوربینو ۱۴۹۸
بانوی رحمتِ ما، اثرِ ویلنیوس
بانوی پِنیافرانسیایِ ما در شهرِ ناگا، فیلیپین
بانوی تسبیحِ ما، لوردز
تئوتوکوس اثر پوچایف
نیکوبانوی مشاورِ ما، اثرِ پاسکواله سارولو، سدهٔ نوزدهم.
بخش بکتاش

| بخش بکتاش> اطلاعات کلی | بخش بکتاش> اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: میاندوآب
مرکز بخش: بکتاش
شهرها: بکتاش
دهستان‌ها: زرینه‌رود ، مظفرآباد
سال تأسیس: ۱۳۹۹ خورشیدی
مردم: مردم
جمعیت: ۸٫۵۰۰ نفر (۱۴۰۲)
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۴۴۴۵۵۵
بخش بکتاش یکی از بخش‌های شهرستان میاندوآب در استان آذربایجان غربی ایران است. مرکز این بخش، شهر بکتاش است.
تقسیمات کشوری

بخش بکتاش
دهستان زرینه‌رود
دهستان مظفرآباد
شهر: بکتاش
جمعیت

براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۴۰۲، جمعیت بخش بکتاش برابر با ۸٫۵۰۰ نفر بوده‌است.
لیلی افشار

| لیلی افشار | لیلی افشار |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۸ اسفند ۱۳۳۸ تهران، ایران
درگذشته: ۲ آبان ۱۴۰۲ (۶۳ سال) تنکابن، استان مازندران، ایران
ژانر: موسیقی کلاسیک معاصر
ساز(ها): گیتار کلاسیک
دانشگاه: کنسرواتوار موسیقی بوستون کنسرواتوآر موسیقی نیوانگلند دانشگاه ایالتی فلوریدا
وبگاه: lilyafshar.com
لیلی افشار (۱۸ اسفند ۱۳۳۸ – ۲ آبان ۱۴۰۲) نوازنده گیتار کلاسیک ایرانی بود. وی نخستین نوازنده زن در جهان بود که در رشته اجرای گیتار کلاسیک به درجه دکترا دست یافت. او همچنین استاد موسیقی در دانشگاه ممفیس آمریکا بود.