stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هشام رستم
فیلمبرداری > تلویزیون > سری تونسی

۱۹۹۱: مردم از حمادی علرفه داستان می‌گویند
۲۰۰۲: کابین سیدی المهروس اثر صلاح الدین اسید: وکیل فرانساوی
۲۰۰۳:
خورشید و سایه‌ها از عزالدین الحرباوی: منوبی البرانسی
ردپاپی بر ابرها نوشته عبد اللطیف عمار: جناب عالی
۲۰۰۴: حساب ومجازات حبیب المسلمانی: الطیب
۲۰۰۵:
قهوه جلول اثر لطفی بن ساسی، عماد بن حمیدة ومحمد دامک: چادلی یاحصری (مهمان افتخاری قسمت ۱۶ و۱۸)
المال والامید عبد القادر الجربی: سی المنصف
۲۰۰۶:
زندگی وآزوها توسط محمد الغضبان: فرماندار پلیس
بچه‌های امروز اثر محمد دامک
۲۰۰۸: نوشته سامی الفیهری: سی هشام بن عبدالله
۲۰۰۹: راه حلی را پیدا کن (قسمت مهمان ۱۵ فصل ۵) از عبد القادر الجربی: دکتر حکیم لاسود
۲۰۰۹: قفس‌های بدون پرندگان (عرب) اثر عزالدین الحرباوی: رشید
۲۰۰۹–۲۰۱۱: ستارگان شب نوشته مدیح بلید و مهدآ نصرا: شفیق
۲۰۱۰: گراژ لکریک اثر ریدا بهآ: سی جعفر
۲۰۱۲: به من کمک کن اثر حاتم بلحاج
۲۰۱۳: خاطرات یک زن (مجله زن) نوشته نجیب ایاد: ابراهیم الفالح
۲۰۱۴: مکتوب (سرنوشت) (فصل ۴) اثر سامی فهری
۲۰۱۵:
شب الشک مجدی السمیری: ابراهیم
آمبولانس توسط اثر سعدالوصلتی: سی توفیق
پلیس یک مورد عادی برای مجدی السمیری است
۲۰۱۵–۲۰۱۷: فرزندان مفیده (پسران موفیدا) اثر سامی الفهری: الشریف
۲۰۱۶:
راهبندان اثر ولید الطیا: سی معاذ
مکتب الرسول (مکتب پیامبر) اثر انوار العیاشی: هشام بن عبدالملک
۲۰۱۸: تاج الحضراء اثر سامی الفهری: وزیر مصطفی صاحب الطبا
۲۰۱۹ و ۲۰۲۱: احساسات اثر محمد گوک: صدیق آل طاهر نوازنده فلوت
۲۰۲۰: ۲۷ اثر لسری بواسیدا: حمادی احمد
فیلمبرداری > تلویزیون > سری خارجی

۱۹۹۲: دعوتنامه بسیار ویژه (انگشتر پول آفریقیا) اثر ویکتوریو دی سیستی
۱۹۹۴: جنگ خواس (وداع با جوجه‌ها) اثر خوزه دو دایان
۱۹۹۸:
کنت مونت کریستو (میمی سریال) اثر خوزه دایان: محمد
پلتفرم شماره ۱ (قسمت مارهای کبرا) اثر پیر گریمبلات و دیدیه کوهن
۲۰۰۱: هرکول پوآرو نوشته تام کلگ (قتل در بین‌النهرین قسمت): مسئول پذیرش هتل
۲۰۰۴: مؤسسه (قسمت ۳ از فصل ۹: دفتر خاطرات سفر: تونس) اثر جرارد کلاین
۲۰۰۷: بمبئی اثر جولیو بازه: صوتی
۲۰۰۸: خانه صدام اثر الکس هلمز، استیون بوچارد و سالی الحسینی: محمد غنی
۲۰۱۴: کلاشینکف اثراسامه ریزک وسراج الهویدی: بدیع
۲۰۱۷–۲۰۱۶: راز مرجانی (سریال مراکشی نمایش داده شده در کانال ۲ مراکشی): سی حبیب
۲۰۱۷:
آشپزخانه کابل (فصل ۳)
راز مرجانی
فیلمبرداری > تلویزیون > فیلم‌های تلویزیونی

۱۹۸۷: (کودکی به نام عیسی) (ایتالیایی) اثر فرانکو روسی
۱۹۹۰ :رعدوبرق تابستانی نوشته جون ساگول: سیمون
۱۹۹۷: لمس جنون اثر سباستین گرال
۲۰۰۲: طلاق ایجاد شده (تالک اینچا) توسط منصف ذویب: خلیل
۲۰۰۳: آمنه عبد اللطیف بن عمار
۲۰۱۱: نفوذ اثر جاکومو باتیاتو: جنرال علی
فیلمبرداری > تلویزیون > مستندها

۲۰۰۴: گلادیاتورها اثر تیلمان رهم: لانیستا
۲۰۰۵:
رم را بسوزان! توسط رابرت کشان: هانون
امپراتوری‌ها: جنگجویان مقدس - ریچارد شیردل و سالادین ریچارد بدسر: صلاح الدین
۲۰۰۶: انجیل یهودا از جیمز بارات برای نشنال جئوگرافیک: قاضی
فیلمبرداری > تلویزیون > دیگران

۲۰۱۹: ظاهر شدن در کلیپ ماهر زین
تمایز

تونس نشان شایستگی (تونس، ۲۰۰۴).
در جشنواره بین‌المللی فیلم قاهره فیلم لوکس در ۲۰۰۶ برای شرکت در سینمای بین‌المللی افتخار کرد.
جایزه ویژه برای همه کارهای خود در جشنواره بین‌المللی فیلم‌های سیاه لیبرویل در ۲۰۱۲.
جایزه تفسیر کره ای پنجمین طناب در جشنواره بین‌المللی اوران سینمای عرب ۲۰۱۲.
مرگ او

هشام رستم در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۲ در سن هفتاد وپنج سالگی در حالی که روی زمین افتاده بود درگذشت وپزشکان گزارش دادند که مرگ یک روز قبل از پیدا شدن جسد رخ داده است.
↑  2493 (۲۰۲۲-۰۶-۲۹). «بازیگر معروف تونسی سریال «سلمان فارسی» درگذشت». ایرنا. دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۶-۲۹.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Hichem Rostom». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲ مارس ۲۰۱۹.
آجیت وارکی

آجیت وارکی (به انگلیسی: Ajit Varki)پزشک دانشمندی است که استاد برجسته پزشکی و پزشکی سلولی و مولکولی، مؤسس مرکز آموزشی و تحقیقاتی گلیکوبیولوژی در دانشگاه کالیفرنیا (سن دیگو) (UCSD) و بنیان‌گذار مرکز تحقیقات و آموزش دانشگاهی در انسان‌شناسی (CARTA) است.
انتقال ذهن بر واقعیت (MORT)

وارکی ایده ای را که در سال ۲۰۰۵ توسط «دنی بروور» ر از دانشگاه آریزونا ارائه شده بود، در نظریه ای به نام انتقال ذهن بر واقعیت (MORT) توسعه داد که در دو نامه و دو کتاب  منتشر شده است. انتقال ذهن بر واقعیت یک مکانیسم فرگشتی برای توضیح ظهور رفتار انسان‌های مدرن و برخی از رفتارهای منحصربه‌فرد آنها از جمله نظریه ذهن گسترده و تمایل به انکار واقعیت پیشنهاد می‌کند.
کتاب انکار: خودفریبی، باورهای نادرست و خاستگاه ذهن انسان

وارکی و «دنی بروور» (دنی بروور، متخصص ژنتیک حشرات، پروفسور و رئیس زیست‌شناسی مولکولی و سلولی در دانشگاه آریزونا، توسان بود. او در سال ۲۰۰۷ درگذشت) تمرکز بسیار عمیق و محدودی بر یک نوع خاص از خودفریبی داشتند و آن انکار مرگ است. آنها به جای اینکه صرفاً یک رویکرد روانشناختی به موضوع داشته باشند، از زاویه زیست‌شناسی فرگشتی نوشتند.
نویسندگان استدلال می‌کنند که این یک جهش بیولوژیکی نبود که بشریت را از سایر گونه‌ها متمایز کرد، بلکه یک جهش روانی بود: یعنی توانایی منحصر به فرد انسان برای انکارگرایی (انکار واقعیت) در مواجهه با شواهد غیرقابل بحث - از جمله ناآگاهی عمدی از مرگ‌های اجتناب ناپذیر خودمان. آگاهی از مرگ و میر خودمان می‌توانست اضطراب‌هایی ایجاد کند که منجر به اجتناب از خطرات رقابت برای تولید مثل - یک بن‌بست فرگشتی شود؛ بنابراین، انسان‌ها نیاز داشتند تا مکانیزمی برای غلبه بر این مانع ایجاد کنند: انکار واقعیت. در نتیجه این دمدمی مزاجی فرگشتی، ما اکنون هر جنبه ای از واقعیت را که مورد پسند ما نیست انکار می‌کنیم؛ بنابراین، اگر به انکار پیامدهای رویکردهای غیرواقعی در مورد همه چیز، از سلامت شخصی گرفته تا ریسک مالی و تغییر اقلیم ادامه دهیم، آنچه برای ایجاد گونه ما مؤثر بوده است، می‌تواند نابودی ما باشد. از سوی دیگر، انکار واقعیت به ما ویژگی‌های باارزشی زیادی می‌دهد، مانند خوش‌بینی، اعتماد به نفس، و شجاعت در مواجهه با مشکلات طولانی. انکار که در ادای احترام به تفکر اصلی بروور ارائه شده است، هشداری قدرتمند در مورد خطرات ذاتی توانایی قابل توجه ما در نادیده گرفتن واقعیت ارائه می‌دهد - هدیه ای که یا به سقوط ما منجر می‌شود یا همچنان بزرگ‌ترین دارایی ما خواهد بود.
دبورا فورمن

| دبورا فورمن | دبورا فورمن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲ اکتبر ۱۹۶۲ ‏(۶۲ سال)
ملیت: آمریکایی
دبورا فورمن (انگلیسی: Deborah Foreman؛ زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۶۲) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌های او می‌توان به بازی در کارشناسان و نابغه واقعی اشاره کرد.
اریش ردمن

| اریش ردمن | اریش ردمن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۶۴
ملیت: آلمانی
اریش ردمن (آلمانی: Erich Redman؛ زادهٔ ۱۹۶۴) متولد روسیه و  یک هنرپیشه با ملیت آلمانی است که بیشتر در فیلم‌های انگلیسی‌زبان به ایفای نقش می‌پردازد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به زن طلایی‌پوش، نجات سرباز رایان، جک رایان: سرباز سایه، یو-۵۷۱، شارلوت گری، ارباب، شعبده‌باز، یونایتد ۹۳، پرنده اسکاتلندی، کاپیتان آمریکا: نخستین انتقام‌جو، دختر دانمارکی، شتاب، دوازدهمین مرد اشاره کرد.
مهرداد

برای دیگر کاربردها، مهرداد (ابهام‌زدایی) را ببینید.
مهرداد یکی از نام‌های ایرانی برای مردان است. این نام یکی از نام‌های اصیل پارسی است که در زمان اشکانیان برای پادشاهان ایران به کارگرفته می‌شده‌است.
مهرداد برگرفته از پارسی میانه میتردات، به معنی «داده شده توسط مهر است.» مهر به نوبه خود مشتق از اوستایی میترا، الهیات زرتشتی و حالت تعلیق از عهد است. در ایران امروزی، نام مهرداد نیز عطف به ماسبق را به چندین شخصیت‌های تاریخی که در ادبیات غرب به عنوان Mithridates، فرم یونانی شده مهرداد، از نام قدیم ایران به نظر می‌رسد استفاده شود.
این نام از دو قسمت مهر به معنای خورشید و داد به معنای آفریننده (آفریننده خورشید) تشکیل شده ونام دوتن از بزرگترین پادشاهان ایران و اشکانیان بوده‌است. (تلفظ: mehr dād) دادهٔ مهر، آفریده شدهٔ مهر؛ (در اعلام) اسم سه نفر از پادشاهان اشکانی مهرداد بوده‌است (اشک‌های ۶ ،۹ ،۱۳)؛ مهرداد نام یکی از گماشتگان آستیاگ نیز هست که کوروش را به دست او سپرده بود؛ و نیز نام پسر خسرو پرویز. همچنین در برخی کتب قدیمی به عنوان کلمه پیغمبر هم استفاده شده‌است.
نحمیا

نحمیا اورشلیم را بازسازی می‌کند.
نحمیا خرابی اورشلیم را مشاهده می‌کند، اثر گوستاو دوره
بازسازی اورشلیم به دست نحمیا.
نِحِمیا (عبری:נְחֶמְיָה به معنی «از یهوه آرامش یافته») شخصیت اصلی کتاب نحمیا، پسر حکلیا از سبط یهودا و رهبر یهودیه بود. نحمیا در زمانی که شاهنشاهی ایران بر بابل چیره شد، به پیامبری رسید.
در کتاب مقدس

او در کاخ شوش جام‌دار اردشیر بود. در زمانی که نحمیا در دربار اردشیر جام‌دار بود، از اورشلیم پیغامی به او رسید که او را از ویرانی حصار و دروازه‌های اورشلیم و خرابی خانه‌های یهودیان در آن شهر آگاه کرد. نحمیا چند روز را روزه گرفت و در مقبره پدرانش گریست؛ پادشاه که به غم او پی برد، دلیل اندوهش را پرسید و سرانجام به او اجازه داد که به اورشلیم برود و او را در آن‌جا حاکم و استاندار قرار داد. او در سال بیستم سلطنت اردشیر (۴۴۵ قبل از میلاد) به اورشلیم رسید. دیوار اورشلیم در زمان او بنا شد، و ساکنین جدیدی به یهودا و اورشلیم وارد گشتند. یریحو، حسنا، مشلام، صادوق، یویاداع، یادون، لویان و راحوم از کسانی بودند که در بنا کردن دیوار اورشلیم به نحمیا یاری رساندند. او سپس به افزایش جمعیت اورشلیم پرداخت و بدهیها را لغو کرد و به عزرا کمک کرد که قوانین موسی را اجرا کرده و یهودیان را مجبور به جدا شدن از زنان غیریهودی خود کند. بعد از ۱۲ سال حکمرانی در اورشلیم، او به شوش بازگشت. بعد از مدتی در شوش، او دوباره به اورشلیم بازگشت و مشاهده کرد که مردم به روش‌های غلط خود بازگشته اند. غیریهودیان اجازه یافتند که در درون اورشلیم در روز شبات تجارت کنند و در معبد غرفه داشته باشند. او بسیار خشمگین شده و معبد و کاهنان و لاویان را طهارت داد و پیروی از قوانین موسی را اجباری کرد.
در متون یهودی

در تلمود نیز به نحمیا اشاره شده‌است. بر اساس بعضی متون یهودی او یک کوهن (نسل هارون) بوده‌است. ولیکن ربیها نحمیا را به دلیل غرور (نحمیا ۱۳) و بی‌احترامی به پیشیانش نظیر دانیال مؤاخذه می‌کنند. از این رو آنان اعتقاد دارند که کتاب نحمیا به عنوان بخشی از کتاب عزرا قرار گرفته‌است و نه به صورت کتابی جداگانه.
سکسکه (فیلم)

| سکسکه(خرابکاری) | سکسکه(خرابکاری) |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: سیدهارت پی. مالوترا
تهیه‌کننده: منیش شارما
فیلمنامه‌نویس: انور چودری سیهارت مالوترا عنبر هداپ گانش پاندیت
بازیگران: رانی موکرجی
موسیقی: جاسلین رویال هیتش سونیک
فیلم‌بردار: آویناش آرون
تدوین‌گر: شوتا ونکات
شرکت تولید: یاش راج فیلمز
توزیع‌کننده: یاش راج فیملز
تاریخ‌های انتشار:  ۲۳ مارس ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-03-۲۳)  
مدت زمان: ۱۱۶ دقیقه
کشور: هند
زبان: هندی 
هزینهٔ فیلم: ۱٫۷ میلیون دلار ₹20 کرور
فروش گیشه: ۳۵ میلیون دلار ₹71.44crore
سکسکه (به هندی: Hichki) یا خرابکاری نام یک فیلم درام کمدی محصول کشور هند می‌باشد. این فیلم در تاریخ ۲۳ مارس ۲۰۱۸ در سینماهای کشور هند اکران شده‌است و توانست با فروش نسبتاً خوبش بودجه خود را تأمین کند. نقش اصلی فیلم را رانی موکرجی بازی می‌کند که معلمی است دچار سندروم تورِت شده‌است.
داستان

ناینا ما(رانی موکرجی) یک معلم است که به سندروم تورت مبتلا است و پدر و مادرش سالها قبل از هم طلاق گرفته‌اند ناینا در ۵ سال گذشته موفق به پیدا کردن شغل نشده‌است تا اینکه مدرسه معتبر سنت نکتکر او را برای معلمی می‌پذیرد. او برای تدریس به کلاس ۹f فرستاده می‌شود، ناینا به خاطر بیماری اش مرتب سکسکه می‌کند و دانش آموزان صدای او را تقلید می‌کنند و او را مسخره می‌کنند.
پس از چند روز ناینا متوجه می‌شود که همه دانش آموزان کلاس ۹f از افراد فقیر و زاغه‌نشین هستند و وقتی شهرداری زمین‌های این منطقه را برای ساخت مدرسه خریده‌است این دانش آموزان را بورسیه کرده‌است. هیچ‌کدام از دانش آموزان کلاس‌های دیگر که افرادی مرفه هستند با ۹f دوست نمی‌شوند و آن‌ها منزوی شده‌اند. دانش آموزان ۹f علاقه ای به درس خواندن ندارند و تاکنون چندین معلم را فراری داده‌اند آن‌ها برای ناینا هم مدام مزاحمت ایجاد می‌کنند. آقای وادیا معلم کلاس ۹a است مدام او و دانش آموزان ۹f را به چالش می‌کشد.
سرانجام ناینا موفق می‌شود با روش‌های تعاملی شیطنت شاگردانش را مهار کند و آن‌ها را ترغیب به درس خواندن کند در نهایت دانش آموزان ۹f با پشت سرگذاشتن سایر دانش آموزان تبدیل به کلاس برتر می‌شوند. سپس آن‌ها متهم به تقلب می‌شوند ولی آقای وادیا می‌فهمد که این کار یکی از دانش آموزان خودش بوده‌است و دانش آموزان کلاس ۹f بی گناه هستند، آقای وادیا همه تقصیرات را به گردن می‌گیرد و ۹f کلاس برتر می‌شود.
در نهایت همه کلاس‌ها از سبک موفق ناینا ما در تدریس پیروی می‌کنند و سال‌ها بعد او به عنوان مدیر همین مدرسه بازنشسته می‌شود.
بازیگران

رانی موکرجی در نقش ناینا ما
Shivkumar Subramaniam در نقش مدیر
Neeraj Kabi در نقش آقای وادیا
سوپریا پیلگانکار در نقش مادر ناینا
ساچین (بازیگر) در نقش پدر ناینا
Hussain Dalal در نقش برادر ناینا
sparsh khanchandani در نقش اورو -دانش آموز دختر
Jannat Zubair Rahmani در نقش ناتاشا-دانش آموز دختر
Harsh Mayar در نقش آتش-دانش آموز پسر
نجات‌یافتگان

| نجات‌یافتگان | نجات‌یافتگان |
| --- | --- |
کارگردان: رسول ملاقلی‌پور
نویسنده: رسول ملاقلی‌پور
بازیگران: عاطفه رضوی علی یعقوب زاده جمشید اسماعیل خانی پیمان سنندجی‌زاده بهروز رضوی
موسیقی: محمدرضا علیقلی
فیلم‌بردار: فرهاد صبا
تدوین‌گر: شهرزاد پویا
شرکت تولید: افق فیلم   مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی
تاریخ‌های انتشار: ۲۹ اردیبهشت ۱۳۷۸
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فروش گیشه: ۲٫۶ میلیون تومان
نجات‌یافتگان فیلمی به کارگردانی و نویسندگی رسول ملاقلی‌پور محصول سال ۱۳۷۴ است.
خلاصه داستان

بیماران یک بیمارستان صحرایی در جبهه پس از بمباران عراقی‌ها به همراه مددکاران و پزشکان با چند آمبولانس به سمت مریوان حرکت می‌کنند، اما در راه راننده یک آمبولانس به همراه تنی چند از مجروحان شهید می‌شوند و تنها یک مددکار به نام مریم و یک مجروح جنگی به نام رضا زنده می‌مانند. مریم رضا را که قطع نخاع شده به برانکارد می‌بندد و به راه می‌افتد. در راه یک سرباز عراقی به دست رضا کشته می‌شود و پدر سرباز کشته شده که ابتدا مقصد رساندن آب به مریم و رضا را داشته به آن‌ها حمله می‌کند؛ ولی پس از مدتی، عبدالرحمن، پدر سرباز عراقی به کمک مریم می‌آید تا به او در حمل برانکارد کمک کند. در ادامهٔ مسیر، آن‌ها به میدان مین می‌رسند و رضا و عبدالرحمن مشغول خنثی کردن مین‌ها می‌شوند ولی عبدالرحمن با انفجار یک مین کشته می‌شود و مریم با وجود حال وخیم رضا با تلاش بسیار راه خود را از میان مین‌ها جستجو می‌کند.
بازیگران

عاطفه رضوی
علی یعقوب زاده
جمشید اسماعیل خانی
پیمان سنندجی‌زاده
بهروز رضوی
حبیب اله الهیاری
نادر مقدس
علی سلیمانی
احمد نوروزی
احمد شهاب
وحید زری باف
آرش نوذری
قائم جباری کلوری
بهنام عسگریان
سرگون براندو
کامبیز روح نواز
سوربن (دانشگاه تاریخی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کلیسای سنت اورسول واقع در دانشگاه سوربن: کلیسای سنت اورسول واقع در دانشگاه سوربن
نوع: عمومی
بنیانگذاری شده: ۱۲۵۳ میلادی
بنیان گذار: روبر دو سوربن
موقعیت: پاریس
وبگاه: http://www.sorbonne.fr
سوربُن (به فرانسوی: La Sorbonne) نام ساختمانی در محله لاتن شهر پاریس است که از سال ۱۲۵۳ محل تشکیل دانشکده سوربن - یکی از اولین و بهترین دانشگاه‌ها در سطح جهان - بود که بعداً به نام دانشگاه پاریس تغییر نام داد، اما به‌طور عمومی به همان نام سوربن شناخته می‌شد. در حال حاضر زیر مجموعه‌هایی از دانشگاه پاریس همچنان در محل آن ساختمان استقرار دارند، مانند دانشگاه سوربن - پانتئون، دانشگاه سوربن، دانشگاه سوربن نو و دانشگاه پاریس و همچنین اداره تحصیلات تکمیلی دانشگاه پاریس (Chancellerie des Universités de Paris). دانشگاه سوربن فعلی نتیجه ادغام دو دانشگاه پاریس ۶ (دانشگاه پیر و ماری کوری) و دانشگاه پاریس ۴ در اول ژانویه سال ۲۰۱۸ میلادی است.
این دانشگاه قدیمی‌ترین دانشگاه کشور فرانسه بود. سوربن همان دانشگاه پاریس است که به‌اختصار «سوربن» نامیده می‌شود. این دانشگاه نام خود را از دانشمند سدهٔ ۱۳ میلادی، روبر دو سوربن، مؤسس کالج سوربن گرفته‌است. همهٔ دانشکده‌های این دانشگاه قبلاً به صورت یک مجموعه در مرکز پاریس بوده، اما امروز این دانشگاه به چند دانشگاه مختلف تقسیم شده‌است. بخش مهمی از آموزش عالی فرانسه در زمینه‌های ادبیات، زبان‌شناسی، علوم اجتماعی و فلسفه و علوم مهندسی در دانشگاه‌های سوربن قدیم و سوربن جدید است.
ایرانیان سرشناس زیادی در این دانشگاه تحصیل کرده‌اند. بسیاری از دانشگاه‌های پاریس در حال حاضر «سوربن» نامیده می‌شوند و خود را شعبه‌ای از سوربن می‌نامند. از جمله:
پاریس I (پانتئون سوربن)
پاریس III (سوربن جدید)
پاریس IV (پاریس سوربن)
پاریس V (پاریس دکارت)
پاریس VI (پیر و ماری کوری)
دانشکده سوربن

نام سوربن، برگرفته از نام «دانشکده سوربن» است که در سال ۱۲۵۷ توسط محقق الهایات روبر دو سوربن تأسیس گردید و یکی از تاثیرگذارترین دانشکده‌های قرون وسطی دانشگاه پاریس شناخته می‌شد. کتابخانه این دانشکده یکی از اولین مراکزی بود که آثار را بر اساس حروف الفبا مرتب می‌نمود. این دانشگاه صد سال بعد از دانشکده شکل گرفت، زمانی که دانشکده‌های کوچک متعددی در اواخر قرن ۱۲ میلادی شکل گرفته بودند.
در طول قرن ۱۶ میلادی، سوربن درگیر اختلافات عقیدتی میان کلیسای کاتولیک و پروتستانتیسم گردید. این دانشگاه که به عنوان یکی از پایگاه‌های مهم آموزه‌های سنتی کلیسای کاتولیک فعالیت می‌کرد، با سیاست پادشاه فرانسیس اول مبنی بر مسامحه نسبی با پروتستان‌های فرانسه مبارزه می‌کرد، به غیر از دورهٔ کوتاهی در سال ۱۵۳۳ که دانشگاه تحت کنترل پروتستان‌های فرانسوی قرار گرفت. این دانشگاه سوربن که پیوستگی تامی با کلیسای کاتولیک داشت، در سال‌های ۱۵۴۴ الی ۱۵۵۶ میلادی قریب به ۵۰۰ اثر نوشته شده را به عنوان آثار ضاله (الحادی) اعلام کرد.
دانشکده سوربن در جریان انقلاب فرانسه تعطیل شد، اما مجدداْ در سال ۱۸۰۸ توسط ناپلئون بناپارت بازگشایی گردید و نهایتاْ در سال ۱۸۸۲ منحل شد. این دانشکده، تنها دانشکده از مجموع دانشکده‌های دانشگاه پاریس بود که همچنان تا زمان انقلاب فرانسه برقرار بود. هیستینگ راشدل در کتاب دانشگاه‌های اروپایی در قرون وسطی (۱۸۹۵) خود - که همچنان یکی از معتبرترین منابع در این زمینه شناخته می‌شود - فهرستی از ۷۰ دانشکدهٔ این دانشگاه را ارائه می‌کند؛ دانشکده‌هایی که برخی از آنها برای مدت کوتاهی فعالیت داشتند و قبل از اتمام قرون وسطی منحل شده‌اند و برخی دیگر در اوایل عصر جدید تأسیس شدند، مانند دانشکده چهار ملت. (Collège des Quatre-Nations)
دانشکده الهیات پاریس

در گذر زمان دانشکده سوربن تبدیل به یکی از مراکز اصلی مطالعات الهیات گردید و علیرغم اینکه این مرکز، صرفاً یکی از دانشکده‌های دانشگاه بود، اما از نام «سوربن» مکرراً برای اشاره به دانشکده الهیات پاریس استفاده می‌شد.
وقایع ماه مه سال ۱۹۶۸

بعد از مدت‌ها درگیری میان دانشجویان و مقامات [دولتی] در دانشگاه نانتر پاریس، این دانشگاه با تصمیم مدیران آن در تاریخ دوم می ۱۹۶۸ تعطیل گردید. دانشجویان در تاریخ سوم مه در اعتراض به این تصمیم و همچنین تهدید بسیاری از دانشجویان نانتر مبنی بر اخراج از دانشگاه، در پردیس دانشگاه سوربن تجمع اعتراضی نمودند.
در روز ششم مه، اتحادیه ملی دانشجویان و اتحادیه ملی دانشجویان فرانسوی - که همچنان یکی از گسترده‌ترین اتحادیه‌های دانشجویی در فرانسه است - و اتحادیه اساتید دانشگاهی، فراخوانی برای دعوت مخالفان به برگزاری راهپیمایی اعتراضی نسبت به اقدامات امنیتی علیه سوربن صادر نمودند. در این راهپیمایی نزدیک به ۲۰٫۰۰۰ نفر از اقشار مختلف دانشجو و استاد دانشگاه و حامیان مردمی شرکت نموده و به سمت سوربن - که توسط نیروهای امنیتی محافظت شده بود - حرکت نمودند و نیروهای امنیتی به محض رسیدن راهپیمایی به منطقه، با باتوم به معترضین حمله نمودند. در حالی که جمعیت متفرق می‌گردید، گروهی با استفاده از هرآنچه پیدا می‌نمودند، اقدام به سنگربندی خیابانی کردند و گروهی دیگر نیز با پرتاب سنگ به سمت نیروهای امنیتی، برای مدتی آنها را وادار به عقب‌نشینی کردند. در واکنش به این اقدام، پلیس اقدام به پرتاب گاز اشک آور نمود و مجدداً به سمت مردم حمله نمود. در این روز صدها نفر از دانشجویان دستگیر شدند.
در دهم مه - که به نام «شب سنگربندی» معروف است - دانشجویان با استفاده از سنگفرش‌های خیابان و خودروها و چوب درختان، در خیابان‌های محله لاتن سنگر بندی کردند و همان موقع درگیری خیابانی خشونت‌آمیزی میان دانشجویان و پلیس ضد شورش صورت گرفت که اصلی‌ترین آن در خیابان رو گی-لوساک (به فرانسوی: Rue Gay-Lussac) رخ داد. ابتدای روز بعد - که درگیری خاتمه یافته بود - دنیل کن بندین (به فرانسوی: Daniel Cohn-Bendit) طی یک پیام صوتی رادیویی، عموم مردم را به اعتصاب سراسری دعوت نمود. روز دوشنبه ۱۳ مه، بیش از یک میلیون کارگر به اعتصاب پیوستند و دانشجویان به موجب بیانیه ای اعلام داشتند که سوربن متعلق به همه مردم است. در این زمان خبری مبنی بر اینکه حکومت با بازگشایی مجدد دانشگاه موافقت نموده‌است، میان معترضین پخش گردید، لذا دانشجویان مذاکرات را پایان دادند و به خوابگاه‌های خود برگشتند اما وقتی که مجدداْ با دانشگاه بسته و تحت کنترل نیروهای امنیتی مواجه گردیدند، متوجه کذب بودن گزارش گردیدند.
بعد از بازگشایی مجدد سوربن، دانشجویان با حضور در محل آن را به عنوان «دانشگاه مردمی» خودمختار اعلام نمودند. در طول هفته‌های بعد، قریب به ۴۰۱ ستاد اجرایی مردمی در شهر پاریس و سایر نقاط با هدف جمع‌آوری ادله برای شکایت علیه دولت و تشکیل گردید. از جمله این ستادها، کمیته صیانت از سوربن بود.
وضعیت سازمانی و اداری سوربن

در سال ۱۹۷۰، دانشگاه پاریس به سیزده دانشگاه تقسیم شد که همگی توسط یک نهاد مشترک - ریاست دانشگاه پاریس - اداره می‌شد و در ساختمان سوربن مستقر بود. سه فقره از این دانشگاه‌ها، همچنان در ساختمان تاریخی سوربن باقی ماندند و به همین اعتبار نام آنها متشکل از «سوربن» است: دانشگاه پاریس-سوربن (پاریس ۴)، دانشگاه پانتئون-سوربن (پاریس ۱) و دانشگاه پاریس ۳: سوربن جدید. همچنین دانشگاه دکارت پاریس نیز از ساختمان سوربن استفاده می‌نمود.
این ساختمان همچنین مرکز مراجع آموزشی ملی و مختلف دیگری از نیز هست، از قبیل:
École Nationale des Chartes
مدرسه عملی پژوهش‌های عالی
Cours de Civilisation Française de la Sorbonne
Bibliothèque de la Sorbonne
کلیسای سوربن در سال ۱۸۸۷ به عنوان یکی از مراکز تاریخی فرانسه ثبت گردید اما سالن آمفی تئاتر آن (Le Grand Amphithéâtre) و کل ساختمان آن در سال ۱۹۷۵ ثبت تاریخی گردید.
اختلاف بر نام سوربن

هرچند که نام سوربن دارای اعتبار بسیار زیادی بود، اما دانشگاه‌های سوربن تا سال ۱۹۹۰ نام‌های خود را به عنوان علامت تجاری (وجه ممیز) ثبت ننمودند. در طول این سال‌ها، این دانشگاه‌ها در قالب‌های مجموعه‌های همکار یا شریک یا ادغام شده تحت نام واحد سوربن فعالیت داشتند و در بعضی موارد، اختلافاتی در خصوص مالکیت بر نام سوربن یا حق استفاده انحصاری از آن با یکدیگر داشتند.
بعد از رویدادهای مه ۱۹۶۸، نظام آموزش عالی فرانسه به موجب قانون مصوب ۱۲ نوامبر همان سال دستخوش تغییراتی مهمی شد؛ برای مثال بعد از انحلال دانشگاه پاریس، سیزده دانشگاه مستقل تشکیل شدند که بعضی از آنها در همان محل سوربن مستقر بودند و به موجب آن مصوبه نام سوربن بخشی از اسم آنها را تشکیل می‌داد، از جمله: دانشگاه پاریس ۱ (پانتئون-سوربن) و دانشگاه پاریس ۳ (سوربن - نوول) و دانشگاه پاریس ۴ (پاریس - سوربن). دو دانشگاه دیگر از مجموع سیزده دانشگاه نیز هرچند در همان محل سوربن مستقر بودند، اما به موجب مصوبه از استفاده از نام سوربن منع گردیدند: دانشگاه پاریس ۵ (پاریس - دکارت) و دانشگاه پاریس ۷ (دانشگاه دیدرو پاریس)
دو مؤسسه آموزش عالی دیگر نیز همچنان در ساختمان تاریخی سوربن فعال ماندند:
the Ecole des chartes
the Ecole pratique de hautes études
همچنین دانشگاه پاریس ۲ (پانتئون - آسس)، علیرغم آنکه در ساختمان سوربن مستقر نبود، اما از محل پانئتون در خیابان کوجاس (Cujas) اداره می‌شد. اموال مشترک و ساختمان دانشگاه پاریس (مشتمل بر ساختمان سوربن) به جای آنکه میان دانشگاه‌ها تقسیم گردد، تحت مدیریت مشترک «هیئت امنای دانشگاه پاریس» بود که مقر آن در خود ساختمان سوربن قرار داشت.
کل ساختمان سوربن به عنوان دارایی مشترک سیزده دانشگاه تقسیم شده از دانشگاه پاریس تلقی می‌گردد و قسمت‌های مهم آن توسط هیچ‌کدام از دانشگاه‌ها به‌طور مستقل اداره نمی‌شود و به‌طور مشترک توسط همه مورد استفاده قرار می‌گیرد، خصوصاً کلیسا و آمفی تئاتر سوربن. اما بعضی از قسمت‌های وابسته توسط یکی از دانشگاه‌های مجزی شده اداره می‌شوند (هرچند که مالکیت آن متعلق به همهٔ دانشگاه‌ها می‌باشد). برای مثال کتابخانه سوربن، کتابخانهٔ مشترک دانشگاه‌های «پانتئون - سوربن»، «سوربن- نوول»، «دانشگاه سوربن»، «پاریس - دکارت» و «پاریس - دیدرویت» شناخته می‌شود، اما تحت مدیرت و نظارت دانشگاه «پانتئون - سوربن» است.
ائتلاف‌های دانشگاه سوربن

در سال ۲۰۱۰ دو ائتلاف دانشگاه سوربن به وجود آمد:
دانشگاه سوربن (ائتلاف) (به فرانسوی: Sorbonne Universités): تشکیل شده از دانشگاه‌های پاریس ۴ و پاریس ۶.
Sorbonne Paris Cité: تشکیل شده از دانشگاه‌های پاریس ۳، پاریس ۵، پاریس ۷ و پاریس ۱۳.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ  موجود است.
ساختمان اصلی دانشگاه پانتئون سوربن، سابقا دانشکده حقوق و اقتصاد
تجمع دانشجویان دوم می ۱۹۶۸ کالج سوربن
فرات(VI)

| فرات(VI) | فرات(VI) |
| --- | --- |
 محلول های فرات (چپ) و پرمنگنات (راست):  محلول های فرات (چپ) و پرمنگنات (راست)
نام‌گذاری آیوپاکFerrate(VI): نام‌گذاری آیوپاکFerrate(VI)
نام‌گذاری اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردیتترااکسویرونبیس(olate): نام‌گذاری اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردیتترااکسویرونبیس(olate)
دیگر نام‌ها[FeO4]2-: دیگر نام‌ها[FeO4]2-
شناساگرها: شناساگرها
پاب‌کم: ۲۵۰۰۰۰۳۴
کم‌اسپایدر: ۲۱۸۶۵۱۲۷ Y
ChEBI: CHEBI:30992 Y
مرجع جی‌ملین: 2055
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1 Image 2
 SMILES [O-][Fe]([O-])(=O)=O[O-][Fe](=O)(=O)[O-] :  SMILES [O-][Fe]([O-])(=O)=O[O-][Fe](=O)(=O)[O-] 
 InChI InChI=1S/Fe.4O/q;;;۲*-۱ Y Key: XGBDPAYTQGQHEW-UHFFFAOYSA-N YInChI=1/Fe.4O/q;;;۲*-1/rFeO4/c2-1(3,4)5/q-۲ Key: XGBDPAYTQGQHEW-WTZHFVRHAI :  InChI InChI=1S/Fe.4O/q;;;۲*-۱ Y Key: XGBDPAYTQGQHEW-UHFFFAOYSA-N YInChI=1/Fe.4O/q;;;۲*-1/rFeO4/c2-1(3,4)5/q-۲ Key: XGBDPAYTQGQHEW-WTZHFVRHAI 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: [FeO4]2-
جرم مولی: 119.843 g mol-1
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
فرات (VI) آنیون معدنی با فرمول شیمیایی [FeO۴]۲- است. این ماده حساس به نور است، رنگ بنفش کم رنگی به ترکیبات و محلول‌های حاوی آن می‌دهد و یکی از قوی‌ترین گونه‌های اکسید کننده پایدار در آب شناخته شده‌است. اگرچه به عنوان یک پایه ضعیف طبقه‌بندی می‌شود، محلول‌های غلیظ حاوی فرات (VI) خورنده بوده و به پوست حمله می‌کنند و فقط در پی‌اچ بالا پایدار هستند.
سنتز

نمک‌های فرات (VI) با اکسید کردن آهن در محیط آبی با عوامل اکسید کننده قوی در شرایط قلیایی یا در حالت جامد با حرارت دادن مخلوطی از براده‌های آهن و پتاسیم نیترات پودر شده تشکیل می‌شوند.
به عنوان مثال، فرات‌ها با حرارت دادن آهن(III) هیدروکسید با سدیم هیپوکلریت در محلول قلیایی تولید می‌شوند:
آنیون معمولاً به صورت نمک باریم(II) رسوب می‌کند و باریم فرات را تشکیل می‌دهد.