حزب سوسیال دموکرات آلمان
تاریخ

حزب سوسیال دموکرات آلمان ریشه در انجمن عمومی کارگران آلمان (تأسیس ۱۸۶۳) و حزب کارگران سوسیال دموکرات (تأسیس ۱۸۶۹) دارد. این دو گروه در سال ۱۸۷۵ با هم ادغام شدند و حزب کارگران سوسیالیست آلمان را ایجاد کردند (Sozialistische Arbeiterpartei Deutschlands) از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۹۰، قوانین ضد سوسیالیستی در آلمان هرگونه تشکیل گروه یا ملاقات با هدف گسترش اصول سوسیالیستی را ممنوع کرد، اما این حزب همچنان در انتخابات مورد حمایت قرار گرفت. در سال ۱۸۹۰ ممنوعیت فعالیت احزاب سوسیالیستی برداشته شد و این حزب دوباره می‌توانست لیست‌های انتخاباتی خود را ارائه دهد، در این زمان حزب کارگران سوسیال دموکرات نام خود را به حزب سوسیال دموکرات آلمان تغییر داد که این نام تاکنون مورد استفاده قرار گرفته‌است. حزب سوسیال دموکرات در آن زمان بزرگترین حزب مارکسیست در اروپا و بعد از آن به‌طور مداوم محبوب‌ترین حزب در انتخابات فدرال آلمان از سال ۱۸۹۰ به بعد بود
در سالهای منتهی به جنگ جهانی اول، حزب سوسیال دموکرات آلمان از نظر ایدئولوژیک حزبی رادیکال باقی ماند، اگرچه بسیاری از مقامات حزب در سیاست‌های کلی حزبی به اعتدال گرایش داشتند. به گفته راجر ایتول و آنتونی رایت، حزب سوسیال دموکرات آلمان به حزب طرفدار اصلاحات تبدیل شد بود که با سیاست‌های مبتنی بر سوسیال دموکراسی نمونه‌ای از «حزبی است که پس از تحول سوسیالیستی جامعه، برای پیشبرد اصلاحات دموکراتیک و اقتصادی تلاش می‌کند». آنها تأکید می‌کنند که این پیشرفت اصلی‌ترین مولفه برای درک سوسیال دموکراسی قرن بیستم است که حزب سوسیال دموکرات آلمان تأثیر عمده ای در آن داشت. در انتخابات فدرال ۱۹۱۲، حزب سوسیال دموکرات آلمان ۳۴٫۸٪ آرا را به دست آورد و سرانجام با ۱۱۰ کرسی بزرگترین حزب در رایشستاگ شد، اگرچه همچنان با موانعی برای تشکیل دولت مواجه بود علی‌رغم موافقت انترناسیونال دوم برای مخالفت با نظامی‌گری، حزب سوسیال دموکرات از درگیر شدن آلمان در جنگ حمایت کرد و به همین دلیل با آتش‌بس مدنی قیصر آلمان موافقت کرده و از دعوت به اعتصاب یا انتقاد از دولت خودداری کرد. انگیزه حزب در این تصمیم، نظر آنان در مورد روسیه تزاری بعنوان بزرگ‌ترین دشمن سوسیالیست‌ها و طبقه کارگر بود. مخالفت داخلی در حزب با این سیاست در طول جنگ افزایش پیدا کرد. اعضای ضد جنگ در سال‌های ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ از حزب اخراج شدند و این منجر به تشکیل حزب مستقل سوسیال دموکرات آلمان (USPD) شد.
حزب سوسیال دموکرات نقشی اساسی در انقلاب آلمان از ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ ایفا کرد. در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، فردریش ابرت، عضو اصلی حزب، به عنوان صدراعظم منصوب شد و همکار سوسیال دموکرات وی فیلیپ شیدمان، تشکیل جمهوری آلمان و براندازی نظام سلطنتی را اعلام کرد. دولت در ماه‌های بعد آن اصلاحاتی را در آلمان به پیش برد و آزادی‌های مدنی و حقوق کارگران را به تصویب رساند. با این حال دولت سوسیال دموکرات که متعهد به لیبرال دموکراسی پارلمانی بود، با استفاده از نیروهای شبه‌نظامی، خیزشهایی که گروه‌های کمونیست آغار کرده بودند را بشدت سرکوب کرد. این سرکوب منجر به شکاف دائمی بین حزب سوسیال دموکرات و حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان (بعداً حزب کمونیست آلمان) شد. حزب سوسیال دموکرات بزرگترین حزب در طول ۱۳ سال اول جمهوری جدید ایمار بود. این حزب به‌طور قاطعانه در انتخابات ۱۹۱۹ فدرال با ۳۷٫۹٪ آرا پیروز شد و ابرت در فوریه همان سال اولین رئیس‌جمهور آلمان شد مقام صدراعظمی آلمان تا انتخابات فدرال فوریه ۱۹۲۰ در دست سوسیال دموکرات‌ها باقی مانده بودتوسط سوسیال دموکرات‌ها باقی مانده بود تا اینکه حزب سوسیال دموکرات بخش قابل توجهی از کرسی‌های خود را در این انتخابات از دست داد و آرای آن به ۲۲٪ سقوط کرد. پس از این، حزب سوسیال دموکرات مقام صدارت عظمی را به احزاب دیگر واگذار کرد، اگرچه تا سال ۱۹۲۴ بخشی از دولت ائتلافی باقی ماند. ابرت در سال ۱۹۲۵ درگذشت و پاول فون هیندنبورگ که یک سیاستمدار محافظه کار بود جانشین او شد. با این حال پس از موفقیت حزب سوسیال دموکرات در انتخابات فدرال ۱۹۲۸ ، هرمان مولر از این حزب به مقام صدارت رسید.
کمی بعد، رکود بزرگ ضربه سنگینی به اقتصاد آلمان وارد کرد و مولر به دلیل ناتوانی در مدیریت بحران در سال ۱۹۳۰ استعفا داد. حزب سوسیال دموکرات به دلیل افزایش محبوبیت حزب نازی و تسلط محافظه کاران بر دولت، با توسل مکرر رئیس‌جمهور فون هیندنبورگ به اختیارات اضطراری رئیس‌جمهوری، از قدرت کنار گذاشته شد. در این زمان شاخه شبه نظامی حزب سوسیال دموکرات، اغلب درگیر برخوردهای خشونت‌آمیز با شبه‌نظامیان اس‌آ از حزب نازی بود. نازی‌ها در انتخابات ژوئیه ۱۹۳۲ از حزب سوسیال دموکرات پیشی گرفتند و آدولف هیتلر در ژانویه ۱۹۳۳ به سمت صدراعظم آلمان منصوب شد. از میان احزاب حاضر در رایشتاگ در جریان تصویب قانون تفویض اختیارات، حزب سوسیال دموکرات تنها حزبی بود که رأی مخالف داد. بیشتر نمایندگان حزب کمونیست آلمان پیش از رای‌گیری دستگیر شده بودند. تمام فعالیت‌های حزب سوسیال دموکرات آلمان به‌طور رسمی در ماه ژوئن ۱۹۳۳ ممنوع شدند. متعاقباً بسیاری از اعضای حزب توسط دولت نازی زندانی و کشته شدند و بقیه از آلمان فرار کردند. اعضای باقی‌مانده حزب، سپس در تبعید به فعالیت خود ادامه دادند.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، حزب سوسیال دموکرات در مناطق اشغال‌شده توسط کشورهای غربی در سال ۱۹۴۵ اجازه فعالیت پیدا کرد. در منطقه تحت اشغال شوروی، در سال ۱۹۴۶ حزب سوسیال دموکرات به اجبار با حزب کمونیست ادغام شد و حزب اتحاد سوسیالیست آلمان (SED) را تشکیل داد. این حزب تا سال ۱۹۸۹ حزب حاکم در آلمان شرقی بود. در آلمان غربی، حزب سوسیال دموکرات در کنار اتحادیه دموکراتیک مسیحی (CDU) به یکی از دو حزب بزرگ تبدیل شد. در نخستین انتخابات فدرال ۱۹۴۹، این حزب با ۲۹٫۲٪ آرا در رده دوم قرار گرفت و به مخالفت با دولت تشکیل شده از حزب دموکرات مسیحی آلمان پرداخت. حزب سوسیال دموکرات در برنامه گودسبرگ خود در سال ۱۹۵۹ از تعهد خود به مارکسیسم صرف نظر کرد و سعی در جلب نظر رای‌دهندگان طبقه متوسط داشت و به یک حزب با ایدئولوژی چپ میانه تبدیل شد.
سرانجام در سال ۱۹۶۶ پس از ۱۷ سال حضور در اپوزیسیون، حزب سوسیال دموکرات حاضر شد در یک دولت ائتلافی با حضور حزب دموکرات مسیحی آلمان شرکت کند. این ائتلاف سه سال به‌طور انجامید. پس از انتخابات فدرال ۱۹۶۹ ، ویلی برانت از حزب SPD در ائتلافی با حزب لیبرال دموکرات آزاد (FDP) صدراعظم آلمان شد. دولت وی سعی در عادی سازی روابط با آلمان شرقی و بلوک شرق داشت، سیاستی که به اوست‌پولیتیک معروف است. این حزب در انتخابات فدرال سال ۱۹۷۲ در آلمان غربی با ۴۵/۸٪ آرا بهترین نتیجه انتخاباتی تاریخ خود کسب کرد و توانست بزرگترین جناح سیاسی در بوندستاگ را تشکیل دهد. پس از استعفای برانت در سال ۱۹۷۴، هلموت اشمیت جانشین وی تا سال ۱۹۸۲ به عنوان صدراعظم خدمت کرد. در انتخابات فدرال سال ۱۹۸۲ حزب سوسیال دموکرات نتایج خوبی کسب نکرد و به اپوزیسیون برگشت. در طول انقلاب صلح آمیز در آلمان شرقی، حزب سوسیال دموکرات در آلمان شرقی دوباره کار خود را از سر گرفت. این حزب در سال ۱۹۹۰، کمی قبل از اتحاد آلمان، با حزب سوسیال دموکرات آلمان غربی ادغام شد.
حزب سوسیال دموکرات آلمان تحت رهبری گرهارد شرودر، دوباره پس از انتخابات فدرال ۱۹۹۸ در ائتلاف با حزب سبز موفق به تشکیل دولت شد. این حزب در انتخابات بعدی در سال ۲۰۰۲ هم پیروز شد، اما در انتخابات فدرال سال ۲۰۰۵ با اختلاف اندکی از حزب دموکرات مسیحی شکست خورد و شرودر بعنوان رهبر حزب قدرت را به آنگلا مرکل واگذار کرد. با این‌حال حزب سوسیال دموکرات تا سال ۲۰۰۹ همچنان در دولت ائتلافی به رهبری حزب اتحادیه دموکرات مسیحی باقی ماند. بعد از یک دوره چهار ساله حضور در اپوزیسیون از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ که حزب اتحادیه موفق به تشکیل دولت با حزب دموکرات آزاد شده بود، از سال ۲۰۱۳ سوسیال دموکرات‌ها با حضور در دولت ائتلافی به رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی موافقت کردند. این حضور در ائتلاف بزرگ در انتخابات فدرال ۲۰۱۷ نیز تمدید شد.