stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرناندا آبرو
آهنگ‌شناسی

| عنوان | جزئیات | حراجی | گواهینامه‌ها |
| --- | --- | --- | --- |
| SLA رادیکال رقص دیسکو باشگاه |  تاریخ انتشار: ۱۷ مارس ۱۹۹۰  برچسب: EMI  فرمت: سی دی، ال پی |  سینه بند: ۲۶۰۰۰۰ |  ABPD: پلاتین |
| SLA 2 نمونه باشید |  منتشر شده: ۲۰ آوریل ۱۹۹۲  برچسب: EMI  فرمت: سی دی، ال پی |  سینه بند: ۴۰۰۰۰۰ |  ABPD: پلاتین |
| دالاتا |  تاریخ انتشار: ۱۴ تیر ۹۵  برچسب: EMI  فرمت: سی دی |  سینه بند: ۱۰۰۰۰۰ |  ABPD: طلا |
| Entidade Urbana |  تاریخ انتشار: ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰  برچسب: EMI  فرمت: سی دی |  سینه بند: ۵۰۰۰۰ |  |
| ناپاز |  تاریخ انتشار: ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۴  برچسب: EMI , Garota Sangue Bom  فرمت: سی دی، دانلود دیجیتال |  سینه بند: ۵۰۰۰۰ |  ABPD: طلا |
| آمور جرال |  تاریخ انتشار: ۲۰ می ۲۰۱۶  برچسب: سونی، Garota Sangue Bom  فرمت: سی دی، دانلود دیجیتال |  سینه بند: ۱۰۰۰۰ |  |
فرانک استیلول

| فرانک استیلول | فرانک استیلول |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۴۴ (۸۰–۸۱ سال) لندن، انگلستان
ملیت: استرالیایی
پیشه(ها): استاد بازنشسته افتخاری در اقتصاد سیاسی، دانشگاه سیدنی
جوایز: دانشگاه سیدنی، جایزه تفوق در تدریس همکار آکادمی علوم اجتماعی در استرالیا
پس‌زمینه‌های علمی: پس‌زمینه‌های علمی
دانشگاه: دانشگاه ساوت‌همپتون (BSc) دانشگاه ریدینگ (PhD)
عنوان پایان‌نامه: توسعه منطقه‌ای در جنوب شرق انگلستان: مطالعه مناطق فرعی
استاد راهنما: John Harry Dunning
کار علمی: کار علمی
 :  
فرانکلین «فرانک» جی.بی. استیلول (Franklin "Frank" J.B. Stilwell) (زادهٔ ۱۹۴۴ میلادی)، متخصص اقتصاد سیاسی و استاد بازنشسته افتخاری استرالیایی است. او، در همکاری با ایوان جونز، گاوان بوتلر، مارگاریت پاور، دیبیش بهاتاچاریا، گیلوم سپمسون-لی و تید ویل‌رایت، برای تأسیس یک دپارتمان مستقل اقتصاد سیاسی در دانشگاه سیدنی، معروف است. حوزه‌های پژوهشی مورد علاقه وی شامل نظریات اقتصاد سیاسی، نابرابری، شهرنشینی، توسعه منطقه‌ای، سیاست اقتصادی استرالیا و ماهیت کارِ مزدی است. کتاب‌های درسی که او در رابطه با موضوع اقتصاد سیاسی نوشته است به عنوان مواد درسی استاندارد برای تمامی دانشجویانی که در استرالیا حوزه اقتصاد سیاسی را می‌آموزند، تدریس می‌گردد. دستاورد استیلول در حوزه اقتصاد دگراندیشانه، او را به یکی از شخصیت‌های برجسته چپِ-نو در استرالیا مبدل کرده است.
اوایل زندگی

استیلول در ۱۹۴۴ میلادی در شهر لندن به دنیا آمد. مادر وی معلم مدرسه ابتدایی کودکان بود و پدرش به عنوان منشی در اداره گمرکات و مالیات تولیدی (HM Customs and Excise) کار می‌کرد. پدر وی از سیاست‌های محلی لذت می‌برد و پس از این‌که خانواده به همپشر نقل مکان کردند تا به محل کار وی که در نزدیکی اسکله‌های ساوت‌همپتون بود نزدیک باشند، چندی بعد او شهردار ایست‌لی شد. آن‌گونه که استیلول در یک مصاحبه خود با سیدنی مورنینگ هرالد گفت: «[پدر من] در اوایل مستقل بود… اما بعدتر به عنوان عضو شورای محافظه کار به حزب محافظه کار پیوست. او پس از آن به عضویت این حزب درآمد که محافظه‌کارها تهدید نمودند که کسی دیگری را به عنوان نامزد در سمت او معرفی نمایند … او تا آخر واقع‌گرایانه عمل می‌کرد». استیلول مدرک لیسانس خود را در علوم اجتماعی از دانشگاه ساوت‌همپتون و مدرک دکترای را در رشته اقتصاد از دانشگاه ریدینگ کسب کرد. او در دانشگاه ریدینگ استاد دانشگاه شد و برای دو سال در آنجا تدریس کرد تا این‌که به استرالیا مهاجرت نموده و به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه سیدنی تدریس نمود.
کودتای ۱۹۷۱ ترکیه

کودتای نظامی ترکیه در سال  ۱۹۷۱  ترکی استانبولی: 12 Mart Muhtırası که در ۱۲ مارس همان سال رخ داد، دومین مداخله نظامی بود که ۱۱ سال پس از سلف آن در سال ۱۹۶۰ در جمهوری ترکیه انجام شد. این رویداد در بحبوحه تشدید منازعات داخلی رخ داد، اما در نهایت کاری برای متوقف کردن این پدیده انجام نداد.
پیش زمینه

با پایان دهه ۱۹۶۰، خشونت و بی‌ثباتی ترکیه را درگیر کرد. رکود اقتصادی در اواخر آن دهه موجی از ناآرامی‌های اجتماعی را برانگیخت که با تظاهرات خیابانی، اعتصابات کارگری و ترورهای سیاسی همراه بود. جنبش‌های کارگری و دانشجویی جناح چپ تشکیل شد که در جناح راست توسط گروه‌های اسلام‌گرا و مبارز ملی‌گرای ترک با آنان مقابله می‌شد. چپگرایان به بمب‌گذاری، سرقت و آدم‌ربایی دست می‌زدند. از پایان سال ۱۹۶۸، و به‌طور فزاینده ای در طول سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰، خشونت‌های راست افراطی به ویژه از سوی گرگ‌های خاکستری از خشونت‌های جناح چپ پیشی گرفت. در جبهه سیاسی، دولت راست میانه حزب عدالت نخست‌وزیر سلیمان دمیرل، که مجدداً در سال ۱۹۶۹ انتخاب شد، نیز با مشکلاتی روبرو شد. جناح‌های مختلف درون حزب او برای تشکیل گروه‌های انشعابی مختص خود از هم جدا شدند و به تدریج اکثریت پارلمانی او را کاهش دادند و روند قانونگذاری را متوقف کردند.
النور کاتن

| النور کاتن | النور کاتن |
| --- | --- |
النور کاتن: النور کاتن
زاده: ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال) لندن، انتاریو، کانادا
پیشه: رمان‌نویس
ملیت: نیوزیلند
کار(های) برجسته: پرفروغ‌ها
جوایز مهم: جایزه ادبی من بوکر
   Eleanor Catton's voice  from the BBC programme Woman's Hour, 9 September 2013. :    Eleanor Catton's voice  from the BBC programme Woman's Hour, 9 September 2013. 
النور کاتن (انگلیسی: Eleanor Catton؛ زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۵) نویسندهٔ کانادایی الاصل نیوزیلندی است.
وی به خاطر نگارش کتاب پرفروغ‌ها برنده جایزهٔ ادبی ۵۰ هزار پوندی من بوکر سال ۲۰۱۳ شده است.
وی پس از کری هیوم دومین نویسنده نیوزیلندی است که جایزه من بوکر را به خانه می‌برد.
زندگی‌نامه

النور کاتن زمانی که پدرش در دانشگاه وسترن انتاریو شهر لندن انتاریو کانادا مشغول تحصیل بود به دنیا آمد. النور ۶ ساله بود که به همراه خانواده به نیوزلند بازگشت و در شهر کرایست‌چرچ ساکن شدند. النور کاتن در دانشگاه کانتربوری ادبیات انگلیسی خواند و کارشناسی‌ارشدش را در رشته نویسندگی خلاق در دانشگاه ویکتوریا در ولینگتون به اتمام رساند.

در سال ۲۰۰۸ اولین رمانش به نام تمرین را منتشر کرد که در واقع به عنوان پایان‌نامه کارشناسی ارشدش آن را نوشته بود.
خانم کاتن به همراه همسر آمریکایی خویش در شهر آوکلند زندگی می‌کند.
کتاب‌شناسی

پرفروغ‌ها (۲۰۱۳)
تمرین (۲۰۰۸)
جایزه‌ها

۲۰۰۹ - جایزه ادبی بیتی ترسک
۲۰۰۹ - جایزه ادبیات داستانی زنان
۲۰۱۳ - جایزه ادبی من بوکر
شهرستان آلتا براپاس

مکان در 25px گواتمالا
| شهرستان آلتا براپاس Alta Verapaz | شهرستان آلتا براپاس Alta Verapaz |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  پرچمنشان:   پرچمنشان
Alta Verapaz: Alta Verapaz
مختصات: ۱۵°۳۰′ شمالی ۹۰°۲۰′ غربی﻿ / ﻿۱۵٫۵۰۰°شمالی ۹۰٫۳۳۳°غربی﻿ / 15.500; -90.333: مختصات: ۱۵°۳۰′ شمالی ۹۰°۲۰′ غربی﻿ / ﻿۱۵٫۵۰۰°شمالی ۹۰٫۳۳۳°غربی﻿ / 15.500; -90.333
شهرستان: آلتا براپاس
مرکز: کوبان، آلتا براپاس
Municipalities: ۱۶
حکومت: حکومت
 • نوع: Departmental
 • فرماندار: Dominga Tecúm Camil
مساحت: مساحت
 • شهرستان: ۸۶۸۶ کیلومتر مربع (۳۳۵۴ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۲۸۰۰ متر (۹۲۰۰ فوت)
کمترین ارتفاع: ۳۰۰ متر (۱۰۰۰ فوت)
جمعیت (سرشماری ۲۰۰۲): جمعیت (سرشماری ۲۰۰۲)
 • شهرستان: ۷۷۶۲۴۶
 • شهری: ۱۶۳۰۱۲
 • Ethnicities: Q'eqchi' poqomchi' Ladino
 • مذهب‌ها: کلیسای کاتولیک، مسیحیت انجیلی، دین مایا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (UTC)
کد ایزو ۳۱۶۶: GT-AV
شهرستان آلتا براپاس (به اسپانیایی: Alta Verapaz Department) یک شهرستان در گواتمالا است که در گواتمالا واقع شده‌است.
تاریخ

در دوران پیش از کلمبیا، این منطقه بخشی از تمدن مایاها بود. هنگامی که کنکیستادورهای اسپانیایی در دهه ۱۵۲۰ آمدند، ارتفاعات مرکزی و جنوبی گواتمالا را فتح کردند، اما با مقاومت شدید بومی از این منطقه عقب رانده شدند. تاریخ شفاهی محلی که در کتاب‌های تاریخ این منطقه ناشناخته است، از واژگون شدن کشتی برده‌های سابق پیش از ورود اسپانیایی‌ها به این منطقه صحبت می‌کند. بردگان آفریقایی سابق به داخل سرزمین نقل مکان کردند و برای مبارزه و حفظ آزادی خود به نیروهای بومی محلی پیوستند. رهیبان اسپانیایی موفق به تبدیل این منطقه به مسیحیت شدند و نام این منطقه را "وراپاز" به معنای "صلح واقعی" گذاشتند. در قرن نوزدهم، این منطقه به یک منطقه مهم تولید قهوه و همچنین مزرعه نیشکر در طول قرن‌های گذشته تبدیل شد. امروز موزه ای وجود دارد که تاریخچه کشت شکر را برجسته می کند. در این منطقه از گواتمالا، خانواده‌هایی که میراث خود را قبل از فتح اسپانیا دنبال می‌کنند، می‌توانند ویژگی‌های مایاها و موهای مجعد خود را در تاریخ شفاهی محلی دنبال کنند. اکثر میراث پیش از کلمبیا با موهای سیاه صاف در سراسر گواتمالا دیده می شود. این بخش توسط بریتانیایی ها در قرن نوزدهم وراپاز نامیده می شد. در سال ۱۸۵۰، جمعیت این بخش حدود ۶۶۰۰۰ نفر بود. در نتیجه جنگ مواد مخدر مکزیک، اعضای کارتل مواد مخدر لوس زتاس بر بخش زیادی از این وزارتخانه غلبه کردند و بسیاری از شهرها را در دسامبر ۲۰۱۰ اشغال کردند. دولت گواتمالا در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۰ وضعیت محاصره را برای بازپس گیری این وزارتخانه اعلام کرد و به ارتش اجازه داد و نیروهای پلیس برای تفتیش و دستگیری مظنونین بدون حکم، و حداقل شانزده ساختمان مورد بازرسی قرار گرفتند.
خصوصیات

شهرستان آلتا براپاس ۸٬۶۸۶ کیلومترمربع مساحت و ۷۷۶٬۲۴۶ نفر جمعیت دارد.
شهرستان‌های آلتا براپاس

چاهال
کیسک
کوبان
فرای بارتولومه دلاسکاس
سان آگوستین لانکین
پانسوس
راهروا
سان کریستوبال براپاس
سان هوان کاملکو
سان پدرو کارکا
سانتا کروس وراپاس
سانتا ماریا کابون
سناهو
تاکتیک
تاماهو
توکورو
سانتا کاتالینا لاتینا
هایله سلاسی

نگوسا ناگاست
هایله سِلاسی یکم، (با نام اصلی تافاری مَکونن یا لیج تافاری؛ ۲۳ ژوئیه ۱۸۹۲ – ۲۷ اوت ۱۹۷۵) امپراتور اتیوپی از ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۴ بود. او به عنوان نایب‌السلطنهٔ اتیوپی در دوران حکومت امپراتریس زیودیتو از ۱۹۱۶ تا ۱۹۳۰ به قدرت رسید. او که به عنوان یکی از چهره‌های برجسته در تاریخ مدرن اتیوپی شناخته می‌شود، در آیین راستافاری که در دههٔ ۱۹۳۰ پدید آمد، جایگاه الهی دارد. چند سال پیش از آغاز سلطنت خود بر امپراتوری اتیوپی، هایله سلاسی فرماندهٔ ارتش اتیوپی، راس گوسا وله بیتول، برادرزادهٔ امپراتریس تای‌تو بیتول، را در نبرد آنچم شکست داد. او از دودمان سلیمانیان بود که توسط امپراتور یکونو آملک در سال ۱۲۷۰ بنیان‌گذاری شد.
سلاسی که به دنبال نوسازی اتیوپی بود، اصلاحات سیاسی و اجتماعی از جمله قانون اساسی ۱۹۳۱ و لغو برده‌داری در سال ۱۹۴۲ را معرفی کرد. او در دوران جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی امپراتوری را رهبری کرد، اما پس از شکست به بریتانیا تبعید شد. با آغاز اشغال ایتالیایی شرق آفریقا، او به سودان مصر و بریتانیا سفر کرد تا مبارزه اتیوپی علیه ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) را هماهنگ کند. او پس از کارزار شرق آفریقا در جنگ جهانی دوم به کشور بازگشت. وی فدراسیون اتیوپی و اریتره که در سال ۱۹۵۰ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد ایجاد شده بود را منحل و اریتره را به عنوان یکی از استان‌های اتیوپی ضمیمه کرد، در حالی که همزمان برای جلوگیری از جدایی اریتره نیز مبارزه می‌کرد.
به عنوان یک بین‌الملل‌گرا، سلاسی رهبری پیوستن اتیوپی به سازمان ملل متحد را بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۳، او ریاست تشکیل سازمان وحدت آفریقا را که پیشرو اتحادیهٔ آفریقا بود، بر عهده داشت و به عنوان اولین رئیس آن خدمت کرد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، سوسیالیست‌های برجستهٔ آفریقایی مانند قوام نکرومه ایدهٔ ایجاد «ایالات متحدهٔ آفریقا» را مطرح کردند. گفتمان آن‌ها ضد غربی بود و سلاسی این را تهدیدی برای اتحادهای خود می‌دانست. او تلاش کرد تا رویکردی میانه‌روتر را در این گروه ترویج دهد.
در میان قیام‌های مردمی، سلاسی در کودتای ۱۹۷۴ توسط درگ (دولت نظامی موقت سوسیالیستی اتیوپی) سرنگون شد. درگ با حمایت اتحاد جماهیر شوروی، یک دولت کمونیستی در اتیوپی برقرار کرد. در سال ۱۹۹۴، سه سال پس از سقوط رژیم درگ، برای عموم فاش شد که درگ، سلاسی را در کاخ جوبیلی در آدیس آبابا در ۲۷ اوت ۱۹۷۵ به قتل رسانده است. در ۵ نوامبر ۲۰۰۰، بقایای کشف‌شدهٔ او در کلیسای جامع تثلیث مقدس در آدیس آبابا به خاک سپرده شد.
پیروان راستافاری، سلاسی را به عنوان عیسای بازگشته می‌شناسند، هرچند که خود او پیرو کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی بود. او به دلیل سرکوب شورش‌های اشراف زمین‌دار که همواره با اصلاحاتش مخالفت می‌کردند، مورد انتقاد قرار گرفته است. دیگران نیز از ناکامی اتیوپی در مدرن‌سازی سریع انتقاد کرده‌اند. در دوران حکومت او، مردم حراری تحت آزار قرار گرفتند و بسیاری از خانه‌های خود رانده شدند. حکومت او توسط گروه‌هایی مانند دیده‌بان حقوق بشر به دلیل ماهیت استبدادی و غیرلیبرال آن مورد انتقاد قرار گرفته است.
برخی منابع می‌گویند که در اواخر دوران حکومت سلاسی، زبان اورومو از آموزش، سخنرانی عمومی و استفاده در اداره‌های دولتی ممنوع شد، هرچند که هیچ قانونی برای جرم‌انگاری هیچ زبانی وجود نداشت. حکومت او باعث شد تا بسیاری از مردم امهارا به مناطق جنوبی اتیوپی منتقل شوند.
پس از مرگ فعال حقوق مدنی اتیوپیایی هاچالی هوندسا در سال ۲۰۲۰، مجسمهٔ نیم‌تنه سلاسی در بریتانیا توسط معترضان اورومو تخریب شد و یک یادمان سواره از پدر او در هرر برچیده شد.
نام

هایله سلاسی در دوران کودکی با نام لیج تَفَری مَکونِن (گعز: ልጅ ተፈሪ መኮንን، ت. «Ləj Täfäri Mäkonnən») شناخته می‌شد. لیج به معنای «کودک» است و نشان‌دهندهٔ خون نجیب‌زادهٔ فرد بکار می‌رود. نام تافاری به معنی «کسی که مورد احترام یا ترس است» می‌باشد. مانند بیشتر اتیوپیایی‌ها، نام شخصی‌اش «تافاری» با نام پدرش مَکونن و نام پدربزرگش ولد میکائل همراه است. نام هایله سلاسی در مراسم تعمید کودکی‌اش به او داده شد و دوباره به عنوان بخشی از نام سلطنتی‌اش در سال ۱۹۳۰ اتخاذ شد.
در ۱ نوامبر ۱۹۰۵، در سن ۱۳ سالگی، تافاری به دستور پدرش به عنوان دِجازمچ در منطقهٔ گارا مولاتا (در حدود بیست مایل جنوب غربی هرر) منصوب شد. ترجمهٔ تحت‌اللفظی دِجازمچ «نگهبان در» است؛ این عنوان تقریباً معادل لقب کنت است. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶، به عنوان ولیعهد و وارث تخت سلطنت اعلام شد، و به عنوان نایب‌السلطنه منصوب گردید. در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۱۷، او به عنوان لئول-رأس تاج‌گذاری کرد و به عنوان رأس تافاری مکونن شناخته شد. رأس به معنی «سر» است و عنوانی تقریباً معادل دوک، اگرچه معمولاً در ترجمه به عنوان «شاهزاده» آورده می‌شود. در ابتدا عنوان لئول که به معنی «عالی‌جناب» است، فقط به عنوان یک فرم خطاب استفاده می‌شد؛ اما در ۱۹۱۶ عنوان لئول-رأس جایگزین مقام ارشد رأس بیت‌وودِد شد و بنابراین معادل دوک سلطنتی گردید. در ۱۹۲۸، زیودیتو برنامه داشت تا تاج‌وتخت شِوا را به او اعطا کند؛ با این حال در لحظهٔ آخر مخالفت برخی از حاکمان استانی باعث تغییر تصمیم شد و عنوان نِگوس یا «پادشاه» بدون تعریف جغرافیایی معین به او اعطا گردید.
در ۲ نوامبر ۱۹۳۰، پس از مرگ ملکه زیودیتو، تافاری به عنوان نگوسا ناگاست تاج‌گذاری کرد، که به معنای «شاهِ شاهان» است. پس از تاج‌گذاری، او نام سلطنتی «هایله سلاسی» را برگزید. هایله در زبان گعز به معنی «قدرت» و سلاسی به معنی «تثلیث» است؛ بنابراین هایله سلاسی به‌طور تقریبی به «قدرت تثلیث» ترجمه می‌شود. عنوان کامل سلاسی در مقام امپراتوری «به شیر یهودا، اعلی‌حضرت امپراتور هایله سلاسی یکم، شاهِ شاهان اتیوپی، سرور سروران، برگزیدهٔ خداوند» بود. این عنوان بازتاب سنت‌های دودمانی اتیوپی است که بر اساس آن تمامی پادشاهان باید نسب خود را به منلیک یکم که در کِبرا ناگاست (یک حماسهٔ ملی قرن چهاردهم میلادی) به عنوان پسر سلیمان و ملکهٔ سبا توصیف شده است، پیوند دهند.
برای اتیوپیایی‌ها، سلاسی با نام‌های مختلفی شناخته شده است، از جمله جان‌هوی («اعلی‌حضرت») تلاق مره‌ای («رهبر بزرگ») و ابا تکل («پدر تکل»، نام اسب او). راستافاری از بسیاری از این نام‌ها استفاده می‌کند و او را به عنوان یاه، یاه یاه، یاه راستافاری و HIM (مخفف «اعلی‌حضرت امپراتوری») می‌نامد.
سال‌های ابتدایی زندگی

تافاری مکونن در لباس جنگجویان
رأس مکونن ولد میکائیل و پسرش لیج تافاری مکونن
خط سلطنتی تافاری (از طریق مادربزرگ پدری‌اش) از پادشاه سولوویک امهارای ساهله سلاسی نشأت می‌گیرد. او در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ در روستای اِجرسا گورو در استان هرارگه در اتیوپی به دنیا آمد. مادر تافاری، وُیزرو («بانو») یشیمبت علی ابا جیفار، از نظر پدری از نسل اورومو و از نظر مادری از نسل سیلته بود، در حالی که پدرش، رأس مکونن ولد میکائیل، از نسل مادری امهارا بود اما نسل پدری‌اش مورد مناقشه قرار دارد. پدربزرگ تافاری از طرف پدر به خانواده‌ای نجیب‌زاده تعلق داشت و فرماندار نواحی مِنز و دوبا در سِمین شِوا بود. مادر تافاری دختر یک رئیس حکومتی از وِره ایلو در استان وولو به نام دِجازمچ علی ابا جیفار بود. راس مکونن نوهٔ پادشاه ساهله سلاسی بود که زمانی فرمانروای شوا بود. او به عنوان ژنرال در نخستین جنگ ایتالیا-اتیوپی خدمت کرد و نقش کلیدی در جنگ آدوا ایفا نمود؛ به این ترتیب سلاسی توانست از طریق مادربزرگ پدری‌اش، وویزرون تنگنوورک ساهله سلاسی که عمهٔ امپراتور منلیک دوم و دختر پادشاه سولوویک امهارا شوا، نگوس ساهله سلاسی بود، به تخت سلطنت امپراتوری برسد. به این ترتیب، سلاسی ادعا می‌کرد که از نسل بلقیس، ملکهٔ سبا و پادشاه سلیمان از اسرائیل باستان است.
رأس مکونن ترتیبی داد تا تافاری و همچنین پسرعمه‌اش امرو هایله سلاسی در هرر تحت آموزش آبا ساموئل وولده کهین، یک راهب کاپوچین اتیوپیایی، و دکتر ویطالیان، یک جراح از گوادلوپ قرار گیرند. تافاری در سن ۱۳ سالگی در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۰۵ با عنوان دِجازمچ (به معنای لغوی «فرماندهٔ دروازه»، معادل تقریبی کنت) منصوب شد. کمی بعد، پدرش مکونن در کولیبی در سال ۱۹۰۶ درگذشت.
سال‌های ابتدایی زندگی > فرمانداری

تافاری در سال ۱۹۰۶ به‌طور رسمی فرمانداری سلاله را بر عهده گرفت، منطقه‌ای با اهمیت حاشیه‌ای، اما این موقعیت به او این امکان را داد که به تحصیلات خود ادامه دهد. در سال ۱۹۰۷، او به عنوان فرماندار بخشی از استان سیدامو منصوب شد. در دوران نوجوانی، هایله سلاسی با ویزرون آلتایچ ازدواج کرده و از این اتحاد، دخترش شاهدخت رومانِورک به دنیا آمده است.
پس از درگذشت برادرش یلمی در سال ۱۹۰۷، فرمانداری هرر خالی ماند، و ادارهٔ آن به ژنرال وفادار منلیک، دِجازمچ بالچا سفو واگذار شد. ادارهٔ هرر تحت فرمانداری بالچا سفو بی‌نتیجه بود، بنابراین در آخرین بیماری منلیک دوم و در دوران کوتاه سلطنت امپراتریس تایتو بتول، تافاری در سال ۱۹۱۰ یا ۱۹۱۱ به عنوان فرماندار هرر منصوب شد.
سال‌های ابتدایی زندگی > ازدواج

در ۳ اوت ۱۹۱۱، تافاری با منن آصفا از آمباسل، خواهرزادهٔ ولیعهد لیج ایاسو ازدواج کرد. منن آصفا ۲۲ ساله بود در حالی که تافاری ۱۹ سال داشت. منن قبلاً با دو مرد نجیب دیگر ازدواج کرده بود، در حالی که تافاری یک همسر قبلی و یک فرزند داشت. ازدواج منن آصفا و هایله سلاسی ۵۰ سال به طول انجامید. گرچه ممکن است این ازدواج به‌عنوان یک اتحاد سیاسی برای ایجاد صلح میان نجیب‌زادگان اتیوپی بوده باشد، خانوادهٔ این زوج گفته‌اند که آنها با توافق دوطرفه ازدواج کرده‌اند. هایله سلاسی همسر خود را «زنی بدون هیچ‌گونه کینه‌ورزی» توصیف کرد.
دوران نایب‌السلطنه

میزان نقشی که تافاری مکونن در جنبشی که منجر به برکناری لیج ایاسو شد، ایفا کرد، به‌طور گسترده‌ای بحث شده است، به‌ویژه در شرح مفصل خود هایله سلاسی در این خصوص. ایاسو از ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۶ امپراتور تعیین‌شده اما تاج‌گذاری‌نشدهٔ اتیوپی بود. شهرت ایاسو به دلیل رفتارهای رسوایی‌آمیز و نگرش بی‌احترامی که نسبت به نجیب‌زادگان در دربار پدربزرگش، منلیک دوم، داشت، به اعتبار او آسیب زد. روابط ایاسو با اسلام در میان رهبری کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی به‌عنوان خیانت تلقی می‌شد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶، ایاسو برکنار شد.
مردانی محافظه‌کار مانند فتاوراری حبته گیورگیس، وزیر جنگ دیرینهٔ منلیک دوم، در جنبشی که به برکناری ایاسو منجر شد، مشارکت داشتند. این جنبش برای برکناری ایاسو، تافاری را ترجیح می‌داد زیرا او توانسته بود حمایت هر دو جناح پیشرو و محافظه‌کار را جلب کند. در نهایت، ایاسو به دلیل گرایش به اسلام برکنار شد. به جای او، دختر منلیک دوم (عمهٔ ایاسو) به عنوان امپراتریس زیودیتو نامیده شد، در حالی که تافاری به مقام رأس ارتقاء یافت و به عنوان وارث بلافصل و ولیعهد منصوب شد. در ساختار قدرتی که پس از آن شکل گرفت، تافاری نقش تام‌الاختیار (بالمولو 'اندراسه' ) را پذیرفت و به حاکم واقعی امپراتوری اتیوپی (منگستا اتیوپیا) تبدیل شد. زیودیتو حکومت می‌کرد در حالی که تافاری مدیریت می‌کرد.
در حالی که ایاسو در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶ برکنار شده بود، در ۸ اکتبر موفق شد به اوگادن فرار کند و پدرش، نگوس میکائل از وللو، فرصتی داشت تا به او کمک کند. در ۲۷ اکتبر، نگوس میکائل و ارتش او با ارتشی تحت فرمان فتاوراری حبته گیورگیس وفادار به زیودیتو و تافاری مواجه شدند. در نبرد سگاله، میکائل شکست خورد و اسیر شد. هرگونه شانس بازپس‌گیری سلطنت توسط ایاسو از بین رفت و او به مخفیگاه رفت. در ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۲۱، پس از حدود پنج سال اجتناب از اسارت، ایاسو توسط گوسا آریا سلاسی دستگیر شد.
در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۱۷، تاج‌گذاری برای زیودیتو برگزار شد. او قسم خورد که از طریق ولیعهد خود، تافاری، به طور عادلانه حکومت کند. در حالی که تافاری بیشتر از او دیده می‌شد، زیودیتو فقط یک حکمران تشریفاتی نبود، اما به دلیل موقعیت پیچیده‌اش در مقایسه با دیگر پادشاهان اتیوپی، برخی محدودیت‌های سیاسی داشت. یکی از این محدودیت‌ها این بود که او باید دعاوی گروه‌های رقیب را میانجیگری می‌کرد. به عبارت دیگر، او حرف آخر را می‌زد. اما برخلاف دیگر پادشاهان، تافاری بار مسئولیت ادارهٔ روزمرهٔ کشور را به دوش می‌کشید. با این حال، در ابتدا به دلیل ضعف موقعیتش، این اغلب عملی بیهوده بود. ارتش شخصی‌اش چندان مجهز نبود، منابع مالی‌اش محدود بود و هیچ اهرم فشاری برای مقابله با تأثیرات مشترک امپراتریس، وزیر جنگ یا استانداران استانی نداشت. با این وجود، قدرت زیودیتو کاهش یافت و قدرت تافاری افزایش یافت. او بیشتر بر عبادت تمرکز می‌کرد و کمتر به وظایف رسمی‌اش می‌پرداخت، که این به تافاری اجازه داد تا بعدها تأثیر بیشتری از امپراتریس پیدا کند.
در دوران ولیعهدی او، ولیعهد جدید سیاست مدرن‌سازی محتاطانه‌ای را که توسط منلیک دوم آغاز شده بود، توسعه داد. همچنین در این زمان، او از آنفلوانزای اسپانیایی جان سالم به در برد، بیماری‌ای که به عنوان فردی که در طول زندگی‌اش نسبت به تأثیرات بیماری‌ها «آسیب‌پذیر» بود، به آن مبتلا شد. او در سال ۱۹۲۳ پذیرش اتیوپی به جامعهٔ ملل را با قول از بین بردن برده‌داری تضمین کرد؛ هر امپراتور از زمان تئودروس دوم بیانیه‌هایی برای توقف برده‌داری صادر کرده بود، اما بی‌اثر بود: این عمل که در سطح بین‌المللی محکوم شده بود، تا دوران سلطنت سلاسی ادامه یافت و تخمین زده می‌شود که در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ حدود ۲ میلیون برده در اتیوپی وجود داشت.
دوران نایب‌السلطنه > سفر به خارج

در سال ۱۹۲۴، رأس تافاری به همراه هیأتی از جمله رأس سیوم منگاشا از غرب استان تیگرای؛ رأس حایلوتکله هایمانوت از استان گوجام؛ رأس ملوگتا یگازو از استان ایلبابور؛ رأس مکونن اندلکاشو؛ و بلاطنگتا هر وی ولد سلاسی به اروپا و خاورمیانه سفر کرد. هدف اصلی این سفر به اروپا کسب دسترسی اتیوپی به دریا بود. در پاریس، تافاری از وزارت امور خارجهٔ فرانسه مطلع شد که این هدف محقق نخواهد شد. با این حال، او و همراهانش از مدارس، بیمارستان‌ها، کارخانه‌ها و کلیساها بازدید کردند. با وجود الگو گرفتن بسیاری از اصلاحات خود از مدل‌های اروپایی، تافاری از فشارهای اروپایی محتاط بود. برای مقابله با امپریالیسم اقتصادی، تافاری از تمام شرکت‌ها خواست که حداقل مالکیت محلی جزئی داشته باشند. دربارهٔ کمپین مدرن‌سازی خود گفت: «ما به پیشرفت اروپایی فقط به این دلیل نیاز داریم که در میان آن احاطه شده‌ایم. این هم در عین حال یک مزیت و یک بدبختی است.»
در طول سفرهای تافاری در اروپا، شام، و مصر، او و همراهانش با شور و شوق و تحسین استقبال شدند. سیوم منگاشا به همراه حایلوتکله هایمانوت که مانند تافاری، فرزندانی از ژنرال‌هایی بودند که در جنگ پیروزمندانه علیه ایتالیا در ربع قرن قبل در جنگ آدوا مشارکت داشتند، او را همراهی کردند. یکی دیگر از اعضای هیئت همراه، ملوگتا یگازو، در حقیقت در دوران جوانی در جنگ آدوا شرکت کرده بود. «شرافت شرقی» اتیوپی‌ها و «لباس‌های سلطنتی غنی و نقاشی‌شده» در رسانه‌ها به طرز قابل توجهی بزرگ‌نمایی شد؛ در میان همراهانش حتی یک دسته شیر وجود داشت که او آن‌ها را به عنوان هدیه به رئیس‌جمهور آلکساندر میلران و نخست‌وزیر ریمون پوانکاره از فرانسه، پادشاه جرج پنجم از بریتانیا، و به باغ‌وحش پاریس، فرانسه اهدا کرد. همانطور که یکی از تاریخ‌نگاران اشاره کرده است، «به ندرت سفری می‌تواند چنین تعداد زیادی از حکایات را الهام بخشیده باشد». در ازای دو شیر، بریتانیا تاج سلطنتی امپراتور تئودروس دوم را به تافاری اهدا کرد تا آن را به امپراتریس زودیتو بازگرداند. این تاج توسط ژنرال سر رابرت ناپیر در مأموریت ۱۸۶۸ به حبشه به غنیمت گرفته شده بود.
در این دوره، ولیعهد از دِیر ارمنی اورشلیم بازدید کرد. در آنجا، او ۴۰ یتیم ارمنی (አርባ ልጆች Arba Lijoch، "چهل کودک") را که در طول نسل‌کشی ارمنی‌ها والدین خود را از دست داده بودند، به فرزندی پذیرفت. تافاری برای آموزش موسیقی این نوجوانان ترتیباتی داد و آن‌ها به گروه موسیقی سلطنتی تبدیل شدند.
پادشاهی > تقابل با ایتالیا

همچنین ببینید: بحران حبشه و جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی
اتیوپی در دههٔ ۱۹۳۰ هدف طرح‌های امپریالیستی ایتالیا قرار گرفت. رژیم بنیتو موسولینی و فاشیسم وی علاقه‌مند به انتقام‌گیری از شکست‌های نظامی ایتالیا در برابر اتیوپی در نخستین جنگ ایتالیا-اتیوپی بود و قصد داشت تلاش شکست‌خوردهٔ ایتالیا برای تصرف این کشور، که در آدوا تجلی یافت، را محو کند. تصرف اتیوپی همچنین می‌توانست به تقویت هدف‌های فاشیسم و تقویت بلاغت امپراتوری آن کمک کند. اتیوپی همچنین می‌توانست پلی میان مستعمرات اریتره و سومالی‌لند ایتالیا باشد. موقعیت اتیوپی در جامعهٔ ملل نتوانست ایتالیایی‌ها را از حمله در سال ۱۹۳۵ منصرف کند؛ «امنیت جمعی» پیش‌بینی‌شده توسط جامعهٔ ملل بی‌فایده به نظر رسید و زمانی که توافق هوار–لاوال فاش کرد که متحدان اتیوپی در جامعهٔ ملل در تلاش برای راضی کردن ایتالیا بودند، یک رسوایی به پا شد.
پادشاهی > تقابل با ایتالیا > بسیج

پس از بحران حبشه در ۵ دسامبر ۱۹۳۴، سلاسی به نیروهای شمالی خود پیوست و مقر خود را در دسیه در استان ولو بنیان نهاد. او در ۳ اکتبر ۱۹۳۵ فرمان بسیج عمومی صادر کرد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۳۵، او دستورات دقیق‌تری را به فرماندهٔ کل خود، رأس کاسا، ارائه کرد و به نیروهایش دستور داد که موقعیت‌های استتاری را انتخاب کنند، مهمات را حفظ نمایند و از پوشیدن لباس‌های جلب‌توجه‌کننده به دلیل ترس از حملات هوایی خودداری کنند.
در مقایسه با اتیوپیایی‌ها، ارتش ایتالیا مجهز به تسلیحات مدرن و نیروی هوایی بزرگی بود. ایتالیایی‌ها همچنین در طول درگیری از جنگ‌افزار شیمیایی استفاده کردند و حتی بیمارستان‌های صحرایی صلیب سرخ را هدف قرار دادند.