stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سیریانا
داستان > داستان امیر

برایان وودمن (مت دیمون) تحلیل گر مسائل انرژی در ژنو، سوئیس است. رئیس وودمن او را مأمور می‌کند تا با شرکت در مراسم خصوصی امیر در اسپانیا آمادگی شرکتش را برای ارائه خدمات به اطلاع امیر برساند. به خاطر بیماری امیر از ملاقات وودمن با امیر جلوگیری می‌شود. در همین زمان در قسمت دیگری از مهمانی مجلل امیر پسر خردسال وودمن با شیرجه به درون استخری که برق روشنایی آن به‌طوری ناخواسته اتصالی دارد دچار برق گرفتگی شده و جان خود را از دست می‌دهد.
برای ابراز همدردی با وودمن شاهزاده ناصر مبلغی در حدود ۱۶۷ میلیون دلار از محل سود شرکت نفتی به او هدیه می‌دهد، هم‌زمان وودمن به عنوان مشاور اختصاصی امیر استخدام می‌شود. شاهزاده ناصر قصد دارد تا کشورش را به کشوری مترقی و آزاد تبدیل نماید امری که با نظر آمریکا و همچنین نظر پدرش (پادشاه فعلی امیر نشین) در تضاد است. ناصر قرار است به عنوان پسر اول جانشین پدرش شود در حالیکه برادر کوچک امیر که طرفدار حفظ وضع موجود و حضور نظامی آمریکاست به این سمت برگزیده می‌شود. به این ترتیب ناصر برنامه‌ای برای کودتا طراحی می‌کند ولی در عوض آمریکایی‌ها با اطلاع از این نقشه، اتومبیل ناصر را با موشکی کنترل از راه دور منفجر می‌کنند.
داستان > داستان ترور

باب بارنز (جرج کلونی) کهنه سربازی آمریکایی، افسر عملیاتی سیا که تلاش می‌کند جریان تجارت غیرقانونی اسلحه در خاورمیانه را بگیرد. او هنگامی که در تهران دو دلال اسلحه ایرانی را می‌کشد متوجه می‌شود یکی از بمبهای ضد تانکی که قرار بود در کشتن دلالان ایرانی بکار رود توسط یک فرد مصری ربوده می‌شود. باب این مورد را به واشینگتن گزارش می‌دهد ولی به صورت غیرمنتظره او را به واشینگتن منتقل کرده و یک کار دفتری به او می‌دهند. او دوباره به صورت غافلگیرانه‌ای دوباره به خاورمیانه، لبنان، فرستاده می‌شود تا شاهزاده ناصر را به قتل برساند. پیش از مسافرت به لبنان از مأمور سابق سیا در لبنان می‌خواهد تا سوابق کار او با حزب‌الله را پاک کند تا آن‌ها تصور نکنند که باب قصد انجام کاری علیه آن‌ها را دارد. در لبنان باب مسیر امنی از طرف حزب اله دریافت می‌کند و با مزدوری به نام موسوی آشنا می‌شود و قرار می‌شود تا موسوی، باب را در ترور شاهزاده ناصر کمک نماید غافل از اینکه موسوی اکنون برای ایران کار می‌کند. موسوی به جای کمک به باب او را دزدیده و مورد شکنجه قرار می‌دهد. رهبر حزب‌الله بلافاصله از ماجرا باخبر شده و درست هنگامی که موسوی قصد جدا نمودن سر باب را دارد از راه می‌رسد و جلو موسوی را می‌گیرد.
هنگامی که سیا از قصد موسوی برای افشای تلویزیونی قصد باب برای ترور شاهزاده ناصر آگاهی می‌یابد از باب فاصله گرفته و او را به عنوان مأموری سرکش معرفی می‌کند. وایتنینگ با این تصور که باب می‌خواهد دربارهٔ ترور شاهزاده ناصر و با آگاهی از قصد ناصر برای کودتا احساس خطر کرده و باب را زیر نظر گرفته و پاسپورت او را باطل می‌کند. باب به مرور و از طریق استان گاف علت مورد سوظن بودن و اینکه مسئول همه این کارها وایتنینگ هست را می‌فهمد. او یک شب به‌طور کاملاً مخفیانه به وایتنینگ نزدیک می‌شود و او را در مورد ادامه این وضع مورد تهدید قرار می‌دهد.
در انتهای فیلم باب خود را به اتومبیل حامل شاهزاده ناصر نزدیک می‌کند تا او را از خطر آگاه سازد ولی در همان زمان موشک به اتومبیل شاهزاده اصابت نموده و تنها وودمن که ساعتی قبل اتومبیل خود را عوض نموده بود زنده می‌ماند.
داستان > داستان وسیم

کارگران مهاجر پاکستانی سلیم احمد خان (شاهیر احمد) و پسرش وسیم (ماژار مهیر) سوار اتوبوس عازم کار در پالایشگاه کانکس هستند ولی به خاطر آنکه شرکت چینی قرارداد را از کانکس گرفته اخراج می‌شوند. به مرور سلیم و وسیم به خاطر بیکاری فقیر و فقیرتر می‌شوند. وسیم به دنبال کار می‌گردد ولی به دلیل عدم توانایی تکلم به عربی از یافتن کار بازمی‌ماند. او برای افزایش شانس خود برای کار گرفتن در امیرنشین عربی به همراه دوستش وارد مدرسه‌ای مذهبی عربی می‌شود تا عربی بیاموزد. در این مدرسه شخص عرب زبانی (همان فرد مصری که در تهران یکی از موشک‌های ضد تانک را سرقت نموده) به وی نزدیک می‌شود و او را ترغیب به عملیات انتحاری به تانکر کانکس کیلن با استفاده از بمب دزدیده شده در تهران می‌کند.
داستان > داستان ادغام

بنت هالیدی وکیل آمریکایی ایالات متحده متقاعد شده‌است کیلن برای گرفتن امتیاز حفاری در قزاقستان رشوه داده‌است. در طی بررسی‌های او انتقال وجه الکترونیکی (wire transfer) بین دنی دالتون و مقامات قزاق را کشف می‌کند. هالیدی مقامات کانکس-هالیدی را از این امر آگاه می‌کند ولی آن‌ها از این امر اظهار بی‌خبری می‌کنند.
یامنگکی

| یامنگکی | یامنگکی |
| --- | --- |
Village: Village
یامنگکی: یامنگکی
مختصات: ۵۱°۲۸′ شمالی ۲۳°۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۴۶۷°شمالی ۲۳٫۱۰۰°شرقی﻿ / 51.467; 23.100: مختصات: ۵۱°۲۸′ شمالی ۲۳°۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۴۶۷°شمالی ۲۳٫۱۰۰°شرقی﻿ / 51.467; 23.100
کشور:  لهستان
استان‌های لهستان: استان لوبلین
County: شهرستان وووداوا
گمینا: گمینا اورشولین
یامنگکی (به لاتین: Jamniki) یک روستا در لهستان است که در گمینا اورشولین واقع شده‌است.
مگس خانگی

با خرمگس (حشره) اشتباه نشود.
| مگس خانگی | مگس خانگی |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
ارزیابی‌نشده (IUCN 3.1): ارزیابی‌نشده (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
شاخه:: بندپایان
رده:: حشره
راسته:: دوبالان
تیره:: مگس‌های خانگی
سرده:: مگس‌های خانگی موسکا
گونه::  مگس خانگی
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Musca domestica کارل لینه, سامانه طبیعت (کتاب): Musca domestica کارل لینه, سامانه طبیعت (کتاب)
Subspecies: Subspecies
 M. d. calleva Walker, 1849  M. d. domestica Linnaeus, 1758:  M. d. calleva Walker, 1849  M. d. domestica Linnaeus, 1758
مگس خانگی (نام علمی: Musca domestica) (به انگلیسی: house fly, house-fly or common housefly) گونه ای مگس از خانواده مگس‌های خانگی است.
میگلی

| میگلی | میگلی |
| --- | --- |
روستا: روستا
میگلیموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانمیگلیمیگلی (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: میگلیموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانمیگلیمیگلی (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۲۹°۱۳′ شمالی ۵۲°۱۶′ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۲۱۷°شمالی ۵۲٫۲۶۷°شرقی﻿ / 29.217; 52.267: مختصات: ۲۹°۱۳′ شمالی ۵۲°۱۶′ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۲۱۷°شمالی ۵۲٫۲۶۷°شرقی﻿ / 29.217; 52.267
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: شیراز
بخش: بخش ارژن
دهستان: کوهمره سرخی
جمعیت: ۱۹۱ نفر (سرشماری ۹۵)
میگلی، روستایی از توابع بخش ارژن شهرستان شیراز در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان دادنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۷ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.
سانتا ماریا (بویاکا)

| سانتا ماریا (بویاکا) | سانتا ماریا (بویاکا) |
| --- | --- |
Municipality and town: Municipality and town
  پرچم:   پرچم
Location of the municipality and town of Santa María in the Boyacá Department of Colombia: Location of the municipality and town of Santa María in the Boyacá Department of Colombia
مختصات: ۴°۵۱′۳۶″ شمالی ۷۳°۱۵′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۴٫۸۶۰۰۰°شمالی ۷۳٫۲۶۲۷۸°غربی﻿ / 4.86000; -73.26278: مختصات: ۴°۵۱′۳۶″ شمالی ۷۳°۱۵′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۴٫۸۶۰۰۰°شمالی ۷۳٫۲۶۲۷۸°غربی﻿ / 4.86000; -73.26278
Country:  کلمبیا
بخش‌های کلمبیا: بخش بویاکا
Province: Neira Province
حکومت: حکومت
 • Mayor: Pablo Antonio Bernal Sánchez (2020-2023)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Colombia Standard Time)
سانتا ماریا (انگلیسی: Santa María, Boyacá) نام یک منطقه مسکونی در کلمبیا است.
شب‌خروش ریش‌دار

| شب‌خروش ریش‌دار | شب‌خروش ریش‌دار |
| --- | --- |
شب‌خروش ریش‌دار، Penelope barbata: شب‌خروش ریش‌دار، Penelope barbata
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: ماکیان‌سانان
تیره:: گوش‌خراشان
سرده:: Penelope
گونه:: barbata
شب‌خروش ریش‌دار (نام علمی: Penelope barbata) نام یک گونه از سرده شب‌خروش‌های اصلی است.
محوطه تنگ باغ

| محوطه تنگ باغ | محوطه تنگ باغ |
| --- | --- |
نام: محوطه تنگ باغ
کشور: ایران
استان: استان خوزستان
شهرستان: شهرستان بهبهان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: محوطه
دیرینگی: دوره ساسانیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره ساسانیان، دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۲۴۷
تاریخ ثبت ملی: ۱ مرداد ۱۳۸۶
محوطه تنگ باغ مربوط به دوره ساسانیان -قرون اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بهبهان، بخش مرکزی، دهستان حومه، جنوب شرق تنگ تکاب، ۱۰ کیلومتری شمال شرقی روستای امام رضا (ع) واقع شده و این اثر در تاریخ ۱ مرداد ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۲۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حد و مرزها را پس بزن

حد و مرزها را پس بزن (به انگلیسی: Push The Limits) آهنگی خلق‌شده به وسیلهٔ پروژهٔ موسیقی انیگما و محصول سال ۲۰۰۰ می‌باشد. این تک‌آهنگ، دومین تک‌آهنگی بود که از آلبوم The Screen Behind the Mirror منتشر می‌شد.
فهرست تک‌آهنگی

سی دی تک‌آهنگی دو ترانه‌ای
"میکس ای‌تی‌بی" – 8:30
"نسخهٔ آلبومی" – 6:25
سی دی تک‌آهنگی دو ترانه‌ای
"نسخهٔ رادیویی" – 3:54
"ریمیکس رادیویی ای‌تی‌بی" – 3:35
سی دی تک‌آهنگی سه ترانه‌ای
"نسخهٰ رادیویی"
"ریمیکس رادیویی ای‌تی‌بی"
"ریمیکس ای‌تی‌بی"
سی دی تک‌آهنگی چهار ترانه‌ای
"نسخهٰ رادیویی"
"ریمیکس ای‌تی‌بی"
"نسخهٔ آلبومی"
"ریمیکس رادیویی ای‌تی‌بی"
"Multimedia: The Video" (قابل دسترسی در بعضی نسخه‌ها)
یواخیم گوتشایک

| یواخیم گوتشایک | یواخیم گوتشایک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ آوریل ۱۹۰۴ کالوا
درگذشت: ۶ نوامبر ۱۹۴۱ (۳۷ سال) برلین
ملیت: آلمان
همسر: Meta Wolff (m. 1931-1941)
فرزندان: Michael Gottschalk
یواخیم گوتشایک (آلمانی: Joachim Gottschalk؛ ۱۰ آوریل ۱۹۰۴ – ۶ نوامبر ۱۹۴۱) بازیگر تئاتر و بازیگر سینما اهل آلمان بود.
شنود (فصل اول)

جعبه اطلاعات فصل تلویزیون
| شنود | شنود |
| --- | --- |
فصل ۱: فصل ۱
عکس قاب دی‌وی‌دی: عکس قاب دی‌وی‌دی
بازیگران:  دومینیک وست  جان دومن  ادریس البا  فرانکی فیزن  لارنس گیلیارد جونیور  وود هریس  دیردری لاوجوی  وندل پیرس  لنس ردیک  آندره رویو  سونیا سن 
شمار قسمت‌ها: ۱۳
پخش: پخش
شبکه اصلی: اچ‌بی‌او
انتشار اصلی: ۲ ژوئن ۲۰۰۲ (۲۰۰۲-06-۰۲) – ۸ سپتامبر ۲۰۰۲ (۲۰۰۲-09-۰۸)
شنود (انگلیسی: The Wire)، فصل اول مجموعه تلویزیونی شنود در روز یکشنبه، ۲ ژوئن ۲۰۰۲ در ساعت ۹ شب وقت شرقی ایالت متحده آمریکا شروع به پخش گردید و در روز ۸ سپتامبر ۲۰۰۲ خاتمه یافت. ۱۳ قسمت این فصل، ماجرا را از دیدگاه تشکیلات خرید و فروش مواد مخدر بارکزدیل و جزئیات تحقیقات و بررسی‌های پلیسی به نمایش می‌گذارد.
فصل اول این سریال بر روی دی‌وی‌دی (DVD) در یک مجموعه شامل پنج دیسک، تحت عنوان شنود: فصل اول کامل در روز ۱۲ اکتبر ۲۰۰۴ توسط شرکت رسانه و سرگرمی اچ‌بی‌اُ ویدئو (HBO Video) ارائه گردید.
تولید

عوامل تولید
دیوید سیمون، سازنده و سرپرست نویسندگان، شورانر و مدیر اجرایی تولید سریال است.
بازیگران
در فصل اول سریال، شخصیت‌های این مجموعه به دو گروه اصلی، افرادی که در جرم و جنایت مربوط به مواد مخدر دست داشتند و مأموران قانون و افراد مرتبط با آنها، تقسیم شده‌اند. بازیگران اصلی شامل هر دو گروه می‌گردد. تحقیقات و بررسی پرونده با اقدامات کاراگاه جیمی مک‌نالتی (با نقش‌آفرینی دومینیک وست) شروع شد که نافرمانی و مشکلات شخصی زندگی او، توانایی او در این پرونده را تحت‌الشعاع قرار داد.
محوطه تلکم چال (ب)

| محوطه تلکم چال (ب) | محوطه تلکم چال (ب) |
| --- | --- |
نام: محوطه تلکم چال (ب)
کشور: ایران
استان: استان گیلان
شهرستان: شهرستان رودبار
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: محوطه، چال
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۹۳۸۹
تاریخ ثبت ملی: ۱۴ مرداد ۱۳۸۲
محوطه تلکم چال (ب) مربوط به پیش از اسلام است و در شهرستان رودبار، بخش مرکزی، روستای لویه واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۳۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سیاست در کانادا

پدرو سانچز و جاستین ترودو
سیاست کانادا در چارچوب یک دموکراسی پارلمانی و نوعی سیستم فدرال از دولت پارلمانی با سنت‌های دموکراتیک قوی عمل می‌کند. کانادا، یک سلطنت مشروطه است که در آن پادشاه، رئیس دولت است. این کشور یک نظام چند حزبی دارد که در آن بسیاری از قانون‌گذاری‌ها، با استخراج و استناد به عرف‌های نانوشته و سوابق پارلمان وستمینستر بریتانیا صورت می‌گیرد که در آن کابینه دولت، از میان نمایندگان مجلس عوام انتخاب می‌شوند و در آن تمام نماینده‌ها، حداقل عضو یکی از دو جناح اصلی دولت یا مخالف دولت (اپوزیسیون) هستند. اما این نظام در کانادا، با اعمال برخی تغییرات تکامل یافته‌است: نظام حزب‌های کانادا، قوی‌تر از انگلستان است و کسب رأی بیشتر در ورود به مجلس، به عنوان نوعی رای اعتماد در نظر گرفته می‌شود که عملاً، منجر به کاهش نقش اعضای غیر کابینه‌ای پارلمان می‌شود. اعضای غیر کابینه‌ای در جناح دولت، و اعضای تازه‌کار یا کمتر شاخص جناح مخالف، با توجه به اینکه در صندلی‌های عقب‌تر مجلس عوام می‌نشینند، عقب‌نشین (به انگلیسی: Backbencher) نامیده می‌شوند. با این وجود، عقب‌نشین‌ها می‌توانند با حضور در کمیته‌های پارلمان، مانند کمیته حساب‌های عمومی یا کمیته دفاع ملی، نظر خود را اعمال کنند.
به‌طور تاریخی، دو حزب غالب کانادا، حزب لیبرال کانادا و حزب محافظه کار کانادا (یا پیشینیان آن) بوده‌اند؛ هرچند که در انتخابات ۲۰۱۱، حزب دموکرات جدید (ان‌دی‌پی) صعود خوبی داشت و حتی به تهدیدی برای دو حزب دیگر تبدیل شد. تاکنون احزاب کوچکتر مانند حزب ملی‌گرای بلوک کبکوا و حزب سبز کانادا نیز قادر به تأثیرگذاری بر روند سیاسی بوده‌اند.
شرایط

A map of Canada's provinces and territories
ساختار دولت کانادا، در اصل توسط پارلمان بریتانیا از طریق مصوبه بریتانیایی آمریکای شمالی - که در حال حاضر با عنوان مصوبه قانون اساسی ۱۸۶۷ شناخته می‌شود - ایجاد شد، اما مدل فدرال دولت و نحوه تقسیم قدرت، توسط سیاستمداران کانادا ابداع شد. به‌طور خاص، پس از جنگ جهانی اول، شهروندان قلمروهای خودگردان بریتانیا (دومینین‌ها) مانند کانادا، شروع به توسعه یک حس هویت‌طلبی قوی کردند و در اعلامیه بالفور ۱۹۲۶، دولت بریتانیا قصد خود را برای اعطای خودمختاری کامل به این مناطق اعلام کرد.
در نتیجه در سال ۱۹۳۱، پارلمان بریتانیا اساسنامه وستمینستر را تصویب کرد و خودمختاری کانادا و دیگر قلمروهای خودگردان بریتانیا را قانونی دانست. پس از این اتفاق، سیاستمداران کانادا، تا سال ۱۹۸۲ نتوانستند در مورد فرایند اصلاح قانون اساسی به اجماع برسند و در نتیجه تا آن زمان، اصلاحات قانون اساسی کانادا همچنان به تصویب پارلمان بریتانیا نیاز داشتند. به همین ترتیب، کمیته قضایی شورای خبرگان بریتانیا، تا سال ۱۹۳۳ در پرونده‌های تجدید نظر کیفری و تا سال ۱۹۴۹ در پرونده‌های تجدید نظر مدنی، تصمیم نهایی را می‌گرفت.
کلیات ساختار دولت > قوه مقننه

سیستم دو مجلسی قانونگذاری در پارلمان کانادا شامل سه بخش است: پادشاه، سنا و مجلس عوام.
در حال حاضر، مجلس سنا که اغلب با نمایندگان «منطقه‌ای» آن شناخته می‌شود، ۱۰۵ عضو دارد که توسط فرماندار کل و به توصیه نخست‌وزیر به نمایندگی منصوب شده‌اند و تا سن ۷۵ سالگی خدمت می‌کنند. سنا در ابتدا با تعداد نمایندگان مساوی از انتاریو، کبک، منطقه دریایی و استان‌های غربی ایجاد شد. اما در حال حاضر، ترکیب سنا محصول انواع خاص استثناها، اعضای اضافه شده، و چشم پوشی‌ها و سازش‌هاست، به این معنی که دیگر نه برابری منطقه‌ای رعایت می‌شود و نه نمایندگی بر اساس میزان جمعیت هر منطقه. تعداد طبیعی سناتورها می‌تواند به توصیه نخست‌وزیر و توسط پادشاه، بیش از حد تعیین شده اضافه شود، به شرطی که سناتورهای اضافه‌شده به نسبت منطقه‌ها و به‌طور یکسان (تا حداکثر هشت سناتور بیشتر) اضافه شوند. تاکنون تنها یک بار از قدرت انتصاب اضافی استفاده شده‌است؛ هنگامی که نخست‌وزیر برایان مالرونی از ملکه الیزابت دوم درخواست کرد که به مجلس سنا هشت کرسی اضافه کند تا از تصویب قانون مالیات کالا و خدمات اطمینان حاصل کند.
مجلس عوام در حال حاضر ۳۳۸ عضو منتخب دارد که از حوزه‌های انتخابیهٔ تک‌نفره و بر اساس سیستم رای بیشتر (نخست‌نفری) انتخاب می‌شوند، به این معنی که اعضا باید به جای اکثریت (۵۰ درصد به علاوه یک) تنها یک اکثریت نسبی (آرای بیشتر از هر نامزد) کسب کنند. به حوزه‌های انتخاباتی نیز رایدنگ (به انگلیسی Riding) می‌گویند.
دوره‌های نمایندگی نمی‌تواند بیشتر از پنج سال باشد؛ در پایان این زمان باید یک انتخابات جدید برگزار شود. تا به حال، تنها یک بار در زمان جنگ جهانی اول، نخست‌وزیر رابرت بوردن لازم دانست که دوره انتخابات طولانی‌تر شود. تعداد کرسی‌های مجلس عوام و حوزه بندی کرسی‌های هر استان، هر پنج سال بعد از سرشماری عمومی تجدید نظر می‌شود و بر اساس تغییرات جمعیت و تقریباً بر اساس نسبت تعداد نماینده به جمعیت تعیین می‌شود.
کلیات ساختار دولت > دولت اکثریت و اقلیت

کانادایی‌ها فقط برای انتخاب عضو پارلمان (MP) مربوط به محل خود رأی می‌دهند. رهبران حزب‌ها، قبل از انتخابات توسط اعضای حزب‌ها انتخاب می‌شوند. احزاب، رهبران خود را با رای‌گیری دومرحله‌ای انتخاب می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که برنده بیش از ۵۰ درصد از آرا را دریافت کرده‌است. به‌طور معمول رهبر حزب در انتخابات‌ها به عنوان نامزد عضویت در پارلمان شرکت می‌کند.
انتخاب نماینده پارلمان برای هر محل، باعث تخصیص یک صندلی به یکی از حزب‌های سیاسی می‌شود. به‌طور معمول حزبی که بیشترین تعداد صندلی را به دست آورد، دولت را تشکیل می‌دهد و رهبر آن حزب، نخست‌وزیر می‌شود. نخست‌وزیر با رأی عموم مردم انتخاب نمی‌شود، هرچند تقریباً همیشه به عنوان نماینده پارلمان، با رأی مستقیم حوزه انتخاباتی خود انتخاب می‌شود.
سیستم پارلمانی کانادا به احزاب سیاسی و رهبران حزب‌ها قدرت می‌دهد. زمانی که یک حزب، اکثریت صندلی‌های مجلس عوام را بدست آورد، گفته می‌شود که آن حزب «دولت اکثریت» را دارد. از طریق سازوکار حزب، رهبر حزب که خود تنها در یک حوزه انتخاب شده‌است، قدرت اجرایی و کنترل بسیار زیادی بر کابینه و پارلمان بدست می‌آورد.
زمانی که حزبی که بیشترین تعداد صندلی در مجلس عوام را به دست آورده، تعداد صندلی‌هایش کمتر از مجموع صندلی‌های سایر احزاب مخالف همراه یاشد، یک دولت اقلیت تشکیل می‌شود. در این سناریو، رهبر حزبی که بیشترین تعداد کرسی در مجلس را دارد توسط فرماندار کل برای رهبری دولت انتخاب می‌شود. هرچند برای ایجاد ثبات، رهبری که انتخاب شده‌است، باید حمایت اکثریت از مجلس عوام را به دست آورد، به این معنی که به پشتیبانی حداقل یک حزب دیگر نیاز خواهد داشت.
روابط فدرال و استانی

در کانادا استان‌ها در حاکمیت شریک در نظر گرفته شده‌اند؛ حاکمیت نه توسط فرماندار کل یا پارلمان کانادا بلکه از طریق خود سیستم تاج و تخت تقسیم می‌شود. به این معنی که تاج و تخت به ۱۱ حوزه قانونی "تقسیم" شده‌است یا به عبارتی به ۱۱ "تاج و تخت": یک فدرال و ده استانی.
مسائل روابط فدرالی-استانی (یا روابط بین دولت‌ها، که قبلاً با عنوان روابط دومینین-استانی شناخته می‌شد) در سیاست کانادا یک موضوع رایج و معمولی است: کبک آرزو دارد که طبیعت متمایز خود را حفظ و تقویت کند، استان‌های غربی به کنترل بیشتر بر منابع طبیعی فراوان خود، به ویژه ذخایر انرژی خود تمایل دارند، استان‌های مرکزی کانادا که صنعتی شده‌اند، به توانمندی تولیدی خود توجه می‌کنند و استان‌های آتلانتیک (مجاور اقیانوس اطلس) در تلاشند تا از رفاه کمتری که نسبت به سایر نقاط کشور دارند فرار کنند.
برای اینکه اطمینان حاصل شود که برنامه‌های اجتماعی مانند بهداشت و درمان و آموزش به‌طور یکنواخت در سراسر کانادا بودجه می‌گیرند، استان‌های "ندار" (به انگلیسی: have-not) (فقیر) نسبت به استان‌های ثروتمند یا "دارا" (به انگلیسی have)، سهم بیشتری از "پرداخت‌های انتقال (برابری)" فدرال را دریافت می‌کنند، که تا حدودی بحث‌برانگیز شده‌است. استان‌های ثروتمندتر، بر اساس اینکه که مالیاتی که می‌دهند بیشتر از خدماتی است که از دولت فدرال دریافت می‌کنند، اغلب به توقف پرداخت‌های انتقال تمایل دارند یا سعی می‌کنند سیستم را به نفع خود متوازن کنند و از طرف دیگر، استان‌های فقیرتر، بر اساس اینکه مقدار پولی می‌گیرند برای نیازهای جاری آن‌ها کافی نیست، اغلب به افزایش این پرداخت‌ها تمایل دارند.
برخی از محققان، به خصوص در دهه گذشته، استدلال کرده‌اند که استفاده نامحدود دولت فدرال از قانون اساسی، در سست کردن روابط دولت فدرال و دولت‌های استانی نقش داشته‌است. این قدرت، که به دولت فدرال اجازه می‌دهد درآمد خود را به هر ترتیبی که دوست دارد صرف کند، باعث می‌شود که دولت فدرال بتواند با ایجاد برنامه‌هایی که به حوزه قضایی استانی دست اندازی می‌کند، از حدود مشروطه (مطایق قانون اساسی) خود فراتر برود. قدرت مصرف بودجه فدرال، به صراحت در مصوبه قانون اساسی ۱۸۶۷ نیامده؛ اما آن طور که دادگاه تجدید نظر انتاریو نظر داده‌است، در بند (1A)۹۱، قدرت «قابل استنباط» به «بدهی و اموال عمومی» است.
مثالی از استفاده دولت فدرال از «قدرت هزینه»، مصوبه بهداشت کانادا است که نوعی اعطای پول مشروط به استان‌ها است. مقررات خدمات بهداشتی و درمانی، مطابق قانون اساسی، یک مسئولیت استانی است. اما تحت مصوبه بهداشت کانادا، با دادن بودجه به استان‌ها مشروط به ارائه خدمات با توجه به استانداردهای فدرال، دولت فدرال می‌تواند در ارائه خدمات بهداشتی و درمانی تأثیرگذار باشد. قدرت هزینه دولت فدرال به همراه احکام دیوان عالی کشور – مانند پرونده مرجع ری طرح کمک کانادا (بریتیش کلمبیا) – که حکم کرده‌اند که تأمین بودجه تحت پوشش «قدرت هزینه» دولت فدرال، می‌تواند در هر زمان به‌طور یک جانبه کاهش یا افزایش یابد، در تیره و تار کردن روابط فدرال و استانی سهیم بوده‌است.
روابط فدرال و استانی > کبک و سیاست کانادا

به جز سه دوره کوتاه انتقالی و دولت‌های اقلیت، از سال ۱۹۶۸ تا اوایل سال ۲۰۰۶، به‌طور مداوم نخست وزیرانی از کبک کانادا را رهبری کرده‌اند. کبکی‌ها هر در این مدت هر دو حزب لیبرال و حزب محافظه کار پیشرو کانادا را رهبری کرده‌اند.
در حال حاضر از پادشاهان، فرمانداران کل، و نخست وزیران انتظار می‌رود اگر به هر دو زبان انگلیسی و فرانسوی مسلط نیستند، حداقل هر دو زبان را در حد کاربردی بدانند. در انتخاب رهبران، احزاب سیاسی اولویت را به داوطلبانی می‌دهند که دو زیانه و در هر دو زبان روان باشند.
همچنین بر اساس قانون، سه مقام از نه مقام دادگاه عالی کانادا باید به قضاتی از کبک داده شود. این نمایندگی اطمینانی ایجاد می‌کند که حداقل سه نفر از قضات در سیستم قانون مدنی که مربوط به قوانین کبک می‌شود تجربه کافی دارند.
شرایط سیاسی

کانادا توسط بسیاری از منابع، یک دموکراسی پایدار در نظر گرفته می‌شود. در سال ۲۰۰۶ مجله اکونومیست در شاخص مردم‌سالاری خود کانادا را در رتبه سوم قرار داد که بالاتر از همه کشورهای دیگر قاره آمریکا و بالاتر از هر ملیتی با جمعیت بیشتر از کانادا بود. در سال ۲۰۰۸ کانادا در رتبه‌بندی جهانی در ردیف ۱۱ و همچنان جلوتر از همه کشورهای پرجمعیت تر و در قاره آمریکا در ردیف اول قرار گرفت. (در سال ۲۰۰۸ ایالات متحده در رتبه ۱۸ جهان، اروگوئه در رتبه ۲۳ جهان و کاستاریکا در رتبه ۲۷ جهان قرار گرفتند)
حزب لیبرال کانادا با رهبری پل مارتین در انتخابات عمومی ژوئن ۲۰۰۴ با اقلیت برنده شد. در دسامبر ۲۰۰۳ مارتین جانشین همکار لیبرال خود، ژان کرتین شد که در سال ۲۰۰۰ به اولین نخست‌وزیری تبدیل شده بود که از سال ۱۹۴۵ توانسته بود پشت سر هم سه دولت اکثریت را رهبری کند. اما در سال ۲۰۰۴، لیبرال‌ها صندلی‌های خود را در پارلمان از دست دادند و به جای ۱۷۲ صندلی از ۳۰۱ صندلی، تنها ۱۳۵ صندلی از ۳۰۸ صندلی را به دست آوردند که یعنی به جای ۴۰٫۹ درصد، ۳۶٫۷ درصد از رأی مردم را کسب کردند. حزب اتحاد کانادا که در انتخابات ۲۰۰۰ در غرب کانادا به خوبی عمل کرده بود، نتوانست در شرق کانادا نتیجه قابل توجهی به دست آورد و در نتیجه در اواخر سال ۲۰۰۳ با حزب محافظه کار پیشرو برای تشکیل حزب محافظه کار کانادا ادغام شد.
در مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۰۴، آن‌ها ثابت کردند که نسبتاً موفق هستند و توانستند از مجموع ۷۸ صندلی‌ای که در سال ۲۰۰۰ برای هر دو حزب داشتند، به ۹۹ صندلی در سال ۲۰۰۴ برسند. اما حزب محافظه کار جدید، رأی عمومی را از دست داد و رأی ۳۷٫۷ درصدی سال ۲۰۰۰ آن، به ۲۹٫۶ کاهش پیدا کرد. در سال ۲۰۰۶ حزب محافظه‌کار به رهبری استفن هارپر برنده یک دولت اقلیت با ۱۲۴ صندلی شد. آن‌ها سهم رأی خود را نسبت به سال ۲۰۰۴ بهبود دادند و ۳۶٫۳ درصد آرا را کسب کردند. در این انتخابات حزب محافظه کار، پیشرفت زیادی در کبک نیز داشت. آن‌ها به ۱۰ صندلی برای کبک دست یافتند در حالی که در سال ۲۰۰۴ هیچ‌یک از صندلی‌های کبک را نداشتند.
در انتخابات ۲۰۱۱، محافظه کاران برنده یک دولت اکثریت با ۱۶۷ صندلی شدند. برای اولین بار، حزب دموکراتیک نو، ملی شد و با ۱۰۲ صندلی، اپوزیسیون رسمی شد. لیبرال‌ها در رتبه سوم، برنده ۳۴ صندلی شدند. این اولین انتخاباتی بود که در آن حزب سبز برنده یک صندلی شد که به رهبر حزب، الیزابت می تعلق داشت. بلوک - کبکوا - نیز موفق به کسب ۴ کرسی شد که در نتیجه آن وضعیت «حزب رسمی» را از دست داد.
شرایط سیاسی > صف بندی دوباره: محافظه‌کاران در قدرت

حزب لیبرال پس از تسلطی که از دهه ۱۹۲۰ بر سیاست کانادا داشت، در سال‌های اولیه قرن ۲۱ رو به افول بود. آن طور که لنگ، وزیر سابق و نویسنده کانادایی، در سال ۲۰۱۰ نتیجه‌گیری کرده‌است، لیبرال‌ها در انتخابات ۲۰۰۴ اکثریت خود را در پارلمان از دست دادند و در سال ۲۰۰۶ شکست خوردند و در سال ۲۰۰۸ تنها کمی بهتر از یک تکه «دنبه» به کمترین تعداد صندلی در چندین دهه متوالی رسیدند و صرفاً تنها ۲۶ درصد از آرای عمومی را کسب کردند. لنگ - که خودش یک لیبرال است - همچنین گفته‌است: چشم‌اندازهای حزب لیبرال «از همیشه تلخ‌تر شده‌است.» در انتخابات ۲۰۱۱ لیبرال‌ها یک شکست خردکننده را تجربه کردند طوری‌که تنها ۱۸٫۹ درصد آرا و تنها ۳۴ صندلی را کسب کرد. در نتیجه، لیبرال‌ها عنوان «اپوزیسیون رسمی» از دست دادند و حزب دموکراتیک ملی، جایگزین آن‌ها برای این عنوان شد.
در توضیح آن روندها، بیهایلز (۲۰۱۰) مطالعات عمده‌ای کرده و گزارش داده‌است که «بسیاری از روزنامه‌نگاران و مشاوران سیاسی و سیاستمداران استدلال می‌کنند که یک پارادایم (الگوی مسلط) جدید برای حزب سیاسی در حال ظهور است» او ادعا کرده‌است که آن‌ها پیکربندی یک قدرت جدید را دیده‌اند که بر نوعی حزب سیاسی جناح راستی مبتنی است که قادر است در قرن بیست و یکم نقش سنتی دولت - فدرال و استانی - را به شدت تغییر دهد. بیهایلز گفته‌است که بر خلاف برایان مالرونی که بدون کسب موفقیت سعی کرد تسلط دراز مدت لیبرال‌ها را به چالش بکشد، تلاش هارپر ثابت کرد که مصمم‌تر و منظم‌تر و موفق‌تر است.
بسیاری از مفسران فکر کردند که این موفقیت نشان دهنده یک صف‌بندی دوباره و عمده است. مجله اکونومیست نوشت: «این انتخابات نشان دهنده بزرگ‌ترین صف‌بندی دوباره در سیاست کانادا از سال ۱۹۹۳ است.» لارنی مارتین که مفسر گلوبال اند میل (به انگلیسی: Globe and Mail) است گفت: «هارپر بازسازی یک چشم‌انداز سیاسی در کانادا را تکمیل کرده که بیش از یک قرن دوام داشته‌است. در نتیجه صف‌بندی دوباره، هر دو حزب قدیمی میانه‌رو یعنی حزب محافظه کار پیش‌رو و حزب لیبرال یا حذف شدند یا به حاشیه رانده شدند.» هفته‌نامه کانادایی مک لبنز (به انگلیسی maclean's) گفت: انتخابات «یک صف‌بندی بی‌سابقه در سیاست کانادا» را به نمایش گذاشت چرا که «محافظه کاران اکنون در موقعیتی هستند که به عنوان حزب طبیعی حاکم در کانادا به جای لیبرال‌ها قرار بگیرند.»
با وجود این چشم‌انداز تیره و ضعیف در نظرسنجی‌های اولیه، زمانی که انتخابات ۲۰۱۵ برگزار شد، لیبرال‌ها با رهبری جاستین ترودو، بازگشت بی‌نظیری به موقعیت قبلی خود داشتند و این واقعیت ثابت شد که صف‌بندی مجدد، تنها موقتی بوده‌است. با کسب ۱۴۸ صندلی برای اولین بار پس از سال ۲۰۰۰، لیبرال‌ها برنده یک دولت اکثریت شدند. روزنامه تورنتو استار ادعا کرد که این بازگشت «مستقیماً کتاب‌های تاریخ را هدف گرفته بود» و اینکه نام هارپر «برای همیشه با انتقامی که از لیبرال‌ها گرفت به سوابق انتخابات کانادا خواهد پیوست». اسپنسر مکی در روزنامه نشنال پست پیشنهاد کرد که «شاید ما شاهد احیای 'حزب حاکم طبیعی' کانادا بوده‌ایم».