تقویم بدیع بیانی
اعیاد در تقویم بدیع بیانی

| عنوان | تقویم بدیع بیانی | هجری قمری | هجری شمسی | میلادی | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| یوم‌الله الاعظم - عید نوروز بیانی - عید فطر - مبدأ تاریخ بیانی | یوم العدال- روزاول ماه اول (بهاء) سال اول بیانی ۱/۱/۱ | چهارشنبه پنجم جمادی‌الاول ۱۲۶۶ | ۲۹اسفند۱۲۲۸ | ۲۰ مارس ۱۸۵۰ | قمری آن به تصریح کتاب پنج شأن است. (۱) |
| عید مرآتیت - روز تنصیص میرزایحیی نوری صبح ازل به مقام جانشینی سید علی محمد شیرازی | یوم الجلال- ششم ماه دوم (جلال) سال اول بیانی | شنبه ۲۹ جمادی‌الاول ۱۲۶۶ | ۲۴ فروردین ۱۲۲۹ | ۱۳ آوریل ۱۸۵۰ | روز جلال بودن آن به تصریح صبح ازل می‌باشد. (۲) |
| عید میلاد سید علی محمد شیرازی (نقطه اولی) | یوم الکمال- یکم ماه پنجم (نور) ۳۰سال قبل از مبدأ تاریخ بیانی - معادل ۱۰۷۵۴ روز مانده به مبدأ | دوشنبه ۱ محرم ۱۲۳۶ | ۱۷ مهر ۱۱۹۹ | ۸ اکتبر ۱۸۲۰ | کتاب بین الحرمین و کتاب پنج شأن(۳) |
| عید طلوع حضرت قدوس | یوم الجلال- دوم ماه نهم (اسماء) ۳ سال قبل از مبدأ تاریخ بیانی | ۲۰ رمضان ۱۲۶۳ | ۹ شهریور ۱۲۲۶ | ۱ سپتامبر ۱۸۴۷ | روز انتصاب محمدعلی بارفروش ملقب به قدوس به مقام قائمیت. ۲۰ رمضان به تصریح صبح ازل می‌باشد. (۴) |
| عید بشارت | یوم الستقلال (سلطان)- پنجم ماه نهم (اسماء) سال ۱۵ بیانی | جمعه ۱۹ محرم ۱۲۸۱ | ۴ تیر ۱۲۴۳ | ۲۴ ژوئن ۱۸۶۴ | به تصریح صبح ازل (۵) |
| عید قدس الازل | لیله یوم الفضال- نهم ماه شانزدهم (شرف) سال ۱۵ بیانی | شب سه شنبه ۷ جمادی‌الثانی ۱۲۸۱ | ۱۷ آبان ۱۲۴۳ | ۸ نوامبر ۱۸۶۴ | در  کتاب قدس الازل به این تاریخ اشاره شده است. (۶) |
| عید ابتهاج | لیله یوم الجلال- دوازدهم ماه نوزدهم (علاء) سال ۱۵ بیانی | شب شنبه ۸ شعبان ۱۲۸۱ | ۱۷ دیماه ۱۲۴۳ | ۷ ژانویه ۱۸۶۵ | در کتاب البهاج به این تاریخ اشاره شده است. (۷) |
| عید حیات | یوم الاستجلال - پانزدهم ماه نوزدهم (علاء) سال ۱۹ بیانی | پنج شنبه ۱۰ رمضان ۱۲۸۵ | ۴ دیماه ۱۲۴۷ | ۲۴ دسامبر ۱۸۶۹ | در کتاب حیاة  به این تاریخ اشاره شده است. |
| عید جمع | یوم السلطان (استقلال)- دوازدهم ماه چهاردهم (قول) سال ۲۱ بیانی | جمعه ۱۳ جمادی‌الثانی ۱۲۸۷ | ۱۶ شهریور ۱۲۴۹ | ۹ سپتامبر ۱۸۷۰ | در کتاب جمع به این تاریخ اشاره شده است. |
| عید پنجاهه | یوم الکمال - نهم ماه یازدهم (مشیت) سال ۴۹ بیانی | دوشنبه۲۱ شوال ۱۳۱۵ | ۲۴ اسفند۱۲۷۶ | ۱۴ مارس ۱۸۹۸ | در کتاب مرآت البیان به این تاریخ اشاره شده است. |
: 
(۱)مأخذ:کتاب پنج شأن: «هذا یوم اربعاء الخامس من شهر جیم الاول من سنة ۱۲۷۶ عن بعثته فرقانیة … هذا یوم الاول من شهر البهاء من سنة الابد.»
«سمی یوم الاول بیوم‌الله عزّ و جلّ انّه یوم قد اظهرالله فی لیلة عرش الحقیقة و جعل الله اعظم ایّامه و هو یوم التوحید لله تعالی قد قرأت فیه اننی انا الله لا اله الا انا الارفع الارفع فلتقرؤن. قد جعل الله من ذلک الیوم تسعة عشر شهراً و کل شهر تسعة عشر یوماً و بداء الحساب من ذلک الیوم لانه اول سنة لایبدل الا بامر من یظهره الله ارتفع و امتنع قدره.»
ترجمه: «روز اول سال را یوم‌الله نامیده زیرا آن روزی است که در شب آن خداوند مظهر نفس خود را ظاهر کرد و آن را بزرکترین روزهای سال قرار داد. و آن روز توحید است برای خدای بزرگ. به تحقیق من آن روز آیه: «اننی انا الله لا اله الا انا الارفع الارفع» را خواندم پس شما نیز انرا بخوانید.»
(۲)مأخذ: «و لتجعلن یوم السادس من شهر الجلال عیداً لاولکم و آخرکم و ظاهرکم و باطنکم کما جعل الله ذلک لکم عیداً فی البیان لعلکم تشکرون. قل ذلک عید ماجعل الله من لسان نفسه فی البیان لمرآت ذاته … و عیدوا و ذلک الیوم بعد کل نیروز و احسبوا من اول العید الی یوم الخامس والعشرون و اجعلوا ذلک عید الغدیر و النیروز الحقیقی و یوم الاجتلال و الارتفاع.»
ترجمه: روز ششم ماه جلال را برای اول و آخر و ظاهر و باطن خود قرار دهید همانطوری‌که خداوند آن را برای شما در بیان عید قرار داده که شاید سپاس‌گزار باشید. بگو همانا آن عیدی است که خداوند آن را از زبان نفس خود برای شما در بیان مقرر داشته عید بگیرید و آنروز را بعد ازبیست و پنج روزاز هر نوروزی حساب کنید و آن را عید غدیر و نوروز حقیقی و روز باشکوه قرار دهید. مأخذ از کتاب بهاج از حضرت ثمره.
(۳)مأخذ: کتاب بین الحرمین: «و انّه لعبد ولد فی یوم اوّل المحرم من سنة ۱۲۳۶».
(۴)مأخذ:قول حضرت قدوس در آثار القدوسیه: «الحمدالله قدو فی الجماله ما قد اعهد من قبل علی نفسه و اظهره فی یوم العاشر من العشر الثانی من الشهر الاکبر..»
قول حضرت ثمره: «بیستم رمضان طلوع حضرت قدوس است.» (از روی تقویم خودشان).
در وقایع میمیه آمده: «تا آنکه در سنه ۱۲۶۳ حضرت قدوس به خراسان تشریف فرما شدند چندی بعد اظهار امر خود را فرمودند. .. جناب اسم‌الله الاول در سال ۱۲۶۳ عازم ماکو شدند جهت دیدار محبوبش، در بازگشت مأمور می‌شوند از مازندران عازم خراسان شوند. در مازندران خدمت حضرت قدوس می‌رسند. روز اول در صدر مجلس می‌نشینند ولی در روز دوم در پائین دست ایشان.»
(۵)مأخذ: «فقد جعل الله لیلة آلتی رجعت الی لیلة تبشیر و یومها عید البشارة من لدی الله ..» ترجمه: پس به تحقیق خداوند آن شبی را که نزد من بازگشتی شب مژده دادن و روزش را عید بشارت قرار داد.
ذلک الیوم الجمعه ۱۹ من شهر الحرام .. ان فی یوم الذی حضرت هنالک کنّا فی احتزان یومئذ و بعد ذلک ابتهجنا ..» ترجمه: آن روز جمعه ۱۹ محرم است همانا روزی که نزد ما آمدی در حزن بودیم و پس از آن شادمان شدیم …
(۶)مأخذ: ان هذا یوم مبارک حیث کان الوحید وحیداً فی الالف والهاء – قد اتبعوا سبیل ابلیس فی الظلام یومئذ و اتبعوا لوسواس الخنّاس و هم لایشعرون»
امروز روزی است مبارک زیرا که ازل وحید در شهر ادرنه تنها مانده زیرا آنان (بابیّه) از راه ابلیس و وسوسه خناس پیروی کردند در حالی که نمی‌فهمند.
تاریخ نزول: فی لیلة الثلثاء و اللیلة الفضال قد ظهر سرّ الأمر و طلعت آثار المقدسة من شجرة الأزلیة و لیله لیلة القدر و یومه عیدالأکبر و هذه لیلة السابع من شهر جیم الثانی فی سنة الاحدی و الثمانون بعد الالف والهاتین من بعثته الفرقانیه‌ای الهجرة بعد ماقضت عن اللیل ثلثه ارباع»
کتاب قدس الأزل.
(۷) مأخذ: «تلک لیلة الجلال من ذلک الشهر حیث قد جعل الله ذلک الیوم یوم ابتهاج و سروز و تلک لیلة الابتهاج لما ان ذلک کتاب البهاج و فیه البهجة والابتهاج من الله … تلک لیلة الثامن من ذلک الشهر الشین المعظم … شهد الله انه لا اله الا هو و ان ذلک البهاج النقطة الازل، ابتهج ربّه و اظهر ماقدر الله له من الابتهاج تلقاء نفسه و جاهد فی سبیله بما استطاع، کذلک یشهد الله علیه فی هذه اللیلة ثم الکتاب و ابتهجوا بذک البهاج یومئذ ان لاتیأ سوا لما قضی بینکم من الامر ..» ترجمه: شب شنبه هشتم ماه شعبان است که خداوند آن شب و روز را عید ابتهاج قرار داده وطرا که آن کتاب بهاج است که شادمانی خداوندی در اوست گواهی داده خداوند به اینکه نیست خدایی جز او و اینکه آن بهاج (صبح ازل) نقطه ازل، به پروردگارش شادمان گشت و به اندازه‌ای که خداوند مقدر کرده بود برایش از شادی در برابر نفس او در این شب و روز آن گواهی می‌دهد. امروز شما نیز به آیات خداوند در این کتاب بهاج ایمان آورید و هم صدا با این بهاج (مرأت ازل) اظهار شادمانی کنید به خاطر نزول آن و از رخدادهای این ظهور، مفاسد مدعای کاذب نومید مباشید.»