آزادی رفت‌وآمد فلسطینیان

ایست بازرسی کالاندیا، اوت ۲۰۰۴
ایست بازرسی هوارا، جنوب نابلس.
محدودیت تردد فلسطینیان در اراضی اشغالی توسط اسرائیل موضوعی در مناقشه اسرائیل و فلسطین است. به گفته بتسلیم، پس از جنگ ۱۹۶۷، سرزمین‌های اشغالی منطقه نظامی بسته اعلان شد. در سال ۱۹۷۲، دستورهای خروج عمومی صادر شد که به ساکنان آن مناطق اجازه می‌داد آزادانه بین کرانه باختری، اسرائیل و نوار غزه تردد کنند. پس از انتفاضه اول تا سال ۱۹۹۱، دستورهای عمومی خروج لغو شد و مجوزهای خروج شخصی برای این کار لازم بود. به گفته بتسلیم، برای اولین بار در سال ۱۹۹۳ تدابیری برای انسداد کلی مناطق اتخاذ شد و به دنبال افزایش خشونت‌های سیاسی فلسطین، به انسداد کامل منجر شد.
در اواسط دهه ۱۹۹۰، با امضای توافقنامه اسلو و تقسیم کرانه باختری و نوار غزه به سه بخش اداری مجزا، تغییرات چندانی در این محدودیت‌ها ایجاد نشد. انسدادهای جامع پس از وقوع انتفاضه دوم منجر به ممنوعیت تقریباً کامل چند ماهه حرکت فلسطینیان به اسرائیل و بین کرانه باختری و نوار غزه شد. سپس اسرائیل اجازه سفر محدود فلسطینیان به اسرائیل را برای درمان، تجارت و سایر نیازها داد و به تعداد محدودی از کارگرها اجازه کار در اسرائیل داده شد. این وضعیت تا سال ۲۰۱۰ همچنان پابرجا بود. اسرائیل گهگاه به دنبال اعمال خشونت‌آمیز فلسطینی‌ها و در طول تعطیلات اسرائیل، همچنان انسدادهای جامع برقرار می‌کند و مجوزها را لغو می‌کند. اسرائیل می‌گوید که این محدودیت‌ها برای محافظت از اسرائیلی‌های ساکن در اسرائیل و شهرک‌های اسرائیلی لازم است.
در سرزمین‌های اشغالی فلسطین، تقریباً تمام جنبه‌های زندگی تحت کنترل سیاست‌های نظامی اسرائیل است. این سیاست ها نه تنها حرکت را محدود می کند، بلکه باعث انزوا و آزار مردم غیرنظامی نیز می شود. آزادی رفت و آمد با بسته شدن در کرانه باختری و غزه و همچنین منع رفت و آمد منظم، مسدود کردن جاده ها، ایست های بازرسی، حصارهای الکترونیکی و دیوارها، علاوه بر سایر موانع فیزیکی و اداری که بر زندگی روزمره فلسطینیان تأثیر می گذارد، محدود شده است.
اسرائیل با استفاده از سیستم ایست‌های بازرسی دائمی، موقت و تصادفی، سد کرانه باختری و با ممنوعیت استفاده فلسطینی‌ها از جاده‌ها، محدودیت‌هایی را بر آزادی رفت و آمد فلسطینیان در کرانه باختری اعمال می‌کند. گزارش بانک جهانی در سال ۲۰۰۷ به این نتیجه رسید که کرانه باختری «در حال تجربه محدودیت‌های شدید و در حال گسترش دررفت و آمد و دسترسی، سطوح بالای پیش‌بینی ناپذیری و اقتصاد در حال تقلا است». موانع فیزیکی بدون سرنشین برای مسدود کردن جاده‌ها و مسیرها ممکن است شامل توده‌های خاکی، بلوک‌های بتنی، سنگ‌های بزرگ، موانع، خندق‌ها و دروازه‌های فلزی باشد. انسدادهای فیزیکی ممکن است اغلب بر اساس شرایط سیاسی و امنیتی تغییر کنند.
به گفته مقامات اسرائیلی، طی سال‌های ۲۰۰۸–۲۰۰۹، تعداد قابل توجهی از ایست‌های بازرسی حذف شدند. از ژوئیه ۲۰۰۹، مقامات اسرائیلی گزارش دادند که ۲۷ ایست بازرسی و ۱۴۰ سد معبر به منظور کاهش محدودیت‌های امنیتی در کرانه باختری برداشته شده است. گفته می‌شود که در سال ۲۰۰۸، ۱۴۰ انسداد جاده ای دیگر به روی ترافیک باز شد. تا سال ۲۰۰۹، ۵۰۴ انسداد جاده خاکی و ۱۴ ایست بازرسی در کرانه باختری وجود داشت. اما از 7 اکتبر 2023، مقامات اسرائیلی محدودیت‌های بیشتری را برای تردد 3.3 میلیون فلسطینی در سراسر کرانه باختری از جمله بیت‌المقدس شرقی در قالب موانع فیزیکی یا مقررات دسترسی محدود اعمال کرده‌اند. یک بررسی سریع که توسط OCHA در مارس 2024 انجام شد، نشان داد که از اکتبر 2023، 86 مانع حرکتی جدید در کرانه باختری ایجاد شده است. مانند بسته شدن دروازه‌های جاده‌ای که قبلاً معمولاً باز بودند یا از طریق محدود کردن ساعات کاری برخی از ایست‌های بازرسی.ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی راست افراطی اسرائیل، اخیرا در مصاحبه با کانال 12 نیوز ،گفت «حق من، همسر و فرزندانم برای سفر در کرانه باختری از حق اعراب مهمتر است.»احمد تیبی، یکی از اعضای فلسطینی-اسرائیلی کنست، گفت: برای اولین بار، یک وزیر اسرائیلی اعتراف می کند که اسرائیل یک رژیم آپارتاید را بر اساس برتری یهودیان اجرا می کند.این وضعیت توسط عفو بین‌الملل به عنوان یک «آپارتاید» توصیف شده و سازمان‌های بشردوستانه بی‌شماری به طور سیستماتیک آن را محکوم می‌کنند.
بلوک‌های سیمانی متری برای محدود کردن دسترسی استفاده می‌شود. ژوئیه ۲۰۰۶