stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
والپرسباخ

| Walpersbach | Walpersbach |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
Walpersbachموقعیت در اتریش: Walpersbachموقعیت در اتریش
مختصات: ۴۷°۴۳′۰۰″ شمالی ۱۶°۱۴′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۷۱۶۶۷°شمالی ۱۶٫۲۳۳۳۳°شرقی﻿ / 47.71667; 16.23333: مختصات: ۴۷°۴۳′۰۰″ شمالی ۱۶°۱۴′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۷۱۶۶۷°شمالی ۱۶٫۲۳۳۳۳°شرقی﻿ / 47.71667; 16.23333
کشور: اتریش
ایالت: نیدراسترایش
ناحیه: Wiener Neustadt-Land
حکومت: حکومت
 • شهردار: Franz Breitsching (ÖVP)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۴۴ کیلومتر مربع (۶٫۳۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۱۷ متر (۱۰۴۰ فوت)
جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴): جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴)
 • کل: ۱٬۱۱۶
 • تراکم: ۶۸/کیلومتر مربع (۱۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدهای پستی: ۲۸۲۲
پیش‌شماره‌ها: ۰۲۶۲۷
پلاک خودرو: WB
وبگاه: www.walpersbach.gv.at
والپرسباخ (به آلمانی: Walpersbach) یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه وینر نوی‌اشتات-لاند واقع شده‌است. والپرسباخ ۱۶٫۴۴ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مثل یک باکره (ترانه)

«مثل یک باکره» (به انگلیسی: Like a Virgin) تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا مدونا است که در سال ۱۹۸۴ میلادی منتشر شد.
هری کیستی

| هری کیستی | هری کیستی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۰۷ کوبلیاکی
درگذشت: ۶ آوریل ۱۹۸۴ نیوجرسی
ملیت: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
هری کیستی (اوکراینی: Григорій Трохимович Китастий؛ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۰۷ – ۶ آوریل ۱۹۸۴) رهبر (موسیقی)، و آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
بارگان

| بارگان | بارگان |
| --- | --- |
روستا: روستا
بارگانموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانبارگانبارگان (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: بارگانموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانبارگانبارگان (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۲۸°۳۲′ شمالی ۵۵°۱′ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۵۳۳°شمالی ۵۵٫۰۱۷°شرقی﻿ / 28.533; 55.017: مختصات: ۲۸°۳۲′ شمالی ۵۵°۱′ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۵۳۳°شمالی ۵۵٫۰۱۷°شرقی﻿ / 28.533; 55.017
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: داراب
بخش: بخش رستاق
دهستان: رستاق
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
بارگان، روستایی از توابع بخش رستاق شهرستان داراب در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
بابایلو (کلیبر)

بابایلو (به ترکی آذربایجانی: بابایلی) یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان مولان بخش مرکزی شهرستان کلیبر واقع شده‌است.
این روستایه زیبا در همجواریه روستا های قاسم کندی(ارمنی کندی) طین سغن خانگاه گرده زایی واقع و پر اصل تمامیه راه هایه مواصلاتی روستا ها از بابایلو میگذرد
جاده این روستا بسیار ناهموار بوده و در زمستان برای تردد بسیار سخت ولی در فصل تابستان و بهار قابلیت تردد را داراست طبیعت بکر و دست نخورده با چشمه هایی روان و میوه های جنگلی این روستا را معروف کرده و از آنجایی که مردمان این روستا با خصوصیاتی مهمان دوست و خوش رویی پذیرایه دوستداران طبیعت میباشد به مهمانان در خصوص میل کردن گردو فندق تمشک آلوچه گیلاس و .... هیچ گونه آزار و اذیتی نمیرسانند
از قدیم در این روستا مرسوم است که تمام میوه های درختان را نمی چینند و مقداری را باقی میگذارند تا عموم ملت و پرندگان نیز از آن بهره ببرند
درزمستان مقدار خانواده ساکن در روستا شاید به تعداد انگشتان دست نرسد ولی در شش ماهه اول سال شاهد حضور پرشور و چند برابریه خانواده ها هستیم
تعدد چشمه های خنک و زلال از جمله آوازه هایه این منطقه و روستاست و خنکیه هوا زبانزد اوست به طوریکه اختلاف دما به دلیل کوهستانی بودن روستا با مرکزیت کلیبر تا ۲۰درجه هم می‌رسد
همچنین بازیکن فوتبال بهزاد سلامی اصالت این روستا را داراست
از جاذبه های روستا میتوان به
طین داشی
حمید انگلی(غارحمید)
قرمالی بلاغی
آدام داشی
قرمزی داش
↑  امید محمدی. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک); پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
«نتایج سرشماری ایران در سال ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۱ آبان ۱۳۹۲.
سارا وینتر

| سارا وینتر | سارا وینتر |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: سارا فرناندا جیرومینی
زادهٔ: ۱۸ ژوئن ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال) سائو کارلوس،  سائوپائولو، برزیل
ملیت: برزیلی
محل تحصیل: کالج سنت مارسلینا
پیشه(ها): ضد سقط جنین سیاستمدار روسپی سابق فعال فمینیست سابق
حزب سیاسی: مستقل (2020–اکنون) DEM (2018–2020) PSC (۲۰۱۶–۲۰۱۸)
جنبش: ضد سقط جنین محافظه کاری FEMEN (قبلا) انتگرالیسم برزیل
همسر: ایتالو مارسل بنگالی
فرزندان: هکتور والنتیم ژرومینی
وبگاه: https://www.sarawinter.com.br/
سارا فرناندا جیرومینی (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۹۲)، معروف به سارا وینتر، یک فعال و سیاستمدار برزیلی است. او بنیانگذار نوع برزیلی گروه فمن بود، اما پس از نیمه دوم سال ۲۰۱۳ در گروه خودش BastardXs کار کرد. از سال ۲۰۱۵، او به «گروه طرفدار زنان» پیوست، در همان زمان که شروع به مبارزه با برنامه‌هایی کرد که زمانی از آن دفاع می‌کرد، از جمله ساخت اجتماعی جنسیت، فمینیسم و قانونی کردن سقط جنین.
سارا فرناندا جیرومینی با پدر و مادرش در شهر سائو کارلوس، در داخل ایالت سائوپائولو زندگی می‌کرد. سارا با سابقه خشونت خانوادگی گفته که انواع مختلف سوء استفاده از جمله آزار جنسی را تجربه کرده‌است. او یک فاحشه بود که ده ماه در فاحشه خانه کار کرده بود.
وینتر نامزد معاونت فدرال دموکرات‌ها در ریودوژانیرو در انتخابات ۲۰۱۸ بود که نتوانست انتخاب شود. در سال ۲۰۱۹، او هماهنگ‌کننده سیاست‌های زایمان در وزارت زنان، خانواده و حقوق بشر دولت بولسونارو بود.
برای مطالعه بیشتر

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Sara Winter». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۶ سپتامبر ۲۰۲۳.
بازینکور-سور-سولکس

| بازینکور-سور-سولکس | بازینکور-سور-سولکس |
| --- | --- |
کمون (فرانسه): کمون (فرانسه)
The church in Bazincourt-sur-Saulx: The church in Bazincourt-sur-Saulx
  نشان:   نشان
بازینکور-سور-سولکسنمایش نقشه فرانسهبازینکور-سور-سولکسنمایش نقشه گرانت است: بازینکور-سور-سولکسنمایش نقشه فرانسهبازینکور-سور-سولکسنمایش نقشه گرانت است
مختصات: ۴۸°۴۰′۳۶″شمالی ۵°۰۸′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۶۷۶۷°شمالی ۵٫۱۳۹۷°شرقی﻿ / 48.6767; 5.1397: مختصات: ۴۸°۴۰′۳۶″شمالی ۵°۰۸′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۶۷۶۷°شمالی ۵٫۱۳۹۷°شرقی﻿ / 48.6767; 5.1397
کشور: فرانسه
ناحیه: گرانت است
دپارتمان: موز (فرانسه)
بخش: Bar-le-Duc
کانتون: Ancerville
حکومت: حکومت
 • شهردار(۲۰۲۰–۲۰۲۶) : Francis Colin
مساحت۱: ۱۰٫۳۴ کیلومتر مربع (۳٫۹۹ مایل مربع)
جمعیت (ژانویه ۲۰۱۸)۲: ۱۴۷
 • تراکم: ۱۴/کیلومتر مربع (۳۷/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد آماری/کد پستی: ۵۵۰۳۵ /۵۵۱۷۰
ارتفاع: ۱۸۳–۳۰۲ متر (۶۰۰–۹۹۱ فوت)  (avg. ۲۰۵ متر یا ۶۷۳ فوت)
۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲: ۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲
بازینکور-سور-سولکس (به فرانسوی: Bazincourt-sur-Saulx) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در موز (فرانسه) واقع شده‌است. بازینکور-سور-سولکس ۱۰٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هربازچلو

| هربازچلو | هربازچلو |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۲°۲۴′۲۶″ شمالی ۴۹°۴۰′۵۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۴۰۷۲۲°شمالی ۴۹٫۶۸۳۰۶°شرقی﻿ / 32.40722; 49.68306: مختصات: ۳۲°۲۴′۲۶″ شمالی ۴۹°۴۰′۵۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۴۰۷۲۲°شمالی ۴۹٫۶۸۳۰۶°شرقی﻿ / 32.40722; 49.68306
کشور: ایران
استان: خوزستان
شهرستان: مسجدسلیمان
بخش: بخش اندیکا
دهستان: چلو
جمعیت: ۱۶۳ نفر (سرشماری ۹۵)
هربازچلو، روستایی از توابع بخش اندیکا شهرستان مسجدسلیمان در استان خوزستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان چلو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
هواپز

هواپَز یا سرخ‌کن هوایی یا سرخ کن بدون روغن یکی از لوازم آشپزخانه است که توسط گردش هوای داغ در اطراف مواد غذایی و با استفاده از انتقال گرما، غذا در آن پخته می‌شود. در این دستگاه یک فن مکانیکی هوای گرم اطراف غذا را با سرعت بالا به گردش درمی‌آورد و مواد غذایی را می‌پزد و یک لایه ترد قهوه ای رنگ بر روی آن ایجاد می‌کند. این فرایند به دمای بین ۱۴۰–۱۶۵ درجه سانتیگراد (۲۸۰–۳۳۰ درجه فارنهایت) نیاز دارد.
تاریخچه

اولین کوره با فن برای گردش هوا در سال ۱۹۱۴ اختراع شد اما هرگز به صورت تجاری عرضه نشد. اولین اجاق همرفتی که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت، فر Maxson بود که در سال ۱۹۴۵ اختراع شد. در سال ۲۰۰۶، Groupe SEB اولین سرخ کن بادی جهان را با نام تجاری اجاق‌های همرفتی Actifry در بازار فرانسه معرفی کرد.
کاربرد

هواپزها جایگزین مناسب و سالمی برای سرخ کردن با روغن به روش سنتی هستند. برخی از موارد کاربرد هواپزها در پختن غذاهای زیرند:
سیب زمینی سرخ کرده
سینه مرغ
استیک
سوسیس
ماهی
مرغ تنوری (تندوری)
زیارتگاه شاه ورهرام ایزد

| زیارتگاه شاه ورهرام ایزد | زیارتگاه شاه ورهرام ایزد |
| --- | --- |
نام: زیارتگاه شاه ورهرام ایزد
کشور: ایران
استان: استان کرمان
شهرستان: کرمان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: زیارتگاه
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۶۷۵۶
تاریخ ثبت ملی: ۱۰ دی ۱۳۸۱
زیارتگاه شاه ورهرام ایزد مربوط به دوره قاجار است و در کرمان، خیابان ناصریه واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۷۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ژان-دانیل کالادن

| ژان-دانیل کالادن | ژان-دانیل کالادن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ دسامبر ۱۸۰۲ ژنو،
درگذشت: ۳۰ ژوئن ۱۸۹۳ (۹۰ سال) ژنو،
ملیت: سوئیسی
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فیزیک
 :  
ژان-دانیل کالادن (انگلیسی: Jean-Daniel Colladon؛ زاده ۱۵ دسامبر ۱۸۰۲ - درگذشته ۳۰ ژوئن ۱۸۹۳) یک فیزیک‌دان اهل سوئیس بود.
مجدی ابوالمجد

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
ملیت: مصر
زاده: ۱۵ اکتبر ۱۹۷۲ ‏(۵۱ سال)
قد: ۱٫۸۸ m (۶ ft ۲ in)
وزن: ۸۵ کیلوگرم (۱۸۷ پوند)
ورزشی: ورزشی
ورزش: هندبال
مجدی ابوالمجد (انگلیسی: Magdy Abou El-Magd؛ زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۷۲) بازیکن هندبال اهل مصر بود.
تیله (تانسیلا)

| تیله Tillé | تیله Tillé |
| --- | --- |
کشور:  بورکینافاسو
منطقه: منطقه بوکله دو موهان
استان: استان بانوا
شهرستان: شهرستان تانسیلا
جمعیت (2005): جمعیت (2005)
 • کل: ۷۱۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰ (GMT 0)
تیله شهری در شهرستان تانسیلا در استان بانوا در بورکینافاسوی غربی است و جمعیت آن ۷۱۸ نفر است.
زندگی سریع (ترانه حادیثه)

«زندگی سریع» (به انگلیسی: Fast Life) تک‌آهنگی از حادیثه است که در سال ۲۰۰۹ میلادی منتشر شد.
هیکی توکیکازو

| هیکی توکیکازو | هیکی توکیکازو |
| --- | --- |
زادهٔ: نامشخص
درگذشت: ۱۵ اکتبر ۱۲۰۳
ملیت: ژاپن
هیکی توکیکازو (به ژاپنی: 比企 時員 ひき ときかず); تولد نامشخص – مرگ ۱۵ اکتبر ۱۲۰۳ در اوایل دوره کاماکورا سامورایی، گوکه‌نین از خاندان هیکی و پسر هیکی یوشیکازو اهل ژاپن بود. خواهر او همسر دومین شوگون از شوگون‌سالاری کاماکورا، میناموتو نو یوری‌ایه و مادر میناموتو نو ایچیمان بود.
تپه چال سیلاخور

| تپه چال سیلاخور | تپه چال سیلاخور |
| --- | --- |
نام: تپه چال سیلاخور
کشور: ایران
استان: استان لرستان
شهرستان: شهرستان دورود
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه، چال
دیرینگی: دوره آل بویه
دورهٔ ساخت اثر: دوره آل بویه، دوره سلجوقیان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۷۱۹۲
تاریخ ثبت ملی: ۲۳ بهمن ۱۳۸۵
تپه چال سیلاخور مربوط به دوره آل بویه - اوایل دوره سلجوقیان است و در شهرستان دورود، بخش سیلاخور، دهستان چالانچولان، ۲ کیلومتری شمال شرقی روستای زرگران علیا واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۳ بهمن ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
متئو کاوایا (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۸۴)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)
زادگاه:  برگامو
قد:  ۱٫۷۷ متر (۵ فوت ۹ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۲–۲۰۰۳:  باشگاه فوتبال آ.ث. میلان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  Foligno |  ۳۳ |  (۳) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  Oggiono |  ۳۰ |  (۱۱) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  Foligno |  ۴۴ |  (۸) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو |  ۴۸ |  (۳) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۲ |  Foligno |  ۷۱ |  (۱۵) |
| ۲۰۱۲ |  Lecco |  ۱۲ |  (۵) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  Pro Sesto |  ۲۱ |  (۴) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  Mantova |  ۱۲ |  (۲) |
| مجموع |   |  ۲۷۱ |  (۵۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
متئو کاوایا (انگلیسی: Matteo Cavagna؛ زادهٔ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو اشاره کرد.
زیارتگاه سید محمد

| زیارتگاه سید محمد | زیارتگاه سید محمد |
| --- | --- |
نام: زیارتگاه سید محمد
کشور: ایران
استان: استان لرستان
شهرستان: شهرستان سلسله
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: زیارتگاه
دیرینگی: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
دورهٔ ساخت اثر: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۱۱۱۷
تاریخ ثبت ملی: ۳۰ بهمن ۱۳۸۶
زیارتگاه سید محمد مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سلسله (الشتر)، بخش مرکزی، دهستان قلعه مظفری، روستای علی‌آباد جوانمرد واقع شده و این اثر در تاریخ ۳۰ بهمن ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۱۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هیکی تومومونه

هیکی تومومونه (به ژاپنی: 比企朝宗)، سامورایی از اواخر دوره هی‌آن تا اوایل دوره کاماکورا بود. ملازم در شوگون‌سالاری کاماکورا. فرزند (یا برادر کوچکتر) هیکی کامون‌نوجو ja:比企掃部允 و همسرش هیکی نو آما (دایهٔ دوران کودکی پدر نخستین شوگون میناموتو نو یوریتومو) بود. دختر او هیمه نو مائه همسر دومین شیکن هوجو یوشیتوکی بود.
ژان-بپتیست پتر

| ژان-بپتیست پتر | ژان-بپتیست پتر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ دسامبر ۱۶۹۵ والنسین، فرانسه
درگذشت: ۲۵ ژوئیهٔ ۱۷۳۶ پاریس، فرانسه
ملیت: فرانسه
ژان-بپتیست پتر (فرانسوی: Jean-Baptiste Pater‎; ۲۹ دسامبر ۱۶۹۵ – ۲۵ ژوئیهٔ ۱۷۳۶) نقاش روکوکو اهل فرانسه بود.
پتر که در والنسین به دنیا آمد، پسر مجسمه‌ساز آنتوان پتر بود و قبل از اینکه شاگرد نقاش ژان-بپتیست گید شود، زیر نظر پدرش تحصیل کرد. پتر سپس به پاریس نقل مکان کرد و برای مدت کوتاهی شاگرد ژان-آنتوان واتو در سال ۱۷۱۳ شد. وی در سال ۱۷۲۸ در آکادمی آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی پذیرفته شد.
تیوب (بسته‌بندی)

تیوب نوعی ظرف بسته‌بندی نرم است که برای انتقال و نگهداری مایعات غلیظ و پرچگال نظیر خمیر دندان، چسب، شکلات مایع، رنگ نقاشی، پمادها و غیره مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای استفاده و خروج مایع، مصرف‌کننده باید تیوب را بفشرد. جنس تیوب‌ها پلاستیک، مقوا یا آلومینیومی است. مقطع عرضی تیوب‌ها بیضی است و شکل عمومی آن‌ها استوانه‌ای است. ته تیوب‌ها در ابتدا باز بوده که بعداً" پرس و مسدود می‌شود.
هوبرت باومگارتنر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۵ فوریهٔ ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال)
زادگاه:  ولفسبرگ
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۳–۱۹۷۴ |  باشگاه فوتبال دی اس وی لئوبن |  ۱۵ |  (۰) |
| ۱۹۷۴–۱۹۷۹ |  باشگاه فوتبال آستریا وین |  ۱۳۰ |  (۰) |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۲ |  باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا |  ۱۰۰ |  (۰) |
| ۱۹۸۲–۱۹۸۷ |  باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ |  ۱۴۱ |  (۰) |
| ۱۹۸۷–۱۹۸۹ |  باشگاه فوتبال سنت پولتن |  ۲۲ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۴۰۸ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۷۸ |  تیم ملی فوتبال اتریش |  ۱ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۰–۱۹۹۳:  باشگاه فوتبال سنت پولتن
۱۹۹۳–۱۹۹۴:  باشگاه فوتبال راپید وین
۱۹۹۵–۱۹۹۶:  باشگاه فوتبال سنت پولتن
۱۹۹۷:  FC Linz
۲۰۰۰:  SV Würmla
۲۰۰۶–۲۰۰۷:  باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
هوبرت باومگارتنر (آلمانی: Hubert Baumgartner؛ زادهٔ ۲۵ فوریهٔ ۱۹۵۵) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ، باشگاه فوتبال سنت پولتن، باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، و باشگاه فوتبال دی اس وی لئوبن اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است.
وادی علایق

| وادی علایق واد العلایق | وادی علایق واد العلایق |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
کشور:  الجزایر
استان: استان البلیده
ارتفاع: ۱۵۴ فوت (۴۷ متر)
جمعیت (۱۹۹۸): جمعیت (۱۹۹۸)
 • کل: ۳۳۹۱۵
 • تراکم: ۹۹۰/مایل مربع (۳۸۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
وادی علایق (به عربی: وادي العلايق) یک شهرداری در الجزایر است که در استان البلیده واقع شده‌است. وادی علایق ۳۳٬۹۱۵ نفر جمعیت دارد و ۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زبان‌های بربری

زبان‌های بربری که به عنوان زبان‌های آمازیغ و تمازیغت نیز شناخته می‌شوند، شاخه‌ای از خانواده زبان‌های افروآسیایی هستند. این خانواده شامل گروهی از زبان‌های نزدیک به هم هستند که توسط جوامع بربر که بومی آفریقای شمالی هستند گفتگو می‌شوند. این زبان‌ها در گذشته با خط باستانی لیبیقی نوشته می‌شدند که اکنون به شکل تیفیناغ وجود دارد. امروزه بربری به الفبای لاتین و خط عربی نیز نوشته می‌شود.
زبان‌های بربری توسط جمعیت بزرگی در مراکش، الجزایر و لیبی و توسط جمعیت‌های کوچکتری در تونس، شمال مالی، غرب و شمال نیجر، شمال بورکینافاسو و موریتانی و در واحه سیوه در مصر گفتگو می‌شوند. جوامع بزرگ مهاجر بربرزبان، که امروزه حدود ۴ میلیون نفر هستند، از دهه ۱۹۵۰ در اروپای غربی زندگی می‌کنند که بیش از سه نسل را شامل می‌شود. شمار مردم بربر بیشتر از بربرزبانان است.
حدود ۹۵ درصد از جمعیت بربرزبان به یکی از هفت زبان اصلی بربری سخن می‌گویند که هر کدام حداقل ۲ میلیون گویشور دارند. آن‌ها به ترتیب پرگویشورترین زبان عبارتند از: تشلحیت، قبایلی، اطلسی، تریفیت، شاوی و طوارقی. گمان می‌رود که زبان گوانچه‌ای که اکنون در جزایر قناری توسط گوانچه‌ها صحبت می‌شود و همچنین احتمالاً زبان‌های فرهنگ باستانی گروه سی در جنوب مصر امروزی و شمال سودان، متعلق به شاخه بربر از خانواده آفروآسیایی باشد.
یک جنبش فرهنگی و سیاسی در میان سخنرانان گونه‌های نزدیک به هم بربری شمالی برای گسترش و متحد کردن زبان‌های بربری تحت یک زبان معیار نوشتاری به نام آمازیغ (Tamaziɣt) وجود دارد. نام آمازیغ نام بومی کنونی زبان بربری رایج در مناطق اطلس میانی و ریف مراکش و زواره لیبی است. این نام در سایر مناطق کاربردی ندارد. شواهد تاریخی از دست‌نوشته‌های بربرهای قرون وسطی وجود دارد که نشان می‌دهد همه بومیان شمال آفریقا از لیبی تا مراکش در مقطعی زبان خود را آمازیغ نامیده‌اند. امروزه این نام به‌طور فزاینده‌ای توسط بربرهای تحصیل‌کرده برای ارجاع به زبان نوشتاری بربری و حتی بربری به عنوان یک زبان واحد، از جمله طوارقی، استفاده می‌شود.
نام

«آمازیغ» و «بربری» اغلب به جای هم استفاده می‌شوند. با این حال، «آمازیغ» گاهی اوقات برای اشاره به زیرمجموعه خاصی از زبان‌های بربری، مانند تشلحیت مرکزی، استفاده می‌شود. «آمازیغ» همچنین می‌تواند برای اشاره به آمازیغ معیار مراکشی یا آمازیغ معیار الجزایری استفاده شود، همانگونه که در قانون اساسی این کشورها وجود دارد. در مراکش «آمازیغ» افزون بر ارجاع به تمام زبان‌های بربری یا آمازیغ معیار مراکشی، اغلب در تضاد با تشلحیت و تریفیت برای اشاره به آمازیغ اطلس میانه نیز استفاده می‌شود.
اصطلاح آمازیغ در طول تاریخ توسط بسیاری از مردم آمازیغ برای اشاره به زبان‌هایی که به آن‌ها صحبت می‌کردند، استفاده می‌شد. با این حال، اصطلاحات دیگری توسط گروه‌های دیگر استفاده شد. به عنوان مثال، برخی از مردم آمازیغ در الجزایر زبان خود را تزنتیت (زناته) یا شلحه می‌نامیدند، در حالی که قبایلی‌ها زبان خود را تاقبیلیت و ساکنان واحه سیوا زبان خود را سیوی می‌نامند. در تونس، زبان محلی آمازیغ معمولاً شلحه نامیده می‌شود، اصطلاحی که در مراکش نیز مشاهده شده‌است.
استفاده از بربری به دلیل پیشینه تاریخی آن به عنوان برون‌نام و معادل فعلی با کلمه عربی «بربر» موضوع بحث بوده‌است. یک گروه نیز تلاش کرده‌است تا نوواژه «زبان‌های آمازی» را برای اشاره به زبان‌های بربر معرفی کند. مردم آمازیغ معمولاً هنگام صحبت کردن به زبان انگلیسی از Tamazight استفاده می‌کنند.
ریشه‌شناسی

در مورد اینکه زبان آمازیغی جزو کدام گروه‌های زبانی است نظریات متعددی بیان شده پژوهشگران عرب سعی کرده‌اند این زبان را به زبان‌های سامی و حامی مرتبط سازند. غربی‌ها نیز دیدگاه‌های متفاوتی دارند اما نظر غالب این است که زبان آمازیغ جزو گروه‌های زبان حامی و سامی نیست و یک زبان مستقل است ریشه آن به بین ۷ تا ۱۲ هزار سال قبل برمی گردد. زبان‌شناسان مرکز طارق ابن زیاد در کتاب‌های جدیدی که منتشر کرده‌اند اعلام کرده‌اند زبان آمازیغ از نظر ساختار و قواعد هیچگونه ارتباطی به زبان‌های سامی ندارد اما با زبان قبطی از بعضی جهات نزدیک است و به‌طور کلی زبان آمازیغ واژگان زیادی به عربی رایج در منطقه شمال آفریقا داده‌است و واژگان زیادی نیز از عربی وام گرفته‌است اما هیچ شباهت ساختاری با زبان عربی ندارد. زبان آمازیغ خط خاص خود را دارد که در ۲۰۰ سال گذشته به فراموشی سپرده شده‌است. اما اکنون این خط دوباره احیا شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در مورد منشأ قوم بربر نیز همان اختلافات و تعدد دیدگاه‌ها وجود دارد. احتمال دارد این مردم همان مردمان یا بقایای تمدن کارتاژ یا فنیقی‌ها باشند. در شمال آفریقا بربرها نسبت به عرب‌ها سفیدپوست‌تر هستند. بعضی طوایف آن‌ها از نظر شکلی به قفقازی‌ها شبیه هستند. البته بربرهای مالی رنگ پوست تیره‌تری دارند.
نوشتار

زبان‌ها و گویش‌های بربری برای حدود ۲۵۰۰ سال سنت مکتوب داشته‌اند، هرچند که این سنت اغلب به دلیل تغییرات فرهنگی و تهاجمات مختل شده‌است. نخستین بار این زبان‌ها با ابجد لیبیقی نوشته شدند که امروزه نیز توسط طوارقی‌ها به صورت تیفیناغ استفاده می‌شود. قدیمی‌ترین کتیبه به آن متعلق به سده دوم پیش از میلاد است. استفاده‌های اولیه از این خط در سنگ‌نگاره‌ها و در آرامگاه‌های مختلف یافت شده‌است. از جمله مقبره ۱۵۰۰ ساله مادرسالار طوارق تین حنان که بقایای کتیبه تیفیناغ بر روی یکی از دیوارهای آن پیدا شده‌است.
بعدها، میان سال‌های ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ پس از میلاد، آن‌ها به خط عربی نوشته شدند و از سده بیستم الفبای لاتین بربری، به ویژه در جوامع قبایلی و ریفی در مراکش و الجزایر رایج شد. الفبای لاتین بربری نیز توسط بیشتر زبان‌شناسان اروپایی و بربری در سده ۱۹ و ۲۰ مورد استفاده قرار گرفت.
شکل نوین الفبای تیفیناغ به نام تیفیناغ نو در سال ۲۰۰۳ در مراکش برای نوشتن بربری پذیرفته شد، اما بسیاری از نشریات بربر مراکشی هنوز از الفبای لاتین بربری استفاده می‌کنند. الجزایری‌ها بیشتر از الفبای لاتین بربری در آموزش به زبان بربری در مدارس دولتی استفاده می‌کنند، در حالی که تیفیناغ بیشتر برای نمادسازی هنری استفاده می‌شود. مالی و نیجر یک الفبای لاتین بربری طوارقی را به رسمیت شناخته‌اند که بر اساس سامانه واجی طوارقی ایجاد شده‌است. با این حال، تیفیناغ سنتی هنوز در آن کشورها استفاده می‌شود.
اکنون سه سامانه نوشتاری برای زبان‌های بربری استفاده می‌شود: تیفیناغ، خط عربی، و الفبای لاتین بربری، که امروزه الفبای لاتین بیشترین استفاده را دارد.
وضعیت

همه کشورهای مغرب پس از استقلال به درجات مختلف سیاست عربی‌سازی را دنبال کردند که تا حدودی هدف آن جابجایی زبان فرانسوی از موقعیت استعماری آن به عنوان زبان غالب آموزش و سوادآموزی بود. بر اساس این سیاست، استفاده از زبان‌های بربری سرکوب یا حتی ممنوع شد. این وضعیت توسط بربرها در مراکش و الجزایر - به ویژه قبایلی‌ها - مورد اعتراض قرار گرفت و در هر دو کشور بارسمیت بخشیدن به زبان و آموزش آن در برخی مدارس به آن پاسخ دادند.
وضعیت > مراکش

مراکش پس از استقلال از فرانسه در سال ۱۹۵۶، دوره عربی‌سازی را تا سال ۱۹۸۱ آغاز کرد، به طوری که آموزش ابتدایی و متوسطه به تدریج به آموزش عربی با هدف انجام امور اداری به عربی تغییر یافت. در این زمان، شورش‌هایی در میان مردم آمازیغ به وجود آمد که خواستار درج آمازیغ به عنوان زبان رسمی بودند.
منشور اصلاحات آموزش و پرورش سال ۲۰۰۰ با بیانیه خود مبنی بر «گشایش آمازیغ» تغییرات در سیاست زبانی را نشان داد. بدین ترتیب برنامه‌ریزی‌ها برای ایجاد یک شبکه تلویزیونی عمومی آمازیغ‌زبان در سال ۲۰۰۶ آغاز شد. سرانجام دولت مراکش در سال ۲۰۱۰ تلویزیون آمازیغ را راه‌اندازی کرد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۱ نیز آمازیغ به عنوان زبان رسمی به قانون اساسی مراکش افزوده شد.
وضعیت > الجزایر

الجزایر پس از کسب استقلال از فرانسه در سال ۱۹۶۲، متعهد به سیاست عربی‌سازی شد که پس از سال ۱۹۷۹ شامل آموزش عمومی، رسانه‌ها و سیستم قضایی می‌شد. این سیاست‌ها در حالی که به سمت حذف زبان فرانسوی به عنوان یک زبان رسمی هدایت می‌شد، منجر به نارضایتی و ناآرامی در میان گویشوران زبان‌های بربری شد که حدود یک چهارم جمعیت را تشکیل می‌دادند.
در سال ۲۰۰۲، یک سال پس از شورش‌هایی در مناطق قبایلی‌نشین، اعلام شد که آمازیغی می‌تواند به عنوان زبان ملی به قانون اساسی افزوده شود، گرچه وضعیت رسمی نمی‌یابد. سرانجام در ۸ آوریل ۲۰۰۳ این کار انجام شد.
آمازیغ از سال ۲۰۰۵ در سه سال اول مدارس راهنمایی الجزایر به مدت سه ساعت در هفته تدریس می‌شود.
در ۵ ژانویه ۲۰۱۶ اعلام شد که آمازیغ به عنوان زبان رسمی در پیش‌نویس اصلاحیه قانون اساسی الجزایر افزوده شده‌است. در ۷ فوریه ۲۰۱۶ آمازیغ به عنوان زبان رسمی در قانون اساسی درج شد.
وضعیت > لیبی

گرچه شوراهای منطقه‌ای در کوه‌های نفوسه لیبی وابسته به شورای ملی انتقالی بنا بر گزارش‌ها از زبان بربری نفوسی استفاده می‌کنند و خواستار اعطای وضعیت رسمی مشترک با زبان عربی در قانون اساسی جدید آینده شده‌اند، وضعیت رسمی بربری در لیبی مانند مراکش و الجزایر نیست. از آنجایی که مناطقی از جنوب و غرب لیبی در جنوب و غرب طرابلس مانند کوه‌های نفوسه از کنترل نیروهای دولت قذافی در اوایل تابستان ۲۰۱۱ خارج شدند، کارگاه‌ها و نمایشگاه‌های بربری برای به اشتراک گذاشتن و گسترش فرهنگ و زبان بربری به وجود آمده‌اند.
وضعیت > کشورهای دیگر

در مالی و نیجر چند مدرسه وجود دارد که تا حدی به زبان‌های طوارقی تدریس می‌کنند.
واج‌شناسی > هخوان‌ها

تأثیر زبان عربی، فرایند نرم‌شدگی و عدم وجود لبی‌شدگی باعث شده‌است که سامانه‌های همخوانی زبان‌های بربری به‌طور قابل توجهی بر اساس منطقه متفاوت باشند. زبان‌های بربری که در شمال صحرا و در نیمه شمالی صحرا یافت می‌شوند، تأثیر بیشتری از زبان عربی، از جمله واج‌های وامی، نسبت به زبان‌های مناطق جنوبی‌تر، مانند طوارقی دارند. بیشتر زبان‌های بربری در مناطق شمالی به‌علاوه دچار نرم‌شدگی شده‌اند که در آن توقف‌های کوتاه تاریخی به سایشی تبدیل شده‌اند.
واج‌شناسی > واکه‌ها

سامانه‌های واکه‌ای زبان‌های بربری نیز به‌طور گسترده‌ای متفاوت است که از سه واکه در بیشتر زبان‌های بربر شمالی تا هفت تا در برخی از زبان‌های بربری شرقی و طوارقی را شامل می‌شود. برای نمونه تشلحیت دارای مصوت‌های /i/, /a/ و /u/ است، در حالی که طوارقی دارای مصوت‌های /i/، / ə /، /u/, /e/، / ɐ /، /o/، و /a/ است.
پراکندگی

به نظر می‌رسد تعداد کل گویشوران زبان‌های بربری در مغرب میان ۱۶ تا ۳۰ میلیون نفر باشد، بسته به اینکه کدام تخمین پذیرفته شود. عمده سخنوران بربری در مراکش و الجزایر متمرکز هستند. طوارقی‌ها در ساحل صحرا نیز حدود یک میلیون جمعیت دارند.