قانون اساسی اسرائیل
فهرست قوانین اساسی اسرائیل

| سال گذشت | قانون اساسی | شرح |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۵۸; در سال ۱۹۸۷ به روز شد | کنست | وظایف قانونگذاری ایالتها از پارلمان ایالت. |
| ۱۹۶۰ | سرزمین‌های اسرائیل | تضمین می‌کند که اراضی دولتی در مالکیت ملی باقی بماند. |
| ۱۹۶۴ | رئیس‌جمهور ایالت | به وضعیت، انتخابات، صلاحیت‌ها، اختیارات و رویه‌های کاری رئیس‌جمهور می‌پردازد. |
| ۱۹۶۸ | دولت | (با قانون ۱۹۹۲ جایگزین شد و سپس بعد از اصلاحات توسط قانون ۲۰۰۱ بازسازی شد) |
| ۱۹۷۵ | اقتصاد دولتی | پرداخت‌های انجام شده توسط/به دولت را تنظیم می‌کند. اختیار ضرب ارز. |
| ۱۹۷۶ | نظامی | از بنیان قانون اساسی و قانونی برای عملیات نیروهای دفاعی اسرائیل حمایت می‌کند. نیروهای نظامی را تابع دولت می‌کند، با نام‌نویسی سروکار دارد و اعلام می‌کند که هیچ نیروی مسلح غیرقانونی خارج از نیروهای دفاعی اسرائیل نمی‌تواند راه اندازی یا حفظ شود. |
| ۱۹۸۰ | قانون اورشلیم | وضعیت اورشلیم را به عنوان پایتخت اسرائیل تعیین می‌کند. یکپارچگی و وحدت اورشلیم را تضمین می‌کند. با اماکن مقدس سروکار دارد. حقوق اعضای همه ادیان را تضمین می‌کند. با توجه به توسعه، اولویت خاصی قائل است. |
| ۱۹۸۴ | قوه قضائیه | به اقتدار، نهادها، اصل استقلال، انتصابات، صلاحیت‌ها و اختیارات قوه قضاییه می‌پردازد. |
| ۱۹۸۸ | ناظر دولتی | به اختیارات، وظایف و وظایف مربوط بر نظارت بر ارگان‌های دولتی، وزارتخانه‌ها، مؤسسات، مقامات، سازمان‌ها، افراد و ارگان‌هایی که از طرف دولت عمل می‌کنند، می‌پردازد. |
| ۱۹۹۲ | کرامت و آزادی انسانی | اعلامیه حقوق اولیه بشر در اسرائیل مبتنی بر شناخت ارزش انسان، قداست زندگی او و آزادی اوست. آزادی انسان را به عنوان حق خروج و ورود به کشور، حریم خصوصی (شامل گفتار، نوشته‌ها و یادداشت‌ها) و محافظت از تفتیش غیرقانونی شخص یا دارایی او تضمین می‌کند. هر گونه نقض این حق باید "توسط قانونی متناسب با ارزش‌های کشور اسرائیل، وضع شده برای هدفی مناسب و تا حدی بیش از آنچه لازم است" صورت گیرد. این قانون همچنین شامل دستورالعملی در مورد ماندگاری خود و حفاظت از تغییرات به وسیله مقررات اضطراری می‌باشد. |
| ۱۹۹۴ | آزادی اشغال | هر شهروند یا ساکن اسرائیل "حق شرکت در هر شغل، حرفه یا تجارت" را تضمین می‌کند. هر گونه نقض این حق باید "توسط قانونی متناسب با ارزش‌های کشور اسرائیل، وضع شده برای هدفی مناسب و تا حدی بیش از آنچه لازم است" صورت گیرد. این قانون همچنین شامل دستورالعملی در مورد ماندگاری خود و حفاظت از تغییرات به وسیله مقررات اضطراری می‌باشد. |
| ۲۰۰۱ | دولت | نسخه ۱۹۹۲ خود را لغو می‌کند و سیستم ۱۹۶۸ را با برخی اصلاحات بازیابی می‌کند. |
| ۲۰۱۴ | رفراندوم | مقرر می‌دارد که اگر دولت اسرائیل تصمیمی اتخاذ کند یا توافق‌نامه ای را امضا کند که بر اساس آن قوانین، صلاحیت قضایی و اختیارات اداری کشور اسرائیل دیگر در یک منطقه جغرافیایی خاص اعمال نمی‌شود، چنین توافق یا تصمیمی باید از طریق یک معاهده تصویب شده اتخاذ شود. توسط 80 MK یا با اکثریت مطلق رای در یک همه‌پرسی. این بدان معناست که قلمرو مستقل اسرائیل (اورشلیم شرقی، بلندی‌های جولان و هر سرزمینی در خطوط آتش‌بس ۱۹۴۹)، بر اساس قوانین اسرائیل، تنها می‌تواند از طریق معاهده‌ای که توسط بیش از ۸۰ کشور تصویب شده‌است، واگذار شود، در این صورت رفراندوم ضروری نیست، یا، قبل از اینکه یک معاهده معتبر باشد، باید با اکثریت مطلق آرا در همه‌پرسی تصویب شود. |
| ۲۰۱۸ | ملت-دولت | اسرائیل را به عنوان دولت-ملت قوم یهود تعریف می‌کند. قانون ملت-دولت همچنین تأکید می‌کند که یهودیان ادعای منحصر به فردی برای تعیین سرنوشت ملی در کشور اسرائیل دارند، زبان عبری را به عنوان زبان رسمی دولت تعریف می‌کند و به زبان عربی جایگاه ویژه ای در دولت می‌دهد. علاوه بر این نمادهای ملی، تعطیلات و تقویم ایالت را تعریف می‌کند. |
: