stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تنها در خانه ۲: گمشده در نیویورک
رسانه‌های دیگر > دنباله

فیلم سوم با بازیگران جدید، تنها در خانه ۳، در سال ۱۹۹۷ دنبال شد. دو فیلم تلویزیونی، تنها در خانه ۴: پس گرفتن خانه، که شخصیت‌های بازگشتی اما با بازیگران متفاوت را به نمایش می‌گذارد، و تنها در خانه: سرقت در تعطیلات، به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۲ پخش شد. خانه شیرین تنها در خانه، ششمین فیلم از این مجموعه که در آن دوین راتری نقش باز خود را مجدد به عنوان باز بازی می‌کند، در سال ۲۰۲۱ در سرویس استریم دیزنی پلاس منتشر شد.
رسانه‌های دیگر > رمان‌نویسی

تنها در خانه ۲ توسط تاد استراسر رمان‌سازی شد و در سال ۱۹۹۲ توسط اسکلاستیک برای همزمان شدن با فیلم منتشر شد. نسخه «نقطه»، که همان داستان را دارد، نیز توسط ای. ال. سینگر رمان‌سازی شد. این کتاب دارای شابک 0-590-45717-9 است. نسخه کتاب صوتی نیز با خوانندگی تیم کوری (که نقش پیشخدمت را در فیلم بازی می‌کرد) منتشر شد.
همانطور که در رمان‌سازی فیلم اول آمده است، مک‌کالیسترها در اوک پارک، ایلینوی زندگی می‌کنند و کلاهبرداران به نام‌های هری لیم و مارو مرچینز هستند. رمان همچنین یک سال پس از وقایع فیلم اول اتفاق می‌افتد، اما سن کوین و خواهر و برادرهایش دو سال بزرگتر از فیلم اول داده شده است.
در ابتدای رمان‌سازی، یک مقدمه، که در نهایت کابوس مارو در زندان می‌شود، او و هری از دست پلیس فرار می‌کنند و برای انتقام از کوین به خانه او بازمی‌گردند. کوین با مارو و هری که در تعقیب او هستند، به داخل گاراژ می‌دود. هری و مارو به طور تصادفی تله‌های اضافی را که کوین در گاراژ چیده بود، فعال می‌کنند. کوین تماشای می‌کند که مارو در نهایت یک تله را فعال می‌کند که در آن یک چمن‌زن در حال اجرا روی سر او می‌افتد (این یک تله بود که در تنها در خانه ۳ به نمایش گذاشته شد).
تاک‌بوی، که در ابتدا به عنوان یک وسیله برای فیلم توسط تایگر الکترونیک طراحی شده بود، یک اسباب‌بازی پرفروش پس از عرضه به بازار بود.
دیکسمویید

| Diksmuide | Diksmuide |
| --- | --- |
شهر بلژیک: شهر بلژیک
Town Hall and St Nicholas Church: Town Hall and St Nicholas Church
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور: بلژیک
منطقه: منطقه فلمیش
Community: Flemish Community
استان: استان فلاندری غربی
ناحیه: شهرستان دیکسمویید
حکومت: حکومت
 • شهردار: Lies Laridon (CD&V)
 • Governing party/ies: CD&V،  SP.A -Open
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴۹٫۴۰ کیلومتر مربع (۵۷٫۶۸ مایل مربع)
جمعیت (1 January 2016): جمعیت (1 January 2016)
 • کل: ۱۶٬۵۵۱
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۹۰/مایل مربع)
کد پستی: 8600
پیش‌شماره: 051
وبگاه: www.diksmuide.be
نقشهٔ دیکسمویید : نقشهٔ دیکسمویید 
شهر دیکسمویید (به فرانسوی: Diksmuide) در شهرستان دیکسمویید در استان فلاندری غربی در منطقه فلاندری در کشور بلژیک واقع شده‌است.
سیاست اروپا

A clickable دیاگرام اویلر showing the relationships between various multinational European organisations and agreements.ن
ب
و
سیاست اروپا به سیاست‌های دائماً در حال تحول در قاره اروپا می‌پردازد. این موضوع به دلیل شماری از عوامل از جمله تاریخ گسترده دولت‌های ملی در جغرافیای این منطقه و همچنین روند مدرن شدن امروزی کشورها به سمت افزایش وحدت سیاسی و یکارچگی روزافزون بین کشورهای اروپایی، بسیار جزئی تر از دیگر قاره‌ها است.
سیاست کنونی اروپا را می‌توان درون رویدادهای تاریخی در داخل این قاره سرسبز ردیابی کرد. به همین ترتیب، جغرافیا، اقتصاد و فرهنگ به ساختار سیاسی کنونی اروپا کمک کرده است.
سیاست مدرن اروپا از زمان فروپاشی پرده آهنین و فروپاشی بلوک شرق و تشکیل کشورهای جدید از دل کشورهای کمونیستی، تحت سلطه کشورهای بلوک غرب و اتحادیه اروپا است. پس از پایان جنگ سرد، اتحادیه اروپا همواره به سمت شرق گسترش یافته و کشورهای کمونیستی پیشین را نیز دربر گرفته است. از ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰، اتحادیه اروپا دارای ۲۷ کشور به عنوان عضو دائم است.
با این حال، تعدادی سازمان بین‌المللی دیگر که عمدتاً از کشورهای اروپایی تشکیل شده‌اند یا صراحتاً ادعای منشأ اروپایی دارند، از جمله شورای اروپا با ۴۶ کشور - نخستین سازمان اروپایی پس از جنگ جهانی دوم که به عنوان پیشرو در اروپا شناخته می‌شود، وجود دارد. در این سازمان، ۵۷ کشور برای امنیت و همکاری در اروپا (OSCE) فعال هستند و با یکدیگر همکاری می‌کنند.
فضای سیاسی مدرن

علیرغم بهبود گسترده روابط میان روسیه و کشورهای اروپای غربی پس از پایان جنگ سرد، اخیراً تنش‌ها بر سر گسترش سازمان‌های «غربی»، به‌ویژه اتحادیه اروپا و ناتو، به سمت شرق به کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق افزایش یافته است. این گسترش در نهایت منجر به آغاز درگیری در این قاره شد.
در این میان، بسیاری از کشورهای اروپایی یا به عضویت اتحادیه اروپا درآمده اند یا خواسته خود را برای پیوستن به اتحادیه اروپا ابراز و اعلام کرده‌اند.
درگیری‌ها و تنش‌های نظامی به نسبت کمتری در اروپا وجود دارد، اگرچه مشکلاتی در بالکان غربی، قفقاز، ایرلند شمالی در بریتانیا و کشور باسک در اسپانیا وجود دارد.
بر اساس بررسی داده‌های سال ۲۰۰۷ که در سال ۲۰۰۸ توسط خانه آزادی منتشر شد، کشورهای اروپایی که نمی‌توانند دموکراسی‌های انتخاباتی لیبرال طبقه‌بندی شوند عبارتند از آذربایجان، بلاروس، بوسنی، قزاقستان و روسیه. در میان این کشورها تنها بوسنی سابقه عضویت در اتحاد جماهیر شوروی را ندارد
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی

کشورهای اروپایی عضو شمار زیادی از سازمان‌های بین‌المللی هستند که عمدتاً شامل فعالیت‌ها و همکاری‌های اقتصادی هستند، اگرچه تعدادی از آنها سیاسی هستند یا هر دو. اتحادیه‌های سیاسی اصلی در زیر به تفصیل آمده است.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > اتحادیه اروپا

اتحادیه اروپا یا EU یک اتحادیه سیاسی است که از ۲۷ کشور مستقل تشکیل شده است. این کشورها فعالیت‌های زیادی دارند که مهم‌ترین آنها بازاری واحد و مشترک است که از اتحادیه گمرکی، یک ارز واحد (که قوانین مرتبط با آن در ۲۰ کشور از ۲۷ کشور عضو تصویب شده است)، یک سیاست کشاورزی مشترک و یک سیاست مشترک شیلات تشکیل شده. اتحادیه اروپا همچنین ابتکارات مختلفی برای هماهنگی فعالیت‌های کشورهای عضو خود دارد.
اتحادیه اروپا که غالباً به عنوان یک واحد سیاسی-اقتصادی در نظر گرفته می‌شود، دومین اقتصاد بزرگ جهان با تولید ناخالص داخلی اسمی ۱۴٫۹ تریلیون دلار در سال ۲۰۲۰ میلادی است. همچنین روند حرکت به سمت افزایش همکاری در زمینه دفاع مشترک و سیاست خارجی مشترک و همسو نیز میان کشورهای عضو آن وجود دارد.
این اتحادیه در طول زمان از یک اتحادیه با اولویت در درجه اول اقتصادی به یک اتحادیه به‌طور فزاینده سیاسی تبدیل شده است. این روند با افزایش تعداد حوزه‌های سیاستی که در صلاحیت اتحادیه اروپا قرار می‌گیرند برجسته می‌شود. قدرت سیاسی تمایل دارد از کشورهای عضو به اتحادیه اروپا منتقل شود. توسعه بیشتر صلاحیت‌های سیاسی اتحادیه اروپا موضوع بحث‌های سنگین در داخل و میان برخی از کشورهای عضو این اتحادیه است.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > شورای اروپا

مقالهٔ اصلی: شورای اروپا
شورای اروپا ۴۶ کشور اروپایی را گرد هم می‌آورد که شامل تمامی کشورهای این قاره به استثنای روسیه است که در سال ۲۰۲۲ پس از حمله به اوکراین و بلاروس از این سازمان اخراج شد. این سازمان که در سال ۱۹۴۹ بنیانگذاری شد، قدیمی‌ترین سازمان اروپایی است که امیدهای پس از جنگ برای همکاری صلح‌آمیز را تجسم می‌دهد و بر سه هدف قانونی ارتقای حقوق بشر، دموکراسی و حاکمیت قانون متمرکز است. این سازمان به مسائل اقتصادی و دفاعی نمی‌پردازد. دستاورد اصلی آن کنوانسیون اروپایی حقوق بشر است که ۴۶ طرف متعاهد خود را ملزم به حمایت از حقوق اولیه انسانی شهروندان خود می‌کند و دادگاه استراسبورگ موظف است تا آن را اجرا کند. شورای اروپا به عنوان یک سازمان بین دولتی کلاسیک، دارای بازوی پارلمانی در نظر گرفته می‌شود و هیچ‌یک از اختیارات فراملی اتحادیه اروپا را ندارد؛ بنابراین می‌توان آن را با نسخه اروپایی سازمان ملل مقایسه کرد.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > جامعه سیاسی اروپا

جامعه سیاسی اروپا (EPC) در اکتبر ۲۰۲۲ پس از حمله روسیه به اوکراین تشکیل شد. این گروه برای نخستین بار در اکتبر ۲۰۲۲ میلادی در پراگ، پایتخت جمهوری چک و با شرکت کنندگانی از ۴۴ کشور اروپایی و همچنین نمایندگان اتحادیه اروپا تشکیل جلسه داد. دو کشور روسیه و بلاروس (در پی حمله و درگیری با اوکراین) به نشست گشایش این جامعه دعوت نشدند. پیش‌بینی شده است که این گروه در هر سال دو بار تشکیل جلسه عمومی دهد.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > جامعه انتخاب دموکراتیک

جامعه انتخاب دموکراتیک (CDC) در دسامبر ۲۰۰۵ با تحریک اولیه اوکراین و گرجستان توسط روسیه تشکیل شد و متشکل از شش کشور پس از فروپاشی شوروی (اوکراین، گرجستان، مولداوی، و سه عضو مجمع بالتیک استونی، لتونی و لیتوانی) بود. و سه کشور دیگر اروپای شرقی و مرکزی (اسلوونی، رومانی و مقدونیه شمالی). این مجمع و مجمع دریای سیاه (BSF) سازمان‌هایی نزدیک به هم هستند. همچنین کشورهایی به عنوان ناظر (شامل ارمنستان، بلغارستان و لهستان) در جلسات آنها شرکت می‌کنند.
دقیقاً همانند سازمان توسعه اقتصادی و دموکراسی گوآم که پیش از آن، این مجمع عمدتاً با هدف مقابله با نفوذ فدراسیون روسیه در منطقه مدنظر تمرکز می‌کند. این تنها مجمع بین‌المللی است که در فضای پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی متمرکز است و کشورهای بالتیک نیز در آن شرکت می‌کنند. سه کشور دیگر پس از فروپاشی شوروی در آن، همگی از اعضای گوآم هستند.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > اتحادیه اقتصادی اوراسیا

اتحادیه اقتصادی اوراسیا یک اتحادیه اقتصادی است که کشورهای تشکیل شده پس از فروپاشی شوروی آنرا تشکیل داده‌اند. این معاهده با هدف ایجاد EEU در ۲۹ مه ۲۰۱۴ توسط رهبران سه کشور بلاروس، قزاقستان و روسیه امضا شد و در ۱ ژانویه ۲۰۱۵ لازم الاجرا شد سپس معاهداتی با هدف الحاق و عضویت ارمنستان و قرقیزستان به اتحادیه اقتصادی اوراسیا به ترتیب در ۹ اکتبر ۲۰۱۴ و ۲۳ دسامبر همان سال امضا و تصویب شد. معاهده الحاق ارمنستان نیز در ۲ ژانویه ۲۰۱۵ لازم الاجرا شد. اگرچه معاهده الحاق قرقیزستان تا ماه مه ۲۰۱۵ لازم الاجرا نشد، به شرطی که به تصویب رسیده باشد، از روز بنیانگذاری به عنوان یک کشور لحق شده، در EEU شرکت خواهد کرد. از مولداوی و تاجیکستان به عنوان اعضای آینده این اتحادیه اقتصادی یاد می‌شود.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > مجمع پارلمانی یورونست

مجمع پارلمانی یورونست یک مجمع میان پارلمانی است که در آن اعضای پارلمان اروپا و پارلمان‌های ملی چندین کشور پساشوروی شامل اوکراین، مولداوی، بلاروس، ارمنستان، آذربایجان و گرجستان در آن شرکت می‌کنند و هدف آن، ایجاد و برقراری روابط سیاسی و اقتصادی نزدیکتر با اتحادیه اروپا است.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > کشورهای مشترک المنافع

کشورهای مستقل همسود (مشترک المنافع) (CIS) یک کنفدراسیون متشکل از ۱۲ کشور از ۱۵ کشور اتحاد جماهیر شوروی سابق است (به استثنای سه کشور بالتیک). اگر چه کشورهای مستقل همسود دارای اختیارات فراملی اندکی هستند، اما بیش از یک سازمان صرفاً نمادین است و دارای قدرت‌های هماهنگ‌کننده در حوزه‌های تجارت، مالی، قانون گذاری و امنیت است. مهم‌ترین مسئله مطرح شده برای کشورهای مستقل همسوددر نشست‌ها، ایجاد یک منطقه آزاد تجاری کامل و اتحادیه اقتصادی میان تمامی کشورهای عضو است که از سال ۲۰۰۵ میلادی راه اندازی شده است. همچنین همکاری در زمینه دموکراسی سازی و پیشگیری از جرم و جنایت فرامرزی را ارتقا داده است. علاوه بر این، شش عضو CIS یک معاهده امنیت جمعی به نام سازمان پیمان امنیت جمعی را امضا کردند که یک ائتلاف نظامی بین دولتی در منطقه اوراسیا است.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > جامعه برای دموکراسی و حقوق ملل

سرزمین‌های مورد مناقشه که پس از فروپاشی شوروی و به تحریک فدراسیون روسیه علیه حاکمیت خود اقدام کردند و برای استقلال کوشیدند، یعنی آبخازستان، اوستیای جنوبی و ترانس نیستریا همگی اعضای مجمع دموکراسی و حقوق ملل هستند که هدف آن ایجاد ادغام نزدیکتر بین اعضا است.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > سازمان پیمان آتلانتیک شمالی

مقاله‌های اصلی: ناتو، روابط خارجی ناتو، طرح اقدام مشارکت فردی، و مشارکت برای صلح
سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) یک پیمان نظامی از کشورهای اروپایی است که با همراهی ایالات متحده آمریکا و کانادا است. این سازمان به عنوان یک اقدام امنیتی جمعی پس از جنگ جهانی دوم بنیانگذاری شد و هدف آن، جلوگیری از گسترش نفوذ شوروی بود.
این ماده به این منظور در نظر گرفته شده بود که اگر اتحاد جماهیر شوروی به متحدان اروپایی ایالات متحده حمله کند، به گونه ای برخورد شود که گویی حمله ای به خود ایالات متحده است که بزرگ‌ترین ارتش را دارد و بنابراین می‌تواند مهم‌ترین را ارائه دهد. تلافی با این حال، تهاجم وحشتناک شوروی به اروپا هرگز رخ نداد. در عوض، این ماده برای اولین بار در تاریخ معاهده در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۱ در پاسخ به حملات ۱۱ سپتامبر به ایالات متحده در روز قبل مورد استناد قرار گرفت.
اتحادیه‌ها، سازمان‌ها و اتحادهای بین‌المللی > سازمان دموکراسی و توسعه اقتصادی گوام

سازمان دموکراسی و توسعه اقتصادی گوام یک سازمان منطقه ای متشکل از چهار کشور مستقل مشترک المنافع است: گرجستان، اوکراین، آذربایجان و مولداوی. این گروه به عنوان راهی برای مقابله با نفوذ روسیه در منطقه ایجاد شد و از حمایت و تشویق ایالات متحده برخوردار شد. اگرچه در مقطعی به‌طور کلی رکود در نظر گرفته می‌شد، تحولات اخیر باعث گمانه زنی‌هایی در مورد احیای احتمالی این سازمان شده است.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار

مقالهٔ اصلی: فهرست جنبش‌های جدایی‌خواه فعال در اروپا
این جنبش‌ها که به دنبال خودمختاری یا استقلال از کشورهای مادر هستند، از نظر حمایت مردمی و مشخصات سیاسی خود، از جنبش‌های حاشیه‌ای گرفته تا مبارزات جریان اصلی، بسیار متفاوت هستند، آنگونه که برخی منشأ خارجی و برخی داخلی دارند.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > بلژیک

دو حزب سیاسی بلژیک، ولامس بلانگ و ائتلاف فلامان جدید، خواهان استقلال فلاندر، بخش شمالی کشور هستند. سایر احزاب فلاندری برای خودمختاری منطقه ای بیشتر درخواست می‌کنند. همچنین یک جنبش کوچک با هدف اتحاد فلاندر با هلند وجود دارد (به هلند بزرگ مراجعه کنید).
منطقه خودمختار بلژیک والونیا جنبش تقریباً منقرض شده‌ای دارد که به دنبال اتحاد با فرانسه است.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > بوسنی و هرزگوین

برخی از ساکنان جمهوری صربسکا، یکی از دو نهاد تشکیل دهنده در بوسنی و هرزگوین (دیگری فدراسیون بوسنی و هرزگوین) که اکثریت قریب به اتفاق آنها صرب‌های نژادی هستند، استقلال از بوسنی و هرزگوین و اتحاد با صربستان را انتخاب می‌کنند. جمهوری صربسکا ۴۹ درصد از خاک بوسنی را تشکیل می‌دهد و در بسیاری از زمینه‌ها مستقل از بقیه کشور عمل می‌کند. اگرچه استقلال در دستور کار رسمی دولت قرار ندارد، سیاستمداران صرب منطقه ارتباطی بین وضعیت احتمالی آینده کوزوو و وضعیت جمهوری صربسکا می‌بینند.
کروات‌ها که به عنوان کشور تشکیل‌دهنده بوسنی و هرزگوین باقی می‌مانند، با بوسنیایی‌های قومی در یک نهاد مشترک متحد می‌مانند. برخی از سیاستمداران کروات بوسنیایی یک نهاد تشکیل دهنده جداگانه برای کروات‌ها در امتداد خطوط جمهوری صربسکا پیشنهاد کرده‌اند.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > دانمارک

سرزمین‌های دانمارکی گرینلند و جزایر فارو جنبش‌های استقلال طلبی بسیار قوی دارند. خودمختاری گرینلند آن را به عنوان یک کشور تشکیل دهنده تحت پادشاهی دانمارک نشان می‌دهد.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > فنلاند

جزایر آلند دارای خودمختاری هستند. در سال ۲۰۰۳، حزب جدایی طلب آلاندس فرامتید تشکیل شد. از زمان استقلال فنلاند حمایت زیادی برای استقلال کامل وجود نداشته است، اما در سال‌های گذشته این حمایت اندکی افزایش یافته است.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > فرانسه

جزیره مدیترانه ای کورس دارای یک گروه مهم و رو به رشد است که خواستار استقلال از فرانسه هستند. همچنین جنبش‌هایی در منطقه بریتانی در شمال فرانسه وجود دارد که می‌خواهند استقلال خود را از دست داده در سال ۱۵۳۲ به دست آورند، و در ساووی در جنوب شرقی، که در پی همه‌پرسی مورد مناقشه در سال ۱۸۶۰ به فرانسه ضمیمه شد.
بخش‌هایی از ناوار، کشور باسک و کاتالونیا وارد فرانسه می‌شوند.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > گرجستان

اوستیای جنوبی در ۲۸ نوامبر ۱۹۹۱ و آبخازیا در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۲ استقلال خود را اعلام کردند. پس از جنگ کوتاه اوستیای جنوبی در سال ۲۰۰۸، هر دو نهاد تا حدی توسط چندین کشور عضو سازمان ملل مستقل به رسمیت شناخته شدند. گرجستان هر دو را «سرزمین‌های اشغالی» در داخل مرزهای خود می‌داند. هر دو دولت در جامعه برای دموکراسی و حقوق ملل شرکت می‌کنند.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > ایتالیا

لگا نورد، حزبی که به ویژه در ونتو (لیگا ونتا) و لمباردی (لگا لومباردا) قوی است، یا جدایی یا خودمختاری بزرگ‌تر را برای شمال ایتالیا تحت نام پادانیا ترویج کرده است و جنوب ایتالیا را به خاطر از بین بردن بودجه مالیاتی و جلوگیری از پیشرفت سرزنش می‌کند. گروه‌های مشابهی در جنوب ایتالیا فعال هستند، اما می‌توانند به حمایت انتخاباتی بسیار کمتری تکیه کنند. تعداد زیادی از احزاب خودمختار و جدایی‌طلب در مناطق شمالی فعال هستند: اتحادیه والدوستان، حزب مردم تیرول جنوبی، Die Freiheitlichen، حزب خودمختار تیرولین ترنتینو، اتحادیه شمال شرقی، ایالت ونتو، و غیره
در استان تیرول جنوبی، حزب آزادی تیرول جنوبی، که برای اتحاد مجدد استان با اتریش مبارزه می‌کرد، در حالی که در ساردینیا ، جمهوری مستقل ساردینیا از استقلال کامل منطقه حمایت می‌کند. منطقه مدیترانه خانه بسیاری از احزاب خودمختار است: حزب اقدام ساردین، اصلاح طلبان ساردین، حزب مردم ساردین، اتحادیه ساردینی‌ها، مورهای سرخ و غیره.
روسای جمهور خودمختار چهار منطقه از بیست منطقه ایتالیا را رهبری می‌کنند: ونتو (لوکا زایا، لیگا ونتا)، دره آئوستا (آگوستو رولاندین، اتحادیه والدوستان)، لمباردی (روبرتو مارونی، لگا لومباردا) و ترنتینو-آلتو آدیگه/سودترول (لورنزو دلایی، اتحادیه برای) ترنتینو).
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > مولداوی

منطقه شرق مولداوی ترانس نیستریا، که دارای جمعیت زیادی از قومیت روسی و اوکراینی است، در ۲ سپتامبر ۱۹۹۰ از مولداوی اعلام استقلال کرد و یکی از اعضای جامعه برای دموکراسی و حقوق ملل است. دولت مولداوی علیرغم اینکه کنترلی بر منطقه ندارد، از به رسمیت شناختن این ادعا خودداری می‌کند. جنبش قابل توجهی در مولداوی و رومانی با هدف اتحاد مجدد دو کشور وجود دارد.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > هلند

حزب ملی فریزی به دنبال خودمختاری بیشتر برای فریزلند بدون تلاش برای استقلال کامل است. حفظ فرهنگ فریزی از اهداف مهم حزب است.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > رومانی

قبل از معاهده تریانون پس از جنگ جهانی اول، ترانسیلوانیا به اتریش-مجارستان تعلق داشت و دارای اقلیت‌هایی از مجارستان‌های قومی است که خواهان خودمختاری منطقه ای در این کشور هستند.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > روسیه

بسیاری از مناطق روسیه جنبش‌های استقلال طلبانه دارند، عمدتاً در مرز شمال قفقاز این ایالت. برجسته‌ترین آنها چچن، داغستان و اینگوشتیا هستند که به خوبی از گروه‌های چریکی درگیر در درگیری آشکار با مقامات روسیه حمایت کرده‌اند.
برخی از مردم تاتار به دنبال استقلال منطقه تاتارستان هستند
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > صربستان

وضعیت کوزوو موضوع یک مناقشه سیاسی و سرزمینی طولانی مدت بین دولت صربستان (و قبلاً یوگسلاوی) و جمعیت عمدتاً آلبانیایی قومی کوزوو است. مذاکرات بین‌المللی در سال ۲۰۰۶ برای تعیین وضعیت نهایی آغاز شد (به روند وضعیت کوزوو مراجعه کنید). کوزوو در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ استقلال خود را اعلام کرد.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > اسپانیا

در داخل اسپانیا جنبش‌های استقلال طلبی در برخی از مناطق خودمختار وجود دارد، به ویژه مناطقی که دارای زبان‌های رسمی مشترک هستند مانند کاتالونیا، کشور باسک و گالیسیا. اینها عمدتاً صلح آمیز هستند، اما برخی مانند ETA و Terra Lliure از ابزارهای خشونت‌آمیز استفاده کرده‌اند.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > اوکراین

منطقه خودمختار اوکراین کریمه به فدراسیون روسیه ضمیمه شده است. بخش شرقی این کشور که اکثریت آن روسوفون است تقسیم شده است و برخی گروه‌ها از این منطقه درخواست می‌کنند که اوکراین را ترک کند و به روسیه بپیوندد.
فشارهای تجزیه طلبانه و تفویض اختیار > انگلستان

در ایرلند شمالی، Sinn Féin و حزب سوسیال دموکرات و کارگر بین آنها حدود ۴۰ درصد از آرا را در انتخابات به دست می‌آورند، با هر دو حزب حامی ایرلند شمالی که بریتانیا را ترک کرده و به ایرلند برای ایجاد یک ایرلند متحد می‌پیوندند.
در اسکاتلند، حزب ملی اسکاتلند (SNP)، سبزهای اسکاتلند، حزب سوسیالیست اسکاتلند (SSP) و حزب آلبا همگی از استقلال اسکاتلند حمایت می‌کنند. SNP در انتخابات پارلمان اسکاتلند در سال ۲۰۱۱ اکثریت مطلق را به دست آورد و همه‌پرسی استقلال اسکاتلند را در سال ۲۰۱۴ برگزار کرد، در این میان اکثریت رای‌دهندگان اسکاتلندی با اختلاف ۵۵ تا ۴۵ درصد از باقی ماندن بخشی از بریتانیا حمایت کردند. با این حال، از زمان رفراندوم اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۶، که در آن اسکاتلند و ایرلند شمالی به باقی ماندن رأی دادند، درخواست‌هایی برای استقلال مجدداً مطرح شد.
در ولز، Plaid Cymru و Propel از استقلال ولز حمایت می‌کنند. نظرسنجی‌ها عموماً حمایت از استقلال ولز را در حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد نشان می‌دهد.
در انگلستان، جنبش‌هایی مانند دموکرات‌های انگلیسی وجود دارند که خواستار تشکیل پارلمان انگلیسی هستند. همچنین جنبش‌هایی مانند منطقه گرایان وسکس وجود دارند که خواهان واگذاری قدرت به مناطق انگلیسی هستند. جنبش‌های به دنبال خودمختاری یا استقلال شامل مبیون کرنو در شبه جزیره کورنوال است.
از ۲۴ ژوئن ۲۰۱۶، بریتانیا رسماً به خروج از اتحادیه اروپا رای داد. این در حال حاضر یک روند در حال انجام است تا روند خروج رسماً در ۲۹ مارس ۲۰۱۹ آغاز شود. با این حال، تک تک کشورهای تشکیل دهنده در بریتانیا، به ویژه اسکاتلند و ایرلند شمالی به باقی ماندن در اتحادیه اروپا رای دادند، که باعث درخواست برای یک همه‌پرسی استقلال دیگر در اسکاتلند و همچنین افزایش احتمال اتحاد مجدد ایرلند شد.
نقشه کشورهای اروپایی با رنگ آمیزی درصد آرای حزب حاکم در انتخابات گذشته در سال ۲۰۲۲
کشور عضو اتحادیه اروپا  عضو منطقه اقتصادی اروپا به عنوان نامزد اتحادیه اروپا  عضو سازمان توسعه اقتصادی و دموکراسی گوآم  عضو مجمع اقتصادی اوراسیا
باغ شالیمار

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان: پاکستان
معیار ثبت: فرهنگی: i, ii, iii
شمارهٔ ثبت: ۱۷۱
تاریخ ثبت: ۱۹۸۱ (جلسه پنجم)
در خطر؟: از سال ۲۰۰۰ - تاکنون
باغ شالیمار یا شالامار که پیشتر شهلا باغ نامیده می‌شده، بوستانی در لاهور، پاکستان است. این باغ به دستور شاه جهان، امپراتور گورکانی، در سال ۱۶۴۱ میلادی ساخته شد.
باغ شالیمار توسط ملا علاءالملک تونی، زاده شهر تون (فردوس کنونی)، از معماران مشهور ایرانی قرن ۱۱ هجری ساخته شده است.
باغ شالیمار به شکل یک متوازی‌الأضلاع طویل ساخته شده که دیوارهای بلند آجری منبت‌کاری شده آن را در بر گرفته‌اند. طرح این باغ بر پایه طرح چهارباغ شکل گرفته و درازای باغ‌های آن ۶۵۸ متر از شمال به جنوب و پهنای آن ۲۵۸ متر از شرق به غرب است.
باغ‌های شالیمار در سال ۱۹۸۱ به همراه قلعه لاهور در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
حزب میهن

| حزب میهن | حزب میهن |
| --- | --- |
رهبر: کریم سنجابی
انحلال و برچینش: ۱۳۲۴
ادغام از: پیکار، استقلال و میهن پرستان
ادغام در: با حزب ایران
روزنامه: ایران ما
مرام سیاسی: ملی‌گرایی ایرانی
سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات
حزب میهن یکی از احزاب ملی‌گرای ایران بود که پس از برکناری رضا شاه از قدرت در دهه ۱۳۳۰ش و آغاز پهلوی دوم شکل گرفت. این حزب از ائتلاف سه حزب هم‌مسلک دیگرِ پیکار، استقلال و میهن‌پرستان به رهبری کریم سنجابی به وجود آمد.
ادغام با حزب ایران

احزاب ناسیونالیست و سوسیال مانند حزب استقلال (ایران) (به رهبری عبدالقدیر آزاد)، حزب پیکار (به رهبری خسرو اقبال، محمود تفضلی) و حزب میهن‌پرستان (به رهبری کریم سنجابی) در سال ۱۳۲۳ تحت عنوان «حزب میهن» در یکدیگر ادغام شده و یک حزب واحد را تشکیل می‌دهند اما پس از آن در برخی از شهرستان‌ها برخی از شعبه‌های احزاب موتلف به حزب توده می‌پیوندند و بحران حزب جدید را فرا می‌گیرد.
در خرداد ماه سال ۱۳۲۴ حزب میهن به رهبری کریم سنجابی با حزب ایران ائتلاف کرده و با پیوستن این حزب به حزب ایران، مجموعه دارای شعبه‌هایی در خارج از تهران گردید که باعث گسترش آن شد.
دریاچه اشکل

دریاچه اشکل
دریاچه اِشکِل دریاچه‌ای است در شمال کشور تونس در نزدیکی دریای مدیترانه.
دریاچه و تالاب پارک ملی اشکل مکان مهمی در راه مهاجرت سالانه صدها هزار پرنده مهاجر است.
اردک‌ها، غازها، لک‌لک‌ها و مرغ‌های آتشی از پرندگان اشکل هستند.
این پارک از سال ۱۹۸۰ در لیست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته‌است.
ساخت سد بر سر راه سرچشمه‌های اشکل باعث ایجاد دگرگونی‌های اساسی در توازن زیست‌بوم دریاچه و تالاب اشکل شده‌است.
آرتور دو گوبینو

| آرتور دو گوبینو | آرتور دو گوبینو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ ژوئیهٔ ۱۸۱۶ شهر ویل‌داوری در فرانسه
درگذشت: ۱۳ اکتبر ۱۸۸۲ (۶۶ سال) تورین
ملیت:  فرانسه
پیشه: نویسنده
کنت آرتور دو گوبینو (به فرانسوی: Joseph Arthur de Gobineau) (۱۸۱۶–۱۸۸۲) نویسنده، خاورشناس، شاعر، تاریخ‌نگار، پژوهشگر و سیاستمدار فرانسوی بود.
ریشهٔ نظریه نژادگرایانه نوین را به او نسبت می‌دهند. با این که در زمان زندگیش جز در نزد اندکی از روشنفکران و هنرمندان مانند واگنر _که دوست او بود_ شناخته نشد، پس از مرگ اندیشه‌های او هوادارانی یافت و باورش دربارهٔ نابرابری نژادها به ویژه در آلمان طرفدار پیدا کرد و مشهور شد.
زندگی‌نامه

گوبینو در شهر ویل‌داوری از شهرهای فرانسه به دنیا آمد. پدرش از خاندان بوردو بود. مادرش در کودکی گوبینو به سوئیس رفت و پسرش را به مدرسهٔ بی‌ین فرستاد در این مدرسه بود که مقدمات زبان‌های شرقی را فراگرفت.
بعد از مدتی به علت اخراج پدرش از ارتش فرانسه به شهر لوریان رفت و در این شهر به تاریخ و ادبیات علاقه پیدا کرد.
استادش دربارهٔ او گفته بود: هرگز کسی را ندیده‌ام که در عین هوشمندی این همه ساده‌دل باشد. از همان دوران مسحور زیبایی‌های مشرق‌زمین گشت و در نوزده‌سالگی به پاریس رفت. در پاریس به کارهای اداری و روزنامه‌نگاری مشغول گشت و اولین منظومهٔ خود را با نام دلفزا را که همهٔ بازیگران آن ایرانی بودند، به رشتهٔ تحریر درآورد و در آن کمی از تأثرات و عواطف خود را بیان کرد.
در سال ۱۸۴۹ توکویل وزیر امور خارجه فرانسه او را رئیس دفتر خود کرد و راه را برای سفرهای گوبینو به مشرق‌زمین هموار کرد.
سفر به ایران

گوبینو در سال ۱۸۵۵ به همراه همسر و دخترش از طریق بندر بوشهر به ایران آمد و از طرف دربار استقبال باشکوهی از او به عمل آمد. در طول اقامت خود در ایران به زبان فارسی مسلط شد و به کارهایی از قبیل سکه‌شناسی و مطالعهٔ تاریخ و فلسفه و ترجمهٔ متون فارسی به فرانسه مشغول گشت.گوبینو در طول زندگی پر ماجرای خود در سال ۱۸۵۸ بار دیگر به فرانسه بازگشت و به آمریکا رفت و بعد از مدتی بار دیگر در مقام سفیر فرانسه به تهران اعزام شد و تا سال ۱۸۶۳ در این مقام باقی ماند. سال‌های آخر عمر او در سفر به سرزمین‌های اروپایی مخصوصاً آلمان و ایتالیا سپری شد و در اواخر عمر هم در پاریس زیست و در شهر تورین درگذشت.