stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیم‌مرغ

| نیم‌مرغ محدودهٔ زمانی: کرتاسه پسین, ۸۹ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   | نیم‌مرغ محدودهٔ زمانی: کرتاسه پسین, ۸۹ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |
نیم‌مرغ، Unenlagia: نیم‌مرغ، Unenlagia
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
نیم‌مرغ (نام علمی: Unenlagia) نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
دی بهیموت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی خاص
بنا نهاده: ۲۷ مه ۲۰۰۳؛ ۲۱ سال پیش (۲۰۰۳-27}})
دفتر مرکزی: سن دیگو، کالیفرنیا،  ایالات متحده آمریکا
محدودهٔ فعالیت: جهانی
تعداد کارکنان: ۹۰ نفر
وبگاه: thebehemoth.com
دی بهیموت (انگلیسی: The Behemoth) شرکت بازی ویدئویی آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شده است.
کتر

کُتر تیره‌ای از طایفه زیدعلی بیرانوند  است.
زادگاه اصلی آن‌ها پشتکوه (منطقه ایلیاتی کبیرکوه) می‌باشد.
طایفه کتر در مناطق گرمسیری و دره شهر و چم مهر با زبان لکی و مناطق هرو و روستای قلعه علی و سیلاخور و عموماً سایر مناطق با زبان لکی تکلم می‌کنند و تماماً شیعه هستند.
تاریخچه

در اواخر دوران حکومت قاجار فردی بنام امرعلی که از نوادگان زیدعلی بیرانوند بوده به دلیل کشتن تعدادی از افراد قشون حکومت تحت تعقیب قرار میگرد و جهت حفظ جان خود از کبیرکوه به موسیان و سپس به عراق می‌گریزد بعد از اینکه وضعیت آرام می‌شود به موسیان برگشته و به‌طور ناشناس در بین مردم به زندگی خود ادامه می‌دهد. او در ساخت ابزارآلات بخصوص کتاره یا کتار که خنجر و شمشیری کوتاه با لبه پهن است مهارت زیادی داشته‌است. با راه‌اندازی کارگاه آهنگری اقدام به ساخت ابزارآلات مورد نیاز مردم می‌کند. وی به واسطه مهارت خود در ساخت کتار به امرعلی کتار معروف می‌شود. از طایفه دیناروند همسر اختیار کرده و صاحب شش فرزند پسر می‌شود. شش فرزند امرعلی بنامهای مرشد، کرمجان، پنجعلی، علی حیدر ،شاه حسین و میرحسین پس از اینکه از هویت پدر آگاه شدند به ایل خود (بیرانوند) پیوسته و عازم هرو و منطقه سیلاخور می‌شوند. پدرشان به دلیل کهولت سن به رحمت خدا رفته و در قبرستان (دارسوز) سوکی دفن می‌شود. فرزندان امرعلی از اقوام و ایل خود همسر اختیار کرده و صاحب فرزند می‌شوند. به‌طوری که فرزندان و نوه‌های امرعلی کتار به طایفه بزرگی بنام کتار که به مرور زمان به «کُتر تغییر یافته» تبدیل می‌شود. طایفه کُتر در دروان ظلم و جور رضاخان عمدتاً از جنگجویان علی مردان خان بیرانوند بوده‌اند. سردارانی همچون مرشد، کرمجان، محمدعلی، براری، مهرعلی، شاه حسین و میرحسین داشته‌اند. در طول دوران مبارزه ایل بیرانوند با حکومت این افراد به دست دژخیمان پهلوی کشته شده‌اند یا از خانه و کاشانه خود رانده یا تعبید گردیده‌اند. نقل است که بزرگان کتر دوشادوش علیمردان خان (مردو) در جنگ‌های بیرانوند با روس و انگلیس و جنگ‌های بیرانوند با رضاخان شرکت داشته‌اند و به فرمان علیمردان خان به مردمی که بر اثر قحطی رنج می‌بردند کمک زیادی کرده‌اند. با ترور ناجوانمردانه علی مردان خان و شکست عشایر از قشون رضا خان، خانواده‌های کتر یاغی می‌شوند. تعدادی از بزرگان آن‌ها دستگیر و تعدادی متواری و به منطقه گرمسیری کوچ می‌کنند یا به مناطق دیگر کشور ایران تعبید شدند.
محل سکونت طایفه کُتر

طایفه کترعمدتاً در منطقه گرمسیری مابین دره شهر و پلدختر، اندیمشک هروه زاغه (بین طایفه دالوند و میخک)، خرم‌آباد، بروجرد، آغاجاری، اهواز، پلدختر، تهران، ورامین، نورآباد ممسنی فارس،شیراز، دره شهر، الوار گرمسیری، چم مهر، کمالوند، کرمانشاه، ساوه، گلستان، ماژین و... ساکن هستند.
هوخشتره هخامنشی

برای دیگر کاربردها، هووخشتره (ابهام‌زدایی‌) را ببینید.
| هُووَخْشَتْرَه | هُووَخْشَتْرَه |
| --- | --- |
هُووَخْشَتْرَه در پاره‌چین اسکندر: هُووَخْشَتْرَه در پاره‌چین اسکندر
فرزند(ان): بسوس آماستریس
دودمان: هخامنشیان
هُووَخْشَتْرَه یا وَخْشووَردَه هخامنشی(به زبان مادی: ᴴuvaxšϑra؛ نویسه‌گردانی: هُووَخْشَثرَه، به پارسی باستان: 𐎢𐎺𐎧𐏁𐎫𐎼؛ نویسه‌گردانی‌به لاتین: ᴴuvaxštra؛ نویسه‌گردانی: هُووَخْشَتْرَه یا به پارسی باستان: Vaxšuvarda، به زبان اکدی:  Waksatar، به فریگی‌باستان: Ksuwaksaros، یونانی باستان: Κυαξάρης Kuaxarēs، به لاتین: Cyaxarēs) (سده ۴ پیش از میلاد) برادر داریوش سوم شاهنشاه هخامنشی و هم‌چنین پدر اردشیر پنجم (بسوس) آخرین شاه هخامنشی و آماستریس، ملکه هراکلیا بود.
نام

نام او در فارسی باستان به شکل Huxšaθra و به معنی «فرمانروای خوب» بود. نام او در یونانی به صورت Oξυαθρης و در انگلیسی به شکل Oxyathres ضبط شده‌است.
پیشینه

هُووَخْشَتْرَه به خاطر دلاوری‌هایش، به ویژه در نبرد ایسوس در سال ۳۳۳ پ.م. شهرت یافت. در آن نبرد و زمانی که اسکندر مقدونی با سوارانش حمله‌ور شده‌بود هُووَخْشَتْرَه در دفاع از شاهنشاه ایران نقش بسیار مهمی ایفا کرد. این صحنه در نقاشی موزائیکی نبرد ایسوس در پمپئی ایتالیا دیده می‌شود.
هُووَخْشَتْرَه بعدها زمانی که داریوش سوم به باختر می‌گریخت او را همراهی کرد و همزمان با او به دست اسکندر اسیر شد. اما اسکندر با احترام بسیار با او برخورد کرد و حتی به هُووَخْشَتْرَه منصب شرافتمندانه‌ای داد و وظیفه تنبیه فرزندش اردشیر پنجم، که قاتل داریوش سوم بود، را نیز به هُووَخْشَتْرَه سپرد.
جاروب نپتون

نقشه نخستین جارو دستی که در سال ۱۸۷۶ اختراع شد.
یک جارو دستی روتارو.
نمایی از درون جارو روتارو که دارای دو برس حلقه‌ای و یک برس میله‌ای برای پاکسازی بیشتر.
جارو دستی یا جارو نپتون (به انگلیسی: Carpet sweeper) یک دستگاه مکانیکی برای تمیز کردن فرش و موکت است. این نوع جاروها پیش از اختراع جاروبرقی محبوب بودند، ولی امروز تا حد زیادی کاربرد و محبوبیت پیشین خود را ازدست داده‌اند. با این وجود، استفاده از آن‌ها در بسیاری از مجموعه‌های خانگی و تجاری همچنان ادامه دارد، زیرا سبک و بی صدا هستند و به کاربران امکان می‌دهد بدون ایجاد مزاحمت برای مراجعه کنندگان، بیماران، نوزادان و حیوانات خانگی، زباله‌ها و آلودگی‌های کوچک را به سرعت از سطح زمین پاک کند و چون برای کار کردن به برق نیازی ندارند همچنان پرکاربرد هستند.
کارکرد

جارو دستی‌ها معمولاً از یک جعبه کوچک تشکیل شده‌است. بخش زیرین جعبه دارای غلتک و برس است که توسط کمربند یا چرخ دنده به هم متصل می‌شوند. همچنین یک ظرف برای خاکروبه وجود دارد. چیدمان به گونه ای است که، هنگامی که در امتداد یک خط رانده می‌شود، غلتک‌ها می‌چرخند و برس‌ها را مجبور به چرخش می‌کنند. برس‌ها خاک و گرد و غبار را از کف به داخل ظرف می‌ریزند.
پیشینه

طرح این جارو نخستین بار توسط «ملویل آر بیسل» از گرند رپیدز، میشیگان، ایالات متحده، در سال ۱۸۷۶ ثبت اختراع شد. بیسل در سال ۱۸۸۳ فروش دستگاه‌های جارو دستی را آغاز کرد. آن‌ها پس از فروش اولین مدل Ewbank در سال ۱۸۸۹ در انگلستان مشهور شدند. نسخه‌های جدید مجهز به پیشرانه در اوایل قرن ۲۰ با باتری‌های قابل شارژ و یک موتور الکتریکی برای چرخش غلتک‌ها و برس‌ها طراحی شده‌اند.
هیوه (یمن)

هیوه روستایی است در (بلا قیقة) ، دهستانی است در عزلهٔ (الطیور) ، در شمال غربی حجة ، از توابع استان مأرب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است.
جمعیت

جمعیت آن ( ۸۱۶۳ ) نفر (۸۰ خانوار) می‌باشد.
ونوپتریکس

| ونوپتریکس محدودهٔ زمانی: ژوراسیک پسین، Tithonian  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      | ونوپتریکس محدودهٔ زمانی: ژوراسیک پسین، Tithonian  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
بالاشاخه:: Lophophore
شاخه:: طنابداران
زیرشاخه:: مهره‌داران
فروشاخه:: آرواره‌داران
بالارده:: چهاراندامان
رده:: جمجمه‌داران
راسته:: خزندگان بال‌دار
زیرراسته:: بال‌انگشتی‌سانان
ونوپتریکس (نام علمی: Wenupteryx) نام یک سرده از زیرراسته بال‌انگشتی‌سانان است.
رچیتسا

| رچیتسا بلاروسی: Рэчыца | رچیتسا بلاروسی: Рэчыца |
| --- | --- |
Rechytsa town centre, Kastrychnitskaya (October) Square: Rechytsa town centre, Kastrychnitskaya (October) Square
  پرچمنشان:   پرچمنشان
رچیتساموقعیت رچیتسا در نقشه: رچیتساموقعیت رچیتسا در نقشه
مختصات: ۵۲°۲۱′۵۰″ شمالی ۳۰°۲۳′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۳۶۳۸۹°شمالی ۳۰٫۳۹۴۷۲°شرقی﻿ / 52.36389; 30.39472: مختصات: ۵۲°۲۱′۵۰″ شمالی ۳۰°۲۳′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۳۶۳۸۹°شمالی ۳۰٫۳۹۴۷۲°شرقی﻿ / 52.36389; 30.39472
کشور:  بلاروس
منطقه: منطقه گومل
منطقه: Rechytsa District
تأسیس‌شده: ۱۲۱۳
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۹٫۴ کیلومتر مربع (۱۱٫۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۲۸ متر (۴۲۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۶۶۴۰۰
 • تراکم: ۲۳۰۰/کیلومتر مربع (۵۸۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
کد پستی: ۲۴۷۵۰۰
کد منطقه: +۳۷۵ ۲۳۴۰
License plate: ۳
وبگاه: rechitsa.gov.by (به روسی)
رچیتسا (به لاتین: Rechytsa) یک منطقهٔ مسکونی در بلاروس است که در منطقه گومل واقع شده‌است. رچیتسا ۲۹٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۶٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوهانی

| سوهانی | سوهانی |
| --- | --- |
سوهانیLocation in Madagascar: سوهانیLocation in Madagascar
مختصات: ۱۸°۴۰′ جنوبی ۴۴°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۶۶۷°جنوبی ۴۴٫۲۱۷°شرقی﻿ / -18.667; 44.217: مختصات: ۱۸°۴۰′ جنوبی ۴۴°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۶۶۷°جنوبی ۴۴٫۲۱۷°شرقی﻿ / -18.667; 44.217
کشور:  ماداگاسکار
فهرست منطقه‌های ماداگاسکار: ملاکی (ماداگاسکار)
District: Antsalova
ارتفاع: ۴۸ متر (۱۵۷ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۱۰٬۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳ (زمان شرق آفریقا)
سوهانی (به لاتین: Soahany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه آنتسالووا واقع شده‌است.
 سوهانی  ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بنی تمیم

Arab tribe
بنی تَمیم از قبیله‌های عرب است که بیشتر در شبه‌جزیره عربستان و مناطق همسایه آن زندگی می‌کنند.
| Banū Tamīm بَنُو تَمِیم | Banū Tamīm بَنُو تَمِیم |
| --- | --- |
Mudarite Arab tribe: Mudarite Arab tribe
قومیت: Arab
نَسَب: At-Tamīmī ٱلتَّمِیمِیّ
مکان: Arabia and North Africa
تبار: Tamim ibn Murr ibn 'Udd ibn Amr (Tabikhah) ibn Ilyas ibn Mudar
قبیله اصلی: Banu Mudar
شاخه‌ها:  Banu Amr Banu Anbar  Banu Usayd  Banu Hajim  Banu Malik  Banu Harith  Banu Qalib  Banu Sa'd Banu Kab  Banu Amr  Banu Harith  Banu Malik  Banu Awafa  Banu Jashm  Banu Abd Shams  Banu Hanzala Banu Malik  Banu Yarbu'  Banu Rabi'a  Banu Amr  Banu Marah  Banu Ghalib  Banu Kulfa  Banu Qays  Banu Rabbab Banu Uday  Banu aldarm Banu Tawr  Banu Awf  Banu Dabba 
زبان: Arabic
دین: Sunni Islam
نسب این قوم به جدشان تمیم بن مُر بن اُد بن طابخه بن الیاس بن مُضَر بن نزار بن مَعَد بن عدنان که جد قوم‌های عدنانی است می‌رسد.
اکثر قبائل بنی تمیم در عراق و خوزستان ساکن هستند.
بنی تمیم و ایران

گروهی از عشایر عرب ایرانی که در استان خوزستان و در ناحیه دشت میشان زندگی می‌کنند از این قبیله هستند.
عشایر تمیمی در روزگار پیش از اسلام هم‌پیمان ساسانیان بودند.
ابن‌عباس در زمان علی بن ابی‌طالب حاکم بصره بود و بر بنی‌تمیم سخت می‌گرفت؛ زیرا آنان در جنگ جمل جزء یاران عایشه بودند. علی بن ابی‌طالب در نامه‌ای ابن‌عباس را از این کار نهی نمود.
تمیمی‌های عرب در عرصه جنگ و قدرت توانمند و در عرصه هنرهای نمایشی و تئاتر در زمان یونانیان از پیشرویان هنر بودند، به گونه‌ای که تصور می‌شد این نسل تا ابد در عرصه‌های هنری فعالیت می‌کند و مالک هنر جهان خواهد شد.
شیخ این قبیله هم‌اکنون مزاحم مصطفی الکنعان می‌باشد که ساکن در شهر بصره است و همچنین محمد حبیب الکنعان که به محمد الکنعان معروف است که در خرمشهر و آبادان و نیز شیخ دارم الکنعان بزرگ‌ترین شیخ بنی‌تمیم در اهواز می‌باشد.
گروهی کوچکی از بنی‌تمیم در استان هرمزگان و بوشهر ساکن هستند. در استان بوشهر تمیمی‌ها بیشتر در غرب شهرستان عسلویه منطقه چاه مبارک ساکن هستند وبه صورت اقلیتی در هرمزگان شهرستان لنگه پارسیان روستای سهمو و روستای طولا در قشم ساکن هستند.
نیتروفن

| نیتروفن | نیتروفن |
| --- | --- |
نام‌گذاری آیوپاک24-Dichloro-1-(4-nitrophenoxy)benzene: نام‌گذاری آیوپاک24-Dichloro-1-(4-nitrophenoxy)benzene
دیگر نام‌هاNitrophen; Nitrofene; 24-Dichlorophenyl 4-nitrophenyl ether: دیگر نام‌هاNitrophen; Nitrofene; 24-Dichlorophenyl 4-nitrophenyl ether
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: ۱۸۳۶-۷۵-۵ Y
پاب‌کم: ۱۵۷۸۷
کم‌اسپایدر: ۱۵۰۱۰
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES Clc2cc(Cl)ccc2Oc1ccc([N+]([O-])=O)cc1 :  SMILES Clc2cc(Cl)ccc2Oc1ccc([N+]([O-])=O)cc1 
 InChI InChI=1S/C12H7Cl2NO3/c13-8-1-6-12(11(14)7-8)18-10-4-2-9(3-5-10)15(16)17/h1-7H Key: XITQUSLLOSKDTB-UHFFFAOYSA-NInChI=1/C12H7Cl2NO3/c13-8-1-6-12(11(14)7-8)18-10-4-2-9(3-5-10)15(16)17/h1-7H Key: XITQUSLLOSKDTB-UHFFFAOYAU :  InChI InChI=1S/C12H7Cl2NO3/c13-8-1-6-12(11(14)7-8)18-10-4-2-9(3-5-10)15(16)17/h1-7H Key: XITQUSLLOSKDTB-UHFFFAOYSA-NInChI=1/C12H7Cl2NO3/c13-8-1-6-12(11(14)7-8)18-10-4-2-9(3-5-10)15(16)17/h1-7H Key: XITQUSLLOSKDTB-UHFFFAOYAU 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: C12H7Cl2NO۳
جرم مولی: ۲۸۴٫۰۹ g mol−1
شکل ظاهری: Colorless crystalline solid
چگالی: 1.80 g/cm3 at 83 °C
دمای ذوب: ۶۴–۷۱ °C (technical)  
انحلال‌پذیری در آب: 0.7-1.2 mg/L at 22 °C
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
Infobox references: Infobox references
:   
نیتروفن (به انگلیسی: Nitrofen) یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۵۷۸۷ است. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای جامد بی‌رنگ است.
دربل (دهانه)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مختصات: ۴۰°۵۴′جنوبی ۴۹°۰۰′غربی﻿ / ﻿۴۰٫۹°جنوبی ۴۹٫۰°غربی﻿ / -40.9; -49.0
قطر: ۳۰ کیلومتر
عمق: ۲.۵ کیلومتر
هم‌درازا: ۴۹° در طلوع آفتاب
نام‌بخش: کورنلیس دربل
دربل یک دهانه برخوردی در قمر زمین یعنی ماه‌ است.
دهانه‌های اقماری

این دهانه ۱۴ دهانه اقماری دارد.
| Drebbel | عرض جغرافیایی | طول جغرافیایی | قطر |
| --- | --- | --- | --- |
| A | ۳۸.۹° S | ۵۱.۰° W | ۷.۰ کیلومتر |
| C | ۴۰.۴° S | ۴۲.۹° W | ۳۰.۰ کیلومتر |
| B | ۳۷.۸° S | ۴۷.۳° W | ۱۸.۰ کیلومتر |
| E | ۳۸.۱° S | ۵۱.۳° W | ۶۵.۰ کیلومتر |
| D | ۳۷.۹° S | ۴۹.۳° W | ۱۰.۰ کیلومتر |
| G | ۴۳.۹° S | ۴۵.۲° W | ۱۷.۰ کیلومتر |
| F | ۴۲.۷° S | ۴۴.۶° W | ۱۵.۰ کیلومتر |
| H | ۴۱.۷° S | ۴۵.۳° W | ۱۰.۰ کیلومتر |
| K | ۴۰.۰° S | ۴۹.۵° W | ۳۷.۰ کیلومتر |
| J | ۴۰.۶° S | ۵۲.۳° W | ۱۳.۰ کیلومتر |
| M | ۴۱.۲° S | ۴۱.۴° W | ۸.۰ کیلومتر |
| L | ۴۰.۳° S | ۵۰.۸° W | ۹.۰ کیلومتر |
| N | ۴۱.۳° S | ۵۲.۴° W | ۹.۰ کیلومتر |
| P | ۳۹.۷° S | ۵۱.۸° W | ۴.۰ کیلومتر |
دفاع از رایش

دفاع از رایش (به آلمانی: Reichsverteidigung) بخشی از نبردهای هوایی در جنگ جهانی دوم بود که توسط لوفت‌وافه در مناطق تحت سلطه آلمان به منظور دفاع از مردم و مراکز صنعتی انجام می‌شد. این مجموعه نبرد یکی از طولانی‌ترین جنگ هوایی در طول تاریخ است که نیروهای طرفین شب و روز در حال درگیری بودند.
نیرو و راهبرد دفاعی آلمان

هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ آلمان با بیش از ۱۰۰۰ جنگنده تک‌موتوره ب‌اف ۱۰۹ و ۲۰۰ جنگنده سنگین دوموتوره ب‌اف ۱۱۰ و همچنین ۱۹۷ توپ ضدهوایی سنگین و حدود ۱۵۰۰ توپ ۸۸ میلی‌متری ضدهوایی از حریم هوایی خود محافظت می‌کرد. آلمان و فیلدمارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل لوفت‌وافه به اتکای این نیروی قدرتمند اطمینان بالایی از مصونیت در مقابل حملات هوایی دشمنان داشتند. به هر صورت ابتدا تصور می‌شد تنها لهستان در مقابل آلمان است و ۳۶ بمب‌افکن متوسط نیروی هوایی آن قابل چشم‌پوشی است. پس از ورود فرانسه و بریتانیا به جنگ با آلمان این تصورات دست‌خوش تغییر شد. به هر صورت ناوگان بمب‌افکن‌های منسوخ نیروی هوایی فرانسه، با وجود فاصله اندک پایگاه‌های آن با مراکز حساس در آلمان از جمله ناحیه صنعتی رور، نیز خطر قابل توجهی به حساب نمی‌آمد. با این حال نیروی هوایی بریتانیا با بهره‌گیری از حدود ۳۰۰ بمب‌افکن نوین همپدن و ولینگتون و ۱۰۰ بمب‌افکن قدیمی‌تر ویتلی در کنار ۳۰۰ بمب‌افکن متوسط بلنهیم، تهدید جدی‌تری بود.
مقابله با بمب‌افکن‌های بریتانیا (۱۹۴۱–۱۹۳۹) > رزم شبانه

به منظور اجتناب از گرفتار شدن به اقدامات تلافی‌جویانه لوفت‌وافه در اثر واردن آمدن تلفات غیرنظامی به آلمان، عملیات بمب‌افکن‌های بریتانیایی علیه آلمان از روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با هدف گرفتن کشتی‌های جنگی کریگس‌مارینه در دریای شمال آغاز شد. این حملات با وارد آوردن خسارت به ناوگان بمب‌افکن‌های بریتانیا به نتیجه خاصی نرسیدند. آلمانی‌ها در ابتدا در مقابله با این حملات تعدادی از هواگردهای تک‌موتوره ب‌اف ۱۰۹ خود را در در نقش جنگنده شبانه به‌کار گرفتند. این جنگنده‌ها در همکاری با نورافکن‌های خودی عمل می‌کردند. نخستین حمله هوایی علیه یک هدف در خاک آلمان شب ۱۹ مارس سال ۱۹۴۰ صورت گرفت. پنجاه بمب‌افکن ویتلی و همپدن بریتانیا پایگاه هواگردهای دریایی لوفت‌وافه در هورنوم در جزیره زیلت را بمباران کردند. در چند هفته آتی الگوی حملات تغییری نکرد.
در نهایت در پی بمباران روتردام در هلند در میانه ماه مه توسط لوفت‌وافه، بریتانیایی‌ها نیز به دستور روز ۱۵ مه وینستون چرچیل، نخست‌وزیر این کشور دست از اجتناب از آسیب رساندن به غیرنظامیان آلمانی در حملات هوایی خود کشیدند. بدین شکل، همان شب ۹۹ بمب‌افکن بریتانیایی راهی هدف گرفتن تأسیسات نفتی و راه‌آهن در ناحیه رور شدند تا بمباران راهبردی آلمان توسط متفقین رسماً آغاز شود. درحالی‌که با وجود خوشبینی ابراز شده از جانب فرماندهی نیروی بمب‌افکن‌های بریتانیا، بمباران‌های راهبردی هنوز سال‌ها با تصوری که از آن‌ها وجود داشت، فاصله داشتند. این بمب‌افکن‌ها در عملیات‌های شبانه مسیر خود را به درون اراضی آلمان را با ستارگان و اهدافشان را با نور ماه می‌یافتند. شرایط مناسب جوی هم لازمه این روش بود که البته به نفع اقدامات مقابله‌ای آلمانی‌ها نیز تمام می‌شد. آتشبارهای سنگین ضدهوایی آلمان در ارتفاع کمتر از سه هزار متر و آتشبارهای سبک خودکار ۳۷ و ۲۰ میلی‌متری آن در ارتفاع‌های پایین تأثیر بالایی علیه هواگردهای دشمن به نمایش گذاشتند. بمب‌افکن‌های بریتانیایی برای در امان ماندن از آتش این تسلیحات اقدام به پرواز در ارتفاع‌های بسیار بالا، حرکات زیگ‌زاگ یا عمل در شب‌های غیر مهتابی می‌کردند. درنتیجه این بمباران‌ها به اندازه‌ای بدون دقت صورت می‌گرفت که آلمانی‌ها را در شناسایی اهداف مورد نظر بریتانیایی‌ها به زحمت می‌انداخت.
در چهارماهه نخست تهاجم هوایی علیه آلمان، نیروی هوایی بریتانیا ۴۰۰۰ سورتی اجرا کرد که در جریان آن ۱۶۳ هواگرد خود را از دست داد. تا این زمان توپ‌های ضدهوایی سنگین آلمان به حدود ۴۵۰ عدد رسیده بود. با وجود بدون تأثیر بودن یا اثر ناچیز این بمباران‌ها بر روحیه آلمانی‌ها یا بر ظرفیت تولید تسلیحات آن‌ها و با مشاهده اثر مشابه بمباران‌های دشمن بر خود، رهبران بریتانیا همچنان بر نقش تعیین‌کننده آن اصرار داشتند.
مقابله با بمب‌افکن‌های بریتانیا (۱۹۴۱–۱۹۳۹) > رزم شبانه > به‌کارگیری تجهیزات راداری

با وقوع تقریباً هر شب حملات هوایی بریتانیایی‌ها، آلمانی‌ها به باور لزوم تشکیل یک نیروی جنگنده شبانه سازمان‌بافته رسیدند. به دستور رایشس‌مارشال گورینگ یگانی متشکل از جنگنده‌های سنگین دو موتوره که بدین منظور مناسب‌تر بودند، ایجاد شد. این آرایش غالباً با هواگردهای ب‌اف ۱۱۰، جناح ۱ شکاری شبانه نام گرفت و در ابتدا توسط سرگرد ولفگانگ فالک فرماندهی می‌شد. با توجه به این که گاهی آتش ضدهوایی آلمان به اشتباه جنگنده‌های خودی را که توسط نورافکن‌ها روشن می‌شدند هدف می‌گرفت، به ابتکار سرهنگ یوزف کامهوبر نورافکن‌ها به خارج از شهرها منتقل و در یک خط دفاعی بین شلسویگ-هولشتاین تا لیژ، دقیقاً در مسیرهاق ورود بمب‌افکن‌های بریتانیایی، مستقر گشتند. ورود شب‌هنگام هر هواگرد دیگری از لوفت‌وافه به این منطقه ممنوع بود تا جنگنده‌های شبانه بتوانند با هر پرنده ناشناس درگیر شوند. این ابتکار بلافاصله موجب افزایش اثرگذاری جنگنده‌های شبانه آلمانی شد. به هر صورت در این تاکتیک هواگرد مهاجم ابتدا می‌بایست با نورافکن‌ها روشن می‌شد و سپس مورد حمله قرار می‌گرفت؛ این موضوع وابستگی زیادی به شرایط آب‌وهوایی داشت و ابری بودن آسمان خلل جدی در آن ایجاد می‌کرد. به منظور حل این مشکل، سرهنگ کامهوبر توصیه به استفاده از رادار فْرِیا برای هدایت هواگردهای رهگیر شبانه کرد. بدین شکل عوامل مخابراتی لوفت‌وافه یک پایگاه راداری با تأسیسات اولیه ارتفاع‌یابی در جانب شرقی خلیج زایدرزی در هلند ایجاد نمودند. پس از مجموعه‌ای کارآزمایی‌های عملیاتی، نخستین مورد از رهگیری شبانه به کمک رادار در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۰ اتفاق افتاد که در آن یک هواگرد دورنیه دو ۱۷ توانست با دریافت جهت‌دهی از پایگاه زمینی، یک بمب‌افکن ولینگتون را سرنگون کند. به هر صورت رادار فریا قدت زیادی نداشت و موفقیت رهگیری تا حدود زیادی به اقبال جنگنده‌ها مربوط بود. برای بهود عملکرد سامانه‌های راداری، چند رادار وورتسبورگ به نیری جنگنده شبانه تعلق گرفت. در کارآزمایی با این رادار الگوی عملیاتی آینده نیروی جنگنده شبانه تکامل یافت. هر پایگاه هدایت جنگنده سه سامانه راداری مجزا داشت. یک رادار فریا برای نظارت عمومی بر ناحیه و دو رادار وورتسبورگ یکی برای ردیابی هواگرد هدف و دیگری برای پیگیری حرکات جنگنده‌های شبانه بود. با این تجهیزات ترکیبی هدایت‌گران زمینی خلبانان جنگنده‌ها را به سمت اتصال بصری با قربانی سوق می‌دادند.
این تجهیزات نوآورانه بودند اما برد کوتاه ۴۰ کیلومتری وورتسبورگ اغلب موجب قطع رهگیری پیش از برقراری اتصال بصری بین جنگنده شبانه با بمب‌افکن می‌شد. بر مبنای نیاز به راداری با برد حداقل ۸۰ کیلومتری، شرکت تلفن‌کن رادار وورتسبورگ را با یک بشقاب بازتاب‌گر بسیار بزرگ‌تر اصلاح کرد. نتیجه وورتسبورگ-ریزه (وورتسبورگ غول‌پیکر) بود که وارد تولید شد.
تحت نظارت کامهوبر، آلمان پایگاه‌هایی راداری خود را در طول خط دفاعی در فواصل ۳۰ کیلومتری برقرار کرد. این خط دفاعی به شکل یک داس ترسیم گشت که «دسته» آن از دانمارک از شمال به جنوب و «تیغه» آن به صورت یک منحی از شمال آلمان از طریق هلند، بلژیک و شمال فرانسه تا مرز سوئیس کشیده می‌شد. در صورت موفقیت این تاکتیک پیش‌بینی می‌شد حملات هوایی به شب‌های تاریک‌تر کشیده شود. بدین خاطر، لازم بود جهت‌دهندگان زمینی جنگنده‌های شبانه را به فاصله بسیار کمتری تا اهداف هدایت کنند تا برد مشاهده آن برسند. از این رو نمونه سبک‌وزنی از دستگاه رادار برای نصب بر روی جنگنده‌ها سفارش داده شد.
مقابله با بمب‌افکن‌های بریتانیا (۱۹۴۱–۱۹۳۹) > حمله به پایگاه‌های بمب‌افکن‌ها

همزمان، لوفت‌وافه جنگنده‌های شبانه برد بلند خود را برای حمله پایگاه‌های بمب‌افکن‌های بریتاینایی به‌کارگرفت. گروه ۱ جناح ۲ شکاری شبانه با عمل از خیلزه ان رین در هلند، هواگردهایی را در مأموریت گشتزنی بر فراز پایگاه‌های دشمن می‌فرستاد تا هواگردهای آن را هنگام برخاستن یا نشستن شکار کنند. این هواگردها در این حال امکان گریز نداشتند و طعمه راحتی بودند. تأثیر روانی این کار بر روحیه خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی بیشتر بود. بریتانیایی‌ها مجبور می‌شدند روشنایی پایگاه‌ها را کاهش دهند که در اثر آن چندین هواگرد در اثر فرود سخت آسیب دید یا به‌کلی منهدم شد.
مقابله با بمب‌افکن‌های بریتانیا (۱۹۴۱–۱۹۳۹) > نتایج دفاع و حمله هوایی اولیه

در نهایت با آغاز یورش آلمان به شوروی در جریان عملیات بارباروسا، بریتانیا دیگر نمی‌توانست بی تأثیر بودن کارزار بمباران‌های خود را انکار کند. به شکلی که آمار ارائه شده توسط سخنگوی دولت این کشور نشان‌گر نرسیدن ۸۰ درصد از این بمب‌افکن‌ها به منطقه‌ای به مساحت ۲۰۰ کیلومتر مربعی حول هدف مورد نظر بود. این بمب‌افکن‌ها بمب‌های خود در مزارع و جنگل‌ها فرومی‌ریختند. در ده تهاجم هوایی که بین ماه‌های ژوئن تا نوامبر سال ۱۹۴۱ علیه برلین صورت گرفت تنها ۱۳۳ آلمانی کشته شدند؛ درحالیکه این عدد در تلفات خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی تقریباً به سه برابر می‌رسید. در مجموع در این سال بیش از هزار خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی در عملیات‌های بمباران علیه آلمان جان خود را از دست دادند که در مقایسه با سال قبل از آن دو برابر شده بود.
تهدید بمب‌افکن‌های بریتانیایی تا اوایل سال ۱۹۴۲ به اندازه‌ای برای آلمانی‌ها پایین بود که لوفت‌وافه تنها دو جناح شکاری برای محافظت از حریم هوایی تمامی اروپای غربی به کار گرفته بودند.
برج ضدهوایی برلین ۱۹۴۰
سد شمو

سد در بخش كوخرد ۲ کیلومتری
شمال کوخرد
| سد شمو | سد شمو |
| --- | --- |
موقعیت سد شمو در ایران: موقعیت سد شمو در ایران
نام رسمی: سد شمو
کشور: ایران 
محل: بخش كوخرد ۲ کیلومتری شمال کوخرد
آغاز ساخت: ۱۹۷۹ م.
گشایش: ۱۹۸۰ م.
سد و سرریزها: سد و سرریزها
گونه سد: خاکی
بر روی رود: شمو
ارتفاع از پی: .
طول تاج: .
عرض در پی: .
مخزن: مخزن
حجم کل مخزن: .
حوضه آبریز: .
سد پایین‌دست و سرریزها: سد پایین‌دست و سرریزها
گونه سد: خاکی
سد شُمو در ( دَرواه شُمو  ) نام سدی است در شمال کوخرد، این دره در ۲ کیلومتری شمال دهستان کوخرد و از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع می‌باشد.
«درواه» در گویش لارستانی و به ویژه کوخِردی در جنوب ایران به پدیده‌های طبیعی دره‌ مانندی که بیشتر نقش مسیل را دارد «دَرواه» می‌گویند. درواه (دره) یا وادی: گشادگی میان دو کوه که شامل زمینی است دراز. کشیده که غالباً رودی در آن جریان دارد و یا معبر سیل است.
 درواه شمو  از سَرگرد کوه ناخ شروع می‌یابد.
آبخیز دره شمو

در قله این کوه چُک بلندی وجود دارد که بنام «چُک تُرُه» معروف است دقیقاً از پائین این چُک «درواه شمو» آغاز می‌شود. این دره بزرگ و دراز بطول تقریبی ۲۵ تا ۳۰ کیلومتر ابتدا از بن کوه ناخ «شمال کوخرد» و از «سَرگرد گری زامردان»
سرازیر می‌شود از سمت مغرب «تنگیرد» و به طول مایل و پر پیچ و خم از دامنهٔ کوهستان می‌گذرد و از منطقه درازو عبور می‌کند و در مغرب «شلگیر جاوید» به رودخانه مهران می‌ریزد.
مسیر دره شمو

بعد عبور درواه شمو از «گری زامردان» به‌گری «سنگ بُندبنِ» می‌رسد، پس از گذر از سنگ بُندبنِ یک چشمه کوچکی و گریوه تنگی وجود دارد که بنام «گری چَپان» معروف است می‌رسد.
پس از عبور از گری چَپان به پُشت پر دراخی و سَرگرد تنگه شُمو وارد تنگه شمو می‌شود، درواه در مسیر خود ادامه می‌یاید تا اینکه به سد شمو می‌ریزد.