stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست فیلسوفان زاده قرن بیستم میلادی
R

Eduardo Rabossi (۱۹۳۰–۲۰۰۵)
جیمز ریچلز (۱۹۴۱–۲۰۰۳)
آین رند (۱۹۰۵–۱۹۸۲)
Karl Rahner (1904–1984)
Peter Railton (زادهٔ ۱۹۵۰)
طارق رمضان (زادهٔ ۱۹۶۲)
فرانک رمزی (۱۹۰۳–۱۹۳۰)*
Ian Thomas Ramsey (1915–1972)
Paul Ramsey (۱۹۱۳–۱۹۸۸)
ژاک رانسیر (زادهٔ ۱۹۴۰)
David M. Rasmussen
Douglas B. Rasmussen (زادهٔ ۱۹۴۸)
بندیکت شانزدهم (زادهٔ ۱۹۲۷)
جان رالز (۱۹۲۱–۲۰۰۲)
جوزف راز (زادهٔ ۱۹۳۹)
François Recanati (زادهٔ ۱۹۵۲)
تام ریگان (۱۹۳۸–۲۰۱۷)
George Reisman (زادهٔ ۱۹۳۷)
نیکولاس رشر (زادهٔ ۱۹۲۸)
Michael Resnik (زادهٔ ۱۹۳۸)
راش ریز (۱۹۰۵–۱۹۸۹)
Janet Radcliffe Richards (زادهٔ ۱۹۴۴)
Radovan Richta (۱۹۲۴–۱۹۸۳)
پل ریکور (۱۹۱۳–۲۰۰۵)
Howard Robinson (زادهٔ ۱۹۴۵)
R. R. Rockingham Gill (زادهٔ ۱۹۴۴)
Nayef Al-Rodhan (زادهٔ ۱۹۵۹)
آویتل رونل (زادهٔ ۱۹۵۲)
David Roochnik (زادهٔ ۱۹۵۱)
ریچارد رورتی (۱۹۳۱–۲۰۰۷)
Gillian Rose (۱۹۴۷–۱۹۹۵)
Gideon Rosen (زادهٔ ۱۹۶۲)
Stanley Rosen (۱۹۲۹–۲۰۱۴)
الکساندر روزنبرگ (زادهٔ ۱۹۴۶)
Jay Rosenberg (۱۹۴۲–۲۰۰۸)
David M. Rosenthal
Gian-Carlo Rota (۱۹۳۲–۱۹۹۹)
Joseph Rovan (۱۹۱۸–۲۰۰۴)
ویلیام ال. رو (۱۹۳۱–۲۰۱۵)
Ian Rumfitt (زادهٔ ۱۹۶۴)
مایکل روس (زادهٔ ۱۹۴۰)
گیلبرت رایل (۱۹۰۰–۱۹۷۶)
Robert Rynasiewicz
David Rynin (۱۹۰۵–۲۰۰۰)
S

Mark Sainsbury (زادهٔ ۱۹۴۳)
John Sallis (زادهٔ ۱۹۳۸)
Nathan Salmon (زادهٔ ۱۹۵۱)
Wesley Salmon (1925–2001)
مایکل سندل (زادهٔ ۱۹۵۳)
David H. Sanford (زادهٔ ۱۹۳۷)
Prabhat Rainjan Sarkar (۱۹۲۱–۱۹۹۰)
Sahotra Sarkar (زادهٔ ۱۹۶۲)
ژان-پل سارتر (۱۹۰۵–۱۹۸۰)
Crispin Sartwell (زادهٔ ۱۹۵۸)
جان رالستون سائول (زادهٔ ۱۹۴۷)
فرناندو ساواتر (زادهٔ ۱۹۴۷)
Julian Savulescu (زادهٔ ۱۹۶۳)
تی.ام. اسکنلن (زادهٔ ۱۹۴۰)
Richard Schacht (زادهٔ ۱۹۴۱)
Francis Schaeffer (۱۹۱۲–۱۹۸۴)
Jonathan Schaffer
ایزرییل شفلر (۱۹۲۳–۲۰۱۴)
Samuel Scheffler (زادهٔ ۱۹۵۱)
Stephen Schiffer (زادهٔ ۱۹۴۰)
Hubert Schleichert (زادهٔ ۱۹۳۵)
David Schmidtz (زادهٔ ۱۹۵۵)
J. B. Schneewind (زادهٔ ۱۹۳۰)
Malcolm Schofield (زادهٔ ۱۹۴۲)
فریتهیوف شوئون (۱۹۰۷–۱۹۹۸)
Eric Schwitzgebel
راجر اسکروتن (۱۹۴۴–۲۰۲۰)
جان سرل (زادهٔ ۱۹۳۲)
Sally Sedgwick
David Sedley (زادهٔ ۱۹۴۷)
Jerome Segal (زادهٔ ۱۹۴۳)
ویلفرید سلارز (۱۹۱۲–۱۹۸۹)
آمارتیا سن (زادهٔ ۱۹۳۳)
میشل سر (۱۹۳۰–۲۰۱۹)
Neven Sesardić (زادهٔ ۱۹۴۹)
Russ Shafer-Landau (زادهٔ ۱۹۶۳)
Oron Shagrir
Stewart Shapiro (زادهٔ ۱۹۵۱)
داریوش شایگان (۱۹۳۵–۲۰۱۸)
Gila Sher
آبنر شیمونی (۱۹۲۸–۲۰۱۵)
Sydney Shoemaker (زادهٔ ۱۹۳۱)
Henry Shue (زادهٔ ۱۹۴۰)
Richard Shusterman
Theodore Sider
John Silber (۱۹۲۶–۲۰۱۲)
Peter Simons (زادهٔ ۱۹۵۰)
پیتر سینگر (زادهٔ ۱۹۴۶)
Walter Sinnott-Armstrong (زادهٔ ۱۹۵۵)
بی‌اف اسکینر (۱۹۰۴–۱۹۹۰)
Lawrence Sklar (زادهٔ ۱۹۳۸)
John Skorupski (زادهٔ ۱۹۴۶)
Brian Skyrms (زادهٔ ۱۹۳۸)
Aaron Sloman (زادهٔ ۱۹۳۶)
Michael Slote
پیتر اسلوتردیک (زادهٔ ۱۹۴۷)
Hans Sluga (زادهٔ ۱۹۳۷)
جی. جی. سی. اسمارت (۱۹۲۰–۲۰۱۲)
Barry Smith (زادهٔ ۱۹۵۲)
Huston Smith (۱۹۱۹–۲۰۱۶)
Michael A. Smith (زادهٔ ۱۹۵۴)
Tara Smith (زادهٔ ۱۹۶۱)
ریموند اسمولیان (۱۹۱۹–۲۰۱۷)
ژوزف دی اسند (زادهٔ ۱۹۳۸)
Scott Soames (زادهٔ ۱۹۴۶)
Elliott Sober (زادهٔ ۱۹۴۸)
آلن سوبل (زادهٔ ۱۹۴۷)
Robert C. Solomon (۱۹۴۲–۲۰۰۷)
Joseph Soloveitchik (1903–1993)
Richard Sorabji (زادهٔ ۱۹۳۴)
عبدالکریم سروش (زادهٔ ۱۹۴۵)
David Sosa
ارنست سوسا (زادهٔ ۱۹۴۰)
تامس سول (زادهٔ ۱۹۳۰)
David Spangler (زادهٔ ۱۹۴۵)
Herbert Spiegelberg (۱۹۰۴–۱۹۹۰)
Robert Spitzer (زادهٔ ۱۹۵۲)
گایاتری چاکراورتی اسپیواک (زادهٔ ۱۹۴۲)
ولفگانگ اشپون (زادهٔ ۱۹۵۰)
Timothy Sprigge (1932–2007)
Susanne Sreedhar
Edward Stachura (۱۹۳۷–۱۹۷۹)
رابرت استالنکر (زادهٔ ۱۹۴۰)
Jason Stanley (زادهٔ ۱۹۶۹)
کیم استرنلی (زادهٔ ۱۹۵۰)
Charles Leslie Stevenson (1908–1979)
Helen Steward (زادهٔ ۱۹۶۵)
Stephen Stich (زادهٔ ۱۹۴۳)
Bernard Stiegler (زادهٔ ۱۹۵۲)
Dejan Stojanović (زادهٔ ۱۹۵۹)
Patrick Stokes (۱۹۷۸)
Jeffrey Stout (زادهٔ ۱۹۵۰)
David Stove (۱۹۲۷–۱۹۹۴)
Galen Strawson (زادهٔ ۱۹۵۲)
پیتر استراوسن (۱۹۱۹–۲۰۰۶)
Gisela Striker (زادهٔ ۱۹۴۳)
Barry Stroud (1935–2019)
Eleonore Stump (زادهٔ ۱۹۴۷)
کس سانستاین (زادهٔ ۱۹۵۴)
Patrick Suppes (۱۹۲۲–۲۰۱۴)
Norman Swartz (زادهٔ ۱۹۳۹)
William Sweet
ریچارد سوئین‌برن (زادهٔ ۱۹۳۴)
David Sztybel (زادهٔ ۱۹۶۷)
T

سید جواد طباطبایی (زادهٔ ۱۹۴۵)
نسیم نقولا طالب (زادهٔ ۱۹۶۰)
Robert B. Talisse (زادهٔ ۱۹۷۰)
Tang Junyi (1909–1978)
آلفرد تارسکی (۱۹۰۱–۱۹۸۳)
Alfred I. Tauber (زادهٔ ۱۹۴۷)
چارلز تیلور (فیلسوف) (زادهٔ ۱۹۳۱)
Kenneth Allen Taylor (۱۹۵۴–۲۰۱۹)
Richard Taylor (1919–2003)
Placide Tempels (۱۹۰۶–۱۹۷۷)
نیل تنانت (فیلسوف) (زادهٔ ۱۹۵۰)
Paul Thagard (زادهٔ ۱۹۵۰)
Irving Thalberg Jr. (۱۹۳۰–۱۹۸۷)
Helmut Thielicke (1908–1986)
Amie Thomasson (زادهٔ ۱۹۶۸)
Paul B. Thompson
Judith Jarvis Thomson (زادهٔ ۱۹۲۹)
Claudine Tiercelin (زادهٔ ۱۹۵۲)
تزوتان تودوروف (۱۹۳۹–۲۰۱۷)
استفان تولمین (۱۹۲۲–۲۰۰۹)
Peter Tudvad (زادهٔ ۱۹۶۶)
ارنست توگندهت (زادهٔ ۱۹۳۰)
Raimo Tuomela (زادهٔ ۱۹۴۰)
Colin Murray Turbayne (۱۹۱۶–۲۰۰۶)
آلن تورینگ (۱۹۱۲–۱۹۵۴)
Stephen Park Turner (زادهٔ ۱۹۵۱)
مایکل تای (زادهٔ ۱۹۵۰)
U

Peter Unger (زادهٔ ۱۹۴۲)
Ivo Urbančič (۱۹۳۰–۲۰۱۶)
Alasdair Urquhart (زادهٔ ۱۹۴۵)
V

Johan van Benthem (زادهٔ ۱۹۴۹)
بس ون فراسن (زادهٔ ۱۹۴۱)
Jean Vanier (۱۹۲۸–۲۰۱۹)
پیتر ون اینواگن (زادهٔ ۱۹۴۲)
فیلیپ فان پاریس (زادهٔ ۱۹۵۱)
Francisco Varela (۱۹۴۶–۲۰۰۱)
Juha Varto (زادهٔ ۱۹۴۹)
جیانی واتیمو (زادهٔ ۱۹۳۶)
Achille Varzi (زادهٔ ۱۹۵۸)
Adolfo Sánchez Vázquez (۱۹۱۵–۲۰۱۱)
Henry Babcock Veatch (۱۹۱۱–۱۹۹۷)
J. David Velleman (زادهٔ ۱۹۵۲)
Dirk Verhofstadt (زادهٔ ۱۹۵۵)
Michel Villey (1914–1988)
پل ویریلیو (۱۹۳۲–۲۰۱۸)
Gregory Vlastos (1907–1991)
Eric Voegelin (1901–1985)
جان فون نویمان (۱۹۰۳–۱۹۵۷)
Jules Vuillemin (۱۹۲۰–۲۰۰۱)
W

جرمی والدرون (زادهٔ ۱۹۵۳)
Margaret Urban Walker (زادهٔ ۱۹۴۸)
Mark Alan Walker (زادهٔ ۱۹۶۳)
Douglas N. Walton (۱۹۴۲–۲۰۲۰)
کندال والتون (زادهٔ ۱۹۳۹)
Michael Walzer (زادهٔ ۱۹۳۵)
Ernest Wamba dia Wamba (زادهٔ ۱۹۴۲)
Hao Wang (1921–1995)
Georgia Warnke
Geoffrey J. Warnock (1923–1996)
مری وارنوک (بارونس وارنوک) (۱۹۲۴–۲۰۱۹)
آلن واتس (۱۹۱۵–۱۹۷۳)
Brian Weatherson
سیمون وی (۱۹۰۹–۱۹۴۳)
Paul Weiss (۱۹۰۱–۲۰۰۲)
Morris Weitz (۱۹۱۶–۱۹۸۱)
کارل فریدریش فون وایتسزکر (۱۹۱۲–۲۰۰۷)
آلبرشت ولمر (۱۹۳۳–۲۰۱۸)
Peter Wenz (زادهٔ ۱۹۴۵)
Cornel West (زادهٔ ۱۹۵۳)
Jennifer Whiting
دیوید ویگینز (زادهٔ ۱۹۳۳)
Dan Wikler (زادهٔ ۱۹۴۶)
John Daniel Wild (۱۹۰۲–۱۹۷۲)
Dallas Willard (۱۹۳۵–۲۰۱۳)
برنارد ویلیامز (۱۹۲۹–۲۰۰۳)
Michael Williams (زادهٔ ۱۹۴۷)
تیموتی ویلیامسون (زادهٔ ۱۹۵۵)
Jessica Wilson
Margaret Dauler Wilson (۱۹۳۹–۱۹۹۸)
Robert Wilson (زادهٔ ۱۹۶۴)
William C. Wimsatt (زادهٔ ۱۹۴۱)
پیتر وینچ (۱۹۲۶–۱۹۹۷)
Richard Dien Winfield (زادهٔ ۱۹۵۰)
Kwasi Wiredu (زادهٔ ۱۹۳۱)
John Wisdom (1904–1993)
Charlotte Witt (زادهٔ ۱۹۵۱)
مونیک ویتیگ (۱۹۳۵–۲۰۰۳)
Susan R. Wolf (زادهٔ ۱۹۵۲)
اورزولا وولف (زادهٔ ۱۹۵۱)
Jonathan Wolff (زادهٔ ۱۹۵۹)
Sheldon Wolin (۱۹۲۲–۲۰۱۵)
Richard Wollheim (1923–2003)
نیکلاس ولترستورف (زادهٔ ۱۹۳۲)
آلن وود (زادهٔ ۱۹۴۲)
Paul Woodruff (زادهٔ ۱۹۴۳)
جان وورال (زادهٔ ۱۹۴۶)
Crispin Wright (زادهٔ ۱۹۴۲)
جرج هنریک فون وریکت (۱۹۱۶–۲۰۰۳)
Jerzy Wróblewski (1926–1990)
Alison Wylie (زادهٔ ۱۹۵۴)
X

Xu Liangying (۱۹۲۰–۲۰۱۳)
Y

Stephen Yablo
Cemal Yıldırım (۱۹۲۵–۲۰۰۹)
Francis Parker Yockey (۱۹۱۷–۱۹۶۰)
Arthur M. Young (۱۹۰۵–۱۹۹۵)
Damon Young (زادهٔ ۱۹۷۵)
Iris Marion Young (۱۹۴۹–۲۰۰۶)
Jiyuan Yu (۱۹۶۴–۲۰۱۶)
Z

Santiago Zabala (زادهٔ ۱۹۷۵)
Naomi Zack
لیندا ترینکاس زاگزبسکی (زادهٔ ۱۹۴۶)
دن زهاوی
José Zalabardo (زادهٔ ۱۹۶۴)
Edward N. Zalta (زادهٔ ۱۹۵۲)
Marlène Zarader (زادهٔ ۱۹۴۹)
Ingo Zechner (زادهٔ ۱۹۷۲)
Eddy Zemach
جان زرزن (زادهٔ ۱۹۴۳)
Zhai Zhenming (زادهٔ ۱۹۵۷)
Zhou Guoping (زادهٔ ۱۹۴۵)
Paul Ziff (۱۹۲۰–۲۰۰۳)
Robert Zimmer (زادهٔ ۱۹۵۳)
Dean Zimmerman
Michael E. Zimmerman (زادهٔ ۱۹۴۶)
Alexander Zinoviev (۱۹۲۲–۲۰۰۶)
اسلاوی ژیژک (زادهٔ ۱۹۴۹)
Elémire Zolla (۱۹۲۶–۲۰۰۲)
Volker Zotz (زادهٔ ۱۹۵۶)
François Zourabichvili (۱۹۶۵–۲۰۰۶)
Estanislao Zuleta (۱۹۳۵–۱۹۹۰)
Alenka Zupančič (زادهٔ ۱۹۶۵)
Jan Zwicky (زادهٔ ۱۹۵۵)
ای-۱۲ شرایک

| ای-۱۲ شرایک | ای-۱۲ شرایک |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد تهاجمی
تولیدکننده: Curtiss
معرفی‌شده در: ۱۹۳۳
بازنشستگی: ۱۹۴۲
کاربر اصلی: تفنگداران هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۴۶
ای-۱۲ شرایک (به انگلیسی: Curtiss_A-12_Shrike) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواگرد تهاجمی ساخت شرکت Curtiss است. این هواگرد در سال ۱۹۳۳ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۴۶ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
لنی فون دولن

| لنی فون دولن | لنی فون دولن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ دسامبر ۱۹۵۸ آگوستا، جورجیا، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲ (۶۳ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
دیگر نام‌ها: لنی فون دول  (با هجی مختلف)
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۱–۲۰۲۲
قد: ۶ فوت ۲ اینچ (۱۸۸ سانتیمتر)
فرزندان: هیزل
لنی فون دولن (انگلیسی: Lenny Von Dohlen؛ ۲۲ دسامبر ۱۹۵۸—۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تا ۲۰۲۲ مشغول فعالیت بوده‌است.
مرگ

او در ۵ ژوئیه ۲۰۲۲ پس از یک بیماری طولانی درگذشت. سه روز بعد، خواهرش کاترین در فیس بوک درگذشت او را اعلام کرد. فون یک دختر به نام هیزل داشت و همسرش جیمز استیل یک نمایشنامه نویس بود.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
دانشگاه ایالتی کنت(۱۹۸۱)
بخشش‌های محبت‌آمیز(۱۹۸۳)
بیلی گالوین(۱۹۸۶)
آسمان سرد(۱۹۹۱)
جنیفر ۸(۱۹۹۲)
توئین پیکس: با من بر آتش برو(۱۹۹۲)
تنها در خانه ۳(۱۹۹۷)
دندان‌ها (فیلم)(۲۰۰۷)
تماشاخانه آمریکایی(۱۹۸۶)
ایکوالایزر (مجموعه تلویزیونی)(۱۹۸۶)
توئین پیکس(۱۹۹۰)
فلش (مجموعه تلویزیونی ۱۹۹۰)(۱۹۹۰)
حصار چوبی(۱۹۹۶)
واکر، رنجر تگزاس(۱۹۹۶)
داستان دوروتی دی(۱۹۹۶)
هفت دلاور(۲۰۰۰)
سی‌اس‌آی: میامی(۲۰۰۲)
ذهن‌های جنایتکار(۲۰۰۹)
غیب‌گو (مجموعه تلویزیونی)(۲۰۱۰)
اورویل(۲۰۱۷)
تهاجم (فیلم ۲۰۱۵)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: رام گوپال وارما
تهیه‌کننده: مانچو ویشنو
بازیگران: مانچو مانوج سورابی جاگاپاتی بابو پراکاش راج واد ناوین
شرکت تولید: 24 Frames Factory
تاریخ‌های انتشار: برنامه ریزی شده  ژوئن ۲۰۱۵ (۲۰۱۵-0۶)  
کشور: هند
«تهاجم» (انگلیسی: Attack (2015 film)) یک فیلم است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد.
وزارت فرهنگ فرانسه

| وزیر فرهنگ | وزیر فرهنگ |
| --- | --- |
Ministre de la Culture: Ministre de la Culture
متصدی کنونی رشیده داتی از ۱۱ ژانویه ۲۰۲۴ میلادی: متصدی کنونی رشیده داتی از ۱۱ ژانویه ۲۰۲۴ میلادی
عضوی از: شورای وزیران
پاسخگوست به: رئیس جمهور جمهوری و به مجلس
اقامت‌گاه: کاخ سلطنتی
جایگاه: پاریس، فرانسه
گمارنده: رئیس جمهور جمهوری
مدت دوره: بدون مدت معیندر صورتی که اعتماد مجمع ملی و رئیس جمهور جمهوری را حفظ کند، در سمت خود باقی می‌ماند
سند انتصاب: قانون اساسی ۴ اکتبر ۱۹۵۸ میلادی
بنیادگذاری: ۸ ژانویه ۱۹۵۹ میلادی
نخستین دارنده: آندره مالرو
حقوق: ۹٬۹۴۰ یورو در ماه
وبگاه: وبگاه رسمی
وزارت فرهنگ فرانسه (فرانسوی: Ministère de la Culture‎) از وزارتخانه‌های دولت فرانسه است، که در سال ۱۹۵۹ میلادی تأسیس شد. این وزارتخانه مسئول موزه‌های ملی و بنای یادبود تاریخی است. هدف آن حفظ هویت فرانسوی از طریق ترویج و حمایت از هنرها (تجسمی، پلاستیک، تئاتر، موسیقی، رقص، معماری، ادبیات، تلویزیون و سینما) در خاک ملی و خارج از کشور است. بودجۀ آن عمدتاً به مدیریت آرشیو ملی (شش سایت ملی و صدها مکان ذخیره‌سازی غیرمتمرکز) و خانه‌های فرهنگ (مراکز فرهنگی) منطقه‌ای اختصاص دارد.
دفتر اصلی آن در کاخ-سلطنتی در منطقهٔ ۱ پاریس در خیابان دو والوا است. ریاست آن را وزیر فرهنگ، یکی از اعضای کابینه، بر عهده دارد. مقام فعلی از ۱۱ ژانویه ۲۰۲۴ میلادی، برعهده رشیده داتی می‌باشد.
یوانا بادئا

یوانا بادئا (رومانیایی: Ioana Badea؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۶۴) قایقران روئینگ اهل رومانی است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
حسین محمدیان خوانساری

| حسین محمدیان خوانساری | حسین محمدیان خوانساری |
| --- | --- |
نماینده بیست و سوممجلس شورای ملی: نماینده بیست و سوممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: دَر رود
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
حسین محمدیان خوانساری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در  دوره بیست و سوم  به‌عنوان نماینده دَر رود در مجلس شورای ملی حضور داشت.
گریت لیک بی‌جی

| گریت لیک بی‌جی | گریت لیک بی‌جی |
| --- | --- |
کاربری: بمب‌افکن
تولیدکننده: Great Lakes Aircraft Company
نخستین پرواز: ۱۹۳۳
معرفی‌شده در: ۱۹۳۴
بازنشستگی: ۱۹۴۱
کاربر اصلی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۶۱
گریت لیک بی‌جی (به انگلیسی: Great_Lakes_BG) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع بمب‌افکن ساخت شرکت Great Lakes Aircraft Company است. هواگرد گریت لیک بی‌جی نخستین پروازش را در ۱۹۳۳ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۴ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۶۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
ورزنامه

ورزنامه اثر کاسـیانوس باسـوس اسکولاسـتیکوس (به لاتین: Cassianus Bassus Scholasticus) رومی، قدیمی‌ترین کتاب دربارهٔ کشاورزی است و در قرن ششم میلادی تألیف شده است. ورزنامه در دوره ساسانیان از زبان لاتین به زبان پهلوی ترجمه شده‌است.
نهضت ترجمه

اردشیر بابکان مؤسس سلسله ساسانیان از قرن سوم میلادی نهضت ترجمه ای را به‌وجودآورد که در آن، کتاب‌های ممالک دیگر به زبان پهلوی ترجمه می‌شد. ورزنامه در آن زمان به ورزک‌نامه مشهور بود.
نام‌های دیگر کتاب

ورزنامه، در ترجمه از لاتین به عربی، فلاحه الرومیه و در ترجمه از پهلوی به عربی، کتاب الفلاحین خوانده شده‌است.
انتشار کتاب

به کوشش حسن عاطفی، این کتاب در سال ۱۳۸۸ توسط مرکز نشر دانشگاهی منتشر شده است. هرچند نویسندهٔ ورزنامه ایرانی نبوده‌است، ولی وجود نثر پارسی آن در بیش از یک هزاره، آن را به جزئی از دانش کشاورزی ایرانیان مبدل کرده است.
ایرج افشار دربارهٔ «ورزنامه» می‌نویسد:
اخیراً مقاله‌ای با عنوان «نسخهٔ تازه‌ای از ورزنامه» توسط «علی اشرف صادقی» در فرهنگستان زبان و ادب فارسی منتشر شده‌است.
فصل‌بندی کتاب

ورزنامه دارای دوازده جزو است و هر جزو آن باب‌های گوناگونی دارد.
فصل‌های کتاب

جزو اول – در احوال سال و فصل و ذکر علامات هوا و باران و باد و گرما و ... ، پانزده باب.
جزو دوم – در معرفت جای خانه و آب دادن زمین بلند و معرفت زمینی که کم باشد و زمینی که خاکش خوش بود و معرفت پیمانه ها و سنگها و تربیت باغ به سرگین و معرفت که بدیشان کار فرمایند و معرفت فصل و روز که هر یک به چه کار آید، هشت باب.
جزو سوم – در گزیدن تخم، وقت تخم کشتن، تخم نو و تخم کهن، زمین بلند و مغاک، نگه داشتن تخم، افگندن تخم در زمین، افکندن تخم در زمین خشک و تر، چون بکارند افزونی بسار بود، به قدر کاشتن تخم(بذر)، آفت تخم، رستن دفلی، اختیار جایگاه خرمن برجاج و ثیل از کشت، کاشتن مرجو و ماش، جرجیر رومی، جو وگندم و گاورس، ساختن هریها، نگاه داشتن از آفت، سنگ که میان نان بود، نان بی خمیره، ...کردن جو، بیست و نه باب.
جزو چهارم – کشت و برداشت انگور و سرکه و شراب ساختن، صد و هجده باب.
جزو پنجم – بستان و کاشتن درختان میوه و نقل آنها و نقش بر میوه ها و پیوند کردن، هشتاد و پنج باب.
جزو ششم _ کشتن درخت زیتون، بیست و دو باب.
جزو هفتم – کشتن بقولات، چهل و سه باب.
جزو هشتم – آفات و دفع آنها، بیست و سه باب.
جزو نهم – پرنده داری، بیست و دو باب.
جزو دهم – نگاه داری اسب و گاو و دیگر چهارپایان و بیماری‌های آن، بیست باب.
جزو یازدهم – زنبور عسل و طبایع بعضی از حیوانات، چهارده باب.
جزو دوازدهم – پزشکی و تندرستی و سموم (سم) ها، سی و یک باب.
ائرو ال-۶۰ بریگادر

| L-60 Brigadýr | L-60 Brigadýr |
| --- | --- |
کاربری: Utility aircraft
تولیدکننده: آئرو ودوخودی
نخستین پرواز: ۲۴ دسامبر ۱۹۵۳
کاربر اصلی: هواپیمایی چکسلواکی
ساخته‌شده: ۲۷۳
ائرو ال-۶۰ بریگادر (به انگلیسی: Aero L-60 Brigadýr) یک هواپیمای ساختِ آئرو ودوخودی است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما هواپیمایی چکسلواکی بوده‌است. این هواپیما در ۰۱۹۵۳−۱۲−۲۴ ۲۴ دسامبر ۱۹۵۳ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
استفاده‌کنندگان > استفاده‌کنندگان غیرنظامی

Slov-Air
استفاده‌کنندگان > استفاده‌کنندگان نظامی

Czechoslovakian Air Force
نیروی هوایی آلمان شرقی
شان کلی

جان جیمز شان کلی (زادهٔ ۲۴ مهٔ ۱۹۵۶) رکابزن سابق اهل ایرلند است که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد. یکی از موفق‌ترین دوچرخه‌سواران جاده در دههٔ ۱۹۸۰ و یکی از بهترین رکابزنان مسابقات کلاسیک بود. از سال ۱۹۷۷ که حرفه‌ای شد تا زمان بازنشستگیش در سال ۱۹۹۴ در ۱۹۳ مسابقهٔ حرفه‌ای از جمله ۹ یادبود پیروز شد. هفت سال پیاپی برندهٔ پاریس–نیس شد و در سال ۱۹۸۸ قهرمانی ووئلتا اسپانیا را به دست آورد.
کلی دو بار در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۹ مدال برنز مسابقات قهرمانی دوچرخه‌سواری استقامت جاده مردان جهان را کسب کرد. همچنین نخستین کسی بود که رتبهٔ یک رده‌بندی جهانی رکابزنان جاده را پس از معرفی آن در مارس ۱۹۸۴ به دست آورد و به مدت پنج سال رتبهٔ یک را در اختیار داشت. در فصل ۱۹۸۴ کلی ۳۳ پیروزی به دست آورد.
آغاز زندگی و فعالیت آماتور

کلی در خانواده‌ای کشاورز در شهرستان واترفورد زاده شد و جان جیمز نام‌گذاری شد؛ ولی برای آن که با نام پدرش (جان) اشتباه نشود، او را شان صدا می‌زدند. شان شکل ایرلندی جان است.
کلی در ۱۳ سالگی مدرسه را ترک کرد تا پس از رفتن پدرش به بیمارستان به دلیل زخم معده، در مزرعه کار کند. در ۱۶ سالگی به پیشهٔ آجرچینی روی آورد.
برادرش جو از سپتامبر ۱۹۶۹ با دوچرخه به مدرسه می‌رفت و در چند مسابقهٔ محلی نیز پیروز شد. شان نیز در اوت ۱۹۷۰ در نخستین مسابقهٔ خود شرکت کرد و با سه دقیقه برتری از خط پایان گذشت. او در ۱۶ سالگی برندهٔ مسابقات قهرمانی نوجوانان کشور در بن‌بریج شد.
کلی دوباره در سال ۱۹۷۳ برندهٔ مسابقات قهرمانی کشور شد و پس از آن پیش از آن که به ۱۸ سالگی برسد، پروانهٔ بزرگسال دریافت کرد. او در سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ برندهٔ مسابقهٔ یادبود شی الیوت شد و در چند مرحلهٔ تور ایرلند ۱۹۷۵ به پیروزی رسید. سپس به همراه دو ایرلندی دیگر به آفریقای جنوبی سفر کرد تا جهت آماده‌سازی برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ در تور راپورت شرکت کند. به منظور اعتراض به آپارتاید موجود در آفریقای جنوبی، ورزشکارانی که در مسابقات آن کشور شرکت می‌کردند، مورد تحریم بین‌المللی قرار می‌گرفتند. به همین دلیل، کلی و سایر رکابزنان با نام جعلی در مسابقه شرکت کردند.
ایرلندی‌ها به مدت شش ماه از حضور در مسابقات دوچرخه‌سواری محروم شدند. هم‌چنین کمیته بین‌المللی المپیک آنان را به صورت مادام العمر از شرکت در المپیک محروم کرد.
کلی که امکان حضور در کانادا را نیافته بود، در تور بریتانیای ۱۹۷۶ شرکت کرد. سپس به مس رفت تا با دستمزد هفتگی ۲۵ پوند به یک باشگاه حرفه‌ای بپیوندد. در فرانسه از ۲۵ مسابقه‌ای که شرکت کرد، در ۱۸ مسابقه پیروز شد. در تور لمباردی آماتور نیز به پیروزی رسید. این عملکردش دو مدیر تیم فرانسوی را تحت تأثیر قرار داد. ژان دو گریبالدی به ایرلند رفت تا برای عقد قراردادی با تیم حرفه‌ای فلاندریا مذاکره کند. کلی درخواست دستمزد سالانه ۶۰۰۰ پوند کرد که مورد موافقت قرار گرفت. کلی در ژانویهٔ ۱۹۷۷ به فرانسه رفت و دو سال در خانهٔ گریبالدی با ۴ هم‌تیمی دیگر زندگی کرد.
فعالیت حرفه‌ای > سال‌های نخست

نخستین مسابقهٔ حرفه‌ای کلی مسابقهٔ شش‌روزهٔ ستارهٔ بسژ بود که در ۷ فوریهٔ ۱۹۷۷ آغاز شد. تیم فلاندریا به دو بخش تقسیم شده‌بود. رکابزنان قوی‌تر مانند فردی مرتنس در بخش اصلی در بلژیک تمرین می‌کردند. کلی در بخش دوم بود که در فرانسه قرار داشت. در پاریس–نیس آن سال، کلی خادم مرتنس بود. سپس در مرحلهٔ نخست تور روماندی پیروز شد. در تور دو فرانس نیز شرکت کرد و برندهٔ یک مرحله شد.
کلی دو سال با دو گریبالدی ماند. میشل پولنتیر به تقلب در آزمایش دوپینگ از تور دو فرانس ۱۹۷۸ اخراج شد. او در پایان فصل از تیم جدا شد و تیم خودش را با حامی تازه‌ای به نام اسپلندور تشکیل داد. هم مرتنس و هم پولنتیر کلی را می‌خواستند. پیشنهاد پولنتیر و اسپلندور بالاتر بود و او را رهبر تیم خود کردند. ولی اسپلندور تازه‌کار بود و مشکلاتی در پشتیبانی تیم پدید آمد.
به مرور، تیم پیشرفت کرد. کلی پیشنهادهایی از تیم‌های دیگر دریافت می‌کرد؛ ولی اسپلندور شرایط بهتری برای کلی فراهم کرد. دستمزد سالانهٔ او در آخرین فصلش در تیم، ۳۰ هزار پوند بود. ولی تقویت تیم، مستلزم افزودن یک رکابزن سرعتی دیگر به نام ادی پلانکرت بود و موقعیت کلی در تیم، روشن نبود. او خبر آغاز یک تیم جدید توسط دو گریبالدی را شنید و آن دو در تیم سم–فرانس لوآر دوباره به هم پیوستند.
فعالیت حرفه‌ای > موفقیت در رقابت‌های مرحله‌ای

تا آن زمان، کلی به عنوان رکابزنی سرعتی شناخته شده‌بود که نمی‌توانست در رقابت‌های مرحله‌ای پیروز شود؛ هرچند در ووئلتا اسپانیای ۱۹۸۰ چهارم شد. دو گریبالدی او را به عنوان رهبر بی‌رقیب تیم، استخدام کرد و باور داشت می‌تواند نه تنها در مراحل، بلکه در رقابت‌های مرحله‌ای نیز پیروز شود. به این منظور، او را تشویق به کاهش وزن کرد و قهرمانی در پاریس–نیس را برایش هدف‌گذاری کرد. کلی برندهٔ مسابقه شد و در چهار مرحله نیز به پیروزی رسید. اما در مسابقات کلاسیک بهاره ناموفق بود. در ادامهٔ فصل کلی توانست به یکی دیگر از هدف‌های تنظیم شده دست یابد و برندهٔ رده‌بندی امتیازی تور دو فرانس شود. او در پنج مرحلهٔ مسطح، دوم شد و در مرحله‌ای که پس از گذر از سربالایی گردنه اوبسک به پو ختم می‌شد، به پیروزی رسید. امتیازات او تقریباً سه برابر نفر دوم، یعنی برنار اینو بود. سپس در مسابقات قهرمانی جهان مدال برنز به دست آورد و در پایان سال با لیندا گرنت ازدواج کرد. میدان شهر کریک-آن-شور به افتخار او «میدان شان کلی» نام‌گذاری شد. در سال بعد نیز کلی برندهٔ پاریس–نیس، کریتریوم اینترناسیونال، تور سوئیس و رده‌بندی امتیازی تور دو فرانس شد.
در پاییز ۱۹۸۳ کلی توانایی خود را تأیید کرد. در تور لمباردی جزء گروه پیشتاز ۱۸ نفره بود که وارد کومو شد و در رقابت سرعتی خط پایان، توانست جلوتر از سایر رکابزنان از خط بگذرد و پیروز شود. این رقابت، یکی از نزدیک‌ترین فاصله‌ها میان نفرات برتر بود و فاصلهٔ میان نفر اول و چهارم، کمتر از نصف یک چرخ بود.
کلی حاکم بهار فصل بعد بود. برای سومین بار متوالی برندهٔ پاریس–نیس شد و اینو و استیون روچ را شکست داد. در میلان–سانرمو و تور فلاندر دوم شد و پس از آن، دو کلاسیک پاریس–روبه و لیژ–باستون–لیژ را با پیروزی به پایان رساند. سپس در هر سه مرحلهٔ کریتریوم اینترناسیونال پیروز شد. در تور دو فرانس نیز جزء رقیبان رده‌بندی اصلی بود و در پایان، در رتبهٔ پنجم جای گرفت. در فصل ۱۹۸۴ کلی جمعاً برندهٔ ۳۳ مسابقه شد.
در فصل ۱۹۸۵ کلی دوباره برندهٔ پاریس–نیس شد. در تور دو فرانس در رتبهٔ چهارم رده‌بندی اصلی قرار گرفت و قهرمان رده‌بندی امتیازی شد. در پایان فصل نیز تور لمباردی را فتح کرد.
در فصل ۱۹۸۶، پس از قهرمانی در پاریس–نیس، در میلان–سانرمو نیز پیروز شد. در تور فلاندر بر سکوی دوم ایستاد و پاریس–روبه را فتح کرد. در ووئلتا اسپانیای ۱۹۸۶ سوم شد و برای نخستین بار، روی سکوی یکی از گرند تورها ایستاد. در آخرین مرحلهٔ تور سوئیس، تصادف شدیدی کرد و تور دو فرانس را از دست داد.
در فصل ۱۹۸۷ کلی در مرحلهٔ آخر پاریس–نیس برتری را از روچ که چرخش پنچر شده‌بود، گرفت. در ووئلتا اسپانیا سه روز مانده به پایان مسابقه، در صدر بود؛ ولی به دلیل درد زینی شدید، کناره‌گیری کرد. بداقبالی او در تور دو فرانس نیز ادامه یافت و به دلیل پارگی رباط‌های شانه‌اش وادار به کناره‌گیری شد. در پایان فصل، در مسابقات قهرمانی جهان در رتبهٔ پنجم قرار گرفت.
کلی در بهار ۱۹۸۸ هفتمین قهرمانی خود در پاریس–نیس را کسب کرد و رکورددار شد. چند هفته بعد نیز برندهٔ خنت–ویووخم شد.
فعالیت حرفه‌ای > قهرمانی ووئلتا اسپانیا

کلی در آوریل ۱۹۸۸ به اسپانیا بازگشت تا در ووئلتا اسپانیای ۱۹۸۸ شرکت کند. مسابقه در جزیرهٔ کوهستانی تنریف آغاز شد و در مرحلهٔ دوم، یکی از رکابزنان مؤثر تیم به نام توماس وگمولر را به دلیل دیسانتری از دست داد. در تایم تریل تیمی مرحلهٔ سوم در لاس پالماس نیز زمان قابل توجهی را از دست داد. پس از بازگشت به سرزمین اصلی اسپانیا، کلی تمرکز خود را بر کسب جایزهٔ زمانی خط‌های سرعت گذاشت.
کلی توانست در چهار روز یک دقیقه از فاصله‌اش با لودلینو کوبینو را کاهش دهد. در مراحل کوهستانی، فاصلهٔ دو دقیقه‌ای با کوبینو را حفظ کرد. در مرحلهٔ سیزدهم، پس از فابیو پارا و آنسلمو فوئرته در رتبهٔ چهارم قرار گرفت و فاصله‌اش با کوبینو را یک و نیم دقیقه کاهش داد. در مرحلهٔ شانزدهم که به آلباسته منتهی می‌شد، کوبینو زمان از دست داد و فوئرته رهبر مسابقه شد.
کلی فاصلهٔ خود با فوئرته را حفظ کرد و پیش از تایم تریل انفرادی روز ماقبل پایانی، ۲۱ ثانیه با او اختلاف داشت. او مسیر ۳۰ کیلومتری این مرحله را نزدیک به دو دقیقه سریع‌تر از فوئرته طی کرد و پیراهن طلایی را به دست آورد. در پایان، کلی توانست تنها قهرمانی خود در گرند تورها را به دست آورد. همچنین برندهٔ رده‌بندی امتیازی ووئلتا شد.
فعالیت حرفه‌ای > سال‌های پایانی

در تور دو فرانس کلی در رتبهٔ ۴۶ قرار گرفت؛ در حالی که بیش از یک ساعت با پدرو دلگادو، قهرمان تور، فاصله داشت. در مسابقات قهرمانی جهان که در شرایط بارانی در شامبری برگزار می‌شد، در رقابت سرعتی خط پایان، سوم شد و مدال برنز را کسب کرد.
در فصل بعد به تیم هلندی پی‌دی‌ام پیوست و تا پایان سال ۱۹۹۱ در آن تیم ماند. در سال ۱۹۸۹، برندهٔ لیژ–باستون–لیژ، رده‌بندی امتیازی تور دو فرانس و نخستین دورهٔ مسابقات قهرمانی جام جهانی دوچرخه‌سواری جاده شد. در سال ۱۹۹۰ برندهٔ تور سوئیس شد. در مارس ۱۹۹۱ ترقوه‌اش شکست و از حضور در تور دو فرانس بازماند. در ماه اوت در حالی که در تور گالیسیا رقابت می‌کرد، برادرش در مسابقه‌ای نزدیک کریک-آن-شور کشته شد. کلی به ایرلند بازگشت و برای چهارمین بار برندهٔ مسابقهٔ کلاسیک نیسان شد. در پایان فصل نیز تور لمباردی را فتح کرد.
در فصل ۱۹۹۲ کلی به تیم فستینا پیوست و برای میلان–سانرمو آماده شد. در آخرین سربالایی، مورنو آرجنتین فرار کرد و هشت ثانیه پیش افتاد. کلی که جزء گروه تعقیب‌کننده بود، در سه کیلومتری پایانی سرپایینی حمله کرد و در یک کیلومتری خط پایان به آرجنتین رسید. در حالی که هر دو خسته بودند و تعقیب‌کنندگان به آنان نزدیک می‌شدند، کلی در دویست متری خط پایان، آرجنتین را پشت سر گذاشت و آخرین پیروزی خود در مسابقات کلاسیک را به دست آورد.
فصل ۱۹۹۴ آخرین سال فعالیت حرفه‌ای کلی بود. در پایان فصل، به کریک-آن-شور بازگشت تا در مسابقهٔ سالانهٔ همپر شرکت کند. این مسابقه، آخرین رقابت حرفه‌ای کلی بود. ۱۲۰۰ دوچرخه‌سوار از جمله ادی مرکس، لوران فینیون، برنار اینو و روژه ده ولامینک در مسابقه شرکت کردند. روز پیش از مسابقه، مری رابینسون رئیس‌جمهور ایرلند در سخنرانی شهری کلی شرکت کرد. کلی در رقابت سرعتی با روچ پیروز شد.