stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پت پست‌چی
داستان > ماشین پت

ماشین پَت مانند یک جعبه با پلاک "پَت۱" می‌باشد. در هشت قسمت سری اول این سریال، بر روی وَن قرمز کمرنگ پَت، نشانهٔ تاج زرد رنگ همانند نشانهٔ ادارهٔ پست انگلستان نمایان‌بود. سپس ادارهٔ پست انگلستان اجازهٔ استفاده از نشانهٔ رسمی ادارهٔ پست را به سازندگان سریال داد و نشانهٔ قبلی با نشانهٔ مناسب جایگزین‌شد.
در قسمت‌های بعدی، پَت از مینی‌بوسی بزرگ‌تر استفاده‌کرد که اتوبوس پُست نامیده می‌شد، که می‌توانست مسافر، بسته‌های سنگین و محموله‌های پستی را نیز حمل کند. این اتوبوس "پَت۲" نامیده‌شد و از سری چهارم به بعد این اتوبوس پستی به رنگ زرد درآمد تا اتوبوس مدرسه شود.
خارج از سریال > فیلم‌ها

یک پویانمایی با نام پت پستچی: فیلم در سال ۲۰۱۴ منتشر شده که بر پایهٔ این مجموعه تلویزیونی بود.
خارج از سریال > اسپین آف‌ها > پت پستچی: سرویس تحویل ویژه

در سری اسپین آف، پت پستچی: سرویس ویژه تحویل (در اصل پت پستچی: SDS)، پت پستچی به عنوان رئیس SDS ارتقا یافته‌است و اکنون از او خواسته می‌شود هر چیزی را تحویل دهد. هر قسمت پت پستچی را در یک مأموریت ویژه تحویل دنبال می‌کند، از نجات یک گاو فراری گرفته تا تحویل یک مکعب یخ غول پیکر. پت پستچی در نقش جدید خود به شهر نزدیک پنچاستر رفت و آمد می‌کند و در آنجا نامه‌های ویژه خود را از مرکز نامه پنکرز جمع می‌کند. پستچی پت اکنون ناوگان جدیدی از وسایل نقلیه از جمله هلی کوپتر، جیپ 4x4 و موتور، همراه با اتومبیل فرعی برای جس در اختیار دارد. او رئیس جدیدی به نام بن دارد که تمایل دارد به او دستورالعمل بدهد (در حالی که او قبل از "ارتقا" "استاد خودش بود). همچنین به نظر می‌رسد پت از زمان انتقال به SDS اشتباهات بیشتری در کار خود مرتکب شده‌است، بیشتر به این دلیل که در این سری جدید همیشه در حین تحویل باید ی اشتباهی شود.
خارج از سریال > اسپین آف‌ها > با جس حدس بزن

در سال ۲۰۰۹ اسپین آفی به شکل CGI دربارهٔ گربه پت یعنی جس ساخته شد که دربارهٔ ماجراهای جس و دیگر حیوانات بود. این مجموعه هم در سال ۲۰۱۳ به پایان رسید.
خارج از سریال > موسیقی‌ها

موسیقی مجموعه اصلی ۱۹۸۱ توسط برایان دالی ساخته شده که تعدادی آهنگ از جمله آهنگ معروف را برای مخاطبان نوشت. برای سریال ۲۰۰۳، نویسنده موسیقی پاپ، سیمون وودگیت، امتیاز انیمیشن را به دست آورد و آهنگ‌های جدیدی نوشت؛ از جمله تم بسته‌بندی جدید "چه چیزی در کیف او است؟" آهنگ مضمون "پستی پست و گربه سیاه و سفید او" توسط کن باری برای سری اصلی در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ خوانده شد. نسخه گسترده‌ای از این آهنگ به صورت تکی در انگلستان منتشر شد که در ژوئیهٔ ۱۹۸۲ به رتبه ۴۴ جدول رسید.
خارج از سریال > کتاب‌ها

تا سال ۲۰۰۹، بیش از ۱۲ میلیون کتاب، از جمله کتاب‌های داستان، کتاب‌های یادگیری، کتاب‌های رنگ آمیزی و مجلات چند شخصیت، در سراسر جهان فروخته شده‌است.
خارج از سریال > تبلیغات

از شخصیت‌های پت دستچی نیز در انگلیس و استرالیا در تبلیغات تلویزیونی شرکت Specsavers استفاده شده‌است.
شخصیت‌ها

پَت کلیفتون (۱۹۸۱ میلادی -)
جِس گربه (۱۹۸۱ میلادی -)
خانم گوگینز، پستخانه‌چی، اسم کوچک ناشناخته (۱۹۸۱ میلادی -)
بُنی سگ، سگ سفید پشمالوی خانم گوگینز (۲۰۰۵ میلادی -)
سارا گیلبرتسون، دختر دبستانی دکتر گیلبرتسون (۱۹۹۱ میلادی -)
کتی پُتاژ، دختر دبستانی، خواهر دوقلوی تام، دختر خانم جولیا پُتاژ (۱۹۸۱ میلادی -)
تام پُتاژ، پسر دبستانی، برادر دوقولوی کتی، پسر خانم جولیا پُتاژ (۱۹۸۱ میلادی -)
چارلی پرینگل، پسر دبستانی، پسر آقای پرینگل (۱۹۸۱ میلادی -)
لوسی سِلبای، دختر دبستانی، دختر پی‌سی سِلبای (۱۹۹۱ میلادی -)
آقای پُتاژ، پدر تام و کتی پُتاژ، همسر جولیا پُتاژ، اسم کوچک ناشناخته (۱۹۸۱ میلادی -)
جولیا پُتاژ، مادر تام و کتی پُتاژ، همسر آقای پُتاژ (۱۹۸۱ میلادی -)
کشیش پیتر تیمز، کشیش (۱۹۸۱ میلادی -)
اَلف تامسون، کشاورز، همسر دوراتی تامسون (۱۹۸۱ میلادی -)
دوراتی تامسون، همسر اَلف تامسون (۱۹۸۱ میلادی -)
بیل تامسون، پسر دبستانی، پسر اَلف و دوراتی تامسون (۱۹۸۱ میلادی -)
ربکا هوبارد، همیشه سوار بر دوچرخه دیده‌شده (۱۹۸۱ تا ۲۰۰۲ میلادی)
آمی ریگل‌وُرت، دامپزشک (۲۰۰۵ میلادی -)
پامپ‌کین دِ پانی، حیوان خانگی آمی (۲۰۰۵ میلادی -)
سَم والدرون، فروشندهٔ دوره‌گرد (۱۹۸۱ تا ۲۰۰۲ میلادی)
گِرَنی ریدن، اسم کوچک ناشناخته (۱۹۸۱ تا ۲۰۰۲ میلادی)
جورج لنکستر، کشاورز (۱۹۸۱ تا ۲۰۰۲ میلادی)
پیتر فاگ، کشاورز (۱۹۸۱ تا ۲۰۰۲ میلادی)
دکتر سیلویا گیلبرتسون، مادر سارا گیلبرتسون (۱۹۹۱ میلادی -)
افسر پلیس آرتور سِلبی، پدر لوسی سِلبی، که توسط گوینده به پی‌سی سِلبی مخفف شده (۱۹۹۱ میلادی -)
ژنرال فوربس، صاحب گارنر هال، اسم کوچک ناشناخته (۱۹۹۱ تا ۲۰۰۲ میلادی)
سارا کلیفتون، همسر پت، پیشخدمت بوفهٔ ایستگاه از سال ۲۰۰۴ میلادی (۱۹۸۱ میلادی -)
جولین کلیفتون، پسر دبستانی، پسر پت و سارا (۱۹۹۱ میلادی -)
جِف پرینگل، آموزگار (۱۹۸۱ میلادی -)
آجای بِینز، صاحب خطوط راه‌آهن، همسر نیشا بین (۲۰۰۳ میلادی -)
نیشا بین، پیشخدمت بوفهٔ ایستگاه، همسر آجای بِینز (۲۰۰۳ میلادی -)
میرا بِینز، دختر دبستانی، دختر نیشا بِینز (۲۰۰۳ میلادی -)
نیکی بِینز، بچه (۲۰۰۳ میلادی -)
پَت پستچی در ایران

در ایران این سریال در اواخر دههٔ ۸۰ و اوایل دههٔ ۹۰ میلادی به نمایش درآمد و گویندگی آن را خانم ژاله علو انجام داد که بسیار شبیه نسخهٔ اصلی می‌بود یعنی به جزء گوینده و پَت و یکی، دو نفر دیگر سایر شخصیت‌ها بدون صدا بودند.
جغرافیا و نقشه‌کشی در تمدن اسلامی

جغرافیا و نقشه‌کشی در تمدن اسلامی به دلیل نیاز به حج و ادارهٔ مملکتی نیاز به جغرافیا و نقشه‌کشی در دولت‌های اسلامی به‌شدت احساس شد. شروع پیشرفت جغرافیا در قرن هشتم میلادی زیر نظر خلافت عباسیان بود. کسانی چون ابوریحان بیرونی، ابن سینا، خوارزمی و ابو زید بلخی از پیشگامان این عرصه بودند. در قرن ۱۲ در زمان ادریسی این علم به اوج خود رسید. گسترش این دانش در زمان حکومت‌های ترک و ایرانی به‌خصوص عثمانی و صفویه ادامه یافت.
سیلوویکی

سیلوویکی (روسی: силови́к؛ IPA: [sʲɪlɐˈvʲik] ; جمع: siloviki , روسی: силовики́؛ IPA: [sʲɪləvʲɪˈkʲi]، به معنای نیروهای نظامی) در واژه‌شناسی سیاسی روسیه به سیاستمداری گفته می‌شود که از نیروهای امنیتی، نظامی یا همانندشان وارد سیاست شده و به قدرت رسیده باشند. معمولاً شامل افسران کاگ‌ب سابق، اداره اصلی اطلاعات، سرویس امنیت فدرال روسیه، سرویس اطلاعات خارجی، سرویس حفاظت فدرال، سرویس فدرال کنترل مواد مخدر روسیه، یا دیگر نیروهای مسلح می‌شود. در روسیه تعدادی سازمان امنیتی و اجرایی قانون وجود دارد که به آنها "سیلوویکی" (از "sila" - روسی به معنای زور) می‌گویند. خود ولادیمیر پوتین کارش را در یکی از آنها آغاز کرد - کاگ‌ب، که در دوران پس از شوروی به سرویس امنیت فدرال روسیه تبدیل شد. نفوذ "سیلوویکی" از زمان روی کار آمدن پوتین در حال افزایش بوده است. در نوشته‌های انگلیسی اصطلاح مشابه «امنیتی‌سالار» (افسران نظامی، انتظامی و اطلاعاتی) نیز به کار گرفته شده است.
ریشه‌شناسی

اصطلاح siloviki (سیلوویک) به معنای «افراد نیروهای نظامی» یا «مردان قدرت» (از روسی сила به معنای «زور») ترجمه شده است، از عبارت «سازمان‌های مسلح» (روسی: силовые структуры) که در اوایل دوران بوریس یلتسین (اوایل دهه ۱۹۹۰) به کار گرفته شد تا به نیروهایی انتظامی و نظامی از جمله ارتش، پلیس (وزارت امور داخلی)، سازمان‌های امنیت ملی (سرویس امنیت فدرال روسیه) و برخی نهادهای دیگر اشاره کند.
شرح

سیلوویکی‌ها این دیدگاه را ترویج می‌کنند که افرادی غیر ایدئولوژیک و عمل‌گرایانه هستند که بر برقراری نظم و قانون تمرکز دارند و منافع ملی روسیه را به هر چیز دیگری ترجیح می‌دهند. این گروه معمولاً تحصیلات خوبی داشته و معمولاً از سمت‌های پیشین دولتی با خود سوابق فعالیت‌های مدیریتی و تجاری به همراه می‌آروند. این تصور کلی وجود دارد که سیلوویکی‌ها ترجیح می‌دهند که روسیه دولت قوی و قدرتمندی داشته باشد.
سیلوویکی یک گروه منسجم نیست و رهبر واحدی هم ندارند و هیچ «برنامه سیلوویک» مشترک و مفصلی نیز وجود ندارد. سیلوویکی حتی یک سازمان منسجم نیست و تنها واژه‌ای برای اشاره به گروهی از نیروهای امنیتی و نظامی است که وارد سیاست شده‌اند. با این حال، به گفته جان پی ویلرتون، این مقامات امنیتی-اطلاعاتی با خود اخلاق کاری و مهارت‌هایی را وارد سمت‌های جدید خود می‌کنند که مورد علاقهٔ پوتین است.
افراد و مناصب

سیلوویکی‌های ارشد تحت ریاست جمهوری پوتین شامل سرگئی ایوانف، ویکتور ایوانف و سرگئی شویگو بودند که روابط کاری نزدیک با پوتین داشتند و در دولت‌های پوتین سمت‌های کلیدی داشتند. با این حال، ویلرتون خاطرنشان می‌کند که دشوار است که ارزیابی کنیم که آیا پیشینه مشترک امنیتی-اطلاعاتی آنها به انتخابات سیاسی مشترکی می‌انجامد.
پس از اعتراضات ۲۰۱۱–۲۰۱۳ روسیه، با این که رئیس‌جمهور روسیه دیمیتری مدودف وعدهٔ اصلاحات سیاسی داده بود، ولی چندین سیلوویکی را به سمت‌های برجسته در دولت منصوب کرد: سرگئی ایوانف به عنوان رئیس دفتر ریاست جمهوری، دیمیتری روگوزین به معاون نخست‌وزیر و ویاچسلاو ولودین به سمت معاون رئیس ستاد.
بیشتر خواندن

"The making of a neo-KGB state". The Economist. The Economist Newspaper Limited. 2007-08-25. Retrieved 2007-08-24.
کتاب روتلج سیاست و جامعه روسیه
پیوندها

ویلیام سفایر در سیلوویکی
سیلوویکی در روسیه پوتین: چه کسانی هستند و چه می‌خواهند، فصلنامه واشینگتن، زمستان ۲۰۰۷
تبعید در آغاز «جنگ سیلوویک» روسیه
بی‌بی‌سی: جاسوسان سابق روسیه عضلات خود را خم می‌کنند
شورلت کامارو

Motor vehicle
| شورلت کامارو | شورلت کامارو |
| --- | --- |
شورلت کامارو اس‌اس ۲۰۲۰: شورلت کامارو اس‌اس ۲۰۲۰
دید کلی: دید کلی
شرکت: شورلت (جنرال موتورز)
تولید: ۱۹۶۶–۲۰۰۲ ۲۰۰۹–۲۰۲۳
مدل سال: ۱۹۶۷–۲۰۰۲ ۲۰۱۰–۲۰۲۴
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: پونی عضلانی
شکل بدنه: ۲ در کوپه ۲ در کروکی
طرح‌بندی: موتور جلو-محور عقب
سکو: اف-بادی (۱۹۶۷–۲۰۰۲) پلت‌فرم زتا (۲۰۱۰–۲۰۱۵) پلت‌فرم آلفا (۲۰۱۶–۲۰۲۴)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: شورلت کورویر
شورلت کامارو RS نسل اول
شورلت کامارو مدل DC نسل پنجم
شورلت کامارو (به انگلیسی: Chevrolet Camaro) یکی از مدل‌های محبوب خودروهای جنرال موتورز تحت برند شورلت است که در طبقه‌بندی‌ها گاهی پونی‌کار و گاهی ماسل‌کار (خودروی عضلانی) نامیده شده است. کامارو در ۲۹ سپتامبر ۱۹۶۶ روی خط تولید رفت و به عنوان مدل ۶۷ به فروش رسید. این خودرو برای رقابت با فورد ماستنگ طراحی شده بود. شورولت کامارو در پلت‌فرم و قطعات، با پونتیاک فایربرد مشترک بود. تا سال ۲۰۰۲ چهار نسل از کامارو تولید شده بود که در این سال متوقف شد. سپس دوباره نام کامارو روی مدلی مفهومی زنده شد که از ۱۶ مارس ۲۰۰۹ تولید نسل پنجم شروع شد.
نسل اول: تولید از ۱۹۶۷ میلادی تا ۱۹۶۹ میلادی
نسل دوم: تولید از ۱۹۷۰ میلادی تا ۱۹۸۱ میلادی
نسل سوم: تولید از ۱۹۸۲ میلادی تا ۱۹۹۲ میلادی
نسل چهارم: تولید از ۱۹۹۳ میلادی تا ۲۰۰۲ میلادی
نسل پنجم: تولید از ۲۰۱۰ میلادی تا ۲۰۱۶ میلادی
نسل ششم: تولید از ۲۰۱۶ میلادی تا ۲۰۲۴ میلادی
مشخصات فنی شورلت کامارو

موتور و کارایی
حجم موتور  ۶/۲ لیتر
 سیلندر  ۸ سیلندر v شکل
 قدرت  ۴۵۵ اسب بخار /۶۰۰۰ دور
 گشتاور  ۶۱۴/۳ نیوتن متر /۴۴۰۰ دور
 ماکززیمم سرعت  ۲۶۶ کیلومتر(۱۶۵ مایل) بر ساعت
 شتاب ۰تا ۱۰۰  ۴/۱ ثانیه
انتقال قدرت
گیربکس  ۶ دنده دستی
 محور متحرک  دیفرانسیل عقب
ترمز
جلو  دیسکی ۴ پیستون
 عقب  دیسکی ۴ پیستون
تایرها و چرخ‌ها
تایر جلو   245/40 R20
 تایر عقب  275/35 R20
 رینگ جلو  20X8/۵
 رینگ عقب   20X9/۵
 جنس رینگ  آلومینیوم
(ابعاد به میلی‌متر و اوازن به کیلوگرم می‌باشد)
ابعاد و اوازن
فاصله بین محورها  2812 mm
 طول  4782 mm
 عرض  1897 mm
 ارتفاع   1348 mm
 وزن خالص  1671 kg
مگس‌گیر ابلق اطلسی

| مگس‌گیر ابلق اطلسی | مگس‌گیر ابلق اطلسی |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: مگس‌گیران
سرده:: Ficedula
گونه:: F. speculigera
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Ficedula speculigera (Bonaparte, 1850): Ficedula speculigera (Bonaparte, 1850)
مگس‌گیر ابلق اطلسی یا مگس‌گیر اطلسی (نام علمی: Ficedula speculigera) پرنده‌ای از تیرهٔ مگس‌گیران جهان قدیم، یکی از چهار گونه مگس‌گیرهای سیاه و سفید دیرین‌شمالگان غربی است. به عنوان یک گونه زادآور در شمال غرب آفریقا بومی است.
آشپزی چینی

مجموعه ای از غذاهای چینی. در جهت عقربه‌های ساعت از بالا سمت چپ: اردک پکنی، میسوآ، مرغ کونگ پائو، کیک ماه، بایجیو، سوپ ونتون، اسپرینگ رول
غذاهای چینی شامل غذاهایی است که از چین و همچنین از مردم چین از سایر نقاط جهان تهیه می‌شود. به دلیل مهاجرت چینی‌ها و قدرت تاریخی این کشور، غذاهای چینی با تغییراتی که برای سرو غذای محلی انجام شده است عمیقاً بر بسیاری از غذاهای دیگر در آسیا و فراتر از آن تأثیر گذاشته است. مواد غذایی اصلی چینی مانند برنج، سس سویا، نودل، چای، رایو و توفو، و ظروفی مانند چوب غذاخوری و ووک را می‌توان در سرتاسر جهان یافت.
آشپزی چینی یکی از پرطرفدارترین و متنوع‌ترین سبک‌های آشپزی در دنیا است که ویژگی‌های خاص خود را دارد. غذاهای چینی معمولاً به طعم‌های متعادل و خوشمزه، استفاده از مواد تازه و طبخ سریع معروف هستند. در این سبک از آشپزی، از روش‌های مختلفی مانند سرخ کردن، بخارپز کردن، جوشاندن، و کباب کردن استفاده می‌شود.
اولین موسسات غذاخوری جهان که به‌عنوان رستوران‌ها به معنای امروزی شناخته می‌شوند، برای اولین بار در قرن ۱۱ و ۱۲ میلادی در چین و در دوران دودمان سونگ پدیدار شدند. غذای خیابانی در طول دودمان تانگ به جنبه جدایی ناپذیر فرهنگ غذایی چین تبدیل شد و فرهنگ غذای خیابانی در بیشتر مناطق جنوب شرقی آسیا توسط کارگران وارداتی از چین در اواخر قرن نوزدهم ایجاد شد.
ترجیحات آشپزی برای استفاده از چاشنی و فنون پخت و پز در استان‌های چین به تفاوت در طبقه اجتماعی، مذهب، پیشینه تاریخی و گروه‌های قومی بستگی دارد. با توجه به اینکه آب و هوای چین از مناطق گرمسیری در جنوب تا قطبی در شمال شرقی متفاوت است. ویژگی‌های جغرافیایی از جمله کوه‌ها، رودخانه‌ها، جنگل‌ها و بیابان‌ها نیز تأثیر زیادی بر مواد موجود محلی دارند. ترجیحات سلطنتی و اشرافی امپراتوری نیز در تغییر غذاهای چینی نقش دارد. به دلیل گسترش امپراتوری، مهاجرت و تجارت، مواد اولیه و فنون آشپزی از فرهنگ‌های دیگر در طول زمان در غذاهای چینی ادغام شده و تأثیرات آشپزی چینی در سراسر جهان گسترش یافته است.
آشپزی چینی به ترکیب دقیق طعم‌ها مانند شیرینی، شوری، ترشی، تندی و تلخی اهمیت می‌دهد. این طعم‌ها معمولاً به‌طور همزمان در غذاها وجود دارند و ایجاد تعادل بین آن‌ها یکی از ویژگی‌های کلیدی آشپزی چینی است. همچنین، از انواع مختلف مواد اولیه مانند گوشت، ماهی، سبزیجات، قارچ‌ها، ادویه‌ها و میوه‌ها در تهیه غذاها استفاده می‌شود.
سبک‌های منطقه ای، مذهبی و قومی متعددی از غذاهای چینی در چین و خارج از این کشور یافت می‌شود. غذاهای چینی بسیار گوناگون است و اغلب در بخش‌های استانی طبقه‌بندی می‌شوند، اگرچه این طبقه‌بندی‌های سطح استان از سبک‌های بسیار بیشتری در درون خود تشکیل می‌شوند. در طول دودمان چینگ، چهار سنت بزرگ در آشپزی چینی، آشپزی سیچوآن، لو، یوئه و هوایانگ بودند که به ترتیب نشان دهنده غذاهای غرب، شمال، جنوب و شرق چین بودند. در سال ۱۹۸۰، یک گروه مدرن از مقاله، روزنامه‌نگار چینی وانگ شائوکوان که در روزنامه پیپل دیلی منتشر شد، هشت غذای چین را با نام‌های آنهویی (徽菜)، گوانگدونگ (粵菜)، فوجیان (閩菜؛ 蘐揜湘菜)، جیانگ سو (蘇菜)، شاندونگ (魯菜)، سیچوان (川菜)، و ژجیانگ (浙菜؛) شناسایی کرد.
آشپزی چینی عمیقاً با طب سنتی چینی در هم آمیخته است، مانند تمرین غذا درمانی چینی. رنگ، عطر و طعم سه جنبه سنتی مورد استفاده برای توصیف غذای چینی، و همچنین معنی، ظاهر و تغذیه غذا هستند. پخت و پز باید با توجه به مواد مورد استفاده، کار با چاقو، زمان پخت و پز و چاشنی ارزیابی شود. یکی از ویژگی‌های مهم آشپزی چینی استفاده از روش‌های پخت سریع در حرارت بالا است که باعث حفظ طعم و ارزش غذایی مواد می‌شود.
تاریخچه > پیش از سلسله تانگ

جامعه چین برای خوراک‌شناسی ارزش زیادی قائل بود و بر اساس باورهای طب سنتی چین خود مطالعه گسترده‌ای در مورد این موضوع ایجاد کرد. فرهنگ چینی در ابتدا در اطراف دشت چین شمالی متمرکز بود. به نظر می‌رسد اولین محصولات اهلی شده گونه‌های ارزن دم روباهی و ارزن معمولی بوده است، در حالی که برنج در جنوب کشت می‌شده است. تا سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد، گندم از غرب آسیا وارد شد. این دانه‌ها معمولاً به‌جای پختن نان در اروپا، به‌عنوان سوپ رشته‌ای گرم سرو می‌شدند. اشراف به انواع شکار حیوانات وحشی می‌پرداختند و گوشت گوسفند، خوک و گوشت سگ را به دلیل اهلی شدن این حیوانات مصرف می‌کردند. غلات را در برابر قحطی و سیل ذخیره می‌کردند و گوشت را با نمک، سرکه تخمیر و نگهداری می‌کردند. طعم گوشت با پختن آن در چربی‌های حیوانی افزایش می‌یافت، اگرچه این عمل بیشتر به افراد ثروتمند محدود می‌شد.
در طول سلسله چین شی هوانگ، امپراتوری به سمت جنوب گسترش یافت. در زمان دودمان هان، مناطق مختلف و غذاهای مردم چین توسط آبراهه اصلی به هم مرتبط بودند و منجر به پیچیدگی بیشتر در غذاهای مختلف منطقه‌ای می‌شد. در فرهنگ چین غذا نه تنها به عنوان " چی " یا انرژی حیاتی، انرژی می‌دهد، بلکه غذا برای حفظ یین و یانگ نیز هست. فلسفه پشت آن ریشه در یی‌چینگ و طب سنتی چینی داشت: غذا از نظر رنگ، عطر، طعم و بافت قضاوت می‌شد و انتظار می‌رفت که یک وعده غذایی خوب بین چهار طبیعت گرم و خشک، گرم و تر، سرد و خشک و سرد و تر و پنج طعم (تند، شیرین، ترش، تلخ و شور) تعادل ایجاد کند. نمک از زمان‌های اولیه به عنوان نگهدارنده استفاده می‌شد، اما در پخت و پز به شکل سس سویا اضافه می‌شد و سر سفره استفاده انمی شد.
در دوران سلسله هان، چینی‌ها روش‌هایی را برای حفظ غذا برای جیره‌های نظامی در طول مبارزاتی مانند خشک کردن گوشت و پختن، برشته کردن و خشک کردن غلات توسعه دادند.  روایت‌های چینی ادعا می‌کنند که نان برشته شده و مسطح شائوبینگ (نان بربری) توسط ژنرال بان چائو سلسله هان از مناطق غربی (مناطق غربی، نامی برای آسیای مرکزی) آورده شد و در ابتدا به عنوان هابینگ (胡餅) شناخته می‌شد. باور بر این است که نان شاوبینگ از تبار هابینگ یا نان بربری است. اعتقاد بر این است که شائوبینگ با نان تنور ایرانی و نان سمرقندی آسیای مرکزی و همچنین پیتای خاورمیانه مرتبط است.  غربی‌های خارجی در زمان سلسله تانگ در چین کیک‌های کنجدی درست می‌کردند و می‌فروختند.
در طول دودمان‌های شمالی و جنوبی، مردم غیر هان مانند ژیان‌بی از وی شمالی، غذاهای خود را به شمال چین معرفی کردند و این تأثیرات تا زمان دودمان تانگ ادامه یافت، و گوشت‌هایی مانند گوشت گوسفند و محصولات لبنی مانند شیر بز، ماست، و کومیس را در میان مردم رواج دادند. در زمان سلسله سونگ مردم هان نسبت غذاهای لبنی معرفی شده قبلی را کنار گذاشت.
وانگ سو، شورشی چینی هان که پس از فرار از چی جنوبی در شیان بی شمالی وی پناهنده شد، در ابتدا تحمل خوردن لبنیات مانند شیر بز و گوشت مانند گوشت گوسفند را نداشت و مجبور شد به جای آن چای و ماهی مصرف کند، اما پس از چند سال او توانست ماست و گوشت بره بخورد و امپراتور شیان بی از او پرسید که کدام یک از غذاهای چین را ترجیح می‌دهد، ماهی در مقابل گوشت گوسفند و چای در مقابل ماست.
تاریخچه > پس از سلسله تانگ

مهاجرت بزرگ مردم چین به جنوب در طول تهاجمات پیش از سلسله سونگ و در طول دودمان سونگ اهمیت نسبی محصولات اصلی چینی جنوبی مانند برنج و شله را افزایش داد. سو شی نویسنده و شاعر چینی، گوشت خوک سرخ شده را به عنوان گوشت خوک دانگپو بهبود داده است.
گوشت خوک دانگپو (به چینی: 东坡肉) یک غذای مشهور و سنتی از آشپزی چین است که به‌ویژه در منطقه جیانگ‌سو، به‌خصوص در هانگژو، محبوبیت دارد. این غذا نام خود را از شاعر و دولتمرد مشهور چینی به نام سوی تونگپو گرفته است که در دوران سلسله سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹ میلادی) زندگی می‌کرد. این غذا به دلیل روش خاص پخت، طعم دلپذیر و گوشت نرم و لطیف خود شناخته می‌شود. در حقیقت، گوشت خوک دانگپو یک نوع دنده گوشت خوک است که به‌طور آهسته در سس شیرین و شور پخته می‌شود و طعم غنی و خوشمزه‌ای پیدا می‌کند.
عادات غذایی و آشپزی نیز در این دوره به شدت تغییر کرد، به طوری که بسیاری از مواد تشکیل دهنده مانند سس سویا و غذاهای آسیای مرکزی تحت تأثیر گسترده قرار گرفتند و کتاب‌های آشپزی مهمی مانند Shanjia Qinggong و ووشی ژونگ کویلو غذاهای رایج خانگی آن زمان را نشان می‌دهد.
سلسله‌های یوان و چینگ غذاهای مغولی و مانچویی را به مردم چین معرفی کردند، غذاهای گرم شمالی که آشپزی در قابلمه داغ را رایج کرد. در طول سلسله یوان، بسیاری از جوامع مسلمان در چین ظهور کردند، که غذاهای بدون گوشت خوک را که اکنون در رستوران‌های هوی در سراسر کشور نگهداری می‌شود، استفاده می‌کردند. غذاهای یوننان در چین به دلیل پنیرهایی مانند روبینگ و پنیر روشان که توسط مردم بای تهیه می‌شد، منحصربه‌فرد است.
به عنوان بخشی از آخرین مرحله مبادله کلمبی، بازرگانان اسپانیایی و پرتغالی شروع به معرفی غذاهای دنیای جدید به چین از طریق شهرهای بندری گوانگ‌ژو و ماکائو کردند. فلفل تند مکزیکی به مواد ضروری در آشپزی سیچوآن تبدیل شد و سیب زمینی و ذرت به غذای اصلی در سراسر دشت‌های شمالی تبدیل شدند.
در طول دودمان چینگ، خوراک شناسان چینی مانند یوان می، همان‌طور که در کار آشپزی او به نام Suiyuan shidan اشاره شد بر هدف اصلی استخراج حداکثر طعم از هر عنصر تمرکز داشتند. با این حال، روش‌های آشپزی در آن زمان کاملاً گوناگون بود و در برخی موارد به طرزی پر زرق و برق خودنمایی می‌کرد، به ویژه هنگامی که با اهداف تشریفاتی رسمی نیز مانند مورد جشن امپراتوری مانچو هان انجام می‌شد. جشن امپراتوری مانچو هان (به چینی: 满汉全席) از معروف‌ترین و بزرگ‌ترین ضیافت‌ها و جشن‌های غذایی در تاریخ چین است. این مراسم، که به‌ویژه در دوران سلطنت چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲) برگزار می‌شد، نمادی از پخت‌وپز سلطنتی و ترکیب آشپزی هان (چینی سنتی) و آشپزی منچو (قوم منچو، بنیان‌گذاران سلسله چینگ) است و نشان‌دهنده تلاقی دو فرهنگ بزرگ آشپزی در چین است. امپراتور کیان‌لونگ (۱۷۱۱–۱۷۹۹) که یکی از بزرگ‌ترین و مشهورترین امپراتوران چینگ بود، علاقه زیادی به غذا داشت و برخی از بزرگ‌ترین ضیافت‌ها در دوران او برگزار شد.
با افزایش سرعت زندگی در چین مدرن، فست فودها مانند نودل سرخ شده، برنج سرخ شده و گیفان (غذا روی برنج) بیشتر و بیشتر محبوب می‌شوند.
اصول آشپزی در مناطق مختلف چین

آشپزی چینی تنوع بسیار زیادی در مناطق مختلف دارد. سبک‌های مختلفی به آشپزی چینی کمک می‌کنند، اما شاید شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین آن‌ها آشپزی کانتونی، آشپزی شاندونگ، آشپزی جیانگ‌سو (به‌ویژه آشپزی هوآی‌یانگ) وآشپزی سیچوآن باشند. این سبک‌ها به دلیل عواملی مانند در دسترس بودن منابع، آب و هوا، جغرافیا، تاریخ، تکنیک‌های آشپزی و سبک زندگی از یکدیگر متمایز هستند.
یک سبک ممکن است استفاده از سیر و موسیر را به جای فلفل قرمز و ادویه جات ترشی جات ترجیح دهد، در حالی که سبک دیگری ممکن است از خوراک دریایی به جای سایر گوشت‌ها و مرغ‌ها استفاده کند. غذاهای جیانگ سو از روش‌های پخت و پز مانند تفت‌آب‌پزی و آب‌پز استفاده می‌کنند، در حالی که غذاهای سیچوان از تنوری کردن استفاده می‌کنند. غذاهای ژجیانگ بیشتر بر روی سرو غذای تازه تمرکز می‌کنند، غذاهای فوجیان به خاطر غذاهای دریایی و سوپ‌ها و استفاده از ادویه‌ها معروف هستند، غذاهای هونان به خاطر طعم ترش و تندش معروف هستند، غذاهای آنهویی از مواد وحشی برای طعمی غیرعادی استفاده می‌کنند.
بر اساس مواد اولیه و مواد مصرفی، طرز تهیه و تفاوت‌های فرهنگی، انواع غذاها با طعم‌ها و بافت‌های مختلف در مناطق مختلف کشور تهیه می‌شود. بسیاری از غذاهای سنتی منطقه به روش‌های اساسی نگهداری مانند خشک کردن، نمک‌سود کردن، ترشی انداختن و تخمیر متکی هستند.
علاوه بر این، «نظریه برنج» تلاش می‌کند تا تفاوت‌های فرهنگی بین شمال و جنوب چین را توصیف کند. در شمال، رشته فرنگی به دلیل کشت گسترده گندم بیشتر مصرف می‌شود، در حالی که در جنوب، برنج ترجیح داده می‌شود زیرا از لحاظ تاریخی بیشتر در آنجا کشت می‌شود.
نظریه برنج یک مفهوم است که در برخی زمینه‌ها، از جمله آشپزی، فرهنگ و تاریخ چین، به‌ویژه در ارتباط با نحوه تأثیر برنج بر شکل‌گیری جامعه و فرهنگ چین مطرح شده است. این نظریه عمدتاً به تأثیرات اجتماعی و فرهنگی کشاورزی برنج در چین و سایر مناطق آسیایی اشاره دارد. این دیدگاه در سطوح مختلف علمی و فرهنگی بررسی می‌شود.
اصول آشپزی در مناطق مختلف چین > اصول و مبانی آشپزی چینی > توازن یین و یانگ

فلسفه چینی به توازن بین دو نیروی متضاد یین (نیروی سرد و زنانه) و یانگ (نیروی گرم و مردانه) در همه جنبه‌های زندگی توجه دارد. در آشپزی چینی، این توازن در انتخاب مواد اولیه و روش‌های پخت نیز لحاظ می‌شود. برای مثال، در بسیاری از غذاها از مواد با طبع گرم و سرد برای ایجاد تعادل استفاده می‌شود.
اصول آشپزی در مناطق مختلف چین > اصول و مبانی آشپزی چینی > طبقه‌بندی آشپزی چینی بر اساس مناطق مختلف

آشپزی چینی از مناطق مختلف چین و تأثیرات آن‌ها بر طعم‌ها و مواد اولیه، تنوع زیادی دارد. پنج سبک اصلی آشپزی چینی عبارتند از:
آشپزی شانگهای: معروف به طعم‌های شیرین و استفاده از سس‌های غلیظ.
آشپزی سیچوان: معروف به طعم‌های تند و فلفلی.
آشپزی گوانگ‌دونگ (کانتون): شناخته‌شده برای غذاهای سبک و تازه با طعم‌های ملایم.
آشپزی هنان: تمرکز بر طعم‌های ساده و استفاده از گوشت‌ها.
آشپزی جیانگسو: غذاهایی با طعم‌های شیرین و ظریف.
غذاهای اصلی

غذاهای اصلی در چین: برنج، نان و انواع نودل
اجداد چینی در حدود ۸۰۰۰ تا ۹۰۰۰ سال پیش ارزن، برنج و سایر غلات را با موفقیت کاشتند. گندم، یکی دیگر از مواد اولیه، سه یا چهار هزار سال دیگر طول کشید. برای اولین بار، غلات منابع غذایی ثابتی را برای مردم فراهم کردند. به دلیل کمبود غذاهای مختلف، مردم چین مجبور شدند خود را با عادات غذایی جدید وفق دهند. گوشت کمیاب بود و بنابراین مردم با مقدار کمی گوشت و برنج یا رشته پخت می‌کردند.
غذاهای اصلی > مواد اولیه اصلی آشپزی چینی > برنج

برنج یکی از مهم‌ترین مواد غذایی در آشپزی چینی است و معمولاً به عنوان غذای اصلی در کنار سایر غذاها مصرف می‌شود. همچنین در تهیه غذاهای مختلف مانند چاو می (Chow Mein) (نودل سرخ‌شده) یا چاو فانی (Chao Fan) (برنج سرخ‌شده) از برنج استفاده می‌شود.
برنج حدود ۹٬۰۰۰ سال پیش در حوضه رود یانگ‌تسه در جنوب چین اهلی شد و یکی از غذای اصلی مردم مناطق شالی‌کار در جنوب چین است.چلو، که معمولاً برنج سفید است، رایج‌ترین نوع برنج مصرفی است. مردم در جنوب چین همچنین علاقه دارند از برنج برای تهیه «کانجی» (congee) به عنوان صبحانه استفاده کنند. برنج همچنین برای تولید آبجو و سرکه به کار می‌رود. برنج چسبناک نوعی برنج است که در غذاهای خاصی مانند برنج برگ نیلوفر و توپ‌های برنج چسبناک استفاده می‌شود.
غذاهای اصلی > مواد اولیه اصلی آشپزی چینی > گندم

در مناطق کشت گندم در شمال چین، مردم عمدتاً به غذاهای مبتنی بر آرد، مانند نودل، بینگ (نان)، جیائوزی (نوعی کوفته چینی) و مانتو (نوعی نان بخارپز) وابسته هستند. گندم احتمالاً حدود ۲۶۰۰ سال پیش از میلاد در پایین‌دست رود زرد ظاهر شد، سپس در حدود ۱۹۰۰ سال قبل از میلاد به گانسو و سین‌کیانگ رسید و در نهایت تا ۱۶۰۰ سال قبل از میلاد در نواحی میانه رود زرد و تبت پخش شد.