پراب آزمایش
ولتاژ > پراب اسیلوسکوپ > پراب‌های غیرفعال

برای به حداقل رساندن بارگذاری، از پراب‌های تضعیف کننده (به عنوان مثال، پراب‌های ۱۰×) استفاده می‌شود. یک پراب معمولی از مقاومت سری ۹ مگااُهمی با یک خازن کم-مقدار شنت‌شده برای ایجاد یک تقسیم‌کننده جبران‌شده RC با ظرفیت‌خازنی کابل و ورودی اسیلوسکوب استفاده می‌کند. ثابت‌های زمانی RC برای تطبیق تنظیم می‌شوند. به عنوان مثال، مقاومت سری ۹ مگااُهمی توسط یک خازن ۱۲٫۲ پیکوفاراد برای ثابت زمانی ۱۱۰ میکروثانیه شنت می‌شود. ظرفیت‌خازنی کابل ۹۰ پیکوفاراد به موازات ورودی اسکوپ ۲۰ پیکوفاراد (مجموع ظرفیت ۱۱۰ پیکوفاراد) و ۱ مگااُهم همچنین ثابت زمانی ۱۱۰ میکروثانیه می‌دهد. در عمل، تنظیمی وجود خواهد داشت تا کاربر بتواند دقیقاً ثابت زمان فرکانس پایین (به نام جبران‌ساز پرآب) را تطبیق دهد. تطبیق‌سازی ثابت‌های زمانی تضعیف را مستقل از فرکانس می‌کند. در فرکانس‌های پایین (جایی که مقاومت R بسیار کمتر از راکتانس C است)، مدار مانند یک تقسیم‌کننده مقاومتی به نظر می‌رسد. در فرکانس‌های بالاتر (مقاومت بسیار بیشتر از راکتانس)، مدار مانند یک تقسیم‌کننده خازنی به نظر می‌رسد.
نتیجه یک پراب جبران فرکانس برای فرکانس‌های متوسط است که یک بار حدود ۱۰ مگااهم  شنت‌شده با ۱۲ پیکوفاراد را ارائه می‌دهد. اگرچه چنین پرآبی یک بهبودسازی است، اما زمانی که کوتاه‌شدن مقیاس‌زمانی به چند زمان گذار (زمان گذار معمولاً ۵ نانوثانیه است) کابل کاهش می‌یابد، کار نمی‌کند. در آن چارچوب زمانی، کابل شبیه امپدانس مشخصه‌اش است و بازتاب‌هایی از عدم‌تطبیق خط انتقال در ورودی اسیلوسکوب و پرآبی که باعث حلقه‌زنی می‌شود وجود خواهد داشت. پراب اُسکوب نوین از خطوط انتقال با ظرفیت‌خازنی کم اتلاف و شبکه‌های شکل‌دهی فرکانس پیچیده استفاده می‌کند تا پراب ۱۰× در چندصد مگاهرتز عملکرد خوبی داشته باشد. درنتیجه، تنظیمات دیگری برای تکمیل جبرانِش (به انگلیسی: compensation) وجود دارد.
یک پراب آزمایش متصل مستقیم (به اصطلاح پراب ۱×) ظرفیت‌خازنی سَری ناخواسته را در سراسر مدار تحت آزمایش قرار می‌دهد. برای یک کابل کواکسیال نوعی، بارگذاری در حد 100pF در هر متر است (طول یک کابل آزمایش نمونه).
پراب‌های تضعیف‌کننده بارگذاری خازنی را با یک تضعیف‌کننده به حداقل می‌رساند، اما بزرگی سیگنال ارسالی به دستگاه را کاهش می‌دهد. یک تضعیف‌کننده ۱۰× بار خازنی را با یک ضریب حدود ۱۰ کاهش می‌دهد. تضعیف‌کننده باید نسبت دقیقی در کل محدوده فرکانس‌های مورد نظر داشته باشد. امپدانس ورودی ابزار به بخشی از تضعیف‌کننده تبدیل می‌شود. یک تضعیف‌کننده DC با تقسیم‌کننده مقاومتی با خازن تکمیل می‌شود، به طوری که پاسخ فرکانس در محدوده موردنظر قابل‌پیش‌بینی است.
روش تطبیق‌سازی ثابت زمانی RC تا زمانی کار می‌کند که زمان گذار کابل شیلدشده بسیار کمتر از مقیاس زمانی مورد نظر باشد. این بدان معنی است که کابل شیلدشده را می‌توان به عنوان یک خازن فشرده به‌جای یک سلف مشاهده کرد. زمان گذار روی کابل ۱ متری حدود ۵ نانوثانیه است. درنتیجه، این پراب‌ها تا چندمگاهرتز کار می‌کنند، اما پس از آن اثرات خط انتقال باعث ایجاد مشکل می‌شود.
در فرکانس‌های بالا امپدانس پراب کم خواهد بود.
متداول‌ترین طراحی، یک مقاومت ۹ مگا اهم را به صورت سَری با نوک پراب وارد می‌کند. سپس سیگنال از سَر پراب به اسیلوسکوپ از طریق یک کابل کواکسیال با تلفات خاص که برای به حداقل رساندن ظرفیت‌خازنی و حلقه‌زنی طراحی شده است، منتقل می‌شود. اختراع این کابل به جان کوبه (John Kobbe)، مهندس شاغل در تکترونیکس منسوب است. مقاومت برای به حداقل رساندن بارگذاری که ظرفیت‌خازنی کابل بر روی دی‌یوتی اعمال می‌شود، عمل می‌کند. در سَری با امپدانس ورودی ۱ مگا اهم معمولی اسیلوسکوپ، مقاومت ۹ مگا اهم یک تقسیم‌کننده ولتاژ ۱۰× ایجاد می‌کند، بنابراین چنین پراب‌هایی معمولاً به عنوان پراب‌هایی با خازن کم یا پراب‌های ۱۰× شناخته می‌شوند که اغلب با حرف X یا x به جای علامت ضرب چاپ می‌شوند و معمولاً به عنوان «یک پراب ضربدر دَه» نامیده می‌شوند. .