stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آل کاپون
رسانه و فرهنگ

آل کاپون به عنوان یکی از مشهورترین تبهکاران قرن بیستم سوژهٔ چندین فیلم و سریال، مقاله، کتاب، آثار هنری و ادبی بوده‌است.
هم‌اکنون عکسی از آل کاپون در زندان آلکاتراز که اکنون به موزه تبدیل شده‌است به عنوان یکی از مشهورترین زندانیان آن زندان به نمایش گذاشته شده‌است.
ریچارد ویلسون کارگردان آمریکایی، در سال ۱۹۵۹ فیلمی به نام آل کاپون با بازی راد استایگر را با محوریت زندگی کاپون ساخت که این فیلم روی داستان حقیقی متمرکز بود. همچنین در سال ۱۹۷۵ فیلم دیگری به نام کاپون با بازی بن گازارا و سیلوستر استالونه به کارگردانی استیو کارور به روی پردهٔ سینماها رفت. یکی از زیباترین و به یادماندنی‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای آمریکا در ژانر اکشن و گانگستری مرتبط با آل کاپون، شاهکار معروف سال ۱۹۸۷ برایان دی پالما، فیلم تسخیرناپذیران با بازی رابرت دنیرو، شون کانری و کوین کاستنر می‌باشد.
همین‌طور جاش ترنک فیلم کاپون را با محوریت زندگینامهٔ آل کاپون در سال ۲۰۲۰ نویسندگی و کارگردانی کرده‌است که تام هاردی بازیگر نقش اول آن و در نقش آل کاپون است.
رابرت دی وین

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۵ مارس ۱۸۸۶
زادگاه:  بروخه
تاریخ مرگ:  ۸ دسامبر ۱۹۳۹ (۵۳ سال)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  باشگاه فوتبال کلوب بروخه |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۰۶–۱۹۱۳ |  تیم ملی فوتبال بلژیک |  ۲۳ |  (۲۶) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
:  Racing de Tournai
۱۹۳۲–۱۹۳۴:  باشگاه فوتبال لیل
۱۹۳۴–۱۹۳۵:  باشگاه فوتبال لن
۱۹۳۸–۱۹۳۹:  باشگاه فوتبال کلوب بروخه
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.
رابرت دی وین (انگلیسی: Robert De Veen; ۲۵ مارس ۱۸۸۶ – ۸ دسامبر ۱۹۳۹) بازیکن فوتبال و مربی فوتبال اهل بلژیک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلوب بروخه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده‌است.
گلف‌استریم ایکس-۵۴

| X-54 | X-54 |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد آزمایشی
کشور سازنده: آمریکا
تولیدکننده: گلف‌استریم ایروسپیس
وضعیت: در حال توسعه
تعداد ساخته‌شده: ۰
گلف‌استریم ایکس-۵۴ هواپیمای ساخت هوافضای گلف‌استریم آمریکا است که هم‌اکنون در حال آزمایش است.
پیشرفت

در سال ۲۰۰۸ ساخت ایکس-۵۴ به عنوان یک هواپیمای مافوق صوت اغاز شد.
بیچهورن

| بیچهورن | بیچهورن |
| --- | --- |
The south face: The south face
fa (in English: Expected satiety): fa
بیچهورنموقعیت بیچهورن در نقشه : بیچهورنموقعیت بیچهورن در نقشه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۳٬۹۳۴ متر (۱۲٬۹۰۷ فوت)
برجستگی: ۸۰۶ متر (۲٬۶۴۴ فوت)
قله مادر: فینشترارهورن
ایزولاسیون: ۱۳٫۴ کیلومتر (۸٫۳ مایل)
فهرست‌بندی: Alpine mountains above 3000 m
مختصات: ۴۶°۲۳′۲۸٫۵″ شمالی ۷°۵۱′۰۲٫۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۳۹۱۲۵۰°شمالی ۷٫۸۵۰۷۵۰°شرقی﻿ / 46.391250; 7.850750
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: کانتون وله، سوئیس
رشته‌کوه مادر: آلپ برنی
صعود: صعود
نخستین صعود: 1859 by Leslie Stephen and party
بیچهورن (به لاتین: Bietschhorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده‌است. بیچهورن ۳٬۹۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جان گارمندی

| جان گارمندی | جان گارمندی |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از کالیفرنیا حوزهٔ حوزه انتخابیه سوم کالیفرنیا: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از کالیفرنیا حوزهٔ حوزه انتخابیه سوم کالیفرنیا
متصدی: متصدی
آغاز به کار  January 3, 2013: آغاز به کار  January 3, 2013
پس از: Dan Lungren
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از کالیفرنیا حوزهٔ حوزه انتخابیه دهم کالیفرنیا: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از کالیفرنیا حوزهٔ حوزه انتخابیه دهم کالیفرنیا
دوره مسئولیت November 3, 2009 – January 3, 2013: دوره مسئولیت November 3, 2009 – January 3, 2013
پس از: Ellen Tauscher
پیش از: جف دنهام
چهل و ششمین معاون فرماندار کالیفرنیا: چهل و ششمین معاون فرماندار کالیفرنیا
دوره مسئولیت ۸ ژانویه ۲۰۰۷ – ۳نوامبر۲۰۰۹: دوره مسئولیت ۸ ژانویه ۲۰۰۷ – ۳نوامبر۲۰۰۹
فرماندار: آرنولد شوارزنگر
پس از: Cruz Bustamante
پیش از: Mona Pasquil as Acting Lieutenant Governor
1st and 5th California Insurance Commissioner: 1st and 5th California Insurance Commissioner
دوره مسئولیت January 6, 2003 – January 8, 2007: دوره مسئولیت January 6, 2003 – January 8, 2007
فرماندار: گری دیویس آرنولد شوارزنگر
پس از: Harry W. Low
پیش از: Steve Poizner
دوره مسئولیت January 7, 1991 – January 2, 1995: دوره مسئولیت January 7, 1991 – January 2, 1995
فرماندار: پیت ویلسون
پس از: new position
پیش از: Chuck Quackenbush
United States Deputy Secretary of the Interior: United States Deputy Secretary of the Interior
دوره مسئولیت 1995–1998: دوره مسئولیت 1995–1998
رئیس‌جمهور: بیل کلینتون
عضو سنای California State از حوزهٔ  5th: عضو سنای California State از حوزهٔ  5th
دوره مسئولیت 1984–1991: دوره مسئولیت 1984–1991
پس از: Milton Marks
پیش از: Patrick Johnston
عضو سنای California State از حوزهٔ  13th: عضو سنای California State از حوزهٔ  13th
دوره مسئولیت 1976–1984: دوره مسئولیت 1976–1984
پس از: Clare Berryhill
پیش از: Al Alquist
عضو  مجلس ایالتی California از حوزهٔ 7th: عضو  مجلس ایالتی California از حوزهٔ 7th
دوره مسئولیت 1974–1976: دوره مسئولیت 1974–1976
پس از: William T. Bagley
پیش از: Norman S. Waters
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: John Raymond Garamendi ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۴۵ ‏(۸۰ سال) Camp Blanding, Florida
حزب سیاسی: حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا
همسر(ان): Patricia W. Garamendi
فرزندان: 6 children
اقامتگاه: Walnut Grove, کالیفرنیا
محل تحصیل: دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (B.A.) مدرسه کسب و کار هاروارد (ام‌بی‌ای)
جان گارمندی (به انگلیسی: John Garamendi) نمایندهٔ حوزه انتخابیه سوم کالیفرنیا از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۳ نوامبر ۲۰۰۹ میلادی به‌عضویت این مجلس درآمد.
موزه نوگوچی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۹۸۵
مکان: بلوار ورنون ۳۲–۳۷, بلوار ورنون ۳۲-۳۷, کوئینز، ایالت نیویورک
مختصات: ۴۰°۴۵′۵۸″شمالی ۷۳°۵۶′۲۳″غربی﻿ / ﻿۴۰٫۷۶۶۱۶۰°شمالی ۷۳٫۹۳۹۶۶۲°غربی﻿ / 40.766160; -73.939662
مدیر: برت لیتمن
دسترسی به ترابری همگانی: متروی نیویورک: برادوی ​ MTA Bus: Q104
وبگاه: noguchi.org
ورودی موزه
موزه نوگوچی، که تحت عنوان بنیاد و موزه باغ ایسامو نوگوچی شناخته می‌شود، یک موزه و باغ مجسمه در بخش لانگ آیلند سیتی کوئینز، شهر نیویورک می‌باشد که توسط مجسمه‌ساز ژاپنی-آمریکایی ایسامو نوگوچی طراحی و ساخته شده‌است. موزه و بنیاد در سال ۱۹۸۵ به صورت محدود به روی عموم باز شد، برای حفظ و نمایش مجسمه‌های نوگوچی، مدل‌های معماری، طرح‌های صحنه و طرح‌های مبلمان در نظر گرفته‌شد. این موزه دارای دو طبقه است و ۲۴٬۰۰۰ فوت مربع (۲٬۲۰۰ متر مربع) وسعت دارد، موزه و باغ مجسمه، در یک بلوک از پارک مجسمه سقراط قرار دارد، این موزه در سال ۲۰۰۴ تحت بازسازی اساسی قرار گرفت و پس از آن اجازه یافت که در تمام طول سال باز بماند.
تاریخچه

در سال ۱۹۷۴ نوگوچی یک کارخانه عکاسی و پمپ بنزین واقع در روبروی استودیوی خود در نیویورک - جایی که از سال ۱۹۶۱ در آنجا کار و زندگی می‌کرد - خرید. موزه باغ ایسامو نوگوچی در سال ۱۹۸۵ به صورت فصلی در معرض دید عموم قرار گرفت. در آن زمان، این اولین موزه‌ای بود که توسط یک هنرمند زنده در آمریکا تأسیس می‌شد.
برنامه‌ها > نمایشگاه

موزه بیست و پنجمین سالگرد افتتاحیه خود را با نمایشگاه «هنرمند شدن» جشن گرفت. ایسامو نوگوچی و معاصرانش، ۱۹۲۲–۱۹۶۰، که از ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰ تا ۲۴ آوریل ۲۰۱۱ باز می‌شود.
برنامه‌ها > تحصیلات

شورای هنرهای ایالت نیویورک، برنامه آموزشی موزه، هنر برای خانواده‌ها را به عنوان نمونه‌ای برجسته از یک برنامه اطلاع‌رسانی جامعه و هنر برای بچه‌ها را به عنوان یک «رویکرد عالی» در ایجاد آرامش کودکان خردسال در محیط موزه به رسمیت شناخته‌است.
جایزه ایسامو نوگوچی

از سال ۲۰۱۴، همه ساله جایزه ایسامو نوگوچی به افرادی اعطا می‌شود که در روح نوگوچی، آگاهی جهانی و تبادل شرق و غرب با [بنیان‌گذار موزه] نوگوچی شریک هستند. برندگان جوایز طی سالهای اخیر عبارتند از:
۲۰۱۴: نورمن فاستر، هیروشی سوگیموتو
۲۰۱۵: جاسپر موریسون، یوشیو تانیگوچی
۲۰۱۶: تادائو آندو، الین زیمرمن
۲۰۱۷: جان پاوسون، هیروشی سنجو
۲۰۱۸: نائوتو فوکاساوا، ادوینا فون گال
۲۰۱۹: ری کاواکوبو
۲۰۲۰: David Adjaye , Cai Guo-Qiang
۲۰۲۱: شیو کوساکا، توشیکو موری
کارگردانان

۱۹۸۹–۲۰۰۳: شوجی سادائو
۲۰۰۳–۲۰۱۷: جنی دیکسون
۲۰۱۸–اکنون: برت لیتمن
مادام کو

| مادام غار | مادام غار |
| --- | --- |
غار ج. 1831–1834 توسط انگرس (MMA): غار ج. 1831–1834 توسط انگرس (MMA)
نام هنگام تولد: ماری الیزابت بلاوت
زادهٔ: ۱۸۰۹ یا ۱۸۱۰ پاریس
درگذشت: ۱۸۸۳ نویلی سور سن
ملیت: فرانسوی
تحصیلات: توسط Clément Boulanger و Camille Roqueplan
سبک: رمانتیسم
همسر(ها): Clément Boulanger Hygin-Auguste Cavé
مادام کاو (۱۸۰۶، ۱۸۰۹ یا ۱۸۱۰، - ۱۸۸۳) نقاش و استاد طراحی فرانسوی بود. او که ماری الیزابت بلاووت به دنیا آمد و در جوانی به نام ماری مونچابلون نیز شناخته می‌شد (از نام مادرش)، با نقاش کلمان بولانگر و سپس، پس از مرگ بولانگر، با ادموند کاوه ازدواج کرد.
او که در دوران سلطنت جولای به دلیل وظایف رسمی شوهرش به مادام کاو معروف بود، به همان اندازه با طرفداران نئوکلاسیک انگر و با نقاشان رمانتیک مانند دلاکروا که با آنها دوست بود، دوست بود. پس از بیوه شدن، نقاشی را به زنان جوان آموزش داد و دو جزوه آموزشی در مورد طراحی و رنگ در دوره دوم امپراتوری فرانسه منتشر کرد. او بعداً تأملاتی در مورد رفتار و جایگاه زنان در جامعه منتشر کرد.
زندگی

او در پاریس متولد شد و دختر بود، و خانواده او با خانواده چارلز لکلرک، شوهر اول پائولین بناپارت، خویشاوندی داشتند. او در یک مدرسه شبانه‌روزی برای دختران جوان بزرگ شد، جایی که او طراحی و آبرنگ را زیر نظر Camille Roqueplan، سپس نقاشی ژانر را زیر نظر Clément Boulanger، شاگرد Jean-Auguste-Dominique Ingres، که پرتره Boulanger را در حدود سال ۱۸۳۰ کشید، آموخت. او و بولانجر در سال ۱۸۳۱ با هم ازدواج کردند - سال قبل در رم صاحب پسری به نام آلبرت شدند.
او محتاط، زیبا و جذاب بود و توانست زندگی مستقلی داشته باشد و کارش به عنوان نقاش بدون وقفه تا سال ۱۸۵۵ ادامه یافت. از سال ۱۸۳۶ او در مدرسه ای برای دختران جوان به آموزش طراحی و نقاشی پرداخت. در سال ۱۸۳۳ او با یوژن دلاکروا در یک مهمانی ملاقات کرد - چهار سال بعد او یک نقاشی کوچک به نام چارلز کوئینت در صومعه یوست (۱۸ در ۲۶) به او پیشنهاد داد. سانتی‌متر). او و دلاکروا در سال ۱۸۳۹ با هم به فلاندر سفر کردند و تا زمان مرگ او نزدیک بودند.
شوهرش به عنوان هنرمند در مأموریت باستان‌شناسی چارلز تکسیر منصوب شد، که برای حفاری Magnesia ad Sipylum (اکنون Manisa در ترکیه) فرستاده شد. او در آنجا در ۲۸ سپتامبر ۱۸۴۲ درگذشت و سال بعد او با ادموند کاو که دوازده سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد. او به تدریس و نوشتن ادامه داد و با نام مادام کاو شهرت خاصی به دست آورد و چندین سفارش رسمی برای تولید نقاشی برای کلیساها به دست آورد. اگرچه موقعیت همسرش بین سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۵۲ مطمئناً برای حرفه هنری او مفید بود، اما آنطور که برخی از نویسندگان استدلال کرده‌اند این تأثیر تعیین‌کننده بر آن نبود.[نیازمند منبع] او به‌طور مؤثر در سالن پاریس به نمایش گذاشت و قبل از ازدواج با کاوه تحسین منتقدان را به دست آورد و پس از انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه و پس از مرگ کاو در ۱۸۵۲، کار و سفارشات رسمی او ادامه یافت. سایر نویسندگان بدنامی او را به رابطه صمیمانه‌اش با دلاکروا نسبت می‌دهند، اگرچه می‌توان علیه آن نیز استدلال کرد - او با کل محیط هنری عصر خود در تماس بود و می‌توانست معاصران هنری خود را به عنوان یک هنرمند درک کند.
نقاشی

او چندین بار در سالن پاریس به نمایش گذاشت و شهرت انتقادی بسیار مطلوبی به دست آورد، اگرچه منتقدان او را به خاطر اینکه از نقش و استعداد خود به عنوان یک زن فراتر نگذاشتند تحسین کردند. او خود در سال ۱۸۵۰ نوشت: «زیرا اغلب ایده‌های نقاشی بزرگ، نقاشی تاریخی، همان‌طور که در زمان ما نامیده می‌شود، [ذهن دختران جوان] را دچار مشکل می‌کند. جاه طلبی برابری با مردان، رقابت با آنها، آنها را نابود می‌کند.» در سال ۱۸۴۷ او نقاشی‌هایی از کودکان را به نمایش گذاشت - «لمس آن سبک است و رنگ آن درخشان است - او پارچه‌های درخشان درخشان و تنظیمات عشوه‌گرانه و تجملات زیور آلات دادگاه‌های قدیمی را دوست دارد». او در سال ۱۸۶۳ در نمایشگاه دائمی که از آن سال به بعد برگزار شد، «آبرنگ‌های پر جنب و جوش، با رنگ‌های بالا و با انرژی کاملاً مردانه» را به نمایش گذاشت.
آموزش

او در ابتدا اثری در زمینه آموزش هنری به نام Le dessin sans maître (۱۸۵۰) نوشت که روش کاو را توضیح می‌داد که به گفته او از سال ۱۸۴۷ استفاده می‌کرد. هدف آن تمرین حافظه بصری، یک استعداد اساسی برای طراحی بود. دلاکروا در مجله Revue des deux Mondes در سپتامبر ۱۸۵۰ یک بررسی مثبت نوشت. یک کمیسیون روش را در سال ۱۸۵۰ بررسی کرد و به نفع آن و روش Lecoq 'ثانیه (الهام گرفته از همان مفهوم) تصمیم گرفت. وزیر آموزش عمومی روش کاوه را در مدارس ابتدایی عادی در کان و دوآی در سال ۱۸۶۲ و بعداً در همان سال در مدارس شارتر آزمایش کرد. نتایج به‌اندازه کافی رضایت‌بخش ارزیابی شد تا اتخاذ روش در سایر مدارس عادی توصیه شود. استدلال ارزیابان به نفع آموزش نقاشی، این واقعیت را تغییر نداد که آنها آن را به عنوان یک سرگرمی و نه یک مهارت صنعتی می‌دانستند - هنوز نمی‌توان گفت که این روش‌ها تا چه حد به کار گرفته شده‌اند، اگر نه توسط مخترعان آنها.
مادام کاوه سپس L'aquarelle sans maître (آبرنگ بدون استاد) را نوشت که در آن دربارهٔ رنگ بحث کرد. این دو کتاب کوچک ترکیبی از روش‌های یادگیری، توصیه‌های عملی، تأملاتی در مورد نظم نظری هنرها و صنایع دستی و رفتارهای اخلاقی با جایگاه زن در جامعه بود. آثاری که او بعداً منتشر کرد حاوی بحث‌های اخلاقی نبود - پس از بیوه شدن، او تبدیل به یک کاتولیک رومی پرشورتر و پرشورتر شد، به نحوی که شبیه دیگر شخصیت‌هایی بود که در طول امپراتوری اول متولد شدند.
او در Neuilly-sur-Seine درگذشت .
کار خیرخواهانه

در سن ۶۰ سالگی، به نظر می رسد که او نقاشی را رها کرده و در سال ۱۸۶۶ جامعه ای را با هدف رهایی از زنانی که در فقر افتاده بودند و "به بدبختی" زندگی با دستمزد عادت نداشتند، تأسیس کرد - این انجمن به عنوان "Corporation des abeilles" شناخته می شد. ("شرکت زنبورها"). آنها قادر به تولید "ouvrages de dame" (یعنی آثار هنری مناسب برای تولید زنان) بودند که می توانستند به چهره های جامعه فروخته شوند.
ظواهر در داستان

الکساندر دوما (پدر) در یکی از فصل‌های خاطراتش که بین سال‌های ۱۸۵۲ و ۱۸۵۶ منتشر شد، او را به شخصیت تبدیل کرد و در آن برخی از حقایق موافق با اسناد تاریخی را با موارد متناقض، نامنسجم و عمدتاً غیرقابل تأیید در هم آمیخت. او او را به عنوان یک زن جوان رمانتیک دیوانه، یک هنرمند متأهل و پسر عموی شوهر اولش بولانجر، که دوما فصل را به او اختصاص داد، به تصویر کشید. در ابتدا در مجله دوما Le Mousquetaire در ۹ دسامبر ۱۸۵۳ منتشر شد و سپس در مجله L'Artiste در سال ۱۸۵۶ منتشر شد
آثار > آبرنگ

مکالمه در اطراف تخت (منسوب به او)، موزه مگنین ، دیژون
لحظات پایانی (منسوب به او)، موزه مگنین، دیژون
آثار > آبرنگ > طراحی ها

نبرد ایوری ، موزه لوور
لویی سیزدهم، برنده مسابقات در موزه لوور ، موزه لوور
آثار > آبرنگ > نقاشی‌ها

چشم انداز باکره ، موزه هنرهای زیبای روئن
خوابگاه باکره ، موزه هنرهای زیبای روئن
آثار > آبرنگ > نقاشی‌ها > تصویرسازی‌ها

برای François de Harlay (par l'ordre de Monseigneur), Catéchisme, ou Abrégé de la foi, L. Curmer, 1842
کتاب‌ها

نبرد ایوری .
لویی سیزدهم، برنده مسابقات در موزه لوور .
مادام غار.
Cours de dessin sans maître، پاریس، [sd]، در فول.
Le Dessin sans Maître, méthode pour apprendre à dessiner de memoire , پاریس: Susse frères, 1850, in-8°, VIII-82 p. , front. et pl. قبرها؛ ۲ درجه ویرایش پاریس: اوبر ۱۸۵۲، ۳° ed. پاریس: اوبرت 1852 ; 4e ed.، پاریس: bureau du "Journal amusant"، ۱۸۵۷. در ۸ درجه، ۱۳۴ ص. ; Abrégé de la Méthode Cave pour apprendre à dessiner , پاریس: H. Plon، (۱۸۶۰)، در-۱۲°، 71 p. ; Abrégé de la méthode Cave pour apprendre à dessiner... précédé des rapports de l'inspecteur général des beaux-arts (F. Cottereau) et de M. Delacroix ، پاریس: H. Plon، (۱۸۶۲)، در-۱۲°، 71 p.
طراحی از حافظه، ترجمه از نسخه چهارم Dessin sans maître، نیویورک: پاتنام و پسر، ۱۸۶۹
L'Aquarelle sans maître, méthode pour apprendre l'harmonie des couleurs (2e party du Dessin sans maître)، پاریس: impr. de N. Chaix, 1851, in-8°, XIII-132 p. , front. et pl. قبرها؛ ۲ درجه ویرایش پاریس: فیلیپون فیلس، ۱۸۵۶، در ۸ درجه، ۱۳۲ ص. شکل؛ ۳° ed. Titrée La Couleur (Ouvrage approuvé par M. Eugène Delacroix pour apprendre la peinture à l'huile et à l'aquarelle)، پاریس: H. Plon، ۱۸۶۳
La Religion dans le monde, conseils à ma filleule، پاریس: H. Plon, 1855, in-12°, 212 p. et pl. ; 2e ed. همان، ۱۸۶۲.
La Femme aujourd'hui, la femme autrefois، پاریس: H. Plon, 1863, in-8°, VI-288 p. و جلو. قبر.
فیزیک زیبای زنانه، پاریس: P. Leloup, (1868), in-32°, 128 p.
La Vierge Marie et la femme، پاریس: سی دیلت، ۱۸۷۵
کتابشناسی - فهرست کتب

گری تینترو، پرتره های انگرس، تصاویر یک دوره ، نیویورک، موزه متروپولیتن هنر، 1999، ص. 396-398
(به فرانسوی) آندره ژوبن، « Deux amies de Delacroix » ، La revue de l'Art ancien et moderne, vol. LVII، شماره 312، ژانویه 1930، ص. 57-94
(به فرانسوی) پیر آنگراند، ماری الیزابت کاو : شاگرد دو دلاکروا، پاریس، لوزان، Bibliothèque des Arts، 1966.
جان تایتر

| جان تایتر | جان تایتر |
| --- | --- |
John Titor's purported military insignia: John Titor's purported military insignia
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
نام کامل: John Titor
لقب: Time Traveler
نام مستعار: Titor
عنوان: جان تایتر
پیشه: Alleged time traveler and soldier
ملیت: American
جان تیدر (انگلیسی: John Titor) کسی است که در دوم نوامبر سال ۲۰۰۰ میلادی شروع به معرفی خود در اینترنت کرد و مدعی شد که مسافر زمان است و از سال ۲۰۳۶ می‌آید. او بعد از چهار و نیم ماه در ۲۱ مارس ۲۰۰۱اعلام کرد که هنگام ترک سال ۲۰۰۱ و برگشت به ۲۰۳۶ است. پس از آن دیگر اثری از او یافت نشد.(در سال ۲۰۱۴ وی دوباره با پیام«سلام اینترنت» به وب بازگشت و تا اوایل سال ۲۰۱۵ اقدام به توضیحات کامل -بدون جزئیات- از سوالات مردم کرد)
پیشگویی‌ها

او در مدت حضورش در وب پیشگویی‌هایی کرده بود که بدین شرح است:
شروع نارضایتی‌های داخلی و بحران اقتصادی در آمریکا به صورت درگیری‌ها و برخوردهای پراکنده از سال ۲۰۰۵ به مدت ده سال به صورت گسسته و ادامه آن تا زمان حمله اتمی روسیه به شهرهای مهم آمریکا، چین و اروپا در سال ۲۰۱۵
تغییر چشمگیری در شهرهای آمریکا
تشکیل حکومت امپراتوری فدرال آمریکا (چیزی مثل پادشاهی – پارلمانی دانمارک) و نابودی حکومت وقت آمریکا و غلبه مردم آمریکا بر حکومت
نابودی اتحادیه اروپا و چین
تبدیل شدن روسیه به بزرگترین شریک تجاری آمریکا در سال ۲۰۳۶
انتقال پایتخت آمریکا به شهر «اوماها» در ایالت «نبراسکا»
خدمت نظام بخش عمده‌ای از زندگانی افراد را شامل خواهد شد
در سال ۲۰۳۶ هنوز دارویی برای درمان ایدز کشف نگردیده؛ ولی در درمان سرطان موفقیت‌هایی حاصل خواهد شد.
براساس گفته‌هایش وی در سال ۱۹۹۸ در فلوریدا به دنیا آمده و در سال ۲۰۱۱ در ۱۳ سالگی به شورشیان به عنوان پیاده‌نظام پیوسته و تا پایان جنگ سوم جهانی در سال ۲۰۱۵ و حمله اتمی روسیه به آمریکا، چین و اروپا مشغول بوده‌است.
در سال ۲۰۳۲ دانشگاه را به پایان رسانده و با توجه به تحصیلات و سوابق نظامی جذب پروژه سفر زمان می‌شود. او دو بار با گذشته خود برخورد کرده‌است.
او اعلام کرد که برای برگشت به سال ۲۰۳۶ اول باید یه سال ۱۹۷۵برود و از آنجا به سال ۲۰۳۶ بازگردد.
به گفته وی ماشین زمان در دو نوع ۲۰۴ با چهار باتری سزیم برای سفرهای تا ۶۰ سال و ۲۰۶ با شش باتری برای سفرهای بلند مدت تر هر دو ساخت کارخانه جنرال الکتریک می‌باشند. اساس کار دستگاه‌ها براساس استفاده از جاذبه اطراف یک حفره سیاه طبق نظریات و فرضیه KERR می‌باشد.
چیورنیه براتیا

| نام بومی: Чёрные Братья 知理保以島 | نام بومی: Чёрные Братья 知理保以島 |
| --- | --- |
تصویر از ناسا: تصویر از ناسا
چیورنیه براتیا: چیورنیه براتیا
fa (in English: Expected satiety): fa
جغرافیا: جغرافیا
مکان: دریای اختسک
مختصات: ۴۶°۳۰′ شمالی ۱۵۰°۵۱′ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۵۰۰°شمالی ۱۵۰٫۸۵۰°شرقی﻿ / 46.500; 150.850
مجمع‌الجزایر: جزایر کوریل
مساحت: ۳۶ کیلومتر مربع (۱۴ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۶۹۱ متر (۲٬۲۶۷ پا)
کشور: کشور
 روسیه:  روسیه
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۰
چیورنیه براتیا (انگلیسی: Chyornye Bratya) یک جزیره آتشفشانی در جزایر کوریل کشور روسیه است.
گروه کارپینسکی

| گروه کارپینسکی | گروه کارپینسکی |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
گروه کارپینسکیKarpinsky Group in Russian Far East : گروه کارپینسکیKarpinsky Group in Russian Far East 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۱٬۳۲۶ متر (۴٬۳۵۰ فوت)
مختصات: ۵۰°۰۸′شمالی ۱۵۵°۲۲′شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۱۳°شمالی ۱۵۵٫۳۷°شرقی﻿ / 50.13; 155.37
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: پاراموشیر، جزایر کوریل، روسیه
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: مخروط آتشفشانی
آخرین فوران: نوامبر ۱۹۵۲
گروه کارپینسکی (انگلیسی: Karpinsky Group) یک گروه کوه آتشفشانی در جزایر کوریل کشور روسیه است.
جامعه باز و دشمنان آن

جلد نسخه انگلیسی کتاب جامعه باز و دشمنان آن
جامعه باز و دشمنان آن (به انگلیسی: The Open Society and Its Enemies) نام کتابی است از کارل پوپر (۱۹۰۲-۱۹۹۴) فیلسوف انگلیسی اتریشی‌تبار، که در ۱۹۴۵ انتشار یافت. به نظر پوپر در این کتاب، افلاطون و هگل و کارل مارکس دشمنان جامعه بازند و وی آن‌ها را به نقد می‌کشد.
جامعه باز و دشمنان آن یک کتاب دو جلدی بود و با بررسی دو جبهه در فلسفه آغاز می‌شود. پوپر متفکران مختلف را در طول تاریخ بررسی می‌کند و کار خود را از فیلسوفان یونانی آغاز می‌کند. وی مفصلاً توضیح می‌دهد که مقابله ای میان عقلانیت و احساسات در بشر وجود دارد. طرفداران عقلانیت نهایتاً به حمایت از جامعه بازمی‌رسند و پوپر کسانی مانند سقراط و کانت را در این جبهه قرار می‌دهد. در سمت دیگر کسانی هستند که هستهٔ نهایی اندیشه‌هایشان احساسات آنها دربارهٔ امور است که به زعم پوپر به طرفداری آنها از جامعه بسته، قبیله پرستی قدیم و ملی‌گرایی معاصر می‌انجامد. پوپر افلاطون و هگل را متعلق به این جبهه می‌داند. کتاب شامل حمله به افلاطون و ایده‌های وی و همچنین انتقاداتی تند از هگل است. پوپر، افلاطون را یک اندیشمند خودکامه‌گرا می‌پنداشت که حامی جزم‌گرایی بوده و جامعه بسته را ترویج می‌نمود. پوپر همچنین هگل را مورد حمله قرار داد چرا که وی را یک مغلطه گر خطرساز می‌دانست که اندیشه‌های طرفداران جامعه بسته را به زبان دوران معاصر باز تولید کرد. البته در این کتاب، کارل مارکس نیز مورد انتقاد پوپر قرار گرفته ولی به عقیده پوپر نیات مارکس خیر بودند اما او در دام اندیشه‌های هگلی افتاد.
پوپر این کتاب را معاصر با وقایع جنگ دوم جهانی نوشته و در فصل ۲۴ کتاب به مسئله نژادپرستی نیز می‌پردازد و ریشهٔ آن را تا هگل و افلاطون وا می‌کاود
وی معتقد است میل بازگشت به گذشته و پرستش تاریخ قدیم ناشی از نومیدی ما از اصلاح دنیا و کنار گذاشتن باور به توان عقل در بهبود زندگی بشر آینده است
ترجمه فارسی

این کتاب چهار بار به فارسی ترجمه شده‌است:
جامعه باز و دشمنان آن، رحمت‌اله جباری، تهران: شرکت سهامی انتشار، ۱۳۹۷
جامعه باز و دشمنان آن، عزت‌الله فولادوند، تهران: انتشارات خوارزمی
جامعه باز و دشمنان آن، امیرجلال‌الدین اعلم، تهران: انتشارات نیلوفر
جامعه باز و دشمنانش، ترجمه علی‌اصغر مهاجر، دو جلد در یک مجلد، تهران، شرکت سهامی انتشار، ۱۳۶۴، ۶۳۹ص.
سیموشیر

| نام بومی: Симушир 新知島 | نام بومی: Симушир 新知島 |
| --- | --- |
نمایی از جزیره از دید ناسا: نمایی از جزیره از دید ناسا
fa (in English: Expected satiety): fa
جغرافیا: جغرافیا
مکان: دریای اختسک
مختصات: ۴۶°۵۸′شمالی ۱۵۲°۰۲′شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۹۷°شمالی ۱۵۲٫۰۳°شرقی﻿ / 46.97; 152.03
مجمع‌الجزایر: جزایر کوریل
مساحت: ۲۲۷٫۶ کیلومتر مربع (۸۷٫۹ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۱۵۴۰ متر (۵٬۰۵۰ پا)
کشور: کشور
Russia: Russia
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۰
سیموشیر (انگلیسی: Simushir) یک جزیره آتشفشانی در جزایر کوریل کشور روسیه است.
ورید ژوگولار داخلی

| سیاهرگ: ورید ژوگولار داخلی | سیاهرگ: ورید ژوگولار داخلی |
| --- | --- |
نیام و سیاهرگ‌های تیروئید میانی. (ورید ژوگولار داخلی در مرکز و چپ قابل مشاهده است): نیام و سیاهرگ‌های تیروئید میانی. (ورید ژوگولار داخلی در مرکز و چپ قابل مشاهده است)
سیاهرگ‌های زبان. عصب هایپوگلوسئال به سمت پایین جابه‌جا شده است. (ورید ژوگولار داخلی در پایین سمت چپ دیده می‌شود): سیاهرگ‌های زبان. عصب هایپوگلوسئال به سمت پایین جابه‌جا شده است. (ورید ژوگولار داخلی در پایین سمت چپ دیده می‌شود)
لاتین: vena jugularis interna
گری: subject #۱۶۸ ۶۴۸
خاستگاه: سیاهرگ چهره‌ای
تخلیه به:: سیاهرگ زیرترقوه‌ای
سرخرگ: سرخرگ کاروتید درونی،   سرخرگ کاروتید مشترک
MeSH: Jugular+Veins
سیاهرگ گردنی درونی یا ورید ژوگولار داخلی (به انگلیسی: Internal jugular vein) یا ورید جوگولار داخلی سیاهرگی است که همراه با شریان کاروتید مشترک (شاهرگ گردن) در گردن طی مسیر می‌کند.
این سیاهرگ که حبل‌الورید نیز نام داشته مهم‌ترین سیاهرگی است که خون بخش‌هایی از مغز، گردن و صورت را جمع‌آوری و به سیاهرگ زیرترقوه‌ای (ساب‌کلاوین) در هر سمت متصل شده و سیاهرگ بازویی‌سری را تشکیل می‌دهند و سپس وارد ورید اجوف فوقانی شده و به دهلیز راست تخلیه می‌شوند.
نام فارسی دو ورید ژوگولار داخلی و خارجی در فارسی از قدیم وِداگ (در فارسی میانه: اوداگ) بوده است. این واژه در عربی به صورت وداج درآمد و در متون فارسی استفاده شد. در فارسی به هرگونه مجرا و رگ در بدن به‌طور کل «اوداگی‌ها» هم می‌گفتند.
سیاهرگ گردنی درونی یک سیاهرگ گردنی جفت است که خون را از مغز و قسمت‌های سطحی صورت و گردن جمع‌آوری می‌کند. این سیاهرگ در غلاف کاروتید همراه با سرخرگ کاروتید مشترک و عصب واگ قرار دارد.
این سیاهرگ از بخش خلفی سوراخ گردنی (ژوگولار)، در پایه جمجمه شروع می‌شود. در مبدأ خود تا حدودی متسع است که به آن پیاز بالایی می‌گویند.
این سیاهرگ همچنین دارای یک تنه مشترک است که شاخه قدامی سیاهرگ پشت‌آرواره‌ای، سیاهرگ چهره‌ای و سیاهرگ زبانی به آن تخلیه می‌شود.
در کنار گردن به صورت عمودی به سمت پایین می‌رود، در یک انتها در خارج سرخرگ کاروتید داخلی و سپس در خارج سرخرگ کاروتید مشترک قرار دارد و در ریشه گردن به سیاهرگ زیرترقوه‌ای می‌پیوندد تا سیاهرگ بازویی‌سری (سیاهرگ بی‌نام) را تشکیل دهد. کمی بالاتر از انتهای آن، دومین اتساع، پیاز تحتانی قرار دارد.
در بالا، بر روی ماهیچه راست کناری سر، پشت سرخرگ کاروتید داخلی و اعصابی که از سوراخ ژوگولار عبور می‌کنند، قرار دارد. در پایین، سیاهرگ و سرخرگ در یک صفحه قرار دارند، اعصاب زبانی حلقی و عصب زیرزبانی از بین آنها به جلو می‌گذرند. عصب واگ بین و پشت سیاهرگ و سرخرگ در یک غلاف (غلاف کاروتید) پایین می‌آید و عصب فرعی به صورت مایل به عقب، سطحی یا عمیق به سیاهرگ می‌رود.
در ریشه گردن، سیاهرگ گردنی درونی راست کمی از سرخرگ کاروتید مشترک فاصله دارد و از قسمت اول سرخرگ زیرترقوه‌ای عبور می‌کند، در حالی که سیاهرگ گردنی درونی چپ معمولاً روی سرخرگ کاروتید مشترک همپوشانی دارد.
سیاهرگ چپ عموماً کوچکتر از راست است و هر کدام شامل یک جفت دریچه هستند که حدود ۲٫۵ سانتی‌متر بالاتر از انتهای رگ وجود دارند.