ریچل برت
سافرجت > فعالیت اولیه با اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان

در اواخر سال ۱۹۰۶، برت در یک تجمع طرفداران حق رأی در کاردیف شرکت کرد و با سخنرانی نلی مارتل برای پیوستن به اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان (WSPU) در پایان جلسه ترغیب شد. او احساس می‌کرد که «آن‌ها کار درست و تنها کار درست را انجام می‌دهند» و فکر می‌کرد که خودش «همیشه طرفدار حق رأی زنان بوده است.» تا سال بعد، برت در اتحادیه فعال بود و در سازماندهی سخنرانی‌های آدلا پنکهرست در کاردیف و بری در آن سال به او کمک می‌کرد و به عنوان یکی از سخنرانان با او روی صحنه می‌رفت. برت در بسیاری از جلسات به نمایندگی از اتحادیه سخنرانی می‌کرد، اغلب به زبان ولزی که این موضوع با نقش او به عنوان معلم در تضاد بود، چرا که مدیر مدرسه او به دلیل جنجال‌های ناشی از این کار با او مخالف کرد؛ به خصوص بعد از اینکه خبر پرتاب گوله‌های آرد به برت و آدلا پنکهرست در یک تجمع در اسکله‌های کاردیف در روزنامه‌های محلی منتشر شد.
در ماه ژوئیه ۱۹۰۷، برت به عنوان یک معلم استعفا داد و در مدرسه اقتصاد لندن ثبت نام کرد، که در نزدیکی مقر اتحادیه در خیابان کلمنت قرار داشت. او قصد داشت اقتصاد و جامعه‌شناسی را مطالعه کرده و به سمت دریافت مدرک دکترا پیش برود. در همان ماه وی برای اتحادیه نیز بسیار فعال بود و در انتخابات جایگزینی در بوری سنت ادموندز (برای نمایندگی در مجلس عوام بریتانیا) با گلدیس کیویل، نلی مارتل، امیلاین پانکهرست، آتا لمب و السا گای کمپین کرد. او بر روی دانشجوی آمریکایی آلیس پاول تأثیر گذار بود و با او کپی‌های روزنامه «ووتس فور وومن» (رای برای زنان) را می‌فروخت.
برت همچنین در برادفورد همراه با آدلا پانکهرست فعالیت داشت. پس از پایان فعالیت‌های انتخاباتی، برت فرصت پیدا کرد تا در مدرسه اقتصاد لندن حضور پیدا کند. در طول دوره کریسمس، برت دوباره به کمپین برای اتحادیه مشغول بود، با پانکهرست، مارتل، لمب و نلی کراکر در حوزه انتخابیهٔ نیوتن آبوت، از حوزه‌های سرسخت حزب لیبرال بریتانیاو بار دیگر در انتخابات میان‌دوره‌ای اشبرتون. فعالیت وی در این دوره «جنجال‌برانگیز و پرهیاهو» توصیف شده است.
مدت کوتاهی پس از آن، کریستابل پنکهرست از او خواست تا به عنوان سازمان‌دهندهٔ تمام‌وقت اتحادیه فعالیت کند، پیشنهادی که او را مجبور می‌کرد تحصیلات خود را رها کند. برت از اینکه تحصیلات خود را رها می‌کرد، ابراز تاسف کرد، اما با پذیرفتن این موقعیت گفت: «این یک فراخوان قطعی بود و من اطاعت کردم.»
برت سال ۱۹۰۸ را ابتدا با سازماندهی یک کارزار در ناتینگهام و سپس کار بر روی انتخابات میان‌دوره‌ای در دِوزبری و داندی گذراند. در آنجا برت از مبارزان حق رأی زنان اسکاتلندی، هلن فریزر، السا گای و مری گاوتورپ حمایت کرد. در ژوئن همان سال، او ریاست یکی از سکوها را در تجمع هاید پارک بر عهده داشت. اما تمام این کارها بر سلامت او تأثیر گذاشت و اندکی بعد مجبور شد به‌طور موقت از موقعیت خود برای رفع کسالت کناره‌گیری کند، که شامل دوره‌ای بستری‌شدن بود. پس از بهبودی، کارزارهای او به خانه نزدیک‌تر بودند و به‌طور داوطلبانه برای انی کنی در بریستول کار کرد. بعد از آن او به زودی موافقت کرد که نقش خود را به عنوان سازمان‌دهندهٔ اتحادیه از سر بگیرد و برای ادامهٔ وظایفش به نیوپورت در جنوب شرقی ولز فرستاده شد.
در سال ۱۹۱۰، برت برای رهبری گروهی از زنان جهت صحبت با دیوید لوید جورج، وزیر خزانه‌داری، در مورد نقش حزب لیبرال در حمایت از لایحه اولیه سازش (Conciliation Bill) انتخاب شد. این جلسه دو ساعت و نیم به طول انجامید و در پایان برت متقاعد شد که لوید جورج در مورد حمایت خود از حق رأی برابر صادق نبوده و او را مخالف حق رأی زنان می‌دانست. در پایان سال، سمت او به سازماندهی تمام فعالیت‌های اتحادیه در ولز تغییر یافت و او به دفتر مرکزی این اتحادیه در کاردیف منتقل شد. بر اساس نوشته‌های رایلند والاس در سال ۲۰۰۹، «هیچ فردی به اندازه ریچل برت برای پیشبرد این مبارزه در ولز تلاش نکرد.»