stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویلی بلونت

| ویلی بونت | ویلی بونت |
| --- | --- |
بلونت ح. 1828–1835: بلونت ح. 1828–1835
سومین فرماندار تنسی: سومین فرماندار تنسی
دوره مسئولیت ۲۰ سپتامبر ۱۸۰۹ – ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۵: دوره مسئولیت ۲۰ سپتامبر ۱۸۰۹ – ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۵
پس از: جان سویر
پیش از: جوزف مک‌مین
عضو خانه نمایندگان تنسی: عضو خانه نمایندگان تنسی
دوره مسئولیت ۱۸۰۷–۱۸۰۹: دوره مسئولیت ۱۸۰۷–۱۸۰۹
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸ آوریل ۱۷۶۸ شهرستان برتی، استان کارولینای شمالی، آمریکای بریتانیا
درگذشته: ۱۰ سپتامبر ۱۸۳۵ (۶۷ سال) نشویل، تنسی،  U.S.
آرامگاه: قبرستان گرینوود کلارک‌اسویل، تنسی
حزب سیاسی: دموکرات-جمهوری‌خواه
همسر(ان): لوسیندا بیکر
روابط: ویلیام بلونت (برادر ناتنی), توماس بلونت (برادر ناتنی), ویلیام گرینگر بلونت
ویلی بلونت (Willie Blount) (زادهٔ ۱۸ آوریل ۱۷۶۸ - درگذشتهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۸۳۵)،‏ سیاستمدار آمریکایی بود که از سال ۱۸۰۹ تا ۱۸۱۵ به عنوان فرماندار ایالت تنسی خدمت نمود. تلاش‌های بلونت برای افزایش بودجه و تعداد سربازان در جریان جنگ ۱۸۱۲ سبب شد که تنسی لقب «ایالت داوطلب» را کسب نماید. او برادر ناتنی ویلیام بلونت جوانتر، فرماندار قلمروی جنوب‌غربی بود. وی عضو حزب دموکرات-جمهوری‌خواه نیز بود.
اوایل زندگی

ویلی (که وایلی تلفظ می‌شود) در بلونت‌هال در شهرستان برتی در استان کارولینای شمالی در خانوادهٔ جیک بلونت و خانم دوم‌اش هنا سالتر بلونت، متولد شد. وی در کالج نیوجرسی (پرینستون امروزی) و کالج کینگز (کلمبیای امروزی) درس خواند. در دههٔ ۱۷۸۰ بلونت همراه با قاضی جان ستگیریوس در نیوبرن واقع در کارولینای شمالی حقوق خواند و در کانون وکلای کارولینای شمالی پذیرفته شد.
در سال ۱۷۹۰، ویلیام برادر ویلی به‌عنوان فرماندار ایالت جدیداً ایجاد شدهٔ قلمروی جنوب‌غربی تعیین شد و ویلی او را به قلمروی جدید همراهی نمود تا به صفت منشی خصوصی او خدمت نماید. زمانی‌که در سال ۱۷۹۶ تنسی به‌عنوان ایالت پذیرفته شد، قانون‌گذاران ایالتی بلونت را به دادگاه عالی قانون و انصاف (عالی‌ترین دادگاه در آن‌زمان) منصوب نمودند، هرچند که بلونت این منصب را یا رد نمود یا بدون ارائهٔ هرگونه دیدگاهی استعفا نمود.
بعد از مرگ ویلیام بلونت در سال ۱۸۰۰، ویلی بلونت مسئولیت امور مالی خانواده را به دوش گرفت و به‌زودی متوجه این موضوع شد که سرمایه‌گذاری‌های پُر مخاطرهٔ برادراش بالای زمین سبب بدهکاری شدید خانواده شده‌است. در سال ۱۸۰۲ بلونت به شهرستان مونتگومری ایالت تنسی نقل مکان نمود و در آنجا مزرعهٔ بزرگی را ایجاد و به تدریج به اعادهٔ امور مالی خانواده آغاز نمود. وی از سال ۱۸۰۷ تا ۱۸۰۹ از شهرستان مونتگومری در مجلس نمایندگان تنسی نمایندگی نمود.
فرماندار

در سال ۱۸۰۹ بلونت برای تصدی پُست فرمانداری با ویلیام کوک، سناتور و مرزبان سابق ایالات متحده (دورهٔ تصدی جان سویر محدود بود)، به رقابت پرداخت. تغییرات جمعیت به نفع تنسی میانه و غرب به سوی خانه کوک در تنسی شرقی آغاز شده بود و بلونت با اخذ ۱۳٬۶۸۶ رأی دربرابر ۸٬۴۳۵ رأی پیروز انتخابات شد. وی در سال‌های ۱۸۱۱ و ۱۸۱۳ بدون مخالفت مجدداً در این سمت انتخاب شد.
دورهٔ فرمانداری بلونت مانند دورهٔ فرمانداری اسلافش، سویر و آرچیبالد روان، صرف رسیدگی به منازعات سرخ‌پوستان و مهاجرین سفیدپوست شد. بلونت مصرانه به دنبال به‌دست آوردن زمین از قبیلهٔ چروکی و چیکاسا بود و تلاش کرد تا فعالیت‌های چیکاسا و کریک متخاصم را سرکوب نماید. در اوایل دورهٔ فرمانداری‌اش در یک نامهٔ به ویلیام ایوستین وزیر جنگ پیشنهاد کرد که قبیلهٔ چروکی باید به زمین‌های غرب رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی تغییر مکان داده شود، اقدامی که دو دهه بعد توسط رئیس‌جمهور اندرو جکسون انجام شد. بلونت همچنین قبایل شمالی را به‌خاطر تشویق کریک‌ها به آزار و اذیت مهاجرین سفیدپوست مورد سرزنش قرار داد و در یک بازهٔ از زمان ایوستین درخواست نمود تا نیروهای نظامی را به‌منظور قطع ارتباط بین قبایل شمالی و جنوبی اعزام نماید.
در زمان تصدی بلونت، ایالت تنسی به پنج حوزه قضائی تقسیم شد. وی تدابیر ضد جعل را توشیح نمود و قانونی را برای حل و فصل دعوی متضاد زمین از دورهٔ قبل از پذیرش تنسی به‌عنوان یکی از ایالت‌های ایالات متحده، وضع کرد. بلونت همچنین در تلاش پیشرفت‌های ناوبری یا علم تعیین مسیر برای کشتی و هواپیما وغیره، نظارت بر تکمیل جاده کومبرلند (که نشویل و ناکسویل را با هم متصل می‌نماید) و خواهان ایجاد مسیر آبی قابل کشتی‌رانی از تنسی به موبایل در آلاباما بود.
بلونت در جریان دورهٔ دوم و سوم فرمانداری‌اش سرگرم جنگ سال ۱۸۱۲ بود. در جریان چند ماه اول جنگ، با فقدان ارتباط با وزارت جنگ دست و پنجه نرم کرد؛ زیرا منتظر بود تا اجازهٔ داده شود که شبه‌نظامیان (به رهبری اندرو جکسون که شخص دائماً بی‌حوصله بود) را از جنوب به نیواورلیان سوق دهد. بعد از قتل‌عام فورت مایمز در سال ۱۸۱۳ در یک فراخوان برای حمله یا واکنش خصمانه که توسط بلونت صادر شد، به تعداد ۳٬۵۰۰ داوطلب جمع شدند. این تعداد داوطلب به دو بخش تحت رهبری جکسون و جان کوک تقسیم شدند و بلونت به نیروهای مستقر در جنوب دستور سرکوب قبایل متخاصم کریک را صادر نمود. بلونت توانست مبلغ ۳۰۰٬۰۰۰ دلار برای این لشکرکشی جمع‌آوری نماید، مبلغی که در آن زمان شگفت‌آور بود. تعداد شگفت‌انگیز داوطلبان سبب شد که ایالت تنسی لقب «ایالت داوطلب» را به خود اختصاص دهد.
بلونت در پایان جنگ سال ۱۸۱۲ در اوج محبوبیت خود قرار داشت. جی.جی.ام. رمزی در مورد نوشت «محبوبیت ویلی در میان توده‌ها ندرتاً برابر بوده‌است». در سال ۱۸۱۵، به دلیل محدودیت‌های دورهٔ قانون اساسی وی نتوانست برای چهارمین دورهٔ متوالی به عنوان فرماندار تعیین شود.
اواخر زندگی

در سال ۱۸۲۷ بلونت برای تصدی پُست فرمانداری با سام هیوستون عضو برحال کنگره و نیوتن کنون عضو سابق کنگره (دورهٔ تصدی جان ویلیام کارول محدود بود)، وارد رقابت انتخاباتی شد، اما با اخذ صرف ۱٬۷۸۴ رأی در برابر ۴۴٬۲۴۳ رأی هیوستون و ۳۲٬۹۲۹ رأی کنون، در جایگاه سوم ایستاد. بلونت در سال ۱۸۳۴ نماینده شهرستان مونتگومری در کنوانسیون قانون اساسی ایالتی بود که پیش‌نویس قانون جدیدی را برای جایگزینی قانونی که از سال ۱۷۹۶ (زمانی‌که ایالت ستنی به‌عنوان یکی ایالت‌های آمریکا پذیرفته شد) نافذ بود، تهیه کرد و این قانون با قانون اساسی سال ۱۸۷۰ که هنوز هم نافذ است، مشابهت‌های زیادی دارد. یکی از تفاوت‌های عمده بین قانون اساسی سال ۱۸۳۴ و قانون ماقبل آن این بود که، نسبت به سند قبلی این قانون اختیارات خیلی وسیعی به قوهٔ مجریه اعطاء نموده بود.
بلونت در ۱۰ سپتامبر سال ۱۸۳۵ در نشویل فوت نمود و در قبرستان گرینوود در کلارک‌اسویل به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۷۸ دولت ایالتی بنای یادبودی بزرگی بر روی مرقد وی گذاشت.
خانواده و میراث

بلونت در سال ۱۸۰۲ با لوچندا بیکر ازدواج نمود. آن‌ها دو دختر به‌نام‌های الیزا آن بلونت و لوچندا بلونت داشتند.
بلونت برادر جوان ناتنی ویلیام بلونت امضاءکنندهٔ قانون اساسی ایالات متحده و فرماندار قلمروی جنوب‌غربی، بود. برادر ناتنی دیگر وی به‌نام توماس بلونت عضو کنگره از ایالت کارولینای شمالی بود و برادرزاده‌اش به‌نام ویلیام گرینجر بلونت از سال ۱۸۱۵ تا ۱۸۱۹ نماینده ناحیهٔ دوم تنسی در کنگره بود. ویلی بلونت پدر بزرگ هیل مک‌آلیستر بود که در دههٔ ۱۹۳۰ به عنوان فرماندار تنسی خدمت کرد.
در سال ۱۸۰۳ بلونت کتاب درسی مدرسه‌ای را به‌نام شرح دینی شفاهی قانون اساسی تنسی را نشر نمود که توسط جورج رولستون سردبیر روزنامهٔ ناکسویل باستان به چاپ رسید. بلونت بعداً تصمیم گرفت تا تاریخ جامع ایالت را تحریر نماید اما این کار هرگز به انجام نرسید.
شهرستان بلونت واقع آلاباما به‌خاطر همکاری او در جریان جنگ کریک، به افتخار ویلی بلونت نام‌گذاری شد.
ورنر وبر

| ورنر وبر | ورنر وبر |
| --- | --- |
Werner Weber: Werner Weber
ورنر وبر در 55 سالگی (1959): ورنر وبر در 55 سالگی (1959)
زادهٔ: ۳۱ اوت ۱۹۰۴ وولفرات
درگذشت: ۲۹ نوامبر ۱۹۷۶ گوتینگن
آرامگاه: گورستان پارک یونکربرگ، گوتینگن
ملیت: آلمانی
همسر: ماریا وِبر
فرزندان: اکارت وبر
جوایز: نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان | مدال ایالتی نیدرزاکسن
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): حقوق عمومی
پایان‌نامه:  ناسازگاری‌های پارلمانی (۱۹۲۸)  
استاد راهنما: کارل اشمیت
تأثیر گرفته از: کارل اشمیت
 :  
ورنر وِبر (زادهٔ ۳۱ اوت ۱۹۰۴ در وولفرات؛ درگذشتهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۷۶ در گوتینگن) (به آلمانی: Werner Weber) حقوقدان برجستهٔ آلمانی بود. او از ویراستاران مجلهٔ «مجلۀ دولت» (Der Staat) به شمار می‌رفت و به عنوان یکی از صاحب‌نظران برجستهٔ حقوق عمومی و حقوق اساسی در آلمان شناخته می‌شود. وبر سال‌های طولانی عضو دادگاه قانون اساسی ایالت آزادِ هانزاییِ برمن و دادگاه قانون اساسی ایالت نیدرزاکسن بود. او همچنین ریاست «کمیسیون وبر»، کمیسیون کارشناسی اصلاحات اداری و ساختار منطقه‌ای در ایالت نیدرزاکسن را بر عهده داشت.
افتخارات

۱۹۶۱: وی مفتخر به دریافت مدال ایالتی نیدرزاکسن گردید.
۱۹۶۹: نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد.
۱۹۸۴: به مناسبت هشتادمین سالگرد تولدش، دو سخنرانی وی در پارلمان ایالتی نیدرزاکسن همراه با مقدمه‌ای از کریستین استارک به چاپ رسید.
۲۰۰۴: کریستین استارک به مناسبت صدمین سالگرد تولد ورنر وبر، سخنرانی‌ای در مراسم رونمایی از لوح یادبود در منزل سابق وی در گوتینگن ایراد نمود.
فهرست آثار (گزیده)

Parlamentarische Unvereinbarkeiten (Inkompatibilitäten), 1930.
Rechtswissenschaftliche Beiträge zum 25-jährigen Bestehen der Handels-Hochschule Berlin, 1931 (zus. mit Carl Schmitt, Paul Gieseke, Karl August Eckhardt, Hermann Krause u. Friedrich Kessler).
mit Franz Wieacker: Eigentum und Enteignung, 1935.
Die politische Klausel in den Konkordaten. Staat und Bischofsamt, 1939.
Die Körperschaften, Anstalten und Stiftungen des öffentlichen Rechts. Eine Darstellung ihrer gegenwärtigen Ordnung, 1940, 2. Aufl. 1943.
Die Verkündung von Rechtsvorschriften, 1942.
Die Gesetzgebung der Besatzungsmächte, Sowjetische Zone, 1946.
Die Ablösung der Staatsleistungen an die Religionsgesellschaften, 1948.
Verwaltungsgesetze, 1948.
Weimarer Verfassung und Bonner Grundgesetz, 1949.
Die Frage der Gesamtdeutschen Verfassung, Vortrag im Königsteiner Kreis, 1950.
Verwaltungsgesetze der ehemals preußischen Gebiete mit dem ergänzenden Recht der neuen Länder, 1951.
Das Berufsbeamtentum im demokratischen Rechtsstaat, 1952.
Die Rechtsstellung des deutschen Hochschullehrers, 1952.
Die Gegenwartslage des Staatskirchenrechts, 1954.
Die Selbstverwaltung in der Landesplanung, 1956.
Das politische Kräftesystem in der wohlfahrtsstaatlichen Massendemokratie, 1956.
Grundgesetz und Verkehr. In: Weber–Haustein: Rechtsgrundlagen des deutschen und des zwischenstaatlichen Verkehrs, 1956.
Synopse zur Wiedervereinigungspolitik, 1957.
Die Verfassung der Bundesrepublik in der Bewährung, 1957.
Spannungen und Kräfte im westdeutschen Verfassungssystem, 2/1958, 3/1969.
Festschrift für Carl Schmitt (hrsg. zus. mit Hans Barion und Ernst Forsthoff), 1959.
Koalitionsfreiheit, 1961.
Die deutschen Konkordate und Kirchenverträge der Gegenwart, 1962 und 1971.
Die Gemeinden im nachbarschaftlichen und im bundesstaatlichen Spannungsfeld, 1962.
Rechtsfragen der milchwirtschaftlichen Marktordnung, 1962.
Niedersächsisches Finanz- und Abgabenrecht, 1963.
Der Staat in der unteren Verwaltungsinstanz, 1964.
Die Konfessionalität der Lehrerbildung in rechtlicher Betrachtung, 1965.
Koalitionsfreiheit und Tarifautonomie als Verfassungsproblem, 1965.
Die politische Klausel in den Konkordaten. Staat und Bischofsamt, Neudruck 1966.
Ansprache am Tag der Deutschen Einheit im Plenarsaal des Deutschen Bundestages am 17. Juni 1966.
Die Gegenwartslage des deutschen Föderalismus, 1966.
Staats- und Selbstverwaltung in der Gegenwart, 1967.
Die Teilung der Gewalten als Gegenwartsproblem, 1968.
Der deutsche Bürger und sein Staat, 1968.
Neue Aspekte der Freiheit von Forschung und Lehre, 1969.
Probleme der Verwaltungs- und Gebietsreform, 1969.
Die kreisangehörigen Städte in der Verwaltungsreform, 1970.
Spannungen und Kräfte im westdeutschen Verfassungssystem, 1970.
Das Kräftesystem in der wohlfahrtsstaatlichen Massendemokratie, 1972.
Innere Pressefreiheit als Verfassungsproblem, 1973.
„Allgemeines Gesetz“ und „für alle geltendes Gesetz“. In: Festschrift für Ernst Rudolf Huber, 1973.
Synopse zur Deutschlandpolitik 1941–1973, mit Werner Jahn, 1973.
Ist Verlass auf unser Grundgesetz? 1975.
Staatsrechtler im Beruf, Vortrag beim Rotary-Club Göttingen am 1. März 1976.
ادبیات ثانویه پیرامون ورنر وبر

Peter Badura: Werner Weber 70 Jahre. In: Die Öffentliche Verwaltung (DÖV) 1974.
Wilhelm Henke: Werner Weber zum 70. Geburtstag. In: Archiv des öffentlichen Rechts (AöR) 99 (1974), S. 481–483.
Hans Schneider, Volkmar Götz (Hrsg.): Im Dienst an Recht und Staat. Festschrift für Werner Weber zum 70. Geburtstag, Duncker & Humblot, Berlin 1974 (mit Schriftenverzeichnis).
In memoriam Werner Weber. Gedenkfeier am 6. Mai 1977 in der Aula der Universität Göttingen mit einer Gedenkrede von Hans Schneider und Gedenkworten von Hans-Jürgen Beug. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1977 (= Göttinger Universitätsreden. Heft 62).
Jörg Winter: Die Wissenschaft vom Staatskirchenrecht im Dritten Reich, Lang, Frankfurt am Main 1979.
Volkmar Götz: Verwaltungsrechtswissenschaft in Göttingen. In: Fritz Loos: Rechtswissenschaft in Göttingen. Göttinger Juristen aus 250 Jahren (= Göttinger Universitätsschriften. Serie A: Schriften. Bd. 6), Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1987.
Hans Schneider: Nachruf Werner Weber. In: Archiv des öffentlichen Rechts (AöR) 102 (1997), S. 470–473.
Josef Isensee: Buchbesprechung zu: Die Staatsrechtslehre in der Nachkriegszeit. In: Zeitschrift für öffentliches Recht, Band 53, 1998.
Franz J. Bauer: Geschichte des Deutschen Hochschulverbandes, K.G. Saur, München 2000.
Henning Frank: Studium an der Juristenfakultät der Universität Leipzig Ende der vierziger Jahre, Leipzig 2001 (= Leipziger Juristische Vorträge, Heft 52).
Die deutsche Staatsrechtslehre in der Zeit des Nationalsozialismus. In: Veröffentlichungen der Vereinigung der deutschen Staatsrechtslehrer, de Gruyter, Berlin 2001.
Christian Starck: Würdigung – Erinnerung an Werner Weber (geb. 1904). In: Die Öffentliche Verwaltung (DÖV) 57 (2004), Heft 23, S. 996–1000, und in: Göttinger Jahrbuch, 2004.
Martin Otto: Werner Weber – ein Opfer der politischen Säuberung nach 1945. In: Sächsische Verwaltungsblätter 12 (2004), S. 201–205, ISSN 0943-2442.
Klaus Lange: Die Bedeutung Werner Webers für Niedersachsen. Zum 100. Geburtstag von Werner Weber. In: Niedersächsische Verwaltungsblätter 9/2004.
Thomas Marschler: Kirchenrecht im Bannkreis Carl Schmitts. Hans Barion vor und nach 1945. Verlag Nova und Vetera, Bonn 2004, ISBN 3-936741-21-2.
Eva Schumann: Die Göttinger Rechts- und Staatswissenschaftliche Fakultät 1933–1955. In: dies. (Hrsg.): Kontinuitäten und Zäsuren, Wallstein, Göttingen 2008.
Jörn Ipsen: 60 Jahre Niedersächsische Verfassung. In: Niedersächsische Verwaltungsblätter. 5/2011.
Michael Stolleis: Geschichte des öffentlichen Rechts in Deutschland, Band 4, Beck, München 2012.
Helmuth Schulze-Fielitz: Staatsrechtslehre als Mikrokosmos, Mohr Siebeck, Tübingen 2013.
Eberhard Schmidt-Aßmann: Werner Weber. In: Staatsrechtslehrer des 20. Jahrhunderts. Hrsg. von Peter Häberle u. a., de Gruyter, Berlin 2015.
Eberhard Schmidt-Aßmann: Weber, Werner. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 27. Duncker & Humblot, Berlin not yet published, p. 509 f. (full text online) (آلمانی)
آرامگاه خانوادگی ورنر وبر، گورستان پارک یونکربرگ، گوتینگن
زاستاونا

مکان در 24px استان چرنیوتسی, 23x15px|border |alt=|link= اوکراین
| زاستاونا Заставна | زاستاونا Заставна |
| --- | --- |
  پرچمنشان:   پرچمنشان
زاستاونا: زاستاونا
مختصات: ۴۸°۳۱′۱۳″ شمالی ۲۵°۵۰′۴۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۵۲۰۲۸°شمالی ۲۵٫۸۴۵۰۰°شرقی﻿ / 48.52028; 25.84500: مختصات: ۴۸°۳۱′۱۳″ شمالی ۲۵°۵۰′۴۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۵۲۰۲۸°شمالی ۲۵٫۸۴۵۰۰°شرقی﻿ / 48.52028; 25.84500
ابلاست:  استان چرنیوتسی
تاریح تأسیس: ۱۵۸۹
حکومت: حکومت
 • شهردار: یاروسلاو تسورکان
جمعیت (۲۰۲۱): جمعیت (۲۰۲۱)
 • کل: ۷۸۰۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
کد پستی: ۵۹۴۰۰–۰۵
کد منطقه: +۳۸۰ ۳۷۳۷
شهر زاستاونا (به روسی: Заставна) در استان چرنیوتسی در کشور اوکراین واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷,۸۰۷ نفر (۲۰۲۱ تخمینی) است.
هیدی بیننفلت

هیدویش «هیدی» بیننفلت (آلمانی: Hedwig "Hedy" Bienenfeld؛ ۱۷ اکتبر ۱۹۰۷ – ۲۴ سپتامبر ۱۹۷۶) شناگر المپیک اهل اتریش بود. او مدال برنز شنای قورباغه ۲۰۰ متر زنان را در مسابقات ورزش‌های آبی اروپا ۱۹۲۷ به‌دست‌آورد. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ در همین رشته شرکت کرد. در بازی‌های مکابی ۱۹۳۲ و بازی‌های مکابی ۱۹۳۵ در فلسطین بریتانیا، او در مجموع ۵ مدال طلا، یک مدال نقره و یک مدال برنز در شنا به دست آورد.
زندگی‌نامه > حرفه شنا

بیننفلت یهودی بود و برای باشگاه ورزشی یهودی هاکوآ وین رقابت می‌کرد که در سال ۱۹۰۹ در پاسخ به «اصل آریایی» که یهودیان را از پیوستن به سایر باشگاه‌های ورزشی منع می‌کرد، تأسیس شده بود.
در سال ۱۹۲۴، در سن ۱۵ سالگی، بیننفلت برنده مسابقه سالانه پنج مایلی اتریشی شنا در آب‌های آزاد موسوم به «در سراسر وین» در دانوب شد که حدود ۵۰۰٬۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب کرد. در سال ۱۹۲۵، او پس از شناگری به نام فریتزی لووی که در سبک آزاد شنا می‌کرد، دوم شد.
پس از آن، او یک مدل محبوب لباسشنا برای مجلات اتریشی شد. او تقریباً تمام عناوین ملی کرال سینه اتریش را در دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ به دست آورد.
هیدی بیننفلت در ۱۹ سالگی در رقابت‌های ۲۰۰ متر قورباغه در مسابقات ورزش‌های آبی اروپا ۱۹۲۷ مدال برنز را به دست آورد. تا دهه ۲۰۰۰ میلادی، بیننفلت تنها اتریشی بود که به همراه فریتزی لووی، که در همان مسابقات قهرمانی مسابقات ورزش‌های آبی اروپا در سال ۱۹۲۷ در ماده ۴۰۰ متر آزاد سوم شد، مدال شنا کسب کرد.
او در در ۲۰ سالگی در شنای ۲۰۰ متر قورباغه زنان در المپیک تابستانی ۱۹۲۸ شرکت کرد و در رده سیزدهم قرار گرفت.
در ۲۸ آوریل ۱۹۲۹، بیننفلت رکورد جهانی ۵۰۰ متر قورباغه را در ۹ دقیقه ثبت کرد. او الهام بخش شخصیت «لیزا» در رمان دانش‌آموز گربر (Der Schüler Gerber) اثر فردریش توربرگ بود که سال بعد منتشر شد.
در سال ۱۹۳۰، او با مربی شنای خود، ژیگو ورتهایمر (۱۸۹۷–۱۹۶۵) ازدواج کرد. او در سال ۱۹۳۷ رکورد جدیدی در ۱۰۰ متر قورباغه اتریش به نام خود ثبت کرد.
در بازی‌های مکابی ۱۹۳۲ در فلسطین بریتانیا، او مدال‌های طلا را در ۱۰۰ متر کرال پشت، ۲۰۰ متر قورباغه، و ۱۰۰×۴ متر آزاد، یک مدال نقره در ۱۰۰ متر آزاد (در حالی که فریتزی لووی مدال طلا را به دست آورد)، و مدال برنز در ماده آزاد ۳۰۰ متر به دست آورد.
در بازی‌های مکابی ۱۹۳۵ در فلسطین بریتانیا، او مدال‌های طلا را در ۲۰۰ متر قورباغه و ۴ در ۱۰۰ متر آزاد به دست آورد.
زندگی‌نامه > دوران بعدی زندگی

او و همسرش که یهودی بودند، پس از الحاق اتریش در سال ۱۹۳۸ به آلمان نازی قبل از جنگ جهانی دوم، معروف به آنشلوس، از اتریش گریختند و ابتدا به بریتانیای کبیر رفتند و در ۸ دسامبر ۱۹۳۹ وارد شهر دوور شدند و در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۰ در اردوگاه بازداشت زنان پورت ارین در جزیره من تحت نظر قرار گرفت. آنها سپس در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۰ به لندن و سپس به ایالات متحده نقل مکان کردند.
در آنجا این زوج به عنوان مربی شنا در نیویورک مشغول به کار شدند و سپس یک تجارت موفق املاک و مستغلات را در فلوریدا اداره کردند. در سال ۱۹۵۲ آنها رسماً شهروند آمریکا شدند. پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۶۵، او به وین بازگشت. او در آنجا به رقیب مادام العمر و دوست صمیمی خود فریتزی لووی که در حال مبارزه با سرطان پستان بود کمک مالی کرد. بیننفلت هیچ فرزندی نداشت. پس از مرگ او را در بخش یهودیان گورستان مرکزی وین به خاک سپردند.
شناگران تیم هاکوآ وین: فریتزی لووی، هیدی بیننفلت و آیدی کُن.
شناگران تیم هاکوآ وین: جودیت هاسپل، هیدی بیننفلت، ژیگو ورتهایمر (مربی) فریتزی لووی و لوسی گلدنر
والی بارنت

| والاس ام>  بارنت جونیور | والاس ام>  بارنت جونیور |
| --- | --- |
عضو پارلمان نبراسکا از حوزهٔ ۲۶م: عضو پارلمان نبراسکا از حوزهٔ ۲۶م
دوره مسئولیت ۱۹۷۱ – ۱۹۷۸: دوره مسئولیت ۱۹۷۱ – ۱۹۷۸
پس از: جان نایت
پیش از: ال.کی. امری
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۷ فوریهٔ ۱۹۳۱ لینکلن، نبراسکا
درگذشته: ۱۸ مارس ۲۰۱۶ (۸۵ سال) لینکلن، نبراسکا
آرامگاه: پارک یادبود لینکلن، لینکلن، نبراسکا
محل تحصیل: دانشگاه نبراسکا در لینکلن
پیشه: آتش‌نشان
لقب(ها): والی
والاس ام. بارنت جونیور (.Wallace M. Barnett Jr) (زادهٔ ۷ فوریه ۱۹۳۱ – درگذشتهٔ ۱۸ مارس ۲۰۱۶)، سیاستمدار آمریکایی، طرفدار حقوق زنان و طرفدار ایمنی آتش بود که از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۸ میلادی از حوزه انتخابیه ۲۶ام نبراسکا در مجلس قانون‌گذاری نبراسکا نمایندگی کرد. وی به لقب والی (Wally) معروف شد.
وی به عنوان فردی شناخته می‌شود که برای نخستین بار قانون ایالتی بر علیه تعرض جنسی بر همسر را در سطح ایالات متحده معرفی نمود. قوانینی با این ماهیت بعدتر در سایر ایالت‌ها نیز اعمال گردید.
اوایل زندگی

بارنت در ۱۹۳۱ میلادی در لینکلن، نبراسکا متولد شده و در دانشگاه نبراسکا آموزش دید.
بارنت، قبل از اینکه به عنوان عضو مجلس انتخاب گردد، برای ۱۴ سال به عنوان مأمور آتش‌نشانی در اداره آتش‌نشانی لینکلن مشغول خدمت بود. وی یکی از آن مامورهای آتش‌نشانی بود که نتوانستند یک مادر و کودک را که، یک روز پس از کریسمس ۱۹۶۵، در خانه‌ای در محله هاولاک در آتش‌سوزی گیر مانده بودند، نجات دهند. پس از آتش‌سوزی، بارنت همراه با همکاران خود توسط ماشین آتش‌نشانی به ایستگاه آتش‌نشانی برنگشته و بجای آن با لباس و تجهیزات آتش‌نشانی خود تا ایستگاه قدم زد. پس از اینکه شیفت کاری وی به پایان رسید، او دراز کشید و گریست. این رویداد تأثیر عمیقی بر وی گذاشته و تا چندین دهه از یاد وی نرفت.
قانون‌گذاری

به عنوان سناتور ایالتی، دغدغه‌های اصلی بارنت شامل طرزالعمل‌های دیوان حقوقی کودکان، حقوق زنان، تلاش‌ها برای بهبود ایمنی بزرگ‌راه‌ها و بهبود وضعیت بیمارستان‌های روانپزشکی بود. وی رئیس کمیته قضایی بود.
قانون‌گذاری > قانون جرم تعرض جنسی

فعالین فمینیستی موج دوم و دادخواهان قربانیان، از جمله کارن فلاورز از ائتلاف لینن در مقابل تجاوز جنسی، راه را برای اصلاحات قوانین مرتبط با تجاوز جنسی نبراسکا در دهه ۱۹۷۰ میلادی باز نمودند. بارنت لایحه‌ای را در ۱۹۷۵ میلادی معرفی نمود که قوانین تجاوز جنسی بازمانده از قرن نوزدهم میلادی را باطل نموده و آنرا با قانونی جایگزین می‌کرد که در آن بجای اصطلاح «تجاوز جنسی» از اصطلاح «جرم تعرض جنسی» استفاده شده بود. این تغییر در اصطلاح یک محدوده گسترده‌تر تماس جنسی ناخواسته را شامل می‌شد و هدف از آن این بود تا شهادت آنهای که مورد تعرض قرار گرفته‌اند را کمتر شخصی سازد. این لایحه تلاش می‌کرد تا «از عزت قربانیان در تمامی مراحل فرایند قضایی محافظت نماید».
برخلاف قانون قدیمی، قانون پیشنهاد شده جدید بر علیه تعرض جنسی، هیچ استثنای برای تعرض همسر قایل نبود. با وجود این که بارنت می‌دانست زنان بیشتر از مردان مورد هدف جرایم جنسی قرار می‌گیرند، اما در این قانون جدید از زبان فراگیر استفاده شده بود و جنسیت تعرض کننده و تعرض شونده را مشخص نمی‌کرد.
تلاش‌های بارنت برای جرم انگاری تعرض بر همسر، به‌طور قوی از سوی سناتور ارنی چمبرز و سناتور وارن آر. اسویگارت مورد حمایت قرار گرفت. جرم‌انگاری تعرض همسر تقریباً با اتفاق نظر در مجلس قانون گذاری به تصویب رسید، بجز از سناتور گلین ای. گودریچ که برخلاف آن رأی داد. این قانون، نبراسکا را به نخستین ایالت در سطح ایالت متحده مبدل نمود دارای قانونی بر ضد تعرض جنسی بر همسر بود.
قانون‌گذاری > قانون سوءاستفاده خانگی

بارنت قانون محافظت از سوءاستفاده خانگی را در ۱۹۷۸ میلادی معرفی کرد. این قانون وجوه رفاهی را بسوی پناهگاه‌های اضطراری و خدمات مشاوره برای آنهای که در معرض سوءاستفاده و خشونت خانگی قرار گرفته‌اند هدایت نموده و مجریان قانون را ملزم نمود تا برنامه‌های آموزشی خشونت خانگی را فرا گیرند. تا ۲۰۲۰ میلادی، این قانون هنوز هم اجرایی است.
قانون‌گذاری > حذف قانون ضد همجنسگرایی

بارنت از لغو قوانین ضد همجنسگرایی حمایت کرد. این قانون‌گذار در ۱۹۷۷ میلادی به نفع بازنگری کد جزای نبراسکا رأی داد تا ممنوعیت مجامعت همجنس‌گرایان در این ایالت برداشته شود. فرماندار جی. جیمز اگزون این بازنگری قانون را وتو کرد. بارنت با اگزون صحبت کرد و دریافت که فرماندار از «منحرفین جنسی، همجنس‌گرایان و مردان همجنس‌گرا» هراس داشت. بارنت جنبشی را برای ملغی کردن وتوی فرماندار ایجاد نمود. این جنبش به موفقیت رسید و نبراسکا به نخستین ایالتی مبدل شد که مجامعت همجنس‌گرایان در آن قانونی بود.
قانون‌گذاری > سایر قوانین

بارنت در ۱۹۷۱ میلادی با NORAL که شعبه NARAL در نبراسکا بود کار کرده و طرحی را برای قانونی سازی سقط جنین تهیه کرد. این لایحه هرگز به رأی‌گیری گذاشته نشد چون امید تصویب آن بسیار اندک بود. بارنت امیدوار بود که سقط جنین می‌تواند در دادگاه قانونی شود، چون وی حس می‌کرد که قوانینی چون قوانین نبراسکا مغایر قانون اساسی بودند. پیشبینی وی با تصمیم دادگاه در پرونده رو در مقابل وید در ۱۹۷۳ میلادی درست اثبات شد.
بارنت از تدابیری حمایت نمود که نگهبانان زندان شهر را ملزم می‌کرد تا اسناد پزشکی هر نوع فرایندی که بر زندانیان انجام می‌شود را حفظ نمایند.
اواخر زندگی

بارنت، پس از اینکه تصمیم گرفت تا مجدداً نامزد مجلس قانون‌گذاری نشود، در ۱۹۷۸ میلادی به عنوان مسئول عمومی آتش‌نشانی ایالت نبراسکا گماشته شد. وی در ۱۹۹۱ میلادی از سوی مالک بزرگترین شرکت محصولات آتش‌بازی نبراسکا به عنوان «قهرمان ناشناخته آتش‌بازی» خوانده شد، چون رویکرد سختگیرانه اما منصفانه وی نسبت به ایمنی آتش‌بازی باعث امن‌تر شدن صنعت آتش‌بازی شد. بارنت در کل زندگی خود برای ایمنی آتش‌بازی دادخواهی کرد.
بعدتر وی به عنوان مسئول امنیتی کاپیتول ایالت نبراسکا خدمت نمود. بارنت در ۲۰۱۶ میلادی درگذشت و در قبرستان پارک یادبود لینکلن در زادگاهش، لینکلن، به خاک سپرده شد.
میراث

سایر ایالت‌های ایالات متحده، با پیروی از مثال نبراسکا در برخی موارد، استثنای حالت مدنی را از قوانین تجاوز جنسی در دهه ۱۹۷۰ میلادی حذف کردند. تا ۱۹۹۳ میلادی، تمامی ۵۰ ایالت تعرض جنسی همسر را جرم اعلام کردند.
قانون ضد تعرض جنسی همسر که بارنت معرفی نمود با تصمیم دادگاه عالی نبراسکا در ۱۹۸۶ میلادی حمایت گردیده و مستحکم ساخته شد. این تصمیم یک دکترین حقوقی به اصطلاح «رضایت ابطال ناپذیر» را تغییر داده و تأیید نمود که هیچ نوع مصونیت همسری، در صورت تعرض جنسی همسر، در ایالت نبراسکا وجود ندارد. این دادگاه برای تأیید هدف این قانون به نسخه قانونی سناتور بارنت و سناتور چمبرز مراجعه نموده و استدلال‌های فعالین فمینیست ضد تجاوز جنسی را تأیید و تعرض جنسی به عنوان را یک عمل خشونت‌آمیز، نه یک اشتیاق جنسی، به رسمیت شناخت.
بارنت که برای چندین دهه از خاطره مرگ‌های که وی در جریان خدمت به عنوان مأمور آتش‌نشانی شاهد آن بود اذیت می‌شد، تلاش نمود تا راهی را برای جلوگیری از این چنین واکنش‌های بااسترس در سایر مأموران آتش‌نشانی، پیدا کند. وی در ۱۹۸۷ میلادی برنامه توضیح استرس در رویدادهای حیاتی نبراسکا که حمایت داوطلبانه حیاتی به امدادگران خط مقدم فراهم می‌نمود، را تأسیس کرد.