stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انستیتوی بازبینی تاریخی
انکار هولوکاست

اگرچه IHR در مورد موضوعات متنوعی اظهار نظر می‌کند، اما بیشتر به خاطر انکار هولوکاست مورد انتقاد قرار گرفته است. IHR به طور گسترده به عنوان یهودستیز و دارای ارتباط با سازمان‌های نئونازی شناخته شده است. نویسندگان متعددی بیان کرده‌اند که تمرکز اصلی آن انکار واقعیت‌های کلیدی نازیسم و کشتار جمعی یهودیان است. زمانی که IHR خود را به انتشار مطالب انکار هولوکاست اختصاص داد، اصرار داشت که کارش در این زمینه «تجدید نظرگرایی»  است تا انکار:
«موسسه «هولوکاست را انکار نمی‌کند». هر پژوهشگر مسئولی از تاریخ سده بیستم، فاجعه بزرگی که در جریان جنگ جهانی دوم بر یهودیان اروپا وارد آمد را تایید می‌کند. با این حال، IHR در طول سال‌ها کتاب‌های مفصل و مقالات جستجوگرانه‌ای منتشر کرده است که جنبه‌هایی که داستان ارتدوکس نابودی هولوکاست را به چالش می‌کشد و بزرگنمایی‌ ها و دروغ‌های خاص هولوکاست را برجسته می‌کند.»
در وب‌سایت IHR، باربارا کولازکا با دفاع از تمایز بین «انکار» و «تجدید نظر گرایی» استدلال می‌کند که تجدید نظرهای قابل توجهی در تاریخ توسط مورخان انجام شده است و نتیجه می‌گیرد:
«گروه‌های نفوذ ویژه و قدرتمند، برای اهداف خودشان، به شدت تلاش می‌کنند تا بحث محتوایی در مورد داستان هولوکاست را تابو نگه دارند. یکی از راه‌هایی که آنها این کار را انجام می‌دهند، این است که عامدانه و از روی قصد، دانشمندان تجدید نظر گرا را به اشتباه «انکارگران» توصیف می‌کنند.»
بر اساس ریچارد جی. ایوانز، مورخ بریتانیایی:
«مانند بسیاری از انکارگران هولوکاست به صورت فردی، موسسه به عنوان یک نهاد انکار کرد که در انکار هولوکاست دخیل است. آنها این را یک 'تهمت' نامیدند که 'کاملاً با واقعیت‌ها مغایرت دارد' زیرا 'دانشمندان تجدیدنظرگرا' مانند فوریسون، بوتز 'و مورخان پرفروش بریتانیایی دیوید ایروینگ تایید کردند که 'صدها هزار یهودی در جنگ جهانی دوم به طور مستقیم و غیرمستقیم در نتیجه سیاست‌های سختگیرانه ضد یهودی آلمان و متحدانش کشته شدند یا جان خود را از دست دادند.' اما این اعتراف که تعداد نسبتاً کمی از یهودیان کشته شدند [به طور معمول] توسط انکارگران هولوکاست استفاده شده است برای منحرف کردن توجه از واقعیت بسیار مهم‌تر که آنها از پذیرفتن اینکه این رقم به میلیون ها نفر می رسید و تعداد زیادی از این قربانیان به طور سیستماتیک با گازدهی و همچنین تیرباران کشته شدند، خودداری می کنند.»
در سال ۲۰۰۷، کانال ۴ بریتانیا IHR را به عنوان «یک نهاد شبه آکادمیک مستقر در ایالات متحده که به انکار اتفاق افتادن هولوکاست اختصاص یافته است» توصیف کرد، در حالی که پیتسبورگ پست گزت IHR را «مجموعه ای از شبه محققین آشکارا یهودستیز» نامید.
مرکز حقوقی فقر جنوبی IHR را به عنوان یک گروه نفرت‌ فهرست کرده است. در مقاله‌ای برای جویش کرونیکل (Jewish Chronicle)، نویسنده بریتانیایی اولیور کم، IHR را به عنوان «یک نهاد نیمه‌علمی» توصیف کرد.
ارتباطات با مخالفان عرب - اسلامی اسرائیل

عیسی نخله، وکیلی که به عنوان ناظر سازمان ملل در کمیته عالی عرب برای فلسطین خدمت کرده است، که در سال ۱۹۷۲ به طور علنی هولوکاست را انکار کرد، در سومین کنوانسیون سالانه انستیتوی بازبینی تاریخی سخنرانی کرد. به عنوان «رئیس کمیته فلسطین-عرب» توصیف شده بود نخله سخنران برجسته‌ای بود و در سال ۱۹۸۲، مقاله‌ای برای IHR منتشر کرد.
در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۲ در مجله Hit List منتشر شد، نویسنده کوین کوگان ادعا کرد که تلاش‌هایی برای ایجاد ارتباط بین گروه‌ های انکار هولوکاست آمریکایی و اروپایی مانند IHR و «افراط‌گرایان رادیکال خاورمیانه‌ای» صورت گرفته است. به گفته کوگان، احمد رامی، یک افسر سابق نظامی مراکشی «رادیو اسلام را برای انتشار تبلیغات یهودستیزی، انکار هولوکاست و اغلب پرو-نازی تأسیس کرد» و تلاش کرد با IHR یک کنفرانس در بخشی از بیروت، لبنان که تحت کنترل حزب‌الله بود، سازماندهی کند.
روزنامه دیلی استار، پیشروترین روزنامه انگلیسی‌زبان در لبنان، در پاسخ به یک نشست برنامه‌ریزی شده IHR در کشور، اعضای IHR را «مورخان دروغین نفرت‌انگیز» و خود موسسه را یک «گروه نفرت بین‌المللی» نامید. این روزنامه گزارش داد که «یک مقام سابق سازمان آزادی‌بخش فلسطین [گفته است]، 'با دوستانی مثل اینها، ما به دشمن نیاز نداریم'.» با کمک انجمن نویسندگان ضد اسرائیلی اردن، یک رویداد جایگزین با موضوع «چه اتفاقی برای کنفرانس تاریخ‌نگاران بازبینی در بیروت افتاد؟» برگزار شد.
انتقاد از روش‌ها

استدلال‌های «بازنگری‌کنندگان هولوکاست» که توسط IHR منتشر شده‌اند، توسط مورخان و دانشگاهیان اصلی به عنوان تحقیقات تاریخی جدی در نظر گرفته نمی‌شوند؛ بلکه به عنوان آثار شبه‌علمی تلقی می‌شوند که هدفشان اثبات این است که هولوکاست اتفاق نیفتاده است.
هیئت تحریریه یکی از مجلات تاریخی پیشرو، مجله تاریخ آمریکا، نوشت: «ما همگی از نظر اخلاقی و علمی، استدلال‌های اساسی انستیتوی بازبینی تاریخی را نفرت‌ انگیز می‌دانیم. ما ادعاهای آنها را برای جدی گرفته شدن به عنوان محققان تاریخ رد می‌کنیم.»
در پاسخ، IHR نامه وبر را که ادعاها را به چالش می‌کشید، چاپ کرد. در آوریل ۲۰۰۴، پس از شکایت مؤسسه مطالعات هولوکاست دیوید اس. وایمن، مجله نیشن (The Nation) از پذیرش تبلیغات از IHR خودداری کرد و بیان داشت:
«نسبت به سانسور هر آگهی، به ویژه اگر با سیاست‌های آن مخالف باشیم، یک پیش فرض قوی وجود دارد. این مورد، اما، متفاوت است. استدلال‌های آنها «آشکارا جعلی» است.»
مجله بازبینی تاریخی

IHR مجله بازبینی تاریخی (JHR) را منتشر کرد که منتقدان آن – از جمله لیگ ضد افترا، مرکز دانمارکی مطالعات هولوکاست و نسل‌کشی، و دیگر دانشمندان، مانند رابرت هانیوک، مورخ آژانس امنیت ملی – آن را به عنوان شبه‌علمی متهم کردند. هانیوک IHR را به عنوان «یک انجمن شناخته‌شده برای آن دسته از دانشمندان و محققانی که با جنبشی به نام 'انکار هولوکاست' مرتبط هستند» توصیف کرد.
جاناتان پترپولوس در معلم تاریخ نوشت که «[مجله] به طرز شوک‌آوری نژادپرست و یهودستیزی است: مقالاتی درباره 'سیاست نژادی شکست‌خورده آمریکا' و قطعات ضد اسرائیلی همراه با مقالاتی درباره اتاق‌های گاز... آنها به وضوح هیچ حقی برای ادعای ادامه سنت بازنبینی ندارند و باید به عنوان 'انکارکنندگان هولوکاست' شناخته شوند.»
این مجله در بهار ۱۹۸۰ به عنوان یک دوره‌نامه فصلی شروع به انتشار کرد. هیچ نشریه ای بین آوریل ۱۹۹۶ و مه ۱۹۹۷ منتشر نشد، پس از آن انتشار تا سال ۲۰۰۲ ادامه یافت. انتشار مجله در سال ۲۰۰۲ به دلیل «کمبود کارکنان و بودجه»، طبق وب‌سایت سازمان، متوقف شد.
وبر از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ سردبیر JHR بود، زمانی که JHR انتشار خود را متوقف کرد. از سال ۲۰۰۲، روش اصلی IHR برای انتشار پیام خود از طریق وب‌سایت IHR Update و از طریق ایمیل بوده است.
بوخنوالد، ۱۹۴۵. مل مارملشتاین روی تخت بالایی در سمت راست تصویر دیده می شود و فقط بالای سرش قابل مشاهده است.
ملکه این‌وون

ملکه کیم این‌وون (کره‌ای: 인원왕후 김씨؛ ۳ نوامبر ۱۶۸۷ – ۱۳ مه ۱۷۵۷) از قبیله گیونگ‌جو کیم، پنجمین ملکه‌همسر پادشاه سوک‌جونگ، نوزدهمین پادشاه چوسان بود. وی از سال ۱۷۱۶ تا زمان فوت همسرش در سال ۱۷۲۰، ملکه چوسان بود. سپس او به عنوان ملکه‌مادر هه‌سون (کره‌ای: 혜순왕대비) در دوران سلطنت پسر ناتنی‌اش پادشاه گیونگ‌جونگ مفتخر شد و بعداً در دوران سلطنت پسر خوانده‌اش پادشاه یونگ‌جو به عنوان ملکه‌مادر بزرگ هه‌سون (کره‌ای: 혜순대왕대비) مفتخر شد.
زندگی‌نامه > زندگی اولیه

ملکه آینده در ۳ نوامبر ۱۶۸۷ در سیزدهمین سال سلطنت پادشاه سوک‌جونگ به دنیا آمد، او دومین دختر کیم جو-شین و همسرش بانو جو (از قبیله ایم‌چون جو) بود. او یک خواهر بزرگتر، یک خواهر کوچکتر و دو برادر کوچکتر داشت. نسب بانو کیم از طریق مادربزرگش، به فاصله نه نسل به پادشاه جونگ‌جونگ و همسر سلطنتی یی سوک-اوی، از قبیله پیونگ‌چانگ یی (از طریق پسرشان یی جونگ‌سانگ، شاهزاده جی‌نام) می‌رسید.
زندگی‌نامه > ازدواج و زندگی در قصر

بانو کیم ۱۵ ساله در ۳ اکتبر ۱۷۰۲ با پادشاه سوک‌جونگ ۴۲ ساله ازدواج کرد. پس از مرگ ملکه این‌هیون در سپتامبر و اعدام جانگ هی-بین در نوامبر ۱۷۰۱، از نظر رسمی، او چهارمین ملکه همسر  پادشاه سوک‌جونگ بود، اما نام او در تاریخ کره به عنوان سومین ملکه پادشاه سوک‌جونگ ثبت شده. جانگ هی-بین سومین ملکه دربار بود، اما پس از بازگشت ملکه این‌هیون برکنار شد.

هیچ سابقه‌ای از بچه دار شدن ملکه جوان و پادشاه در میان آنها وجود ندارد. اما در سال ۱۷۰۳، او پسر همسر نجیب‌زاده سلطنتی چوی سوک‌بین، یی گئوم (شاهزاده یونینگ) را به فرزندی پذیرفت و او را مانند پسر خود می دانست. 

در سالهای اولیه ازدواج ملکه جوان ثبت شده که او از بیماری های سرخک، دندان درد، کورک و آبله رنج می‌برد. در سال ۱۷۱۱، او به آبله مبتلا شد و چوی سوک-بین را وادار کرد تا به خدمتکاران دستور دهد که از قصر بیرون بروند و در میان مردم عادی به دنبال چاره بگردند. و در نهایت بیماری ملکه بهبود یافت.
زندگی‌نامه > زندگی به‌عنوان ملکه مادر

پس از مرگ پادشاه سوک‌جونگ در سال ۱۷۲۰، او به عنوان ملکه‌مادر هه‌سون مفتخر شد. اگرچه خانواده‌ ملکه از جناح سورون (جنوب) بودند، اما پس از مرگ سوک‌جونگ، به دلیل آشفتگی های سیاسی پسرخوانده‌اش در کاخ، جناح خود را به نورون (غرب) تغییر داد.

پادشاه گیونگ‌جونگ قادر نبود وارثی بیاورد و یا کاری برای این موضوع انجام دهد. در طول سلطنت او، دو جناح نورون و سورون برای تصاحب قدرت درگیر بودند. جناح سورون جناح سیاسی پادشاه گیونگ‌جونگ بود و از او حمایت می کرد و جناح نورون از برادرناتنی او شاهزاده یونینگ حمایت می کرد. جناح نورون و ملکه دواگر هه‌سون، پادشاه گیونگ‌جونگ را تحت فشار قرار دادند تا شاهزاده یونینگ را به عنوان وارث خود منصوب کند. طبق یک نظریه، ملکه سون‌یی (همسر دوم پادشاه گیونگ‌جونگ) با جانشینی شاهزاده یونینگ مخالفت کرد و به طور مخفیانه قصد داشت شاهزاده میل‌پیونگ، نوه ولیعهد سوهیون (اولین پسر پادشاه این‌جو) را به فرزندی قبول کند. اما دو ماه پس از به تخت نشستن پادشاه، شاهزاده یونینگ به عنوان جانشین و ولیعهد او منصوب شد. 

ملکه این‌وون پس از مرگ پسر ناتنی‌اش، پادشاه گیونگ‌جونگ، و به قدرت رسیدن پسر خوانده‌اش پادشاه یونگ‌جو، در سال ۱۷۲۴، به عنوان ملکه‌مادر بزرگ هه‌سون مفتخر شد. 

گفته می‌شود که ملکه دواگر هه‌سون در مدت اقامت خود در قصر سلطنتی ۳ کتاب نوشت: شیونگ‌یون یوسا، شیون‌بی یوسا و نیوک آیوک‌جانگ.
زندگی‌نامه > زندگی در طول سلطنت پادشاه یونگ‌جو

در ۳ آوریل ۱۷۵۷، عروس خوانده ملکه این‌وون، ملکه جونگ‌سونگ (همسر اول پادشاه یونگ‌جو) در سن ۶۴ سالگی در کاخ چانگ دیوک گونگ درگذشت. یک ماه بعد، ملکه دواگر در ۱۳ مه ۱۷۵۷ در سی و سومین سال سلطنت پادشاه یونگ‌جو در کاخ چانگ دیوک در سن ۶۹ سالگی درگذشت. او در میونگ‌رونگ، در شهر گویانگ، استان گیونگ‌گی، در نزدیکی مقبره‌های پادشاه سوک‌جونگ و همسر دومش ملکه این‌هیون، به خاک سپرده شد. پس از مرگ از او به عنوان ملکه این‌وون (仁元王后) تجلیل شد. 

پسر پادشاه یونگ‌جو، ولیعهد سادو (فرزند همسر نجیب‌زاده سلطنتی یی یونگ-بین) از مرگ ملکه بسیار اندوهگین شده بود و همین باعث بدتر شدن بیماری روانی او شده بود. این به این دلیل بود که ولیعهد با مادربزرگ قانونی خود ملکه این‌وون و مادر قانونی خود ملکه جونگ‌سونگ رابطه بسیار نزدیکی داشت. در نهایت اقدامات روانی ولیعهد سادو باعث شد که در سال ۱۷۶۲ (پنج سال پس از مرگ ملکه این‌وون) به دستور پدرش در مخزن برنج بمیرد.
نام پس از مرگ

ملکه این‌وون، هه‌سون جاگیونگ هون‌ریول گوانگ‌سون هیون‌ایک کانگ‌سونگ جونگ‌دوک سوچانگ یونگ‌بوک یونگ‌هوا هی‌جونگ جونگ‌وون جونگ‌یی جانگ‌موک این‌وون وانگ‌هو
کره‌ای: 혜순자경헌렬광선현익강성정덕수창영복융화휘정정운정의장목인원왕후
هانجا: 惠順慈敬獻烈光宣顯翼康聖貞德壽昌永福隆化徽精正運定懿章穆仁元王后.
در فرهنگ عامه

بازی شده توسط کانگ بو جا در مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۸۸ ام‌بی‌سی، ۵۰۰ سال سلسله چوسان: هانجونگ‌نوک (اپیزود نهم)
بازی شده توسط کیم یونگ ریم در مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۹۸ ام‌بی‌سی، جاده پادشاه بزرگ
بازی شده توسط اوه یون سو در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۱۰ ام‌بی‌سی، افسانه دونگ‌یی
بازی شده توسط کیم هه سوک در فیلم ۲۰۱۵، تخت پادشاهی
بازی شده توسط نام گی ئه در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۱۹ اس‌بی‌اس، هه‌چی
برینگ ایر

برینگ ایر (به انگلیسی: Bering Air) یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا 8E است که در ۱۹۷۹ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی برینگ ایر در نوم، آلاسکا، ایالات متحده آمریکا واقع شده است و به ۲۹ مقصد، پرواز انجام می‌دهد.
سوانح و حوادث

• در ۶ فوریه ۲۰۲۵ پرواز ۴۴۵ برینگ ایر یک سسنا ۲۰۸ کاروان که از فرودگاه آنالاکلت برخاسته بود در میانه راه ناپدید شد و روز بعد پیدا شد . تمام ۱۰ سرنشین هواپیما کشته شدند  پرواز ۴۴۵ اولین حادثه برینگ ایر از زمان تأسیس در سال ۱۹۷۹ بود.
تیم ملی فوتبال فلسطین

این مقاله دربارهٔ تیم مردان فلسطین است. برای تیم زنان، تیم ملی فوتبال زنان فلسطین را ببینید.
تیم ملی فوتبال فلسطین (به عربی: منتخب فِلَسطِیْن لِکُرَّةُ الْقَدَم)، نماینده کشور فلسطین در مسابقات بین‌المللی و آسیا است که زیر نظر فدراسیون فوتبال فلسطین فعالیت می‌کند.
اولین بازی رسمی در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۳۰ و به عنوان نماینده رسمی مردم عرب فلسطین در ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۳ میلادی در برابر تیم ملی فوتبال مصر برگزار شده است. فلسطین در سال ۲۰۱۵ برای نخستین بار حضور در جام ملت‌های آسیا را تجربه کرد.
تیم ملی فلسطین در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳، با تساوی ۱–۱، برابر با تیم ملی امارات و پیروزی ۳–۰، برابر با تیم ملی هنگ کنگ با ۴ امتیاز؛ صعودی تاریخی به ۱/۸ نهایی را تجربه کرد.
تاریخچه

در سال ۱۹۵۳، این تیم اولین بازی خود را مقابل مصر در جام جهانی عرب ثبت کرد که در آن با نتیجه ۱ بر ۸ شکست خورد.
فیفا در سال ۱۹۹۸ تیم فلسطین را از هر نظر به عنوان یک تیم ملی به رسمیت شناخت و یکی از اولین سازمان‌های بین‌المللی بود که فلسطین را به عنوان یک کشور به رسمیت شناخت و همچنین یکی از اولین سازمان‌هایی بود که تشکیلات خودگردان فلسطین به دنبال به رسمیت شناختن آن است.
رکورد موفقیت تیم تشکیلات خودگردان فلسطین در چارچوب بازی‌های پان عرب در سال ۱۹۹۹ است که پس از شکست ۱ بر ۴ از تیم اردن در نیمه نهایی با لیبی به مقام مشترک ۳–۴ دست یافت. . در سال ۲۰۰۸، استادیوم فیصل حسینی، که به عنوان ورزشگاه ملی فلسطین عمل می‌کند، در رام نزدیک رام‌الله افتتاح شد.
در ماه مه ۲۰۱۴، تیم فلسطین به بازی نهایی «چلنج کاپ» راه یافت، تورنمنتی که هدف آن ارتقای تیم‌های فوتبال کشورهای در حال توسعه آسیایی است. برنده مسابقات چالش به‌طور خودکار به جام فوتبال آسیا (برنده تیم ملی فوتبال اسرائیل در سال ۱۹۶۴) که هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود، واجد شرایط می‌شود. او در راه فینال تیم‌های بنگلادش، میانمار، قرقیزستان، نپال و افغانستان را شکست داد. در فینال، فلسطین به مصاف تیم فیلیپین رفت و یک بر صفر پیروز شد.
در ژانویه ۲۰۱۵، تیم ملی فلسطین در مسابقات قهرمانی فوتبال آسیا که در استرالیا برگزار شد، حاضر شد. تیم فلسطین در گروه چهارم با ژاپن (رتبه ۵۴ جهان) اردن و عراق همگروه شد اما در گروه در رده آخر ایستاد و از صعود به مرحله بعدی مسابقات بازماند.
در پایان دهه دوم قرن بیست و یکم، تعدادی از فوتبالیست‌های عرب-اسرائیلی مانند علی خطیب، عبدالله جابر، حسام ابوصالح، محمد درویش، احمد ابونهیه، شادی شعبان و علاء ابوصالح برای بازی در لیگ برتر فلسطین و از آنجا به تیم ملی احضار شد.
در ژانویه ۲۰۱۹، فلسطین برای دومین بار در جام ملت‌های آسیا شرکت کرد و پس از دو تساوی مقابل سوریه و اردن و باخت مقابل استرالیا، در گروه سوم شد و به مرحله یک چهارم نهایی راه پیدا نکرد.
در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۹، به عنوان بخشی از مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲، تیم ملی عربستان سعودی برای اولین بار در ورزشگاه فیصل حسینی در رام‌الله به مصاف تیم ملی فلسطین رفت. تا آن زمان، سعودی‌ها از ورود به این سرزمین‌ها خودداری می‌کردند، زیرا نیاز به اخذ روادید از اسرائیل و عبور از مرزهای تحت کنترل دولت اسرائیل بود.
کمباین

ویدئوی پهپاد از کمباین2022
کمباین (به انگلیسی: Combine harvester) ماشین برداشت محصولات دانه‌دار کشاورزی است نام آن برگرفته از واژهٔ انگلیسی combining به معنی ((ترکیبی)) است که در اصل به خاطر اینکه این ماشین سه کار را به صورت سلسله مراتبی انجام می‌دهد:
دروکردن
کوبیدن یا خرمن کوبیدن
جداسازی دانه‌ها از ساقهٔ محصولی مانند:
گندم، یولاف، چاودار، جو (گیاه)، ذرت، سویا را می‌توان با کمباین درو کرد.
برای دروکردن و کوبیدن و جداسازی هر محصول باید قسمت‌هایی از کمباین تعویض شوند، هد کمباین و کوبنده و غربال‌ها قسمت‌هایی از کمباین هستند که برای هر محصول باید تعویض شوند.
کمباین ساقه‌ها و برگ‌های زائد درو را در کنار خود بر روی زمین رها می‌کند که می‌توان برای غذای چهارپایان یا به عنوان کود گیاهی از آن‌ها استفاده کرد.
استفاده از کمباین یکی از موثرترین و بابهره‌ترین روش‌های برداشت محصول است که به کمک آن می‌توان حداقل تعداد کارگر را برای محصول داشت.
تاریخچه

کمباین برای اولین بار در سال ۱۸۳۴ توسط هیرام مور اختراع شد که در ابتدا توسط اسب یا گاو نر کشیده می‌شد.
در سال ۱۸۳۵ یک دستگاه کمباین کامل توسط هیرام مور ساخته شد که تا ۱۸۳۹ بیش از ۵۰ هکتار زمین را با آن برداشت کرد.
اجزای کمباین

کمباین‌ها از اجزایی تشکیل شده‌اند که البته ممکن است با توجه به طراحی شرکت سازنده یا محصول هدف برای برداشت تا حدودی متفاوت باشند، اما فهرست زیر در اکثر کمباین‌ها صدق می‌کند.
اجزای کمباین با توجه به شکل مقابل به شرح زیر است:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 چرخ فلک  دروگر  مارپیچ  نقاله دانه  تله سنگ  کوبنده  ضدکوبنده  کلش کش  سینی دانه  بادبزن: 11.غربال بالایی قابل تنظیم  12.غربال پایینی 13.نقاله کزل برگردان 14.بازگشت کزل 15.مارپیچ دانه 16.مخزن دانه 17.کاه خردکن 18.کابین راننده 19.موتور 20.مارپیچ تخلیه 21.پروانه
دار زدن

جزئیاتی از نقاشی پیزانلو، ۱۴۳۶–۱۴۳۸
دار زدن یا به دار آویختن کشتن یک فرد با آویختن او از گردن با استفاده از حلقه سرطنابی یا بند است. دار زدن از قرون وسطی به عنوان یکی از روش‌های استاندارد اعدام مورد استفاده قرار گرفته و در بسیاری از کشورها و مناطق به عنوان روش اصلی اعدام به کار رفته است. اولین روایت شناخته شده از اعدام با دار در کتاب ادیسه اثر هومر آمده است. همچنین دار زدن یکی از روش‌های خودکشی محسوب می‌شود.
روش‌های دار زدن قضایی

روش‌های متعددی برای دار زدن در اعدام وجود دارد که باعث مرگ از طریق شکستگی گردن یا خفه کردن می‌شوند.
روش‌های دار زدن قضایی > افت کوتاه

افت کوتاه یکی از روش‌های دار زدن است که در آن محکوم به اعدام روی یک تکیه‌گاه بلند، مانند چهارپایه، نردبان، گاری، اسب یا وسیله نقلیه دیگر می‌ایستد و طناب حلقه‌شده دور گردن او قرار می‌گیرد. سپس تکیه‌گاه برداشته می‌شود و فرد از طناب آویزان می‌ماند.
با آویزان شدن از گردن، وزن بدن طناب را به دور گردن محکم می‌کند که باعث خفگی و در نهایت مرگ می‌شود. معمولاً از دست دادن هوشیاری به سرعت اتفاق می‌افتد و مرگ ظرف چند دقیقه رخ می‌دهد.
پیش از سال ۱۸۵۰، روش افت کوتاه، روش استاندارد دار زدن بود و همچنان در موارد خودکشی و دار زدن‌های غیرقضایی (مانند لینچ‌کردن و اعدام‌های فراقانونی) که از تجهیزات تخصصی و جدول‌های محاسبه طول طناب در روش‌های جدید بهره‌مند نیستند، رایج است.
روش‌های دار زدن قضایی > افت کوتاه > روش میله‌ای

یکی از انواع روش افت کوتاه، روش «میله‌ای» اتریش-مجارستان است که به نام Würgegalgen (به معنای واقعی: چوبه دار خفه‌کننده) شناخته می‌شود و مراحل آن به شرح زیر است:
محکوم در مقابل یک میله یا ستون عمودی ویژه که تقریباً ۳ متر ارتفاع دارد، قرار می‌گیرد.
طنابی به دور پای محکوم بسته می‌شود و از یک قرقره که در پایه میله قرار دارد عبور داده می‌شود.
محکوم به وسیله یک تسمه که از روی سینه و زیر بازوهای او عبور می‌کند، به بالای میله کشیده می‌شود.
یک حلقه باریک دور گردن زندانی انداخته می‌شود و به قلابی که در بالای میله نصب شده است، متصل می‌شود.
تسمه سینه رها می‌شود و دستیاران جلاد، با استفاده از طناب پای زندانی، او را به سرعت به سمت پایین می‌کشند.
جلاد روی سکویی پله‌دار که حدود ۱٫۲ متر ارتفاع دارد و در کنار محکوم قرار گرفته، می‌ایستد. او پاشنه دست خود را زیر فک زندانی قرار می‌دهد تا فشار بر مهره‌های گردن در انتهای افت افزایش یابد و سپس با کشیدن سر به یک سمت، گردن زندانی را به صورت دستی در حالی که مهره‌های گردن تحت کشش هستند، از جا درمی‌آورد.
این روش بعدها توسط کشورهای جانشین، به‌ویژه چکسلواکی، پذیرفته شد. در این کشور، روش «میله‌ای» از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۵۴ به‌عنوان تنها روش اعدام استفاده می‌شد، تا زمانی که زندان پانکراچ، که محل اجرای اعدام‌های چکسلواکی بود، یک چوبه‌دار داخلی ساخت که به‌طور خاص برای اعدام‌های افت کوتاه طراحی شده بود و جایگزین روش میله‌ای شد. کارل هرمان فرانک، جنایتکار جنگی نازی که در سال ۱۹۴۶ در پراگ اعدام شد، یکی از حدود ۱,۰۰۰ نفری بود که در چکسلواکی با روش دار زدن میله‌ای اعدام شدند.
روش‌های دار زدن قضایی > افت استاندارد

روش افت استاندارد شامل سقوطی به طول ۴ تا ۶ فوت (۱٫۲–۱٫۸ متر) است و از سال ۱۸۶۶، پس از انتشار جزئیات علمی آن توسط ساموئل هاتون، پزشک ایرلندی، مورد استفاده قرار گرفت. این روش به سرعت در کشورهای انگلیسی‌زبان و کشورهایی با دستگاه قضایی منشأ گرفته از انگلستان رواج یافت.
این روش به عنوان بهبودی انسانی نسبت به افت کوتاه در نظر گرفته شد، زیرا هدف آن ایجاد سقوطی کافی برای شکستن گردن فرد بود که منجر به بی‌هوشی فوری و مرگ سریع مغزی می‌شد.
این روش برای اعدام نازی‌های محکوم تحت حوزه قضایی ایالات متحده پس از دادگاه‌ نورمبرگ استفاده شد، از جمله اعدام یواخیم فون ریبنتروپ و ارنست کالتنبرونر. در مورد اعدام ریبنتروپ، مورخ گیلز مک‌دوناگ گزارش داده است: «جلاد اعدام را خراب کرد و طناب به مدت ۲۰ دقیقه وزیر خارجه سابق را خفه کرد تا او جان سپرد.» گزارش مجله لایف درباره اعدام چنین می‌گوید: «دریچه باز شد و با صدایی که چیزی بین غرش و برخورد بود، ریبنتروپ ناپدید شد. طناب برای مدتی لرزید و سپس محکم ایستاد.»
روش‌های دار زدن قضایی > افت بلند

همچنین ببینید: جدول راهنمای طناب اعدام
فرآیند «افت بلند»، که به عنوان افت محاسبه‌شده نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۸۷۲ توسط ویلیام ماروود به عنوان یک پیشرفت علمی نسبت به افت استاندارد در بریتانیا معرفی شد و بعدها توسط جانشین او، جیمز بری، بیشتر اصلاح شد. در این روش، به جای اینکه همه افراد فاصله استاندارد یکسانی سقوط کنند، قد و وزن فرد محکوم برای تعیین میزان شلی طناب استفاده می‌شد تا فاصله سقوط به اندازه‌ای باشد که گردن شکسته شود، اما آن‌قدر زیاد نباشد که باعث جدا شدن سر شود. قرار دادن دقیق حلقه یا گره طناب (به گونه‌ای که با محکم شدن طناب، سر به عقب کشیده شود) نیز به شکستن گردن کمک می‌کرد.
پیش از سال ۱۸۹۲، طول افت در محدوده ۴–۱۰ فوت (۱٫۲–۳٫۰ متر) بود و به وزن بدن بستگی داشت. این طول به‌گونه‌ای محاسبه می‌شد که نیرویی معادل ۱,۲۶۰ فوت-پوند (۱,۷۱۰ ژول) ایجاد کند، که موجب شکستگی گردن در مهره‌های دوم و سوم یا چهارم و پنجم گردنی می‌شد. این نیرو گاهی منجر به جدا شدن سر می‌شد، مانند مورد بدنام بلک جک کچوم در قلمروی نیومکزیکو در سال ۱۹۰۱، که به دلیل افزایش وزن قابل توجه او در دوران بازداشت، این افزایش وزن در محاسبات افت لحاظ نشده بود. بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۹۱۳، طول افت کاهش یافت تا از جدا شدن سر جلوگیری شود. پس از سال ۱۹۱۳، عوامل دیگری نیز در محاسبات مورد توجه قرار گرفت و نیروی وارد شده به حدود ۱,۰۰۰ فوت-پوند (۱,۴۰۰ ژول) کاهش یافت.
| وزن زندانی | افت ۱۸۹۲ (فوت و اینچ) | انرژی پوند> فوت توسعه‌یافته | افت ۱۹۱۳ (فوت و اینچ) | انرژی پوند> فوت توسعه‌یافته |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۰۵ و کمتر | "۰'۸ | ۸۴۰ | - | - |
| ۱۱۰ | "۱۰'۷ | ۸۶۲ | - | - |
| ۱۱۵ | "۳'۷ | ۸۳۴ | "۶'۸ | ۱۰۰۳ |
| ۱۲۰ | "۰'۷ | ۸۴۰ | "۴'۸ | ۱۰۰۰ |
| ۱۲۵ | "۹'۶ | ۸۴۴ | "۰'۸ | ۱۰۰۰ |
| ۱۳۰ | "۵'۶ | ۸۳۴ | "۸'۷ | ۹۹۶ |
| ۱۳۵ | "۲'۶ | ۸۳۳ | "۵'۷ | ۱۰۰۱ |
| ۱۴۰ | "۰'۶ | ۸۴۰ | "۲'۷ | ۱۰۰۳ |
| ۱۴۵ | "۹'۵ | ۸۳۴ | "۱۱'۶ | ۱۰۰۳ |
| ۱۵۰ | "۷'۵ | ۸۳۸ | "۸'۶ | ۹۹۹ |
| ۱۵۵ | "۵'۵ | ۸۴۰ | "۵'۶ | ۹۹۵ |
| ۱۶۰ | "۳'۵ | ۸۵۳ | "۳'۶ | ۱۰۰۰ |
| ۱۶۵ | "۱'۵ | ۸۳۹ | "۱'۶ | ۱۰۰۴ |
| ۱۷۰ | "۱۱'۴ | ۸۳۶ | "۱۰'۵ | ۹۹۲ |
| ۱۷۵ | "۹'۴ | ۸۳۱ | "۸'۵ | ۹۹۱ |
| ۱۸۰ | "۸'۴ | ۸۳۹ | "۷'۵ | ۱۰۰۵ |
| ۱۸۵ | "۷'۴ | ۸۴۸ | "۵'۵ | ۱۰۰۲ |
| ۱۹۰ | "۵'۴ | ۸۳۹ | "۳'۵ | ۹۹۳ |
| ۱۹۵ | "۴'۴ | ۸۴۴ | "۲'۵ | ۱۰۰۸ |
| ۲۰۰ و بیشتر | "۲'۴ | ۸۳۳ | "۰'۵ | ۱۰۰۸ |
جدا شدن سر اوا دوگان در طی یک اعدام ناموفق در سال ۱۹۳۰ باعث شد آریزونا روش اتاق گاز را به‌عنوان روش اصلی اعدام جایگزین کند، زیرا این روش به‌عنوان انسانی‌تر تلقی می‌شد. یکی از موارد اخیر جدا شدن سر در نتیجه افت بلند در سال ۲۰۰۷ رخ داد، زمانی که برزان تکریتی در عراق اعدام شد. جدا شدن تصادفی سر همچنین در سال ۱۹۶۲ در هنگام اعدام آرتور لوکاس رخ داد، یکی از دو نفری که آخرین بار در کانادا به مرگ محکوم شدند.
نازی‌هایی که تحت حوزه قضایی بریتانیا اعدام شدند، از جمله یوزف کرامر، فریتس کلاین، ایرما گرزه و الیزابت فولکنرات، توسط آلبرت پیرپوینت با استفاده از روش افت متغیر که توسط ماروود ابداع شده بود، اعدام شدند. رکورد سریع‌ترین اعدام به روش افت بلند در بریتانیا هفت ثانیه بود، از زمانی که جلاد وارد سلول می‌شد تا لحظه سقوط. سرعت در سیستم بریتانیا اهمیت داشت زیرا اضطراب ذهنی فرد محکوم را کاهش می‌داد.
روش دار زدن با افت بلند همچنان در برخی کشورها، از جمله ژاپن و سنگاپور، به‌عنوان روش اعدام مورد استفاده قرار می‌گیرد.
به عنوان خودکشی

مقالهٔ اصلی: خودکشی با دار زدن
دار زدن یکی از روش‌های رایج خودکشی است. مواد لازم برای خودکشی از طریق دار زدن، در مقایسه با اسلحه یا سم، به‌راحتی در دسترس افراد عادی قرار دارد. برای این نوع خودکشی، آویزان شدن کامل بدن الزامی نیست، و به همین دلیل، این روش به‌ویژه در میان زندانیان مستعد خودکشی بسیار رایج است. نوعی از دار زدن که با آویزان شدن کامل قابل مقایسه است، می‌تواند از طریق خودخفگی با استفاده از یک حلقه در اطراف گردن و اعمال وزن نسبی بدن (آویزان شدن جزئی) برای محکم کردن حلقه انجام شود. در مواردی که خودکشی با دار زدن شامل آویزان شدن جزئی باشد، معمولاً متوفی در حالتی پیدا می‌شود که هر دو پایش روی زمین قرار دارد؛ مثلاً در حالت زانو زدن، خم شدن یا ایستادن. آویزان شدن جزئی یا تحمل وزن نسبی روی حلقه، گاهی استفاده می‌شود، به‌ویژه در زندان‌ها، بیمارستان‌های روانی یا سایر مؤسسات، جایی که ایجاد شرایط لازم برای آویزان شدن کامل دشوار است، زیرا نقاط بلند مناسب (مانند قلاب‌ها یا لوله‌ها) برداشته شده‌اند.
در کانادا، دار زدن رایج‌ترین روش خودکشی است. در ایالات متحده، دار زدن پس از شلیک گلوله به خود، دومین روش رایج خودکشی محسوب می‌شود. در بریتانیا، که دسترسی به اسلحه کمتر امکان‌پذیر است، در سال ۲۰۰۱ دار زدن رایج‌ترین روش خودکشی در میان مردان و دومین روش رایج در میان زنان (پس از مسمومیت) بود.
افرادی که از اقدام به خودکشی از طریق دار زدن جان سالم به در می‌برند، چه به دلیل پاره شدن طناب یا نقطه اتصال حلقه و چه به دلیل نجات و پایین آورده شدن، ممکن است با طیفی از آسیب‌های جدی مواجه شوند، از جمله کمبود اکسیژن مغزی (که می‌تواند منجر به آسیب دائمی مغز شود)، شکستگی حنجره، شکستگی مهره‌های گردن (که ممکن است باعث فلج شود)، شکستگی نای، پارگی حلق و آسیب به سرخرگ کاروتید.
به عنوان قربانی انسانی

برخی پیشنهادها وجود دارند که وایکینگ‌ها از دار زدن به‌عنوان قربانی انسانی برای اودین استفاده می‌کردند تا قربانی خود اودین را، که خود را از ایگدراسیل آویخته بود، گرامی بدارند. در شمال اروپا، این نظریه به‌طور گسترده مطرح شده است که اجساد باتلاقی دوران عصر آهن، که بسیاری از آنها نشانه‌هایی از دار زدن را نشان می‌دهند، نمونه‌هایی از قربانی‌های انسانی به خدایان بوده‌اند.