باتری جریان
انواع > غیرآلی > RFB های نیمه جریان غیر آلی

باتری جریان هیبریدی از یک یا چند جزء الکترواکتیو استفاده می کند که به عنوان یک لایه جامد قرار گرفته اند.  نقطه ضعف اصلی اتلاف انرژی و توان است که در باتری های جریان کامل با استفاده از الکترود حالت جامد دیده می شود. سلول شامل یک الکترود باتری و یک الکترود پیل سوختی است. این نوع از نظر انرژی توسط سطح الکترود محدود می شود. باتری‌های جریان هیبریدی شامل باتری‌های روی-برم ، روی-سریم ،  محلول سرب-اسید ،  و باتری‌های جریان آهن-نمک هستند. ونگ و همکاران  یک باتری هیبریدی قابل شارژ هیبرید وانادیوم فلزی با OCV آزمایشی 1.93 ولت و ولتاژ کاری 1.70 ولت را گزارش کردند که مقادیر نسبتاً بالایی در میان باتری‌های جریان قابل شارژ با الکترولیت‌های آبی دارد. این باتری هیبریدی از یک الکترود مثبت گرافیتی تشکیل شده است که در محلول مخلوط VOSO
4</br> VOSO
4 و H
2SO
4</br> H
2SO
4</br> H
2SO
4 و یک الکترود منفی هیدرید فلز در محلول آبی KOH . دو الکترولیت با pH متفاوت توسط یک غشای دوقطبی از هم جدا می شوند. این سیستم برگشت پذیری خوب و راندمان بالایی را در کولن (95٪)، انرژی (84٪) و ولتاژ (88٪) نشان داد. آنها بهبودهای بیشتر این زوج ردوکس را با دستاوردهای افزایش چگالی جریان، گنجاندن الکترودهای 100 سانتی متر مربع بزرگتر و عملکرد 10 سلول بزرگ به صورت سری گزارش کردند. داده‌های اولیه با استفاده از ورودی توان شبیه‌سازی شده نوسانی، قابلیت حیات را در ذخیره‌سازی مقیاس کیلووات ساعت آزمایش کردند.  در سال 2016، یک باتری جریان هیبریدی Mn(VI)/Mn(VII)-Zn با چگالی انرژی بالا پیشنهاد شد.
نمونه اولیه باتری جریان روی - پلی یدید چگالی انرژی 167 Wh/L ( وات ساعت در لیتر ) را نشان داد. سلول های روی برومید قدیمی تر به 70 Wh/L می رسند. برای مقایسه، باتری‌های لیتیوم فسفات آهن ۲۳۳ Wh/L ذخیره می‌کنند. با توجه به عدم وجود الکترولیت های اسیدی، غیر قابل اشتعال بودن و محدوده عملکرد −۴ تا ۱۲۲ درجه فارنهایت (−۲۰ تا ۵۰ درجه سلسیوس) باتری، ادعا می شود که باتری روی-پلی یداید ایمن تر از سایر باتری های جریان است. که به مدار خنک کننده گسترده نیاز ندارد، که باعث اضافه وزن و اشغال فضا می شود. یکی از مسائل حل نشده تجمع روی در الکترود منفی است که می تواند به غشاء نفوذ کند و کارایی را کاهش دهد. به دلیل تشکیل دندریت روی، باتری های هالید روی نمی توانند با چگالی جریان بالا کار کنند (> 20 mA/cm 2 ) و بنابراین چگالی توان محدودی دارند. افزودن الکل به الکترولیت باتری ZnI می تواند به حل این مشکل کمک کند.  معایب Zn/I RFB در هزینه بالای نمک های یدید (> 20 دلار / کیلوگرم) است. ظرفیت منطقه محدود رسوب روی نیز انرژی و توان جدا شده و همچنین دندریت روی را از دست می دهد.
هنگامی که باتری به طور کامل تخلیه شد، هر دو مخزن محلول الکترولیت یکسانی را نگه می دارند: مخلوطی از یون های روی با بار مثبت ( Zn2+
 ) و یون یدید با بار منفی، ( I−
 ). هنگامی که یک مخزن شارژ می شود، یک یون منفی دیگر، پلی یدید، نگه می دارد ( I−
3 ). باتری با پمپاژ مایع از مخازن خارجی به قسمت پشته باتری که مایعات مخلوط می شوند، نیرو تولید می کند. در داخل پشته، یون های روی از یک غشای انتخابی عبور می کنند و در سمت منفی پشته به روی فلزی تبدیل می شوند.  برای افزایش بیشتر چگالی انرژی باتری جریان روی-یدید، یون های برمید ( Br
– ) به عنوان عامل کمپلکس کردن برای تثبیت ید آزاد، تشکیل یون های ید-برومید(I
2Br−
) ،به عنوان وسیله ای برای آزاد کردن یون های یدید ، برای ذخیره بار استفاده می شود.
باتری‌های جریان پروتون (PFB) یک الکترود ذخیره‌سازی هیدرید فلزی را در یک سلول سوختی غشای تبادل پروتون برگشت‌پذیر (PEM) ادغام می‌کنند. در طول شارژ، PFB یون های هیدروژن تولید شده از شکافتن آب را با الکترون ها و ذرات فلزی در یک الکترود یک پیل سوختی ترکیب می کند. انرژی به شکل یک هیدرید فلزی حالت جامد ذخیره می شود. تخلیه زمانی که فرآیند معکوس شده و پروتون ها با اکسیژن محیط ترکیب می شوند، برق و آب تولید می کند. فلزات ارزان‌تر از لیتیوم قابل استفاده هستند و چگالی انرژی بیشتری نسبت به سلول‌های لیتیوم ارائه می‌کنند.