stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گسترش دین بودایی در ژاپن
وضعیت قبل از انتشار

بودیسم به طور کلی به دو شاخه تقسیم شد:
بودیسم جنوبی که عمدتاً به آسیای جنوب شرقی (امپراتوری خمر، امپراتوری سریویجایا) گسترش یافت.
بودیسم مهایانه (بودیسم شمالی) که از چین به شبه‌جزیره کره از طریق مناطق غربی چین (آسیای مرکزی) گسترش یافت.
بودیسمی که در دوران باستان به ژاپن معرفی شد عمدتاً بودیسم شمالی بود. بودیسم که در حدود قرن اول پس از میلاد به چین معرفی شد، بدون اصرار بر میراث وفادارانه بودیسم اولیه en:Pre-sectarian Buddhism، به توسعه منحصر به فرد خود از نظر احکام و تفسیر اعتقادی دست یافت. به ویژه، بهبود ترجمه‌های چینی متون مقدس بودایی که توسط بهکشوی چینی کوماراجیوا در قرن چهارم انجام گرفت، گسترش بودیسم شمالی را به کشورهای اطراف که از حروف چینی به عنوان خط بین‌المللی رایج استفاده می‌کردند، گسترش داد. در دوره دودمان‌های شمالی و جنوبی (۴۲۰ تا ۵۸۹ میلادی) در چین، فرقه‌هایی که به تفسیر آثار کنفوسیوس می‌پرداختند مانند، مادهیاماکا آسیای شرقی یا جوجیتسو-شو ja:成実宗 رایج بود و این روند به سمت شرق گسترش یافت. برخی از امپراتوران مشتاق گسترش بودیسم بودند، مانند امپراتور شیائوون (زندگی ۴۶۷ – ۴۹۹ میلادی) از وی شمالی و امپراتور وو لیانگ از دودمان لیانگ و گسترش آن به کشورهای اطراف سرعت گرفت.
وضعیت قبل از انتشار > استقبال از بودیسم در سه پادشاهی کره

در زمان‌های قدیم، بودیسم به‌طور رسمی به شبه جزیره کره معرفی شد که به سه پادشاهی کره تقسیم می‌شد. بودیسم در هر سه کشور تبلیغ می‌شد.
گفته می‌شود که آیین بودا به گوگوریو، شمالی‌ترین ایالت نزدیک به چین، از جین سابق در سال ۳۷۲ در زمان هفدهمین امپراتور سوسوریم (سلطنت: ۳۷۱~۳۸۴ میلادی) معرفی شد. در سال ۳۷۵ دو معبد بودایی در گوگوریو ساخته شد.
در پادشاهی بکجه، که متحد پادشاهی یاماتو شد، بودیسم کمی بعد معرفی شد، در سال ۳۸۴، پانزدهمین پادشاه بکجه، پادشاه چیم‌نیو، راهب معروف مارانانتا را از دودمان جین شرقی دعوت کرد، و در سال ۳۹۲، هفدهمین پادشاه، پادشاه آشین اعلامیه ای صادر کرد که در آن از مردم باکجه دعوت شد تا آیین بودا را پذیرا شوند. با این حال، تا آغاز قرن ششم، یعنی حدود یک قرن بعد، طول کشید تا بودیسم به‌طور جدی در باکجه گسترش پیدا کرد.
در کشور باقی مانده پادشاهی شیلا، بودیسم دیرتر از دو کشور بالا معرفی شد و گفته می‌شود که از طرف گوگوریو و در حدود آغاز قرن پنجم میلادی معرفی شده است. پس از رسمیت یافتن رسمی آن در زمان بیست و سومین پادشاه، پادشاه بوپ‌هونگ (۵۱۴ میلادی تا ۵۴۰ میلادی)، تعاملی با دودمان لیانگ جنوبی صورت گرفت و اقدامات تحت رهبری دولت برای ترویج بودیسم آغاز شد.
وضعیت قبل از انتشار > گسترش از طریق مردم عادی مهاجر

بسیاری از مهاجران (مردم عادی) از زمان‌های قدیم به ژاپن باستان وارد می‌شدند که بسیاری از آنها از اهالی شبه جزیره کره بودند. هنگامی که آنها در ژاپن ساکن شدند، به قبیله‌های گوناگون دسته‌بندی شدند و برخی بودیسم را به عنوان یک ایمان خصوصی در قبیله‌های خود آوردند و از آن پیروی کردند. به نظر می‌رسد که آنها قبلاً مجسمه‌ها و متون مقدس بودایی را قبل از معرفی رسمی بودیسم آورده بودند. یکی از نمونه‌ها شیبا داتتئو ja:司馬達等 است که گفته می‌شود در سال ۵۲۲ وارد ژاپن شده است.
طبق گفته فوسو ریاکوکی، او قبلاً تصویر بودا یا هونزون را در منطقه تاکاایچی، نارا، ولایت یاماتو قرار داده بود و «خدای بزرگ تانگ» را می‌پرستید.
وضعیت قبل از انتشار > انتقال عمومی بودیسم و محیط بین‌المللی در آن زمان

از نیمه دوم قرن چهارم، گوگوریو، بکجه و شیلا بارها با یکدیگر همکاری و جنگیده بودند. سئونگ از بکجه (پادشاه مقدس) بکجه، که در نیمه اول قرن ششم بر تخت نشست، از نسل امپراتور وو از لیانگ از سلسله جنوبی چین بود. در ابتدا در اتحاد با شیلا علیه گوگوریو جنگید. با این حال، آنها به تدریج تحت فشار شیلا قرار گرفتند و در سال ۵۳۸ مجبور شدند پایتخت را از اونگجین به سابی (کره) انتقال دهند. دلیل معرفی بودیسم به دربار یاماتو، تعمیق مبادلات از طریق انتقال فرهنگ پیشرفته این قاره، و همچنین جلب رضایت امپراتور وو لیانگ بود، که شیفته بودیسم با داشتن سابقه اشاعه آن به سمت شرق بود از آن به عنوان ابزاری برای کسب مزیت استفاده می‌شد.
نظریه‌های مختلف پیرامون تاریخ انتشار رسمی

در مورد سال خاص ورود بودیسم به ژاپن، دو نظریه وجود دارد که از زمان‌های قدیم رایج بوده است: ۵۵۲ و ۵۳۸ میلادی و در حال حاضر ۵۳۸ به عنوان محتمل‌ترین نظریه در نظر گرفته می‌شود. با این حال، با توجه به اینکه قبل از این بودیسم به عنوان یک دین شخصی با مهاجران به ژاپن آمده بود تعیین دقیق سال انتشار رسمی بودیسم دشوار است برخی از مفسران معنایی نیز در تعیین سال نمی‌بینند.
نظریه‌های مختلف پیرامون تاریخ انتشار رسمی > نظریه ورود در سال ۵۵۲ میلادی

"نیهون شوکی" ("تواریخ ژاپن") تاریخ ۵۵۲ را برای زمانی که پادشاه سئونگ از بکجه از پادشاهی بکجه ارائه می‌کند.
(اکنون غرب کره جنوبی) مأمورانی را به امپراتور کین‌می فرستاد که همراه تصویری از گوتاما بودا، بنرهای آیینی و سوتراها بودند. این رویداد معمولاً معرفی رسمی بودیسم به ژاپن در نظر گرفته می‌شود.
نظریه‌های مختلف پیرامون تاریخ انتشار رسمی > نظریه ورود در سال ۵۳۸ میلادی

با این حال، منابع دیگر تاریخ ۵۳۸ را ذکر می‌کنند و تصور می‌شود که هر دو تاریخ غیرقابل اعتماد باشند. با این حال، هنوز هم می‌توان گفت که در اواسط قرن ششم، بودیسم از مجاری رسمی دیپلماتیک معرفی شد.
به گفته «نیهون شوکی»، پس از دریافت هدایای بودایی، امپراتور ژاپن از مقامات خود پرسید که آیا باید بودا در ژاپن پرستش شود؟ آنها در این مورد اختلاف نظر داشتند و سوگا نو اینامه (۵۰۶–۵۷۰) از این ایده حمایت کرد در حالی که مونونوبه نو اوکوشی و ناکاتومی نو کاماکو ja:中臣鎌子 نگران بودند که کامی ژاپن از پرستش یک خدای بیگانه عصبانی شود. سپس «نیهون شوکی» بیان می‌کند که امپراتور فقط به خاندان سوگا اجازه داد بودا را بپرستند تا آن را آزمایش کنند. بنابراین، قدرتمندان خاندان سوگا نقش اساسی در گسترش اولیه آیین بودا در کشور داشتند. حمایت آنها، همراه با گروه‌های مهاجری مانند خاندان هاتا، گسترش اولیه بودیسم در ژاپن همراه با ساخت اولین معبد بودایی به نام هوکوجی را موجب شد. ناکاتومی و مونونوبه به مخالفت خود با سوگا ادامه دادند و پرستش آنها را دلیل شیوع بیماری و آشوب دانستند. حتی گفته می‌شود که این مخالفان بودا، تصویر بودا را به کانال نانیوا انداختند. در نهایت جنگ آشکار شروع شد. طرف سوگا، به رهبری سوگا نو اوماکو و یک جوان شاهزاده شوتوکو تایشی در نهایت پیروز شدند و حمایت گسترده‌تر دربار، موجب ترویج بیشتر بودیسم در ژاپن شد.
بر اساس منابع سنتی، شاهزاده شوتوکو تایشی به عنوان یک بودایی سرسخت دیده می‌شود که بودیسم را به‌طور گسترده تدریس و ترویج می‌کرد، به‌ویژه در دوران سلطنت امپراتریس سوئیکو (۵۵۴–۱۵ آوریل ۶۲۸). همچنین اعتقاد بر این است که او فرستادگانی را به چین فرستاده است و حتی به عنوان یک بوداسف دیده می‌شود که بنیان‌گذار واقعی بودیسم ژاپنی است. مورخان مدرن بسیاری از این موضوع را مورد تردید قرار داده‌اند، و بیشتر آن را به عنوان یک قدیس‌نگاری ساخته شده می‌بینند.  صرف نظر از نقش تاریخی واقعی او، شکی نیست که شوتوکو  خیلی زود پس از مرگش به یک چهره مهم در افسانه بودایی ژاپنی بدل شد.
یادبود رسمی بودایی در شهر ساکورای، استان نارا
کمربندی

نقشه کمربندی شهر سِویا اسپانیا.
تونلی در مسیر کمربندی شهر مادرید.
کَمَربَندی (انگلیسی: Ring road) یا (به انگلیسی: beltway) جاده‌ای است که دور شهر کشیده می‌شود تا خودروها مجبور به گذشتن از داخل شهر نباشند. اگر کمربندی به صورت دایره کامل دور شهر را نگرفته باشد و حالت نیم‌دایره داشته باشد به آن کِنارگُذَر هم گفته می‌شود.
برخی کمربندی‌ها به عنوان جاده‌ای جدید در پیرامون شهرها یا روستاها احداث می‌شوند اما برخی از کمربندی‌ها از اتصال راه‌های موجود در شبکه جاده‌های حومه شهرها به‌وجود می‌آیند.
احداث کمربندی‌ها خطراتی برای عبور و مرور عابران پیاده مناطق حومه ایجاد می‌کند که برای حل این مسئله معمولاً پل‌های عابر پیاده زیادی در جاده‌های کمربندی احداث می‌شود. گاه بخشی از کمربندی‌ها یا تقریباً‌همه آن به صورت تونل و در زیر زمین ساخته می‌شود مانند کمربندی شهر بروکسل، پایتخت بلژیک.
ساخت کمربندی‌های کنارگذر به شکل بزرگراه به‌ویژه برای شهرهایی که در مسیر جاده‌های بین‌المللی قرار دارند ضروری است زیرا فقدان کنارگذر باعث ازدحام کامیون‌ها و تریلی‌ها و خودروهای مسافرتی زیادی در سطح خیابان‌های مرکزی این شهرها خواهد شد.
اگر کمربندی به صورت کامل دور شهر را نگرفته باشد به آن کنارگذر گفته می‌شود. (مانند بزرگراه آزادگان تهران)
سوسانا باغداساریان

سوسانا باغداساریان (ارمنی: Սուսաննա Բաղդասարյան؛  ۲۴ اکتبر ۱۹۴۴) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
زندگی‌نامه

وی در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۴ به دنیا آمد . وی در  تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شده‌است.
حادثه فرودگاه تنریفه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لاشهٔ هواپیمای کاال‌ام بر روی باند فرودگاه: لاشهٔ هواپیمای کاال‌ام بر روی باند فرودگاه
خطای لوآ در پودمان:Mapframe در خط 385: attempt to perform arithmetic on local 'lat_d' (a nil value).: خطای لوآ در پودمان:Mapframe در خط 385: attempt to perform arithmetic on local 'lat_d' (a nil value).
حادثه: حادثه
تاریخ: ۲۷ مارس ۱۹۷۷
علت: برخورد به باند فرودگاه
محل حادثه: فرودگاه لوس رودئوس (اکنون فرودگاه تنریف شمالی) تنریف، جزایر قناری  
کل کشته‌شدگان: ۵۸۳
کل مجروحان: ۶۱
کل بازماندگان: ۶۱
هواپیمای یکم: هواپیمای یکم
    هواپیمای بوئینگ ۷۴۷–۲۰۶ بی کاال‌ام به شمارهٔ PH-BUF درگیر در حادثه:     هواپیمای بوئینگ ۷۴۷–۲۰۶ بی کاال‌ام به شمارهٔ PH-BUF درگیر در حادثه
نوع: بوئینگ ۷۴۷
نام: Rijn (راین)
شرکت هواپیمایی: کاال‌ام
شماره پرواز یاتا: KL4805
شماره پرواز ایکائو: KLM4805
شناسه تماس: KLM 4805
شماره دم: PH-BUF
مبدا پرواز: فرودگاه شیپخول آمستردام آمستردام، هلند
مقصد: فرودگاه گرن کناریا گران کاناریا، جزایر قناری
سرنشینان: ۲۴۸
مسافرین: ۲۳۴
خدمه: ۱۴
کشته‌شدگان: ۲۴۸
بازماندگان: ۰
هواپیمای دوم: هواپیمای دوم
   بوئینگ ۷۴۷–۱۲۱ پان امریکن ورلد ایرویز به شمارهٔ N736PA درگیر در حادثه:    بوئینگ ۷۴۷–۱۲۱ پان امریکن ورلد ایرویز به شمارهٔ N736PA درگیر در حادثه
علت: بوئینگ ۷۴۷–۱۲۱
نام: Clipper Victor
شرکت هواپیمایی: پان امریکن ورلد ایرویز
شماره پرواز یاتا: PA1736
شماره پرواز ایکائو: PAA1736
شناسه تماس: CLIPPER 1736
شماره دم: N736PA
مبدا: فرودگاه بین‌المللی لس‌آنجلس لس آنجلس، ایالات متحدهٔ آمریکا
توقف‌گاه بین‌راه: فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی، نیویورک، ایالات متحدهٔ آمریکا
مقصد: فرودگاه گرن کناریا گران کاناریا، جزایر قناری
سرنشینان: ۳۹۶
مسافران: ۳۸۰
خدمه: ۱۶
کشته‌شدگان: ۳۳۵
مجروحین: ۶۱
بازماندگان: ۶۱
حادثهٔ فرودگاه تِنِریفه به حادثهٔ برخورد دو هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ (پرواز ۴۸۰۵ کاال‌ام و پرواز ۱۷۳۶ پان امریکن) در تاریخ ۲۷ مارس ۱۹۷۷ گفته می‌شود که در طی این حادثه که در باند فرودگاه لوس رودئوس (اکنون فرودگاه تنریف شمالی) واقع در جزیرهٔ تنریف در جزایر قناری به وقوع پیوست، در مجموع ۵۸۳ نفر کشته شدند.
عدم اخذ اجازه پرواز از برج مراقبت توسط خلبان کی ال ام عامل این فاجعه بود که ۵۸۳ نفر تلفات برجای گذاشت.
این حادثه مرگبارترین حادثه هوانوردی در تاریخ دنیا به شمار می رود.
سدا جانیکیان

سدا واهرامی جانیکیان (ارمنی: Սեդա Վահրամի Ջանիկյան؛  ۱۹۲۹ – ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۶) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۱۹۲۹ به دنیا آمد . فردیناند بژیکیان همسر وی بود. وی در تئاتر دراماتیک دولتی پطروس آدامیان ارمنیان تفلیس فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی و هنرمند افتخاری گرجستان شوروی شده است. وی در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۶ در سن ۸۷ سالگی در ایروان درگذشت.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به گمشده و پیداشده در ارمنستان، اشاره کرد.
یادداشت

↑  Թբիլիսիի Պետրոս Ադամյանի անվան պետական հայկական դրամատիկական թատրոն/Petros Adamian Tbilisi State Armenian Drama Theatre (d:Q21200920)
دالیپ تاهیل

| دالیپ تاهیل | دالیپ تاهیل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳۰ اکتبر ۱۹۵۲ ‏(۷۲ سال) آگره
ملیت: هند
دالیپ تاهیل (انگلیسی: Dalip Tahil؛ زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۹۵۲) هنرپیشه اهل کشور هند است.
قسمتی از فیلمشناسی

قتل بی‌نقص
را. یک -۲۰۱۱
مسابقه -۲۰۰۸
آهسته و مخفیانه -۲۰۰۱
برادر من -۲۰۰۰
قلب -۱۹۹۹
عشق -۱۹۹۷
بازیگر -۱۹۹۳
ترس -۱۹۹۳
ما مسافران راه عشقیم -۱۹۹۳
عشق عشق عشق -۱۹۸۹
از قیامت به قیامت -۱۹۸۸
سلام بمبئی -۱۳۹۵
دل می‌گوید آفرین!
تلاش
پیروزی
اجنبی
اعلان
شوهر
شاهد دروغگو
قیمت
دل همچنان هندوستانی است
عموی شاه
همه را ترور کن
افسر پلیس
سرباز
من قلبم را به شما دادم
محبوب
یه چیزی می‌خواهم بگویم
امتحان
عشق به بمبئی
دل دیوانه من
گزینه آخر
شورش
دو و نیم نامه عاشقانه
برای عشق کاری خواهد کرد
جهان
سه‌گانگی
سلطنت
عظمت
راز: حقیقت پنهان
قصه عشق ۲۰۵۰
پادشاه
منطقه
کیشن و کانیا
نهال
جانباز
نترس
ملکه زیبایی و شاه دزد
گل
نگاه
آتش و شعله
من دوست دارم
انقلاب
شاکالاکا بوم بوم
زندانی عشق
رقص رقص
جلوه
من نمی‌توانم درست فکر کنم
گل و آتش
عملیات مریخ
کشاورز
یک بار دیگر
قفل کردن
سلام خانم
معنی
سرگرمی
گناهکار
دربار
اولین نامه عاشقانه
رستم کوچولو
راجو
اگر ما ملاقات کنیم یا نکنیم
بی‌خیال
عشق بازی نیست
ماشین
عشق علاقه محبت
تولسیداس کوچیکه
اوباش امروز راجا
صدای امروز
ساخته‌شده در بهشت
اذان
جمعیت
نیروی زمینی

نمایی از تیپ ۳۵ چتربازان نیروی زمینی قزاقستان - ۲۰۰۷
نیروی زمینی یک نیروی آفندی است که اساساً بر روی زمین مبارزه می‌کند، به معنای وسیع‌تر یک شاخه نظامی زمین پایه، شاخه نظامی یا خدمات نظامی یک ملت یا کشور است. همچنین ممکن است با مالکیت مولفه‌های هوایی، دارای مزیت‌های هوایی هم باشد. در درون نیروهای نظامی این کلمه ممکن است به معنای ارتش میدانی هم باشد.
نیروی زمینی دارای یگان‌های تکاور زمینی می‌باشد که آنها دوره‌هایی همچون ضد گریلا، چتر بازی، خلبانی پاراگلایدر و نیز زندگی در شرایط سخت را پشت سر می‌گذارند.
رده‌بندی

بزرگ‌ترین نیروی زمینی جهان از نظر تعداد سربازان فعال، نیروی زمینی ارتش آزادی‌بخش خلق چین با ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ سرباز فعال و ۵۱۰٬۰۰۰ سرباز ذخیره و سپس نیروی زمینی ارتش هند با ۱٬۲۳۷٬۱۱۷ نفر سرباز فعال و ۹۶۰٬۰۰۰ نفر نیروی ذخیره است.
| ردیف | کشور | نام نیروی زمینی | نیرو فعال | نیرو ذخیره |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | جمهوری خلق چین | ارتش آزادی‌بخش خلق | ۲٫۰۰۰٫۰۰۰ نیرو فعال | ۵۱۰٫۰۰۰ |
| ۲ | هند | نیروی زمینی هند | ۱٫۵۰۰٫۰۰۰ | ۱٫۱۰۰٫۰۰۰ |
| ۳ | ایالات متحده آمریکا | ارتش ایالات متحده آمریکا | ۱٫۳۰۰٫۰۰۰ | ۸۴۰٫۰۰۰ |
| ۴ | جمهوری خلق کره کره شمالی | ارتش خلق کره | ۱٫۲۰۰٫۰۰۰ | ۶۰۰٫۰۰۰ |
| ۵ | روسیه | نیروی زمینی روسیه | ۹۰۰٫۰۰۰ | ۲٫۰۰۰٫۰۰۰ |
| ۶ | پاکستان | نیروی زمینی پاکستان | ۶۵۰٫۰۰۰ | ~~ |
| ۷ | ایران | نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران نیروی زمینی سپاه | ۶۳۰٫۰۰۰ | ۳۵۰٫۰۰۰ |
| ۸ | جمهوری کره | نیروی زمینی جمهوری کره | ۵۰۰٫۰۰۰ | ۳٫۰۰۰٫۰۰۰ |
| ۹ | ویتنام | ارتش خلق ویتنام | ۴۸۰٫۰۰۰ | ~~ |
| ۱۰ | مصر | نیروی زمینی مصر | ۴۳۰٫۰۰۰ | ۴۷۰٫۰۰۰ |
آملته آبالو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Pascal Amélété Abalo Dosseh
زادروز:  ۷ مارس ۱۹۶۲
زادگاه:  لومه
تاریخ مرگ:  ۹ ژانویهٔ ۲۰۱۰ (۴۷ سال)
محل مرگ:  کابیندا
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۷۵–۱۹۷۹:  Dyto Lome
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۰–۱۹۸۱ |  Dyto Lome |  ۴۵ |  (۱۶) |
| ۱۹۸۲–۱۹۹۰ |  ASKO Kara |  ۹۳ |  (۳۱) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۴–۲۰۰۹:  ASKO Kara
۲۰۰۶–۲۰۰۹:  تیم ملی فوتبال توگو (assistant coach)
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
آملته آبالو (انگلیسی: Améleté Abalo; ۷ مارس ۱۹۶۲ – ۹ ژانویهٔ ۲۰۱۰) دستیار مربی تیم ملی فوتبال توگو و مدیر باشگاه آسکو کارا بود.
او زمانی که گروه تروریستی جبهه آزادیبخش کابیندا به اتوبوس تیم ملی فوتبال توگو در آنگولا حمله کرد، زمانی که این تیم برای بازی جام ملت‌های آفریقا ۲۰۱۰ در حال سفر بود، کشته شد.
دنیلسون کوستودیو ماشادو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Denílson Custódio Machado
زادروز:  ۲۸ مارس ۱۹۴۳
زادگاه:  کامپوس دوس گویتاکس ، برزیل
تاریخ مرگ:  ۱ اکتبر ۲۰۲۴ (۸۱ سال)
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۶۱–۱۹۶۳ |  Madureira |   |   |
| ۱۹۶۴–۱۹۷۳ |  فلومیننزه |   |   |
| ۱۹۷۳–۱۹۷۴ |  Rio Negro |   |   |
| ۱۹۷۵ |  Vitória |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۶۶–۱۹۶۸ |  تیم ملی فوتبال برزیل |  ۹ |  (۱) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۷۸–۱۹۷۷:  Vitória
۱۹۸۶:  Goytacaz
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
دنیلسون کوستودیو ماشادو (پرتغالی: Denílson Custódio Machado؛ ۲۸ مارس ۱۹۴۳ – ۱ اکتبر ۲۰۲۴) مشهور به دنیلسون، بازیکن بازنشستهٔ فوتبال اهل برزیل در پست هافبک میانی بود.
از باشگاه‌هایی که وی در آنها بازی کرده می‌توان به فلومیننزه اشاره کرد. دنیلسون در تیم ملی فوتبال برزیل ۹ بازی انجام داده و یک گل به ثمر رسانده است.
اس‌تی‌اس-۱۲۱

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرتاب شاتل دیسکاوری از پایگاه فضایی کندی: پرتاب شاتل دیسکاوری از پایگاه فضایی کندی
اپراتور: ناسا
شناسهٔ کوسپار: 2006-028A
شماره ستکات: ۲۹۲۵۱
مدت مأموریت: ۱۲ روز، ۱۸ ساعت، ۳۷ دقیقه، ۵۴ ثانیه
مسافت طی شده: ۸.۵٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۳٬۱۰۰٬۰۰۰ مایل)
شمار مدارهای کامل کرده: ۲۰۲
 :  
ویژگی‌های فضاپیما: ویژگی‌های فضاپیما
فضاپیما: شاتل فضایی دیسکاوری
جرم پرتاب: ۱۲۱٬۰۹۲ کیلوگرم (۲۶۶٬۹۶۲ پوند)
 :  
خدمه: خدمه
شمار خدمه: ۷ در پرتاب ۶ در فرود
اعضا: استیون لیندزی مارک کلی مایکل ئی. فوسام لیسا نواک استفانی ویلسون پیرز سلرز
پرتاب: توماس رایتر
 :  
آغاز مأموریت: آغاز مأموریت
تاریخ راه‌اندازی: 4 July 2006, 18:37:55 (2006-07-04UTC18:37:55Z) UTC
سایت پرتاب: پایگاه فضایی کندی مجتمع پرتاب ۳۹ پایگاه فضایی کندی
 :  
پایان مأموریت: پایان مأموریت
تاریخ فرود: ۷ نوامبر ۲۰۲۴&#۱۶۰;(۲۰۰۶-۰۷-۱۷UTC۱۳:۱۴:۴۴Z) UTC
سایت فرود: پایگاه فضایی کندی فرودگاه تداراکاتی فرود شاتل
 :  
مشخصات مداری: مشخصات مداری
سامانه مرجع: مدار زمین‌مرکزی
رژیم مأموریت: مدار نزدیک زمین
حضیض gee: ۳۵۲٫۸ کیلومتر (۲۱۹٫۲ مایل)
انحراف مداری: ۵۱٫۶ درجه
 :  
Dock ایستگاه فضایی بین‌المللی: Dock ایستگاه فضایی بین‌المللی
Dock: PMA-2 (Destiny forward)
Dock: ۶ ژوئیه ۲۰۰۶ ۱4:52 UTC
Undock: ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۶ ۱0:08 UTC
زمان docked: ۸ روز، ۱۹ ساعت، ۱۶ دقیقه
 :  
  (چپ به راست) استفانی ویلسون، مایکل ئی. فوسام، استیون لیندزی، پیرز سلرز، مارک کلی، توماس رایتر، لیسا نواک. برنامه شاتل‌های فضایی→ اس‌تی‌اس-۱۱۵اس‌تی‌اس-۱۱۴ ← :   (چپ به راست) استفانی ویلسون، مایکل ئی. فوسام، استیون لیندزی، پیرز سلرز، مارک کلی، توماس رایتر، لیسا نواک. برنامه شاتل‌های فضایی→ اس‌تی‌اس-۱۱۵اس‌تی‌اس-۱۱۴ ← 
اس‌تی‌اس-۱۲۱ (انگلیسی: STS-121) یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۰۶ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. این مأموریت توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت. هدف اصلی این مأموریت آزمایش روشی جدید در پرتاب و بازیابی شاتل بود که پس از فاجعه شاتل کلمبیا از آن استفاده شد.
آراکن پاتسکا

| آراکن پاتسکا | آراکن پاتسکا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ ژوئیه ۱۹۰۵
درگذشت: ۲۴ ژانویه ۱۹۹۰
آراکن پاتسکا (انگلیسی: Araken Patusca؛ ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۰۵ – ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۹۰) یک بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
جان میلینگتون سینگ

| جان میلینگتون سینگ | جان میلینگتون سینگ |
| --- | --- |
John Millington Synge: John Millington Synge
زاده: ۱۶ آوریل ۱۸۷۱ راتفارنهام،  Dublin, Ireland
درگذشته: ۲۴ مارس ۱۹۰۹ (۳۷ سال) Elpis Nursing Home, Dublin, Ireland
پیشه: novelist short story writer playwright poet essayist
ملیت: ایرلند
سبک نوشتاری: Drama, نثر
جنبش ادبی: Folklore Irish Literary Revival
تأثیرپذیرفته از: ویلیام باتلر ییتس شون اوکیسی ویلیام وردزورث
تأثیرگذاشته بر: ساموئل بکت پاتریک پیرس Peig Sayers شیموس هینی Mustapha Matura
جان میلینگتون سینگ (انگلیسی: John Millington Synge؛ زاده ۱۶ آوریل ۱۸۷۱ درگذشته ۲۴ مارس ۱۹۰۹) یک نمایش‌نامه‌نویس، سفرنامه نویس، شاعر و گردآورندهٔ افسانه‌های قدیمی اهل ایرلند بود. او یکی از چهره‌های کلیدی در «جنبش احیای ادبی ایرلند» بود و در تأسیس «تئاتر ابی» نیز نقش عمده‌ای داشت. شهرت عمدهٔ او برای نمایشنامه‌اش «دلاور سرزمین‌های غرب» است که در طی اولین اجرایش باعث درگرفتن شورشی در شهر دوبلین پایتخت ایرلند شد.
او اگرچند از خانواده‌ای انگلیسی-ایرلندی است اما نوشته‌هایش اغلب دربارهٔ روستاییان کاتولیک ایرلندی است که در نظر او دیدی پاگانیستی نسبت به دنیا دارند.
سینگ از بیماری لنفوم هاجکین رنج می‌برد که نوعی سرطان است و در آن دوره غیرقابل درمان بود. او چند هفته بعد از سی و هشتمین تولدش، در حالیکه مشغول نوشتن نمایشنامهٔ «دیردرای اندوه» بود، فوت کرد.
زندگی

سینگ در راتفارنهام، در دوبلین، در سال ۱۸۷۱، در شانزدهم ماه آوریل به دنیا آمد. او آخرین پسر در بین هشت بچه بود. خانوادهٔ او پروتستان بودند، پدرش وکیل بود و از خانواده‌ای ملاک می‌آمد، پدرش بزرگش نیز آموزگار بود و در ملک خودش مدرسه‌ای را احداث کرده بود.
پدر او آبله گرفت و در سال ۱۸۷۲، وقتی چهل و نه ساله بود فوت کرد. مادرش آن‌ها را به خانه‌ای که کنار خانهٔ مادر خودش بود نقل مکان داد. سینگ اگرچه اغلب بیمار بود، اما دوران کودکی خوشی را در آن خانه گذراند.
سینگ در مدرسه‌های دوبلین و برای تحصیل کرد، در آکادمی رویال موسیقی ایرلند، پیانو، فلوت ویولن، کنترپوآن و تئوری موسیقی یادگرفت بعد، به اروپا رفت که تحصیل موسیقی کند، اما بعد نظرش را تغییر داد و تصمیم گرفت روی ادبیات تمرکز کند. او شاگردی بااستعداد بود و در سال ۱۸۹۱ کنترپوآن بورسیه دریافت کرد. سینگ در سال ۱۸۸۹ وارد دانشگاه ترینیتی دوبلین شد. در سال ۱۸۹۲ لیسانس گرفت، او زبان ایرلندی و عبری مطالعه کرد و در آن واحد در «اینکشنت کنسرت رومز» نوازندگی می‌کرد. او به کلوب «ناتورالیست‌های دوبلین» پیوست و آثار داروین را مطالعه کرد. بعدها حس ملی‌گرایی اش بیشتر شد و به تاریخ ایرلند و جزایر آران علاقه‌مند شد و یک سال عضو «آیریش لیگ» شد. بعد، این گروه را ترک کرد چون با ایده‌های شبه نظامی آن‌ها مخالف بود. در سال ۱۸۹۳، اولین شعرش را که تحت تأثیر آثار وردزورث بود به چاپ رساند.
نویسندگی

بعد از فارغ‌التحصیلی، تصمیم گرفت به آلمان برود و دنبال حرفهٔ نوازندگی اش را بگیرد، او به کوبلنس و وورتسبورگ رفت، اما به دلیل خجالتی بودن اجرای عمومی را دوست نداشت و به توانایی اش هم تردید داشت، به این دلایل، دوباره موسیقی را رها کرد و به ایرلند برگشت تا روی کارهای ادبی تمرکز کند. یک سال بعد، یعنی در ۱۸۹۴، رفت به پاریس، تا در دانشگاه سوربن، ادبیات و زبان بخواند.
در طی تعطیلاتش در دوبلین، دختری به نام چری ماتسون را ملاقات کرد که عضو گروه برادری پلیموث بود. چری از دوستان یکی از اقوام سینگ بود، جان عاشق او شد و دو بار از او درخواست ازدواج کرد که چری هر دو بار، او را، به دلیل تفاوت‌های مذهبی که با هم داشتند رد کرد. این موضوع بسیار بر سینگ تأثیر گذاشت طوری‌که سعی می‌کرد بیشتر زمانش را در خارج از ایرلند بگذراند.
سینگ در ۱۸۹۶ به ایتالیا رفت، اواخر همان سال، ویلیام باتلر ییتس را ملاقات کرد، ییتس او را تشویق کرد که مدتی را در جزایر آران بگذراند، بعد، برگردد دوبلین و خود را وقف کارهای خلاقانه بکند. همان سال او با لیدی آگوستا گرگوری، ییتس و جورج ویلیام راسل یکی شدند تا «انجمن تئاتر ملی ایرلند» را پایه بگذارند. همین انجمن، بعداً، تئاتر ابی را باز کرد. او در این زمان برای روزنامه‌ها نقد ادبی نوشت، شعر سرود و در درس‌های استاد ادبیات سلت، هنری ژوبن ویل، در دانشگاه سوربن شرکت کرد.
جزیرهٔ آران و نمایشنامه‌ها

سینگ در سال ۱۸۹۷، از اولین دورهٔ بیماری خود رنج برد. تابستان آن سال و پنج تابستان بعدی را در جزیرهٔ آران گذراند و داستان‌ها و حکایات محلی را جمع‌آوری کرد و روی زبان محلی ایرلندی خود کار کرد. تابستان‌ها به جزیرهٔ آران می‌رفت و بقیهٔ سال را در پاریس و سوربن می‌گذراند. در این دوره اولین نمایشنامه اش، وقتی ماه غروب کرد، را نوشت و آن را به لیدی گرگوری فرستاد، لیدی گرگوری نمایشنامه را رد کرد. (این نمایشنامه بعدها، در مجموعه کارهایش چاپ شد.)
اولین نوشتهٔ او در مورد جزیرهٔ آران کتابی مانند سفرنامه بود به نام «جزیرهٔ آران» با تصاویری که ویلیام باتلر ییتش کشیده بود، سینگ این کتاب را اولین اثر خود قلمداد می‌کرد. لیدی گرگوری به او پیشنهاد داد اسامی مکان‌ها را بردارد و به جایش به کتاب داستان‌های محلی اضافه کند، سینگ این پیشنهاد را رد کرد چون دلش می‌خواست کتاب حالت واقع گرایانه اش را حفظ کند. سینگ می خواست تأکید کند، که ایرلندی‌ها در زیر عقاید کاتولیکشان، هنوز به ایده‌های پاگانیستی اجدادشان باور دارند.
در ۱۹۰۲، سایهٔ سینهٔ کوه و سواران دریا را نوشته بود. در سال ۱۹۰۳ به لندن نقل مکان کرد. با تأیید لیدی گرگوری، سایهٔ سینهٔ کوه در اکتبر ۱۹۰۳ اجرا شد. در اجرا، سینگ وسایل صحنه را از خود جزیرهٔ آران آورد، و زبان نمایش هم کاملاً ایرلند محلی بود، سینگ اعتقاد داشت که اگر روی این زبان کار نشود از بین خواهد رفت. منتقدان این نمایش را به این دلیل که زن ایرلندی داخل نمایش به شوهرش خیانت می‌کند به باد انتقاد گرفتند و ملی‌گراها هم از «سواران دریا» انتقاد کردند و اعتقاد داشتند سینگ زیادی روی روستاییان ایرلندی تأکید می‌کند و تصویر درستی از دینداری ایرلندی‌ها نشان نمی‌دهد.
بعد، عروسی کولی را نوشت اما خیلی تمایلی برای اجرایش نداشت چون این نمایش صحنه‌ای دارد که در آن کشیشی را در کیسه‌ای انداخته‌اند و سینگ به ناشرش نوشت که: «این صحنه به مذاق خیلی از دوستانمان خوش نخواهد آمد.»
در تئاتر ابی، به مشاور ادبی و بعد کارگردان بدل شد. سپس، چشمهٔ قدیسان را نوشت، که در ۱۹۰۵ در تئاتر ابی و در ۱۹۰۶ در برلین اجرا شد.
در ۱۹۰۷، دلاور سرزمین‌های غرب، اجرا شد. این نمایشنامه یک کمدی است که دربارهٔ پسری است که ادعا می‌کند پدرش را کشته است. این تم، باعث شد بخش‌هایی از جامعهٔ ایرلند به خشم بیایند. روزنامه‌ها آن را توهینی به روستاییان ایرلندی دانستند، آرتور گریفیت تئاتر ابی را به انگیزه‌های سیاسی متهم کرد. عده‌ای شورش کردند و باعث شد پردهٔ سوم نمایش به صورت نمایش صامت اجرا شود. ییتس از اسکاتلند برگشت تا با جمعیت صحبت کند و کمی بعد، روزنامه‌ها از مردم انتقاد کردند و طرف تئاتر ابی را گرفتند.
ییتس در اعتراضی که به نمایش «گاوآهن و ستارگان» اثر اوکیسی شد، مردم را خطاب قرار داد و گفت: «باز آبروی خودتان را بردید. ایا دارید دوباره طلوع نبوغ سرشار ایرلندی را جشن می‌گیرید؟»
سینگ در سال 1907، با یکی از هنرپیشه‌های تئاتر ابی که نام هنری اش مری اُنیل بود نامزد کرد.
در مارس 1909، در بیمارستانی در دوبلین، در سن 38 سالگی درگذشت و در همان شهر دفن شد. در آوریل همان سال، مجموعه اشعارش با پیشگفتاری از ییتس چاپ شد. ییتس و نامزد سینگ، مری انیل، با هم، نمایش نیمه تمام سینگ، یعنی دیردرای اندوه، را کامل کردند. این نمایش در ژانویهٔ 1910، در تئاتر ابی اجرا شد. مری انیل در این نمایش، نقش دیردرا را بازی کرد.
شخصیت

جان میسفیلد، که سینگ را می‌شناخت، می‌گفت که او شخصیت عجیبی دارد که بیشتر به خاطر وضع سلامتی ضعیف و بیماری اش است. آدم وقتی او را می‌بیند حس می‌کند که او مردی محتضر است که وحشیانه به زندگی چنگ می اندازد.