انتقال فناوری
روند انتقال

بسیاری از شرکت‌ها، دانشگاه‌ها و سازمان‌های دولتی اکنون سازمان انتقال فناوری (TTO که تحت عنوان Tech Transfer یا TechXfer نیز شناخته می‌شوند) دارند متعهد به تشخیص پژوهشی هستند که استراتژی‌ها و سودهای تجاری را برای چگونگی استخراج آن دارند. برای مثال، یک نتیجه پژوهش می‌تواند سود تجاری و علمی داشته باشد اما حق‌های انحصاری به‌طور طبیعی تنها برای روندهای عملی مسئله هستند و لزوماً محققین باید با یک روند عملی علمی مطابق شوند. برای مثال، ملاحظهٔ دیگر، ارزش تجاری است، در حالیکه راه‌های بسیاری برای حل شکاف هسته‌ای وجود دارد، ارزش‌های دیگر تجاری مواردی هستند که انرژی بیشتری را نسبت به آنچه که نیاز دارند، ایجاد می‌کنند.
روند ایجاد تحقیق تجاری بسیار متفاوت است. این امر می‌تواند شامل گواهی توافقات یا تنظیم اقدامات و همکاری‌های مشترک برای سهیم شدن در هر دو خطرات و پاداش‌های مربوط به ورود فناوری‌های جدید به بازار باشند. دیگر ابزارها و دستگاه‌های هماهنگ، مثل ابزارهای جانبی، نیز در جایی مورد استفاده قرار می‌گیرند که سازمان میزبان، تمایل منابع یا مهارت‌های لازم را برای توسعه فناوری جدید نداشته باشد.
اغلب این روش‌ها با افزایش سرمایه‌گذاری پر مخاطره (VC) در ارتباط هستند، البته به عنوان ابزار مالی توسعهٔ روند (روند توسعه)، یعنی اقدامی که در ایالات متحده رایج تر از اتحادیه اروپاست و روش محافظه کارانه تری در امور مالی vc دارد. شرکت‌های که بر اثر جانبی تحقق می‌کنند، ابزار معروف تجاری کردن (پول ساز کردن) در کانادا هستند، یعنی تا آنجا که نرخ پروانه تحقیق دانشگاه کانادایی، زیر نرخ پروانه در آمریکا باقی‌مانده است.
سازمان‌های انتقال فناوری می‌توانند از طرف سازمان‌ها ی تحقیقی، دولت‌ها و حتی سازمان‌های چند ملیتی بزرگ کار کنند. در نتیجهٔ پیچیدگی اصلی روند انتقال فناوری، سازمان‌های انتقال فناوری اغلب چند رشته ای هستند، از جمله اقتصاد دان‌ها، مهندسین، وکلا، بازاریاب‌ها و دانشمندان. دینامیک‌های روند انتقال فناوری، به خودی خود مورد توجه هستند و ژورنال‌ها و جوامع متعهد بسیاری وجود دارند.
افزایش قابل توجهی در انتقال فناوری وجود دارد که در حوزه خودشان از ۱۹۸۰ صورت گرفته‌است، و در بخش وسیعی توسط قانون Bayh - Dole و قانون تساوی و برابری کشورهای دیگر مطرح می‌شود و محرک‌های اضافی برای ایجاد تحقیق فراهم می‌آورند.
انتقال فناوری روندی است که در ان فناوری یا دانش توسعه یافته در یک مکان یا به یک منظور خاص، در مکانی دیگر یا برای چندین هدف دیگر مورد استفاده قرار گرفته و بکار گرفته می‌شود.
اصطلاح انتقال فناوری از لحاظ تاریخی با فعالیت‌های فدرال در ارتباط است، باوجود این، این روند به دولت محدود نمی‌شود. رایج‌ترین شکل انتقال فناوری میان آزمایشگاه‌های فدرال و سازمانهای غیر فدرال همچون صنعت خصوصی، آکادمی و دولتهای محلی و ایالتی.
کنسرسیوم آزمایشگاه فدرال برای انتقال فناوری (FLC) – که به صورت رسمی توسط کنگره به منظور تسهیل انتقال فناوری در ایالات متحده صاحب امتیاز شد – تعریف زیر را گسترش داده که فعالیت‌های انتقال فناوری در رنج وسیعی از آژانس‌های فدرال و آزمایشگاه‌ها و مراکز تحقیقی و توسعه ای آن‌ها را تطبیق داده و اصلاح می‌کند.
انتقال فناوری روندی است که در آن دانش، امکانات یا قابلیت‌های موجود توسعه یافته تحت نظارت یافته‌های توسعه و تحقیق فدرال (R&D) , برای برطرف کردن نیازهای خصوصی و عمومی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
انتقال فناوری همچنین می‌تواند میان آژانس‌های فدرال نیز اتفاق افتد، اگر چه تأکید اولیه بر انتقالها به انواع سازمانهای غیر فدرال است، اما نه لزومإ از تسهیلات فدرال به طرف دیگر. فرصتهایی برای فناوری وجود دارد که از سازمان‌ها به دولتهای فدرال انتقال یابند تا از اقدامات آزمایشگاهی سود ببرند.
انتقال فناوری می‌تواند به عنوان کشش بازار یا فشار فناوری شرح داده شود. انتقال فناوری به عنوان نتیجهٔ کشش بازار اتفاق می‌افتد البته در زمانی که نیاز یا مسئله ای از شرکت باعث می‌شود شرکت بدنبال فناوری فدرال بروند. فشار فناوری زمانی اتفاق می‌افتد که اختراعات یا ابتکارها برای ایجاد بازارهای جدید یا نیازهای مصرف‌کننده‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.
هدف کلی بدست آوردن R&D پیشرفته خارج از محیط بازار برای تجارت است. باوجود این این فرصت برای دولت وجود دارد که فناوری توسعه یافته را به وسیلهٔ صنعت وارد حوزه R&D فدرال کند تا بتواند تحقیقات بیشتر، توسعه و تجارت را برای سود رسانی به همهٔ شرکای اصلی در دسترس قرار دهد.