stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رونالدینیو
نگارخانه

در باشگاه فوتبال بارسلونا
هنگام فرستادن ضربه کرنر در بازی برای تیم ملی برزیل
در ژوئیه ۲۰۱۳
رونالدینیو در کنار هم‌تیمی‌هایش از چپ به راست به ترتیب؛ دیوید بکام، کاکا و کارلو آنچلوتی سرمربی وقت میلان
رونالدینیو با بارسلونا در سال ۲۰۰۴
رونالدینیو هنگام بازی برای میلان در سال ۲۰۱۰
رونالدینیو در بازی ملی، هنگام دیدار با لولا رئیس‌جمهور وقت برزیل
ویکتور وترستروم

ویکتور وترستروم (انگلیسی: Victor Wetterström؛ ۲۷ اوت ۱۸۸۴ – ۱۱ مه ۱۹۵۶ (aged 71)) ورزشکار کرلینگ اهل سوئد بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
ماریو بونگه

| ماریو بونگه | ماریو بونگه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۹ بوئنوس آیرس، آرژانتین
درگذشت: ۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۰ (۱۰۰ سال) مونترآل، کبک، کانادا
دوره: فلسفه معاصر
حیطه: فلسفه غربی
مکتب: فلسفه تحلیلی
علایق اصلی: فلسفه علم فلسفه فیزیک نوخواسته‌گرایی •  واقع‌گرایی
 تأثیرگرفته از کارل گوستاو همپل، ارنست نیگل، رودلف کارناپ، لودویگ ون برتلنفی :  تأثیرگرفته از کارل گوستاو همپل، ارنست نیگل، رودلف کارناپ، لودویگ ون برتلنفی 
 :  
ماریو بونگه (انگلیسی: Mario Bunge؛ زاده ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۹ – درگذشته ۲۵ فوریه ۲۰۲۰) فیلسوف و فیزیک‌دان اهل آرژانتین بود.
وایت سالفر اسپرینگز، ویرجینیای غربی

مکان
| White Sulphur Springs, West Virginia | White Sulphur Springs, West Virginia |
| --- | --- |
شهر: شهر
نام مستعار: The Spa City: نام مستعار: The Spa City
Location of White Sulphur Springs, West Virginia: Location of White Sulphur Springs, West Virginia
ایالت: ویرجینیای غربی
شهرستان: شهرستان گرین‌بریر، ویرجینیای غربی
حکومت: حکومت
 • شهردار: Thomas D. Tayler
 • City Council: Bobby Sams Bruce Bowling GP Parker Lloyd Haynes Lynn Swann
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۹۸ مایل مربع (۵٫۱۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۹۵ مایل مربع (۵٫۰۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۳ مایل مربع (۰٫۰۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۸۵۷ فوت (۵۶۶ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲٬۴۴۴
 • برآورد (2012): ۲٬۴۶۰
 • تراکم: ۱۲۵۳٫۳/مایل مربع (۴۸۳٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 24986
کد منطقه: 304
FIPS code: 54-86812
GNIS feature ID: 1555971
وایت سالفر اسپرینگز(به انگلیسی: White Sulphur Springs) شهری در ایالت ویرجینیای غربی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۴۴۴ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
ارباخ در اودنوالد

مکان
| ارباخ | ارباخ |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: هسن
منطقه اداری: Darmstadt
ناحیه: Odenwaldkreis
تقسیمات: 12 Stadtteile
حکومت: حکومت
 • شهردار: Harald Buschmann (CDU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۲٫۶۷ کیلومتر مربع (۲۴٫۲۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۵۰ متر (۸۲۰ فوت)
جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۰۶): جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۰۶)
 • کل: ۱۳۶۰۸
 • تراکم: ۲۲۰/کیلومتر مربع (۵۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۶۴۷۱۱
کدهای شماره‌گیری: ۰۶۰۶۲
پلاک خودرو: ERB
وبگاه: www.erbach.de
شهر ارباخ در اودنوالددر ایالت هسن در کشور آلمان واقع شده‌است.
شورش هوکه

شورش هوکّه (به ژاپنی: 法華一揆 ほっけいっき)، شورش تنمون هوکّه به یک سری مناقشه مذهبی در طی دوره تنبون (ژوئیه سال ۱۵۳۲ تا اکتبر ۱۵۵۵) در دوره سنگوکو در کیوتو در ژاپن گفته می‌شود. این مناقشه مابین یکی از شاخه‌های بوداگرایی ژاپن بنام هوکّه شو (عمدتاً به بوداگرایی نیچیرن گفته می‌شود) و دیگر فرقه‌های بودایی ژاپن، شین بودیسم (جُودُو شینشو) و فرقه تندای رخ داد.
در آن زمان، قدرت شوگون‌سالاری موروماچی در حال تضعیف بود و کیوتو عملاً تحت کنترل هوسوکاوا هاروموتو، یک کانری (مقام مهمی که از شوگون‌سالاری موروماچی حمایت می‌کرد) بود.
در سال ۱۵۳۲ (سال اول تنبون)، شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه نیروی ایکو-ایکی (شورشی مذهبی) که با هوسوکاوا هاروموتو مخالفت کرده بود، به کیوتو حمله خواهد کرد، بنابراین مردم شهر با هوسوکاوا هاروموتو و دیگران متحد شدند و ارتش بزرگی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر تشکیل دادند. معبد یاماشینا هونگان-جی (شهر کیوتو، استان کیوتو)، پایگاه فرقه جودو شینشو، به دست این ارتش به آتش کشیده شد.
این قیام مسلحانه مردم شهر در سال ۱۵۳۲ به نام دیگر فرقه نیچیرن، فرقه هوکّه/ هوکّه شو، به نام شورش هوکّه یا هوکّه ایکی نامیده شد. پس از آن، مردم شهر حق حفاظت از شهر کیوتو را به دست آوردند و حدود پنج سال به حفظ نظم عمومی در کیوتو ادامه دادند.
پس از یک جلسه یک «پرسش و پاسخ مذهبی» و شکست معبد انریاکو در سال ۱۵۳۶ میلادی راهبان و سربازان معبد انریاکو در کوه هیئی، معابد فرقه نیچیرن را در سراسر شهر کیوتو به آتش کشیدند. این به این دلیل بود که تعداد معتقدان فرقه نیچیرن در میان مردم شهر کیوتو افزایش یافته بود. در نظر گرفته می‌شود که کوه هیئی در کیوتو بازار و مکانی داشت که می‌توانستند از طریق آن پول در بیاورند. از این رو، برای به دست آوردن مجدد بازار از فرقه رقیب، سوهی (سربازان راهب) را فرستادند و معابد فرقه نیچیرن را به آتش کشیدند و گفتند: «شرم آور است که چنین دین شیطانی را گسترش دهیم.» می‌گویند همه را از جمله زنان و کودکان را کشتند. در این دوره، درگیری‌های بین گروه‌های مذهبی به سرعت به کشتن یکدیگر تبدیل می‌شد، زیرا هر گروه دارای سلاح بود.
پس زمینه

هنگامی که نیچیزو یکی از جانشینان نیچیرن برای اولین بار در سال ۱۲۹۳ وارد کیوتو شد، به دلیل شکایت راهبان چندین بار توسط دربار امپراتوری در کیوتو اخراج شد. اما در نهایت در معبد انریاکو در کوه هیئی، اجازه ورود پیدا کرد. او درخواست داد تا فرقه نیچیرن توسط دربار امپراتوری به رسمیت شناخته شود، درخواستی که در نهایت پذیرفته شد.
پس از شورش اونین، که به مدت ۱۱ سال از سال ۱۴۶۷ شروع شد، گفته می‌شود که بسیاری از مردم شهر که مسئول بازسازی کیوتو بودند، اعضای فرقه نیچیرن بودند.
در دوره تنبون، فرقه نیچیرن در بین بسیاری از مردم شهر ("machi-shu"، 町衆)  در کیوتو گسترش یافته بود، و در حال قدرت گرفتن بود، و در اطراف معابد نیچیرن مانند هونکوکو-جی متمرکز شده بود. در سال ۱۵۳۲، ایکو-ایکی به کیوتو حمله کرد و فرقه نیچیرن در کنار هوسوکاوا هاروموتو، روکاکو سادایوری و کیزاوا ناگاماسا، تحت فرماندهی شوگون آشیکاگا یوشی‌هارو علیه آنها جنگید. در طول این حمله، چندین معبد شین بودیسم در کیوتو مانند یاماشینا میدو توسط سامورایی‌هایی که از شهر دفاع می‌کردند و همچنین گروهی از شهرنشینان متعصب نیچیرن ویران و سوزانده شدند.
پس از این رویداد، فرقه نیچیرن در شهر کیوتو خودمختاری به دست آورد، از پرداخت مالیات زمین خودداری کرد و نفوذ خود را در کیوتو در طول پنج سال گسترش داد. این گسترش نفوذ فرقه هوکی توسط فرقه‌های دیگر «هوکه ایکی» "Hokke-ikki" (法華一揆) نامیده می‌شود.
در ۳ مارس ۱۵۳۶، مناظره ای بین افراد غیر روحانی نیچیرن و فرقه تندای برگزار شد که باعث موفقیت فرقه نیچیرن شد. هنگامی که شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه راهبان معبد انریاکو توسط پیروان فرقه معمولی نیچیرن شکست خورده‌اند، انریاکو احساس حقارت کرد و از شوگون‌سالاری آشیکاگا خواست که خود را «فرقه هوکه» نخواند. با این حال، شوگون سالاری با استناد به منشور امپراتوری امپراتور گودایگو در سال ۱۳۳۴ به نفع نیچیرن حکم داد و انریاکو نیز این پرونده را باخت. مورخ آکیرا ایمایا استدلال کرده است که شوگونات عمداً به نفع نیچیرن حکمرانی کردند و بدین ترتیب آتش درگیری بین این دو فرقه شعله‌ور شد.
روکوئون نیچیروکوکی ثبت می‌کند که در ۲۳ مه شایعاتی مبنی بر اینکه فرقه نیچیرن در معبد شوکوکو-جی اردو خواهد زد پخش شد. در پاسخ به این شایعات، صاحب اینریوکن با شوگون ملاقات کرد و به او اطلاع داد که دفاع خود را تقویت خواهد کرد. در ۲۹ مه، خندق اطراف معبد شوکوکو-جی حفر شد. در ۱۶ ژوئن، برجی در خندق در دروازه شرقی ساخته شد. در این میان، شخصی ظاهر شد که میان دو طرف میانجیگری کند. در ۲۹ مه، روکاکو سادایوری از ولایت اومی به کیوتو آمد. کیزاوا ناگاماسا نیز تلاش کرد میانجیگری کند. با این حال توافقی حاصل نشد.
در ۱ ژوئن، معبد انریاکو جلسه ای برگزار کرد و تصمیم گرفت فرقه کیوتو هوکه را نابود کند. قطعنامه به دربار امپراتوری و به شوگون سالاری گزارش شد.
در ماه ژوئیه، گروهی از راهبان جنگجوی انریاکو یا سوهی‌ها برای نابودی فرقه هوکه به راه افتادند. توده‌های کل معبد انریاکو دور هم جمع شدند و خواستار آن شدند که ۲۱ معبد فرقه نیچیرن در کیوتو و اطراف آن به معابد شعبه انریاکو تبدیل شوند و ادای احترام کنند.
با این حال، فرقه نیچیرن درخواست انریاکو را رد کرد. پس از رد درخواست، انریاکو از دربار امپراتوری و شوگون سالاری اجازه خواست تا فرقه نیچیرن را شکست دهد و از ارباب ولایت اچیزن آساکورا تاکاکاگه (دهمین رهبر)  و همچنین از فرقه‌های دیگر مانند هونگانجی، کوفوکو-جی، معبد اونجو/می-درا و تو-جی درخواست همکاری کرد. همه آنها از ارسال نیروهای کمکی به انریاکو خودداری کردند، اما قول دادند که بی‌طرف بمانند.
پس زمینه > نیروهای دو طرف

به گفته یوزاکی، تعداد سربازان معبد انریاکو ۱۵۰۰۰۰ نفر، طبق گفته گنسوکه اونن آکی ۶۰۰۰۰ نفر و طبق گفته نیجو جی- شوکه‌کی - ۳۰۰۰۰ نفر شامل معبد اصلی و معابد شاخه آن به اضافه ۳۰۰۰۰ نفر بود. سربازان ولایت اومی دایمیو روکاکو سادایوری و ۳۰۰۰ سرباز از -درا. می در مقابل، طبق گفته یوزاکی، تعداد سربازان فرقه نیچیرن بیش از ۲۰۰۰۰ نفر از جمله سربازان ۲۱ معبد بود.
شورش تنبون هوکه

حدود ۲۰ ژوئیه، معبد انریاکو ده‌ها هزار راهب جنگجو را از معابد شعبه خود در ولایت‌های مختلف در پای هیگاشیاما مستقر کرد و ۳۰۰۰۰ سرباز از ولایت اومی به رهبری روکاکو سادایوری و روکاکو یوشیکاتا در هیگاشیاما، کیوتو، با ۳۰۰۰ سرباز از معبد اونجو/می-درا که در شمال مستقر شده و به‌طور کامل شمال و شرق کیوتو را مسدود کردند. در پاسخ، ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ پیرو فرقه نیچیرن دفاع خود را در کیوتو و اطراف آن تقویت کردند.
در ۲۲ ژوئیه، نبرد در ماتسوگاساکی بین دو طرف آغاز شد. روکوئون نیچیروکوکی ثبت کرده است که فرقه نیچرن ابتدا شلیک کرد، اما برخی منابع می‌گویند که فرقه انریاکو ابتدا شلیک کرد.
در ابتدا، فرقه نیچیرن از اواخر ماه مه در حال حفر خندق‌های مستحکم در کیوتو بود تا برای حمله به معبد انریاکو جی آماده شود، بنابراین فرقه نیچیرن در ابتدا در نبرد مورد علاقه بود، اما در ۲۷ ژوئیه، ارتش خاندان روکاکو از شیجوگوچی حمله کرد و معبد را آتش زد و تمام ۲۱ معبد فرقه نیچیرن به جز معبد هونکوکو را سوزاند. سپس، در رور بیست و هشتم، معبد هونکوکو نیز به آتش کشیده شد.
گفته می‌شود که تلفات فرقه نیچیرن در این نبرد به ۱۰۰۰۰ نفر نیز رسیده است. علاوه بر این، آتش‌های ایجاد شده توسط نیروهای معبد انریاکو و سربازان روکاکو منجر به آتش‌سوزی بزرگی شد که کل منطقه شیموگیو، کیوتو در کیوتو و حدود یک سوم منطقه کامیگیو، کیوتو را سوزاند. مقیاس خسارات ناشی از آتش‌سوزی‌ها از شورش اونین بیشتر بود.
در نتیجه، پیروان فرقه نیچیرن از کیوتو اخراج شدند و به ساکای (شهر ساکای کنونی، استان اوساکا) نقل مکان کردند. برای شش سال بعد، فعالیت‌های تبلیغی فرقه نیچیرن در کیوتو ممنوع بود. معتقدان فرقه نیچیرن/فرقه هوکّه که به ساکای پناه برده بودند به امید بازگشت به کیوتو درخواست‌های زیادی از شوگون‌سالاری آشیکاگا کردند. در نتیجه درخواست‌های مستمر برای بازگشت به کیوتو، مجوز امپراتوری در سال ۱۵۴۲ اعطا شد.
زمانی که ممنوعیت ورود آنان به کیوتو برداشته شد، از ۲۱ معبد اصلی که در اثر آتش‌سوزی ویران شدند، ۱۵ معبد از جمله میوکنجی (شهر کیوتو)  بازسازی شدند.
ما دوانلین

| ما دوانلین | ما دوانلین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۲۴۵
درگذشت: ۱ ژانویهٔ ۱۳۲۲
ملیت: دودمان یوآن
ما دوانلین (انگلیسی: Ma Duanlin; ۱ ژانویهٔ ۱۲۴۵ – ۱ ژانویهٔ ۱۳۲۲) سیاستمدار، مورخ، اشراف و دانشور اهل دودمان یوآن بود. کتاب تاریخ ون شیئن تونگ کائو از آثار او است.
سفارت بریتانیا در تهران

| سفارت بریتانیا در تهران | سفارت بریتانیا در تهران |
| --- | --- |
سفارت بریتانیا در تهران: سفارت بریتانیا در تهران
مکان: تهران, ایران
نشانی: خیابان نوفل لوشاتو
وبگاه: http://ukiniran.fco.gov.uk/fa
| باغ و سفارت بریتانیا در تهران | باغ و سفارت بریتانیا در تهران |
| --- | --- |
نام: باغ و سفارت بریتانیا در تهران
کشور: ایران
استان: استان تهران
شهرستان: تهران
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: باغ سفارت
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
بانی اثر: جیمز وایلد
مالک اثر: دولت بریتانیا
مالک فعلی اثر: دولت بریتانیا
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۲۸۰
تاریخ ثبت ملی: ۹ فروردین ۱۳۷۸
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: ندارد
سفارت بریتانیا در تهران (به انگلیسی: British Embassy in Tehran) سفارت رسمی بریتانیا در ایران است. سفارت بریتانیا در باغی به آدرس «شماره ۱۹۸ خیابان فردوسی» هست ولی اقامتگاه دیپلماتیک و مرکز فرهنگی بریتانیا در باغ قلهک تهران واقع شده‌اند.
تاریخچه

در راستای گسترش روابط ایران و بریتانیا، اولین هیئت ثابت نمایندگی بریتانیا در تهران، ابتدا در سال ۱۸۲۱ میلادی (۱۲۰۰ هجری خورشیدی) در باغ الچی در تهران مستقر شد. تقریباً چهل سال بعد شلوغی بیش از اندازه و شرایط نامناسب بهداشتی محل سبب شد تا دولت بریتانیا در پی یافتن محل مناسب‌تری برای این منظور برآید و برای این کار محل واقع در خیابان فردوسی در حومه وسیعی در شمال شهر قدیمی تهران را به قیمت «بیست هزار تومان» خریداری کرد. نظارت بر احداث بناهای جدید سفارتخانه به معماری بریتانیایی به نام جیمز وایلد سپرده شد. بزرگ‌ترین جشن دیپلماتیک سالانه در این سفارتخانه، جشن مربوط به تولد الیزابت دوم، ملکه بریتانیا و قلمرو کشورهای همسود، بود که هرساله در ماه ژوئن برگزار می‌شد.
بست‌نشینی مشروطه‌خواهان در سفارت بریتانیا

یکی از معروف‌ترین وقایع تاریخی مربوط به سفارت، بست‌نشینی و تحصن در سفارت در ماه‌های ژوئیه و اوت سال ۱۹۰۶ میلادی (تابستان ۱۲۸۵ هجری خورشیدی) و در طی مبارزات منتهی به انقلاب مشروطه بود. در این زمان بین ۱۲ تا ۱۶ هزار نفر از ساکنین تهران و علمای شیعه در محل سفارت بریتانیا «بست‌نشسته» و بدین ترتیب جریان زندگی در شهر را مختل نموده و مظفرالدین شاه را به صدور فرمان مشروطه و ایجاد مجلس شورای ملی در روز ۵ اوت ۱۹۰۶ (۱۴ مرداد ۱۲۸۵) وادار ساختند.
این نقش سفارت بریتانیا در اجازه به بست‌نشینی آزادی خواهان مشروطه‌خواه ایفا کرد، نام پادشاهی متحده را در میان مردم ایران تا پیش از قرارداد ۱۹۰۷ باقی گذاشت و مراوده و مکاتبه رهبران مشروطه را با سفیر و سفارت، افزایش داد؛ با وجود آنکه به نوشته دنیس رایت، سفیر پیشین بریتانیا در تهران، این واقعه «سرمایه بزرگ و جاودانه‌ای برای دولت فخیمه فراهم آورد».
ملی شدن صنعت نفت

محمد مصدق در اکتبر سال ۱۹۵۲ میلادی دستور تعطیلی سفارت بریتانیا در تهران را به اتهام انجام توطئه علیه دولتش صادر کرد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران > تظاهرات و حملات «دانشجویان بسیجی»

مقالهٔ اصلی: حمله به سفارت بریتانیا در تهران
مطابق کنوانسیون ۱۹۶۱ وین، دولت‌های میزبان، مسئول حفاظت و تأمین امنیت سفارتخانه‌های خارجی در کشور خود هستند.
در تاریخ ۱ آوریل ۲۰۰۷ میلادی، برابر با ۱۲ فروردین ۱۳۸۶، دانشجویان بسیجی شورشی تظاهرات خشونت‌آمیزی را در مقابل سفارت بریتانیا در تهران برگزار کردند و به پرتاب سنگ، بمب‌های آتش‌زا و نارنجک‌های دستی به داخل سفارت بریتانیا پرداختند. نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران با ایجاد موانع، مانع از نزدیکی حمله‌کنندگان به سفارت شده بود.
در تاریخ ۱۴ ژوئن ۲۰۰۷ میلادی، گروهی از تظاهرکنندگان بسیجی با تجمع مقابل سفارت بریتانیا در تهران و پرتاب کیسه‌های رنگ و تخم‌مرغ به سوی مهمانان ایرانی و خارجی، سعی کردند تا مانع از برگزاری مهمانی سالانه به مناسبت تولد الیزابت دوم، ملکه بریتانیا و قلمرو کشور های همسود شوند.
در تاریخ ۳۰ دسامبر ۲۰۰۸ میلادی برابر با ۱۰ دی ۱۳۸۷ هجری خورشیدی، دانشجویان بسیجی تظاهرات خشونت‌آمیزی را در مقابل باغ تابستانی سفارت بریتانیا در تهران در اعتراض به نبرد اسرائیل و حماس در نوار غزه برگزار کردند. دانشجویان بسیجی توانستند تا وارد باغ تابستانی سفارت بریتانیا در قلهک شده و پرچم فلسطین را آنجا نصب کنند. پلیس تهران که مأموریت حفاظت از سفارت را برعهده دارد، برای جلوگیری از ورود تظاهرکنندگان به داخل باغ سفارت بریتانیا اقدام به تیراندازی هوایی کردند.
در تاریخ ۱۲ دسامبر ۲۰۱۰ میلادی، برابر با ۲۱ آذر ۱۳۸۹ هجری خورشیدی، تظاهراتی از سوی «بسیج دانشجویی» در مقابل سفارت بریتانیا در تهران انجام گرفت. انگیزهٔ دانشجویان تظاهرکننده، «اعتراض به ترور دو استاد فیزیک هسته‌ای ایران و قطع کامل روابط با انگلستان به خاطر سال‌ها توطئه علیه ایران از جمله حمایت از پادشاهان مستبد، دخالت در کودتای ۲۸ مرداد، کمک به صدام در حمله به ایران و سال‌ها تحریم ظالمانه علیه منافع ملی ایران و ده‌ها مورد دیگر» بیان شده‌بود. تجمع‌کنندگان هم‌چنین خواستار اخراج سایمون گس، سفیر بریتانیا از ایران شدند.
در تاریخ ۸ آذر ۱۳۹۰ دانشجویان بسیجی وارد سفارت بریتانیا شدند و پرچم کشور بریتانیا را پایین آورده و آتش زدند و نشان سلطنتی دولت بریتانیا را از داخل سفارت این کشور در تهران به بیرون ساختمان سفارت آوردند که این حمله از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد محکوم شد.
هم‌زمان با حمله به سفارت بریتانیا، معترضان دیگری وارد اقامتگاه دیپلماتیک و مرکز فرهنگی بریتانیا در باغ قلهک شدند و آن را مورد حمله قرار دادند. این اقدام‌های معترضان، تنها ۲ روز پس از تأیید نهایی مصوبه مجلس در کاهش روابط ایران و بریتانیا صورت گرفت. علی‌اکبر صالحی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در واکنش به این حمله گفت: «واقعه سفارت انگلیس تکرار نخواهد شد و مورد تأیید نیست». فرانسه، ایتالیا، هلند و آلمان نیز در واکنش به این حمله، سفرای خود را از ایران فراخواندند.
در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۹ به گفته احمد مازنی، نماینده مردم تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس درمجلس شورای اسلامی، برای جبران خسارت‌های ناشی از این حمله «۲۷میلیارد تومان هزینه خودسری عوامل خودسر از جیب ملت پرداخت شده». او گفته این مبلغ که معادل ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار پوند بوده، برای ترمیم چند اثر هنری که در جریان حمله به سفارت بریتانیا تخریب شده بودند، پرداخت شده‌است. محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، این اظهارات را رد کرد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران > مناقشه باغ قلهک

مقالهٔ اصلی: مناقشه باغ قلهک
با بحرانی شدن برنامه هسته‌ای ایران و همچنین اتهام دخالت جمهوری اسلامی ایران در عراق، روابط جمهوری اسامی ایران و بریتانیا وارد دوران تازه‌ای از تیرگی شد. برای اولین بار در سال ۱۳۸۵، ۱۶۲ نماینده مجلس شورای اسلامی، مالکیت دولت بریتانیا بر باغ قلهک در شمال شهر تهران را «غصبی و فاقد اعتبار» خواندند و خواستار استرداد آن به نفع دولت جمهوری اسلامی ایران شدند. سفارت بریتانیا از قرن نوزدهم میلادی، تملک باغ بیست هکتاری قلهک را در اختیار داشته‌است. ناصرالدین شاه قاجار، شاه وقت ایران، این باغ را که اکنون اقامتگاه کارکنان سفارت بریتانیا در تهران و بخشی از آن نیز به دفتر شورای فرهنگی بریتانیا (British Council) اختصاص داده شده‌است را به «دولت بریتانیا» واگذار کرده بود. در داخل باغ تاریخی قلهک، آرامگاه سربازان و کشته‌شدگان بریتانیایی در جنگ دوم جهانی قرار دارد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران > بازگشایی سفارت

پس از انعقاد توافق هسته‌ای برجام، در ۱ شهریور ۱۳۹۴، سفارت بریتانیا در تهران با حضور فیلیپ هموند، وزیر خارجه وقت بریتانیا، بازگشایی شد. هم‌زمان با آن، سفارت ایران در لندن نیز با حضور افراد مختلفی از جمله اعضای هیئت دوستی ایران و بریتانیا، بازگشایی شد.
فهرست فرستادگان بریتانیا در ایران

| سفیر | شروع فعالیت | پایان فعالیت | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| هارفورد جونز بریجز | ۱۸۰۷ | ۱۸۱۰ | فرستاده ویژه |
| گور اوزلی | ۱۸۱۰ | ۱۸۱۴ | سفیر |
| جیمز موریه | ۱۸۱۴ | - | وزیر مختار |
| هنری الیس | ۱۸۱۴ | ۱۸۱۵ | وزیر مختار موقت (در غیاب جیمز موریه) |
| سرهنگ مک‌دانلد | ۱۸۲۶ | - | فرستاده ویژه کمپانی هند شرقی بریتانیا |
| جان مکدونالد کینر | ۱۸۲۴ | ۱۸۳۰ | - |
| ؟ | ۱۸۳۰ | ۱۸۳۵ | - |
| هنری الیس | ۱۸۳۵ | ۱۸۳۶ | سفیر |
| جان مک‌نیل | ۱۸۳۶ | ۱۸۳۸ | - |
| - | ۱۸۳۸ | ۱۸۴۱ | به خاطر محاصره هرات نماینده‌ای از بریتانیا در ایران نبود |
| جان مک‌نیل | ۱۸۴۱ | ۱۸۴۴ | - |
| جاستین شیل | ۱۸۴۴ | ۱۸۵۴ | - |
| چارلز موری | ۱۸۵۴ | ۱۸۵۵ | نویسنده و دیپلمات |
| - | ۱۸۵۵ | ۱۸۵۷ | به خاطر جنگ ایران و بریتانیا نماینده‌ای از بریتانیا در ایران نبود |
| چارلز موری | ۱۸۵۷ | ۱۸۵۹ | نویسنده و دیپلمات |
| هنری راولینسون | ۱۸۵۹ | ۱۸۶۰ | - |
| چارلز الیسون | ۱۸۶۰ | ؟ | - |
| ویلیام تیلور تامسون | ۱۸۷۲ | ۱۸۷۹ | - |
| رانلد فرگوسن تامسون | ۱۸۷۹ | ۱۸۸۸ |  |
| هنری دراموند ولف | ۱۸۸۸ | ۱۸۹۱ | - |
| فرانک لاسلز | ۱۸۹۱ | ۱۸۹۴ |  |
| مورتیمر دوراند | ۱۸۹۴ | ۱۹۰۰ | - |
| آرتور هاردینگ | ۱۹۰۰ | ۱۹۰۵ |  |
| سسیل اسپرینگ-رایس | ۱۹۰۶ | ۱۹۰۸ | - |
| جورج بارکلی | ۱۹۰۸ | ۱۹۱۲ | سفیر |
| والتر تاونلی | ۱۹۱۲ | ۱۹۱۶ | - |
| چارلز مارلینگ | ۱۹۱۶ | ۱۹۱۸ | - |
| پرسی کاکس | ۱۹۱۸ | ۱۹۲۰ | موقت |
| هرمان نورمان | ۱۹۲۰ | ۱۹۲۱ | - |
| پرسی لورن | ۱۹۲۱ | ۱۹۲۶ |  |
| رابرت کلایو | ۱۹۲۶ | ۱۹۳۱ | - |
| رجینالد هور | ۱۹۳۱ | ۱۹۳۵ |  |
| هیو نچبول-هاگسن | ۱۹۳۵ | ۱۹۳۹ | - |
| هوراس سیمور | ۱۹۳۹ | ۱۹۴۲ |  |
| ریدر بولارد | ۱۹۴۲ | ۱۹۴۳ | - |
| ریدر بولارد | ۱۹۴۳ | ۱۹۴۶ |  |
| جان لو روگتل | ۱۹۴۶ | ۱۹۵۰ | - |
| فرانسیس شپرد | ۱۹۵۰ | ۱۹۵۲ |  |
| - | ۱۹۵۲ | ۱۹۵۳ | به خاطر نهضت ملی شدن نفت، بریتانیا نماینده‌ای در ایران نداشت |
| فرانسیس شپرد | ۱۹۵۳ | ۱۹۵۴ | - |
| راجر استیونس | ۱۹۵۴ | ۱۹۵۸ |  |
| جفری هریسون | ۱۹۵۸ | ۱۹۶۳ | - |
| دنیس رایت | ۱۹۶۳ | ۱۹۷۱ |  |
| پیتر رامزباتم | ۱۹۷۱ | ۱۹۷۴ | - |
| آنتونی پارسونز | ۱۹۷۴ | ۱۹۷۹ |  |
| جان گراهام | ۱۹۷۹ | ۱۹۸۰ | - |
| - | ۱۹۸۰ | - | مدتی سفارت بسته بود و سفارت سوئد در تهران حافظ منافع بریتانیا در ایران بود |
| جرمی بارت | ۱۹۸۰ | ۱۹۸۱ |  |
| نیکلاس جان بارینگتون | ۱۹۸۱ | ۱۹۸۳ | - |
| - | - | - | در سال ۱۹۸۶، ایران نماینده بریتانیا در سفارت سوئد را نپذیرفت |
| - | - | - | پل اندرو رمزی مسئول ارشد ویزا در دفتر حفاظت منابع بریتانیا در ایران در سال ۱۹۸۸ |
| - | ۱۹۸۹ | ۱۹۹۰ | در اعتراض به فتوای قتل سلمان رشدی، بریتانیا سفیر نداشت |
| دیوید ردوی | ۱۹۹۰ | ۱۹۹۳ | کاردار |
| جفری راسل جیمز | ۱۹۹۳ | ۱۹۹۷ | کاردار |
| نیکلاس واکر براون | ۱۹۹۷ | ۲۰۰۲ | - |
| ریچارد دالتون | ۲۰۰۳ | ۲۰۰۶ |  |
| جفری آدامز | ۲۰۰۶ | ۲۰۰۹ | - |
| سایمون گس | ۲۰۰۹ | ۲۰۱۱ |  |
| دامِنیک جان چیلکات | ۲۰۱۱ | ۲۰۱۲ | - |
| نیکولاس هاپتون | ۲۰۱۶ | ۲۰۱۸ | روابط ایران و بریتانیا به سطح سفیر ارتقا پیدا کرد |
| رابرت مکر | ۲۰۱۸ | ۲۰۲۱ | - |
| سایمون شرکلیف | ۲۰۲۱ | تاکنون |  |
سفارت بریتانیا در تهران در دوره قاجار
شعارنویسی حامیان و هواداران نظام جمهوری اسلامی روی دیوار سفارت بریتانیا - دی ماه ۱۴۰۱
سن مارکوس (کالیفرنیا)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کالیفرنیا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| سان مارکوس | سان مارکوس |
| --- | --- |
شهر: شهر
City of San Marcos: City of San Marcos
نام(های) مستعار: SM, The Valley of Discovery: نام(های) مستعار: SM, The Valley of Discovery
موقعیت در شهرستان سن دیه‌گو، کالیفرنیا و ایالت کالیفرنیا: موقعیت در شهرستان سن دیه‌گو، کالیفرنیا و ایالت کالیفرنیا
ایالت:  کالیفرنیا
شهرستان:  سن دیه‌گو
بنیانگذاری: ۲۵ آوریل ۱۷۹۷
Incorporated: ۲۲ آوریل ۱۸۴۰
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴٫۳۹۰ مایل مربع (۶۳٫۱۶۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۴٫۳۷۰ مایل مربع (۶۳٫۱۱۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۲۰ مایل مربع (۰٫۰۵۳ کیلومتر مربع)  ۰٫۰۸٪
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۸۳۷۸۱
 • تراکم: ۳۴۰۰/مایل مربع (۱۳۰۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
زیپ‌کدها: ۹۲۰۶۹, ۹۲۰۷۸, ۹۲۰۷۹, ۹۲۰۹۶
کد(های) منطقه: 760, 442
کد FIPS: ۰۶–۶۸۱۹۶
GNIS feature ID: ۱۶۶۱۳۸۸
وبگاه: www.ci.san-marcos.ca.us
سان مارکوس (به انگلیسی: San Marcos) شهری در شهرستان سن دیه‌گو، کالیفرنیا ایالت کالیفرنیا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸۳۷۸۱ نفر جمعیت داشته است.
شینا ایستون

| شینا ایستون | شینا ایستون |
| --- | --- |
ایستون در نوامبر ۲۰۰۹ اجرای زنده داشت: ایستون در نوامبر ۲۰۰۹ اجرای زنده داشت
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: شینا شرلی اور
زاده: ۲۷ آوریل ۱۹۵۹ ‏(۶۵ سال) بلشیل، لانارکشایر، اسکاتلند
ژانر:  پاپ  رقص  R&B  معاصر بزرگسالان  روح  کشور 
پیشه(ها):  خواننده  بازیگر 
ساز(ها): آواز
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۸– تاکنون
ناشر(ان):  EMI  MCA  Universal  RT Industries 
وبگاه: sheenaeaston.com
شینا شرلی ایستون (née Orr؛ متولد ۲۷ آوریل ۱۹۵۹) خواننده و بازیگر اسکاتلندی است. دو تک‌آهنگ اول ایستون، «دختر مدرن» و «۹ به ۵» (که بعداً به‌عنوان «قطار صبحگاهی (نه به پنج)» در ایالات متحده منتشر شد)، هر دو به‌طور هم‌زمان وارد ۱۰ تک‌آهنگ برتر جدول مجردهای بریتانیا شدند. او به یکی از موفق‌ترین هنرمندان ضبط زن بریتانیایی در دهه ۱۹۸۰ تبدیل شد.
ایستون که شش بار نامزد جایزه گرمی شد، دو بار برنده جایزه بهترین هنرمند جدید در سال 1982 و بهترین اجرای مکزیکی-آمریکایی در سال 1985 برای دوئت خود با خواننده مکزیکی لوئیس میگل در سال ۱۹۸۴ شد.
او ۱۵ آلبوم استودیویی ضبط کرده، در مجموع ۵۵ تک‌آهنگ منتشر کرده و ۲۰ تک‌آهنگ متوالی در ایالات متحده بین سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۹۱ داشته‌است.
ایستون چهار بار ازدواج کرده و طلاق گرفته و دو فرزند خوانده دارد. اولین ازدواج او در بریتانیا با سندی ایستون در سن ۱۹ سالگی بود. این ازدواج هشت ماه به طول انجامید. سندی ایستون در سال ۱۹۹۸ در سن ۴۸ سالگی درگذشت
وایت پلینز، نیویورک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| وایت پلاینز، نیویورک White Plains, New York | وایت پلاینز، نیویورک White Plains, New York |
| --- | --- |
شهر: شهر
نمای ساختمان‌های وایت پلینز در افق: نمای ساختمان‌های وایت پلینز در افق
نام مستعار: زادگاه ایالت نیویورک: نام مستعار: زادگاه ایالت نیویورک
شعار: همیشه وفادار (به لاتین: Semper Fidelis): شعار: همیشه وفادار (به لاتین: Semper Fidelis)
ایالت: نیویورک
شهرستان: وستچستر
تاریخ شهر شدن: ۱۹۱۶
حکومت: حکومت
 • نوع: شهردار-شورایی
 • شهردار: تام روچ (د)
 • شورای شهر:  فهرست اعضا • جان ام. مارتین (حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا) • بنجامین بویکین (حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا) • دنیس جی. پاور (حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا) • میلاگروس لکوئونا (حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا) • دیوید بوچوالد (حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا) • بت ان. اسمیدا (حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا) 
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱ مایل مربع (۲۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۰ مایل مربع (۲۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۲ مایل مربع (۶ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۱۳ فوت (۶۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۵۶۸۵۳
 • تراکم: ۵۳۰۰/مایل مربع (۲۰۰۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۵- (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۴- (EDT)
کد پستی: ۱۰۶۰۰–۱۰۶۹۹
کد منطقه: ۹۱۴
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 36-81677
GNIS feature ID: 0977432
وبگاه: www.cityofwhiteplains.com
وایت پلینز (به انگلیسی: White Plains) شهری در شهرستان وستچستر ایالت نیویورک است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵۶۸۵۳ نفر جمعیت داشته است. وایت پلاینز، به‌طور رسمی در تاریخ ۱۹۱۶ میلادی به‌عنوان یک شهر شناخته شد.
نان فطیر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
فطیر اراکفطیر: فطیر اراکفطیر
نام‌های جایگزین: نان فطیر
گونه: نان
خاستگاه:  ایران
منطقه: آذربایجان شرقی، مرکزی، خراسان
سازنده: ایران
مواد اصلی: آرد، تخم مرغ، آب یا شیر
فطیر نانی را گویند که خمیر آن را عامل ورآورنده نزده باشند و برنیامده و نرسیده باشد. این نان بافت خاصی داشته و حالت بیات شده دارد. در واقع خمیر این نان مانند نان‌های دیگر نرسیده‌است.
همچنین انواعی از نان و نان شیرینی محلی با نام فطیر در نواحی ایران پخته می‌شود که ممکن است از مخمر نان‏ برای درست کردن آن استفاده شود.