stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
صرب (دهکده)
تاریخ

در دوره قرون وسطی، این سکونتگاه مرکز ژوپای کوچک صرب بود که بخشی از ژوپای بزرگتر پست از دوک نشین و پادشاهی کرواسی بود. در قرن سیزدهم و چهاردهم ژوپا توسط پل اول شوبیچ از خانواده بریبر و نلیپیچ اداره می‌شد. در قرن ۱۴ به عنوان یک شهر ذکر شده‌است زیرا در سندی از سال ۱۳۴۵ به پادشاه مجارستان کرواسی به عنوان قلعه سلطنتی اشاره شده‌است، لاتین: castra nostra regalia, videlicet Tininium … castrum Szereb … castrum Unach vocata cum Corum supatibus et pertinensiis. این شهر بر روی تپه ای بر فراز رودخانه سردیس ساخته شده‌است، جایی که بقایای آن هنوز هم باقی مانده‌است. ژوپا یک میز دادگاه نجیب متشکل از حداقل سه قاضی داشت، و اگرچه ژوپان‌ها احتمالاً از قبیله نجیب کرواتی قدیمی گوسیچ بودند، اشراف کروات (plemenitimi H'rvati) از قبیله فرضی صربلیانی که در سال ۱۴۵۱ ذکر شد مارکو و مارتین دیجانیشویچ بودند. یورای هنچیچ، ووین ماتیجاشویچ، ولاتکو آنیچ و یاندری کواچ.
به دلیل فتح عثمانی‌ها در سال ۱۵۲۰، اکثر جمعیت قدیمی به کرواسی شمالی گریختند و ولاخ‌های شبانی جایگزین آنها شدند. برخی از نوادگان جمعیت جدید نیز به زومبرک مهاجرت کردند، در حالی که برخی دیگر به دالماسی شمالی نقل مکان کردند یا به اسلام گرویدند. از نام این شهرک نام خانوادگی خانواده صربلجانین گرفته شده‌است. همان‌طور که در قرن هفدهم در چهارراهی بین لاپاک، بیهاچ و اودبینا قرار داشت، در قلعه یک واحد نظامی اختصاص داده شد که در زیر آن یک سکونتگاه مسلمانان با حدود ۱۰۰ خانه ظاهر شد. پس از معاهده سیستوا (۱۷۹۱)، منطقه Srb بخشی از مرزهای نظامی کرواسی شد که منجر به مهاجرت جمعیت مسلمان از رودخانه Una به Eyalet بوسنی و دوباره ساکن شدن سرزمین متروک توسط صرب‌های ارتدوکس شد.
پس از حمله جنگ جهانی دوم به یوگسلاوی، Srb بخشی از دولت مستقل فاشیست کرواسی شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۱، شورشی در صرب آغاز شد که توسط جمعیت محلی صرب سازماندهی شد، قیام صرب. سازمان دهندگان، از جمله فرمانده جوخه لاپاک، استوجان ماتیچ، همه پارتیزان کمونیست نبودند، و تلافی فوری آنها علیه اوستاها نیز با قربانیان تصادفی کروات و مسلمان پایان یافت، که مارکو اورشکوویچ بعداً از آن پشیمان شد. با این حال، این تاریخ در کرواسی (۱۹۴۵–۱۹۹۰) به عنوان روز قیام مردم کرواسی گرامی داشته شد (کرواتی: Dan ustanka naroda Hrvatske).
در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۰ یک مجمع تقریباً ۱۰۰۰۰۰ صرب کرواسی در Srb برگزار شد. بیانیه‌ای منتشر شد که در آن مجلس صربستان به‌عنوان نماینده سیاسی ملت صرب در کرواسی و شورای ملی صربستان به‌عنوان نهاد اجرایی مجمع، با مرکز آن در صرب تشکیل شد. جوان راشکویچ، سیاستمدار صرب کرواسی، اعلام کرد که در ۱۸ آگوست یک همه‌پرسی در جامعه صرب برگزار خواهد شد در طول جنگ کرواسی برای استقلال، تا سال ۱۹۹۵ توسط نیروهای جمهوری خودخوانده صربستان کراجینا اشغال شد، زمانی که اکثر جمعیت صرب در مواجهه با عملیات طوفان در سال ۱۹۹۵ گریختند
جمعیت

بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، صرب ۴۷۲ تن سکنه داشت. برای اطلاعات دقیق جمعیت برای آخرین سرشماری یوگسلاوی در سال ۱۹۹۱ و آخرین سرشماری اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۰، به سکونتگاه‌های قبلی Donji Srb و Gornji Srb مراجعه کنید.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| population | 861 | 1043 | 1058 | 1121 | 1240 | 1257 | 1302 | 1395 | 971 | 930 | 956 | 1156 | 1227 | 1454 | 334 | 472 |
|  | 1857 | 1869 | 1880 | 1890 | 1900 | 1910 | 1921 | 1931 | 1948 | 1953 | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
ن
ادبیات

Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, نویسنده: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998.شابک ‎۹۵۳−۶۶۶۷−۰۷-X ،شابک ‎۹۷۸-۹۵۳-۶۶۶۷-۰۷-۹ ;
جنسیت‌محوری

جنسیت‌محوری (به انگلیسی: genderism) یا باینری‌محوری جنسیتی (به انگلیسی: gender binarism)، یک نظام اجتماعی یا باور فرهنگی است که طبق آن جنسیت باینری است، یعنی اینکه تنها دو جنسیت زن و مرد وجود دارد، یا باید وجود داشته باشد و جنبه‌های جنسیتی یک فرد به طور موروثی به جنس بیولوژیک هنگام تولد او مرتبط است و به طور غیرمنعطفی توسط زیست‌شناسی تعیین می‌شود. این جنبه‌ها ممکن است شامل انتظارات در مورد نحوهٔ لباس پوشیدن، رفتار، گرایش جنسی، نام‌ها/ضمایر، سرویس بهداشتی ترجیح داده شده، یا هر ویژگی نسبت‌داده‌شده به تجلی جنسیت هنگام تولد فرد، یعنی مردانگی یا زنانگی، شود. این انتظارات ممکن است نگرش منفی، سوگیری و تبعیض نسبت به افرادی که رفتارهایی ناشی از تنوع جنسیتی یا عدم انطباق با کلیشه‌های جنسیتی نشان می‌دهند، روا دارد و/یا افرادی که هویت جنسیتی ناهمخوان با جنس هنگام تولد‌شان دارند را تحت تأثیر قرار دهد. به عبارت دیگر، تبعیض نسبت به افرادی که خود را همسوجنس هویت‌یابی نمی‌کنند یا خود را همراستا با جنس ثبت شده در زمان تولد نمی‌دانند، متداول است.
جنسیت‌محوری ارتباط خاصی با افرادی دارد که در طیف تراجنسیتی قرار می‌گیرند و ایدئولوژی پشتیبان از تراجنسی‌هراسی و تراجنسی‌ستیزی است. به علاوه، بسیار شبیه به نحوهٔ شباهت تراجنسی‌هراسی با همجنسگراهراسی، گفته می‌شود که جنسیت‌محوری نیز شبیه به دگرجنس‌محوری است، که معتقد است دگرجنسگرایی، نسبت به گرایش‌های جنسی دیگر مانند همجنسگرایی، دوجنسگرایی، بی‌جنس‌گرایی و غیره، گرایش جنسی برتر یا ترجیح داده شده است. دگرجنسگراهنجاری، ایدئولوژی‌ای که دو جنسیت زن و مرد و دگرجنسگرایی را هنجارهای اجتماعی می‌داند، نیز به برساخت‌های خشک اجتماعی در مورد هویت جنسی و جنسیتی دامن می‌زند. جنسیت‌محوری، مانند دگرجنس‌محوری، وجود هویت‌های جنسیتی که در دو دستهٔ زن و مرد قرار نمی‌گیرند را انکار می‌کند یا نادیده می‌گیرد.
سالیوت ۱

| 0 | 1 |
| --- | --- |
آمار ایستگاه: آمار ایستگاه
COSPAR ID: 1971-032A
شماره SATCAT: ۰۵۱۶۰
شناسه تماس: سالوت 1
سرنشینان: ۳
پرتاب: April 19, 1971, 01:40:00 (1971-04-19UTC01:40) زمان هماهنگ جهانی
پرتابگر: پروتون-کی
سکوی پرتاب: سایت کیهان بایکونور 81، کیهان‌دروم بایکونور، اتحاد جماهیر شوروی
بازگشت به جو: ۱ دسامبر ۲۰۲۴&#۱۶۰;(۱۹۷۱-۱۰-۱۲)
وضعیت ماموریت: De-orbited
جرم: ۱۸٬۴۲۵ کیلوگرم (۴۰٬۶۲۰ پوند)
درازا: ~۲۰ متر (۶۶ فوت)
قطر: ~۴ متر (۱۳ فوت)
حجم فشرده: ۹۹ متر مکعب (۳٬۵۰۰ فوت مکعب)
حضیض: ۲۰۰ کیلومتر (۱۲۴ مایل)
اوج: ۲۲۲ کیلومتر (۱۳۸ مایل)
انحراف مداری: 51.6 درجه
تناوب مداری: 88.5 دقیقه
تعداد روز در مدار: 175 زوز
تعداد روز با سرنشین: 24 روز
شمار گردش‌ها: ۲٬۹۲۹
مسافت پیموده شده: ۱۱۸٬۶۰۲٬۵۲۴ کیلومتر (۷۳٬۶۹۶٬۱۹۲ مایل)
پیکربندی: پیکربندی
سایوز در حال اتصال به سالیوت 1: سایوز در حال اتصال به سالیوت 1
 :  
سالیوت 1 (DOS-1) (روسی: Салют-۱) اولین ایستگاه فضایی از نوع خود بود، که توسط اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹ آوریل ۱۹۷۱ در مدار پایین زمین قرار گرفته و کارش را شروع کرد. برنامه فضایی سالیوت با پنج راه اندازی موفق تر از هفت ایستگاه دیگر این کار را دنبال کرد. زیوزدا (ماژول ایستگاه فضایی) هسته اصلی برنامه روسیه از ایستگاه فضایی بین‌المللی شد و در مدار قرار دارد.
زمینه

سالیوت ۱ به عنوان برنامه اصلاح شده ایستگاه فضایی نظامی آلماز محسوب شده و در حال توسعه بود.  در ژوئیه ۱۹۶۹، پس از فرود آمدن آپولو ۱۱ بر روی ماه اتحاد جماهیر شوروی شروع به تغییر پایه‌ای برنامه فضایی سرنشین دار خود به مدار ایستگاه‌های فضایی کرد، با این احتمال که یک تقویت کننده قمری ممکن است بعداً در دهه ۱۹۷۰ در صورت پرواز تقویت کننده N-1 بتواند پرواز کند.  یکی دیگر از انگیزه‌های برنامه ایستگاه فضایی، تمایل به یکپارچه‌سازی برنامه اسکای‌لب ایالات متحده که در حال توسعه بود. ساختار اساسی سالیوت ۱ با چند تغییر از آلماز اقتباس شده‌است و پایه و اساس تمام ایستگاه‌های فضایی شوروی را از طریق میر تشکیل می‌دهد.
تاریخچه ساخت و بهره‌برداری

ساخت سالیوت ۱ از اوایل سال ۱۹۷۰ آغاز شد و پس از تقریباً یک سال از پایگاه فضایی بایکونور پرتاب شد. هنوز برخی کارهای مونتاژ باقی مانده بود و این کار در مرکز پرتاب به پایان رسید. برنامه سالیوت توسط کریم کریموف رئیس کمیسیون امور خارجه مأموریت‌های سایوز اداره شد.
ساختار

در زمان راه اندازی، هدف اعلام شده سالیوت، آزمایش اجزاء سیستم‌های یک ایستگاه فضایی و انجام تحقیقات و آزمایش‌های علمی بود. طول سالیوت ۲۰ متر (۶۶ فوت) و قطر آن حداکثر ۴ متر (۱۳ فوت) و حجم فضای داخلی آن ۹۹ متر مکعب (۳٬۵۰۰ فوت مکعب) و جرم خشک آن در مدار ۱۸٬۴۲۵ کیلوگرم (۴۰٬۶۲۰ پوند) بود. از میان چندین محفظه آن، سه مورد تحت فشار قرار گرفتند (۱۰۰ متر مربع در کل)، و دو مورد نیز توسط خدمه وارد شدند.
مشخصات

طول - ۱۵٫۸ متر
حداکثر قطر - ۴٫۱۵ متر
حجم قابل سکونت - ۹۰ متر مربع
توده در هنگام پرتاب - ۱۸٫۹۰۰ کیلوگرم
پرتاب وسیله نقلیه - پروتون (۳–۴ مرحله)
در عرض آرایه‌های خورشیدی - حدود ۱۰ متر
مساحت آرایه‌های خورشیدی - ۲۸ متر مربع
تعداد آرایه‌های خورشیدی - ۴
حمل و نقل مجدد - Salyut از نوع Soyuz (ماموریت‌های طراحی مجدد Soyuz انجام می‌شد، اما این اتفاق نیفتاد)
تعداد درگاه‌های docking - 1
کل ماموریت‌های هدایت شده - ۲
کل ماموریت‌های مدیریت طولانی مدت - ۱
بازدید از فضاپیما و خدمه > سایوز ۱۰

بعد از گرفتن ۲۴ ساعتی که برای ریزگردها و رویکردها آماده شده بود، سایوز۱۰یوز با استفاده از سالیوت در ساعت ۰۱:۴۷ در تاریخ ۲۴ آوریل (UTC) لنگر انداخت و برای ۵٫۵ ساعت ماند. اتصال سخت به دلیل نقص فنی ناموفق بود. خدمه نتوانستند وارد ایستگاه شوند و مجبور شدند مأموریت را منتفی کنند.
| اعزامی | خدمه | تاریخ عرضه | پرواز کردن | تاریخ فرود | پرواز به پایین | مدت زمان (روزها) | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سایوز ۱۰ | ولادیمیر شاتالوف، الکسی یلیسیف و نیکولای رکاویشنیکف | ۲۳ آوریل ۱۹۷۱ | سایوز ۱۰ | ۲۵ آوریل ۱۹۷۱ | سایوز ۱۰ | ۰ | اتصال به سیستم انجام نشد |
بازدید از فضاپیما و خدمه > سایوز ۱۱

سایوز۱۱ در ۷ ژوئن ۳ ساعت و ۱۹ دقیقه طول کشید تا لنگر بیندازد. خدمه منتقل شده به سالیوت و مأموریت آنها به شرح زیر اعلام شد:
بررسی طرح، واحدها، سیستمهای پردازنده و تجهیزات ایستگاه خلبانی مداری
آزمایش روشهای دستی و مستقل ایستگاه برای جهت‌یابی و پیمایش و همچنین سیستم‌های کنترل برای مانور مجتمع فضایی در مدار
بررسی زمین‌شناسی سطح زمین، جغرافیا، هواشناسی و پوشش برف و یخ
بررسی خصوصیات بدنی، فرایندها و پدیده‌های موجود در جو و فضای بیرونی در مناطق مختلف طیف الکترومغناطیسی
انجام مطالعات دارویی و بیولوژیکی برای تعیین امکان وجود فضانوردان در ایستگاه، کارهای مختلفی را انجام می‌دهد، و بررسی تأثیر پرواز فضا بر روی ارگانیسم انسان است.
در ۲۹ ژوئن، پس از ۲۳ روز و پرواز ۳۶۲ مدار، مأموریت به دلیل مشکلات موجود در ایستگاه از جمله آتش‌سوزی برقی کوتاه شد. خدمه به سایوز ۱۱ منتقل شدند و دوباره به جو زمین بازگشتند. کپسول در یک فرود نرم در قزاقستان با چتر نجات فرود آمد، اما تیم ریکاوری دریچه ای را برای یافتن هر سه عضو خدمه در نیمکت‌های خود باز کرد. در بازرسی مشخص شد که دریچه تسکین فشار در هنگام ورود مجدد دچار اختلال شده و منجر به از بین رفتن جو کابین شده‌است.  خدمه لباس‌های تحت فشار نداشتند، و این حکم صادر شد که تمام مأموریت‌های بعدی سایوز نیاز به استفاده از آنها داشته باشند.
| اعزامی | خدمه | تاریخ عرضه | پرواز کردن | تاریخ فرود | پرواز به پایین | مدت زمان (روزها) | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سایوز ۱۱ | جورجی دوبروولسکی، ویکتور پاتسایف، ولادیسلاو ولکوف | ۶ ژوئن ۱۹۷۱، 04:55:09 UTC | سایوز ۱۱ | ۲۹ ژوئن ۱۹۷۱، 23:16:52 UTC | سایوز ۱۱ | ۲۳ روز، ۱۸ ساعت، ۲۱ دقیقه، ۴۳ ثانیه | خدمه هنگام ورود مجدد درگذشت |
ورود مجدد

سالیوت ۱ در ژوئیه-اوت سال ۱۹۷۱ به مدار بالاتر منتقل شد تا اطمینان حاصل شود که از طریق پوسیدگی مداری نابود نمی‌شود. در این میان، کپسول‌های سایوز به‌طور قابل توجهی دوباره طراحی شده‌اند تا در هنگام پرتاب، مانورهای لنگراندازی و ورود مجدد، لباسهای پوشیده شده پوشیده شود.  تلاش مجدد سایوز بسیار طولانی طول کشید، و تا ماه سپتامبر، سالیوت ۱ با استفاده از گاز کنترل نگرش کم بود.  مقرر شد مأموریت ایستگاه جمعبندی شود و در ۱۱ اکتبر موتورهای اصلی برای مانور دوربیت اخراج شدند. پس از ۱۷۵ روز، اولین ایستگاه فضایی جهان بر فراز اقیانوس آرام آتش گرفت.
خدمه Soyuz 11 با ایستگاه Salyut در پس زمینه، در تمبر یادبود اتحاد جماهیر شوروی
واکنش تیشچنکو

واکنش تیشچنکو(به انگلیسی: Tishchenko reaction) یک واکنش شیمیایی آلی است که شامل گسست ناهمگن یک آلدهید در حضور یک آلکوکسید است. این واکنش به افتخار شیمیدان آلی روس، ویاچسلاو تیشچنکو، که کشف کرد آلکوکسیدهای آلومینیوم کاتالیزورهای مؤثری برای این واکنش هستند، نامگذاری شده است.
در واکنش کانیزارو مربوطه، باز مورد استفاده سدیم هیدروکسید بوده و محصول اکسایش یک کربوکسیلیک اسید و محصول احیا یک الکل است.
تاریخچه

واکنش شامل بنزآلدهید که در آن سدیم بنزیلات به عنوان باز عمل می کرد، توسط کلایزن کشف شد. این واکنش بنزیل بنزوات تولید می کند.
آلدهیدهای قابل انولیزه شدن شرایط کلایزن را ندارند. ویاچسلاو تیشچنکو کشف کرد که آلکوکسیدهای آلومینیوم امکان تبدیل آلدهیدهای قابل انولیزه‌شدن به استرها را فراهم می کنند.
مثال‌ها

واکنش تیشچنکو بر روی استالدهید حلال مهم تجاری اتیل استات می دهد. واکنش توسط آلکوکسیدهای آلومینیوم کاتالیز می شود.
واکنش تیشچنکو برای به دست آوردن ایزوبوتیل ایزوبوتیرات، یک حلال ویژه، استفاده می شود.
هیدروکسی‌پیوالیک اسید نئوپنتیل گلیکول استر توسط واکنش تیشچنکو از هیدروکسی‌پیوالدهید در حضور یک کاتالیزور بازی (به عنوان مثال، آلومینیوم اکسید) تولید می شود.
واکنش تیشچنکو پارافورمالدهید در حضور آلومینیوم متیلات یا منیزیم متیلات، متیل فرمات را تشکیل می دهد.
پارافورمالدهید با بوریک اسید واکنش می دهد و متیل فرمات را تشکیل می دهد. مرحله کلیدی در سازوکار واکنش برای این واکنش یک جابجایی هیدرید-۳٬۱ در حد واسط همی‌استال است که از دو واکنش متوالی افزایشی هسته‌دوستی، اولین واکنش از کاتالیزور تشکیل شده است. جابجایی هیدرید کاتالیزور آلکوکسید را بازتولید می کند.
موضوعات مرتبط

واکنش بایلیس–هیلمن
واکنش کانیزارو
کاهش میروین–پوندورف–ورلی
اکسایش اوپناور
جهت مطالعه

V. E. Tishchenko | title= О действии алкоголятов алюминия на альдегиды. Сложного-эфира конденсации, как новый вид уплотнения альдегида. |trans-title=On the effect of aluminium alkoxides on aldehydes. Ester condeNsation, as a new kind of aldehyde condensation. | journal=Журнал Русского Физико-Химического Общества (Journal of the Russian Physico-Chemical Society) | volume=38 | year=1906 | pages=355–418 | url= https://books.google.com/books?id=iy9CAQAAMAAJ&pg=PA355#}} ; 482–540. (in Russian)
В. Е. Тищенко and Г. Н. Григорьева (V. E. Tishchenko and G. N. Grigor'eva) (1906) "О действии амальгамы магния на изомасляного альдегида" (On the effect of magnesium amalgam on isobutyric aldehyde), Журнал Русского Физико-Химического Общества (Journal of the Russian Physico-Chemical Society), 38: 540–547. (in Russian)
М. П. Воронҝова and В. Е. Тищенко (M. P. Voronkova and V. E. Tishchenko) (1906) "О действии амальгамы магния на уксусный альдегид" (On the effect of magnesium amalgam on acetic aldehyde), Журнал Русского Физико-Химического Общества (Journal of the Russian Physico-Chemical Society), 38: 547–550. (in Russian)
В. Тищенко (V. Tishchenko) (1899) "Действие амальгамированного алюминия на алкоголь.  Алкоголятов алюминия, их свойства и реакции." (Effect of amalgamated aluminium on alcohol. Aluminium alkoxides, their properties and reactions.), Журнал Русского Физико-Химического Общества (Journal of the Russian Physico-Chemical Society), 31: 694–770. (in Russian)
واکنش تیشچنکو: بنزآلدئید به بنزیل بنزوات واکنش می دهد، کاتالیزور بنزیلات سدیم است.
مهران کریمی ناصری

| مهران کریمی ناصری | مهران کریمی ناصری |
| --- | --- |
ناصری در ۲۰۰۵: ناصری در ۲۰۰۵
زادهٔ: ۱۳۱۵ مسجدسلیمان، ایران
درگذشت: ۲۱ آبان ۱۴۰۱ (۸۵–۸۶ سال) پاریس، فرانسه
شهروندی: ایران (۱۹۳۶–۱۹۷۷) بدون تابعیت (۱۹۷۷–۲۰۲۲)
مهران کریمی ناصری (۱۳۱۵ – ۲۱ آبان ۱۴۰۱) که به سر آلفرد مهران نیز معروف است پناهنده ایرانی بود که در فرانسه سکونت داشت. او از ۸ اوت ۱۹۸۸ تا اوت ۲۰۰۶ در ترمینال 2F فرودگاه شارل دوگل پاریس زندگی کرد و چندین روز پیش از مرگ به آن‌جا بازگشت. زندگی‌نامه او در سال ۲۰۰۴ به صورت کتابی به‌نام  مرد ترمینال منتشر شد. داستان ناصری الهام‌بخش فیلم کمدی-درام ترمینال (۲۰۰۴) ساختهٔ استیون اسپیلبرگ بود.
زندگی

مهران کریمی ناصری در شهرک شرکت نفت ایران و انگلیس واقع در مسجد سلیمان زاده شد. پدرش عبدالکریم، پزشک بود که در این شرکت کار می‌کرد و مادرش یک پرستار اسکاتلندی بود که در همان محل کار می‌کرد.
او در جستجوی مادرش به اروپا سفر کرد. او در سپتامبر ۱۹۷۳ وارد بریتانیا شد تا دوره سه ساله مطالعات یوگسلاوی را در دانشگاه برادفورد بگذراند. وی سپس چند سال در بلژیک زندگی کرد و از کشورهایی مانند بریتانیا، هلند و آلمان به دلیل نداشتن مدارک صحیح مهاجرت اخراج شد و در نهایت در ۱۹۸۸ به فرانسه رفت و تا اوت ۲۰۰۶ بخاطر مشکلات دیپلماتیک در بخش ترانزیت فرودگاه شارل دوگل پاریس گرفتار شده بود و آنجا را تبدیل به خانه خود کرد. او در این مدت روی نیمکت‌های فرودگاه زندگی می‌کرد و وسایل خود را در چرخ‌دستی‌های فرودگاه در کنار خود می‌گذاشت. مهران کریمی وقت خود را با خواندن روزنامه و مجله و نوشتن خاطرات روزانه می‌گذراند.
در سال ۱۹۹۹ یک وکیل فرانسوی موفق شد برای او اجازهٔ اقامت بگیرد. اما او با این استدلال که «من مهران کریمی ناصری نیستم بلکه سر آلفرد مهران هستم و ایرانی هم نیستم!» از امضای مدارک سر بازمی‌زند. پس از آن به‌خاطر ابتلا به بیماری به بیمارستان منتقل شد. وی کتابی به انگلیسی به نام مرد ترمینال نوشته‌است که در آن به شرح سرگذشت‌اش می‌پردازد.
درگذشت

ناصری قبل از ظهر روز شنبه ۱۲ نوامبر ۲۰۲۲ در ۸۶ سالگی درحالی‌که چند هفته پیش از آن به فرودگاه شارل دوگل پاریس بازگشته بود در ترمینال 2F آن فرودگاه به مرگ طبیعی درگذشت. پس از مرگ او چندین هزار یورو در وسایل وی پیدا شد.
در فرهنگ عامه

شخصیت تام هنکس در کمدی-درام ترمینال (۲۰۰۴) به کارگردانی استیون اسپیلبرگ الهام‌گرفته از زندگی ناصری است. اما نه در مواد تبلیغاتی، نه در دی‌وی‌دی و نه در وب‌سایت فیلم از ناصری به عنوان الهام‌بخش یاد نکرده‌اند. در سپتامبر ۲۰۰۳ نیویورک تایمز اشاره کرد که استیون اسپیلبرگ حقوق داستان زندگی او را به عنوان مبنایی برای فیلم ترمینال خریده‌است. گاردین می‌گوید که شرکت سازنده دریم‌ورکس اسپیلبرگ ۲۵۰ هزار دلار آمریکا برای حق انتشار به ناصری پرداخت کرده و گزارش می‌دهد که از سال ۲۰۰۴ او پوستر تبلیغاتی فیلم اسپیلبرگ را حمل می‌کرد در حالی که با آن چمدان کنار نیمکت‌اش را پوشانده بود. ناصری در مورد ترمینال بسیار هیجان‌زده بود اما بعید بود که او فرصتی برای دیدن آن در سینما را داشته باشد.
این فیلم باعث توجه رسانه‌ها به او شد. به گونه‌ای که در یک مقطع زمانی مهران کریمی ناصری روزانه تا شش مصاحبه انجام می‌داد. ناصری با پولی که از فیلم ترمینال گرفت در یک خوابگاه زندگی کرد.
قره‌باغ کوهستانی

| قره‌باغ کوهستانی (ناگورنو قره‌باغ) Dağlıq Qarabağ  (ترکی آذربایجانی) Լեռնային Ղարաբաղ (ارمنی)Leṙnayin Ġarabaġ Нагорный Карабах (روسی)Nagornyj Karabah قره‌باغ کوهستانی | قره‌باغ کوهستانی (ناگورنو قره‌باغ) Dağlıq Qarabağ  (ترکی آذربایجانی) Լեռնային Ղարաբաղ (ارمنی)Leṙnayin Ġarabaġ Нагорный Карабах (روسی)Nagornyj Karabah قره‌باغ کوهستانی |
| --- | --- |
موقعیت و حدود استان سابقاً خود مختار ناگورنو قره باغ (رنگ روشن): موقعیت و حدود استان سابقاً خود مختار ناگورنو قره باغ (رنگ روشن)
تقسیمات کشوری ولایت سابقاً خودمختار ناگورنو قره‌باغ: تقسیمات کشوری ولایت سابقاً خودمختار ناگورنو قره‌باغ
دین(ها) : Christianity (کلیسای حواری ارمنی)
مساحت: مساحت
• کل: ۴٬۴۰۰ کیلومتر مربع (۱٬۷۰۰ مایل مربع)
• آبها (٪): ناچیز
جمعیت: جمعیت
• برآورد سال ۲۰۱۳: ۱۴۶٬۵۷۳
• سرشماری ۲۰۱۰: ۱۴۱٬۴۰۰
• تراکم: ۲۹ بر کیلومتر مربع (۷۵٫۱ بر مایل مربع)
منطقه زمانی: یوتی‌سی+۴
• تابستان (ساعت تابستانی): +۵
جهت رانندگی: راست
قره‌باغ کوهستانی (به ارمنی: Արցախ، آرتساخ)، (به ترکی آذربایجانی: Dağlıq Qarabağ، داغ‌لیق قره‌باغ) منطقه‌ای محصور در خشکی با مساحتی حدود ۴٬۴۰۰ کیلومتر مربع در قفقاز جنوبی و در جنوب شرقی کوه‌های قفقاز کوچک واقع شده‌است. این منطقه در تقسیمات کشوری جمهوری آذربایجان، بخشی از استان قره‌باغ علیا است و توسط خاک اصلی جمهوری آذربایجان محصور شده است. بزرگ‌ترین شهر و مرکز سیاسی ناگورنو قره‌باغ، شهر استپاناکرت است و شهر شوشی مرکز فرهنگی آن است.
نام

نام «قره‌باغ» برای نخستین‌بار می‌توان آن را در کتاب حمدالله قزوینی تاریخ‌نویس در سدهٔ ۸ ه‍.ق مشاهده کرد.
نام منطقه در سنگ‌نبشتههای اورارتو (دوران پادشاهی آیرارات) به صورت‌های «آرداخونی» یا «اوردخینی» و «اوردخه» قید شده‌است که نام آرتساخ از آن مأخوذ است و سرزمینی به این نام در هزارهٔ اول پیش از میلاد جزو پادشاهی آیرارات و سپس یرواندیان (دودمان اروندی) قرار داشت.
استرابون در (کتاب جغرافیای) خود قسمت سمت راست رود کورا (محل کنونی قره‌باغ) را با نام «ارخیستینا» (Orkhistene) به عنوان یک استان ارمنستان بزرگ-(ارمنستان = هایاستان) دانسته که به خاطر سوارکارانش شهرت داشته‌است.
در زمان سلطهٔ حکومت روسیه شوروی واژهٔ «کوهستانی» (به روسی: Нагорный, romanized: ناگورنو) به آن افزوده شده و نام این منطقه به منطقهٔ «قره‌باغ کوهستانی» (به روسی: Нагорного Карабаха, romanized: ناگورنو قره‌باغ) تبدیل شده‌است.
استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی

در دورهٔ اتحاد جماهیر شوروی، «استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی» یکی از بخش‌های خودمختار جمهوری آذربایجان بود که شامل شش شهرستان به نام‌های مارتاکرت, مارتونی, شوشی, آسکران و هادروت و شهر استپاناکرت بود.
عشاق (فیلم ۱۹۴۶)

| عشاق | عشاق |
| --- | --- |
پوستر فرانسوی فیلم: پوستر فرانسوی فیلم
کارگردان: جاکومو جنتیلومو
نویسنده: گاسپاره کاتالدو جاکومو جنتیلومو اف. سارانتسی
بازیگران: جینو بکی  آنت باخ
موسیقی: اتسیو کارابلا
فیلم‌بردار: آنکیزه بریتسی
تاریخ‌های انتشار:  ۲۶ اکتبر ۱۹۴۶ (۱۹۴۶-10-۲۶)  
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
عشاق (ایتالیایی: Amanti in fuga) فیلمی ایتالیایی در سبک تاریخی و ملودرام به کارگردانی جاکومو جنتیلومو محصول سال ۱۹۴۶ است. این فیلم به جشنواره فیلم کن ۱۹۴۶ راه یافت.
مخزن سد چبوکساری

| مخزن سد چبوکساری Шупашкар шыв усравĕ  (چوواشی) Чебоксарское водохранилище  (روسی) | مخزن سد چبوکساری Шупашкар шыв усравĕ  (چوواشی) Чебоксарское водохранилище  (روسی) |
| --- | --- |
مخزن سد چبوکساری: مخزن سد چبوکساری
موقعیت: روسیه
گونه: دریاچه
بیشترین پهنا: ۱۶ کیلومتر (۹٫۹ مایل)
مساحتِ رو: ۲٬۱۹۰ کیلومتر مربع (۸۵۰ مایل مربع)
میانگین ژرفا: ۳۵ متر (۱۱۵ فوت)
بیشترین ژرفا: ۳۵ متر (۱۱۵ فوت)
مخزن سد چبوکساری (انگلیسی: Cheboksary Reservoir) یک دریاچه سد در چوواشستان کشور روسیه است.
مرغ دریایی (فیلم ۱۹۶۵)

| مرغ دریایی | مرغ دریایی |
| --- | --- |
پوستر فیلم در زمان اکران: پوستر فیلم در زمان اکران
کارگردان: وینسنت مینلی
تهیه‌کننده: مارتین ران‌سوف
فیلمنامه‌نویس: ایرنه کامپ لوییز کامپ مایکل ویلسون دالتون ترامبو
داستان: مارتین ران‌سوف
موسیقی: جانی مندل
فیلم‌بردار: میلتون آر. کراسنر
تدوین‌گر: دیوید برترتون
توزیع‌کننده: مترو گلدوین مایر
تاریخ‌های انتشار:  ۲۳ ژوئن ۱۹۶۵ (۱۹۶۵-06-۲۳) (آمریکا)  
مدت زمان: ۱۱۷ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۵ میلیون دلار 
فروش گیشه: $13,691,111
مرغ دریایی (به انگلیسی: The Sandpiper) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام محصول سال ۱۹۶۵ به کارگردانی وینسنت مینلی و با بازی ریچارد برتون و الیزابت تیلور است.
بازیگران

الیزابت تیلور در نقش لورا رینولدز
ریچارد برتون در نقش دکتر ادوارد هیویت
اوا ماری سنت در نقش کلر هیویت
چارلز برونسون
رابرت وبر
جیمز ادواردز
تورین تاچر به عنوان قاضی تامپسون
تام دریک به عنوان والتر رابینسون بازی می‌کند
داگلاس هندرسون به عنوان پل ساتکلیف
مورگان میسون به عنوان دنی رینولدز
تولید

این فیلم در ابتدا برای کیم نواک نوشته شده‌است.
تولید > محل فیلمبرداری

این اثر سینمایی یکی از معدود تصاویر اصلی استودیویی است که تاکنون در بیگ سور فیلمبرداری شده‌است.
بیدی

بیدی (به انگلیسی: Beedi) یا bidi (همچنین بیری (به انگلیسی: biri) biri) یک نوع سیگار نازک یا سیگار پایه‌کوتاه است که از تنباکویی که معمولاً در برگ درخت آبنوس کوروماندل یا درخت برگ بیدیبا یک رشته نخ یا چسب پیچیده شده‌است.
پیچیدن بیدی با دست
ریشه این نوع سیگار به شبه قاره هند بازمی‌گردد. نام آن از کلمه «ماروار» ی بیدا است که ترکیبی از آجیل، گیاهان و ادویه جات ترشی جات پیچیده شده در برگ مشتق شده‌است.
این سیگار روش سنتی مصرف دخانیات در منطقه آسیای جنوب شرقی و بخش‌هایی از خاورمیانه می‌باشد. امروزه مصرف بیدی بسیار رونق دارد و قیمت ارزان آن در هند موجب شده تا مصرف بیدی نسبت به سیگارهای معمولی نزدیک شود و به ۴۸٪ درصد از مصرف دخانیات هند در سال ۲۰۰۸ را تشکیل دهد.
بیدی دارای نیکوتین، مونوکسید کربن و قطران بیشتری نسبت به سیگار معمولی است و احتمال ابتلای مصرف‌کننده به سرطان‌های دهان را بسیار بالا می‌برد. و همانند سایر انواع سیگارها و مواد دخانی، بیدی نیز خطر ابتلا به انواع سرطان‌ها، بیماری‌های قلبی و بیماری ریوی را افزایش می‌دهد. این نوع از سیگار دارای میزان عوارض بالاتری نسبت به مصرف سایر انواع دخانیات است
امیرطاها بیدی صاحب این نوع دخانیات است
رحیم قزوینی

| حاج رحیم‌آقای قزوینی | حاج رحیم‌آقای قزوینی |
| --- | --- |
نامزد نماینده دوره هفتم مجلس شورای ملی (انتخاب شد ولی به مجلس نرفت): نامزد نماینده دوره هفتم مجلس شورای ملی (انتخاب شد ولی به مجلس نرفت)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۵۰ ش. تبریز
ملیت: ایرانی
روابط: حاج یوسف آقا قزوینی (برادر)
والدین: حاج فتحعلی قزوینی (پدر)
حاج رحیم آقا قزوینی (زاده ۱۲۵۰ خورشیدی در تبریز) سرمایه‌دار و از پیشگامان صنعت نساجی در ایران بود که در صحنه سیاست نیز فعالیت‌هایی داشت. او یک دوره به نمایندگی تبریز در مجلس شورای ملی انتخاب شد اما به مجلس نرفت.
رحیم آقا قزوینی یکی از اعضای اتاق تجارت تهران بود.
پدرش حاج فتحعلی از تجار قزوین بود که بیشتر داد و ستدش با آذربایجان بود. از این رو به تبریز رفت و در آنجا ازدواج کرد و ساکن شد. حاج رحیم نیز پیشه پدر را در پیش گرفت. او در جوانی چند سفر به اروپا کرد و در اوائل جنگ جهانی اول، کارخانه ریسمان‌بافی از آلمان خرید و به تبریز برد. او از سال ۱۳۰۶ شمسی ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﺭﻳﺴﻨﺪﮔﻲ را ﺩ‌ﺭ قزوین افتتاح کرد‌ و کارخانه خود در تبریز را هم توسعه داد. او از سرمایه‌دارهای خوشنام و متجدد ایران بود و به رضاخان سردار سپه در دوران وزارت جنگ او نزدیک شد و بنای حمایت از او گذاشت. در جریان خلع قاجاریه از سلطنت، دسته‌جاتی در حمایت از رضاخان راه می‌انداخت و عده زیادی را در مدرسه نظام چندین شبانه‌روز متحصن کرد تا خواهان برکناری احمدشاه شوند. همه هزینه آنان را نیز خود داد.
حاج رحیم آقا قزوینی در زمان پادشاهی رضاشاه در سال ۱۳۰۷ خورشیدی در انتخابات دوره هفتم مجلس شورای ملی به نمایندگی تبریز انتخاب شد اما به مجلس نرفت.