stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
واله‌مکس
فروش کشتی‌ها

در ابتدا، واله برنامه داشت ناوگانی متشکل از ۱۹ کشتی Valemax را برای خود نگهداری و مدیریت کند تا قیمت‌های متغیر چارتر کشتی‌های فله‌بر بزرگ را کنترل کند. این قیمت‌ها از ۲۳۳٬۹۸۸ دلار در روز در ژوئن ۲۰۰۸ به ۲٬۴۰۰ دلار در دسامبر همان سال کاهش یافت. با این حال، به دلیل رکود بزرگ مالی و امتناع بنادر چینی از پذیرش کشتی‌های با ظرفیت کامل، هیئت‌مدیره جدید تصمیم گرفت سرمایه را به فعالیت‌های معدنی اختصاص دهد. در نتیجه، واله تصمیم گرفت کشتی‌ها را بفروشد و تحت قراردادهای بلندمدت اجاره کند.
در سپتامبر ۲۰۱۴، واله توافقنامه‌ای برای همکاری راهبردی در حمل‌ونقل سنگ آهن با شرکت دولتی کوسکو امضا کرد.
در ماه مه ۲۰۱۵، چهار کشتی به شرکت China Ore Shipping Pte. Ltd، یک سرمایه‌گذاری مشترک بین کوسکو و کاسکو شیپینگ انرژی، به مبلغ ۴۴۵ میلیون دلار آمریکا فروخته شدند. این کشتی‌ها اولین کشتی‌های Valemax بودند که به‌طور رسمی تغییر مالکیت یافتند. در ادامه، چهار کشتی دیگر به شرکت China Merchants Energy Shipping فروخته شدند. در دسامبر ۲۰۱۵، واله اعلام کرد که ۱۱ کشتی باقی‌مانده Valemax متعلق به این شرکت معدنی فروخته خواهند شد و تحت قراردادهای اجاره بلندمدت از صاحبان جدید پس گرفته خواهند شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که آخرین کشتی‌های Valemax در دسامبر ۲۰۱۷ فروخته شدند.
حوادث > شکست ساختاری در «واله بیجینگ»

در ۵ دسامبر ۲۰۱۱ گزارش شد که کشتی Vale Beijing، که توسط شرکت STX Pan Ocean اداره می‌شد، در اولین بارگیری محموله خود دچار آسیب ساختاری شده و در بندر پونتا دا مادیرا در برزیل در خطر غرق شدن قرار دارد. دلیل این خطر ورود آب دریا به مخازن تعادل آسیب‌دیده و انبارهای بار بود. این کشتی Valemax که در کره جنوبی ساخته شده بود و بخشی از ۲۶۰٬۰۰۰ تن سنگ آهن بارگیری کرده بود، روز بعد توسط یدک‌کش‌ها از اسکله شماره ۱ به بیرون منتقل شد. مقامات برزیلی برای جلوگیری از آسیب‌های زیست‌محیطی درخواست کردند که مخازن سوخت کشتی خالی شوند.
از آنجایی که در پونتا دا مادیرا امکاناتی برای تخلیه سنگ آهن از این کشتی وجود نداشت و همچنین هیچ کشتی‌سازی بزرگی در این منطقه نبود، تعمیرات اضطراری توسط غواصان انجام شد و بار کشتی بازتوزیع شد. سپس کشتی در نزدیکی ساحل لنگر انداخت تا قبل از انتقال به کشتی‌سازی تعمیر شود.
علت این آسیب توسط STX منتشر نشد، اما گمانه‌زنی‌هایی در مورد نقص‌های طراحی یا ساخت، خستگی مواد و بارگیری نادرست مطرح شد. طبق محاسبات انجام‌شده توسط DNV، این آسیب ناشی از مشکلات استحکام کلی یا بارگیری یکباره نبوده و احتمالاً به قدرت استحکام محلی در برخی نواحی چارچوب‌های داخلی مخازن تعادل در عقب کشتی مرتبط بوده است.
Vale Beijing تا ۱۹ فوریه ۲۰۱۲ در نزدیکی ساحل سائو لوئیس لنگر انداخت و سپس به عمان حرکت کرد. پس از تخلیه محموله در بندر صُحار، کشتی برای تعمیرات و بازرسی به کشتی‌سازی STX در جینهه کره جنوبی بازگشت. این کشتی در ۲۱ آوریل ۲۰۱۲ به کشتی‌سازی تحویل داده شد و در ژوئیه ۲۰۱۲ دوباره به سرویس بازگشت.
اگر Vale Beijing به جای انتقال به محل لنگرگاه در خارج از بندر پس از تشخیص نشت، در اسکله غرق می‌شد، این حادثه عملیات بندر را که حدود ۱۰ درصد تولید جهانی سنگ آهن را صادر می‌کند، به شدت به تأخیر می‌انداخت.
پس از حادثه Vale Beijing، انجمن مالکان کشتی‌های چین (CSA) ایمنی کشتی‌های ۴۰۰٬۰۰۰ تنی سنگ آهنی که توسط واله سفارش داده شده بودند را زیر سؤال برد. نگرانی اصلی CSA توانایی این کشتی‌های تازه‌ساخته شده برای مقاومت در برابر شرایط مختلف دریایی و آلودگی ناشی از نشت نفت سوخت در صورت بروز آسیب ساختاری بود. هر کشتی Valemax می‌تواند حدود ۱۰٬۰۰۰ تن سوخت نفتی حمل کند. در ژانویه ۲۰۱۲، چین به‌طور رسمی ورود این کشتی‌ها به بنادر خود را ممنوع کرد. با این حال، در آوریل ۲۰۱۳، انجمن کشتیرانی چین تأیید کرد که اولین کشتی Valemax اجازه پهلوگیری در بندر لیانیانگانگ در استان جیانگسو را دریافت کرده است. این ممنوعیت به‌طور رسمی در ژوئیه ۲۰۱۵ لغو شد، زیرا وزارت حمل‌ونقل چین و کمیسیون توسعه و اصلاحات ملی اعلام کردند که چهار بندر برای پذیرش کشتی‌های ۴۰۰٬۰۰۰ تنی باز خواهند شد.
طراحی > رکورد اندازه

این کشتی‌های جدید به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر از رکورددار قبلی، Berge Stahl با تناژ ۳۶۴٬۷۶۷ تن، هستند که از زمان ساخت در سال ۱۹۸۶ بزرگ‌ترین کشتی فله‌بر جهان بود. اگرچه آبخور این کشتی قدیمی مشابه کشتی‌های Valemax یعنی ۲۳ متر (۷۵ فوت) است، کشتی‌های جدید ۲۰ متر (۶۶ فوت) طولانی‌تر و ۱٫۵ متر (۴٫۹ فوت) عریض‌تر هستند و می‌توانند حدود ۱۰٪ بار بیشتری حمل کنند.
کشتی‌های Valemax همچنین از نظر تناژ وزنی خالص دومین کشتی بزرگ در حال خدمت هستند، که تنها توسط کشتی نفت‌کش کلاس تی‌آی با تناژ وزنی بیش از ۴۴۰٬۰۰۰ تن پیشی گرفته‌اند. آن‌ها هنوز از بزرگ‌ترین کشتی ساخته شده در تاریخ، سی‌وایز بزرگ (که در تصویر به عنوان Knock Nevis مشخص شده است)، فاصله دارند. این کشتی که در سال ۱۹۷۹ ساخته و در سال ۲۰۰۹ اوراق شد، طولی معادل ۴۵۸٫۴۶ متر (۱٬۵۰۴٫۱ فوت) و تناژ وزنی خالص ۵۶۴٬۶۵۰ تن داشت. Valemax همچنین از کشتی کانتینری Barzan، که ۴۰۰ متر (۱٬۳۱۲ فوت) طول دارد، طولانی‌تر نیست.
انتقادات

تصمیم Vale برای ساخت ناوگانی از کشتی‌های فله‌بر ۴۰۰٬۰۰۰ تنی با انتقادات گسترده‌ای از سوی شرکت‌های حمل‌ونقل دیگر روبرو شد. این کشتی‌های جدید که انتظار می‌رفت هزینه‌های حمل‌ونقل این شرکت را بین ۲۰ تا ۲۵ درصد کاهش دهند، به کاهش نرخ کرایه حمل در کل صنعت متهم شدند، بازاری که پیش از این نیز به دلیل عرضه بیش از حد دچار رکود شده بود، و بهبود کسب‌وکار حمل‌ونقل را پس از رکود بزرگ مالی مختل کردند. نرخ کرایه حمل، که از سال ۲۰۰۸ تا ۸۰٪ کاهش یافته بود، پیش‌بینی می‌شد به سطح سال ۱۹۷۷ کاهش یابد.
طبق گفته مدیرعامل BIMCO، کشتی‌های Valemax می‌توانند تا ۱۶۸ کشتی فله‌بر کیپ‌سایز با ظرفیت ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۱۸۰٬۰۰۰ تن، حدود ۱۵٪ از ناوگان موجود، را از مسیرهای طولانی به مسیرهای کوتاه‌تر و کم‌سودتر جابجا کنند.
واله در پاسخ به این انتقادات اظهار داشت که هدف شرکت کاهش دائمی هزینه‌های حمل‌ونقل فله خشک در مسیر اقیانوس اطلس-اقیانوس آرام است تا سنگ آهن برزیل در برابر سنگ آهن تولید شده در استرالیا، که به مشتریان اصلی آسیا نزدیک‌تر است، رقابتی‌تر شود.
انتقادات > به گل نشستن «واله ایندونزیا»

در ۷ سپتامبر ۲۰۱۳، کشتی Vale Indonesia در یک شنزار حدود ۴۰ مایل دریایی (۷۴ کیلومتر؛ ۴۶ مایل) شمال سائو لوئیس، مارانهاو به گل نشست. این کشتی که توسط شرکت STX Pan Ocean اداره می‌شد، کاملاً بارگیری شده و حاوی ۳۹۰٬۰۰۰ تن سنگ آهن بود که به سمت مرکز انتقال واله در Subic Bay حرکت می‌کرد. گزارش‌ها حاکی از آن بود که دو مخزن تعادل دچار آسیب شده‌اند، اما هیچ جراحتی یا آلودگی گزارش نشده و کشتی در خطر غرق شدن قرار نداشت.
انتقادات > برخورد ان‌اس‌یو کاراخاس

در ۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، کشتی NSU Carajas هنگام ورود به پایانه پونتا دا مادیرا در برزیل، با دو کشتی فله‌بر با پرچم لیبریا، Star Janni و Korona D، که قبلاً در اسکله پهلو گرفته بودند، برخورد کرد. در این حادثه هیچ‌کدام از خدمه یا کارکنان پایانه آسیب ندیدند، اما کشتی‌ها دچار آسیب ساختاری شدند و برای بازرسی به منطقه لنگرگاه خارج از بندر منتقل شدند.
مخالفت‌ها

شرکت Vale همچنین با مخالفت‌هایی از سوی انجمن مالکان کشتی چین (CSA) روبه‌رو شد. این انجمن ادعا کرد که شرکت معدن‌کاری برزیلی در تلاش است تا مانند کنترل قیمت سنگ‌آهن، بازار حمل‌ونقل را نیز به انحصار خود درآورد. در گذشته، بنادر چین به دلایل ایمنی و محیط‌زیستی اجازه افزایش ظرفیت خود به بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ تن برای کشتی‌های فله‌بر خشک را نداشتند. اگر کشتی‌های ۴۰۰٬۰۰۰ تنی Valemax اجازه ورود به بنادر چین را پیدا کنند، انحصار Vale در این مسیر ممکن است به ضرر دیگر شرکت‌های حمل‌ونقل فعال در زمینه کشتی‌های فله‌بر کیپ‌سایز منجر شود.
هنگامی که Vale Brasil در نخستین سفر خود به ایتالیا منتقل شد، گمانه‌زنی‌هایی مبنی بر فشار صنعت فولاد داخلی چین به مقامات این کشور برای محافظت از منافع تجاری‌شان مطرح شد. با این حال، Vale همچنین حمایت‌هایی از سوی شرکت‌های فولادسازی چین دریافت کرد، زیرا آن‌ها از کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل بهره‌مند می‌شوند.
به عنوان یک اقدام پیشگیرانه در برابر ممنوعیت طولانی‌مدت ورود کشتی‌های Valemax به بنادر چین، Vale شروع به ساخت هاب‌های انتقال بار در خشکی و دریا کرد، جایی که سنگ‌آهن می‌تواند برای تحویل نهایی به کشتی‌های کوچک‌تر بارگیری شود. کشتی Ore Fabrica، یک نفت‌کش ۲۸۰٬۰۰۰ DWT که در چین تبدیل شده بود، اواخر ژانویه ۲۰۱۲ به خلیج سوبیک، فیلیپین، رسید.
کشتی انتقال بار دوم، Ore Sossego، در سال ۲۰۱۳ وارد خدمت شد.
این طرح پشتیبان توسط معاون رئیس اجرایی CSA، ژانگ شوگو، مورد انتقاد قرار گرفت. او این برنامه را «هدر دادن منابع» توصیف کرد و توانایی Vale در مدیریت ناوگان خود را به اندازه شرکت‌های حرفه‌ای حمل‌ونقل زیر سؤال برد.
عملیات انتقال بار در سال ۲۰۱۷ پایان یافت و هر دو کشتی Ore Fabrica و Ore Sossego اوراق شدند.
در ماه مه ۲۰۱۲، بزرگ‌ترین اپراتور چینی کشتی‌های فله‌بر خشک، شرکت دولتی China Ocean Shipping (Group) Company (COSCO)، ادعا کرد که Vale از ماه مارس استفاده از کشتی‌های این شرکت را به عنوان اعتراضی به ممنوعیت ورود کشتی‌های Valemax به بنادر چین متوقف کرده است. Vale از اظهار نظر در این باره خودداری کرد.
لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، رئیس‌جمهور پیشین برزیل، نیز به‌طور علنی از مدیرعامل سابق Vale، روگر آگنلی، به دلیل سفارش کشتی‌ها از کشتی‌سازی‌های آسیایی به جای ساخت آن‌ها در برزیل انتقاد کرد. دا سیلوا تلاش می‌کرد صنعت کشتی‌سازی در برزیل را برای ایجاد مشاغل بیشتر و افزایش تقاضای داخلی برای فولاد و محصولات دیگر احیا کند. آگنلی که در پی ادامه انتقادات سمت خود را ترک کرد، پاسخ داد که کشتی‌سازی‌های برزیلی توانایی ساخت چنین کشتی‌هایی را نداشتند و افزود که Vale در سال‌های گذشته ۵۱ کشتی را از کشتی‌سازی‌های برزیل سفارش داده است.
Vale Dalian با ظرفیت ۴۰۰٬۰۰۰ تن در کنار Guo Yan 20 با ظرفیت ۷۵٬۷۵۰ تن، که تفاوت اندازه بین یک کشتی واله‌مکس و یک کشتی پاناماگذر را نشان می‌دهد.
Vale Rio de Janeiro در حال ورود به روتردام، ژانویه ۲۰۱۲
Vale Sohar، ساخته شده توسط Jiangsu Rongsheng Heavy Industries (RSHI)، در انتظار تحویل به شرکت حمل‌ونقل عمان در نانتانگ، چین، سپتامبر ۲۰۱۲. تفاوت‌های جزئی با Vale Rio de Janeiro ساخته شده در کره جنوبی را مشاهده کنید.
Vale Sohar، ساخته شده توسط Jiangsu Rongsheng Heavy Industries (RSHI)، در انتظار تحویل به شرکت حمل‌ونقل عمان در نانتانگ، چین، سپتامبر ۲۰۱۲. توجه کنید به تفاوت‌های جزئی با Vale Rio de Janeiro ساخته شده در کره جنوبی.
Vale Brasil در مقایسه با دیگر کشتی‌های رکورددار اخیر.
محمدهادی حاج‌رحیمی

| سردار محمدهادی حاج‌رحیمی | سردار محمدهادی حاج‌رحیمی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۴۱ تهران، ایران
درگذشته: ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ دمشق، سوریه
مدفن: قطعه ۲۴، بهشت زهرا
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سال‌های خدمت: ۱۴۰۳–۱۳۵۹
درجه: سرتیپ پاسدار
یگان: نیروی زمینی سپاه پاسداران نیروی قدس سپاه پاسداران
فرماندهی: پادگان حمزه یگان نیروی‌مخصوص امام‌علی
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق جنگ داخلی سوریه جنگ عراق
محمدهادی حاج‌رحیمی (زاده ۱۳۴۱ تهران – درگذشته ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ دمشق) سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود، که از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ به‌عنوان معاون هماهنگ‌کننده نیروی قدس سپاه فعالیت می‌کرد.وی فعالیت نظامی را از سال ۱۳۵۹ در سپاه پاسداران آغاز کرد و در خلال جنگ ایران و عراق از اعضای لشکر ۱۰ سیدالشهدا بود و فرماندهی پادگان حمزه را برعهده داشت.
حاج‌رحیمی پس از جنگ به ستاد نیروی زمینی سپاه پاسداران منتقل شد و در پی شکل‌گیری نیروی قدس، به این نیرو پیوست و تا سال ۱۴۰۰ فرماندهی یگان نیروی‌مخصوص امام‌علی را برعهده داشت.
او پس از درگذشت سید محمد حجازی در سال ۱۴۰۰ و انتصاب محمدرضا فلاح‌زاده به جانشینی نیروی قدس، به معاونت هماهنگ‌کننده نیروی قدس منصوب شد و تا سال ۱۴۰۳ در این جایگاه فعالیت نمود. حاج‌رحیمی در ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ در حمله هوایی اسرائیل به ساختمان کنسولگری ایران در دمشق به همراه محمدرضا زاهدی و عده ای دیگر کشته شد. پیکر او پس از تشییع، در قطعه ۲۴ بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
جایزه طراحی محصول آی‌اف

لوگوی ۲۰۱۷ میلادی
جایزه طراحی محصول آی‌اف (به انگلیسی: lang-en، IF Product Design Award) در سال ۱۹۵۴ میلادی معرفی شد و سالانه توسط طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف می‌شود. این جایزه، که شامل رشته‌های مختلف است، هر سال بیش از ۵٬۵۰۰ اثر شرکت‌کننده از حدود ۵۹ کشور دارد.
تاریخچه

آی‌اف طرح مجمع صنعت هانوفر ای. فاو. در سال ۱۹۵۳ میلادی با «نمایش ویژه برای کالاهای صنعتی با طراحی خوب» به عنوان بخشی از نمایشگاه تجاری صنعتی نمایشگاه هانوفر، در اصل برای برجسته کردن طراحی آلمانی راه‌اندازی شد. آن‌ها اکنون در تلاشند تا به عنوان یک بازوی میانجی بین طراحی و صنعت در سطح بین‌المللی خدمت کنند، و معتقدند که این ظرفیت به آن‌ها اجازه می‌دهد تا در خدمات طراحی و افزایش آگاهی عمومی در مورد اهمیت طراحی مشارکت کنند. در سال‌های ۲۰۰۲–۲۰۰۰ میلادی، آن‌ها همهٔ حوزه‌های مرتبط را در طراحی ترکیب کردند، برخی از آن‌ها با برنامه‌های جایزۀ پیشینی که آغاز کرده بودند، برای تبدیل شدن به جایزۀ طراحی آی‌اف تبدیل شدند. امروزه این مسابقه از بیش از ۵۰ کشور، در ۶ رشته و در ۷۰ دسته شرکت‌کننده دارد. تا به امروز، طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف سالنامه‌هایی را منتشر می‌کند که برندگان جوایز طراحی خود را به نمایش می‌گذارد.
مجمع

طرح مجمع صنعتی آی‌اف به سایر سازمان‌های طراحی حرفه‌ای در سراسر جهان به منظور افزایش آگاهی عمومی دربارۀ طراحی پیوسته‌ است. طراحانی که اعضای انجمن طراحان صنعتی آمریکا (آی‌دی‌اس‌ای)، اتحادیۀ طراح صنعتی آلمانی ای. فاو. (فاودی‌ای‌دی)، و شورای بین‌المللی انجمن‌های طراحی صنعتی (آی‌سی‌اس‌آی‌دی) تنها برخی از جامعۀ بین‌المللی هستند که وارد رقابت طراحی محصول آی‌اف می‌شوند.
رشته‌ها و دسته‌ها

محصول [زیر-شاخه‌ها: خودرو، ورزش/ فضای باز/دوچرخه، اوقات فراغت، کودکان، جواهرات، صدا، تلویزیون/دوربین، مخابرات، کامپیوتر، واقعیت مجازی/بازی، دفتر، روشنایی، مبلمان منزل، آشپزخانه، خانگی، حمام، باغ، فن‌آوری ساختمان، خرده فروشی، بهداشت و درمان، صنعت و منسوجات]
بسته‌بندی [شامل ۸ زیر-شاخه]
ارتباطات [شامل ۹ زیر-شاخه]
معماری داخلی [شامل ۸ زیر-شاخه]
مفهوم حرفه‌ای [شامل ۱۰ زیر-شاخه]
طراحی خدمات / یوایکس (تجربه کاربری) [شامل ۸ زیر-شاخه]
معماری [شامل ۶ زیر-شاخه]
برای مطالعه بیشتر

طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۹)، محصول سالنامه آی‌اف ۲۰۰۹ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۸۹۸۱-۹.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۹)، محصول سالنامه آی‌اف ۲۰۰۸ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۸۶۲۵-۲.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۸)، آی‌اف ارتباطات سالنامه ۲۰۰۸ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۸۸۱۶-۴.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۷)، محصول سالنامه آی‌اف ۲۰۰۷ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۷۹۹۸-۸.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۷)، آی‌اف ارتباطات سالنامه ۲۰۰۷ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۸۳۶۵-۷.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۶)، محصول سالنامه آی‌اف ۲۰۰۶ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۷۴۷۱-۶.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۶)، آی‌اف ارتباطات سالنامه ۲۰۰۶ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۷۶۲۰-۸.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۵)، محصول سالنامه آی‌اف ۲۰۰۵ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۳-۷۶۴۳-۷۱۸۳-۸.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۵)، آی‌اف ارتباطات سالنامه ۲۰۰۵ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۷۲۵۲-۱.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۴)، سالنامه آی‌اف ۲۰۰۴ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۶۸۵۵-۵.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۴)، آی‌اف ارتباطات سالنامه ۲۰۰۴ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۹۷۸-۳-۷۶۴۳-۷۱۷۰-۸.
طرح مجمع بین‌المللی آی‌اف، (۲۰۰۳)، سالنامه آی‌اف ۲۰۰۳ میلادی، بیرکهاوزر بازل، شابک: ۳-۷۶۴۳-۷۰۲۶-۲.
رزیدنت ایول: آخرالزمان

| رزیدنت ایول: آپوکالیپس | رزیدنت ایول: آپوکالیپس |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: الکساندر ویت
تهیه‌کننده:  جرمی بولت  پل دبلیو. اس. اندرسون  دان کارمودی 
نویسنده: پل دبلیو. اس. اندرسون
بر پایه: رزیدنت ایول اثر کپ‌کام
بازیگران:  میلا یوویچ  سیه‌نا گیلری  اودد فهر  توماس کرچمان  جرد هریس  مایک اپس  اریک میبیس  ساندریان هالت  سوفی واواسور  مگان فلنباک  امبر مارشال 
موسیقی: جف دانا
تدوین‌گر: ادی همیلتون
شرکت تولید:  کنستانتین فیلم  دیویس فیلمز  ایمپکت پیکچرز  اسکرین جمز 
توزیع‌کننده: آلیانس آتلانتیس سونی پیکچرز ریلیزینگ
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۴ (۲۰۰۴-0۹-۱۰) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: بریتانیا آلمان
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۴۵ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۲۹٬۴ میلیون دلار
رزیدنت ایول: آخرالزمان یا رزیدنت ایول: موعود (به انگلیسی: Resident Evil: Apocalypse) فیلمی در ژانر رستاخیزی و ترسناک به کارگردانی الکساندر ویت و نویسندگی و تهیه‌کنندگی پل دبلیو. اس. اندرسون است که در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۴ منتشر شد. جرمی بولت و دان کارمودی از دیگر تهیه‌کنندگان این فیلم هستند. این فیلم دنبالهٔ مستقیم رزیدنت ایول (۲۰۰۲)، و دومین بخش از مجموعه فیلم‌های رزیدنت ایول به‌شمار می‌رود که بر اساس بازی‌های ویدئویی ترس و بقا شرکت کپ‌کام، رزیدنت ایول ساخته شده است. روایت این فیلم برداشتی آزاد از داستان بازی رزیدنت ایول ۲ و رزیدنت ایول ۳: نمسیس می‌باشد. میلا یوویچ یکبار دیگر نقش آلیس را تکرار می‌کند، و سیه‌نا گیلری در نقش جیل ولنتاین و اودد فهر در نقش کارلوس اولیویرا به او می‌پیوندند.
فیلم به‌طور کلی با واکنش‌های نامطلوبی از سوی منتقدان همراه بود، با وجود این ۱۳۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد در حالی که ۴۵ میلیون دلار بودجه ساخت آن بوده است. پس از آن دنباله‌ای تحت عنوان رزیدنت ایول: انقراض در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.
داستان

این فیلم در ادامه داستان فیلم پیشین می‌باشد. آلیس (با بازی میلا یوویچ) پس از خروج از هایو توسط مأموران شرکت آمبرلا دستگیر شده و مدتی بعد، شهر راکون توسط شیوع ویروس تی دچار طغیان می‌گردد. شهروندان شهر با ابتلا به ویروس تی به زامبی تبدیل شدند. جیل ولنتاین (با بازی سیه‌نا گیلری) مجدداً وارد اداره پلیس شهر راکون شده و به همکاری با پلیس برای خارج کردن شهروندان سالم از شهر می‌پردازد. در این بین آلیس از آزمایشگاه فرار کرده و وارد شهر می‌شود. پژوهشگران شرکت آمبرلا با فعال کردن نمسیس، قصد دارند تا تمامی اعضای باقی‌مانده گروه استارز را از سر راه بردارند. جیل ولنتاین نیز در این گروه عضو می‌باشد. سرانجام، آلیس با جیل ولنتاین و سایر شهروندان همراه شده و به آن‌ها برای خروج از شهر کمک می‌کند. آلیس پس از آن که موفق شد از شهر راکون فرار کند توسط مأموران آمبرلا دستگیر شده و مورد آزمایش قرار می‌گیرد. پس از مدتی آلیس موفق به فرار از آزمایشگاه می‌شود و با کمک جیل ولنتاین و کارلوس اولیویرا از آن محوطه فرار کرد؛ زیرا قرار است تمام شهر با یک موشک هسته ای منهدم شود.
بازیگران

میلا یوویچ در نقش آلیس
سیه‌نا گیلری در نقش جیل ولنتاین
اودد فهر در نقش کارلوس اولیویرا
توماس کرچمان در نقش سرگرد تیموتی کین
سوفی واواسور در نقش آنجلا «آنجی» اشفورد
رزاق ادوتی در نقش گروهبان پیتون ولز
جرد هریس در نقش دکتر چارلز آشفورد
مایک اپس در نقش لوید جفرسون «ال.جی.» وید
ساندریان هالت در نقش تری مورالس
متیو جی تیلور در نقش نمسیس
ایان گلن در نقش دکتر سم آیساکس
زاک وارد در نقش نیکولای جینویف
آمبر مارشال در نقش فرزند دختر
فرانک شیسورن
باب منصور لعلج

باب منصور لعلج
باب منصور لعلج (انگلیسی: Bab Mansur al-'Alj) یا باب المنصور، یک دروازه یابود در شهر تاریخی مکناس در مراکش است. این دروازه یا باب در بخش جنوبی کاخ الهدیم واقع شده است و به نوعی راه ورودی به قصبه مولای اسماعیل است که در اواخر ۱۷ و ابتدای ۱۸ میلادی ساخته شده است.
لامبورگینی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 :  
نوع: شرکت تابعه
صنعت: صنعت خودروسازی
سرنوشت: خریداری توسط آئودی (۱۹۹۸)
بنا نهاده: ۳۰ اکتبر ۱۹۶۳ (۱۹۶۳-10-۳۰)
بنیانگذاران: فروچیو لامبورگینی
دفتر مرکزی: سانتاگاتا، بولونیا، ایتالیا
محدودهٔ فعالیت: جهانی
افراد کلیدی: اشتفان وینکلمان (مدیرعامل)
خروجی تولید:  ۲٫۱۹۷ دستگاه خودرو (۲۰۱۲)
درآمد:  ۴۶۹ میلیون یورو (۲۰۱۲)
سود:  ۲۴ میلیون یورو (۲۰۱۲)
مجموع سهام:  ۸۳۷ میلیون یورو (۲۰۱۲)
مالک: گروه فولکس‌واگن
تعداد کارکنان: ۸۳۱ نفر (۲۰۱۲)
مادر: آئودی
شرکت‌های وابسته: دوکاتی ایتال‌دیزاین
وبگاه: lamborghini.com
موزه لامبورگینی در سن‌آگاتا بولونیز
لامبورگینی (به ایتالیایی: Lamborghini) شرکت خودروسازی ایتالیایی است، که به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از گروه فولکس‌واگن، در زمینه طراحی و ساخت خودروهای سوپر اسپرت فعالیت می‌کند.
شرکت لامبورگینی در سال ۱۹۶۳ توسط فروچیو لامبورگینی تأسیس شد و در سال ۱۹۹۸ گروه آئودی آن را با قیمت ۱۱۰ میلیون دلار خریداری کرد، که در ساختار این گروه خودروسازی آلمانی و به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از شرکت آئودی قرار گرفت که خود زیرمجموعه گروه فولکس‌واگن است.
دفتر مرکزی این شرکت در دهکده‌ای کوچک به نام سن‌آگاتا، بولونیز قرار دارد و تحت مدیریت آئودی، در خط تولید کارخانجات خود، مدل‌های اونتادور، سیان، اوراکان و اوروس را تولید می‌نماید.
تاریخچه

فروچیو لامبورگینی؛ بنیانگذار لامبورگینی، تحصیلاتش را در زمینه طراحی ماشین‌آلات کشاورزی و صنعتی، به پایان رساند، سپس وارد ارتش ایتالیا شد و در بخش نیروی هوایی مشغول به کار گردید. در جنگ جهانی دوم او به عنوان مکانیک، در یک کارخانه مشغول به کار شد و پس از جنگ، با استفاده از بقایای تجهیزات نظامی کارخانه موردنظر، به تولید تراکتور پرداخت؛ ولی او عاشق خودروهای سریع بود و همواره رؤیای سرعت، در سر می‌پروراند.
وی در سال ۱۹۴۷ با تقویت پیشرانه یکی از مدل‌های فیات، یک خودرو مسابقه‌ای فراهم کرد و در سال ۱۹۴۸ با این خودرو، در یک مسابقه محلی شرکت نمود.
تاریخچه > ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵

چندین دلیل متفاوت از چرایی و چگونگی ورود لامبورگینی به دنیای خودروها وجود دارد. یک افسانه حکایت از بحث بین انزو فراری (رئیس کارخانه فراری) و فروچیو لامبورگینی دارد، آن هم بر سر اینکه چه کسی می‌تواند خودروهای بهتری را تولید کند. داستان دیگر بیان می‌کند که فروچیو به‌طور پیوسته در اوقات فراغت، به پیاده‌سازی پیشرانه و سایر قطعات خودروی شخصی خود، که در اکثر مواقع فراری یا مازراتی بود، می‌پرداخت. سپس شاسی، سامانه تعلیق، ترمز خودرو و سامانه برق‌کشی آنها را بررسی می‌کرد. آنچه که او کشف کرد این بود که بسیاری از بخش‌های وسایل نقلیه او در واقع مشابه بخش‌های مورد استفاده در تراکتورهای تولید شده در کارخانه او بودند، با این حال قیمت دینام یا تایر ایتالیایی نصب شده در فراری، به سه برابر قیمت معمول می‌رسید؛ بنابراین در واقعیت، چشم‌انداز کسب و کار اولیه او، خیلی در مورد طراحی لامبورگینی میورا نبود، بلکه به نوع فرصت کسب‌وکار/درآمد موجود در بازار قطعات مربوط می‌شد.
در ۱۹۶۲، با این مفهوم کسب‌وکار مکمل در ذهن لامبورگینی، او شروع به پایه‌ریزی شرکت خود کرد. در ماه مه ۱۹۶۳، او شرکت فروچیو لامبورگینی خودرو را تأسیس و زمین بزرگی را نیز در سن‌آگاتا بولونیز برای راه‌اندازی فروشگاه خود خریداری کرد. فروچیو در آن زمان، طراحی فوق مدرن، و تأسیسات ساخت را در کنار فضای اداری خود در نظر گرفت.
در عرض چند ماه پس از تأسیس فروشگاه خودرو در سال ۱۹۶۳، لامبورگینی توانایی‌های تیم خود را در معرض آزمایش قرار داد. این آزمایش در قالب یک طرح مفهومی خودرو برای نمایشگاه خودرو تورین، در نوامبر همان سال اجرا شد.
با وجود شانس اندک و زمان کم، فرونچیو و تیمش، به نحوی چشمگیر موفق به ادامه کار خود و غلبه بر مشکلات شدند. با توسعهٔ بموقع برای نمایشگاه خودروی تورین ۱۹۶۳، نخستین لامبورگینی با نمونه اولیه لامبورگینی ۳۵۰جی‌تی‌وی شروع به کار کرد. این مدل در نمایشگاه، نظر منتقدان را به خود جلب کرد. به‌طور کلی این خودرو نه تنها به عنوان نخستین تلاش فوق‌العادهٔ فروچیو محسوب می‌شد، بلکه به نوبه خود یک وسیله نقلیه عالی نیز محسوب می‌شد. پیشرانه ۳۶۰ اسب بخار ۱۲ سیلندر، نیروی لازم برای این مدل را تأمین می‌کرد، که توسط مهندس سابق فِراری، جیوتو بیتزارینی طراحی شده بود و البته تأثیر قابل‌توجهی نیز در پروژه‌های آینده لامبورگینی داشته است.
پس از نمایشگاه خودرو تورین، فروچیو تصمیم به ساخت مدل ۳۵۰جی‌تی‌وی، ولی با طراحی فرانکو اسکالیونه را گرفت. او سپس با مشهورترین مؤسسه طراحی میلان، کاروزریا تورینگ، تماس برقرار کرد. فیلیس بیانکی آندرلونی از کاروزریا تورینگ، طراحی ۳۵۰جی‌تی‌وی را برای ساخت مدل جدید لامبورگینی ۳۵۰جی‌تی و به دنبال آن لامبورگینی ۴۰۰جی‌تی کافی دانست.
در طول سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ لامبورگینی، برای نخستین بار، حس احترام و تقدیر را از سراسر جهان دریافت کرده و مورد توجه بزرگان صنعت خودروسازی قرار گرفت. پس از چند بررسی کیفیت محصول توسط نشریات خودرو و روزنامه‌های آمریکایی و اروپایی، محصولات این شرکت شروع به جذب خریدار کردند.
تاریخچه > ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹

در ابتدای سال ۱۹۶۵، لامبورگینی به‌طور پیوسته تأکید می‌کرد که هرگز علاقه‌مند به انجام پروژه‌های مربوط به آینده یا عجیب، نشده است. فروچیو علاقه‌مند به طرح‌های مفهومی (نمایشی) نبود، او به سادگی می‌خواست که خودروهای عادی فوق‌العاده سریع و بی عیب و نقص را تولید کند. دو مهندس باهوش جوان از بولونیا، فرونچیو را درک کردند و بر روی یک طرح مفهومی در ذهن خود کار کردند. ایده این بود، که یک ماشین مسابقه‌ای کمی رام‌تر، برای جاده‌ها و قابل استفاده در حومه شهر، طراحی کنند.
پروژه آن‌ها، به صورت مخفیانه، با نام تی‌پی ۴۰۰ و یک طراحی پیشرانه سطح متوسط، با پیشرانه ۱۲ سیلندر ۴ لیتری ۴۰۰جی‌تی که به صورت اریب در پشت کابین نصب شده بود، شروع شد. این مکان قرارگیری پیشرانه، از خصوصیات منحصر بفرد در این خودرو بود، زیرا تا آن زمان هیچ خودرو جاده‌ای اسپرت، پیشرانه خویش را در پشت کابین نصب نکرده بود. شاسی لامبورگینی میورا از ورق فلزی خم شده و جوش داده ساخته شده بود که باعث کاهش وزن بیشتر و افزایش عملکرد و قابلیت هندلینگ می‌شد.
به منظور تأمین سابقه‌ای برای بسیاری از لامبورگینی‌های آینده، نام این مدل جدید میورا از گاوهای مسابقه‌ای اقتباس شد. گاوهای میورا ظاهراً از قوی‌ترین گاوهای نر مسابقه‌ای بودند و همچنین به عنوان باهوش‌ترین و درنده‌ترین آن‌ها نیز محسوب می‌شدند. وقتی به خودرو میورا از جلو با درب‌های که رو به بالا باز می‌شوند، نگاه کنیم، نام آن بسیار مناسب به نظر می‌رسد.
دوباره با وجود زمان محدود و فشرده، بدنه خودروی میورا برای نمایش در نمایشگاه خودروی تورین در اکتبر ۱۹۶۵، به موقع تکمیل شد. این نمونه اولیه، یک هدف لحظه‌ای بود، اما منتقدان مخالف، به طراحی پیشرانه جلوی آن انتقاد کردند و متقاعد نشدند که میورا بتواند به عنوان یک ماشین جاده‌ای موفق عمل کند.
نوچیو برتون و تیم طراحی او، طرح میورا را کمی عجیب تر از طرح‌های امروزی ساخت، اما مارچلو گاندینی، میورا را به یک ابرماشین جاده‌ای قابل بقا تبدیل کرد. سپس گاندینی اعلام کرد که از اکتبر ۱۹۶۵ تا فوریه ۱۹۶۶، همه کارکنان لامبورگینی در هفت روز هفته و ساعت‌ها به منظور آماده‌سازی میورای مناسب جاده برای نمایش در نمایشگاه خودرو ژنو و بلافاصله پس از آن برای تولید انبوه تلاش می‌کردند.
نمونه اولیه میورا در اکتبر ۱۹۶۵ به عنوان یک شاسی هموار نمایش داده شده بود و تنها در چهار ماه تبدیل به نخستین ابرماشین جهان شد.