stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یاروسلاو سیلهاوی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 دسامبر ۲۰۱۸:  دسامبر ۲۰۱۸
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۳ نوامبر ۱۹۶۱ ‏(۶۲ سال)
زادگاه:  پلزن
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۶۷–۱۹۷۵:  TJ Chotěšov
۱۹۷۵–۱۹۷۸:  ČSAD Plzeň
۱۹۷۸–۱۹۷۹:  باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۰ |  باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن |  ۸ |  (۰) |
| ۱۹۸۰–۱۹۹۰ |  RH Cheb |  ۲۴۳ |  (۹) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۴ |  باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ |  ۸۳ |  (۳) |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۷ |  Petra Drnovice |  ۶۹ |  (۸) |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۹ |  باشگاه فوتبال ویکتوریا ژیژکوف |  ۶۲ |  (۵) |
| مجموع |   |  ۴۶۵ |  (۲۵) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۰–۱۹۸۸ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال چکسلواکی |  ۱۸ |  (۰) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۱ |  تیم ملی فوتبال چکسلواکی |  ۴ |  (۰) |
| ۱۹۹۲ |  Czechoslovakia B |  ۱ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۵–۲۰۰۷:  AC Sparta Prague B
۲۰۰۷–۲۰۰۸:  SK Kladno
۲۰۰۸:  باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن
۲۰۰۱–۲۰۰۹:  تیم ملی فوتبال جمهوری چک (assistant)
۲۰۰۹–۲۰۱۱:  Dynamo České Budějovice
۲۰۱۱–۲۰۱۴:  باشگاه فوتبال اسلوان لیبرتس
۲۰۱۴–۲۰۱۵:  باشگاه فوتبال باومیت یابلونتس
۲۰۱۶:  باشگاه فوتبال دوکلا پراگ
۲۰۱۶–۲۰۱۷:  باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ
۲۰۱۸–۲۰۲۳:  تیم ملی فوتبال جمهوری چک
۲۰۲۴:  عمان
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
یاروسلاو سیلهاوی (انگلیسی: Jaroslav Šilhavý؛ زادهٔ ۳ نوامبر ۱۹۶۱) بازیکن سابق و مربی کنونی فوتبال اهل جمهوری چک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن، باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ، و باشگاه فوتبال ویکتوریا ژیژکوف اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال چکسلواکی و چکسلواکی بازی کرده‌است.
شوان پرور

| شوان پرور | شوان پرور |
| --- | --- |
شوان پرور در حال بستن قرارداد در سوئد، (سال ۲۰۰۵): شوان پرور در حال بستن قرارداد در سوئد، (سال ۲۰۰۵)
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۳ دسامبر ۱۹۵۵ ‏(۶۸ سال) سیورک، ترکیه 
پیشه(ها): شاعر، نویسنده، خواننده، بازیگر
ساز(ها): دیوان
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۴-اکنون
وبگاه: www.sivan-perwer.com
شوان پرور (به کردی: Şivan Perwer/شڤان په‌روه‌ر/شوان په‌روه‌ر) (زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۵۵ در شهر سیورک ، در استان شانلی‌اورفه ترکیه، میان شهرهای دیاربکر و شانلی‌اورفه، از خوانندگان کردستان است.  ترانه‌های وی اکثراً حماسی است.
وی فعالیت هنری خود را از سال ۱۹۷۵ شروع کرد و تا سال ۲۰۰۲ بیش از ۲۲ اثر خلق نمود. یکی از آخرین آثار وی به نام Men bira te kirya از طرف آکادمی آرل کرو (Harles Cros) موفق به دریافت بزرگترین جایزهٔ هنری از ژاک شیراک، رئیس جمهور وقتِ فرانسه شد. بهترین آثار شوان پرور بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ عرضه شد؛ ولی بعدها، علی‌رغم فعالیت‌های هنری، به دلیل بیماری حنجره، کیفیت صدای خویش را از دست داد. در طول دوران اوج محبوبیت، سیاستمداران رده‌بالای کشورهای خاورمیانه، که به گونه‌ای با مسئلهٔ کردستان دست در گریبان بودند، به دلیل تحریک احساسات جوانانِ کرد جهت مبارزهٔ مسلحانه، از وی با تنفر یاد می‌کردند. پس از اصلاحات سیاسی ترکیه، اعطای آزادی‌های نسبی به کردهای ترکیه، رجب طیب اردوغان وی را جزء شخصیت‌های تاریخی ترکیه می‌داند. او از سال ۱۹۷۵ تاکنون در آلمان به سر می‌بَرد.
شوان از اسطوره‌های موسیقی و از شخصیت‌های ملی کُردهاست. تعداد بسیار زیادی از جوانان کرد، با الهام‌گرفتن از او و به عشق او دیوان (سازی که شوان پرور با آن می‌نوازد و تا حدودی شبیه تار و تنبور است) دارند و آن را به‌زیبایی می‌نوازند. شوان قبل از آنکه فعالیت خود در موسیقی حماسی به زبان کردی را شروع کند، در ترکیه به زبان ترکی موسیقی سنتی ترکیه آواز می‌خوانده و به «عاشق چوبان» مشهور بوده‌است.
اردوغان در یکی از سخنرانی‌هایش به شوان پرور، که از سال ۱۹۷۵ ترکیه را ترک کرده بود، خوشامد گفته و از این‌که حسرت طولانیِ شوان برای بازگشت به وطن اتمام یافته، احساس شادی و مسرت نمود.
آثار

Govenda Azadixwazan (۱۹۷۵)
kunk çıma tı lımej maki
Ey Ferat (۱۹۷۸)
Kine Em (۱۹۷۹)
Hay Dil (۱۹۸۰)
Gele Min Rabe (۱۹۸۱)
Agiri (۱۹۸۲)
Bilbilo / Ferzê (۱۹۸۳)
Dotmam (۱۹۸۵)
Lê Dîlberê (۱۹۸۶)
Ya Star (۱۹۹۵)
Naze (۱۹۹۶)
Heviya Te (۱۹۹۹)
Roj û Heyv (۲۰۰۰)
Sarê (۲۰۰۱)
Helbestên bijartî yên 1 /Kirîvê (۲۰۰۲)
Helbestên bijartî yên 2/Klasîk (۲۰۰۳)
Helbesten Bijarti yên ۳ (۲۰۰۴)
Min bêriya te kiriye (۲۰۰۴)
خم (فیلم)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: Dan Rosen
تهیه‌کننده: Michael Amato, Jeremy Lew, Ted Schipper, Alain Siritzky
نویسنده: Dan Rosen
بازیگران: متیو لیلارد میشل وارتان راندال باتینکف کری راسل دانا دلانی
موسیقی: Shark
فیلم‌بردار: Joey Forsyte
تدوین‌گر: Glenn Garland
توزیع‌کننده: تریمارک پیکچرز
تاریخ‌های انتشار: ۲۴ ژانویه ۱۹۹۸
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
کشور:  ایالات متحده آمریکا
«خم» (انگلیسی: The Curve (film)) یک فیلم است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به متیو لیلارد، میشل وارتان، کری راسل، و دانا دلانی اشاره کرد.
دانشکده دولتی موسیقی گنیسین

ساختمان اصلی
دانشکده دولتی موسیقی گنیسین (روسی: Государственный музыкальный колледж имени Гнесиных) یکی از مراکز مشهور و برجستهٔ آموزش موسیقی در مسکو روسیه است.
این مرکز عالی آموزشی در ۱۵ فوریهٔ ۱۸۹۵ با نام «مؤسسهٔ گنیسین» توسط سه خواهر پایه‌گذاری شد. خواهران گنیسین در رشتهٔ نوازندگی پیانو در کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو تحصیل کرده بودند. ساخت ساختمان مدرن این مرکز در سال ۱۹۳۷ صورت پذیرفت و بخش اصلی آکادمی موسیقی آن (مشهور به «آکادمی موسیقی گنیسین») در سال ۱۹۴۶ ساخته شد. این دانشکده یکی از مراکز عالی و نخبهٔ آموزش موسیقی و مشهورترین مرکز، پس از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو محسوب می‌شود.
از دانش‌آموختگان مشهور این مرکز می‌توان به نیکلای باسکف، سونیا بلوسووا، دیما بیلان، مارینا ولادیمیروونا دیویاتوا، الینا ایبراگیمووا، فیلیپ کیرکوروف، یوگینی کیسین، لیف کنیپر، بوریس پارسادانیان، ویساریون شیبالین، میکائیل تاریوردیف، والنتینا تولکونووا، یولیا ولکوا و تیخون خرینیکوف اشاره کرد.
همچنین از استادان و مدرسان این مرکز آموزشی می‌توان از تیموفی دوکشیتسر، میخائیل گنیسین و آرام خاچاتوریان نام برد.
ریچارد کوئنتین سامنیک

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Richard-Quentin Samnick
زادروز:  ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال)
زادگاه:  نوآزی-لو-گران
قد:  ۱٫۹۰ متر (۶ فوت ۳ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۷–۲۰۱۱:  باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال باری |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  ← Martina Franca (قرضی) |  ۱۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۸ |  Châteauroux |  ۵۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۰ |  Quevilly-Rouen |  ۳۸ |  (۲) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال فرانسه |  ۴ |  (۱) |
| ۲۰۱۲ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال فرانسه |  ۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱:۵۶, ۴ دسامبر ۲۰۲۰ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۱۳:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱:۵۶, ۴ دسامبر ۲۰۲۰ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۱۳
ریچارد کوئنتین سامنیک (انگلیسی: Richard-Quentin Samnick؛ زادهٔ ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن و باشگاه فوتبال باری اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال فرانسه و زیر ۲۰ سال فرانسه بازی کرده‌است.
تسکوو

| تسکوو | تسکوو |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچمنشان:   پرچمنشان
موقعیت تسکوو در نقشه: موقعیت تسکوو در نقشه
تسکووLocation in the جمهوری چک: تسکووLocation in the جمهوری چک
مختصات: ۴۹°۴۹′۱۰″ شمالی ۱۳°۴۵′۴۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۸۱۹۴۴°شمالی ۱۳٫۷۶۲۵۰°شرقی﻿ / 49.81944; 13.76250: مختصات: ۴۹°۴۹′۱۰″ شمالی ۱۳°۴۵′۴۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۸۱۹۴۴°شمالی ۱۳٫۷۶۲۵۰°شرقی﻿ / 49.81944; 13.76250
کشور:  جمهوری چک
منطقه: منطقه پلزن
ناحیه: Rokycany
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۲۹ کیلومتر مربع (۱٫۶۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۶۳ متر (۱۵۱۹ فوت)
جمعیت (۱٫۱٫۲۰۱۵): جمعیت (۱٫۱٫۲۰۱۵)
 • کل: ۱۲۵
 • تراکم: ۲۹/کیلومتر مربع (۷۵/مایل مربع)
کد پستی: ۳۳۸ ۰۸
وبگاه: http://www.cekov.rokycansko.cz
تسکوو (به چکی: Cekov) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه روکیتسانی واقع شده‌است. تسکوو ۴٫۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۵ نفر جمعیت دارد و ۴۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تنوره آسیابهای فتح‌آباد عرب

| تنوره آسیابهای فتح‌آباد عرب | تنوره آسیابهای فتح‌آباد عرب |
| --- | --- |
نام: تنوره آسیابهای فتح‌آباد عرب
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شهرستان فیروزآباد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: آسیاب
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۷۱۹۴
تاریخ ثبت ملی: ۱۲ بهمن ۱۳۸۱
تنوره آسیابهای فتح‌آباد عرب مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان فیروزآباد، بخش مرکزی، روستای فتح‌آباد عرب واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۱۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بلغارستان در طول جنگ جهانی دوم

بلغارستان در طول جنگ جهانی دوم
  بلغارستان پیش از جنگ جهانی دوم//           // دوبرویا جنوبی، بازپس گرفته شده از پادشاهی رومانی پس از پیمان کرایوا و جایزه دوم وین، سال ۱۹۴۰  مقدونیه شمالی، پوموراولیه جنوبی و تریاکای غربی ضمیمه شده در سال ۱۹۴۱//           // حاکمیت نظامی بلغارستان از سال ۱۹۴۳  مرز در سال ۱۹۴۱  مرز در ۲۰۰۰
استقبال مردم صوفیا از ارتش اول بلغارستان پس از بازگشت از اتریش در پایان جنگ در اروپا، هفدهم ژوئن ۱۹۴۵
تاریخ بلغارستان در طول جنگ جهانی دوم شامل یک دوره اولیه بی‌طرفی تا اول مارس سال ۱۹۴۱، دوره اتحاد با نیروهای محور تا ۹ سپتامبر سال ۱۹۴۴ (ورود ارتش سرخ به بلغارستان) و دوره هم پیمانی با متفقین در سال پایانی جنگ می‌شود.
بی‌طرفی اولیه (۱۹۴۱-۱۹۳۹)

دولت پادشاهی بلغارستان با نخست‌وزیری گئورگی کیوسیوانوف با وجود این که پیش از آن به دستور تزار بوریس سوم تمامی مفاد پیمان سن استفانو در محدودیت‌های نظامی را زیر پا گذاشته بود، پس از آغاز جنگ جهانی دوم، در ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۳۹ رسماً موضع بی‌طرفی اتخاذ کرد. حاکمان بلغارستان تصمیم داشتند تا پایان جنگ این موضع را حفظ کنند؛ اما امیدوار بودند بتوانند بدون خونریزی سرزمین‌های از دست رفته در جنگ دوم بالکان و جنگ جهانی اول را بازیابند و سرزمین‌های دیگر با اکثریت بلغار در کشورهای همسایه را تصاحب کنند. با این حال، مشخص بود که موقعیت تعیین‌کننده بلغارستان در بالکان منجر به فشار شدید هر دو جناح جنگ جهانی خواهد شد.
بی‌طرفی اولیه (۱۹۴۱-۱۹۳۹) > کمونیست‌ها

پیمان عدم تجاوز بین شوروی و آلمان و حمله آن‌ها به لهستان در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹، کمونیست‌های بلغارستان را نگران و به آن‌ها حس خیانت از جانب شوروی القا کرد. برخی اعضای حزب با توجیه اقدام شوروی آن را برنامه‌ای برای کشیده نشدن به جنگ با آلمان توسط بریتانیا و فرانسه و محافظت از جمعیت اسلاو شرق لهستان دانستند.
با ترور آرماند کالینسکو، نخست‌وزیر رومانی توسط عوامل تندرو فاشیست در ۲۲ سپتامبر سال ۱۹۳۹، ترس از اتفاقات مشابه باعث شد دولت بلغارستان فعالیت احزاب راست‌گرا را محدود کند و موقعیت آن‌ها را در هیئت وزیران و ارتش به خطر بیندازد. این امر موجب قدرت گرفتن و آزادی عمل بیشتر برای کمونیست‌ها شد. کمونیست‌ها برای از میدان به در کردن رقیبان دموکرات خود نیز آن‌ها را عوامل فرانسه و بریتانیا با هدف نقض بی‌طرفی بلغارستان و کشیدن این کشور به جنگ با آلمان در طرف غربی‌ها معرفی کردند. ارتقا موقعیت کمونیست‌ها در بلغارستان علاوه رفع سال‌ها ممنوعیت نشر بسیاری از کتب و فیلم‌های روسی، حتی دولت این کشور را بر آن داشت ۵۰۰ تن از افراد چپ‌گرا را که به جرم حضور در جنگ داخلی اسپانیا محکوم شده بودند، عفو کند و حق شهروندی را به آن‌ها بازگرداند.
ورق بخت کمونیست‌ها وقتی علیه آن‌ها بازگشت که دولت جهت کنترل اعتراض کارگران صنعت تنباکو برای افزایش ۳۰ درصدی دستمزد که به اعتصاب گسترده سراسری به رهبری کمونیست‌ها انجامید، با افزایش نسبی حقوق‌ها، همه عوامل اصلی تحریک به اعتصاب از جمله چند تن از اعضای بلندپایه حزب کمونیست‌ها را بازداشت کرد. این اتفاقات با آگاهی بخشیدن نسبت به ناآرامی‌ها و نارضایتی‌های اقتصادی، به دولت بلغارستان نشان داد نمی‌تواند به کمونیست‌ها اعتماد کند.
در ماه‌های بعد عناصر کمونیست با مخالفت با حضور آلمانی‌ها، تلاش زیادی برای متمایل کردن حاکمیت به سمت شوروی و امضای پیمان با آن کردند. در ماه سپتامبر ۱۹۴۰ حزب کمونیست با صدور بیانیه ای بحث‌برانگیز آلمانی‌ها را به ترویج احساسات ضد روسی در بالکان و دولت بلغارستان را به راه دادن ستون پنجم حامی آلمان به کشور متهم کرد.
بی‌طرفی اولیه (۱۹۴۱-۱۹۳۹) > انتخابات مجلس ملی

اواخر ماه اکتبر ۱۹۳۹ تزار بوریس سوم با مشاهده ناآرامی‌های سیاسی از نخست‌وزیر کیوسکیایوانف خواست با بازسازی کابینه و انحلال مجلس برای انتخابات سراسری برنامه‌ریزی کند. با انجام اقدامات ویژه همچون وضع قوانین خاص در پذیرش نامزدها و عدم برگزاری همزمان انتخابات در حوزه‌های مختلف سعی شد نمایندگان حامی دولت به مجلس راه پیدا کنند. در نتیجه بسیاری از سیاستمداران سرشناس رقیب نتوانستند رای لازم را کسب کنند و تنها ۲۰ کرسی به مخالفان دولت رسید. تزار بوریس سوم پس از انتخابات با استعفای کیوسکیایوانف موافقت کرد و در ۱۵ فوریه بوگدان فیلوف، یک چهره خوشنام دانشگاهی را مأمور به تشکیل دولت نمود. هدف از انتخاب فیلوف که تجربه سیاسی اندکی داشت، تلطیف چهره نخست‌وزیری و کنترل هر چه بیشتر تزار بر اقدامات دولت بود. فیلوف که بیشتر دارای نظراتی به سمت آلمانی‌ها بود، پتر گابروفسکی، سیاستمدار دیگر حامی آلمانی‌ها را به مقام کلیدی وزارت کشور منصوب کرد.
با وجود نفوذ هر چه بیشتر سیاستمداران متمایل به آلمان در هیئت دولت، تزار در سخنرانی که در ۲۴ فوریه ۱۹۴۰ انجام داد، تأکید کرد هیچ تغییری در سیاست بی‌طرفی کشورش ایجاد نشده‌است.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > تردید در بی‌طرفی

شکست برق آسای متفقین غربی در مقابله با تهاجم آلمان نازی به فرانسه و کشورهای سفلی، بلغارستان را که خود را در موقعیتی مشابه بلژیک بی‌طرف می‌دید، به تردید انداخت و چهره متفقین را بیش از پیش مخدوش کرد. با وجود تأکید مجدد فیلوف در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۰ بر بی‌طرفی بلغارستان، این کشور پیش از این شروع به تقویت روابط خود با آلمان کرده بود. به گشتاپو، پلیس مخفی آلمان نازی اجازه داده شده بود آزادانه تر در بلغارستان فعالیت کند و فعالیت‌های ضدیهودی افزایش پیدا کرده بود. کمک به سزای آلمان در مسئله دوبرویای جنوبی نیز تأثیر زیادی بر افزایش احساسات حامی آلمان در بلغارستان و روی برگردانی از شوروی (روسیه به عنوان ناجی این کشور از سلطه امپراتوری عثمانی) داشت.
در ماه‌های اکتبر و نوامبر سال ۱۹۴۰ همزمان با آغاز حمله ایتالیا به یونان، با بی خطر شمردن این اقدام، هیتلر و موسولینی از بلغارستان خواستند به پیمان سه‌جانبه (Tripartite Pact) بپیوندد اما تزار بوریس سوم با نوشتن نامه و سفر به برلین با تأکید مجدد بر سیاست بی‌طرفی و با اشاره به خطر ترکیه و شوروی و عدم آمادگی نظامی و اقتصادی کشورش با آن‌ها مخالفت کرد اما قول همکاری‌های غیررسمی را داد. یکی از بزرگترین دلایل رد این درخواست عدم تمایل بلغارستان به کشیده شدن در جنگ یونان و ایتالیا به خصوص با عملکرد مفتضحانه ایتالیا بود.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > فشارهای خارجی > شوروی

در پی این تحولات شوروی با احضار سفیر بلغارستان اعلام کرد حاضر است برای جلوگیری از آنچه دست نشانده شدن حکومت بلغارستان همانند رومانی خوانده شد، هر گونه کمک اقتصادی مورد نیاز از جمله نفت، غذا و کمک‌های مالی را انجام دهد و از ادعاهای ارضی بلغارستان حمایت نماید. اواخر ماه نوامبر نماینده وزارت خارجه شوروی با حضور در صوفیه و دیدار با فیلوف، مجدداً پیشنهاد همکاری دو جانبه ای که نخستین بار در اکتبر ۱۹۳۹ مطرح شده بود، را ارائه و اضافه کرد در صورت پذیرفته شدن آن، بلغارستان می‌تواند بدون هیچگونه اعتراضی از جانب شوروی به پیمان سه‌جانبه آلمان نیز پیوندد. گفته می‌شود برای تطمیع هر چه بیشتر بلغارستان حتی قول حمایت جهت دستیابی این کشور نه تنها به تراکیه یونان بلکه به سرزمین اروپایی ترکیه (به جز تنگه بسفر) نیز از طرف شوروی داده شد. همزمان کمونیست‌های بلغارستان با انتشار برگه‌هایی، مفاد پیشنهادهای شوروی را علنی کردند. دولت بلغارستان نسبت به درز محتوای مذاکرات معترض شد که این مسئله از جانب شوروی رد گردید. گفته می‌شود با انتشار این برگه‌ها، پیشنهادهای شوروی به شدت مورد اقبال عمومی قرار گرفت و صدها هزار نامه مبنی بر پذیرش آن به دفاتر دولتی ارسال گردید. حزب کمونیست آن را نوعی تأیید در همه‌پرسی تلقی کرد. برخی تحلیل گران غربی بر این باور بودند که شوروی انتظار پذیرش دولت بلغارستان را نداشته بلکه تنها با هدف رشد محبوبیت خود و گرفتن انحصار از آلمان در میانجیگری‌های ارضی دست به این عمل زد است. به این شکل پیش رفتن مسئله و آگاهی از سیاست شوروی دولت بلغارستان بیشتر از قبل از پذیرش آن دور شد.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > فشارهای خارجی > بریتانیا

بریتانیا تلاش می‌کرد با پیشنهاد تضمین استقلال و یکپارچگی بلغارستان از ورود این کشور به اردوی آلمان جلوگیری کند. جورج ششم در اکتبر ۱۹۴۰ با نوشتن نامه دیگری به بوریس سوم بر پایبندی بریتانیا بر تعهدات پیشین خود تأکید و حتی اضافه کرد این کشور هیچگاه به شکل سفت و سختی سیاست حفظ شرایط فعلی (اشاره به اراضی بلغارستان در کنترل همسایگان) را دنبال ننموده‌است. به هر صورت بریتانیا جهت حفظ توازن، از همان ابتدا همسایگان بلغارستان را جهت تهدید این کشور به جنگ در صورت پیوستن آن به آلمان تحریک می‌کرد. با وجود این که امید چندانی به دخالت سایر کشورهای بالکان نمی‌رفت، ترکیه در ظاهر متحد بریتانیا به حساب می‌آمد. ارتش این کشور با وجود استفاده از ادوات قدیمی، به اندازه ای بزرگ بود که خطری جدی برای بلغارستان به‌شمار بیاید. هدف بریتانیا این بود که ترکیه را متقاعد کند که به بلغارستان اعلام دارد هر گونه تحرک آلمانی‌ها درون مرزهای بلغارستان برای حمله به یونان یا هر گونه اقدام خصمانه این کشور علیه یونان بلافاصله به جنگ با ترکیه خواهد انجامید.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > فشارهای خارجی > ترکیه

سیاست ترکیه تا به آن زمان مبهم باقی مانده بود. اواخر نوامبر ۱۹۴۰ این کشور به بلغارستان اعلام کرد، در صورت عدم انجام اقدامات خصمانه، حاضر است با آن یک پیمان عدم تجاوز امضا کند. این پیشنهاد مورد اشتیاق آلمانی‌ها قرار گرفت زیرا می‌توانست یکی از جناح‌های حمله به یونان را حراست کند. اما سفیر ترکیه در صوفیه خاطر نشان کردن عبور نیروهای آلمانی از خاک بلغارستان نوعی نقض عهد به‌شمار خواهد رفت. دولت بلغارستان که پیشنهاد مشابه شوروی را رد کرده بود، تمایلی به امضای آن با ترکیه نداشت. تحرکات ماه دسامبر ارتش ترکیه در مرز مشترک و اقدام دولت بلغارستان در تغییر اسامی با ریشه ترکی نیز بر مذاکرات اثر منفی گذاشت. ماه فوریه ۱۹۴۱ ترکیه با رد ادعای آلمانی‌ها مبنی بر ناتوانی در دخالت نظامی، ورود هر قدرتی را به محدوده امنیتی خود نقض مرزهایش تلقی کرد. به هر روی حضور صدها هزار نظامی آلمانی در رومانی و مجارستان ادعای ترک‌ها را کم رنگ تر می‌کرد. نهایتاً به جای برگزیدن نوعی خودکشی ملی، ترکیه تصمیم گرفت که اگر نمی‌تواند بلغارستان را بی‌طرف نگاه دارد، لااقل بر بی‌طرف ماندن خود متمرکز شود. دست آخر پیشنهاد یک پیمان عدم تجاوز بر اساس پیمان مودت سال ۱۹۲۵ بین دو کشور، از طرف ترکیه ارائه گردید که با پذیرفته شدن از طرف بلغارستان منجر به امضای آن در ۱۷ فوریه ۱۹۴۱ شد. سفیر بریتانیا در صوفیه از این اقدام ابراز تاسف کرد.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > فشارهای خارجی > ایالات متحده

ایالات متحده در حالیکه پیشبینی می‌شد به زودی وارد جنگ شود، جهت آرام نگاه داشتن شرایط در بالکان، ژانویه ۱۹۴۱ ویلیام داناوان، نماینده شخصی رئیس‌جمهور را برای دیدار با رهبران کشورهای منطقه از جمله بلغارستان ارسال کرد. این نماینده پس از دیدار بی‌نتیجه با وزیرخارجه، با فیلوف، نخست‌وزیر دیدار نمود که با توجه به بی میلی بلغارستان بدون حضور مترجم بسیار کوتاه و بی‌حاصل ماند. داناوان در ملاقات با تزار نیز نتوانست پاسخ قاطعی دربارهٔ هیچ موضوعی بگیرد. او با اشاره به همراهی ایالات متحده و بریتانیا، نسبت به عواقب همکاری با آلمان به بلغارستان هشدار داد. بوریس در پاسخ تأکید کرد کشورش همچنان خواهان جلوگیری از درگیری با سایر کشورها از جمله آلمان است. نهایتاً در پاسخ به این پرسش داناوان که «آیا آلمان همچنان پاسخی از بلغارستان دریافت نکرده و در صورتی که مجبور به راه دادن به آلمانی شود، در جنگ دخالت خواهد کرد یا نه؟» بوریس تنها به نگاه کردن در چشمان او و لبخند زدن اکتفا کرد. مدتی بعد سفیر ایالات متحده در بلغارستان به دولت خود اعلام کرد دولت بلغارستان تحت تأثیر این دیدار قرار گرفته و اگر جلوی عبور آلمانی‌ها را نگیرد دست کم با آن‌ها همکار نخواهد کرد. در هر حال تهدید نامشخص کشوری با فاصله بسیار دور نمی‌توانست فشار سنگین قدرت‌های محلی را که نیروهای خود را در مرز بلغارستان متمرکز کرده‌اند، جبران کند.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > امضای پیمان

پس از شکست ایتالیا در حمله به یونان، در جریان سفری که فیلوف در روزهای نخست سال ۱۹۴۱ به وین (اتریش ضمیمه شده به آلمان) داشت، مقامات آلمانی با اشاره به خطر گرفتار شدن بلغارستان به سرنوشت کشورهای بالتیک، بار دیگر از این کشور خواستند به پیمان سه‌جانبه بپیوندد و به نیروهای آلمانی اجازه دهد برای کمک به ایتالیا از طریق بلغارستان به یونان حمله کنند. در حالی که دولت بلغارستان تمایلی به شرکت در جنگ نداشت و همچنان بر دلایل سابق (خطر ترکیه و شوروی و ناکارآمدی و عدم آمادگی نظامی) تأکید می‌کرد، خطر تهاجم آلمان و قول دریافت سرزمین‌هایی از یونان حتی بدون درگیری مستقیم نظامی، باعث شد بلغارستان در اول مارس ۱۹۴۱ پیمان سه جانبه را در وین امضا کند و به قوای محور بپیوندد. با توجه به امضای پیمان عدم تجاوز بین اتحاد جماهیر شوروی و آلمان، مخالفت کمی با این تصمیم در بلغارستان پدید آمد و مجلس ملی نیز به سرعت آن را تصویب کرد.
البته پیش از این هزاران سرباز آلمانی جهت آماده‌سازی‌های لازم برای حمله به یونان در بلغارستان حاضر بودند. دولت بلغارستان در ابتدا این مسئله را به خصوص برای عدم تحریک شوروی انکار می‌کرد. پس از علنی شدن حضور سربازان آلمانی در بلغارستان برخی مدعی شدند دولت شوروی پیش از این از مسئله آگاه بوده اما شوروی با رد آن، وجود هرگونه مذاکره در این رابطه را منکر شد.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > واکنش‌های خارجی

شوروی با ارسال چندین پیام به آلمان با اشاره به قرار گرفتن بلغارستان در محدوده امنیتی خود، ضمن اعتراض به عدم مشارکت مذاکرات، ابراز داشت در صورت بروز درگیری از طریق دخالت‌های خارجی (مشخصا ترکیه و بریتانیا) برای حفظ امنیت خود بی تفاوتت نخواهد ماند. وزیر خارجه آلمان در پاسخ مدعی شد آلمان هیچ قصدی برای نقض امنیت شوروی ندارد و عبور نیروهای آلمانی از بلغارستان نیز آن را به خطر نمی‌اندازد. گفته می‌شود شوروی این اطمینان را به دولت بلغارستان داد در صورتی که این اجازه را به آلمانی‌ها ندهد، در مقابل آن‌ها از بلغارستان دفاع خواهد کرد و اگر این حق به نازی‌ها اعطا گردد در صورت بروز هر مشکلی شوروی از بلغارستان حمایت نخواهد کرد و حتی تهدید نمود در این صورت بلغارستان و شوروی وارد جنگ خواهند شد.
فیلوف، نخست‌وزیر بلغارستان دلیل کشورش از پیوستن به قوای محور را نه تنها کمک آن‌ها در باز پس‌گیری دوبرویای جنوبی، بلکه حفظ صلحی عادلانه و دائمی و تضمین امکان توسعه و رفاه در این کشور دانست. او بر بی تأثیر بودن این اقدام در روابط دوستانه بلغارستان و شوروی و ترکیه نیز تأکید کرد.
بلافاصله پس از پیوستن بلغارستان به قوای محور حمله به منافع کشورهای غربی به خصوص بریتانیا آغاز شد. دقیقاً در روز امضای معاهده سفارت بریتانیا تعطیل شد و پلیس صوفیه اعلام کرد بمبی در شبکه آبرسانی این شهر کشف کرده که به بریتانیایی‌ها مرتبط بوده‌است. چندین تن به بهانه عضویت در سازمان اطلاعاتی بریتانیا دستگیر شدند. دولت بلغارستان روابط دیپلماتیک خود با دولت‌های در تبعید بلژیک، هلند و لهستان را قطع کرد اما از استرداد نمایندگان آن‌ها به آلمان امتناع ورزید. در پاسخ به این اقدامات دولت بریتانیا ۵ مارس ۱۹۴۱ رسماً روابط خود با بلغارستان را قطع کرد. وقتی سفیر بریتانیا عواقب ناگوار این اقدام بلغارستان را یادآوری کرد و از او خواست نتایج آن را به یادداشته باشد تا در آینده مسئولیت آن را بپذیرد فیلوف اعلام کرد بلغارستان نیازی به توصیه‌های بریتانیا برای حفظ استقلال خود ندارد. تزار نیز وقتی اعتراضات مشابهی را از سفیر بریتانیا شنید، بلغارستان را قربانی موقعیت جغرافیایی خود دانست و خاطر نشان کرد تاسفی از قطع روابط با بریتانیا نمی‌خورد. ۱۱ مارس کارکنان سفارت بریتانیا در بلغارستان وارد استانبول در ترکیه شدند. هنگامی که این افراد با وسایل خود در لابی هتلی حضور داشتند، بمب‌های کارگزاری شده در دو چمدان منفجر شد که به مرگ دو دیپلمات بریتانیایی و یک پلیس ترک انجامید. هفت دیپلمات و یک ترک دیگر نیز زخمی شدند. گفته می‌شود دو بمب منفجر شده و یک بمب دیگر عمل نکرده، توسط مأموران آلمانی یا بلغارستانی در چمدان‌ها در ایستگاه راه‌آهن صوفیه قرار داده شده بود. برخی نیز سرویس اطلاعاتی خود بریتانیا را مسئول این حادثه دانستند.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > یوگسلاوی > پیوستن یوگسلاوی به پیمان

۲۵ مارس یوگسلاوی تحت فشار آلمان مجبور به امضای پیمان سه‌جانبه شد. دولت یوگسلاوی تحت حاکمیت نایب السلطنه پل با وجود مخالفت اولیه، برای پیوستن به این پیمان چهار شرط قرار داده بود که ظاهراً توسط آلمانی‌ها مورد موافقت واقع گردید:
تضمین یک پارچگی ارضی یوگسلاوی
عدم عبور نیروهای آلمانی از خاک یوگسلاوی
عدم مشارکت فعالانه در جنگ
دسترسی به دریای اژه از طریق سالونیک
بلغارستان که از ادعای یوگسلاوی بر اراضی خود و برهم خوردن ثبات در بالکان واهمه داشت، با وجود چشم داشتن به سالونیک، از طرفداران این تصمیم بود. دولت بلغارستان پیش از این با احضار سفیر یوگسلاوی، به این کشور توصیه کرده بود این پیمان را امضا کند.
قدرتهای محوری (۱۹۴۴–۱۹۴۱) > یوگسلاوی > کودتا در یوگسلاوی

با امضای این پیمان اعتراضات و آشوب‌های گستره بسیاری از شهرهای یوگسلاوی مخصوصاً صربستان را فرا گرفت و بسیاری از نیروهای نظامی شروع به نافرمانی کردند. ۲۷ مارس، تنها دو روز پس از امضای پیمان، کودتای موفق نظامیان به رهبری ژنرال دوشان سیمویچ، فرمانده نیروی هوایی و ژنرال بورا میرکویچ، حاکمیت شاهزاده پل را سرنگون کرد. پل از مقام خود عزل و به تبعید فرستاده شد و پتر هفده ساله با حذف نایب السلطنه به سلطنت رسید. کودتا از جانب بسیاری با راهپیمایی‌های خیابانی مورد حمایت قرار گرفت. این افراد با حمل پرچم متفقین شعارهای ضد آلمانی سر می‌دادند. با این حال که سیمویچ به عنوان نخست‌وزیر جدید از محکوم کردن پیمان سه‌جانبه خودداری می‌کرد اما هیتلر با عصبانیت از این کودتا طرح حمله به این کشور را آماده کرد.