stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نبرد استالینگراد
تهاجم به استالینگراد

گروه ارتش ب قصد داشت جهت اجتناب از یک نبرد شهری پر خسارت، استالینگراد را از شمال و جنوب با سپاه‌های زرهی ارتش‌های ششم و چهارم زرهی ورماخت محاصره کند. آلمانی‌ها روز ۱۷ اوت به نخستین خط دفاعی استالینگراد حمله بردند. سپاه ۱۴ زرهی ورماخت تحت امر سپهبد گوستاف آنتون فون ویترسهایم در عرض پنج روز خط دشمن را شکست و در شمال استالینگراد به رود ولگا رسید. این اقدام دفاع شهر را از ناحیه ورتیاچی به دو نیم و اتصال ارتش شصت‌ودوم شوروی را به جبهه استالینگراد قطع کرد. بدین شکل این ارتش به جبهه جنوب شرقی شوروی ملحق شد. در جنوب نیز سپاه ۴۸ زرهی ارتش چهارم زرهی ورماخت توانست خود را به رود ولگا برساند. در این حال محافظت از جناح طولانی چپ نیروهای آلمانی در طول رود دون توسط ارتش‌های هشتم ایتالیا و دوم مجارستان با پشتیبانی تعداد کمی لشکر آلمانی، صورت می‌گرفت. مقرر شد ارتش سوم رومانی نیز که با گروه ارتش آ رو به جنوب می‌رفت، در طول این جناح در ناحیه کلتسکایا در ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی استالینگراد، مستقر شود.-
شوروی در تمامی طول ماه اوت در حال آماده‌سازی دفاع استالینگراد برای شرایط محاصره بود. از روز ۲۳ اوت هواگردهای لوفت‌وافه با انجام ۲۰۰۰ سورتی در عرض دو روز مقادیر زیادی بمب بر استالینگراد فرو ریختند که بیشتر بناهای آن را تخریب کرد. آمار رسمی شوروی مدعی مرگ ۴۰ هزار نفر در اثر این بمباران‌ها شده است. نخستین یگان‌های زرهی ورماخت همان روز ۲۳ اوت خود را در ۶۵ کیلومتری استالینگراد به رود ولگا رساندند تا دسترسی ارتش سرخ از شمال به این شهر مسدود شود. سه روز بعد استالین ارتشبد گئورگی ژوکوف را به نیابت فرماندهی عالی ارتش سرخ منصوب و مسئول دفاع از استالینگراد کرد. مسئولان شهری خواهان تخلیه کارخانه‌ها و جمعیت غیرنظامی آن بودند اما به جایی نرسیدند. به نقل از لازار برونتمن، روزنامه‌نگار روس، استالین ملولانه و غصبناک با این پرسش که «به کجا باید تخلیه شوند؟» با این اقدام مخالفت می‌کرد. در نهایت با تخریب شهر توسط بمباران‌های لوفت‌وافه، پذیرفته شد زنان و کودکان استالینگراد را ترک کنند.
با وجود سرعت اندک پیشروی در اثر مقاومت نیروی ارتش سرخ و شرایط نامساعد جغرافیایی، ارتش چهارم زرهی ورماخت نیز در نهایت روز ۱۰ سپتامبر در حاشیه جنوبی شهر به رود ولگا رسید تا استالینگراد از سه جهت به محاصره آلمانی‌ها درآید. بدین ترتیب تنها راه دسترسی شوروی به این شهر از روی رود ولگا در جانب شرقی آن بود. به هر صورت از روز ۲۵ اوت شرایط محاصره در استالینگراد اعلام و حکومت نظامی در آن شده بود.
پس از دو هفته گلوله‌باران، نیروهای آلمانی تهاجم به شهر را آغاز کردند. یک هنگ ورماخت پس شکسته شدن حلقه دفاعی درونی، روز ۱۴ سپتامبر به رود ولگا رسید. در جریان مبارزات سنگین خیابانی هفته‌های آتی نیروهای آلمانی موفق شدند ارتش شصت و دوم شوروی را تا کرانه رود ولگا عقب برانند. قرارگاه این ارتش چندین بار جابه‌جا و در نهایت در کرجی‌های نیمه‌فرورفته در ساحل شرقی رود مستقر شد. نیروهای شوروی که تنها چند گذرگاه در سلطه آن‌ها باقی مانده بود، با استفاده از قایق از سوی دیگر رود تدارکات، نیروی کمکی و تسلیحات دریافت می‌کردند و تحت پوشش توپخانه آن سوی رود بودند. تلاش مکرر نیروهای جبهه جنوب شرقی شوروی در ماه سپتامبر برای باز کردن راهی از شمال به شهر با شکست مواجه شد. نبرد استالینگراد به دلیل پافشاری طرفین برای پیروزی مبدل به پیکار خونینی شد که در آن هیچ‌یک اجازه عقب‌نشینی نداشتند.[نیازمند منبع] با وجود تعدادی اقدام دیگر در ماه اکتبر، ارتش ششم ورماخت نتوانست استالینگراد را کاملاً تصرف کند.
ضد حمله ارتش سرخ > طرح شوروی و نیروهای طرفین

استاوکا و ستاد کل ارتش سرخ در تمامی طول مورد آبی در حال طرح‌ریزی برای اجرای یک ضدحمله راهبردی علیه آلمانی‌ها به عنوان نخستین مرحله از کارزار زمستانه بودند. یریومنکو، فرمانده جبهه استالینگراد شوروی اوایل ماه اکتبر طرحی را برای یک ضدحمله گسترده ارائه کرد که بر اساس آن ارتش سرخ با حمله از سر پل‌های رود دن در شمال و ناحیه دریاچه در جنوب استالینگراد، ارتش ششم ورماخت را به محاصره درمی‌آورد. این طرح به دنبال رخنه عمیق ۹۰ تا ۱۲۰ کیلومتری نیروهای زرهی شوروی از مواضع نیروهای رومانیایی تا ناحیه کالاچ در پشت سر ارتش ششم ورماخت بود. گئورگی ژوکوف، نایب فرمانده کل ارتش سرخ با طرح یریومنکو موافقت، آن را هر چه بیشتر با قوای زرهی تقویت و استالین را بر امکان‌پذیر بودن آن متقاعد کرد. اجرای این عملیات در ابتدا برای اواخر ماه اکتبر برنامه‌ریزی شد اما تا میانه ماه نوامبر به تعویق افتاد. این ضد حمله موسوم به عملیات اورانوس به دنبال محاصره و انهدام نیروهای محور در مقابل استالینگراد بود. این حرکت با عملیات زحل برای پیشروی به سمت روستوف در جنوب غربی برای قطع مسیر پشت سر نیروهای آلمانی در شمال قفقاز و انهدام تمامی گروه ارتش‌های آ و ب ورماخت، ادامه میافت. همزمان جبهه‌های غربی و کالینین شوروی عملیات مارس را علیه گروه ارتش مرکز ورماخت به انجام می‌رساند تا ضمن پس‌گرفتن برخی اراضی، در انتقال نیروهای کمکی آلمان به مناطق جنوبی اختلال ایجاد کند.
شوروی جبهه جنوب غربی جدیدی تحت فرماندهی ارتشبد نیکولای واتوتین به منظور ایفای نقش انبر شمالی علیه ارتش سوم رومانی، تشکیل داد. شوروی اوایل ماه نوامبر ارتش بازسازی‌شده پنجم تانک خود به شکل مخفیانه به سرپل سرافیموویچ بر رود دن در شمال غربی استالینگراد منتقل کرد. در جناح جنوبی ارتش‌های پنجاه‌ویکم و پنجاه‌وهفتم جبهه استالینگراد شوروی انبر دیگر را علیه ارتش چهارم رومانی به اجرا می‌گذاشتند. برخلاف ضدحملات پیشین، شوروی ماه‌ها بر روی این طرح کار کرده بود و برای اجرای آن از بسیاری از نیروهای باتجربه و آموزش‌دیده استفاده می‌کرد.
آلمانی‌ها همچنین از ضعف نیروهای متحد خود در دفاع از جناحین حمله به استالینگراد آگاه بودند اما تقویت آن را به پس از تصرف شهر موکول می‌کردند. بر مبنای گزارش اطلاعاتی روز ۶ نوامبر بخش ارتش‌های خارجی شرق نیروی زمینی آلمان، تصور می‌شد شوروی از توان کافی برای یک تهاجم عمده در جنوب برخوردار نیست. یکی از دلایل این مسئله کارزار اطلاعاتی شوروی در القای اطلاعات غلط مبنی بر نبود قصدی برای تهاجم عمده ارتش سرخ در جنوب بود. اجرای برخی عملیات‌های تهاجمی در قسمت‌های مرکزی و شمالی خط مقدم و استقرار نیروهای ذخیره راهبردی شوروی در ناحیه مسکو تقویت‌کننده این فریب بود. تا روز ۱۲ نوامبر فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان می‌پنداشت تمرکز نیروهای دشمن در مقابل ارتش سوم رومانی در شمال استالینگراد تنها برای یک حمله کم‌عمق برای قطع کردن خط آهن این شهر است. ,سپاه ۴۸ زرهی ورماخت به عنوان نیروی ذخیره پشت سر نیروهای رومانیایی و ایتالیایی قرار داشت. این سپاه شرایط مناسبی نداشت و برای لشکر بیست و دوم زرهی آن تنها ۲۴ تانک عملیاتی باقی مانده بود. این سپاه در همراهی با لشکر چهاردهم زرهی ورماخت با ۵۱ تانک دیگر، کار دشواری در مقابل چهار سپاه متحرک شوروی با ۶۶۰ تانک داشت. در مجموع در این هنگام ارتش سرخ در ناحیه استالینگراد برتری عددی دو به یک داشت.
ضد حمله ارتش سرخ > اجرای ضد حمله

جبهه جنوب غربی شوروی روز ۱۹ نوامبر تهاجم خود را آغاز کرد. نیروهای رومانیایی که از تسلیحات ضد تانک و قوای ذخیره مؤثر برخوردار نبودند و به راحتی درهم‌کوبیده شدند. ارتش پنجم تانک شوروی بیشتر نیروهای سه لشکر رومانیایی شامل ۲۷ هزار نفر را به اسارت گرفت و وارد شکاف ایجاد شده در خط دشمن شد. دو سپاه این ارتش هر روز ۷۰ کیلومتر رو به جنوب پیش رفتند و تا روز ۲۲ نوامبر خود را به کالاچ در کرانه رود دن رساندند. پیش از که آلمانی‌ها قادر به انهدام پل‌ها شوند، نیروهای شوروی سرپلی بر رود به دست آوردند و روز بعد از گذشتند. روز ۲۳ نوامبر با اتصال سپاه ۲۶ تانک ارتش پنجم تانک از جبهه جنوب غربی شوروی به سپاه ۴ مکانیزه ارتش پنجاه‌وهفتم از جبهه استالینگراد شوروی در سووتسکویه در جنوب غربی کالاچ، حلقه محاصره تکمیل شد تا ۲۲ لشکر نیروهای محور شامل ۳۳۰ هزار نفر از جمله تمامی ارتش ششم و یک سپاه از ارتش چهارم زرهی ورماخت به دام بیفتند. شوروی برای اداره شمار زیاد محاصره‌شدگان از هفت ارتش تفنگ‌دار خود استفاده کرد؛ از این روز عملیات متعاقب آن مقیاس کوچک‌تری یافت.
ضد حمله ارتش سرخ > محاصره ارتش ششم

ارتش ششم قصد اقدام به شکستن محاصره را داشت اما هیتلر فرمان به حفظ استالینگراد به هر قیمت داد. پائولوس در ابتدا با اطاعت از فرمان پیشوا، اقدام به دفاع از مواضع خود در استالینگراد نمود و تلاشی برای خروج از محاصره صورت نداد. به هر حال وسایل نقلیه موتوری و حتی اسب کافی به منظور انجام چنین کاری نیز در اختیار او نبود و با توجه به اتمام سوخت تانک‌ها، این عمل می‌بایست با یورش گسترده پیاده‌نظام در یک پهنه‌ای جغرافیایی مسطح در مقابل دشمنانی به خوبی تامین‌شده انجام می‌گرفت که به احتمال قریب به یقین به سلاخی نیروهایش منجر می‌گردید.
تلاش ورماخت برای شکستن محاصره از بیرون

در عوض، گروه ارتش دن به فرماندهی فیلدمارشال اریش فون مانشتاین تشکیل شد تا محاصره را از بیرون بشکند و یک مسیر تدارکاتی برای ارتش ششم ورماخت باز کند. لوفت‌وافه موظف شد موقتاً تا هنگام شکسته شدن محاصره، از راه هوایی به نیروهای در محاصره تدارکات رسانی کند. آلمان تمامی ظرفیت ترابری هوایی خود را بر این مسئله متمرکز کرد. به هر صورت با وجود وعده هرمان گورینگ، فرمانده کل لوفت‌وافه بر رساندن روزانه ۶۰۰ تن تدارکات، با توجه به کاستی‌ها از جمله کمبود ادوات و وضعیت ضعیف پایگاه‌های هوایی ناحیه عملیاتی، تنها حداکثر ۳۰۰ تن تدارکات در روز به محاصره‌شدگان رسید. دفاع ضدهوایی سازمان‌یافته شوروی خسارت سنگینی به هواگردهای ترابری آلمانی وارد آورد. حدود ۷۳۰ هواگرد غیر ترابری آلمانی در میانه ماه نوامبر در منطقه قادر به کسب برتری هوایی در برابر بیش ۱۳۵۰ هواگرد دشمن نبود. در جریان تلاش برای تدارکات‌رسانی هوایی لوفت‌وافه بیش از ۴۸۰ هواگرد ترابری و بمب‌افکن تبدیل‌شده خود را از دست داد.
تلاش ورماخت برای شکستن محاصره از بیرون > عملیات وینترگویتر

مقالهٔ اصلی: عملیات وینترگویتر
فون مانشتاین از اوایل ماه دسامبر شروع به استقرار دو سپاه زرهی کرد؛ لشکرهای این دو سپاه از نقاط مختلف جبهه شرقی گرد آمدند. سپاه ۴۸ زرهی ورماخت در تلاقی رود دن و چیر در ۹۰ کیلومتری غرب استالینگراد و سپاه ۵۷ زرهی ورماخت در کوتِلنیکوو در ۱۵۰ کیلومتری جنوب غربی آن قرار گرفتند. به هر صورت توان این یگان‌ها از پیش صرف شده بود و یک «سایه» بیش از آن‌ها نمانده بود.
فون مانشتاین عملیات وینترگویتر برای شکستن حلقه محاصره را از روز ۱۲ دسامبر سال ۱۹۴۲ آغاز کرد. در ابتدا حرکت آلمانی‌ها به خوبی پیش رفت و لشکرهای ششم و بیست‌وسوم زرهی ورماخت روز بعد سرپلی بر رود آسکای به دست آوردند. با این حال مقاومت نیروهای شوروی رو به افزایش بود. شوروی ارتش دوم محافظ خود را از روز ۱۸ دسامبر به ناحیه منتقل کرد. شرایط زمستانی و پشتیبانی ناکافی هوایی وضعیت را برای آلمانی‌ها پیچیده‌تر می‌ساخت. با وجود دریافت لشکر هفتم زرهی به عنوان نیروی کمکی، سپاه ۵۷ زرهی ورماخت در نهایت نتوانست خط دشمن مقابل خود را بشکند. با وجود پیشروی ۵۰ کیلومتری عملیات وینترگویتر از روز ۲۱ دسامبر رسماً شکست خورد. ارتش‌های دوم محافظ و پنجاه‌ویکم شوروی روز ۲۴ دسامبر دست به ضدحمله زدند و از روز ۲۶ دسامبر سپاه ۵۷ زرهی ورماخت وادار به عقب‌نشینی به نقطه آغازین خود شد.
در همین حال شوروی تهاجمی را با عنوان «عملیات ساترن کوچک» از روز ۱۶ دسامبر از دن به سمت غرب با هدف رخنه در مواضع آلمانی‌ها در روستوف آغاز نمود تا تلاش آن‌ها برای شکستن محاصره را ناکام سازد و کل گروه ارتش را همراه ۴۰۰ هزار نفر دیگر از نیروهای ورماخت در قفقاز به دام بیندازد. این عملیات به برخی اهداف خود دست یافت و فون مانشتاین را وادار به رها کردن عملیات وینترگویتر نمود اما نتوانست یگان‌های آلمانی در جنوب را به محاصره درآورد.
تسلیم

از ماه دسامبر غذا، دارو و آب آلمانی‌های درون محاصره رو به پایان بود و ماه بعد، ژانویه سال ۱۹۴۳، بیشتر نیروهای پائولوس در وضعیت بیماری قرار داشتند.
شوروی از اواخر ماه نوامبر تبلیغات گسترده‌ای برای ترغیب نیروهای در محاصره به تسلیم به پا کرده بود. هواگردهای شوروی صدها هزار برگه به زبان‌های آلمانی، رومانیایی و ایتالیایی با مضمون بی‌نتیجه بودن مقاومت، بر سر آن‌ها فرو ریختند و کمونیست‌های آلمانی در همکاری با شوروی با بلندگو هم میهنان خود را به تسلیم تشویق نمودند. هیچ‌یک از این اقدامات در بردارنده تأثیر بر روی محاصره‌شدگان نبود. روز ۶ ژانویه سال ۱۹۴۳، دو هفته پس از شکست عملیات فن مانشتاین، ژنرال روکوسوفسکی به پائولوس پیشنهاد یک تسلیم شرافتمندانه را داد که تحت فشار شدید از سوی هیتلر، به آن بی‌اعتنایی شد.
تهاجم نهایی ارتش سرخ با اسم رمز «عملیات حلقه» جهت انهدام نیروهای در محاصره از روز ۱۰ ژانویه آغاز شد. فشار مهاجمان از جانب غربی نیروهای پائولوس را به تدریج به داخل شهر عقب راند. همزمان ارتش شصت و دوم شوروی حملات خود از آن سوی رود را تشدید ساخته بود. نیروهای این ارتش روز ۲۶ ژانویه در ناحیه مامایف کورگان، ارتفاعی راهبردی در جنوب شهرک صنعتی به جبهه دن ملحق گشتند تا آلمانی‌ها را در شمال و جنوب شهر دو نیم کنند. با پیشروی قوای ارتش سرخ، پائولوس وادار می‌شد مکرراً قرارگاه‌های خود را رها و عقب‌نشینی نماید. در نهایت قرارگاه نیروهای آلمانی در زیرزمین یک فروشگاه در میدان "قهرمانان به خاک افتاده" مستقر گردید. روز ۳۱ ژانویه پائولوس پیامی از قرارگاه هیتلر دریافت کرد که او به او اطلاع می‌داد به درجه فیلدمارشالی ترفیع یافته است. پیام کاملاً روشن بود: تا کنون هیچ فیلدمارشال آلمانی به اسارت درنیامده است و پائولوس می‌بایست جهت اجتناب از خواری خودکشی کند.
سربازان ارتش شصت و چهارم شوروی صبح روز ۳۱ ژانویه میدان «قهرمانان به خاک افتاده» را به محاصره درآورند. با عدم موفقیت تلاش برای شکستن محاصره، دیگر گزینه چندانی برای پائولوس باقی نمانده بود. یک افسر آلمانی با یک پرچم سفید به طرف دشمن رفت و شرایط تسلیم را به آن‌ها اعلام نمود. گروهی از سربازان ارتش سرخ تحت حفاظت وارد زیرزمین فروشگاهی که ستاد ارتش ششم ورماخت در آن قرار داشت، شدند. چند ساعت بعد، سربازان آلمانی در قسمت جنوبی شهر سلاح‌های خود را بر زمین نهادند. در قسمت شمالی نبرد شدید برای دو روز دیگر ادامه پیدا کرد. با پخش شدن تصاویر تسلیم پائولوس درگیری‌ها در آن نقطه نیز به پایان رسید. قریب به ۱۱۳ هزار نفر از نیروهای آلمانی و رومانیایی که پس از ضد حمله شوروی همچنان زنده بودند، به اسارت درآمدند.
تلفات و خسارات

در جریان نبرد استالینگراد حدود ۱۹۰ هزار نفر در میدان نبرد و ۱۰۵ هزار نفر در اسارت متعاقب آن یعنی مجموعاً ۲۹۵ هزار نفر از نیروهای آلمانی جان خود را از دست دادند. برآوردهای محافظه‌کار تلفات شوروی را ۴۷۹ هزار نفر دانسته‌اند؛ با این حال این میزان تا بیش از یک میلیون نفر نیز ذکر شده است.
پاول وینترتون، خبرنگار بی‌بی‌سی که اجازه یافت روز ۴ فوریه سال ۱۹۴۳ از استالینگراد دیدن کند، در شرح خرابی‌های حاصل جنگ در این شهر گزارش می‌کند: «خیابان‌های استالینگراد، اگر بتوانید فضای بازبین خرابه‌ها را چنین بنامید، همچنان تمامی آثار جنگ را در خود دارند … استالینگراد هیچگاه تعمیر نخواهد شد؛ این شهر می‌بایست از ابتدا دوباره ساخته شود. اما با این حال که تمامی ساختمان‌های آن تخریب شده است، زندگی همچنان در آن وجود دارد … آن‌ها مغرورترین مردان و زنانی هستند که تا کنون دیده‌ام. آن‌ها می‌دادند که کار فوق‌العاده‌ای انجام داده‌اند؛ آن را به خوبی انجام داده‌اند. شهر آن‌ها تخریب شده است اما آن‌ها با سرسختی مهاجمان را شکست داده‌اند.»
پیامدها

در نوامبر سال ۱۹۴۳ در کنفرانس تهران، وینستون چرچیل نخست‌وزیر بریتانیا، شمشیری ساخته شده در کشورش با نام «شمشیر استالینگراد» را به استالین اهدا نمود که بر تیغه آن این کلمات حک شده بود: «به شهروندان استالینگراد با قلبهای پولادینشان، هدیه‌ای از شاه جورج ششم، به‌عنوان نشان تکریم مردم بریتانیا.»
ارتش سرخ با پیروزی در این نبرد، راه رسیدن به قدرت جهانی را برای شوروی هموار ساخت. موقعیت برتر شوروی، به مثابه طرف تعیین‌کننده در مذاکرات، در کنفرانس یالتا در فوریه ۱۹۴۵، ناشی از موقعیت آن در تناسب قوای نظامی جنگ جهانی بود.
پشت یک سکه یادبود با ارزش اسمی 2 روبل از سری "شهرهای قهرمان"، 2000 - استالینگراد
پیشروی آلمانی‌ها تا ماه ژوئیه ۱۹۴۲
سربازان شوروی در حال نبرد در خرابه‌های استالینگراد، فوریه ۱۹۴۳
محاصره شدن نیروهای آلمانی در پی اجرای عملیات اورانوس، قرمز: خط مقدم ورماخت در ۱۹ نوامبر، نارنجی: خط مقدم آلمانی‌ها در ۱۲ دسامبر
داگلاس کوریگان

| داگلاس کوریگان | داگلاس کوریگان |
| --- | --- |
Corrigan in 1938, beside his jerry-built aircraft: Corrigan in 1938, beside his jerry-built aircraft
نام هنگام تولد: Clyde Groce Corrigan
زادهٔ: January 22, 1907 Galveston, Texas, U.S.
درگذشت: ۹ دسامبر ۱۹۹۵ (۸۸ سال) Santa Ana, California, U.S.
آرامگاه: Fairhaven Memorial Park Santa Ana, California
پیشه(ها): Aviator, mechanic, orange grower
همسر: Elizabeth Marvin Corrigan
فرزندان: 3 sons
داگلاس کوریگان (به انگلیسی: Douglas Corrigan)(زادهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۰۷ – درگذشتهٔ ۹ دسامبر ۱۹۹۵) یک هوانورد آمریکایی بود که در سال ۱۹۳۸ با لقب «راه اشتباهی» مشهور شد. پس از پروازی فراساحلی از لانگ بیچ، کالیفرنیا، به نیویورک سیتی در ژوئیه، او پروازی از  فرودگاه فلوید بنت در بروکلین به ایرلند انجام داد، در حالی که برنامه پروازی‌اش برای بازگشت به لانگ بیچ ثبت شده بود.
کوریگان ادعا کرد که پرواز غیرمجازش از اقیانوس اطلس ناشی از یک اشتباه ناوبری بوده است. او توضیح داد که پوشش ابری سنگین که نقاط مرجع را پنهان کرده بود و شرایط کم‌نور باعث شده بود که قطب‌نما را اشتباه بخواند. با این حال، او مکانیک هواپیمای ماهری بود (و در ساخت هواپیمای «روح سنت لوئیس» چارلز لیندبرگ مشارکت داشت) و تغییراتی در هواپیمای خود برای آماده‌سازی آن برای پرواز فراساحلی انجام داده بود. او اجازه پرواز غیرمستقیم از نیویورک به ایرلند را نداشته و اشتباه «ناوبری» او به عنوان اقدامی عمدی تلقی شد. با این حال، او هیچ‌گاه به طور عمومی اذعان نکرد که پروازش به ایرلند عمدی بوده است.
صدا و سیمای اردبیل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور: ایران
گستره پخش: خاورمیانه
شبکه: سبلان
شعار تبلیغاتی: شبکه امید و اخلاق
ستاد: اردبیل
برنامه‌سازی: برنامه‌سازی
زبان(ها): ترکی آذربایجانی، فارسی
فرمت تصویر: 576آی-۱۶:۹(Sd)
مالکیت: مالکیت
مالک: صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران(IRIB)
شبکه‌های برادر/خواهر: سهند، آذربایجان غربی، اشراق
تاریخچه: تاریخچه
راه‌اندازی‌شده: ۱۳۷۹ خورشیدی
پیوندها: پیوندها
وبگاه: وبگاه شبکهٔ سبلان
دسترسی: دسترسی
ماهواره‌ای: ماهواره‌ای
بدر ۵: ۱۲۲۶۵ افقی ۳۰۰۰۰
اینتل‌ست ۳۹: ۱۱۰۲۶ عمودی ۲۳۰۰
رادیوی ماهواره‌ای: رادیوی ماهواره‌ای
IRIB ARDABIL: IRIB ARDABIL
 :  
صدا و سیمای مرکز اردبیل یکی از مراکز استانی صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران است که به مردم استان اردبیل اختصاص دارد. شبکه سبلان، رادیو اردبیل و رادیو آران در این مرکز مستقرند و همه‌روزه برنامه‌های متعددی را به دو زبان ترکی آذربایجانی و فارسی پخش می‌نمایند.
موقعیت

ساختمان اصلی صداوسیمای مرکزاردبیل در انتهای بلوار جام جم که نقطه پایان شهر اردبیل و شروع بزرگراه اردبیل-آستارا محسوب می‌شود واقع شده‌است. این ساختمان در همسایگی اداره کل منابع طبیعی و تیپ یکم حضرت عباس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قرار گرفته‌است.
برنامه‌ها

شبکهٔ استانی سیمای مرکز اردبیل، روزانه ۳ بار در ساعت‌های۱۷:۰۰، 20:00 و ۲۳:۰۰ خبر پخش می‌کند که اخبار ساعت ۲۳روزبعدساعت۹:۳۰صبح، بازپخش می‌شود.
برنامهٔ شبانگاهی یا در اصطلاح ترکی آذربایجانی «گئجه‌لر» از پرمخاطب‌ترین برنامه‌های این مرکز است که تاکنون با آیتم‌های مختلفی تولید و به صورت زنده پخش شده‌است و معمولاً از ساعت ۲۲ الی۲۲:۵۰ادامه دارد.
تولید و پخش نماهنگ‌هایی به زبان‌های فارسی و ترکی و با محتوای فرهنگ محلی و سیاسی و اجتماعی روز، یکی از نقاط قوت صداوسیمای مرکز اردبیل محسوب می‌شود و باعث استقبال مردم از این نماهنگ‌ها و همچنین جذب عناوین برتر در جشنواره‌های استانی و ملی می‌گردد.
ازدیگربرنامه‌های تولیدی درحال پخش این شبکه می‌توان به ائویم قراریم، ساغ یاشا، مسابقه تلفنی چرتکه، جهادکشاورزی، سوهدیه سی، ورزش تلاش نشاط، تزه گون، تزه یول، درشهر، دراستان، شهریمیز، گفتگوی ویژه، دانیشیق، دعوت، اوباشدانلیق، حسین عاشیقلری، انقلابیمیز، اوشاقلارسلام، اوجالیق، اقتصادیمیز، کندحیاتی، یاشاییش، یازنغمه سی، هلال سبلان وپنجره اشاره کرد.
این شبکه همچنین تمامی سخترانی‌های آیت الله دکترسیدحسن عاملی(نماینده ولی فقیه دراستان وامام جمعه اردبیل)راپخش می‌کند.
افراد

مدیران این مرکز پس از انقلاب اسلامی به ترتیب آقایان علی‌اکبری، پریوند، جعفری‌نیا، غفاری آذر، بیات، نواداد، قدیمی، صادقی جهانی، مددی  و علی ملااحمدی بوده‌است. دکتر سید محسن لطیفی مجره هم‌اکنون مدیر کل صدا و سیمای استان اردبیل است.
لوگو

لوگوی این شبکه از سه قله رشته کوه سبلان (آغلاغان داغ، سولطان ساوالان و سبلان کوچک)، دریاچه سبلان و چشم انسان تشکیل شده‌است.
بوم‌سازگان خشکی

بوم‌سازگان‌های خشکی (به انگلیسی: Terrestrial ecosystem) بوم‌سازگان‌هایی هستند که در خشکی یافت می‌شوند. به عنوان مثال می‌توان به توندرا، تایگا، جنگل‌های خزان‌دار معتدله، جنگل‌های بارانی استوایی، علفزار و بیابان‌ها اشاره کرد.
بوم‌سازگانهای زمینی با حضور غالب خاک به جای آب در سطح و با گسترش گیاهان بالای این سطح خاک/آب در بوم‌سازگان‌های خشکی با اکوسیستم‌های آبی متفاوت هستند. در میان بوم‌سازگان‌های خشکی گسترده‌ای از دسترسی به آب وجود دارد (از جمله کمبود آب در برخی موارد)، در حالی که آب به ندرت یک عامل محدودکننده برای موجودات در بوم‌سازگان‌های آبی است. از آنجا که آب نوسان دما را بازتنظیم می‌کند، بوم‌سازگان‌های خشکی معمولاً نوسان دمایی روزانه و فصلی بیشتری را نسبت به بوم‌سازگان‌های آبی در اقلیم‌های مشابه تجربه می‌کنند.
بوم‌سازگان‌های زمینی به‌ویژه در تحقق هدف ۱۵ توسعه پایدار ۱۵ که حفاظت و بازسازی و استفاده پایدار از اکوسیستم‌های زمینی را هدف قرار می‌دهد، اهمیت ویژه‌ای دارند.
زبون‌بسته

| زبون‌بسته | زبون‌بسته |
| --- | --- |
کارگردان: نصرت‌الله وحدت
تهیه‌کننده: نصرت‌الله وحدت
نویسنده: نصرت‌الله وحدت
بازیگران: نصرت‌الله وحدت پوری بنایی یوری شایسته فروزش
موسیقی: خسرو همایون
فیلم‌بردار: همایون ارجمند
تدوین‌گر: همایون ارجمند
تاریخ‌های انتشار: ۱ اردیبهشت ۱۳۴۴
مدت زمان: ۱۰۴ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
زبون‌بسته فیلمی به کارگردانی و نویسندگی نصرت‌الله وحدت محصول سال ۱۳۴۴ است.
خلاصه داستان

جوانی روستایی قصد دارد برای تهیهٔ جهیزیهٔ خواهرش به شهر سفر کند ولی نگران سوءنظر ارباب به همسرش است. روستایی سرانجام به شهر می‌رود؛ و طی ماجرایی عمال ارباب به دفعات مزاحم روستایی می‌شوند ولی او با همکاری یکی از مأمورین، عمال ارباب را که از سارقین با سابقه هستند گرفتار قانون می‌کند و سپس خود با همسرش که به دنبال او به شهر آمده‌است مجدداً به روستا بازمی‌گردند.
بازیگران

نصرت‌الله وحدت
پوری بنایی
یوری
شایسته
فروزش
محسن آراسته
منصور سپهرنیا
صفاپور
علی محمد رجایی
بیتا
علی میری
میرمحمد تجدد
مراد
ماوندادی
باقر میرصادقی
نیکخواه
مینا
واهان
شهین
صمدی
رضوانی
درخشنده
حبیب‌الله خان مراد
نیک ورز
آفتاب‌گیر

ایده یک آفتابگیر
یک آفتابگیر
یک آفتابگیر
آفتابگیر، شیدر یا لوور (به انگلیسی: Louver) یک پنجره بسته یا یک حائل با تیغه‌های افقی زاویه دار جهت عبور نور و هوا می‌باشد. لیکن از تابش نور مستقیم خورشید، باران و آلودگی صوتی جلوگیری می‌کند. زاویه تیغه‌ها ممکن است قابل تنظیم یا غیرقابل تنطیم و ثابت باشند.
پیشینه

لوور یا دودکش در قرون وسطی به عنوان سازهٔ فانوس چوبی که در بالای سوراخ سقف آشپزخانه‌های بزرگ نصب می‌شد تا امکان تهویه برای آشپزخانه در عین حال عدم ورود برف و باران را ایجاد کند. آن‌ها در واقع جایگزین بهتری برای سازه‌های خام یک بار مصرف بودند. بعدها آن‌ها به طرح‌های پیچیده‌تر با جزئیات بیشتر از جنس سفال در آمدند بیشتر، شبیه هواکش‌های مدرن امروزی بودند؛ با تیغه‌های قایل تنظیمی که با کشیدن یک طناب باز و بسته می‌شدند.
ساختار (جنس مصالح)

لوورهای مدرن اغلب از جنس آلومینیومی، فلزی، چوبی، یا شیشهای ساخته می‌شوند. آن‌ها ممکن است با یک اهرم فلزی، قرقره‌ها، یا از طریق اپراتور موتوری باز یا بسته شوند.
لوورهای آلومینیومی (تولید آلیاژ ۶۰۶۳ آلومینیوم) تأثیر تشعشع نور خورشید را تا ۸۰٪ کاهش داده و باعث می‌شود تا مصرف انرژی تا ۳۰٪ کاهش یابد. آفتابگیر یا شیدر یا لوور آلومینیومی به دو دسته ثابت و متحرک تقسیم‌بندی می‌شوند.
کرکره

اغلب کرکره با لوور به جای یکدیگر به اشتباه استفاده می‌شود، تفاوت کلیدی بین تعبیه لوور و کرکره در این است که لوورها دارایی موقعیت مکانی ثابت هستند اما کرکره‌ها از داخل دارای یک سیستم قابل تنظیم هستند به طوری که کرکره‌ها موازی یکدیگر و بدون برخورد با هم قابل تنظیم هستند.
کاربری‌ها > در معماری

لوور به ندرت به عنوان یکی از عناصر طراحی اولیه در زبان معماری مدرن استفاده می‌شود، اما نسبتاً یک دستگاه ساده فنی می‌باشد.
گرم شدن هوا و همچنین انعکاس بیش از حد نور خورشید می‌تواند سطوح براق نمای خارجی ساختمان را با شرایط نامطلوبی روبرو کند. وجود یک سایه بان و آفتابگیر در نمای خارجی ساختمان بدون اینکه دید منظره بیرونی را محدود کند می‌تواند به‌طور چشمگیری تابش مستقیم اشعه خورشید بر روی شیشه‌ها و نما را کم کند و انعکاس شدید آن را بر چشمان ناظران کاهش دهد و همزمان دست یابی به نور کافی در داخل ساختمان را ممکن سازد.
لوورها علاوه بر جلوگیری از تابش نور مستقیم خورشید، مهندسین معمار را در طراحی نمای زیبا کمک می‌کنند. این لوورها نسل جدیدی از نورگیرها هستند که در سایزهای مختلف تولید شده و می‌توان آن‌ها را به صورت‌های افقی یا عمودی نصب نمود.
بعضی از لوورهای مدرن (پنجره) به منظور بهره‌وری بهتر از روشنایی روز در محیط داخلی ساختمان‌ها استفاده می‌شوند. سیستم‌های لوورثابت از جنس آینه می‌توانید باعث محدود شدن پرتوهای نور و تغییر مسیرپرتوهای پراکنده نور شوند. چنین سیستم‌هایی ممکن است در بین دو پانل شیشه دو جداره یکپارچه تعبیه شوند.
در مراکز صنعتی مانند ریخته‌گری فولاد و نیروگاه‌های برق، استفاده از لوورها بسیار رایج است. آن‌ها برای تهویه طبیعی و کنترل درجه حرارت استفاده شده‌است.
کاربری‌ها > زیر ساخت‌ها

لوورها ممکن است به عنوان یک نوع بازشو سیل که معمولاً توسط یک یا چند قسمت متحرک باشد. آن‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که ورود و خروج آب سیل به داخل ساختمان کنترل کنند و فشار یکسانی به دیوارها به خاطر آسیب‌های ناشی از سیل وارد شود.
کاربری‌ها > در حمل و نقل

لوور (هواکش) به عنوان دیوار نیمه فعال جهت کنترل حرارت در سفینه‌های فضایی نیز استفاده می‌شود. آن‌ها همچنین به عنوان لوازم جانبی برای برخی از خودرو استفاده می‌شوند.
سیستم لوور ممکن است به عنوان لنز چراغ راهنمایی رانندگی جهت جلوگیری از سیگنال‌های اشتباه چراغ راهنمایی رانندگی هوشمند نیز استفاده شود.
نمونه‌های موردی

نمونه‌هایی از معمارانی که از لوور به عنوان عنصر تزئینی ساختمان هایشان استفاده کرده‌اند وجود دارند. یکی از مشهورترین نمونه‌های معمار مدرن آلورآلتو است که جنبه‌های زیباشناسی را در نمای ساختمانش از طریق ترکیب مختلف نوع و سایز لوورها و همچنین لوورهای ثابت و متحرکی که عمدتاً از چوب ساخته شده بودن ایجاد کرده. (به عنوان مثال، ساختمان‌های مختلف از دانشگاه تکنولوژی هلسینکی) نمونه موردی دوم اثر معمار نسل دوم مدرنیست، یوها لیبسکی می‌باشد که تحت تأثیرکار آلتو طراحی شده‌است.
نصب لوورها > ثابت

این سیستم از رایج‌ترین سیستم‌های نصب لوور است. به دلیل سادگی و اقتصادی بودن و امکان نصب مستقیم بر روی سیستم‌های نمای شیشه یا ورق کامپوزیت کاربرد متداول‌تری دارد. درنصب ثابت، لوورها یا به وسیله سوراخ‌هایی که بر روی درپوش آن‌ها تعبیه شده‌است به سازه متصل می‌شوند یا توسط پایه بر روی نگه دارنده خود متصل می‌شوند.
نصب لوورها > متحرک

این سیستم مختص لوورهای دوکی و لوورهایی با ساختار مشابه می‌باشد که به صورت کنترل از راه دور یا سوییچی عرضه می‌گردد.