stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دیوید کانفیلد اسمیت
زندگی شخصی و تأثیرات > کالج اوبرلین

اسمیت به کالج اوبرلین رفته و در سال ۱۹۶۷ میلادی لیسانس‌اش را توأم با افتخارات در ریاضیات گرفت. در جریان سال اخیر اسمیت متوجه شد که نمی‌خواهد حرفه‌اش را به عنوان پروفسور ریاضیات به پیش ببرد، هر چند تا آن زمان هدف‌اش را شکل می‌داد. خوش‌بختانه، رشته علوم کامپیوتر در شرف آغاز شدن بود؛ به نظر می‌رسد طراحی شده بود که علاقه او از ریاضیات به حل مشکلات واقعی دنیا سوق داده شود. او پس از خواندن Computers and Thought نوشته ادوارد آ فایگنبوم و جولیان فلدمن، یک علاقه ابتدائی به هوش مصنوعی (AI) پیدا کرد. این کتاب الهام بخش پیشنهاد کرده بود که AI آینده کامپیوتر است و اسمیت می‌خواست تا در آن دخیل باشد. هرچند سی سال بیش از آنچه مردم انتظار داشتند طول کشید، اما امروزه AI آینده کامپیوتر را شکل می‌دهد. (چه بهتر یا بدتر).
زندگی شخصی و تأثیرات > دانشگاه استنفورد

در سال ۱۹۶۷ میلادی او آغاز به دنبال‌نمودن دکترایش در دانشگاه استنفورد در رشته علوم کامپیوتر کرد. او به لابراتوار هوش مصنوعی استنفورد (SAIL) پیوست. اسمیت به پیروی از فایگنبوم و فیلدمن، می‌خواست تا کامپیوتر را قادر به یادگیری بسازد. او فکر می‌کرد که اگر کامپیوتر بتواند بی‌آموزد، می‌تواند از آن توانایی استفاده کرده و به‌خود آموزش دهد و بنابر این می‌آموزد که چگونه بهتر بی‌آموزد. پس از چند تکرار، کامپیوتر می‌تواند یک یادگیرنده متخصص شود. در آن زمان انسان‌ها می‌توانند از آن برای حل مشکلات بزرگ تمدن انسانی کار بگیرند و از ان طریق پیشرفت‌های واقعی علمی می‌تواند انجام بپذیرد. با این حال پیشرفت در AI به دلیل کامپیوترهای ضعیف که امروزه در اختیار داریم، بطی بوده و تا پایان این قرن بطی باقی خواهد ماند. بعد از آغاز قرن جدید بود که کامپیوترها نهایتاً به آن اندازه قوی شدند که شبکه‌های عصب مصنوعی (ANNs) به ظرفیت خود برسند. ANNs منبع رنسانس فعلی AI هستند. سؤال این‌جاست که آیا آن‌ها آن‌قدر قدرت‌مند خواهند شد تا جایگزین انسان به عنوان گونه‌های غالب در زمین شوند؟
در همان زمان، توهم اسمیت از AI برطرف شد. او از آلن کی، اسیستانت پروفسور علوم کامپیوتر در استنفورد، کسی که در لابراتوار AI کار می‌کرد، طلب کمک کرد. یک روز کی یکی از مهم‌ترین جملات زندگی اسمیت را گفت. او گفت، «من نمی‌خواهم یک کامپیوتر هوش‌مندتر بسازم؛ من می‌خواهم از کامپیوتر استفاده کنم تا مردم هوش‌مندتر شوند». این جمله برای اسمیت ظهور یک تجلی بود. او فکر کرد که «من هم می‌خواهم چنین کنم!». او از کی خواست تا مشاور تیزس او باشد و کی پذیرفت. در اولین دیدار برای بحث روی تیزس (اسمیت هنوز در مورد موضوع تیزس فکر نکرده بود)، کی به اسمیت یک بسته کتاب‌ها در مورد هنر و فلسفه، از جمله تفکر دیداری نوشته رودولف آردهایم، عمل آفرینش نوشته آرتور کوستلر، هنر و توهم نوشته ارنست گومبریش و روان‌شناسی اختراع در رشته ریاضی نوشته جاکوس هادامارد را داد. این کار اسمیت را بسیار متعجب ساخت، زیرا او انتظار کتاب‌های در مورد الگوریتم و ساختارهای اطلاعات، طراحی زبان برنامه‌نویسی، تکنیک‌های ساخت کامپایلر وغیره را داشت. اما کی معتقد بود که ایده‌های خارج از علوم کامپیوتر برای پیشرفت این رشته حایز اهمیت هستند. اسمیت در نخست از این کار بهت زده شده بود. حالا او می‌داند که آن کتاب‌ها مهم‌ترین کتاب‌ها در زندگی حرفه‌ای او بوده‌اند؛ او مکرراً از آن‌ها یاد کرده‌است و از آن زمان به بعد آن‌ها هادی طرز فکر او شده‌اند.
اسمیت دکترایش را در سال ۱۹۷۵ میلادی به پایه اکمال رساند.
پیگمالیون

پیگمالیون نام تیزس اسمیت در استنفورد است. این تیزس حاوی دو ابتکار جدید است: مفاهیم آیکن‌های کامپیوتر و برنامه‌نویسی توسط نمایش. اسمیت پس از مجسمه‌ساز مشهور پیگمالیون از افسانه‌های رومی، نام این برنامه را پیگمالیون گذاشت. این برنامه در زبان کاملاً جدید برنامه‌نویسی، اسمال تاک در کامپیوتر شخصی کاملاً جدید زیراکس آلتو به کار برده شده‌است.
پیگمالیون > توسعه آیکن‌ها

(نیاز به بازنویسی دارد) اسمیت و شاگردانش در استنفورد اغلب با هم همراه شده و برای حل مشکلات تبادل نظر می‌کنند. این کار معمولاً با استفاده از یک تخته سیاه انجام می‌پذیرفت. آن‌ها تصاویر و دیاگرام‌ها را برای نشان دادن راه حل ترسیم می‌کنند. سپس آن‌ها نشسته و این دیاگرام‌ها را به زبان برنامه‌نویسی ترجمه می‌کنند تا کامپیوتر آن را بپذیرد. این‌جایی است که به مشکل ظهور می‌کند. فاصله ترجمه میان تصاویر و کود خطی زیاد بود. تلاش برای کوتاه کردن آن منجر به خطاهای زیاد می‌شود. به فکر اسمیت خطور کرد که اگر کامپیوتر می‌توانست رسامی‌های تخته‌سیاه را به‌صورت مستقیم اجرا کند، مشکل آن‌ها حل است. و یک کلاس کامل از خطاها از میان می‌رفتند، وجود نخواهد داشت؛ بنابراین او تصمیم گرفت تا این موضوع را هدف تحقیق دکترایش بسازد. او باید یک تخته‌سیاه الکترونیک قابل اجرا می‌ساخت.
اسمیت هنگام ساختن پیگمالیون اجسامی را می‌خواست که به‌صورت مستقیم به داخل سیستم دست‌کاری شوند. اسمیت از عقیده موجود در برخی از ادیان الهام گرفته بود که تصاویر نشان‌دهنده اشخاص مقدس، برخی از تقدس آن شخصیت را به‌خود می‌گیرند. اسمیت اجسام را قسمی در پیگمالیون مجسم می‌ساخت که دارای شیماتیک‌های دیداری و مکانیکی باشند. او یک نماد (آیکن) مذهبی را دید و اجسامی را ترسیم می‌کرد که به‌صورت مشابه معنای دوگانه دارند، بنابراین نام این اجسام را آیکن گذاشت.
زیراکس استار

(نیاز به بازنویسی دارد) اسمیت میان سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۳ میلادی به عنوان طراح رابط کاربری باری بخش توسعه سیستم زیراکس کار کرد. نقش او به عنوان یکی از شش طراح اصلی برای زیراکس استار، سهم اصلی او را در رشته تعامل انسان-کامپیوتر شکل می‌دهد. پنج طراح دیگر لاری کلارک، ایریک هارسلیم، چارلس ایربی، رالف کیمبال و جیم ریلی بودند. اسمیت هنگامی‌که در استار کار می‌کرد، توسعه این چهار ویژگی اصلی کمک کرد: میز مجازی (desktop metaphor)، دیالوگ باکس، دیزاین آیکن و فرمان‌های جهانی.
زیراکس استار > میز مجازی

(نیاز به بازنویسی دارد) میز مجازی (desktop metaphor) عبارت از ارائه اجسام معمول دفتری در رابط کاربری کامپیوتری است. اسمیت و همکارانش می‌خواستند کامپیوتری برای دفتر توسعه دهند. کامپیوترهای قبلی برای دفتر و آنچه اسمیت آن را «کارگران دانش» می‌خواند، طراحی نشده بودند. او میان این‌که کارگران دانش و منشی‌ها – کسانی که در آن زمان کاربران کامپیوتر را شکل می‌دادند – چگونه می‌خواهند از کامپیوتر استفاده کنند، تفکیک قایل شد. برای معرفی کامپیوتری‌که کارگران دانش بتوانند به آسانی آن را فهمیده و با آن کار کنند، اسمیت معتقد بود که لازم است اجسام و ایده‌های که آن‌ها با آن آشنایی دارند، باید شامل ساخته شود. این امر باعث شد تا او اقلام معمول دفتری مانند اسناد (documents)، پوشه‌ها، کابین اسناد (file cabinets) و سبد زباله‌ها (wastebaskets) را در دیزاین‌های آیکن برای استار نشان کند.
زیراکس استار > دیالوگ باکس

(نیاز به بازنویسی دارد) دیالوگ باکس یک صفحه کوچک است که حاوی گزینه‌های قابل کلیک می‌باشد و کاربران را قادر می‌سازد تا فرمانی را به کامپیوتر تفهیم کنند. با ارائه کردن یک فهرست گزینه‌ها در این باکس‌ها، کاربران نیاز به حافظه سپردن آن‌ها ندارند.
زیراکس استار > آیکن‌ها

(نیاز به بازنویسی دارد) اسمیت آیکن‌های ابتدائی office icons را برای زیراکس استار طراحی کرد. با پیشرفت توسعه در استار و نزدیک به تکمیل شدن، او و سایر دیزاینران تصمیم گرفتند که آیکن‌ها باید حرفه‌ی‌تر معلوم شوند. شش تن آن‌ها آغاز به مصاحبه‌نمودن با هنرمندان طراحی گرافیک کردند تا پیش‌نویس ابتدائی آن‌ها را صیقل نماید. آن‌ها به زودی با نورم کاکس ملاقات کردند – هنرمندی که عملاً در دالاس، تگزاس با زیراکس کار می‌کرد. پس از این‌که کاکس چندین ست جدید آیکن‌ها را ساخت، آن‌ها آزمایش‌های کاربری را آغاز کردند تا مشخص بسازند که کدام ست برای استار سیستم مناسب‌تر است. این آزمایش‌ها مشخص می‌ساخت که کدام ست‌های مختلف از لحاظ زیباشناسی خوشایندتر، قابل شناسایی‌تر به اجسام جهان واقعی که آن را نشان می‌دهند – مانند پرنتر یا mailbox هستند و چقدر زود کاربران می‌توانند یک آیکن را از یک صفحه که پر از آیکن است، شناسایی کنند.
زیراکس استار > فرمان‌های جهانی

(نیاز به بازنویسی دارد) فرمان جهانی فرمانی‌ست که در تمام اپلیکیشن‌های سیستم کار می‌کند. با کلمات خود اسمیت، «این فرمان‌ها بدون این‌که قدرت سیستم را کاهش دهند، در کل سیستم را ساده می‌سازد». برخی از فرمان‌های جهانی برای استار Again، کاپی، خصوصیات کاپی، حذف، جابه‌جایی، نشان دادن خصوصیات و Undo بودند.
اپل > KidSim

به مدت هشت سال، آلن کی، آلن سایفر و اسمیت باهم در گروه فناوری Advanced کار کردند تا راهی برای تدریس برنامه‌نویسی به کودکان پیدا کنند. در جریان این پروژه، آن‌ها به دو مسئله اساسی برخوردند. اول این‌که چگونه بدون این‌که شاگردان خسته یا دست‌پاچه شوند، با برنامه‌ها کار کنند، دوم این‌که چگونه بفهمانیم بعد از این‌که یک برنامه نوشته می‌شود، چگونه کار می‌کند. تلاش آن‌ها نهایتاً موفق بود و آن‌ها سیستمی را به نام KidSim (برای شبیه‌سازی کودکان) توسعه دادند. این سیستم کودکان در سنین قبل از مدرسه را قادر می‌ساخت تا ویدیوگیم‌ها را برنامه‌نویسی کنند تا کودکان دیگر با آن بازی کنند.
اپل > نرم‌افزار کامپوننت

یکی از پروژه‌های جانبی اسمیت در اپل نرم‌افزار کامپوننت (component software) بود. در هاردویر، طراح به سطح ترانزستورها و رزستورها پایین نمی‌آید، بلکه به کتلاک کامپوننت رفته و یک ست سرکت‌های یک‌پارچه را انتخاب می‌کند و آن‌ها را با هم وصل می‌کند. با این حال، در نرم‌افزار، طراحی با عناصر پایین‌ترین سطح کار می‌کند: بیانیه‌های شرطیه، متغیرها و فراخوان‌های پروسیجر. گاهی اوقات یک کتابخانه روتین‌های از پیش تعریف شده‌ای را ارائه می‌کند که می‌توان آن‌ها را فراخواند و بدین ترتیب کار اجرای آن‌ها از دیزاینر برطرف می‌شود. با این حال، این کتابخانه‌ها اغلب آنچه نیاز است را انجام نمی‌دهند یا هم به صورت مناسب استفاده شده نمی‌توانند. نرم‌افزار کامپوننت تلاش کرد تا کامپوننت‌های نرم‌افزار را قادر بسازد تا به یک شکل مشابه به کامپوننت‌های هاردویر استفاده شوند. مانند بیشتر پروژه‌های اسمیت، این نیز از مرحله نمونه اولیه عبور نکرد.
اپل > OpenDoc

یکی از پروژه‌های جانبی دیگر اسمیت OpenDoc بود. اپل می‌خواست یک مهندسی جدید اسناد را اجرا کند. در OpenDoc، یک کاربر می‌تواند اسناد با استفاده از مجموعه بی‌حد کامپوننت‌های چند رسانه‌ی، بنویسد. مهندسی آن‌قدر انعطاف‌پذیر بود که انواع جدید کامپوننت‌های را که مردم فکر می‌کردند، می‌توانست به آن شامل گردد. برای این پروژه، اسمیت به عنوان مشاور رابط کاربری عمل کرده و یک فرمان جدید جهانی را ساخت: لینک. لینک بعدها به فهرست فرمان‌های جهانی مانند cut, copy, paste و undo علاوه شد که در تمام کامپوننت‌ها قابل استفاده بود. لینک یک اتصال پویا را بین کامپوننت‌ها ایجاد کرد. به‌طور مثال، میان یک کامپوننت spreadsheet و یک کامپوننت دیتابیس، زمانی که در یکی از این کامپوننت‌ها تغییری رونما می‌شد، همان تغییر در دیگر نیز اتفاق می‌افتاد. این فرمان مقدار آپدیت سازی دستی مورد نیاز برای تغییر دادن مواد را کاهش داد و یک افزایش قابل ملاحظه‌ای در کارایی به‌وجود آورد بدون این‌که پیچیدگی را افزایش دهد. متأسفانه، OpenDoc به سرعت متوقف شد.
اپل > زبان برنامه‌نویسی قابل توسعه

نهایتاً، اسمیت یک زبان برنامه‌نویسی قابل توسعه را برای استفاده در گروه فناوری Adnvaced طراحی کرد. این زبان از فناوری PLisp که قبلاً توسط لاری تسلر، هوراس ایدیا و اسمیت در استنفورد توسعه داده شده بود، استفاده می‌کرد. نتنها ساخته‌های برنامه‌نویسی جدید می‌توانست در این زبان علاوه گردد، بلکه برنامه‌نویس توانایی این را داشت تا از این ساخته‌ها در یک برنامه استفاده کند، اما همچنین توسعه‌ها باید در زمان کامپایل انجام می‌پذیرفت. این یعنی، برنامه‌نویس می‌توانست یک پیشوند را در آغاز یک برنامه بگنجاند که به‌صورت پویا ویژگی‌های را فقط برای برنامه بعدی اضافه کند. با این حال، این زبان هیچ‌گاه اجرا نشد.
Stagecast Creator

Stagecast Creator یک زبان برنامه‌نویسی دیداری مبتنی بر مفهوم برنامه‌نویسی توسط مثال است. هدف از آن تدریس نحوه برنامه‌نویسی به کودکان بود. اسمیت معتقد بود که این برنامه‌نویسی ذاتاً سخت نیست بلکه مشکل اصلی این است که دانشمندان علوم کامپیوتر نتوانستند راه ساده‌تری را برای آموزش و انجام دادن آن ایجاد کنند. Creator یک راه حل به این مشکل بود. اسمیت و تیمش با تست کاربری گروه‌های کلاس‌های چهارم، پنجم و ششم، زبان برنامه‌نویسی را ساختند که در میان گروه کلاس‌های پنجم موفق بود. او معتقد بود که کلاس‌های پنجم «در سنینی بودند که ابتکار و اشتیاق آن‌ها توسط نظام تعلیمی بیرون داده نشده بود، اما آن‌قدر بزرگ شده بودند که اختراع کنند» اسمیت می‌خواست به عوض این‌که کودکان حقایق را به حافظه بسپارند، یک راه جدیدی برای سهیم سازی کودکان و یاد دادن چگونه فکر کردن به آن‌ها بی‌آبد. هرچند کودکان با Creator به دنبال شبیه‌سازی‌ها مثل ساختن ویدیوگیم بودند، اسمیت معتقد بود که تلویحاً به آن‌ها متود علمی را یاد می‌دهد. کودکان با استفاده از Creator نظریات، فرضیات و تجربیات برای تست‌نمودن آن‌ها را خلق می‌کردند، آن تجربه‌ها را اجرا کرده و بعداً نتایج آن را مشاهده می‌کردند تا ببینند که آیا با فرضیه‌ها تطابق دارند یا آن را رد می‌کنند.
Creator ادامه پروژه KidSim اسمیت در اپل بود. در سال ۱۹۹۷ میلادی، استیو جابز گروه فناوری Advanced که اسمیت به آن کار می‌نمود را لغو کرد. این به این معنی بود که KidSim دیگر کمک مالی دریافت نمی‌کرد. با این حال، اپل به اسمیت و ۱۲ کارمند دیگر گروه فناوری Advanced اجازه داد تا پروژه شان را خودشان ادامه دهند. در سال ۱۹۹۷، اسمیت و کارمندانش یک استارت آپی را به نام شرکت Stagecast ایجاد کردند تا کارشان بر KidSim را ادامه دهند. هدف از آن شرکت تکمیل کاربردهای جاوای KidSim و فروش آن به عنوان یک محصول تجاری بود. درست پس از تأسیس شرکت، KidSim به Creator تغییر نام یافت. اولین نسخه در سال ۲۰۰۰ و نسخه دوم آن در سال ۲۰۰۱ میلادی تکمیل شد. تا سال ۲۰۱۲، هنوز هم در وب سایت رسمی Stagecast, www.stagecast.com، برای خرید قابل دریافت بود. با این حال، شرکت Stagecast در سال ۲۰۰۲ به دلیل نبود کمک مالی از کاپیتالیست‌های تجاری در سیلیکون والی از کار افتاد. اسمیت با کلمات خودش گفت چندین کاپیتالیست تجاری به شرکت او گفتند که «از نرم‌افزار شما خوش ما آمد، آیا می‌توانیم یک کاپی آن را به فرزندان ما داشته باشیم؟ اما به شما کمک مالی نمی‌کنیم چون ما هیچ‌گاهی از طریق نرم‌افزارهای تعلیمی پول به‌دست نی‌آورده‌ایم». اسمیت انحلال شرکت Stagecast را دومین و بزرگ‌ترین ناامیدی زندگی حرفه‌ی‌اش می‌خواند.
بازنشستگی

اسمیت و خانمش جانت در آغاز سال ۲۰۰۴ میلادی بازنشسته شدند، خانه شان را فروخته و یک وسیله‌ای نقلیه‌ای تفریحی (RV) خریدند. در پنج سال آینده آن‌ها کشور را سفر کردند، از مکان‌های دیدنی، نواحی تاریخی عکاسی دیدار کرده و مردم مختلفی را ملاقات نمودند. آن‌ها نهایتاً از تمام پارک‌های ملی در مجاورت ایالات متحده و همچنین آثار ملی، نواحی تفریحی، نواحی تاریخی و پارک‌های ایالتی و محلی در ایالات متحده و کانادا دیدن کردند. اسمیت فعلاً با الهام از کتاب سفرها با چارلی: در جست‌جوی آمریکا اثر جان ستاینبک، کتابی را در مورد آن سال‌ها به نام سفرها با جانت (Travels with Janet) می‌نویسد.
اسمیت و خانمش زمانی که از سفر برگشتند، خانه‌ای را دربیند، اوریگون خریدند و یک زندگی آرام (در مقایسه با منطقه خلیج)، بدون حادثه (در مقایسه با استارت آپ‌های سیلیکان والی) و به نظر بعضی‌ها احتمالاً خسته‌کننده (به استثنای زندگی با نوه‌هایشان) را پیش گرفتند. جانت صرفاً به این دلیل که دوست دارد، به درس دادن پیانو در یک استدیوی کوچک ادامه می‌دهد. اسمیت به مطالعه زیاد ادامه می‌دهد – اما اغلب برای این‌که تغییری ایجاد شده باشد، کتاب‌های غیرفنی می‌خواند. او اخیراً با دکتر هنری لیبرمن از MIT با الهام از کتاب تخیلی او «چرا نمی‌توانیم همه با هم کنار بی‌آییم؟» همکاری می‌کند. ایده‌اش این است که رابط‌های کاربری کاملاً جدیدی را بررسی کند. درست مانند جانت، من این کار را صرفاً به این دلیل انجام می‌دهم که آن را دوست دارم.
زورتمان، مونتانا

مکان
| Zortman, Montana | Zortman, Montana |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری & محدوده ثبت‌نشده: مکان مختص سرشماری & محدوده ثبت‌نشده
Zortman, Montana: Zortman, Montana
مختصات: ۴۷°۵۵′۰۴″ شمالی ۱۰۸°۳۱′۳۵″ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۹۱۷۷۸°شمالی ۱۰۸٫۵۲۶۳۹°غربی﻿ / 47.91778; -108.52639: مختصات: ۴۷°۵۵′۰۴″ شمالی ۱۰۸°۳۱′۳۵″ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۹۱۷۷۸°شمالی ۱۰۸٫۵۲۶۳۹°غربی﻿ / 47.91778; -108.52639
ایالت: مونتانا
County: شهرستان فیلیپس، مونتانا
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۹۵۳ مایل مربع (۱۰٫۲۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۹۵۳ مایل مربع (۱۰٫۲۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۰۳۲ فوت (۱۲۲۹ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۶۹
 • تراکم: ۱۷/مایل مربع (۶٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 59546
کد منطقه: 406
GNIS feature ID: 778765
زورتمان (به انگلیسی: Zortman) شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۹ نفر بوده‌است.
بورگراوها

بورگراوها (به فرانسوی: Les Burgraves)، یک نمایشنامه تاریخی از ویکتور هوگو است که برای اولین بار در سالن کمدی-فرانسز در ۷ مارس ۱۸۴۳ اجرا شد. این اثر در امتداد راین اتفاق می‌افتد و بازگشت امپراتور بارباروسا را نشان می‌دهد. این نمایش از نظر تجاری شکست خورد و آخرین نمایشنامه هوگو بود که در زمان حیات وی تولید شد.این نمایشنامه موضوع یک اورتور ارکسترال بود که توسط آهنگساز گیوم لکه در سال ۱۸۹۰ ساخته شد.
این نمایش از نظر موضوعی با Le Rhin از هوگو که یک کتاب مقاله ای دربارهٔ راین است، مطابقت دارد. هر دو از سفری در امتداد رودخانه هوگو با ژولیت دروئه الهام گرفتند.  بورگراوها با مقدمه ای منتشر شد که نشان می‌داد آلمان متحد بخشی از چشم‌انداز بزرگتر اروپای متحد است که فرانسه در آن نقش اصلی را بازی می‌کند.
طراحی صحنه توسط شارل-آنتوان کامبون و اومانیته رنه فیلاستر برای پرده دوم نمایشنامه بورگراوها
مهاجرت به استرالیا

افرادی که در خارج از کشور متولد شده‌اند به عنوان یک درصد از جمعیت در استرالیا به صورت جغرافیایی بر اساس منطقه آماری محلی، به عنوان سرشماری سال ۲۰۱۱
مهاجرت به استرالیا (انگلیسی: Immigration to Australia) بخشی از تاریخ مهاجرت انسانی است که در آفریقا آغاز شده‌است. تاریخ مهاجرت استرالیا با مهاجرت اولیه انسان به قاره حدود ۵۰٬۰۰۰ سال پیش آغاز شد که اجداد بومیان استرالیا از طریق جزایر دریای جنوب شرقی آسیا و گینه نو وارد این قاره شدند. استقرار دائمی اروپا در سال ۱۷۸۸ با تأسیس یک مستعمره بریتانیا در نیو ساوت ولز آغاز شد. استرالیا در سال ۱۹۰۱ از اولین فدراسیون سیاست استرالیای سفیدپوست حمایت کرد و آن را که بعد از جنگ جهانی دوم لغو شده بود، حفظ کرد.
از سال ۱۹۴۵ بیش از ۷ میلیون نفر در استرالیا مستقر شده‌اند. از اواخر دهه ۱۹۷۰، افزایش قابل توجه در مهاجرت از کشورهای آسیایی و دیگر کشورهای غیر اروپایی استرالیا را به یک کشور چند فرهنگی تبدیل کرد.
تنها مهاجرت‌هایی که از خارج از کشور وجود داشت از ۳۰٬۰۴۲ نفر در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۹۳ به ۱۷۸٬۵۸۲ نفر در سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ افزایش یافت. بزرگ‌ترین بخش‌های این مهاجرت، مهاجرت ماهرانه و برنامه‌های بازسازی مجدد خانواده بود.
در سال ۲۰۱۴ یک مطالعه جامعه شناسانه به این نتیجه رسید که «استرالیا و کانادا بیشترین مهاجرت را در بین کشورهای غربی دارند.»
استرالیا به عنوان امضاء کننده کنوانسیون وضعیت پناهندگان، بسیاری از پناهجویان را اسکان داد. در سال‌های اخیر، سیاست استرالیا در بازداشت کسانی که توسط قایق به این کشور ورود غیرقانونی داشتند باعث ایجاد اختلاف نظر علیه این کشور شد.
مهاجرت به استرالیا این روزها به یکی از موضوعات پرطرفدار، به‌ویژه در میان ایرانیان تبدیل شده است. این کشور به دلیل مهاجرپذیری بالا و ارائه مزایای متعدد به ساکنان خود، به گزینه‌ای جذاب برای مهاجرت تبدیل شده است.
در سال 2025، راه‌های مهاجرت به استرالیا عبارتند از:
مهاجرت کاری
مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری
مهاجرت از طریق خانواده
پناهندگی
همچنین، برای سفر به استرالیا و اقامت موقت، امکان دریافت ویزای توریستی و ویزای تحصیلی نیز وجود دارد.
مؤسسه مطالعات پیشرفته

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Institute for Advanced Study: Institute for Advanced Study
نوع: مؤسسهٔ تحقیقاتی خصوصی
بنیانگذاری شده: ۱۹۳۰
رئیس دانشگاه: رابرت دیج‌گراف
موقعیت: پرینستون، نیوجرزی، ایالات متحده
وبگاه: www.ias.edu
مؤسسهٔ مطالعات پیشرفته (IAS) واقع در پرینستون در ایالت نیوجرزی آمریکا، یک مؤسسهٔ مستقل مربوط به تحقیقات پسادکترا و پژوهش‌های نظری و روشنفکرانه است که در سال ۱۹۳۰ توسط آبراهام فلکسنر، پژوهشگر آمریکایی به کمک دوستان بشردوستش، لوئیز بامبرگر و کارولین بامبرگر فولد بنیان نهاده شد. مهم‌ترین پژوهشگرانی که در این بنیاد مشغول به‌کار بودند، می‌توان از آلبرت اینشتین، یانوش فون نیومن و کورت گودل را نام برد که بعد از مهاجرتشان به ایالات متحده، به این مؤسسه پیوستند. اگرچه این مؤسسه بسیار به دانشگاه پرینستون نزدیک است و همکاری زیادی با آن دارد اما بخشی از آن دانشگاه نیست و هیچ‌گونه بودجه‌ایی از آن دریافت نمی‌کند.
فلکسنر در اصل قصد گسترش دانش را از اهداف مؤسسهٔ خود اعلام کرد. در این مؤسسه هیچ‌گونه مدرک تحصیلی اعطا نمی‌شود یا هیچ‌گونه دوره آموزشی تجربی وجود ندارد. پژوهشگران نیز تحت قرارداد یا ملزم به انجام‌دادن تحقیقات موردنظر بنیاد نیستند و می‌توانند اهداف پژوهشی خود را دنبال کنند. این بنیاد در طول قدرت‌گیری فاشیسم در اروپا نقش کلیدی داشت در انتقال سرمایه‌های فکری از اروپا به آمریکا و از همین رهاورد اعتبار آکادمیکی به‌دست‌آورد که این بنیاد را به شهرت رساند و این اعتبار تاکنون نیز پابرجا مانده‌است.
این بنیاد تمام بودجه خود را طریق وقف، هدیه و بخشش تأمین می‌کند، و یکی از هشت بنیاد ریاضی آمریکا است که بنیاد ملی علوم برای آنان بودجه اختصاص می‌دهد. این مدل برای دیگر هشت نفر از اعضای کنسرسیوم برخی از مؤسسه مطالعات پیشرفته.
این مؤسسه متشکل شده از چهار کارگروه–مطالعات تاریخی ریاضیات، علوم طبیعی و علوم اجتماعی، همچنین طرحی برای تأسیس زیست‌شناسی نظری در بنیاد نیز وجود دارد.
تاریخچه > مؤسسان

بنیاد در سال ۱۹۳۰ به‌دست آبراهام فلکسنر با همرهی خیرینی بنام لوئیس بامبرگر و کارولین بامبرگر فولد تأسیس شد. فلکسنر بیشتر به‌عنوان یکی از چهره‌های مهم تاریخ پزشکی آمریکا شناخته می‌شود که نقش مهمی در اصلاحات آموزش پزشکی این کشور داشت. وی در دهه ۱۸۹۰ به‌خاطر علاقه‌ای که به امر آموزش داشت مدرسه‌ای تجربی را بنا نهاد که در آن هیچ برنامه درسی خاص وجود نداشت و امتحانی گرفته نمی‌شود، به‌دنبال موفقیت این برنامه که هدفش آماده‌سازی دانش آموزان برای ورپو به کالج‌های سطح اول بود انگیزه‌ایی شد که سپس وی بنیاد مطالعات پیشرفته را بنیان نهد. فلکسنر در دانشگاه‌های اروپایی همانند دانشگاه هایدلبرگ، کالج ال سنتز، آکسفورد و کلژدو فرانس تحصیل کرده بود و می‌خواست مؤسساتی تحقیقاتی همانند آن‌ها در ایالات متحده تأسیس کند.
در اتوبیوگرافی آبراهام فلکسنر، خود یادآور می‌شود که در سال ۱۹۲۹ طی تماس تلفنی از جانب خواهر و برادری بنام برامبرگر که مشتاق به مشارکت در طرح وی بودند منجر به تأسیس IAS شد:
خانواده برامبرگر می‌خواستند پول فروش فروشگاه خود در نیوارک، نیوجرسی را به تأسیس دانشکده دندانپزشکی در ایالت نیوجرسی اختصاص دهند. فلکسنر آن‌ها را متقاعد کرد که پول خود را در پژوهشای بنیادی‌تر سرمایه‌گذاری کنند. جغرافی‌دان برجسته‌ای بنان اسوالد وبلن سال‌ها بود که تلاش می‌کرد تا موسسه‌ای تحقیقاتی سطح بالا در ریاضیات تأسیس کند وی با فلکسنر دیدار کرد و برای مکان مؤسسه جایی نزدیکی دانشگاه پرینستون را پیشنهاد کرد که به مرکز یادگیری و کتابخانه دانشگاه نزدیک باشد. در سال ۱۹۳۲ وبلن از دانشگاه پرینستون استعفا کرد و اولین استاد در مؤسسه مطالعات پیشرفته شد. بیشتر تسهیلات بنیاد توسط وی انتخاب شدند و همچنین وی کمک زیادی کرد برای به دست آوردن زمین در پرینستون برای ساخت تأسیسات و گسترش بنیاد در آینده.
فلکسنر و وبلن بهترین ریاضی‌دان‌ها و فیزیکدانهایی که می‌توانستند پیدا کنند را استخدام کردند. هم‌زمان با ظهور فاشیسم در اروپا و با همکاری گروه‌های ضدّسامی با آن‌ها بسیاری از ریاضی‌دانهای فراری از اروپا همانند انیشتین و هرمان وایل (که همسری یهودی داشت) این مؤسسه به خانه جدیدشان تبدیل شد. همچنین با پافشاری وایل دانشمند جامع‌العلومی اتریش -مجارستانی بنام یوهان فون نیومن نیز به استخدام بنیاد درآمد. در واقع این بنیاد تبدیل شده بود به مأمنی برای دانشمندان فراری از اروپا. جذب انیشتین اولین موفقیت فلکسنر بود و پس از آن شاگرد با استعداد وبلن بنام جمیز الکساندر و سپس جوان موفق منطق دانی بنام کورت گودال جذب شدند. فلکسنر بسیار خوش شانس بود که این مشاهیر و افراد پیرامون آن‌ها را جذب کرد. بدین سان در سال۱۹۳۴ بنیاد با عضویت شش تن از ریاضی‌دانهای برجسته تأسیس شد. در سال ۱۹۳۵ فیزیکدان پیشرو در فیزیک کوانتوم بنام ولفگانگ پائولی عضو مؤسسه شد. با تأسیس بنیاد مطالعات پیشرفته پرینستون جای گوتینگن را به عنوان دانشگاه پیشرو در ریاضیات در قرن بیستم گرفت.
تاریخچه > سالهای اولیه

برای شش سال از هنگام تأسیس بنیاد در سال ۱۹۳۳ تا زمانی که ساختمان فولد هال در سال ۱۹۳۹ بنایش تمام شد دفتر مرکزی بنیاد در دانشکده ریاضی دانشگاه پرینستون قرار داشت. دانشکده علوم دانشگاه پرینستون کمتر از دو مایل از ساختمان مؤسسه فاصله داشت و تحقیقات مشترک بسیاری بین این دو نهاد صورت گرفت. این همکاری‌های اولیه در سالهای اولیه تأسیس بنیاد این فکر غلط را که بنیاد بخشی از دانشگاه پرینستون است را جا انداخت که هم‌اکنون نیز این فکر غلط کامل ریشه کن نشده‌است.
از زمان آغاز بکار بنیاد تاکنون دارای یک سیاست عدم تبعیض است. در ۴ ژوئن ۱۹۳۰ خانواده برامبرگر طی نامه ایی با هیئت امنای مؤسسه یادآور شدند:
بنیاد IAS یکی از پیشگامان برابر جنسیتی در آموزش عالی بود حتی زمانی که دانشگاه پرینستون دانشجویان دختر را برای تحصیلات تکمیلی نمی‌پذیرفت. در سال ۱۹۳۴ به دعوت فلکسنر و وبلن ریاضی‌دانی مؤنث بنام امی نوثر عضو و سخنران بنیاد شد.
فلکسنر با موفقیت توانسته بود اعتبار زیادی برای بنیاد کسب کند. دانشکده ریاضیات در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد به دنبال این موفقیت او کار به مراتب مشکل‌تر تأسیس دانشکده اقتصاد و علوم انسانی را به ثمر رساند. دانشکده مطالعات انسانی و دانشکده اقتصاد و سیاست در سال۱۹۳۵ تأسیس شدند. هر سه این دانشکده تحت یک مدیریت به ساختمان جدید فولد هال در سال ۱۹۳۹ منتقل شدند .(اگرچه بعدها دانشکده علوم انسانی و دانشکده اقتصاد و سیاست در دانشکده مطالعات تاریخی که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد، ادغام شدند). در ابتدای کار دانشکده ریاضیات شامل ریاضی‌دانها و فیزیکدانها می‌شد؛ و دانشکده مستقل علوم طبیعی تا سال ۱۹۶۶ تأسیس نشد. دانشکده علوم اجتماعی در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد.