آسیاب سنگ کوبی
تاریخ

اجزای اصلی آسیاب تمبر با نیروی آب - چرخ‌های آب، بادامک‌ها و چکش‌ها - در دوران هلنیستی در منطقه مدیترانه شرقی شناخته شده بودند. در باستانشواهد اندکی در اوایل قرن سوم قبل میلاد از طراحی اتوماتیک آب وجود دارد. در قسمتی از تاریخ طبیعی دانشمند رومی پلینی (NH 18.23) نشان می‌دهد که در قرن اول پس از میلاد، دشت‌های آب رانده در ایتالیا بسیار گسترده شده بودند: «بخش بزرگی از ایتالیا از یک دنده بی‌لفافه و همچنین چرخ‌هایی استفاده می‌کند که از آب به‌عنوان چرخاننده آن‌ها استفاده می‌شود. از کنار آن می‌گذرد و چکش تریپ [مولا]». از این چکش‌ها برای کوبیدن و کندن غلات استفاده می‌شد. غلات کوبنده با هاست و همچنین آسیاب‌های آبی معمولی نیز در اواخر قرن پنجم در صومعه ای که توسط رومانوس کوندات در منطقه دورافتاده ژورا تأسیس شد، تأیید شده‌است، که نشان می‌دهد دانش چکش‌های سفر تا اوایل سالهای میانه ادامه داشت. جدای از فرآوری کشاورزی، شواهد باستان‌شناسی نیز قویاً وجود چکش اهرمی در فلزکاری رومی را نشان می‌دهد. در ایکهام در کنت، یک سر چکش فلزی بزرگ با تغییر شکل‌های مکانیکی در منطقه‌ای حفاری شده کشف شد و چندین آسیاب آب رومی و ضایعات فلزی نیز در آنجا ردیابی شدند.
با این حال، به نظر می‌رسد وسیع‌ترین کاربرد آسیاب‌های تمبر در معادن رومی رخ داده‌است، جایی که سنگ معدن رگه‌های عمیق ابتدا برای پردازش بیشتر به قطعات کوچک خرد می‌شدند. در اینجا، نظم و فواصل تورفتگی‌های بزرگ روی سندان‌های سنگی نشان‌دهنده استفاده از مهرهای سنگ معدنی با بادامک است، دقیقاً مانند دستگاه‌های استخراج معدن قرون وسطی. چنین سندان‌های تغییر شکل یافته مکانیکی در بسیاری از سایت‌های معدن نقره و طلا رومی در اروپای غربی، از جمله در Dolaucothi (ولز)، و در شبه جزیره ایبری، یافت شده‌است، که نمونه‌های قابل داده از قرن ۱ و دوم میلادی در Dolaucothi، این آسیاب‌های تمبر هیدرولیک و احتمالاً در سایر سایت‌های معدن رومی نیز کار می‌کردند، جایی که استفاده در مقیاس وسیع از روش خاموش کردن و بندکشی زمین به این معنی بود که مقادیر زیادی آب مستقیماً برای تأمین انرژی ماشین‌ها در دسترس بود.
آسیاب تمبر در اوایل سال ۹۷۳ توسط معدنچیان سمرقند مورد استفاده قرار گرفت. آنها در ایران قرون وسطی برای خرد کردن سنگ معدن استفاده می‌شدند. تا قرن یازدهم، کارخانه‌های تمبر در سراسر جهان اسلام قرون وسطی، از اسپانیای اسلامی و شمال آفریقا در غرب تا آسیای مرکزی در شرق، استفاده گسترده‌ای داشتند.
{{سخ}}چکش‌های اهرمی با نیروی آب و مکانیزه در قرن دوازدهم دوباره در اروپای قرون وسطایی ظاهر شدند. استفاده از آنها در منابع مکتوب قرون وسطایی اشتایر (در اتریش امروزی)، یکی از ۱۱۳۵ و دیگری از ۱۱۷۵ شرح داده شده‌است. در هر دو متن به استفاده از آسیاب‌های تمبر عمودی برای خرد کردن سنگ معدن اشاره شده‌است. منابع فرانسوی قرون وسطایی در سال‌های ۱۱۱۶ و ۱۲۴۹ هر دو استفاده از چکش‌های مکانیزه اهرمی را که در آهنگری آهن فرفورژه استفاده می‌شد، ثبت کرده‌اند. چکش‌های اهرمی اروپای قرون وسطایی تا قرن پانزدهم اغلب به شکل آسیاب کوبه‌ای عمودی بودند. لئوناردو داوینچی، هنرمند و مخترع معروف رنسانس، اغلب چکش‌های سفری را برای استفاده در آهنگرها و حتی ماشین‌های برش سوهان، آنهایی که از نوع آسیاب مهر و موم عمودی است، طراحی می‌کرد. قدیمی‌ترین تصویر اروپایی به تصویر کشیده شده از یک چکش مارتینت شاید در Historia de Gentibus Septentriionalibus Olaus Magnus، متعلق به ۱۵۶۵ پس از میلاد باشد. این تصویر حکاکی روی چوب، سه مارتینت و یک چرخ آبی را به تصویر می‌کشد که روی چوب و دم‌های چرمی یک کوره گلدار اسموند (sv) کار می‌کند. چکش اهرمی خوابیده برای اولین بار در آثار هنری اروپا در یک نقاشی با تصویر کشیده شد Sandrart و Zonca (مورخ ۱۶۲۱ م).
آسیاب کوبه‌ای آبی در کتاب ۸ از گئورگ‌ها Agricola را د پاسخ متالیکا ، منتشر شده در 1556. آسیاب‌هایی که آگریکولا نشان می‌دهد عمدتاً چوبی بودند، به جز استفاده از کفشک‌های آهنی در انتهای هر کوبه. میل بادامک مستقیماً روی محور چرخ آب تنظیم می‌شد و مهرها معمولاً در دسته‌های سه تایی قرار می‌گرفتند که هر چرخ یک یا دو باند را به حرکت درمی‌آورد.