stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آب‌پخش
فرهنگ و هنر > گردشگری

آب‌پخش یکی از قطب‌های گردشگری در استان بوشهر می‌باشد. علت اصلی این پتانسیل قوی؛ وجود آب و طبیعت سرسبز و غنی آن است. طولانی‌ترین جاده گردشگری نخلستانی جنوب کشور در این منطقه واقع شده‌است. همچنین چندین اقامتگاه بوم‌گردی نیز اخیراً در آب‌پخش تأسیس شده‌است.
یادداشت

1 2  برای بدست آوردن این پارامتر؛ جمعیت رسمی که اعلام شده را تقسیم بر مساحت شهر که به‌صورت رسمی اعلام شده می‌کنیم تا تراکم بدست آید. آخرین میزان جمعیت رسمی که اعلام شده ۱۸٬۹۱۳ و مساحت شهر هم ۷۰۰ هکتار اعلام شده‌است. این داده‌ها مربوط به سال ۱۳۹۵ می‌باشد.
↑  دمای کمینه و بیشینه ای که در این قسمت درج شده همان کمینه و بیشینه دمای میانگین در ماهی است که پایین‌ترین و بالاترین دما را داشته‌است. این داده‌ها مربوط به ماه مه ۲۰۲۰ تا آوریل ۲۰۲۱ می‌باشد.
نان گرده
جویهای آب در آب‌پخش
جوزف جان تامسون

| جوزف جان تامسون | جوزف جان تامسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ دسامبر ۱۸۵۶ منچستر، منچستر بزرگ
درگذشت: ۳۰ اوت ۱۹۴۰ (۸۳ سال) کمبریج، کمبریج‌شر
ملیت: بریتانیایی
محل تحصیل: دانشگاه منچستردانشگاه کمبریج
شناخته‌شده برای: مدل تامسونکشف الکترون و ایزوتوپپراکندگی تامسونطیف‌سنجی جرمیکار بر روی خواص الکتریکی گازها
جوایز: جایزه نوبل فیزیک (۱۹۰۶)مدال کاپلی (۱۹۱۴) مدال فرانکلین (۱۹۲۲)نشان فارادی (۱۹۲۵)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فیزیک
محل کار: دانشگاه کمبریج
استاد راهنما: جان استرات
 :  
امضاء: امضاء
یادداشت‌ها: یادداشت‌ها
تامسون همچنین پدر جرج پاجت تامسون بود که او هم در سال ۱۹۳۷ نوبل فیزیک را گرفت.: تامسون همچنین پدر جرج پاجت تامسون بود که او هم در سال ۱۹۳۷ نوبل فیزیک را گرفت.
سر جوزف جان «جی. جی.» تامسون (به انگلیسی: Sir Joseph John "J. J." Thomson) (زاده ۱۸ دسامبر ۱۸۵۶ – درگذشته ۳۰ اوت ۱۹۴۰) فیزیکدان انگلیسی بود که در سال ۱۹۰۶ جایزه نوبل فیزیک را به خاطر کار بر روی خواص الکتریکی گازها به دست آورد. وی همچنین پدر جرج پاجت تامسون بود که او هم در سال ۱۹۳۷ نوبل فیزیک را گرفت.
درحالی که جوزف جان تامسون به الکترون به عنوان یک ذره نگاه می‌کرد، پسرش، جرج پاجت تامسون، نشان داد که از آن می‌تواند مانند یک موج استفاده نماید. به گفته جان پاکینگورد، پدر به‌خاطر کشف ذره بودن الکترون برنده جایزه نوبل فیزیک شد و پسر، به‌خاطر کشف موج بودن الکترون.
آزمایش تامسون (محاسبه نسبت بار الکتریکی به جرم الکترون (بار منفی)

در آزمایش تامسون از اثر میدان الکتریکی و میدان مغناطیسی استفاده شده‌است.
y=0.5at^{2}=0.5{q_{e}E \over m}t^{2},x=vt
معادلات فوق نشان می‌دهد که مسیر حرکت یک سهمی است و مقدار انحراف پرتو الکترونی از امتداد اولیه (OX) در نقطه خروج از خازن مقدار y در این لحظه خواهد بود. اگر طول خازن را به L نمایش دهیم x = L زمان لازم برای رسیدن به انتهای خازن عبارت خواهد بود از t = L / v اگر این مقدار t را در معادله y قرار دهیم مقدار انحراف در لحظه خروج از خازن به‌دست می‌آید:
y={1 \over 2}{q_{e}E \over m}({L \over v})^{2}
\therefore {e \over m}={2y \over E}({v \over L})^{2}
که در آن v سرعت الکترون است که قبلاً بدست آمده‌است. L و E به ترتیب طول خازن و شدت میدان الکتریکی هستند که هر دو معلومند؛ پس اگر مقدار y را اندازه بگیریم بار ویژه یا e/m محاسبه می‌شود. پس از خروج الکترون از خازن، دیگر هیچ نیرویی بر آن وارد نمی‌شود؛ بنابراین از آن لحظه به بعد حرکت ذره در خط راست خواهد بود و مسیر آن مماس بر سهمی در نقطه خروج از خازن است. اگر a فاصله پرده از خازن یعنی D P۰ باشد می‌توانیم بنویسیم:
\lVert P_{0}P_{1}\rVert =y+DP_{0}tan(\theta )
tgθ عبارتست از ضریب زاویه مماس بر منحنی مسیر در نقطه خروج از خازن و بنابراین مقدار یست معلوم پس باید با اندازه گرفتن فاصله اثر روی پرده(P0 P۱) به مقدار y رسید و در نتیجه می‌توانیم e/ m را محاسبه نماییم. مقداری که در آزمایش‌های اولیه بدست آمده بود  1.7\times 10^{8} کولن بر گرم بود مقداری که امروزه مورد قبول بوده و دقیقتر از مقدار قبلی است برابر  1.759\times 10^{8}کولن بر گرم می‌باشد.
مهستی

برای دیگر کاربردها، مهستی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| مهستی | مهستی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: افتخار دَدِه‌بالا
زادهٔ: ۲۵ آبان ۱۳۲۵ تهران، ایران
درگذشت: ۴ تیر ۱۳۸۶ (۶۰ سال) سانتا روزا، کالیفرنیا، ایالات متحده
علت مرگ: سرطان روده بزرگ
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۵–۱۳۸۶
آثار: فهرست کامل
سبک: موسیقی سنتی ایرانی موسیقی پاپ ایرانی
همسر(ها): کورس ناظمیان بهرام سنندجی
فرزندان: ۱
خویشاوندان: هایده (خواهر)
خدیجه دَدِه‌بالا یا افتخار دَدِه‌بالا (۲۵ آبان ۱۳۲۵ – ۴ تیر ۱۳۸۶) که با نام هنری مهستی شناخته می‌شد، خوانندهٔ موسیقی سنتی و پاپ ایرانی بود. او در طول بیش از چهار دهه فعالیت بیش از ۲۰۰ ترانه اجرا کرد. مهستی دارای گسترهٔ صوتی متزوسوپرانو بود.[نیازمند منبع] او ابتدا توسط اکبر گلپایگانی کشف شد و در ۱۸ سالگی نیز با پرویز یاحقی آشنا شد و در سن ۲۰ سالگی اولین اجرای خود به نام «آنکه دلم را برده خدایا» (گل‌های رنگارنگ شماره ۴۲۰) را منتشر کرد که در مقام شوشتری اجرا شده بود.
وی کمی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ از ایران خارج شد. ابتدا به لندن و سپس برای همیشه به ایالات متحده آمریکا رفت و تا زمان درگذشت در شهر سانتاروزا زندگی می‌کرد. بیشتر آثاری که او پس از انقلاب اجرا کرد در قالب ترانه‌های پاپ، سنتی و مردمی هستند. مهستی خواهر کوچک‌تر هایده، خوانندهٔ ایرانی بود.
زندگی

مهستی با نام اصلی خدیجه دده‌بالا یا افتخار دده‌بالا در ۲۵ آبان ۱۳۲۵ در تهران، خیابان ایران (خیابان عین‌الدوله)، زاده شد. پدر وی محمد دده‌بالا که متولد روستای دده‌بالا از توابع شهر تبریز بود و مادرش از ثروتمندان اهل رشت بود. او خواهر هایده، یکی از خوانندگان سرشناس ایرانی بود. پرویز یاحقی استعداد خوانندگی او را در نوجوانی کشف کرد. یاحقی صدای او را در یکی از نشست‌ها به‌طور اتفاقی می‌شنود و بسیار به صدایش علاقه‌مند می‌شود و وی را به خوانندگی و موسیقی تشویق می‌کند. اکبر گلپایگانی در مصاحبه‌ای عنوان می‌کند که هایده و مهستی را او آموزش داده و سپس به آهنگسازان معرفی کرده است. هایده از مهستی بزرگ‌تر بود اما مهستی به‌علت تجرد، زودتر از خواهر خود پا در وادی هنر گذاشت. وی نام هنری خود را از مهستی گنجوی شاعر معروف ایرانی برگرفت.
شروع کار مهستی در سن ۱۹ سالگی در برنامهٔ گل‌ها شمارهٔ ۴۲۰ و با خواندن ترانه‌ای به نام آن که دلم را برده خدایا ساختهٔ بیژن ترقی در سبک موسیقی سنتی ایرانی بود اما پس از طی زمان و همراه با گرایش عمومی برای موسیقی پاپ به‌خصوص در دوران پس از انقلاب ۱۳۵۷، آهنگ‌هایی نیز در این سبک اجرا نمود. نخستین کار وی در این زمینه ترانهٔ بچه نشو ای دل ساختهٔ جهانبخش پازوکی بود.
پیش از انقلاب، همسر نخست مهستی پس از مدتی زندگی با او، عاشق فیروزه خوانندهٔ کوچه‌بازاری شد و از مهستی جدا شد. مهستی علاقهٔ زیادی به همسرش داشت و با این رخداد بسیار غمگین شد و ترانه‌های بیا خونه، بازیچه و سرانجام دلقک را خطاب به کورس ناظمیان، همسر نخست خود خواند ولی پس از مدتی با همسر دومش ازدواج کرد.[نیازمند منبع]
مهستی دو بار ازدواج کرد و سرانجام هر دو ازدواج، جدایی بود. بعد از این دو جدایی تصمیم گرفت که تنها زندگی کند و با مادر خود در فرمانیهٔ تهران زندگی کرد. وی از ازدواج نخست با کورس ناظمیان صاحب دختری به نام سحر ناظمیان شد. ازدواج دوم او با بهرام سنندجی صاحب کارخانهٔ کفش بود.[نیازمند منبع] مهستی از تنها دختر خود یعنی سحر دو نوهٔ دختری به نام‌های ناتاشا و ناتالی داشت.
در سال ۲۰۰۵ میلادی، آکادمی جهانی هنر، ادبیات و رسانه از وی برای بیش از ۴۰ سال فعالیت در زمینهٔ موسیقی سنتی ایرانی و مردمی و پاپ ایرانی تقدیر به عمل آورد و به وی نشان شیر طلایی اهدا گردید.
از او با احتساب گل‌های رنگارنگ حدود چهل آلبوم برجای مانده است. مردمی بودن و شرکت در بسیاری از کارهای عام‌المنفعه و همچنین برخورد صمیمانهٔ وی با مردم در کنسرت‌ها باعث علاقهٔ زیاد مردم به وی بود که باعث شد نسل‌هایی که بعد از مرگ وی به‌دنیا آمده بودند تا به امروز، وی و ترانه‌های او را به‌خوبی بشناسند و از آن‌ها استقبال کنند.
بیماری و مرگ > دوران بیماری

مهستی تا حدود چهارسال بیماری خود را از اطلاع عموم مردم پنهان نگاه داشت؛ اگرچه تحت شیمی‌درمانی خفیف قرار گرفته بود. پزشکان به او هشدار داده بودند که در صورت مداوا با دوز بالاتر که مورد نیاز شرایط اوست، امکان ایجاد مشکل در صدایش وجود خواهد داشت. با این وجود، در نوروز ۱۳۸۶ بعد از چندین روز اجرای برنامه در کنسرتی که به‌همراه ستار و گلپا قرار بود در دبی انجام دهد به‌علت ظهور مجدد علائم بیماری و وخامت حال عمومی از اجرای کنسرت بازماند. وی به سرعت به لس آنجلس بازگشت و در برنامه‌ای تلویزیونی با اجرای نادره سالارپور (برادرزادهٔ خود)، به‌همراه دختر و نوه‌های خود و پزشک خانوادگی شرکت کرد و اعلام کرد که به بیماری سرطان مبتلا است و باید پرتودرمانی شود. به همین دلیل پس از انجام مداوا به‌همراه دخترش به شمال کالیفرنیا رفت و در مجهزترین بیمارستان سانتا روزا که متعلق به همسر سحر بود بستری گردید.
بیماری و مرگ > مرگ

مهستی پس از انتشار آلبوم موفق از خدا خواسته در حالی که مشغول تهیهٔ آلبوم دیگری با همکاری شادمهر عقیلی بود، پس از چهارسال بیماری سرطان رودهٔ بزرگ در سانتا روزا، کالیفرنیا در ساعت ۷:۵۲ صبح روز دوشنبه ۴ تیر ۱۳۸۶ در سن ۶۰ سالگی در حالت کما درگذشت.
پیکر مهستی پس از انتقال از شمال کالیفرنیا، در ساعت ۱۲:۳۰ روز جمعه، ۸ تیر ۱۳۸۶ در گورستان وست‌وود در لس آنجلس به خاک سپرده شد. هزاران نفر از جمله خوانندگان و بازیگران برجستهٔ ایرانی مقیم خارج از کشور و همچنین جمشید دلشاد، نخستین شهردار ایرانی در ایالت کالیفرنیا و بیژن پاکزاد از طراحان معروف ایرانی مقیم آمریکا در مراسم خاکسپاری مهستی شرکت کردند.[نیازمند منبع]
بعد از فوت وی، ۴ خوانندهٔ خانم ایرانی، لیلا فروهر، سپیده، هنگامه و هلن به درخواست شبکهٔ تپش، آهنگی برای یادبود مهستی به نام «به‌یاد مهستی» را اجرا کردند. این ترانه ابتدا قرار بود به عنوان هدیه‌ای به مهستی تقدیم شود اما پس از درگذشت او منتشر شد.
آلبوم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: ترانه‌شناسی مهستی
مهستی با تعداد بسیاری از آهنگسازان ایرانی در سبک‌های گوناگون، از پرویز یاحقی و اسدالله ملک گرفته تا انوشیروان روحانی، صادق نوجوکی، محمد حیدری، حسن شماعی‌زاده، منوچهر چشم‌آذر و مهرداد آسمانی، شادمهر عقیلی و با ترانه‌سرایانی چون بیژن ترقی، تورج نگهبان، لیلا کسری، هما میرافشار، همایون هوشیارنژاد، ژاکلین، شهیار قنبری و اردلان سرفراز همکاری داشت. بیشتر کارهای او (در حدود ۶۰ اثر) از جهانبخش پازوکی است.
در اواخر عمر و در آلبوم آخرش از خدا خواسته، با شادمهر عقیلی (آهنگساز و تنظیم‌کننده) و مریم حیدرزاده (ترانه‌سرا) همکاری کرد.
مهستی در بسیاری از فیلم‌های ایرانی پیش از انقلاب به‌جای هنرپیشهٔ نقش اول فیلم‌ها خوانده است. از جملهٔ این ترانه‌ها و فیلم‌ها می‌توان به ترانه‌های چرا در فیلم ببر مازندران، جمجمک و چشمان آهو در فیلم شیرین و فرهاد، بر آسمان نوشته و نخستین عشق در فیلم شکوه قهرمان، یاد او و بی‌تو چه کنم در فیلم نسل شجاعان، پشیمان به‌همراه ایرج در فیلم شهر هرت، خدایا چه کردم در فیلم قاتلین هم می‌گریند، یادم میاد در فیلم مرغ تخم‌طلا و ژانویه در فیلم ماجرای شب ژانویه اشاره کرد.
شادمهر عقیلی در سال ۱۴۰۲ ترانهٔ‌ای را به‌نام تماشا با صدا و آهنگسازی خود منتشر کرد و اینگونه عنوان کرد که این ترانه از کارهایی بوده که برای مهستی ساخته بوده است، اما به‌دلیل بیماری و فوت زود هنگام او به مرحله ضبط نرسید، کمی بعد از انتشار این ترانه به‌وسیله استفاده از فناوری هوش مصنوعی این ترانه با صدای مهستی پخش شد.
در فهرست زیر نام آلبوم‌های مهستی به ترتیب حروف الفبا آمده است:
آشفته (۱۳۷۲)
آوازک (۱۳۷۸)
اسیر (۱۳۷۱)
اوج صدا (با همراهی هایده)
از خدا خواسته (۱۳۸۴)
بزم (آواز دلدادگان)
بزم بهار (با همراهی ستار)
بیگانه (۱۳۷۳)
بی‌نوا دل
ترانهٔ سال (با همراهی معین و هایده)
تقدیر (۱۳۷۶) (با همراهی گلپا)
تو بزن تا من برقصم (۱۳۵۶)
حقیقت (با همراهی ستار)
دلداده (۱۳۸۰)
سراب عشق (۱۳۵۷)
سپیده‌دم (۱۳۶۰)
ضیافت (۱۳۷۰) (با همراهی ستار و فرامرز آصف)
قسم (۱۳۷۸)
گل گندم (۱۳۷۴) (با همراهی ستار)
گل امید (۱۳۷۲)
گل‌های رنگارنگ
همیشه عاشق (۱۳۷۸)
همیشه سبز (۱۳۸۲)
هوای یار
هوای عاشقی (۱۳۷۷)
لبخند (با همراهی شهرام صولتی)
مستی (۱۳۷۱)
مهمان (با همراهی هایده)
موج (۱۳۷۲)
مسافر (۱۳۷۰)
نامه (۱۳۷۳)
نگارخانه

«تصویر مهستی بر جلد مجلهٔ «اطلاعات هفتگی» شمارهٔ ۱۶۹۹ مرداد ۱۳۵۳»
«چهرهٔ مهستی بر جلد مجلهٔ تپش؛ عکس از «سعید نوشین‌فر»، حدود دو ماه پیش از مرگ مهستی: «شاه‌ماهی به دیدار بانوی آواز می‌رود…»
یادداشت

1 2  نام اصلی او در منابعی خدیجه و در برخی دیگر افتخار نوشته شده است.
تصویر مهستی و هایده. در روز چهارشنبه‌سوری بر جلد مجلهٔ اطلاعات هفتگی
آرامگاه مهستی، گورستان وست‌وود در لس آنجلس
در کنار عماد رام، روی جلد صفحه گرامافون «دوتا چشمون» و «رسوایی»
محمد شفیع‌زاده

| محمد شفیع‌زاده | محمد شفیع‌زاده |
| --- | --- |
زادهٔ: بابل
درگذشت: ۱۵ خرداد ۱۳۹۳ تهران
ملیت: ایرانی 
پیشه: پزشکی
آثار برجسته: بنیانگذار آموزش دانشگاهی روماتولوژی در ایران
والدین: محمد صادق شفیع‌زاده
محمد شفیع‌زاده (۱۳۰۷ در بابل - ۱۳۹۳ در تهران) از اولین پزشکان متخصص مفاصل و عضلات (روماتولوژی) ایران و بنیانگذار آموزش دانشگاهی روماتولوژی در ایران بود.
زندگی‌نامه

دکتر محمد شفیع‌زاده در سال ۱۳۰۷ در بابل متولد شد. پدرش محمد صادق شفیع‌زاده از شناخته شده‌ترین خیرین مدرسه ساز در شهر بابل و استان مازندران بود. تحصیلات خود را در دبستان بدر و دبیرستان شاپور بابل طی کرد و در سال ۱۳۲۳وارد دبیرستان دارالفنون شد. وی در اواخر دهه ۱۳۲۰ شمسی در زمره گروهی از دانشجویان ایرانی بود که برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به سوئیس رهسپار شدند. پزشکی عمومی خود را در دانشگاه ژنو در سوئیس، تخصص داخلی خود را در بیمارستان کانتونال و فوق تخصص خود را در رشته مفاصل و عضلات (روماتولوژی) اخذ نمود.
وی پس از پایان تحصیلات و دریافت تخصص در رشته روماتولوژی به ایران بازگشت. دکتر شفیع‌زاده در اوایل دهه ۱۳۴۰ در تهران به همراه پزشکان سرشناسی هم چون سعید بنی هاشمی، امیرخان شفیع‌زاده،  فریدون دواچی،  اسحاق اسحاقوف، رضا مقتدر،  فیروز پناهی و  فرخ سرکاری (که همگی به غیر از ایشان در فرانسه آموزش روماتولوژی دیده بودند) فعالیت تخصصی روماتولوژی در ایران را پایه‌گذاری کرد. بدین ترتیب انجمن روماتولوژی ایران در سال ۱۳۵۲ تحت نظارت سازمان نظام پزشکی ایران تأسیس گردید. این انجمن تا سال ۱۳۹۳ حدود ۱۸۰ عضو دارد که ۱۶۰ عضو آن روماتولوژیست می‌باشند.
محمد شفیع‌زاده همچنین در سال ۱۳۴۶ برای اولین بار در ایران آموزش دانشگاهی روماتولوژی را در دانشگاه ملی (دانشگاه شهید بهشتی) بنا نهاد. این استاد دانشگاه طی سالیان دراز در کنار مداوای بیماران با تدریس دروس پرشکی، تعداد زیادی از پزشکان حاذق در ایران را پرورش داد. تربیت بیش از ۵۰ فوق تخصص روماتولوژی و یک هزار دستیار تخصص داخلی تنها حاصل بخشی از خدمات دلسوزانه او بود.
درگذشت

دکتر شفیع‌زاده در ۱۵ خرداد ماه سال ۱۳۹۳ در حالی که تا آخرین روزهای عمر به فعالیت در بیمارستان‌های آبان و لقمان حکیم تهران مشغول بود، پس از یک عمل جراحی درگذشت. پیکر این پزشک و استاد دانشگاه در آرامگاه معتمدی بابل به خاک سپرده شد.
ایسابل پنیا

در این مقاله،  نام خانوادگی اول یا پدری است. نام خانوادگی دوم یا مادری نیز  است.
| ایسابل پنیا | ایسابل پنیا |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ایسابل پنیا دومینگو
زادهٔ: ۱۹۸۳ (۴۱–۴۲ سال) ساراگوسا، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
پیشه: فیلم‌نامه‌نویس
ایسابل پنیا دومینگو (اسپانیایی: Isabel Peña Domingo‎؛ زادهٔ ۱۹۸۳) فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا است که بابت همکاری‌اش با رودریگو سوروگوین شناخته می‌شود. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ فیلم‌نامه‌نویسی در دانشگاه نابارا است و تا کنون ۲ مرتبه برندهٔ «جایزه گویا برای بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی» شده است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به جانوران، مادر و استکهلم اشاره نمود.
پی‌ال‌زد-۱۰۶

| پی‌ زد ال-۱۰۶ | پی‌ زد ال-۱۰۶ |
| --- | --- |
کاربری: سم پاش
تولیدکننده: WSK PZL Warszawa-Okęcie
نخستین پرواز: ۱۷ آوریل ۱۹۷۳
کاربر اصلی: Polish civilian aviation
ساخته‌شده: ۱۹۷۶–
تعداد ساخته‌شده: ۲۷۵+
پی‌ زد ال-۱۰۶ (به انگلیسی: PZL-106_Kruk) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع سم پاش ساخت شرکت WSK PZL Warszawa-Okęcie است. هواگرد پی‌ زد ال-۱۰۶ نخستین پروازش را در ۱۷ آوریل ۱۹۷۳ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲۷۵+ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
علی سرابی

| علی سرابی | علی سرابی |
| --- | --- |
سرابی در ۱۳۹۶: سرابی در ۱۳۹۶
زادهٔ: ۹ اسفند ۱۳۵۷ ‏(۴۵ سال) تهران، ایران
محل تحصیل: دانشگاه آزاد تهران
پیشه‌ها: بازیگر بازیگردان کارگردان
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۹–اکنون
همسر: مارال بنی آدم (ا. ۱۳۷۸)
فرزندان: ۲
علی سرابی (زادهٔ ٩ اسفند ۱۳۵٧) بازیگر ایرانی است. وی فارغ‌التحصیل رشتهٔ بازیگری از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران است و فعالیت کاری خود را از سال ۱۳۷۹ با بازی در تئاتر آغاز کرد.
اجراها

بازی:
هشتمین سفر سندباد (کیومرث مرادی) تهران، تئاترشهر، تالار سایه؛ ۱۳۷۹
اتاقک زیرشیروانی (ایرج کله‌جاهی‌اصل) تهران، تئاترشهر، تالار شماره ۲؛ ۱۳۸۰
کفتر به توان دو (نیما دهقان) تهران، تئاترشهر، تالار شماره ۲؛ ۱۳۸۰
آرش (علی سرابی) تهران، تالار تجربه، دانشکده سینما تئاتر، ۱۳۸۱
ملاقات شبانه (نیما دهقان) تهران، تالار شماره ۲؛ ۱۳۸۱
ماه در آب (محمد یعقوبی) تهران، تئاترشهر، تالار سایه؛ ۱۳۸۵
مهمانسرای دو دنیا (سهراب سلیمی) تهران، تالاراصلی؛ ۱۳۸۷
غولتشن‌ها (حمید پورآذری) تهران، تئاترشهر، تالار سایه؛ ۱۳۸۷
ماچیسمو (محمد یعقوبی) تهران، تئاترشهر، تالار چهارسو؛ ۱۳۸۷
کابوس‌های یک پیرمرد بازنشسته خائن ترسو (نادر برهانی) تهران، تالار قشقایی؛ ۱۳۸۷
پیچ تند (کتایون فیض‌مرندی) تهران، تئاترشهر، تالار سایه؛ ۱۳۸۸
خنکای ختم خاطره(نیما دهقان) تهران، ۱۳۸۸
خشکسالی و دروغ (محمد یعقوبی) تهران، تئاترشهر، تالار چهارسو؛ ۱۳۸۸
زمستان ۶۶ (محمد یعقوبی) تهران، تئاترشهر، تالار چهارسو؛ ۱۳۹۰
۳۳ درصد نیل سایمون (محمد یعقوبی) تهران، ایرانشهر، ۱۳۹۱
برهان (محمد یعقوبی) تهران، فرهنگسرای نیاوران، ۱۳۹۱
مرد بالشی (آیدا کیخایی و محمد یعقوبی)، تهران، ایرانشهر و ارسباران؛ ۱۳۹۲
نمایشنامه خوانی شب سال نو(محمد رحمانیان) تهران، فرهنگسرای اندیشه؛ ۱۳۹۲
ترانه‌های محلی (محمد رحمانیان) تهران، تالار شمس؛ ۱۳۹۲
روایت ناتمام یک فصل معلق (هومن سیدی) تهران، حافظ؛ ۱۳۹۲
قرار(سیامک احصایی) تهران، حافظ؛ ۱۳۹۲
نمایشنامه خوانی ماه در آب (بهاره مشیری) تهران، فرهنگسرای اندیشه؛ ۱۳۹۲
نمایشنامه خوانی دو دلقک و نصفی (مسعود کیمیایی) تهران، تئاتر شهر، تالار اصلی؛ ۱۳۹۲
در انتظار گودو (همایون غنی‌زاده) تهران، تئاتر شهر، تالار اصلی؛ ۱۳۹۲
نمایشنامه خوانی یک دقیقه سکوت(آیدا کیخایی) تهران، فرهنگسرای نیاوران، سالن خلیج فارس؛ ۱۳۹۲
خشکسالی و دروغ (محمد یعقوبی) تهران، فرهنگسرای نیاوران، سالن خلیج فارس؛ ۱۳۹۳
نمایشنامه خوانی نمایشی برای تو(احسان کرمی) تهران، کانون پرورش فکری کودک و نوجوان؛ ۱۳۹۳
هیولاخوانی (محمد یعقوبی) تهران، تئاتر شهر، تالار چهار سو؛ ۱۳۹۳
نمایشنامه خوانی مجلس ضربت زدن (محمد رحمانیان) تهران، تئاتر شهر، تالار اصلی؛ ۱۳۹۳
ترانه‌های محلی(محمد رحمانیان) تهران، تئاتر شهر، تالار اصلی؛ ۱۳۹۳
ترانه‌های قدیمی (محمد رحمانیان) مشهد، تئاتر شهر، تالار اصلی؛ ۱۳۹۳
ترانه‌های قدیمی (محمد رحمانیان) تهران، برج میلاد و تالار وحدت؛ ۱۳۹۳
خشکسالی و دروغ (محمد یعقوبی) رشت، مجتمع فرهنگی و هنری خاتم الانبیاء (ص)، سالن شهید انصاری؛
۱۳۹۳
خشکسالی و دروغ (محمد یعقوبی) ونکوور و چند شهر کانادایی دیگر؛ ۱۳۹۳
ماه در آب (محمد یعقوبی) تهران، تئاتر باران؛ ۱۳۹۵
مالی سویینی (مرتضی میرمنتظمی) تهران، تالار وحدت؛ ۱۴۰۳
و…
کارگردان

«مرد بالشی»، پردیس تئاتر شهرزاد؛ ۱۳۹۸
«آن سوی آینه»، پردیس تئاتر شهرزاد؛ ۱۳۹۶
«برنارد مرده است»، تماشاخانه ایرانشهر؛ ۱۳۹۴
«خدای کشتار» نوشته یاسمینا رضا تهران، تماشاخانهٔ پالیز؛ ۱۳۹۵
«آرش» نوشته بهرام بیضایی تهران، تالار تجربه، دانشکده سینما تئاتر؛ ۱۳۸۱
«لوله»(نیما دهقان) تهران، تالار شماره ۲؛ ۱۳۸۲
«آندارنیک»(حمید پورآذری) تهران، تالار شماره ۲؛ ۱۳۸۲
«هرچی دلت بخواد»(حمید پورآذری) تهران، تالار سنگلج؛ ۱۳۸۲
«خانم سرگرد باربارا»(مهرداد رایانی‌مخصوص) تهران، تئاترشهر، تالار قشقایی؛ ۱۳۸۴
«دفتر یادداشت»(کتایون فیض‌مرندی) تهران، تئاترشهر، تالار سایه؛ ۱۳۸۴
تله تئاتر «هویت»(مشهود محسنیان) تهران؛ ۱۳۸۹
چند تله تئاتر کوتاه زنده در برنامه نوروزی «بهارستان»(امید سهرابی) تهران؛ ۱۳۹۳
و…
صدا پیشگی

گابی (کلاه‌قرمزی ۹۲) (ایرج طهماسب)؛ ۹۲–۹۱
سمیر (گذشته) (اصغر فرهادی)؛ ۱۳۹۲
(نمایش عروسکی د، اول دارکوب) (سروناز نانکلی) تهران، فرهنگسرای نیاوران، سالن گوشه؛ ۱۳۹۳
گابی (کلاه‌قرمزی ۹۳) (ایرج طهماسب)؛ ۹۳–۹۲
گابی و قوچ (کلاه‌قرمزی ۹۴) (ایرج طهماسب)؛ ۹۴–۹۳
گابی و قوچ (کلاه‌قرمزی ۹۷) (ایرج طهماسب)؛ ۹۷–۹۶
سریال

سهمی برای دوست (مسعود اطیابی)۱۳۹۱
مهرآباد (سید فرید سجادی حسینی)۱۳۹۲
فیلم سینمایی

استشهادی برای خدا، ۱۳۸۶
"اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر" (شهرام مکری)، ۱۳۸۶
"دلم می‌خواد " (بهمن فرمان آرا)، ۱۳۹۲
"خشکسالی و دروغ" (پدرام علیزاده)، ۱۳۹۳
"اتاق تاریک" (محمدحسین مهدویان)  ،  ۱۳۹۸
تله فیلم

«عزیزی که ناپدید شد» (منوچهر هادی)، ۱۳۸۷
«از آغاز تا آغاز» (مهدی گلستانه)، ۱۳۸۹–۱۳۹۰
بازی گردان

«نمایش پجپجه‌های پشت خط نبرد» (اشکان خیل نژاد)، ۱۳۹۱
«فیلم سینمایی دهلیز» (بهروز شعیبی)، ۱۳۹۱
«فیلم سینمایی ملبورن» (نیما جاویدی)، ۱۳۹۲
تدریس

"کارگاه ساخت و ساز نقش" (۱)، ۱۳۹۲
"کارگاه ساخت و ساز نقش "(۲)، ۱۳۹۳
تقدیرها

بهترین بازیگر مرد، بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر (ماچیسمو)۱۳۸۶
بهترین بازیگر مرد، کانون ملی منتقدان تئاتر ایران (آندرانیک) و (لوره) ۱۳۸۲
بهترین بازیگر مرد، جشنواره نمایش‌های کوتاه، دانشگاه تهران (ملاقات شبانه)۱۳۸۰
بازیگری دوم و بهترین کارگردانی، پانزدهمین جشنواره سراسری تئاتر دانشجویی (آرش) ۱۳۸۱
بازیگری دوم مرد، دوازدهمین جشنواره تئاتر آیینی و سنتی (هر چی دلت بخواد) ۱۳۸۲
تقدیر ویژه، بیست‌ودومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر (آندرانیک)
کاندید جایزه بازیگری، نوزدهمین جشنواره تئاتر فجر (کفتر به توان دو)
کاندید جایزه بهترین بازیگر، کانون ملی منتقدان تئاتر ایران (دفتر یادداشت)۱۳۸۴
بهترین بازیگر مرد، چهارمین جشنواره سراسری تئاتر ماه (هویت)۱۳۸۶
کارگردانی دوم، چهارمین جشنواره سراسری تئاتر ماه (هویت) ۱۳۸۶
کاندید جایزه بهترین بازیگر، جشن شب بازیگر خانه تئاتر (مرد بالشی، مایکل)۱۳۹۳
بهترین بازیگر مرد از نظر کاربران تیوال (مجموعه کارها)۱۳۹۲
بهترین بازیگر مرد شش ماه اول سال از نظر کاربران تیوال (ترانه‌های محلی)۱۳۹۳
نامزد بهترین بازیگر مرد جشنواره مونت کارلو ۲۰۱۸
و…
کراسنویارسک

چشم‌انداز کراسنویارسک از رود ینی‌سئی.
محل شهر کراسنویارسک در سرزمین کراسنویارسک در روسیه.
کراسنویارسک (به روسی: Красноя́рск) نام شهری است که در ایالت سیبری روسیه واقع شده است و مرکز اداری سرزمین کراسنویارسک به حساب می‌آید.
شهر کراسنویارسک در کنار رود ینی‌سئی واقع شده و با جمعیت ۱,۱۰۳,۰۰۰ (برآورد ۲۰۲۲) سومین شهر بزرگ سیبری به‌شمار می‌رود. این شهر از ایستگاه‌های مهم در مسیر راه‌آهن سراسری سیبری و بزرگ‌ترین تولیدکننده آلومینیوم در روسیه است.
تاریخچه

این شهر در ژوئیه ۱۶۲۸ به عنوان یک دژ بنیاد شد. لشکری که از سوی یک کازاک روس آندری دوبنسکوی رهبری می‌شد برای جلوگیری از حمله تاتارها در این محل که پیوندگاه دو رود کاچا و ینی‌سئی است دژی دفاعی ساخت. روس‌ها این دژ را کراسنی‌یار نامیدند که ترجمه‌ای از نام محلی آن به زبان یارین (از گویش‌های خاکاس) یعنی قیزیل چار (پرتگاه سرخ) است. زمانی که روستای کراسنی‌یار تبدیل به شهر شد نام آن نیز به کراسنویارسک دگرگون شد.
پیشرفت پرسرعت شهر نخست در میان سال‌های ۱۷۳۵ تا ۱۷۴۱ و با برپایی مسیر پستی مسکو حاصل شد. این مسیر پستی، کراسنویارسک را با شهرهای همسایه یعنی آچینک و کانسک و با بقیه روسیه پیوند داد. در دوره‌های بعد یافته شدن طلا در منطقه و ساخت راه‌آهن سراسری سیبری باعث رونق بیشتر کراسنویارسک شد.
کراسنویارسک در سال ۱۸۲۲ تبدیل به شهر شد و در سدهٔ نوزده میلادی مرکز کازاکهای سیبری گشت.
در پایان سدهٔ نوزده این شهر دارای چند کارخانه و کارگاه راه‌آهن بود. این شهر هم‌چنین به عنوان تبعیدگاه مخالفان حکومت تزار استفاده می‌شد و برای نمونه پس از شورش ناکام هشت دسامبر، این شورشیان دستگیر شده و به کراسنویارسک تبعید شدند.
بیشتر بخش صنعتی شهر پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه و در چارچوب یک برنامه پنج‌ساله گسترش یافت. در سال ۱۹۳۴ در تقسیمات اداری، سرزمین کراسنویارسک تأسیس و شهر کراسنویارسک مرکز آن اعلام شد. در روزگار استالین شهر کراسنویارسک یک مرکز مهم گولاگ (تبعید) شد و کراسلاگ بزرگ‌ترین اردوگاه تنبیهی آن به‌شمار می‌آمد.
در زمان جنگ جهانی دوم شمار زیادی از کارخانه‌ها از غرب روسیه به کراسنویارسک منتقل شدند تا از دست آلمان نازی در امان باشند. این امر باعث پیشرفت اقتصادی شهر شد و پس از جنگ تأسیس کارخانه بزرگ آلومینیوم مایه پیشرفت بیشتر شهر شد.
مردم

اکثریت جمعیت کراسنویارسک روس هستند. اقلیت‌های دیگر ساکن شهر عبارت است از اوکراینی‌ها، تاتارها، آلمانی‌تبارها و بلاروسی‌ها. در دورهٔ اخیر شمار مهاجران جویای کار تاجیک، ازبک‌ها و دیگر مردان آسیای میانه و قفقاز به این شهر رشد چشمگیری داشته‌است.
گروه دیگر از مهاجران پرشمار به شهر، چینی‌ها هستند که بیشتر در بخش‌های تجاری پردرآمد مشغول به‌کارند. در این شهر یک بازار چینی بزرگ به نام سودروژستوو (همیاری) و یک شهرک تجاری چینی به نام کیتای گورود (شهر چینی‌ها) وجود دارد.
شهرهای خواهر

شهرهای خواهر کراسنویارسک عبارتند از:
کرمونا، ایتالیا.
هاربین، چین.
هایهه، چین.
بودنکیرشن

مکان
| بودنکیرشن   | بودنکیرشن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: بایرن سفلی
ناحیه: دگندورف
تقسیمات: ۴ روستاe
حکومت: حکومت
 • شهردار: Helmut Wimmer (FW)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۲٫۰۰ کیلومتر مربع (۲۳٫۹۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۷۰ متر (۱۵۴۰ فوت)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۸۴۱۵۵
کدهای شماره‌گیری: ۰۸۷۴۵
پلاک خودرو: LA
وبگاه: www.gemeinde-bodenkirchen.de
بودنکیرشن (به آلمانی: Bodenkirchen) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

بودنکیرشن ۶۲٫۰۰ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وسپ

| وسپ | وسپ |
| --- | --- |
کنسرت وسپ در نروژ: کنسرت وسپ در نروژ
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
ژانر: هوی متال، هارد راک
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۲ - تاکنون
ناشر(ان): اسنپر، Metal-Is، راو پاور
وسپ (.W.A.S.P) نام یک گروه هوی متال به رهبری بلکی لاولس است که در سال ۱۹۸۲ تشکیل شد و به دلیل شعرها و اجراهای جنجالی شهرت منفی پیدا کرد. این گروه همچنان فعال است و تنها عضو باقی‌مانده از گروه اولیه بلکی لاولس است.
تاریخچه

گروه در کالیفرنیا توسط بلکی شکل گرفت و اعضای اولیه آن عبارت اند از: ریک فاکس، رندی پایپر و تونی ریچاردز. ترکیب اولیه زیاد باقی نماند و ریک فاکس گروه را ترک کرد و به مالمستین در گروه استیلر پیوست. به جای او دون کوستا به گروه پیوست که او هم بعد از مدت کوتاهی گروه را ترک کرد. نهایتاً این کریس هولمز بود که به گروه آمد و تا مدت‌ها در وسپ باقی ماند.
در سال ۱۹۸۴ آنها اولین آلبوم خود را با نام وسپ منتشر کردند. در ابتدا قرار بود این آلبوم با نام آدمکش‌های بالدار منتشر شود.
اعضا > فعلی

بلکی لاولس: آواز، گیتار (۱۹۸۲ تاکنون)
داوگ بلیر: گیتار الکتریک (۱۹۹۲ /۲۰۰۱ / ۲۰۰۶ تاکنون)
مایک دادا: گیتار بیس (۱۹۹۷ تاکنون)
مایک داپکه: درامز (۲۰۰۶ تاکنون)
اعضا > پیشین > گیتار الکتریک

رندی پایپر: (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶)
کریس هُلمز: (۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰ - ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱)
درل رابرتز: (۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴)
باب کالیک : (1992 تا 1997)
اعضا > پیشین > درامز

تونی ریچاردز: (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴)
استیو رایلی: (۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷)
گلن سادرلینگ: (۱۹۸۷)
فرانکی بنلی: (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ /۱۹۹۲ /۱۹۹۵ /۲۰۰۱ /۲۰۰۴)
استت هاولند: (۱۹۹۱ تا ۲۰۰۵)
اعضا > پیشین > گیتار بیس

دان کاستا: (۱۹۸۲)
ریک فاکس: (۱۹۸۲)
جانی راد: (۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ - ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳)