stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دژ یام

| یام | یام |
| --- | --- |
نام بومی  روسی: Ям: نام بومی  روسی: Ям
یک طرحی از دژ یام، که در اوایل قرن هفدهم میلادی رسم شده: یک طرحی از دژ یام، که در اوایل قرن هفدهم میلادی رسم شده
نوع: دژ
مکان: کینگیسپ، استان لنینگراد، روسیه
مختصات: ۵۹°۲۲′۳۴٫۴۶۰″ شمالی ۲۸°۳۵′۳۸٫۹۴۴″ شرقی﻿ / ﻿۵۹٫۳۷۶۲۳۸۸۹°شمالی ۲۸٫۵۹۴۱۵۱۱۱°شرقی﻿ / 59.37623889; 28.59415111
بنیان‌نهاده: ۱۳۸۴
بنیان‌گذار: ایوان فئودوروویچ
تخریب: ۱۷۸۱
کاربرد فعلی: پارک
دژ یام (به روسی: Ям) که با نام‌های یاما و یامگورود نیز شناخته می‌شود، یک قلعه و یادمان باستانی است که در کرانهٔ شرقی رودخانهٔ لوگا در کینگیسپ، استان لنینگراد روسیه واقع شده است.
این قلعه در سال ۱۳۸۴ میلادی توسط ایوان فئودوروویچ، بویاری از جمهوری نووگورود، برای محافظت از مرزهای غربی جمهوری ساخته شد. به لطف این دژ، یام از قرن ۱۴ تا ۱۵ تسخیر نشده باقی ماند. این قلعه پس از ادغام جمهوری نووگورود در دوک‌نشین بزرگ مسکو به طور کامل بازسازی شد. پس از ساخت قلعهٔ ایوانگورود، دژ یام اهمیت نظامی خود را از دست داد.
بین سال‌های پایانی قرن شانزدهم و آغاز قرن هفدهم، دژ یام دو بار توسط ارتش سوئد تسخیر شد و این قلعه در سال ۱۶۱۲ توسط معاهدهٔ استولبوو به سوئد اعطا گردید. روس‌ها در سال ۱۶۵۸ به قلعه یورش بردند و بیشترِ آن را تصرف کردند، با این حال پادگان سوئدی در دتینتس باقی ماند. پس از آن، ارتش سوئد بیشتر قلعه (به جز دتینتس) را تخریب کرد تا دوباره آن را بسازد. ساخت یک دژ جدید از نوع سنگر آغاز شد اما هرگز به پایان نرسید. در سال ۱۷۰۳ این قلعه توسط روس‌ها بازپس گرفته شد. ساخت یام توسط تزار روسیه پتر کبیر تکمیل شد. با این حال، از آنجایی که مرز روسیه بیشتر به سمت غرب گسترش یافت، یام از کار افتاد. بقایای دتینتس به دستور کاترین کبیر در سال ۱۷۸۱ تخریب شد و سنگرها رها شدند. در قرن نوزدهم، منطقهٔ اطراف قلعه به یک پارک شهری تبدیل شد.
تاریخ > دورهٔ جمهوری نووگورود

بنا بر تواریخ، دژ یام در سال ۱۳۸۴ میلادی در محل تقاطع رودخانهٔ لوگا بنا شد. این دژ در ۳۳ روز ساخته شد و به نظر می‌سد ساخت آن برای نووگورود بسیار مهم بوده باشد. یک وقایع‌نگار می‌گوید که «همهٔ اشراف نووگورود» در این روند شرکت کردند و پنج voivods kochansky (رؤسای مناطق) ساخت و ساز را رهبری کردند. ایوان فئودوروویچ، مسئول و اوسیپ زاخارویچ، یوری اونتسیفورویچ، فئودور تیموفیف، استپان بوریسوف و سایر «بویارها و فیلیستین» به او کمک کردند. این قلعه در سمت راست (شرق) گذرگاه رودخانهٔ لوگا که همچنین محل تلاقی مسیرهای زمینی و آبی از نووگورود به اروپا بود، ساخته شد. علاوه بر این، یام از طریق جاده با کوپوری مرتبط بود که امکان جابجایی نیروهای ذخیره را فراهم می کرد. در همان زمان، برخی از شهروندان نووگورود برای اسکان در قلعه با شرایط ترجیحی منتقل شدند و دهقانان روسی در مناطق اطراف آن ساکن شدند. بعدها سکونتگاه اطراف یام به عنوان شهری به نام یامگورود (شهر یام) تأسیس شد.
در سال ۱۳۹۵ سوئدی‌ها به یام حمله کردند. یک پادگان به رهبری شاهزاده کنستانتین ارتش سوئد را شکست داد و سپس فرار کرد. دو سال بعد، دوباره مورد حمله قرار گرفت، این بار توسط شوالیه‌های لیوونی. آنها چندین روستای اطراف یام را غارت کردند، اما سعی نکردند به قلعه حمله کنند.
در طول جنگ نووگورود-لیوونی، شوالیه‌های لیوونی در سال ۱۴۴۳ به یام حمله کرد. پوساد (شهرک) را سوزاندند و اسکله را ویران کردند. علی‌رغم این واقعیت که سفیران نظم سعی کردند این حمله را به عنوان یک حملهٔ مستقل توسط یک جنگ‌سالار سرخود ارائه کنند، در پاییز ۱۴۴۴، یک ارتش بزرگ و کاملاً مسلح لیوونی قلعه را محاصره کرد. سلاح‌های ارتش شامل توپ‌های پروسی بود. شاهزاده سوزدال، واسیلی یوریویچ، که در آن زمان در نووگورود خدمت می‌کرد، مدافعان یام را رهبری کرد. در نتیجهٔ تبادل آتش و بمباران با توپ، ارتش لیوونی منهدم شد و نیروهای آن با متحمل خسارات سنگین عقب‌نشینی کردند. در سال ۱۴۴۷، یک فرمان لیوونی سعی کرد دوباره یام را با ارتش بسیار بزرگتر تصرف کند. ارتش خود را از ناروا داشت، اما چندین جوخه، توپخانه، سلاح و یک قطار واگن از پروس نیز داشت. نبرد شدید بود و به گفتهٔ منابع لیوونی ۱۳ روز به طول انجامید. در روز آخر، نیروهای کمکی از نووگورود با حمل توپخانه وارد شدند و ارتش لیوونی را مجبور کردند با تلفات سنگین دوباره عقب‌نشینی کنند. لیوونی‌ها روستاهای زیادی را در اطراف یام و حتی در سواحل رودخانه‌های نوا و ایژورا غارت کردند.
پیمان صلحی در سال ۱۴۴۸ امضا شد، اما در نتیجهٔ جنگ، یام به شدت آسیب دید و دیگر نمی‌توانست از شهر در برابر آخرین توپ‌ها محافظت کند. بنابراین، به دستور اسقف اعظم نووگورود، اوتیمیوس دوم که در آن زمان یام را بازرسی کرد، قلعهٔ قدیمی در سال ۱۴۴۹ از هم جدا شد. یک قلعهٔ مدرن جدید بلافاصله در همان مکان ساخته شد.
تاریخ > دورهٔ دوک‌نشین بزرگ مسکو

هنگامی که جمهوری نووگورود در سال ۱۴۷۸ بخشی از دوک‌نشین بزرگ مسکو شد، دژ یام در مرز آن باقی ماند، بنابراین تعمیر شد و شهرک یامگورود نیز دارای استحکامات چوبی شد. در سال ۱۴۹۲، ایوان سوم دستور ساخت قلعهٔ جدیدی را در نزدیکی یام در جادهٔ لیوونی درست در آن سوی رودخانه از قلعه هرمن ناروا داد. در سال ۱۴۹۰ یام با استحکامات دیگر مدرن شد. یامگورود سپس به مرکز تجاری اصلی در سواحل رودخانهٔ لوگا و نزدیکترین منطقه تبدیل شد. بر اساس کتاب دیمیتری کیتایف که در سال ۱۵۰۰ در مورد وودسکایا پیاتینا نوشته شده است، ۶۷ روستا با ۳۹۳ خانوار در این منطقه زندگی می‌کردند.
تاریخ > دورهٔ پادشاهی سوئد

در سال ۱۵۸۰، زمانی که روسیه در جنگ لیوونی مشغول جنگ بود، یوهان سوم سوئد تصمیم گرفت خط ساحلی روسیه در دریای بالتیک را تصرف کند. او ارتشی را به رهبری Pontus De la Gardie فرستاد تا تمام قلعه‌های آن منطقه را تا نووگورود تصرف کند. کوپریه، کورلا، ایوانگورود و ناروا قبل از تسخیر یام در ۲۸ سپتامبر ۱۵۸۱ شکست خوردند. نیروهای سوئدی یام را تا سال ۱۵۹۰ نگه داشتند، تا زمانی که روسیه پس از یک محاصرهٔ سه‌روزه آن را بازپس گرفت. در ۲۵ می ۱۵۹۵ یک معاهدهٔ صلح امضا شده در روستای Tyavzino نشان داد که یام به عنوان بخشی از روسیه باقی می‌ماند.
در دورهٔ مشکلات در سال ۱۶۱۲، سوئد دوباره یام را تصرف کرد و در سال ۱۶۱۷ معاهدهٔ جدیدی که در روستای استولبوو امضا شد، این زمین‌ها را برای سوئد تضمین کرد. در سال ۱۶۳۳، یک سفیر هلشتاین از یامبورگ (نام سوئدی این روستا) عبور کرد و آن را به عنوان یک قلعهٔ متوسط با هشت برج و دیوارهای بلند سنگی توصیف کرد. در طول جنگ روسیه و سوئد در سال ۱۶۵۸، نیروهای روسی به یام یورش بردند و وارد قلعه شدند، اما سوئدی‌ها در دتینتس پنهان شدند و همهٔ حملات را دفع کردند. تلاش روس‌ها برای تصرف قلعه به دلیل کمبود توپ با شکست مواجه شد. آنها مجبور به عقب‌نشینی از قلعه‌ای که عمدتاً تصرف شده بود بودند. در سال ۱۶۸۱، اریک دالبرگ این قلعه را بررسی کرد و آن را در وضعیت وحشتناکی یافت، اما به کیفیت بالای ساخت آن اشاره کرد. او اشاره کرد که نه یام و نه کوپوری هرگز پس از تصرف آنها توسط سوئد تعمیر نشدند، بنابراین تخریب هر دو قلعه برای جلوگیری از استفادهٔ دشمن از آنها ارزان‌تر است. در سال ۱۶۸۲، بیشتر دژ یام، به جز دتینتس با ۴۰ بشکهٔ باروت منفجر شد. یک دژ جدید در همان مکان بنا شد، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ شمالی در سال ۱۷۰۰ تکمیل نشده بود.
تاریخ > دورهٔ امپراتوری روسیه

در سال ۱۷۰۰، یامبورگ بدون جنگ تسلیم نیروهای پیتر کبیر شد اما شکست آنها در ناروا، روس‌ها را مجبور به ترک قلعه کرد. در ۱۳ می ۱۷۰۳ یک جوخهٔ روسی به فرماندهی سرلشکر نیکولای وردن به یامبورگ آمد و شروع به گلوله‌باران آن با توپ کرد. روز بعد، پادگان یک طبل را برای تسلیم شرافتمندانه فرستاد و پذیرفته شد. روسها همچنین اجازه دادند پادگان به ناروا حرکت کند و به کسانی که تصمیم به ماندن داشتند آسیبی نرساندند. شکل سوئدی نام شهر - یامبورگ - پس از تسخیر حفظ شد. دژ سنگر تا پاییز همان سال پس از فرمان تزار روسیه و تحت فرماندهی فیلد مارشال بوریس شرمتف به پایان نرسید. این دژ با استفاده از سنگ بازسازی نشد، زیرا پس از تصرف ناروا و تارتو، مرز به سمت غرب حرکت کرد و تنها کاربرد یام، نگه داشتن یک پادگان کوچک در صورت حملهٔ آبی-خاکی سوئدی بود. دتینتس در جریان بازسازی نجات یافت و بخشی از دژ جدید شد. در آن زمان، این قلعه دارای یک پادگان با ۵۳ توپ با کالیبرهای مختلف بود.
در ربع دوم قرن هجدهم، قلعهٔ یامبورگ خلع سلاح شد زیرا فرماندهی نظامی روسیه تاکتیک‌های موقعیت دفاعی ثابت را کنار گذاشته بود. این قلعه تحت کنترل نظامی باقی ماند و دارای برخی ادارات نظامی (انبارها و غیره) بود، اما مناطق باستانی که بدون هیچ‌گونه سرویس یا تعمیری رها شده بودند، شروع به فروپاشی کردند. در سال ۱۷۶۰، با فرمان کاترین دوم ، یامبورگ به یک شهر تبدیل شد، بنابراین بیشتر ساختمان‌های آن تخریب گردیدند تا شهر جدید با یک نقشهٔ منظم ساخته شود.  دتینتس ویران شد و آنتونیو رینالدی از برخی از قسمت‌های دیوارهای سنگی آن برای ساختن کلیسای سنت کاترین در سال ۱۷۶۲ استفاده کرد. در سال ۱۷۸۱، کاترین دوم، در سفر از پترزبورگ به ریول، نگاهی به ویرانه‌های دژ یام انداخت و دستور داد که این دژ به دلیل وضعیت بد آن به طور کامل تخریب شود. سنگرها حفظ شده بودند، اما در پایان قرن هجدهم به طور کامل تخریب شدند تا به جای این یک کارخانه ساخته شود.
در اواسط قرن نوزدهم، یک پادگان نظامی در شهر یامبورگ ساخته شد. در ابتدا توسط هنگ پیاده‌نظام ۹۳ ایرکوتسکی اداره می‌شد، اما در سال ۱۸۸۱ به فنلاند منتقل شد و هنگ پیاده‌نظام ۹۱ دوینسکی در سال ۱۸۸۳ به یامبورگ منتقل شد. سپس در سال ۱۸۹۳ توسط هنگ پیاده‌نظام ۱۴۶ تزاریتسینسکی جایگزین شد. آنها این پارک را در قلمرو قلعهٔ یام برپا کردند بنابراین آن را باغ هنگ ۱۴۶ تزاریتسینسکی نامیدند و تا انقلاب اکتبر این نام را حفظ کرد.
در سال ۱۹۰۹ در حین ساخت ساختمان مدرسهٔ تجاری، قسمت جنوبی دژ یام برای ساخت زیرزمین حفاری شد. کارگران ساختمانی بقایایی از برج دژ جنوبی را پیدا کردند و تصمیم گرفتند تمام کارهای ساختمانی را به شمال و دورتر از سواحل لوگا منتقل کنند.
تاریخ > وضعیت امروزی

بنا بر داده‌های سال ۲۰۲۱ هنوز یک پارک در بقایای قلعه وجود دارد که آن را در دوران شوروی، باغ کارگران (به روسی: Сад трудящихся) می‌نامیدند، اما مردم محلی آن را باغ تاریک (به روسی: Тёмный сад) می‌نامیدند و در دوران پس از شوروی به باغ تابستانی (به روسی: Летний сад) تغییر نام داد.  در ضلع شمالی پارک، هنوز می‌توان بقایای دو سنگر را دید. در قسمت جنوبی قلمرو، تمام استحکامات زمینی تخریب شده‌اند؛ استحکامات سنگی در طول ساخت پل در سال ۱۹۲۶ به طور کامل از بین رفتند همچنین جادهٔ سنت پترزبورگ - ناروا در محل دتینتس قرار داشت. در ضلع شمالی آن، ساختمان مدرسهٔ تجاری قرار دارد، اما اکنون به موزهٔ تاریخ محلی تبدیل شده است. خندق در شمال و جنوب و یک حوض در شرق نمایانگر طرح کلی قلعه است. این حوض دارای زهکشی به رودخانهٔ لوگا از طریق خندق شمالی است. در برخی نقاط هنوز بقایای سنگ‌تراشی بر روی سطح وجود دارد.
در دوران اتحاد جماهیر شوروی، این پارک دارای یک غرفهٔ سینما با زمین رقص بود، اما آتش آن را نابود کرد و دیگر بازسازی نشد در سال ۱۹۵۸، بنای یادبود پارتیزان‌های جنگ جهانی دوم در گوشهٔ جنوب شرقی پارک قرار گرفت.
در سال ۲۰۱۷، روسترمینالوگول نگهداری از پارک را بر عهده گرفت. خدمات آبرسانی ایوانگورود بین ۲۴ ژوئن تا ۲۵ اوت ۲۰۱۹ حوضچهٔ پارک را پاکسازی کرد و پس از آن سیستم تصفیهٔ آب Biolight Oloid Pyramaid با آبنما نصب شد و تعدادی ماهی کپور و کاراسیوس در حوضچه رها شدند.
در ژوئن ۲۰۲۲، این موارد به پارک افزوده شدند: موزهٔ تاریخ محلی با حمایت مالی بنیاد کمک‌های مالی ریاست جمهوری، چند تختهٔ شیشه‌ای با نقاشی‌هایی از قلعه که در حال ادغام با نقش‌برجستهٔ فعلی هستند. علاوه بر این، یک استیل با اشاره به اشیاء مختلف در پارک ساخته شده است و یک راهنمای صوتی در پلتفرم «سفر آسان» منتشر شده.
معماری

این دژ در ساحلی با شیب زیاد در قسمت بیرونی پیچ رودخانه ساخته شده‌است که مانع دیگری برای حمله در نظر گرفته شده‌بود. دژ از هر طرف با آب احاطه شده بود: در سمت غربی آن رودخانهٔ لوگا و از طرف دیگر خندق داشت. خودِ دژ به شکل ذوزنقه رو به رودخانه با پایهٔ بلندی ساخته شده بود که کمی هم مقعر بود. دیوارها از سنگ آهک چین‌خورده بودند و تا ۴٫۵ متر عرض داشتند. در گوشه‌ها، قلعه دارای ۴ برج مدور بود که برج‌های مربع‌شکل در وسط دیوارهای غربی، شمالی و شرقی تکمیل می‌شدند. این به مدافعان فرصت می‌داد تا تیراندازی کنند. دتینتس در گوشهٔ جنوب غربی قلعه قرار داشت و دروازه‌های متقابلی با خود داشت. دروازه‌ای به سمت غرب در دو نیم‌برج مربعی مرتبط ساخته شده از بلوک‌های سنگ آهک درشت متصل‌شده با ملات قرار داده شد. گذرگاه به عرض ۲ متر و طول ۱۷٫۵ متر دارای ۳ دروازه و یک گودال در جلوی در ورودی با یک پل متحرک بود.
سنگر دژ با همان نقشهٔ قدیم ساخته شده بود و در گوشه و کنار آن ۴ سنگر داشت که با پرده‌هایی به هم وصل شده بودند. در گوشهٔ جنوب غربی، بین پرده‌های جنوبی و غربی، دتینتس قدیمی قرار داشت. دیوار غربی و برج دروازهٔ دتینتس در پرده تعبیه شده و به عنوان ورودی استفاده می‌شده‌است. به همین دلیل سنگر جنوب غربی کوچکتر از بقیه بود.
باستان‌شناسی

اولین تحقیقات باستان‌شناسی دژ یام در سال ۱۹۰۹ در هنگام ساخت ساختمان مدرسهٔ تجاری انجام شد، زمانی که کارگران بقایایی از برج جنوبی را با مزغلی رو به شرق پیدا کردند. آنها همچنین بقایای برج جنوب غربی را کشف کردند. اینها بیشتر در طول ساخت پل در سال ۱۹۲۶ تخریب شدند. در سال ۱۹۵۰، ولادیمیر کوستوچکین ادعا کرد که برج جنوبی در ابتدای قرن شانزدهم بر اساس ویژگی‌های طراحی آن بنا شده‌است.
در سال ۱۹۷۱، اولین تحقیقات عمدهٔ باستان‌شناسی توسط شعبهٔ لنینگراد مؤسسهٔ باستان‌شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی به سرپرستی آناتولی کرپیچنیکوف در محوطهٔ قلعه انجام شد. در طول این تحقیق، ۹ حفاری در ۹۶۰ متر مربع (۱۰٬۳۰۰ فوت مربع) انجام شد. حفاری ضلع شرقی، در سکونتگاه باستانی دیواری ۴٫۵ متر (۱۵ فوت) را نشان داد عریض و ۱٫۹ متر (۶ فوت ۳ اینچ) درست در زیر چمنزار، مربوط به پایان قرن پانزدهم و آغاز قرن شانزدهم. اقلام زیادی در دتینتس و نزدیک دیوار شمالی کشف شد. آنها هم به جمعیت روسی قرن ۱۵ و ۱۶ و هم به سربازان سوئدی قرن هفدهم نسبت داده می‌شدند. یافته‌های کمی به قرن چهاردهم و آغاز قرن پانزدهم نسبت داده شده‌است. بقایای یک محراب کلیسا با چهار ستون در دتینتس کشف شد که قدمت آن به قرن ۱۴ می‌رسد. تمام تحقیقات، صحت نقشه‌های ۱۶۸۰ سوئدی قلعه را که در آرشیو نظامی سلطنتی در استکهلم نگهداری می‌شد ثابت کرد. باستان‌شناسان شواهدی از تخریب بخش جنوبی قلعه در قرن هجدهم کشف کردند. در نتیجهٔ این تحقیقات، در سال ۱۹۷۴، محوطهٔ باستانی دژ یام به عنوان یک سایت میراث فرهنگی در روسیه مشخص شد.
کاوش‌های انجام‌شده در سال ۲۰۰۸ با هدف مطالعهٔ ساختار جان‌پناه دژ قرن هفدهم انجام شد و در نتیجهٔ آن، یک لولهٔ آب کشف گردید که در هنگام پر کردن خندق شمالی در کف خندق شمالی قرار می‌گرفت و از سمت حوض که قبلاً خندق شرقی بود با سیل‌بند پوشانده می‌شد.
برخی از آثار کشف‌شده در حفاری‌های باستان‌شناسی به موزهٔ تاریخ محلی کینگیسپ ارائه شد.
باقی‌ماندهٔ دیوار دژ
بخشی از زیرزمین برج دتینتس
برکه‌ای در پارک که قبلاً خندق قلعه بود
نقشهٔ سوئدی یک قلعه در سال ۱۶۴۵
دیوارهای باقی‌مانده در ساحل رودخانهٔ لوگا
موریس کارنو

| موریس کارنو | موریس کارنو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ اکتبر ۱۹۲۴ نیویورک، ایالت نیویورک، آمریکا
ملیت: امریکایی
شناخته‌شده برای: نقشه کارنو
موریس کارنو (به انگلیسی: Maurice Karnaugh) زاده ۱۹۲۴ فیزیکدان آمریکایی و مبدع جدول کارنو است. وی عضو پیوسته آی‌تریپل‌ئی می‌باشد.
سید قدمیار حسینی

| سید قدمیار حسینی | سید قدمیار حسینی |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۲۷۲ روستای بکتر سفلی، شهرستان صحنه، استان کرمانشاه
درگذشته: ۶ تیر ۱۳۹۳ (۱۲۱ سال) روستای بکتر سفلی، شهرستان صحنه، استان کرمانشاه
ساز(ها): تنبور
سید قدمیار حسینی (۱۲۷۲ در بکتر سفلی - ۶ تیر ۱۳۹۳ بکتر سفلی) و اصالتا اهل قوم لک و لكستان است. کلام‌خوان، نوازنده و مقام‌دان پیشکسوت ساز تنبور بود. او بیش از ۱۲۰ سال زندگی کرد و به همین دلیل از او با عنوان «پیر تنبور» و «کهنسال‌ترین نوازندهٔ تنبور» یاد می‌شد.
زندگی

سید قدمیار حسینی در روستای بکتر سفلی در شهرستان صحنه در استان کرمانشاه در خانواده‌ای از پیران یارسان به دنیا آمد. او آموختن و نواختن تنبور را از سن ۱۰ سالگی نزد پدرش سید تاریمراد آغاز کرد؛ و تنبورنوازی و خوانندگی مقام‌ها را از وی و همچنین از عمویش سید بابا حسین و برادر بزرگترش سید سلمان آموخت. پس از مدتی برای تکمیل دانش خود در زمینهٔ تنبورنوازی نزد آقاسید نصرالدین خاموشی جیحون‌آبادی رفت و سال‌های نزد او به یادگیری پرداخت. او دربارهٔ سیدنصرالدین می‌گوید:
«من نزد سید نصرالدین خاموشی می‌رفتم تا تنبور را به صورت حرفه‌ای یاد بگیرم، او روزی من را صدا کرد و یک تنبور ساخته استاد خداوردی که یکی از مهم‌ترین سازندگان تنبور بود به من هدیه داد و گفت: تو در این ساز مهارت بسیاری پیدا کردی و استاد شده‌ای و این را به عنوان هدیه به تو می‌دهم.»
در شناسنامهٔ سید قدمیار حسینی، سال ۱۲۸۷ قید شده‌بود، اما به گفتهٔ خودش این شناسنامه در ۱۵ سالگی برای او صادر شده بود و او می‌باید متولد ۱۲۷۲ بوده‌باشد. سید قدمیار حسینی با نوازندگان قدیمی تنبور در شرق استان کرمانشاه همچون سید امرالله شاه‌ابراهیمی، درویش امیر حیاتی، حسین روح‌تافی، سید احمد حسینی، سید الماس حسینی، سیدالیاس حسینی، و سید آقامراد حسینی هم‌دوره بوده‌است.
سید قدمیار حسینی ۲ برادر به نام‌های سلمان و سید آقایار، و ۶ خواهر به نام‌های قدم‌ناز، خانم‌ناز، ملک‌ناز، شاهزاده، فخری و کوکب داشت. او در ۲۶ سالگی با دخترعمویش که ۲۰ سال داشت ازدواج کرد و حاصل این ازدواج یک پسر به نام سید مؤمن حسینی بود. همسر او در سال ۱۳۶۳ درگذشت و او در ادامهٔ عمرش دیگر ازدواج نکرد.
قدمیار حسینی تا پایان عمرش در روستای مادریش بکتر سفلی از توابع شهرستان صحنه در استان کرمانشاه زندگی کرد و در همانجا نیز درگذشت. او بنا بر وصیتش در قبرستان روستای بکتر به خاک سپرده شد.
سید قدمیار حسینی شاگردان بسیاری را در زمینهٔ نوازندگی تنبور پرورش داد. از جمله شاگران او می‌توان به چون کیخسرو پورناظری و علی اکبر مرادی و سید سلمان حسینی اشاره کرد.
اجرا در جشنوارهٔ موسیقی نواحی

سید قدمیار حسینی بنا بر اعتقاداتش هرگز بر روی سن اجرای موسیقی حاضر نشد. با این حال او در هفتمین جشنوارهٔ موسیقی نواحی برای نخستین بار در اجرایی عمومی به تکنوازی تنبور پرداخت و قطعاتی با عنوان ته‌رز، کاکاره‌دایی، بابافه‌قیهی، "شاخوه‌شینی و له‌یلی و مه‌جنوون را اجرا کرد.
سبک تنبورنوازی

عبدالرضا مجدی پژوهشگر موسیقی و نوازنده معتقد است که سبک موسیقایی روستای بکتر که چندین نسل به صورت ممتد ادامه داشته‌است، سبکی خاص بوده و رپرتوار موسیقی این منطقه نسبت به ناحیه گوران و صحنه استقلال نسبی دارد. او معتقد است که سید قدمیار حسینی معرف خوبی برای این سبک بوده و در سیر تحول موسیقی از روستاهای کوهپایهٔ دالاخانی به روستای کنونی بکتر نقش مؤثری ایفا کرده‌است و قطعات نواخته‌شده توسط او این تفاوت را نشان می‌دهد.
عقاید در مورد تنبورنوازی

به باور سید قدمیار حسینی تغییرات شکل ظاهری تنبورها و همچنین شیوهٔ تنبورنوازی در نسل‌های اخیر، سبب شده تا تأثیر معنوی و صدادهی و شفافیتی که در نوازندگی نسل‌های گذشته وجود داشت،دیگر شنیده نشود. او افزایش طول دستهٔ سازها، تغییر شکل کاسه، افزایش تعداد سیم‌ها از ۲ سیم به ۳ سیم، و افزایش تعداد پرده‌ها از ۱۳ پرده به ۱۴ پرده را در این تغییرات مؤثر می‌دانست که در نتیجهٔ آن صدای حسی و سوزناک تنبور دچار تغییر شده‌است.
او همچنین در رابطه با آموزش تنبور نیز باور داشت که در گذشته آموزش تنبور توسط استاد با پرورش رفتار درست و اخلاق نیکو عجین بود و در هر کلاس درس علاوه بر نواختن تنبور، اخلاق هم تدریس می‌شده‌است. او باور داشت که اگر عشق نباشد انسان چیزی را یاد نمی‌گیرد در هر کاری عشق اهمیت بسیاری دارد.
مراسم بزرگداشت

روز چهارشنبه ۲۲ مرداد ماه ۱۳۹۳ مراسم بزرگداشتی برای سید قدمیار حسینی با عنوان «آیین سپاس پیر تنبور ایران» در فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار شد. در این مراسم نوازندگان و موسیقی‌دانانی همچون بهمن کاظمی و عبدالرضا مجدی سخنرانی کردند و سید محمد ذوالنور، سید آرش شهریاری، و یحیی رعنایی به تکنوازی تنبور و بخشی حسین ولی‌نژاد به تکنوازی دوتار پرداختند و همچنین سید سلمان حسینی و سید سیاوش یادگاری نیز به اجرای تنبور و آواز پرداختند. در این مراسم همچنین فیلمی کوتاه دربارهٔ زندگی سید قدمیار حسینی به نمایش درآمد.
فیلم مستند و انتشار آثار

یک فیلم مستند از زندگی سید قدمیار حسینی توسط مریم بخشی و دامون شش بلوکی ساخته شده‌است. فیلم مستند دیگری نیز چندین سال پس از مرگ وی توسط عارف محمدی با نام «آواز خدا» ساخته شده است. همچنین دو اثر صوتی نیز از آثار این تنبورنواز قرار است از سوی نشر ماهور راهی بازار شود.
ایستگاه متروی مولوی

ایستگاه مترو مولوی یکی از ایستگاه‌های خط ۷ مترو تهران است که در منطقه ۱۲ تهران و چهارراه مولوی قرار دارد.
این ایستگاه دوشنبه ۲ دی ۱۳۹۸ افتتاح شده و در نزدیکی بازار مولوی و بازار شوش جنب بیمارستان علی اکبری واقع شده‌ است.
فهرست شهرهای استان مرکزی

جمعیت شهرهای استان مرکزی بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ و ۱۳۹۰ خورشیدی:
اراک، اولین شهر پرجمعیت استان مرکزی
ساوه، دومین شهر پرجمعیت استان مرکزی
خمین، سومین شهر پرجمعیت استان مرکزی
محلات، چهارمین شهر پرجمعیت استان مرکزی
| ردیف | نام شهر | شهرستان | جمعیت ۱۳۸۵ | جمعیت ۱۳۹۰ | رتبه در شهرستان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | اراک | اراک | ۴۳۸٬۳۳۸ | ۵۲۶٬۱۸۲ | ۱ |
| ۲ | ساوه | ساوه | ۱۷۹٬۰۰۹ | ۲۰۰٬۴۸۱ | ۱ |
| ۳ | خمین | خمین | ۶۴٬۰۳۱ | ۷۰٬۰۵۳ | ۱ |
| ۴ | محلات | محلات | ۳۵٬۳۱۹ | ۴۰٬۵۸۴ | ۱ |
| ۵ | دلیجان | دلیجان | ۳۱٬۸۵۲ | ۳۷٬۴۷۰ | ۱ |
| ۶ | کرهرود | اراک | ۲۳٬۳۹۹ | الحاق به اراک | - |
| ۷ | شازند | شازند | ۱۹٬۳۵۳ | ۲۱٬۱۵۶ | ۱ |
| ۸ | مأمونیه | زرندیه | ۱۷٬۳۳۷ | ۱۹٬۰۰۵ | ۱ |
| ۹ | تفرش | تفرش | ۱۳٬۹۱۴ | ۱۶٬۴۴۷ | ۱ |
| ۱۰ | مهاجران | شازند | - | ۱۲٬۲۹۳ | ۲ |
| ۱۱ | سنجان | اراک | ۱۰٬۵۹۲ | الحاق به اراک | - |
| ۱۲ | کمیجان | کمیجان | ۷٬۹۲۸ | ۹٬۳۵۷ | ۱ |
| ۱۳ | آشتیان | آشتیان | ۱۰٬۳۲۴ | ۹٬۰۱۵ | ۱ |
| ۱۴ | خنداب | خنداب | ۶٬۹۸۲ | ۷٬۷۵۳ | ۱ |
| ۱۵ | آستانه | شازند | ۶٬۹۶۹ | ۶٬۸۸۰ | ۳ |
| ۱۶ | پرندک | زرندیه | ۶٬۱۸۴ | ۶٬۶۳۳ | ۲ |
| ۱۷ | زاویه | زرندیه | ۶٬۱۴۱ | ۵٬۹۴۶ | ۳ |
| ۱۸ | نیمور | محلات | ۵٬۷۳۱ | ۵٬۸۵۶ | ۲ |
| ۱۹ | داودآباد | اراک | ۵٬۵۱۷ | ۵٬۲۵۲ | ۲ |
| ۲۰ | غرق آباد | ساوه | ۴٬۹۹۲ | ۵٬۲۱۴ | ۲ |
| ۲۱ | خشکرود | زرندیه | - | ۴٬۸۹۱ | ۴ |
| ۲۲ | میلاجرد | کمیجان | ۳٬۸۲۳ | ۴٬۲۷۱ | ۲ |
| ۲۳ | جاورسیان | خنداب | - | ۴٬۲۲۶ | ۲ |
| ۲۴ | فرمهین | فراهان | ۳٬۵۶۶ | ۴٬۱۹۷ | ۱ |
| ۲۵ | ساروق | اراک | - | ۳٬۸۵۳ | ۲ |
| ۲۶ | کارچان | اراک | - | ۳٬۷۵۲ | ۳ |
| ۲۷ | نراق | دلیجان | ۲٬۵۰۸ | ۲٬۷۴۴ | ۲ |
| ۲۸ | توره | شازند | ۲٬۱۶۷ | ۲٬۳۳۱ | ۵ |
| ۲۹ | نوبران | ساوه | ۱٬۹۶۱ | ۲٬۱۷۲ | ۳ |
| ۳۰ | هندودر | شازند | ۱٬۸۶۳ | ۲٬۱۰۳ | ۵ |
| ۳۱ | قورچی باشی | خمین | ۱٬۵۲۲ | ۱٬۴۹۱ | ۲ |
| ۳۲ | رازقان | زرندیه | ۴۲۶ | ۴۹۷ | ۵ |
:
یانوش گورتات

| یانوش گورتات | یانوش گورتات |
| --- | --- |
آمار: آمار
لقب(ها): Długi (Long)
وزن(ها): Light heavyweight
قد: ۱۸۶ cm (۶ ft ۱ in)
ملیت: لهستان
زادهٔ: ۵ نوامبر ۱۹۴۸ ‏(۷۶ سال)
سوابق بوکس: سوابق بوکس
مجموع مبارزه‌ها: ۳۱۷
تعداد برد: ۲۷۲
تعداد باخت: ۳۸
تعداد تساوی: ۷
بدون نتیجه: ۰
یانوش گورتات (لهستانی: Janusz Gortat؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۴۸) بوکسور اهل لهستان است.
مهندسی کشاورزی (آب)

علوم و مهندسی آب همان مهندسی عمران-آب یا کشاورزی-آب که توسط وزارت علوم در سال ۹۳ بازنگری شد و بعدها با گرایش آب ارائه شد سپس به علوم و مهندسی آب تغییر نام شد و از زیر گروه کشاورزی خارج شد. با چهار گرایش در حیطه آب از مهمترین رشته های مهندسی در کشاورزی و عمران می باشد. که فقط از بین داوطلبان گروه آزمایشی ریاضی و فنی، دانشجو می‌پذیرد. به عبارت دیگر در این گرایش دانشجویان باید بر دروس ریاضی و فیزیک مسلط بوده و بتوانند به‌خوبی تجزیه و تحلیل کرده، محاسبه کنند و از عهده دروس مهم این رشته برآیند.
آشنایی با چگونگی شکل گیری رشته علوم و مهندسی آب

بازنگری در آموزش های دانشگاهی در زمینه آب به طوری که با تغییر و تحولات جهانی و نیازهای روز هماهنگ باشد، یک ضرورت اجتناب ناپذیر قلمداد می شود. مدیریت یکپارچه منابع آب یکی از چالش های پیچیده است که به عنوان یک اولویت در سیاست گذاری ها در سطح جهانی مورد توجه قرار گرفته است.
تغییرات در حال وقوع در اقتصاد، تکنولوژی و حتی اقلیم، نیازمند نسل جدیدی از افراد متخصص و متعهد است که در علوم بین رشته ای چون علوم آب، مدیریت و تصمیم گیری، آموزش دیده باشند.
در واقع نسل آینده تصمیم گیران باید قابلیت تصمیم گیری های بسیار چالش بر انگیزی را برای توسعه، تخصیص  و مدیریت مشکلات بخش آب چه در سطح ملی و منطقه ای و چه در سطح بین المللی با توجه به ریسک و عدم قطعیت های موجود در شرایط تغییر اقلیم داشته باشند.
علاوه بر این، پیچیدگی مسائل آبی ابعاد مسائل را از بخش آب به بیرون برده، دامنه وسیعی از سایر علوم به ویژه علوم انسانی نظیر مدیریت، اقتصاد، حقوق، جامعه شناسی و… را نیز در بر میگیرد؛ از این رو لازم خواهد بود زمینه مداخله و تاثیر گذاری متخصصان سایر رشته ها نیز در مسائل آبی فراهم شود و متقابلاً متخصصان آب نیز توانایی برقراری گفتمان اثر بخش  را با متخصصان سایر رشته ها بدست آورند.
در راستای نیل به این مقصود و تربیت مهندسین آب، رشته کشاورزی-آب و رشته عمران-آب از لیست رشته های وزارت علوم، تحقیقات و فناوری حذف و رشته ی جدیدی با برنامه درسی بازنگری شده تحت عنوان رشته علوم و مهندسی آب در مقطع کارشناسی تعریف گردید.
اهداف این رشته

هدف این رشته استفاده از آب برای کاربردهای مختلف، به‌خصوص کشاورزی است؛ بنابراین یک مهندس آب باید با آب و ویژگی‌های آن، طریقه انتقال آب به محل مصرف و طریقه استحصال آب آشنا باشد و برای تسلط به موارد فوق لازم است که از دانش‌های دیگری از قبیل:
زمین‌شناسی، هوا و اقلیم‌شناسی، خاک‌شناسی، طراحی و ساخت تأسیسات آبی و مکانیزم مصرف آب توسط خاک و گیاه اطلاع داشته باشد. به عبارت دیگر این گرایش، علم آب و خاک است و دانشجویان دربارهٔ نحوه استحصال آب، انتقال آب و شبکه‌های توزیع آب، تأمین نیازهای آبی با روشهای مختلف، خارج ساختن آبهای اضافی توسط شبکه‌های زهکشی و احداث سدهای انحرافی و خاکی آموزش می‌بینند.
خوشه های این رشته

خوشه­‌هایی رشته علوم و مهندسی آب به ‌شرح زیر می­‌باشد:
*1) خوشه آبیاری و زهکشی
*2) خوشه سازه‌­های آبی
*3) خوشه منابع آب
*4) خوشه هواشناسی کشاورزی
*5) خوشه آب و فناوری اطلاعات (مشترک با رشته کارشناسی فناوری اطلاعات
از گروه فنی و مهندسی)
*6) خوشه آب و مهندسی سیستم (مشترک با رشته مهندسی صنایع از گروه فنی و
مهندسی)
*7) خوشه آب و محیط­ زیست (مشترک با رشته محیط­ زیست از گروه منابع
طبیعی و مهندسی عمران از گروه فنی و مهندسی)
*8) خوشه آب و کشاورزی (مشترک با ترکیبی از رشته­‌های مختلف از گروه
کشاورزی)
*9) خوشه آب و توسعه (مشترک با رشته جغرافیا از گروه علوم انسانی)
*10) خوشه آب و اقتصاد (مشترک با رشته اقتصاد از گروه علوم انسانی)
*11) خوشه آب و حکمرانی (مشترک با رشته علوم اجتماعی از گروه علوم انسانی)
*12) خوشه آب و حقوق (مشترک با رشته حقوق از گروه علوم انسانی)
*13) خوشه مهندسی آثار و سازه­‌های تاریخی آب (پیشنهاد شده از سوی موسسه
گنجینه ملی آب ایران)، همچنین مشترک با رشته­‌های کارشناسی مهندسی معماری،
کارشناسی مرمت بناهای تاریخی، و کارشناسی مرمت و احیای بناهای تاریخی از گروه
هنر، و رشته کارشناسی باستان‌شناسی از گروه علوم انسانی