یونیورسال پیکچرز
تاریخچه > سال‌های اولیه قرن بیستم

در سال ۱۹۰۵ زمانی که کارل لِملی آلمانی‌تبار در شیکاگو به دنبال مکان مناسبی برای افتتاح فروشگاه لباس خود می‌گشت، به‌طور اتفاقی به صفی از مردم که برای رفتن به نیکلودئون یا سینماهای اولیه و ارزان قیمت آن دوران که تصاویر متحرک ساده‌ای را به نمایش می‌گذاشتند، برخورد کرد. او که از میزان شوق مردم برای دیدن این فیلم‌های اولیه حیرت کرده بود تغییر مسیر داده و سینمای White Front را تأسیس کرد. در کمتر از یک ماه هزینه سرمایه‌گذاری او بازگشت و او به همراه شریک خود رابرت کوکران دومین سالن خود را نیز تأسیس کرد. این سرمایه‌گذاری‌ها ادامه داشت و رفته رفته آنان را به یکی از بزرگ‌ترین پخش کننده‌های کشور مبدل ساخت. تا سال ۱۹۰۹ لملی و کوچران از تجارت خود در آمریکا و کانادا بیش از ده هزار دلار در هفته درآمد داشتند. اما تا به اینجا آن‌ها صرفاً توزیع‌کننده بودند و تولید فیلم در انحصار شرکت ثبت اختراعات متحرک (که به مخفف MMP شناخته می‌شد) بود که توسط ادیسون -مخترع موتورهای الکتریکی داخل دوربینها و پروژکتورها- حمایت می‌شد. بعد از اختلافات و مشاجرات پیش آمده لملی تصمیم گرفت که دیگر پولی به ادیسون پرداخت نکند. قطع همکاری با MMP که تنها قدرت انحصاری تولید فیلم در آن زمان بود، آن‌ها را که دیگر فیلمی برای توزیع و فروش نداشتند، به صرافت تولید فیلم‌های خودشان انداخت.
اولین تلاش آن‌ها تحت نام شرکت مستقل تصاویر متحرک یا IMP تولید فیلمی با نام هیاواتا بود.
IMP رفته رفته به تولیدات خود سرعت بخشید و از آن جا که برخلاف سیاست‌های کمپانی ادیسون که نام عوامل و بازیگران را در فیلم درج نمی‌کرد با گذاشتن تیتراژ روی فیلم‌ها و شناساندن آن‌ها به مردم، بسیاری از بازیگران را به سوی خود جلب کرد و اولین سیستم ستاره پروری در صنعت سینما را بنیان نهاد. در سال ۱۹۱۲ با ادغام IMP که به سطح تولید یک فیلم در هفته رسیده بود و پنج شرکت دیگر، کمپانی تولید فیلم یونیورسال (به انگلیسی: Universal Film Manufacturing) شکل گرفته و لملی اولین رئیس آن شد. در آن سال‌ها یونیورسال، پکیجی از فیلم‌های گوناگون ارائه می‌داد که به صاحبان سینماها اجازه می‌داد هر روز فیلم جدیدی برای نمایش داشته باشند. کاملترین بسته آن‌ها شامل دو حلقه فیلم کمدی، یک سریال و یک فیلم بلند بود. آن‌ها حتی در سال ۱۹۱۳ فیلم‌های خبری هفتگی با عنوان Universal Animated Weekly تولید می‌کردند.
اولین فیلم بلند داستانی آن‌ها ترافیک در سولس (۱۹۱۳) بیش از نیم میلیون دلار فروخت که عمده موفقیتش مرهون تکنیک‌های جدید و خلاقانه تدوین آن بود که حسی از وقوع چندین اتفاق در یک سکانس را به تماشاگران منتقل می‌کرد. مفهومی که پیش از این در سالن‌های سینما دیده نشده بود.
در سال ۱۹۱۴ یونیورسال با افتتاح مجموعه استودیوهای خود در کالیفرنیا ظرفیت فیلم‌سازی خود را بیش از پیش گسترش داد. لملی با خرید فضایی به وسعت بیش از ۹۳۰ هزار متر مربع در دره سن فرناندوی کالیفرنیا در نزدیکی لس آنجلس به قیمت ۱۶۵ هزار دلار، رؤیای خود را برای داشتن استودیویی به ابعاد یک شهر به واقعیت تبدیل کرد. جشن افتتاح این مجموعه عظیم که در ابتدا برای مدیران و صاحبان صنعت سینما برنامه‌ریزی شده بود هزاران نفر از مردم عادی را نیز به خود جلب کرد. یونیورسال از این استقبال و هیجان عمومی نهایت بهره را برد و با ترتیب دادن تورهایی به قیمت ۲۵ سنت، بازدیدهای عمومی از استودیوهایش را راه اندازی کرد تا اختراع فیلم‌های ناطق که نیازمند استودیوهای دربسته بود روزانه بیش از ۵۰۰ نفر بازدیدکننده داشته باشد.
یونیورسال در سال ۱۹۱۵ بیش از ۲۵۰ فیلم تولید کرد؛ فیلمهایی که بر اساس میزان بودجه تقسیم‌بندی می‌شدند. «پر سرخ» و «پرنده آبی» به ترتیب بودجه‌های کم و متوسط را دریافت می‌کردند و «جواهر» عنوان رده فیلمهایی بود که بالاترین بودجه و ستاره‌های آن دوران سینما را در اختیار داشتند. بازیگرانی چون هری کری، کارمل مایرز، رودلف والنتینو و کارگردانی چون اریش فون اشتروهایم و البته جان فورد که با پیوستنش به یونیورسال تلاش می‌کرد تا ژانر وسترن آمریکایی را با بسیاری از فیلمهایی که کارگردانی کرد، تعریف کند.