stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شوقان
جغرافیا

شهر شوقان که در فاصله ۶۴ کیلومتری شهر بجنورد مرکز استان خراسان شمالی قرار گرفته‌است به عنوان مرکز بخش دشت شوقان و شهر ییلاقی در منطقه معروف است. دارای آب و هوای کوهپایه‌ای و معتدلی است که در شمال آن کوه آلاداغ و در جنوب آن کوه‌های سالوک و بهار قرار دارند. عمده محصولات کشاورزی این منطقه گندم و جو است. قیصی زردآلو، در قدیم اصلی‌ترین محصول این شهر بوده‌است و شوقان با قیصی شناخته می‌شد. امروزه به دلیل سرمازدگی‌های مکرر متأسفانه درختان زردآلو جزء اصلی‌ترین مواردی است که دچار سرمازدگی می‌شود و مردم از تولید قیصی بی نصیب می‌شوند. دیگر محصول استراتژیک شهر شوقان در سالهای اخیر آلو بخارا می‌باشد که به دلیل طعم و مزه آن بسیار معروف می‌باشد. این شهر از نظر تولید صیفی‌جات مخصوصاً گوجه‌فرنگی و خیار نیز از قطب‌های منطقه محسوب می‌شود.[نیازمند منبع] ودارای کارخانجاتی که اکثر مصالح ساختمانی منطقه را تأمین می‌کند.
این شهر جاذبه‌های گردشگری فراوانی از جمله کوهستان‌های ییلاقی زیبا و خوش آب و هوا و چشمهٔ زیبا و پرآبی که آب کل شهر را تأمین می‌کند را دارا است. روستاهای تابعه این بخش نیز دارای ویژگی‌های گردشگری زیادی هستند. از جمله آن‌ها می‌توان به امامزاده اسماعیل، غار گنج‌کوه، بنیزو پایین و بنیزو بالا، کلاته قاجار، سر آسیاب بام، کلاته ریزی جغدی، قز لر قلعه، پای پیر و سرچشمه شوقان اشاره کرد.[نیازمند منبع]
وضعیت طبیعی و ارتفاعات

شهر شوقان، در ارتفاع حدود ۱۳۴۵ متری، در ۹۳ کیلومتری جنوب‌غربی آشخانه، در دشت قرار دارد و کوه چکو در شمال‌غربی آن واقع است. هم چنین:
ارتفاعات سالوک در شرق محدوده
رشته کوه آلاداغ در شمال محدوده در جهت شرقی-غربی
ارتفاعات سالوک و بهار در جنوب محدوده
اقوام و طوایف

با توجه به تحقیقات اخیر شوقان امروزی حدود۷۰۰ سال قدمت دارد و بیشتر ساکنان شهر از سه تیره و قوم: کرد، (کرمانج) ترک و تشکیل شده‌اند.
کردها که با لهجه کرمانجی خاص گویش می‌کنند از یکی از طوایف کرد مهاجر دیرانلوکه رئیس قبیله آن طهماسب خان بوده به این دیار آمده و امروزه به نام طایفه سبزعلی (فرجی، نظری، شرافتی، آروین. رحمانی. شوقانیها) هستند و اکثریت شهر را شامل می‌شوند.
ترک‌ها نیز ۳ طایفه هستند: سید قاسمی‌ها که از سادات علوی مازندران و سید جعفر (میر جعفری‌ها) که از مالکان اصلی این دیار بوده‌اند و دیگر طایفه حاج محمدی‌ها که همگی سادات می‌باشند.
و چند طایفه کوچک عام نیز در کنار این دو طایفه بزرگ به صورت مصلحت‌آمیز زندگی می‌کنند و این شهر قبل از سال ۱۳۸۱ از چهار محله به نام‌های: کوچه باغ، قلعه پائین، کهنه قلعه ظلم آباد وخرمنگاه تشکیل شده بود.
زبان گفتاری مردم شهر شوقان، کرمانجی و ترکی است.
جاذبه‌های دیدنی

مهم‌ترین جاذبه‌های دیدنی این منطقه غار گنج کوه می‌باشد که در نزدیکی شوقان در ارتفاع ۱۷۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد[نیازمند منبع] و غار روی دیوار ۱۲ متری واقع شده‌است که صعود از آن مشکل می‌باشد. داخل غار دارای ۳ شعبه کوچک است که تمام آن‌ها را سنگ‌های استلا کمیت پوشانده‌است. بخشی از کف این غار را آب پوشانیده است.
سرچشمه شوقان یکی دیگر از چشم‌اندازهای شهر شوقان است که برای هر بیننده‌ای می‌تواند دیدنی باشد. آب دهی این چشمه ۲۵۰ لیتر در ثانیه؛[نیازمند منبع] به مصرف کشاورزی و باغداری این شهر می‌رسد. این چشمه زیر صخره‌ها و دامنهٔ کوهی که از درختان ارس با تراکم کم پوشیده که دارای آب شفاف و بستران پوشیده از شن و قلوه سنگ‌های کوچک و بزرگ می‌باشد. به دلیل اقلیم کوهستانی این شهر، شغل اصلی آنان کشاورزی و باغداری و دامپروری می‌باشد و به خاطر آب و هوای معتدل کوهستانی، چشم‌اندازهای طبیعی به مجموعه پستانداران؛ پرندگان؛ خزندگان؛ دوزیستان؛ و آبزیان این منطقه جلوه‌ای خاص داده‌است و گونه‌های جانوری از قبیل بز کوهی؛ پلنگ؛ گرگ؛ شغال و روباه و گاهی خرس و پرندگانی از قبیل کبک و زاغ و انواع عقاب‌ها در سمت جنوب یافت می‌شوند.
فرائناو

| فرائناو | فرائناو |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: باواریا
منطقه اداری: نیدربایرن
ناحیه: رگن
حکومت: حکومت
 • شهردار: Herbert Schreiner (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۰٫۱۴ کیلومتر مربع (۲۳٫۲۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۱۶ متر (۲۰۲۱ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۲٬۶۸۳
 • تراکم: ۴۵/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 94258
کدهای شماره‌گیری: 09926
پلاک خودرو: REG
وبگاه: www.frauenau.de
فرائناو (به آلمانی: Frauenau) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

فرائناو ۶۰٫۱۴ کیلومترمربع مساحت دارد ۶۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فلوریدا بریکز

| فلوریدا بریکز | فلوریدا بریکز |
| --- | --- |
نام بومی: بریکز 
ریشه نام: بریک (عنصر موسیقی) آمن بریک
نام‌های دیگر: اورلاندو ساند پراگرسیو بریکز فانکی بریکز نیو اسکول بریکز
فرم‌های مشتق‌شده: اسید بریکز
زیرژانرها: زیرژانرها
پراکرسیو بریکز الکترو بریکز فانکی بریکز (فهرست کامل): پراکرسیو بریکز الکترو بریکز فانکی بریکز (فهرست کامل)
حلقه‌های منطقه‌ای: حلقه‌های منطقه‌ای
ایالات متحده آمریکا بریتانیا: ایالات متحده آمریکا بریتانیا
حلقه‌های محلی: حلقه‌های محلی
اورلندو تمپا فلوریدا: اورلندو تمپا فلوریدا
فلوریدا بریکز (به انگلیسی: Florida Breaks) یا فلوریدا بریک بیت (به انگلیسی: Florida Breakbeat) سبکی از موسیقی بریک بیت است، که یکی از سبک‌های موردِ علاقهٔ مردم مناطق حوالی ایالت فلوریدای آمریکا به‌شمار می‌رود؛ علاوه بر آن در سراسر دنیا به عنوان یک موسیقی منحصر به فرد، شناخته می‌شود. این سبک در اواسط و اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و در باشگاه‌های رقص جنوبِ شرقی ایالات متحده آمریکا محبوبیت پیدا کرد. صداهای مورد استفاده در موسیقی فلوریدا بریکز در آن زمان با اصطلاح «فانکی» توصیف می‌شد. و غالباً شامل صداهای قابل تشخیصی از موسیقی پاپ دههٔ ۱۹۸۰ فانک و هیپ هاپ بود. امروزه صداهای مورد استفاده در این سبک شباهت‌های زیادی با سبک نیو اسکول بریکز دارد، گرچه از موسیقی‌های دیگر مورد پسند در همین منطقه مانند فری استایل، الکترو و میامی بیس نیز تأثیر پذیرفته‌است. فلوریدا بریکز زمانی به اوج تجلی خود رسید که دی‌جی‌های محبوب بیشتری از این سبک، در شهر اورلاندو پدیدار شدند.
تاریخچه > اواخز دهه ۱۹۸۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰

سبک منحصر به فرد فلوریدا اولین بار در اواخر دهه ۸۰ در داخل تئاتر تاریخی Beacham در اورلاندو مشاهده شد. این ژانر به عنوان یک خرده فرهنگ موسیقی زیرزمینی محلی که تقریباً از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ در اورلاندو در تابستان عشق شکل گرفت، شروع به محبوبیت محلی کرد.
ادی پاپا، متأثر از شب‌های سپری شده در بیچم، مهارت خود را در The Edge در سال ۱۹۹۲ افتتاح کرد او را می‌توان به عنوان یکی از پیشگامان ژانر Breaks در نظر گرفت. در اواسط سال ۱۹۹۳ به شهرت جهانی رسید. در اواسط سال ۱۹۹۳، رویدادهای بزرگ باعث محبوبیت وقفه‌های فلوریدا در جاهای دیگر ایالات متحده شد. در اروپا توجه به گسترش فرهنگ Orlando شروع شد.
تاریخچه > محبوبیت اواسط دهه ۱۹۹۰

این بریک‌ها به شدت بر سایر تولیدکنندگانی که ضرب و شتم را با پیشرفت و ترنس مخلوط کردند، تأثیر گذاشت. این مخلوط به «صدای اورلاندو» معروف شد. این صدا در اواسط دهه ۱۹۹۰ مورد استقبال مردم قرار گرفت و محبوبیت گسترده‌ای بین دی جی‌ها و تماشاگران باشگاه پیدا کرد و در سطح بین‌المللی با عنوان «دوستانه اورلاندو» به بازار عرضه شد. نیک نیوتن، دی جی و تهیه‌کننده انگلیسی، رکورد ۱۹۹۶ خود را Orlando نامید و Orlando Sound را شکستن فلوریدا نیز می‌نامیدند. با این حال، به نظر نمی‌رسید که در مورد عناصر دقیق تشکیل دهنده صدای فلوریدا اتفاق نظر کلی وجود داشته باشد.
تأثیرات الهام بخش ژانر تغییرات منطقه ای و ترجیحی Breaks در فلوریدا را ایجاد کرده‌است که تعریف ژانر را دشوارتر کرده‌است. به عنوان مثال، صدای Orlando Sound از فلوریدا مرکزی و شمالی به شدت تحت تأثیر صدای جدید ضرب و شتم، ترنس و خانه‌های پیشرونده قرار گرفت. تولیدکنندگان در جنوب فلوریدا و تامپا با عطر و طعم عمیق خانه را حفظ کردند یا بیشتر تأثیر فانک و هیپ هاپ را به اصطلاح «گتو باس» میامی حفظ کردند که تکامل یافته و گاهی اوقات آن را وقفه‌های بدبو می‌نامند. این ژانر در ایستگاه‌های رادیویی (WXXL (106.7 FMو رادیو کالج (WPRK (91.5 FM، و همچنین (WUCF (89.9 FM) , WFIT (89.5 FM در ساحل فضاییپخش رادیویی محلی محدودی را در مرکز فلوریدا دریافت کرد.
تاریخچه > دهه ۲۰۰۰

محبوبیت بین‌المللی و محلی وقفه‌های فلوریدا به اوج خود رسید و از سال ۲۰۰۰ شروع به کاهش کرد. با این حال، این سبک هنوز در فلوریدا مرکزی و همچنین در میان کسانی که دوران و ژانرها را در نقش موسیقی منحصر به فرد در تاریخ موسیقی الکترونیکی به یاد می‌آورند، بسیار محبوب است.
پنجاهمین اجلاس گروه هفت

| پنجاهمین اجلاس گروه هفت | پنجاهمین اجلاس گروه هفت |
| --- | --- |
کشور میزبان:  ایتالیا
تاریخ: ۱۳–۱۵ ژوئن ۲۰۲۴
محل(های) برگزاری: فاسانو، پولیا
شرکت‌کنندگان:   کانادا   فرانسه   آلمان   ایتالیا   ژاپن   بریتانیا   ایالات متحده آمریکا   اتحادیه اروپا     میهمانان   الجزایر   آرژانتین   برزیل   هند   اردن   کنیا   موریتانی   تونس   ترکیه   امارات متحده عربی   اوکراین    واتیکان 
پس از: چهل و نهمین اجلاس گروه هفت
پیش از: پنجاه و یکمین اجلاس گروه هفت
وبگاه: https://www.g7italy.it/en/
پنجاهمین اجلاس گروه هفت (انگلیسی: 50th G7 summit) از ۱۳ تا ۱۵ ژوئن ۲۰۲۴ در شهر فاسانو در پولیا، ایتالیا برگزار شد.
جورجا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا در نوامبر ۲۰۲۳ اعلام کرد که فاسانو مقر برگزاری اجلاس سالانه گروه هفت خواهد بود.
پیش زمینه

در ۷ فوریه ۲۰۲۴، جلسه وزیران تجارت گروه هفت از طریق ویدئو کنفرانس برگزار شد. در پایان این جلسه، بیانیه مشترکی صادر شد و در آن بر تعهد دولت‌های عضو گروه هفت به اصلاح ساختار سازمان تجارت جهانی و رسیدگی به چالش‌های تجارت جهانی تأکید شد.
در ۱۷ فوریه، وزرای خارجه کشورهای عضو گروه هفت به‌طور غیررسمی در مونیخ و در حاشیه کنفرانس امنیتی مونیخ با یکدیگر ملاقات کردند. وزیر امور خارجه ایتالیا، آنتونیو تاجانی به‌عنوان رئیس جلسه بیانیه‌ای منتشر کرد. وزرای خارجه کشورهای عضو گروه هفت در این بیانیه بر «حمایت تزلزل ناپذیر» خود از حاکمیت اوکراین تأکید کردند و خواستار توضیح در مورد مرگ آلکسی ناوالنی شدند. آنها همچنین به درگیری‌های منطقه‌ای در خاورمیانه و دریای سرخ اشاره و حملات تروریستی مرتبط را محکوم کردند. آنها همچنین و نگرانی‌های خود را دربارهٔ برنامه هسته‌ای ایران ابراز کردند.
در ۲۴ فوریه و در دومین سالگرد تهاجم روسیه به اوکراین، نشست ویدئو کنفرانسی رهبران گروه هفت برگزار شد. جورجا ملونی، رئیس جلسه، به همراه جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا و رئیس کمیسیون اروپا، اورسولا فون در لاین به کی‌یف سفر کردند و همراه با ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین در این نشست مجازی حضور داشتند.
شرکت کنندگان

تمامی کشورهای عضو گروه هفت از جمله نمایندگان اتحادیه اروپا در این اجلاس شرکت کردند. رئیس کمیسیون اروپا از سال ۱۹۸۱ به‌طور دائم در تمامی جلسات این گروه شرکت می‌کند.
راهبرد اصلی ایتالیا همزمان با این دوره از ریاست بر گروه هفت، افزایش همکاری‌های استراتژیک با کشورهای آفریقایی است.
در این اجلاس، برای اولین بار از یک پاپ برای شرکت در اجلاس گروه هفت دعوت شد.
| کشور | نماینده | عنوان |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  کانادا | جاستین ترودو | نخست‌وزیر |  |
|  فرانسه | امانوئل مکرون | رئیس‌جمهور |  |
|  آلمان | اولاف شولتس | صدراعظم |  |
|  ایتالیا (میزبان) | جورجا ملونی | نخست‌وزیر |  |
|  ژاپن | فومیو کیشیدا | نخست‌وزیر |  |
|  بریتانیا | ریشی سوناک | نخست‌وزیر |  |
|  ایالات متحده آمریکا | جو بایدن | رئیس‌جمهور |  |
|  اتحادیه اروپا | اورسولا فون در لاین | رئیس کمیسیون |  |
|  اتحادیه اروپا | شارل میشل | رئیس شورا |  |
میهمانان: میهمانان
| کشور | نماینده | عنوان |  |
|  الجزایر | عبدالمجید تبون | رئیس‌جمهور |  |
|  آرژانتین | خاویر میلئی | رئیس‌جمهور |  |
|  برزیل | لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا | رئیس‌جمهور |  |
|  هند | نارندرا مودی | نخست‌وزیر |  |
|  اردن | عبدالله دوم | پادشاه |  |
|  کنیا | ویلیام روتو | رئیس‌جمهور |  |
|  موریتانی  اتحادیه آفریقا | محمد ولد غزوانی | رئیس |  |
|  تونس | قیس سعید | رئیس‌جمهور |  |
|  ترکیه | رجب طیب اردوغان | رئیس‌جمهور |  |
|  امارات متحده عربی | محمد بن زاید آل نهیان | رئیس |  |
|  اوکراین | ولودیمیر زلنسکی | رئیس‌جمهور |  |
|   واتیکان | پاپ فرانسیس | پاپ |  |
گالری تصاویر > رهبران گروه هفت

کانادا
جاستین ترودو،
نخست‌وزیر
فرانسه
امانوئل مکرون،
رئیس‌جمهور
آلمان
اولاف شولتس،
صدراعظم
ایتالیا
جورجا ملونی، نخست‌وزیر (میزبان)
ژاپن
فومیو کیشیدا، نخست‌وزیر
بریتانیا
ریشی سوناک،
نخست‌وزیر
ایالات متحده آمریکا
جو بایدن،
رئیس‌جمهور
اتحادیه اروپا
اورسولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا
اتحادیه اروپا
شارل میشل،
رئیس شورای اروپایی
گالری تصاویر > میهمانان

الجزایر
عبدالمجید تبون، رئیس‌جمهور
آرژانتین
خاویر میلئی، رئیس‌جمهور
برزیل
لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، رئیس‌جمهور
اردن
عبدالله دوم، پادشاه
کنیا
ویلیام روتو، رئیس‌جمهور
موریتانی به نمایندگی از  اتحادیه آفریقا
محمد ولد غزوانی، رئیس
تونس
قیس سعید، رئیس‌جمهور
ترکیه
رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور
اوکراین
ولودیمیر زلنسکی, رئیس‌جمهور
امارات متحده عربی
محمد بن زاید آل نهیان، رئیس
واتیکان
پاپ فرانسیس
گالری تصاویر > رهبران سازمان‌های بین‌المللی

بانک توسعه آفریقا
آکین‌وومی آدسینا، رئیس
صندوق بین‌المللی پول
کریستالینا جورجیوا، مدیر اجرایی
سازمان توسعه و همکاری اقتصادی
ماتیاس کورمان، دبیرکل
سازمان ملل متحد
آنتونیو گوترش، دبیرکل
بانک جهانی
آجای بانگا، رئیس
لطرون

۳۱°۵۰′۰۸″ شمالی ۳۴°۵۸′۴۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۳۵۵۶°شمالی ۳۴٫۹۸۰۲۸°شرقی﻿ / 31.83556; 34.98028
| لطرون | لطرون |
| --- | --- |
به عربی: اللطرون
Name meaning: لطرونیس
گرید فلسطین (نوعی مختصات): ۱۴۸/۱۳۷
لطرون (به عبری: לטרון؛ به عربی: اللطرون، اللطرون) یک تپه استراتژیک در برآمدگی لطرون در دره ایالون است. این تپه بر جاده بین تل‌آویو و اورشلیم مشرف است و در فاصله ۲۵ کیلومتری غرب اورشلیم و ۱۴ کیلومتری جنوب شرقی رمله قرار دارد. این مکان در طول جنگ ۱۹۴۸ صحنه نبردهای شدیدی بود. در دوره ۱۹۴۹-۱۹۶۷، این منطقه توسط اردن در لبه منطقه حائل بین خطوط آتش‌بس اشغال شده بود. در جنگ ۱۹۶۷، اسرائیل آن را اشغال کرد.
این تپه شامل دیر لطرون، مینی اسرائیل (پارکی با ماکت‌های مقیاس شده از ساختمان‌های تاریخی سراسر اسرائیل)، مرکز بین‌المللی مطالعات مهاجرت پرندگان (ICSBM)، بنای یادبود ید لا-شیریون برای سربازان نیروهای زرهی کشته شده در نبرد، و موزه تانک‌های نظامی است. ناوه شالوم (واحه صلح) یک جامعه مشترک اسرائیلی-فلسطینی بر روی تپه‌ای در جنوب لطرون است. پارک کانادا در شرق آن قرار دارد.
ریشه‌شناسی

نام لطرون از ویرانه‌های یک قلعه صلیبی قرون وسطایی گرفته شده است. دو نظریه در مورد منشأ این نام وجود دارد:
این نام تحریفی از زبان فرانسوی قدیم La toron des chevaliers یا از زبان کاستیلی La torón de los caballeros (قلعه شوالیه‌ها) است که توسط شوالیه‌های معبد یا بنیان‌گذار کاستیلی آن، رودریگو گونزالس د لارا نام‌گذاری شده است.
این نام از لاتین Domus boni Latronis (خانه دزد خوب) گرفته شده است، نامی که زائران مسیحی قرن چهاردهم به یاد دزد توبه‌کار که توسط رومیان در کنار عیسی مصلوب شد، داده‌اند.
تاریخ > در کتاب مقدس عبری

در کتاب مقدس عبری، دره ایالون محل نبردی بود که در آن اسرائیلی‌ها به رهبری یوشع بن نون، اموری‌ها را شکست دادند.
تاریخ > دوره هلنیستی

بعدها، یهودای مکابی اردوگاه خود را در اینجا برای نبرد با یونانیان سلوکی که به یهودیه حمله کرده و در عمواس اردو زده بودند، برپا کرد؛ این مکان امروزه توسط باستان‌شناسان به عنوان «خروات عکد» شناسایی شده است. طبق کتاب مکابیان، یهودای مکابی متوجه شد که یونانیان قصد دارند به موقعیت او حمله کنند و با موفقیت مهاجمان را در کمین گرفت. پیروزی یهودیان در نبردی که بعدها به نام نبرد عمواس شناخته شد، منجر به خودمختاری بیشتر یهودیان تحت حکومت حشمونیان در قرن بعد شد.
تاریخ > دوره صلیبی

در لطرون بقایای کمی از قلعه وجود دارد که گفته می‌شود در دهه ۱۱۳۰ توسط یک نجیب‌زاده کاستیلیایی به نام رودریگو گونزالس د لارا ساخته شده است که بعداً آن را به شوالیه‌های معبد داد. برج اصلی بعداً با یک محوطه مستطیلی با اتاق‌های طاق‌دار احاطه شد. این به نوبه خود توسط یک حیاط بیرونی محصور شد که یکی از برج‌های آن باقی مانده است.
تاریخ > دوره عثمانی > روستا

ولید خالدی در کتابش همه آنچه باقی مانده، ال-لطرون را به عنوان یک روستای کوچک که در اواخر قرن نوزدهم توسط روستاییان از عمواس نزدیک تأسیس شده بود، توصیف می‌کند.
تاریخ > دوره عثمانی > صومعه تراپیست

در دسامبر ۱۸۹۰، صومعه‌ای (دیر) در لطرون توسط راهبان فرانسوی، آلمانی و فلاندری از فرقه تراپیست، از صومعه سپت-فون در فرانسه، به درخواست مونسیگنور پویت از پاتریارک لاتین اورشلیم تأسیس شد. صومعه به «بانوی ما از هفت غم» (Our Lady of Sorrows) تقدیم شده است. مراسم مذهبی به زبان فرانسوی برگزار شد. راهبان 'هتل مکابی'، که قبلاً 'هاوارد' نامیده می‌شد، را از برادران باتاتو به همراه دویست هکتار زمین خریداری کردند و جامعه را در ساختمانی که هنوز در حوزه صومعه‌ای قرار دارد، آغاز کردند.
مجموعه قدیمی صومعه بین سال‌های ۱۸۹۱ و ۱۸۹۷ ساخته شد. در سال ۱۹۰۹ به وضعیت یک اولویت و در سال ۱۹۳۷ به وضعیت یک صومعه ارتقا یافت. جامعه بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ توسط ترک‌های عثمانی اخراج شد و ساختمان‌ها غارت شدند، و یک صومعه جدید در طول سه دهه بعد ساخته شد.
راهبان با استفاده از دانش کسب شده در فرانسه و مشاوره از یک کارشناس در استخدام بارون ادموند جیمز دو روتشیلد از کارخانه شراب‌سازی کارمل-میزراخی، یک تاکستان تأسیس کردند. امروزه آن‌ها انواع مختلفی از شراب‌ها را تولید می‌کنند که در فروشگاه صومعه و جاهای دیگر به فروش می‌رسد.
تاریخ > قیمومت بریتانیا

در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، که توسط مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، لطرون جمعیتی ۵۹ نفری داشت که همگی مسلمان بودند. علاوه بر این، دیر لاتران («صومعه لطرون») جمعیتی ۳۷ نفری از مردان مسیحی داشت. در سرشماری ۱۹۳۱ آن‌ها با هم شمارش شدند و لاتران جمعیتی ۱۲۰ نفری داشت؛ ۷۶ مسلمان و ۴۴ مسیحی، در مجموع ۱۶ «خانه».
در طول جنگ جهانی اول، صومعه آسیب‌های قابل توجهی دید. لطرون و نواحی اطراف آن صحنه نبردهای سنگینی در طول کارزار سینا و فلسطین بود، یک حمله که در پاییز ۱۹۱۷ توسط قدرت‌های متفقین علیه امپراتوری عثمانی و متحدانش آغاز شد. مبلمان داخلی صومعه، همچنین تمام پنجره‌ها و درهای آن، یا غارت شدند یا در نتیجه درگیری تخریب شدند. پس از جنگ، یک صومعه جدید در سال ۱۹۲۶ در لطرون ساخته شد و سرداب در سال ۱۹۳۳ تکمیل شد. با این حال، کلیسا دوباره در طول جنگ عرب-اسرائیل ۱۹۴۸ آسیب دید و نیاز به بازسازی بیشتر داشت. این کار تکمیل شد و کلیسا به طور رسمی در ۲۱  نوامبر ۱۹۵۳ تقدیس شد.
یک مدرسه برای پسران جوان، از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۶۳ فعالیت داشت و بسیاری از دعوت‌ها برای جامعه، به ویژه راهبان لبنانی، را فراهم کرد.
پس از شورش عربی ۱۹۳۶-۱۹۳۹، مقامات بریتانیایی تعدادی قلعه پلیس (به نام قلعه‌های تگارت به نام طراح آن‌ها) در مکان‌های مختلف ساختند؛ لطرون به دلیل اهمیت استراتژیک آن، به ویژه موقعیت غالب آن بر جاده تل‌آویو-اورشلیم انتخاب شد. بسیاری از اعضای یه‌شو که در برابر اداره بریتانیا مقاومت کرده بودند، در یک اردوگاه بازداشت در لطرون زندانی شدند. موشه شارت، که بعداً دومین نخست‌وزیر اسرائیل شد، و چندین عضو دیگر کمیته اجرایی آژانس یهود، در سال ۱۹۴۶ برای چندین ماه در لطرون نگهداری شدند.
طبق آمار ۱۹۴۵، جمعیت روستای لطرون به ۱۹۰ مسیحی افزایش یافته بود، با مجموع ۸۳۷۶ دونم زمین.
تاریخ > جنگ‌های عرب-اسرائیل ۱۹۴۸ و ۱۹۶۷

جاده از دشت ساحلی به اورشلیم پس از خروج بریتانیا و تحویل قلعه لطرون به هنگ عربی اردن مسدود شد. نیروهای مسلح عرب از قلعه برای گلوله‌باران وسایل نقلیه اسرائیلی که در جاده زیر حرکت می‌کردند، استفاده می‌کردند و عملاً محاصره نظامی بر اورشلیم و ساکنان یهودی آن تحمیل می‌کردند، با وجود اینکه برنامه سازمان ملل این بود که اورشلیم به عنوان یک منطقه بین‌المللی باقی بماند و نه اردن، اسرائیل و نه کمیته عالی عرب فلسطین بر آن حاکمیت داشته باشند.
در ۲۴ مه ۱۹۴۸، ده روز پس از منشور استقلال اسرائیل بر اساس قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل و حملات عربی که به دنبال آن انجام شد، قلعه هنگ عربی اردن توسط نیروهای ترکیبی تیپ ۷ زرهی (هاتیفا شیوا) تازه تأسیس اسرائیل، و یک گردان از تیپ الکساندرونی مورد حمله قرار گرفت. آریل شارون، که در آن زمان فرمانده یک دسته بود، در لطرون همراه با بسیاری از سربازانش زخمی شد. حمله، با نام رمز عملیات «بن نون الف (۲۴-۲۵ مه)»، ناموفق بود و تلفات سنگینی داشت. در ۳۱ مه ۱۹۴۸، حمله دوم به قلعه، با نام رمز «عملیات بن نون بت»، نیز شکست خورد، اگرچه دفاع‌های بیرونی شکسته شده بود.
بسیاری از جنگجویان اسرائیلی جوانانی بودند که به تازگی از هولوکاست نجات یافته و به کشور رسیده بودند و آموزش نظامی کمی داشتند. رقم رسمی تلفات برای هر دو نبرد ۱۳۹ نفر بود.
برای دور زدن جاده مسدود شده، یک جاده موقت استتار شده از طریق کوه‌های به ظاهر غیرقابل عبور به سمت اورشلیم تحت فرماندهی میکی (دیوید) مارکوس ساخته شد. این جاده از مسیرهای اصلی که توسط لطرون نادیده گرفته می‌شد، عبور کرد و به نام جاده برمه نامگذاری شد، به نام خط تأمین اضطراری هم‌نام آن بین کونمینگ (چین) و لاشیو (برمه)، که توسط متفقین در جنگ جهانی دوم بداهه‌سازی شده بود. تا ۱۰ ژوئن ۱۹۴۸، جاده به طور کامل عملیاتی شد و به محاصره یک ماهه عرب‌ها پایان داد.
در ۲ اوت، کمیسیون آتش‌بس توجه شورای امنیت را به امتناع عرب‌ها از اجازه دادن به آب و مواد غذایی برای رسیدن به اورشلیم غربی یهودی جلب کرد. پس از مذاکرات فراوان، توافق شد که کاروان‌های سازمان ملل مواد غذایی را حمل کنند، اما کاروان‌ها اغلب تحت آتش تک‌تیراندازها قرار می‌گرفتند. تا اواخر اوت، وضعیت بهبود یافت. تخریب ایستگاه پمپاژ لطرون باعث شد که آب به مقدار کافی به اورشلیم غربی جریان نیابد، اما اسرائیلی‌ها یک خط لوله آب کوچک کمکی در امتداد «جاده برمه» ساختند که حداقل مقدار آب را تأمین می‌کرد.
پس از «عملیات دنی»، نیروهای اسرائیلی انتظار یک حمله متقابل اردنی، احتمالاً از لطرون، را داشتند، اما شاه عبدالله در محدوده توافق ضمنی با آژانس یهود باقی ماند و نیروهای خود را در لطرون نگه داشت.
در توافق‌نامه‌های آتش‌بس ۱۹۴۹، قلعه به عنوان یک چشمگیر تحت کنترل اردن باقی ماند، که به نوبه خود توسط یک محیط منطقه بی‌طرف احاطه شده بود. طبق توافق‌نامه آتش‌بس، اردن نباید مسافران اسرائیلی که از این جاده استفاده می‌کردند را مختل می‌کرد؛ در عمل، حملات مداوم تک‌تیراندازها اسرائیل را مجبور به ساخت یک جاده بای‌پس در اطراف چشمگیر کرد.
در جنگ شش روزه ۱۹۶۷، لطرون توسط نیروهای دفاعی اسرائیل تصرف شد و جاده اصلی به اورشلیم بازگشایی و برای سفر ایمن شد.
تاریخ > از زمان جنگ شش روزه

جامعه صومعه‌ای لطرون اجازه داد دو جامعه، ناوه شالوم و یک وابسته به عیسی-برودرشافت، در زمین‌های آن تأسیس شوند. قلعه تگارت به یادبود یاد لا-شیریون برای سربازان کشته شده سپاه زرهی اسرائیل تبدیل شد و یک موزه در آنجا تأسیس شد.
قلعه پلیس تگارت
توپچی‌های لژیون عرب بر روی قلعه پلیس لطرون، ۱۹۴۸
یک بولدوزر در حال یدک کشیدن یک کامیون در «جاده برمه» به سمت اورشلیم، ژوئن ۱۹۴۸
موزه «یاد لا-شیریون».
کارزار ممه‌لرزه

جنیفر مک رایت در حال شرکت در آزمایش ممه‌لرزه
کارزار ممه‌لرزه (به انگلیسی: Boobquake) نام کارزاری است که در آوریل ۲۰۱۰ در واکنش به سخنان کاظم صدیقی، امام جمعه موقت تهران، در مورد زمین‌لرزه و نقش زنان بدحجاب در وقوع آن، در شبکهٔ اجتماعی فیس‌بوک به راه افتاد.
پیشینه

کاظم صدیقی (امام جمعه‌ی موقت تهران) در خطبه‌های نماز جمعه ۲۷ فروردین ۱۳۸۹ گفت:
متأسفانه گناه در جامعه زیاد شده‌است. گناهان صغیره که می‌توان به‌طور مثال از بی‌توجهی برخی بانوان به مسائل حجاب و بی‌توجهی برخی مردان نسبت به رعایت اصول اخلاقی، نام برد موجب از بین رفتن روح معنوی در جامعه شده‌است. آنچه که رئیس‌جمهور محترم در خصوص زلزله و بلاهای ناشی از گناهان مطرح کرده بودند، مسئله‌ای است که باید به آن بیشتر توجه کرد چرا که علما بارها به این مسئله اشاره کرده و فرموده بودند که باید با مقابله با گناه از بلاها جلوگیری کرد. زلزله‌هایی که بر اثر گناه حاصل می‌شود راهی جز این ندارد که ما به یاد خدا باشیم و به دین پناه ببریم. ما باید برای مقابله با بلاها در پناه دین زندگی کنیم چرا که حتی اگر زلزله طبیعی در شهر تهران بیاید هیچ‌کس جز خداوند حریف این بلاها نخواهد بود. بانوان ما باید بیشتر مسائل مربوط به حجاب را رعایت کنند چرا که بی‌حجابی‌های بانوان موجب لرزش دل جوانان می‌شود و در نهایت به گناهان کبیره تبدیل می‌شود و در این صورت است که غضب خداوند حاصل می‌شود.
وی همچنین افزود:
بانوانی که ظاهر مناسبی ندارند باعث گسترش زنا در جامعه می‌شوند که این باعث افزایش زلزله است.
در پاسخ به این خبر که کاظم صدیقی علت زمین لرزه را پوشش غیر محجوب بانوان دانست، جنیفر مک رایت، از دانشجویان دانشگاه پردیو اقدام به راه‌اندازی کارزاری با عنوان ممه‌لرزه کرد. وی با این اقدام ادعای کاظم صدیقی را مورد آزمایش علمی قرار داد و از زنان خواست که با پوشیدن لباس تحریک‌کننده در تاریخ ۲۶ آوریل قدرت ماورایی سینه‌هایشان را مورد بررسی قراردهند.
وی همچنین اشاره کرد «با قدرت رسواکننده بدنمان» باید زمین لرزه ایجاد شود، وگرنه صدیقی می‌بایست با منطق توضیح دهد که چرا زمین نلرزیده‌است.
پس از گذشت یک هفته از فراخوان، بیش از صد هزار زن در کارزار نام‌نویسی و از رویداد حمایت کردند. تا صبح روز ۲۶ آوریل صفحه فیس بوک کارزار، ۱۶۰۰۰۰ مهمان زن تأیید شده داشت و مک رایت از سوی مردم ایران ایمیل‌های بسیاری در سپاسگزاری از برگزاری کارزار دریافت کرد. همچنین برخی از این رویداد به دلیل شیء انگاری زنان انتقاد کردند.
رخداد

حدود ۲۰۰ هزار نفر در ۲۶ آوریل در «سینه لرزه» شرکت‌کردند. بعضی از زن‌ها با لباس‌هایی که شکاف بین سینه‌هایشان را در معرض دید قرار می‌داد به فعالیت‌های روزانه خود پرداختند اما بعضی دیگر در سرتاسر آمریکا دست به تجمعاتی زدند که توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. آن‌ها پلاکاردهایی در دست داشتند که بر روی آن‌ها نوشته بود «خط سینه برای علم»، «عفو عمومی» و «خدا از سینه متنفر است».
ارزیابی

همان صبح (ساعت ۰۲:۵۹ ساعت گرینویچ) زمین لرزه‌ای ۶٫۵ ریشتری در فاصله ۳۱۴ کیلومتری از ساحل شهر تایتونگ واقع در تایوان در عمق ۱۱٫۱ کیلومتری رخ داد. شرکت‌کنندگان اشاره داشته‌اند که زلزله در صبح زود و قبل از شروع رویداد اتفاق افتاده‌است.
پس از اتمام روز ۲۶ آوریل در تمامی نقاط زمین، مک رایت آنالیز آماری انجام داد. وی اشاره کرد که زلزله، روزانه در هر کجا اتفاق می‌افتد و هدف از آزمایش این نبوده‌است که زمین از لرزش متوقف شود، بلکه بررسی افزایش تعداد و شدت لرزه‌ها در طی آزمایش بوده‌است. بررسی آماری نشان داد که شدت زمین لرزه در زمان «سینه لرزه» کمی از میانگین پایین‌تر هم بوده‌است. وی از این آزمایش نتیجه گرفت که پوشیدن لباس‌های نانجیبانه در زمان سینه لرزه هیچ اثری بر وقوع زلزله (در فرکانس و بزرگی) نداشت. در همین راستا دکتر لورنس بریل پروفسور دپارتمان علوم زمین و فضا دانشگاه پردیو مقاله‌ای در رابطه با این موضوع نوشت و نشان داد که زلزلهٔ تایوان در مقایسه با شدت زمین‌لرزه‌های ماه گذشته غیرعادی محسوب نمی‌شود.
مک رایت شک دارد که این آزمایش بر باورهای کاظم صدیقی تأثیری داشته باشد اما معتقد است که این رخداد توانست به هدف خود که «فعالیتی بامزه در علم و تفکر شک گرایانه در باورهای مذهبی» بود، برسد.