stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سمفونی شماره ۳ (بتهوون)
ساختار > موومان‌ها > موومان دوم

این قسمت یک مارشِ عزا است که نمونهٔ آن در قرن هجدهم مشاهده می‌شود، گرچه این قسمت یک موومان بزرگ و کاملاً توسعه‌یافته با تم اصلی است. فرم موومان سه‌بخشی (A–B–A) با تم اصلی که به صورت ترجیع‌بند (روندو) است. این تم توصیف مرگ قهرمان است و توسط سازهای زهی نواخته می‌شود. تم دوم با اجرای سازهای بادی در ستایش شجاعت و دلیری یک قهرمان است.
بخش اول (A) در دو مینور با تمِ مارش در زهی‌ها و سپس در بادی‌ها آغاز می‌شود. تم دوم (م. ۱۷) در گام نسبی (می بمل ماژور) است و به سرعت به تونالیتهٔ مینور بازمی‌گردد و این تم‌ها در بقیهٔ بخش گسترش می‌یابد. سرانجامِ این امر می‌تواند به بخشِ مختصرِ (B) در دو ماژور (م. ۶۹)، برای آنچه «مارش تریو» (سه‌گانه) نامید، پرداخته شود.
در این مرحله با مراعات آداب تشریفات، به‌طور سنتی نشانگر بازگشت به تم (A) است. با این وجود، تم اول در دو مینور (م ۱۰۵) شروع به تعدیل در میزان ششم (م. ۱۱۰) می‌کند؛ که منجر به یک فوگ در فا مینور (م. ۱۱۴) بر اساس یک معکوس از تم اصلی است. تم اول به‌طور خلاصه در سل مینور در زهی‌ها ظاهر می‌شود (م. ۱۵۴)، و به دنبال آن یک پاساژ گسترش یافتهٔ طوفانی است (یک فرود شوک‌آور در فورتیسیمو). در ادامه، بیان مجدد تم اول در گام اصلی و سپس در ابوا آغاز می‌شود (م. ۱۷۳).
کودا (م. ۲۰۹)، با استفاده از موتیفِ مارش در زهی‌ها که قبلاً در قسمت اصلی شنیده می‌شد (در م. ۷۸، ۱۰۰) شروع می‌شود، و درنهایت با یک بیانِ ملایمِ نهایی از تم اصلی (م. ۲۳۸) به عبارات کوتاه که با سکوت آمیخته می‌شود، خاتمه می‌یابد.
ساختار > موومان‌ها > موومان سوم

موومان سوم یک اسکرتسوی شاد و تند است که در پیِ مارش عزا می‌آید. علت تضاد بین مارش عزای موومان دوم و شادمانی موومان سوم را بعضی از مفسرین موسیقی این‌طور بیان می‌کنند که بتهوون می‌خواسته این ایده را بیان کند که مرگ برای قهرمان وجود نداشته و جاودان است.
تم اسکرتسو (بخش A) در نمایان، با احساس بیرونیِ پیانیسیمو در گام سی بمل ماژور (م. ۲۱–۷)، سپس (بخش B) با شدت پیانو در نمایان فرعی (فا ماژور) شنیده می‌شود (م ۴۱).
به دنبال آن، شروع مجددِ تم، «پیانیسیمو» (A) در «سی بمل ماژور» است (م. ۷۳)، که منجر به یک بیان کاملِ فورتیسیمو در گام تونیک (می بمل ماژور) می‌شود (م. ۹۳). سپس یک موتیف پایین‌رونده به صورت آرپژ و با قدرت اسفورتساندو در ضرب دوم ابتدا به صورت هم‌صدا در زهی‌ها (م. ۱۱۹–۱۱۵)، و سپس توسط تمامِ ارکستر (م. ۱۲۷–۱۲۳) اجرا می‌شود. این سیر نزولیِ چهارم‌ها (م. ۱۴۳)، توسط یک موتیفِ سنکپ‌دار مشخص می‌شود و منجر به تکرار می‌شود.
بخش تریو دارای سه هورن است. این فرم اولین باری بود که در موسیقی کلاسیک ظاهر می‌شد. سپس اسکرتسو به شکل کوتاه تکرار می‌شود، و به جز موتیف هم‌صدای پایین رونده، متر و میزان به «دوضربی ترکیبی» تغییر می‌یابد (م. ۳۸۴–۳۸۱). موومان با یک کدا خاتمه می‌یابد (م. ۴۲۳). بتهوون علامتی را در پارتیتور خود نوشت که امری غیرعادی بود و آن تغییر ناگهانی و سریع از «پیانیسیمو» (صدای خیلی آرام) به «فورتیسیمو» (صدای خیلی بلند) است. این الگو تمامِ موومان را در بر می‌گیرد.
ساختار > موومان‌ها > موومان چهارم

این قسمت تند و فاتحانه، در وصف قهرمان و به یاد پیروزی‌ها و دلاوری‌های وی است و در ادامه، موسیقی پیروزمندانه و با شکوه به پایان می‌رسد.
موومان چهارم دارای ده واریاسیون روی یک تم است. این تم توسط بتهوون در آهنگسازی‌های قبلیِ وی مورد استفاده قرار گرفته بود و مسلماً پایه و اساس سه موومان اول سمفونی را نیز تشکیل می‌دهد.
سومین واریاسیون روی تم، موومان چهارم:
پس از یک معرفی کوتاه، تم با همهٔ ارکستر، از آکورد میانی به آکورد هفت نمایان آغاز می‌شود، تم ابتدا آرام به می بمل ماژور انتقال می‌یابد و سپس روی یک سری از ده واریاسیون قرار می‌گیرد:
واریاسیون ۱: اولین واریاسیون با همراهی جدیدی در می بمل ماژور آغاز می‌شود.
واریاسیون ۲: واریاسیون بعدی با یک همراهی سه‌گانه در می بمل ماژور.
واریاسیون ۳: جایی که یک ملودی جدید معرفی می‌شود، در حالی که این تم هنوز در باس اجرا می‌شود (می بمل ماژور، مثال بالا).
واریاسیون ۴: فوگ در دو مینور، که با آرامش و به حالت تعلیق در زهی‌ها شروع می‌شود و به اوجی سریع و دراماتیک می‌رسد.
واریاسیون ۵: واریاسیون پنجم در ر ماژور، بیانی از تم است که سازهای باس (قبل از اینکه بند دوم در ماژور اجرا شود)، بند اول در مد مینور را اجرا می‌کنند. این واریاسیون همچنین دارای دو سلوی فلوت است که ملودی را همراهی می‌کنند که مستقیماً به موارد زیر منجر می‌شود:
واریاسیون ۶: یک واریاسیون مواج و طوفانی در سل مینور که یادآور یک نوع رقص کولی است.
واریاسیون ۷: واریاسیونی ناقص که نیمهٔ اول تم در دو ماژور، قبل از تغییر فوری و بیان مجدد در مد مینوراست برای تهیه و ورود به قطعهٔ بعدی:
واریاسیون ۸: فوگی دیگر که درخشان و پرانرژی است، زیرا این بار به جای رونمایان، در تونیک (می بمل ماژور) قرار دارد و مجدداً اوج می‌گیرد. ارکستر در «نمایانِ» گام اصلی می‌ایستد و گسترش تم در موارد زیر ادامه می‌یابد:
واریاسیون ۹: در این مرحله سرعت به پوکو آندانته کند می‌شود و قطعه آرام و آرام‌تر می‌شود. تمی که ابتدا توسط ابوا و سپس توسط زهی‌ها بیان شده است، در اینجا متفکرانه و خیالی است و باعث می‌شود تا عمق بیشتری نسبت به آنچه قبلاً شنیده شده است، ایجاد کند. در نیمهٔ دوم همراهی دیگری از زهی‌ها در منطقهٔ صوتی بالا با ضرب‌های دوتایی ترکیبی، که از نت‌های چنگ و دولاچنگ تشکیل شده، در «می بمل ماژور» معرفی می‌شود.
واریاسیون ۱۰: در واریاسیون نهایی تصویر کاملی از «اِروئیکا» به گوش می‌رسد. غوطه‌وریِ فاتحانه و قهرمانانه به‌طور مداوم روی نت‌ها شنیده می‌شوند، همراهی ضرب‌های دوتایی ترکیبی هنوز از واریاسیون قبلی وجود دارد و واریاسیون سوم به عنوان ملودی پیروزمندانه و پرانرژی، توسط سازهای بادی برنجی به گوش می‌رسد (می بمل ماژور).
سمفونی با یک کدا که تصویر کاملی از واریاسیون‌های قبلی را بیان می‌کند، خاتمه می‌یابد. کدا در پایان شگفت‌انگیز است، زمانی که تغییرات دینامیکی روی فلوت و زهی‌ها از صدای خیلی آرام pp، به یک صدای بلند و ناگهانی ff، در کلِ ارکستر می‌انجامد و سرعت از «پوکو آندانته» به پِرِستو تغییر می‌کند. حرکتی از اسفورتساندو ظاهر می‌شود و فینال با سه آکوردِ پرحجم در «می بمل ماژور» توسط تمامی ارکستر با شدت ff، به پایان می‌رسد.
تاریخچه

بتهوون قسمتی از این اثر را در مدت اقامتش در روستای هایلیگِنْ‌شْتات در نزدیکیِ شهر وین تصنیف کرد؛ او از آوریل تا اکتبر ۱۸۰۲ در آن روستا اقامت داشت. از این دوره به‌عنوان «دوران پیشرفت کم‌شنوایی و افسردگیِ بتهوون» یاد می‌شود. او، در وصیت‌نامه‌ای که خطاب به برادرانش نوشت، تلویحاً به کاهش قدرت شنوایی‌اش و همچنین احتمالِ پایان دادن به زندگی‌اش اشاره کرده است. البته بتهوون خودکشی نکرد و تقریباً ۲۵ سالِ دیگر زیست.
تصنیفِ سمفونی سوم بلافاصله پس از سمفونی دوم و در اوت ۱۸۰۴ به پایان رسید. این اثر در ۷ آوریل ۱۸۰۵ برای نخستین بار، در شهر وین، اجرا شد.
تاریخچه > ریشه‌های تم

شواهد قابل توجهی وجود دارد که نشان می‌دهد سمفونی اِروئیکا، برخلاف سمفونی‌های دیگر بتهوون، از قبل ساخته شده است. تمِ مورد استفاده در موومان چهارم، از جمله خط باس، از هفتمین اثر بتهوون «۱۲ قطعه کنترادانسِس برای ارکستر»، (وو ۱۴)، و همچنین از فینال بالهٔ آفریدگان پرومتئوس (اپوس، ۴۳)، سرچشمه گرفته است. هر دو مورد در زمستان (۱۸۰۰–۱۸۰۱) ساخته شده‌اند. سال بعد بتهوون از همان تم به‌عنوان پایه‌ای برای قطعهٔ «فوگ و واریاسیون برای پیانو» در «می بمل ماژور» (اپوس، ۴۳)، بهره برد. اکنون به دلیل استفادهٔ مجدد از تم در سمفونی، به‌عنوانِ «واریاسیون‌های اِروئیکا» شناخته می‌شود. این تنها تمی است که بتهوون برای بسیاری از کارهای جداگانه در طولِ عمر خود مورد استفاده قرار داده است، و هر بار، در همان گام «می بمل ماژور» است.
در کتاب اصلی طراحی بتهوون برای سال ۱۸۰۲، حاوی یک طرح از موومانی دو صفحه‌ای در «می بمل ماژور» است که به‌طور مستقیم از طرح‌های «واریاسیون‌ها» (اپوس، ۳۵)، برای سمفونی سوم پیروی می‌کند. در حالی که در طراحی هیچ نشانی از موومان فینال نیست. «لوئیس لاک وود» (موسیقی‌دان و بتهوون‌شناس آمریکایی) استدلال می‌کند که «شکی نیست که بتهوون از ابتدا قصد داشته است» برای استفاده از همان تم (و تم باس) که تازه در «اپوس ۳۵» ساخته بود، استفاده کند؛ بنا بر این استدلال، تصویر اولیهٔ بتهوون برای سه موومان اول، از «اپوس ۳۵» ریشه گرفته است.
از سوی دیگر ذکر می‌شود که موومان اولِ سمفونی، با اورتور اپرای کمیکِ «باستین و باستین» (۱۷۶۸)، ساختهٔ ولفگانگ آمادئوس موتسارت ۱۲ ساله، شباهت دارد. بعید بود که بتهوون از این اثرِ منتشر نشده خبر داشته باشد. توضیح احتمالی این است که موتسارت و بتهوون هر یک به‌طور اتفاقی تم را از جایی دیگر شنیده و آموخته‌اند.
تاریخچه > تقدیم

بتهوون در ابتدا سمفونی سوم را به ناپلئون بناپارت اهدا کرد، که به اعتقاد وی تجسمِ آرمان‌های دموکراتیک و ضدپادشاهی انقلاب فرانسه بود. وی در پاییز ۱۸۰۴، اهدا سمفونی به ناپلئون را به خاطر اینکه مبادا دستمزد آهنگساز از سوی یک حامی شریف پرداخت شود، پس گرفت؛ بنابر این، سومین سمفونی خود را به شاهزاده «جوزف فرانتس ماکسیمیلیان لوبکوویتس» اهدا کرد. با این حال بتهوون عنوان اثر را «بناپارت» گذاشت. بعداً، در مورد پاسخ آهنگساز به ناپلئون که خود را امپراتور فرانسه معرفی کرده بود (۱۴ مه ۱۸۰۴)، فردیناند ریس منشی بتهوون، چنین گفت:
بتهوون هنگام نوشتن این سمفونی به فکر «بناپارت» بود، در آن زمان بناپارت کنسول اول بود، بتهوون بالاترین احترام را برای او قایل بود و بناپارت را با عالی‌ترین کنسول‌های روم باستان مقایسه می‌کرد. نه تنها من، بلکه بسیاری از نزدیکان بتهوون، نسخهٔ خطی را می‌دیدیم که به زیبایی عنوان «بناپارت» در بالای صفحه و نام «لودویک فان بتهوون» در انتهای آن حکاکی شده است … من اولین کسی بودم که به او خبر دادم که بناپارت خود را امپراتور اعلام کرده است، پس از آن او با خشم و عصبانیت فریاد زد: «این مرد انسان عامی و مبتذلی بیش نیست، حالا تمام قوانین بشری را لگدمال کرده و به هیچ چیز جز جاه‌طلبی خود نمی‌اندیشد، او می‌خواهد بالاتر از همه و مالکِ مردمان دنیا باشد». بتهوون به سمت میز رفت، بالای عنوان صفحه را پاره کرد و روی زمین انداخت. این صفحه مجدداً بازنویسی شد و فقط در حال حاضر، عنوان «سمفونی اِروئیکا» را دارد.
نسخه کپی شده از پارتیتور شامل دو زیرعنوانِ خراشیده و دست‌نوشته است. در ابتدا عنوان ایتالیایی «Intitolata Bonaparte» (به عنوان بناپارت)، و عبارت دوم به آلمانی «Geschriben auf Bonaparte» (برای بناپارت) حک شده است. بتهوون سه ماه پس از عقب‌نشینی از اهدا ناپلئونی‌اش، به ناشر موسیقی خود اطلاع داد که «عنوان واقعی سمفونی بناپارت است». پارتیتور با عنوان ایتالیایی «Sinfonia Eroica … composta per festeggiare il sovvenire di un grande Uomo»، (سمفونی اِروئیکا … آهنگسازی برای تجلیل از یادبود یک مرد بزرگ)، منتشر شد.
تاریخچه > نسخه‌های خطی و چاپی

نسخهٔ اصلی و دست‌نویس از بین رفته است. یک رونوشت از پارتیتور، یادداشت‌ها و سخنان بتهوون از جمله تقدیم‌نامه به ناپلئون روی جلدِ صفحه، در کتابخانهٔ «انجمن دوستداران موسیقی» در وین قرار دارد. اولین نسخهٔ منتشر شده (۱۸۰۶) سمفونی اِروئیکا، در «کاخ لوبکوویچ» شهرِ پراگ در معرض نمایش است.
در دهه‌های اخیر چندین نسخهٔ علمی مدرن پدید آمده است، از جمله نسخهٔ ویرایش شدهٔ «جاناتان دل مار» («انتشارات بیریناتر»)، «پیتر هاوسچیلد» (انتشارات برایتکومپف و هرتل) و «باتیا چورگین» (انتشارات جی. هنل ورلاگ) چاپ شده است.
ارزیابی > اهمیت

این سمفونی نقطهٔ عطفی در آهنگسازی سبک کلاسیک است. این اثر معادل دو برابرِ طولِ سمفونی‌های یوزف هایدن و ولفگانگ آمادئوس موتسارت است. اولین موومان (با تکرار اکسپوزیسیون)، تقریباً به اندازهٔ یک سمفونی دورهٔ سنتی موسیقی کلاسیک است. از لحاظ موضوعی، این زمینهٔ احساسی‌تری از سمفونی‌های اولیهٔ بتهوون را پوشش می‌دهد و بنابراین نقطهٔ عطفِ مهمی در انتقال از کلاسیک به رمانتیسم است که می‌تواند «موسیقی هنری غرب» را در دهه‌های ابتدایی قرن نوزدهم تعریف کند.[نیازمند منبع]
موومان دوم به‌ویژه بیان عاطفی بزرگی را به نمایش می‌گذارد و از تم مارشِ مراسم خاکسپاری به آرامش نسبی در گام ماژور می‌رسد. موومان چهارم محدودهٔ احساسی مشابهی را به نمایش می‌گذارد و اهمیتِ تماتیک به آن داده نمی‌شود. فینال سمفونی‌های قبلیِ بتهوون، دارای پایانی سریع و شادی‌بخش بود. اما در اینجا فینال، مجموعه‌ای طولانی از واریاسیون‌ها و یک فوگ است.
ارزیابی > نقد

هکتور برلیوز در رسالهٔ «سازبندی و ارکستراسیون» (۱۸۴۴، ۱۸۵۵)، در مورد کاربردِ ارکسترالِ بتهوون و استفاده از هورن و ابوا در این سمفونی را مورد بحث قرار داد.
منتقد موسیقی «سولیوان» می‌گوید: موومان اول ابراز شجاعت بتهوون در مقابله با ناشنوایی است. در موومان دوم، آهسته و سوگوارانه، یاس و ناامیدی خود را ابراز می‌کند. موومان سوم، اسکرتسو، «طغیان غیرقابل انکار یک انرژی خلاق» است و موومان چهارم، سرشار از فَوَرانِ انرژی است.
ریشارد اشتراوس در قطعهٔ «دگردیسی، مطالعه برای ۲۳ ساز سولوی زهی» (۱۹۴۵)، تم‌های مشابه مارش تشییع جنارهٔ سمفونی اِروئیکا را ارایه می‌دهد. باس در پایان‌بندیِ قطعه، نقل‌قولی مستقیم از سمفونی اِروئیکا دارد. کارشناسان حدس می‌زنند درج کلمهٔ «به یادگار» توسط اشتراوس در تحتِ عنوانِ اثر، به بتهوون اشاره دارد.
در ضبط اِروئیکا (۱۹۵۳) و در کتاب «تنوع نامحدود موسیقی» (۱۹۶۶)  لئونارد برنشتاین آهنگساز و رهبر ارکستر گفت: موومان اول و دوم شاید از بهترین موومان‌ها در کلِ موسیقی کلاسیک باشد.
منتقد مارکسیست «گرت جنکینز» در مقاله‌ای با نام «فریاد آزادی بتهوون» گفت: در سمفونی اِروئیکا، بتهوون کاری را برای موسیقی انجام داد که ناپلئون برای جامعه انجام داد و بدین ترتیب مجسم کردنِ حسِ پتانسیل و آزادی بشر است همان‌طور که در انقلاب فرانسه ظاهر شد.
سال ۲۰۱۶، در یک نظرسنجی توسط «مجله موسیقی بی‌بی‌سی»، از ۱۵۱ رهبر ارکستر که در سرتاسر جهان کار می‌کنند، اِروئیکا به عنوان عالی‌ترین سمفونی درهمهٔ زمان‌ها، شناخته شد.
موسیقی مراسم خاکسپاری

از قرن نوزدهم، موومان دوم (آداجیو آسای) تبدیل به یک مارش تشییع جنازه شد و در مراسم خاکسپاری دولتی، مجالس یادبود و بزرگداشت‌ها اجرا می‌گردید.
سال ۱۸۴۷، دومین موومان سمفونی، در مراسم تشییع جنازهٔ آهنگساز آلمانی فلیکس مندلسون اجرا شد.
سال ۱۹۴۰، اف. اسکات فیتزجرالد هنگام گوش دادن به ضبطِ این سمفونی، درگذشت.
سال ۱۹۴۵، سرگئی کوسیویتسکی دومین موومان را برای سوگواریِ درگذشت رئیس‌جمهور ایالات متحده، فرانکلین دلانو روزولت اجرا کرد.
سال ۱۹۵۷، برونو والتر به عنوان کنسرت یادبود برای رهبر ارکستر آرتورو توسکانینی، کلِ سمفونی را اجرا کرد.
در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳، ارکستر سمفونیک بوستون اجرای بداهه‌ای از موومان دوم سمفونی اِروئیکا را برای سوگواریِ رئیس‌جمهور ایالات متحده جان اف. کندی، که اوایلِ همان روز ترور شد، اجرا کرد.
سال ۱۹۷۲، «ارکستر فیلارمونیک مونیخ» تحت رهبری رودولف کمپه دومین موومان را در مراسم خاکسپاری یازده ورزشکار اسرائیلی کشته شده در قتل‌عام مونیخ که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ اتفاق افتاد، اجرا کرد.
سینما

در سال ۲۰۰۳ یک فیلم تلویزیونی با نام «اِروئیکا» به کارگردانی «سیمون کلان جونز» با بازی ایان هارت (در نقش بتهوون) برای بی‌بی‌سی ساخته شد. در این فیلم سِر جان الیوت گاردینر سمفونی شماره ۳ را با «ارکستر انقلابی و رمانتیک» به‌طور کامل رهبری و اجرا کرد. موضوع فیلم در بارهٔ اولین اجرای خصوصی سمفونی (۱۸۰۴) در کاخ «شاهزاده لوبکوویتز» (با بازی جک دونپورت) است. این فیلم بر اساس بخشی از یادآوری‌های فردیناند ریس ساخته شده است.
یادداشت

↑  Eroica
↑  لئونارد برنستاین سه تمِ انتقالی را شناسایی می‌کند، در حالی که «گرو» دو تم را مشخص می‌کند.
↑  شمارش میزان‌ها در این مقاله به صورت سنتی است که در آن آخرین میزان تکرار (وُلت یک)، شمرده نمی‌شود.
↑  12 Contredanses for Orchestra
↑  WoO 14
↑  «لوئیس لاک وود» به اعتبار «ناتان فیشمن»، اولین کسی است که این طرح از موومان را به عنوان سمفونی سوم در نظر گرفته است.
↑  Lewis Lockwood
↑  Bastien und Bastienne
↑  Prince Joseph Franz Maximilian Lobkowitz
↑  Prince Lobkowitz
↑  Anton Wranitzky
↑  Theater an der Wien
↑  Anton Eberl
↑  Gesellschaft der Musikfreunde
↑  Lobkowicz Palace
↑  Jonathan Del Mar
↑  Bärenreiter
↑  Peter Hauschild
↑  Bathia Churgin
↑  PG. Henle Verlag
↑  John William Navin Sullivan
↑   Metamorphosen, Study for 23 Solo Strings
↑  In Memoriam
↑  The Infinite Variety of Music
↑  Gareth Jenkins
↑  Simon Cellan Jones
↑  Orchestre Révolutionnaire et Romantique
«فردیناند ریس» (۱۷۸۴–۱۸۳۸)، دوست، شاگرد و منشی بتهوون
بتهوون (حدود ۱۸۰۳)، هنگامی که سمفونی را می‌نوشت
بناپارت، کنسول اول، اثر: ژان اگوست دومینیک انگر
«شاهزاده لوبکوویتز» که بتهوون سرانجام سمفونی قهرمانی را به وی تقدیم کرد.
کرناچی

| کرناچی | کرناچی |
| --- | --- |
کشور: ایران 
استان: کرمانشاه
شهر: کرمانشاه
نام دیگر: 
منطقه شهری: منطقه ۷ شهرداری کرمانشاه
ناحیه: -
محله: -
منطقه پستی: -
پیش‌شماره محلی تلفن: -
کَرناچی (به کردی: که‌رناچی)، شهرکی در شهر کرمانشاه است و یکی از محلات این شهر به‌شمار می‌آید که در در منطقۀ ۷ شهرداری کرمانشاه قرار گرفته‌است.
مدارس

در این شهرک با جمعیت بالا تعداد مدارس پایین است.
تعداد مدارس در این شهرک به ۴ عدد میرسد و هر مدرسه دو شیفت کار میکند.
دبیرستان پسرانه.
دبیرستان پسرانه کرناچی فقط رشته های تجربی و انسانی را دارا است.
این دبیرستان فضای بسیار کوچکی دارد.
در این دبیرستان علاوه بر کلاس دهم،یازدهم،دوازدهم،پایه نهم هم در شیفت دبیرستان در مدرسه حضور پیدا میکنند.
تاریخچه

کرناچی پیش از این روستایی از توابع دهستان میان‌دربند در بخش مرکزی شهرستان کرمانشاه با کُد آماری ۰۴۹۱۶۸ بود. از دهۀ ۱۳۷۰ با افزایش مهاجرت به شهر کرمانشاه جمعیت کرناچی نیز رو به افزایش گذاشت و جمعیت زیادی در این روستا ساکن شدند. این روستا در سال ۱۳۹۱ به همراه چند روستای دیگر به محدودۀ شهری کرمانشاه الحاق شد و به صورت یکی از محلات شهر کرمانشاه درآمد.
جمعیت

شهرک کرناچی در گذشته روستایی در دهستان میان‌دربند بود. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت کرناچی ۴٬۶۴۴ نفر (۱٬۱۱۷ خانوار) بوده‌است. خبرگزاری ایسنا در آذر ۱۴۰۱ جمعیت این شهرک را ۲۰ هزار نفر اعلام کرد.
ساخت‌وساز غیرمجاز

کرناچی یک محلۀ‌حاشیه‌نشین است که بخشی از ساختمان‌های آن به صورت غیرمجاز ساخته شده‌اند. بخشی از مناطق این محله فاقد خیابان‌کشی هستند، کوچه‌ها فاقد تابلو و منازل فاقد پلاک هستند. شهرداری و نهادهای دولتی به بخش‌های فاقد مجوز ساخت خدمات شهری ارائه نمی‌دهند، با این وجود مردم باید بهای آب را به دولت بپردازند. علاوه بر این بسیاری از منازل در حریم رودخانۀ قره‌سو ساخته شده‌اند که برای این شهرک ۱۵۰ متر در نظر گرفته شده‌است.
مشکل فاضلاب

شهرک کرناچی با مشکل فاضلاب مواجه است و در بخش‌هایی از آن فاضلاب در کوچه‌ها جاری است. نداشتن سیستم دفع فاضلاب به ویژه برای منازلی که در کوچه‌های پایین به سمت رودخانۀ قره‌سو قرار دارند سبب آزار ساکنان شده‌است. در کنار هر خانه یک چاه با درپوش بتونی قرار دارد که فاضلاب دست‌شویی بدان سرازیر می‌شود و مابقی پساب خانگی نیز به‌صورت جوی‌های باریکی از خانه‌ها جاری شده و در وسط کوچه به جوی بزرگی تبدیل می‌شود و ازاین‌رو کوچه‌های بخش‌های پایین‌تر محله به محل جریان فاضلاب کل منازل تبدیل شده‌اند.
شهرداری و شرکت آب و فاضلاب کرمانشاه از تهیۀ طرحی برای جابه‌جایی این منازل که تعداد آن‌ها بین ۲۶۰ تا ۳۵۰ واحد اعلام شده خبر داده‌اند و همچنین اعلام شده که چون ساخت و ساز این واحدهای مسکونی در بستر رودخانه بوده، دستگاه‌های دولتی نباید به مردم این بخش از شهرک خدمات ارائه دهند. در ۲۸ آبان ۱۳۹۸ مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب کرمانشاه در جلسه‌ای که با حضور منوچهر فخری معاون هماهنگی امور عمرانی استانداری کرمانشاه و نیز نماینده مردم کرناچی برگزار شد وعده داد که ظرف کمتر از یک سال، یک تصفیه‌خانۀ محلی در این بخش از کرناچی احداث خواهد شد. به گفتۀ فرماندار کرمانشاه با ساخت ایستگاه پمپاژ، فاضلاب کرناچی وارد خط سه فاضلاب شهر کرمانشاه خواهد شد. در ۸ آذر ۱۴۰۱ سرپرست آب و فاضلاب شهرستان کرمانشاه اعلام کرد که منازل مسکونی ساخته‌شده در حریم رودخانه به دلیل خطر طغیان رود حتماً باید جابجا شوند و شهرداری و آب منطقه‌ای باید با مشخص کردن کد کف و بر معتبر امکان ساماندهی وضعیت شبکۀ فاضلاب را نیز مهیا کنند. با این وجود نمایندۀ‌ مردم کرناچی در ۲ بهمن ۱۴۰۱ از متوقف کردن پروژۀ ساماندهی فاضلاب توسط شهرداری منطقۀ‌ ۷ خبر داد.
در سیل فروردین ۱۳۹۸ بخشی از منازل شهرک کرناچی که در مجاورت بستر رودخانۀ قره‌سو قرار دارند دچار آب‌گرفتگی شد و خسارت دید.
نیازسنجی

نیازسنجی فرایندی است سازمان‌یافته، و نظام‌مند، برای مشخص کردن هدف‌ها، شناسایی شکاف میان وضع موجود و هدف‌ها، و سرانجام تعیین اولویت‌ها برای عمل و پیاده‌سازی راه‌حل‌هاست. همچنین آن را فرایند گردآوری و واکاوی اطلاعاتی تعریف کرده‌اند که به شناسایی نیازهای افراد، گروه‌ها، نهادها، جامعه محلی یا جامعه منتج می‌شود. به سخن ساده‌تر، نیازسنجی فرایند شناسایی نیازهای مهم و فراهم‌آوری راه‌های رفع آن نیازهاست.
نیازهای اطلاعاتی
نیازسنجی در حوزه‌های گوناگون دانش > کتابداری

در حوزه کتابداری، «نیاز سنجی»، تجزیه و تحلیل نیازهای اطلاعاتی جامعه کتابخانه و رفتارهای اطلاع‌یابی آنهاو تعیین نیازهای بالقوه و بالفعل و بر اساس وظایف و ماموریتهای خاص هر گروه و اهداف کتابخانه و سازمان مادر می‌باشد. برای سنجش نیازهای اطلاعاتی ابتدا گروه‌های مختلف جامعه کتابخانه به دقت شناسایی می‌شوند و سپس بر اساس نوع فعالیت‌ها، موضوع و وظایف خاص هر گروه و در نظر گرفتن کارهای جاری و طرحهای آینده آنها و نیز در نظر گرفتن مجموعه موجود کتابخانه، کمبودهای موجود شناسایی می‌شوند تا بر اساس آنها منابع جدید، شناسایی، انتخاب و به مجموعه اضافه گردند.
نیاز سنجی روش‌های مختلفی دارد و هر کدام از این روش‌ها اطلاعات ویژه ای در اختیار کتابخانه قرار می‌دهد که می‌تواند در مجموعه سازی مورد استفاده قرار گیرد.
خوراک‌شناسی

خوراک‌شناسی (انگلیسی: Gastronomy) دانش شناخت آشپزی و فرهنگ با تمرکز بر روی خوراک می‌باشد. به شخصی که در این مبحث متخصص است، خوراک‌شناس می‌گویند. واژه gastronomy از کلمه یونانی γαστήρ به معنای شکم اخذ شده‌است. خوراک‌شناسی در کل شامل کشف، مزه‌شناسی، آزمایش، تحقیق، درک و تشریح در خصوص تهیه غذا و تشخیص کیفی خوراک و تغذیه انسان است.
مدار عصبی

عملکرد نورون در مدار عصبی
بعد از پخت شبکه سلولی
مدار عصبی یا شبکه عصبی (به انگلیسی: Neural circuit) جانداران پرسلولی، برای ایجاد هماهنگی بین اعمال سلول‌ها و اندام‌های مختلف بدن خود نیاز به عوامل و دستگاه‌های ارتباطی دارند. مدار عصبی با ساختار و کار ویژه‌ای که دارد، در جهت ایجاد این هماهنگی به وجود آمده‌است.
نورون‌ها پیام عصبی را به بافت‌ها و اندام‌های بدن، مانند ماهیچه‌ها، غدد و نیز دیگر نورون‌ها می‌فرستد و از این طریق با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کند.
رشته‌هایی که از جسم سلولی نورون‌ها بیرون زده‌اند دو نوع اند: دندریت و آکسون،  دندریت ها پیام‌ها را دریافت می‌کنند و به جسم سلولی می‌برند، آکسون‌ها نیز پیام عصبی را از جسم سلولی به پایانه‌های آکسون هدایت می‌کنند.
وظایف دستگاه عصبی به ارتباط متقابل بین میلیون‌ها نورون وابسته است.
در دستگاه عصبی دو بخش اصلی وجود دارد.
دستگاه عصبی مرکزی
دستگاه عصبی محیطی
دستگاه عصبی مرکزی شامل مغز و نخاع است که مراکز نظارت بر اعمال بدن هستند. این دستگاه اطلاعات دریافتی از محیط و درون بدن را تفسیر می‌کند و به آن‌ها پاسخ می‌دهد. دستگاه عصبی مرکزی از دو بخش مادهٔ خاکستری که بیشتر محتوی جسم سلولی نورون‌ها است و مادهٔ سفید که اجتماع بخش‌های میلین‌دار نورون‌هاست، تشکیل شده.
دستگاه عصبی محیطی شامل تعداد زیادی عصب است که اطلاعات را جمع‌آوری می‌کند و به دستگاه عصبی مرکزی می‌برد.
مغز انسان از حدود ۱۰۰میلیارد (billion) نورون تشکیل شده هست و حدود ۱٫۵کیلوگرم وزن دارد.
مغز شامل: مخ، مخچه و ساقهٔ مغز است. مخ بزرگترین بخش مغزاست وتوانایی یادگیری، حافظه، و عملکرد هوشمندانه را دارد. مخچه مهم‌ترین مرکز یادگیری حرکات لازم برای تنظیم حالت بدن و تعادل است.
ساقهٔ مغز در قسمت پایینی مغز قرار دارد و شامل مغز میانی، پل مغز و بصل‌النخاع است.
نخاع درون ستون مهره‌ها از بصل‌النخاع تا کمر امتداد دارد. نخاع مغز را به دستگاه عصبی محیطی وصل می‌کند.
دستگاه عصبی محیطی شامل ۳۱جفت عصب نخاعی و ۱۲جفت عصب مغزی است. دستگاه عصبی محیطی شامل دو بخش پیکری که ارادی است و خودمختار که اعمال غیرارادی ما را بر عهده دارد. دستگاه عصبی خود مختار شامل اعصاب پارا سمپاتیک و سمپاتیک می‌باشد که اعصاب پارا سمپاتیک باعث برقراری آرامش و اعصاب سمپاتیک در مواقع هیجانی روانی یا جسمی فعال می‌شوند.
توصیف سیستم عصبی

نام سیستم عصبی از اعصاب گرفته می‌شود. در حالت کلی، یک مدار عصبی زیستی از مجموعه یا مجموعه‌ای از نورون‌های به صورت فیزیکی به هم متصل یا از لحاظ عملکردی به هم وابسته تشکیل شده‌است. هر نورون می‌تواند به تعداد بسیار زیادی از نورون‌ها وصل باشد و تعداد کل نورون‌ها و اتصالات بین آن‌ها می‌تواند بسیار زیاد باشد. اتصالات، که به آن‌ها سیناپس گفته می‌شود، معمولاً از آکسون‌ها و دندریت‌ها تشکیل شده‌اند.
هوش مصنوعی و مدل‌سازی شناختی سعی بر این دارند که بعضی از خصوصیات مدار‌های عصبی را شبیه‌سازی کنند. این دو اگرچه در روش‌هاشان به هم شبیه هستند اما هدف هوش مصنوعی حل مسائل مشخصی است در حالی که هدف مدل سازی شناختی ساخت مدل‌های ریاضی سامانه‌های نورونی زیستی است.
سلول‌های Glial

نوروگلی‌ها یا پی‌چسب‌ها یا یاخته‌های گلیال، یاخته‌های پشتیبان دستگاه عصبی هستند که وظیفه حمایت از یاخته‌های عصبی را بر عهده دارند. یاخته‌های گلیال سیستم عصبی مرکزی را به هم پیوند داده و به طریق فیزیکی و شیمیایی از آن محافظت می‌کنند. علاوه بر این مواد شیمیایی و غذایی مورد نیاز یاخته‌های عصبی را فراهم می‌آورند. وظایف این سلول‌های غیر نورون در مغز
اطراف نورون‌ها را گرفته و آن‌ها را در محل نگه می‌دارند
برای تأمین مواد مغزی و اکسیژن به سلول‌های نورون
عایق بندی و جدا نگه داشتن نورون‌ها از یکدیگر
برای از بین بردن عوامل بیماری‌زا و حذف نورون‌های مرده
برای مدت‌ها باور بر این بود که سلول‌های Glial تأثیری در سیستم neuroTransmission "انتقال عصبی" ندارند ولی یافته‌های neuroscience در قرن ۲۱ تشخیص دادند که این سلول‌ها در بخش‌هایی از فرایندهای فیزیولوژیکی خاصی شبیه تنفس تأثیرگذارند و همچنین به نورون‌ها در ایجاد ارتباطات سیناپس بین یکدیگر کمک می‌کنند.
نگارخانه

65% نورون‌های مغز انسان (یعنی در حدود 65 billion نورون) در قسمت cerebellum یا همان مخچه قرار گرفته‌اند
سلول‌های Glial
در این تصویر cerebral cortex و white matter را می تونید مشاهده کنید.
ساختار نورون در مدار عصبی مغز
اکشن پتانسیل نورون زیستی