stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تلقین (فیلم)
بازخورد > واکنش منتقدین

راتن تومیتوز بر اساس نظرات ۳۳۱ منتقد، نوشت که ۸۶٪ از آن‌ها نظر مثبت راجع به فیلم داشته‌اند و به صورت میانگین نمرهٔ ۸٫۱ از ۱۰ به آن داده‌اند. این وبسایت همچنین اعلام کرد که بر اساس اجماع منتقدین: «تلقین تیزهوشانه، نوآور و دلهره‌آور است و بلاک‌باستری کمیاب است که هم در گیشه و هم از نظر فکری موفق بوده‌است.» متاکریتیک بر اساس نظرات ۴۲ منتقد به این فیلم نمرهٔ ۷۴ از ۱۰۰ داد و نظرات را «عموماً مثبت» توصیف کرد. سینمااسکور که در هفتهٔ اول اکران فیلم‌ها، از بینندگان نظرسنجی می‌کند، اعلام کرد که مردم به‌طور میانگین به این فیلم نمرهٔ +B داده‌اند.
این فیلم عموماً نظرات مثبت منتقدان را به دنبال داشت. پیتر ترورس از رولینگ استون، تلقین را «یک بازی شطرنج مبتکرانه» خواند. جاستین چنگ از ورایتی، این فیلم را به عنوان «یک شاهکار قدرت» نامید. جیم ویوودا از آی‌جی‌ان فیلم را بی‌نقص خواند و در ادامه آن را «دستاوردی بی‌نظیر از فیلمسازی که فیلم به فیلم بهتر می‌شود» توصیف کرد. دیوید رورک از مجله رلونت این فیلم را بهترین دستاورد نولان خواند و گفت که «تلقین از لحاظ بصری، فکری و عاطفی یک شاهکار است.»
مجله امپایر در شمارهٔ اوت ۲۰۱۰، به این فیلم پنج ستاره داد و نوشت «انگار استنلی کوبریک یکی از آثار ویلیام گیبسون را ساخته‌است. نولان یک ایده غیراقتباسی ارائه داده‌است: به کشور ناشناخته خوش آمدید.»راجر ایبرت از شیکاگو سان-تایمز به این فیلم ۴ ستاره از ۴ داد و گفت «کل این فیلم در مورد سیر یک فرایند است؛ در مورد جنگیدن برای پیدا کردن راهتان، در میان لایه‌های پنهان واقعیت و رؤیا، واقعیت در رؤیا و رؤیا بدون واقعیت است. این نمایش یک شعبده نفس‌گیر است.»
مارک کرمد تلقین را بهترین فیلم سال ۲۰۱۰ نامید و گفت: «تلقین گواهی است بر این که مردم احمق نیستند، سینما آشغال نیست و امکان این که هنر و بلاک‌باستر با هم ترکیب شوند، وجود دارد.»
برخی منابع به تشابهات داستانی بین این فیلم و رؤیای زندگی عمو اسکروج اشاره کرده‌اند.
بازخورد > جوایز

تلقین در فهرست ۱۰ فیلم برتر بیش از ۲۷۳ منتقد در سال ۲۰۱۰ قرار گرفت و در ۵۵ از آن‌ها دارای رتبهٔ ۱ بود. دومین فیلم پرتکرار در رتبه ۱ و ۲ این فهرست‌ها بعد از شبکه اجتماعی بود و به همراه شبکه اجتماعی، قوی سیاه و سخنرانی پادشاه از تحسین‌شده‌ترین فیلم‌های سال ۲۰۱۰ بود.
در بخش‌های فنی، این فیلم جوایز بسیاری را برد از جمله جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری، بهترین تدوین صدا، بهترین میکس صدا و بهترین جلوه‌های ویژه و جایزه بفتای بهترین طراحی صحنه، بهترین جلوه‌های ویژه و بهترین صداگذاری را دریافت کرد.
احتمال ساخت دنباله

وقتی از نولان در مورد احتمال ساخت دنباله برای این فیلم سؤال شد، وی پاسخ داد «سؤالی نیست که بلافاصله به آن پاسخ نه بدهم، ولی موضوعی هم نیست که خیلی راجع به آن فکر کرده باشم.» تام هاردی اعلام کرد که او و دیگر بازیگران فیلم، برای یک دنبالهٔ احتمالی قرارداد امضا کرده‌اند، اما مطمئن نیست که این اتفاق می‌افتد یا نه.
برای مطالعهٔ بیشتر

Johnson, David Kyle; Irwin, William (2011). Inception and Philosophy: Because It's Never Just a Dream. John Wiley & Sons. ISBN 978-1-118-07263-9.
Nolan, Christopher; Nolan, Jonathan (2010). Inception: The Shooting Script. Insight Editions. ISBN 978-1-60887-015-8.
Crawford, Kevin Ray (2012), The Rhetorics of the Time-Image: Deleuzian Metadiscourse on the Role of Nooshock Temporality (viz. "Inception") in Christopher Nolan's Cinema of the Brain, ProQuest LLC
نکته

↑  ذکرشده با نام الن پیج؛ پیج در سال ۲۰۲۰ خود را یک ترنس‌جندر معرفی کرد.
بازیگران فیلم در شب افتتاح فیلم.
سلول خورشیدی انعطاف پذیر

پنل های خورشیدی انعطاف پذیر از سلول های فتوولتائیک برای تولید برق استفاده می کنند، درست مانند پنل های خورشیدی سنتی اما تفاوت عمده این است که به جای یک قاب آلومینیومی و شیشه ای سخت بر روی یک ماده انعطاف پذیر نصب می‌شوند. به لطف این طراحی، پنل‌های خورشیدی منعطف را می توان بر روی سطوح منحنی قرار داد، یا می‌توان آن‌ها را تا کرد.
سلول خورشیدی منعطف به عنوان فناوری تحقیقاتی به روش رسوب بخار شیمیایی روی یک لایه منعطف مثل کاغذ برای اولین بار در موسسه فناوری ماساچوست ساخته شده‌است. در تهیه این سلول گروهی از داشمندان موسسه فناوری ماساچوست با حمایت از سازمان ملی علوم همکاری داشته‌اند.
ویژگی‌ها

مدارهای مواد سلول خورشیدی  آلی در پنج لایه بر روی لایه‌های کاغذی در یک محفظه خلاء رسوب داده می‌شوند. در این فرایند الکترودهای پلیمری رسانای
با بخار شیمیایی اکسایشی قرار داده می‌شوند. پنل های خورشیدی قادر به تولید ولتاژ بیش از 50 ولت می‌باشند که می توانند وسایل برقی را در شرایط روشنایی معمولی تامین کنند. این سلول های خورشیدی ساخته شده انعطاف پذیر می‌باشند. این شبکه های سلول خورشیدی مشابه با چاپ  عکس جوهری با الگو های مستطیلی. ادعا می شود که هزینه "چاپ"  مشابه هزینه چاپ عکس جوهر افشان است. در این فناوری  دمای رسوب بخار کمتر از 120 درجه سانتیگراد است که ساخت آن را بر روی کاغذ معمولی آسان می کند. بازده فعلی پانل نزدیک به 1 درصد است که محقق امیدوار است در آینده نزدیک آن را بهبود بخشد .سلول های خورشیدی انعطاف پذیر نیازی به بستر شفاف ندارند و بنابراین می توان آنها را با استفاده از طیف وسیع تری از بسترهای ممکن ساخت. یک بستر انعطاف‌پذیر ایده‌آل، مانند Mo به دلیل پایداری عالی آن در دماهای افزایش یافته، علاوه بر تماس خوب با CdTe است، مورد توجه قرار گرفته است.
انواع

پانل های خورشیدی انعطاف پذیر را می توان بر اساس مواد مورد استفاده برای سلول های فتوولتائیک به سه نوع اصلی طبقه بندی کرد:
الف) تک کریستالی
ب) پلی کریستال
ج) لایه نازک
سلول های خورشیدی تک کریستال و پلی کریستال هر دو از ماده مشابه سیلیکون کریستالی ساخته می‌شوند. اما تفاوت در این می‌باشد که در تک کریستال ساختار میکروسکپی یکنواخت در سراسر سیلیکون وجود دارد در حالی که در نمونه های پلی کریستال از کریستال های متعدد با جهتگیری مختلف ساخته شده اند. که روش ساخت ساده تری دارند و ارزان تر هستند اما بازدهی آن‌ها نسبت به تک کریستال کمتر است. یک پنل خورشیدی انعطاف پذیر را می توان با چیدمانی از سلول های خورشیدی در بخش های سفت و  کوچک با اتصالات تاشو ساخت. گزینه دیگر استفاده از سلول های سیلیکونی کریستالی بسیار نازک است که انعطاف پذیری بیشتری را فراهم می کند.  سلول‌های خورشیدی لایه نازک از لایه‌ای از مواد فتوولتائیک استفاده می‌کنند که روی یک بستر رسوب می‌کنند که می‌تواند انعطاف‌پذیر باشد. برخی از رایج ترین مواد لایه نازک عبارتند از تلورید کادمیوم (CdTe)، مس ایندیم-گالیوم-سلنید (CIGS) و سیلیکون آمورف می‌باشند.
مزیت‌ها

در سلول‌های خورشیدی معمولی مواد نگه‌دارنده مثل شیشه و براکت تقریبا دو برابر مواد اولیه سلول خورشیدی هزینه دارند. از آنجایی که هزینه کاغذ از شیشه خیلی پایین تر است، ساخت سلول خورشیدی چاپی از پنل‌های سلول خورشیدی بسیار ارزانتر می‌شود. در روشی دیگر که شامل پوشش دادن کاغذ با استفاده از مواد می‌باشد، ابتدا کاغذ با ماده‌ای صاف به جهت از بین بردن زبری مولوکولی کاغذ پوشش داده می‌شود سپس مواد فتوولتاییک بر روی آن قرار می‌گیرند.
این سلول‌ها طراحی کوچکتر و سبک تری دارند و می توانید گزینه هایی با وزن کمتر از 10 پوند پیدا کرد. برای مقایسه، پنل های خورشیدی سنتی معمولاً بین 35 تا 50 پوند وزن دارند و ارتفاع معمولی آنها 65 تا 80 اینچ است. استفاده از دستگاهی با این اندازه و وزن به عنوان منبع تغذیه قابل حمل عملی نیست.
پانل های خورشیدی انعطاف پذیر با سلول های سیلیکونی کریستالی فقط در امتداد اتصالات خود جمع می شوند، در حالی که ماژول های لایه نازک انعطاف پذیر می توانند در هر جهت خم شوند.
عیب‌ها

کارایی کمتر: به طور متوسط، بهترین پنل های خورشیدی استاندارد 20 تا 23 درصد کارایی دارند در حالی که پنل های خورشیدی انعطاف پذیر تنها 7 تا 15 درصد کارایی دارند.سیستم‌های لایه نازک فعلی به دلیل کارایی پایین‌تر، به فضای سقف بیشتری نسبت به پانل‌های معمولی نیاز دارند، به این معنی که برای تعداد زیادی از خانه‌ها مناسب نیستند. همچنین نگرانی در مورد دوام پانل های انعطاف پذیر  وجود دارد و برخی از مواد مورد استفاده در تولید آن‌ها مانند کادمیوم بسیار سمی هستند.
کاربردها

این سلول‌های خورشیدی در دهه گذشته به دلیل افزایش کاربردهایشان از زمینه الکترونیک تاشو و رباتیک تا پوشیدنی‌ها، حمل‌ونقل، ساختمان‌ها و... مورد توجه قرار گرفته‌اند. در صورت پیشرفت از این سلول‌های خورشیدی میی‌توان به عنوان کاغذ دیواری برای تولید برق از روشنایی استفاده کرد همچنین از آن در لباس و پوشش‌ها برای شارژ کردن وسایل الکترونیکی استفاده کرد.
مقایسه

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| سلول خورشیدی منعطف | برتری‌ها | ضعف‌ها |
| سیلیکونی | راندمان تبدیل انرژی بالاتر  طول عمر بیشتر | انعطاف‌پذیری کمتر |
| لایه نازک | افزایش انعطاف پذیری سلول های خورشیدی لایه نازک با وزن کمتر که می توان آن‌ها را تقریباً بر روی هر سطحی چسباند | راندمان تبدیل انرژی کمتر در نتیجه پنل های خورشیدی بیشتری برای جبران بهره وری کمتر مورد نیاز است |
لفرنسی

| لفرنسی | لفرنسی |
| --- | --- |
دهستان‌های اسپانیا and town: دهستان‌های اسپانیا and town
موقعیت لفرنسی در نقشه: موقعیت لفرنسی در نقشه
کشور:  اسپانیا
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: خیرونا (شهر)
Comarca: Baix Empordà
Municipality: پالافروخی
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۵ کیلومتر مربع (۳۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۶ متر (۸۵ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد پستی: ۱۷۲۱۱
یافرانک (کاتالان: Llafranc تلفظ در کاتالان: [ʎaˈfɾaŋ]; تلفظ در اسپانیایی: [ʎaˈfɾaŋk]) یک شهر ساحلی در منطقه کوستا برابا است که در شهرستان پالافروخی در استان خرونا، واقع در منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا قرار دارد. یافرانک ۸۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و ۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرزانه نوابی

| فرزانه نوابی | فرزانه نوابی |
| --- | --- |
زادهٔ: ٢٧ شهریور ۱۳۸۱
ملیت: افغانستانی
پیشه(ها): خواننده و بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۹ تا اکنون
پدر: َشاه ولی نوابی
وبگاه: https://www.imdb.com/name/nm7093533/?ref_=tt_cl_t5
فرزانه نوابی  (زاده ٢٧ شهریورماه ۱۳۸۱) خواننده و بازیگر سینما تلویزیون اهل افغانستان است.
از فیلم‌های وی در ان نقش داشت نقاب پوش. مینه سرگردان. نامه ای به رئیس جمهور و سریال خط سوم و سریال سرخ سالی و سریال شهربانو میباشد. او پس از سقوط افغانستان در سال ١۴٠٠ توسط طالبان  افغانستان را ترک کرد و باخانواده اش به فرانسه پناهنده شد.
او در چندی از ودیوهایش در صفحه یوتیوب خود بودن در فرانسه و مهاجرت به یک کشور دیگر و بدور از وطن را کار دشوار خواند.
وی برنده جایزه جشنواری ملی لاجور کابل نیز می‌باشد.
زندگی‌نامه

فرزانه نوابی در سال ۱۳۸۱ در یک خانواده هنرمند در شهر کابل بدنیا آمد. پدر وی نیز یکی از هنرپیشه‌های سینما افغانستان است. او اولین سریال بلندش را در خط سوم آغاز کرد و همین گونه درخشید تا در اولین فیلم سینمایی نقاب پوش که در سال ۱۳۹۵ ساخت کانادا و افغانستان بود نقش بازی کرد.
وی همچنین در فیلم نامه ای به رئیس جمهور نیز بازی کرد که این فیلم ساخته کارگردان مطرح افغانستان رویا سادات بود. در سال ۱۳۹۴ نقش کلیدی را در فیلم مینه سرگردان بازی کرد که به کارگردانی یوسف بره کی ساخته و اکران شد.
فیلم‌شناسی

نامه ای به رئیس جمهور
مینه سرگردان
نقاب پوش
سریال خط سوم
خاک و مرجان
راه‌آهن تزارسکویه سلو

| راه‌آهن تزارسکویه سلو | راه‌آهن تزارسکویه سلو |
| --- | --- |
تصویر ورود اولین قطار به تزارسکویه سلو در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷، در یک لیتوگرافی آبرنگی از دهه ۱۸۴۰: تصویر ورود اولین قطار به تزارسکویه سلو در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷، در یک لیتوگرافی آبرنگی از دهه ۱۸۴۰
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
نام بومی: Царскосельская железная дорога
وضعیت: خدمات مسافری و بار
پایانه: Vitebsky Rail Terminal, سنت پترزبورگ پاولوفسک، از طریق پوشکین
تاریخچه: تاریخچه
گشایش: ۱۸۳۷
بسته شدن: ۱۸۹۹
فنی: فنی
طول خط: ۲۷ کیلومتر (۱۷ مایل)
ویژگی: مسافری و باری
اندازه ریل: 6 ft (۱٬۸۲۹ mm)
سرعت: ۳۰–۴۵ کیلومتر بر ساعت (۱۹–۲۸ مایل بر ساعت)
راه‌آهن تسارکویه‌سلو (روسی: Царскосе́льская желе́зная доро́га) اولین خط عمومی ترابری ریلی در امپراتوری روسیه بود. این خط به طول ۲۷ کیلومتر (۱۷ مایل) از سنت پترزبورگ تا پاولوفسک از کنار ایستگاه راه‌آهن تسارکویه‌سلو می‌گذشت. ساخت‌وساز از ماه مه ۱۸۳۶ آغاز شد و اولین آزمایش‌ها همان سال بین تسارکویه‌سلو و پاولوسک با قطارهای کشیده‌شده توسط اسب انجام گرفت. این خط رسماً در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ افتتاح شد، زمانی که یک قطار هشت واگنه با لوکوموتیو بخار بین سنت پترزبورگ و تسارکویه‌سلو حرکت کرد. تا ساخت راه‌آهن مسکو – سنت پترزبورگ در ۱۸۵۱، این تنها خط قطار مسافربری در روسیه بود. در سال ۱۸۹۹ به راه‌آهن مسکو-ونتسپیلس-ریبینسک ادغام شد و اکنون بخشی از راه‌آهن اکتابر است.
تاریخچه

اولین راه‌آهن‌های روسیه خطوط کوتاه و ریل باریک بودند که ابتدا از چوب و سپس فولاد پروفیل ریل برای حمل واگن‌ها و سنگ معدن در معادن رشته‌کوه اورال در قرن هجدهم استفاده می‌شد. به‌ویژه، خط نیژنی تاگیل که در ۱۸۳۳–۱۸۳۴ ساخته شد، مجهز به لوکوموتیو بخار بود و می‌توانست تعداد کمی از کارگران را به همراه بار سنگ معدن جابه‌جا کند. لوکوموتیو بخار توسط مهندسان روسی، پدر و پسر چره‌پانوف ساخته شده بود. اما طراحی آن‌ها نتواست کاربرد گسترده‌ای خارج از کارخانه‌شان پیدا کند و بیشتر تجهیزات برای راه‌آهن تسارکویه‌سلو، از جمله ریل‌ها، واگن‌ها، لوکوموتیوها و سوزن ریلها از خارج خریداری شد.
اولین راه‌آهن‌های اروپایی پتانسیل اقتصادی عظیم خود را نشان داده بودند و در اوت ۱۸۳۴، وزارت معادن روسیه مهندس اتریشی-چک فرانتس آنتون فون گرستنر را برای بررسی امکان ساخت راه‌آهن در روسیه دعوت کرد. پس از سفرهای متعددی در کشور، او در ژانویه ۱۸۳۵ گزارشی کتبی به نیکلای یکم ارائه کرد و سپس به‌طور حضوری با او ملاقات کرده و پیشنهاد ساخت راه‌آهن‌هایی بین مسکو و سنت پترزبورگ و سپس بین مسکو، کازان و نیژنی نووگورود را داد. پیشنهاد گرستنر توسط کمیسیونی به ریاست میکائیل اسپرانسکی مورد ارزیابی قرار گرفت. کمیسیون پروژه را امکان‌پذیر ارزیابی کرد و پیشنهاد ساخت یک راه‌آهن کوتاه بین سنت پترزبورگ، تسارکویه‌سلو و پاولوفسک را داد. این تصمیم با فرمان‌های امپراتوری در ۲۱ مارس و ۱۵ آوریل ۱۸۳۶ پشتیبانی شد.
ساخت‌وساز

ساخت و بهره‌برداری از راه‌آهن تسارکویه‌سلو توسط یک شرکت سهامی جدید که به ریاست کنت الکساندر بوبرینسکی (رئیس)، فون گرستنر و بازرگانان بندیکت کراشر و ایوان کانداد پلیت بود، مدیریت می‌شد. این شرکت حدود ۷۰۰ سهامدار در روسیه و اروپا داشت. کار ساخت‌وساز از اوایل مه ۱۸۳۶ آغاز شد و توسط ۱۷ مهندس نظارت می‌شد، که برخی از آن‌ها قبلاً در ساخت راه‌آهن در انگلستان مشغول به کار بودند. ابتدا حدود ۱۸۰۰ کارگر مشغول به کار بودند و سپس ۱۴۰۰ سرباز به آن‌ها اضافه شدند. برای ترویج راه‌آهن‌ها، ایستگاه قطار پاولوفسک به‌عنوان یک مرکز تفریحی ساخته شد. این ایستگاه به‌طور منظم میزبان جشن‌ها و مهمانی‌ها با دعوت از شخصیت‌های مشهور بود، مانند کنسرت‌های یوهان اشتراوس (پسر) و ارکستر او که هر تابستان از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۵ برگزار می‌شد.
این خط مستقیم بود و دارای شیب کمی به سمت سنت پترزبورگ و ۴۲ پل بود. بیشتر پل‌ها از چوب ساخته شده بودند و ۲–۴ متر (۶٫۶–۱۳٫۱ فوت) طول داشتند، با یک پل سنگی که طول آن ۲۷ متر (۸۸٫۶ فوت) بود. علاوه بر اندازه ریل 6 ft (۱٬۸۲۹ mm)، ساختار معمولی بود، با ۳٫۲ متر (۱۰٫۵ فوت) طول ریل‌بندهای چوبی که توسط ۰٫۹ متر (۲ فوت ۱۱٫۴ اینچ) از یکدیگر جدا شده بودند و بر روی لایه‌ای از سنگ‌ها و شن قرار داشتند. طول ریل‌ها ۳٫۷ متر (۱۲٫۱ فوت)، ۴٫۶ یا ۴٫۹ متر (۱۵٫۱ یا ۱۶٫۱ فوت) و وزن آن‌ها ۱۲۳ کیلوگرم بر متر (۲۴۸ پوند بر یارد)، ۱۴۵٫۴ یا ۱۵۴ کیلوگرم بر متر (۲۹۳٫۱ یا ۳۱۰٫۴ پوند بر یارد) بود. در حالی که قسمت نزدیک به تسارکویه‌سلو در ۱۸۳۶ تکمیل شده بود، لوکوموتیوهای بخار هنوز نرسیده بودند و کار نزدیک سنت پترزبورگ به دلیل مشکلات خرید زمین به تعویق افتاد.
بنابراین، برای آزمایش راه، ابتدا دو قطار دو واگنه در روزهای یکشنبه ۲۷ سپتامبر و ۴ و ۱۱ اکتبر ۱۸۳۶ توسط اسب‌ها کشیده می‌شدند. سفر تقریباً ۴ کیلومتری بین تسارکویه‌سلو و پاولوفسک ۱۵ دقیقه طول می‌کشید. آزمایش‌ها با لوکوموتیوهای بخار در نوامبر ۱۸۳۶ شروع شد و در یک بخش ۷٫۵ کیلومتر (۴٫۷ مایل) طول بین پاولوفسک و دهکده بولشویه کوزیمینو انجام شد. گرستنر این آزمایش‌ها را خود انجام داد و بیش از صد سفر در اولین هفته داشت و بیشتر درگیر اجتناب از برخورد با جمعیت کنجکاو بود که برای تماشای این پدیده آمده بودند. یکی از مسافران در یکی از این سفرها نیکولای  اول و خانواده‌اش بودند. این آزمایش‌ها نشان داد که این خط می‌تواند در زمستان‌های روسیه نیز قابل استفاده باشد و این شکاکان را از نظر عملی رد کرد.
عملیات

اولین قطار منظم در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ از سنت‌پترزبورگ حرکت کرد و در ۳۵ دقیقه به تسارسکویه سلو رسید. این قطار که شامل هشت واگن بود، توسط یک لوکوموتیو بخار کشیده می‌شد و ورود آن توسط مهمانان اشرافی زیادی از جمله نیکولای اول مشاهده شد. خدمات منظم از ژانویه ۱۸۳۸ آغاز شد. بین ژانویه و آوریل ۱۸۳۸، بیشتر قطارها توسط اسب‌ها کشیده می‌شدند و لوکوموتیوهای بخار تنها در روزهای یکشنبه و تعطیلات عمومی استفاده می‌شدند. از آوریل به بعد، نیروی اسب از بین رفت و در آن ماه تقریباً ۱۴۰۰۰ مسافر جابه‌جا شدند.
قطارها بدون توقف بین سنت‌پترزبورگ و تسارسکویه سلو حرکت می‌کردند و از ماه مه ۱۸۳۸ به پاولوفسک می‌رسیدند. ارتباطات ابتدا از طریق صدا و سوت انجام می‌شد. یک تلگراف نوری در سال ۱۸۳۸ نصب شد. این سیستم شامل تپه‌هایی بود که بین ۱ تا ۲ کیلومتر از هم فاصله داشتند و یک نگهبان در یک کلبه نزدیک آنها مستقر بود. سیگنال‌ها با بالا بردن یک، دو یا سه دیسک سیاه (در روز) یا لامپ‌های قرمز (در شب) روی تپه ارسال می‌شدند و حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشید تا سیگنال‌ها در طول خط منتقل شوند. تلگراف الکتریکی در ۱۸۴۵ نصب شد، اما در ۱۸۴۸ به دلیل خرابی‌های مکرر آن را از بین بردند؛ و سیستم قابل اطمینان‌تری در ۱۸۵۶ راه‌اندازی شد.
اولین سفرها بدون برنامه بودند؛ یک برنامه قطاری در ۱۵ مه ۱۸۳۸ معرفی شد، با پنج سفر در روز بین ساعت ۹ صبح و ۱۰ شب (۷ صبح تا ۱۱ شب در تابستان). قطارها به‌طور همزمان از ایستگاه‌های پایانی حرکت می‌کردند و در یک تقاطع ویژه در وسط خط یکدیگر را می‌دیدند. پس از یک تصادف رودررو میان دو قطار در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، قطارها تنها یک طرفه در حرکت بودند. به برخی از مسافران اجازه داده می‌شد تا با کالسکه‌های کوچک خود که بر روی سکوی قطار حمل می‌شدند سفر کنند. سیگار کشیدن در قطار ممنوع بود به دلایل ایمنی؛ متخلفان از قطار خارج می‌شدند و نام‌هایشان به کارفرمایانشان گزارش می‌شد. همین قوانین برای کسانی که مست بودند نیز اعمال می‌شد. قطارهای مخصوص سیگار کشیدن در ۱۸۵۷ معرفی شدند. یک خط دوم موازی در تابستان ۱۸۷۶ نصب شد که ظرفیت راه‌آهن را افزایش داد. یک کارگاه تعمیر قطار در همان زمان در سنت‌پترزبورگ ساخته شد.
این راه‌آهن سودآور بود، به طوری که نسبت سود به هزینه‌ها حدود ۱٫۷ بود. این راه‌آهن توسط ۲۳۶ کارمند اداره می‌شد، که حقوق آنها حدود ۲۲٪ از درآمد شرکت را تشکیل می‌داد. خط بیشتر مسافران را جابه‌جا می‌کرد و تنها حدود ۵٪ قطارهای باری بودند. راه‌آهن در سال‌های ۱۸۹۹–۱۹۰۰ توسط راه‌آهن بزرگ‌تر مسکو-ونتسپیلس-ریبینسک جذب شد و به استاندارد گنجایش ریل روسی ۱۵۲۴ میلی‌متر تبدیل شد.
واگن‌ها

تا سال ۱۸۳۷، راه‌آهن‌ها ۶ لوکوموتیو، ۴۴ واگن مسافری و ۱۹ واگن باری داشتند. در دهه‌های ۱۸۳۰–۱۸۴۰، هر قطار هشت واگن را با سرعت متوسط حدود ۳۰ کیلومتر در ساعت حمل می‌کرد؛ سرعت در دهه ۱۸۷۰ به حدود ۴۲ کیلومتر در ساعت افزایش یافت. لوکوموتیوهای با قدرت ۷۵ تا ۱۲۰ اسب بخار از انگلستان و بلژیک خریداری شدند. وزن آنها حدود ۱۶ تن بود و به حداکثر سرعت حدود ۶۰ کیلومتر در ساعت می‌رسیدند.
واگن‌ها دارای قاب‌های چوبی و دو جفت چرخ از جنس چدن با فولاد در اطراف لبه‌ها بودند. قسمت پایینی آنها در انگلستان ساخته شده و قسمت بالایی در بلژیک یا روسیه ساخته می‌شد. قسمت بالایی (قسمت مسافری) به قاب چوبی قسمت پایین میخ شده بود. واگن‌ها هیچ گونه گرمایشی نداشتند و قسمت بالای آنها چهار طراحی مختلف داشت. ظرفیت آنها بین ۳۰ تا ۴۲ مسافر متغیر بود.
از سال ۱۸۵۶، لوکوموتیوهای وارداتی با لوکوموتیوهای محلی که در کارخانه‌ای تحت مدیریت Maximilian de Beauharnais, 3rd Duke of Leuchtenberg تولید شده بودند، تکمیل شدند.
میراث

راه‌آهن تسارسکویه سلو طول کوتاهی داشت، ظرفیت بسیار محدودی داشت و تقریباً هیچ ارزش صنعتی نداشت – عمدتاً برای جابه‌جایی اشراف برای گردش در تسارسکویه سلو و جشن‌ها در پاولوفسک استفاده می‌شد. با این حال، این راه‌آهن به عنوان گامی مهم در توسعه شبکه ریلی در روسیه در نظر گرفته می‌شد. به ویژه، تجربه نشان داد که معایب ۶ فوت اندازه ریل وجود دارد و شبکه‌های ریلی بعدی از اندازه ریل استاندارد ۵ فوت ریل راه‌آهن استفاده کردند. در دهه‌های ۱۸۴۰–۱۸۵۰، راه‌آهن تسارسکویه سلو به‌طور فعال برای آموزش پرسنل راه‌آهن و آزمایش‌های مختلف لوکوموتیو و راه‌آهن استفاده می‌شد.
افتتاح راه‌آهن تسارسکویه سلو در ۱۸۳۷ یک رویداد بسیار محبوب بود که در اخبار و در صنایع دستی و نمایش‌های تئاتری در روسیه منعکس شد. یک مدال مسی (با قطر ۶۰ میلیمتر یا ۲٫۳۶ اینچ) به یادبود افتتاح راه‌آهن ضرب شد. در روی مدال تصویر پتر کبیر، مینرو و نیکولای اول، همراه با متن «اولین راه‌آهن از سنت‌پترزبورگ به پاولوفسک در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ افتتاح شد. نیکولای اول، پیرو پتر کبیر، راه‌آهن را به روسیه معرفی کرد» نقش بسته بود. در پشت مدال تصویر یک لوکوموتیو بخار دیده می‌شد و نوشته شده بود «مؤسسان اولین راه‌آهن کنت الکساندر بوبرینسکی، بندیکت کرامر و ای.ک. پلیت. سازنده راه‌آهن فرانز گرستنر، متولد چک و مرتبط با روس‌ها». چند صد مدال برای توزیع در هنگام افتتاح راه‌آهن ضرب شد، اما به دلایل نامعلوم نیکولای اول آن را تأیید نکرد.
ایستگاه قطار پاولوفسک، قرن ۱۹
بال (مجلس رقص) در پاولوفسک در پنجاهمین سالگرد راه‌آهن تسارکویه‌سلو
مدل نخستین لوکوموتیو مسافری اصلی روسیه، ساخته شده توسط Robert Stephenson and Company برای راه‌آهن تسارسکویه سلو. این مدل در موزه راه‌آهن روسیه نگهداری می‌شود.
مدال مسی ضرب‌شده به مناسبت افتتاح راه‌آهن تسارسکویه سلو
فلات ایژورا

| فلات ایژورا | فلات ایژورا |
| --- | --- |
روسی: Ижорская возвышенность: روسی: Ижорская возвышенность
بلندترین نقطه - Voronya mountain [ru]: بلندترین نقطه - Voronya mountain [ru]
نمایش نقشه استان لنینگرادنمایش نقشه European Russia : نمایش نقشه استان لنینگرادنمایش نقشه European Russia 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۱۷۶ متر (۵۷۷ فوت)
فهرست‌بندی: 
ابعاد: ابعاد
مساحت: ۲۴٫۷ کیلومتر مربع (۹٫۵ مایل مربع)
جغرافیا: جغرافیا
کشور: روسیه
واحدهای فدرال روسیه: استان لنینگراد
مختصات رشته‌کوه: ۵۹°۳۰′۰″ شمالی ۲۹°۳۵′۰″ شرقی﻿ / ﻿۵۹٫۵۰۰۰۰°شمالی ۲۹٫۵۸۳۳۳°شرقی﻿ / 59.50000; 29.58333
فلات ایژورا (انگلیسی: Izhora Plateau)(روسی: Ижорская возвышенность) یک زمین‌سازه بلند در سنگ آهک اردویسین در بخش جنوب‌غربی استان لنینگراد است که بین خلیج فنلاند در شمال و رود لوگا در جنوب قرار دارد.
لبه شمالی آن توسط صخره فرسایشی به نام کلینت بالتیک شکل گرفته است. این منطقه از سنگ‌های پیشکواترنری تشکیل شده است. بالاترین قسمت فلات تپه اورخووایای ارتفاعات دودرهف است که در شمال شرقی‌ترین نقطه آن قرار دارد و ارتفاعی معادل ۱۷۶ متر دارد. فلات عمدتاً با زمین (کشاورزی) پوشیده شده است.
تاریخ

این منطقه زمانی مرکز سرزمین تاریخی به نام اینگریا (منطقه) بوده است.
جغرافیا

سطح زمین صاف است و به سمت جنوب‌شرقی تمایل دارد. بلندترین بخش فلات ایژورا در قسمت شمالی آن قرار دارد؛ در اینجا ارتفاعات دودرگوف قرار دارند، که شامل بلندترین نقاط آن یعنی کوه اوریخوایا (۱۷۵٫۹ متر) و کوه ورونیا (۱۴۶٫۵ متر) است. هر دو در نزدیکی روستای موژایسکی قرار دارند. در شمال فلات، یک دمنوش شدید وجود دارد که باعث ایجاد یک پله یا گلی‌نت شده است.
ریخت‌شناسی زمین بیشتر به صورت تپه‌ای و یخچالی است و فرآیندهای کارستی در آن دیده می‌شود. شیب‌های شمالی و غربی به شدت شیب‌دار هستند (ارتفاع ۵۰ تا ۸۰ متر) و جزو بخش‌هایی از دمنوش بالتیسک-لادوجسکی هستند. پوشش گیاهی عمدتاً شامل جنگل‌های مخلوط برگ‌ریز و کاج‌های جنوبی است. در این منطقه دریاچه‌ها و باتلاق‌ها نیز وجود دارند.
جغرافیا > ارتفاعات دودرگوف

ارتفاعات دودرگوف یک مورنه فشاری است که تحت تأثیر یخچال‌های پیشین به وجود آمده است. این یخچال‌ها مواد تخریبی را حمل کرده و سنگ‌های کربناته اردوویسک را که به صورت افقی قرار داشتند فشرده کرده‌اند.
ارتفاعات دودرگوف به وسیله دو دره با عرض ۱۰۰ تا ۱۵۰ متر و عمق تا ۳۰ متر به سه بخش تقسیم می‌شود. این ارتفاعات از کوه ورونیا (۱۴۶٫۵ متر، فنلاندی: Variksenmäki) و کوه اوریخوایا (۱۷۵٫۹ متر، فنلاندی: Äijännmäki) تشکیل شده‌اند. در کنار کوه ورونیا، کوه کیرکهوف (فنلاندی: Kirkonmäki) قرار دارد که نسبت به ورونیا پوشش گیاهی کمتری دارد. در قله این کوه، نزدیک به قبرستان قدیمی فنلاندی، کلیسای سه‌گانه‌ای قرار داشت که اکنون جای خود را به یک آسانسور اسکی داده است.
در نزدیکی دودرگوف، در فرورفتگی‌ای که توسط جریان‌های یخچالی ایجاد شده، دریاچه دودرگوف (فنلاندی: Tuutarinjärvi) قرار دارد. این دریاچه از پوشش‌های نی و دیگر گیاهان باتلاقی پوشیده شده است. آب دریاچه از منابع زیرزمینی که در گروه‌های مختلفی در منطقه وجود دارند، تأمین می‌شود. یکی از این گروه‌ها در نزدیکی روستای ویلوسی (فنلاندی: Villasi) قرار دارد که شامل حدود ۴۰ چشمه است. این منابع در امتداد شکاف‌های سنگ‌های کربناته قرار دارند که آب‌ها از فلات ایژورا به پایین سرازیر می‌شوند.
جغرافیا > فلات پوتیلوو

بخش شرقی فلات ایژورا فلات پوتیلوو است که ارتفاعات آن بین ۵۰ تا ۹۰ متر قرار دارند. فلات به سمت دریاچه لادوجا با یک دمنوش شیب‌دار ادامه می‌یابد که جزئی از گلی‌نت است.
سنگ‌های کربناته، مرگلی و دولومیتی که فلات پوتیلوو را تشکیل می‌دهند در پایین‌دست فلات ایژورا قرار دارند و پوشش یخچالی که روی آن‌ها قرار دارد نیز ضخیم‌تر است. در این شرایط و در پستی‌بلندی‌های زمین، این ویژگی باعث می‌شود که در منطقه باتلاق‌ها بیشتر شود. فلات توسط دره‌های عمیقی که از رودخانه‌های ولخو، توشنا و سیا می‌گذرند، برش داده شده و این رودخانه‌ها پس از عبور از دمنوش، آبشارها و پله‌های آبی را تشکیل می‌دهند.
پذیرش تحصیلی

دانشگاه بولونیا قدیمیترین دانشگاه دنیا در سال ۱۰۸۸ میلادی بنیان نهاده شد.
پذیرش تحصیلی فرایندی است که طی آن دانشجویان وارد آموزش عالی در دانشگاه‌ها و دانشکده ها می‌شوند. این روند از کشوری به کشور دیگر و از موسسه‌ای به مؤسسه دیگر متفاوت است.
شرایط دریافت پذیرش

شرایط دریافت پذیرش در دانشگاه‌ها و کشورهای مختلف تفاوتهایی با هم دارند اما به‌طور کلی این مدارک برای فرایند پذیرش دانشگاهی لازم است:
مدرک زبان: دانشگاه‌های انگلیسی زبان معمولاً نمره خاصی را در آزمون تافل یا آیلتس برای پذیرش دانشجو اعلام می‌کنند. در بعضی دانشگاه‌ها ممکن است آزمون دولینگو یا سایر زبانها هم مورد تأیید باشد. دانشگاه‌های غیر انگلیسی هم به همین ترتیب سطح خاصی از دانش زبانی را برای پذیرش اعلام می‌کنند.
رزومه: رزومه یا سی‌وی شامل سوابق تحصیلی، شغلی، تجربیات، تحقیقات، پروژه‌ها، مقاله یا اختراع، نمرهٔ زبان و تمام قابلیتها و علایق شخص می‌شود که در قالب استاندارد ویژه‌ای نوشته شده‌است.
انگیزه نامه: در انگیزه‌نامه هدف متقاضی از تحصیل در یک رشته خاص و عواملی که باعث شده فرد این دانشگاه و این رشته و این مسیر را برای آینده خود برگزیند، گزارش داده می‌شود.<
توصیه نامه از اساتید معتبر دانشگاه
اصل و ترجمه ریز نمرات در مقطع قبلی دانشگاه