stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کسل راک (مجموعه تلویزیونی)
تولید > فیلمبرداری

انتظار می‌رفت که فیلمبرداری اصلی فصل اول در ماساچوست، در مکان‌هایی مانند اورنج، ماساچوست، و در استودیو نیوانگلند در دیونز، ماساچوست انجام شود. در آگوست 2017، تولید در Devens و Orange آغاز شد، جایی که بعنوان منطقه مرکزی شهر بازسازی شده بود تا به عنوان شهر Castle Rock ظاهر شود، و انتظار می‌رفت که تولید تا ژانویه 2018 ادامه یابد. در آن ماه، گروه، همچنین صحنه هایی را در مدرسه ورنون هیل در ووستر، ماساچوست، و در یک خانه قدیمی ویکتوریایی در لنکستر، ماساچوست فیلمبرداری کردند. فیلمبرداری در هفته 21 اوت برای تولید قسمت دوم سریال ادامه داشت. در اواخر سپتامبر 2017، فیلمبرداری در توکسبری، ماساچوست، در موزه بهداشت عمومی در محوطه بیمارستان دولتی توکسبری انجام شد. در اکتبر 2017، فیلمبرداری در گورستان مرکزی در اورنج انجام شد که در آن صحنه تشییع جنازه فیلمبرداری شد. منطقه مرکز شهر در ماه نوامبر برای فاز دیگری از تولید، با ظاهری مدرن‌تر بازسازی شد. از 4 سپتامبر 2017، تا پایان ماه، تولید در زندان سابق ویرجینیای غربی در موندسویل، ویرجینیای غربی، که به عنوان زندان ایالتی شاوشنک تخیلی ظاهر می شد، انجام شد. در 21 نوامبر 2017، فیلمبرداری در ووستر در لابی ساختمان مرکانتیل، که در اتاق هیئت مدیره بازسازی شده بود، انجام شد. در نهایت در 18 دسامبر 2017، تولید فصل پایانی آغاز شد و تا ژانویه، تمام فیلمبرداری به پایان رسید و  گروه تولید 3500 دلار به این شهر اهدا کرد. اداره آتش نشانی 2500 دلار برای کمک به تسهیل تولید دریافت کرد، و Trustees of Soldiers' Memorial ۱۰۰۰ دلار دیگر دریافت خواهند کرد.
جلوه‌های بصری برای تغییر فصل‌ها، از جمله افزودن برف به صحنه‌هایی که در آن برف در محل وجود نداشت، و همچنین برای ایجاد آتش‌سوزی در جنگل در قسمت پنجم استفاده شد.
در سال 2019، گزارش شد که فیلمبرداری برای فصل دوم در مکان‌های اضافی ماساچوست، از جمله ساختمان سابق کارخانه گوشت در کلینتون،  و چندین ملک در گاردنر، انجام می‌شود. بخش‌هایی از فصل 2 قسمت 5 در خانه‌ای در خیابان پراسپکت در لئومینستر، MA فیلم‌برداری شد.
تولید > موسیقی

آهنگ "Twenty Four Hours from Tulsa" سه بار در طول فصل اول استفاده شد، از جمله اولین آهنگی که در اولین پخش شنیده شد (نسخه 1963 ژن پیتنی) و آخرین آهنگی که در تیتراژ پایانی قسمت پایانی شنیده شد (نسخه داستی اسپرینگفیلد 1964) .
کوایکر سیتی، اوهایو

Village
| Quaker City, Ohio | Quaker City, Ohio |
| --- | --- |
Village: Village
Houses on South Street: Houses on South Street
Location of Quaker City, Ohio: Location of Quaker City, Ohio
ایالت: اوهایو
County: شهرستان گورنسی، اوهایو
Township: Millwood
حکومت: حکومت
 • Founder: John Hall (a pioneer Quaker)
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۵۳ مایل مربع (۱٫۳۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۵۳ مایل مربع (۱٫۳۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۵۳ فوت (۲۶۰ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۵۰۲
 • برآورد (2012): ۴۹۸
 • تراکم: ۹۴۷٫۲/مایل مربع (۳۶۵٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۴۳۷۳۶, ۴۳۷۷۳
کد منطقه: 740
FIPS code: 39-65116
GNIS feature ID: 1061578
کوایکر سیتی، اهایو (به انگلیسی: Quaker City, Ohio) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گورنسی، اوهایو واقع شده‌است.
خصوصیات

کوایکر سیتی ۱٫۳۷ کیلومترمربع مساحت و ۵۰۲ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باگراتاشن

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| باگراتاشن Բագրատաշեն | باگراتاشن Բագրատաշեն |
| --- | --- |
استان: تاووش
همنام: باگرات وارطانیان (۱۸۹۴–۱۹۷۱)
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۳۲۸۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
باگراتاشن (به ارمنی: Բագրատաշեն) شهرکی است در استان تاووش ارمنستان در مرز با گرجستان که در مجاور روستای ساداخلو قرار دارد.
خصوصیات

باگراتاشن در سال ۲۰۰۸ میلادی بالغ بر ۳٬۲۸۴ تن جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
اهرنتال

مکان
| Ahrntal | Ahrntal |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Gemeinde Ahrntal Comune Valle Aurina: Gemeinde Ahrntal Comune Valle Aurina
Mining museum: Mining museum
ناحیه: ترنتینو التو آدیجه
استان / شهرستان: التو آدیجه (BZ)
دهستان: Luttach (Lutago), Steinhaus (Cadipietra), St. Jakob (San Giacomo), St. Johann (San Giovanni), St. Peter (San Pietro) and Weißenbach (Riobianco)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Helmut Gebhard Klammer
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸۷٫۰ کیلومتر مربع (۷۲٫۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۱٬۰۵۴ متر (۳۴۵۸ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۵٬۸۸۱
 • تراکم: ۳۱/کیلومتر مربع (۸۱/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): German: Ahrntaler or Töldra Italian: della Valle Aurina
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 39030
پیش‌شماره تلفن: 0474
وبگاه: وبگاه رسمی
اهرنتال (به ایتالیایی: Ahrntal) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در التو آدیجه واقع شده‌است.
خصوصیات

اهرنتال ۱۸۷٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۸۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وروو (رشکا)

مکان در Raška District, 23x15px|border |alt=|link= صربستان
| Varevo (Raška) | Varevo (Raška) |
| --- | --- |
روستا: روستا
Varevo (Raška): Varevo (Raška)
مختصات: ۴۳°۱۹′ شمالی ۲۰°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۳۱۷°شمالی ۲۰٫۶۰۰°شرقی﻿ / 43.317; 20.600: مختصات: ۴۳°۱۹′ شمالی ۲۰°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۳۱۷°شمالی ۲۰٫۶۰۰°شرقی﻿ / 43.317; 20.600
ناحیه: Raška District
شهرداری: Raška
جمعیت (2002): جمعیت (2002)
 • کل: ۱٬۴۹۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
وروو (رشکا) (به لاتین: Varevo (Raška)}} یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Raška واقع شده‌است.
خصوصیات

وروو ۱٬۴۹۷ نفر جمعیت دارد.
اهلاو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= میانمار
| Ahlaw | Ahlaw |
| --- | --- |
ایالت: ناحیه زاگاین
Township: Tamu Township
جمعیت (2005): جمعیت (2005)
 • مذهب‌ها: بوداگرایی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶٫۳۰ (MST)
اهلاو (به لاتین: Ahlaw) یک منطقهٔ مسکونی در میانمار است که در ناحیه زاگاین واقع شده‌است.
ورورکو

Municipality and village در 23x15px|border |alt=|link= آرژانتین
| Varvarco | Varvarco |
| --- | --- |
Municipality and village: Municipality and village
مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:S {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:S {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
ایالت‌های آرژانتین: ایالت نئوکن
ورورکو (به اسپانیایی: Varvarco) یک سکونتگاه مسکونی در آرژانتین است که در ایالت نئوکن واقع شده‌است.
جان فیرفیلد

| John Fairfield | John Fairfield |
| --- | --- |
سناتور ایالات متحدهٔ آمریکا   از ایالت مین: سناتور ایالات متحدهٔ آمریکا   از ایالت مین
دوره مسئولیت ۴ دسامبر ۱۸۴۳ – ۲۴ دسامبر ۱۸۴۷: دوره مسئولیت ۴ دسامبر ۱۸۴۳ – ۲۴ دسامبر ۱۸۴۷
پس از: رئول ویلیامز
پیش از: وایمن بی. اس. مور
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه اول مین: عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه اول مین
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۵ – ۲۴ دسامبر ۱۸۳۸: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۵ – ۲۴ دسامبر ۱۸۳۸
پس از: Rufus McIntire
پیش از: Nathan Clifford
۱۳مین & ۱۶مین فرماندار مین: ۱۳مین & ۱۶مین فرماندار مین
دوره مسئولیت ۲ ژانویه ۱۸۳۹ – ۱۲, ژانویه ۱۸۴۱ ۵ ژانویه ۱۸۴۲ – ۷ مارس ۱۸۴۳: دوره مسئولیت ۲ ژانویه ۱۸۳۹ – ۱۲, ژانویه ۱۸۴۱ ۵ ژانویه ۱۸۴۲ – ۷ مارس ۱۸۴۳
پس از: Edward Kent (دوبار)
پیش از: Richard H. Vose Edward Kavanagh
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۳۰ ژانویه ۱۷۹۷ ساکو، مین
درگذشته: ۲۴ دسامبر ۱۸۴۷ (۵۰ سال) واشینگتن، دی. سی.
آرامگاه: Laurel Hill Cemetery, Saco, Maine
حزب سیاسی: حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: کالج بودین
تخصص: حقوق، تجارت
جان فیرفیلد (به انگلیسی: John Fairfield) سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۷ میلادی سناتور ایالت مین در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
استان بلونو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایتالیا
| Province of Belluno | Province of Belluno |
| --- | --- |
فهرست استان‌های ایتالیا: فهرست استان‌های ایتالیا
Map highlighting the location of the province of Belluno in Italy: Map highlighting the location of the province of Belluno in Italy
Region: ونتو
Capital(s): بلونو
Comuni: ۶۹
حکومت: حکومت
 • President: Vittorio Capocelli Prefectural Commissioner
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۶۷۸ کیلومتر مربع (۱۴۲۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • کل: ۲۱۲۶۶۷
 • تراکم: ۵۸/کیلومتر مربع (۱۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
Postal code: ۳۲۱۰۰
Telephone prefix: ۰۴۳۷
پلاک خودرو: BL
ISTAT: ۰۲۵
استان بلونو (به ایتالیایی: Province di Belluno) استانی در شمال شرقی کشور ایتالیا است. بلونو در منطقهٔ ونتو قرار دارد و مرکز آن شهر بلونو است. مساحت این استان ۳٬۶۷۹ کیلومترمربع و جمعیت آن طبق سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، تقریباً ۲۱۰٬۲۷۷ نفر بوده‌است.
اناخاندا

Village در 23x15px|border |alt=|link= بنگلادش
| Anakhanda আনাখন্ড | Anakhanda আনাখন্ড |
| --- | --- |
Village: Village
استان‌های بنگلادش: استان داکا
District: ناحیه شریعت‌پور
مساحت: مساحت
 • کل: ۳ کیلومتر مربع (۱ مایل مربع)
جمعیت (1991): جمعیت (1991)
 • کل: ۱٬۵۴۵
 • تراکم: ۵۱۵/کیلومتر مربع (۱۳۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (BST)
وبگاه: Official Map of Anakhanda
اناخاندا (به لاتین: Anakhanda) یک سکونتگاه مسکونی در بنگلادش است که در استان داکا واقع شده‌است.
خصوصیات

اناخاندا ۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۴۵ نفر جمعیت دارد.
اهرید

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مقدونیه شمالی
| اوهرید Охрид | اوهرید Охрид |
| --- | --- |
شهر: شهر
چشم‌انداز شهر اهرید: چشم‌انداز شهر اهرید
  پرچم:   پرچم
استان: جنوب غربی
حکومت: حکومت
 • شهردار: Alexandar Petreski
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۸۳٫۹۳ کیلومتر مربع (۱۴۸٫۲۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۲٬۲۸۰ متر (۷۴۸۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۲): جمعیت (۲۰۰۲)
 • کل: ۴۲٬۰۰۳
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۶۰۰۰
کد منطقه: ۰۴۶ ۳۸۹
وبگاه: www.ohrid.gov.mk
اهرید یکی از شهرهای کشور مقدونیه شمالی است.
این شهر در حدود ۳۰ آرامگاه تاریخی دارد که مورد استقبال شدید جهانگردان قرار می‌گیرد. همچنین وجود بازمانده‌های کاخهایی که رومی‌ها در زمان فرمانروایی خود در این شهر ساخته‌اند جلوه ویژه‌ای به این شهر داده است.
نام قدیم این شهر لینیدوس بوده که در کنار جاده «ویا ایگناتیا» که شهرهای آدریاتیک و آگن را بهم متصل می‌کرد ساخته شده است.
یکی از زیباترین دریاچه‌های اروپا با نام دریاچه اوهرید در این شهر قرار دارد که ژرفترین دریاچه اروپاست.
یک سوم این دریاچه در آلبانی قرار دارد ولی زیبایی قسمتی که در مقدونیه قرار دارد را دارا نیست.
دریاچه اوهرید
نگارخانه

کلیسای سنت جان یک کلیسای ارتدکس مقدونی است که بر روی صخره‌ای بر فراز ساحل کانئو مشرف به دریاچه اهرید در شهر اهرید، مقدونیه شمالی واقع شده‌است. این کلیسا به یوحنای پاتموس نویسنده مکاشفه که برخی او را همان شخص یوحنا حواری می‌دانند، تقدیم شده‌است. تاریخ ساخت کلیسا ناشناخته باقی مانده‌است، اما اسناد مربوط به اموال کلیسا نشان می‌دهد که این کلیسا قبل از سال ۱۴۴۷ ساخته شده‌است. باستان شناسان معتقدند که این کلیسا مدتی قبل از ظهور امپراتوری عثمانی به احتمال زیاد در قرن سیزدهم ساخته شده‌است. کار مرمت در سال ۱۹۶۴ منجر به کشف دیوارنگاره در گنبد آن شد.
پمپئی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نمایی از پمپئی و کوه وزوو: نمایی از پمپئی و کوه وزوو
موقعیت در ایتالیا: موقعیت در ایتالیا
مکان: شهر پمپئی، استان ناپل، کامپانیا، ایتالیا
مختصات: ۴۰°۴۵′۰″ شمالی ۱۴°۲۹′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۷۵۰۰۰°شمالی ۱۴٫۴۸۶۱۱°شرقی﻿ / 40.75000; 14.48611
گونه: زیستگاه
مساحت: ۶۴ تا ۶۷ هکتار (۱۷۰ جریب فرنگی)
تاریخ: تاریخ
ساخته‌شده: قرن ۷–۶ قبل از میلاد
رهاشده: سال ۷۹ پس از میلاد
اطلاعات بیشتر: اطلاعات بیشتر
وبگاه: www.pompeiisites.org
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: مناطق باستانی پمپئی، هرکولانیوم، و توره آنونزیاتا
گونه: فرهنگی
معیار: iii,iv,v
تاریخ ثبت: ۱۹۹۷ (قرن بیستم و یکم میلادی کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 829
Region: فهرست میراث جهانی یونسکو
 :  
 :  
ویرانه‌های پمپئی در نزدیکی شهر ناپل، کومونهٔ در ناحیهٔ کامپانیای ایتالیا قرار دارد. در آنجا آثاری از بناها و مردم شهر و مناطق باستانی پمپئی که بر اثر فوران آتشفشان کوه وزوو (وزویوس) ویران شده به چشم می‌خورد. پمپئی در کنار هرکولانیوم و بسیاری از مجموعه مناطق مسکونی اطراف در منطقه؛ عمدتاً به صورت ویرانه ۴ تا ۶ متر (۱۳ تا ۲۰ فوت) زیر خاکسترهای آتشفشانی و خاک که در اثر فوران آتشفشان که در سال ۷۹ پس از میلاد اتفاق افتاد، مدفون شدند. این احتمال مطرح شده که مردم این شهر بخاطر گازهای سمی حاصل از آتشفشان کشته شده‌اند و پژوهش‌های دیگر نشان داده آنها بخاطر حرارت بالا جان باخته‌اند. برخی نیز بر پایه نامه‌هایی که ۲۵ سال پس از این ماجرا نوشته شده به این نتیجه رسیده‌اند که مردم این منطقه بخاطر استشمام خاکسترهای آتشفشانی خفه شده‌اند. این شهر پس از آتشفشان به‌مدت ۱۵۰۰ سال مدفون شد تا اینکه به‌صورت کاملاً اتفاقی در سال ۱۵۹۹ میلادی کشف شد. این شهر تاریخی که جزو میراث جهانی یونسکو محسوب می‌شود که با بیش از دو میلیون و پانصد هزار بازدیدکننده در سال یکی از جاذبه‌های مهم ایتالیا به‌شمار می‌آید.
در ژوئن ۲۰۱۳ سازمان یونسکو هشدار داد: اگر بازسازی و حفظ آثار «موفق به ارائه پیشرفت قابل ملاحظه‌ای در دو سال آینده نشود» پمپئی می‌تواند در فهرست میراث جهانی در خطر قرار گیرد.
عملیات کاوش در چندین مکان ناشناخته در چند بخش شهر دوباره راه‌اندازی شده و در سال ۲۰۱۸ یافته‌های تازه‌ای گزارش شده است.
پیشینه

شهر پمپئی ایتالیا معروف به «شهر سوخته» یکی از دیدنی‌های شگفت‌انگیز کشور ایتالیا است. پمپئی شهری بود که به گفته باستان شناسان در قرن ۶ و ۷ پیش از میلاد در نزدیکی ناپل امروزی در جنوب ایتالیا توسط «اوسک‌ها» بنا نهاده شد و در قرن ۴ پیش از میلاد با شکست اوسک‌ها جزء قلمرو رومی‌ها شد.
چگونگی انهدام شهر

شهر پرتحرک پمپئی در سایه کوه آتشفشانی وزوو قرار داشت. در روز ۹ یا ۲۴ اوت ۷۹ میلادی آتشفشان وزوو فوران کرد و تنها در چند دقیقه شهر پمپئی با همه مردمانش زیر خاکستر آتشفشانی فرورفتند و کسی حتی فرصت نکرد که راه فراری بیاید و شهر پمپئی تا ارتفاع ۴ تا ۶ متر زیر خاکستر و سنگ‌های آتشفشانی مدفون شد.
دمای تولید شده آتشفشان در پمپی ۷۰۴ درجه سلسیوس بوده است و مردمان آن قبل از مدفون شدن زیر خاکستر به علت گرما و تنفس گازهای سمی آتشفشانی جان باخته‌اند.
برخی معتقدند گازهای سمی باعث مرگ مردم شده و برخی دیگر بر این باورند که شدت حرارت بالا مردم را کشته است و برخی دیگر ورود مواد مذاب به شهر را علت مرگ مردم می‌دانند. هنوز هیچ‌یک از این دیدگاه‌ها به‌طور کامل قطعی نشده و باستان‌شناسان همچنان در حال تحقیق‌اند.
بعد از موج اولیه بارش خرده سنگ در طول فوران آتشفشان وزوو، گردبادهای داغ و سوزان شهر را در هم نوردیدند. در این مدت هر کس در مسیر حرکت گردبادها بود، جان خود را از دست داد. این مسئله پدیده‌ای طبیعی است که از آن با عنوان «جریان مواد آذر آواری» (pyroclastic surge) یاد می‌شود.
این جریان به بهترین شکل، وجود وضعیت جنینی در اجساد کشف شده را نشان می‌دهد. در واقع برخلاف تصور عموم در مورد مرگ آرام به صورت خوابیده، فرد در این حالت به خاطر انقباض شدید و بی‌درنگ ماهیچه‌ای به وضعیت جنینی در می‌آید که به دنبال از دست دادن میزان بالایی از آب به وقوع می‌پیوندد. در واقع این جمود و اسپاسم نعشی، وضعیت الگوهای اسکلت اجساد کشف شده را نیز توضیح می‌دهد.
اکتشاف

در سال ۱۷۴۸ مهندس اسپانیایی «روکو یواخین د آلکوبیر» (Rocque Joaquin de Alcubierre) موفق به کشف این مکان شد که در میان گرد و غبار و خرده سنگ‌ها دست‌نخورده حفظ شده بود. در سال ۱۸۶۳ باستان‌شناس ایتالیایی «جوزپه فیورلی» (Guiseppe Fiorelli) مسئولیت عملیات اکتشافی این محل را برعهده گرفته و شروع به حفاری‌های منظم و دقیق کرد. فیورلی در خلال کار متوجه شد که خاکسترهای نرم موجود درواقع نشان‌دهندهٔ حفره‌های برجا مانده از اجسادی هستند که در گذر سال‌ها پوسیده و از بین رفته بودند. او از شیوه‌ای خاص برای به زندگی برگرداندن این اجساد محو شده، استفاده کرد. به دستور فیورلی کارگران حفره‌های باقی مانده را با گچ پر کرده و بدین صورت از اجساد قالب گرفتند؛ بنابراین ساکنان قدیمی شهر بعد از قرن‌ها از ماجرای فوران آتشفشانی از نو متولد شدند، آن هم درست در همان شکل و شمایلی که در زمان حادثه داشتند.
در سال ۲۰۱۵ باستان‌شناسان شروع به استفاده از دستگاه سی‌تی اسکن برای آنالیز و بررسی دقیق اجساد مردگان کردند. در این میان یکی از یافته‌های برجسته این تحقیقات نشان داد که مردمان ساکن این شهر از دندان‌هایی سالم برخوردار بودند، چیزی که شاید در نگاه اول چندان واقعی به نظر نرسد!
در خلال حفاری‌های انجام شده، بسیاری از اجساد در وضعیتی یکسان و در حالت جنینی کشف شدند، وضعیتی که به صورت معمول در هنگام خفگی بروز پیدا می‌کند. این امر باعث شد که در همان نگاه نخست به نظر برسد علت مرگ آن‌ها استنشاق گازهای داغی بوده که به دنبال فوران آتشفشان شهر را دربرگرفته بودند. از سوی دیگر دانشمندان متوجه شدند بارانی از خرده سنگ‌های آتشفشانی خانه‌ها را در هم کوبیده است و آوار ناشی از این خرابی، شماری دیگر از ساکنان شهر که داخل خانه‌ها پنهان شده بودند را به کام مرگ فرستاده است.
با این حال بسیاری از اجساد در وضعیت‌های تصادفی و متفاوت کشف شده‌اند که نشان می‌دهد ساکنان از میزان وخامت اوضاع آگاه نبوده و بدون آمادگی به پیشواز مرگ رفته‌اند. از سوی دیگر این مسئله تعدادی از دانشمندان را مجاب کرد که به دلیل دمای بالا و غیرمنتظره فوران آتشفشان وزو، بسیاری از ساکنان در دم به صورت آنی جان خود را از دست دادند. فرضیه‌ای که با تئوری خفگی طولانی با خاکسترهای آتشفشانی در تضاد است.
زندگی اجتماعی ساکنان شهر

با توجه به اینکه پمپئی هزاران سال پیش از میان رفته بود، مدت‌ها قبل از آنکه چیزی حتی نزدیک به روش‌های به کار رفته در دندانپزشکی مدرن امروزی ابداع شده باشد، حتی یک حفره یا پوسیدگی در دهان ساکنان این شهر مشاهده نشد. شاید یکی از دلایل عمده این مسئله وجود این حقیقت باشد که قله وزوو مدت‌ها قبل از اختراع فرایند تولید و فرآوری شکر و مواد قندی فوران کرد.
در آن زمان رژیم غذایی رومی‌ها دارای مقادیر بالایی فیبر، پروتئین و میوه‌جات بوده و میزان مواد قندی و شیرین آن بسیار پایین بود. این رژیم سالم در کنار وجود سطوح بالایی از فلورین در آب آشامیدنی و هوا باعث شد که دندان‌های ساکنان این شهر سالم باشد.
زندگی اجتماعی ساکنان شهر > کودکان مبتلا به بیماری کشنده سیفلیس

در گذشته اگر کودکی در این شهر رشد کرده و به ده سالگی می‌رسید، امری عجیب و غیرمنتظره رخ داده بود. در واقع در آن دوران به دلیل شیوع انواع بیماری‌های عفونی و نیز عدم دسترسی به امکانات درمانی، بسیاری از کودکان در سنین پایین جان خود را از دست داده و هرگز به بزرگسالی نمی‌رسیدند. در این مورد از آن جایی که بیماری‌ها اثرات خود را روی استخوان‌های بدن نیز برجای می‌گذارند، باستان‌شناسان به حقایق جالبی دست پیدا کردند. آن‌ها تعدادی از کشنده‌ترین عوامل مرگ و میر کودکان شهر را مشخص کردند که در این میان سیفلیس یکی از مهم‌ترین دلایل تلفات در سنین پایین بود. باستان‌شناسان با بررسی نشانه‌های برجای مانده روی استخوان‌های بدن یک دوقلوی کم سن و سال به این حقیقت پی بردند که آن‌ها به سیفلیس موروثی مبتلا بودند.
از سوی دیگر این امر نشان می‌دهد که برخلاف باور رایج این کریستف کلمب نبود که سیفلیس را به اروپاییان معرفی کرد چرا که این بیماری بیش از هزار سال قبل از سفر دریایی معروف این کاشف شناخته شده، هم در اروپا وجود داشته است.
براساس مطالعات و نظرات «فابین کانز» (Fabian Kanz)، انسان‌شناسی که استخوان قربانیان را مورد بررسی قرار داد، چنین به نظر می‌رسد که بسیاری از کودکان از بیماری‌های رایج دوران طفولیت که اثرات خود را روی مینای دندان و استخوان آن‌ها برجای گذاشته است، جان به در برده‌اند. این مسئله نشان می‌دهد که والدین و خانواده‌های توسعه یافته آن دوران نقشی مؤثر در این امر داشته و در زمینه مراقبت کردن از کودکان خود در دوران خردسالی و نیز جوانی سهمی مهم برعهده داشته‌اند.
در واقع این یافته‌ها نشان می‌دهد که ساکنان شهر برای مراقبت‌های ضروری از کودکان و کمک به رشد و بالندگی آن‌ها هیچ کوتاهی نداشته و وقت خود را کاملاً به این مسئله اختصاص می‌دادند. هرچند که شاید بهتر بود در کنار این مراقبت‌ها، به کودکان خود در مورد کارهای ضروری برای زنده ماندن نیز آموزش داده می‌شد. با این حال چنین دقت و مراقبتی از کودکان شگفت‌انگیز است، چیزی که نمی‌توان آن را در مورد دیگر جوامع باستانی گذشته نیز بیان کرد.
ویژگی‌ها و معماری

شهر تاریخی پمپئی یک بار در سال ۶۲ میلادی به واسطه وقوع زمین‌لرزه ویران شد اما تا سال ۷۹ میلادی مجدداً بازسازی شد که در همین سال، فوران آتشفشان قله «وزوو» شهر را برای همیشه مدفون نمود. شناسایی و کشف شهر «هرکولانیوم» که در مجاورت شهر باستانی پمپئی قرار داشت، مقدمه‌ای شد تا این شهر تاریخی نیز پس از سال‌ها از زیر لایه‌های ضخیم خاکستر به بیرون رانده شود.
محل گردهمایی‌ها، گرمابه‌ها، بسیاری از خانه‌ها و برخی ویلاهای این شهر تاریخی به‌طور کامل و دست‌نخورده از دل خاکبرداری‌ها بیرون آمد و همین امر موجب شد تا باستان‌شناسان، شهر پمپئی را تنها شهر باستانی که نقشه توپوگرافیک آن - بدون هیچ دست‌خوردگی - سالم مانده است، اعلام کنند.
خیابان‌های شهر بر اساس سنت اصیل رومی‌ها در خطوط مستقیم و به‌طور شبکه‌ای ایجاد شده است. این خیابان‌ها با سنگ‌های چندضلعی فرش شده و دو طرف آنها را انبوهی از خانه‌ها و فروشگاه‌ها فراگرفته است.
معبد «ونوس» - الهه نگهبان شهر - از جمله این دیدنی‌هاست که البته زمین‌لرزه و آتشفشان، بنای اصلی آن را ویران کرده است.
فوروم‌ها یا محل‌های گردهمایی، از جمله مکان‌های دیگری هستند که گردشگران را مجذوب خود می‌کنند. فوروم اصلی شهر، قلب سیاست، مذهب و حیات اجتماعی در پمپئی بوده که دورتادور آن را ساختمان‌های عمومی دربر گرفته است. عرض این میدان چهارگوش، ۳۸ و طول آن ۱۴۲ متر است. در ضلع جنوبی این میدان، سکوهایی قابل مشاهده است که زمانی تندیس‌های افراد ثروتمند شهر را روی آنها نصب می‌کردند.
معبد «آپولو» در شهر تاریخی پمپئی و در غرب میدان فوروم این شهر قرار دارد. در دو سمت معبد، تندیس‌هایی از آپولو و دایانا قرار دارد که البته تندیس‌های اصلی، پس از کشف و بررسی، در موزه باستان‌شناسی ناپل جای گرفته‌اند.
باسیلیکا که مهم‌ترین بنای عمومی در شهر پمپئی به‌شمار می‌آید نیز از مکان‌های دیگر گردشگری در شهر است. ساختمان باسیلیکا، در واقع ساختمان دادگستری و محل گردهمایی بازرگانان بود. این ساختمان، مستطیل‌شکل است و ۲۴ در ۵۵ متر مساحت دارد. ضمن اینکه ۲۸ ستون بزرگ در آن به چشم می‌خورد.
معبد «ژوپیتر» که قدمت آن به سده دوم میلادی می‌رسد و به پرستش ژوپیتر و مینروا اختصاص داشته نیز از مکان‌های دیگر قابل بازدید است. در این معبد، تندیسی از سنگ مرمر از ژوپیتر قرار داشت که اکنون در موزه باستان‌شناسی ناپل نگهداری می‌شود.
گرمابه‌های استابیان که قدمت آن‌ها به دوران استعمار رومیان بازمی‌گردد نیز در کنار فوروم مثلثی، تئاتر بزرگ شهر با معماری یونانی و ظرفیت گنجایش ۵ هزار نفر در کنار آمفی تئاترهای کوچک و بزرگ، از دیگر دیدنی‌های شهر باستانی پمپئی به‌شمار می‌آیند. در پمپئی باستانی و تاریخی، هم‌اکنون پمپئی جدیدی ایجاد شده که در ایام تابستان و پاییز به محلی برای تجمع گردشگران و به‌ویژه زائران ایتالیایی تبدیل می‌شود.
پس از ورودی آمفی‌تئاتر شهر پمپئی، در سمت چپ، منطقه مسکونی پمپئی جدید قرار دارد. پمپئی جدید، در واقع شهرکی است که حتی پس از وقوع آتشفشان مشهور سال۷۹میلادی، مسکونی باقی مانده است.
این شهرک جدید که در واقع «کامپوپومپیانو» نام داشت، طی قرن‌های گذشته شاهد وقوع رویدادها و حوادث بزرگی بود. در سال۱۸۷۳ بارتولو لونگو، صومعه مریم رزاری را در این منطقه بنا کرد که خیلی زود به زیارتگاهی همگانی برای زائران و گردشگران تبدیل شد.
تأثیرات

این واقعه تا به امروز تأثیراتی بر سینما، داستان‌ها، افسانه‌ها و فرهنگ مردم داشته است. از جمله این‌ها می‌توان به فیلم سینمایی پمپئی که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، اشاره کرد. همچنین بسیاری از رمان نویسان با الهام گرفتن از این واقعه رمان‌های متعددی را به چاپ رسانده‌اند. گروه راک بریتانیایی «پینک فلوید» در سال ۱۹۷۲ کنسرت زنده‌ای را در منطقه پمپئی بنام «پینک فلوید: زنده در پمپئی» برگزار نمود. در سال ۲۰۱۶ «دیوید گیلمور» خواننده و گیتاریست افسانه‌ای این گروه در حمایت از آلبوم خود «قفل را بچرخان» پس از ۴۴ سال مجدداً به منطقه این مکان باستانی بازگشت. کنسرتی که بسیار باشکوه برگزار شد و عنوان بهترین کنسرت سال را از آن خود کرد.
نگارخانه

نقاشی‌ای از یک زوج بر دیوار یکی از خانه‌های شهر
باسیلیکای پمپئی
نمونه‌های قالب‌گیری‌شده از قربانیان فوران وزوو در سال ۷۹
نمایی از یکی از خیابان‌های شهر
سراسرنمایی از فوروم پمپئی و آتشفشان وزوو در پس‌زمینه
تندیسی از سانتور در فروم پمپئی
بالتسولا

مکان
| Balzola | Balzola |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Balzola: Comune di Balzola
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: آلساندریا (AL)
دهستان: Cantone Borgoratto, Cantone Cascine, Cantone Castelli - Piazza Vignazza, Cantone Giarone, Cantone Pozzarello, Cantone Quadro, Cantone Villa, Cantone Villaveri
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۷۲ کیلومتر مربع (۶٫۴۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۱۹ متر (۳۹۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۵): جمعیت (۲۰۰۵)
 • کل: ۱۴۴۷
 • تراکم: ۸۷/کیلومتر مربع (۲۲۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Balzolesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۱۵۰۳۱
پیش‌شماره تلفن: ۰۱۴۲
قدیس پشتیبان: San Rocco
روز قدیس: 16 agosto
بالتسولا (به ایتالیایی: Balzola) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
خصوصیات

بالتسولا ۱۶٫۷۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۴۷ نفر جمعیت دارد و ۱۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استان اردهان

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ترکیه
| استان اَردَهان Ardahan ili | استان اَردَهان Ardahan ili |
| --- | --- |
استان: استان
محل استان اردهان در نقشهٔ ترکیه: محل استان اردهان در نقشهٔ ترکیه
ناحیه: آناتولی شرقی
مرکز: اردهان
حکومت: حکومت
 • فرماندار: Mustafa Tekmen
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٬۶۶۱ کیلومتر مربع (۲۱۸۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۰۵٬۴۵۴
 • تراکم: ۱۹/کیلومتر مربع (۴۸/مایل مربع)
وبگاه: www.ardahan.gov.tr
اَردَهان به ترکی : (Ardahan) به آذربایجانی :(ərdəhan) به کُردی (Ardihan) ارمنی (Արդահան) نام یکی از استان‌های شمال شرق ترکیه است که مرکز آن شهر اردهان است.
جغرافیا

مساحت این استان ۵۴۹۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۳۳٫۷۵۶ نفر بود.