زاغ مقلد
داستان

کتنیس به همراه خواهرش پرایم و دوستانش، فینیک و گِیل در تأسیسات زیرزمینی منطقهٔ ۱۳ به سر می‌برند که به شدت توسط شورشیان علیه پانم سازمان‌دهی شده‌است. سرانجام کتنیس موافقت می‌کند که به عنوان «زاغ مقلد»، به نماد شورش بدل شود و در پروپاگاندا شرکت کند، به این شرط که رئیس‌جمهور کُوین به تمامی پیش‌کش‌های بازمانده، من جمله پیتا ملارک (دوست کتنیس) و آنی کریستا (معشوقهٔ فینیک) مصونیت اعطا کند.
کتنیس و شورشیان می‌دانستند پیتا زنده است، هرچند توسط کاپیتول شکنجه می‌شود و تلاش می‌کند با این کار کتنیس را تحریک و کنترل کند. هنگامی که کتنیس موفق به فرار شد، پیتا در آرنا ماند و رژیم کاپیتول او را شستشوی مغزی داد تا با انجام کارهایی برنامه‌ریزی‌شده ترس و نومیدی را در کتنیس تقویت کند. در یک عملیات نجات نیروهای منطقهٔ ۱۳ موفق می‌شوند پیتا را نجات دهند اما او اقدام به قتل کتنیس می‌کند و پس از آن مورد محافظت شدید قرار می‌گیرد و با تزریق آرام‌بخش از او نگهداری می‌کنند.
با پیشنهاد یک استراتژی بحث‌برانگیز توسط گیل، پیروزی قاطعی در منطقهٔ ۲ به وجود می‌آید و باعث می‌شود شورشیان حملهٔ نهایی خود به سوی کاپیتول را آغاز کنند. کتنیس هم به همراه یک تیم فیلم‌برداری و محافظ به نواحی نسبتاً آرام‌تر جبهه اعزام می‌شود تا فیلمی تبلیغاتی بسازد. رئیس‌جمهور کوین اجازه می‌دهد پیتا هم در این سفر او را همراهی کند، هرچند او هنوز خطرناک و غیرقابل پیش‌بینی است. کتنیس به رئیس‌جمهور کوین مظنون است؛ او علی‌رغم نفوذ بیش از حد و حامیان زیادی که کوین دارد، حمایتی از ادامهٔ ریاستش نشان نداده‌است.
در حالی که آن‌ها در یک محلهٔ ظاهراً پاکسازی شده به سر می‌بردند، باگز (فرماندهٔ تیم)، در اثر موانعی که کاپیتولی‌ها پیش از خروجشان در ویرانه‌ها کار گذاشته‌اند، کشته می‌شود. پیش از مرگ، او مسئولیت گروه را بر عهدهٔ کتنیس می‌گذارد. کتنیس در اینجا تصمیم می‌گیرد شخصاً به کاپیتول رفته و رئیس‌جمهور اسنو (رهبر دیکتاتور کاپیتول) را بکشد و تیم او هم به دنبالش می‌روند. در جنگ شدید شهری بیشتر رفقای کتنیس، از جمله فینیک، کشته می‌شوند. هنگامی که او به عمارت اسنو می‌رسد، یک هواپیما بمب‌هایی را با چتر در میان گروهی از کودکان کاپیتولی که به عنوان سپر انسانی در اطراف عمارت بودند، پرتاب می‌کند و برخی از بمب‌ها منفجر می‌شوند. نیروهای امداد شورشیان (از جمله پرایم، خواهر کتنیس) برای کمک به کودکان آسیب‌دیده با عجله وارد معرکه می‌شوند، اما این بار بقیه بمب‌ها با تأخیر منفجر شده و تلفات سنگینی به امدادگران می‌زند. پرایم کشته می‌شود و کتنیس با سوختگی شدید جان سالم به‌درمی‌برد، لیکن شورشیان موفق به فتح کاپیتول می‌شوند.
کتنیس در دورهٔ بهبودی خود عمیقاً از مرگ خواهرش در رنج است. او به دیدن اسنو، که حالا محبوس شده، می‌رود. اسنو ادعا می‌کند که کوین مسئول بمباران اخیر بوده و چنین استدلال می‌کند که کوین با این کار قصد داشت واپسین حامیان دیکتاتوری کاپیتول را یکجا به قتل رساند و اسنو می‌گوید که در قبال شرط مصونیت خود، این بمباران را پذیرفت و انجام داد. کتنیس وحشت‌زده می‌شود؛ او متوجه می‌شود که خواهرش در عملیاتی کشته شده که در آن از تاکتیک پیشنهادی گیل استفاده کرده‌اند، هرچند این بار برای یک هدف غیرنظامی. کتنیس در مورد دخالت احتمالی گیل از او سؤال می‌کند، ولی او ظاهراً چیزی نمی‌داند.
کتنیس به این نتیجه می‌رسد که کوین قصد دارد تحت نام جمهوری به جایگاه سابق اسنو دست یابد و وضعیت پیشین را حفظ کند. در روزی که قرار است اسنو اعدام شود، کوین که حالا رئیس‌جمهور موقت است، از پیشکش‌های باقیمانده می‌پرسد که نظرشان دربارهٔ برگزاری دوره‌ای جدید از بازی‌های گرسنگی، با شرکت فرزندان رهبران پیشین کاپیتول چیست. بیتی، آنی و پیتا رای مخالف می‌دهند، در حالی که یوحانا و انوباریا رأیشان مثبت است. کتنیس پس از آن‌ها می‌گوید «به خاطر پرایم، بله.» هِیمیچ هم می‌گوید: «من با زاغ مقلد هستم.»
هنگامی که کتنیس برای اجرای حکم اعدام اسنو آماده می‌شود، او چلّهٔ کمان را به سوی سینه‌اش می‌کشد تا نشان دهد قصد کشتن اسنو را دارد، اما در لحظهٔ آخر می‌چرخید و تیر را به سمت کوین پرتاب می‌کند. او بلافاصله پس از کشتن کوین اقدام به خودکشی می‌کند، اما پیتا جلوی او را می‌گیرد. کتنیس را دستگیر می‌کنند و تا پایان شورش‌های آتی محبوس نگه می‌دارند. در پایان این قضایا، اسنو دیگر مُرده است.
کتنیس به دلیل جنون از مجازات مرگ می‌گریزد و او را به منطقهٔ ۱۲ می‌فرستند. ماه‌ها بعد، پیتا و برخی دیگر از بومیان پیشین منطقهٔ ۱۲ به آنجا بازمی‌گردند. پیتا به تدریج خاطرات عشقش به کتنیس را بازیابی می‌کند. این دو با یکدیگر کتاب خاطراتی دربارهٔ آنچه رخ داده می‌نویسند. پیتا همچنان گاهی به خاطر شستشوی مغزی میان حقیقت و دروغ فریفته می‌شود و کتنیس هم هنوز در خواب در اثر دیدن کابوس فریاد می‌کشد.
۲۰ سال پس از آن وقایع، کتنیس و پیتا دو فرزند به دنیا می‌آورند. کتنیس نگران روزی است که بچه‌ها در مورد دخالت والدینشان در بازی‌ها و جنگ بپرسند و سعی می‌کند با تلقین چیزهای خوب به خودش، از این اضطراب بکاهد. نهایتاً کتاب با این جمله از کتنیس به پایان می‌رسد: «…اما بازی‌های بسیار بدتر از این هم وجود دارند.»