صدا روی پروتکل اینترنت
مسایل قانونی در کشورهای مختلف

هنگامی که محبوبیت VoIP رشد می‌کند، و کاربران PSTN در افزایش اعضا به VoIP سوئیچ می‌کنند، دولت‌ها در تعدیل VoIP، شبیه به خدمات PSTN، علاقه‌مندتر می‌شوند، به خصوص با تشویق انحصارگران تلفن تحت قیمومیت دولت، فروشندگان انحصاری یک کشور، که این را به‌عنوان راهی برای رقابت جدید آرام گرفته، تلقی می‌نمایند.
در آمریکا کمیتهٔ ارتباطات فدرال هم‌اکنون به همهٔ اپراتورهای VoIP که از ۹۱۱ افزوده شده پشتیبانی نمی‌کنند نیاز دارد، تا یک برچسب خطا، که: «سرویس‌های ۹۱۱ سنتی در دسترس نیستند» را الحاق کند. FCC(سازمان آمریکایی مسئول منظم کردن ارتباطات) اخیراً به اپراتورهای VoIP برای حمایت از عاملیت استراق سمع CALEA نیاز داشت. پیمان ارتباطات از راه دور ۲۰۰۵ افزودن بیشتر مقررات PSTN سنتی، از قبیل قابلیت انتقال شمارهٔ محلی و حقوق لازمه سرویس جهانی را پیشنهاد می‌دهد. مسایل دیگر قانونی آینده شبیه به: شامل شدن قوانین در مقابل استراق سمع، و بی‌طرفی شبکه هستند.
برخی از کشورهای آمریکای لاتین و وابسته به دریای کارائیب، برای خدمات تلفنی ایالت‌های خودشان، که محدودیت‌هایی روی استفاده از VoIP تحمیل شده‌است، بیمناک هستند، شامل پاناما، جایی که برای VoIPمالیات وضع شده‌است. در اتیوپی، جایی که حکومت تنها سرویس‌دهندهٔ ارتباط از راه دور است، و پیشنهاد برای استفاده از خدمات VoIP یک گناه مجرمانه‌است. کشور، دیوارهای آتش را برای جلوگیری از تماس‌های بین‌المللی ایجاد شده با استفاده از VoIP، نصب کرده‌است. این اقدام‌ها که بعد از عمومیت و محبوبیت VoIP اتخاذ گردید، درآمد شرکت ارتباط از راه دور مالک ایالت را کاهش داد.
در اروپای واحد رفتار تهیه‌کنندگان خدمات VoIP یک تصمیم برای هر عضو تعدیل‌کنندهٔ ارتباطات از راه دور ملی ایالت است، که باید از قانون رقابت برای تعریف بازارهای ملی مربوط و مناسب استفاده کند و سپس تعیین کند که آیا هر تهیه‌کنندهٔ سرویس در بازارهای ملی آن‌ها «قدرت بازاری عمده» دارد (فلذا موضوع برای تعهد، باید مشخص باشد). معمولاً یک تمایز عمومی بین خدمات VoIP روی شبکه‌های مدیریت شده (از طریق اتصالات پهن‌باند) و خدمات VoIP روی شبکه‌های مدیریت نشده (الزاماً، اینترنت) ایجاد می‌شود.
خدمات وُیپ که روی شبکه‌های مدیریت شده عمل می‌کنند اغلب یک جایگزین پایدار برای خدمات تلفن PSTN(با وجود مسایل قطع برق و فقدان اطلاعات جغرافیایی) محسوب می‌گردند، به‌عنوان یک نتیجه، اپراتورهای دستی (در عمل، اپراتورهای متصدی) که این خدمات را تهیه می‌کنند ممکن است محدودهٔ خودشان را به‌وسیلهٔ التزام کنترل قیمت، یا جداسازی شماره حساب، پیدا کنند.
خدمات VoIP که روی شبکه‌های مدیریت نشده عمل می‌کنند اغلب آنچنان از نظر کیفیت فقیر در نظر گرفته می‌شوند که یک جانشین قابل دوام برای خدمات PSTN باشند، به‌عنوان یک نتیجه، آن‌ها ممکن است بدون هیچ وظیفهٔ مشخصی تهیه شده باشند، حتی اگر یک تهیه‌کنندهٔ خدمت، «قدرت بازاری عمده» داشته باشد.
در پیش‌نویس رهنمود جامعهٔ اروپا وظایفی که می‌تواند به‌طور مستقل از قدرت بازار وجود داشته باشد شفاف نیست (برای مثال وظیفهٔ پیشنهاد دسترسی به تماس‌های اورژانس)، و اظهارنظر قطعی در مورد این‌که هر دو نوع تهیه‌کنندگان سرویس VoIP به‌وسیلهٔ این رهنمود محدود شده‌اند، غیرممکن است. یک بازبینی در رهنمود اروپا در حال انجام است و باید تا سال ۲۰۰۷ کامل شود.
در هند، استفاده از VoIP قانونی است، اما داشتن Gatewayهای VoIP در داخل هند غیرقانونی است. این به‌طور مشخص به این معناست که افرادی که PC دارند می‌توانند از آن برای ایجاد یک تماس VoIP روی هر شماره‌ای استفاده کنند، اما اگر طرف دور یک تلفن معمولی است، Gatewayای که تماس VoIP را برای یک تماس POTS تبدیل می‌کند نباید داخل هند باشد.
در UAE، استفاده از هر شکل VoIP، برای وسعتی که وب‌سایت‌های Skype و پروژهٔ جیزمو کار نمی‌کنند، غیرقانونی است.
در جمهوری کره، فقط تهیه‌کنندگان ثبت شده توسط حکومت برای پیشنهاد خدمات VoIP مجاز هستند. غیرشبیه به بسیاری از تهیه‌کنندگان VoIP، و بیشتر آن‌ها نرخ‌های یکسان پیشنهاد می‌کنند. خدمات VoIP کره‌ای‌ها به‌طور معمول در نرخ‌هایی شبیه به تماس‌های زمینی اندازه‌گیری و شارژ می‌شوند. تهیه‌کنندگان VoIP خارجی از قبیل Vonage، با موانع بسیار برای ثبت نام حکومتی روبرو می‌شوند. این مسئله در سال ۲۰۰۶، هنگامی که تهیه‌کنندگان سرویس اینترنتی خدمات اینترنت شخصی دارای قرارداد برای اعضای نیروهای ایالت‌های متحد کره، مقیم در پایانه‌های USFK، تهدید کردند که دسترسی به خدمات VoIP را که به‌وسیلهٔ اعضای USFK به‌عنوان یک راه اقتصادی برای تماس با خانواده‌هایشان در ایالت متحده استفاده می‌شد، مسدود می‌کنند، در زمینه‌هایی که تهیه‌کنندگان سرویس VoIP اعضای ثبت نشده بودند، به اوج رسید. یک مصالحه بین USFK و مقامات رسمی ارتباطات از راه دور کره در ژانویهٔ ۲۰۰۷ حاصل شد، جایی که اعضای سرویس USFK قبل از یکم ژانویهٔ ۲۰۰۷ به کره می‌رسیدند و امکان تصدیق خدمات ISP بر پایهٔ استفادهٔ اشتراک VoIP مبتنی بر آمریکا، ادامه یابد، اما بعداً ورودی‌ها باید از یک تهیه‌کنندهٔ VoIP مبتنی بر کره‌ای استفاده کنند، که به‌وسیلهٔ قرارداد، قیمتی شبیه به نرخ‌های یکدست ارائه شده به‌وسیلهٔ تهیه‌کنندگان VoIP آمریکا، پیشنهاد خواهد کرد.