stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنوب ایالات متحده آمریکا
تاریخچه > فرهنگ بومی آمریکا

اولین شواهد به‌تازگی از اشغال انسان در جنوب ایالات متحده در حدود ۹۵۰۰ سال قبل از میلاد با ظهور اولین آمریکایی‌های مستند، که اکنون به عنوان سرخپوستان شناخته می‌شوند، رخ می‌دهد. دیرینیان شکارچیانی بودند که در دسته‌های گروهی پرسه می‌زدند و مگافونا را شکار می‌کردند. چندین مرحله فرهنگی، مانند باستانی (حدود ۸۰۰۰–۱۰۰۰ قبل از میلاد) و سرزمین جنگلی (حدود ۱۰۰۰ قبل از میلاد - ۱۰۰۰ پس از میلاد)، قبل از آنچه اروپایی‌ها در پایان قرن پانزدهم یافتند - فرهنگ می‌سی‌سی‌پی.
فرهنگ می‌سی‌سی‌پی یک فرهنگ بومی آمریکایی پیچیده و تپه ساز بود که تقریباً از ۸۰۰ پس از میلاد تا ۱۵۰۰ پس از میلاد در جنوب شرقی ایالات متحده کنونی شکوفا شد. بومیان مسیرهای تجاری پیچیده و طولانی داشتند که مراکز اصلی مسکونی و تشریفاتی آنها را از طریق دره‌های رودخانه و از ساحل شرقی تا دریاچه‌های بزرگ به هم متصل می‌کرد. برخی از کاوشگران برجسته ای که با فرهنگ می‌سی‌سی‌پی مواجه شدند و در آن زمان رو به افول بودند، روبه رو شدند و توصیف کردند، از جمله پانفیلو د نارواز (۱۵۲۸)، هرناندو دو سوتو (۱۵۴۰)، و پیر لو موین دیبرویل (۱۶۹۹).
نوادگان بومی آمریکایی تپه سازان عبارتند از آلاباما، آپالاچی، کادو، چروکی، چیکاساو، چوکتاو، کریک، گوئل، هیچیتی، هوما و سمینول که همگی هنوز در جنوب زندگی می‌کنند.
سایر مردمانی که پیوندهای اجدادی آنها با فرهنگ می سی سیپی کمتر روشن است، اما به وضوح قبل از تهاجم اروپا در منطقه بودند، عبارتند از Catawba و Powhatan.
تاریخچه > استعمار اروپا

مهاجرت اروپا باعث مرگ بومیان آمریکایی شد، که سیستم ایمنی آنها نمی‌توانست از آنها در برابر بیماری‌هایی که اروپایی‌ها ناخواسته معرفی کرده بودند محافظت کند.
فرهنگ غالب ایالت‌های جنوبی اصلی انگلیسی بود. در قرن هفدهم، اکثر مهاجران داوطلبانه اصالتاً انگلیسی داشتند و عمدتاً در امتداد سواحل شرقی ساکن شدند، اما تا قرن هجدهم تا کوه‌های آپالاچی به داخل سرزمین پیش رفتند. اکثر مهاجران اولیه انگلیسی، خدمتکارانی بودند که پس از کار کردن در مسیر خود، آزادی را به دست آوردند. مردان ثروتمندی که هزینه‌های خود را پرداخت می‌کردند، کمک‌های زمینی را دریافت می‌کردند که به عنوان حق سرانه شناخته می‌شد، تا سکونتگاه را تشویق کنند.
اسپانیایی‌ها و فرانسوی‌ها در فلوریدا، تگزاس و لوئیزیانا سکونت گاه‌هایی ایجاد کردند. اسپانیایی‌ها در قرن شانزدهم فلوریدا را سکنی گزیدند و در اواخر قرن هفدهم به اوج خود رسیدند، اما جمعیت آن اندک بود زیرا اسپانیایی‌ها نسبتاً به کشاورزی بی علاقه بودند و فلوریدا منابع معدنی نداشت.
در مستعمرات بریتانیا، مهاجرت در سال ۱۶۰۷ آغاز شد و تا زمان وقوع انقلاب در سال ۱۷۷۵ ادامه یافت. ثروتمندان جنوبی مزارع بزرگی داشتند که بر کشاورزی صادراتی تسلط داشتند و از برده استفاده می‌کردند. بسیاری در کشت فشرده تنباکو، اولین محصول نقدی ویرجینیا، مشارکت داشتند. توتون و تنباکو به سرعت خاک را فرسوده کرد و کشاورزان را ملزم به پاکسازی منظم مزارع جدید کرد. آنها از مزارع قدیمی به عنوان مرتع و برای محصولاتی مانند گندم ذرت استفاده می‌کردند یا به آنها اجازه می‌دادند تا به درختان درختان تبدیل شوند.
در اواسط تا اواخر قرن هجدهم، گروه‌های بزرگی از اسکاتلندی‌های اولستر (که بعداً اسکاتلندی-ایرلندی نامیده شدند) و مردم منطقه مرزی انگلیس و اسکاتلند مهاجرت کردند و در منطقه عقب‌نشین آپالاشیا و پیمونت ساکن شدند. آنها بزرگ‌ترین گروه مهاجران غیرانگلیسی از جزایر بریتانیا قبل از انقلاب آمریکا بودند. در سرشماری سال ۱۹۸۰، ۳۴ درصد از جنوبی‌ها گزارش دادند که اصالتاً انگلیسی هستند. انگلیسی بزرگ‌ترین اجداد اروپایی گزارش شده در هر ایالت جنوبی با اختلاف زیادی بود.
استعمارگران اولیه درگیر جنگ، تجارت و مبادلات فرهنگی بودند. آنهایی که در بک کانتری زندگی می‌کردند بیشتر با سرخپوستان کریک، چروکی و چوکتاوها و دیگر گروه‌های بومی منطقه روبرو می‌شدند.
قدیمی‌ترین دانشگاه در جنوب، کالج ویلیام و مری، در سال ۱۶۹۳ در ویرجینیا تأسیس شد. در آموزش اقتصاد سیاسی پیشگام بود و رؤسای جمهور آینده ایالات متحده جفرسون، مونرو و تایلر را که همگی اهل ویرجینیا بودند، آموزش داد. در واقع، کل منطقه در دوره نظام حزب اول بر سیاست مسلط بود: برای مثال، چهار نفر از پنج رئیس‌جمهور اول - واشینگتن، جفرسون، مدیسون و مونرو - اهل ویرجینیا بودند. دو قدیمی‌ترین دانشگاه دولتی نیز در جنوب هستند: دانشگاه کارولینای شمالی (۱۷۸۹) و دانشگاه جورجیا (۱۷۸۵).
تاریخچه > انقلاب آمریکایی

در طول جنگ انقلاب آمریکا، مستعمرات جنوبی به پذیرش آرمان پاتریوت کمک کردند. ویرجینیا رهبرانی مانند فرمانده کل جرج واشینگتن، و نویسنده اعلامیه استقلال، توماس جفرسون را معرفی کرد.
در سال‌های ۱۷۸۰ و ۱۷۸۱، انگلیسی‌ها تا حد زیادی تسخیر ایالات شمالی را متوقف کردند، و در جنوب متمرکز شدند، جایی که به آنها گفته شد که جمعیت زیادی از وفاداران وجود دارد که پس از رسیدن نیروهای سلطنتی آماده جهش به سلاح‌ها هستند. انگلیسی‌ها ساوانا و چارلستون را تحت کنترل گرفتند و ارتش بزرگ آمریکایی را در این فرایند به تصرف خود درآوردند و شبکه ای از پایگاه‌ها را در داخل کشور ایجاد کردند. اگرچه وفادارانی در مستعمرات جنوبی وجود داشتند، اما آنها در شهرهای بزرگتر ساحلی متمرکز بودند و از نظر تعداد به اندازه کافی برای غلبه بر انقلابیون نبودند. نیروهای بریتانیایی در نبرد مونک کرنر و نبرد کشتی لنود به استثنای افسر فرمانده (باناستره تارلتون) به‌طور کامل متشکل از وفاداران بودند. وفاداران سفید و سیاهپوست هر دو برای بریتانیا در نبرد کمپز لندینگ در ویرجینیا جنگیدند. آمریکایی‌ها به رهبری ناتانائل گرین و سایر ژنرال‌ها درگیر تاکتیک‌های فابیان شدند که برای از بین بردن نیروی تهاجم بریتانیا و خنثی کردن نقاط قوت آن یکی یکی طراحی شده بود. نبردهای کوچک و بزرگ متعددی وجود داشت که هر یک از طرفین مدعی پیروزی بودند.
با این حال، در سال ۱۷۸۱، ژنرال بریتانیایی کورنوالیس به سمت شمال به ویرجینیا نقل مکان کرد، جایی که ارتش نزدیک به او را مجبور کرد تا در انتظار نجات توسط نیروی دریایی بریتانیا باشد. نیروی دریایی بریتانیا وارد شد، اما ناوگان قدرتمندتر فرانسوی نیز وارد شد و کورنوالیس به دام افتاد. ارتش‌های آمریکا و فرانسه، به رهبری جورج واشینگتن، کورنوالیس را مجبور کردند تا کل ارتش خود را در یورک تاون، ویرجینیا در اکتبر ۱۷۸۱ تسلیم کند و عملاً بخش آمریکای شمالی از جنگ را به دست آورد.
انقلاب شوکی به برده داری در جنوب و دیگر مناطق کشور جدید وارد کرد. هزاران برده از مزاحمت زمان جنگ برای یافتن آزادی خود استفاده کردند، که توسط فرماندار بریتانیایی دانمور ویرجینیا مبنی بر آزادی برای خدمت تسریع شد. بسیاری دیگر توسط صاحبان وفادار حذف شدند و در جاهای دیگر در امپراتوری بریتانیا برده شدند. بین سال‌های ۱۷۷۰ و ۱۷۹۰، کاهش شدید درصد سیاه‌پوستان رخ داد - از ۶۱٪ به ۴۴٪ در کارولینای جنوبی و از ۴۵٪ به ۳۶٪ در جورجیا. علاوه بر این، برخی از برده داران برای آزادی بردگان خود پس از انقلاب الهام گرفتند. آنها تحت تأثیر اصول انقلاب همراه با واعظان کواکر و متدیست بودند که برای تشویق برده داران به آزادی بردگان خود تلاش می‌کردند. کشاورزانی مانند جورج واشینگتن اغلب بردگان را با اراده خود آزاد می‌کردند. در جنوب بالا، بیش از ۱۰٪ از کل سیاهان تا سال ۱۸۱۰ آزاد بودند، گسترش قابل توجهی از نسبت قبل از جنگ کمتر از ۱٪ آزاد بود.
جورج دبلیو. ام. رینولدز

پرتره از رینولدز در اولین صفحه از شماره اول Reynolds's Miscellany در نوامبر ۱۸۴۶ میلادی، با قیمت یک پنی. نوشته اولین چیدمان از Wagner the Wehr-Wolf در پایین صفحه شروع می‌شود.
جورج ویلیام مک‌آرتور رینولدز (George William MacArthur Reynolds)‏ (۲۳ ژوئیه ۱۸۱۴ – ۱۹ ژوئن ۱۸۷۹)، یک داستان‌نویس و خبرنگار اهل بریتانیا بود.
رینولدز در ساندویچ، کنت متولد شد و فرزند سروان سِر جورج رینولدز بود، سِر رینولدز یک افسر پرچم‌دار در نیروی دریایی سلطنتی بود. رینولدز تعلیمات اولیه خود را در مدرسه دکتر نانسی در اشفورد، کنت کسب نموده و بعداً در کالج نظامی سلطنتی در ساندهورست وارد شد. در نخست او می‌خواست در ارتش بریتانیا کار کند، اما پس از مرگ والدینش در ۱۸۲۹ میلادی، با میراثی که به او مانده بود، تصمیم گرفت تا ارتش را ترک کرده و خود را وقف کارهای ادبی نماید. او، ساندهورست را در ۱۳ سپتامبر ۱۸۳۰ ترک کرد. چند سال بعدی را به ویژه در فرانسه، به سفر گذراند و تابعیت آن کشور را به‌دست‌آورد. او در ۱۸۳۴ میلادی در شهر پاریس ساکن شد و یک روزنامه انگلیسی را راه اندازی نمود. روزنامه ناکام شد و رینولدز در ۱۸۳۶ میلادی در حالت ورشکسته به انگلستان بازگشت.
رینولدز در اوایل ۱۸۴۰ میلادی به عنوان ویراستار در تیتوتالر (یک هفته‌نامهٔ مدافع تیتوتالیسم) کار کرد.
منشور گرایی

رینولدز یکی از شخصیت‌های برجسته در جنبش منشورگرا بود. در ۱۸۴۶ میلادی، او دو روزنامه به نام‌های گلچین ادبی رینولدز (RM) و ژورنال لندن (LJ) را تأسیس کرد. در ۱۸۴۹ میلادی، او روزنامه راهنمای سیاسی رینولدز را تأسیس نموده که بعداً در ماه می ۱۸۵۰ به هفت‌نامه رینولدز تغییر کرد و یک روزنامه رادیکال پیشتاز در عصر پسا منشورگرایی بود. این روزنامه برای مدت طولانی بعد از مرگ وی نیز فعال بود و نشرات خود را در ۱۹۶۷ میلادی به عنوان سندی سیتیزن پایان داد. ادوین بریت که یک منشورگرا و منتشرکننده پنی‌مخوف بود، به یک دوست همیشگی مبدل شد.
در میان سال‌های ۱۸۴۹ و ۱۸۵۶ میلادی او هر هفته هم برای راهنمای سیاسی رینولدز و هم برای هفته‌نامه رینولدز یک سرمقاله امضاء شده می‌نوشت و در آن نظریه‌های خود را در مورد موضوعات سیاسی روز بیان می‌کرد.
او در ۱۸۵۴ میلادی به هرن بی در کنت نقل مکن کرد و در آنجا به یکی از اعضای کمیسیون بهبود شهرک مبدل شد. رینولدز یکی از مدافعین جمهوریت‌خواهی بریتانیا بود؛ بیشتر کارهای خبرنگاری وی، به‌ویژه در جریان دهه ۱۸۷۰، «یک آجندای هم سطح‌سازی را در مقابل سلسله مراتب سنتی اجتماعی ترویج نموده و با صدای رسا بر مشکلات تخت بریتانیایی تأکید می‌کرد».
آثار > رمان‌ها

رینولدز یک رمان‌نویس پُربار بوده و فهرست کارهای وی طولانی است؛ مسئله با این حقیقت پیچیده‌تر می‌شود که ناشران آمریکایی اغلب نگارش کتاب‌های گوناگون که نویسنده آن‌ها معلوم نیست را به رینولدز نسبت می‌دهند. افزون بر آن، هرچند او به عنوان یک نویسنده پنی خون معروف است، اما تمامی کارهای وی در قالب قسط‌های پنی، ظاهر نمی‌شد.
برای مطالعه بیشتر

archive.org's snapshot of the Literature and Place George W.M. Reynolds article توسط Wayback Machine (بایگانی‌شده ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۷).
The Literary Encyclopedia G. W. M. Reynolds.
Mapping History's Nightmares: A Geography of Victorian Gothic Fiction:27–33; Robert Mighall.
The Library 1973 s5-XXVIII(4):319–26; "George W. M. Reynolds: A Bibliography".
G.W.M. Reynolds: Nineteenth-Century Fiction, Politics, and the Press, ed. by Anne Humpherys and Louis James, Ashgate 2008.
BBC Radio 3 Sunday Feature: "The Other Dickens" (45-minute audio documentary).
Frank Jay's discussions of Reynolds from Spare Moments توسط Wayback Machine (بایگانی‌شده ۲۶ اکتبر ۲۰۰۹) Published between 1918 and 1921. Posted by Justin Gilbert at GeoCities.
"G. W. M. Reynolds" by E.F. Bleiler, in Bleiler (ed) Supernatural Fiction Writers: Fantasy and Horror NY: Charles Scribner's Sons, 1985, 205–11. Primarily an examination of Reynolds novels Faust, The Necromancer, and Wagner, the Wehr-Wolf.
E.F. Bleiler. "Introduction"; and "Bibliography". in G. W.M. Reynolds, Wagner, the Wehr-Wolf. NY: Dover, 1975. (The only full modern statement on Reynolds, with much new information. The bibliography is the only disentanglement of Reynolds' exceedingly complex publications.)
G. W. M. Reynolds: Nineteenth-Century Fiction, Politics, and the Press, edited by Anne Humpherys and Louis James, Ashgate, 2008
Andrew King, The London Journal 1845–1883: Periodicals, Production and Gender, Ashgate, 2004
Dick Collins. "Introduction". George W.M. Reynolds, Wagner The Werewolf Hertforshire: Wordsworth Editions, 2006, ix–xvii.
دیموث کاروناراتنه

فرانک دیموث مادوشانکا کاروناراتنه (متولد ۲۱ آوریل ۱۹۸۸؛ سینهالی) معروف به دیموث کاروناراتنه، یک کریکت باز سریلانکایی و کاپیتان فعلی تیم تست کریکت سریلانکا است. در آوریل ۲۰۱۹ دیموث کاروناراتنه به عنوان کاپیتان بین‌المللی یک روزه جدید تیم پیش از جام جهانی کریکت ۲۰۱۹ انتخاب و جایگزین لاسیت مالینگا شد.
جیمی گریس

| جیمی گریس | جیمی گریس |
| --- | --- |
گریس در حال اجرا در نمایشگاه جاده در مرکز هوندا در سال 2014: گریس در حال اجرا در نمایشگاه جاده در مرکز هوندا در سال 2014
اطلاعات پس زمینه: اطلاعات پس زمینه
Born: 25 نوامبر ۱۹۹۱ (سن ۳۱)
اصل و نسب: آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده
ژانرها:  مسیحی معاصر انجیل هیپ هاپ مسیحی 
شغل:  خواننده خواننده رپ ترانه‌سرا 
ابزار(ها):  آواز  گیتار  
سالهای فعالیت: 2009– تاکنون
برچسب‌ها: گوتی
وبسایت: jamiegrace.com
جیمی گریس (زاده ۲۵ نوامبر ۱۹۹۱) یک موسیقی‌دان، خواننده، رپر و ترانه‌سرا مسیحی معاصر آمریکایی اهل آتلانتا، جورجیا است. او آهنگ "Hold Me" را در سال ۲۰۱۱ منتشر کرد که نامزد جایزه گرمی ۲۰۱۲ شد و در سال ۲۰۱۲ جایزه Dove را برای هنرمند جدید سال دریافت کرد.
او کوچک‌ترین دختر اسقف جیمز هارپر و کشیش مونا هارپر است. او با آواز خواندن و نواختن ساز هم در کلیسا و هم در خانه با خواهر بزرگترش مورگان بزرگ شد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۶، او یک حساب کاربری یوتیوب ایجاد کرد و شروع به ارسال ویدیوهای آهنگ‌های خود به صورت آنلاین کرد.
زندگی شخصی

گریس از دانشگاه پوینت با مدرک لیسانس در وزارت کودکان فارغ‌التحصیل شد. او دارای سندرم تورت، اختلال وسواس فکری-اجباری، اختلال نقص توجه و بیش فعالی و اضطراب است.
در سال ۲۰۱۶، او در کنسرت ادل به روی صحنه فراخوانده شد. او سپس کاوری از آهنگ " نمیشه عاشق نشم " را خواند که در ابتدا توسط الویس پریسلی خوانده شده بود و ادل گفت که صدای فوق‌العاده ای دارد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۸، گریس اعلام کرد که با آرون کالینز نامزد کرده‌است. این زوج در ۱۴ آوریل ۲۰۱۸ ازدواج کردند. او در ۷ ژوئن ۲۰۱۹ به اولین فرزند خود را به دنیا آورد.
آهنگ‌شناسی > آلبوم‌ها

| عنوان | جزئیات |
| --- | --- |
آماده پرواز:  تاریخ انتشار: ۲۸ ژانویه ۲۰۱۴  برچسب: Gotee Records  فرمت‌ها: سی دی، دانلود موسیقی
91:  تاریخ انتشار: ۱ سپتامبر ۲۰۱۷  برچسب: مستقل  فرمت‌ها: سی دی، دانلود موسیقی
یک آهنگ در یک زمان:  تاریخ انتشار: ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۱  برچسب: Gotee Records  فرمت‌ها: سی دی، دانلود موسیقی
آهنگ‌شناسی > تک آهنگ

| عنوان | جزئیات |
| --- | --- |
نگهم دار:  تاریخ انتشار: ۲۲ فوریه ۲۰۱۱  برچسب: Gotee Records  فرمت‌ها: سی دی، دانلود موسیقی
کریسمس با هم    (with Morgan Harper Nichols):  تاریخ انتشار: ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱  برچسب: Gotee Records  فرمت‌ها: سی دی، دانلود موسیقی
طبیعی:  تاریخ انتشار: ۹ اکتبر ۲۰۲۰  برچسب: مستقل  فرمت: دانلود دیجیتال
آهنگ‌شناسی > آلبوم تکی

| سال | عنوان | گواهینامه‌ها | آلبوم |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۱ | نگهم دار (featuring tobyMac) | انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا: طلا | یک آهنگ در یک زمان |
| 2011 | "شما رهبری می‌کنید" |  | یک آهنگ در یک زمان |
| 2011 | "کریسمس با هم" |  | کریسمس با هم (EP) |
| ۲۰۱۲ | "بیا پیش من" (featuring Joanne Cash) |  | یک آهنگ در یک زمان |
| ۲۰۱۲ | "نگه داشتن" |  | یک آهنگ در یک زمان |
| ۲۰۱۳ | "روز زیبا" |  | آماده پرواز |
| ۲۰۱۴ | "زندگی را بزرگ کن" |  | آماده پرواز |
| ۲۰۱۶ | "مهمانی مانند یک شاهزاده خانم" |  |  |
| ۲۰۱۷ | "آهنگ شاد" |  |  |
| ۲۰۱۸ | "صبر کن" |  | تک آهنگ بدون آلبوم |
| ۲۰۱۹ | "داستان (نوئل)" |  | تک آهنگ بدون آلبوم |
| ۲۰۲۰ | "رویای بزرگ" |  | تک آهنگ بدون آلبوم |
| ۲۰۲۰ | "فوق العاده" |  | تک آهنگ بدون آلبوم |
| ۲۰۲۰ | "راهپیمایی" |  | تک آهنگ بدون آلبوم |
| ۲۰۲۰ | "بچه‌های دهه ۹۰" |  | تک آهنگ بدون آلبوم |
| ۲۰۲۳ | "واشنگتن" |  |  |
تترای سرآتشی

| تترای سرآتشی | تترای سرآتشی |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرتوبالگان
راسته:: تتراسانان
تیره:: کاراسینان
سرده:: Hemigrammus
گونه:: H. rhodostomus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Hemigrammus rhodostomus C. G. E. Ahl, 1924: Hemigrammus rhodostomus C. G. E. Ahl, 1924
تترای سرآتشی (Hemigrammus rhodostomus) یک گونه از ماهیان گرمسیری آب شیرین کاراسین‌ها است. منشأ و خاستگاه این ماهی جنوب آمریکا، و یکی از ماهی‌های محبوب در میان دوستداران ماهی و آکواریوم است. این ماهی دارای پوزه‌ای قرمز و نقطه‌های سیاه بر روی دم است. در بازار ایران با نام تترا رامینوز نیز شناخته می‌شود.
پراکنش

سه گونه مختلف این ماهی که به عنوان تترای سرآتشی شناخته می‌شوند، دارای پراکنش زیر هستند:
تترای سرآتشی
دانشگاه بیکول

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Unibersidad nin Bikol Pamantasan ng Bikol: Unibersidad nin Bikol Pamantasan ng Bikol
پرونده:Bicol University.png: پرونده:Bicol University.png
نام‌های دیگر: BU, Bueños and Iskolar ng Bayan
شعار: بورس تحصیلی، رهبری، شخصیت و خدمات
نوع: دولت تحقیق مؤسسه آموزش عالی غیرانتفاعی آموزش مشترک
بنیانگذاری شده: ۲۱ ژوئن ۱۹۶۹ (۵۵ سال و ۲۶۵ روز)
وابستگی آکادمیک: انجمن مؤسسات آموزش عالی جنوب شرقی آسیا انجمن دانشگاه‌های آسیا و اقیانوسیه انجمن دانشگاه‌ها و کالج‌های دولتی فیلیپین آژانس اعتباربخشی کالج‌ها و دانشگاه‌های مجاز در فیلیپین
موقوفه مالی: PH₱ ۵۶۹٬۵۹۶٬۰۰۰ ($ 12,828,902) (2014)
بودجه: PHP 2.5 billion ($ 56,307,025) (2014)
رئیس هیئت مدیره: Dr. Aldrin A. Darilag
رئیس: Dr. Baby Boy Benjamin D. Nebres III
دانشجویان: 27,224 (2015)
موقعیت: شهر لگازپی، آلبی، فیلیپین ۱۳°۰۸′۳۹″شمالی ۱۲۳°۴۳′۲۶″شرقی﻿ / ﻿۱۳٫۱۴۴۰۴۵°شمالی ۱۲۳٫۷۲۳۸۴۸°شرقی﻿ / 13.144045; 123.723848
پردیس: شهر لگازپی٬داراگا، پولانگوی، گوبات،   گینوباتان و شهر تاباکو
Alma Mater song: سرود دانشگاه بیکول
رنگ آموزشگاه:  آبی  --  نارنجی  --  خاکستری 
تعلق ورزشی به: انجمن ورزشی کالج‌ها و دانشگاه‌های دولتی
وبگاه: www.bicol-u.edu.ph
دانشگاه بیکول (بیکول: Unibersidad nin Bikol، تاگالوگ: Unibersidad ng Bikol)، که با نام اختصاری آن (BU یا Bicol U) نیز شناخته می‌شود، یک مؤسسه آموزش عالی دولتی، تحقیقاتی و مختلط در شهر لگازپی، آلبای، فیلیپین است. BU یک دانشگاه دولتی دارای گواهی ISO 9001:2008 است.
این دانشگاه تا حدی توسط دولت فیلیپین حمایت می‌شود. دانشجویان این دانشگاه و فارغ التحصیلان آن به عنوان " Mga Iskolar ng Bayan" ("دانشمندان ملت") شناخته می‌شوند، اما معمولاً آنها را Bueños می‌نامند. در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در فیلیپین، این دانشگاه سیستم امتیازدهی ورودی کالج دانشگاه Bicol (BUCESS) را برای پذیرش دانشجویان مقطع کارشناسی برای سال‌های تحصیلی ۲۰۲۱–۲۰۲۲ و ۲۰۲۲–۲۰۲۳ اجرا کرد.
جان سی. براون

| جان کالوین براون | جان کالوین براون |
| --- | --- |
براون در یونیفورم، ح. 1862: براون در یونیفورم، ح. 1862
۱۹مین فرماندار تنسی: ۱۹مین فرماندار تنسی
دوره مسئولیت ۱۰ اکتبر ۱۸۷۱ – ۱۸ ژانویه ۱۸۷۵: دوره مسئولیت ۱۰ اکتبر ۱۸۷۱ – ۱۸ ژانویه ۱۸۷۵
پس از: Dewitt Clinton Senter
پیش از: James D. Porter
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۶ ژانویهٔ ۱۸۲۷ شهرستان گیلز، تنسی،  U.S.
درگذشته: ۱۷ اوت ۱۸۸۹ (۶۲ سال) رد بویلینگ اسپرینگز، تنسی،  U.S.
آرامگاه: قبرستان میپلوود، پولسکی، تنسی،  U.S.
حزب سیاسی: دموکرات
دیگر عضویت‌های سیاسی: ویگ
همسر(ان): آنه پوینتر (مرگ در ۱۸۵۸ میلادی) الیزابت چیلدرس (ازدواج در ۱۸۶۴)
روابط: نیل اس. براون (برادر) بنتون مک‌میلین
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات مؤتلفه آمریکا
خدمت/شاخه:  ارتش ایالات مؤتلفه
سال‌های خدمت: ۱۸۶۱–۱۸۶۵
درجه:  سرلشکر (CSA)
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی آمریکا نبرد دژ دونلسون (اسیر)  نبرد پریویل  نبرد چیکاموگا  نبرد میشنری ریج  کمپین آتلانتا  نبرد فرانکلین 
جان کالوین براون (John Calvin Brown) (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۸۲۷ - درگذشتهٔ ۱۷ اوت ۱۸۸۹)، عضو ارتش مؤتلفه، سیاستمدار و بازرگان آمریکایی بود. اگرچه او در اصل مخالف جدایی بود اما در جریان جنگ‌های داخلی آمریکا برای مؤتلفه جنگید و در نهایت به درجه سرلشکری رسید. او بعدها به عنوان نوزدهمین فرماندار ایالت تنسی از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۵ خدمت کرد و همچنین در سال ۱۸۷۰ رئیس کنوانسیون قانون اساسی این ایالت بود که قانون اساسی کنونی ایالت تنسی را نوشت.
براون که یکی از رهبران دموکرات‌های بوربون این ایالت بود، بخش عمده‌ای از زمان فرمانداری خود را به حل مسائل بدهی‌های سودی ایالت اختصاص داد. به دنبال دوران زمام‌داری او در ریاست ایالت یکی از هواخواهان ساخت راه‌آهن بود که به همین دلیل او مدت کوتاهی به عنوان رئیس راه‌آهن تگزاس و اقیانوس آرام در سال ۱۸۸۸ و در سال ۱۸۸۹ به عنوان رئیس شرکت زغال‌سنگ، آهن و راه‌آهن ایالت تنسی خدمت کرد.
اوایل زندگی، تحصیلات

جان کالوین براون پسر دانکین و مارگارت اسمیت براون در شهرستان گیلز، تنسی زاده شد. او برادر کوچک نیل اس. براون بود که در اواخر دهه ۱۸۴۰ فرماندار ایالت تنسی بود. جان دانش‌آموخته ۱۸۴۶ کالج جکسون در کلمبیا، تنسی بود. او همرای عمویش هوگ براون در سپرینگ هیل به آموزش رشته حقوق پرداخت و در سال ۱۸۴۸ در بخش پذیرش دادگاه پذیرفته شد و در همان سال به کار عملی در بخش قانون در پولاسکی آغاز کرد.
براون نیز مانند برادرش قبل از جنگ‌های داخلی آمریکا یک ویگ (عضو حزب ویگ) بود و در پی فروپاشی حزب ویگ در میانه‌های دهه ۱۸۵۰ او به حمایت از نامزدهای پیشین ویگ ادامه داد. او در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۰ به عنوان برگزیننده نامزد حزب اتحادیه قانون اساسی جان بل خدمت کرد، کسی که مخالف جدایی بود و در مورد مسئله برده‌داری موضع بی طرفانه‌ای اتخاذ کرد، اگر چه در هفته‌های پس از نبرد فورت سومتر در آوریل ۱۸۶۱ احساسات تجزیه طلبانه در سراسر تنسی از بین رفت اما براون به همراه برادرش و در نهایت جان بل طرف‌ها را تعویض کرد و از مؤتلفه کبود حمایت کرد.
جنگ داخلی آمریکا

در ماه مه ۱۸۶۱ براون به عنوان سرباز در پیاده‌نظام مؤتلفه ثبت نام کرد و کمی بعد به‌عنوان سرهنگ پیاده‌نظام سوم تنسی انتخاب شد. او بعدها مسئول یک تیپ متشکل از سه هنگ تنسی قرار گرفت.
در پی تسلیم فورت دونلسون، او پیش از مبادله اسیران در اوت ۱۸۶۲ به مدت شش ماه به عنوان اسیر جنگی در فورت وارن ماساچوست نگهداری می‌شد. به زودی پس از آن به سرتیپ ارتقا یافت و به عنوان فرمانده یک تیپ بزرگتری را متشکل از نیروهای فلوریدا و می‌سی‌سی‌پی تقرر یافت. او در اواخر ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۳ در کارزارهای برکستون براگ در ایالت‌های کنتاکی و تنسی شرکت کرد. براون در نبردهای پری ویل و چیکاداوگا در حالی که رهبری تیپ خود را بر عهده داشت، زخمی شد. نیروهای او در این نبردها بخشی از خط دفاعی در میشنری ریج در سال ۱۸۶۳ بودند.
در سال ۱۸۶۴ براون در کمپین آتلانتا جنگید و در زمان‌های مختلف به‌طور موقت فرماندهی یک بخش را بر دست داشت. در ماه اوت به سرلشکری ارتقا یافت و به‌طور رسمی به عنوان فرمانده یک بخش از سپاه چیتاهام گماشته شد. او در نبرد فرانکلین در سال ۱۸۶۴ دوباره زخم برداشت و شش نفر از ژنرال‌های همکارش کشته شدند. او تا چندین ماه به منظور بهبودی کامل و تا پایان کمپین کارولیناها در آوریل ۱۸۶۵ دوباره به ارتش نپیوست.
فرماندار تنسی

براون به پولاسکی برگشت و سال بعد کار قانون‌گذاری خود را از سر گرفت. او در سال ۱۸۶۹ به مجمع عمومی تنسی انتخاب شد. در سال بعد، او نماینده کنوانسیون قانون اساسی ایالتی بود و توسط هم گروه‌هایش به عنوان رئیس آن انتخاب شد. این کنوانسیون قانون اساسی دولت در سال ۱۸۳۴ را به گونه اساسی ترتیب کرد و اساساً آن را برای پاسخگویی به خواسته‌های پس از جنگ داخلی بروز کرد. این سند در پهلوی اینکه حق رأی دادن به تمام مردان حداقل ۲۱ ساله را بدون در نظر گرفتن نژاد تضمین کرده بود، مالیات سرانه را نیز به‌وجود آورد. اگرچه این قانون چندین بار اصلاح شده‌است، اما همچنان قانون اساسی فعلی ایالت تنسی باقی مانده‌است.
اگرچه او پیش از جنگ داخلی عضویت حزب ویگ را داشت اما پس از پایان جنگ به حزب دموکرات پیوست و در سال ۱۸۷۰ به عنوان نامزد فرمانداری این حزب نامزد شد. از آنجا که قانون اساسی جدید حق رأی را به مؤتلفه‌های سابق بازگرداند، براون به راحتی حریف جمهوری‌خواه خود ویلیام اچ واینر از شلبیویل را با رأی ۷۸٬۹۷۹ در برابر ۴۱٬۵۰۰ رأی از پیش رو برداشت. او با تفاوت اندک، ۹۷٬۷۰۰ رأی در برابر ۸۴٬۰۸۹ رأی در برابر آلفرد ای فریمن نامزد جمهوری‌خواه در سال ۱۸۷۲ دوباره انتخاب شد.
یکی از درد سر سازترین مسئله فرمانداری براون بدهی‌های روزافزون ایالت بود. در دهه‌های گذشته تنسی ۴۳ میلیون دلار بدهی سودی انباشته داشت که بیشتر برای پرداخت هزینه پیشرفت‌های داخلی مانند ساخت و ساز شاهراه‌ها و وام به راه‌آهن بود. فرماندار ویلیام براونلو این مشکل را با صدور اوراق قرضه بیشتر برای پرداخت سود بدهی‌های سودی در اواخر دهه ۱۸۶۰ تشدید کرد. تا زمانی که براون به قدرت رسید، دولت در تلاش بود تا سود این بدهی را بپردازد. براون موفق شد بدهی سودی ایالت را به ۲۰ میلیون دلار کاهش دهد و تمام بدهی‌های بازپرداخت کوتاه مدت ایالت را حذف کرد. اما در نهایت تلاش‌های او بیهوده ثابت شد و دولت به دنبال بحران مالی سال ۱۸۷۳ از بازپرداخت بدهی‌های خود امتناع ورزید.
دولت براون اولین قانون مدارس دولتی واقعاً مؤثر این ایالت را وضع کرد که خواستار تأسیس هیئت مدیره برای مدارس شهرستان‌ها و شهرها و ایجاد دفتر هیئت مدیره ایالتی برای آموزش عمومی شد. براون همچنین از هیئت مدیره‌ای برای اداره مدارس محلی و سازمان مدارس جداگانه برای کودکان آفریقایی-آمریکایی و سفیدپوست طرفداری می‌کرد.
اواخر زندگی

در سال ۱۸۷۴ براون که از تلاش‌های توماس ای اسکات برای ساخت راه‌آهن فرا قاره‌ای در جنوب حمایت می‌کرد، به عنوان دستیار رئیس به راه‌آهن تگزاس و اقیانوس آرام پیوست. او در سال ۱۸۸۵ به عنوان سرپرست راه‌آهن منصوب شد و در سال ۱۸۸۸ به ریاست این اداره رسید. سال بعد رئیس شرکت زغال‌سنگ، آهن و راه‌آهن تنسی شد که یکی از بزرگترین شرکت‌های صنعتی جنوب بود. براون همچنین به عنوان رئیس شرکت زغال‌سنگ بون آیر که عملیات استخراج زغال‌سنگ در پلات کامبرلند در نزدیکی کراس ویل در دهه ۱۸۸۰ بود، خدمت کرد.
براون در تابستان ۱۸۸۹ بیمار شد و به امید بهبودی به رید بایلینگ اسپرینگز که متشکل از چشمه‌های معدنی در شمال مرکزی تنسی است، سفر کرد. اما در ۱۷ اوت ۱۸۸۹ دچار خونریزی معده شد و درگذشت. جسد او به پولاسکی بازگردانده شد و در گورستان شهر میپل وود به خاک سپرده شد.
برای مطالعه بیشتر

Wooldridge, John, ed. (1890). History of Nashville, Tennessee. Nashville: Publishing House of the Methodist Episcopal Church, South. LCCN 76027605. OCLC 159730.
Warner, Ezra J. , Generals in Gray: Lives of the Confederate Commanders, Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1959, شابک ‎۰−۸۰۷۱−۰۸۲۳−۵.
عملیات کمال عدوان

عملیات کمال عدوان یا عملیات ساحل که در اسرائیل به کشتار جاده ساحلی معروف است، یک عملیات آدم ربایی است که توسط چریک های جنبش فتح تحت نام لشکر دیر یاسین در ۱۱ مارس ۱۹۷۸ انجام شد. این عملیات غیرنظامیان اسرائیلی را در تاریخ ۱۱ مارس ۱۹۷۸ هدف قرار داد. سواحل شهر حیفا، جایی که چریک های فتح اتوبوسی پر از مسافر را که به سمت تل‌آویو حرکت می کرد، رهگیری کردند، پس از آن ارتش اسرائیل، اتوبوس ربوده شده را متوقف کرد و درگیری هایی رخ داد که منجر به کشته شدن ۳۷ غیرنظامی اسرائیلی و ۹ فلسطینی شد. منابع اسرائیلی می گویند که طراح این عملیات ابونضال بوده است. منابع فلسطینی رهبر این عملیات را دختر جوانی به نام دلال مغربی عنوان کرده اند. بلافاصله پس از این وقایع، ارتش اسرائیل به جنوب لبنان حمله کرد و وارد جنگ شد.
اهداف عملیات

این عملیات توسط ابوجهاد الوزیر و با هدف گروگان گیری و مذاکره برای آزادی اسرا در زندان های اسرائیل طراحی شد، اما نتیجه عملیات به این هدف نرسید.