stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لوسی ماد مونتگومری
زندگی > یادبود

مؤسسهٔ ال.ام. مونتگومری که در سال ۱۹۹۳ در دانشگاه جزیرهٔ پرنس ادوارد تأسیس شد، به افرادی که در مورد زندگی، آثار، فرهنگ و تأثیر مونتگومری بر ادبیات تحقیق کنند، بورس تحصیلی اهدا می‌کند. مجموعهٔ این مؤسسه شامل رمان‌ها، دست‌نوشته‌ها، متون، نامه‌ها، عکس‌ها، صداهای ضبط‌شده، آثار هنری و سایر موارد منتسب به مونتگومری است. بزرگ‌ترین مجموعهٔ مونتگومری در دانشگاه گوئلف نگه‌داری می‌شود.
اولین بیوگرافی منتشرشده از زندگی مونتگومری، کتاب The Wheel of Things: A Biography of L. M. Montgomery (۱۹۷۵)‎، نوشتهٔ مولی گیلن است. اساس کتاب گیلن، ۴۰ نامهٔ مونتگومری به دوستش جورج بوید مک میلان در اسکاتلند است. مری روبیو و الیزابت واتسون در انتشارات آکسفورد در دههٔ ۱۹۸۰ مجموعه‌ای از مجلات وی را منتشر کردند. بیشتر مقالات، مصاحبه‌ها، نقدهای آثار مونتگومری، جزئیات مرگ و مراسم ختم وی در کتاب بنجامین لوفبور به نام خوانندهٔ ال.ام. مونتگومری The L. M. Montgomery Reader, Volume 1: A Life in Print (۲۰۱۳) ذکر شده‌است.
مارک توین گفته‌است، شخصیت «آن» در کتاب مونتگومری عزیزترین، سرزنده‌ترین و پرتحرک‌ترین کودک پس از آلیس فناناپذیر است. در کانادا از مونتگومری به‌عنوان اولین زنی که عضو انجمن هنری سلطنتی بریتانیا شده‌است، قدردانی شده و در سال ۱۹۳۵ به او مقام سلطنتی اعطا شد. شهرت او به کانادا ختم نمی‌شود. برای مثال، هزاران ژاپنی هر سال از مزرعهٔ ویکتوریایی روستای کاوندیش در جزیرهٔ پرنس ادوارد دیدن می‌کنند. در سال ۲۰۱۲، طبق نظرسنجی منتشرشده در ژورنال کتابخانهٔ مدرسه، نسخهٔ اصلی رمان «آن در گرین گیبلز» رتبهٔ نهم را در بین بهترین کتاب‌های کودک منتشرشده به خود اختصاص داد. در بریتانیا این کتاب رتبهٔ ۴ را در نظرسنجی بی‌بی‌سی برای بهترین رمان‌های محبوب داخلی به خود اختصاص داده‌است.
خانهٔ مونتگومری در عمارت لیسکدیل در انتاریو و زمین‌های اطراف گرین گیبلز، خانهٔ کاوندیش وی در جزیرهٔ پرنس ادوارد به‌عنوان اماکن ملی تاریخی کانادا ثبت شده‌اند. مونتگومری نیز در سال ۱۹۴۳ به‌عنوان شخصیت برجستهٔ تاریخ ملی توسط دولت کانادا شناخته شد.
پادشاه جورج پنجم نشان افسر رتبهٔ امپراتوری بریتانیا (OBE) را به مونتگومری اعطا کرد. این نشان تنها نشانِ دریافت‌شده توسط شهروندان کانادایی تا دههٔ ۱۹۷۰ بود. در ماه مهٔ ۱۹۷۵ سازمان پست مرکزی تمبری به یاد «لوسی ماد مونتگومری، آن در گرین گیبلز» منتشر کرد. شهر تورنتو پارکی را به احترام وی پارک لوسی ماد مونتگومری لقب داد و در سال ۱۹۸۳ خانه‌ای را که طی سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۲ تا زمان مرگش در آن زندگی می‌کرد، به‌عنوان مکان تاریخی ثبت کردند. در هفتاد و سومین سالگرد مونتگومری در ۳۰ نوامبر سال ۲۰۱۵، گوگل با تغییر آرم خود در ۱۲ کشور یاد وی را گرامی داشت.
گزیده آثار > هشت‌گانه آن شرلی

آن در گرین گیبلز (Anne of Green Gables - 1908)
آن در اونلی (Anne of Avonlea - 1909)
آن در جزیره (Anne of the Island - 1915)
آن در ویندی پاپلز (Anne of Windy Poplars - 1936)
آن در خانه رؤیاها (Anne's House of Dreams - 1917)
آن در اینگل ساید (Anne of Ingleside - 1939)
درهٔ رنگین کمان (Rainbow Valley - 1919)
ریلا در اینگل ساید (Anne of Windy Poplars - 1921)
گزیده آثار > سه‌گانه امیلی

امیلی در نیومون (Emily of New Moon - 1923)
امیلی و صعود (Emily Climbs - 1925)
امیلی و جستجو (Emily's Quest - 1927)
گزیده آثار > دوگانه قصه‌های جزیره

دختر قصه گو
جاده طلایی
گزیده آثار > رمان‌های مستقل

کلاف سردرگم
قصر آبی
کیلمِنی باغ میوه
دوگانه پت
معجزه‏ ای برای ماری گُلد
جاده ای به گذشته
گزیده آثار > مجموعه داستان‌های کوتاه

سریال قصه‌های جزیره بر اساس شخصیت‌ها و داستان‌های رمان‌های کوتاه لوسی ماد مونتگومری ساخته شده‌است.
موزه لوسی ماد مونتگومری در انتاریو
لوسی ماد مونتگومری
خانه مزرعه گرین گیبلز در کاوندیش، جزیره پرنس ادوارد
محمدرضا یزدی

| سردار محمّدرضا یزدی | سردار محمّدرضا یزدی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۴۲
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
درجه: سرتیپ دوم پاسدار
یگان: نیروی زمینی سپاه پاسداران
فرماندهی: گردان عمار سپاه محمد رسول‌الله تهران بزرگ
جنگ‌ها و عملیات‌ها: شورش کردها جنگ ایران و عراق
محمّدرضا یزدی (زادهٔ ۱۳۴۲) سرتیپ‌دوم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که در فاصله سال‌های ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۹ به‌عنوان فرمانده سپاه محمد رسول‌الله تهران بزرگ فعالیت می‌کرد. وی از آبان ۱۴۰۰ تا اردیبهشت ۱۴۰۳ رئیس دبیرخانه ستاد هماهنگی مبارزه با مفاسد اقتصادی بود.
یزدی فعالیت نظامی را از سال ۱۳۵۹ به‌عنوان نیروی داوطلب از بسیج آغاز کرد، در سال ۱۳۶۰ به عضویت سپاه پاسداران درآمد و در خلال جنگ ایران و عراق، از ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۷ فرماندهی گردان عمار از لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله را برعهده داشت.
زندگی‌نامه

محمّدرضا یزدی از فرماندهان سپاه پاسداران است. او از تیر ۱۳۹۶ تا آذر ۱۳۹۹ فرمانده سپاه محمد رسول‌الله تهران بزرگ بود. وی پیش از فرماندهی در سپاه محمد رسول‌الله، معاون حقوقی و امور مجلس سپاه پاسداران بود.
یزدی پیش از عضویت رسمی در سپاه پاسداران در سال ۱۳۶۰ مدت کوتاهی در استان کردستان و تحت فرماندهی احمد متوسلیان، به‌عنوان نیروی داوطلب بسیجی فعالیت داشت. بعد از آن به عضویت گردان ۴ پادگان ولیعصر تهران درآمد و برای شرکت در جنگ ایران و عراق به جبهه‌های جنوب رفت.
او در سال‌های اول جنگ هم تحت فرماندهی متوسلیان در تیپ و سپس لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله بود و با تشکیل گردان عمار در این لشکر، عضو این گردان شد. یزدی در سال ۱۳۶۳ فرمانده گردان عمار شد و تا پایان جنگ این سمت را برعهده داشت. بعد از جنگ مدتی جانشین فرماندهی تیپ عمار و بعد هم معاون عملیات لشکر بود. او بعد از خروج از لشکر محمد رسول‌الله در امور ستادی سپاه مشغول به کار شد.
منوچهر مهران

| منوچهر مهران | منوچهر مهران |
| --- | --- |
زمینه فعالیت: مجله
تولد: ۱۲۹۱ 
مرگ: ۱۹ آذر ۱۳۲۶ 
ملیت: ایرانی
پیشه: مدیر
همسر(ها): منیر اصفیا
منوچهر مهران (زاده ۱۲۹۱ مشهد – درگذشته ۱۹ آذر ۱۳۲۶) روزنامه‌نگار ورزشی اهل ایران بود. او نام‌خانوادگی‌اش را از «شه‌پور» به «مهران» تغییر داد. مهران را از پیشگامان روزنامه‌نگاری ورزشی در ایران می‌دانند. او به همراه همسرش، منیر اصفیا، نشریهٔ نیرو و راستی را منتشر می‌کرد. او در ۱۹ آذر ۱۳۲۶ به‌دلیل ایست قلبی درگذشت.
زندگی‌نامه

منوچهر مهران سال ۱۲۹۱ در مشهد متولد شد. دبستان و دبیرستان را در زادگاهش به پایان رساند. از کودکی شیفته ورزش بود به‌طوری که گاه او را بیش‌فعال می‌خواندند. در رشته‌های کوهنوردی، دو میدانی و فوتبال مقام‌های نخست را در مشهد به دست آورد. نخستین بار در ۱۷ سالگی در برابر یک تیم فوتبال از اتحاد شوروی بازی دوستانه کرد و در ۱۸ سالگی به خدمت سربازی رفت و در تیم‌های گوناگون ورزشی ارتش، مقام‌های نخست و دوم را یکی پس از دیگری به دست آورد. در ۲۰ سالگی دبیر ورزش دبیرستان‌های مشهد شد و هفت سال پس از آن، کار را رها کرد، به تهران رفت و ورزش حرفه‌ای را در رشته‌های شنا، اسکی و فوتبال پی گرفت.سال ۱۳۱۵ به دلیل تلاش در راه ترقی دانش آموزان، زمان افتتاح ساختمان جدید دبیرستان فردوسی مدال درجه یک را از حکمت، وزیر فرهنگ، دریافت کرد.همان سال با حسین بنایی و امیر بیرجندی اولین خراسانی‌هایی بودند که به قله دماوند صعود کردند. بعدها اولین بار کلاس‌های آموزشی کوهنوردی برای ارتقای سطح دانش فنی کوهنوردان تشکیل داد و بازهم او و گروه کوهنوردی نیرو و راستی بودند که نخستین بار در ایران در کوهنوردی از طناب و میخ استفاده کردند. پس از تصویب آغاز مسابقات قهرمانی کشور، مهران به عضویت هیئت مدیره اولین دوره مسابقات قهرمانی کشور منصوب شد.
عبور از وقایع شهریورماه ۱۳۲۰ و آرام شدن اوضاع، منوچهر مهران تصمیم گرفت نخستین باشگاه ورزش حرفه‌ای را در ایران تأسیس کند؛ باشگاه نیرو و راستی، اولین باشگاه ورزشی ایران بود. پیش از آن، باشگاه‌ها را برای فعالیت در رشته‌ای خاص تأسیس می‌کردند، اما باشگاه «نیرو و راستی»، باشگاهی با رشته‌های ورزشی متنوع بود؛ فوتبال، کشتی، اسکی، کوهنوردی و حتی غارنوردی! منوچهر مهران بنیان‌گذار رشته غارنوردی در ایران بود؛ او در سال ۱۳۲۳ شمسی، رهبری یک گروه ۴۵ نفره را برای غارنوردی در غار شاپور، واقع در نزدیکی کازرون، برعهده گرفت. این نخستین‌بار بود که غار شاپور توسط یک تیم غارنوردی ایرانی کاوش می‌شد. مهران در سال ۱۳۲۴ شمسی، به همراه یک گروه ۷۵ نفره، همین عملیات را در غار مغان مشهد انجام داد. همزمان با تأسیس باشگاه نیرو و راستی، مجله ورزشی‌ای نیز، با کمک همسر مهران، منتشر شد. نام مجله هم، مانند نام باشگاه، «نیرو و راستی» بود. این مجله را نخستین مجله حرفه‌ای ورزش در ایران می‌دانند. البته قبل از «نیرو و راستی» هم، معدود مطبوعاتی در زمینه ورزش منتشر شده بود؛ مثل ضمیمه ورزشی روزنامه «ایران ما»، اما هیچ‌کدام از آن‌ها، اولاً دوامی نیاوردند و ثانیاً، به‌طور اختصاصی مربوط به ورزش نبودند. او با برنامه‌ریزی دقیق، مسابقات مختلف ورزشی را در داخل و خارج از کشور تدارک دید. از مسئولیت‌های او می‌توان به مدیریت مسابقات آموزشگاه‌های تربیت بدنی وزارت فرهنگ، سرپرستی تیم ایران در مسابقه چندجانبه بین ارتش آمریکا و شش کشور خاورمیانه در خرمشهر با میزبانی ارتش آمریکا و عضویت در هیئت ۱۰ نفره کمیته ملی المپیک ایران از ۱۱ اردیبهشت ۱۳۲۶ اشاره کرد.
مهران بر اثر بیماری قلبی ۱۹ آذر ۱۳۲۶ درگذشت و جسد وی در آرامگاه ظهیرالدوله شمیران به خاک سپرده شد.
وردآورد

وردآورد در یکی از قدیمترین مناطق غربی تهران قرار گرفته است. واژهٔ ورد در پارسی باستان به چِمارهای گل و گل سرخ است و وردآورد به معنی آوردگاه گل سرخ است؛ و دلیل این نامگذاری وجود گلهای سرخ فراوانی بوده که در این محله می‌روئیده است، همچنین وردآورد یکی از تفرجگاه های خاندان جمشیدی بوده است.
قابل ذکر است که بازیکن سابق تیم ملی فوتبال ایران علی کریمی دوران کودکی و نوجوانی خود را در این منطقه سپری کرده است وردآورد از شمال با آزاد راه تهران-کرج و از جنوب به شهر قدس از غرب به شهر گرمدره همسایه می‌باشد. مرز شرقی ان نیز رودخانه وردآورد می‌باشد
تاریخچه

در فرهنگ جغرافیای ایران آمده است که: وردآورد دهی جزء بخش کن شهرستان تهران، یک هزارگزی شمال راه شوسه تهران – کرج واقع در دامنه با سکنه ۴۳۸ تن شیعه و فارسی زبان هستند. وردآورد در گذشته به صورت قلعه ای بود که ساکنان وردآورد در آن زندگی می‌کردند. قلعه‌ای با دیوار بلند ۱۲ متری و ۶ برج دیدبانی و ۲ دروازه. وردآورد در لغت به معنی آوردگاه گل سرخ می‌باشد و دلیل نامگذاری این اسم وجود گلهای سرخ فراوانی بوده که در این محله می‌روئیده است.
وردآورد متعلق به عباس میرزا سالار لشگر و برادرش نصرت‌الدوله فیروز بود که هر یک مالک نیمی از این روستا بودند. اراضی این روستا در سال ۱۳۱۰ خورشیدی ثبت رسمی شد و پس از درگذشت این دو مالک، وارثانشان بتدریج اراضی خود را قطعه قطعه کردند و فروختند.
۲۳۱ (عدد)

Natural number
۲۳۱ یک عدد طبیعی است که بعد از ۲۳۰ و قبل از ۲۳۲ قرار دارد.
۴ (فیلم ۲۰۰۴)

| ۴ | ۴ |
| --- | --- |
Theatrical release poster: Theatrical release poster
کارگردان: ایلیا خرژانوفسکی
تهیه‌کننده: Yelena Yatsura
نویسنده: ولادیمیر سوروکین
بازیگران: Marina Vovchenko Sergey Shnurov Yuri Laguta
فیلم‌بردار: Shandor Berkeshi Alexandre Ilkhovski Alisher Khamidkhodjaev
تدوین‌گر: Igor Malakhov
توزیع‌کننده: Filmocom Hubert Bals Fund
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۴ (۲۰۰۴-09-۱۰) (Venice)  ۸ دسامبر ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-12-۰۸) (Russia)  
مدت زمان: 125 minutes
کشور: Russia
زبان: Russian
۴ فیلمی از سینمای روسیه و به زبان روسی است. این فیلم به نویسندگی ولادیمیر سوروکین است. این فیلم ۱۲۵ دقیقه‌ای در سال ۲۰۰۴ منتشر شد.
جوایز

این فیلم موفق شد برنده تندیس ببر در سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام در سال ۲۰۰۵ شود.
محمدزمان خان

| محمدزمان خان | محمدزمان خان |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گلستان
شهرستان: مینودشت
بخش: بخش مرکزی
دهستان: چهل‌چای
جمعیت: ۸۰۷نفر
محمدزمان خان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان مینودشت در استان گلستان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان چهل‌چای قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸۰۷ نفر (۲۲۳ خانوار) بوده‌است.
بهمن محصص

| بهمن محصص | بهمن محصص |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ اسفند ۱۳۰۹ رشت
درگذشت: ۶ مرداد ۱۳۸۹ (۷۹ سال) رم
ملیت: ایرانی / ایتالیایی
پیشه(ها): نقاشی مجسمه‌سازی ترجمه نمایش
وبگاه: http://bahmanmohassess.com/
بهمن محصص (۱۰ اسفند ۱۳۰۹ در رشت – ۶ مرداد ۱۳۸۹ در رم) نقاش، مجسمه‌ساز، هنرمند چاپگر و مترجم پیشرو و جریان‌ساز ایرانی بود. او جزو نخستین نقاشان ایرانی بود که نقاشی را به شیوه غربی آموخت و آن را با نگاهی شرقی آمیخت. بسیاری او را تحت تأثیر پیکاسو می‌دانند و برخی حتی او را پیکاسوی ایرانی می‌نامند؛ هنرمندی که با وجود استفاده از تکنیک‌ها و نگاه‌های غربی در آثارش، وجود روح ایرانی در کارهایش انکارناپذیر است. نقاشی‌های آوانگارد بهمن محصص از آثار معتبر نقاشی مدرن ایران محسوب می‌شود.
محصص در نظرسنجی نوروز سال ۹۴ فصلنامهٔ حرفه: هنرمند برای انتخاب ده هنرمند برگزیده هنر نوگرای ایران که بین صد هنرمند و هنرشناس انجام شد، در صدر فهرست هنرمندان نوگرای ایران از دههٔ بیست تا به امروز قرار گرفت.
بازگشت به ایران

در سال ۱۳۴۲ به امید برپا کردن جنبشی نو در هنر کشورش به ایران بازگشت و در نمایشگاه‌ها و کنفرانس‌ها و برنامه‌های متعددی شرکت کرد. محصص آثاری از پیراندلو، مالاپارته و کالوینو را از ایتالیایی و آثاری از اوژن یونسکو و ژان ژنه را از فرانسوی به فارسی ترجمه کرد.
محصص از پیشگامان طراحی صحنهٔ تئاتر در ایران بود؛ او نمایش صندلی‌ها اثر اوژن یونسکو را به روی صحنه برد. او برای این نمایش تعدادی صندلی دکوراتیو و اکسپرسیو طراحی کرد که وقتی کنار هم قرار داده می‌شدند جنگلی آبستره را به ذهن متبادر می‌کردند. طراحی دیگر او برای تولید هنری چهارم از لوییجی پیراندلو به مناسبت صد سالگی آن بود که در آن فرم‌های فلزی تندیسی در تضاد با پرده‌های ساده کیسه‌ای قرار گرفته بود.
در سال ۱۳۴۸ از ادامه فعالیت در ایران صرف نظر کرد و به رم بازگشت و در همان‌جا به ادامه زندگی و کار پرداخت. او در این دوران سفارش ساخت مجسمه‌هایی را برای برپایی در تهران دریافت کرد، اما بسیاری از آثار عمومی او پس از انقلاب اسلامی نابود شده یا آسیب دیدند و خود هنرمند نیز باقی کارهای خود در ایران را از بین برد. او گاهی به ایران سفر می‌کرد و سرانجام در ۱۳۸۹ در انزوای خودخواسته در رم رخت از جهان بربست. در بخشی از مستند فی فی از خوشحالی زوزه می‌کشد، دربارهٔ خودش گفته بود «مرگ هیچ وقت من را نمی‌ترساند و فکر می‌کنم شاید به موقع تمام کردن مهم‌ترین کار زندگی باشد. یک آرتیست باید بداند همان اندازه که وارد شدن به صحنه مهم است، لحظه خارج شدن هم مهم است». به واسطهٔ برخی مسائل، امکان اجرای وصیتش در رم فراهم نیامد و به ناچار جنازه‌اش به آمریکا رفت و در آن‌جا خاکسترش به آب و به باد سپرده شد؛ تا بعد از مرگ نیز همچون زندگی‌اش، بی‌آرام و قرار بر آب‌وباد به این سو و آن سو برود.
کارهای محصص را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد، قبل از مهاجرت و بعد از آن. در کارهای اولیه ظرافت و دقت در طراحی‌ها و انتخاب دقیق رنگ‌ها که عموماً شامل رنگ‌های کدر و تیره استفاده می‌شد، دیده می‌شود. اما در کارهای پس از مهاجرتش او یک روحیه آنارشیستی دیده می‌شود؛ با قلم‌هایی که گویی از سر خشم بر روی بوم کوبیده شده‌اند و رنگ‌های تند و متعددی که بر روی بوم منفجر شده‌اند و نشانی از کارهای اولیه اش ندارند.
در کارنامه هنری محصص، افزون بر نقاشی و مجسمه‌سازی، می‌توان طراحی برای کتاب‌ها را نیز دید، که برای نمونه، طراحی‌های کتاب «اورازان» نوشته جلال آل احمد کار اوست.
کتاب

کتاب بهمن، تألیف آرمان خلعتبری با دیباچهٔ بهمن محصص و مقدمهٔ شهروز نظری، نیویورک: انتشارات لووک، ۱۳۹۶.
بهمن محصص، رُم: سوسیتا ادیتریسه رومانا، ۲۰۰۷.
بهمن محصص (انگلیسی و ایتالیایی)، رُم: استودیو ویژوال، ۱۳۵۵.
مجسمه‌سازی

مجسمه‌های بند باز، خاندان سلطنتی و نی لبک زن هرکدام از مهم‌ترین گنجینه‌های فرهنگی و هنری یک سرزمین هستند که همگی نابود گشته و سرنوشت غمباری داشته‌اند،
مجسمه‌سازی > مجسمه خاندان سلطنتی

در سال ۱۳۵۱ به محصص سفارش ساخت مجسمهٔ خانواده سلطنتی جهت نصب در یکی از پارک‌های عمومی تهران داده شد و این اثر مانند تمام مجمسه‌های هنرمند در ایتالیا برنز ریزی شد، او با قبول سفارش ساخت این مجسمه دست به خلق یکی از انتقادی‌ترین آثار پیرامون این خانواده زد تا جایی که می‌توان آن را یکی از تلخ‌ترین آثار این هنرمند به‌شمار آورد، ملکه با صورتی مغموم و نگران خیره به آینده ای نامعلوم و شاه با صورتی درهم فرورفته جدای از دیگران در سرمای حاکم بر ذهن آشفتهٔ خود در شنل سنگینش فرورفته است. در طول تاریخ هنر ایران می‌توان این اثر را یگانه دانست، که در آن وقت و در قالب سفارشی درباری اثری انتقادی دربارهٔ پادشاه و خانواده او ساخته شده است. اما سال‌ها بعد محصص دربارهٔ نابودی این اثر اینگونه می‌گوید: خانم دیبا من را خواست و گفت، اعلی حضرت مجسمه خانواده سلطنتی را نپذیرفتند و خواسته‌اند آن را خراب کنید. محصص با همان لهجهٔ شیرین رشتی می‌گوید:
«خانم شما سرباز دارید، تانک و اسلحه دارید، خودتان خرابش کنید. من چطور می‌توانم این مجسمهٔ برنزی را ویران کنم.»
گویا به وساطت ملکه از تخریب این مجسمه جلوگیری به عمل آمد؛ اما بلافاصله بسته‌بندی و به یکی از انبارهای کاخ «نیاوران» انتقال می‌یابد.
مجسمه‌سازی > مجسمه نی‌لبک‌زن

مجسمه چهارمتری مرد نی‌لبک‌زن یکی از مشهورترین آثار بهمن محصص است که در سال ۱۳۵۳ در محوطه تئاتر شهر تهران نصب شد. مرد نی‌لبک‌زن برگرفته از شخصیت اسطوره‌ای «فان» رومی یا «ساتیر» یونانی است. توجه به اسطوره‌ها و شمایل‌های بت‌وار انسانی- حیوانی از شاخصه‌های آثار بهمن محصص است که در مجسمه حاضر نیز تجلی یافته است. او با رجوع به این فیگور رقصان هنر کلاسیک، همان رویکرد هنرمندان مدرنیست همچون پیکاسو را در استفاده از اسطوره‌ها و هنرهای بومی برای خلق اثر مدرن و امروزی به کار می‌گیرد. محصص این اثر را به برادرش فریدون تقدیم کرده است.
پیکره عضلانی و پرپیچ‌وتاب مرد نی‌لبک‌زن، با ساق‌ها و ساعدهای نوک‌باریک، استمرار تنش دراماتیک از اسطوره تا واقعیت را یادآور می‌شود. فرم رهاشده در فضا، آزادانه در هم می‌پیچد و حرکتی رقص‌گونه را پدیدمی‌آورد. محصص در این اثر همچون بسیاری دیگر از مجسمه‌هایش می‌کوشد تندیس برنزی را طوری بسازد که بی‌وزن به نظر برسد. او با برهم زدن خاصیت نیروی جاذبه، پیکره را تنها روی یک پا متعادل کرده است.
این اثر نیز مانند بسیاری از مجسمه‌های محصص اقبال چندانی نیافت. در فروردین ۱۳۵۸ به دستور سرپرست موقت مجموعهٔ تئاتر شهر، قسمت میانی مجسمه با گچ پوشانده و آن را همرنگ دیگر بخش‌ها ساختند. معضلی که در ظهر ۱۵ فروردین با برداشتن بخش گچی به ظاهر پایان یافت و اثر به‌صورت اول خود درآمد. اما دیری نپایید که نی‌لبک‌نواز کلا از جای خود به زیر کشیده شد. گویی در این حین دست‌های آن نیز قطع گردید. مجسمه تا سال‌ها در انبار مجموعهٔ تئاتر شهر نگه‌داری می‌شد؛ تا آن‌که در سال ۱۳۸۷ به گنجینهٔ موزه هنرهای معاصر تهران انتقال یافت.
مجسمه‌سازی > مجسمه‌ای برنزی از دو کشتی‌گیر

بهمن محصص در سال ۱۳۵۴ مجسمه‌ای برنزی از دو کشتی‌گیر را برای مجموعهٔ «استادیوم المپیک تهران» (آزادی امروز) می‌سازد. این اثر به گونه‌ای ساخته شده بود تا بتوان در فضای منفی میان دو فیگور خورشید را نظاره کرد. محصص به بهانه جدال دو کشتی‌گیر، بار دیگر به مفاهیم مورد علاقهٔ خود نظیر تقابل و تخاصم پرداخت. این مجسمه نیز سال‌های بعد از انقلاب و تا مدت‌ها در انبار نگهداری شد؛ و بعدها در جزیرهٔ کیش بدون پایهٔ اصلی برروی سکویی روکش شده از سنگ نصب گردیده که تا به امروز نیز پابرجاست.
مجسمه‌سازی > مجسمه انتزاعی

در سال ۱۹۷۱، تندیسی انتزاعی توسط محصص ساخته و بر روی استخر محوطهٔ آرامگاه رضاشاه پهلوی واقع در شاه‌عبدالعظیم نصب شد. ویژگی‌ای اثر آن بود که جریانی دائمی از آب برروی آن حرکت داشته، فضای منفی مجسمه را همچون دریچه‌ای شفاف و شیشه‌ای ظاهر می‌نمود.
مجسمه‌سازی > مجسمه بندباز

در سال ۱۳۵۷ به سفارش موزهٔ هنرهای معاصر تهران، بهمن محصص به ساخت مجسمه‌ای با عنوان بندباز در ابعاد ۳۰۰×۳۵۰×۵۰۰ سانتی‌متر و از جنس برنز و فولاد ضدزنگ پرداخت. مجسمه‌ای که به مسئولان دولتی تحویل داده شد و از وضعیت آن تا مدت‌ها اطلاعی در دست نبود. این اثر در واقع نقطهٔ پایانی بر دوره‌ای حدوداً هشت ساله از کارنامهٔ بهمن محصص است که در آن تعداد زیادی از بهترین مجسمه‌های خود را در ابعادی بزرگ طراحی کرده، موفق به ساخت برخی از آن‌ها گردید.
طراحی صحنه

محصص از پیشگامان طراحی صحنه تئاتر در ایران به‌شمار می‌آید؛ او نمایش صندلی‌ها اثر اوژن یونسکو را به روی صحنه برد و در اجرا این نمایش تعدادی صندلی دکوراتیو و اکسپرسیو طراحی کرد که وقتی کنار هم قرار داده می‌شدند جنگلی آبستره را در ذهن تداعی می‌کردند. طراحی دیگر او برای تولید هنری چهارم از لوییجی پیراندلو به مناسبت صد سالگی آن بود که در آن فرم‌های فلزی تندیسی در تضاد با پرده‌های ساده کیسه‌ای قرار گرفته بود، همچنین ترجمهٔ متن و طراحی لباس را نیز خود عهده‌دار بود.
ترجمه

در آبان ۱۳۴۰ شمارهٔ سوم اندیشه و هنر، داستان «دو تخت خواب دونفره» نوشتهٔ لوئیچی پیرآندللو به ترجمهٔ او به چاپ رسید.
درسال ۱۳۴۳ کتاب پوست اثر کورتزیو مالاپارته، با ترجمهٔ محصص در تیراژ دو هزار نسخه توسط انتشارات «نیل» روانهٔ بازار می‌شود. به توصیهٔ جلال آل‌احمد نام کتاب را به ترس جان برمی‌گرداند؛ تا معنای دقیقی از مندرجات آن ارائه دهد. شیوهٔ نگارش او در این کتاب مختص خود اوست و تلاش بسیار دارد تا درعین‌حال، سبک نوشتار و لحن مالاپارته نیز رعایت شود. غرور و اعتمادبه‌نفس بالای او سبب می‌شود تا در پایان چنین بنویسد:
«تا آن‌جا که دیده‌ام رسم بر این است که در آخر باید پوزش خواست و من چنین کاری نمی‌کنم؛ چرا که در مقابل مزدی که گرفته‌ام کوششم –در ترجمهٔ این کتاب- از سر خیلی‌ها زیادتر است.»
در اسفند ۱۳۴۴ محصص متن نمایشنامه صندلی‌ها را ترجمه نمود. یک سال پس از آن، در اول آذر ۱۳۴۵، متن نمایشنامه با ترجمهٔ او توسط انتشارات «طرفه» به کوشش احمدرضا احمدی و با سرمایهٔ ایرج گنجه‌ای، در پانصد نسخه به چاپ رسید.
ستایش دیگران

آیدین آغداشلو، نقاش ایرانی دربارهٔ محصّص می‌گوید: «به گمانِ من او یکی از پنج هنرمند بزرگ هنر معاصر ماست.»
شهروز نظری در مقدمهٔ بزرگداشت بهمن محصص در شمارهٔ ۱۲۶ دوهفته‌نامه تندیس می‌نویسد: «چهره پروتاگونیست او به عنوان روشنفکر به مثابه الگویی برای تیپ هنرمند نخبه مورد تقلید بسیار قرار گرفت.» رویین پاکباز دربارهٔ ویژگی آثار محصص می‌نویسد: او با تعمق در سنت پیکره‌سازی مدرن و در عین پیروی از هنرمندان بزرگ دورهٔ مدرن همچون به گفتهٔ خود محصص بروگل و گویا، به سبک بدیع و متمایز خود دست یافته است و از همین روی او هنرمندی تک‌رو و متکی به خود است.
فعالیت‌های سیاسی

محصص در دوره نهضت ملی شدن نفت ابتدا عضو حزب زحمت‌کشان ملت ایران و سپس با جدایی ملکی از مظفر بقاییاز اعضای حزب نیروی سوم به رهبری خلیل ملکی و طرفداران دکتر مصدق می‌شود. او پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ از نیروی سوم جدا شده و به  حزب سوسیالیست به رهبری محمدعلی خنجی، مسعود حجازی می‌پیوندد.
او نمایشگاهی از آثارش را در آبان ۱۳۳۱ در «کلوپ حزب زحمت‌کشان ملت ایران» برگزار می‌کند که در آن نمایشگاه اعضای برجسته حزب زحمتکشان و نیروی سوم حاضر می‌شوند.مطابق با آنچه در آثار او مشاهده می‌کنیم، هیچ‌گاه توده‌ای نبود و اگر هم از توده‌ای بودن ارثی برده بود، نگاه تلخ و گزنده و یأسی بود که در کنار آرمانگرایی‌ها و زیاده‌خواهی‌هایش تا پایان عمر با خود به این سود و آن سو می‌کشید.
حراج

اولین حضور بهمن محصص در حراج‌ها به سال ۱۳۸۶ در حراج کریستیز بازمی‌گردد. آثار او تا مهرماه ۱۴۰۰، ۸۲ مرتبه در حراج‌های داخلی و خارجی حضور مستمر داشته و ۸۶ درصد از آثارش در حراج‌های بین‌المللی به فروش رسیده است. گرانترین اثر او (مینوتور در ساحل دریا) تا سال ۲۰۲۱ در حراج ساتبیز با مبلغ یک میلیون و ۴۰۵ هزار دلار در فروردین سال ۱۴۰۰ چکش خورده است و میانگین قیمت فروش آثار او صد و چهل هزار دلار می‌باشد.
چشمی که می‌شنود

در سال ۱۳۴۶، احمد فاروقی با همکاری بیژن صفاری فیلم مستندی،  به تهیه‌کنندگی تلویزیون ملی ایران، درباره بهمن محصص با عنوان چشمی که می‌شنود (هنر امروز ایران) ساخت. فیلمی کوتاه از یک شب زندگی هنرمند، بین ساعات ۹ شب تا ۳ صبح، که در آن نقاش از خود و عقایدش صحبت کرده، به کافه می‌رود، و در پایان شب به نقاشی می‌پردازد. محصص در این فیلم خود را پرسوناژی تاریخی برای این آب و خاک عنوان می‌کند. درون‌مایهٔ آثارش را محکومیت وجود دانسته که از طریق نقص فیزیکی و وقاحت برهنگی به نمایش درمی‌آیند.
برگزاری نمایشگاه و تبدیل خانهٔ محصص به موزه

بهمن محصص بیش از ۵۰ تابلو از محمدحبیب محمدی استاد خود را برای نمایش در موزهٔ رشت از طریق فرامرز طالبی و عنایت سمیعی به این موزه اهدا کرده‌بود. این آثار که پس از ۲۵ سال دچار صدماتی شده‌بودند، پس از مرمت سرانجام از ۲۸ اسفند ۱۴۰۰ به مدت یک ماه در این موزه در معرض تماشا قرار گرفتند. در افتتاحیهٔ نمایشگاه سه تابلوی قدیمی محصص که به دورهٔ شاگردی او نزد حبیب محمدی مربوط است از نمایشگاه برداشته‌شد و این سه تابلو تنها از روز دوم اجازهٔ نمایش یافتند. در ایام برگزاری این نمایشگاه و در روز ۲۳ فروردین ۱۴۰۱ مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی گیلان از خریداری خانهٔ بهمن محصص در لاهیجان و تبدیل آن به موزه هنرهای معاصر گیلان خبر داد و گفت ۶۰ اثر نقاشی مربوط به حبیب محمدی و بهمن محصص به این خانه منتقل خواهد شد. به دنبال این مسئله، یک روحانی به نام مرتضی عبداللهی با انتشار پستی در اینستاگرام با تبدیل خانهٔ بهمن محصص به موزه مخالفت کرد و ضمن محکوم کردن مدیران دولتی از دستگاه قضایی خواست به مسئله ورود کند. به دنبال انتشار این پُست اینستاگرامی مراسم اختتامیهٔ نمایشگاه که قرار بود در روز چهارشنبه ۲۸ فروردین با سخنرانی چند تن از پژوهشگران و هنرمندان گیلان برگزار شود لغو شد. سپس گفته‌شد که «مدیر تحقیقات انقلاب اسلامی گیلان» با تبدیل خانهٔ بهمن محصص به موزه مخالفت کرده است. به دنبال این وقایع، جمعی از هنرمندان، فرهنگ‌دوستان و کُنشگران فرهنگی گیلان با انتشار بیانیه‌ای ضمن اعلام حمایت خود از برگزاری نمایشگاه و نیز تبدیل خانهٔ بهمن محصص به موزه، نسبت به مخالفت با این اقدامات اعتراض کردند و خواهان شنیده شدن صداهای متکثر و احترام به دیدگاه‌های متفاوت شدند.
نگارخانه

عقاب کور
مجسمه نی لبک‌زن
صندلی‌ها از بهمن محصص
کلهودشت پائین

| کلهودشت پایین | کلهودشت پایین |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: بابل
بخش: مرکزی
دهستان: فیضیه
جمعیت: ۳۴۲ نفر
کلهودشت پایین، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
شغل عمده روستائیان دامپروری و کشاورزی می باشد.
جمعیت

این روستا در دهستان فیضیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۲ نفر (۹۳خانوار) بوده‌است.
محمدحسن انصاری‌فرد

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
 :  
شناسنامه: شناسنامه
زادروز: ۱ مهر ۱۳۴۱
زادگاه: تهران، ایران
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی: 
پُست: هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای: باشگاه‌های حرفه‌ای
| سال‌ها | باشگاه‌ها | بازی (گل) |
| ۱۹۷۵–۱۹۷۳ ۱۹۷۹–۱۹۷۵ ۱۹۸۴–۱۹۷۹ ۱۹۹۲–۱۹۸۴ ۱۹۹۴–۱۹۹۲ | شاهین تهران هما تهران تکاور تهران پرسپولیس کشاورز تهران |  |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۲–۱۹۸۵ | ایران | ۱۴ (۳) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۷–۱۹۹۶ ۲۰۰۰–۱۹۹۷ ۲۰۰۲–۲۰۰۰ ۲۰۰۴–۲۰۰۲ ۲۰۰۵–۲۰۰۴ ۲۰۰۵: فتح تهران پایانه‌های اصفهان پارت‌سازان مشهد تیم ملی فوتسال ایران فوتسال پرسپولیس فوتسال تام ایران‌خودرو
محمدحسن انصاری‌فرد (زادهٔ ۱ مهر ۱۳۴۱) بازیکن سابق تیم ملی ایران و باشگاه پرسپولیس، مربی سابق و مدیر ورزش اهل ایران است. وی زننده گل قهرمانی پرسپولیس مقابل المحرق بحرین در مسابقات جام برندگان جام آسیا ۱۹۹۰ است.