stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گذشته (فیلم)

| گذشته | گذشته |
| --- | --- |
کارگردان: اصغر فرهادی
تهیه‌کننده: الکساندر ماله-گی
بازیگران: برنیس بژو طاهر رحیم علی مصفا بابک کریمی پائولین بورله
موسیقی: یولی گالپرین اوگنی گالپرین
فیلم‌بردار: محمود کلاری
تدوین‌گر: ژولیت ولفلینگ
شرکت تولید: Memento Films Production فرانسه ۳ BIM Distribuzione Canal+ Ciné+ تلویزیون فرانسه
توزیع‌کننده: ممنتو فیلمز (فرانسه) بیم دیستریبوتزیونه (ایتالیا) فیلمیران (ایران)
تاریخ‌های انتشار: ۱۷ مه ۲۰۱۳ (جشنواره کن) ۲۹ خرداد ۱۳۹۲ (ایران)
مدت زمان: ۱۳۰ دقیقه
کشور: فرانسه ایتالیا ایران
زبان: فرانسوی فارسی
هزینهٔ فیلم: ۸ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۰٫۶ میلیون دلار
گذشته (به فرانسوی: Le Passé) فیلم درام فرانسوی محصول سال ۲۰۱۳ به کارگردانی اصغر فرهادی است که برای اولین بار در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۳ اکران شد. برنیس بژو، طاهر رحیم و علی مصفا از بازیگران این فیلم هستند. این فیلم به زبان فرانسوی است و در پاریس تصویربرداری شده است.
فیلم گذشته نامزد نخل طلا جشنواره فیلم کن شد و درنهایت بازیگر نقش اول زن، برنیس بژو موفق به دریافت این جایزه شد. همچنین گذشته برای نمایندگی سینمای ایران برای دریافت اسکار ۲۰۱۳ بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان برگزیده شد. کمیتهٔ گزینش نمایندهٔ سینمای ایران برای معرفی به آکادمی علوم و هنرهای سینمایی اسکار فیلم‌های گذشتهٔ اصغر فرهادی و دربند ساختهٔ پرویز شهبازی را برای این رقابت از میان ۱۲ فیلم دیگر ایرانی برگزیدند و در نهایت هیئت داوران فیلم گذشته را در بررسی نهایی برگزید. این فیلم جوایز متعددی همچون جایزه ویژهٔ هیئت ملی بازبینی فیلم و جایزه کلیسای جهانی جشنواره کن را دریافت کرد.
خلاصهٔ داستان

داستان چند رابطه با محور اتفاقاتی در «گذشته» است. یک رابطه به پایان می‌رسد و دیگری قرار است شروع شود. محورِ هر دو رابطه‌ای که به پایان می‌رسد و رابطهٔ جدیدی که قرار است آغاز شود، زنی به نام مارین (برنیس بژو) است. احمد (علی مصفا)، که شوهر دوم مارین است، به‌خاطر اختلاف با او به ایران بازگشته و پس از چهار سال به دعوت ماری به فرانسه فراخوانده می‌شود که می‌بیند همسرش نیز با مردی تازه به نام سَمیر (طاهر رحیم) آشنا شده است؛ پس ماری و احمد با یک طلاق توافقی - باتوجه‌به نداشتن بچه‌ای مشترک از خود - از هم جدا می‌شوند. اما مشکل لوسی (دختر بزرگ ماری از همسر اولش) با ازدواج جدید مادرش و اتفاقی که برای سِلین - همسر اول سمیر - افتاده است، گذشته‌ای را ایجاد کرده که به‌راحتی نمی‌توان از آن عبور کرد…
بازیگران

برنیس بژو در نقش ماری بریسون
طاهر رحیم در نقش سمیر
علی مصفا در نقش احمد
پائولین بورله در نقش لوسی
Elyes Aguis در نقش فواد
Jeanne Jestin در نقش لئا
سابرینا اوزانی در نقش نایما
بابک کریمی در نقش شهریار
والریا کاوالی در نقش والریا
Eleonora Marino در نقش Marie's colleague
جایزه‌ها

| سال | گروه | جایزه | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۳ | اتحاد روزنامه نگاران فیلم | بهترین فیلم خارجی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | جوایز سینمایی آسیا-اقیانوسیه | بهترین فیلم | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | جوایز سینمایی آسیا-اقیانوسیه | بهترین فیلمنامه | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | انجمن منتقدان پخش فیلم | بهترین فیلم خارجی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | جشنواره فیلم کن | جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن | برنده |
| ۲۰۱۳ | جشنواره فیلم کن | جایزه کلیسای جهانی | برنده |
| ۲۰۱۳ | جشنواره فیلم کن | نخل طلا | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | جایزه سزار | جایزه سزار بهترین فیلم | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | جایزه سزار | جایزه سزار بهترین کارگردانی | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | جایزه سزار | جایزه سزار بهترین فیلمنامه اصلی | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | جایزه سزار | جایزه سزار بهترین تدوین | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | جایزه سزار | جایزه سزار بهترین بازیگر نقش اول زن | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | انجمن منتقدان پخش فیلم | بهترین فیلم خارجی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | جشنواره بین‌المللی فیلم دوربان | بهترین فیلمنامه | برنده |
| ۲۰۱۳ | فیلم اسلو جنوبی | بهترین فیلم | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | فیلم اسلو جنوبی | جایزه تماشاگران | برنده |
| ۲۰۱۴ | انجمن منتقدان فیلم گرجستان | بهترین فیلم خارجی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | هفتاد و یکمین مراسم گلدن گلوب | بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | جایزه لوئی دلوک | بهترین فیلم | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | جایزه چراغ | بهترین فیلمنامه | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | جوایز ماگریت | بازیگر آینده دار نقش مکمل زن | برنده |
| ۲۰۱۴ | ویراستاران فیلم و صدا | بهترین تدوین صدا در یک فیلم سینمایی خارجی | برنده |
| ۲۰۱۳ | هیئت ملی بازبینی فیلم | بهترین فیلم خارجی‌زبان | برنده |
| ۲۰۱۳ | حلقه منتقدان فیلم نیویورک | بهترین فیلم خارجی‌زبان | دوم |
| ۲۰۱۴ | جشنواره بین‌المللی فیلم پالم اسپرینگز | جایزه فیپرشی بهترین بازیگر زن | برنده |
| ۲۰۱۴ | سناریو ژاک پرور | بهترین فیلمنامه اصلی | برنده |
| ۲۰۱۳ | انجمن منتقدان فیلم سان فرانسیسکو | بهترین فیلم خارجی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | جایزه ستلایت | بهترین فیلم خارجی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | جشنواره فیلم شب‌های سیاه تالین | جایزه تماشاگران | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | انجمن منتقدان فیلم تورنتو | بهترین فیلم خارجی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | انجمن منتقدان فیلم یوتا | بهترین فیلم خارجی‌زبان | دوم |
| ۲۰۱۳ | انجمن منتقدان فیلم واشینگتن دی سی | بهترین فیلم خارجی‌زبان | نامزدشده |
| ۲۰۱۳ | جایزه لومیر | بهترین فیلمنامه | نامزدشده |
:
بازتاب

جواد شمقدری، رئیس سازمان سینمایی ایران، فیلم گذشته را مورد تمجید قرار داد و او، یعنی اصغر فرهادی را افتخار ایرانیان دانسته است.
فرهادی می‌گوید «مایل نبودم که همان پاریسی که به‌طور کلیشه از سینما در ذهنمان شکل گرفته را باز تکرار کنم. این فیلم در شهرهای دیگری هم قابل ساخته‌شدن بود؛ شهرهایی که در آن نشانه‌هایی از گذشته باقی مانده‌اند و همجواریِ گذشته و حال احساس می‌شود». هالیوود ریپورتر از اینکه فیلم گذشته جزو نامزدهای جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان نبود ابراز تعجب کردند.
برنیس بژو، بازیگر فیلم گذشته
جمعی از سازندگان و بازیگران حاضر فیلم در مراسم جشنواره کن ۲۰۱۳
مدرسه حکیم نظامی

| دبیرستان نمونه دولتی شهید یوسف مرحبا (حکیم نظامی سابق) | دبیرستان نمونه دولتی شهید یوسف مرحبا (حکیم نظامی سابق) |
| --- | --- |
نام: دبیرستان نمونه دولتی شهید یوسف مرحبا (حکیم نظامی سابق)
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: آستارا
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های دیگر: دبیرستان حکیم نظامی
سال‌های مرمت: ۱۳۸۵–۱۳۹۵
کاربری: آموزشی
کاربری کنونی: آموزشی
دیرینگی: ۱۲۸۷ قاجاریه
دورهٔ ساخت اثر: دوران قاجاریه
بانی اثر: جمعی از فرهنگیان آستارا
مالک فعلی اثر: وزارت آموزش و پرورش
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۵۲۲۰
تاریخ ثبت ملی: ۲۴ اسفند ۱۳۸۴
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: دارد
| مدرسه حکیم نظامی> آدرس | مدرسه حکیم نظامی> آدرس |
| --- | --- |
آستارا، خیابان حکیم نظامی: آستارا، خیابان حکیم نظامی
گونه مدرسه: دولتی و نمونه دولتی پسرانه
مدیر: عادل نیرودل
مدرسه حکیم نظامی یکی از قدیمی‌ترین مدرسه‌ها در ایران است که در سال ۱۲۸۷ هجری خورشیدی در عصر قاجاریه تأسیس شده‌است و از نمادهای فرهنگی آستارا به‌شمار می‌آید. این مجموعه دارای موزه تخصصی مدرسه می‌باشد. آستارا، شهری است با پشتوانه عمیق فرهنگی؛ هر چند اطلاعات عمیقی در ارتباط با باسوادترین شهر ایران وجود ندارد و این شاخص‌ها در سال‌های متفاوت تغییر می‌کند، اما قدر مسلم آن است که آستارا در استان گیلان و ایران یکی از باسوادترین مناطق شهری محسوب می‌شود و تعداد بیسوادان این شهر بسیار اندک است. سابقه تاریخی در آستارا نیز حاکی از آن است که مردم این شهر همواره به علم و فرهنگ علاقه‌مند بوده‌اند. پایه‌گذاری مدرسه حکیم نظامی در بیش از ۱۰۰ سال پیش در شهر آستارا خود حکایتی از این عمق فرهنگ و ادب در این شهر است. این مدرسه در سال ۱۲۸۷ بنیان گذاشته شده‌است، این مدرسه در این مدت بیش از یک قرن فرهیختگان زیادی را پرورش داده‌است. این مدرسه قدیمی حیاطی بزرگ دارد و بامی سفالین با درب و پنجره‌هایی از چوب و همچنین شومینه‌های چدنی، که در مجموع همه این نمادها در کنار همدیگر بیان‌کننده معماری سنتی و بومی این منطقه از ایران است.
معلمان

دراین دبیرستان شخصیت‌های بزرگی مانند نیمایوشیج در سال‌های ابتدایی ۱۳۰۰ هجری خورشیدی تدریس نموده‌اند. یوسف کلانتری و اشرف حریری و یونس عابدین دوست از مشهورترین معلمان این مدرسه بوده‌اند.
دانش آموختگان مشهور

حمید نطقی بنیان‌گذار و پدر روابط عمومی ایران اهل تبریز
اشرف آقا حریری نویسنده و نماینده آستارا در مجلس شورای ملی اهل آستارا
اکبر اکسیر آموزگار و شاعر ملی اهل آستارا
منصور بنی‌مجیدی آموزگار و پدر شعر آستارا
ثبت در آثار ملی

دبیرستان حکیم نظامی باتوجه به قدمت ساخت آن و سایر وجوه آن هم‌اکنون در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است و بخش‌های قدیمی این دبیرستان تبدیل به موزه گشته‌است و مورد حفاظت قرار دارد. چند سال پیش نیز بازسازی شده‌است. امروزه در کنار دبیرستان کهن حکیم نظامی، دبیرستان نمونه دولتی مرحبا دایر شده‌است.
مدیران دبیرستان حکیم نظامی

| مدیر | دوران | فعالیت |
| --- | --- | --- |
| میرزا حسن شیرازی | قاجاریه و پهلوی | ۱۳۱۶–۱۲۸۷ |
| یوسف کلانتری | پهلوی | ۱۳۱۸–۱۳۱۶ |
| حسین راشد | پهلوی | ۱۳۱۸ |
| موحدی | پهلوی | ۱۳۲۰–۱۳۱۸ |
| محمد گلبابائی | پهلوی | ۱۳۲۵–۱۳۲۴ |
| کاظم گلبابازاد | پهلوی | ۱۳۳۳–۱۳۲۸ |
| ابوطالب گلبابازاد | پهلوی | ۱۳۳۴–۱۳۳۳ |
| حسن مصری | پهلوی | ۱۳۳۶–۱۳۳۵ |
| حسن اصغری | پهلوی | ۱۳۴۱–۱۳۳۸ |
| اشرف حریری | پهلوی | ۱۳۴۳–۱۳۴۱ |
| حسن مصری | پهلوی | ۱۳۵۷–۱۳۴۳ |
| مهرنوش حبیبی قرانی | پهلوی تا اوایل انقلاب | ۱۳۵۷–۱۳۵۹ |
| بهنام حسین‌نژادی | جمهوری اسلامی | ۱۳۶۱–۱۳۵۹ |
| کاظم سیدی | جمهوری اسلامی | ۱۳۶۲ مهر و آبان |
| احد حسین‌نژاد | جمهوری اسلامی | ۱۳۶۲-۱۳۶۳ |
| اکبر نوری پور | جمهوری اسلامی | ۱۳۶۳-۱۳۶۴ |
| کیکاووس جلائی | جمهوری اسلامی | ۱۳۶۴-۱۳۷۵ |
| آصف خندانی | جمهوری اسلامی | ۱۳۷۸–۱۳۷۵ |
| سیاب نور آقایی | جمهوری اسلامی | ۱۳۷۸ |
| فرهاد مسعودپی | جمهوری اسلامی | ۱۳۸۳–۱۳۷۸ |
| بهروز ناظری | جمهوری اسلامی | ۱۳۸۸–۱۳۷۸ |
| فرشاد پورافقی | جمهوری اسلامی | ۱۳۸۸–۱۳۹۴ |
| بهروز ناظری | جمهوری اسلامی | ۱۳۹۴–۱۳۹۵ |
| احمد ودود خواه | جمهوری اسلامی | ۱۳۹۵-۱۴۰۱ |
| عادل نیرودل | جمهوری اسلامی | ۱۴۰۱-اکنون |
امامه

با امامه اشتباه نشود.
مکان
| اَمامه | اَمامه |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۵°۵۴′۴۵″شمالی ۵۱°۳۴′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۹۱۲۴°شمالی ۵۱٫۵۸۰۳°شرقی﻿ / 35.9124; 51.5803: مختصات: ۳۵°۵۴′۴۵″شمالی ۵۱°۳۴′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۹۱۲۴°شمالی ۵۱٫۵۸۰۳°شرقی﻿ / 35.9124; 51.5803
استان: تهران
شهرستان: شمیرانات
بخش: رودبارقصران
دهستان: لواسان کوچک
جمعیت: براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، جمعیت روستای امامه بالا برابر با ۱۳۱۵ نفر بوده است که این تعداد شامل ۴۲۹ خانوار ۶۵۵ مرد و ۶۶۰ زن می‌باشد. دین قبلی اهالی امامه زرتشتی بوده که به گبری معروف بودن
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۱
دهستان امامه
کوه‌های اطراف دهستان امامه
روستای امامه از روستاهای بزرگ بخش رودبار قصران شهرستان شمیران استان تهران ایران است. امامه دو آبادی است که در کنار هم قرار گرفته، یکی را امامه بالا و دیگری را امامه پایین می‌نامند. این روستا در بیست کیلومتری پایتخت در شرق تهران و میانه راه اصلی تهران به شمشک و نرسیده به فشم واقع شده و دارای جاده کوهستانی آسفالت است.[نیازمند منبع]
امامه آبادیی است مرتفع و کوهستانی و سردسیر در دامنه جنوبی البرز مرکزی که آبش از رود محلی و قنات و چشمه تأمین می‌گردد. روزگاری در امامه بالا بیش از ۳۰۰۰ و در امامه پایین بیش از ۱۵۰۰ گوسفند نگهداری می‌شد ولی در حال حاضر به دلیل تغییرات فرهنگی و قوانین بهداشتی، دامداران دامهای خود رادر مکانهایی دورتر از روستا نگهداری می‌کنند و در فصول سرد نیز به دشتهای ورامین و غیره کوچ می‌دهند. روستای امامه دارای وسعتی حدود ۵۵ هکتار است که از این مقدار حدود ۳۶ هکتار آن باغات و مابقی به‌صورت زمینهای زراعی و مسکونی است. تا حدود ۵۰ سال پیش کشاورزی و دیم‌کاری بسیار رواج داشت و محصولات آن بیشتر غلات و بن‌شن بود ولی به مرور با کاشت درختان میوه ابتدا سیب، گلابی، گردو و سپس گیلاس، آلبالو، هلو و غیره جایگزین آنها شد. در سالهای بسیار دور شغل اصلی مردم امامه کشاورزی، باغداری و دام‌داری بود ولی در حال حاضر و با مهاجرت روستاییان، باغداران و دامداران از کارگران افغان برای نگهداری باغات و دامها استفاده می‌کنند و جوانان روستای بیشتر به مشاغل ساختمان سازی وتامین مصالح ساختمانی و سایر مشاغل روی آورده‌اند.
در کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران دربارهٔ روستای امامه آمده است:

ده جزء دهستان لواسان کوچک بخش افجه شهرستان تهران. ۱۰ کیلومتری شمال باختر گلندوک- ۵ کیلومتری خاور راه شوسه شمشک. در کوهستان- سردسیر- سکنه ۲۳۲۰- شیعه- فارسی. چشمه‌سار و رود محلی- غلات، بن‌شن، میوه جات، لبنیات- شغل زراعت، گله‌داری. راه مالرو – دبستان دارد.
امامه به سبب راه دشوار و موقعیت استواری که داشته از قدیم پناهگاهی مناسب به حساب می‌آمده و مرکز قصران داخل و مقر رئیس قصران تاریخی (معرب کوهسران) و امراء آن سامان محسوب می‌شده است.
در امامه قلعه‌ای استوار وجود داشته که ظاهراً به وسیله مازیار یا مرداویج زیاری به وجود آمده است و بقایای برج و باروها و بدنه آن هنوز پابرجا و نمایان است. مورخ و جغرافیدان قدیم یاقوت حموی دربارهٔ امامه چنین نوشته است: «انبامة قلعة قرب الری» یعنی انبامه (امامه) قلعه‌ای نزدیک ری است.
دشت لار یا همان پارک ملی لار اصلی‌ترین مرتع دامداران روستای امامه است که وسعت زیادی دارد و از زمان ناصرالدین شاه که با حکم حکومتی قاضی القضات منازعات محلی مراتع لار حل شد بخش اعظم مساحت مراتع لار به دامداران امامه تعلق گرفت و ایلات هداوند و بوربور و غیره که در تابستان از ورامین به لار می‌آیند قسمتی از مراتع لار را از اهالی امامه اجاره کرده‌اند.
امامه در گذشته همواره جزئی از لواسان کوچک بحساب می‌آمده است و هویت لواسانی دارد.
ریشه‌شناسی

امامه در اصل تغییر یافته واژه ای باستانی به صورت انبامه بوده است که نامی ریشه دار از زبان فارسی میانه (پهلوی) به معنی امروزی (بامگاه، اندربام، بربام، دربام یا محل مرتفع) است.
زبان گفتاری

مردم امامه به گویش قصرانی زبان مازندرانی صحبت می‌کنند. به گفته بابایی: «در مورد تاریخچه و فرهنگ روستای امامه کتاب زیاد نوشته شده است. در اغلب این کتاب‌ها گویش مردم این روستا را به اشتباه گویش تاتی معرفی کرده‌اند. اما گویش امامه‌ای‌ها به گویش مازندرانی شبیه است و مردم بومی اصلاً نمی‌توانند به زبان تاتی صحبت کنند.
کوه ورجین

محمد میرزا مهندس شاهزاده عصر ناصری قاجار در بخش «بیان احوالات متفرقه رودبار» اطلاعاتی دربارهٔ کوه ورجین ارایه داده است به نوشته وی: این کوه قرق و شکارگاه همایونی است و در آنجا شکار کوهی زیاد است و سباع نیز از قبیل گرگ و پلنگ و خرس نیز دارد. آویشم و قارچ زیاد در آنجا می‌روید و راهی صعب‌المسلک دارد که از طرف شرقی کلوگان سواره به صعوبت تا به قله آن می‌تواند صعود کند. گیاه داروئی در این کوه بسیار است و علوفه که به جهت حیوانات از این کوه می‌برند کما و گزنک است و این جبل را نیز بعضی کوه زرجین می‌نامند به جهت کثرت منافع و گران بهائی گیاه‌های دوائی آنجا که به مثابه زر است و از این کوه هنگام زمستان اوقاتی که برف زیاد باشد بهمن یعنی پارچه‌های برف بزرگ به میان قریه می‌افتد و باعث خرابی می‌شود. سرو کوهی در کوهستان آنجا بسیار می‌روید. در بالای کوه آب جزئی نیز دارد. دهات مفصله رودک، کلوگان، امامه، راحت‌آبادو کند، گلهندوک و غیره در اطراف و جوانب دامنه‌های همین کوه واقعند که از قراء مسطوره سوای رودک و کلوگان سایر از لواسان کوچک محسوبند که منظور بیان لواسان در این کتابچه نیست بلکه فقط همان رودبار قصران است. تقریباً دور این کوه سه فرسخ است و به واسطه مانع بودن همین کوه است که اهل کلوگان از طرف امامه تا گلهندوک دور زده به افجه می‌روند و هرگاه این کوه در میانه حایل نبود از طرف شرقی کلوگان یک فرسخ مسافت که طی می‌نمودند به افجه می‌رسیدند و کنون دوری راه متجاوز از ضعف خط مستقیم است؛ و از قله این کوه طهران و اطراف آن مشاهد و هویدا است و به خصوصه با دوربین‌های بزرگ نقاط آن حدود را جزء به جزء به خوبی می‌توان دیدو نکته: راهی لازم است به جهت تسهیل عبور و دعاگوئی دوام دولت قاهره ساخته شود، راهی است که از پل چوبی رودک که روی رود جاجرود بسته شده الی امامه و از آنجا به راحت‌آباد و کند تا افجه و از کلوگان الی ذایگان و از فشم تا دربندسر است و ما به همین‌قدر اکتفا کنیم و نقشه این بلوک را مزید التوضیح الحاق می‌نمائیم.
طایفه‌های امامه

معروف‌ترین شخصیت امامه انیس الدوله سوگولی ناصرالدین شاه و پهلوان پایتخت سید حسن رزار بوده ونام‌های خانوادگی اهالی و طایفه‌های امامه بالا، بابایی، کیایی، انیسی، انیسی زاده، انیسی پور، علی عسگری، درزی، میان محله و مهرامنش است که شماری از طایفه میان محله‌ها در سال‌های اخیر نام خانوادگی خود را به فرزین، فاضل، امام‌خو و بهنام‌فر تغییر داده‌اند. همچنین شماری از کیایی‌ها نام خانوادگی خود را به پورزاد برگردانده‌اند و شماری از درزی‌ها فامیلی خود را به رحیم زاده خوشرو برگردانده‌اند.
نام‌های خانوادگی اهالی و طایفه‌های امامه پایین:بیدمشک، زینلی (به صورت‌های زینعلی و زینل هم درج شده است)، بیسادی، افراسیابی (صورت دیگر: فرسیابی)، حیدری، همیشه بهار، عبدالعلی، اسکندری، حاجی علی، ذوالفقاری، نصیری، سیبی و امینایی است. برخی از طایفه بیسادی‌ها به نام‌های خانوادگی دیگری مانند فناخسرو، جورابچی، یلوهری، اسلامی و حاجی‌بابا و از طایفه حیدری به نام خانوادگی تاجیک تغییر نام داده‌اند و همچنین برخی از طایفه‌های همیشه بهار به نام خانوادگی آهنگری تغییر نام دادند.
شوراهای اسلامی روستای امامه

اعضای ششمین دوره شورای اسلامی روستای امامه:
۱-مهندس حمید انیسی ۲-مهندس علی عمران بابایی 3-دکتر علی بابائی
معماری قدیمی

بناهای قدیمی و تاریخی این روستا دارای سقف مسطح چوبی و خانه‌های اعیانی آن دارای اجزای مختلف خانه‌های ایرانی شامل هشتی و در ورودی زیباست که در حال حاضر فقط چند مورد در با تزئینات گل‌میخ و کوبه‌های زنانه و مردانه از آن باقی‌مانده است. هم‌اکنون روستای امامه بسیار وسیع شده و در اکثر باغ‌های اطراف آن خانه‌های جدید ویلایی احداث شده است که هیچ هماهنگی با معماری گذشته این منطقه ندارد. متأسفانه همانند بیشتر منطقه‌های اصیل شمیرانات، غیربومیان سودجو و بی ملاحظه دست به تخریب بافت و طبیعت این روستا نیز زده‌اند.
امامه در جنگ ایران و عراق

روستای امامه با ۸۴ شهید از نظر تعداد شهدایی که در دوران جنگ ایران و عراق که در کشور ایران به جنگ تحمیلی و دفاع مقدس مشهور است بیشترین تعداد شهید در کل منطقه رودبارقصران و لواسانات را به میهن عزیزمان تقدیم نموده که این تعداد شهید فقط در زمان جنگ به شهادت رسیده‌اند و همه ساله بمنظور گرامیداشت یاد شهدا و احترام به خانواده‌های این عزیزان یادواره ای تحت عنوان شهدای امامه برگزار می‌گردد.
نقشهٔ زبانی استان تهران، رنگ سبز تیره زبان مازندرانی، رنگ سبز روشن گویش‌های فارسی-مازندرانی (تجریشی، لواسانی و دماوندی)، رنگ زرد زبان فارسی
امامه - کوچه شهید محمد بابایی لواسانی
خور العدید

مکان در 23x15px|border |alt=|link= قطر
| خور العدید خور العدید | خور العدید خور العدید |
| --- | --- |
تپه‌های شنی در خورالاعواد که در سال ۲۰۰۴ عکس برداری شده است.: تپه‌های شنی در خورالاعواد که در سال ۲۰۰۴ عکس برداری شده است.
مختصات: ۲۴°۳۷′۴۸″شمالی ۵۱°۱۷′۴۶″شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۶۳۰°شمالی ۵۱٫۲۹۶°شرقی﻿ / 24.630; 51.296: مختصات: ۲۴°۳۷′۴۸″شمالی ۵۱°۱۷′۴۶″شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۶۳۰°شمالی ۵۱٫۲۹۶°شرقی﻿ / 24.630; 51.296
شهرداری: الوکره شهرداری
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۰۵ کیلومتر مربع (۲۷۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۵): جمعیت (۲۰۱۵)
 • کل: ۷
خور العدید، (به عربی: خضر العدید؛ همچنین املای خور العدید و خور العدید) یک سکونتگاه و جزوه خلیج فارس است که در شهرداری الوکراه در جنوب شرقی قطر، در مرز با عربستان سعودی واقع شده است. برای انگلیسی زبانان محلی به عنوان "دریای داخلی" شناخته می‌شود. در گذشته شهر کوچکی را در خود جای می‌داد و به عنوان مرکز یک اختلاف ارضی طولانی مدت بین شیخ جاسم بن محمد آلثانی و شیخ زاید بن خلیفه آل نهیان خدمت می‌کرد. در حال حاضر یک مقصد توریستی بزرگ برای قطر است. این منطقه در سال ۲۰۰۷ ذخیره طبیعت اعلام شد. قطر گنجاندن بالقوه خور العدید را به عنوان میراث جهانی به یونسکو پرتاب کرده است اما در حال حاضر تنها فهرست آزمایشی را اشغال می‌کند.
تاریخ > تسویه حساب و درگیری‌های بعدی

منطقه خور العدید نقطه اصطکاک بین قطر و عربستان کنونی و امارات متحده عربی (امارات متحده عربی) بوده است. خور العدید در قرن نوزدهم به عنوان پناهگاه دزدان دریایی از امارت ابوظبی (اکنون بخشی از امارات متحده عربی) بود. اعضای قبیله بنی یاس در سه نوبت مختلف مهاجرت کردند و در این منطقه سکنی گزیدند: ۱۸۳۵، ۱۸۴۹ و ۱۸۶۹. بر اساس یک مرور تاریخی از خوارالعدید نوشته شده توسط دولت بریتانیا در هند، «در سال ۱۸۳۶، الکوبیسات، بخش از بنی یاس، تحت رهبری شیخ خادم بن نهمان، به دلیل تمایل به اجتناب از عواقب برخی دزدی‌های دریایی اخیر، از ابوظبی جدا شدند و خود را در عدید مستقر کردند. در سال ۱۸۴۹، جدایی تازه ای رخ داد، به دنبال آن. با یک بازگشت اجباری دوم؛ در نهایت، در سال ۱۸۶۹، حزبی به رهبری شیخ بوتی بن خادم دوباره در عدید مستقر شد و از وفاداری خود به دولت مادری خودداری کرد. شاید برجسته‌ترین آنها در میان مهاجران در سال ۱۸۳۵، دزد دریایی جاسم بن جابر بود که خدمه اش به آنجا ملحق شدند. ساکنان شرق قطر از دزدان دریایی خوارالعدید در غارت کشتی‌های آنها در سواحل ابوظبی حمایت کردند و در نتیجه یک نیروی دریایی بریتانیا در سال ۱۸۳۶ برای مقابله با اقدامات دزدی دریایی به این شهرک اعزام شد. انگلیسی‌ها به روسای شهرهای بزرگ قطر دستور دادند که فوراً از ارسال تدارکات برای دزدان دریایی خودداری کنند و به آنها دستور دادند که قایق‌های دزدان دریایی را تصرف کنند. علاوه بر این، نیروی دریایی بریتانیا یکی از کشتی‌های دزدان دریایی را آتش زد. در نتیجه جاسم بن جابر در سپتامبر ۱۸۳۶ به دوحه نقل مکان کرد. شیخ ابوظبی پس از دریافت موافقت بریتانیایی‌ها در ماه مه ۱۸۳۷، که می‌خواست جداشدگان را مجازات کند، نیروهای خود را برای غارت شهرک خوارالعدید فرستاد. در جریان این رویداد ۵۰ نفر از ساکنان آن کشته شدند و خانه‌ها و استحکامات آن برچیده شد. انگلیسی‌ها ادعا می‌کنند که «مسلیمی و میانه‌روی که وی [شیخ] از پیروزی خود استفاده کرد، جداشدگان را وادار به بازگشت به ابوظبی کرد». در سال ۱۸۶۹، قبیله بنی یاس بار دیگر از ابوظبی جدا شد تا در خور العدید به رهبری شیخ بوتی بن خادم مستقر شوند. بر اساس توصیفی که مدتی پس از این مهاجرت از خور العدید ارائه شد، حدود ۲۰۰ نفر از قبیله بنی یاس که در مجموع ۳۰ کشتی مروارید در اختیار داشتند، در این مستعمره زندگی می‌کردند. این منطقه به خوبی محافظت می‌شد و دارای یک قلعه کوچک با دو برج در مرکز شهر بود.
کنترل عثمانی

شبه جزیره قطر در اواخر سال ۱۸۷۱ پس از آن که شیخ جاسم بن محمد آل ثانی که به عنوان حاکم این شبه جزیره شناخته می‌شد، کنترل را در ازای حفاظت از شیخ‌های بحرین و ابوظبی به دست گرفت و موافقت کرد پرچم عثمانی را در کاخ خود پرواز دهد. در ژانویه ۱۸۷۲ قطر به‌طور رسمی به عنوان استانی در نجد در امپراتوری عثمانی گنجانیده شد و شیخ جاسم به عنوان کایماکم (فرماندار فرعی) خود منصوب شد. بر اساس یادداشتی بریتانیایی که در سال ۱۸۷۹ توسط آدولفوس واربرتون مور مور نوشته شده است، «در اوت ۱۸۷۳ آن هاعثمانی‌ها توسط سرپرست مقیم خلیج فارس گزارش شدند که تا آنجا که مرزهای اودید بر تمام سواحل گوتور نفوذ برقرار کرده‌اند». به نوبه خود، بوتی بن خادم، شیخ بنی یاس در خوارالعدید، نه تنها مطلقاً از تسلیم شدن در برابر ابوظبی خودداری کرد، بلکه اظهار داشت که مردم او در عدید در حق خود هستند و از قطر و قطر مستقل هستند. عثمانی‌ها محدودیت‌های سرزمینی مستعمره از راس‌الهالا، در میانه راه تا وکره در قطر، به‌طور پیوسته در امتداد ساحل جنوبی از طریق اودید تا نقطه‌ای در کنار جزیره سر بنی یاس امتداد دارد. او همچنین ادعای جزیره دالما و سایر جزایر داخل آن مدار را داشت. وی اظهار داشت که این سرزمین خانه باستانی آل کوبیسات بوده است. او سپس اعتراف کرد که شیخ جاسم به او پیشنهاد پرچم ترکیه را داده بود، اما آن را رد کرد و گفت که تحت حمایت بریتانیا است. ارتباطات بین مقامات انگلیسی نشان می‌دهد که شایعات مبنی بر برافراشتن پرچم عثمانی در روزهای جمعه توسط شیخ بوتی‌بن خادم ادامه داشت. این شایعات بعداً با بیانیه‌های آتی که برافراشتن گهگاه پرچم عثمانی در خور العدید را تأیید می‌کند، صحت پیدا کرد. در ژوئن ۱۸۷۳ شیخ زاید بن خلیفه آل نهیان ابوظبی به ساکن سیاسی بریتانیا در خلیج فارس نامه نوشت و درخواست مجوز برای آغاز حمله دریایی به خور العوید را کرد اما از سوی دولت بریتانیا رد شد. بار دیگر در نوامبر ۱۸۷۴ درخواست اجازه کرد، اما به او گفته شد که دولت بریتانیا نمی‌تواند اجازه چنین دادرسی را بدهد. او ادعا کرد که به تازگی نامه‌هایی از مقامات محلی عثمانی دریافت کرده است که ادعا می‌کنند خُر الُوُد تحت حفاظت آن‌ها قرار دارد.
حوادث دزدی دریایی

اندکی پس از اینکه شبه جزیره تحت کنترل عثمانی قرار گرفت، دولت بریتانیا در موارد متعدد عثمانی‌ها را به دلیل کوتاهی در جلوگیری از انجام اقدامات دزدی دریایی در سواحل خور العدید مورد توبیخ قرار داد. در یادداشت آدولفوس واربرتون مور آمده است: "در طول تابستان ۱۸۷۶ افزایش قابل توجهی از اقدامات دزدی دریایی در امتداد ساحل گوتور مشاهده شد." نمونه‌های انتخابی داده شده است: "در ماه اوت شایعه ای به ساکنین رسمی رسید، مبنی بر اینکه یکی دیگر از گروه‌های بنی هژیر یک قایق متعلق به غواصان مروارید عمان را در عدید توقیف کرده است." "در همان ماه رئیس ابوثبی شکایت کرد که دو قایق او که در خلیج عدید لنگر انداخته بودند از ساحل مورد حمله قرار گرفتند که یک نفر زخمی شد و یک نفر کشته شد." «دوباره در ماه اوت، بخشی از بنی هجیر، که در عدید، تحت فرمانروایی شیخ سلیم بن شافعی سکونت داشتند، از آن بندر سوار شدند و به قایق متعلق به گوتور حمله کردند که از آن ملکی به ارزش نماد سیفرائو بود. svg400 غارت شد." یادداشت بریتانیا همچنین به فرار قبیله بنی یاس در سال ۱۸۶۹ از شیخ ابوظبی و اسکان مجدد خورالعدید اشاره می‌کند. در این یادداشت در مورد پاسخ شیخ به فرار آنها آمده است: در رابطه با این مخالفان، سرهنگ پرایدو (۱۶ سپتامبر ۱۸۷۶) نوشت: "رئیس ابوظبی، اگرچه به‌طور طبیعی از فرار افراد قبیله خود خشمگین شده بود، اما در تمام مدت با اعتدال و بردباری قابل ستایش رفتار می‌کرد؛ و اگرچه با مراجعه‌های مکرر به این اقامتگاه، همچنان به ادعاهای خود را در مورد اودید بیان کند، او هرگز سعی نکرده است آنها را با هیچ اقدامی که ممکن است مغایر با تعهدات معاهده او تلقی شود، اجرا کند. من شک ندارم که اگر سؤال مورد بحث صرفاً بین رئیس ابوثبی و افراد قبیله نسوز او باشد، ممکن است بدون هیچ مشکلی رضایت بخش ترتیب داده شود، اما با این واقعیت که رئیس عودید در اختیار دارد تا حدی پیچیده است. پرچم ترکیه ای که او گه گاه به اهتزاز درمی‌آورد و گمان می‌رود که اگر تلاشی برای اجبار او انجام شود داوطلبانه خود را تحت حمایت آن قرار می‌دهد. علاوه بر برافراشتن پرچم عثمانی (در کنار پرچم تروسال)، مشخص شد که شیخ خورالعدید سالانه ۴۰ تا ۵۰ دلار خراج از طریق شیخ جاسم به عثمانی‌ها در حدود سال ۱۸۷۷ می‌پرداخت. اگرچه خوارالعدید تا آن زمان احتمالاً برای دو تا سه سال تحت حمایت عثمانی بود، به غیر از گروه کوچکی از مقامات عثمانی که برای حل و فصل شرایط آمده بودند، هیچ حضور عثمانی در روستا وجود نداشت که بتوان از آن صحبت کرد. این غیبت عمدتاً به محدودیت در دسترس بودن آب آشامیدنی منطقه نسبت داده شد.