قایق بسته
تجارت و روزنامه‌نگاری

دریافت اطلاعات در سریع‌ترین زمان ممکن - چه در مورد جزئیات تجارت، بازارهای خارجی، تصمیم‌گیری، مشارکت‌های حرفه ای، اسناد تجاری، قراردادهای حقوقی، نامه‌های شخصی و اخبار سیاسی، دولتی و نظامی- برای تجارت قرن ۱۹ اهمیت فوری داشت. صنعت و تجارت تمهیدات ویژه‌ای برای شکست دادن رقبای خود انجام دادند تا کشتی‌های بادبانی، به‌ویژه کشتی‌های بسته‌بندی که در تجارت بسته‌بندی فعالیت می‌کردند، به‌عنوان بزرگراه اطلاعاتی مرکزی عصر ظهور کنند و همچنین برای توسعه روزنامه‌نگاری.
به عنوان مثال، در اواخر ژانویه ۱۸۴۰، کشتی آمریکایی هنری زودتر از موعد مقرر وارد شد و برای رساندن اخبار از قاره برای خوانندگان مشتاق آمریکایی، رقابت را شکست داد. مورنینگ هرالد (نیویورک)، اول فوریه، در صفحه اول، گزارش داد: «اخبار خارجی که امروز داده می‌شود بسیار مهم است. دیروز بعد از ظهر، حدود سه و نیم، در این دفتر یک ساعت کامل قبل از هر روزنامه دیگری از روزنامه‌های وال استریت، اخبار را دریافت کردیم. - و تا ساعت پنج ما یک ضمیمه صادر کردیم، تا جمعیت عظیمی را که دفتر ما را احاطه کرده بودند راضی کنیم، یکی از کلیپرهای ما ساعت ۱۰ شهر را ترک کرد و ساعت حدود یک سوار بر پاتریک هنری خارج از بار شد.»[نیازمند منبع]</link>
این خبر با عنوان «ده روز بعد از انگلستان—بسیار مهم» تبلیغ می‌شد و شامل مقالاتی دربارهٔ آمادگی‌های جنگ توسط روسیه، ازدواج ملکه ویکتوریا در آن ماه، جلسات پارلمان و اتاق فرانسه و سخنرانی پادشاه فرانسه بود.
«با ورود پاتریک هانری، کاپیتان دلانو، ما فایل‌های زیادی از روزنامه‌ها و نشریات انگلیسی دریافت کردیم، به دلیل اینکه ۲۵ لندن، ۲۶ از لیورپول و ۲۳ از پاریس… نه کمبریج و نه استقلال در ۲۶ ام منتشر شده بودند. دسامبر، پاتریک هنری یک دویدن خوب از ۹ روز تا ۳۸ را پشت سر گذاشت، جایی که در ۴مین بار، بادهای قوی غربی را تجربه کرد، که از آن زمان بدون تغییر غالب شد.»
بهبود در سرعت این ارتباطات برای بسیاری از فعالیت‌های تجاری، مالی و کشتیرانی حیاتی بود - اطلاعات سریع‌تر باعث شد سرمایه سریع‌تر حرکت کند و مستقیماً بر تجارت جهانی تأثیر بگذارد.
در سال ۱۸۴۰، پاتریک هنری در میان بیست کشتی بسته قایقرانی در مسیر نیویورک-لیورپول، و به ویژه یکی از سریع‌ترین کشتی‌ها بود. با این حال، سفرهای رفت و برگشت کوتاه به سرعت بستگی نداشت، بلکه به تغییر برنامه بستگی داشت. کارایی ممکن است با سخت‌تر کردن برنامه‌ها بهبود یافته باشد، اما همین ممکن است تاخیرها و اشتباهات قضاوت را تشدید کند.
برای کشتیرانی به سمت غرب، خطر فاجعه بالا بود. نزدیک به یک بسته از هر شش بسته در سرویس از بین رفته است. این بدان معناست که از هر۶۰۰۰ عبور، حدود ۲۲ مورد به چنین شکسته‌هایی ختم شده است. بیش از ۶۰۰ کشتی بریتانیایی، از همه نوع، هر ساله در بین سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۳۵ و ۱۸۴۱ و ۱۸۴۲ مفقود شدند. تلفات جانی این حوادث بین ۱۴۵۰ تا ۱۵۶۰ متغیر بود.
در زمان اولین سفر کشتی پاتریک هنری، در سال ۱۸۳۹، کاپیتان‌های بسته خطرات بیشتری را علیه رقبای خود به عنوان کشتی‌های بخار شروع کردند. در واقع بیشتر کشتی‌های غرق شده در دوره ای اتفاق افتاد که رقابت بین بادبان و بخار سخت‌ترین بود. از نقطه نظر انتقال پست، تجارت و روزنامه‌نگاری، این روند بسیار نگران کننده بود.
بین سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۷ کمتر از ۲۱ کشتی حامل پست در مسیر اقیانوس اطلس شمالی گم می‌شدند - به‌طور متوسط هر سال دو کشتی. دو تا از کشتی‌ها بسته‌های فالموث و دو کشتی بخار و ۱۷ کشتی بسته‌های قایقرانی آمریکایی بودند. هشت کشتی در مسیر نیویورک-لیورپول، دو کشتی در مسیر بوستون-لیورپول، دو کشتی در مسیر نیویورک-لندن، و پنج کشتی در مسیر نیویورک-هاور بودند. شش تا از کشتی‌ها ناپدید شدند و با تمام افراد گم شدند. قابل توجه است که از هر سه غرق دو کشتی در ماه‌های نوامبر تا فوریه رخ می‌دهد، که نشان می‌دهد کاپیتان‌های بسته خطرات بسیار سنگینی را انجام داده‌اند، به خصوص در طول کشتیرانی سخت زمستانی. تنها اقدام پیشگیرانه برای اطمینان از انتقال اطلاعات تجاری محکم در سراسر اقیانوس اطلس، ارسال موارد تکراری بود. این در دوره شیفت بسیار معمولی بود. کپی‌ها همچنین ارسال سریع‌ترین اطلاعات ممکن را تضمین کردند.
در دهه اول پس از ظهور سرویس کشتی بخار ماوراء اقیانوس اطلس، بیشتر نامه‌ها - به ویژه به سمت شرق - هنوز توسط کشتی‌های بادبانی حمل می‌شد.

حتی اگر اندازه بسته‌های قایقرانی به‌طور قابل توجهی افزایش یابد، سرعت سرویس آنها از روند پس از معرفی کشتی‌های بخار در این مسیر در اواخر دهه ۱۸۳۰ پیروی نکرد. پس از سال ۱۸۳۵، به نظر می‌رسد هیچ نشانه ای از بهبود سرعت وجود ندارد.
پدیده دیگری که نشان می‌دهد بسته‌های قایقرانی در حال از دست دادن قدرت خود در تجارت درجه یک - پست، حمل و نقل خوب و مسافران کابین - بودند، این بود که آنها دیگر مانند دهه ۱۸۳۰ به وقت‌شناسی تاریخ‌های قایقرانی اهمیت نمی‌دادند. اگر قابلیت اطمینان یک سرویس کشتی پستی با منظم بودن دریانوردی و سوابق ایمنی سنجیده شود، عملکرد بسته‌های قایقرانی آمریکایی در اواسط دهه ۱۸۴۰ به‌طور قابل توجهی کمتر از چنین انتظاراتی بود.