stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علیرضا کاوه
بازخوردها

اصغر یوسفی نژاد در ماهنامهٔ فیلم از انتشار کتاب گونهٔ سینمایی، لحن و نظام ارزشی به‌عنوان نخستین گام در نظریه‌پردازی بومی سینمایی در ایران یاد کرد.  پرویز جاهد در سینما چشم که به‌وسیلهٔ انتشارات اچ اند اس میدیا در لندن منتشر می‌شود به نظریه رنگین کمان در این کتاب اشاره کرد که ژانرها را با رنگ مقایسه می کند.
محمد جعفری در ابتدای مقاله‌اش با نام «گونه‌ها، قالب‌ها و سبک‌ها» در شمارهٔ ۱۶ ماهنامهٔ سینمایی فیلم امروز به استقبال گسترده از آثار کاوه اشاره می‌کند.
مصطفی عزیزی در صفحهٔ اینستاگرامو تلگرام خود از انتشار هفت گونه سینما به‌عنوان پژوهشی سترگ در ژانرشناسی سینمایی نام‌برد. حسن حسینی، در رونمایی ویراست دوم چنین سیاه آینه‌ای این کتاب را توصیفی همراه با تجربهٔ شخصی و درونی در مورد ژانر سینمایی نوآر دانست.
غلامعباس فاضلی در «پرده سینما» کاوه را نظریه‌پرداز سینما توصیف کرد. فاضلی «هفت گونه سینما» را خاستگاه عشق ازلی ما به سینما دانست. انتشارات روزنه‌کار کتاب بینندهٔ فیلم را نخستین کتاب در زمینهٔ نظریه‌پردازی در مورد تماشاگران در سینما معرفی کرد. خبرگزاری ایبنا، در مورد کارهای کاوه خبر انتشار کار کرد و در مورد تقسیم‌بندی سینمایی مصاحبه‌ای با وی انجام داد.
ساسان گلفر
در مقاله‌ای در ماهنامهٔ تجربه شماره ۱۰ دوره جدید، مرداد ۱۴۰۱ نظریات کاوه در مورد ژانر سینمایی را ابهام‌زدایی از مفهومی مهم می‌نامد.
مصاحبه‌ها

بهرام بیضایی منتشر شده در کتاب بهرام بیضایی و وقتی همه خوابیم انتشارات نیلا.
ژان میشل فرودون، سردبیر وقت کایه دو سینما در مورد ژانر سینمایی و فیلمفارسی. تصاویری از این مصاحبه در صفحهٔ یوتیوب علیرضا کاوه منتشر شده‌است.
خسرو دهقان در مورد کتاب گونهٔ سینمایی، لحن و نظام ارزشی منتشر شده در صفحهٔ تلگرامی «هفت گونه سینما»
مسعود فراستی، برنامهٔ سینما/جشنواره قسمت شش ۱۳۸۵
فرزاد مؤتمن، برنامه سینما/جشنواره شبکهٔ پنج سیما بخش شش منتشر شده در کتابی به‌همین نام از انتشارات سروش ۱۳۸۷.
حسن حسینی، در مورد فیلم امیلی (ژونه -۲۰۰۱) برنامهٔ سینما چهار شبکهٔ چهار سیما ۱۳۸۹
علیرضا محمودی در مورد نظریهٔ ژانر سینمایی
حسن حسینی، با موضوع سینما و پسااستعماری برنامهٔ شب سینما شبکهٔ چهار سیما ۱۳۹۷ منتشر شده در آپارات.
تحصیلات

علیرضا کاوه دانش‌جوی احمد الستی، در رشتهٔ کارشناسی ارشد سینما در دانشگاه هنر تهران، و شاگرد بهرام بیضایی بوده‌است.
او هم‌چنین در دوره‌های آموزشی حضوری به استادی جاناتان روزنبام، در مدرسه ملی سینما و پل شریدر، ورنر هرتسوگ، آناتول لیتواک در انجمن سینمای جوانان ایران، ویکتور پرکینز … در دانشگاه هنر تهران بوده‌است.
او در دوره‌های مجازی استادانی چون دیوید لینچ، داستین هافمن، ناتالی پورتمن نیز شرکت کرده‌است.
رائول خیمنز

رائول آلونسو خیمنز رودریگس (اسپانیایی: Raúl Alonso Jiménez Rodríguez‎؛ زاده ۵ مهٔ ۱۹۹۱) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است که برای باشگاه فولام بازی می‌کند.
باشگاه فوتبال العین

۹۷۶ باشگاه رنگ قرمز را برگزید. در سال ۱۹۷۸ العین به مراکش رفت تا در یک تورنمنت شرکت کند. تیم  اندرلخت بلژیک هم در این رقابت‌ها حضور داشت. اعضای تیم به شدت مجذوب رنگ پیراهن این تیم شدند. ایده‌ی انتخاب رنگ ارغوانی برای باشگاه به مالک باشگاه ارائه شد و با تحسین وی روبرو شد و پس از آن رنگ ارغوانی رنگ پایه و اصلی باشگاه قرار گرفت.
در لوگو یا نشان باشگاه العین  از ۳ رنگ ارغوانی ، طلایی و سفید  استفاده شده است. نشان از بالا دو ستاره‌ی طلایی رنگ دارد که به معنای قهرمانی  در ۲ دوره از  لیگ قهرمانان آسیا می‌باشد.  داخل لوگو در قسمت  بالایی  نام باشگاه با دو زبان انگلیسی و عربی نوشته شده است. در وسط نشان تصویر قلعه جاهلی نمایان است که در منطقه‌ی  العین امارات قرار دارد. و در قسمت پایین تاریخ تاسیس باشگاه حک شده است.
بازیکنان برجسته

نشات اکرم
یاسر القحطانی
ناصر الشمرانی
سبیت خاطر
عمر عبدالرحمان
کایو لوکاس فرناندز
فابیو لیما
مارکوس برگ
تسوکاسا شیوتانی
کودجو لابا
فرهاد مجیدی
مربیان برجسته

میلیان میلیانیچ
آماریلدو تاوارز دا سیلویرا
چیچی
میلان ماچالا
وینفرید شفر
کیکه فلورس
زلاتکو دالیچ
ارنان کرسپو
لئوناردو ژاردیم
لالجین

| لالجین لَلین | لالجین لَلین |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: همدان
شهرستان: بهار
بخش: لالجین
نام(های) دیگر: لَلین، لالون
نام(های) پیشین: لاچین
سال شهرشدن: ۱۳۶۵
مردم: مردم
جمعیت: ۱۵٬۹۴۶ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۳٪ (۵سال)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۷۳۱ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: سیدرضا موسوی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۳۴۵۲ ۰۸۱
وبگاه: شهرداری لالجین
شناسهٔ ملی خودرو: ۲۸ - ***ط**
کد آماری: ۱۴۷۲
  لالجین  روی نقشه ایران ۳۴°۵۸′۲۳″شمالی ۴۸°۲۸′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۹۷۳۱°شمالی ۴۸٫۴۷۸۱°شرقی﻿ / 34.9731; 48.4781   :   لالجین  روی نقشه ایران ۳۴°۵۸′۲۳″شمالی ۴۸°۲۸′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۹۷۳۱°شمالی ۴۸٫۴۷۸۱°شرقی﻿ / 34.9731; 48.4781   
 :  
لالِجینْ (لاله‌جینْ) شهر لالجین یکی از شهرهای شمالی استان همدان است که در بخش لالجین شهرستان بهار واقع شده است. این شهر در طول جغرافیایی ۴۸ درجه و ۲۸ دقیقهٔ شرقی و عرض جغرافیایی ۳۴ درجه و ۵۸ دقیقهٔ شمالی قرار گرفته و ۱۷۳۱ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.
برپایهٔ سرشماری سال ۱۳۸۵ خورشیدی، لالجین جمعیتی بالغ بر ۱۴٬۶۸۹ نفر را در خود جای داده و بخش لالجین با وسعت ۵۰۸ کیلومتر مربع و جمعیت ۴۴٬۵۶۸ نفربه عنوان دومین شهر شهرستان بهار شناخته می‌شود. قحطی سال۱۲۵۰ و شورش مردم علیه غلامعلی خزایی (خان وقت) در سال ۱۳۳۱ خورشیدی از وقایع مهم این شهر محسوب می‌شود.
لالجین در محاورات مردم استان همدان اغلب به‌صورت «لَلین» و «لالون» تلفظ می‌شود. لالجین در ۵ کیلومتری بهار و ۱۸ کیلومتری همدان قرار گرفته است.
وجه تسمیه

به اعتقاد برخی از محققان، نام کنونی شهر لالجین تغییریافتهٔ واژهٔ «لاچین» است که نام پرنده‌ای شکاری و عنوان یکی از قبیله‌های ترک بوده است. از همین روی به احتمال زیاد در گذشته قبیلهٔ مذکور این منطقه را برای سکونت برگزیده و ساکن آن شده است. به همین جهت شهر لالجین به این نام مشهور گشته و به‌عنوان سرزمین ترکان لاچین شناخته شده است. شهری به نام لاچین در جمهوری آذربایجان است که از سال ۱۹۹۲تا ۲۰۲۰ ارمنستان آن را اشغال کرده بود ولی جمهوری آذربایجان آن را درسال ۲۰۲۰آزاد کرد. به اعتقاد برخی مورخان، گروهی از قبیله ترک لاچین در قرن ۱۱میلادی از جنوب ترکمنستان به هند و آذربایجان مهاجرت کردند که از شاخص‌ترین افرادی که از قبیله لاچین هند هستند بیدل دهلوی شاعر بزرگ سبک هندی است. همین‌طور قبیله لاچین شهرهایی را در آذربایجان مانند لالجین در همدان و لاچین در جمهوری آذربایجان ساختند.
به اعتقاد گروهی دیگر از محققان، واژهٔ لاله‌جین (لالجین) از دو بخش «لاله» و «جین» تشکیل یافته است. جین پسوند مکان برای برخی از شهرها و روستاهای استان همدان نظیر توی‌جین، دیوجین، فارس‌جین، گنده‌جین و وفرجین است؛ برهمین اساس، لاله‌جین (لالجین) به معنای آبادی لاله است.
به اعتقاد برخی از اهالی شهر، لشکر چنگیزخان مغول به هنگام گذر از همدان وارد لالجین شده و گروهی از اهالی این شهر را به چین فرستاده تا از هنرمندان آن سرزمین سفالگری را بیاموزند. این افراد پس از آموختن سفالگری به لالجین برگشته‌اند و از همین روی این روستا «لاله‌چین» نام گرفته است.
اما «لاله‌جین» تحریر و تلفظ فارسی نام این شهر بوده و نام صحیح آن به شکل ترکی آذری یعنی «لَلین» یا «لالون» است. اهالی لالجین نام شهر خویش را «لَلین» تلفظ می‌کنند؛ اما مردم غیربومی به ویژه اهالی بهار نام این شهر را از دوران کهن به صورت «لالون» تلفظ کرده‌اند. در اصل هر دو اصطلاح «للین» و «لالون» تلفظ یک کلمه با دو لهجهٔ متفاوت است.
مردم لالجین > جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۵٬۹۴۶ نفر (۴٬۱۱۵ خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۳۵ | ۲٬۴۶۸ | —     |
| ۱۳۴۵ | ۲٬۸۴۳ | ۱۵٫۲٪+ |
| ۱۳۵۵ | ۴٬۰۸۱ | ۴۳٫۵٪+ |
| ۱۳۶۵ | ۸٬۲۶۱ | ۱۰۲٫۴٪+ |
| ۱۳۷۵ | ۱۱٬۹۳۶ | ۴۴٫۵٪+ |
| ۱۳۸۵ | ۱۴٬۶۸۹ | ۲۳٫۱٪+ |
| ۱۳۹۰ | ۱۵٬۴۹۱ | ۵٫۵٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۱۵٬۹۴۶ | ۲٫۹٪+ |
برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن مرکز آمار ایران، جمعیت لالجین در نخستین سرشماری رسمی ایران در سال ۱۳۳۵ خورشیدی بالغ بر ۲٬۴۶۸ نفر بوده که این تعداد در سال ۱۳۴۵ خورشیدی به ۲٬۸۴۳ نفر، در سال ۱۳۵۵ خورشیدی به ۴٬۰۵۱ نفر، در سال ۱۳۶۵ خورشیدی به ۸٬۲۶۱ نفر و در سال ۱۳۷۵ خورشیدی به ۱۱٬۹۳۶ نفر افزایش یافته است.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی، جمعیت لالجین در این سال بالغ بر ۱۴٬۶۸۹ نفر بوده که از این تعداد، ۷٬۵۹۲ نفر مرد و ۷٬۰۹۷ نفر زن بوده‌اند؛ همچنین برپایهٔ همین سرشماری، شمار افراد باسواد این شهر ۱۱٬۰۳۱ نفر و شمار افراد بی‌سواد ۲٬۴۹۰ نفر بوده است.
جمعیت لالجین پس از سال ۱۳۲۹ خورشیدی روبه افزایش نهاده است؛ به گونه‌ای که بیش‌ترین میزان رشد جمعیت این شهر مربوط به سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ خورشیدی است که طی این مدت جمعیت لالجین سالیانه به‌طور میانگین ۴٫۵ درصد افزایش یافته است. رشد جمعیت این شهر در بیست سال گذشته کاهش یافته است.
مردم لالجین > زبان گویش و تبار

ساکنین لالجین به لهجه‌ای خاص از زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند که نسبتاً با گویش مردم آذربایجان متفاوت بوده و از نظر لحن تکلم به ترکی قشقایی‌های استان فارس و ترکی شاهسونی استان‌های قم و مرکزی نزدیک است. [نیازمند منبع]
مردم لالجین > پیشینه سکونت

برطبق اسناد به‌دست آمده از حفاری‌های چهارراه مرکزی لالجین، همچون سنگ قبرهای متعلق به قرن پنجم هجری که هم‌اکنون در موزهٔ تپهٔ هگمتانهٔ همدان نگهداری می‌شوند، پیشینهٔ استقرار و سکونت در این ناحیه، فراتر از سدهٔ پنجم هجری است.
آب و هوا

شهر لالجین ایستگاه مستقل هواشناسی نداشته و تنها ایستگاه باران‌سنجی در این شهر ایجاد شده است. البته باتوجه به نزدیکی لالجین به ایستگاه‌های هواشناسی همدان و بهار که اختلاف چندانی از لحاظ فاصله و ارتفاع باهم ندارند، میانگین دمای سالانهٔ منطقه ۱۰٫۵ درجهٔ سانتی‌گراد بالای صفر است که میانگین بیش‌ترین دمای سالانه مربوط به تیرماه با ۲۴ درجهٔ سانتی‌گراد بالای صفر و میانگین کم‌ترین دمای سالانه مربوط به دی‌ماه با ۵ درجهٔ سانتی‌گراد زیر صفر است. میانگین روزهای یخبندان منطقه نیز ۱۳۶٫۳ روز بوده که از آذرماه آغاز شده و تا فروردین ادامه می‌یابد.
مالکیت

چهار دانگ از کل زمین‌های لالجین متعلق به خان لالجین (غلامعلی خزایی) بوده و دو دانگ دیگر آن نیز به نصرت‌الملک علی‌خان پسر رستم‌خان قراگزلو تعلق داشته است. نصرت‌الملک این دو دانگ را مهریهٔ همسرش زبیده (دختر فتحعلی شاه) قرار داد.
امروزه دو دانگ سهم نصرت‌الملک علی‌خان پسر رستم‌خان قراگزلواز شهر لالجین موقوفه بوده و این امر مشکلات بسیاری را در پی داشته است؛ البته سازمان اوقاف و امور خیریه، مدرک معتبری مبنی بر موقوفه‌بودن زمین‌ها به مسئولان و معتمدان این شهر (از جمله شورای شهر لالجین) ارائه نکرده است.
کشاورزی

شهر لالجین در دشت نسبتاً همواری واقع شده و روخانهٔ قوری‌چای در شمال و رودخانهٔ یکه‌چای در جنوب آن جریان دارد. این منطقه از لحاظ آب‌های زیرزمینی بسیار غنی بوده و ساکنان آن به ایجاد چاه‌های عمیق و نیمه‌عمیق روی آورده‌اند.
موتورهای آب موجود در پیرامون لالجین، آب موردنیاز کشاورزی در این منطقه را فراهم آورده و اغلب ساکنان به کشت انگور یاقوتی، جو، چغندرلبویی، سیب‌زمینی، و گندم بنفش اشتغال دارند. پیش‌تر آبیاری باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی شهر از طریق چشمه‌ها، رودخانه‌ها و کاریزها صورت می‌گرفته که هنوز هم برخی از کاریزهای تاریخی مربوط به دورهٔ صفویه در شمال و شمال غرب شهر دیده می‌شوند.
پیشینه

لالجین در طول تاریخ دو بار به‌شدت ویران گشته است؛ یکی در حمله مغول‌ها و دیگری در یورش افغان‌ها. یورش افغان‌ها به سرکردگی محمود افغان از رئیسان طایفهٔ غلجایی که در اواخر دورهٔ صفویه به شهرهای بزرگ و کوچک ایران همچون اصفهان، قزوین و کاشان تاخته و به کشتار و چپاول مردم پرداختند، ویرانگرتر از سایر موارد بوده است؛ چراکه هنوز هم کلمات اوغان (افغان) و ازبک در ذهن سالخوردگان تداعی ترس را به همراه دارد.
علاوه بر مغول‌ها و افغان‌ها، لالجین توسط مردآویج و خوارزمشاه نیز ویرانی‌هایی را بر خود دیده است؛ به گونه‌ای که راوندی در راحةالصدور راجع به همدان و روستاهای پیرامون آن می‌نویسد:
خوارزمشاه در سال ۵۹۰ ه‍.ق به دارالملک همدان رسید و عراقیان را که در همدان استقرار یافته بودند، خوار و خاکسار داشت… و آثار آبادانی نگذاشت و لشکر از دهات خاک برگرفتند و در میان دیزج و قاسم‌آباد کوشک‌ها بنا کردند.
حمدالله مستوفی در نزهةالقلوب راجع به لالجین می‌نویسد:
همدان ولایتش پنج ناحیت دارد. اول فریوار در حوالی شهر است تا دو فرسنگی (در سمت اسدآباد) هفتاد و پنج پاره دیه است و شهرستانه و لالجین و فخرآباد و قاسم‌آباد و کوشک‌باغ و… از حساب فریوار است.
آن‌گونه که از نوشتهٔ مستوفی برداشت می‌شود، لالجین در سدهٔ هشتم هجری از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین دهستان‌های منطقهٔ همدان به‌شمار می‌رفته است؛ چراکه نویسنده تنها به نام لالجین و چهار روستای بزرگ دیگر از میان ۷۵ روستای بخش فریوار اشاره کرده است.
عموم مردم لالجین جایگاه پیشین این شهر را سمت شمال و شمال غربی آن می‌دانند؛ چنانچه هنوز هم در این منطقه از شهر به هنگام کند و کاو زمین، آثاری از تنور، چاه، خشت و سفال به‌دست می‌آید. به اعتقاد برخی از محققان، لالجین قدیم در سمت جنوب غربی شهر امروزی قرار داشته است؛ البته ریش‌سفیدان این مطلب را تأیید نکرده و منطقهٔ مذکور را خرابه‌های روستای موسی‌آباد (میس‌یووا) می‌دانند؛ به‌طوری که در تاریخ مفصل همدان نیز از این روستا سخن به میان آمده است.
موسیاباد از آبادی‌های قدیم است که تقریباً نهصد سال قبل وجود داشته و از وجود محدثان و علما بهره‌مند بوده است. «ابوالعباس احمد بن محمد موسیابادی» از راویان قرن پنجم و «ابوعبدالله حسین بن جعفر بن حمدان موسی‌آبادی واعظ» از علمای قرن پنجم… منسوب به آنجاست.
انتخاب به‌عنوان شهر جهانی سفال

بهمن نامور مطلق معاون صنایع دستی و هنرهای سنتی کشور از انتخاب لالجین به عنوان شهر جهانی سفال خبر داد و افزود: در راستای ارسال پرونده‌های این دو شهر (لالجین و مشهد) به شورای جهانی صنایع دستی، داوران این شورا اردیبهشت ماه سال۱۳۹۵ازشهرهای مشهد و لالجین بازدید کردند و داوری خود را ارائه دادند و نتایج آن را برای کارشناسان عالی شورای جهانی صنایع دستی ارسال کردند. پس از بررسی‌های نهایی و اعلام نظر رؤسای چهار منطقه اروپا، آمریکای لاتین، آمریکای شمالی و آفریقا، خوشبختانه طبق نامه‌ای از سوی خانم غدا هیجاوی رئیس منطقه آسیا و اقیانوسیه و بر اساس اعلام رسمی دفتر رئیس شورای جهانی صنایع دستی، مشهد به عنوان شهر جهانی سنگ‌های قیمتی و لالجین به عنوان شهر جهانی سفال انتخاب شد.
نگارخانه

شهبانو فرح پهلوی در دیدار از یک خانواده روستانشین لالجین در سال ۱۳۵۴
خانه‌ای مسکونی
یک اتاق پذیرایی.
دانش‌آموزان یک کلاس.
غروب لالجین.
کشاورزی در لالجین.
شبیه‌خوانی در لالجین.
سفالگر با چرخ سفالگری
کارگاه سفالگری
نقشهٔ شهر لالجین
دانشگاه پیام نور لالجین.
کتابشناسی لالجین

بررسی تأثیر واردات محصولات چینی بر محصولات سفالی لالجینسیدهادی موسوی و فریا مخابری؛ همایش رویکردهای علمی و عملی برای ارتقاء صنعت سفال و سرامیک (آبان ۱۳۹۲)، دانشگاه پیام نور، همدان: ۱۳۹۲
بررسی مختصر سفالینه‌های لالجینِ چمنِ اَنداجین، مصطفی رضایی، ایراندخت ماهیگیر و مریم سیفی، همایش رویکردهای علمی و عملی برای ارتقاء صنعت سفال و سرامیک (آبان ۱۳۹۲)، دانشگاه پیام نور، همدان: ۱۳۹۲
بررسی مسائل صنعت سفالگری در ایران (مورد بررسی: مسائل سفالگری لالجین)، مختار مهدی‌زاده، پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه هنر، تهران: ۱۳۶۳
پژوهش در خصوص هنر سفالگری لالجینسازمان میراث فرهنگی کشور: ۱۳۷۲
تاریخ مفصل همدان، احمد صابری‌همدانی، نشر شاکر، قم: ۱۳۸۲
تکنیک و فرهنگ سفالینهٔ لالجین، عباسعلی رسولی، (پایان‌نامه کارشناسی ارشد) دانشگاه ۱۳۷۵
سفالگری در لالجین، مصطفی صدیق‌ایمانی و اصغر کریمی، نشریه هنر و مردم؛ دورهٔ جدید، ش ۱۳
سفالگری در همدانحبیب‌الله ندیمی، مجله تماشا؛ دوره ۶، ش ۲۷۶، بیستم شهریور، تهران: ۱۳۵۵
سفالگری لالجین (پایان‌نامه لیسانس)؛ حسین رشیدیان‌حصاری؛ دانشگاه تهران، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، تهران: ۱۳۴۹
سفالینه‌های لالجین پایان‌نامه لیسانس)؛ فروغ جاوید؛ دانشگاه تهران، دانشکده هنرهای زیبا، تهران:۱۳۵۲
طرح توسعه و عمران جامع شهر لالجین. چاپ اول، تاریخ؟
طرح مطالعاتی بخش لالجین، ص. ۱، بخشداری لالجین: دی ۱۳۷۶
طرح نهایی کانون سفالگری در لالجین، محمدرضا صدفی- جواد میرشکرایی: ۱۳۵۲
کوزه‌گران لالجین(پایان‌نامه کارشناسی ارشد)؛ رضا هاشمی، دانشگاه تهران، دانشکده هنرهای زیبا، تهران: ۱۳۴۹
لعاب کاشی سفالمهدی انوشفر و عربعلی شروه، نشر جاودان خرد، تهران: ۱۳۸۵
لَلین (لالجین) شهر هنرجواد حسینقلی‌پور، هفته‌نامهٔ سینا، همدان: ۱۳۸۷
مطالعه شناختی خوشه سفال لالجین، سایت اینترنتی اطلاع‌رسانی خوشه‌های کسب وکار
نقش و نگار سفالینه‌های لالجین، هوشنگ پورکریم، مجله هنر و مردم، دورهٔ جدید، شمارهٔ ۳۹ و ۴۰، دی - بهمن ۱۳۴۴
اسرا درمانجی‌اوغلو

| اسرا درمانجی‌اوغلو | اسرا درمانجی‌اوغلو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ دسامبر ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال)
ملیت: ترکیه
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۸—اکنون
اسرا درمانجی‌اوغلو (به ترکی استانبولی: Esra Dermancıoğlu) یک بازیگر اهل ترکیه است. وی در روز ۷ دسامبر ۱۹۶۸ میلادی در ترکیه متولد شد.او درس خود را در کشورهای اروپایی به اتمام رساند. بعد از اتمام درسش به ترکیه بازگشت و به سینمای ترکیه معرفی شد و در نهایت فعالیت هنری‌اش را از سال ۲۰۰۸ آغاز کرد. او در سریال‌هایی همچون سدهٔ باشکوه: کوسم و گناه فاطماگل چه بود؟ ، روزی روزگاری در چوکوروا  ایفا نقش کرده‌است. همچنین وی در سال ۲۰۱۵ در سریال غنچه‌های زخمی در نقش زهرا حضور داشت.
آثار

فاطماگل : مقدس(2010-2012)
ماه پيكر : جنت كالفا(2015-2016)
غنچه هاي زخمي :زهرا(2016-2018)
روزگاراني در چكوروا: بهيجه(2018-2021)
عشق بدون حد و مرز : آسیه لتو / کایاتان(۲۰۲۳-۲۰۲۴)
فلات ایران

| فلات ایران | فلات ایران |
| --- | --- |
نقشهٔ توپوگرافی فلات ایران و پیوستگی آن با آناتولی در غرب و هندوکش و هیمالیا در شرق: نقشهٔ توپوگرافی فلات ایران و پیوستگی آن با آناتولی در غرب و هندوکش و هیمالیا در شرق
موقعیت: آسیای غربی (شامل: قفقاز)، آسیای مرکزی و آسیای جنوبی
بلندترین نقطه  – elevation: هندوکش ۷٬۸۱۰ متر
طول: ۲٬۰۰۰ کیلومتر
Area: ۳٬۷۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع
فلات ایران فلاتی با مساحت ۳٬۷۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع واقع در ایران، افغانستان و پاکستان است ولی شامل کشورهای دیگری نیز از جمله ارمنستان، جمهوری آذربایجان، ترکمنستان، تاجیکستان، ترکیه ، عراق و مناطقی از قفقاز جنوبی و گرجستان نیز می‌شود. کشور ایران با مساحت ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومتر مربع تقریباً نیمی از وسعت فلات ایران است.
جغرافیا

این فلات افزون‌بر ایران کنونی شامل قسمت‌هایی دیگر مانند افغانستان در شرق و بلوچستان در جنوب‌شرقی و قسمتی از فرارود (ماوراءالنهر) در شمال شرقی و قفقاز در شمال‌غربی می‌باشد. فلات ایران از رشته‌کوه‌های زاگرس در شمال‌غربی تا رشته کوه سلیمان در مشرق امتداد دارد و از شمال به قفقاز و دریای کاسپی و تمام امتداد آمودریا تا سرچشمهٔ آن رودخانه و از جنوب به خلیج فارس و دریای عمان محدود می‌شود و به این ترتیب بین دره‌های حاصلخیز فرات و دجله از یک طرف و از سوی دیگر رودخانهٔ سند فلات مرتفعی به شکل مثلث وجود دارد که از اطراف توسط کوه‌ها و ارتفاعات بزرگ محاصره شده است. این کوه‌ها عبارت است از رشته‌کوه البرز که از آرارات در شمال‌غربی فلات جدا و پس از طی امتداد جنوب دریای خزر به کوه بابا یکی از شاخه‌های هندوکش منتهی می‌شود و دنبالهٔ آن به کوه هیمالیا می‌پیوندد و در مغرب کوه‌های کردستان یا زاگرس که به خط مورب متوجهٔ مشرق فلات می‌گردد و رشته‌های مختلف آن با کرانه‌های خلیج فارس و دریای عمان موازی است، در طرف مشرق این فلات سه رشته‌کوه از شمال به طرف جنوب به موازات کوه‌های سلیمان قرار دارد.
این فلات در آسیای جنوبی، آسیای جنوب غربی و قفقاز گسترده شده است و از سرزمین‌های کم‌ارتفاع مجاور خود قابل تمایز است. این منطقه، زیستگاه اقوام ایرانی و محدودهٔ اصلی کشور ایران در دوره‌های مختلف تاریخی بوده است.
آب و هوا

آب و هوای فلات ایران خشک و زمستان آن سرد و خشک و تابستان آن بسیار گرم و سوزان است. در زمستان در نواحی مسطح فلات گه‌گاه درجهٔ حرارت تا چند درجه زیر صفر را نشان می‌دهد. اما این حالت در نواحی کوهستانی همیشه دیده می‌شود. بادهای منظمی از خارج فلات به سوی این سرزمین جریان دارد. یکی باد شمال‌غربی و دیگر باد جنوب‌شرقی، باد شمال‌غربی که از آمریکای شمالی برمی‌خیزد، پس از عبور از مدیترانه و سوریه وارد فلات ایران می‌شود و راه هندوستان را در پیش می‌گیرد. باد جنوب‌شرقی از اقیانوس هند می‌وزد و به خط مورب بر جهت خلاف باد شمال‌غربی فلات را طی می‌کند. باد فوق در بهار و تابستان و باد شمال‌غربی در پاییز و زمستان شدت بیشتر دارد و در هر دو صورت باعث تولید جریان‌های سریع و تند می‌گردد؛ در برخی از نواحی فلات بادهای ویژه‌ای وجود دارد که از میان آن‌ها از همه معروف‌تر باد ۱۲۰ روزهٔ سیستان است. سرعت حرکت این باد در ساعت به ۶۰ کیلومتر می‌رسد. در غرب فلات ایران بارش حدود ۵۰۰ الی ۶۰۰میلیمتر هست ودر شمال غرب فلات ایران بارش ۲۵۰ الی ۵۰۰میلیمتر و شمال فلات ایران که سرزمین‌های جنوبی خزر می‌باشد که یک تضاد بزرگ ایجادشده بارش‌های بسیاری حدود ۱۲۰۰تا ۱۵۰۰میلیمتر ودر مازندران ۹۰۰میلیمتر و جنوب شرق فلات ایران ۵۰تا۱۱۰ میلیمتر وجنوب ۱۵۰ میلیمتر بارش وجود دارد
دگرگونی‌های اقلیمی

این منطقه از دیدگاه هواشناسی یکی از مناطق بسیار پویای جهان به‌شمار می‌آید که اقلیم آن را برآیند اندرکنش جبههٔ پر فشار سیبری، بادهای غربی مدیترانه‌ای و بادهای موسمی اقیانوس هند (مونسون) کنترل می‌کند.
هرگونه تغییر در عملکرد، شدت و موقعیت مکانی این سازوکارها سبب تغییر در میزان رطوبت و ورود ریزگردها به فلات ایران و ناحیهٔ میان‌رودان می‌شود.
رخداد تغییرات اقلیمی در منطقه در قالب دوره‌هایی با ریزگرد فراوان از پنج‌هزار سال پیش تاکنون نشان می‌دهد؛ که افول تمدن‌هایی چون تمدن اکد، تمدن اور سوم، امپراتوری ایلام، پادشاهی ماد، شاهنشاهی هخامنشی، پادشاهی پارت یا اشکانی، شاهنشاهی ساسانی و حکومت صفوی با دوره‌های شاخص خشکی در منطقه هم‌زمان بوده است.
رودخانه‌ها

تنها رودخانه قابل کشتیرانی بین سند و فرات رودخانه کارون است که تنها ۱۸۰ کیلومتر آن مورد استفاده قرار می‌گیرد. این رودخانه از زردکوه بختیاری جاری می‌شود و از همان رشته کوه رودخانه دیگری به نام زاینده‌رود نیز سرچشمه می‌گیرد که باعث آبادانی اصفهان می‌شود. جهت حرکت این رود بر خلاف رود کارون که به جنوب می‌رود و به اروندرود می‌ریزد شمال اصفهان است وَ به مرداب گاوخونی می‌ریزد. رودخانه ارس یکی دیگر از رودخانه‌های فلات ایران است که در شمال‌غربی این سرزمین خط سَرحَدی را بین ایران و روسیه تشکیل می‌دهد. طولانی‌ترین رودخانه‌های داخلی ایران قزل‌اوزن نام دارد که در قدیم آماردیس خوانده می‌شد. این رودخانه پس از آن‌که در نزدیکی پل منجیل هشترود وارد آن می‌شود نام سفیدرود به خود می‌گیرد و در مشرق رشت وارد دریای مازندران /کاسپین می‌شود. سرچشمهٔ آن هزارچشمه است. رودخانه دیگر تَجَن نام دارد که به‌دلیل عبور از هرات، هریرود نیز نامیده می‌شود و کَشَف‌رود یکی از متفرعات آن است. رود مزبود در شمال مشهد به هریرود می‌ریزد، هیرمند یا هیلمند رودخانه دیگری در مشرق ایران است که در قدیم آن را اتیماندر (Etymander) می‌گفتند. (همان‌جا) این رودخانه از کوه بابا در افغانستان سرچشمه می‌گیرد و وارد دریاچه هامون می‌شود. سرحد شمال‌شرقی فلات ایران در قدیم رودخانه آمودریا در آسیای میانه بوده است. این رودخانه از فلات تبت سرچشمه می‌گیرد و در قدیم به دریای خزر می‌ریخت؛ ولی امروز پس از طی قوسی در اطراف بدخشان متوجه شمال‌غربی شده و به دریاچه آرال می‌ریزد.
در ادوار قدیم، اطراف سطح فلات ایران دریای عظیمی قرار گرفته بود که امروز بقایای آن به صورت دریاچه‌های کوچک و بزرگ با آب شور باقی مانده است. از این قبیل دریاچه‌ها می‌توان سه دریاچهٔ وان (در خاک ترکیه) و سوان (در خاک ارمنستان) و ارومیه را در سمت مغرب فلات اشاره کرد.
دریاچه‌ها

از بین سه دریاچهٔ مَزبور، دریاچهٔ ارومیه بزرگ‌تر و مهم‌تر است. یکی دیگر از دریاچه‌های این فلات دریاچه مهارلو در جنوب شیراز و دیگر دریاچه نیریز در شمال‌شرقی همان شهر است. دریاچه نیریز به دو بخش تقسیم می‌شود. یکی به نام دریاچه نرگس و دیگر موسوم به دریاچه طشت و بین این دو قسمت جزیرهٔ کوچک علی‌یوسف قرار دارد. در سمت مشرق فلات، دریاچهٔ بزرگ سیستان یا هامون دیده می‌شود، سطح آن به تناسب زیادی و کمیِ آب آن متفاوت است و در زمستان این سطح به حداقل خود می‌رسد. رودخانهٔ هیرمند به آن می‌ریزد و در هنگام پُرآبی اضافه آب این دریاچه توسط رودخانهٔ شلاق وارد گودزره می‌گردد. در کرمان دریاچه‌ای وجود دارد به نام جزموریان (جازموریان) که رودخانهٔ بمپور به آن می‌ریزد. دریاچه مهم دیگر این فلات عبارت است از دریاچه قم یا حوض سلطان و باتلاق گاوخونی و دریاچه گهر دورود در ارتفاع ۲۳۵۰ سطح دریا در کوهستان اشترانکوه.
مرز شمالی ایران چنان‌که یاد شد دریای کاسپین / خزر است. گستردگی این دریاچه در ادوار گوناگون تاریخی پیوسته متفاوت بوده و رو به کاستی گذاشته است. حوزه شمالی آن بر اثر رسوبی که رودخانه ولگا در آن تولید می‌کند عمق کمتری دارد. اما در عوض حوزهٔ جنوبی این دریاچه عمیق است. (همان‌جا)
کوه‌ها

بلندترین قلهٔ فلات ایران، تیریچ میر با بلندیِ ۷٬۶۹۰ متر در پاکستان واقع است.
در شمال‌شرقی رشته‌کوه کپه‌داغ قرار دارد که در ترکمنستان و خراسان شمالی قرار دارد.
رشته‌کوه سلیمان در منتهی‌الیهِ شرقی فلات ایران واقع است.
رشته‌کوه هندوکش نیز در شرق فلات ایران واقع شده است.
کوه‌های جنوبی و شرقی فلات، آهکی و رشته‌کوه زاگرس از سنگ خارا تشکیل شده است.
رشته‌کوه البرز که از آرارات در شمال‌غربی فلات جدا و پس از طی امتداد جنوب دریای خزر /کاسپین به کوه بابا یکی از شاخه‌های هندوکش منتهی می‌شود و دنبالهٔ آن به کوه هیمالیا می‌پیوندد.
در مغرب، کوه‌های زاگرس که به خط مُوَرب متوجه مشرق فلات می‌گردد و رشته‌های مختلف آن با کرانه‌های خلیج فارس و دریای عمان موازی است. در شرق این فلات، سه رشته‌کوه از شمال به طرف جنوب به مُوازات کوه‌های سلیمان قرار دارد.
کوه‌ها > زمین‌شناسی

فلات ایران، سرزمین مرتفعی است در نیمکرهٔ شمالی. این فلات بخشی از صفحهٔ اوراسیا به حساب می‌آید، و بخش کوچکی در صفحهٔ عربستان قرار دارد. اوراسیا بخشی از پوستهٔ زمین است که شامل قاره‌های آسیا و اروپا می‌شود.
ایران در ۳۰۰ میلیون سال پیش

یک طراح علمی ایتالیایی به نام ماسیمو پالوتینو بر اساس مطالعات و شبیه‌سازی رایانه‌ای، موقعیت کشورهای فعلی جهان را در ۳۰۰ میلیون سال پیش تصویر کرده است. در این نقشه، قاره بزرگ پانگه‌آ را می‌بینیم که در اقیانوس پانتالاسا واقع شده است. آنچه در این نقشه از همه بیشتر جلب توجه می‌کند، سه تکه بودن پهنه سرزمینی ایران زمین در آن دوران است. قسمت مرکزی و شرق ایران در آن دوران در نیمکره شمالی زمین، قسمت غرب و جنوب غربی ایران در نیمکره جنوبی و قسمت شمال غربی و آذربایجان به صورت تکه مجزایی در سوی دیگری از خلیج کاسپین بر کناره اقیانوس تتیس قرار داشته است. تأیید چنین نظریه‌ای از سوی دانشمندان زمین‌شناس و دیرینه‌شناس با اتکا به فسیل‌های یافت شده و نیز جهت میدان مغناطیسی در سنگ‌ها می‌باشد.