معوذتین

المعوذتان (به عربی: المعوذتين) عبارتی عربی به معنای "دو محافظ" یا "دو دعا برای حفاظت" است و به دو سوره آخر قرآن اشاره دارد: سوره 113 (الفلق) و سوره 114 (الناس). این دو سوره به این نام خوانده می‌شوند زیرا در هر دو سوره از واژه "عاذ" (به معنای "حفاظت" یا "پناه") در عبارتی استفاده شده است که در هر دو سوره وجود دارد: "قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ... مِنَ ..." (بگو: من به پروردگار ... پناه می‌برم از ...). همچنین، این دو سوره به طور متوالی در قرآن آمده‌اند، هر دو بسیار کوتاه هستند و شباهت‌های اضافی از نظر سبک دارند و به طور کلی به عنوان دعاهایی برای درخواست حفاظت خداوند از شرور یا بیماری‌ها عمل می‌کنند. برخی در سنت اسلامی ادعا کرده‌اند که این دو سوره نیز همزمان با یکدیگر به محمد وحی شده‌اند.
برخی از محققان استدلال کرده‌اند که محتوا و سبک المعوذتان "کاملاً متفاوت" از سایر بخش‌های قرآن است. همچنین، جایگاه المعوذتان در قرآن به نظر می‌رسد که در سال‌های اولیه اسلام مورد بحث بوده است، زیرا این دو سوره به همراه سوره فاتحه (اولین سوره از نسخه عثمانی که امروزه استفاده می‌شود) در نسخه ابن مسعود، یکی از یاران محمد، وجود ندارد. گنجاندن این دو سوره ممکن است منعکس‌کننده مأموریت کمیته عثمانی برای ایجاد یک متن کاملاً قانونی بوده باشد.
| معوذتین | معوذتین |
| --- | --- |
 تصویری از قرآنی خطی مربوط به سال ۱۸۷۴ میلادی که «سوره فلق» و «سوره ناس» در آن به عنوان دو سوره انتهایی قرآن ذکر شده‌است.:  تصویری از قرآنی خطی مربوط به سال ۱۸۷۴ میلادی که «سوره فلق» و «سوره ناس» در آن به عنوان دو سوره انتهایی قرآن ذکر شده‌است.
کاربرد: کاربرد
معنای اصطلاحی: دو سوره ناس و فلق که از تعویذ‌ها هستند
معنای فارسی: دو پناه‌گاه
قدمت کاربرد: صدر اسلام
تعداد کاربرد در قرآن: ۱۷ (از روی ریشه)
پر اهمیت نزد: تمام فِرق اسلام
کاربرد: علوم قرآنی و تفسیر
این مقاله درباره یک برداشت دینی از اسلام است ولی علم تجربی متکی به تجربه های دریافتی از حواس پنج گانه و اندیشه اثبات پذیر با یاری همین حواس پنجگانه میباشد این مقاله بدلیل نبود امکان تجربه برای همه انسانها تنها میتواند کاربردی در معرفی یک نگاه دینی داشته باشد و ارزش علمی دیگری ندارد
معوذتین یا معوذتان (به معنای دو تعویذ) عنوانی قرآنی است که به دو سوره فلق و ناس اطلاق می‌شود. این دو سوره به دلیل اینکه محمد، پیامبر اسلام، آن‌ها را به عنوان تعویذ (دعایی که انسان را از چشم‌زخم و آسیب‌ها حفظ می‌کند) معرفی کرده، به این نام مشهور شده‌اند. هر دو سوره با عبارت «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ…» به معنای «پناه می‌برم به پروردگار» آغاز می‌شوند.
با وجود اینکه نام این دو سوره به صورت مثنی «معوذتین» ذکر شده، اما در میان مفسران، هیچ‌کدام از این دو سوره به تنهایی به عنوان «معوذة» خوانده نشده است. درباره مکی یا مدنی بودن این دو سوره نیز اختلافاتی وجود دارد؛ به‌طور کلی سه روایت، این سوره‌ها را مدنی و نه روایت آن‌ها را مکی دانسته‌اند. همچنین، برخی روایات دینی نشان می‌دهند که این دو سوره با هم نازل شده‌اند.
در منابع اسلامی آمده است که محمد، پیامبر اسلام، زمانی که توسط جادو بیمار شد، به کمک این دو سوره از بستر بیماری برخاست. اما در روایات تفسیری، عبدالله بن مسعود، صحابی پیامبر، این دو سوره را جزئی از قرآن نمی‌دانست که با مخالفت گسترده‌ای روبرو شد. برخی مفسران این نظر او را معتبر و برخی نامعتبر دانسته‌اند. در روایات شیعه، او به دلیل این دیدگاه مورد انتقاد قرار گرفته است. همچنین گزارش شده که امام جعفر صادق در نمازهایش این دو سوره را قرائت می‌کرده و بر جزئی بودن آن‌ها از قرآن صحه گذاشته است. در مقابل، یزید بن هارون، از علمای اهل سنت، کسانی که این دو سوره را جزئی از قرآن نمی‌دانند، تکفیر کرده است.
پیامبر اسلام معوذتین را از بهترین تعویذها می‌دانست و در روایات آمده است که او حسن و حسین، نوه‌هایش، را با این دو سوره تعویذ می‌کرد. همچنین منابع شیعه و سنی از پیامبر نقل کرده‌اند که هر کس سوره‌های فلق و ناس را بخواند، گویی تمامی کتاب‌های پیامبران الهی را خوانده است. کفعمی نیز گفته است هر کس این دو سوره را در شب قرائت کند، از شر جن و وسوسه‌های شیطان ایمن خواهد بود و اگر این سوره‌ها بر گردن کودک بسته شوند، او نیز از شر جن و شیاطین در امان خواهد بود.