stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سینمای ایران
چالش‌ها > دوران جمهوری اسلامی > چالش حجاب اسلامی و برخورد با جنس مخالف

موضوع پوشش سر کاراکترهای زن در سینمای ایران در تنهایی یا در حضور محارم، از هنگام اجباری‌سازی حجاب اسلامی پس از انقلاب ۱۳۵۷ در این کشور، به یکی از دغدغه‌های اصلی کارگردان‌ها و تهیه‌کنندگان ایران تبدیل شد. شماری از فیلم‌های ایرانی که در یک تا دو سال پس از انقلاب اسلامی به ساخت رسیدند، چون که هنوز حجاب اجباری نگردیده بود، با همان روش پیش از این انقلاب فیلمبرداری شدند اما هنگامی که فیلم‌ها برای اکران رفتند، حجاب تبدیل به خط قرمز سینمای جمهوری اسلامی شد و بسیاری از این فیلم‌ها، از جمله مرگ یزدگرد توقیف شدند. گروهی از کارگردان‌های ایرانی اعلام کردند که برای تماشاگر فیلم، به هیچ وجه طبیعی و باورپذیر نیست که زنان با روسری خوابیده و جلوی شوهر یا پدرشان در خانه، حجاب کامل داشته باشند. در کل، پس از انقلاب، تلاش شد تا پوشش سر زنان در فیلم‌ها طبیعی جلوه داده شوند.
کارگردانان ایرانی اما راه‌هایی برای گریز از حجاب اجباری داشته‌اند و در نمونه‌ای از گونه‌هایی از کلاه بهره بردند. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، با محدودیت‌های شرعی و عرفی که برای طبیعی نشان‌دادن نقش زن مانع‌هایی ساخته بودند، بهره‌گیری از بازیگران زن‌پوش (مرد) در سینما و تئاتر مطرح گردید. چرایی بازی کردن مردها در نقش زن در سینمای پس از انقلاب ۱۳۵۷، شامل موردهای وابسته به حجاب و برخورد بدنی با مردان بوده است. برخورد فیزیکی زنان با مردان یکی از چالش‌های قابل توجه در دوران جمهوری اسلامی بوده است. بر پایهٔ فتوا (بیان حکم اسلامی توسط فقیه) مرجع‌های تقلید شیعه، دیدن موی زن توسط مردان نامحرم، حرام بوده است. با توجه به این فتوای عمومی میان مراجع، گاهی کارگردان‌ها برای آن که به شخصیت زن فیلم خود روسری نپوشانند، موی او را کامل تراشیده‌اند. کلاه‌گیس نیز کم‌کم به ترفندی برای حذف حجاب تبدیل شد اما مسئولان فرهنگی دورهٔ جمهوری اسلامی گفتند که کلاه‌گیس نمی‌تواند یک ترفند برای دور زدن حجاب شود. گروهی از کارگردان‌های ایرانی نیز با دستکاری تدوین و فیلم‌نامه، به گونه‌ای تغییر ایجاد کرده‌اند که چالش‌های حجاب را دور بزنند. عباس کیارستمی که اعلام داشت در دورهٔ فیلمسازی در ایران یادگرفته بود که چگونه از سانسورها پیشگیری کند، فیلم‌نامهٔ خود را به روشی می‌نوشت که نیاز نشود یک زن را تنها در خانه یا در کنار همسرش نمایش دهد که حجاب نیز دارد.
زنان

بنیان‌گذاری‌های انقلابی پس از انقلاب ۱۳۵۷، از جمله دادگاه‌های انقلاب، با داشتن اختیارهایی نامحدود به تشکیل پروندهٔ قضایی برای بیشتر بازیگرها و خوانندگان زن پیش از این انقلاب دست زدند. آن‌ها که از دستورهای دینی اثر گرفته بودند، صرفِ بودن بی‌حجاب زن‌ها در اثرهای هنری را جرم دانستند و برای آن گروه از زنان که در شماری از فیلم‌های دارای صحنه‌هایی چون هم‌آغوشی و برهنگی بودند، حکم‌هایی در اندازهٔ اعدام قائل می‌شدند. اما در مواردی حتی از شماری درخواست گردید که دارایی خود را ببخشند. پاکسازی تقریباً همهٔ بازیگران زن مهم سینمای پیش از این انقلاب، به جز کسانی همانند پروانه معصومی، شهلا ریاحی، حمیده خیرآبادی، مهین شهابی، فخری خوروش و جمیله شیخی بعدها با نقدهایی در رسانه‌ها روبرو گردید.
بر پایهٔ گزارشی در دویچه وله فارسی، نظام جمهوری اسلامی تلاش کرد تا از کارزار «اخلاقی» ضد «زن کافه»، که در جامعهٔ ایران نیز دارای چهره‌ای منفی بود، نهایت بهره‌گیری تبلیغاتی را داشته باشد و رسانه‌های دولتی این دوره، «زن کافه» را الگوی زنان مدرن و آگاه به‌شمار آوردند و در سویی دیگر، آن را مقابل «زن شایستهٔ مسلمان» گذاشتند. در نخستین محصول‌های سینمای اسلامی که از سال ۱۳۶۰ ساختشان آغاز گردید، تقریباً نشانی از زن‌های جامعه، دیده نشده است. اما کمی بعد، جمهوری اسلامی، زنان را نیز دوباره به سینما وارد ساخت؛ زنی که الگویی شایسته خوانده شد. بر پایهٔ همین گزارش، «این موجود نه از گوشت و پوست، بلکه از مشتی ارزش‌های کلی «اخلاقی» ساخته شده است. بیش از آنکه انسانی زنده باشد، الگوی رفتار و اسوهٔ اخلاق است. زن باید آیت پاکدامنی و مهربانی و فداکاری باشد و سنگین‌ترین سختی‌ها و بی‌عدالتی‌ها را با بردباری تحمل کند».
آمار > نخستین‌ها

نخستین فیلمبردار ایرانی: میرزا ابراهیم خان عکاس باشی (۱۲۷۹)
نخستین سینمای ایرانی: گراند سینما (۱۳۰۵)
نخستین فیلم صامت ایرانی: آبی و رابی، اوانس اوگانیانس (۱۳۰۹)
نخستین فیلم ناطق ایرانی: دختر لر، اردشیر ایرانی (۱۳۱۲)
نخستین فیلم دوبله فارسی: دختر فراری، اسماعیل کوشان (۱۳۲۵)
نخستین کارگردان زن ایرانی: شهلا ریاحی، فیلم مرجان (۱۳۳۵)
نخستین مجله سینمایی ایرانی: ستاره سینما (۱۳۳۲)
نخستین جایزه جایزه خرس نقره‌ای از جشنواره برلین: طبیعت بی جان (۱۳۵۴)
نخستین جایزه دوربین طلایی از جشنواره کن: بادکنک سفید (۱۳۷۴)
نخستین جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن برای فیلم طعم گیلاس (۱۳۷۶)
نخستین جایزه شیر طلایی جشنواره ونیز: دایره (۱۳۷۹)
نخستین جایزه خرس طلایی از جشنواره برلین: جدایی نادر از سیمین (۱۳۹۰)
نخستین جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی زبان برای فیلم جدایی نادر از سیمین
نخستین جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان برای فیلم جدایی نادر از سیمین (۱۳۹۰)
در سال ۱۳۱۲ خورشیدی، اردشیر ایرانی، اولین فیلم ناطق فارسی‌زبان را به نام دختر لر در بمبئی کشور هندوستان ساخت. استقبالی که از این فیلم شد، مقدمات ساخت فیلم‌های ایرانی دیگر را فراهم کرد. اولین سینمای همگانی در ایران را میرزا ابراهیم خان عکاس‌باشی در سال ۱۲۸۳ خورشیدی برابر با ۱۹۰۴ میلادی، افتتاح کرد. سپس مهدی خان روسی سالنی را در خیابان علاءالدوله و سپس در خیابان لاله‌زار افتتاح کرد. اما اولین سالن رسمی و حرفه‌ای سینمای ایران که به‌طور منظم فیلم پخش می‌کرد، در سال ۱۳۰۵ خورشیدی به نام گراند سینما و به دست علی وکیلی در تهران ساخته شد. در سال ۱۳۰۸ خورشیدی نیز چند سالن سینما در تهران ساخته شد. از آن جمله سینما «ایران» در لاله‌زار، سینما «مایاک»، و سینما «سپه» که ظرفیت بیش از ۱۱۰۰ نفر را داشت. خان بابا معتضدی (متولد ۱۲۷۱ خورشیدی در تبریز) در سال ۱۳۰۷ به عنوان نخستین فیلم‌بردار حرفه‌ای و نیز به عنوان یک سینمادار، فعالیت‌های بسیاری انجام داد. وی در سال ۱۳۰۸ خورشیدی فیلم‌برداری نخستین فیلم سینمایی در ایران با نام آبی و رابی به کارگردانی اوانس اوهانیانس را انجام داده است.
آمار > سینماها

| سال | بلیت‌ها | درآمد | منبع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۶۴ | ۷۷٫۱ | ۵۶۲٫۶ |  |
| ۱۳۶۵ | ۷۸٫۲ | ۶۷۱٫۴ |  |
| ۱۳۶۶ | ۸۰٫۳ | ۷۲۱٫۰ |  |
| ۱۳۶۷ | ۷۶٫۸ | ۷۵۶٫۷ |  |
| ۱۳۶۸ | ۸۰٫۵ | ۸۵۵٫۱ |  |
| ۱۳۶۹ | ۸۱٫۱ | ۱۲۰۷٫۴ |  |
| ۱۳۷۰ | ۶۶٫۶ | ۱۴۶۳٫۱ |  |
| ۱۳۷۱ | ۵۴٫۰ | ۱۵۷۴٫۱ |  |
| ۱۳۷۲ | ۵۴٫۸ | ۲۴۱۲٫۵ |  |
| ۱۳۷۳ | ۵۷٫۰ | ۲۷۹۷٫۰ |  |
| ۱۳۷۴ | ۵۲٫۵ | ۳۳۰۳٫۰ |  |
| ۱۳۷۵ | ۴۴٫۷ | ۴۴۳۹٫۵ |  |
| ۱۳۷۶ | ۳۹٫۸ | ۴۹۹۰٫۰ |  |
| ۱۳۷۷ | ۳۰٫۸ | ۶۰۳۴٫۵ |  |
| ۱۳۷۸ | ۳۳٫۸ | ۸۱۸۵٫۸ |  |
| ۱۳۷۹ | ۳۲٫۹ | ۹۴۵۱٫۹ |  |
| ۱۳۸۰ | ۲۱٫۶ | ۸۳۱۴٫۰ |  |
| ۱۳۸۱ | ۱۸٫۰ | ۸۵۲۴٫۶ |  |
| ۱۳۸۲ | ۱۳٫۲ | ۶۹۵۶٫۰ |  |
| ۱۳۸۳ | ۱۶٫۴ | ۱۰۲۵۲٫۹ |  |
| ۱۳۸۴ | ۱۵٫۱ | ۱۰۶۲۵٫۸ |  |
| ۱۳۸۵ | ۱۵٫۹ | ۱۴۵۵۷٫۴ |  |
| ۱۳۸۶ | ۱۴٫۴ | ۱۵۳۲۲٫۳ |  |
| ۱۳۸۷ | ۱۵٫۱ | ۲۰۱۹۱٫۲ |  |
| ۱۳۸۸ | ۱۸٫۱ | ۳۰۳۴۸٫۴ |  |
| ۱۳۸۹ | ۱۰٫۹ | ۲۴۶۴۲٫۷ |  |
| ۱۳۹۰ | ۱۴٫۵ | ۳۴۹۴۵٫۱ |  |
| ۱۳۹۱ | ۱۰٫۶ | ۳۲۷۱۷٫۰ |  |
| ۱۳۹۲ | ۹٫۶ | ۴۱۹۲۷٫۷ |  |
| ۱۳۹۳ | ۱۲٫۶ | ۵۵۲۸۴٫۰ |  |
| ۱۳۹۴ | ۱۳٫۳ | ۷۲۷۷۳٫۸ |  |
| ۱۳۹۵ | ۲۵٫۸ | ۱۶۹۲۷۸٫۰ |  |
| ۱۳۹۶ | ۲۲٫۸ | ۱۸۰۵۱۴٫۵ |  |
| ۱۳۹۷ | ۲۸٫۵ | ۲۵۰۷۷۲٫۰ |  |
| ۱۳۹۸ | ۲۶٫۳ | ۲۹۹۳۴۳٫۷ |  |
| ۱۳۹۹ | ۰٫۲ | ۲۳۴۲٫۶ |  |
تا سال ۱۳۹۲، ۲۴۷ سالن سینما در ایران وجود داشت که در ۶۰ شهر پراکنده بوده‌اند و در مقابل، ۱٫۰۸۱ نقطه شهری ایران فاقد سالن سینما بوده‌اند. شهر تهران و استان تهران بیشترین تعداد سینماهای کشور را دارند و این در حالی است که دو استان خراسان شمالی و کهگیلویه و بویراحمد فاقد سالن سینما هستند. در سال ۱۳۹۱ حدود ۸٫۵ میلیون نفر از سینماهای ایران بازدید کرده‌اند که به این ترتیب مشخص می‌شود که هر ایرانی هر نه سال یکبار به سینما می‌رود.
در سال ۱۳۹۷ تعداد سینماهای ایران به ۵۵۰ سالن افزایش یافته است.
آمار > پرفروش‌ترین فیلم‌ها

مقاله‌های اصلی: فهرست پرفروش‌ترین فیلم‌ها و فهرست پرفروش‌ترین فیلم‌های پویانمایی
فیلم فسیل ساختهٔ [[]] با فروش ۴۰۰ میلیاردی در سال۱۳۹۸ پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران است.
انیمیشن فیل‌شاه در اکران نوروزی ۹۷ موفق شد پس از ۷ هفته نمایش، رکورد فروش تاریخ انیمیشن ایران را بشکند و به «پرفروش‌ترین انیمیشن سینمای ایران» تبدیل شود. «فیل‌شاه» در مجموع فروش به بیش از ۸ میلیاردی در گیشه سینماها رسید.
آمار > «بهترین» فیلم‌ها

همچنین ببینید: فهرست فیلم‌هایی که برترین انگاشته شده‌اند § ایران
رأی‌گیری‌های گوناگون برای گزینش برترین فیلم‌های ایرانی نتیجه‌های گوناگونی داشته است.
مجلّهٔ فیلم
مقالهٔ اصلی: فیلم (ماهنامه سینمایی) § نظرسنجی بهترین فیلم ایرانی
سال ۱۳۸۸
گوزنها
باشو غریبه کوچک
سوته‌دلان
درباره الی
هامون
تنگنا و گاو
ناخدا خورشید
ناصرالدین‌شاه آکتور سینما
آرامش در حضور دیگران و کندو
سال ۱۳۹۸
گوزنها
ناخدا خورشید
باشو غریبه کوچک
درباره الی
هامون
جدایی نادر از سیمین
سوته‌دلان
گاو و اجاره‌نشین‌ها
کندو
فارن پالیسی
از نگاه مجله فارن پالیسی در سال ۲۰۰۹
گاو
گبه
مارمولک
نیمه پنهان
باشو غریبه کوچک
برزخی‌ها
آدم‌برفی
سنتوری
گوزن‌ها
اسکرین اینترنشنال
از نگاه نشریه اسکرین اینترنشنال در سال ۲۰۱۱
باران
روسری آبی
متولد ماه مهر
نیمه پنهان
بوی کافور، عطر یاس
سفر قندهار
آینه
عینک دودی
زمانی برای مستی اسب‌ها
باد ما را خواهد برد
اگزمینر
از نگاه نشریه واشینگتن اگزمینر در سال ۲۰۰۹
بچه‌های آسمان
باران
روزی که زن شدم
گاو
ده
رنگ خدا
آفساید
کافه ترانزیت
بی بوک
از نگاه وبگاه بی بوک در سال ۲۰۱۱
کلوزآپ
درباره الی
بچه‌های آسمان
باد ما را خواهد برد
طعم گیلاس
جدایی نادر از سیمین
بادکنک سفید
پرسپولیس
سلام سینما
بی‌بی‌سی فارسی
از نگاه تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی در سال ۲۰۱۹ (فیلم‌های پس از انقلاب)
باشو غریبه کوچک
اجاره نشین‌ها
دونده
خانه دوست کجاست
جدایی نادر از سیمین
هامون
طعم گیلاس
دربارهٔ الی
ناخدا خورشید
ناصرالدین شاه آکتور سینما
آبی و رابی (نخستین فیلم صامت ایرانی)
فروزان، «ستارهٔ سینمای پیش از انقلاب» که نام وی، تضمین‌گر فروش فیلم‌هایش شده بود.
بهروز وثوقی که دستاوردهای داخلی و فرامرزی مهمی داشته است.
منتقدان فیلم ایرانی در سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر
جعفر پناهی پس از ساخت فیلمی دربارهٔ اعتراضات ۱۳۸۸ افزون بر خروج از ایران، از کار فیلم‌سازی نیز منع شد.
پادشاهی ناپلئونی ایتالیا

با پادشاهی ایتالیا اشتباه نشود.
پادشاهی ناپلئونی ایتالیا (انگلیسی: Napoleonic Kingdom of Italy) پادشاهی در ایتالیای شمالی بود که دولت متکی امپراتوری فرانسه ناپلئون بناپارت محسوب می‌شد. این حکومت کاملاً تحت تأثیر فرانسه انقلابی بود و با شکست و سقوط ناپلئون به پایان رسید. حکومت تحت ناپلئون به عنوان پادشاه ایتالیا و نایب السلطنه به پسرخوانده‌اش اوژن دو بوآرنه حکومت می‌شد. برخی از مناطق پیه‌مونته و مناطق مدرن لمباردی، ونتو، امیلیا-رومانیا، فریولی ونتسیا جولیا، ترنتینو، تیرول جنوبی و مارکه زیر نظر این حکومت بود. همچنین ناپلئون اول بر بقیه شمال و مرکز ایتالیا در نیس، ائوستا، پیه‌مونته، لیگوریا، توسکانی، اومبریا و لاتزیو به عنوان بخشی از امپراتوری فرانسه مستقیماً حکومت می‌کرد.
یرس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Llers | Llers |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
Llers Castle: Llers Castle
  پرچمنشان:   پرچمنشان
LlersLocation in Catalonia: LlersLocation in Catalonia
مختصات: ۴۲°۱۷′۵۰″ شمالی ۲°۵۵′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۲۹۷۲۲°شمالی ۲٫۹۳۰۰۰°شرقی﻿ / 42.29722; 2.93000: مختصات: ۴۲°۱۷′۵۰″ شمالی ۲°۵۵′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۲۹۷۲۲°شمالی ۲٫۹۳۰۰۰°شرقی﻿ / 42.29722; 2.93000
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: استان خرنا
Comarca: الت امپوردا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Carles Fortiana Costa (CiU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۱٫۲۵ کیلومتر مربع (۸٫۲۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۴۲ متر (۴۶۶ فوت)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱٫۱۹۳
 • تراکم: ۰٫۰۵۶/کیلومتر مربع (۰٫۱۵/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Llersencs, Llersenques
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
وبگاه: وبگاه رسمی
یرس (به اسپانیایی: Llers) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان خرنا واقع شده‌است.
خصوصیات

یرس ۲۱٫۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٫۱۹۳ نفر جمعیت دارد و ۱۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنا نهاده: ۲۵ فروردین ۱۳۳۵ (۱۹۵۶ م) تاریخ بهره‌برداری: تیر ۱۳۳۵  
محدودهٔ فعالیت: تهران
مدیر عامل اجرایی: احمد قیومی (سرپرست)
وبگاه: www.bus.tehran.ir
شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه یکی از شرکت‌های زیرمجموعه شهرداری تهران است که در ۲۵ فروردین ۱۳۳۵ به موجب قانون تأسیس شرکت اتوبوسرانی عمومی (۱۶ بهمن ۱۳۳۱، مجلس شورای ملی) تأسیس شد. شرکت واحد در ۲۴ آذر ۱۳۳۲ با ۱۸ خط و با ریاست شهربانی آغاز به کار کرد.
نقشه خطوط اتوبوس شهر تهران، به همراه خطوط BRT و مترو و قطار حومه ای
تاریخچه

تا پیش از سال ۱۳۰۵ خورشیدی، تعدادی اتوبوس در تهران بود که به صورت انفرادی و عمدتاً مسیرهای بیرون شهر کار می‌کردند. در این سال وزارت فوائد عامه در دوران وزارت مخبرالسلطنه هدایت قراردادی با «کمپانی متفقه دانمارکی» بست که مجموعه‌ای از دو یا سه شرکت دانمارکی بود. این کمپانی متعهد می‌شد دست کم هفت خط اتوبوسرانی در تهران و شمیران راه‌اندازی کند. حمل و نقل عمومی تهران تا پیش از آن تاریخ با واگن اسبی بود که امتیاز آن را شرکتی بلژیکی در دست داشت. پانصد درشکه هم در آن تاریخ در تهران فعال بود. نخستین بهای بلیت که برای اتوبوس تعیین شد، هشت شاهی بود و کمپانی می‌بایست پنج درصد سود سالیانه خود را به دولت بپردازد.
با توسعه شهر در تهران، اتوبوسرانی به شکلی نابسامان و از هم گسیخته درآمد. اتوبوس‌ها در مالکیت افرادی بود که گاه بعضی چند نفری شریک می‌شدند اما اتوبوس‌ها عمدتاً مستقل از هم کار می‌کردند. مالکان عمده خطوط اتوبوسرانی تهران عبارت بودند از: دواچی (خط ۳)، توحیدی (خط ۶)، باقری (خط کرج) و خسروشاهی (خط ۱۵).
عطاءالملک روحی، نماینده مجلس سنا وضع اتوبوسرانی تهران را در سال ۱۳۲۹ چنین توصیف می‌کند:
«این اتوبوس‌هایی که ما داریم در زنگبار هم پیدا نمی‌شود. به منتهای کثافت و منتهای وقاحت، هم از حیث اخلاق کارکنانش و هم از حیث سازمان آن‌ها. می‌آیند یک شاسی کامیون می‌خرند و یک اتاق رویش می‌سازند. آن وقت یک میخی شلوار را پاره می‌کند، لباس را چرب می‌کند، انواع کثافت در آن هست. تمام عمله‌جات آن بی‌ادب هستند، اینها برای یک ریال کورس می‌گذارند آدم زیر می‌کنند، اینها ادب و تربیت ندارند اگر یک مسافر بیچاره یک خرده جلوتر بگوید نگهدار، آنها بنا می‌کنند بد گفتن که تو که می‌خواستی اینجا پیاده شوی، می‌خواستی اتومبیل شخصی سوار شوی».
ژتون‌های ویژه خطوط اتوبوسرانی تهران. دوره پهلوی
در ۱۶ بهمن ۱۳۳۱ "قانون تأسیس شرکت اتوبوس‌رانی عمومی" به تصویب مجلس شورای ملی رسید. تا پاییز ۱۳۳۲ صف ایستادن و نوبت گرفتن برای سوار شدن به اتوبوس رایج نبود و از آن تاریخ بود که اتوبوس سوار شدن، صفی شد. در خرداد ۱۳۳۳ ۸۶۰ دستگاه اتوبوس در تهران فعال بود و بتازگی ۱۱۰ دستگاه اتوبوس مرسدس بنز به ناوگان شهری تهران افزوده شده و ۱۲۰ دستگاه نیز خریداری شده بود. هر اتوبوس مرسدس بنز با شانزده ساعت کار روزانه بالغ بر ۲۸۴۷ ریال درآمد داشت که از این مبلغ، حداکثر مخارج روزانه آن ۱۸۰۰ ریال برآورد می‌شد.
هیئت وزیران در ۱۱ بهمن ۱۳۳۴ آیین‌نامه اجرایی قانون تأسیس شرکت اتوبوس‌رانی عمومی را در ده ماده تصویب کرد و سرانجام در ۲۵ فروردین ۱۳۳۵ شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه به عنوان نخستین شرکت سهامی اتوبوسرانی عمومی ایران با سرمایه سی میلیون تومان (سی‌هزار سهم هزار تومانی بانام) به شماره ۵۱۳۷ به ثبت رسید و محل قانونی آن در ساختمان شهرداری تهران تعیین شد.
۵۱ درصد سهام این شرکت به نام شهرداری تهران و ۴۹ درصدد باقی‌مانده به نام اتوبوس‌داران سابق تهران شد. هیئت مدیره‌ای هفت نفری نیز مسئولیت اداره این شرکت را بر عهده گرفت که سه تن از آنان از بین سهامداران خصوصی دارنده ۴۹ درصد سهام و چهار تن آنان از طرف شهرداری تهران انتخاب شدند: (تیمسار سرلشکر مهدی‌قلی علوی مقدم، رئیس شهربانی کل کشور وقت با حفظ سمت به عنوان رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل، اسدالله اکرمی، نصیر دادخواه و سرهنگ ناصر امیر نصیری). این شرکت از تیر ۱۳۳۵ با راه‌اندازی خط یک با کرایه بلیت یک ریالی خدمات اتوبوسرانی خود را آغاز کرد. سپس، به‌تدریج خطوط اتوبوسرانی موجود از بخش خصوصی تحویل گرفته شد.
فهرست خطوط فعال اتوبوسرانی

خطوط اتوبوسرانی تهران از گذشته همواره با تغییراتی همراه بود که از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۷۰ خطوط به تدریج شکل گرفتند از سال ۱۳۷۰ اتوبوسرانی دچار تحولات اساسی شد و طی سال‌های ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۴ خطوط بسیاری اصلاح یا تأسیس شد این روند در سال‌های بعد طی سال‌های ۱۳۷۷، ۱۳۷۸، ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۵ با روش‌های جدید و تلفیقی از خطوط مترو و اتوبوس پیگیری شد. در سال ۱۳۸۵ با اجرای طرح خصوصی‌سازی بر مبنا پر مسافر (درآمد بر مبنای تعداد مسافر) تعداد مسافران در خطوط عادی به شدت کاهش یافت و گرایش شهروندان به خودروی شخصی بیشتر شد. بیشترین تعداد انحلال خطوط اتوبوسرانی در فاصله سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۵ اتفاق افتاد و به‌طور کلی در این سال‌ها خطوط از حالت پیوسته و منجسم خارج شد .
یدی درق

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| یدی درق یدی درق | یدی درق یدی درق |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۹°۰۱′۵۶″ شمالی ۴۸°۱۶′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۰۳۲۲۲°شمالی ۴۸٫۲۷۳۳۳°شرقی﻿ / 39.03222; 48.27333: مختصات: ۳۹°۰۱′۵۶″ شمالی ۴۸°۱۶′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۰۳۲۲۲°شمالی ۴۸٫۲۷۳۳۳°شرقی﻿ / 39.03222; 48.27333
استان: اردبیل
شهرستان: گرمی
بخش: موران
تقسیمات کشوری: اجارود شرقی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۴۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (IRST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (IRDT)
یدی درق نام روستایی در دهستان اجارود شرقی، بخش موران، شهرستان گرمی، استان اردبیل است که طبق سرشماری نفوس و مسکن مرکز آمار ایران 7 نفر جمعیت دارد.
جیمز لومنزو

| جیمز لومنزو | جیمز لومنزو |
| --- | --- |
لومنزو در ۲۰۰۹: لومنزو در ۲۰۰۹
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۵۹ ‏(۶۶ سال)
خاستگاه: بروکلین، نیویورک، ایالات متحده
ژانر: هوی متال هارد راک گلم متال ترش متال بلوز راک راک جنوبی
پیشه(ها): بیسیست
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۸–اکنون
عضو کنونیِ: مگادث، HAIL!
عضو پیشینِ: وایت لاین، Black Label Society, Pride & Glory، اسلشز اسنیک پیت، دیوید لی راث، Lynch Mob, Clockwork, Rondinelli
وبگاه: jameslomenzo.com
جیمز لومنزو (انگلیسی: James LoMenzo؛ زادهٔ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۵۹) موسیقی‌دان آمریکایی و نوازندهٔ بیس گروه ترش متال مگادث است. او پیش‌تر عضو گروه‌هایی مانند وایت لاین و اسلشز اسنیک پیت بود و با دیوید لی راث، جان فوگرتی و ایس فریلی اجرا کرده است. لومنزو بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ نوازنده بیس گروه مگادث بود و در اوت ۲۰۲۱ به عنوان عضو برگزاری تور دوباره به گروه ملحق شد. او دوباره در ژوئن ۲۰۲۲ عضو دائمی گروه شد. خارج از موسیقی، لومنزو به‌عنوان شرکت‌کننده در بیست و یکمین فصل سریال تلویزیونی واقعیت‌نمای مسابقه شگفت‌انگیز ظاهر شد.
دختر من (فیلم ۲۰۱۸)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: لائورا بیسپوری
نویسنده: لائورا بیسپوری
بازیگران: والریا گولینو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۸ فوریه ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-0۲-۱۸) (شصت و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین)  
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
دختر من (ایتالیایی: Figlia mia) یک فیلم ایتالیایی به کارگردانی لائورا بیسپوری است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد.
آلبرتو دل ریو

| آلبرتو دل ریو | آلبرتو دل ریو |
| --- | --- |
دل ریو در راو ۲۰۱۲: دل ریو در راو ۲۰۱۲
لقب(ها): Alberto Banderas Alberto Del Rio Dorado Dos Dos Caras Dos Caras, Jr. El Dorado El Hijo de Dos Caras
قد معرفی‌شده: ۶ فوت ۵ اینچ (۱٫۹۶ متر)
وزن معرفی‌شده: ۱۱۹ کیلوگرم
زادروز: ۲۵ مهٔ ۱۹۷۷ ‏(۴۷ سال) سان لوئیس پوتوسی<
معرفی‌شده از: San Luis Potosí, Mexico
مربی(ها): Leonel Kolesni (Greco-Roman wrestling) Juan Fernández (Greco-Roman wrestling) Dos Caras (Professional wrestling) Sicodelico (Professional wrestling) FCW Training Marco Ruas (MMA)
همسر(ها): آنجلا ولکی (ا. ۲۰۱۲-ج. ۲۰۱۶)
آغاز به کار: ۰۲۰۰۰−۰۹−۲۹ ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۰
آلبرتو رودریگوئز (به انگلیسی: Alberto Rodríguez) یک کشتی‌گیر حرفه‌ای مکزیکی متولد ۲۵ می ۱۹۷۷ (میلادی) است که با نام آلبرتو دل ریو، در مسابقات کشتی حرفه‌ای شرکت می‌کند. آلبرتو برنده رویال رامبل ۲۰۱۱ و مانی این د بنک ۲۰۱۱ و ۲ بار قهرمان WWE championship بوده و دل ریو از سال ۲۰۰۰، تاکنون در این رشته فعال بوده‌است. همچنین او دو بار قهرمان سنگین‌وزن جهان شده. وی در سال ۲۰۱۴ به علت رفتار غیر حرفه‌ای از کمپانی اخراج شد اما در هل این ا سل (۲۰۱۵) بازگشت ناگهانی و مجدد وی به کمپانی داشت و توانست جان سینا را شکست دهد و کمربند قهرمانی ایالت متحده را برای اولین بار از آن خود کند. همچنین به همراه او زب کلتر هم به دبلیو دبلیو ای بازگشت و منیجر او شد. او سپس در شب بعد در راو به مصاف نویل رفت و او را شکست داد، سپس در مسابقه‌ای چهار نفره برای تعیین حریف سث رالینز به مصاف رومن رینز، دولف زیگلر و کوین اوونز رفت که رینز با پین کردن اوونز برنده این مسابقه و همچنین حریف رالینز در سروایور سریز (۲۰۱۵) شد اما با مصدومیت رالینز این مسابقه لغو شد و قرار شد ۱۶ نفر برای کسب این کمربند در مسابقات حذفی به مصاف هم بروند که دل ریو ابتدا استارداست و سپس کالیستو را شکست داد و حریف رومن رینز در مرحلهٔ نیمه نهایی شد. او در حال حاضر قهرمان جهانی در کمپانی AAA است.
الیز کریستی

الیز کریستی (زاده ۱۳ اوت ۱۹۹۰) یک اسکیت‌باز در رشته اسکیت سرعت مسیر کوتاه بریتانیایی است. او توسط نیکی گوچ هدایت می‌شد و در ماده ۱۰۰۰ متر تخصص داشت. او ده بار دارنده مدال طلای اروپا، از جمله دو عنوان کلی اروپا در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ است. در مسابقات قهرمانی جهانی ۲۰۱۷ در روتردام، او عناوین جهانی دوی ۱۰۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر را همراه با طلای کلی به دست آورد که او را به عنوان اولین زن بریتانیایی و اولین زن اروپایی که به چنین موفقیتی دست یافته است، نشان می‌دهد.
اوایل زندگی

کریستی در لیونگستون اسکاتلند در سال ۱۹۹۰ متولد شد. او برای تحصیل در دانشگاه سنت مارگارت در لیونگستون شرکت کرد. بعداً، او تحصیلات خود را در کالج لوگبورو ادامه داد و در برنامه ورزشی آموزش سطح پیشرفته در پیشرفت ورزشی (ای‌ای‌اس‌ای) شرکت کرد.
کریستی که در اصل یک اسکیت‌باز نمایشی بود، حدود سن دوازده سالگی به سبک اسکیت سرعت روی آورد. در پانزده سالگی، او تصمیم گرفت که اسکیت سرعت به‌طور جدی دنبال کند و به ناتینگهام نقل مکان کرد تا در مرکز ملی یخ تمرینات تمام وقت را طی کند. او دلیل خود را برای تغییر رشته خود اینگونه بیان کرده است: «من فقط از اینکه اسکیت‌بازها را از لحاظ ظاهر حرکات قضاوت کنند، خوشم نمی‌آمد. من ترجیح می‌دهم برنده مسابقه باشم.»
حرفه ورزشی > مسابقات قهرمانی اروپا

در مسابقات اسکیت سرعت مسیر کوتاه اروپا در سال ۲۰۱۰ در درسدن، آلمان، کریستی در ۱۵۰۰ متر و ۳۰۰۰ متر مدال نقره گرفت و در مجموع مدال برنز را از آن خود کرد.
در مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۲۰۱۳ در مالمو، سوئد، کریستی در دوی ۱۵۰۰ متر و ۱۰۰۰ متر طلا گرفت و پس از مدافع عنوان قهرمانی آریانا فونتانا از ایتالیا، مدال نقره را به دست آورد.
کریستی عنوان قهرمانی ۱۰۰۰ متر خود را از سال قبل در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۱۴ در درسدن حفظ کرد. او همچنین به عنوان بخشی از تیم بریتانیا در ماده امدادی ۳۰۰۰ متر مدال نقره گرفت و در ۱۵۰۰ متر به سختی مدال را از دست داد و چهارم شد. در نتیجه، او مدال نقره کلی را پشت سر دارنده مدال طلا یورن تر مورس از هلند به دست آورد.
او پس از کسب طلا در ۵۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر و دوم شدن در سوپر فینال ۳۰۰۰ متر، اولین عنوان اروپایی خود را در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۱۵ در دوردرخت هلند به دست آورد.
در مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۲۰۱۶ در سوچی روسیه، کریستی پس از کسب طلا در ماده‌های ۵۰۰ متر، ۱۰۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر، عنوان کلی اروپا خود را حفظ کرد.
کریستی در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۱۷ شرکت نکرد زیرا روی تمرینات برای مسابقات قهرمانی جهانی ۲۰۱۷ متمرکز بود.
حرفه ورزشی > مسابقات جهانی

در مسابقات جهانی اسکیت سرعت مسیرهای کوتاه ۲۰۱۳ در دبرسن مجارستان، کریستی در ۱۰۰۰ متر مدال برنز گرفت. علاوه بر این کریستی قهرمان دوی ۱۰۰۰ متر برای فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ جام جهانی بود.
در مسابقات جهانی اسکیت سرعت پیست کوتاه ۲۰۱۴ در مونترال، کبک، کانادا، کریستی در ۵۰۰ متر مدال نقره گرفت و در مجموع چهارم شد.
در مسابقات جهانی اسکیت سرعت مسیرهای کوتاه ۲۰۱۵ در مسکو، روسیه، کریستی دو نقره در ۵۰۰ متر و ۱۰۰۰ متر به دست آورد و اولین اسکیت باز بریتانیایی شد که دو مدال در مسابقات جهانی اسکیت سرعت در مسیر کوتاه کسب کرد.
در مسابقات جهانی اسکیت سرعت مسیرهای کوتاه ۲۰۱۶ در سئول، کره جنوبی، کریستی در مجموع چهار مدال به دست آورد و در ۱۵۰۰ متر برنز گرفت و سپس نقره در ۱۰۰۰ متر و در ۳۰۰۰ متر نیز مدال برنز گرفت و برنز کلی را از آن خود کرد.
در مسابقات جهانی اسکیت سرعت مسیرهای کوتاه ۲۰۱۷ در روتردام هلند، او اولین زن بریتانیایی بود که توانست با کسب مدال طلا در ۱۵۰۰ متر قهرمانی جهانی اسکیت سرعت را به دست آورد. او همچنین در ۵۰۰ متر چهارم شد و پس از کسب دومین طلا در ۱۰۰۰ متر و یک برنز در ۳۰۰۰ متر به طلای کلی دست یافت و اولین اسکیت باز غیرآسیایی شد که عنوان قهرمانی زنان جهان را در ۲۳ سال گذشته به دست آورد.
ماجراهای فیلیپ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): ویلیام تاکری
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی
گونه(های) ادبی: رمان
ناشر: Cornhill Magazine
تاریخ نشر: ۱۸۶۱–۶۲
گونه رسانه: Print (سریال)
ماجراهای فیلیپ (انگلیسی: The Adventures of Philip) نام یک رمان است که توسط ویلیام تاکری نوشته شده و در سال ۱۸۶۱-۶۲ چاپ و منتشر گردیده است.
زهرا نبیل

| زهرا نبیل | زهرا نبیل |
| --- | --- |
زهرا نبیل: زهرا نبیل
نماینده دوره ششم مجلس سنای ایران: نماینده دوره ششم مجلس سنای ایران
دوره مسئولیت ۱۳۵۰ – ۱۳۵۴: دوره مسئولیت ۱۳۵۰ – ۱۳۵۴
حوزه انتخاباتی: تهران
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۹۴ تهران
درگذشته: ۱۳۷۶ (۸۱–۸۲ سال)
حزب سیاسی: حزب ایران نوین
پیشه: سیاست‌مدار
زهرا نبیل (۱۲۹۴ – ۱۳۷۶) سناتور مجلس سنای ایران در دوره ششم بین سال‌های ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۴ بود.
از مهمترین مشاغل وی ریاست اداره کل باستان‌شناسی و موزه‌ها و عضویت در کمیسیون ملی و تربیتی و فرهنگی یونسکو بود. او از اعضای حزب ایران نوین و از بدو تأسیس شورای زنان عضو هیئت اجرایی آن نیز بود.
زندگی‌نامه

زهرا نبیل در سال ۱۲۹۴ در تهران زاده شد. او فرزند میرزا ابراهیم خان نبیل‌السلطنه بود. زهرا تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در تهران پایان داد و وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد و سرانجام مدرک کارشناسی خویش را در رشته باستان‌شناسی دریافت کرد و به خدمت وزارت فرهنگ درآمد. او برای مدتی در هلند تحصیل کرد و از موزه ملی آثار باستانی لیدن تخصص موزه‌داری را گرفت.
در مجلس سنا

او در سال ۱۳۵۰ از حوزه انتخابیه تهران نامزد مجلس سنا شد و با برگزیدگی در انتخابات یک دوره چهار ساله را در این مجلس گذراند. در آن دوره سناتورها برای ورود به مجلس سنا می‌بایست از مقام‌های بزرگ مملکتی (همانند وزیر، استاندار، معاون وزیر، سفیر، سه دوره نماینده مجلس و غیره) باشند. چون زهرا نبیل هیچ‌یک از شرایط را نداشت در همان ایام یک ابلاغ معاونت از وزیر مشاور برای او صادر شد و بدین ترتیب او شرایط عضویت در مجلس سنا را پیدا کرد.