stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آزمایش نقض هنجارهای اجتماعی
هارولد گارفینکل و آشکارسازی صحنه‌های روزمره

هارولد گارفینکل معتقد است که هر عضو جامعه از انتظارات پیش‌زمینه‌ای برای تفسیر موقعیت‌های اجتماعی و تصمیم‌گیری دربارهٔ رفتار خود استفاده می‌کند. با این حال، افراد معمولاً قادر نیستند این انتظارات یا قواعد را به‌طور دقیق توصیف کنند. یکی از روش‌های آشکارسازی این انتظارات پیش‌زمینه‌ای این است که فرد بیگانه‌ای در برابر روال عادی زندگی روزمره باشد. برای مثال، گفتن سلام در پایان یک مکالمه، برخلاف انتظار معمول است و می‌تواند ساختار تعامل اجتماعی را دچار اختلال کند.
هرچند اصطلاح آزمایش نقض هنجارهای اجتماعی از روش گارفینکل نشأت گرفته است، او هشدار می‌دهد که این آزمایش‌ها را نباید به معنای واقعی کلمه آزمایش نامید، بلکه بهتر است آن‌ها را نمایشی دانست که هدف آن ایجاد اختلال در تعاملات اجتماعی برای برجسته‌سازی ساختارهای اجتماعی است که این تعاملات را شکل می‌دهند و حفظ می‌کنند.
نمونه‌هایی از آزمایش‌های نقض هنجار توسط گارفینکل در برخی از صحنه‌های روزمره شامل خانه، مدرسه یا محیط کار می‌شوند. گارفینکل از دانشجویانش می‌خواست که فهم رایج از تعاملات اجتماعی را به چالش بکشند. یکی از تمرین‌هایی که به دانشجویان محول شد، این بود که در
مکالمات معمولی با دوستان یا اعضای خانواده، به‌طور مکرر درخواست توضیح بیشتر کنند. مثال زیر، بخشی از مورد دوم در کتاب مطالعاتی در روش‌شناسی مردمی است:
هارولد گارفینکل و آشکارسازی صحنه‌های روزمره > متن گفتگو

در این آزمایش، نقض انتظار درک متقابل در مکالمات دوستانه باعث سردرگمی و ناراحتی فرد مقابل شد.
هارولد گارفینکل و آشکارسازی صحنه‌های روزمره > سایر آزمایش‌های گارفینکل

گارفینکل آزمایش‌های دیگری نیز انجام داد که عمدتاً توسط دانشجویانش اجرا شدند:
مشاهده خانواده به‌عنوان یک غریبه
دانشجویان باید به خانه‌های والدینشان برمی‌گشتند و خانواده خود را مانند یک مهمان یا غریبه مشاهده می‌کردند. بسیاری از دانشجویان این کار را دشوار یافتند، زیرا نگاه بی‌طرفانه به خانواده‌شان با باورهای روزمره‌شان (مانند میزان بحث و مشاجره) تناقض داشت. پس از این تجربه، آن‌ها از بازگشت به خود واقعی‌شان احساس آرامش کردند.
رفتار کردن مانند یک مهمان در خانه خود
این بار دانشجویان نه‌تنها خانواده خود را از بیرون مشاهده می‌کردند، بلکه واقعاً مانند یک مهمان رفتار می‌کردند (مثلاً با ادب و فاصله رسمی صحبت می‌کردند). این رفتار باعث شگفتی، سردرگمی، شوک، اضطراب، خجالت و حتی خشم اعضای خانواده شد. برخی از دانشجویان به بی‌احترامی و بی‌عاطفگی متهم شدند.
فرض کردن انگیزه‌های پنهان در مکالمات
دانشجویان باید در مکالمات روزمره، فرض می‌کردند که طرف مقابل از انگیزه‌های پنهانی برخوردار است و با این پیش‌فرض واکنش نشان می‌دادند. این رفتار باعث شد که اعضای خانواده و دوستان احساساتشان جریحه‌دار شود و دو دانشجویی که این آزمایش را روی افراد غریبه امتحان کردند، نتوانستند مکالمه را ادامه دهند.
ارزیابی متناقض شخصیت افراد
در این آزمایش، دانشجویان باید ارزیابی اولیه خود از دیگران را با اطلاعاتی که از سایر ارزیابان دریافت می‌کردند، تطبیق می‌دادند. بسیاری از آن‌ها سعی کردند نظر اولیه خود را با اطلاعات جدید هماهنگ کنند.
چانه‌زنی در فروشگاهی با قیمت‌های ثابت
از دانشجویان خواسته شد که در یک فروشگاه، برای کالاهایی که قیمت مشخصی داشتند چانه بزنند. آن‌ها در ابتدا دچار اضطراب شدند، اما پس از آغاز مکالمه، از اینکه برخی از فروشندگان واقعاً چانه‌زنی را می‌پذیرفتند، شگفت‌زده شدند.
نقض قوانین بازی دوز (ایکس او)
آزمایشگر از شرکت‌کننده می‌خواست که بازی را آغاز کند، اما سپس علامت او را پاک می‌کرد و در خانه‌ای دیگر قرار می‌داد. این اقدام باعث سردرگمی و سوءتعبیر شد؛ برخی از شرکت‌کنندگان فکر کردند که این کار نشانه‌ای از تمایل جنسی، توهین به هوش آن‌ها، یا گستاخی آزمایشگر است. در نهایت، اکثر آن‌ها خواهان توضیح برای این رفتار شدند.
ایستادن بیش از حد نزدیک به دیگران در مکالمات معمولی
دانشجویان باید در مکالمات معمولی، بسیار نزدیک به فرد مقابل می‌ایستادند. این رفتار باعث ناراحتی و واکنش‌های غیرمعمولی از سوی افراد شد.
هارولد گارفینکل و آشکارسازی صحنه‌های روزمره > نتیجه‌گیری

گارفینکل از دانشجویانش خواست تا درک‌های ضمنی و بدیهی روزمره را به‌عنوان پدیده‌هایی قابل مطالعه در نظر بگیرند. آزمایش‌های نقض هنجار نشان داد که واقعیت اجتماعی چقدر مقاوم است، زیرا افراد بلافاصله تلاش می‌کنند که شرایط غیرعادی را به وضعیت عادی بازگردانند. مردم معمولاً این نقض‌ها را به شیوه‌هایی آشنا و قابل درک تفسیر می‌کنند. این واکنش‌ها نشان می‌دهد که چگونه افراد در زندگی روزمره، هنجارها و ساختارهای اجتماعی را مدیریت و حفظ می‌کنند.
رویکرد روان‌شناسی اجتماعی به نقض هنجارها

در ادامهٔ تحقیقات جامعه‌شناختی دربارهٔ نقض هنجارهای اجتماعی، حوزهٔ
روان‌شناسی اجتماعی نیز این روش را با تغییراتی به کار گرفت. در این زمینه، معمولاً از این پدیده با عنوان شکستن هنجارهای اجتماعی یاد می‌شود.
یکی از برجسته‌ترین روان‌شناسان اجتماعی که آزمایش‌هایی در این حوزه انجام داد، استنلی میلگرام بود؛ وی بیشتر به دلیل آزمایش‌های معروف خود دربارهٔ اطاعت از مقامات و قدرت شناخته می‌شود.
میلگرام دو آزمایش شناخته‌شده دربارهٔ نقض هنجارهای اجتماعی انجام داد:
آزمایش در متروی نیویورک (دهه ۱۹۷۰)
در این آزمایش، پژوهشگران سوار قطارهای شلوغ متروی نیویورک شدند و بدون هیچ توضیحی از افراد سالم و نشسته خواستند که جای خود را به آن‌ها بدهند. واکنش افراد به این درخواست غیرمنتظره مورد بررسی قرار گرفت.
آزمایش در صف خرید بلیت قطار (دهه ۱۹۸۰)
در این آزمایش، دانشجویان فارغ‌التحصیل که نقش پژوهشگر را داشتند، بدون رعایت نوبت، از میان افراد در صف عبور کرده و خود را در ابتدای صف قرار می‌دادند. هدف، مشاهده و ثبت واکنش‌های افراد نسبت به این نقض آشکار هنجارهای اجتماعی بود.

این آزمایش‌ها با استفاده از روش‌های کمی طراحی شده بودند، به این معنا که پژوهشگران واکنش‌های افراد را مشاهده و شمارش می‌کردند. این روش، بر پایهٔ کارهای جامعه‌شناختی مربوط به نقض هنجارها بنا شده است، اما توجه داشته باشید که میلگرام آن‌ها را از منظر اندازه‌گیری تجربی و کمی مورد بررسی قرار می‌دهد.
حفظ هنجارهای اجتماعی: یک آزمایش میدانی در مترو

استنلی میلگرام در آزمایش خود به بررسی قواعد باقیمانده پرداخت. او این قواعد را به‌عنوان قوانینی تعریف می‌کند که دارای دو ویژگی هستند:
افراد به‌طور گسترده روی آن‌ها توافق دارند.
تا زمانی که نقض نشوند، کسی متوجه وجود آن‌ها نمی‌شود.
در متروی نیویورک، یکی از این قواعد باقیمانده این است که صندلی‌ها بر اساس ترتیب ورود اشغال می‌شوند و همچنین افراد نباید در فضای نزدیک مترو با یکدیگر صحبت کنند.
نقض هنجار: درخواست صندلی از افراد نشسته
در این آزمایش، پژوهشگران این قاعده نانوشته را نقض کردند و از افراد نشسته خواستند که جای خود را به آن‌ها بدهند. سپس، واکنش‌های افراد از نظر پذیرش یا رد درخواست، واکنش‌های کلامی و رفتارهای غیرکلامی ثبت شد.
سه شرایط آزمایش
پژوهشگران این آزمایش را تحت سه شرایط متفاوت انجام دادند:
شرایط اول: درخواست ساده بدون دلیل
پژوهشگر به فرد نشسته نزدیک شده و بدون ارائه هیچ توضیحی می‌گفت:

"ببخشید، ممکن است لطفاً جای خود را به من بدهید؟"
در این حالت، تنها واکنش طبیعی فرد نسبت به این درخواست غیرعادی بررسی می‌شد.
شرایط دوم: ارائه یک دلیل ناموجه

در این شرایط، برای بررسی اینکه آیا مردم صندلی خود را به این دلیل واگذار می‌کنند که فرض می‌کنند درخواست‌کننده دلیل مهمی دارد، یک دلیل ناموجه ارائه شد:

«ببخشید، ممکن است لطفاً جای خود را به من بدهید؟ من نمی‌توانم ایستاده کتاب بخوانم.»
این روش برای سنجش تأثیر وجود یک دلیل در پذیرش یا رد درخواست استفاده شد.
شرایط سوم: آماده‌سازی ذهنی افراد برای درخواست

پژوهشگران احتمال دادند که درخواست غیرمنتظره ممکن است باعث شوک لحظه‌ای شود و افراد نتوانند پاسخ مناسبی بدهند؛ بنابراین، برای آماده‌سازی ذهنی، دو پژوهشگر از درهای مختلف وارد مترو شده و مکالمه‌ای بین خود برقرار می‌کردند:
پژوهشگر اول: ببخشید، فکر می‌کنی اشکالی ندارد اگر از کسی بخواهم جایش را به من بدهد؟
پژوهشگر دوم: نمی‌دانم.
این روش بررسی می‌کرد که آیا آگاهی قبلی تأثیری بر واکنش افراد دارد یا خیر؟
حفظ هنجارهای اجتماعی: یک آزمایش میدانی در مترو > نتایج و اهمیت آزمایش

این آزمایش نشان داد که قواعد اجتماعی نانوشته چقدر در رفتارهای روزمره افراد نقش دارند. واکنش‌های افراد بین تعجب، سردرگمی، خشم، یا پذیرش درخواست متغیر بود. این یافته‌ها به درک بهتر نحوه حفظ هنجارهای اجتماعی و نحوه واکنش افراد به نقض آن‌ها کمک کرد.
| شرایط | درخواست ساده بدون دلیل | ارائه یک دلیل ناموجه | آماده‌سازی ذهنی افراد برای درخواست |
| --- | --- | --- | --- |
| سوژه‌هایی که صندلی‌های خود را رها کردند | ۵۶٪ | ۳۷٫۲٪ | ۲۶٫۸٪ |
| سوژه‌هایی که کنار کشیدند تا جایی برای آزمایش‌کنندگان باز شود | ۱۲٫۳٪ | ۴٫۷٪ | ۹٫۸٪ |
| سوژه‌هایی که صندلی خود را رها نکردند | ۳۱٫۷٪ | ۵۸٫۱٪ | ۶۳٫۴٪ |
حفظ هنجارهای اجتماعی: یک آزمایش میدانی در مترو > نتایج و تحلیل آزمایش: واکنش‌ها به نقض هنجارها

پژوهشگران دریافتند که شرایط مختلف آزمایش بر میزان پذیرش یا رد درخواست تأثیر می‌گذارد. آن‌ها نتیجه گرفتند که افراد در شرایط بدون توجیه، به‌طور ناخودآگاه تلاش می‌کردند تا نقض هنجار را عادی‌سازی کنند.
۱. شرایط بدون توجیه – فرایند «عادی‌سازی»

در شرایطی که هیچ توضیحی برای درخواست ارائه نمی‌شد، افراد تلاش می‌کردند دلیلی برای توجیه رفتار غیرمنتظره پیدا کنند، مانند:
«او احتمالاً بیمار است، به همین دلیل صندلی می‌خواهد.»
این عادی‌سازی باعث شد افراد بیشتری صندلی خود را واگذار کنند، زیرا تصور می‌کردند درخواست‌کننده دلیل موجهی دارد، حتی بدون ارائه توضیح مستقیم.
۲. شرایط با توجیه پیش‌پاافتاده – کاهش پذیرش درخواست

در این حالت، درخواست با یک دلیل ناموجه مانند «من نمی‌توانم ایستاده کتاب بخوانم» همراه بود.
این توجیه ضعیف فرایند عادی‌سازی را مختل کرد و باعث شد افراد نتوانند دلیلی قانع‌کننده برای پذیرش درخواست پیدا کنند.
به همین دلیل، تعداد افرادی که صندلی خود را واگذار کردند، به‌طور محسوسی کاهش یافت.
۳. شرایط پیش‌آگاهی – آمادگی برای رد درخواست

در این حالت، قبل از ارائه درخواست، افراد به‌طور غیرمستقیم از احتمال درخواست صندلی آگاه شدند.
پژوهشگران حدس زدند که این پیش‌آگاهی باعث می‌شود افراد فرصت بیشتری برای آمادگی ذهنی و تنظیم پاسخ خود داشته باشند.
نتیجه این بود که افراد کمتری درخواست را پذیرفتند، زیرا آمادگی لازم برای رد آن را داشتند.
حفظ هنجارهای اجتماعی: یک آزمایش میدانی در مترو > نتایج و تحلیل آزمایش: واکنش‌ها به نقض هنجارها > تأثیر احساسی بر پژوهشگران: اهمیت هنجارهای اجتماعی

آزمایش همچنین تأثیر احساسی شدید بر خود پژوهشگران را نشان داد.
بسیاری از آن‌ها گزارش کردند که انجام درخواست صندلی برایشان بسیار دشوار بوده است.
هنگام ایستادن مقابل افراد برای درخواست صندلی، احساس اضطراب، تنش و شرمندگی داشتند.
برخی از آن‌ها نتوانستند درخواست خود را به زبان بیاورند و از انجام آزمایش منصرف شدند.
پس از موفقیت در دریافت صندلی، پژوهشگران احساس نیاز به توجیه درخواست خود داشتند، مثلاً تظاهر به بیماری می‌کردند تا درخواستشان معقول به نظر برسد.
حفظ هنجارهای اجتماعی: یک آزمایش میدانی در مترو > نتایج و تحلیل آزمایش: واکنش‌ها به نقض هنجارها > تأثیر احساسی بر پژوهشگران: اهمیت هنجارهای اجتماعی > نتیجه‌گیری میلگرام

این واکنش‌ها نشان می‌دهد که پژوهشگران، هنگام نقض این هنجار، احساس می‌کردند که از نقش اجتماعی خود خارج شده‌اند.
آن‌ها به‌عنوان یک مسافر مترو، باید از قوانین نانوشته پیروی می‌کردند، اما نقض این هنجار باعث واکنش شدید احساسی در آن‌ها شد.
این مسئله اهمیت هنجارهای اجتماعی و نقش آن‌ها در حفظ ساختارهای روزمره زندگی را نشان می‌دهد.
حفظ هنجارهای اجتماعی: یک آزمایش میدانی در مترو > واکنش به ورود غیرمجاز به صف‌های انتظار

مطالعه دیگری دربارهٔ نقض هنجارها که توسط میلگرام انجام شد، به بررسی واکنش افراد در صف‌های انتظار نسبت به مزاحمان پرداخت. در این تحقیق، پژوهشگران با ورود به صف‌های طبیعی در نقاط مختلف شهر نیویورک، قاعده «اولین نفر، اولین خدمت» را نقض کرده و واکنش افراد را ثبت کردند.
آزمایشگران در مجموع به ۱۲۹ صف انتظار در مکان‌هایی مانند گیشه‌های فروش بلیت راه‌آهن و مراکز شرط‌بندی وارد شدند. این صف‌ها به‌طور میانگین شامل شش نفر بودند. فرد مزاحم به‌آرامی به موقعیتی بین نفر سوم و چهارم در صف نزدیک می‌شد و با لحنی خنثی می‌گفت: «ببخشید، می‌خواهم اینجا بایستم.» پیش از آنکه کسی واکنشی نشان دهد، او وارد صف شده و رو به جلو می‌ایستاد. اگر افراد حاضر در صف به‌طور مستقیم از او می‌خواستند که صف را ترک کند، او بلافاصله این کار را انجام می‌داد. در غیر این صورت، برای مدت یک دقیقه در صف باقی می‌ماند و سپس محل را ترک می‌کرد.
در این آزمایش، سه زن و دو مرد از دانشجویان تحصیلات تکمیلی نقش مزاحم را ایفا کردند، در حالی که یک ناظر در نزدیکی حضور داشت تا واکنش‌های فیزیکی، کلامی و غیرکلامی افراد را ثبت کند. پژوهشگران شرایط مختلفی را آزمایش کردند: در برخی موارد، یک یا دو مزاحم به صف ورود می‌کردند و در برخی دیگر، یک یا دو نفر به‌عنوان حائل به‌طور غیرفعال در صف حضور داشتند. این طراحی آزمایش به محققان اجازه داد تا بررسی کنند که آیا مسئولیت واکنش نشان دادن به مزاحم از فردی که مستقیماً پشت سر او قرار دارد به سایر افراد صف نیز گسترش می‌یابد یا خیر.
حفظ هنجارهای اجتماعی: یک آزمایش میدانی در مترو > واکنش به ورود غیرمجاز به صف‌های انتظار > جدول یافته‌ها

| شرایط | بسامد |
| --- | --- |
دو مزاحم و بدون حائل: ۹۱٫۳٪
یک مزاحم و بدون حائل: ۵۴٪
یک مزاحم و دو حائل: ۵٫۰٪
| شرایط | بسامد |
| --- | --- |
اعتراض‌های کلامی: ۲۱٫۷٪
اعتراض‌های غیرکلامی: ۱۴٫۷٪
واکنش‌های فیزیکی: ۱۰٪
به‌طور کلی، نتایج نشان داد که افراد حاضر در صف بیشتر زمانی اعتراض می‌کردند که تعداد مزاحمان بیشتر و تعداد حائل‌ها کمتر بود. اعتراض‌های غیرکلامی شامل نگاه‌های تند، خیره شدن‌های خصمانه و حرکات دست تهدیدآمیز بود. اعتراض‌های کلامی نیز عباراتی مانند «به هیچ وجه! صف از آن طرف شروع می‌شود. همه ما مدت‌ها منتظر بوده‌ایم و باید به قطارمان برسیم.» را در بر می‌گرفت.
همان‌طور که در مطالعه میلگرام دربارهٔ مترو گزارش شده بود، آزمایشگران در این تحقیق نیز سطح بالایی از احساسات منفی را هنگام ورود به صف‌ها تجربه کردند. آن‌ها احساس تهوع، اضطراب و دشواری در یافتن «گستاخی» لازم برای ورود به صف را توصیف کردند. میلگرام این احساسات را به‌عنوان «اضطراب بازدارنده‌ای که معمولاً مانع از نقض هنجارهای اجتماعی می‌شود» تفسیر می‌کند و معتقد است که این بازداری‌های درونی نقش مهمی در حفظ نظم و یکپارچگی صف‌ها ایفا می‌کنند.
نمونه‌های دیگر

پژوهشگر علوم اجتماعی ارل رابرت بابی از دانشجویان خود خواست تا در حل مشکلاتی که مسئولیتی در قبال آن‌ها نداشتند، مانند جمع‌آوری زباله از خیابان یا تعمیر تابلوهای خیابانی، شرکت کنند. احساس خودآگاهی آن‌ها حین انجام این کارها و واکنش‌های منفی‌ای که دریافت کردند نشان داد که «در شرایط عادی، افراد به‌طور کلی مجاز نیستند که مسئولیت امور عمومی را بر عهده بگیرند.»
ارل رابرت بابی، ادعا می‌کند که مردم اغلب وقتی ببینند فردی در حال اصلاح چیزی است که «وظیفه» او محسوب نمی‌شود؛ واکنش‌های منفی نشان می‌دهند. در برخی موارد، اقدامات نوع‌دوستانه به‌عنوان دخالت شخصی تلقی می‌شوند. بااین‌حال، او مشاهده کرد که این واکنش‌های منفی معمولاً بر اساس فرضیات نادرست شکل می‌گیرند و زمانی که این فرضیات اصلاح می‌شدند، افراد حاضر دیگر واکنش منفی نشان نمی‌دادند. برای مثال، زمانی که یک دانشجو زباله‌ای را از زمین جمع می‌کرد، ناظران تصور می‌کردند که او خود مسئول آن وضع آشفته زباله‌ها بوده و بعد احساس گناه کرده یا او را مجبور به تمیز کردن زباله‌ها کرده‌اند. اما زمانی که حقیقت برای آن‌ها توضیح داده می‌شد، بسیاری از آن‌ها حتی به دانشجویان پیوسته و در جمع‌آوری زباله کمک می‌کردند.
یادداشت

↑   (انگلیسی: Breaching experiment)
↑   صفحه ۲۳۵ در کتاب: Behavior in Public Places
↑   (Studies in Ethnomethodology)
کتابشناسی

Garfinkel, Harold (1967). Studies in ethnomethodology. Internet Archive. Englewood Cliffs, N.J. , Prentice-Hall.
صفی برای خرید بلیت مترو در نیویورک، شبیه به صفوفی که آزمایش‌کنندگان عمداً برای ثبت واکنش‌ها در یک آزمایش توسط استنلی میلگرام وارد آن‌ها شدند.
اسوارته بیورن

| آنا ربکا هافستاد | آنا ربکا هافستاد |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ آوریل ۱۸۷۸ نوردلاند، نروژ
درگذشت: ۱۲ اکتبر ۱۹۰۱ (۲۳ سال) تورنتسک، سوئد
ملیت: نروژی
دیگر نام‌ها: اسوارته بیورن Svarta Bjørn
پیشه: سرآشپز
شناخته‌شده برای: او یکی از معدود زنان منطقه بود و به این ترتیب به نمادی در میان کارگران راه‌آهن تبدیل شده بود.
آنا ربکا هافستاد (نروژی: Anna Rebecca Hofstad) متولد ۷ آوریل ۱۸۷۸ - مرگ ۱۲ اکتبر ۱۹۰۱ میلادی، یک سر آشپز نروژی بود. او در مناسبات تاریخی و فرهنگی با لقب اسوارته بیورن که در زبان نروژی به معنی خرس سیاه است، شناخته می‌شود. او در طول ساخت خط راه‌آهن بین کیرونا و نارویک دربین سالهای ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۱ میلادی در سمت یک آشپز در خدمت غذاخوری کارگران نیروی دریایی فعال بود و به عنوان یک افسانه محلی در تاریخ منطقه به یاد مانده است.
آنا ربکا را قد بلند، تیره، زیبا و باهوش توصیف کرده‌اند. شهرت او ممکن است به دلیل این باشد که او یکی از معدود زنان منطقه بود و به این ترتیب به نمادی در میان کارگران راه‌آهن تبدیل شده بود. طبق شایعات، او در جریان یک درگیری با یک آشپز دیگر راه آهنَ، جان خود را از دست داده است. به روایتی دنده‌های او شکسته و ضربه مهلکی به سر او وارد شده بود. آنا ربکا را به بیمارستان تورنتسک می‌بردند، اما او در آنجا جان باخته بود. در زمان مرگ، او همچنین از بیماری سل رنج می‌برد که ممکن است در مرگش نقش داشته است. او را در گورستان کارگران نیروی دریایی به خاک سپرده‌اند. صلیب سفید روی قبر او نام کامل و لقبش را ذکر نمی‌کند، بلکه او را فقط «آنا» می‌نامد.
در سال ۱۹۷۹ یک فیلم سوئدی با عنوان «افسانه خرس سیاه» دربارهٔ او ساخته شد که در شهرت دوباره آنا ربکا هافستاد نقش داشت.
یادداشت

↑   اینگوار اسکوگزبرگ (Ingvar Skogsberg؛ زاده ۱۶ ژانویه ۱۹۳۷) کارگردان و فیلمنامه‌نویس سوئدی این فیلم با عنوان The Legend of Svarta Björn بود.
ثورن بی (آلاسکا)

مکان در آمریکا
| Thorne Bay | Thorne Bay |
| --- | --- |
آلاسکا: آلاسکا
Thorne BayLocation in Alaska: Thorne BayLocation in Alaska
مختصات: ۵۵°۴۰′۳۸″ شمالی ۱۳۲°۳۳′۲۲″ غربی﻿ / ﻿۵۵٫۶۷۷۲۲°شمالی ۱۳۲٫۵۵۶۱۱°غربی﻿ / 55.67722; -132.55611: مختصات: ۵۵°۴۰′۳۸″ شمالی ۱۳۲°۳۳′۲۲″ غربی﻿ / ﻿۵۵٫۶۷۷۲۲°شمالی ۱۳۲٫۵۵۶۱۱°غربی﻿ / 55.67722; -132.55611
ایالات آمریکا: آلاسکا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jim Gould
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۰٫۴ مایل مربع (۷۸٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۵٫۵ مایل مربع (۶۶٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۴٫۸ مایل مربع (۱۲٫۵ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۲۸ فوت (۳۹ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۵۵۷
 • تراکم: ۲۱٫۸/مایل مربع (۸٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۹ (Alaska (AKST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۸ (AKDT)
زیپ‌کد: ۹۹۹۱۹
Area code: 907
FIPS code: ۰۲–۷۷۱۴۰
GNIS feature ID: 1669435
ثورن بی (به انگلیسی: Thorne Bay) شهری در ناحیه سرشماری پرینس آو ویلز-هایدر ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۵۷ نفر بوده‌است.
سئی

مکان در Maramureş County, 23x15px|border |alt=|link= رومانی
| Seini | Seini |
| --- | --- |
شهر: شهر
Town Hall: Town Hall
  نشان:   نشان
شهرستان: Maramureş County
Status: Town
حکومت: حکومت
 • شهردار: Gabriela Florica Tulbure (Social Democratic Party)
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۸٫۹۱ کیلومتر مربع (۲۲٫۷۵ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۲): جمعیت (۲۰۰۲)
 • کل: ۹٬۴۳۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
وبگاه: http://www.seini.ro/
شهر سئی (به رومانیایی: Seini) در شهرستان مرموره در کشور رومانی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۹٬۴۳۹ نفر  است.
توماس توخل

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 توخل در سال ۲۰۲۱:  توخل در سال ۲۰۲۱
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  توماس توخل
زادروز:  ۲۹ اوت ۱۹۷۳ ‏(۵۱ سال)
زادگاه:  کرومباخ، آلمان غربی
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  انگلستان (سرمربی)
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۷۹–۱۹۸۸:  تی‌اس‌وی کرومباخ
۱۹۸۸–۱۹۹۳:  آگسبورگ
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۴ |  اشتوتگارت کیکرز |  ۸ |  (۱) |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۸ |  اولم ۱۸۴۶ |  ۶۹ |  (۲) |
| مجموع |   |  ۷۷ |  (۳) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۷–۲۰۰۸:  آگسبورگ ب
۲۰۰۹–۲۰۱۴:  ماینتس ۰۵
۲۰۱۵–۲۰۱۷:  بروسیا دورتموند
۲۰۱۸–۲۰۲۰:  پاری سن ژرمن
۲۰۲۱–۲۰۲۲:  چلسی
۲۰۲۳–۲۰۲۴:  بایرن مونیخ
۲۰۲۵–:  انگلستان
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
توماس توخل (آلمانی: Thomas Tuchel؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۷۳) 
توماس توخل (تلفظ آلمانی: [ˈtoːmas ˈtʊxl̩]؛ متولد ۲۹ اوت ۱۹۷۳)، بازیکن سابق و مربی حرفه‌ای فوتبال اهل آلمان است که هدایت تیم ملی فوتبال انگلستان را بر عهده دارد.
شروع دوران فوتبالی به‌عنوان بازیکن

او در کرومباخ متولد شد و فوتبال را از تیم محلی این شهر با مربیگری پدرش آغاز کرد. در سال ۱۹۸۸ به آکادمی آگسبورگ پیوست اما در ۱۹ سالگی از این تیم کنار گذاشته شد. سپس فرصت بازی در لیگ دسته دوم آلمان و اشتوتگارت کیکرز را به‌دست آورد و تا دو سال عضوی از این تیم بود. پس از آن به باشگاه اس‌اس‌وی اولم پیوست و به عنوان یک مدافع میانی ۶۹ بازی در این تیم انجام داد تا اینکه در سال ۱۹۹۸، پس از آسیب دیدگی مزمن غضروف زانو مجبور به بازنشستگی در سن ۲۵ سالگی شد.
دوران مربیگری > اوایل

توماس توخل در سال ۲۰۰۰ حرفه‌ی مربیگری را از تیم‌های پایهٔ اشتوتگارت با استخدام توسط رالف رانگنیک آغاز کرد و در آنجا به پیشرفت بازیکنانی مانند ماریو گومز و هلگر بادشتوبر کمک کرد. در سال ۲۰۰۵ و تحت تأثیر توانایی های وی در مربیگری بازیکنان جوان، او به آگسبورگ بازگشت و به عنوان هماهنگ کننده‌ی تیم جوانان منصوب شد. توخل به مدت سه سال این سمت را در دست داشت و سرانجام به سمت مربیگری تیم دوم آگسبورگ در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ منصوب شد. او طی این مدت بسیاری از باشگاه های سطح بالای آلمان را تحت تاثیر قرار داد.
دوران مربیگری > ماینتس ۰۵

توخل در سال ۲۰۰۹ به باشگاه ماینتس ۰۵ نقل مکان کرد و جانشین یورگن کلوپ شد. او پس از ۱۲ ماه فعالیت در مربیگری جوانان ماینتس هدایت تیم اصلی باشگاه را با قراردادی دوساله برعهده گرفت. چالش حفظ ماینتس تازه صعود کرده در بوندسلیگا دشوار بود، زیرا این تیم برای فوتبال سطح بالا چندان مجهز نبود و بودجه محدودی برای صرف هزینه در اختیار داشت. با این حال توخل در استفاده از بازیکنان جوان تر به منظور ایجاد تیمی دلخواه آزاد بود.
در اولین فصل حضور او روی نیمکت ماینتس، این تیم حتی موفق به شکست بایرن مونیخ در هفته سوم رقابت های بوندسلیگا شد و در پایان فصل نیز رده نهم را به خود اختصاص داد که نتیجه‌ای احترام برانگیز برای این سرمربی جوان و تیم تازه صعود کرده ماینتس به حساب می آید. در دومین فصل توخل توانست به صورت شگفت انگیزی تیم ماینتس را به مقام پنجمی رقابت های بوندسلیگا برساند، با این وجود ماینتس با شکست در ضربات پنالتی بازی های مقدماتی، از حضور در رقابت های لیگ اروپا بازماند. در دو فصل بعدی ماینتس رده سیزدهم را به خود اختصاص داد و در پنجمین و آخرین فصل حضور توماس توخل در ماینتس، این تیم در رده هفتم قرار گرفت و به لیگ اروپا راه یافت.
توخل امیدوار بود که بتواند پول بیشتری برای پیشرفت تیم خرج کند اما مشخص شد که بودجه‌ی آنها محدود خواهد بود. بنابراین او به سبب اختلافات مالی در سال ۲۰۱۴ از ماینتس جدا شد. با هدایت توماس توخل ماینتس در ۱۸۳ بازی به طور میانگین موفق به کسب ۱.۴۳ امتیاز شد. در این پنج فصل ماینتس در بوندسلیگا به ثبات خوبی دست پیدا نمود و دیگر خطر سقوط این تیم را تهدید نمیکرد. توخل در این مدت تحسین‌های زیادی را به دلیل سبک فوتبال هجومی و فعال خود دریافت کرد. او همچنین توجه زیادی را به سبب استفاده و پرورش بازیکنان جوان به خود جلب کرد. او استعفا داد و یک سال به استراحت پرداخت چرا که متوجه شده بود نمی‌تواند در این باشگاه به هدف بالاتری دست پیدا کند.
دوران مربیگری > بروسیا دورتموند

در آوریل ۲۰۱۵، یورگن کلوپ اعلام کرد که پس از فصلی ناامید کننده بورسیا دورتموند را ترک می کند. اندکی پس از آن توماس توخل رسماً به عنوان سرمربی جدید این باشگاه معرفی شد و قراردادی سه ساله امضا کرد. توخل خیلی زود شروع به احیای تیم کرد و بازیکنانی را برای پیاده سازی سبک فوتبالی خود به خدمت گرفت. او قصد داشت خط حمله‌ی پویایی که در ماینتس به وجود آورده بود را این بار در دورتموند بنا کند.
توخل بازیکنانش را مجبور می‌کرد در زمین‌هایی بدون عرض یا بدون عمق بازی کنند. او آنها را وادار می‌کرد که ضربات بیشتری با زانو بزنند یا مدافعان را مجبور به حمل توپ تنیس می‌کرد تا مانع از درگیری بازیکنان با مدافعان شود. یک بار وقتی از بازیکنانش خواست که در حمله حرکات عمودی بیشتری داشته باشند، دو نقطه کرنر را از دو سمت زمین حذف کرد تا یک سوم هجومی زمین تمرین را به مثلث تبدیل کند. همه این کارها انجام می‌شد تا تمرینات را چنان سخت و از نظر روانی خسته کننده کند که دیدارهای واقعی در مقایسه با آن آسان به نظر بیاید.
این تیم فوتبالی روان بر پایه مالکیت توپ را در اولین فصل حضور او به نمایش می‌گذاشت و بیشتر از هر تیم دیگری تهدیدی برای سلطه گواردیولا بر بوندس‌لیگا بود. دورتموند توخل در اولین فصل کارش را با ۸۲ گل زده و ۷۸ امتیاز به پایان رساند. امتیازی که کلوپ هم با دورتموند به آن نرسید؛ همچنین دورتموند بیشترین گل زده را داشت و به عبارتی قدرتمند ترین نایب قهرمان تاریخ بوندس لیگا لقب گرفت. آنها به فینال جام حذفی آلمان نیز راه یافتند اما در ضربات پنالتی مغلوب بایرن مونیخ شدند.
این موفقیت در همان زمان شامل بذر درگیری‌های آینده بود. ستارگان این تیم به قدری تحت هدایت خلاقانه توخل درخشان ظاهر شدند که به باشگاه‌های بزرگ‌تر و ثروتمندتر پیوستند. از جمله متس همولس، ایلکای گوندوغان و هنریک مخیتاریان دورتموند بازیکنان با استعداد جوانی را جایگزین کرد اما توخل از این ناراحت بود که باشگاه باید تلاش بیشتری برای حفظ بازیکنان کلیدی انجام میداد و با بعضی از انتخاب‌های آنها برای بازیکنان جدید مخالف بود.
فصل ۲۰۱۷-۲۰۱۶ به خوبی فصل قبل پیش نرفت و آن‌ها فصل را در رتبه‌ی سوم پس از بایرن مونیخ و لایپزیش به پایان رساندند. اما زیبایی های این فصل در جای دیگری رقم خورد. توخل پس از شکست دادن آینتراخت فرانکفورت در فینال جام حذفی آلمان موفق به کسب یک عنوان قهرمانی شد. در لیگ قهرمانان اروپا آن ها در مرحله‌ی گروهی بالاتر از رئال مادرید به مرحله ی حذفی رفتند و در اولین گام با چهار گل بنفیکا را بدرقه کردند اما در مرحله‌ی بعدی روز قبل از بازی برگشت با موناکو در وستفالن اتوبوس باشگاه دورتموند مورد بمب گذاری قرار گرفت و بازیکنان دورتموند را از نظر احساسی در شرایط ضعیفی قرار داد و آن ها بازی را به موناکو واگذار کردند. مشکلات توخل و مسئولان دورتموند با این اتفاق شدت گرفت. پیرامریک اوبامیانگ در ۵۶ بازی لیگ تحت هدایت توخل ۶۳ گل به ثمر رساند و یک مرتبه بهترین گلزن بوندسلیگا شد. توخل نهایتاً در پایان فصل از این تیم جدا شد.