کی‌وی-۱
ویژگی‌ها > خدمه

کی‌وی-۱ دارای ۵ خدمه شامل فرمانده\بارگذار، توپچی و کمک‌راننده\مکانیک در برجک و راننده و بیسیم‌چی\تیربارچی در بدنه بود. فضای داخل تانک فاصله زیادی با حالت ایده‌آل داشت و موجب کاهش عملکرد خدمه می‌شد.
راننده در مرکز بدنه اندکی متمایل به راست می‌نشست. هنگام رانندگی خارج از میدان نبرد امکان باز شدن دریچه کوچکی وجود داشت تا او دید مستقیم به بیرون پیدا کند. هنگام نبرد راننده از یک شکاف کوچک در چشمی با محدودیت چرخش استفاده می‌نمود. کیفیت پایین شیشه محافظت‌شده این چشمی مشاهده از طریق آن را دشوار می‌کرد. فرمانده تانک از یک پریسکوپ PTK استفاده می‌کرد. به علاوه، یک پریسکوپ نیز در یک طرف و یک شکاف دید نیز بر روی حفره تپانچه طرف راست، بود. بدین ترتیب، هنگام بسته بودن دریچه‌ها راننده و فرمانده دید بسیار محدودی به بیرون داشتند که این امر موجب دشواری در به انجام رساندن مؤثر وظایف آن‌ها می‌گشت.
بیسیم‌چی در طرف چپ راننده می‌نشست و یک مسلسل ۷٫۶۲ میلی‌متری DT درون بدنه را به‌کار می‌گرفت. درحالیکه در گروهان‌های تانک‌های سبک و متوسط تجهیزات رادیویی تنها به فرماندهان گروهان و دسته‌ها تعلق داشت، بیشتر تانک‌های کی‌وی از ابتدای جنگ به این تجهیزات مجهز شده بودند. این دستگاه‌ها معمولاً نمونه قدیمی ۷۱-تی‌کا-۳ بودند. هنگامی که تانک رها می‌شد این وظیفه بیسیم‌چی بود که مسلسل درون بدنه آن را برای دفاع بردارد. اغلب تنها فرمانده تانک یک سلاح کمری به همراه داشت و مابقی خدمه نارنجک دستی یا دیگر مسلسل‌های تانک را حمل می‌کردند.
توانمندی فرمانده در هدایت راننده، بیسیم‌چی و توپچی با قرار گرفتن وظیفه بارگزاری توپ بر دوش او، به شدت با اختلال مواجه می‌شد. علاوه بر بارگزاری توپ، فرمانده در صورت لزوم می‌بایست مسلسل هم‌محور را نیز بارگزاری می‌نمود. شکل جایگذاری مهمات درون تانک کار او را بسیار پیچیده کرده بود. تنها ده گلوله توپ که پنج تای آن به هر طرف دیواره‌های پشتی برجک نصب می‌شد، به راحتی در دسترس بود؛ بقیه گلوله‌ها باید از کف تانک برداشته می‌شدند. گلوله‌های کف پیچیده در پوششی پلاستیکی درون ۴۴ جعبه دوتایی قرار می‌گرفتند تا مجموع گلوله‌های درون تانک به ۹۸ گلوله برسد. بدین ترتیب، هنگام نبرد کف تانک به سرعت به صورت شلوغی پر از جعبه‌های باز شده، پوشش‌های پلاستیکی و پوکه گلوله‌ها می‌شد. با قرار گرفتن کمک راننده/مکانیک در پشت سر فرمانده/بارگذار، این وضعیت هنگام استفاده از توپ مشکل‌سازتر می‌گشت. این فرد در عالت عادی در صندلی آویزان از برجک، دقیقاً پشت توپ می‌نشست اما هنگام استفاده از توپ این فضا اشغال می‌شد. از همین رو خدمه برخی تانک‌ها ترجیح می‌دادند با چهار نفر به عمل بپردازند. به هر صورت، از سال ۱۹۴۲ به جهت کمبود خدمه، تانک‌های کی‌وی-۱ اندکی پنج خدمه داشتند. برخی تانک‌ها حتی با حذف کردن بیسیم‌چی، با سه تن خدمه به عمل می‌پرداختند. تمام این‌ها موجب تحرک و هماهنگی عملیاتی ضعیف در میدان نبرد می‌شد.
عملکردهای اصلی کمک راننده آزاد کردن راننده پس از خستگی آن در اثر کار با سیستم طاقت‌فرسای کلاچ-ترمز چرخش تانک و انجام امور معمول نگهداشت تانک در هنگام توقف بود. هنگام حرکت کمک راننده معمولاً مسئول مسلسل ضدهوایی ده‌ته سقف که به حلقه دریچه متصل بود، می‌گشت. فرمانده اغلب جهت داشتن دید بهتر، جای کمک راننده را در این مسئولیت می‌گرفت. فرمانده همچنین در جریان رزم، مسلسل پشت برجک را جهت دور کردن پیاده‌نظام دشمن از تانک، به‌کارمی‌گرفت.
توپچی در قسمت جلو سمت چپ برجک در کنار فرمانده می‌نشست. او دو ابزار دید برای استفاده از توپ در اختیار داشت. یکی از آن‌ها پریسکوپ PT-4-7 و دیگری ابزار دید مستقیم تلسکوپی TMFD متصل به ابزار بالا و پایین کردن توپ، بود. هنگام شلیک توپ معمولاً از ابزار دید تلسکوپی استفاده می‌شد چرا که قابلیت انتقال نور بهتری داشت. از ابزار دید پریسکوپی برای مشاهده و هدف‌یابی عمومی استفاده می‌گردید زیرا امکان چرخش و میدان دید وسیع‌تری داشت. توپچی با دست راست خود توپ را با یک چرخ دنده‌دار بالا و پایین می‌کرد و می‌توانست برجک را با دست چپ به صورت دستی یا با ابزار الکتریکی بچرخاند.
کی‌وی-۱ تنها دو دریچه خروج برای پنج یا شش خدمه خود داشت. همین دریچه‌ها در اثر اصابت آتش دشمن و تغییر شکل بدنه یا برجک گاهی گیر می‌کردند؛ از همین رو برخی از خدمه تانک‌های کی‌وی-۱ پیش از نبرد دریچه‌ها قفل نمی‌کردند بلکه به جای آن دریچه را از درون تانک در حالت نیمه‌باز با تسمه می‌بستند. در این حالت هنگام حرکت برخورد دریچه با بدنه صداهای بلندی ایجاد می‌کرد و گاهی موجب ورود ترکش به درون تانک می‌شد اما به هر صورت خدمه شانس بیشتری برای فرار داشتند.