انکار مرگ
پس زمینه

«من نمی‌خواهم با کارم به جاودانگی برسم. من می‌خواهم با نَمُردَن به جاودانگی برسم. من نمی‌خواهم در قلب هموطنانم زندگی کنم. من می‌خواهم در آپارتمان خود زندگی کنم.» - وودی آلن
تز اصلی بکر در این کتاب این است که اساسی‌ترین مشکل بشر که در هسته اصلی او قرار دارد، ترس او از مرگ است. به عنوان تنها حیوانی که از مرگ اجتناب‌ناپذیر خود آگاه است، پروژه زندگی او انکار یا سرکوب این ترس است و از این رو نیاز او به نوعی قهرمانی است.
خود بکر ادعا کرد که: «در انکار مرگ من استدلال کردم که ترس ذاتی و فراگیر انسان از مرگ او را به تلاش برای فراتر رفتن از مرگ از طریق سیستم‌ها و نمادهای قهرمان استاندارد شده فرهنگی سوق می‌دهد.»
مقدمه «انکار مرگ» این است که تمدن بشری یک سازوکار دفاعی در برابر معرفت فانی ماست. به نوبه خود، شخصیت یک فرد اساساً حول فرایند انکار فناپذیری خود شکل می‌گیرد، که این انکار جزء ضروری عملکرد در جهان است، و این زره شخصیت، خودشناسی واقعی را می‌پوشاند و مبهم می‌سازد. بکر بعداً در کتاب خود «فرار از شر» (۱۹۷۵) تأکید کرد که بسیاری از شر در جهان نتیجه این نیاز به انکار مرگ است.
بکر استدلال می‌کند که دوگانگی اساسی در زندگی انسان بین دنیای فیزیکی اشیاء و زیست‌شناسی و جهان نمادین معنای انسانی وجود دارد؛ بنابراین، از آنجایی که بشریت دارای ماهیت دوگانه متشکل از یک خود فیزیکی و یک خود نمادین است، ما قادریم با تمرکز توجه خود به خود نمادین خود، یعنی بر اساس فرهنگی خود، از ذوالحدین فناپذیری فراتر برویم، که بکر آن را «قهرمانی» می‌نامد: «آفرینش معانی سرکش» که بیانگر «افسانه اهمیت زندگی انسان» در مقایسه با سایر حیوانات است. این با بی‌اهمیتی و پایان‌پذیری شخصی که مرگ در ذهن انسان نشان می‌دهد مقابله می‌کند.
چنین تمرکز نمادینی بر روی خود، به شکل پروژه «علت خویشتن» (causa sui) یک فرد است (که گاهی «پروژه جاودانگی» یا «پروژه قهرمانی» نامیده می‌شود). پروژه علت خویشتن یک فرد (به معنای واقعی کلمه، موجودی که خود را ایجاد می‌کند) به عنوان ظرف جاودانگی آنها عمل می‌کند، که به موجب آن مجموعه خاصی از معانی فرهنگی آفریده می‌شوند و از طریق آنها انسان اهمیتی فراتر از آنچه برای سایر حیوانات فانی دارند، به دست می‌آورند. این به فرد امکان می‌دهد حداقل بقایایی از آن معانی را تصور کند که فراتر از طول عمر او ادامه دارد؛ بنابراین از نفی خود کاملی که هنگام مرگ سایر موجودات زیستی در طبیعت مشاهده می‌کنیم، اجتناب می‌کنیم.
با عضویت در ساختارهای نمادین با اهمیت و ماندگاری بیشتر از بدن خود — فعالیت‌ها و باورهای فرهنگی — می‌توان حس میراث یا (در مورد دین) زندگی پس از مرگ را به دست آورد. به عبارت دیگر، با رعایت استانداردهای فرهنگی (یا به ویژه فراتر از آن)، مردم احساس می‌کنند که می‌توانند بخشی از چیزی ابدی شوند: چیزی که در مقایسه با بدن فیزیکی آنها هرگز نمی‌میرد. این احساس که زندگی آنها دارای معنا، هدف و اهمیت در طرح کلان چیزها است، یعنی اینکه آنها «مشارکت کنندگان قهرمان در زندگی جهانی» هستند و بنابراین مشارکت آنها فراتر از طول عمر بیولوژیکی آنها باقی می‌ماند همان چیزی است که به عنوان «پروژه جاودانگی» از آن یاد می‌شود.
«سیستم‌های قهرمان» سنتی بشریت، مانند دین، دیگر در عصر روشنگری قانع‌کننده نیستند. بکر استدلال می‌کند که از دست دادن دین بشریت را با منابع فقیر برای توهمات ضروری مواجه می‌کند. علم تلاش می‌کند تا به عنوان یک پروژه جاودانگی عمل کند، چیزی که بکر معتقد است هرگز نمی‌تواند انجام دهد زیرا قادر به ارائه معانی مطلوب و مطلق برای زندگی انسان نیست. این کتاب بیان می‌کند که ما به «توهمات» متقاعدکننده جدیدی نیاز داریم که به ما امکان می‌دهد به شیوه‌های قابل قبول احساس قهرمانی کنیم. اما بکر هیچ پاسخ قطعی ارائه نمی‌دهد، عمدتاً به این دلیل که معتقد است راه‌حل کاملی وجود ندارد. در عوض، او امیدوار است که درک تدریجی انگیزه‌های ذاتی بشر، یعنی مرگ، بتواند به ایجاد دنیایی بهتر کمک کند.
بکر استدلال می‌کند که تضاد بین پروژه‌های جاودانگی متناقض (به ویژه در دین) منبع اصلی خشونت و بدبختی در جهان است مانند جنگ، نسل‌کشی، نژادپرستی، ملی‌گرایی و به همین ترتیب، زیرا پروژه‌های جاودانگی که با یکدیگر در تضاد هستند، باورهای اصلی و احساس امنیت فرد را تهدید می‌کند.