هنری لارنس
حرفه سیاسی

لارنس همانند اکثر مردان توانمند، در زمان خودش، در میان شبه‌نظامیان خدمت می‌کرد. او در مبارزات علیه بومیان چروکی در ۱۷۵۷–۱۷۶۱، در طول جنگ فرانسه و بومیان آمریکا (که به عنوان جنگ هفت ساله نیز شناخته می‌شود) به درجه سرهنگ دومی رسید.
لارنس در ۱۷۵۷ برای مجلس استعماری انتخاب شده بود. او هر سال مجدد انتخاب می‌شد تا اینکه یک بار وقتی انقلاب، مجلس را با یک مجلس استانی به عنوان یک دولت موقت جایگزین کرد، انتخاب نشد. سال غیبت او در مجلس، ۱۷۷۳ بود زمانی که از انگلستان دیدن کرد تا شرایط آموزش پسرانش را مهیا کند. او در ۱۷۶۴ و ۱۷۶۸ به عضویت شورای مستعمره منصوب شد، اما هر دو بار از پذیرفتن آن امتناع کرد. در ۱۷۷۲، او به انجمن فلسفه آمریکایی فیلادلفیا پیوست و مکاتبات گسترده‌ای با سایر اعضای آن انجام داد.
با نزدیک شدن به انقلاب آمریکا، لارنس در ابتدا تمایل داشت از آشتی با پادشاهی بریتانیا حمایت کند. اما با بدتر شدن شرایط، او به‌طور کامل از موضع آمریکا حمایت کرد. هنگامی که کارولینا نسبت به ایجاد یک دولت انقلابی اقدام کرد، لارنس برای کنگره استانی انتخاب شد که اولین بار در ۹ ژانویه ۱۷۷۵ تشکیل شده بود. او از ژوئن تا مارس ۱۷۷۶ رئیس کمیته امنیت و افسر رئیس آن کنگره بود. زمانی که کارولینای جنوبی یک دولت کاملاً مستقل را تشکیل داد، او به عنوان معاون رئیس کارولینای جنوبی از مارس ۱۷۷۶ تا ۲۷ ژوئن ۱۷۷۷ خدمت کرد. لارنس برای اولین بار در ۱۰ ژانویه ۱۷۷۷ به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای انتخاب شد و تا ۱۷۸۰ در کنگره خدمت کرد. وی از ۱ نوامبر ۱۷۷۷ تا ۹ دسامبر ۱۷۷۸ رئیس کنگره قاره‌ای بود.
در پاییز ۱۷۷۹، کنگره، لارنس را وزیر خود برای هلند معرفی کرد. در اوایل ۱۷۸۰، او این سمت را برعهده گرفت و با موفقیت در مورد حمایت هلندی‌ها از جنگ، مذاکره کرد. اما در سفر بازگشت دریایی خود به آمستردام در پاییز آن سال، ناو بریتانیایی وستال، کشتی او، پاکت قاره‌ای مرکوری را در سواحل نیوفاندلند رهگیری کرد. اگرچه مرسولات او در آب انداخته شد، اما توسط بریتانیایی‌ها از آب گرفته شدند و پیش‌نویس معاهده احتمالی ایالات متحده و هلند را در ۱۷۷۸ توسط ویلیام لی و بانک‌دار آمستردام ژان دو نوفویل در اکس لا شاپل تهیه شده بود، کشف شد. این امر باعث شد بریتانیا به جمهوری هلند اعلان جنگ کند که به عنوان جنگ چهارم انگلیس و هلند شناخته شد.
بریتانیایی‌ها لارنس را به خیانت متهم کردند و او را به انگلستان منتقل و در برج لندن زندانی کردند (او تنها آمریکایی است که در برج زندانی شد). زندانی شدن او توسط آمریکایی‌ها مورد اعتراض قرار گرفت. در میدان، اکثر اسیران به عنوان اسیران جنگی در نظر گرفته می‌شدند و در حالی که شرایط، اغلب وحشتناک بود، تبادل اسرا و امتیازات پُستی، پذیرفته شده بود. ریچارد اسوالد، شریک تجاری سابقش و مالک اصلی جزیره بانس و پایگاهی جزیره‌ای برای تجارت برده در رودخانه سیرالئون، در زمان حبس، به لارنس کمک کرد. اسوالد از طرف لارنس با دولت بریتانیا مذاکره کرد. سرانجام در ۳۱ دسامبر ۱۷۸۱ در تبادل با ژنرال لرد کورنوالیس، آزاد شد و سفر خود را به آمستردام تکمیل کرد. او به فعالیت جمع‌آوری کمک‌های مالی برای تلاش‌های آمریکایی پرداخت.
بزرگ‌ترین پسر لارنس، سرهنگ جان لارنس در ۱۷۸۲ در نبرد کامبهی ریور، به عنوان یکی از آخرین تلفات جنگ انقلابی، کشته شد. او از نام-نویسی و آزادی بردگان برای جنگ حمایت و به پدرش پیشنهاد کرد که از ۴۰ موردی که می‌خواست به ارث ببرد، شروع کند. او از پدرش خواسته بود تا برده‌های خانواده را آزاد کند، اما اگرچه هنری لارنس درگیر ماجرا شده بود، اما هرگز ۲۶۰ برده خود را آزاد نکرد.
در ۱۷۸۳، لارنس به عنوان یکی از مأمورهای هیئت صلح برای مذاکرات منتهی به معاهده پاریس، به پاریس فرستاده شد. در حالی که او معاهده اولیه را امضا نکرد، در رسیدن به توافقات ثانویه‌ای که مسائل مربوط به هلند و اسپانیا را حل می‌کرد، نقش اساسی داشت. ریچارد اسوالد، شریک سابق لارنس در تجارت برده، مذاکره‌کننده اصلی بریتانیا در جریان مذاکرات صلح پاریس بود.
لارنس به‌طور کلی در ۱۷۸۴ از زندگی عمومی بازنشسته شد. او به دنبال بازگشت به کنگره قاره‌ای، کنوانسیون قانون اساسی در ۱۷۸۷ و مجلس استانی بود، اما او از همه این سمت‌ها رد شد. او در کنوانسیون استانی ۱۷۸۸ خدمت کرد، جاییکه به تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد.
نیروهای بریتانیایی، در طول اشغال چارلستون در جنگ، خانه لارنس در مپکین را به آتش کشیدند. زمانی که لارنس و خانواده‌اش در ۱۷۸۴ بازگشتند، در حالی که خانهٔ بزرگشان بازسازی می‌شد، در یک ساختمان بیرونی زندگی می‌کردند. او باقی‌مانده عمر خود را در این ملک زندگی کرد و برای بازپرداخت ۴۰ هزار پوندی که انقلاب برای او هزینه کرده بود، (معادل حدود ۱۵٫۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹) کار و تلاش کرد.