stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فوتبال زنان در ایران
انقلاب فوتبال > میراث

از آن زمان فعالان حقوق زنان در ایران برای دستیابی به حق ورود به استادیوم‌ها مبارزه کردند و گاه با خشونت وارد آن‌ها شدند. فیلمی از جعفر پناهی به نام آفساید (۲۰۰۶) در مورد گروهی از زنان جوان است که برای دیدن فوتبال در یک استادیوم مانند پسران لباس می‌پوشند.
در آوریل ۲۰۰۶ رئیس‌جمهور محمود احمدی‌نژاد با وجود مخالفت محافظه‌کاران، ممنوعیت ورود زنان به استادیوم‌ها را لغو کرد و اظهار داشت که زنان و خانواده‌ها به اخلاق و عفت در مکان‌های عمومی کمک می‌کنند. با این حال این ممنوعیت توسط رهبر انقلاب علی خامنه‌ای در تاریخ ۸ مه ۲۰۰۶ بازگشت.
سپس محدودیت‌های بیشتری برای مسابقات بین‌المللی و ملی وضع شد. در دسامبر ۲۰۰۷ عبدالرضا سوار، معاون رئیس کمیته المپیک ایران، تفاهم‌نامه‌ای را به تمام فدراسیون‌های ورزشی در مورد رفتار صحیح ورزشکاران زن و مرد صادر کرد و مجازات شدیدی را برای کسانی که در طول مسابقات ورزشی از احکام اسلامی پیروی نمی‌کنند، هم در داخل و هم در خارج از کشور، وضع کرد. مردان در ایران مجاز به آموزش و مربی‌گری زنان نیستند. تیم والیبال بانوان ایران زمانی بهترین تیم آسیا محسوب می‌شد اما به دلیل کمبود مربی زن از حضور در مسابقات بین‌المللی بازمانده است.
زنان ایرانی در صورتی مجاز به شرکت در ورزش‌هایی که نیاز به برداشتن حجاب دارند، هستند که همه حاضران در آنجا فقط زن باشد. اگر تماشاگران شامل مردان غیرمرتبط باشند، از حضور در آن‌ها ممنوع هستند. بنابراین، از ۵۳ ورزشکار ایرانی در المپیک پکن، فقط سه زن حضور داشتند: سارا خوش جمال فکری (تکواندو)، نجمه آبتین (تیراندازی) و هما حسینی (روئینگ).
حاشیه‌ها > جنجال بازی دختران با پسران

در بهمن ۱۳۸۷، خبر بازی دوستانه تیم نوجوانان پسر و تیم دختران باشگاه فوتبال استقلال تهران منتشر شد. این واقعه پس از انقلاب بی‌سابقه بود و جنجال و واکنش‌های بسیاری برانگیخت. پسران این بازی را ۷–۱ بردند.
حاشیه‌ها > شایعه حضور افراد دوجنسه در تیم ملی

در تابستان ۱۳۸۸، شایعاتی دربارهٔ حضور افراد دوجنسه در تیم ملی فوتبال زنان ایران در میان مردم پیچید. فدراسیون فوتبال ایران این مسئله را تکذیب کرد. در سال ۱۳۹۲ فدراسیون فوتبال ۷ بازیکن دوجنسیتی را محروم کرد.
همچنین پس از قهرمانی تیم فوتسال بانوان ایران در آسیا، شبکه العربیه به نقل از مجتبی شریفی بازیکنان این تیم را مرد اعلام کرد، که با تکذیب وی همراه شددر سال ۲۰۲۱ اتحادیه فوتبال اردن در شکایتی ادعا کرد که تیم زنان ایران از بازیکنان مرد استفاده می‌کند.
نگارخانه

تیم فوتبال دختران تاج در سال ۱۳۴۹، پیش از برد ۶ بر ۰ برابر دیهیم
بازی دوستانه تیم فوتبال زنان تاج و تیم منتخبی از زنان فوتبالیست ایتالیا
بازی دوستانه تیم‌های ملی فوتبال زنان ایران و آلمان در سال ۲۰۰۶
بازی دوستانه تیم‌های ملی فوتبال زنان ایران و بلاروس در سال ۲۰۱۹
شبنم بهشت از بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان
بازیکنان تیم ملی گلبال زنان ایران
بازی دوستانه تیم فوتبال زنان تاج و تیم منتخبی از زنان فوتبالیست ایتالیا
تمرین یک باشگاه خصوصی فوتبال زنان در ایران
هواداران مرد و زن تیم ملی مردان ایران در کنار هم. پس از انقلاب ۱۳۵۷، تنها در خارج از ایران چنین چیزی امکان‌پذیر شد و حضور زنان در ورزشگاه‌ها دارای محدودیت شد.
هواداران زن تیم ملی مردان ایران. پس از انقلاب ۱۳۵۷ زنان ایرانی تنها در بازی‌های خارج از کشور توانستند وارد ورزشگاه شوند؛ تا ۱۳۹۸ که با اقدام فیفا جایگاهی برای زنان هوادار در ورزشگاه آزادی تعیین شد.
بازی دوستانهٔ تیم‌های ملی فوتبال زنان ایران و بلاروس در سال ۱۳۹۷
تیم فوتبال دختران تاج در سال ۱۳۴۹، پیش از برد ۶ بر ۰ برابر دیهیم
تیم فوتبال دختران پرسپولیس در سال ۱۳۵۱.
جشن قهرمانی تیم شهرداری بم در لیگ برتر فوتبال زنان در سال ۱۳۹۸
حضور زنان در ورزشگاه آزادی در فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۸
بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان در کنار کارلوس کیروش
بورگوا (شوابن)

مکان
| بورگوا   | بورگوا   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Schwaben
ناحیه: Günzburg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Konrad Barm (FW)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۵٫۹۲ کیلومتر مربع (۱۰٫۰۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۶۲ متر (۱۵۱۶ فوت)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۸۹۳۳۱
کدهای شماره‌گیری: ۰۸۲۲۲
پلاک خودرو: GZ
وبگاه: www.burgau.de
شهر بورگوا در ایالت بایرن در کشور آلمان واقع شده‌است.
سامبا (پسر کریشنا)

| سامبا | سامبا |
| --- | --- |
متون: باگاواتا پورانا, دوی-باگاواتا پورانا, مهاباراتا, سامبا پورانا, اسکاندا پورانا
جنسیت: مرد
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
والدین: کریشنا (پدر) جامباواتی (مادر)
شریک زندگی: لاکشمائا (شاهدخت کائوراوا) 
دودمان: قوم یدوه
سامبا (انگلیسی: Samba)، پسر خدای هندو کریشنا و همسر دوم او جامباواتی بود. شوخی احمقانه او به خاندان قوم یدوه (یادوا) پایان داد.
تمام همسران کریشنا فرزندان زیادی به دنیا آورده بودند، اما جامباواتی هنوز یک فرزند نیز به دنیا نیاورده بود. کریشنا توبه کرد و پسری به نام سامبا از جامباواتی متولد شد. وقتی سامبا به اندازه کافی بزرگ شد، کریشنا او را به ایندراپراستا فرستاد تا با پانداوا‌ها - پسرانی که ماهیت نیمه‌خدایی دارند - زندگی کند. سامبا و دیگر شاهزادگان پانداوا‌ها مانند ساتیاکی تیراندازی با کمان را از آرجونا آموختند. سامبا به یک ارابه جنگنده قدرتمند تبدیل شد. یک بار، حکیمان ویشوامیترا و دیگران از کریشنا در دوارکا دیدن کردند. پس از آن به مکان مقدسی به نام پیندراکا رفتند. در پیندراکا، شاهزادگان جوان سلسله قوم یدوه (یادوا) تصمیم گرفتند شوخی کنند. آنها از سامبا خواستند لباس زنان باردار بپوشد و به حکیمان نزدیک شود. شاهزادگان به حکیمان نزدیک شدند و گفتند: ای حکیمان، این بانوی حامله زن بابرو است و در شرف زایمان است. از آنجایی که شما حکیم بزرگی هستید، او می‌خواهد از شما بپرسد که آیا فرزندش پسر خواهد بود یا دختر. نارادا عصبانی شد. او به شاهزادگان خیره شد و آنها را نفرین کرد و گفت احمق‌ها او یک چماق آهنی به دنیا خواهد آورد که کل سلسله قوم یدوه را نابود خواهد کرد. شاهزاده‌ها ترسیده بودند. به زودی، چماق آهن از سامبا بیرون آمد. پسرها با اندوه به دوارکا بازگشتند و چوب آهنی را به پادشاه اوگراسنا نشان دادند. پادشاه اوگراسنا دستور داد که چماق را پودر کرده و به دریا بیندازند. اما یک قسمت از چوب، یک سنبله آهنی، قابل تخریب نبود، بنابراین فقط به دریا انداخته شد.
یک بار، همسران کوچک کریشنا در حال حمام کردن در برکه بودند. سامبا نزدیک شد و آنها جذب زیبایی او شدند. سامبا و همسران در برکه با هم متحد شدند. وقتی کریشنا از اتفاقی که افتاده مطلع شد، عصبانی شد. او سامبا را با جذام نفرین کرد. در همین حال، سامبا که قادر به تحمل جذام خود نبود، برای کمک نزد حکیم کاتاکا رفت. کاتاکا به او توصیه کرد که توبه کند و (خدای خورشید) را خشنود کند؛ بنابراین، سامبا به سواحل رودخانه چاندراگاگا در میتراوانا رفت. او معبد سوریا (ایزد) را ساخت و سپس دوازده سال توبه سخت را برای خشنود ساختن ایزد سوریا انجام داد. سرانجام سوریا به او گفت که در رودخانه غسل کند. سامبا طبق دستور عمل کرد و جذام او درمان شد. گفته می‌شود که معبد خورشید مولتان و پرستشگاه خورشید کونارک هر دو توسط سامبا پس از این حادثه ساخته شده‌اند.
معبد خورشید مولتان

معبد خورشید مولتان که به عنوان معبد خورشید آدیتیا نیز شناخته می‌شود، یک معبد باستانی هندوئیسم اختصاص داده شده به سوریا (ایزد) بود که به آن «آدیتیا» نیز می‌گفتند که در شهر مولتان، اکنون در پنجاب، پاکستان قرار داشت. می‌شود معبد اصلی خورشید در مولتان توسط سامبا، پسر کریشنا، برای رهایی از علائم جذام خود در بیش از ۵۰۰۰ سال پیش ساخته شده است. مولتان که قبلاً به نام کاشیاپاپورا شناخته می‌شد و معبد آن نیز توسط هرودوت ذکر شده است. گفته می‌شود که سفرنامه‌نویس چینی هیون تسیانگ در سال ۶۴۱ پس از میلاد از معبد دیدن کرد و مجسمه خدای خورشید را که از طلای خالص ساخته شده بود با چشمانی از یاقوت قرمز بزرگ توصیف کرد.
طلا، نقره و گوهر در درها، ستون‌ها و شمشه‌های آن به وفور استفاده می‌شد. هزاران هندو مرتباً برای پرستش خدای خورشید به مولتان می‌رفتند. گفته می‌شود که هیون تسیانگ چندین دواداسی ("دختران رقصنده") را در معبد دیده است. گفته می‌شود که معبد در نهایت توسط محمود غزنوی در سال ۱۰۲۶ پس از میلاد ویران شد. البارونی نوشت که معبد مولتان هرگز توسط زائران هندو در قرن یازدهم بازدید نشد زیرا در آن زمان به‌طور کامل ویران شد و هرگز بازسازی نشد. در سامبا پورانا آمده است که سامبا به دنبال راهب برای معید بود او گفت:
در جامبودویپا کسی نیست که به من خدمت کند. برو و از سکادویپا برای من نمازگزار بیاور. این دریاچه در ساحل دیگر دریای نمک قرار دارد و توسط اقیانوس شیر احاطه شده است. فراتر از جامبودویپا قرار دارد و به همین دلیل به نام Śākadvīpa شناخته می‌شود. (در آن [قاره] اعضای چهار ورن (هندوئیسم) زندگی می‌کنند، زندگی آنها بدون ابتلا به هیچ نوع بیماری است. آنها ماگا برهمانا، ماگادها کشاتریا، ماناساها وایشیا و مانداگاها شودرا هستند. ماگاها عمدتاً برهمن هستند، ماساکاها کاتریا هستند، ماناساها را باید وایشیاس در نظر گرفت، مانداگاها در میان آنها سودراها Śūdras (طبقه کارگر) هستند. در میان آنها هیچ اختلاط طبقات یا دوره‌های زندگی (آشراما) وجود ندارد. ساکنان، چون از دارما منحرف نمی‌شوند، کاملاً خوشحال هستند.
در سامبا پورانا، تصویر خود ایزد سوریا به سامبا توصیه می‌کند که پرستندگان ماگا را از شاکادویپا بیاورد تا او را پرستش کنند. به این ترتیب سامبا به توصیه الهه نارده و سوریا به شاکادویپا Śākadvīpa رفت و ماگاها را از آنجا آورد. این بوجاکاها در باویشیا پورانا به عنوان نصب‌کننده و تقدیس کننده تصاویر خورشید نامیده می‌شوند.
ماگا برهمانا

به گفته برخی از پوراناها، ماگاها برهمنی هستند که از قاره دیگری به نام شاکادویپا Śākadvīpa آمده‌اند و در هند ساکن شده‌اند. تعدادی از شباهت‌های اصطلاحی با واژه‌های ایرانی، محققان امروزی را متقاعد کرده است که این مجوس در اصل مغان پارسی یا از منطقه‌ای بوده‌اند که فرهنگ فارسی در آن تثبیت شده است. آنها به هند نقل مکان کرده بودند و موفق شدند به عنوان برهمن شناخته شوند. به عنوان یک قاعده کلی، متون برهمنی در مورد خارجی‌ها انتقادی است. ممکن است که برخی از خارجیان بدون پنهان کردن منشأ خارجی خود موفق به کسب مقام برهمنی شده‌اند، بنابراین قابل توجه اما مایه ظن است. احتمالاً اولین متن باقی مانده که اطلاعاتی در مورد ورود ماگا به ما ارائه می‌دهد سامبا پورانا است که ورود این برهمن‌ها را با پرستش خورشید پیوند می‌دهد. سفر تعدادی از ماگا برهمن‌ها این سفر به کمک الهی نیاز داشت: این ماگاها بر پشت پرنده الهی گارودا سفر کردند. این ماگاها مهم است که این ماگاها قبلاً در قاره اصلی خود برهمن بودند و این یک امر شناخته شده در هند بود. همان‌طور که قبلاً گفته شد، اکثر محققان مدرن بر این باورند که اسطوره ماگاها که از شاکادویپا آمده‌اند با واقعیتی تاریخی مطابقت دارد که در آن مغ‌ها از ایران یا از منطقه ای تحت تأثیر شدید دین ایرانی آمده‌اند. هاینریش فون استیتنکرون(۱۹۶۶) به گفته برخی از محققان، ممکن است چندین مهاجرت، در بیش از یک زمان و از بیش از یک منطقه مبدأ صورت گرفته باشد. منابع دیگر در کنار سامبا پورانا تأیید می‌کنند که در هند برهمن‌هایی وجود داشته‌اند (و هستند) که ادعا می‌کردند از شاکادویپا آمده‌اند و با نام‌های ماگاس (Magas)، گاهی «بوجاکا»، یا فقط «برهمن‌های شاکادویپیا» شناخته می‌شوند.
حریم خصوصی (فیلم ۱۹۷۵)

| حریم خصوصی | حریم خصوصی |
| --- | --- |
کارگردان: موکتها سرینیواسان
بازیگران: کمال حسن یونی ماری ماجور ساندراجان ساویتری
تاریخ‌های انتشار:  ۱۲ دسامبر ۱۹۷۵ (۱۹۷۵-12-۱۲)  
مدت زمان: ۱۴۹
کشور: هند
زبان: تامیلی 
حریم خصوصی یا حریم شخصی (به تامیلی: Andharangam) فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی موکتها سرینیواسان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن، یونی ماری، ماجور ساندراجان، ساویتری، مانوراما و سوکوماری ایفای نقش کرده‌اند.
کتاب‌سوزان باهماد آزادگان

باهماد آزادگان کتاب‌هایی چون دیوان حافظ، خیام، مولوی و نثرهایی چون گلستان سعدی، و شماری از دیگر نوشته‌ها را زیانمند می‌دانستند و به نابودی آن‌ها می‌کوشیدند و آتش می‌زدند.
دلیل‌ها

احمد کسروی، رهبر آزادگان (لقب پیروان کسروی)، در یک سخنرانی در روز یکم دی ماه ۱۳۲۲، برخی از دلیل‌های کتاب‌سوزی‌های باهماد آزادگان را برمی‌شمارد و می‌گوید که آنان این کار را از روی هوس نمی‌کنند و از آن نتیجه بزرگی را می‌خواهند. دلیل کتاب سوزاندن را این می‌داند که این کتاب‌ها زیانمندند و اندیشه جوانان را تباه کرده و به آنان بد می‌آموزند.
چنان‌که بارها گفته‌ایم ما این کار را از روی هوس، یا از راه تندروی، یا به نام ستیزه با این و آن نمی‌کنیم. بلکه از روی فهم و بینش این رفتار را برگزیده‌ایم و هودهٔ [=نتیجۀ] بزرگی از آن می‌خواهیم. کسانی چون می‌شنوند که ما کتاب‌ها را به آتش می‌اندازیم، دهانشان بازمی‌ماند. چه کنند بیچارگان! تاکنون از زیان این کتاب‌ها آگاه نشده‌اند. در نزد آنان این کتاب‌ها سرچشمهٔ فرهنگ و دانش است.
او دربارهٔ بدآموزی‌های شعرهای شعرسرایانی چون حافظ، کتاب‌هایی نوشته‌اند که خلاصه خرده‌گیری‌های او بر آنان را توان در کتاب ((حافظ چه می‌گوید ؟)) یافت. او در همان سخنرانی یک دی می‌گوید:
ما نیک می‌دانیم که آنچه توده‌های شرقی را به این روز انداخته‌است، گمراهی‌های گوناگون و درهمیست که از هزار سال باز رواج داشته و مغزها را پر گردانیده، و چون می‌کوشیم که آن گمراهی‌ها [را] براندازیم، ناچاریم که کتاب‌ها را که سرچشمهٔ آنهاست از میان برداریم.
در دیباچه کتاب ((حافظ چه می‌گوید؟)) می‌نویسد که در پی چه بدآموزی‌هایی از دیوان حافظ است که کتاب می‌سوزانند:
باید بی‌گمان بود که سرچشمه درماندگی و بدبختی شرقیان باورهای بیهوده و گمراهی‌های بسیاریست که به نام‌های گوناگون در شرق رواج یافته و در دل‌ها و در کتاب‌ها آگنده شده‌است، و باید دست به هم داد و به کندن بنیاد آن بدآموزی‌ها و گمراهی‌ها کوشید.
نیز باید بی‌گمان بود که یکی از کتاب‌های سراپا زیان» دیوان حافظ «است که چند رشته بدآموزی‌های زهرآلود ـ از خراباتیگری، جبریگری، صوفیگری و مانند اینها ـ دربر می‌دارد.
این دیوان، با آن شعرهای شیوایش، و با آن بدآموزی‌های فریبنده‌اش، خون‌ها را از جوش می‌اندازد، سهش‌ها را بیکاره می‌گرداند، نومیدی و بی‌پروایی بزندگانی و خوشگذرانی و بیدردی را می‌پروراند، یک کلمه باید گفت: «غیرت و آزرم را می‌کشد».
اینست تا می‌توان باید به نابودی این دیوان کوشید، و ما از خوانندگان این دفتر خواهش می‌کنیم که این داوری‌ها را که دربارهٔ حافظ رفته و ایرادهایی که به گفته‌های او گرفته شده، هوشیارانه بخوانند و نیک بیندیشند و با فهم و خرد خود داوری کنند که اگر راست یافتند و ایرادی پیدا نکردند، در این کوشش‌ها که ما برای برانداختن این‌گونه کتاب‌ها می‌کنیم همدستی نشان دهند، این کتاب را خود خوانده به دیگران نیز دهند.
چنان‌که بارها گفته‌ایم، امروز بهترین نیکوکاری همین کوششهاست که ما آغاز کرده‌ایم. اینهاست که مایه رهایی صد میلیون‌ها توده‌های بدبخت شرقی خواهد گردید. اینهاست که بیست میلیون ایرانیان را از درماندگی بیرون خواهد آورد. اینهاست که خدا را خشنود تواند گردانید. اینهاست که مایه روسفیدی و سرفرازی هرکسی تواند بود.
دیدگاه‌های کسروی پیرامون شعر

برخلاف آنچه در بسیاری جاها می‌گویند، کسروی و باهماد آزادگان با شعر مخالفت نمی‌داشتند و تنها شعر گفتن بیهوده و به بازیچه را می‌نکوهیدند. آن‌ها می‌گفتند که شعر گفتن خود یک خواستی نیست که کسی به آن پردازد و برای آنکه شعرسازی و قافیه جفت کند به‌دنبال «مضمون» گردد. بلکه باید شعر را هنگامی گفت که سخنی در اندیشه است و گوینده می‌خواهد آن را با دیگران در میان نهد. نه اینکه بدون اینکه هیچ اندیشه‌ای در میان باشد، کسی تنها برای آنکه شعری بسازد به هر دری بزند و از هر جا سخنی راند.
این پست‌ترین شیوه بهره‌مندی از سخن است که شاعران پیش گرفته‌اند. سخن که یک نیروی خدادادیست می‌توان از آن بهره‌های بزرگی برداشت. می‌توان دانش‌هایی بیرون ریخت و هزاران کسان را دانشور گردانید، می‌توان راستی‌ها را باز نمود و صدهزاران گمراه را به راه آورد، می‌توان پندها سرود، می‌توان اندرزها داد، می‌توان توده درمانده‌ای را به تکان آورد، بالاخره می‌توان پول و داراک (=آنچه دارند) به دست آورد، از سخن هرگونه بهره توان برداشت و پست‌ترین همه آن‌ها اینست که کسی از آن قافیه‌بافی کند. این کند که چند کلمه‌ای را فهرست کرده، هر کدام را در شعری نشاند و یک غزلی یا قطعه‌ای را پدیدآورد. این یک بازیچه بی‌خردانه بیش نیست.
او همیشه بر این تأکید می‌داشت که با شعر هیچ‌گونه دشمنی نمی‌دارد و تنها با آن‌گونه شعرگویی مخالف است که تنها برای آنکه شعری ساخته شده باشد بگویند. می‌نوسید:
چنان‌که خوانندگان می‌دانند ما با شعر دشمنی نمی‌داریم و نمی‌گوییم شعر نباشد. گفته ما آنست که شعر خود یک خواستی نیست. چه شعر سخنست و سخن باید تابع نیاز باشد. ما می‌گوییم کسی اگر مطلبی دارد، می‌خواهد آن را به شعر بگوید و می‌خواهد به نثر بگوید، ما ایرادی به او نخواهیم داشت.
ایراد ما به آنست که کسی بی‌آنکه مطلبی در میان باشد، تنها به نام آنکه شعری سازد به آن پردازد. ما می‌گوییم این یاوه‌گویی است. می‌گوییم کسی اگر عاشق شده غزل بسراید؛ ولی دور از خرد است که کسی با دل آسوده به دروغ دم از عشق زند و غزل‌های عاشقانه بسراید.
او می‌گوید هنگامی‌که کسی شعر می‌گوید، رشته سخن و آنچه که می‌باید گفته شود در دست قافیه است. به همین دلیل شعرهای شاعران دچار پراکنده گوییست و هر بیت آن با دیگرها ارتباطی، مگر از راه قافیه نمی‌دارد و از این جنبه هم به شعرگویی شاعران خرده می‌گیرد.
این غزل را شما چون بیندیشید هر شعری از آن مطلب جداگانه‌ایست، و ارتباط آن‌ها با یکدیگر جز از راه قافیه نمی‌باشد. از آن سوی، بسیاری از این شعرها جز یک معنای خنکی را دربر نمی‌دارد و پیداست که مقصود شاعر تنها استفاده از قافیه بوده و چندان توجهی به معنی جمله‌ها نداشته‌است.
کوتاه سخن آنکه، مقصود حافظ قافیه ساختن و غزل سرودن بوده نه سخن گفتن و معنایی را بازنمودن، و اینست که شما در غزلهایش می‌بینید که هر بیتی در زمینه دیگریست و ارتباطی در میان آن‌ها دیده نمی‌شود. کسی که می‌خواهد سخنی بگوید و معنایی را برساند، باید به ارتباط عبارت‌ها توجه کند و سخنان بی‌ربط نگوید؛ ولی حافظ چون خواستش چیز دیگری بوده، چنین توجهی نکرده و نبایستی بکند.
شایعه قرآن‌سوزی

مخالفان کسروی چون شنیدند که باهماد آزادگان کتاب می‌سوزاند، میان مردم پراکندند که آنان قرآن هم می‌سوزانند تا مردم عادی را تحریک‌کننده و کسروی را در دیده آن‌ها خوار نمیاند و کمتر کسی به آنان گرود. لیکن در بسیاری از سخنرانی‌ها و نوشته‌ها کسروی آشکارا می‌گوید که این دروغ بسیار زشت و پستی است که به ایشان نسبت داده‌اند و آزادگان به اسلام و قرآن و دیگر دین‌ها و کتاب‌های الهی احترام بسیاری می‌گذارند.
ما دیدیم که دروغ‌هایی نیز ساخته پراکنده می‌گردانند، و برای شورانیدن مردم عامی چنین می‌گویند: «اینها قرآن را آتش می‌زنند». این دروغ را امسال در تهران و مراغه و در اهواز پراکنده گردانیدند. از اهواز یکی بی‌دستینه نامه‌ای فرستاده چنین می‌نویسد: «دیدم جوانان به کتابخانه ریخته، قرآن و مفتاح‌الجنان می‌خرند. پرسیدم برای چیست؟.. گفتند شب جشن کتاب‌سوزان ماست». این اندازه فهمِ یک مردی است که قرآن را با مفتاح‌الجنان در یک ردیف می‌شمارد و چون می‌خواهد دروغ بسازد، هر دو را به یک رشته می‌کشد. یکی نمی‌گوید: ای نافهم قرآن کجا و مفتاح‌الجنان کجا؟!.. قرآن کتاب آسمانی یک پیغمبر بزرگواریست و مفتاح‌الجنان ساخته یک آخوند مفت‌خوار می‌باشد. این دو را چگونه یکی می‌شماری؟ !.
و در سخنرانی دیگری می‌گوید:
این را هم بگویم: دشمنان ما دروغی پراکنده‌اند که ما قرآن را نیز به آتش می‌اندازیم. روسیاهان چون درمانده‌اند به این دروغ دست می‌یازند. من آشکاره می‌گویم: بسیاری از کتاب‌هایی که نزد دیگران ارجمند است، ما به آتش می‌اندازیم. اینک کتاب‌ها روی میز چیده شده، در میان آن‌ها گلستان و بوستان سعدی، دیوان حافظ و مفاتیح‌الجنان و مانند اینها هست و همهٔ آن‌ها درخور آتش است؛ ولی قرآن نزد ما گرامی‌ست و ما پاسش می‌داریم. قرآن کجا و این‌گونه سوزانیدن کجا؟!.. قرآن جای خود می‌دارد. در میان کتاب‌ها یک نسخه از انجیل‌ها می‌بود که شما دیدید من جدا گردانیدم. انجیل با آن سخنانی که درباره‌اش توان گفت با این کتاب‌ها که به آتش می‌کشیم، در یک رده نیست. کتاب‌هایی که بنیاد دینی از دین‌های خدایی بوده باید پاسش داریم …
فردوسی و دیگر شاعران بی‌زیان

احمد کسروی و دیگر آزادگان، به فردوسی و شاهنامه او بسیار ارج می‌گذاشتند و کسروی خود می‌خوانده و در نوشته‌هایش به کار می‌برده. او می‌گوید نه تنها شاهنامه مانند دیوان حافظ زیانی نمی‌دارد، که بسیار سودمند است و غیرت ملی را در دل جوان‌ها زنده می‌کند و به جهت واژه‌های پارسی هم که در خود می‌دارد، برای خواندن نیکست.
... پس چه شگفت که در آن دوره، ما کتابی همچون شاهنامهٔ فردوسی نمی‌یابیم که سخن از مردانگی و دلیری و جانبازی و میهن‌دوستی براند. چه شگفت که در آن دوره یکی از نامداران، شعر در توجیه بیدادگری‌های چنگیز سروده و او را فرستادهٔ خدا نامیده، یا دیگری برای تیمور، آن سگ دوزخی ماده تاریخ ساخته و جایگاهش را بهشت نشان داده …
... چرا اینان، آن همه پست‌نهادی‌ها که نموده‌اند، یک قصیده هم در ستایش ایران نسروده‌اند؟! اگر بگویید در آن زمان چنین رسمی نبوده، می‌گویم پس چرا فردوسی پیش از آن‌ها گفته: گر ایران نباشد تن من مباد؟! چرا گفته: هنر نزد ایرانیان است و بس؟ یا صد شعر دیگر که ما در شهنامه پیدا می‌کنیم.
در کتاب «تاریخ مشروطهٔ ایران»، کسروی «شعرهای وطنی» را در میان انگیزه‌های بیداری ایرانیان یاد می‌کند و آن‌ها را بی‌زیان می‌خواند و چاپ کردن چنین چکامه [=شعر]‌های بی‌زیانی را «از نیکی‌های آن روزنامه‌ها» می‌خواند.
با این‌حال، [چکامه‌های وطنی سرودن] خود کار نیکی است و بسیار بهتر از پرداختن به غزل‌های بی‌مغز بوده و اینست ما نمونه‌های را از آن‌ها در اینجا یاد می‌کنیم.
همچنین کسروی از برخی چامه‌سرایان که سخنان سودمندی به زبان می‌آوردند، خرسندی می‌نمود و چامه‌های ایشان را در مجله پیمان چاپ می‌کرد. از جمله در زیر چامه یکی از شاعران که شعر فرستاده بوده، نوشته:
آفرین بر آزاده مرد پاکدل! امروز ایران به این‌گونه شعرهای خردمندانه نیاز دارد وگرنه، شعرهای بیهوده از خروارهای آنچه سود؟!
دریغ که آن همه عمرهای گرانبها هدر گردیده و ما امروز جز سرشکستگی و شرمندگی نتیجه دیگری از آن‌ها نمی‌یابیم. مگر این سخنوران پاکدل خردمند، جبران آن بیخردی‌ها را بکنند!
زمینه‌هایی که شایسته شعرگویی و نظم است را می‌شمارد:
ایران‌پرستی، ستایش غیرت و سرفرازی، برانگیختن مردم به رادمردی و مهمان‌نوازی و دستگیری از بینوایان، نکوهش از سستی و تنبلی، بازداشتن توده از آز و مال‌دوستی و بسیار مانند این‌ها زمینه‌های سودمندیست که سخنوران امروزه می‌توانند در آن‌ها طبع‌آزمایی نمایند.
حیف از جربزه خدادادی که جز در این راه‌های خداپسند به کار رود! حیف از رنج‌هایی که سخنوری برخود هموار سازد و در نتیجهٔ بیهودگی موضوع، همه بیهوده درآید.
تاروت (مجموعه تلویزیونی)

| تاروت | تاروت |
| --- | --- |
هانگول: 타로: 일곱 장의 이야기
معنای لفظی: Tarot: Stories of Seven Cards
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Taro: ilgop jang-ui i-yagi
مک‌کیون–ریشاور: T'aror ilgop changŭi iyagi
 :  
ژانر:  ترسناک  معمایی  دلهره‌آور 
نویسنده: کیونگ مین سون
کارگردان: چوی بیونگ گیل
بازیگران:  چو یو جونگ  پارک ها سون  دکس  کو کیو پیل  سو جی هون  هام اون جونگ  اوه یو جین 
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
تولید: تولید
تولیدکننده‌ها:  استودیو اکس‌پلاس‌یو  ووسانگ فیلم  استودیو چانگ‌چانگ 
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: یوپلاس موبایل تی‌وی
انتشار اولیه: ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-07-۱۵) – ۵ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-08-۰۵)
وبگاه: وبگاه
تاروت (انگلیسی: Tarot؛ کره‌ای: 타로: 일곱 장의 이야기) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی کیونگ مین سون، به کارگردانی چوی بیونگ گیل و با بازی چو یو جونگ، پارک ها سون، دکس، کو کیو پیل، سو جی هون، هام اون جونگ و اوه یو جین است. این مجموعه پس از دریافت کارت‌های مختلف تاروت، به هفت داستان دلهره‌آور معمایی می‌پردازد. این مجموعه از ۱۵ ژوئیه تا ۵ اوت ۲۰۲۴، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه از یوپلاس موبایل تی‌وی پخش شد.
بازیگران > اصلی

چو یو جونگ در نقش جی وو
پارک ها سون در نقش مادر یونگ جی
دکس در نقش دونگ این
کو کیو پیل در نقش کیونگ ره
سو جی هون در نقش جه یون
هام اون جونگ در نقش اون می
اوه یو جین در نقش سون جا
بازیگران > مکمل

لی جو بین در نقش جی هو
کیم سونگ ته در نقش مین چان
نان، کار، آزادی

نان، کار، آزادی یا به صورت کامل‌تر نان، کار، آزادی، ادارهٔ شورایی، یک شعار سیاسی با سابقه‌ای طولانی در جنبش‌های اعتراضی ایران، افغانستان و بخش‌های مختلف کردستان است. از نمونه‌های متأخرِ معروف استفاده از این شعار می‌توان به اعتراضات نیشکر هفت‌تپه و شعار «نان، کار، آزادی، ادارهٔ شورایی» اشاره کرد.
همچنین شعار زنان معترض افغانستانی است در برابر طالبان. پس از روی کارآمدن طالبان، دروازه‌های جهان بار دیگر به روی افغانستان بسته شد. تحت تأثیر افزایش نرخ بیکاری، افزایش قیمت‌ها و وضع محدودیت‌ها برای زنان، زنان افغانستان به تاریخ ۱۶ دسامبر ۲۰۲۱ به خیابان‌ها آمده و با شعار نان، کار، آزادی، خواهان مشارکت سیاسی در نظام و رفع محدودیت‌ها از کار زنان گردیدند.
در قطع‌نامه‌ای که از سوی این زنان به خوانش گرفته شد، آمده‌است: «فقر، بی‌کاری، هزینه‌های بلند و غیر قابلِ دست‌رسِ مواد اولیهٔ غذایی، شهروندان کشور را در لبهٔ نابودی و بدترین نوع فاجعهٔ انسانی کشانیده‌است. مردم، نان و خوراک و اولیه‌ترین امکانات پیش‌برد زندگی شان را از دست داده‌اند.»
این اعتراضات که با شعار نان، کار، آزادی آغاز گردید، هر بار با ابتکار و خلاقیت‌های بیش تری همراه بود. قسمی که در گردهمایی ۲۶ دسامبر، یکی از زنان معترض، با زبان ناشنوایان (زبان اشاره)، با زبان بی زبانی مردم دنیا را خطاب قرار می‌داد تا صدای عدالت‌خواهی زنان افغانستانی شنیده شود و مردم دنیا نگذارند که دولت طالبان به رسمیت شناخته شود. در یک مورد دیگر، زنان معترض در گوشه ای از خیابان ایستادند و کف دست‌های خویش نوشتند: نان، کار، آزادی و مشارکت سیاسی و همچنان در پی اعتراض های خویش تعدادی از خانم ها با استفاده از اسپری شعارهای نان، کار، آزادی را بر روی دیوارهای شهر می نوشتند. با این که هر دفعه اعتراضات سر کوب می شدند، اما راه های اعتراض خود را از دیگر طریقه نشان می دادند، با سوزاندن برقع، نمایش های پانتومیم، آواز خواندن در محیط های بسته.
گسترش دامنه اعتراضات

دامنه این اعتراضات، سپس به مزار شریف و هرات نیز رسید. در یک گردهمایی اعتراضی به تاریخ ۲۲ ثور (اردیبهشت)، زنان معترض در مزار شریف خواهان لغو حجاب اجباری گردیدند. زنان معترض، طالبان را به گروگان‌گیری زنان متهم کرده و ضمن سردادن شعار «بگذارید نفس بکشیم»، افزودند زنان نیمی از پیکر جامعه را تشکیل می‌دهند و باید به حقوق آنها احترام گذاشته شود. در یک تجمع اعتراضی به تاریخ ۱۱ سنبله ۱۴۰۰، زنان معترض هرات، به خیابان‌ها آمدند و شعار می‌دادند:
«نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم؛ هیچ حکومتی بدون حمایت زنان پایدار نمی‌ماند؛ حق تحصیل و کار زنان در تمام عرصه‌ها» از جمله شعارهایی است که روی برخی از پلاکاردهایی که معترضان در دست داشتند نوشته شده بود.