کیرا نایتلی
حرفه > فیلم‌های مستقل و تئاتر (۲۰۰۸–۲۰۱۳)

در ۲۰۰۸، نایتلی در کنار سیه‌نا میلر، کیلین مورفی و متیو ریس در درام جنگی لبه عشق ظاهر شد. در این فیلم او نقش ورا فیلیپس، دوست دوران کودکی شاعر ولزی دیلن تامس و همسرش کیتلین مکنامارا را به عهده داشت. فیلم‌نامهٔ آن را مادر نایتلی نوشت. پس از امضای قرارداد نایتلی، نقش شخصیت او با تمرکز فیلم بر روی عشق او به سربازی بریتانیایی افزایش یافت. نایتلی با سکوت نقش خود ارتباط برقرار کرد و او را «تراژیک و زیبا» توصیف کرد. او نقش خود را بر اساس مارلنه دیتریش ایفا کرد و قرار بود صدای از پیش ضبط‌شده او را تقلید کند. نایتلی در ابتدا از انجام این کار خجالت کشید اما در نهایت این کار را انجام داد. این فیلم پس از اکران به موفقیت متوسطی در زمینهٔ منتقدان و تجاری دست یافت. عملکرد نایتلی و توانایی‌های آواز خواندن او مورد ستایش قرار گرفت. ایندیپندنت خاطرنشان کرد که نایتلی «استقلال و پیچیدگی را به ورا می‌بخشد که سال‌ها در پیش است»، در حالی که لس آنجلس تایمز نوشت: «فیلم متعلق به زنان است، و نایتلی پله‌های ترقی را طی می‌کند (و نشان می‌دهد که می‌تواند آواز بخواند!).»
نایتلی نقش اشراف بریتانیایی قرن هجدهم جورجیانا کاوندیش، دوشس دوونشایر را در دوشس (۲۰۰۸) از سال دیب که بر اساس رمان پرفروش بیوگرافی جورجیانا، دوشس دوونشایر اثر آماندا فورمن بود، بازی کرد. این فیلم داستان ظهور جورجیانا در جامعه به عنوان یک سلیقه‌ساز سیاسی-اجتماعی پس از متلاشی شدن ازدواجش را روایت می‌کند. فیلم‌نامه‌ای که به نایتلی فرستاده شد با «پرهای بزرگ شترمرغ سفید» و یک روبان طلایی پوشانده شده بود. گابریل تانا، تهیه‌کننده فیلم، اظهار داشت که نایتلی «درکی غریزی» از چنین جنبه‌هایی از زندگی جورجیانا را به عنوان یک سلبریتی از تجربیات خود به ارمغان آورد. نایتلی جذب قدرت و موقعیت شخصیت خود به‌عنوان یک تأثیر سیاسی و قدرت مد شد، در حالی که از نظر درونی آسیب‌پذیر و منزوی بود. سیمون کروک از مجلهٔ امپایز بازی او را «احتمالاً بهترین نقش او تا به امروز در فیلمی که جو رایت کارگردانی نکرده‌است» توصیف کرد. سال بعد، او نامزد جایزه فیلم مستقل بریتانیا برای بهترین بازیگر زن شد. یک اقتباس سینمایی از تراژدی شاه لیر اثر ویلیام شکسپیر که قرار بود نایتلی و آنتونی هاپکینز در آن بازی کنند به دلیل کسادی لغو شد.
نایتلی اولین بار در وست اند با نسخه کمدی نمایش مردم‌گریز اثر مولیر به روی صحنه رفت. این نمایش با بازی نایتلی، دیمین لوئیس، تارا فیتزجرالد و دومینیک روآن، در دسامبر ۲۰۰۹ در تئاتر هارولد پینتر روی صحنه رفت. او نقش جنیفر، یک ستاره کم‌عمق، عاشق و آسیب‌پذیر فیلم آمریکایی را به تصویر کشید که توسط یک نمایشنامه‌نویس تحلیلی و راستگو مورد محبت قرار می‌گیرد. نایتلی این نقش را انتخاب کرد زیرا احساس می‌کرد «اگر در حال حاضر تئاتر کار نکنم، فکر می‌کنم برای انجام آن خیلی وحشت‌زده خواهم بود» و محصول را به عنوان یک تجربه «فوق‌العاده و فوق رضایت بخش» توصیف کرد. او نسبت به عملکرد خود مشکوک بود. پل تیلور از مجلهٔ ایندیپندنت خاطرنشان کرد که نایتلی «نه تنها به طرز قابل توجهی متقاعدکننده بود، بلکه در مواقعی در طنز خود بسیار هیجان انگیز بود.» با این حال، مایکل بیلینگتون در گاردین خاطرنشان کرد که به دلیل ماهیت نقش، «می توان گفت که او بی‌دلیل کشش ندارد.» نایتلی نامزد دریافت جایزهٔ لارنس اولیویه بهترین بازیگر زن نقش مکمل و جایزهٔ ایونینگ استاندارد شد.
نایتلی دههٔ جدید را با سه فیلم آغاز کرد. او گفت که کارش در این دوره به او کمک کرد تا «همدلی با مردم یا موقعیت‌هایی داشته باشد که من لزوماً همدلی با آن‌ها را آسان نمی‌دانم.» دو تا از این تولیدات، درام عاشقانه دیشب از مسی تاجدین و فیلم جنایی نوآر بلوار لندن از ویلیام موناهان با نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شدند و در میان کم‌درآمدترین فیلم‌های کارنامه نایتلی قرار گرفتند. اکران دیگر نایتلی، هرگز رهایم مکن، اقتباسی از رمان کازوئو ایشی‌گورو با همین نام، در گیشه بهتر ظاهر شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد. نایتلی فیلم‌نامه را منحصر به فرد توصیف کرد که خواننده را به فکر واداشت. او در کنار اندرو گارفیلد و کری مولیگان، نقش یکی از سه فارغ‌التحصیل مدرسه شبانه‌روزی استبدادی را ایفا کرد که سرنوشت خود را در یک ویران‌شهر کشف می‌کند.
نایتلی در احیای نمایش ساعت کودکان (۲۰۱۱) از لیلیان هلمن در تئاتر کمدی لندن بازی کرد. او نقش سال ۱۹۳۴ کارن رایت، معلم مدرسه‌ای متهم به لزبینیسم را به تصویر کشید. بن برانتلی از نیویورک تایمز اظهار داشت که اجرای او «شدت» و «تندخویی معتبر» را در مطالب قدیمی نشان می‌دهد. تنها فیلم نایتلی در سال ۲۰۱۱، درام تاریخی یک روش خطرناک با بازی ویگو مورتنسن، مایکل فاسبندر و ونسان کسل بود. این فیلم که بر اساس نمایش‌نامه کریستوفر همپتون در سال ۲۰۰۲ به نام درمان گفتاری ساخته شده و در آستانه جنگ جهانی اول جریان دارد، روابط آشفته بین روان‌پزشک نوپای کارل یونگ، مربی او زیگموند فروید و سابینا اسپیلرین را به تصویر می‌کشد. نایتلی اسپیلرین، روانکاو جوان پریشان اما زیبا را که بین یونگ و فروید قرار می‌گیرد را به تصویر کشید. نایتلی چهار ماه را صرف مطالعه و گفتگو دربارهٔ رفتار شخصیتش با روانشناسان کرد تا برای این نقش آماده شود. او از عمق و تنوع قوس شخصیتی خود را که برای نقش‌های زن نادر می‌دانست، قدردانی می‌کرد. این فیلم در شصت و هشتمین جشنواره فیلم ونیز با استقبال مثبتی روبه‌رو شد، در حالی که نایتلی بازخوردهای مثبتی را از سوی منتقدان دریافت کرد و اندرو اوهیر از سلان او را با عنوان «ستاره واقعی این فیلم» توصیف کرد.
نایتلی با استیو کرل در درام کمدی به جستجوی دوستی برای آخرالزمان (۲۰۱۲) هم‌بازی شد که مورد انتقاد قرار گرفت. بعداً در همان سال، او برای سومین بار با کارگردان جو رایت برای فیلم‌برداری آنا کارنینا همکاری کرد. او این همکاری را مهم‌ترین کار حرفه‌ای خود می‌دانست. نایتلی معتقد بود که «مقصر اخلاقی» پیچیده شخصیت او زیر سؤال است، اما مجذوب دلسوزی نقش خود شد. نایتلی نقدهای مثبتی را برای اجرای خود دریافت کرد که باعث سر و صدای اولیه برای اسکار شد. باتسی شارکی از لس آنجلس تایمز نوشت که نایتلی «در تلاش برای ارائه یک واقعیت احساسی، قلب‌ها و ناراحتی‌ها را در معرض خطر قرار می‌دهد.» در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در ۲۰۱۳ اولین فیلم موزیکال نایتلی با نام دوباره شروع کن با بازی مارک رافلو به نمایش درآمد. این فیلم به کارگردانی جان کارنی در سال ۲۰۱۴ اکران شد. دیوید رونی از هالیوود ریپورتر «صمیمیت و نزدیکی آرام‌کننده» فیلم‌نامه و رابطهٔ قوی بین نایتلی و رافلو را ستایش کرد. کارنی بعداً بارها از بازی نایتلی در این فیلم انتقاد کرد و گفت که او در به تصویر کشیدن یک خواننده و ترانه‌سرا به اندازه کافی قانع‌کننده نبود و با تحقیر از او به عنوان یک «مدل» یاد کرد. او بعداً از طریق توییتر از نایتلی به خاطر نظراتش عذرخواهی کرد. نایتلی بعداً گفت که موسیقی برای او «هرگز کارساز نمی‌شود» و او بیشتر به کتاب و نمایش علاقه‌مند است. در اواخر همان سال، او در فیلم کوتاه کارل لاگرفلد به‌نام روزی روزگاری… ظاهر شد.