stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ابوالحسن بنی‌صدر
سخنرانی ۱۴ اسفند ۵۹ > تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰

در این مقطع، تنها نیروی سیاسی که هنوز علناً از ابوالحسن بنی‌صدر پشتیبانی می‌کرد، سازمان مجاهدین خلق بود. روز ۲۹ خرداد ۱۳۶۰، مسعود رجوی رهبر وقت مجاهدین خلق، همراه بنی صدر که در خفا به سر می‌برد، مردم را به قیام فراخواندند و از هوادارانشان خواستند تا علیه حکومت در خیابان‌ها حضور یابند.
روز بعد، تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در تهران و شهرهای دیگر برگزار شد که حکومت با شدت آن را سرکوب کرد.
سخنرانی ۱۴ اسفند ۵۹ > رای مجلس به عدم‌کفایت بنی‌صدر و عزل

نگاه کنید به: عزل سید ابوالحسن بنی‌صدر
در جلسه ۲۴ خرداد ۱۳۶۰ مجلس نامه یک‌صد و بیست نماینده قرائت شد که در آن تقاضای رسیدگی به صلاحیت سیاسی بنی‌صدر را داشته و خواستار طرح آن با قیدِ دو فوریت شدند.
طرح در تاریخ ۲۶ خرداد ۱۳۶۰ به رأی گذاشته شد و با رأی اکثریت به تصویب رسید.
رسیدگی به کفایت سیاسی بنی صدر از روز شنبه ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ آغاز شد و طی دو روز موافقان و مخالفان دیدگاه‌های خود را مطرح نمودند. سرانجام مجلس در ۳۱ خردادماه ۱۳۶۰ به بنی‌صدر رأی عدم‌کفایت سیاسی داد.
طولانی‌ترین سخنرانی مربوط به سید علی خامنه‌ای بود که این موارد را برشمرد:
«۱. صلاحیت رئیس‌جمهور در احترام به نهادهای قانونی ثابت می‌شود، اما بنی‌صدر با اهانت به مجلس شورای اسلامی، قوه قضائیه، شورای نگهبان، دولت، سپاه و جهاد؛ قانون اساسی را رعایت نکرد و این حدِّ اعلای بی‌کفایتی است.
نظام و جمهوری توسط بنی‌صدر تحقیر شد: «این جمهوری، جمهوری نیست که من فخر کنم رئیس آن باشم.»
بنی‌صدر در مقابله با کسانی که آن‌ها را دشمنِ خود فرض می‌کرد تا حد تخریبِ اساسِ جمهوری و استقلال کشور اِبایی نداشت.
او به جای اصلِ حقیقت‌گروی، یک سیاست‌گرا بود که مخالفِ ویژگی‌های انقلاب اسلامی است؛ مانند موضعِ دوگانه او در موضوعات بهره بانکی، گروهک‌ها، جنگ و امام.
عدمِ صداقت رئیس‌جمهور در قضیه انکارِ گارد ریاست‌جمهوری و اقامت در کاخ.
خدشه‌دار کردن وجهه امام و نظام؛ مانند اینکه امام با واقعیت تماس ندارد یا محصور بودنِ اطلاعات امام.
بنی‌صدر بلندگوی تبلیغاتی علیه جمهوری اسلامی بود و باور به دولت رجایی را مصیبتی بالاتر از جنگ دانستن، دولت اسلامی را یک دولت بی‌قانون معرفی کردن، شایعه شکنجه، نبودِ آزادی در ایران و رژیم کنونی را بدتر از رژیم شاه معرفی کردن؛ حیثیت جمهوری اسلامی را در خارج از کشور از بین برد.
حضور افرادی بدسابقه و مشکوک به‌عنوان مشاور در دفتر بنی‌صدر.
افشای اسرار اقتصادی مانند اظهار میزانِ نیاز ایران به صدور نفت و میزانِ موجودی ارز کشور.
بی‌اطلاعی از امکانِ وقوع جنگ یا عدمِ آمادگی برای آن؛ که هر دو مورد موجبِ اثباتِ بی‌کفایتی می‌گردد.
عدمِ لیاقت و مدیریت جنگی در از دست دادنِ خرمشهر و آبادان.
بی‌توجهی به خطِّ اصلی انقلاب و رهبری، بنی‌صدر نه‌تنها در این جهت حرکت نکرده، بلکه عملاً در مقابلِ رهبری ایستاد و رهنمودهای امامِ اُمت مبنی‌بر خط آرامش و جلوگیری از تشنج‌آفرینی را آشکارا زیرپا نهاد.
بنی‌صدر برخلافِ ویژگیِ انقلاب، به‌دنبال قدرتِ مطلق بود و به همین دلیل در برابر او مقاومت می‌شد و او این مقاومت را کارشکنی تلقی می‌کرد.
عجیب‌ترین پدیده در رابطه با عدمِ کفایتِ سیاسی رئیس‌جمهور، اخلال و شورشگری بنی‌صدر و دعوت مردم به مقاومت در برابر نظمِ موجود و جذبِ گروه‌های اِخلالگر است؛ تا آنجا که یک خبرنگار خارجی هنگامِ مصاحبه بنی‌صدر، او را رئیسِ مخالفان دولت نامید.
سلبِ صلاحیت‌های ریاست‌جمهوری بنی‌صدر به دلیل دارا بودنِ خصلت‌های شخصی، همانند غرور، مقام‌پرستی و خودبزرگ‌بینی.
در ماجرای هویزه که تعدادی از بچه‌های ما شهید شدند من به‌طور قطع [کوتاهی] را نفی نمی‌کنم، اما به هیچ وجه نشان از یک تعللِ عمدی و سُستی عمدی خدای نکرده خیانتی مشاهده نکردم…»
اختفا

هاشمی در خاطرات خود در ۲۶ خرداد ۱۳۶۰ می‌نویسد: خبر رسید بنی صدر قصد خروج از کشور دارد.. امام به سپاه دستور داد جلوی او را بگیرد… بنی صدر از زیر نظر دور شده و گفته می‌شود در اطراف ساوه است
خروج از ایران

در ساعت ۲۲:۴۵ سه‌شنبه ۶ مرداد ۱۳۶۰ بنی‌صدر و مسعود رجوی از فرودگاه مهرآباد توسط هواپیمای بوئینگ ۷۰۷ سوخت رسان به خلبانی بهزاد معزی از ایران رفتند و با عبور از کشورهای ترکیه، قبرس، یونان و شمال ایتالیا، در یک فرودگاه نظامی واقع در حومه پاریس به زمین نشستند.
معزی پیشتر نیز هدایت هواپیمای شاه را به قصد مراکش بر عهده داشت. فردای آن روز کانال دو تلویزیون فرانسه بنی‌صدر را نشان داد در حالی که سبیلش را تراشیده و در کنار مسعود رجوی، سلامتیان و معزی ایستاده بود.
اکبر هاشمی رفسنجانی در خاطرات خود اشاره کرده که در ابتدا نسبت به فرار بنی‌صدر، تعمداً ممانعتی از سوی دستگاه‌های امنیتی، صورت نپذیرفته بود.
در رسانه‌های ایران عکسی از بنی‌صدر با پوشش زنانه و ابرو برداشته منتشر شد.
نشریه ایران نیوز در کالیفرنیا گزارشی از نحوه فرار بنی‌صدر نوشت و به تراشیدن سبیل و زیر ابرو برداشتن و موهای رنگ‌شده بنی‌صدر اشاره کرد.
بنی‌صدر و جنگ

ببینید: جنگ ایران و عراق
در آخرین روزهای شهریور ۱۳۵۹، عراق به ایران حمله برد و جنگی هشت ساله آغاز شد. اندکی بعد، بنی‌صدر به عنوان فرمانده کل قوا، به دلیل تکیه‌اش بر ارتش و نحوه اداره جنگ، زیر انتقاد شدید حزب جمهوری اسلامی و سپاه نوبنیاد پاسداران رفت. بنی‌صدر در نامه‌ای رسمی به آقای خمینی، وزیران کابینه رجایی را «بی‌کفایت» و «تهدیدی بزرگ‌تر از تجاوز عراق به خاک کشور» خواند، و شکایت کرد که هشدارهایش در مورد وخیم‌تر شدن اوضاع اقتصادی و پافشاری‌اش بر نیاز به سازمان‌دهی مجدد نیروهای مسلح نادیده گرفته شده‌است.
بنی‌صدر و جنگ > اعتقاد به ارتش و جنگ کلاسیک

بنی‌صدر در مقام فرماندهی کل قوا بیشتر بر جنگ کلاسیک با استفاده از نیروهای ارتش اصرار داشت، در حالی که سایر نیروها به حضور نیروهای مردمی و سپاه پاسداران در کنار ارتش و جنگ‌های غیرکلاسیک و نامنظم نیز اعتقاد داشتند. در حالی که بنی‌صدر با دخالت نیروهای سپاه درجنگ مخالفت می‌کرد، رجایی و حزب جمهوری اسلامی از اقدامات سپاه پاسداران تجلیل و ستایش می‌کردند. پس از گذشت مدت اندکی از آغاز تجاوز رژیم عراق، به تدریج اثرات عدم همکاری بنی‌صدر با نیروهای سپاه خود را نشان داد. او به بهانه جوانی و کم تجربگی سپاه، معتقد بود که در جنگ تخصص و اسلحه کاربرد دارد که جوانان سپاهی نیز چیزی از آن نمی‌دانند. هاشمی در خاطرات خود می‌نویسد: «... وقتی آبادان در محاصره بود، من به آنجا رفتم و مشاهده کردم که به بچه‌های سپاه آرپی جی و گلوله نمی‌دهند. می‌گفتند نداریم، در حالی که اطلاعاتی که ما داشتیم، نشان می‌داد که حداقل برای آن روزها به قدر کافی سلاح و مهمات داریم.»
بنی‌صدر و جنگ > ابداع اصطلاح حق و باطل برای توصیف جنگ

هرچند در شروع جنگ خمینی صدام را اشتراکی و کافر خوانده بود؛ بنی صدر اولین کسی بود که اصطلاح حق و باطل را بکار برد. او در ۵ مهرماه ۱۳۵۹ (یک روز قبل از مذاکره با سران کشورهای اسلامی) در مصاحبه خود گفت: ما گفته‌ایم که برای میانجیگری و آشتی ما آمادگی نداریم برای اینکه بین حق و باطل آشتی معنی ندارد. همچنین در ۶ مهرماه ۱۳۵۹ در مذاکره با سران کشورهای اسلامی یاسرعرفات حبیب شطی و ضیاءالحق گفت: دنیای اسلام باید به متجاوز بفهماند که در تعارض بین حق و باطل بیطرف نیست و از حق جانبداری می‌کند باید به حکومت متجاوز عراق از جانب همه کشورهای اسلامی یادآور شد که حمله به ایران حمله به اسلام و امت اسلامی است.
پس از بنی‌صدر > بی‌نتیجه ماندن طرح صلح جنبش عدم تعهد در خرداد ۱۳۶۰

پس از اجلاس وزرای خارجه جنبش عدم تعهد در بهمن ۱۳۵۹ در دهلی نو. در روز یکشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۶۰ هیئت صلح سازمان شامل وزیر خارجه کوبا، وزیر خارجه هند، وزیر خارجه زامبیا، رئیس دایره سیاسی سازمان آزادی‌بخش فلسطین و نماینده این تشکیلات در سازمان ملل وارد تهران شدند. این هیئت با مقامات کشور از جمله بنی صدر دیدار کرد و پیشنهاد داد همراه با خروج نیروهای عراقی، یک منطقه غیرنظامی در خاک ایران ایجاد شود.
به‌گفتهٔ بنی صدر آقای خمینی گفت پیشنهاد خوبی است کار را براساس این تمام کنید اما اسمش را صلح نگذارید خودتان بلدید چطور جور کنید و به چه عبارتی بگویید که تصور نکنند صلح کرده‌اید! گفتم چرا؟ گفتند صلح مخالف زیاد دارد. وزاری خارجه قرار بود در ۲۵ خرداد به ایران بیایند ولی اجرای مراحل عزل (رئیس‌جمهور) شروع شد و آنها نیز نیامدند.
در مقابل، سید علی خامنه ای نماینده وقت مردم تهران در مجلس شورای اسلامی و نماینده رهبر جمهوری اسلامی ایران در شورای عالی دفاع طی نطق خود در صحن مجلس در موافقت با عدم کفایت سیاسی بنی صدر، این ادعای بنی صدر را که در اعلامیه مورخ ۲۲ خرداد ۱۳۶۰ وی عنوان شده بود رد و آن را یک دروغ آشکار خواند و عنوان داشت:
... این قرار داد [طرح پیشنهادی چهار کشور غیرمتعهد] یک قراردادی بود که در مجلس عالی شورای دفاع رد شد … و اگر چنانچه من آن را در اینجا مطرح کنم و نمایندگان محترم و ملت ایران اطلاع پیدا کنند که شرایطی که آن قرارداد به ما تحمیل می‌کرد چه بود، همه رد خواهند کرد. دو پیشنهاد در زمینه آن قرارداد در مجلس [شورای عالی دفاع] گفته شد یکی از طرف آقای رجایی مطرح و یکی هم از طرف بنده مطرح شد و پذیرفته شد که اگر دو پیشنهاد عمل بشود آن وقت قرارداد قابل قبول تلقی بشود و ما پاسخی هنوز نسبت به آن قرارداد نداده‌ایم که ایشان [بنی صدر] در آن اعلامیه شان وانمود می‌کنند که این قرارداد وجود داشته و بنا بوده که از کشورهای غیرمتعهد اینجا بیایند تا آن را تعقیب کنند و مسئله عزل ایشان از فرماندهی کل قوا به این کار صدمه زده‌است و پایان آبرومند جنگ را عقب انداخته‌است، و این یک دروغ آشکار است.
پس از بنی‌صدر > واقعه هفتم تیر

انفجار روز هفتم تیر ۱۳۶۰ در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی رخ داد که طی آن سید محمد بهشتی دبیرکل و هفتاد و دو نفر از اعضا جان خود را از دست دادند.
پس از بنی‌صدر > ریاست جمهوری رجایی

در روز دوم مرداد ۱۳۶۰، دومین انتخابات ریاست جمهوری برگزار گردید و محمدعلی رجایی با به دست آوردن بیش از ۱۳ میلیون رأی دومین رئیس‌جمهور ایران شد. میزان مشارکت در این دوره ۶۴٫۲ درصد بود.
او دبیرکل جدید حزب جمهوری اسلامی، محمدجواد باهنر را به مقام نخست‌وزیری خویش برگزید.
پس از بنی‌صدر > انفجار در دفتر نخست‌وزیری و بسته شدن فضای سیاسی کشور

در ۸ شهریور ۱۳۶۰ ،انفجار در دفتر نخست‌وزیری جمهوری اسلامی ایران رجایی و باهنر کشته شدند و حوادث خشونت‌آمیز دیگر در آن سال ادامه یافت. برآورد اشتباه مجاهدین خلق از میزان آسیب‌پذیری حکومت و اقدامات مسلحانه آنان نهایتاً بر قدرت حامیان خمینی افزود، به‌طوری‌که تمامی مراکز تصمیم‌گیری در اختیار آنان قرار گرفته و فضای سیاسی کشور بسته شد. بدین ترتیب، همه گروه‌های سیاسی، جز آن‌هایی که در ردیف نیروهای «مکتبی» قرار داشتند، از میدان خارج شدند.
پس از بنی‌صدر > پیشنهاد ترور بنی‌صدر در خارج از کشور

انیس نقاش عامل ترور ناموفق شاپور بختیار در مصاحبه با روزنامه ایران از قصد برخی افراد سپاه برای ترور بنی‌صدر گفت:
«بعد از دستگیری من و فرار بنی‌صدر برخی از بچه‌های سپاه به دیدار امام رفتند و درخواست ترور بنی‌صدر را طرح کردند. اما امام نپذیرفت.»
فعالیت‌های خارج از کشور > همکاری با مجاهدین خلق

رجوی و بنی‌صدر به همراه برخی گروه‌های دیگر، شورای ملی مقاومت ایران را برای مبارزه با حکومت جمهوری اسلامی تشکیل دادند.
فعالیت‌های خارج از کشور > ارسال نامه به خمینی

بنی صدر در اول مرداد ۱۳۶۳ به درخواست علی اصغر مروارید نامه ای به خمینی ارسال می‌کند که شامل نکات زیر است:
جنگ را مثل گروگانگیری تا آخر ادامه ندهید. وضع خراب است اطلاعات به شما نمی‌رسد و شما در زندان هستید. موجودیت ایران در خطر است. از شما دعوت می‌کنم اقدامات زیر را انجام دهید:
دادگاه‌های انقلاب را منحل کنید
جنگ را تمام کنید
بگذارید دولت لایقی بر سرکار آید
انتخابات واقعی باشد و نمایندگاه مجلس توسط مردم انتخاب شوند
آزادیها را برقرار کنید
از امور کشور کناره‌گیری کنید
من تعهد می‌دهم هرگز به سیاست نزدیک نشوم به شرطی که امور بالا انجام شوند.
۸-از آزادی نترسید و به مردم مسلمان اعتماد کنید.
فعالیت‌های خارج از کشور > جدایی از مجاهدین خلق

در ۲۱ آبانماه سال ۱۳۶۳ در پی اقدامات مجاهدین خلق در حمایت از عراق در جریان جنگ این کشور با ایران، بنی‌صدر از شورای ملی مقاومت خارج شد.
فعالیت‌های خارج از کشور > ملاقات فرستاده خمینی با بنی صدر در پاریس

در اواخر فروردین ۱۳۶۷ (سه ماه قبل از قبول قطعنامه ۵۹۸) خمینی دو بار فرستاده نزد بنی صدر می‌فرستد و از او دعوت می‌کند به ایران برگردد و اگر برنمی گردد لیست کارهایی را که فکر می‌کند باید انجام شود برای او ارسال کند تا ترتیب انجام آنها را بدهد. بنی صدر (به گفته خودش به دلیل ترس از کشته شدن) بازگشت به کشور را نمی‌پذیرد و خمینی را به محتویات نامه اول مردادماه ۱۳۶۳ ارجاع می‌دهد.
فعالیت‌های خارج از کشور > انتشار هفته‌نامه «انقلاب اسلامی در هجرت»

بنی‌صدر تا پیش از مرگ در ورسای، حومه پاریس، تحت مراقبت امنیتی اقامت داشت و به انتشار منظم هفته‌نامه «انقلاب اسلامی در هجرت» می‌پرداخت.
فعالیت‌های خارج از کشور > شهادت در دادگاه میکونوس

مقاله مرتبط: ترور میکونوس
پس از ترور رهبران حزب دموکرات کردستان در رستوران میکونوس. بنی‌صدر در دادگاه شهادت داد که ترور به فرمان سیدعلی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران و با امضای اکبر هاشمی رفسنجانی صورت گرفته‌است. در نهایت دادگاه کاظم دارابی و سه لبنانی به نام عباس راحیل، یوسف امین و محمد عطریس را محکوم و شماری از مسئولان بلندپایه جمهوری اسلامی را به عنوان آمران جنایت مجرم شناخت.
درگذشت

وی در ۱۷ مهر ۱۴۰۰ در ۸۸ سالگی در بیمارستان سالپتریه پاریس درگذشت. خانواده وی در اعلام مرگ وی در وب سایت خود گفتند که بنی صدر «در برابر ظلم و ستم جدیدی که به نام دین می‌رفت از آزادی دفاع کرد». جمال الدین پاک نژاد، دستیار قدیمی او در تماس تلفنی با رویترز گفت که خانواده او مایلند وی در ورسای، حومه پاریس، جایی که در دوران تبعیدش زندگی می‌کرد، به خاک سپرده شود.
دیدگاه‌ها

بنی‌صدر معتقد بود سید روح‌الله خمینی «فرهمند» نبود و دانش و درایت لازم برای اداره کشور را نداشت. او در مصاحبه ای با رویترز در سال ۲۰۱۹–۱۳۹۸ گفت: خمینی پس از به قدرت رسیدن در سال ۱۳۵۷ به اصول انقلاب خیانت کرد و این موضوع طعمی «بسیار تلخ» را در میان برخی از کسانی که پس از پیروزی با وی به تهران بازگشتند برجای گذاشت.
وی مخالف نظریه ولایت فقیه بود و آن را مشابه دستگاه پاپ می‌دانست.
وی انفجار در دفتر حزب جمهوری اسلامی را کار مجاهدین نمی‌دانست و معتقد بود آن انفجار توسط سپاه پاسداران انجام شده‌است.
او پس از اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران از جنبش سبز ایران حمایت کرد و پس از حصر خانگی رهبران آن، دفاع از حقوق میرحسین موسوی و مهدی کروبی را وظیفه مردم دانست.
او در چهلمین سالگرد انقلاب ۵۷، در مصاحبه‌ای گفت که «سقوط جمهوری اسلامی محتمل نیست، قطعی است».
در مورد حجاب اجباری گفت: «اگر قرار باشد که لباسی را به زور به کسی بپوشانند، خب این همان چیزی است که می‌خواهیم نباشد؛ زیرا ما می‌خواستیم زور نباشد.»
نوشته‌ها

خیانت به امید
سیر اندیشه در سه قاره
زن و زناشویی
اصول راهنمای اسلامی
سیاست آمریکا در ایران
آمریکا و انقلاب
اکتبر سورپرایز
ایران گیت
جامعه‌شناسی خانواده در ایران
اقتصاد توحیدی
شهادت در قرآن
عدالت اجتماعی
رابطه مادیت و معنویت
مجموعه مقالات دربارهٔ منزلت و حقوق زن
انسان حق، قضاوت و حقوق انسان در قرآن
موازنه ها
برنامه‌ای برای عمل سیاسی مداوم
نامه ها
کیش شخصیت
مقدمه و متن پیش‌نویس قانون اساسی
میثاق شورای جبهه مقاومت ملی
نقد تضاد و تناقض در منطق صوری
سیستم‌های اطلاعاتی
روش تحقیق
روش شناخت بر پایه توحید
ترجمه کتاب مکانیسم‌های رشد از عقب ماندگی
ایران و نقش مدرس
عقل آزاد
جریان تحول سپاه پاسداران به حزب سیاسی مسلح
مافیای مأمور سرکوب‌های خیابانی
مافیای اطاعاتی
مافیای قوه قضاییه
تضاد و توحید
تعمیم امامت
صد مقاله
مشکلات سیاسی ایران
بیان آزادی، حق حیات و مجازات اعدام
توطئه آیت‌الله‌ها
توانایی و ناتوانی
زن در شاهنامه
بنی صدر سخن می‌گوید
تحقیقی مفصل دربارهٔ مردم سالاری
توتالیتاریسم و روش مبارزه با آن
اصول راهنما و بنیادهای مردم سالاری
رهبری و احزاب
عدالت
رشد و فلسفه عقل
نفت و سلطه
ابوالحسن بنی‌صدر پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۳۳۸
بنی‌صدر، مهدی بازرگان و روح‌الله خمینی در آستانه پیروزی انقلاب در ایران
بنی‌صدر به همراه دیگر نمایندگان در صحن مجلس خبرگان قانون اساسی
پوستر تبلیغاتی برای بنی‌صدر با شعار عدالت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی
مراسم تنفیذ ریاست‌جمهوری بنی‌صدر، ۱۵ بهمن ۱۳۵۸. خمینی حکم ریاست جمهوری بنی‌صدر را در بیمارستان قلب، نوشت و به او داد
در سال ۱۳۸۹ در دانشگاه هامبورگ
بنی صدر در جبهه
رجوی، بنی‌صدر و معزی پس از فرود آمدن در پاریس
بنی‌صدر در کنفرانسی در ونیز در سال ۲۰۰۹
به عبارت دیگر - ابوالحسن بنی صدر
گفتگو با خشت خام
هنری پرین بالدوین

| هنری پرین بالدوین | هنری پرین بالدوین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ اوت ۱۸۴۲ لاهاینا، هاوایی
درگذشت: ۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۱ (۶۸ سال)
ملیت: آمریکایی
پیشه(ها): تاجر، سیاستمدار
همسر: امیلی ویتنی الکساندر
فرزندان: Henry Alexander Baldwin (۷ تن دیگر)
والدین: دوایت بالدوین شارلوت فولر
هنری پرین بالدوین (Henry Perrine Baldwin)‏ (۲۹ اوت ۱۸۴۲–۸ ژوئیه ۱۹۱۱)، تاجر و سیاستمداری در مائوئی در جزایر هاوایی بود. او ساخت «سامانه آبیاری مائوئی شرقی» را نظاره کرده و مؤسس مشترک «الکساندر و بالدوین»، یکی از «پنج بزرگ» (اشاره به پنج شرکت بزرگ) بود که بر اقتصاد قلمروی هاوایی مسلط گشت.
زندگی

بالدوین در ۲۹ اوت ۱۸۴۲ میلادی در لاهاینای هاوایی بدنیا آمد. پدر او مبلغ مسیحی آمریکایی «دوایت بالدوین» (۱۷۹۸–۱۸۸۶) و مادرش «شارلوت فولر بالدوین» بود. نام او از نام «متیو لارو پرین» (۱۷۷۷–۱۸۳۶)، استاد مدرسه علوم دینی آوبورن گرفته شده است، جاییکه پدر او مدت کوتاهی پس از انفصالش از جزایر هاوایی فارغ‌التحصیل شد. او در مدرسه پوناهو در هونولولو شرکت کرد و به مائوی بازگشت تا کشاورز شود. ابتدا مدیریت کشتزار برنج ویلیام دویت الکساندر را امتحان کرد، ما شکست خورد. به جایش در ۱۸۶۳ میلادی برای کار با برادش دیوید رفت (همچنین با دوایت بالدوین جونیور تماس گرفت)، کسی که با او مزرعه نیشکری را آغاز کرده بود. او امیدوار بود تا پول کافی برای رفتن به مدرسه پزشکی را بدست آورد، اما هیچگاه از صنعت شکر خارج نشد. او شغلی را به عنوان سرکارگر (به نام لونا) را در کشتزار وایهی که کریستوفر اچ لورز صاحب آن بود را تحت مدیریت ساموئل توماس الکساندر اختیار کرد. او در سال ۱۸۶۷ میلادی به سواحل غربی ایالات متحده سفر نمود.
بالدوین با الکساندر در ۱۸۶۹ میلادی شرکای تجاری شده و ۱۲ جریب فرنگی (۴۹ هزار متر مربع) را در مائوی شرقی «آهوپوا» (بخش خشکی باستانی) به نام «هاماکوا پوکو» خریداری نمودند (این مکان را نباید با بخش هاماکوا از جزایر هاوایی اشتباه کرد). آنها در ۱۸۷۰ میلادی ۵۵۹ جریب فرنگی (۲٫۲۶ کیلومتر مربع) دیگر را خریداری کرده و نیشکر کاشتند. بالدوین برای خرید این زمین دچار بدهی شد.
آنها در ناحیه‌ای به نام «سانیساید» زندگی کردند که نزدیک آسیاب شکر پولیولی در لبه موقعیت ۲۰°۵۳′۳۲″ شمالی ۱۵۶°۲۱′۳″ غربی رنگین کمان گولچ قرار داشته و توسط رابرت هیند ساخته شده بود. الکساندر آسیاب هایکوی بزرگتر را مدیریت کرد که توسط «کسل اند کوک» در ۱۸۶۱ میلادی ساخته شده بود و توسط دوتا از مأموران عالی‌رتبه سابق ساخته شده بودند. الکساندر با مارتا الیزا کوک، دختر آموس استار کوک، مؤسس مشترک کستل اند کوک ازدواج کرده بود.
بالدوین در ۲۸ مارس ۱۸۷۶ میلادی دست راستش را در حادثه صنعتی در آسیاب پالیولی از دست داد. در تلاش برای تنظیم غلطک‌ها، انگشتانش در آسیاب نی‌شکر گیر کرد و دست راستش را داخل کشیده و تقریباً قبل از این که بتواند دستگاه را خاموش کند به حالت مرگ رسیده و چرخش را معکوس کرده تا آزاد شود. کی از کارگران برای آوردن نزدیک‌ترین پزشک در فاصله ده مایلی (۱۶ کیلومتر) فرستاده شد تا کار قطع عضو را انجام دهد. طی چند هفته او یادگرفت که با دست چپش بنویسد و به نوازندگی ارغنون در کلیسایش با یک دست ادامه داد. طی یک ماه توانست در زمین‌هایش اسب سواری کند.
راه آب هاماکوا

پیمان تقابل ۱۸۷۵ امکان آزادسازی صادرات شکر به ایالات متحده را فراهم نمود. گرچه که جزایر هاوایی فصل رویش ۱۲ ماه‌ای داشت، مسئله عمده با کشاورزی جنگل‌های خشک سابق این بود که سرحدات وسیعش در وضعیت بارش قرار داشت. پس از بارش حاره‌ای سریع، تابش شدید خورشید می‌تواند موجب رشد فوق‌العاده‌ای گردد. اما اغلب سال‌هایی بودند که در برخی مناطق آن بارش کم بوده یا بارشی صورت نمی‌گرفت. روزی بالدوین طی یک خشکسالی گفت که روی زمین زانو زده و برای باران دعا کرده‌است. او آمد و قول داد که اگر موفقیت حاصل آید، مطمئن خواهد شد که مقبره مناسبی خواهد ساخت.
الکساندر عملگراتر بود: پدر او در مدرسه لاهاینالونا تدریس کرد، جایی که راه‌آب‌های آبیاری برای باغ‌های خصوصی کوچک از زمان‌های باستان هاوایی مورد استفاده قرار گرفته بوده‌است. الکساندر متوجه جنگل‌های بارانی در ضلع شرقی (بادگیر) جزیره شد و شیب‌های بالایی هالئاکالا باران‌های بیشتری را دریافت می‌کردند. سرزمین آن ناحیه بسیار برای گیاهان خشن بود، اما آن‌ها استدلال کردند که آبراهه‌ای قادر است که آب را به ناحیه پایین‌تر و مسطح تر بیاورد. ویلیام هاریسون رایس کشتزار نی‌شکر کوچکی را در ۱۸۵۶ میلادی آبیاری کرده بود، اما این سامانه ۳ هزار جریب فرنگی (۱۲۰۰ هکتار) را تأمین خواهد کرد. الکساندر یک مساحی را ترتیب داد، تأمین مالی از سایر مزرعه‌داران را جهت ایجاد شرکت آب راه هاماکوا را ایجاد کرد و بر سر اجاره دوساله کینگ دیوید کالاکائوآ توسط حکومت جهت ساخت یک پروژه با شروع از ۳۰ سپتامبر ۱۸۷۶ میلادی مذاکره نمود.
بالدوین که هیچ آموزش مهندسی نداشت، در حالی که داشت از جراحت‌هایش بهبود می‌یافت، بر چیزی نظارت کرد که بعدها به آبراه آماکوئای ۱۷ مایلی (۲۷ کیلومتری) شناخته شد. کلاوس اسپرکلز که در زمینه شکر جزو رقبا بود، اجاره دیگری را از حکومت پادشاهی بدست آورد، لذا مگر آن که بالدوین سامانه خویش را تا ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۸ میلادی تکمیل کرده باشد، آب به اسپرکلز می‌رفته‌است. در کنار آبراه‌های حقیقی که با خاک رس خط بندی شده بودند، آبگیرها و سیفون‌هایی برای عبور از چندین دره عمیق نیز مورد استفاده واقع شدند. بالدوین روزانه به سمت آبگذرها با تنها دست باقیمانده‌اش پایین می‌رفت. کارگران مشکوک شدند که آب از طریق یک لوله پایین می‌رود و سپس در سمت دیگر از طریق لوله بالا می‌رود.
آب شروع به جریان پیدا کردن در کشتزار «کستل اند کوک» در ژوئیه ۱۸۷۷ میلادی کرد. عبور «آبگذر مالیگو» با خط لوله آخرین قدم مهمی بود که برداشته شد، چرا که آن‌ها قادر شدند تا زمین‌های خودشان را آبیاری کنند. الکساندر برای سفری به اروپا در ۹ ژوئیه ۱۸۷۸ میلادی عازم شده و مدیریت روزمره عملیات هاوایی را به بالدوین سپرد. این پروژه از بودجه در نظر گرفته شده عبور کرد، ولی سر موقع تکمیل شده و کار کرد. چندین پروژهٔ دیگر در ۱۹۲۳ میلادی به سامانه اضافه شد.
این ایده طی سال‌ها در پروژه مائوی و سایر جزایر نیز تکثیر شد. مهندس عمران «مایکل اوشاگنسی» آبراه کولاو و برخی از پروژه‌های مشابه را با استفاده از فناوری‌های توسعه یافته برای تونل‌های راه‌آهن طی سال‌های ۱۹۰۴–۱۹۰۵ میلادی طراحی کرد. سپس به سان فرانسیسکو بازگشت و این ایده را بر روی «آبراه هچ هچی» اعمال نمود. الکساندر و بالدوین این پروژه‌ها را در شرکت آبیاری مائوی شرقیشان گنجاند. سامانه آبیاری مائوی شرقی در ۲۰۰۲ میلادی به عنوان «سرزمین تاریخی مهندسی عمران» اعلام گشت.
برای مطالعه بیشتر

Arthur Lyman Dean (1950). Alexander & Baldwin, Ltd. and the predecessor partnerships. Alexander & Baldwin.
ایستگاه راه‌آهن بریستول تمپل میدز

| ایستگاه راه‌آهن بریستول تمپل میدز  | ایستگاه راه‌آهن بریستول تمپل میدز  |
| --- | --- |
Facade of the station: Facade of the station
ایستگاه راه‌آهن بریستول تمپل میدزموقعیت ایستگاه راه‌آهن بریستول تمپل میدز در England: ایستگاه راه‌آهن بریستول تمپل میدزموقعیت ایستگاه راه‌آهن بریستول تمپل میدز در England
موقعیت: بریستول
Local authority: بریستول
Grid reference: ST597725
مدیریت: نتوورک ریل
DfT category: A
تعداد سکو: ۱۳
شرکت راه‌آهن: شرکت راه‌آهن
شرکت اصلی: Great Western Railway
اطلاعات تاریخی: اطلاعات تاریخی
۱۸۴۰: افتتاح
۱۸۷۱–۱۸۷۸: Extended
دهه ۱۹۳۰: Extended
۱۹۶۵: Original platforms closed
اطلاعات دیگر: اطلاعات دیگر
فهرست ایستگاه‌ها:  دی‌ال‌آر  متروی لندن  نشنال ریل  ترام‌لینک 
ایستگاه راه‌آهن بریستول تمپل میدز (انگلیسی: Bristol Temple Meads railway station) یکی از اصلی‌ترین و مهم‌ترین ایستگاه‌های راه‌آهن کشور انگلستان در شهر بریستول است.
این ایستگاه که در سال ۱۸۴۰ تأسیس شده دارای ۱۳ سکو می‌باشد و از طریق خط اصلی بزرگ غربی به شهر لندن متصل میشود.
نگارخانه

۱۸۴۳
۱۹۵۸
۱۹۶۰
دزیره (فیلم ۱۹۹۶)

| دزیره | دزیره |
| --- | --- |
کارگردان: برنارد مورات
تهیه‌کننده: دنیل توسکان دو پلانتیه
نویسنده: ساشا گیتری
موسیقی: ژان-کلود پتی
فیلم‌بردار: ریکاردو آرونوویچ
تدوین‌گر: کولت فاروگیا
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۹۶
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی 
هزینهٔ فیلم: ۳٫۶ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱ میلیون دلار
دزیره (به انگلیسی: Désiré) فیلمی فرانسوی به کارگردانی برنارد مورات محصول سال ۱۹۹۶ می‌باشد که بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام اثر ساشا گیتری ساخته شده است.
داستان

دزیره، فردی متبحر و یک دون خوان است که به‌طور منظم خانم‌ها را اغوا می‌کند و در آخر ناپدید می‌شود. اما یک روز او واقعاً عاشق می‌شود.
بازیگران

ژان-پل بلموندو در نقش دزیره
فنی اردان در نقش اودت
کلود ریش
بئاتریس دال در نقش مادلین
ژان یان نقش کورنیش
دومینیک لاوانان در نقش هنریت
آنی گرگوریو در نقش آدل
موجود (فیلم ۲۰۱۱)

| موجود | موجود |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: جی. مایلز دیل
تهیه‌کننده: مارک آبراهام اریک نیومن جی. مایلز دیل
نویسنده: اریک هایزرر
بازیگران: مری الیزابت وینستد جوئل اجرتون اولریش تامسن آدواله آکینویه آگباجه اریک کریستین اولسن ستیگ هنریک هاف کریستوفر هیویو پائول براون‌اشتاین کارستن بیورنلوند
موسیقی: مارکو بلترامی
فیلم‌بردار: مایکل آبراموویچ
تدوین‌گر: جولین کلارک
توزیع‌کننده: یونیورسال استودیوز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ اکتبر ۲۰۱۱ (۲۰۱۱-۱۰-۱۰)  ۱۴ اکتبر ۲۰۱۱ (۲۰۱۱-۱۰-۱۴) (آمریکا کانادا)  
مدت زمان: ۱۰۳ دقیقه
کشور: آمریکا کانادا
زبان: انگلیسی نروژی دانمارکی
هزینهٔ فیلم: ۳۸٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار
فروش گیشه: ۲۷٬۴۲۸٬۶۷۰ دلار
موجود (به انگلیسی: The Thing) فیلمی آمریکایی، کانادایی در سبک ترسناک، علمی–تخیلی، و اکشن است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مری الیزابت وینستد، جوئل اجرتون، اولریش تامسن، آدواله آکینویه آگباجه، اریک کریستین اولسن و کریستوفر هیویو اشاره کرد.
موضوع فیلم

«کیت لوید» باستان‌شناسی است که به‌منظور کشف ناشناخته‌های طبیعت، به یک گروه از دانشمندان نروژی می‌پیوندد. در یکی از سفرهای این گروه به منطقهٔ آنتارکتیکا، آنها با بقایای یک جسد فرازمینی روبه‌رو می‌شوند که در یخ وجود دارد. در بررسی‌های اولیهٔ این جسد به‌نظر می‌رسد که او سال‌هاست که مرده‌باشد، اما ناگهان این موجود زنده می‌شود و…
پیش درآمد

این فیلم  پیش‌ درآمد  فیلم دیگری به نام موجود (به انگلیسی: The Thing) است که در ژانر علمی-تخیلی و ترسناک به کارگردانی جان کارپنتر از کارگردانان مشهور ژانر وحشت و نویسندگی بیل لنکستر که در سال ۱۹۸۲ میلادی ساخته شده است.
هو کردن

نمایی از هو کردن تماشاچیان در یک رویداد ورزشی
هو کردن یا هو کشیدن (به انگلیسی: Booing) کنشی است که در راستای نشان دادن نارضایتی برای کسی یا چیزی انجام می‌شود، نحوه انجام آن فریاد کشیدن"هوو!" و حفظ و ادامه دادن صدای "اوو" است. افراد همچنین ممکن است از سمبل‌های دستی مانند علامت شست رو به پایین نیز استفاده کنند. اگر تماشاگران از اجرا ناراضی باشند، ممکن است با پرتاب اشیا (میوه‌ها و سبزیجات فاسد شده) نیز مخالفتشان را ابراز دارند.