stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ژوگه لیانگ
خدمت و یاری به لیو بی > آشنایی اولیه با لیو بی

در این زمان لیو بی در ژیان تحت حکومت لیو بیائو ساکن می‌شود. لیو بی سیماهویی را ملاقات می‌کند که سیماهوی به او می‌گوید: «پیروان کنفوسیوس و محقان رایج چقدر دربارهٔ امور و مصالح جاری و پیش رو می‌دانند؟ آنهایی که امور پیش رو را تجزیه و تحیلیل می‌کنند نخبه‌اند.» ژوشو بعدها ژوگه لیانگ را به لیو بی توصیه می‌کند و لیو بی از ژوشو درخواست کرد تا ژوگه لیانگ با او ملاقات کند. ژوشو پاسخ داد: تو باید شخصاً با او دیدار کنی نمی‌شود او را برای دیدار با شما دعوت کرد و آورد! لیو بی بالاخره بعد از سه بار مراجعه شخصی توانست که ژوگه لیانگ را به خدمت بگیرد. ژوگه لیانگ نقشه لانگژونگ (تقسیم چین به سه امپراتوری) را به لیو بی معرفی می‌کند و محل اقامتش را به منظور کمک به ژوگه لیانگ ترک می‌کند. لیو بی با ژوگه لیانگ روابط نزدیکی برقرار می‌کند و در اکثر موارد با او مشورت می‌کند. گوان یو و شانگ فی به شکایت از او می‌پردازند. لیوبی در جواب آن‌ها می‌گوید: «حالا من کانگ مینگ را دارم. من مانند ماهی هستم که آب پیدا کرده‌ام. من امیدوارم که شما سخنان ناخوشایندتان را متوقف کنید.» گوان یو و شانگ فی سپس دیگر شکایت نکردند.
خدمت و یاری به لیو بی > به عنوان دیپلمات سیاسی

در سال ۲۰۸ (ژوگه لیانگ ۲۷ ساله است) لیو بیائو می‌میرد و پسرش لیوکانگ جانشین او می‌شود. لیوکانگ هم استان جینگ را به سائو سائو تسلیم می‌کند. وقتی لیو بی خبر تسلیم لیوکانگ را شنید طرفدارانش اعم از سربازان و مردمانش را در راه مهاجرت به شیاکو رهبری می‌کند و در راه درگیری مختصری با نیروهای سائو سائو پیدا می‌کند. در حین این که لیو بی در شیاکو است ژوگه لیانگ را به دنبال لوسو به جانگ دونگ برای بحث با سان کوان به منظور اتحاد در برابر سائو سائو می‌فرستد. ژوگه لیانگ با سان کوان ملاقات می‌کند و دو راه حل را به او پیشنهاد می‌دهد: اگر شما قادر به مقاومت در برابر نیروهای مرکزی هستید پس چرا در مراحل بعد سائو سائو را نتوانید شکست دهید؟ اگر هم که نمی‌توانید مخالفت کنید پس چرا نیروها و سرزمین‌های جنوبی را به سائوسائو تسلیم نمی‌کنید؟
سپس نایب السلطنه «سون کوان»، ژویو، به تجزیه و تحلیل شرایط می‌پردازد و به نقاط ضعف نیروهای سائو سائو اشاره می‌کند. سان کوان در نهایت با اتحاد با لیو بی و جنگیدن با سائو سائو موافقت می‌کند. ژوگه لیانگ با همراهی لوسو به عنوان نماینده سان کوان به کمپ لیو بی بر می‌گردد تا تهیه و تدارک جنگ‌های آینده را ببیند.
خدمت و یاری به لیو بی > به عنوان فرمانده لجستیک

اواخر سال ۲۰۸ نیروهای متحد لیو بی و سان کوان پیروزی قطعی را در برابر سائوسائو در نبرد صخره‌های سرخ می‌زنند. سائو سائو به یی عقب‌نشینی می‌کند. در این حین لیو بی اقدام به تسخیر سرزمین جانگ نان می‌کند که بیشترش توسط استان جنوبی جینگ پوشیده شده‌است. ژوگه لیانگ در این زمان به عنوان مشاور نظامی فرمانده خانگی منصوب می‌شود. او به مسئولیت حاکم چند شهر برای جمع‌آوری سپاه منصوب می‌شود.
در سال ۲۱۱ لیوژانگ فرماندار استان یی در پی حمله ژانگ لو از منطقه هانژونگ از لیو بی درخواست کمک کرد. لیو بی هم ژوگه لیانگ، گوان یو، شانگ فی و دیگران را به عنوان مسئول نظامی در جینگ ژو باقی گذاشت و خود رهبری نیروها به سمت غرب به عهده گرفت. لیو بی بی‌درنگ با پیشنهاد لیوژانگ موافقت کرد اما مخفیانه برای تصرف سرزمین او نقشه می‌کشید. در سال بعد لیوژانگ قصد لیو بی را دریافت و این دو تبدیل به دشمن برای هم شدند و جنگ بین این دو برپا شد. ژوگه لیانگ، شانگ فی و ژائوفی نیروهای جداگانه‌ای را برای کمک به لیوبی برای حمله به پایتخت لیوژانگ، چنگدو" رهبری کردند.
لیو بی ژوگه لیانگ را به عنوان مشاور نظامی منصوب کرد و به او اجازه داد تا امور غرب را اداره کند. هرگاه لیو بی به منظور مبارزات نظامی از چنگ دو خارج می‌شد. ژوگه لیانگ در چنگ دو برای دفاع می‌ماند و جریان تهیه تدارکات را برای سربازان به‌طور مداوم تضمین می‌کرد. در ۲۲۱ در پاسخ به برکناری امپراتور شیان بی توسط سائو پی (از تخت امپراتوری هان) زیردستان لیو بی به او توصیه کردند تا خود را امپراتور معرفی کند. بعد از امتناع اولیه لیو بی از این امر، سرانجام ژوگه لیانگ لیو بی را برای پذیرفتن این کار و تأسیس امپراتوری شو هان متقاعد کرد. لیو بی هم ژوگه لیانگ را به عنوان صدراعظم منصوب کرد و به او مسئولیت پیشکاری امپراتوری را داد جایی که ژوگه لیانگ کارهای منشیان و دبیران را به عهده می‌گرفت. بعد از مرگ شانگ فی، ژوگه لیانگ به عنوان مدیر ملازمان منصوب شد.
خدمت و یاری به لیو بی > پایان کار لیو بی و وفادری ژوگه لیانگ به او

در بهار سال ۲۲۲ لیو بی پس از شکست در "جنگ ژیائوتینگ"(ناشی از عدم گوش دادن به نصیحت‌های ژوگه لیانگ مبنی بر نجنگیدن با وو) در یونگ آن منزوی شد و از کارهای حکومتی کناره‌گیری کردو به‌طور جدی مریض شد. لیو بی به پسرش لیوشان دستور داد تا امور کشور را به همراه ژوگه لیانگ اداره کند و به او به عنوان پدرش بنگرد. او (لیوبی) ژوگه لیانگ را از چنگ دو فراخواند و به او گفت: "تو ۱۰ برابر سائو پی باهوشتر هستی و در تأمین امنیت و انجام مأموریت بزرگ ما توانا هستی. اگر پسر من قابل کمک بود به او کمک کن. اگر برایت اثبات شد که او بی‌کفایت است می‌توانی که او را برکنار کنی و خودت به تخت بنشیتی ." ژوگه لیانگ گریان به او پاسخ داد: "من قسم می‌خورم که حداکثر و نهایت خدمت را بدون هیچ شک و تردیدی و با نهایت وفاداری نسبت به تو برای تحقق هدف مان (متحد کردن چین) تا لحظه مرگم انجام می‌دهم." این عهد به بزرگ‌ترین دغدغه ژوگه لیانگ در سال‌های پایانی عمرش تبدیل شد.
خدمت و یاری به لیو بی > به عنوان نایب السلطنه

بعد از مرگ لیو بی، لیوشان به تخت امپراتوری شو هان صعود کرد. لیوشان برای ژوگه لیانگ مکان و دفترکاری را ساخت. بعد از مدتی کوتاه ژوگه لیانگ به فرمانداری استان یی و اداره امور کل کشور منصوب شد. در همان زمان فرماندهان «نانژونگ» علیه شو شورش کردند. اما او هیج سربازی را برای سرکوب شورش‌ها نفرستاد چراکه مرگ لیو بی تازه اتفاق افتاده بود. او «دنگ ژی» و «چن ژن» را برای ایجاد صلح با ووی شرقی فرستاد و دوباره با آنان وارد اتحاد شد. ژوگه لیانگ همچنین به‌طور مداوم نمایندگانی را برای بهبود روابط دیپلماتیک به وو می‌فرستاد.
خدمت و یاری به لیو بی > کمپین جنوبی ژوگه لیانگ

در طول فرمانروایی لیوشان او به عنوان نایب السلطنه منصوب شد. ژوگه لیانگ هدف اصلی شو را احیای سلسله هان قرار داد؛ که این دیدگاه شو باعث غضب سائو وی شد. ژوگه لیانگ فکر می‌کرد که برای حمله به وی در ابتدا وحدت و یکپارچگی در شو نیاز است. ژوگه لیانگ نگران بود که قبایل محلی برای شورش با قبایل نانمان در نانژونگ همکاری کنند. او از ترس اینکه در زمان حمله به وی در شمال، دهقانان در چنگ دو شورش بکنند اول به فکر ساکت کردن آنان افتاد.
در بهار سال ۲۲۵ قبایل بومی منگ، گائو، ژو و منگ را شامل می‌شدند که کنترل تعدادی از شهرهای جنوب را در دست داشتند. پس ژوگه لیانگ یک لشگرکشی را تدارک دید. ماسو پیشنهاد کرد که آن‌ها به جای صرف نیرو برای در هم شکستن قبایل جنوبی قلب‌های آن‌ها را با خود همراه سازند تا از کمک‌های آن‌ها بهره‌مند شوند. به این منظور او ۷ بار رهبر شورشیان، منگ هو، را شکست داد و بعد از هر بار شکست دادن او را آزاد می‌کرد تا خودش تسلیم شود. او سرانجام که متوجه شد شانسی در برابر ژوگه لیانگ ندارد
لشکرکشی به شمال و مرگ

در اواخر سال ۲۲۷ ژوگه لیانگ نامه ای به لیوشان فرستاد و از او درخواست حمله به شمال را کرد لیوشان پذیرفت و او بین سال های(۲۲۸ تا ۲۳۴) به وی حمله کرد. هر چند ژوگه لیانگ به هدف خود نرسید اما او توانست فرماندهی های وودو و یینپینگ و چنسانگ را به قلمرو شو اضافه کرد و جیانگ وی (سردار وی) را به خدمت گرفت. در نهایت در سال ۲۳۴ او در نبرد دشت های وو ژانگ به دلیل بیماری از دنیا رفت و ارتش شو بعد از مرگ او عقب نشینی کرد هنگام مرگ جیانگ وان و فی یی را به عنوان صدر اعظم بعدی توصیه کرد. آخرین ترفندش این بود تا مجسمه اش را بسازند تا سیمایی را بترسانند. پس از مرگ سیمایی به ستایش او پرداخت و از او به عنوان یکی از بهترین نابغه های عصر خود نام برد و اظهار نمود اگر او فقط مدت کوتاهی زنده می ماند قطعا راهی برای پیروزی بر وی پیدا می کرد و به رویای خود(اتحاد سه قلمرو) دست می یافت.
نگارخانه

نقاشی از ژوگه لیانگ نگاشته شده در سال ۱۶۵۴
ولسوالی کوه‌بند

| کوه‌بند | کوه‌بند |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  افغانستان
ولایت: کاپیسا
مردم: مردم
جمعیت: ۲۸٬۴۶۸
کوهبند که در گذشته یکی از علاقه داری‌های کوهستان بود، اکنون یکی از ولسوالی‌های ولایت کاپیسا در خاور افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۴ میلادی، ۲۸٬۴۶۸ نفر اعلام شده‌است.
زنان در اسرائیل

زنان در اسرائیل به زنانی اشاره دارد که در کشور اسرائیل زاده شده‌اند یا در این کشور زندگی می‌کنند. بر اساس منشور استقلال اسرائیل، این کشور برابری کامل حقوق اجتماعی و سیاسی را برای همهٔ ساکنانش بدون توجه به دین، نژاد و جنسیت تضمین می‌کند. در سال ۲۰۱۷، اسرائیل هشتمین کشور امن جهان برای زنان بوده‌است. این کشور در رتبه بیست و چهارم کشورها بر اساس میزان اشتغال زنان در پُست‌های اجرایی قرار دارد. همچنین قانون اسرائیل تبعیض بر اساس جنسیت در اشتغال و دستمزد را ممنوع می‌کند و امکان ارائهٔ دادخواهی سنخی در آن پیشبینی شده‌است.
زنان در اسرائیل به نسبت ۵۰.۲۶ درصد جمعیت کشور در سال ۲۰۱۹ را تشکیل می‌دهند.[5] اگرچه اسرائیل قانون اساسی رسمی ندارد، اعلامیه استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ می‌گوید: "دولت اسرائیل (…) تضمین می‌کند که تمامیت برابری حقوق اجتماعی و سیاسی به تمام ساکنان خود را به غیر از دین، نژاد یا جنسیت فراهم خواهد آورد."
یک بررسی از IMD که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، اسرائیل را در رتبهٔ یازدهم از ۵۹ کشور توسعه یافته، برای میزان مشارکت زنان در محل کار قرار داد. دولت این کشور نیز برای بهبود وضعیت زنان در محل کار و جامعه برنامه‌های بسیاری را تصویب کرده‌است.
حقوق زنان

قبل از ایجاد دولت اسرائیل، زنانی در مقام ساکنین منتدبانی بریتانیا برای حقوق زنان مبارزه می‌کردند. یکی از این مثال‌ها زنان در "ییشوو جدید" بودند. "ییشوو" اصطلاحی است که به جامعه یهودیان در سر زمین اجدادی قبل از تأسیس دولت اسرائیل اطلاق می‌شود و "ییشوو جدید" به کسانی اشاره دارد که در دهه ۱۸۶۰ خارج از دیوارهای شهر قدیمی اورشلیم خانه‌سازی را آغاز کردند. در سال ۱۹۱۹، اولین حزب زنانه ملی در ییشوو جدید (اتحاد زنان عبری برای حقوق مساوی در ارض اسرائیل) تأسیس شد و روزا ولت-استراوس، که در همان سال به اینجا مهاجرت کرده بود، به عنوان رهبر این حزب منصوب شد و تا درگذشتش در این مقام باقی ماند. یکی از اعضای این اتحاد آدا گلر بود، اولین حسابرس زن سرزمین اسرائیل.در سال ۱۹۲۶، حریدیم (یهودیان ارتدوکس) که ترجیح می‌دادند با احتمال برگزاری یک رأی‌گیری مواجه نشوند، از مجلس نمایندگان ییشوو خارج شدند و در همین سال اعلامیه رسمی‌ای صادر شد (که توسط دولت مندرج در سیاست نامه در سال ۱۹۲۷ تأیید شد) که "حقوق مساوی برای زنان در همه جنبه‌های زندگی در ییشوو - شهروندی، سیاسی و اقتصادی" را تایید می‌کرد.
اسرائیل سومین کشور جهان بود که توسط یک نخست وزیر زن، گلدا میر (۱۹۶۹-۱۹۷۴) رهبری شد، و در سال ۲۰۱۰، نمایندگی پارلمانی زنان در اسرائیل ۱۸ درصد بود که این درصد بالاتر از میانگین جهان عرب با ۶ درصد بود و با نمایندگی کنگره آمریکا برابری داشت. با این حال، این درصد به‌طور قابل ملاحظه‌ای پایین‌تر از میانگین کشورهای اسکاندیناوی با ۴۰ درصد است.
کنست (پارلمان اسرائیل) کمیته‌ی "کمیته بررسی وضعیت زنان" را برای بررسی حقوق زنان تأسیس کرده است. اهداف اعلام شده این کمیته شامل جلوگیری از تبعیض، مبارزه با خشونت علیه زنان، و ترویج برابری در سیاست، رویدادهای چرخه زندگی و آموزش است. در سال ۱۹۹۸، کنست قانون "پیشگیری از آزار جنسی" را تصویب کرد.
در سال ۲۰۱۳، وزیر امور مذهبی و ربانیان اصلی اظهاراتی منتشر کردند که به مدیران میقوه "حمامی خاص است که در برای غسل" ققط و فقط  تنها زنانی را که تمایل به بازرسی بدنی دارند، بازرسی کنند؛ این تدابیر به پایان اجرای بازرسی‌های اجباری زنان در میقوه‌ها انجامید.
جنایات علیه زنان

تجاوزجنسی، شامل تجاوز جنسی به همسر، در اسرائیل جرمی است که مجازات آن تا ۱۶ سال حبس است. در یک تصمیم قضایی در سال ۱۹۸۰، دیوان عالی اسرائیل تأیید کرد که تجاوز به همسر نیز جرم است، با استناد به قانون مبتنی بر تلمود (حداقل از قرن ششم). این قانون مجازات را دو برابر می‌کند اگر مجرم به فردی از خانواده خود حمله یا تجاوز کند. در اسرائیل نه مرکز بحران تجاوز فعال هستند که یک خط بحرانی ۲۴ ساعته برای قربانیان خشونت جنسی ارائه می‌دهند. وزارت امور اجتماعی اسرائیل یک پناهگاه زنان زخمی و یک خط تلفن گزارش دادن از سوء استفاده اداره می‌کند. پلیس یک مرکز تماس را اداره می‌کند تا به قربانیان در مورد پرونده‌هایشان اطلاع دهد. سازمان‌های زنان مشاوره، مداخله در بحران، کمک‌های حقوقی و پناهگاه‌ها فراهم می‌کنند.
یکی از انگیزه‌های اصلی برای قتل عام در اسرائیل، خشونت علیه زنان است (شامل "قتل ناموسی" در خانواده‌های مسلمان). در هر سال چندین قتل ناموسی در جامعه عرب‌های مسلمان اسرائیلی اتفاق می‌افتد. در بسیاری از جوامع مسلمان، حفظ بکارت یک زن، به عنوان بخش مرکزی از قانون حفظ ناموس، باید تا ازدواج حفظ شود.
کیفر خواست و محکومیت رئیس‌جمهور سابق (ایرانی تبار) موشه کاتساو به دو تهمت تجاوز و سایر اتهامات به عنوان یک پیروزی برای زنان تفسیر شد. مراکز بحران تجاوز پس از صدور حکم، تعداد بی‌سابقه‌ی تماس‌ها را دریافت کردند.
آزار جنسی

آزار جنسی غیر قانونی است. قانون مقرر می‌کند که به قربانیان مشتبه باید از حقوق آن‌ها به کمک آگاه شوند. مجازات برای آزار جنسی بستگی به شدت عمل و وجود افترا، از دو تا نه سال حبس می‌تواند باشد.
قانون آزار جنسی اسرائیلی سال ۱۹۹۸ آزار جنسی را به گونه‌ای گسترده تفسیر می‌کند و این رفتار را به عنوان یک تمرکز تبعیضی، محدودیت آزادی، تخلف از عزت انسانی، نقض حق احترام اولیه هر فرد، و تجاوز به حق حریم خصوصی هر فرد ممنوع می‌کند. علاوه بر این، قانون از انتقام گیری یا ترساندن کسی به جهت آزار جنسی جلوگیری می‌کند. ترساندن یا انتقام گیری که مرتبط به آزار جنسی است، به عنوان "به شکل تقصیری" توسط قانون تعریف می‌شود.
به گزارش یک نظرسنجی توسط وزارت صنعت منتشر شده در سال ۲۰۱۰، ۳۵ تا ۴۰ درصد از زنان گزارش دادند که تجربه آزار جنسی در محیط کار داشته‌اند، یک سوم آن‌ها این تجربه را در ۱۲ ماه گذشته داشته‌اند. از جمله زنانی که آزار را گزارش داده‌اند، ۶۹ درصد گفتند که "پیشنهادها" دریافت کرده‌اند، ۴۷ درصد گزارش دادند که نظراتی با جنبه جنسی شنیده‌اند، ۲۲ درصد حاکمیت جسمی را نقض کرده‌اند، ۱۰ درصد گزارش دادند که شرم‌آور شده‌اند، و ۷.۷ درصد گزارش دادند که مورد اخاذی و تهدید قرار گرفته‌اند.
اسرائیل، به تطابق با اخلاق متمدن غربی، از ازدواج چندگانه یا چندزوجی جلوگیری می‌کند. مفادی وضع شده‌اند تا به خانواده‌های چندزوجی قبلی که از کشورهایی که این عمل قانونی بوده‌است، وارد اسرائیل شده‌اند، اجازه ورود داده شود.
آزار عمومی

در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۰، دادگاه عالی اسرائیل تجزیه‌جنسیتی عمومی در محله مئا شریم در اورشلیم را غیرقانونی اعلام کرد، به پاسخی به یک درخواستی که پس از حمله بدنی و کلامی افراطی گرایان مذهبی به زنانی که در خیابانی اختصاصی مخصوص مردان قدم می‌گذاشتند، ثبت شده بود.
زنان در سیاست

از زمان پیدایش منشور استقلال اسرائیل، زنان کمی در حکومت اسرائیل و خدمت کرده‌اند و در قیاس با دولت‌های غربی، مشارکت زنان در دولت اسرائیل بسیار کم است.
اگرچه اعلامیه استقلال اسرائیل بیان می‌کند: "دولت اسرائیل (...) برابری کامل حقوق اجتماعی و سیاسی را برای تمام ساکنانش تضمین خواهد کرد بدون توجه به دین، نژاد یا جنس"، اما احزاب سیاسی مذهبی یهودی (شاس و یهودیت متحد تورا) هرگز به زنان اجازه ورود به لیست‌های انتخاباتی خود برای انتخابات کنست نداده‌اند. با این حال، در دسامبر ۲۰۱۴، فعالان زن در جامعه مذهبی یهودی تهدید به برگزاری تظاهرات علیه احزاب مذهبی یهودی در انتخابات آتی داده‌اند اگر زنان در لیست‌های انتخاباتی گنجانده نشوند.
به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۶، زنان ۲۶.۷٪ از کنست اسرائیل که از ۱۲۰ عضو تشکیل شده، را تشکیل می‌دادند، که آن را در رتبه ۵۴ از ۱۸۵ کشوری که زنان در مجلس حضور دارند، قرار می‌داد. برای مقایسه، در اسکاندیناوی نسبت زنان بیش از ۴۰٪ است، در میانگین اتحادیه اروپا ۱۷.۶٪ و در جهان عربی ۶.۴٪ است. نمایندگی زنان به طور قابل توجهی بر اساس جمعیت متفاوت است: بیشتر سیاست‌مداران زن نماینده احزاب سکولار بوده‌اند، در حالی که تعداد کمی از احزاب دینی یهودی یا عربی نماینده شده‌اند.
در ژانویه ۱۹۸۶، معلم زن اسرائیلی لئا شاکدیئل عضویت در شورای مذهبی یروحام را به دست آورد، اما وزیر امور دینی زوالون همر عضویت او را لغو کرد با دلیل آن که زنان نباید به این طرح خدمت کنند. در اوایل سال ۱۹۸۷، یک درخواست به دادگاه عالی اسرائیل در این زمینه ارائه شد. تصمیم تاریخی دادگاه عالی که به طور یکپارچه به نفع شاکدیئل تصویب شد و در سال ۱۹۸۸، شاکدیئل اولین زنی شد که در یک شورای دینی در اسرائیل خدمت می‌کرد.
قوانین

هرگونه تجاوز جنسی، از جمله تجاوز جنسی زناشویی، به عنوان یک جنایت در اسرائیل شناخته شده‌است و امکان مجازات آن تا ۱۶ سال زندان وجود دارد. دیوان عالی اسرائیل تأیید کرد که تجاوز جنسی زناشویی بنابر قانون مصوب سال ۱۹۸۰، جرم محسوب می‌شود. بر اساس قانون کشور، در صورت تجاوز به بستگان، قانون مجازات سنگین‌تری برای مجرم وجود دارد.
سلامت زنان

از سال ۲۰۰۸ میزان مرگ مادران در اسرائیل ۷ در هر ۱۰۰،۰۰۰ تولد بوده‌است که یکی از پایین‌ترین مرگ‌های حین زایمان در جهان است. زنان و مردان کشور هم دسترسی برابری به خدمات تشخیصی و درمان بیماری‌های مقاربتی داشته‌اند.
زنان ارتش اسرائیل در سال ۱۹۵۰
شکاف جی آی یو کی

شکاف جی آی یو کی در اقیانوس اطلس شمالی (نمایش مرزهای بین‌المللی از سال ۱۹۸۳)
شکاف جی آی یو کی (انگلیسی: GIUK gap) منطقه ای در شمال اقیانوس اطلس است که یک تنگه یا گلوگله استراتژیک دریایی را تشکیل می‌دهد. نام آن کوتاه شده گرینلند، ایسلند و بریتانیا است، این شکاف دو ناحیه از لجه اقیانوسی بین این سه خشکی است. دریای نروژ و دریای شمال را از لجه اقیانوس اطلس جدا می‌کند. این اصطلاح معمولاً در رابطه با موضوعات نظامی استفاده می‌شود. این منطقه از ابتدای قرن بیستم از نظر استراتژیک مهم در نظر گرفته شده‌است.
ترکالکی

| ترکالکی | ترکالکی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خوزستان
شهرستان: گتوند
بخش: عقیلی
سال شهرشدن: ۱۳۸۶
مردم: مردم
جمعیت: ۵،۶۸۸ (در سال ۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۱۰ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین بارش سالانه: ۳۳۶ میلی‌متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: امیر حسین بیگدلی
ره‌آورد: کلوچه و نان محلی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۱۳۶۳۷
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۰۰۷
  ترکالکی  روی نقشه ایران ۳۲°۱۴′۳۴″شمالی ۴۸°۵۰′۵۵″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۴۲۷۷۸°شمالی ۴۸٫۸۴۸۶۱۱°شرقی﻿ / 32.242778; 48.848611   :   ترکالکی  روی نقشه ایران ۳۲°۱۴′۳۴″شمالی ۴۸°۵۰′۵۵″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۴۲۷۷۸°شمالی ۴۸٫۸۴۸۶۱۱°شرقی﻿ / 32.242778; 48.848611   
 :  
تُرکالَکی یکی از شهرهای شهرستان گتوند در استان خوزستان، کشور ایران است و در سال ۱۳۹۵، تعداد ۵،۶۸۸ نفر جمعیت داشته‌است. شغل اکثر مردمان ترکالکی کشاورزی و دامپروری است و مزارع آن توسط رودخانه کارون آبیاری می‌شود . ۶۱ نفر از مردمان این شهر در جنگ ایران و عراق به شهادت رسیدند.
تاریخچه

بنابر اقوال معروف، درگذشته عده‌ای از طایفه ترک لرکی از جنوب ایران به عقیلی مهاجرت کردند. ابتدا در محلی به نام ترک آوا (ترک آباد) واقع در شمال شهر سماله و غرب روستای بدیل ساکن شدند. مدتی در آنجا بودند تا در قرن دهم ه‍. ق، به محل فعلی شهر آمده و ساکن شدند. این مکان به علت حضور ترکهای لرکی، ترکالکی نامیده شد.
لغت‌نامه دهخدا به نقل از کتاب فرهنگ جغرافیای ایران جلد ۶ در مورد ترکالکی نوشته است، ترکالکی دهی است از دهستان عقیلی در توابع شهرستان گتوند که در شش هزار گزی شمال باختری روستای سماله و ۲۵۰۰۰ گزی شمال باختری راه شوسه شوشتر به مسجد سلیمان قرار دارد، کوهستانی و گرمسیر است و ۱۲۰۰ تن سکنه دارد و آب آن از رود کارون و چاه، محصول آن غله و پنبه است، شغل مردم آن زراعت و صنایع دستی آن قالی بافی است. راه مال رو و دبستان دارد و ساکنان آن از ایل بختیاری می‌باشند.
طبق مصوبه هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۸۶ هجری شمسی، روستای ترکالکی به شهر تبدیل گردید و البرز باقری به عنوان اولین شهردار آن انتخاب شد.
مردمان ترکالکی

اهالی شهر ترکالکی، بختیاری (از طوایف چهارلنگ و هفت لنگ)می‌باشند. بر اساس سرشماری نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ هجری شمسی، تعداد ۱۵۸۵ خانوار بالغ بر ۵۶۸۸ نفر جمعیت در آنجا زندگی کرده که از این تعداد ۲۹۱۵ نفر مرد و ۲۷۷۳ زن هستند.
مکان‌های زیارتی

بقعهٔ امامزاده محمد بن زید
آثار تاریخی

نهر پادشاهی
بند سه پُلان
پل علی
آسیاب تَک تَک (تَق تَق)
حزب کمونیست ایران

| حزب کمونیست ایران | حزب کمونیست ایران |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: حکا
رهبر: هیئت اجرایی
بنیان‌گذاری: ۱۱ شهریور ۱۳۶۲ (۲ سپتامبر ۱۹۸۳)
ادغام از: کومله انقلابی زحمتکشان کردستان ایران اتحاد مبارزان کمونیست سازمان رزمندگان آزادی طبقه کارگر پیکار کمونیست
ستاد: سوئد
روزنامه: جهان امروز
سازمان کردستان: کومله سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
مرام سیاسی: کمونیسم مارکسیسم لنینیسم سوسیالیسم
وابستگی ملی: شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست
تلویزیون: تلویزیون کومله و حزب کمونیست ایران
پایگاه خبری: سایت سیاسی-حبری «پیام»
پرچم سرخ: پرچم سرخ
وبگاه: وبگاه
شاخۀ علیزاده: https://cpiran.net شاخۀ مازوجی: https://cpiran.org: شاخۀ علیزاده: https://cpiran.net شاخۀ مازوجی: https://cpiran.org
سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات
حزب کمونیست ایران (حکا)، یک حزب سیاسی کمونیستی است که در سال ۱۳۶۲ با ابتکار رهبران کمونیست سازمان حزب کومله کردستان ایران که در فکر سراسری کردن سیاست‌های کمونیستی کومله بودند، به‌وجود آمد. جریانات و سازمان‌های چپ ایرانی از جمله سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر و اتحاد مبارزان کمونیست و تعداد دیگری از چپگرایان ایران نیز در تشکیل این حزب تأثیر داشتند که سرانجام خود به صفوف این حزب پیوسته و در این حزب ادغام شدند. سازمان کومله انقلابی زحمتکشان کردستان ایران پس از تشکیل این حزب با نام کومله سازمان کردستان حزب کمونیست ایران به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۲۰۰۰ حزب کومەلە کردستان ایران (کومله) از حزب کمونیست جدا شد و با سیاست سوسیال دمکراسی در ایرانی فدرال بە فعالیت خود ادامە داد.
از زمان برگزاری کنگرۀ هجدهم کومه‌له‌ سازمان کردستان حزب کمونیست ایران طی روزهای ۲۳ تا ۲۶ دی ۱۴۰۰، انشعابی در درون این حزب به وقوع پیوسته‌است که به دنبال آن دو حزب با نام مشابه «کومله،‌ سازمان کردستان حزب کمونیست ایران» و دو حزب با نام «حزب کمونیست ایران» فعالیت می‌کنند.
تاریخچه

حزب کمونیست ایران موسوم به حکا در شهریور ماه ۱۳۶۲ به‌دنبال بیش از یک سال بحث‌های علنی و درونی که اعضا کومه له در آن مشارکت داشتند، و با به هم پیوستن چندین سازمان چپ و کمونیستی ایرانی، در یک کنگره مؤسس، تأسیس شد.[نیازمند منبع]
در پائیز ۱۳۶۱ کنگره اول در مناطق آزاد کردستان تشکیل می‌شود.
در شهریور ماه ۱۳۶۲، اتحاد مبارزان کمونیست، سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران (کومه‌له) و افراد و فراکسیون‌های مارکسیسم انقلابی از دیگر سازمان‌ها، حزب کمونیست ایران را تشکیل می‌دهند.[نیازمند منبع]
اتحاد کومه‌له با دیگر سازمان‌های چپ ایران و تشکیل حزب کمونیست ایران، در جهت حفظ و بسط سنت‌های انقلابی و نفوذ اجتماعی و سیاسی کومه‌له بود.
کمیته مرکزی کومه‌له در آن هنگام طی برگزاری یک همه‌پرسی تشکیلاتی پیوستن کومه‌له را به این تشکیلات جدید به رأی گذاشت و بیش از ۹۸٪ از فعالین آن زمان کومه‌له به آن رأی مثبت دادند.[نیازمند منبع]
تاریخچه > گردان شوان

گردان شوان یکی از گردان‌های بازوی نظامی حزب کمونیست ایران بود که در جریان بمباران شیمیایی حلبچه دچار تلفات سنگینی شد. در روز حمله، گردان شوان در حالیکه در روستای «بیاره» در منطقه اورامان در کردستان عراق مستقر بود و آماده تخلیه منطقه جنگی بین ایران و عراق بود، در حلقه محاصره حملات نیروهای زمینی جمهوری اسلامی ایران از یک طرف و نیز بمباران شیمیایی نیروی هوایی ارتش عراق از طرف دیگر قرار گرفت که طی آن ۶۰ تن از اعضای این گردان کشته شدند. در تاریخ‌نگاری رسمی واقعه حلبچه، به حادثه گردان شوان عموماً اشاره‌ای نشده‌است.
انشعاب در حزب

حزب کمونیست ایران در طول تاریخ خود انشعاباتی را پشت سرگذاشته‌است، که مهم‌ترین آن‌ها انشعاب تعدادی از اعضا و فعالین این حزب تحت نام کمونیسم کارگری به رهبری منصور حکمت بوده‌است. این انشعاب در سال ۱۹۹۱ میلادی صورت گرفت و حاصل آن تشکیل حزب کمونیست کارگری ایران بود. خود این حزب هم به نوبهٔ خود دستخوش انشعابات دیگری شد که حاصل آن حزب حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست، حزب اتحاد کمونیسم کارگری و اتحاد سوسیالیستی کارگری، اتحاد بین‌المللی در حمایت از کارگران ایران و چند گروه دیگر است.[نیازمند منبع]
علاوه بر این در سال ۲۰۰۰ جمعی از اعضای کومله سازمان کردستان حزب کمونیست ایران، به رهبری عبدالله مهتدی و عمر ایلخانی‌زاده از حزب کمونیست ایران جدا شدند و تشکیلات جدیدی را با نام حزب کومله کردستان ایران تأسیس کردند. این حزب جدید نیز پس از مدتی دچار انشعاب شد و بخشی از آن به رهبری عمرایلخانی زاده در سال ۲۰۰۸ با عنوان کومله زحمتکشان کردستان اعلام انشعاب کرد.[نیازمند منبع]
عملکرد

در حال حاضر حزب کمونیست ایران از سازمان‌های اپوزیسیون و طرفدار سرنگونی جمهوری اسلامی توسط انقلاب کارگری است.
مرکزیت این حزب مثل سایر احزاب اپوزیسیون جمهوری اسلامی در خارج کشور است. دبیرخانه آن در سوئد واقع است و تشکیلات خارج کشور آن به‌خصوص در کشورهایی همچون سوئد، نروژ، کانادا و بعضی شهرهای آلمان فعال هستند.
ارگان رسمی این حزب نشریهٔ سیاسی خبری جهان امروز است که هر ۱۵ روز یکبار منتشر می‌شود. همچنین شبکه تلویزیونی کومه‌له به این حزب تعلق دارد که به دو زبان کردی و فارسی به پخش برنامه می‌پردازد.
اعضای کنونی ارگان‌ها

حزب کمونیست ایران پس از انشعاب عبدالله مهتدی دبیرکل سابق این حزب در سال ۱۳۷۹، پُست دبیرکلی را حذف کرده و به‌صورت شورایی و توسط هیئت اجرایی حزب اداره می‌شود.
اعضای کنونی ارگان‌ها > کمیته مرکزی

طبق بیانیه پایانی کنگره هشتم حزب کمونیست ایران که در روزهای ۱۱ تا ۱۶ تیرماه ۱۳۸۳ (۱ تا ۶ ژوئیه ۲۰۰۴) برگزار گردید ۱۱ نفر از اعضا آن به عنوان اعضا اصلی و ۳ نفر به عنوان عضو علی‌البدل انتخاب گردید:
اعضا اصلی: روناک آشناگر، هلمت احمدیان، حسن رحمان پناه، نصرت تیمورزاده، رشید رزاقی، فرهاد شعبانی، ابراهیم علیزاده، محمود قهرمانی، جلال محمدنژاد، صلاح مازوجی، رحمان نجات. اعضای علی‌البدل: شمسی خرمی، اسماعیل قهرمانی، سروه ناصری.
در آخرین پلنوم حزب در ژوئیهٔ ۱۳۹۸، برای نخستین بار ابراهیم علیزاده دبیرکل کومله سازمان کردستان حزب کمونیست ایران از هیئت اجرایی حزب کمونیست ایران حذف شد و افراد زیر به عضویت در هیئت اجرایی برگزیده شدند: صلاح مازوجی، هلمت احمدیان، خسرو بوکانی،رئوف پرستار، نصرت تیمورزاده، سید حسن شمسی و محمود قهرمانی.
چغادک

| چغادک چُغادَک | چغادک چُغادَک |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: بوشهر
شهرستان: بندر بوشهر
بخش: چغادک
نام(های) دیگر: شهر عاشورائیان
سال شهرشدن: ۱۳۷۹
مردم: مردم
جمعیت: ۳۱٬۷۰۲ نفر (سال ۱۴۰۰)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۲۷۹هکتار
ارتفاع: ۱۴ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۷
وبگاه: شهرداری
  چغادک  روی نقشه ایران ۲۸°۵۹′۱۰″شمالی ۵۱°۰۲′۱۱″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۹۸۶۰°شمالی ۵۱٫۰۳۶۴°شرقی﻿ / 28.9860; 51.0364   :   چغادک  روی نقشه ایران ۲۸°۵۹′۱۰″شمالی ۵۱°۰۲′۱۱″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۹۸۶۰°شمالی ۵۱٫۰۳۶۴°شرقی﻿ / 28.9860; 51.0364   
 :  
چُغادَک شهری است در استان بوشهر ایران و در مسیر جاده بوشهر به برازجان قرار دارد.
چغادک در سال ۱۳۹۸ به بخش تبدیل شد.
چغادک مرکز بخش چغادک است.
در زمان جنگ جهانی اول، وقتی که انگلیسی‌ها به ایران حمله کردند، غضنفرالسلطنه برازجانی و یارانش در حوالی آن سنگربندی کردند و در برابر انگلیسی‌ها مقاومت نمودند.