stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سباستین جیکوب

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 Jacob in 2015:  Jacob in 2015
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۶ ژوئن ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال)
زادگاه:  زاربروکن
قد:  1.83 m
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال زاربروکن
شمارهٔ پیراهن:  ۲۴
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۱–۲۰۱۲:  باشگاه فوتبال زاربروکن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۷ |  1. اف سی کایزرسلاترن II |  ۷۷ |  (۲۲) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن |  ۲۴ |  (۲) |
| ۲۰۱۷– |  باشگاه فوتبال زاربروکن |  ۷۶ |  (۴۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۲۱. 
سباستین جیکوب (انگلیسی: Sebastian Jacob؛ زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن اشاره کرد.
جام بین قاره‌ای (۲۰۰۴–۱۹۶۰)

تورنمنت فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
جامی که به قهرمانان داده می‌شد: جامی که به قهرمانان داده می‌شد
سازمان: یوفا & کونمبول
سال بنیان‌گذاری: ۱۹۶۰؛ ۶۵ سال پیش (۱۹۶۰-خطا: زمان نامعتبر}}) ۱۹۸۰ (در آخرین قالب خود)
سال تعطیلی: ۲۰۰۴
منطقه: اروپا آمریکای جنوبی
شمار تیم‌های حاضر: ۲
رقابت‌های وابسته: لیگ قهرمانان اروپا جام لیبرتادورس جام باشگاه‌های فوتبال جهان
قهرمان آخر:  رئال مادرید (چهارمین قهرمانی)
موفق‌ترین باشگاه:  رئال مادرید (۴قهرمانی)
جام اروپا/آمریکای جنوبی که بیشتر به عنوان جام بین قاره‌ای فوتبال شناخته می‌شود و از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۴ به عنوان جام اروپا/آمریکای جنوبی تویوتا (مخفف جام تویوتا) به دلایل حمایت مالی شناخته می‌شد، یک رقابت بین‌المللی فوتبال بود که توسط یوفا و کونمبول برگزار شد. این تورنمنت بین باشگاه‌های نماینده این کنفدراسیون‌ها (نمایندگان پیشرفته‌ترین قاره‌های جهان فوتبال)، معمولاً برندگان لیگ قهرمانان اروپا و جام لیبرتادورس برگزار می‌شد. از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۴ اجرا شد، اما بعد از آن، جای خود را به جام باشگاه‌های فوتبال جهان داد؛ اگرچه هر دو به‌طور همزمان در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ برگزار شدند.
از زمان تشکیل آن در سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، این مسابقات به صورت رفت و برگشت برگزار شد و تا سال ۱۹۶۸ در صورت تساوی دو تیم، بازی پلی‌آف و بعداً ضربات پنالتی انجام شد. در طول دهه ۱۹۷۰، شرکت اروپا در جام بین قاره‌ای به دلیل رویدادهای بحث‌برانگیز در مسابقه ۱۹۶۹، به یک سؤال در حال اجرا تبدیل شد، و برخی از تیم‌های قهرمان جام اروپایی کنار رفتند. از سال ۱۹۸۰، این رقابت تغییر نام داد و به عنوان یک مسابقه منفرد در ژاپن برگزار شد، منطقه‌ای بی‌طرف برای هر دو شرکت کننده در نظر گرفته شد، و توسط شرکت خودروسازی چندملیتی تویوتا، که یک جایزه ثانویه، جام تویوتا را ارائه کرد، حمایت مالی شد. در آن مرحله، اتحادیه فوتبال ژاپن در سطح لجستیک به عنوان میزبان درگیر بود، اگرچه همچنان توسط یوفا و کونمبول تأیید شد.
اولین برنده جام، رئال مادرید اسپانیا بود که در سال ۱۹۶۰ پنیارول اروگوئه را شکست داد. آخرین برنده تیم پورتو پرتغال بود که در ضربات پنالتی تیم کلمبیایی اونس کالداس را در سال ۲۰۰۴ شکست داد. مسابقات در سال ۲۰۰۴ به پایان رسید و با جام باشگاه‌های جهان فیفا در سال ۲۰۰۵ ادغام شد.
تاریخچه > خشونت

با این حال، در نتیجه خشونت‌هایی که اغلب در جام لیبرتادورس توسط باشگاه‌های آرژانتین و اروگوئه در دهه ۱۹۶۰ انجام می‌شد، اختلافات با کونمبول، فقدان انگیزه‌های مالی و نحوه برخورد خشونت‌آمیز، وحشیانه و بحث‌برانگیز با تیم ملی برزیل در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶ توسط تیم‌های اروپایی، فوتبال برزیل - از جمله تیم‌های باشگاهی آن - از شرکت در مسابقات بین‌المللی در اواخر دهه ۱۹۶۰، از جمله جام لیبرتادورس و در نتیجه جام بین قاره‌ای خودداری کردند. در طول این مدت، رقابت با بازی خشونت‌آمیز، شدید شد. مشکلات تقویم، اعمال وحشیانه، حتی در زمین مسابقه، و تحریم‌ها وجهه آن را خدشه‌دار کردند تا جایی که اصلاً حکمت سازماندهی آن را زیر سؤال بردند.
بازی‌های سال ۱۹۶۷ بین باشگاه راسینگ آرژانتین و سلتیک اسکاتلند با خشونت همراه بود و سومین بازی سرنوشت‌ساز پس از اخراج سه بازیکن از تیم اسکاتلندی و دو بازیکن از تیم آرژانتین، «نبرد مونته‌ویدئو» نام گرفت. بازیکن چهارم سلتیک نیز در پایان بازی اخراج شد، اما در میان هرج و مرج او با ماندن در بازی از بین رفت.
فصل بعد، تیم آرژانتینی استودیانتس با منچستر یونایتد انگلیس روبرو شد که در بازی برگشت استودیانتس در صدر یک سری بداخلاق قرار گرفت. اما این وقایع سال ۱۹۶۹ بود که به یکپارچگی مسابقات لطمه زد.
پس از پیروزی ۳–۰ در سن سیرو، آث میلان به بوئنوس آیرس رفت تا با استودیانتس در لا بومبونرا بازی کند. بازیکنان استودیانتس در حالی که هواداران‌شان از داخل تونل بیرون آمدند، در حالی که بدنشان را گرم می‌کردند، توپ‌هایی را به تیم آث میلان زدند و قهوه داغ روی ایتالیایی‌ها ریخته شد. استودیانتس برای ترساندن تیم میلانی به آرنج و حتی سوزن زدن به آنها متوسل شد. پیرینو پراتی بیهوش شد و با وجود ضربه مغزی خفیف برای ۲۰ دقیقه دیگر ادامه داد. آلبرتو پولتی، دروازه‌بان استودیانتس نیز جانی ریورا را مشت زد، اما بدترین رفتار برای نستور کومبا، مهاجم آرژانتینی الاصل، که در طرف مقابل بازی بین قاره‌ای با اتهامات خائن بودن مواجه شده بود، انجام شد.
کومبا توسط پولتی به صورتش کوبیده شد و بعداً بینی و استخوان گونه‌اش توسط آرنج رامون آگویر سوارز شکسته شد. کومبا خون آلود و شکسته از سوی داور درخواست شد تا به زمین بازگردد اما بیهوش شد. در حالی که کومبا بیهوش بود، توسط پلیس آرژانتین به اتهام طفره رفتن از سربازی دستگیر شد، زیرا در این کشور خدمت سربازی نکرده بود. بازیکن مجبور شد یک شب را در سلول بگذراند و در نهایت پس از توضیح اینکه او به عنوان یک شهروند فرانسوی شرایط خدمات ملی را برآورده کرده بود، آزاد شد. استودیانتس بازی را ۲–۱ برد اما میلان در مجموع عنوان قهرمانی را به دست آورد.
روزنامه ایتالیایی لاگاتزتا دلو اسپورت به آن لقب «نود دقیقه شکار انسان» را داد. مطبوعات آرژانتینی با «حق با انگلیسی‌هاست» پاسخ دادند - اشاره‌ای به توصیف معروف آلف رمزی از تیم ملی فوتبال آرژانتین به‌عنوان «حیوانات» در طول جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶. اتحادیه فوتبال آرژانتین تحت فشار شدید بین‌المللی، دست به اقدامات سختگیرانه زد. رئیس‌جمهور آرژانتین، دیکتاتور نظامی خوان کارلوس اونگانیا، اسکار فراری نماینده استودیانتس را احضار کرد و خواستار «شدیدترین اقدامات مناسب برای دفاع از نام نیک ورزش ملی شد. این نمایشی تاسف بار بود که اکثر هنجارهای اخلاق ورزشی را زیر پا گذاشت». پولتی مادام العمر از این ورزش محروم شد، سوارز ۳۰ بازی و ادواردو مانارا ۲۰ بازی محروم شدند که اولی و دومی یک ماه در زندان سپری کردند.
تاریخچه > تولد دوباره در ژاپن

با مشاهده وخامت جام بین قاره‌ای، شرکت ژاپنی موتور تویوتا رقابت را زیر بال خود گرفت. تعهدات قراردادی برای برگزاری جام بین قاره‌ای در ژاپن یک بار در سال ایجاد کرد که در آن هر باشگاه شرکت کننده موظف بود در آن شرکت کند یا با عواقب قانونی روبرو شود. این فرمت مدرن هوای تازه‌ای را در این رقابت دمید که شاهد اهدای جام جدیدی همراه با جام بین قاره‌ای، جام تویوتا بود.
تویوتا، یوفا و هر شرکت کننده در جام باشگاه‌های اروپا برای محافظت از خود در برابر احتمال خروج از اروپا، قراردادهای سالانه امضا کردند که برندگان نهایی جام اروپا را ملزم به شرکت در جام بین قاره‌ای می‌کردند - به عنوان شرطی که یوفا برای شرکت باشگاه‌ها در این جام قید شده‌است. جام اروپا یا خطر مواجهه با شکایت بین‌المللی از سوی یوفا و تویوتا.
اولین جام تویوتا در سال ۱۹۸۰ برگزار شد که ناسیونال اروگوئه بر ناتینگهام فارست پیروز شد. دهه ۱۹۸۰ شاهد سلطه تیم‌های آمریکای جنوبی بود که فلامینگو و گرمیو برزیل، ناسیونال و پنیارول اروگوئه، ایندپندینته و ریور پلاته آرژانتین هر کدام یک بار پس از پیروزی ناسیونال در سال ۱۹۸۰ غنایم را به دست آوردند. فقط یوونتوس، پورتو و آث میلان توانستند جام بین قاره‌ای اروپا را در این دهه به ارمغان بیاورند.
در آن دهه، اتحادیه فوتبال انگلیس تلاش کرد تا جام باشگاه‌های جهان را با حمایت مالی شرکت وست نالی سازماندهی کند ولی این پیشنهاد توسط یوفا سرنگون شد.
دهه ۱۹۹۰ اما تحت سلطه تیم‌های اروپایی بود، زیرا آث میلان، ستاره سرخ بلگراد، آژاکس، یوونتوس، رئال مادرید، منچستر یونایتد و بروسیا دورتموند تازه‌وارد در مقابل ستاره‌های آمریکای جنوبی به پیروزی رسیدند. تنها سه عنوان به آمریکای جنوبی رسید، سائوپائولو (دو بار) و ولز سارسفیلد برنده شدند، هر یک از آنها یک بار آث میلان را شکست دادند و اولین پیروزی سائوپائولو برابر بارسلونا بود.
در دهه ۲۰۰۰، بوکا جونیورز دو بار برای آمریکای جنوبی قهرمان رقابت‌ها شد، در حالی که پیروزی‌های اروپایی‌ها از بایرن مونیخ، رئال مادرید و پورتو به دست آمد. جام بین قاره‌ای ۲۰۰۴ آخرین دوره رقابت‌ها بود، زیرا این رقابت با جام باشگاه‌های جهان فیفا ادغام شد.
مشارکت بین‌المللی

جوایز جام بین قاره‌ای و تویوتا و پیراهن‌های پوشیده شده، نمایش داده شده در موزه‌های پورتو (سمت چپ)، استودیانتس و سن سیرو
تمام تیم‌های برنده جام بین قاره‌ای بالفعل به عنوان «قهرمانان باشگاهی جهان» در نظر گرفته می‌شدند. بر اساس برخی متون سایت فیفا، با توجه به برتری در سطح ورزشی باشگاه‌های اروپا و آمریکای جنوبی نسبت به سایر نقاط جهان که پیش از این در مسابقات تیم‌های ملی منعکس شده بود، باشگاه‌های برنده جام بین قاره‌ای قهرمان جهان شدند و می‌توانند ادعا کنند که قهرمانان نمادین جهان هستند، در یک قهرمانی باشگاهی «نمادین»، در حالی که جام باشگاه‌های جهان بعد دیگری خواهد داشت، همان‌طور که مسابقه «واقعی» باشگاه‌های جهان ایجاد شد. زیرا با گذشت زمان و توسعه فوتبال در خارج از اروپا و آمریکای جنوبی، ادامه دادن عنوان نمادین قهرمان جهان به برندگان جام بین قاره‌ای «غیرواقعی» شده بود. ایده گسترش آن برای اولین بار در سال ۱۹۶۷ توسط استنلی روس به عنوان کونکاکاف ذکر شد و ای‌اف‌سی مسابقات باشگاهی قاره‌ای خود را تأسیس کرد و درخواست شرکت کرد، گسترشی که تنها در سال ۲۰۰۰ تا مسابقات جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۰ رخ داد. با این وجود، برخی از قهرمانان اروپا پس از رویدادهای سال ۱۹۶۹ شروع به کاهش حضور در مسابقات کردند. اگرچه جام بین قاره‌ای به عنوان یک قهرمانی باشگاهی جهان «نمادین» یا عملاً به‌عنوان یک قهرمانی باشگاهی شناخته می‌شود، اما جام بین‌قاره‌ای همیشه یک عنوان رسمی در سطح بین‌کنفدراسیون‌ها بوده‌است، هم یوفا و هم کونمبول همیشه تمام نسخه‌های مسابقه را به عنوان بخشی از افتخارات خود در نظر می‌گرفتند.
رسمیت از فیفا

در طول تاریخ فوتبال، تلاش‌های مختلفی برای سازمان‌دهی تورنمنت‌هایی انجام شده‌است که «بهترین تیم باشگاهی جهان» را شناسایی می‌کند؛ مانند مسابقات قهرمانی فوتبال جهان، جام سیر توماس لیپتون، کوپا ریو، جام باشگاه‌های جهان کوچک و لیگ بین‌المللی فوتبال. اما به دلیل عدم علاقه فیفا یا ناتوانی در سازماندهی مسابقات باشگاهی هیچ‌وقت به رسمیت شناخته نشدند. جام بین قاره‌ای توسط فیفا به عنوان سلف جام باشگاه‌های جهان فیفا که برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ برگزار شد، در نظر گرفته می‌شود.
در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷، شورای فیفا در حالی که اتحاد آماری بین جام بین قاره‌ای و جام باشگاه‌های جهان را ترویج نکرد، با توجه به تاریخچه این دو تورنمنت (که در سال ۲۰۰۵ با هم ادغام شدند) عنوان جهانی را رسمی (دوژور) کرد. به رسمیت شناختن همه برندگان به عنوان قهرمانان باشگاه‌های جهان، با همان عنوان برندگان جام جهانی باشگاه‌های فیفا، یا «قهرمانان باشگاه‌های جهان فیفا».
فیفا جام بین قاره‌ای را به‌عنوان سلف مستقیم جام جهانی باشگاه‌ها به رسمیت می‌شناسد و قهرمانان هر دو رقابت‌های یادشده تنها کسانی هستند که به‌طور رسمی توسط فیفا به‌عنوان قهرمان باشگاه‌های جهان به رسمیت شناخته شده‌اند، همان‌طور که در کیت آماری جام جهانی باشگاه‌های فیفا، سند مسابقات باشگاهی فیفا دیده می‌شود.
در مورد درخواست به رسمیت شناختن جام باشگاه‌های جهان در سال ۱۹۵۱، به کوپا ریو مراجعه کنید.
جام

در بالای جام رقابت‌ها عبارت «جام اروپا-آمریکای جنوبی» (Coupe Européenne-Sudamericaine) نوشته شده‌است. در پایه جام، لوگوی گرد یوفا و نقشه آمریکای جنوبی به صورت دایره‌ای وجود دارد.
در طی اسپانسرینگ توسط تویوتا، یک جایزه اضافی با عنوان «جام تویوتا» معمولاً به معاون تیم برنده اهدا می‌شد.
فرمت مسابقات

از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹ جام بین قاره‌ای به صورت دو بازی برگزار شد. بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۸، جام فقط بر اساس امتیاز تعیین می‌شد، همان قالبی که توسط کونمبول برای تعیین برنده فینال جام لیبرتادورس تا سال ۱۹۸۷ استفاده شد. به دلیل این فرمت، زمانی که هر دو تیم در امتیاز برابر بودند، بازی سوم مورد نیاز بود. معمولاً این مسابقه به میزبانی قاره‌ای بود که آخرین بازی این سری در آن برگزار شد. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹، این تورنمنت روش استاندارد اروپایی را برای امتیازات مجموع با گل‌های خارج از خانه به کار گرفت.
از سال ۱۹۸۰، فینال به یک مسابقه تبدیل شد. تا سال ۲۰۰۱، مسابقات در ورزشگاه ملی توکیو برگزار می‌شد. فینال‌ها از سال ۲۰۰۲ در ورزشگاه بین‌المللی یوکوهاما، همچنین محل برگزاری فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲، برگزار شد.
قهرمانان

عملکرد باشگاه‌های مختلف در جداول زیر نشان داده شده‌است:
قهرمانان > بر پایه تیم

| باشگاه | قهرمانی | نایب قهرمانی | سال قهرمانی | سال نایب قهرمانی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  آث میلان | ۳ | ۴ | ۱۹۶۹، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰ | ۱۹۶۳، ۱۹۹۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۳ |
|  پنیارول | ۳ | ۲ | ۱۹۶۱، ۱۹۶۶، ۱۹۸۲ | ۱۹۶۰، ۱۹۸۷ |
|  رئال مادرید | ۳ | ۲ | ۱۹۶۰، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲ | ۱۹۶۶، ۲۰۰۰ |
|  بوکا جونیورز | ۳ | ۱ | ۱۹۷۷، ۲۰۰۰، ۲۰۰۳ | ۲۰۰۱ |
|  ناسیونال | ۳ | — | ۱۹۷۱، ۱۹۸۰، ۱۹۸۸ | — |
|  ایندپندینته | ۲ | ۴ | ۱۹۷۳، ۱۹۸۴ | ۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۷۲، ۱۹۷۴ |
|  یوونتوس | ۲ | ۱ | ۱۹۸۵، ۱۹۹۶ | ۱۹۷۳ |
|  سانتوس | ۲ | — | ۱۹۶۲، ۱۹۶۳ | — |
|  اینتر میلان | ۲ | — | ۱۹۶۴، ۱۹۶۵ | — |
|  سائوپائولو | ۲ | — | ۱۹۹۲، ۱۹۹۳ | — |
|  آژاکس | ۲ | — | ۱۹۷۲، ۱۹۹۵ | — |
|  بایرن مونیخ | ۲ | — | ۱۹۷۶، ۲۰۰۱ | — |
|  پورتو | ۲ | — | ۱۹۸۷، ۲۰۰۴ | — |
|  استودیانتس | ۱ | ۲ | ۱۹۶۸ | ۱۹۶۹، ۱۹۷۰ |
|  الیمپیا | ۱ | ۲ | ۱۹۷۹ | ۱۹۹۰، ۲۰۰۲ |
|  گرمیو | ۱ | ۱ | ۱۹۸۳ | ۱۹۹۵ |
|  ریور پلاته | ۱ | ۱ | ۱۹۸۶ | ۱۹۹۶ |
|  منچستر یونایتد | ۱ | ۱ | ۱۹۹۹ | ۱۹۶۸ |
|  راسینگ | ۱ | — | ۱۹۶۷ | — |
|  فاینورد | ۱ | — | ۱۹۷۰ | — |
|  اتلتیکو مادرید | ۱ | — | ۱۹۷۴ | — |
|  فلامینگو | ۱ | — | ۱۹۸۱ | — |
|  ستاره سرخ بلگراد | ۱ | — | ۱۹۹۱ | — |
|  ولز سارسفیلد | ۱ | — | ۱۹۹۴ | — |
|  بروسیا دورتموند | ۱ | — | ۱۹۹۷ | — |
|  بنفیکا | — | ۲ | — | ۱۹۶۱، ۱۹۶۲ |
|  لیورپول | — | ۲ | — | ۱۹۸۱، ۱۹۸۴ |
|  کروزیرو | — | ۲ | — | ۱۹۷۶، ۱۹۷۷ |
|  سلتیک | — | ۱ | — | ۱۹۶۷ |
|  پاناتینایکوس | — | ۱ | — | ۱۹۷۱ |
|  بروسیا مونشن گلادباخ | — | ۱ | — | ۱۹۷۷ |
|  مالمو | — | ۱ | — | ۱۹۷۹ |
|  ناتینگهام فارست | — | ۱ | — | ۱۹۸۰ |
|  استون ویلا | — | ۱ | — | ۱۹۸۲ |
|  هامبورگ | — | ۱ | — | ۱۹۸۳ |
|  آرژانتینوس جونیورز | — | ۱ | — | ۱۹۸۵ |
|  استوا بخارست | — | ۱ | — | ۱۹۸۶ |
|  آیندهوون | — | ۱ | — | ۱۹۸۸ |
|  اتلتیکو ناسیونال | — | ۱ | — | ۱۹۸۹ |
|  کولو-کولو | — | ۱ | — | ۱۹۹۱ |
|  بارسلونا | — | ۱ | — | ۱۹۹۲ |
|  واسکو دوگاما | — | ۱ | — | ۱۹۹۸ |
|  پالمیراس | — | ۱ | — | ۱۹۹۹ |
|  اونس کالداس | — | ۱ | — | ۲۰۰۴ |
قهرمانان > بر پایه کشور

| کشور | قهرمانی | نایب قهرمانی | تیم‌های قهرمان | سال |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  آرژانتین | ۹ | ۹ | بوکا جونیورز، ایندپندینته، استودیانتس، ریور پلاته، راسینگ، ولز سارسفیلد | (۱۹۶۷، ۱۹۶۸، ۱۹۷۳، ۱۹۷۷، ۱۹۸۴، ۱۹۸۶، ۱۹۹۴، ۲۰۰۰، ۲۰۰۳) |
|  ایتالیا | ۷ | ۵ | آث میلان، یوونتوس، اینتر میلان | (۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۶۹، ۱۹۸۵، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۶) |
|  برزیل | ۶ | ۵ | سانتوس، سائوپائولو، گرمیو، فلامینگو | (۱۹۶۲، ۱۹۶۳، ۱۹۸۱، ۱۹۸۳، ۱۹۹۲، ۱۹۹۳) |
|  اروگوئه | ۶ | ۲ | پنیارول، ناسیونال | (۱۹۶۱، ۱۹۶۶، ۱۹۷۱، ۱۹۸۰، ۱۹۸۲، ۱۹۸۸) |
|  اسپانیا | ۴ | ۳ | رئال مادرید، اتلتیکو مادرید | (۱۹۶۰، ۱۹۷۴، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲) |
|  آلمان | ۳ | ۲ | بایرن مونیخ، بروسیا دورتموند | (۱۹۷۶، ۱۹۹۷، ۲۰۰۱) |
|  هلند | ۳ | ۱ | آژاکس، فاینورد | (۱۹۷۰، ۱۹۷۲، ۱۹۹۵) |
|  پرتغال | ۲ | ۲ | پورتو | (۱۹۸۷، ۲۰۰۴) |
|  انگلستان | ۱ | ۵ | منچستر یونایتد | (۱۹۹۹) |
|  پاراگوئه | ۱ | ۲ | الیمپیا | (۱۹۷۹) |
|  یوگسلاوی | ۱ | — | ستاره سرخ بلگراد | (۱۹۹۱) |
|  کلمبیا | — | ۲ | — | — |
|  اسکاتلند | — | ۱ | — | — |
|  یونان | — | ۱ | — | — |
|  سوئد | — | ۱ | — | — |
|  رومانی | — | ۱ | — | — |
|  شیلی | — | ۱ | — | — |
قهرمانان > بر پایه قاره

| قاره | کنفدراسیون | قهرمانی | نایب قهرمانی | تیم‌های قهرمان | کشورهای قهرمان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| آمریکای جنوبی | کونمبول | ۲۲ | ۲۱ | ۱۳ | ۴ |
| اروپا | یوفا | ۲۱ | ۲۲ | ۱۲ | ۷ |
نکته: بعد از اتفاقاتی که در جام بین قاره‌ای ۱۹۶۹ افتاد، قهرمان‌های جام باشگاه‌های اروپا از بازی کردن در این تورنمنت خودداری کردند و جایشان را به نایب قهرمانان جام باشگاه‌ها دادند. تیم‌های نایب قهرمان در ۵ دوره به‌جای تیم‌های قهرمان بازی کردند. ۲ دوره از مسابقات هم به دلیل انصراف هردو تیم قهرمان و نایب قهرمان لغو شد.
بهترین گلزنان تمام ادوار

پله با زدن ۷ گل در سه بازی، بهترین گلزن تاریخ این رقابت‌ها است. او در سال ۱۹۶۲ مقابل بنفیکا پرتغال ۵ گل به ثمر رساند از جمله یک هتریک در بازی برگشت در لیسبون که تنها هتریک در تاریخ این رقابت‌ها بود. او در سال ۱۹۶۳ نیز دو بار مقابل آث میلان گلزنی کرد.
فقط ۶ بازیکن بیشتر از ۳ گل در این تورنمنت ثبت کرده‌اند.
| بازیکن | باشگاه | گل | بازی | سال |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  پله |  سانتوس | ۷ | ۳ | ۱۹۶۲، ۱۹۶۳ |
|  آلبرتو اسپنسر |  پنیارول | ۶ | ۶ | ۱۹۶۰، ۱۹۶۱، ۱۹۶۶ |
|  لوئیس آرتیمه |  ناسیونال | ۳ | ۲ | ۱۹۷۱ |
|  خوزه ساسیا |  پنیارول | ۳ | ۳ | ۱۹۶۱ |
|  سانتاسا |  بنفیکا | ۳ | ۴ | ۱۹۶۱، ۱۹۶۲ |
|  ساندرو مازولا |  اینتر میلان | ۳ | ۴ | ۱۹۶۴، ۱۹۶۵ |
هتریک‌ها

پله تنها بازیکن تاریخ این رقابت است که موفق شده‌است هتریک کند.
| بازیکن | کشور | باشگاه | حریف | گل | زمان گل | نتیجه | تورنمنت | دور | تاریخ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| پله |  برزیل |  سانتوس |  بنفیکا | ۳ |  ۱۵'، ۲۵'، ۶۴' | ۵–۲ | جام بین قاره‌ای ۱۹۶۲ | دور برگشت | ۱۱ اکتبر ۱۹۶۲ |
بهترین بازیکن

بهترین بازیکن
میشل پلاتینی (۱۹۸۵)
فرانک ریکارد (۱۹۹۰)
آلساندرو دل‌پیرو (۱۹۹۶)
رائول (۱۹۹۸)
مارتین پالرمو (۲۰۰۰)
رونالدو (۲۰۰۲)
بهترین بازیکن مسابقه از سال ۱۹۸۰ انتخاب شد. در این لیست نام برندگان آمده‌است.
| سال | بازیکن | باشگاه |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۸۰ |  والدمار ویکتورینو |  ناسیونال |
| ۱۹۸۱ |  زیکو |  فلامنیگو |
| ۱۹۸۲ |  ژایر |  پنیارول |
| ۱۹۸۳ |  ریناتو گوچو |  گرمیو |
| ۱۹۸۴ |  خوزه پرکودانی |  ایندپندینته |
| ۱۹۸۵ |  میشل پلاتینی |  یوونتوس |
| ۱۹۸۶ |  آنتونیو آلزامندی |  ریور پلاته |
| ۱۹۸۷ |  رابح ماجر |  پورتو |
| ۱۹۸۸ |  سانتیاگو اوستولازا |  ناسیونال |
| ۱۹۸۹ |  آلبریگو اوانی |  آث میلان |
| ۱۹۹۰ |  فرانک ریکارد |  آث میلان |
| ۱۹۹۱ |  ولادیمیر جوگوویچ |  ستاره سرخ بلگراد |
| ۱۹۹۲ |  رای |  سائوپائولو |
| ۱۹۹۳ |  تونینیو کیروزو |  سائوپائولو |
| ۱۹۹۴ |  عمر اسد |  ولز سارسفیلد |
| ۱۹۹۵ |  دنی بلیند |  آژاکس |
| ۱۹۹۶ |  آلساندرو دل‌پیرو |  یوونتوس |
| ۱۹۹۷ |  اندریاس مولر |  بروسیا دورتموند |
| ۱۹۹۸ |  رائول |  رئال مادرید |
| ۱۹۹۹ |  رایان گیگز |  منچستر یونایتد |
| ۲۰۰۰ |  مارتین پالرمو |  بوکا جونیورز |
| ۲۰۰۱ |  ساموئل کافور |  بایرن مونیخ |
| ۲۰۰۲ |  رونالدو |  رئال مادرید |
| ۲۰۰۳ |  ماتیاس دونیت |  بوکا جونیورز |
| ۲۰۰۴ |  مانیش |  پورتو |
راسینگ آرژانتین قهرمان جام بین قاره‌ای ۱۹۶۷
برخی از لحظات سخت در بازی سال ۱۹۶۸ بین منچستریونایتد و استودیانتس در الدترافورد، خوزه مدینا (صورتش را پوشانده) پس از درگیری با جورج بست از زمین اخراج شد
نستور کومبا از آث میلان پس از یک سریال وحشیانه علیه استودیانتس در سال ۱۹۶۹ خونین و بیهوش شد.
لحظه‌ای از بازی فاینورد و استودیانتس، ۹ سپتامبر ۱۹۷۰
تیم هلندی آژاکس در سال ۱۹۷۲ مقابل باشگاه آرژانتینی ایندپندینته پیروز شد
دنیل برتونی (چپ) و ریکاردو بوچینی با جام بین قاره‌ای که در سال ۱۹۷۳ مقابل یوونتوس به دست آوردند
بوکا جونیورز آرژانتینی پس از اینکه قهرمان اروپا، لیورپول از شرکت در دوره ۱۹۷۷ خودداری کرد، با بروسیا مونشن گلادباخ آلمان غربی بازی کرد. در تصویر، خوزه لوئیس سالیناس در حال حمل توپ است
شوت والدمار ویکتورینو در بازی ۱۹۸۰ در بازی ناسیونال (برنده) مقابل ناتینگهام فارست که اولین باری بود که در ژاپن برگزار می‌شد
جشن پیروزی ایندپندینته آرژانتین در سال ۱۹۸۴ مقابل لیورپول
پله بهترین گلزن تمامی ادوار جام بین قاره‌ای است. او موفق شده تا در ۳ بازی، ۷ گل را به ثمر برساند؛ از جمله یک هتریک در برابر بنفیکا
جنبش زنان ایران

اعضای جمعیت نسوان وطنخواه
جنبش زنان در ایران به جنبش اجتماعی زنان ایرانی در دوره‌های مختلف، برای به دست آوردن حقوق زنان و تلاش آنان برای از بین بردن موقعیت فرودست زنان گفته می‌شود. نمونه این پدیده در سال‌های ۱۲۸۹ تا ۱۳۱۱ دیده می‌شود.
جنبش‌های اجتماعی توسط گروهی ناراضی از وضع موجود شکل می‌گیرد که نظم اجتماعی موجود را به چالش می‌کشند و قصد تغییر یا اصلاح آن را دارند. فعالیت آنان مداوم و پیوسته‌است (برخلاف شورش و کودتا) و در ابتدای کار با مخالفت عمومی روبرو می‌شوند، این مخالفت ممکن است از سوی دولتِ حاکم باشد یا از سوی نهادهای مخالف دیگر. فعالیت‌های جنبش از مقداری سازماندهی و شبه ساختار برخوردار است و همه گروه‌های فعال درک مشترکی از هدف‌ها و ایده‌آل‌های جنبش دارند. علاوه بر مخالفت‌های سنت‌گرایان، دولت‌مردان ایرانی در تمام دوره‌های تاریخی نیز همانند بسیاری از کشورهای جهان سوم همواره این جنبش‌ها را صرف نظر از انگیزه آنها، خطری علیه حکومت و قدرت خویش تلقی می‌کردند.
از زمان انقلاب ۱۳۵۷، فمینیسم در دید نظام حاکم بر ایران برابر با «بی‌عفتی» در نظر گرفته می‌شود. اما سیاست‌های جمهوری اسلامی منجر به آگاهی جنسیتی در میان مردم ایران شده‌است. حقوق زنان در ایران با انطباق این کشور با ارزش‌های مدرن در اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست دستخوش تغییراتی شد و رو به بهبود نهاد. در طول قرن بیستم، جنبش‌های سکولار، لیبرال، ناسیونالیست و چپ‌گرا معمولاً حقوق زنان را به عنوان بخشی از دغدغه‌های خود مطرح می‌کردند، اما واکنشی که بنیادگران از خود نشان دادند تا به امروز مانع اصلی بر سر بهبود حقوق زنان در ایران است.
سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲

پس از برکناری رضا شاه در سال ۱۳۲۰، حقوق زنان، و به خصوص ظاهر و لباس زنان به منشأ عمده‌ای برای مجادله بین نیروهای محافظه کار و مدرنیست تبدیل شد. واکنش اصلی به حقوق زنان از طبقه محافظه کار روحانیت و سازمان بنیادگرای تازه شکل گرفته فداییان اسلام بود که خواهان بازگشتن به حجاب در عموم و تلاش برای سد کردن تلاش گروه‌های چپگرا و عناصر ملی‌گرای لیبرال در جبهه ملی برای حق رای زنان بود. از سوی دیگر، کهنه کاران جنبش مستقل حقوق زنان از دوره پیشین و نیز گروه‌های چپگرای تازه آزاد شده شروع به انتشار روزنامه‌های متعدد و سازمان دادن شماری از سازمان‌ها و انجمن‌های خیریه و حرفه ای متنوع کردند. این گروه‌ها مشابه اسلاف خود نسبت به تحصیل و سوادآموزی زنان، نابرابری‌های قانونی و حق رای ابراز نگرانی کردند. حزب زنان ایران، که گروهی فعالتر بود در سال ۱۹۴۲ توسط صفیه فیروز و با حضور فاطمه سیاح به عنوان دبیر خود و ویراستار ارگانش زنان ایران تأسیس شد. هدف این حزب ترویج تحصیل، جایگاه اجتماعی و آگاهی زنان بود. در سال ۱۹۴۴، وقتی که مسئله اصلاحات انتخاباتی در مجلس مورد بحث قرار گرفت این حزب برای حق رای زنان لابیگری کرد. در سال ۱۹۴۶، در دوره رهبری سیاح، این حزب به صورت شورای زنان ایران درآمد تا زنان دارای دیدگاه‌های سیاسی متفاوت را به خود جذب کند.
سال‌های ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۷

این دوره شاهد ادامه فعالیت‌های شماری از سازمان‌های رفاه زنان و انجمن‌های حرفه ای و مجلات بود. همچنین سازمان‌های جدیدی چون جمعیت راه نو که در سال ۱۹۵۵ توسط مهرانگیز دولتشاهی، که بعدها در میانه دهه ۱۹۷۰ اولین سفیر زن شد، تأسیس شد نیز فعال بودند. مشارکت اصلی این جمعیت شرکت کردن فعال آن در پیش نویسی قانون حفاظت از خانواده ۱۹۶۷ و نیز فراهم آوری برخی خدمات رفاهی و تحصیلی برای زنان در گروه‌های پایین درآمدی بود. در سال ۱۹۵۶ این جمعیت همراه با انجمن زنان حقوقدان که توسط مهرانگیز منوچهریان تأسیس شده بود، و جمعیت زنان طرفدار حقوق بشر، که توسط بدرالملوک بامداد تأسیس شده بود، کمپینی را برای حق رای زنان به راه انداختند.
پس از انقلاب ۱۳۵۷

همچنین ببینید: نقض حقوق زنان در جمهوری اسلامی ایران
پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران وضعیت زنان تعییر کرد و برخی از حقوقی که زنان در دوره شاه به دست آورده بودند لغو شد مانند قانون خانواده و حق سقط جنین، و اختیار در حجاب.
مدت کوتاهی پس از انقلاب شایعه اجباری شدن حجاب شنیده شد ولی این شایعه از سوی حکومت تکذیب شد تا اینکه بالاخره در اسفند ۱۳۵۷ رسماً ابلاغ شد. گروه‌های مختلف زنان در تظاهرات ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ علیه اجباری شدن حجاب تجمعی چند روزه داشتند. این تجمع نه برای به دست آوردن حقوق بیشتر بلکه برای حفظ حقوق موجود بود. این اعتراض‌ها با مخالفت حکومت روبه‌رو شد و حتی گروه‌های سیاسی چپ و راست نیز آن را نادیده گرفتند و غیرضروری شمردند.
در دهه‌های بعد جنبش زنان ایران شکل منظم‌تری به خود گرفت. از کارزارهای فعال این دوره می‌توان تشکیل هم‌اندیشی زنان، کمپین یک میلیون امضاء، کمپین قانون بی‌سنگسار را نام برد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > مطالعات زنان

در خرداد ۱۳۹۱ خورشیدی، غلام‌علی حداد عادل، رئیس «شورای تخصصی تحول و ارتقای علوم انسانی»، گفت که: «رشته مطالعات زنان به آن صورتی که در دانشگاه‌های دنیا تدریس می‌شود، در تعارض جدی با اسلام قرار دارد، به همین دلیل این شورا تصمیم گرفته‌است تا دربارهٔ آن تجدیدنظر اساسی صورت بگیرد». هم‌چنین رشته «مطالعات زنان» با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی به رشته «مطالعات خانواده و حقوق زن در اسلام» تغییر نام پیدا کرد.