ایوائو هاکامادا
کمپین برای محاکمه مجدد

پس‌از رد درخواست تجدیدنظر وی در سال ۱۹۸۰، هاکامادا با تیم جدیدی از وکیل‌ها شروع به کار کرد. در سال ۱۹۸۱، آنها درخواست اعاده دادرسی کردند و خواستار بررسی مجدد مدارک فیزیکی شدند. در تحقیقات مجدد، مشخص شد که سلاح قتل ادعا شده اندازه متفاوتی با جراحت‌های وارده چاقو دارد و همچنین دری که ظاهراً برای ورود به خانه استفاده شده، در واقع قفل بوده و شلوار خونی آنقدر کوچک بوده که ممکن نبود توسط هاکامادا پوشیده شده باشد. با حمایت فدراسیون کانون‌های وکیل‌های ژاپن (JFBA)، وکیل‌های هاکامادا به این نتیجه رسیدند که اولین محاکمه نتوانست ثابت کند که هیچ‌یک از لباس‌ها متعلق به او است. پس‌از ۱۳ سال جمع‌آوری شواهد، این درخواست در ۹ اوت ۱۹۹۴ توسط دادگاه منطقه شیزوئوکا شنیده شد و مجدداً رد شد. در سال ۲۰۰۰، تلاشی برای استخراج دی‌ان‌ای از لباس‌های خونی انجام شد، اما تکنولوژی‌های موجود اجازه نمی‌داد هیچ‌کدام از آنها شناسایی شود. دادگاه عالی توکیو رد دادرسی مجدد را در ۲۷ اوت ۲۰۰۴ تأیید کرد.
در نوامبر ۲۰۰۶، ۵۰۰ هوادار ازجمله بوکسورهای قهرمان جهان، کویچی واجیما و کاتسو توکاشیکی نامه‌هایی را به دادگاه عالی ارسال کردند و خواستار محاکمه مجدد شدند. در مارس ۲۰۰۷، نوریمیچی کوماموتو، رئیس هیئت سه قاضی که در ابتدا هاکامادا را مجرم شناخته بود، از بی‌گناهی هاکامادا حمایت کرد. او اظهار داشت که در صحت این اعتراف تردید داشته و معتقد است هاکامادا بی‌گناه است. بااین‌حال، او نتوانسته بود دو همکار ارشد خود را متقاعد کند، که منجر به تقسیم قضاوت برای محکومیت شد. او در نهایت به‌دلیل احساس گناه از سمت خود استعفا کرد. این افشاگری منجر به انتقاد شدید کوماموتو شد. او گفت: «خوشحالم که صحبت کردم.» «کاش زودتر گفته بودم و شاید چیزی تغییر می‌کرد.» او سعی کرد برای عذرخواهی شخصاً با هاکامادا در زندان ملاقات کند، اما درخواست او رد شد.
پس‌از بیانیه کوماموتو، کمپین‌ها برای محاکمه مجدد هاکامادا شدت بیشتری گرفت. عفو بین‌الملل و انجمن بوکس حرفه‌ای ژاپن این امر را رهبری کردند. بوکسور آمریکایی روبین کارتر، که ۲۰ سال به اتهام قتلی که در نهایت از آن تبرئه شد و جرمی آیرونز بازیگر بریتانیایی ازطرف هاکامادا صحبت کردند. و یک راهپیمایی خیریه که توسط انجمن حرفه‌ای بوکس ژاپن برگزار شد. کوماموتو شخصاً بیانیه‌ای را در حمایت از محاکمه مجدد هاکامادا به دادگاه عالی ارائه کرد. دادگاه عالی در سال ۲۰۰۸ به درخواست هاکامادا رسیدگی کرد. در ۲۵ مارس ۲۰۰۸، دادگاه عالی این درخواست را هم رد کرد و اظهار داشت که نه شواهد اصلی و نه شواهد جدید هیچ شک معقولی درمورد گناهکار بودن هاکامادا ارائه نمی‌کند. یکی از وکیل‌های هاکامادا، هیدهیو اوگاوا، گفت این یک «تصمیم تاسف‌بار بود که بدون فکر زیاد اتخاذ شد». فدراسیون کانون‌های وکیل‌های ژاپن نیز این تصمیم را یک تخلف قضایی بسیار اسفناک خواند.
در آوریل ۲۰۱۰، ۵۷ نماینده مجلس «فدراسیون اعضای دولت برای نجات ایوائو هاکامادا از محکومیت» را تشکیل دادند. ریاست این فدراسیون را سیشو ماکینو بر عهده داشت و اعضای چندین حزب سیاسی را نیز در آن حضور داشتند. آنها از وزیر دادگستری درخواست کردند تا اعدام هاکامادا را متوقف کند. همچنین در سال ۲۰۱۰، بانمی تاکاهاشی، فیلم «BOX: The Hakamada Case (BOX 袴田事件 命とは)» را منتشر کرد. این فیلم مستند، زندگی هاکامادا و کوماموتو را با تمرکز بر بازجویی‌ها و محاکمه هاکامادا نشان می‌دهد. این فیلم به این نتیجه می‌رسد که کوماموتو زمانی که آشکار شد شواهد برای محکومیت او کافی نیست، مجبور شد «حقیقت را دفن کند». این فیلم نامزد جایزه بزرگ آمریکایی در جشنواره جهانی فیلم مونترآل شد.
در ۱۰ مارس ۲۰۱۱ و در هفتاد و پنجمین سالگرد تولد هاکامادا، رکوردهای جهانی گینس او را به‌عنوان طولانی‌ترین محکوم به اعدام در جهان معرفی کرد.