stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویلیام روبروک
ارزش گزارش

خود مأموریت از نظر اهداف اعلام شده شکست خورده بود. روبروک نتوانست با زندانیان آلمانی ارتباط برقرار کند. یکی از دلایل این امر این بود که آن‌ها در طول سفر به سمت قلمرو مغول چندین صد کیلومتر به سمت شرق حرکت کرده بودند. او در گزارش خود تعداد کل افرادی را که توانست به مسیحیت بگرواند، شش نفر ذکر می‌کند و بسیار بعید است که این افراد مغول بوده باشند. با این حال، گزارش او از نظر کیفیت و قابلیت اطمینان نسبت به سایر گزارش‌های سفر به امپراتوری مغول آن زمان برتر است. همچنین در تعدادی از جنبه‌ها به‌طور قابل توجهی قابل اعتمادتر از گزارش بعدی مارکوپولو است. اگرچه او دین بودا را به رسمیت نمی‌شناخت، اما اولین کسی بود که آیین‌های بودایی و اعتقاد به تناسخ، و همچنین اهمیت تکرار مانترا «اوم مانیپادمه هوم» را بارها و بارها توصیف کرد.
توصیفات او از اعمال مذهبی کلیسای نسطوری شرق دقیق بود. مطالب موجود در گزارش مربوط به شمن‌های مغولی همچنان دارای ارزش تاریخی-قوم نگاری است. در واقع، این تنها توصیف شمنیسم مغولی قبل از گرویدن اکثر مغول‌ها به بودیسم مغولی- تبتی در قرن شانزدهم و هفدهم است. توصیف او از شهر قره‌قروم اولین توصیف در ادبیات اروپا بود. در این گزارش همچنین به صراحت آمده‌است که دریای خزر باید یک دریای داخلی باشد و این نیز برای اروپا تازگی داشت. اگرچه روبروک به چین سفر نکرد، اما اولین کسی بود که به صراحت اعلام کرد که چین باید همان سرزمین سرس دوران باستان باشد. توصیفات او از حروف نوشتاری چینی اولین مورد در اروپا است. نوشته‌های او کاملاً متفاوت از گزارش‌های قبل و بعد از خود، از جمله مارکوپولو است و در گزارش خود بیان می‌کند که هیچ اعتباری برای وجود موجوداتی مانند سگ‌سران و شغال‌سران قائل نیست.
او خان‌های مغول را تهدیدی بزرگ برای اروپا توصیف کرد، اما برخی از مهارت‌های مغول‌ها نیز او را تحت تأثیر قرار داد. او در گزارش خود به این نتیجه رسید که خان‌های مغول مسیحیت کاتولیک رومی را در وهله اول به عنوان پیوندی با قومیت تفسیر می‌کردند و بنابراین هرگونه گرویدن به مسیحیت را به منزله انکار هویت مغولی خود می‌دانستند.
نسخه‌های گزارش

گزارش‌های پیشین، بسیار کمتر قابل اعتماد، از آندره لونژومویی و به‌ویژه جیوانی د پیان دل کارپین به پرفروش‌ترین‌ها در اروپا تبدیل شدند. با این حال، نسخه «گزارش سفر ویلمی د روبروک» کمتر شناخته شده بود. به غیر از قطعات موجود در Opus Majus اثر راجر بیکن (۱۲۶۷) هیچ نشانه ای وجود ندارد که کسی واقعاً گزارش او را خوانده باشد. این حساب این متن با انتشاری در سال ۱۵۹۸ توسط ریچارد هاکلوت از گمنامی کامل نجات یافت. این گزارش در یک ترجمه انگلیسی در پیمایش اصلی او گنجانده شد. اولین نسخه هلندی در سال ۱۷۰۷ ظاهر شد. با این حال، ارزش واقعی گزارش روبروک تا قرن نوزدهم به دلیل ترجمه ای که در سال ۱۸۳۹ توسط فرانسیسک میشل و توماس رایت تحت عنوان Voyage en Orient du Frère Guillaume de Rubruc انجام شد، شناسایی نشد. از آن زمان تعداد زیادی ترجمه دیگر از این اثر منتشر شده‌است. آخرین ترجمه هلندی از سال ۱۹۸۴ سفرنامه ویلم فان روبروک، مارکوپولوی فلاندری (۱۲۵۳–۱۲۵۵) نوشته یو دیولدر، آر اوستین و پی واندپیت است.
پنج نسخه دست‌نویس از این گزارش مربوط به قرن‌های سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم باقی مانده‌است. سه مورد از آنها، از جمله قدیمی‌ترین نسخه، در کتابخانه کالج کورپوس کریستی، دانشگاه کمبریج هستند. چهارمی متعلق به کتابخانه بریتانیا و پنجمی متعلق به کتابخانه دانشگاه لیدن است.
مسیر سفر ویلیام روبروک (۱۲۵۳–۵۵)
صفحه روی جلد پیمایش اصلی از سال ۱۵۹۸ که در آن ترجمه انگلیسی سفرنامه آمده‌است.
رباط سنگ

| رباط سنگ | رباط سنگ |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: تربت حیدریه
بخش: جلگه‌رخ
مردم: مردم
جمعیت: ۱٬۵۵۱ نفر (۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۱۰٪- (۵سال)
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ل۳۲
کد آماری: ۲۴۳۴
  رباط سنگ  روی نقشه ایران ۳۵°۳۲′۵۰″شمالی ۵۹°۱۱′۴۷″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۴۷۲۳۹°شمالی ۵۹٫۱۹۶۲۸۹°شرقی﻿ / 35.547239; 59.196289   :   رباط سنگ  روی نقشه ایران ۳۵°۳۲′۵۰″شمالی ۵۹°۱۱′۴۷″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۴۷۲۳۹°شمالی ۵۹٫۱۹۶۲۸۹°شرقی﻿ / 35.547239; 59.196289   
 :  
رباط سنگ شهری در بخش جلگه‌رخ، شهرستان تربت حیدریه، استان خراسان رضوی ایران است. این شهر در محل تلاقی جادهٔ تربت حیدریه-مشهد و جادهٔ قدیم فریمان به سمت کدکن (نیشابور) واقع شده‌است. این شهر در فاصله ۳۵ کیلومتری تربت حیدریه واقع شده‌است. این شهر در دامنه‌های شمالی رشته‌کوه کوهسرخ قرار دارد.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۵۵۱ نفر (در ۴۵۷ خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۱٬۳۴۴ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۱٬۷۲۱ | ۲۸٫۱٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۱٬۵۵۱ | ۹٫۹٪− |
آلماجق

| آلماجق | آلماجق |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: قوچان
بخش: بخش مرکزی
سال شهرشدن: ۱۴۰۰
مردم: مردم
جمعیت: ۱،۵۸۸نفر
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۱۵۶۸۹۹
  آلماجق  روی نقشه ایران ۳۶°۵۶′۲۸″شمالی ۵۸°۴۰′۵۰″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۹۴۱۲۳۲۳۳°شمالی ۵۸٫۶۸۰۴۳۷۳۳°شرقی﻿ / 36.94123233; 58.68043733   :   آلماجق  روی نقشه ایران ۳۶°۵۶′۲۸″شمالی ۵۸°۴۰′۵۰″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۹۴۱۲۳۲۳۳°شمالی ۵۸٫۶۸۰۴۳۷۳۳°شرقی﻿ / 36.94123233; 58.68043733   
 :  
آلماجق، شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران است.
زبان مردم این شهر ترکی خراسانی است.
جمعیت

این شهر در بخش مرکزی قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱٬۵۸۸ نفر (۴۶۳ خانوار) بوده‌است.
زبان دکنی

| دکنی | دکنی |
| --- | --- |
دکنی: دکنی
زبان بومی در: هند
منطقه: دکن (بخش‌هایی از مهاراشترا، مهاراشترا، کارناتاکا، تلانگانا، جنوب و مرکز آندرا پرادش و بخش شمالی تامیل‌نادو؛ گویشوران اقلیت در گوا و کرالا)
شمار گویشوران: ۱۲٫۸ میلیون تن  (۲۰۰۰)
تبار: هندواروپایی  هندوایرانیهندوآریاییمرکزیهندی غربیهندوستانیدهلویدکنی
سامانه نوشتاری: الفبای اردو با خط نستعلیق
وضعیت رسمی: وضعیت رسمی
زبان رسمی در: هندوستان، امارات متحده عربی
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹: dcc
فهرست لینگوییست: hin-dak
پراکندگی گویشوران دکنی: پراکندگی گویشوران دکنی
دکنی (به اردو: دکنی) گویشی از زبان هندوستانی (هندی-اردو) و زبان رسمی دربار دکن از پیرامون ۱۳۰۰ میلادی بود. امروزه زبان اردو موقعیت پیشین زبان دکنی را از آن خود نموده‌است. دکنی نیز همانند اردو، با آنکه ریشه در زبان هندی داشت، ولی وام‌واژگان فراوانی را از فارسی گرفته‌است؛ زبان‌های دیگری چون کونکنی، اردو، عربی، مراتی و تلوگو نیز بر این زبان اثر بسیاری نهاده‌اند.
ادبیات دکنی غنی است و بیشتر گویشورانش نیز در دکن تاریخی، که امروزه بیشترش در مرزهای سیاسی کنونی هند، به ویژه ایالت‌های مهاراشترا، مهاراشترا، کارناتاکا، تلانگانا، آندرا پرادش و تامیل‌نادو، جای‌می‌گیرد، می‌زیند و مسلمانند. دکنی زبان ملی ایالت حیدرآباد تا پیش از انحلالش بود.
دسته‌بندی

دکنی زبانی از گروه هندوآریایی خانواده زبان‌های هندواروپایی است. دکنی سال‌ها زبان‌شناسان را متحیر کرده و دسته‌بندی درست آن گیج‌کننده شده‌است؛ چرا که می‌توان آن را از تبار اردو یا خواهر آن، یا گویش فارسی‌شده مراتی دانست.
پراکندگی جغرافیایی

بیشتر گویشوران دکنی در دکن هند می‌زیند. آن‌ها در مناطق پادشاهی‌های پیشین مسلمان در فلات دکن ساکنند که شامل بخش‌هایی از ایالت‌های تلانگانا، آندرا پرادش، گوا، کارناتاکا، مهاراشترا، تامیل‌نادو می‌شود. در تامیل‌نادو، اندکی از مسلمانان از گویش تامیلی‌شده این زبان استفاده می‌کنند (گرچه همگی به تامیلی مسلط هستند). همه آن‌ها را مسلمانان دکنی می‌نامند. در تامیل‌نادو، اردوزبانان زیرگروه جامعه مسلمانان تامیلی نیستند.
گویش‌ها

دکنی به دو گویش شمالی (شامل گویش حیدرآبادی) و جنوبی تقسیم می‌شود. گویش سروجی از این زبان نیز در میان سروجی‌ها در مهاراشترا رایج است.
میراث

دکنی از ترکی وام‌واژه‌های بسیاری پذیرفته‌است چرا که نیاکان مردم آن از نژاد مملوک بوده‌اند، گرچه بیشتر جمعیت دکنی کارناتاکا بالای ۹۰ درصد ژن‌های هندی را دارند. دکنی همانند گویش دهلوی از فارسی تأثیر پذیرفته‌است، اما به دلیل تاثیرپذیریش از مراتی، تلوگو و کانارا که در ایالت‌های مهاراشترا، تلانگانا، آندرا پرادش، کارناتاکا و تامیل‌نادو رایج است، با دهلوی تفاوت‌هایی دارد. اردوی دکنی میراث ادبی غنی و گسترده‌ای دارد که مهمترین آن کتاب نورس و کدم راو پدم راو است.
کریسمس

| کریسمس | کریسمس |
| --- | --- |
یک نقاشی نمادین از لحظه تولد عیسی مسیح: یک نقاشی نمادین از لحظه تولد عیسی مسیح
نام خودمانی: نوئل، میلاد یا تولد عیسی، کریسمس، یول
برپایی توسط: مسیحیان، غیر مسیحیان مناطق مختلف
گونه: مسیحی، فرهنگی
اهمیت: بزرگداشت سنتی تولد عیسی
مراسم: خدمت در کلیسا، هدیه دادن، دورهمی خانوادگی و اجتماعی، تزئینات نمادین
تاریخ:  ۲۵ دسامبر – تمام کلیساهای غربی و برخی از کلیساهای شرقی  ۷ ژانویه (۲۵ دسامبر ژولینی) – برخی کلیساهای شرقی  ۶ ژانویه – کلیسای حواری و کلیسای کاتولیک ارمنی  ۱۹ ژانویه (۶ ژانویه ژولینی) – پاتریارک‌نشین ارمنی اورشلیم 
تناوب: سالانه
مرتبط با: موسم میلاد، شب کریسمس، جشن ظهور، خاج‌شویان، عید بشارت، غسل تعمید از خداوند، روز باکسینگ، ولادت عیسی، یول
کریسمَس (به انگلیسی: Christmas) یا نوئل (فرانسوی: Noël، میلاد) جشنی است در دین مسیحیت که به منظور گرامیداشت زادروز عیسی مسیح برگزار می‌شود. بسیاری از اعضای کلیسای کاتولیک روم و پیروان آیین پروتستان، کریسمس را در روز ۲۵ دسامبر جشن گرفته و بسیاری آن را در شامگاه ۲۴ دسامبر نیز برگزار می‌کنند. اعضای بیشتر کلیساهای ارتودوکس در سراسر دنیا نیز روز ۲۵ دسامبر را به عنوان میلاد مسیح جشن می‌گیرند. برخی از مسیحیان ارتودوکس در روسیه، اوکراین، سرزمین مقدس و دیگر مکان‌ها، به سبب پیروی از گاهشماری یولیانی، جشن کریسمس را در روز هفت ژانویه برپا می‌کنند. کلیسای حواری ارمنی طبق سنت منحصر به فردی، روز میلاد و همچنین روز غسل تعمید مسیح را هم‌زمان در روز ششم ژانویه جشن می‌گیرند.
ایام ۱۲ روزه کریسمس با سالروز میلاد مسیح در ۲۵ دسامبر آغاز شده و تا جشن خاج‌شویان در روز ۶ ژانویه ادامه می‌یابد. هرچند مهم‌ترین عید مذهبی در گاه‌شمار مسیحی، روز عید پاک (به عنوان روز مصلوب شدن و رستاخیز عیسی) است، بسیاری از کشورها به‌خصوص کشورهای ایالات متحده و کانادا، کریسمس را مهم‌ترین رویداد سالانه مسیحی به حساب می‌آورند. با وجودی که این روز یک عید مذهبی شناخته می‌شود از اوایل سده بیستم میلادی به بعد به‌طور گسترده به عنوان یک جشن غیر مذهبی برگزار شده و برای بیشتر مردم این ایام فرصتی است برای دور هم جمع شدن اقوام و دوستان و هدیه دادن به هم. کریسمس با آیین‌های ویژه‌ای به‌طور مثال آراستن یک درخت کاج، برگزار شده و شخصیتی به نام نوئل در آن نقشی مهم دارد.
ریشه لغوی

واژه کریسمس (به انگلیسی: Christmas)، به معنای «مراسم عشای ربانی (مَس) در روز مسیح» در حدود سال ۱۰۵۰ میلادی به صورت واژه Christes maesse به معنی «جشن مسیح»، وارد زبان انگلیسی قدیم شد و محققان معتقدند، گونه کوتاه‌تر آن یعنی Xmas شاید برای نخستین بار در قرن سیزدهم به کار رفته باشد. واژه قدیمیتر «یول» (Yule) احتمالاً از واژه آلمانی jōl یا انگلوساکسونی geōl که به جشن انقلاب زمستانی اشاره دارد، مشتق شده‌است. واژه‌های متناظر در دیگر زبان‌ها چون، نَویداد (Navidad) در اسپانیایی، ناتاله (Natale) در ایتالیایی و نوئل (Noël) در فرانسوی، همگی معنای «میلاد» را تداعی می‌کنند و واژه آلمانی «وایناختِن» (Weihnachten)، به معنی «شب تقدیس‌شده» است.
ریشه تاریخی

آنچه پیرامون میلاد عیسی مسیح از مَتّی و لوقا نقل شده در انجیل برجسته‌تر است، نوشته‌های نخستین پیرامون مسیحیت چندین روز را برای تولد مسیح ذکر کرده‌اند. نخستین جشن ثبت شده برای کریسمس در رم در سال ۳۳۶ صورت گرفت.در رویکرد جنجالی مسیحیت آریانیسم در سده چهارم، کریسمس نقش مهمی دارد. در آغاز قرون وسطی، خاج‌شویان بر کریسمس سایه انداخت. این جشن با تاجگذاری کارل بزرگ در روز کریسمس در حدود سال ۸۰۰ کاملاً فراگیر شد. اما از آنجاکه مراسم با می‌خواری فراوان و دیگر رفتارهای ناشایست همراه شد، پارسایان در سده ۱۷ام میلادی کریسمس را ممنوع اعلام کردند. این جشن در سال ۱۶۶۰ به عنوان یک تعطیلی رسمی باقی ماند اما با چشم بد و مایه بی آبرویی به آن نگاه شد. در آغاز سدهٔ ۱۹ میلادی، با پیدایش جنبش آکسفرد در کلیسای انگلیس، کریسمس دوباره رونق گرفت. چارلز دیکنز و دیگر نویسندگان با تأکید بر اینکه کریسمس یک جشن خانوادگی، مذهبی و وسیله‌ای برای دادن هدیه است جلوه اجتماعی تازه‌ای به آن بخشیدند و باعث فراموشی گذشتهٔ آن شدند.
ریشه تاریخی > انتخاب ۲۵ دسامبر

در سدهٔ سوم میلادی، زادروز مسیح هم بسیار مورد توجه و هم بسیار مورد اختلاف بود. نزدیک به سال ۲۰۰ پس از میلاد، کلمنت اسکندریه چنین نوشت:
کسانی هستند که نه تنها سال میلاد سرورمان بلکه روز میلاد او را نیز تعیین کرده‌اند و می‌گویند آن در بیست‌وهشتمین روز آگوست و در بیست‌وپنجمین روز بشنس (ماه مصری برابر با ۲۰ می) رخ داده‌است… دیگران می‌گویند که او در ۲۴ و ۲۵ برموده (برابر با ۲۰ و ۲۱ آوریل) به دنیا آمده‌است.
در دیگر نوشته‌هایی که به آن دوران بازمی‌گردد، ۲۰ می، ۱۸ و ۱۹ آوریل، ۲۵ مارس، ۲ ژانویه، ۱۷ نوامبر و ۲۰ نوامبر پیشنهاد شده‌است. عوامل گوناگونی در برگزیدن ۲۵ دسامبر برای روز میلاد مؤثر است: نخست آنکه این روز در گاهشمار رومی، روز انقلاب زمستانی بود؛ دوم آنکه ۹ ماه پس از ۲۵ مارس بود. ۲۵ مارس روزی است که به اعتدال بهاری و تاریخ تشکیل نطفهٔ عیسی مسیح مربوط است.
در آیین‌های دیگر نیز روز ۲۵ دسامبر گرامی داشته می‌شد. برای مثال تولد میترا خدای خورشید در آیین میتراییسم و خدای حوروس و ایزیس نیز در روز ۲۵ دسامبر می‌باشد.
ریشه تاریخی > انتخاب ۲۵ دسامبر > اعتدال بهاری

بر پایهٔ ادعای آگوستین، عیسی مسیح به دلایل سمبلیک تصمیم گرفت که در کوتاه‌ترین روز سال به دنیا بیاید که برابر می‌شود با انقلاب زمستانی در گاهشماری رومی یا همان ۲۵ دسامبر.
بنابراین او در روزی به دنیا آمد که در محاسبات زمینی ما کوتاه‌ترین است و روزهای پس از آن رو به بلندی؛ بنابراین کسی که خم شد و ما را بالا برد، کوتاه‌ترین روز را انتخاب کرد، که پس از آن روشنایی رو به افزایش است.
در بخش‌های مختلفی از انجیل، عیسی به خورشید ربط داده شده‌است. بر پایهٔ یک پیشگویی که از ملاکی نقل شده‌است، عیسی به عنوان «خورشید عدالت» دانسته می‌شود: «تا آنکه تو، خورشید عدالت بالا بیایی و درمان در میان بال‌های او است.» یوحنا، عیسی را به «روشنایی جهان» تشبیه کرده‌است.
چنین نمادگرایی خورشیدی برای عیسی مسیح باعث می‌شود تا بیش از یک روز برای تولد او محتمل باشد. پژوهشی به نام De Pascha Computus که چندان شناخته شده نیست (نویسنده اش شناخته شده نیست) این نظر را می‌پروراند که آغاز پیدایش در اعتدال بهاری برابر با ۲۵ مارس بوده و لقاح یا تولد (عبارت nascor هر دو معنی را می‌دهد) عیسی مسیح در ۲۸ مارس، روز پیدایش خورشید به روایت آفرینش است. یکی از ترجمه‌ها چنین می‌گوید: «نظر مقام عالی و الهی پروردگار بر آن شد که در آن روز، درست همان روز که خورشید پدید می‌آید، ۲۸ مارس، در روز چهارشنبه، عیسی متولد شود.»
در سدهٔ ۱۷ میلادی، آیزاک نیوتن بحث می‌کند که روز تولد مسیح تنها به این دلیل انتخاب شده که با تحولات خورشیدی هماهنگ باشد.
ریشه تاریخی > انتخاب ۲۵ دسامبر > فرضیات دینی و محاسبات

فرض محاسبات کریسمس به یک روز مقدس که پیش از آن است مربوط است، این روز که بر ۲۵ مارس منطبق است روز حلول مسیح است. به عبارت دیگر پس از حلول مسیح، ۹ ماه محاسبه شده و بعد روز کریسمس در نظر گرفته شده‌است. این نوع محاسبات از سوی نویسندهٔ فرانسوی Louis Duchesne در سال ۱۸۸۹ پیشنهاد شده‌است.
امروزه روز ۲۵ مارس با نام روز بشارت مسیح یا مژده به بانوی ما شناخته شده‌است. این روز در سدهٔ ۱۷ ام میلادی مقدس اعلام شد و ۹ ماه پیش از کریسمس است همچنین این روز با روز اعتدالین هم منطبق است اما به قضیهٔ حلول مسیح مرتبط نیست، چون در آن زمان به فراموشی سپرده شده بود.
مسیحیان نخستین، زادروز مسیح را در ۱۴ نیسان (پسح) جشن می‌گرفتند. از آن جایی که پسح در ۱۴ ام ماه بود به آن چهاردهمی یا Quartodecimal می‌گفتند. تمام رویدادهای مربوط به مسیح حتی مصائب مسیح در این روز بزرگداشت می‌شود. گفته می‌شود که احتمالاً این تاریخ‌ها مربوط به تقویم محلی کورینتوس است. ترتولیان (مرگ در سال ۲۲۰ میلادی) که در بخش لاتین شمال آفریقا زندگی می‌کرد گفته‌است که بزرگداشت مصائب مسیح در ۲۵ مارس صورت می‌گرفته. در سال ۱۶۵ پاپ سوتر عید پاک را اختراع کرد از این رو بزرگداشت رستاخیز مسیح به یک یکشنبه از سال تغییر پیدا کرد و تاریخ مصائب مسیح به آدینه نیک منتقل شد. مطابق فرضیات، جشن چهاردهمی در برخی مناطق همچنان ادامه داشت با این تفاوت که دیگر این جشن را مرتبط با حلول مسیح می‌دانستند.
از دیدگاه علمی و دانشگاهی فرضیاتی که برای تولد مسیح ارائه می‌شود نامطمئن است. یک سنت قدیمی در میان یهودیان وجود داشت که افراد بزرگ تمام سال را عمر می‌کردند و وقتی می‌مردند خرده‌ای از سن شان وجود نداشت از این رو عیسی مسیح اگر در ۲۵ مارس به دنیا آمده باشد حتماً باید در ۲۵ مارس هم از دنیا رفته باشد، که در اینجا با ۱۴ نیسان برابری می‌کند.
کلیسا ۲۵ دسامبر را برگزید تا با جشن‌های رومیان باستان در بزرگداشت خدای خورشید، سول اینویکتوس، منطبق باشد. این جشن از سوی پادشاه، اورلیان در سال ۲۷۴ گذاشته شده بود.
ریشه تاریخی > انتخاب ۲۵ دسامبر > مهرپرستی

عده‌ای اعتقاد دارند که با توجه به اینکه جشن کریسمس قبل از میلاد مسیح رایج بوده‌است، برخی نمادهای مهرپرستی در آن دیده می‌شود.
تاریخ

جامعه مسیحیت اولیه، میان تاریخ واقعی میلاد عیسی مسیح و مراسم مذهبی بزرگداشت این واقعه، فرق می‌نهاد. در دو قرن نخست پیدایش آیین مسیحیت، بازشناسی تاریخ زادروز شهدای مسیحی و به پیروی از آن، عیسی، با مخالفتهای بسیاری در بین پیروان این آیین روبرو شد. عده بسیاری از پدران کلیسا، نظرات نیشدار و کنایه‌آمیزی در خصوص برپایی جشن تولد افراد در ادیان پاگانیسم (آیینهای رقیب مسیحیت یا چندخدایی) داشتند و در واقع از دید کلیسا، روزِ جانسپاری قدیسان و شهدا می‌بایست به عنوان روز واقعی به دنیا آمدن آنان، گرامی داشته می‌شد. منشأ دقیق انتخاب روز ۲۵ ماه دسامبر به عنوان میلاد عیسی مسیح در پرده‌ای از ابهام قرار دارد و تاریخدانان در مورد آنکه پیروان مسیح از چه زمانی شروع به برپاداشتن جشن میلاد او نمودند، به یقین نرسیده‌اند. گرچه در اناجیل چهارگانه در عهد جدید، تولد عیسی با جزئیات شرح داده شده‌است، ولی هیچ تاریخی در آن‌ها ذکر نشده‌است. روز۲۴ دسامبر، برای نخستین بار در سال ۲۲۱ پس از میلاد، در نوشته‌های سکستوس ژولیوس افریکانوس (اولین تاریخ‌نگار مسیحی) به عنوان روز میلاد مسیح، انعکاس یافته و بعدها به‌طور فراگیر در عالم مسیحیت پذیرفته شده‌است.
اما بیشتر محققان معتقدند که این روز به عنوان جایگزینی برای جشن «روز میلاد خورشید شکست ناپذیر» یا سول اینویکتوس (dies solis invicti nati) که به هنگام انقلاب زمستانی به عنوان نماد نوزایی خورشید، به دور افکندن زمستان و ندای تولد دوباره بهار و تابستان، در امپراتوری روم برگزار می‌شد، رایج گردید و در واقع کریسمس، صورت «مسیحی شده» این جشن بود. پیش از پذیرفتن آیین مسیحیت به عنوان دین رسمی روم در قرن چهارم میلادی، رومیان هر ساله در روز ۱۷ دسامبر در جشنی به نام ساتورنالیا به سیاره کیوان (ساتورن)، ایزد باستانی زراعت، احترام می‌نهادند. این جشن تا هفت روز ادامه میافت و انقلاب زمستانی را که طبق گاهشماری یولیانی باستان حدوداً در۴۲۵ دسامبر واقع می‌شد، شامل می‌گردید. هنگام عید ساتورنالیا، رومی‌ها اقدام به برپاداشتن جشن و سرور، به تعویق انداختن کسب و کار و منازعات، هدیه دادن به همدیگر و آزاد کردن موقتی برده‌ها می‌نمودند، چنان‌که برخی معتقدند که سنت هدیه دادن در کریسمس متأثر از ساتورنالیا است.
همچنین آیین رازوَرزی میترائیسم، بر پایه پرستش ایزد باستان ایران زمین، میترا، در سرزمین‌های تحت فرمانروایی روم باستان اشاعه زیادی یافته بود و بسیاری از رومیان، رویداد بلندتر شدن روزها به دنبال انقلاب زمستانی را با شرکت کردن در مراسمی به منظور بزرگداشت زادروز میترا، در ۲۵ دسامبر جشن می‌گرفتند. این جشنها و سایر مناسک تا اول ژانویه ادامه میافت که رومیان این روز را نخستین روز ماه و سال جدید می‌دانستند. کلیسای کاتولیک روم روز ۲۵ دسامبر را به عنوان زادروز مسیح برگزید تا به مراسم پاگانی مرسوم آن زمان معنا و مفهوم مسیحی بخشد. برای نمونه، کلیسا جشن زادروز میترا خدای نور و روشنایی را با جشن بزرگداشت زادروز عیسی که عهد جدید او را نور و روشنی جهان می‌نامد، جایگزین نمود. کلیسای کاتولیک با این امید که پیروان آیین میترا را به آیین مسیحیت وارد کند، به آن‌ها اجازه داد تا به عنوان بزرگداشت زادروز مسیح به برگزاری جشن و سرور خود در تاریخ معین شده پیشین ادامه دهند.
بابانوئل

مقالهٔ اصلی: بابا نوئل
شخصیتی که امروزه به شکل پیرمردی مهربان و چاق است و با لباس سرخ رنگ و ریشی سفید و بلند، هنگام کریسمس در میان برگزارکنندگان این جشن ظاهر می‌گردد به چندین اسم شناخته می‌شود که بابانوئل (Papa noel)، سانتا کلاوس (Santa claus) و سنت نیکولاس (Saint Nicolas) از معروفترین این اسامی‌اند.
بابانوئل > تاریخچه بابا نوئل

در سده چهارم میلادی، یکی از اسقف‌های آسیای صغیر (ترکیه امروز) به خاطر رفتار مهربانانه اش با کودکان شهرت یافت. این شخص که بعدها به سنت نیکولاس (نیکولاس قدیس) شهرت یافت، در نقاشی‌های قرون وسطی و عصر رنسانس به شکل مردی بلند بالا با چهره‌ای جدی و نجیبانه نشان داده شده‌است و تا حدود قرن شانزدهم، جشن مخصوص او در روز ششم دسامبر در سراسر اروپا برگزار می‌شد، اما از آن پس، این جشن، تنها به پروتستان‌های هلند منحصر گردید. مهاجران هلندی که به آمریکای شمالی کوچ کردند، این رسم را با خود به آن کشور بردند و در آنجا بود که نام او به سانتا کلاوس (به انگلیسی: Santa Claus) تغییر یافت.
آیین‌های کریسمس

برگزاری کریسمس در کشورهای مختلف مسیحی بنا به سنت و رسم و رسوم آنان، تفاوت‌هایی نیز با یکدیگر دارد. اما مشترکات این مراسم این است که مسیحیان برای جشن گرفتن میلاد عیسی مسیح به کلیساها می‌روند، در منزل یک درخت کاج را تزیین و چراغانی می‌کنند و در خیابان‌ها و کوچه‌ها دسته‌دسته سرودهای پرستشی و شکرگزاری اجرا می‌نمایند.
همچنین در ایام کریسمس حراجی‌هایی برپا می‌شود و در روز باکسینگ در ۲۶ دسامبر، کارمندها از کارفرمای خویش هدیه دریافت می‌کنند.
نگارخانه

درخت و هدایای کریسمسی
مسیح در این موزاییک متعلق به قرن سوم میلادی، به شکل «سول اینویکتوس» یا خورشید شکست ناپذیر، خدای رومی به تصویر کشیده شده‌است.
تصویر میلاد مسیح در تابوت سنگی استیلیکو سردار رومی متعلق به چهار قرن پس از میلاد. یکی از نخستین تصاویر میلاد عیسی.
وقتی که همهٔ ما باور داشتیم، یک نقاشی چاپ رنگی برای نسخهٔ سال ۱۹۰۳ میلادی مجلهٔ پاک، اثر رز اونیل است.
این نگاره گروهی از کودکان را نشان می‌دهد که دور بابا نوئل و کیسهٔ اسباب‌بازی‌هایش جمع شده و منتظر دریافت کادوهای کریسمس‌شان هستند.
نمایی از دکوراسیون کریسمس گالری لافایت در پاریس. تأثیر اقتصادی کریسمس از مهم‌ترین عواملی است که به‌طور پیوسته در طول چند سده گذشته در بسیاری از مناطق جهان، باعث رشد اقتصادی بوده‌است.
بابانوئل: کارت‌پُستال کریسمسی
ولایت کنر

| کنر (کافرستان) | کنر (کافرستان) |
| --- | --- |
ولایت: ولایت
وته پوردره کورنگالرود کنرعلی آباداسد آبادناری: وته پوردره کورنگالرود کنرعلی آباداسد آبادناری
موقعیت ولایت کنر در نقشه: موقعیت ولایت کنر در نقشه
کشور:  افغانستان
پایتخت: اسعدآباد
حکومت: حکومت
 • والی: واحدالله کلیمزی
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٬۹۲۵ کیلومتر مربع (۱۹۰۲ مایل مربع)
 : ۵۵۵۶
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۴۹۹۳۹۳
 • تراکم: ۱۰۰/کیلومتر مربع (۲۶۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: کنری
منطقهٔ زمانی: UTC+4:30
کد ایزو ۳۱۶۶: AF-KNR
کُنَر (لاتین: Choaspes/کواَسپِس؛ یونانی باستانی Khoáspēs/خواَسپیس؛ اوستایی نو: هووَسپه؛ ایرانی کهن: Aspasii) با نام اصلی‌ کافرستان؛ یکی از ۳۴ ولایت افغانستان به مرکزیت شهر اسعدآباد است و از ولایات شرقی افغانستان به‌شمار می‌رود. کنر بیست و هشتمین ولایت پهناور و بیست و پنجمین ولایت پرجمعیت افغانستان است. پهناوری آن ۴۹۲۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن نیم ملیون نفر است. از شمال به ولایت نورستان، از شرق به پاکستان، از جنوب به ننگرهار و از غرب به لغمان محدود است. ساکنان آن بر علاوه زبان‌های پشتو و دری، به  زبان نورستانی نیز مسلط هستند. میانگین ارتفاع آن ۱۵۷۶ متر و بلندترین نقطه آن کوه کچرکند با ۴۲۱۸ متر بلندی است. کنر از ولایت‌های سرسبز و خوش آب و هوای افغانستان است که دره‌های حاصلخیز آن توسط رودهای کنر و رود پیچ آبیاری می‌شود.
کنر به همراه نورستان بخشی از آن منطقه‌ی مرزی به شمار می‌‌آمده که به کافرستان مشهور بوده است، و تا چند دهه پیش، هیچگاه به عنوان یک بخش واقعی‌ از افغانستان محسوب نشده‌ است. کنر ولایتی کم‌جمعیت، مرزی، کوهستانی و جنگلی است. اسعدآباد شهری کوچک در افغانستان و مرکز ولایت کنر است. نام قدیم آن چغان‌سرای است و بابر از آن به عنوان یک شهر کوچک در مرز‌های افغانستان و ناحیه کافرستان نام برده‌است. افغانی‌هایی‌ که  جمال‌الدین افغانی را افغانی‌ می‌دانند، او را زادهٔ این شهر می‌دانند. در دامنه کوه‌های منطقه یخه‌چینه و احمدی‌غوندی ولسوالی خاص ولایت کنر معادن کرومیت وجود دارد که مکان این معدن در فاصله ۲۰۸ کیلومتری شهر کابل و ۴۸ کیلومتری شهر جلال‌آباد قرار دارد.
نام

مقالهٔ اصلی: نام‌های تاریخی افغانستان
کلمه کنر از Choaspes/کواَسپِس (لاتین‌شدهٔ واژهٔ یونانی باستانی Khoáspēs/خواَسپیس؛ اوستایی نو: هووَسپه گرفته شده‌است. (هووَسپا): نام رود کنر در منابع باستانی (نام دو رود دیگر؛ یکی در سرزمین سوسیانا، و دیگری در شمال سرزمین پارس هم به همین نام خوانده شده). آریان (ح۹۲-ح۱۷۵ م)، تاریخ‌نگار یونانی، این رود را بنام Euaspla یاد کرده، که احتمالاً نیم‌برگردانی است از نام ایرانی کهن هواَسپه به‌معنای «داشتن اسب‌های خوب». Aspasii نام مردمانی قبیلوی بوده که در سرزمین گندهارا در اطراف رود کُنَر می‌زیستند. استرابو (۲۷ ق.م. -۱۴ م)، تاریخ‌نگار دیگر یونان باستان، نام این مردمان را Hypasii خوانده‌است.
تاریخ

میر سید علی همدانی معروف به علی ثانی از عارفان سده هشتم هجری که به سرزمین‌های گوناگون ازجمله بلخ، بدخشان، کابل و کشمیر سفر کرده‌بود سرانجام در «عرض راد» در کنر در سال ۷۸۶ درگذشت و بعد از چندی پیکر او را از کنر به ختلان بردند و در کنر در آنجا که پیکر وی بوده مزار ساخته‌اند. گفته‌اند که زادگاه سید جمال الدین افغان در کنار همان مزار است.
بعضی‌ از افغانی‌ها، جمال‌الدین اسدآبادی را به کنر منتسب کرده‌اند. در روزگار سید جمال‌الدین، کنر دورافتاده‌ترین ولایت شرقی و مرزی افغانستان بوده، زیرا هنوز سرزمین ماورای آن به تصرف حکومت افغانستان درنیامده بود.
از سادات کنر کسی که در جریان‌های سیاسی افغانستان دخالت داشته سید محمد کنری بوده‌است که سردار محمد رفیق خان در زمان امارت محمد افضل خان به‌وسیلهٔ او مکتوبی به شاهزاده شاپور پسر شجاع‌الملک فرستاد و به سلطنت دعوتش نمود.
در زمان حکومت نورمحمد تره‌کی مردم نورستان و کنر در تاریخ ۲۰/۷/۱۹۷۸ قیام و با نیروهای دولتی برخورد کردند.
در سال ۱۹۸۵ میلادی نیروهای شوروی و حکومتی به دره‌های کنر حمله کردند.
در ۲۰ آوریل ۱۹۹۱ انفجار عظیمی در اسعدآباد کنر روی داد که حدود هزار کشته و زخمی بر جای گذاشت.
ولایت کنر اولین استانی بود که طالبان پس از تصرف آن برپایی آنچه از سوی آن‌ها «اولین خلافت اسلامی» نام گرفته‌بود را در آن اعلام کردند.
اقتصاد

در حدود سال نهم هجری، طلا، نقره، مروارید، عنبر، پشم سفید و انواع جواهر و سنگ‌های گران‌بها در ولایات مرزی افغانستان و هندوستان تجارت می‌شد و در آن زمان، از افغانستان به سرزمین هند، سه راه بازرگانی وجود داشت که یکی از آن‌ها مسیر کابل و کنر به پیشاور و سواحل دریای هند بود. مسیر غرنی (معروف به گذرگاه هند) دره گومل، بینان قدیم پنجاب؛ و مسیر هرات کویته پاکستان (امروزی) دره بولان سند، دو مسیر دیگر بودند.