فئانور
تاریخچه خیالی > بازگشت به بلریاند

فئانور  برای  رسیدن  به  سرزمین  میانه  به  سواحل آمان رفت  و  از خاندانِ تلری  که  مردمانی  دریانورد  بودند،  درخواست  کمک  کرد.  اما  آن‌ها  از  همکاری  با  فئانور  سر  باز  زدند.  فئانور  که  در  بند  سوگند  و  عطش  انتقام  گرفتار  شده  بود،  به  نولدور  دستور  داد  تا  کشتی‌های  تلری  را  به  زور  تصاحب  کنند. مردمان تلری  در  برابر  این  عمل  مقاومت  کردند  و  بسیاری  از  آن‌ها  در  این  درگیری  کشته  شدند.  این  نبرد  به  «خویشاوندکشی  در  آلکوآلونده»  یا  «نخستین  خویشاوندکشی»  معروف  شد. پسران  فئانور  نیز  بعدها  دو  بار  دیگر  به  نام و یادِ پدرشان  علیه  الف‌ها  در  سرزمین  میانه  جنگیدند  و  خون  بسیاری  را  بر  زمین  ریختند.  فینارفین،  سومین  پسر  فینوه،  که  از  این  اعمال  برادر  و  برادرزادگانش  به  شدت  شرمنده و  اندوهگین  بود،  به  همراه  سپاهش  از  ادامه  مسیر  منصرف  شد  و  به  والینور  بازگشت.  والاها  آن‌ها  را  بخشیدند  و  فینارفین  به  عنوان  پادشاه  عالی  نولدور  در  والینور  بر  تخت  نشست.  اما  الف‌های  باقی  مانده  که  فئانور  و  فینگولفین  را  در  این  شورش  همراهی  کردند،  مورد  نفرین ماندوس قرار  گرفتند.  بر  اساس  این  نفرین،  اگر  آن‌ها  به  سرکشی  و  نافرمانی  از  والاها  ادامه  دهند،  دچار  بدبختی  و  رنج  خواهند  شد.  از  آنجا  که  کشتی‌های  کافی  برای  حمل  تمام  نولدور  از  دریا  وجود  نداشت،  فئانور  و  پسرانش  تصمیم  گرفتند  با  گروه  اول  به  سرزمین  میانه  بروند.  آن‌ها  پس  از  رسیدن  به  غرب بلریاند،  کشتی‌ها  را  به  آتش  کشیدند  و  فینگولفین  و  یارانش  را  در  آن  سوی  دریا  رها  کردند.  فینگولفین  که  از  این  خیانت  به  خشم  آمده  بود،  مجبور  شد  از  مسیر  طولانی  و  پر  خطر  زمینی،  از  میان  یخ‌های  شمال،  به  سرزمین  میانه  بیاید.
مورگوت  که  از  ورود  نولدور  به  سرزمین  میانه  آگاه  شده  بود،  لشکر  خود  را  از  قلعه انگباند  فراخواند  و  به  اردوگاه  فئانور  در  میثریم حمله  کرد.  این  نبرد  که  به «نبرد  زیر  ستارگان»  یا  داگور-نویین-گیلیات معروف  است،  پیش  از  آفرینش  خورشید  و  ماه  رخ  داد.  نولدور  در  این  نبرد  پیروز  شدند  و  مورگوت  را  شکست  دادند.  فئانور  با  غرور  و  اعتماد  به  نفس  به  سوی  آنگباند  پیشروی  کرد.  اما  در  نزدیکی  آنگباند،  در  حالی  که  تعداد  کمی  از  الف‌ها  او  را  همراهی  می‌کردند،  در  کمین  گروهی  از  بالروگ‌ها  گرفتار  شد.  او  با  شجاعت  و  مهارت  با گوتموگ،  فرمانده  بالروگ‌ها،  به  نبرد  پرداخت.  پسران  فئانور  که  از  این  موضوع  آگاه  شدند،  با  لشکر  زیادی  از  الف‌ها  به  کمک  پدر  شتافتند  و  بالروگ‌ها  را  شکست  دادند.  اما  فئانور  زخم‌های کاری  برداشته  بود  و  می‌دانست  که  مرگ  او  نزدیک  است.  او  سه  بار  مورگوت  را  نفرین  کرد  و  در لحظات پایانیِ عمر  خود  دید  که سپاه الف‌هایش  به  تنهایی  قادر  به  فتح  برج‌های  تاریک  تانگورودریم  نیستند.
پیامدها
سوگند  فئانور  بر  سرنوشت  عاشقان  افسانه‌ای، برن و لوثین،  نیز  تأثیر  گذاشت.  آن‌ها  برای  وفای  به  عهد  عشق،  یکی  از  سیلماریل‌ها  را  از  تاج  مورگوت  به  سرقت  بردند.  این  عمل  آغازگر  خویشاوندکشی  و  سال‌ها  نزاع  و  درگیری  میان  الف‌ها  شد. سرانجام ائارندیل با  فداکاری  و  اراده‌ای  پولادین، سیلماریل سرقت شده  را  با  خود  به  غرب  برد  و  از  والاها  درخواست  یاری  کرد. این  سیلماریل  از  دسترس  پسران  فئانور  خارج  شد،  اما  دو  سیلماریل  دیگر  همچنان  در  تاج  مورگوت  باقی  ماندند.  این  دو  گوهر  نیز  سرانجام  دزدیده  شدند،  یکی  در  دل  زمین  و  دیگری  در  اعماق  دریا  ناپدید  گشت.
بر  اساس  پیشگویی ماندوس،  پس  از  بازگشت  نهایی  ملکور  و  شکست  او  در  داگور داگوراث (نبرد  نبردها)،  جهان  دگرگون  خواهد  شد  و  والاها  سیلماریل‌ها  را  باز  خواهند  یافت.  فئانور  از تالارهای ماندوس آزاد  خواهد  شد  و  سیلماریل‌ها  را  به یاوانا تقدیم  خواهد  کرد.  فئانور  آن‌ها  را  خواهد  شکست  و  یاوانا  با  استفاده  از  نور  رها  شده  از  آن‌ها،  دو  درخت  را  دوباره  زنده  خواهد  کرد. کوه‌های پلوری هموار  خواهند  شد  و  نور  دو  درخت  تمام  جهان  را  در  بر  خواهد  گرفت  و  شادی  و  سعادت  ابدی  بر  جهان  حکم‌فرما  خواهد  شد.