شهروندان عرب اسرائیل
تقسیم‌بندی‌های مذهبی و فرقه‌ای > دروزی ها

بیشتر دروزی‌های اسرائیل در شمال کشور ساکن هستند و به طور رسمی به عنوان یک جامعه مذهبی جداگانه با محاکم خود شناسایی می‌شوند. آنها زبان و فرهنگ عربی را به عنوان بخش‌های جدایی‌ناپذیر از هویت خود حفظ کرده و عربی زبان اصلی آنها است. دروزی‌های گلیل و دروزی‌های منطقه حیفا به طور خودکار در سال ۱۹۴۸ تابعیت اسرائیلی دریافت کردند. پس از آنکه اسرائیل در سال ۱۹۶۷ بلندی‌های جولان را از سوریه اشغال کرده و در سال ۱۹۸۱ به اسرائیل الحاق کرد، به دروزی‌های بلندی‌های جولان تابعیت کامل اسرائیلی تحت قانون بلندی‌های جولان پیشنهاد شد. اکثر آنها از پذیرش تابعیت اسرائیلی خودداری کردند و تابعیت و هویت سوری را حفظ کرده و به عنوان ساکنان دائمی اسرائیل شناخته می‌شوند. تا سال ۲۰۱۱، کمتر از ۱۰٪ از جمعیت دروزی‌های بلندی‌های جولان تابعیت اسرائیلی را پذیرفته بودند.
در پایان سال ۲۰۱۹، حدود ۸۱٪ از جمعیت دروزی‌های اسرائیل در منطقه شمالی زندگی می‌کردند و ۱۹٪ در منطقه حیفا ساکن بودند. بزرگ‌ترین جمعیت دروزی در دالیات الکرم و یرکا قرار دارد. دروزی‌های اسرائیل در ۱۹ شهر و روستا زندگی می‌کنند، که یا به تنهایی یا به صورت مختلط با مسیحیان و مسلمانان هستند، و همه این مکان‌ها در قله‌های کوه‌ها در شمال اسرائیل (گلیل بالا و پایین و کوه کرمل) واقع شده‌اند، از جمله ابوسنان، بیت جان، دالیات الکرم، عین الاسد، حورفیش، اسفیا، جولیس، کفر یاسف، کسرا-سومی، مغار، پکیعین، رمه، ساجور، شفا عمرو، یانوح-جات و یرکا. چهار روستای دروزی دیگر در بخش الحاق شده از بلندی‌های جولان وجود دارد—مجدل شمس، مسعده، بقعه و عین قنیه—که ۲۳,۰۰۰ دروزی در آنجا زندگی می‌کنند.
در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، دروزی‌ها به ملی‌گرایی عربی رو به رشد آن زمان نپیوستند و در درگیری‌های خشونت‌آمیز شرکت نکردند. در سال ۱۹۴۸، بسیاری از دروزی‌ها به طور داوطلبانه به ارتش اسرائیل پیوستند و هیچ‌یک از روستاهای دروزی ویران یا به طور دائمی ترک نشدند. از زمان تأسیس دولت اسرائیل، دروزی‌ها همبستگی خود را با اسرائیل نشان داده و از رادیکالیسم عربی و اسلامی فاصله گرفته‌اند. شهروندان دروزی مرد در ارتش دفاعی اسرائیل خدمت می‌کنند.
از سال ۱۹۵۷، دولت اسرائیل به طور رسمی دروزی‌ها را به عنوان یک جامعه مذهبی جداگانه شناسایی کرد و آنها به عنوان یک گروه قومی متمایز در ثبت‌نام سرشماری وزارت کشور اسرائیل شناخته می‌شوند. از طرف دیگر، اداره مرکزی آمار اسرائیل در سرشماری‌های خود دروزی‌ها را به عنوان عرب‌ها طبقه‌بندی می‌کند. در حالی که سیستم آموزشی اسرائیل به طور اساسی به مدارس عبری و عربی تقسیم شده است، دروزی‌ها در شاخه مدارس عربی خودمختاری دارند. دروزی‌های اسرائیلی از نظر زبان و فرهنگ عرب هستند و زبان مادری آنها زبان عربی است.
داده‌های نظرسنجی نشان می‌دهد که دروزی‌های اسرائیلی هویت خود را ابتدا به عنوان دروزی (از نظر دینی)، سپس به عنوان عرب (از نظر فرهنگی و قومی) و در نهایت به عنوان اسرائیلی (از نظر تابعیت) اولویت می‌دهند. اقلیت کوچکی از آنها خود را به عنوان فلسطینی شناسایی می‌کنند، که آنها را از اکثریت سایر شهروندان عرب اسرائیل که عمدتاً به عنوان فلسطینی شناخته می‌شوند، متمایز می‌کند.
در یک نظرسنجی که در سال ۲۰۰۸ توسط دکتر یوسف حسن از دانشگاه تل‌آویو انجام شد، ۹۴٪ از پاسخ‌دهندگان دروزی خود را به عنوان "دروز-اسرائیلی" در زمینه دینی و ملی شناسایی کردند، در حالی که نظرسنجی مرکز پژوهش پیو در سال ۲۰۱۷ گزارش داد که در حالی که ۹۹٪ از مسلمانان و ۹۶٪ از مسیحیان خود را از نظر قومی عرب می‌دانند، سهم کمتری از دروزی‌ها، ۷۱٪، به همین ترتیب شناسایی کردند. در مقایسه با دیگر مسیحیان و مسلمانان، دروزی‌ها تأکید کمتری بر هویت عربی خود دارند و بیشتر به عنوان اسرائیلی خود را شناسایی می‌کنند. بیشتر آنها خود را به عنوان فلسطینی نمی‌شناسند. با این حال، آنها نسبت به برقراری روابط شخصی با یهودیان نسبت به مسلمانان و مسیحیان اسرائیل کمتر آمادگی دارند. پژوهشگران این روند را به تفاوت‌های فرهنگی میان یهودیان و دروزی‌ها نسبت می‌دهند. سیاستمداران دروزی در اسرائیل شامل ایوب کارا، که نماینده لیکود در کنست بود؛ مجالی وحابی از کادیما، نایب رئیس کنست؛ و سعید نافع از حزب عربی بالاد هستند.