من و تو (کتاب)
فرضیه

گزاره اصلی بوبر این است که ممکن است ما به دو طریق به هستی بپردازیم:
نگرش «من» به «آن»، نسبت به شیئی که به خودی خود جدا از ماست، که یا از آن استفاده می‌کنیم یا آن را تجربه می‌کنیم.
نگرش «من» به «تو»، در رابطه‌ای که در آن دیگری با مرزهای گسسته از هم جدا نمی‌شود.
یکی از موضوعات اصلی کتاب این است که زندگی انسان در روابط معنا می‌یابد. از نظر بوبر، تمام روابط ما در نهایت ما را به رابطه با خدا، که تو ابدی است، می‌رساند. مارتین بوبر گفت که هر بار که کسی می‌گوید تو، به‌طور غیرمستقیم خدا را خطاب می‌کند. بوبر تأکید کرد که مردم می‌توانند خدا را تو یا خدا خطاب کنند، «شما برای بودن به خدا نیاز دارید، و خدا برای آنچه معنای زندگی شماست به شما نیاز دارد.»
بوبر توضیح می‌دهد که انسان‌ها با دو جفت کلمه تعریف می‌شوند: من-آن (I–It) و من-تو (I–Tho).
من-آن به دنیای تجربه و احساس اشاره دارد. من- موجودیت‌ها را به‌عنوان اشیاء مجزا که از یک مجموعه تعریف‌شده ترسیم شده‌اند توصیف می‌کند (برای مثال، او یا هر موجود هدف دیگری که با آنچه آن را به‌طور قابل اندازه‌گیری با موجودیت‌های دیگر متفاوت می‌کند) تعریف می‌شود. می‌توان گفت که «من» به‌همان اندازه با هر «آن» روابط متمایز و متفاوتی دارد که در زندگی فرد وجود دارد. اساساً، «آن» به جهان همان‌طور که ما آن را تجربه می‌کنیم اشاره دارد.
در مقابل، جفت کلمه من-تو دنیای روابط را توصیف می‌کند. این همان «من» است که هیچ «آن» را عینیت نمی‌بخشد، بلکه یک رابطه زنده را تصدیق می‌کند. من – روابط تو در روح و ذهن یک «من» برای مدت طولانی پایدار می‌ماند که احساس یا ایده رابطه حالت غالب ادراک باشد. شخصی که در کنار یک غریبه روی نیمکت پارک نشسته‌است، ممکن است با شروع به مثبت‌اندیشی وارد یک رابطه «من-تو» با غریبه شود. غریبه نیز یک شخص است و بلافاصله وارد یک رابطه ذهنی یا روحی با فردی می‌شود که افکار مثبت او لزوماً غریبه را به‌عنوان عضوی از مجموعه افرادی که افکار مثبت دربارهٔ آن‌ها دارد، در بر می‌گیرد. برای ایجاد چنین رابطه‌ای لازم نیست که غریبه تصوری از این داشته باشد که به یک رابطه «من-تو» کشیده می‌شود. اما آنچه که بسیار مهم است درک این است که جفت کلمه «I-Thou» می‌تواند به رابطه با یک درخت، آسمان یا خود نیمکت پارک اشاره داشته باشد، همان‌طور که می‌تواند به رابطه بین دو فرد اشاره کند. خصلت اساسی «من–تو» رها شدن از جهان حس، و ذوب شدن بین آن است، به‌طوری که رابطه با «من» دیگری در اولویت قرار دارد.
دو مفهوم بوبر از «من» مستلزم پیوست کردن کلمه «من» به شریک کلمه است. تقسیم به دو اصطلاح «آن» و «تو» فقط برای اهداف تجزیه و تحلیل است. علی‌رغم جدایی «من» از «آن» و «تو» در همین جمله که رابطه را توصیف می‌کند، در ذهن بوبر یک رابطه I–Thou یا I–I وجود دارد. هر جمله‌ای که شخص با «من» استفاده می‌کند به دو جفت «من–تو» و «من–آن» اشاره دارد و به همین ترتیب «من» در هر جمله با «تو» یا «آن» ضمنی است. هر یک توسط دیگران محدود می‌شود و فقط از طریق این پیوست می‌تواند وجود داشته باشد، زیرا برای هر شیء شیء دیگری وجود دارد. از طرف دیگر، شما هیچ محدودیتی ندارید؛ وقتی «تو» گفته می‌شود، گوینده چیزی ندارد (هیچ چیز ندارد)، پس تو مجرد است. با این حال، گوینده «موضع خود را در رابطه اتخاذ می‌کند».
تجربه دنیا چگونه به‌دست می‌آید؟ یکی به دور دنیا می‌رود و از طریق تجربیاتی که توسط «او»، «او» و «آن» به‌دست می‌آید، دانش را از جهان استخراج می‌کند. یکی روابط I–Tou دارد. تجربه تماماً فیزیکی است، اما این روابط شامل مقدار زیادی معنویت است. ماهیت دوگانه جهان به این معنی است که بودن ما در جهان دارای دو جنبه است: جنبه تجربه که به‌صورت من-آن درک می‌شود و جنبه رابطه که به عنوان من-تو درک می‌شود.