stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دنیا مال منه
خلاصه داستان

«حمید» و «کیمیا» با هم روبرو می‌شوند و برخوردهای بعدی عشقی فیمابینشان پدید می‌آید و کیمیا دختر مرد ثروتمندی است و حمید که نمی‌خواهد کیمیا را به خاطر اینکه فقیر است از دست بدهد، به همین جهت خود را متمول معرفی می‌کند. اما بعد از مدتی اتفاقی سبب می‌شود که هویت اصلی حمید آشکار شود. کیمیا ابتدا از عشق حمید سر می‌خورد، ولی پس از یک سلسله ماجرا سوءتفاهمات برطرف شده و حمید و کیمیا با یکدیگر ازدواج می‌کنند.
بازیگران

تقی ظهوری
نیلوفر
هوشنگ بهشتی
پیمان
سارا
فرخ‌لقا هوشمند
این کلاه من نیست

| 0 | 1 |
| --- | --- |
طرح روی جلد از نسخه‌ای نامشخص: طرح روی جلد از نسخه‌ای نامشخص
نویسنده(ها): جان کلاسن
تصویرگر(ها): جان کلاسن
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی
گونه(های) ادبی: کتاب عکس کودکان
ناشر: کندلویک پرس
تاریخ نشر: ۲۰۱۲
گونه رسانه: چاپی (گالینگور و شومیز)
شمار صفحات: ۴۰ صفحه
شابک: شابک ‎۹۷۸−۰−۷۶۳۶−۵۵۹۹−۰
شماره اوسی‌ال‌سی: ۷۷۹۸۵۶۹۶۳
این کلاه من نیست (انگلیسی: This is Not My Hat) یک کتاب عکس برای کودکان، اثر جان کلاسن، نویسنده و تصویرگر کانادایی است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این داستان به‌کمک یک ماهی کوچک که نقش راوی غیرقابل اعتماد کتاب را بر عهده دارد، روایت می‌شود. ماهی کوچک کلاه ماهی بزرگ را می‌دزدد و به واکنش‌های احتمالی ماهی بزرگ در مواجهه با این دزدی فکر می‌کند. این کتاب دنبالهٔ مضمونی می‌خواهم کلاهم برگردد محسوب می‌شود که قرار بود تکمله‌ای دقیق از آن باشد اما کلاسن تصمیم گرفت تا شخصیت‌های داستان را تغییر دهد. اثر کلاسن پس از انتشار با استقبال خوبی مواجه شد و نقادان به طنز سیاه و طعنه‌آمیز آن اشاره کردند. این طنز تنها با مقایسهٔ واژه‌های روایت ماهی کوچک با رخدادهایی که در تصویرگری‌ها دنبال می‌شود، قابل‌درک است. کلاسن توانست برای تصویرگری این کتاب نشان کالدکوت ۲۰۱۳ و نشان کیت گریناوی ۲۰۱۴ را دریافت کند تا برای نخستین بار، یک کتاب برندهٔ هر دو جایزه شود.
پیشینه و انتشار

جان کلاسن، نویسنده و تصویرگر کتاب‌های کودکان و پویانمای کانادایی است. او در رشتهٔ پویانمایی و مبانی هنر در کالج شریدان تحصیل کرد و پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۲۰۰۵، به دریم‌ورکس انیمیشن پیوست. کلاسن پس از چند سال فعالیت به‌عنوان پویانما، تصمیم گرفت تا به تصویرگری کتاب بپردازد. می‌خواهم کلاهم برگردد (۲۰۱۱) اولین کتاب کلاسن بود که علاوه بر تصویرگری، نگارش آن را نیز بر عهده داشت. این کتاب دربارهٔ خرسی است که کلاهش را گم کرده‌است و پس از پرس‌وجو از حیوانات دیگر که همگی اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند، متوجه می‌شود خرگوش آن را دزدیده‌است. این کتاب آغازگر سه‌گانه‌ای موسوم به کلاه بود که با نگارش و تصویرگری این کلاه من نیست (۲۰۱۲) ادامه یافت و در نهایت، با ما یک کلاه پیدا کردیم (۲۰۱۶) به پایان رسید.
می‌خواهم کلاهم برگردد، اولین کتاب از سه‌گانهٔ کلاه توانست در میان کتاب‌های منتخب جایزهٔ تئودور سوس گازل قرار بگیرد و برندهٔ جایزهٔ خواندن با صدای بلند ای.بی. وایت شود. همچنین این کتاب به‌عنوان بهترین کتاب تصویری سال از نگاه نیویورک تایمز بوک ریویو و بهترین کتاب کودکان سال از نظر پابلیشرز ویکلی معرفی شد. کلاسن به‌دنبال موفقیت می‌خواهم کلاهم برگردد تلاش کرد تا داستان‌های بیشتری را با شخصیت‌های مشابه بنویسد اما در این کار ناموفق بود. سرانجام، مدیر هنری کندلویک پرس، ناشر کلاسن به او پیشنهاد کرد تا از شخصیت‌های جدیدی برای نوشتن داستانش استفاده کند؛ بنابراین کلاسن تمرکزش را به‌جای پستانداران روی ماهی‌ها گذاشت. کلاسن برای نوشتن این کتاب از قلب رازگو، نوشتهٔ ادگار آلن پو الهام گرفت و اشاره می‌کند که این کلاه برای من نیست پایانی «شگرف‌تر» نسبت به سایر آثارش دارد. او تصویرهای این کتاب را پیش از دیجیتالی کردن، با جوهر ترسیم کرد و به تکمیل رنگ‌ها و جزئیات به‌صورت الکترونیکی پرداخت.
این کلاه من نیست در ۹ اکتبر ۲۰۱۲ منتشر شد و کلاسن برای تبلیغ آن به پانزده شهر ایالات متحده سفر کرد. این اثر به بیش از ۲۲ زبان دیگر ترجمه شده‌است. این کلاه من نیست در ایران با نام‌های متفاوتی به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده‌است. انتشارات به‌نگار آن را با عنوان این کلاه من نیست! به چاپ رساند و انتشارات پرتقال و علمی و فرهنگی نیز این کتاب را به ترتیب با نام‌های هیچ‌کس پیدایم نمی‌کند و کلاه ماهی‌بزرگه گم شده منتشر کرده‌اند. از نظر کتابک، برخی از عنوان‌های انتخابی ناشران ایرانی برای ترجمهٔ این کتاب با طرح روی جلد که ماهی کوچک را با «چشم‌های وحشت‌زده» نشان می‌دهد و کنش او در داستان هم‌خوانی ندارند.
شرکت وستون وودز در سال ۲۰۱۴، نسخهٔ کتاب صوتی این کلاه من نیست را با خوانش جان کیتینگ منتشر کرد. در این کتاب صوتی برای بازتاب کنش‌های ماهی از سازهای زهی استفاده شد که مشابه ارکستراسیون پیتر و گرگ بود تا با روایت کیتینگ همراهی کند. کندلویک پرس در اواخر سال ۲۰۱۹، مجموعه‌ای متشکل از این کلاه من نیست و دو کتاب دیگر از سه‌گانهٔ کلاه، یعنی می‌خواهم کلاهم برگردد و ما یک کلاه پیدا کردیم را با نام جعبهٔ کلاه جان کلاسن عرضه کرد.
داستان

ماهی کوچک کلاه ماهی بزرگ را در خواب می‌دزدد و به این می‌بالد که خیلی راحت بتواند از این دزدی قسر دربرود، چون فکر می‌کند ماهی بزرگ حالاحالاها از خواب بیدار نمی‌شود و اگر هم بیدار شود، شاید اصلاً نفهمد که کلاهش را دزدیده‌اند و اگر هم متوجه شود، نمی‌داند چه کسی این کار را انجام داده‌است و ماهی کوچک قرار است به کجا برود اما ماهی بزرگ خیلی زود از خواب بیدار می‌شود و می‌فهمد که کلاهش را دزدیده‌اند. ماهی کوچک قرار است در بین گیاهان پنهان شود و در راه، خرچنگی او را می‌بیند. خرچنگ به ماهی بزرگ می‌گوید که ماهی کوچک به کدام سمت رفته‌است و او را تعقیب می‌کند. ماهی کوچک مطمئن است که دزدی او برملا نخواهد شد اما در پایان داستان، ماهی بزرگ کلاهش را بر سر دارد.
بازخورد

این کلاه من نیست نقدهای مثبتی، از جمله چند نقد ستاره‌نشان دریافت کرد. بوکلیست در نقد ستاره‌نشان خود طنز کتاب را ستود و به «فرجام احتمالاً تاریک» آن اشاره کرد. پابلیشرز ویکلی به استفادهٔ کلاسن از تصویرگری‌ها برای بیان داستان پرداخت که «قسمت‌های ازقلم‌افتادهٔ» راوی غیرقابل‌اعتماد را پوشش می‌دهد. هورن بوک مگزین و اسکول لایبرری ژورنال نیز نقدهای ستاره‌نشان برای این کتاب نوشته‌اند. از نظر کوییل اند کوایر، نثر این کلاه من نیست ساده، مؤثر و از نظر زمانی هماهنگ با تصویرگری‌های «ماهرانهٔ» کلاسن است. کرکوس ریویوز نیز به شباهت تصویرگری کلاسن در این کتاب با یکی از آثار لئو لیونی اشاره کرد.
لیزا رایت، کتابدار در نقد خود در لایبرری مدیا کانکشن می‌نویسد که «روایت با تصویرها موازی می‌شود، زیرا خواننده حقایق سرقت واقعی را استنباط می‌کند.» عادله خلیفی، نویسندهٔ کتاب‌های کودکان معتقد است روایت هم‌زمان ماهی کوچک و تصویرها «بازی هوشمندانهٔ» کتاب است. جنت هیولیک صفحه‌آرایی آن را موردتوجه قرار داد که برای ابعاد مستطیلی کتاب مناسب است و تصویرها دو صفحه‌ای گسترش یافته‌اند. راجر ساتون، کارشناس ادبیات کودکان در نیویورک تایمز خاطرنشان می‌کند کنش و تصویرسازی‌ها به این معنا است که تمامی کودکان خردسال به اندازهٔ کافی بزرگ نشده‌اند تا این کتاب را بفهمند و درک کنند. این کلاه من نیست به‌دلیل طراحی و سادگی آن مورد تحسین قرار گرفت. برخی از نقادان به خشنودی کلاسن برای استفاده از رنگ‌هایی مثل سیاه و قهوه‌ای در این تصویرگری‌ها اشاره کردند. او در تصویرسازی‌هایش از «رنگ‌های ظریف متالیک» در پس‌زمینهٔ سیاه کتاب استفاده کرده‌است تا کنتراست مناسبی را ایجاد کند.
طبق گزارش پابلیشرز ویکلی در ژانویهٔ ۲۰۱۶، این کتاب برای بیش از چهل هفته جزو فهرست پرفروش‌های نیویورک تایمز بود و مجموع فروش جهانی آن به‌همراه می‌خواهم کلاهم برگردد به بیش از ۱٫۵ میلیون نسخه رسید. این کلاه من نیست در چندین فهرست بهترین کتاب‌های کودکان سال ۲۰۱۲، مانند پابلیشرز ویکلی و انترتینمنت ویکلی قرار گرفت.
تحلیل‌ها

این کلاه من نیست با ماهی کوچک که راوی داستان است، آغاز می‌شود. روایت ماهی کوچک می‌تواند گفت‌وگویی درونی با خودش یا به‌طور مستقیم با خوانندهٔ کتاب تلقی شود. نثر این کتاب ساده اما دارای تضادهای معنایی است تا ابهام کافی برای تعامل خواننده با داستان را داشته باشد. ماهی کوچک از جمله‌هایی با ساختار تکراری استفاده می‌کند تا کنش خود را توجیه و احساس امنیت کند. او داستان را به شیوهٔ مونولوگ روایت می‌کند و نه‌تنها شخصیتی بی‌اخلاق است، بلکه با این تصور که در نهایت به‌خاطر این دزدی گرفتار نمی‌شود، رفتاری «شرم‌آور» دارد.
سبک گرافیکی این کتاب ساده است تا روی شخصیت‌های اصلی متمرکز باشد. ماهی کوچک در تصویرگری‌ها تقریباً در مرکز یک صفحه قرار می‌گیرد اما ماهی بزرگ دو صفحه از کتاب را به خود اختصاص می‌دهد. پِرسپِکتیو تصویرها در طول کتاب ثابت است و در نمایی میانه باقی می‌مانند. احساسات شخصیت‌های داستان تقریباً از طریق حرکات چشم آن‌ها بیان می‌شوند و حباب‌های ریزی نیز در تصویرها وجود دارد که با هر تغییر حالت، میزان آن‌ها تغییر می‌کند. در صفحه‌های پایانی کتاب، نوع روایت هم‌زمان واژه‌ها در کنار تصویرها تغییر می‌کند و تنها به حضور تصویرها اکتفا می‌شود. راجر ساتون طی نقد این کلاه من نیست در نیویورک تایمز، به این موضوع اشاره کرد که داستان این کتاب تنها با سنجیدن واژه‌های آن در مقابل کنش‌هایی که در تصویرگری‌ها تجسم یافته‌اند، قابل‌درک است؛ زیرا آنچه در پایان رخ می‌دهد، به صراحت بیان نشده و این کار به خوانندهٔ کتاب واگذار شده‌است.
این کتاب پیام اخلاقی پیچیده‌ای را به کمک ماهی کوچک، راوی بی‌توجه به مسائل اخلاقی منتقل می‌کند. این کلاه من نیست توأمان پیشنهاد می‌کند که دزدی نکنید و اگر هم این کار را انجام دادید، گرفتار نشوید. خوانندهٔ داستان می‌تواند ماهی کوچک را برای فرار تشویق و هم‌زمان او را به‌دلیل دزدی مؤاخذه کند. این کتاب بخشی از گرایش نویسندگان و تصویرگران است که به بررسی «فرا مسائل» در کتاب‌های عکس کودکان می‌پردازند. نقادان متعجب بودند که آیا موفقیت این کتاب نشانگر درک کودکان خردسال از طنز کنایه‌آمیز و آیا پیام تاریک آن حاکی از خُلق‌وخوی عمومی آمریکا است.
جایزه‌ها

این کلاه من نیست برندهٔ نشان کالدکوت ۲۰۱۳ شد و کلاسن در آن سال توانست برای تصویرگری کاموای اضافی، دیپلم افتخار کالدکوت را نیز دریافت کند. این برای دومین بار بود که هم‌زمان جایزه و دیپلم افتخار کالدکوت به یک نفر اعطا می‌شد. پیش از کلاسن، لئونارد وایسگارد در سال ۱۹۴۷ توانسته بود هم‌زمان جایزه و دیپلم افتخار کالدکوت را دریافت کند. ساندرا ایمدیک، رئیس کالدکوت هنر کلاسن را ستود و آن‌ها را «تصویرگری‌های استادانه» نامید که داستان را با «تغییرات جزئی در چشم‌ها و علف‌های دریایی» تعریف می‌کنند و راوی از اصل ماجرا بی‌خبر است. این کلاه من نیست نشان کیت گریناوی ۲۰۱۴ را نیز کسب کرد. کلاسن اولین کسی است که دو نشان کالدکوت و کیت گریناوی را برای یک اثر دریافت کرده‌است.
یادداشت

↑  ملاک سال انتشار کتاب برای مؤسسهٔ متخصصان خبرهٔ کتابداری و علوم اطلاعات (سیلیپ) در بریتانیا جهت اعطای جایزهٔ سال ۲۰۱۴ نشان کیت گریناوی براساس سال تحصیلی است که تقریباً از سپتامبر ۲۰۱۲ آغاز شد و در اوت ۲۰۱۳ به اتمام رسید. ملاک سال انتشار برای اعطای نشان کالدکوت از سوی انجمن کتابخانه آمریکا براساس سال تقویمی است. این انجمن تنها کتاب‌های مصوری را برای این جایزه در نظر می‌گیرد که برای نخستین بار در ایالات متحده چاپ شده باشند اما سیلیپ تمامی کتاب‌های مصور کودکان را برای نشان کیت گریناوی در نظر می‌گیرد و داوران آن هشت کتاب را در فهرست نهایی خود در سال ۲۰۱۴ برای کودکان بالای ۹ سال توصیه کردند.
واژه‌نامه

↑  I Want My Hat Back
↑  Hat Trilogy
↑  We Found a Hat
↑  Theodor Seuss Geisel Award
↑  The E.B. White Read Aloud Award
↑  New York Times Book Review
↑  Candlewick Press
↑  Weston Woods Studios
↑  John Keating
↑  Jon Klassen’s Hat Box
↑  Starred review
↑  The Horn Book Magazine
↑  School Library Journal
↑  Quill & Quire
↑  Kirkus Reviews
↑  Lisa Wright
↑  Library Media Connection
↑  Jeannette Hulick
↑  Roger Sutton
↑  Extra Yarn
↑  Leonard Weisgard
↑  Sandra Imdieke
↑  Kate Greenaway Medal
جان کلاسن، نویسنده و تصویرگر این کلاه من نیست در سال ۲۰۱۳
کمیته استانداردگذاری اروپا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Comité Européen de Normalisation Europäisches Komitee für Normung: Comité Européen de Normalisation Europäisches Komitee für Normung
کشورهای عضو کمیته استاندارد گذاری اروپا: کشورهای عضو کمیته استاندارد گذاری اروپا
کوته‌نوشت: CEN
بنیان‌گذاری: ۱۹۶۱ (۱۹۶۱)
گونه: سازمان استاندارد منطقه ای
منطقه: اروپا
وبگاه: www.cen.eu
کمیته استانداردگذاری اروپا
( Comité Européen de Normalisation)
که با حروف اختصاری: CEN نیز شناخته می‌شود، یک سازمان عمومی است که هدف آن تقویت اقتصاد بازار واحد اروپا به شکل اخص و قاره اروپا به شکل اعم، از طریق ایجاد زیربنای لازم به منظور ابداع، گسترش و حفظ استانداردهای واحد در کشورهای ذینفع است.
این سازمان که در سال ۱۹۶۱ میلادی تشکیل شد و ۳۴ کشور در آن عضویت دارند مورد تأیید رسمی اتحادیه اروپا، انجمن تجارت آزاد اروپا و  پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی قرار گرفته است.
یادداشت

↑   به زبان فرانسه:
آنه ماری شوارتسنباخ

| آنه‌ماری شوارتسنباخ | آنه‌ماری شوارتسنباخ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۳ می ۱۹۰۸ حومه زوریخ سوییس
درگذشت: ۱۵ نوامبر ۱۹۴۲ سوییس
ملیت: سوییس
پیشه: نویسنده، عکاس، جهانگرد، روزنامه‌نگار
آنه‌ماری شوارتسنباخ (به آلمانی: Annemarie Schwarzenbach)؛ (۲۳ می ۱۹۰۸ – ۱۵ نوامبر ۱۹۴۲) نویسنده، عکاس، روزنامه‌نگار و جهانگرد سوییسی بود. اهمیت او بخاطر سفرهایش به ایران و افغانستان و مدتی زندگی در ایران بلافاصله پیش از آغاز جنگ دوم جهانی است. او در نوشته هایش توصیفهای مهمی در مورد جامعه و فرهنگ ایران و افغانستان آن دوران ارایه میکند.
ارگ اندخوی، ولسوالی اندخوی، ولایت فاریاب، افغانستان
آنه ماری شوارتسنباخ
زندگی

او در ۲۳ می ۱۹۰۸ در زوریخ زاده شد. پدرش کارخانه نساجی داشت و مادرش فرزند ژنرالی سوییسی بود. از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۱ به تحصیل تاریخ در دانشگاه زوریخ پرداخت و در ۲۳ سالگی موفق به اخذ دکترا شد.
نخستین رمان خویش را با نام دایره دوستان برنارد در سال ۱۹۳۰ منتشر کرد. به برلین رفت و با کلاوس و اریکا مان، فرزندان توماس مان، دوستی برقرار کرد. از پاییز ۱۹۳۱ تا بهار ۱۹۳۳، در برلین از راه نویسندگی گذران زندگی می‌کرد، با دستیابی هیتلر به قدرت در سال ۱۹۳۳ او نیز همچون دوستانش اریکا و کلاوس مان مجبور به ترک آلمان شد. در همین زمان کتاب «فرار به بالا» را منتشر کرد.
در سال ۱۹۳۲ تصمیم داشت همراه اریکا و کلاوس مان به ایران سفر کند، اما خودکشی دوست صمیمی آنان ریکی هالگارتن که می‌خواست در این سفر همراه آن‌ها باشد، باعث شد تا سفر انجام نشود. در همان زمان مقاله‌ای در نشریهٔ مهاجران آلمانی با عنوان «زامنونگ» که سردبیری آن بر عهده کلاوس مان بود، نوشت و پس از آن برای همیشه از سفر او به آلمان ممانعت شد.
در بهار ۱۹۳۳ تصمیم گرفت با کلاوس مان و کلود بورده در زوریخ نشریه‌ای برای تبعیدشدگان از آلمان منتشر کند. به دلایل سیاسی این نشریه با نام «زاملونگ» در آمستردام چاپ شد و مقاله‌هایش علیه حکومت هیتلر در آن منتشر گردید.
آنه‌ماری در پانزدهم نوامبر ۱۹۴۲ در سن سی و چهار سالگی بر اثر تصادف با دوچرخه از دنیا رفت.
سفرها > خلاصه

وی چهار بار به ایران سفرکرده است: ۱۹۳۳، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹. مدتی در خرابه‌های تخت جمشید و همدان و تپه‌های ری به کاوش پرداخته‌است. عکس‌های وی از ایران ارزشی تاریخی دارند.
سفرها > شرح سفرها

پس از سفر به اسپانیا در پاییز ۱۹۳۳ به خاور نزدیک و ایران سفر کرد و در سال بعد نیز همین سفر تکرار شد. این دو سفر سرآغاز همکاری او با نشریه‌های مهم آلمانی‌زبان سوییس بود. او نخستین روزنامه‌نگار و عکاس سوییسی بود که به ایران و افغانستان سفر می‌کرد.
تابستان ۱۹۳۶ به سوییس بازگشت. اندکی بعد با کلاوس مان راهی سفر برای شرکت در کنگرهٔ نویسندگان شوروی در مسکو شد و پس از پایان این کنگره به ایران آمد و در کاوش‌های باستانشناسی ری همکاری کرد.
حین اقامت در ایران با کلود کلار که او نیز همچو آنه ماری همجنسگرا بود و در سفارت فرانسه در تهران کار می‌کرد ازدواج کرد و به این ترتیب گذرنامه‌ی سیاسی فرانسوی به دست آورد که سفرهای او را آسان‌تر می‌ساخت.
طی اقامت در تهران و درهٔ لار بخشی از «یادداشت‌های غیرشخصی» را نگاشت که اساس کتاب مرگ در ایران است. ازدواج ناموفق، بیماری و اعتیاد، مجبورش کرد به سوییس بازگردد.
اواخر سال ۱۹۳۶ با باربارا هامیلتن رایت آشنا شد و به آمریکا سفر کرد. در این سفر مقاله‌های سیاسی و گزارش‌های خبری دربارهٔ وضعیت ایالت‌های جنوبی آمریکا نگاشت.
در ششم ژوئیه ۱۹۳۹ با الا مایار توسط خودرو فورد ۱۹۳۹ هدیه پدرش سفر خود را آغاز کردند. با گذر از استانبول و آنکارا، تبریز، همدان، مازندران و مشهد به هرات رسیدند و در ماه اوت به مزار شریف و کابل سفر کردند.
در کابل خبر آغاز جنگ جهانی دوم را شنیدند، آنه‌ماری مدتی بیمار و به همین دلیل از مایار جدا شد. مدتی هم به هیئت باستان‌شناسی فرانسه در افغانستان همکاری و در نهایت همراه ژاک مونیه به پیشاور، لاهور و دهلی نو سفر کرد.
هفتم ژانویه شوارتسنباخ در بمبئی سوار بر کشتی به سوییس بازمی‌گردد.
بعدها به آمریکا سفر می‌کند و مقاله‌ای در مورد رابطهٔ پنهان سوییس با کشورهای فاشیست اروپا می‌نگارد. در همین زمان در کلینیک روان‌پزشکی بستری می‌شود و در نهایت او را مجبور می‌کنند تا آمریکا را ترک گوید.
در سال ۱۹۴۰ آنه‌ماری برای تهیه گزارش به کنگو می‌رود، اما به اتهام جاسوسی او را از اخراج می‌کنند و به مراکش سفر می‌کند و برای آخرین بار همسرش را ملاقات می‌کند.
بر مبنای سفر آنه‌ماری شوارتسنباخ و الا مایار به ایران و افغانستان، در سال ۲۰۰۱ فیلمی با عنوان سفر به کافرستان ساخته شد.
در مورد ایرانیان

یکبار در مسکو پرسیدم که چرا در ایران کشور همسایه خود تبلیغ کمونیسم نمی کنید در حالیکه فقیرترین مردم را دارد. پاسخ دادند:
امکانپذیر نیست. این مردم هیچ پیوندی با یکدیگر ندارند. هیچگونه آگاهی جمعی ندارند.آنقدر منزوی هستند که فقر و بدبختی خود را نیز درک نمیکنند. نمیدانند که بهتر هم میتوان زیست و خوشبخت تر هم میتوان بود. معتقدند که خداست که مهر سیاهبختی را بر روزگار هر ایرانی میکوبد.
آثار

ایرانی‌ها وی را بیش از نوشته‌هایش، با عکس‌هایش و نمایشگاهی که ایران دهه۳۰ میلادی را در خانه هنرمندان به نمایش گذاشته‌بود می‌شناسند. .
آثار > «مرگ در ایران» یا مرگ در دوردست

بخش اول با عنوان «در تهران» به توصیف باغ‌های شمیران، شهر ری و قم می‌پردازد. به منطقهٔ لار می‌رود و توصیفی از چشم‌اندازهای طبیعی ارائه می‌کند. در بخش دوم «تلاشی برای عشق» ماجرای رابطهٔ عاشقانه خود با دختری به‌نام ژاله را بازگو می‌کند.
آثار > سفر به خاور نزدیک

از پرسپولیس می‌نویسد.... در مورد ایرانیان می‌نویسد: «مردمی شاعرمسلک اما با استعداد و قریحه‌ نااستوار، متزلزل، با حالتی سکر آور، فریب‌دهنده هستند.کسی که آثار شعرا را بشناسد از حساسیت آن‌ها در مقابل اغوای تریاک متعجب نمی‌شود.»
آثار > همهٔ راه‌ها باز است

حاصل سفر چهارم آنه ماری با خودروی شخصی‌اش به ایران و افغانستان می‌باشد. در واقع شرح سفر او با الا مایار است.
آثار > راه و رسم دنیا

شرح سفرش از یوگسلاوی تا افغانستان است. در این کتاب از مشاهدات خود در محله ارامنه تبریز می‌نویسد، از آشنایی با کردها و زندگی آنان می‌گوید. در تهران از موقعیت سیاسی حاکم گزارش می‌دهد و از طرفداران مصدق و هم‌چنین صادق هدایت می‌نویسد. مترجم: ناهید طباطبایی
آثار > راه ظالمانه

گزارش سفر به ایران از ایتالیا و از طریق یوگسلاوی و ترکیه و از آنجا مسیر را تا بامیان و کابل و هرات. مترجم: فرزانه قوجلو.
کتاب‌شناسی

آثار به زبان آلمانی:
Bibliographie der Schriften Annemarie Schwarzenbachs (auch ihrer nicht selbstständig erschienenen Texte) in: Walter Fähnders und Sabine Rohlf (Hrsg.): Annemarie Schwarzenbach. Analysen und Erstdrucke. Mit einer Schwarzenbach-Bibliographie. (Ca. 400 Titel.) Aisthesis, Bielefeld 2005, ISBN 3-89528-452-1.
Das glückliche Tal. Neuauflage, mit einer Biographie der Autorin von Charles Linsmayer. Reihe Reprinted by Huber Nr. 1, Huber Verlag, Frauenfeld 6. Auflage 2001, ISBN 3-7193-0982-7.
Lyrische Novelle. Neuauflage, Lenos, Basel 1993, ISBN 3-85787-614-X.
Bei diesem Regen. Neuauflage bei Lenos, Basel 1989, ISBN 3-85787-182-2.
Jenseits von New York. Neuauflage, Lenos, Basel 1992, ISBN 3-85787-216-0.
Freunde um Bernhard. Neuauflage, Lenos, Basel 1998, ISBN 3-85787-648-4.
Tod in Persien. Neuauflage, Lenos, Basel 2003, ISBN 3-85787-675-1.
Auf der Schattenseite. Neuauflage, Lenos, Basel 1995, ISBN 3-85787-241-1.
Flucht nach oben. Neuauflage, Lenos, Basel 1999, ISBN 3-85787-280-2.
Winter in Vorderasien. Neuauflage, Lenos, Basel 2002, ISBN 3-85787-668-9.
Kongo-Ufer / Aus Tetouan. Erstdruck aus dem Nachlass. Esperluète Editions, Noville-sur-Mehaigne 2005, ISBN 2-930223-64-2.
Lorenz Saladin: Ein Leben für die Berge. Neuauflage, herausgegeben von Robert Steiner und Emil Zopfi. Lenos, Basel 2007, ISBN 3-85787-385-X.
Georg Trakl. Erstdruck und Kommentar, herausgegeben von Walter Fähnders und Andreas Tobler. In: Mitteilungen aus dem Brenner-Archiv 23/2004, S. 47–81.
Pariser Novelle. Erstdruck aus dem Nachlass, herausgegeben von Walter Fähnders. In: Jahrbuch zur Kultur und Literatur der Weimarer Republik, Band 8, 2003, S. 11–35.
Unsterbliches Blau. (Gemeinsam mit الا مایار und نیکولا بوویه.) Neuauflage Scheidegger & Spiess, Zürich 2003, ISBN 3-85881-148-3.
„Wir werden es schon zuwege bringen, das Leben. “ Annemarie Schwarzenbach an Klaus und Erika Mann, Briefe 1930–1942. Centaurus, Pfaffenweiler 1993, ISBN 3-89085-681-0.
Eine Frau zu sehen. Erstdruck aus dem Nachlass. Kein & Aber, Zürich 2008, ISBN 978-3-0369-5523-0.
Vor Weihnachten. [1933]. Erstdruck aus dem Nachlass. In: Wolfgang Klein u.a. (Hrsg.): Dazwischen. Reisen – Metropolen – Avantgarden. Aisthesis, Bielefeld 2009, ISBN 978-3-89528-731-2. S. 69–79.
Orientreisen. Reportagen aus der Fremde. Herausgegeben und mit einem Nachwort von Walter Fähnders. Edition Ebersbach, Berlin 2010; 2. Auflage 2011. ISBN 978-3-86915-019-2.
Schweiz (Ost und Süd) – Was nicht im „Baedeker“ steht. Mit Hans-Rudolf Schmid, herausgegeben von Eduard Korrodi. Piper Verlag, um 1932.
Schweiz (Nord und West) – Was nicht im „Baedeker“ steht. Mit Hans-Rudolf Schmid, herausgegeben von Eduard Korrodi. Piper Verlag, um 1932.
Das Wunder des Baums. Roman. Aus dem Nachlass herausgegeben und mit einem Nachwort von Sofie Decock, Walter Fähnders und Uta Schaffers. Chronos, Zürich 2011, ISBN 978-3-0340-1063-4.
عکس آنه‌ماری از دماوند در سال ۱۹۳۵ میلادی.
تصویری از یک گالش در سال ۱۹۳۵ میلادی.
تصویری از پاسارگاد در سال ۱۹۳۵ میلادی.
تصویری از برج گنبد قابوس در سال ۱۹۳۵ میلادی.
تصویری از پل ورسک سوادکوه در سال ۱۹۳۵ میلادی.

1939
ایران
باپو (کارگردان)

| باپو | باپو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ دسامبر ۱۹۳۳
درگذشت: ۳۱ اوت ۲۰۱۴ (۸۰ سال) چنای
ملیت: هند
ساتیراجو لاکشمی نارایانا با نام هنری باپو (انگلیسی: Bapu; ۱۵ دسامبر ۱۹۳۳ – ۳۱ اوت ۲۰۱۴) یک کارگردان، فیلمنامه‌نویس و نقاش اهل کشور هند بود. از فیلم‌هایی که وی کارگردانی کرده می‌توان به ما پنج نفر، بی‌زبان و محبت اشاره نمود.
حسن جنگجو

| حسن جنگجو | حسن جنگجو |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۴۶ تبریز
درگذشته: اسفند ۱۳۶۳ (۱۷ سال) جزیره مجنون - شرق دجله
یگان: لشکر ۳۱ عاشورا
جنگ‌ها و عملیات‌ها: فتح‌المبین والفجر ۴ خیبر
حسن جنگجو (۱۳۴۶ تبریز - ۱۳۶۳ شرق دجله) از نیروهای داوطلب نوجوان ایرانی در جنگ ایران و عراق است که در اسفند سال۱۳۶۳ به هنگام شرکت در عملیات خیبر کشته شد. پیکر حسن جنگجو تا سی و چهار سال مفقود بود و سرانجام در سال ۱۳۹۶ در مناطق عملیاتی در کشور عراق شناسایی شد و به زادگاه خود در تبریز در شمال‌غرب ایران بازگشت. خانواده حسن جنگجو به همراه جمع دیگری از کنشگران رسانه‌ای، تلاش زیادی برای اثبات بزرگسال بودن او داشتند.
در سال ۱۳۹۷ خورشیدی، تندیس حسن جنگجو در ابتدای خیابان بیلانکوه (منطقهٔ ۱ تبریز) نصب گردید. در سال ۱۴۰۱ خورشیدی نیز یکی از خیابان‌های منطقهٔ ۷ تبریز به نام «خیابان شهید حسن جنگجو» نامگذاری شد.
نگاره آلفرد یعقوب‌زاده

آلفرد یعقوب‌زاده در سال ۱۳۵۹ نگاره‌ای از حسن جنگجو گرفت که به یکی از پرآوازه‌ترین عکس‌ها از نظامیان ایرانی در جنگ ایران و عراق تبدیل شد. این عکس او را در حالی که یک تفنگ برنو (ماوزر k98) در دست داشت و در حالت سینه خیز در گل و لای بود، نشان می‌دهد. نگاره چهره کودکانه حسن جنگجو، سال‌ها در پشت جلد کتاب‌های مدارس و نقاشی‌اش روی دیوار مدارس به عنوان یک نماد مطرح است.
حضور در جنگ

حسن جنگجو عضو لشکر عاشورا بود. در اعزام نخست به غرب کشور با ضمانت مصطفی چمران از آشپزخانه به خط مقدم راه یافت و به گروه جنگ‌های نامنظم پیوست. او در عملیات‌های فتح المبین، والفجر ۴ و خیبر حضور داشت و در نهایت در سال ۱۳۶۲ در عملیات خیبر جان باخت و مفقودالاثر شد.
در پی شکست عملیات خیبر، نیروهای ایرانی هنگام عقب‌نشینی به مواضع خود فرصت جمع‌آوری اجساد کشته شدگان را که حسن هم در بین آن‌ها بود، نیافتند. هواپیماهای شناسایی نظامی ایران نگاره‌هایی از محل تجمع اجساد جان باختگان این عملیات تهیه کرده بودند. با این حال امکان تبادل اجساد در آن زمان میسر نشد.
مراسم تشییع

جسد حسن جنگجو در سال ۱۳۹۶ در تجسس برای یافت اجساد کشته شدگان جنگ پیدا شد و در شهریور ۱۳۹۶ پیکر او به زادگاهش تبریز بازگشت. مراسم تشییع پیکر او با حضور جمعی از مسئولان استان آذربایجان شرقی و مردم در شهر تبریز برگزار شد. مادر حسن جنگجو کمی پس از مراسم تشییع و خاکسپاری پس از ۳۴ سال چشم‌انتظاریِ جسد فرزندش درگذشت.
ماهره خان

| ماهره خان | ماهره خان |
| --- | --- |
 :  
زمینه فعالیت: سینما
تولد: ۲۱ دسامبر ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)  کراچی، ایالت سند، پاکستان
ملیت: پاکستانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۶-حال
صفحه در وبگاه IMDb: صفحه در وبگاه IMDb
ماهره حفیظ خان (به انگلیسی: Mahira Khan) (متولد ۲۱ دسامبر ۱۹۸۴) یک بازیگر زن پاکستانی است. وی در پاکستان به عنوان یک هنرمند مردمی به شمار می‌آید و دارای چند جایزه از این کشور است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم رئیس اشاره کرد.
اوایل زندگی و پس زمینه

خان از یک پدر و مادر که به زبان اردو صحبت می‌کردند متولد شد. پدر ماهیرا، حافظ خان، پس از فروپاشی هند به همراه خانواده به پاکستان مهاجرت کرد.
او دارای یک برادر کوچکتر به نام حسن خان است که یک روزنامه‌نگار حرفه‌ای می‌باشد.
نورالله نوری

| ملا نورالله نوری | ملا نورالله نوری |
| --- | --- |
والی بلخ: والی بلخ
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۶۷ (۵۷–۵۸ سال) ولسوالی شاه‌جوی
ملیت: افغانستان
حزب سیاسی: طالبان
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  طالبان
سال‌های خدمت: ۱۹۹۴–۲۰۰۱
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ در افغانستان جنگ در افغانستان
نورالله نوری (زادهٔ ۱۹۶۷ در ولسوالی شاه‌جوی) یک عضو ارشد گروه طالبان و والی سابق این گروه در ولایت بلخ است. او  ۱۲ سال را در بازداشتگاه گوانتانامو در کوبا سپری کرد تا اینکه در ۳۱ مه ۲۰۱۴ طی تبادل میان طالبان و آمریکا آزاد شد؛ وی همراه چهار نفر دیگر از اعضای طالبان با بوئی برگدال آمریکایی تبادل شد. ملانورالله نوری به همراه ملاعبدالمنان نیازی در حمله به مزارشریف و کنسولگری ایران (سال ۱۹۹۹) حضور داشت  .