امپریالیسم فرهنگی
در تاریخ > ارتباط با استعمار آمریکای شمالی

همزمان با روند تلاش‌های امپریالیستی بین‌المللی، گسترش قلمرو کانادا و آمریکا در قرن نوزدهم باعث شد که امپریالیسم فرهنگی به عنوان ابزاری برای کنترل بر جمعیت‌های بومی به کار گرفته شود. این امر، زمانی که در پیوند با اشکال سنتی ترپاکسازی قومی و نسل‌کشی در ایالات متحده استفاده شد، اثرات مخرب و پایداری بر جوامع بومی داشت.
در سال ۲۰۱۷، کانادا ۱۵۰سالگی کنفدراسیون سه مستعمره بریتانیا را جشن گرفت. همان‌طور که کاترین مورتون استوهر در Origins، نشریه ای که توسط دپارتمان‌های تاریخ دانشگاه ایالتی اوهایو و دانشگاه میامی سازماندهی شده‌است، اشاره می‌کند، این مناسبت با یادآوری رفتار کانادا با مردم اولین ملل برگزار شد.
تنها ۹ سال پس از امضای کنفدراسیون در سال ۱۸۶۷، کانادا «قانون بومیان» را تصویب کرد، شکلی مجزا و غیر برابر از حکمرانی به ویژه برای ملل اول. قانون بومیان امروز به قوت خود باقی است و صلاحیت بومی را در هر زمینه ای از زندگی محدود و محدود می‌کند و این در تضاد مستقیم با معاهدات بنیانگذاری کشور با همراهی ملت‌های بومی است.
سیاست‌های متعددی که دررابطه با افراد بومی اتخاذ شده بود، اندکی پس ازآن به اجرا درآمدند. قابل توجه‌ترین آن تأسیس مدارس مسکونی در سراسر کانادا به عنوان وسیله ای برای جدا کردن افراد بومی از فرهنگشان و القای باورها و ارزش‌های هژمونی استعماری عمده در آنها است. سیاست‌های این مدارس، همان‌طور که وارد چرچیل در کتاب خود «کشتن سرخپوست، مرد را نجات دهید» توصیف کرد، این بود که دانش‌آموزانی را که اغلب با زور از خانواده‌هایشان جدا می‌شدند به زور جذب کنند. این مدارس دانش آموزان را نسبت به استفاده از زبان مادری خود و شرکت در فعالیت‌های فرهنگی خود منع می‌کنند.
مدارس مسکونی به‌طور عمده توسط کلیساهای مسیحی اداره می‌شدند که همراه با تبلیغات مسیحی با حداقل نظارت دولت کار می‌کردند.
کتاب،زندگی‌های دزدیده شده: مردمان بومی کانادا و مدارس ساکنان هندی، این شکل از عملیات را شرح می‌دهد:
دولت قدرت اندکی داشت و روحانیون مسئول تصمیم‌گیری در مورد اینکه چه چیزی را تدریس کنند و چگونه آن را آموزش دهند، باقی ماندند. اولویت آنها این بود که آموزه‌های کلیسا یا نظم خود را منتقل کنند - نه ارائه آموزش خوب که بتواند به دانش آموزان در زندگی پس از فارغ‌التحصیلی کمک کند.
گابریل اسکریمشاو در مقاله‌ای در نیویورک تایمز توضیح می‌دهد که پدربزرگ و مادربزرگش مجبور شده‌اند مادرش را به یکی از این مدارس بفرستند یا در خطر زندان هستند. پس از اینکه مادرش را در «روز تحویل مدرسه» پنهان کرد تا از فرستادن دخترشان به مؤسساتی که در آن زمان (اواسط قرن بیستم) آزار و اذیت آنها کاملاً شناخته شده بود، خودداری کند. مادراسکریمشاو به گفته او گزینه‌های محدودی برای ادامه تحصیل داشت و در نتیجه امروزبی سواد است.
Scrimshaw توضیح می‌دهد «هفت نسل از اجداد من از طریق این مدارس رفتند. ثبت نام هر عضو جدید خانواده به معنای ترکیبی از سوءاستفاده و از دست دادن مداوم هویت، فرهنگ و امید بود. مادرم آخرین نسل بود. این تجربه او را شکسته و مانند بسیاری دیگر به موادی روی آورد تا این دردها را بی‌حس کند.»
گزارشی که توسط CBC Newsبازنشرشده، تخمین می‌زند که نزدیک به ۶۰۰۰ کودک دراین مدارس جان خود را از دست داده‌اند.
استعمار مردم بومی در آمریکای شمالی امروز با وجود بسته شدن اکثر مدارس مسکونی همچنان فعال است. این شکل از امپریالیسم فرهنگی در استفاده از بومیان آمریکا به عنوان طلسم و شانس‌بیار برای مدارس و تیم‌های ورزشی ادامه دارد. جیسون ادوارد بلک، استاد و رئیس گروه مطالعات ارتباطات در دانشگاه کارولینای شمالی در شارلوت، توضیح می‌دهد که چگونه استفاده از بومیان آمریکا به عنوان طلسم، نگرش‌های استعماری قرن ۱۸ و ۱۹ را تقویت می‌کند.
گروه‌های بومی، همراه با محققان مطالعات فرهنگی، طلسم‌های بومی را ابزارهای هژمونیک – ابزار کالایی – می‌دانند که با بازاریابی فرهنگ بومی به‌عنوان هویت اروپایی آمریکایی، سرنوشت آشکار معاصر را پیش می‌برد.
کنت اونوودرک بوشر در کتاب رمزگشایی پوکاهونتاس نوشتند: «فرهنگ اروپایی-آمریکایی عادت به تصاحب و بازتعریف آنچه «متمایز» و سازنده فرهنگ بومیان آمریکایی است را ایجاد کرده‌است.