stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دستگاه غشایی درونی
اجزای دستگاه > شبکهٔ آندوپلاسمی > کارکرد شبکهٔ آندوپلاسمی زبر

بسیاری از انواع یاخته‌ها، قادرند پروتئین‌های ساخته شده توسط ریبوزوم‌های متصل به شبکهٔ آندوپلاسمی زبر را برون‌ریزی کنند. ریبوزوم‌ها از آمینواسیدها، واحدهایی پروتئینی می‌سازند که برای تنظیم و تعدیل بیشتر، به شبکهٔ آندوپلاسمی زبر منتقل می‌شوند. این پروتئین‌ها ممکن است یا پروتئین‌های تراغشایی باشند که در غشای شبکهٔ آندوپلاسمی قرار می‌گیرند یا پروتئین‌های محلول در آب، که می‌توانند با عبور از غشا به لومن وارد شوند. پروتئین‌هایی که به داخل شبکهٔ آندوپلاسمی می‌رسند، از چین‌خوردگی‌های سه‌بعدی درستی در ساختار خود برخوردار خواهند بود. مواد شیمیایی مانند کربوهیدرات‌ها یا قندها به آن افزوده می‌شود، سپس شبکهٔ آندوپلاسمی، پروتئین‌های کامل‌شده را که «پروتئین‌های ترشحی» نامیده می‌شون، به مناطقی از یاخته که مورد نیاز است منتقل می‌کند یا آنکه برای پردازش و اصلاح بیشتر به دستگاه گلژی ارسال می‌کند.
به محض تشکیل پروتئین‌های ترشحی، غشای شبکهٔ آندوپلاسمی آن‌ها را از پروتئین‌های باقی‌مانده در سیتوزول جدا می‌کند. پروتئین‌های ترشحی با وزیکول‌های غشایی حباب‌مانند از شبکهٔ آندوپلاسمی انتقالی بیرون می‌آیند. به این وزیکول‌هایِ در حالِ انتقال به بخش‌هایِ دیگری از یاخته، وزیکول‌های ناقل گفته می‌شود. پروتئین‌های انتقال لیپید موجود در محل تماس غشایی، راهکاری جایگزین برای انتقال لیپیدها و پروتئین‌ها به خارج از شبکهٔ آندوپلاسمی هستند. محل تماس غشایی، مکانی است که شبکهٔ آندوپلاسمی با غشای دیگر اندامک‌ها مانند غشای پلاسما، گلژی یا لیزوزوم ارتباط نزدیک و پایداری دارد.
شبکهٔ آندوپلاسمی زبر، افزون بر ساخت پروتئین‌های ترشحی، سبب ایجاد غشایی می‌شود که در اثر افزودن پروتئین‌ها و فسفولیپیدها در محل رشد می‌کنند. از آنجا که پلی‌پپتیدهای در نظر گرفته‌شده به عنوان پروتئین‌های غشایی از ریبوزوم‌ها رشد می‌کنند، آن‌ها در غشای شبکهٔ آندوپلاسمی قرار می‌گیرند و توسط بخش‌های آب‌گریز در آنجا نگهداری می‌شوند. شبکهٔ آندوپلاسمی زبر نیز فسفولیپیدهای غشایی خود را تولید می‌کند. آنزیم‌های ساخته شده در غشای شبکهٔ آندوپلاسمی فسفولیپیدها را می‌سازند. غشای شبکهٔ آندوپلاسمی قابلیت گسترش دارد و می‌تواند توسط وزیکول‌های ناقل به سایر اجزای دستگاه غشایی درونی منتقل شود.
اجزای دستگاه > دستگاه گلژی

مقالهٔ اصلی: دستگاه گلژی
دستگاه گلژی مجموعه‌ای از چند کیسه است که در آن مولکول‌ها برای تحویل به سایر اجزای یاخته یا ترشح از یاخته، بسته‌بندی می‌شوند. این دستگاه از کیسه‌های جداگانه‌ای به نام سیسترنا تشکیل شده‌است. شکل آن شبیه چند پنکیک است که روی هم قرار گرفته‌اند. شمار این دسته‌ها با کارکرد ویژه یاخته متفاوت است. یاخته با استفاده از دستگاه گلژی، اصلاح بیشتری روی پروتئین‌ها انجام می‌دهند. بخشی از دستگاه گلژی که وزیکول‌ها را از شبکه آندوپلاسمی دریافت می‌کند، به عنوان «رویهٔ سیس» شناخته می‌شود و معمولاً نزدیک شبکه آندوپلاسمی است. انتهای مخالف دستگاه گلژی «رویهٔ ترانس» نامیده می‌شود که همان جایی است که ترکیبات اصلاح‌شده، دستگاه گلژی را ترک می‌کنند. رویهٔ ترانس معمولاً رو به غشای پلاسمایی است که دستگاه گلژی بیشتر مواد را به آنجا می‌فرستد.
وزیکول‌های دارای پروتئین فرستاده‌شده توسط شبکهٔ آندوپلاسمی، در دستگاه گلژی تغییرات بیشتری می‌یابند و سپس برای ترشح از یاخته یا انتقال به سایر قسمت‌های یاخته آماده می‌شوند. اتفاق‌های گوناگونی ممکن است برای پروتئین‌ها طی عبور از طریق فضای آنزیمی دستگاه گلژی رخ دهند. اصلاح و ساخت بخش‌های کربوهیدرات گلیکوپروتئین‌ها در پردازش پروتئین معمول است. دستگاه گلژی مونومرهای قند را حذف و جایگزین و الیگوساکاریدهای زیادی را تولید می‌کند. گلژی افزون بر اصلاح پروتئین‌ها، خود درشت‌مولکول‌ها را نیز تولید می‌کند. گلژی در یاخته‌های گیاهی پکتین و سایر پلی‌ساکاریدهای مورد نیاز ساختار گیاه را تولید می‌کند.
دستگاه گلژی پس از اتمام فرایند اصلاح، محصولات فرآوری‌شده را طبقه‌بندی کرده و به قسمت‌های مختلف یاخته می‌فرستد. آنزیم‌های گلژی برای کمک به این موارد، برچسب‌ها یا برچسب‌های شناسایی مولکولی را اضافه می‌کنند. بعد از اینکه همه چیز مرتب شد، دستگاه گلژی محصول‌های خود را با وزیکول‌هایی که از غشای آن جوانه می‌زنند، از رویهٔ ترانس خود ارسال می‌کند.
اجزای دستگاه > واکوئل

مقالهٔ اصلی: واکوئل
واکوئل‌ها، مانند وزیکول‌ها، کیسه‌های غشایی درون یاخته و بزرگتر از وزیکول‌ها هستند. آن‌ها هم در یاخته‌های گیاهی و هم در جانوران یافت می‌شوند (اگرچه در یاخته‌های گیاهی بسیار بزرگتر هستند) و مسئول حفظ شکل و ساختار یاخته و همچنین ذخیره مواد زائد هستند. کارکرد واکوئل‌ها در گیاهان و جانوران متفاوت است.
در یاخته‌های گیاهی، واکوئل‌ها، ۳۰ تا ۹۰ درصد از کل یاخته را پوشش می‌دهند. بیشتر یاخته‌های گیاهی بالغ دارای یک واکوئل مرکزی بزرگ هستند که توسط غشایی به نام تونوپلاست احاطه شده‌است. واکوئل‌های یاخته‌های گیاهی به عنوان محفظه ذخیره مواد مغذی و مواد زائد یاخته عمل می‌کنند. به محلولی که این مولکول‌ها در آن ذخیره شده‌اند، شیره یاخته گفته می‌شود. رنگدانه‌هایی که یاخته را رنگ می‌کنند، گاهی در شیره یاخته قرار دارند. واکوئل‌ها همچنین می‌توانند اندازه یاخته را افزایش دهند، که با افزودن آب کشیده و بزرگ می‌شوند و آماسیدگی یا تورژسانس (فشار اسمزی که باعث می‌شود دیواره یاخته متلاشی نشود) را کنترل می‌کنند. مانند لیزوزوم یاخته‌های جانوری، واکوئل‌ها دارای pH اسیدی و آنزیم‌های هیدرولیزگر هستند. pH واکوئل‌ها آن‌ها را توانا می‌کند تا مراحل هم‌ایستایی را در یاخته انجام دهند. برای نمونه، هنگامی که pH در محیط یاخته کاهش می‌یابد، یون‌های +H که در سیتوزول قرار می‌گیرند می‌توانند به واکوئل منتقل شوند تا pH سیتوزول ثابت بماند.
واکوئل‌ها در جانوران در فرآیندهای اگزوسیتوز (برون‌رانی) و آندوسیتوز (درون‌بری) خدمت می‌کنند. در آندوسیتوز مواد از فضای میان‌یاخته‌ای وارد یاخته شده و در اگزوسیتوز مواد از یاخته به فضای برون‌یاخته‌ای منتقل می‌شوند. غشای پلاسما موادی که باید جابه‌جا شوند را احاطه و سپس به واکوئل منتقل می‌کند. آندوسیتوز دو نوع است، فاگوسیتوز (بیگانه‌خواری) و پینوسیتوز (قطره‌خواری). در فاگوسیتوز، یاخته‌ها ذرات بزرگی مانند باکتری‌ها را می‌بلعند اما در پینوسیتوز یاخته مواد مایع را به درون می‌آورند.
اجزای دستگاه > وزیکول

مقالهٔ اصلی: وزیکول
وزیکول‌ها واحدهای کوچک غشایی و ناقل هستند که می‌توانند مولکول‌ها را ذخیره و میان بخش‌های گوناگون جابه‌جا کنند. بیشتر وزیکول‌ها غشاهای ساخته شده در شبکه آندوپلاسمی را به دستگاه گلژی و سپس از دستگاه گلژی به مکان‌های مختلف منتقل می‌کنند.
انواع گوناگونی از وزیکول‌ها وجود دارند که هر یک پیکربندی پروتئینی متفاوت دارند. بیشتر آن‌ها از مناطق ویژه‌ای از غشا ساخته می‌شوند. هنگامی که وزیکول از غشا جوانه می‌زند، دارای پروتئین‌های ویژه‌ای در سطح سیتوزولی آن است. هر غشایی که وزیکول به سمت آن می‌رود در سطح سیتوزولی خود نشانگری دارد. این نشانگر با پروتئین‌های موجود در وزیکول در حال حرکت به سمت غشا مطابقت دارد. هنگامی که وزیکول غشا را پیدا می‌کند، به آن اضافه می‌شود و سطح آن غشا را افرایش می‌دهد.
سه نوع وزیکول شناخته شده وجود دارد: وزیکول‌های پوشیده‌شده با کلاترین، پوشیده‌شده با COPI و پوشیده‌شده با COPII. هر یک از این وزیکول‌ها کارکردهای گوناگونی در یاخته دارند. برای نمونه، وزیکول‌های پوشیده‌شده با کلاترین مواد را میان دستگاه گلژی و غشای پلاسما جابه‌جا می‌کنند. از وزیکول‌های پوشیده‌شده با COPI و COPII بیشتر برای جابه‌جایی میان شبکه آندوپلاسمی و دستگاه گلژی استفاده می‌شود.
اجزای دستگاه > لیزوزوم

مقالهٔ اصلی: لیزوزوم
لیزوزوم‌ها اندامک‌هایی دارای آنزیم‌های هیدرولاز هستند که برای گوارش درون‌یاخته‌ای استفاده می‌شوند. کارهای اصلی لیزوزوم پردازش مولکول‌های جذب‌شده توسط یاخته و بازیافت قطعه‌های فرسوده یاخته است. آنزیم‌های داخل لیزوزوم‌ها هیدرولاز اسیدها هستند که برای کارکرد بهینه به محیط اسیدی نیاز دارند. لیزوزوم‌های اندامک‌ها با ثابت نگه‌داشتن اندازه pH در ۵٫۰، چنین محیطی را فراهم می‌کنند. اگر یک لیزوزوم پاره شود، آنزیم‌های آزادشده به دلیل pH خنثی سیتوزول برای مدت زیادی فعال نخواهند بود. با این حال، اگر لیزوزوم‌های زیادی پاره شوند، یاخته ممکن است در اثر گوارش خودش از بین برود.
لیزوزوم‌ها با ترکیب شدن با واکوئل و آزادسازی آنزیم‌های خود در واکوئل، گوارش درون‌یاخته‌ای را طی فرآیندی به نام فاگوسیتوز انجام می‌دهند. قندها، آمینواسیدها و سایر مونومرها از طریق این فرایند به سیتوزول منتقل می‌شوند و به عناصر غذایی یاخته تبدیل می‌شوند. لیزوزوم‌ها همچنین در فرآیندی به نام خودخواری از آنزیم‌های هیدرولیتیک خود برای بازیافت اندام‌های فرسوده یاخته استفاده می‌کنند. لیزوزوم اندامک فرسوده را می‌بلعد و آنزیم‌های آن اندامک را تجزیه می‌کنند. سپس مونومرهای آلی حاصل برای استفاده دوباره به سیتوزول بازگردانده می‌شوند. آخرین عملکرد لیزوزوم گوارش خود یاخته از طریق خودکافت است.
اجزای دستگاه > اشپیتزن‌کورپر

مقالهٔ اصلی: اشپیتزن‌کورپر
اشپیتزن‌کورپر بخشی از دستگاه غشایی درونی است که فقط در قارچ‌ها یافت می‌شود و با رشد نوک نخینه مرتبط است. این یک جسم تاریکفاز است که از تجمع وزیکول‌های متصل به غشا دارای اجزای دیوارهٔ یاخته‌ای تشکیل شده‌است و به عنوان نقطه‌ای برای ساخت و آزادسازی چنین اجزای میانی بین گلژی و غشای یاخته کار می‌کند. اشپیتزن‌کورپر متحرک است و با حرکت رو به جلو رشد نوک نخینه جدیدی را آغاز می‌کند.
اجزای دستگاه > غشای یاخته‌ای

مقالهٔ اصلی: غشای یاخته‌ای
غشای پلاسما غشایی ساخته شده از دو لایه فسفولیپید است که درون یاخته را از محیط جدا می‌کند و انتقال مولکول‌ها و سیگنال‌ها را به داخل و خارج یاخته تنظیم می‌کند. پروتئین‌های جاسازی شده در غشا، کارهای غشا را انجام می‌دهند. غشای پلاسما یک ساختار ثابت یا سفت و سخت نیست و مولکول‌های سازندهٔ آن توانایی حرکت جانبی دارند. این حرکت و اجزای متعدد غشا باعث شده‌اند که از آن به عنوان موزاییک سیال یاد می‌شود. مولکول‌های کوچک‌تری مانند کربن دی‌اکسید، آب و اکسیژن می‌توانند با انتشار یا اسمز، آزادانه از غشای پلاسما عبور کنند. مولکول‌های بزرگ‌تر مورد نیاز یاخته توسط پروتئین‌ها از طریق انتقال فعال از غشا عبور می‌کنند.
غشای پلاسمای یاخته کارکردهای پرشماری دارد. این موارد شامل انتقال مواد مغذی به داخل یاخته، اجازه خروج مواد زائد، جلوگیری از ورود مواد به یاخته، جلوگیری از خروج مواد مورد نیاز از یاخته، حفظ pH و فشار اسمزی سیتوزول است. پروتئین‌های انتقالی که فقط به برخی از مواد اجازه عبور می‌دهند، برای این کارکردها استفاده می‌شوند. این پروتئین‌ها با دریافت انرژی پس از هیدرولیز ATP، مواد را در خلاف شیب غلظت پمپاژ می‌کنند.
غشای پلاسما افزون بر این کارکردهای کلی نقش ویژه‌تری در جانداران چند یاخته‌ای دارد. گلیکوپروتئین‌های موجود در غشا به یاخته در شناسایی یاخته‌های دیگر برای تبادل متابولیت‌ها و تشکیل بافت‌ها، کمک می‌کنند. دیگر پروتئین‌های غشای پلاسما امکان اتصال به اسکلت یاخته‌ای و ماتریکس برون‌یاخته‌ای را فراهم می‌کنند؛ کارکردی که شکل یاخته را حفظ کرده و محل پروتئین‌های غشایی را ثابت می‌کند. آنزیم‌هایی که واکنش‌ها را کاتالیز می‌کنند نیز در غشای پلاسما یافت می‌شوند. پروتئین‌های گیرنده روی غشا شکلی دارند که با یک پیام‌رسان شیمیایی مطابقت دارد و در نتیجه پاسخ‌های یاخته‌ای گوناگونی ایجاد می‌شود.
ارتباط میان اجزا

اندامک‌های دستگاه غشایی درونی یا از راه تماس مستقیم یا با انتقال بخش‌های غشایی به صورت وزیکول، با یکدیگر ارتباط دارند. با وجود این روابط، غشاهای گوناگون از نظر ساختار و کارکرد یکسان نیستند. ضخامت، ترکیب مولکولی و رفتار سوخت وسازی یک غشا ثابت نیستند و ممکن است چندین بار در طول زندگی غشا اصلاح شوند. یکی از ویژگی‌های یکسان غشاها، دو لایه چربی است که پروتئین‌ها به هر دو طرف متصل شده‌اند یا از آن‌ها عبور می‌کنند.
تکامل

خاستگاه دستگاه غشایی درونی به خاستگاه خود یوکاریوت‌ها و خاستگاه یوکاریوتی‌ها به خاستگاه درون‌هم‌زیستانهٔ میتوکندری مرتبط است. مدل‌های زیادی برای توضیح خاستگاه دستگاه غشایی درونی ارائه شده‌است (بررسی شده در). جدیدترین پیشنهاد نشان می‌دهد که دستگاه غشایی درونی، از وزیکول‌های ترشح‌شده غشای خارجی میتوکندری (OMV)، تکامل یافته‌است. این مدلِ مبتنی بر OMV برای توضیحِ خاستگاه دستگاه غشایی درونی، مدلی است که در حال حاضر پذیرفته شده‌است و نیاز چندانی به تازه‌اندیشی برای یافتن منشأ یوکاریوت‌ها ندارد و بسیاری از پیوندهای میتوکندری را با دیگر بخش‌های یاخته توضیح می‌دهد.
در پروکاریوت‌ها

در پروکاریوت‌ها دستگاه غشایی درونی نادر است، اگرچه در بسیاری از باکتری‌های فتوسنتزکننده غشای پلاسما بسیار چین خورده و بیشتر سیتوپلاسم یاخته با لایه‌های غشای جمع‌کننده نور پر شده‌است. این غشاهای جمع‌کننده نور حتی ممکن است در باکتری‌های گوگردی سبز ساختارهای محصور به نام کلروزوم ایجاد کنند.
نمایی از هسته و پوشش هسته‌ای (نارنجی‌رنگ).
۱.هسته سلول 
۲.منفذ هسته‌ای 
۳. شبکهٔ آندوپلاسمی زبر (RER) 
۴. شبکهٔ آندوپلاسمی صاف (SER) 
۵.ریبوزوم روی شبکهٔ آندوپلاسمی زبر 
۶.پروتئین‌های در حال انتقال 
۷.انتقال وزیکول 
۸.دستگاه گلژی 
۹. چهره سیس دستگاه گلژی 
۱۰. چهره ترانس دستگاه گلژی 
۱۱. سیسترنای دستگاه گلژی
با استفاده از میکروسکوپ الکترونی می‌توان ریبوزوم‌ها («ذرات») را بر روی شبکه آندوپلاسمی زبر دید.
ریزنگاره‌ای از دستگاه گلژی، که به صورت دسته‌ای از حلقه‌های سیاه دایره‌ای نزدیک پایین دیده می‌شود. وزیکول‌های دایره‌ای پرشماری در نزدیک اندامک دیده می‌شوند.
تصویر دقیق از غشای پلاسما. از جمله ساختار فسفولیپید.
D3.js

| 0 | 1 |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): Mike Bostock, Jeffrey Heer, Vadim Ogievetsky, and community
انتشار اولیه: ۱۸ فوریه ۲۰۱۱؛ ۱۳ سال پیش (۲۰۱۱-18}})
انتشار پایدار: ۳٫۵٫۱۲    / ۱۷ دسامبر ۲۰۱۵؛ ۸ سال پیش (۲۰۱۵-17}})
 :  
مخزن: github.com/d3/d3  
نوشته‌شده با: JavaScript
نوع: مصورسازی داده، JavaScript library
مجوز: BSD
وبگاه: d3js.org
D3.js (یا فقط D3، مخفف Data-Driven Documents) یک کتاب‌خانهٔ JavaScript برای تولید مصورسازهای دادهٔ پویا و تعاملی در مرورگرهای وب هست. این کتاب‌خانه از استانداردهای SVG, HTML5 و CSS که به صورت گسترده پیاده‌سازی شده‌اند استفاده می‌کند. این کتاب‌خانه جانشین فریم‌ورک قبلی یعنی Protovis می‌باشد. برخلاف خیلی از کتاب‌خانه‌های دیگر، D3.js کنترل فراوانی را برای نتیجهٔ بصری نهایی فراهم می‌آورد. توسعه آن در سال ۲۰۱۱ میلادی انجام شد، هنگامی که نسخهٔ ۲٫۰٫۰ در ماه اوت ۲۰۱۱ منتشر شده‌بود.
کمپانی مصورسازی دادهٔ Datameer به صورت رسمی از D3.js در هستهٔ تکنولوژی خود استفاده می‌کند، در حالی که روزنامه نیویورک تایمز، گاهی اوقات برای نمودارهای غنی از آن استفاده می‌کند. این کتاب‌خانه توسط ویراستار iD برای ویرایش OpenStreetMap مورد استفاده قرار گرفته‌است. D3.js به صورت گسترده برای GIS map making، مدیریت GeoJSON و Topojson به عنوان فایل‌های ورودی مورد استفاده قرار گرفته‌است.
اولین مرورگرهای وب در اوایل دهه ۹۰ میلادی پدیدار شدند. آن‌ها در ابتدا تنها قادر به نمایش صفحه‌های ایستا (static) وب بودند: تنها راه یک کاربر برای ارتباط با وب از طریق کلیک کردن روی لینک‌ها و پیمایش صفحات بود. تلاش‌های بسیاری برای غلبه بر این محدودیت‌ها انجام شد. یکی از مهم‌ترین آن‌ها انضمام JavaScript به عنوان زبان اسکریپتی برای مرورگرهای وب بود. JavaScript به مرور، به زبان استاندارد بالفعل برای ساخت صفحات وب با تعامل غنی تبدیل شد. این امر نقشی حیاتی در تصمیم برای استفاده از JavaScript به عنوان زبان D3.js داشت.
در همان زمان، محققان، مهندسان و شاغلان از شاخه‌های گوناگون مهندسی و علوم، در جستجوی ابزاری بودند که بتواند مرورگرهای وب را برای ارایهٔ بصری داده در صفحات وب قادر سازند. پروژه‌های بسیاری با این هدف وجود داشت، که هر کدام موفقیت‌ها و شکست‌های خود را داشت، و الهام‌بخش برای پروژه‌های پسین خود بود. قابل توجه‌ترین مثال‌ها، Prefuse, Flare، و Protovis toolkits بود، که همگی می‌توانند به عنوان پیشینیان مستقیم D3.js در نظر گرفته‌شوند.
Prefuse که در سال ۲۰۰۵ میلادی ساخته‌شد، یک ابزار مصورسازی بود که نیازمند استفاده از Java بود، و مصورسازی‌ها در مرورگرها توسط یک پلاگین Java ارائه می‌شد. Flare، که در سال ۲۰۰۷ میلادی ساخته‌شد، یک ابزار مشابه بود که از ActionScript استفاده می‌کرد و برای ارائه به یک پلاگین Flash نیازمند بود.
در سال ۲۰۰۹ میلادی، بر پایهٔ تجربهٔ توسعه و بهره‌بری Prefuse و Flare، پروفسور جف هیر، داشجوی دکترا مایک باستاک و دانشجوی ارشد وادیم اویودسکی از گروه مصورسازی دانشگاه Stanford, Protovis را ساختند، یک کتاب‌خانهٔ JavaScript که نمودارهای SVG را از داده تولید می‌کند. این کتاب‌خانه به صورت قابل توجه‌ای توسط دانشگاهیان و شاغلان مصورسازی داده، مورد پذیرش قرار گرفت.
در سال ۲۰۱۱ میلادی، توسعه Protovis متوقف شد تا بر روی پروژه‌ای جدید، یعنی D3.js تمرکز شود. Bostock، به همراهی Heer و Ogievetsky، با توجه به تجربه‌ای که از Protovis داشتند، D3.js را به گونه‌ای توسعه دادند که بتواند فریم‌ورک رساتری را ارائه کند که، در همان زمان، بر روی استانداردهای وب تمرکز کند تا عملکرد بهتری را ارائه کند.
اصول فنی

D3.js، این کتاب‌خانهٔ JavaScript، که با صفحات Html تعبیه شده، از توابع از پیش ساخته‌شده JavaScript برای انتخاب عناصر، ایجاد شئ‌های SVG, style بخشیدن به آن‌ها، یا اضافه کردن تأثیرهای پویا و انتقالی یا tooltips به آن‌ها، استفاده می‌کند. این اشیاء، همچنین می‌توانند به صورت گسترده توسط CSS مدل داده شوند. مجموعه داده‌های بزرگ به راحتی می‌توانند توسط اشیاء SVG، با استفاده از توابع ساده D3.js برای تولید گرافیک، متن، جدول و نمودارهای غنی محدود شوند. داده می‌تواند در فرمت‌های گوناگون باشد که رایج‌ترین آن‌ها JSON, comma-separated values (CSV) یا geoJSON هستند، اما، اگر نیاز باشد، توابع JavaScript می‌توانند برای خواندن فرمت‌های دیگر داده نوشته‌شوند.
انتخاب‌ها

اصل مرکزی طراحی D3.js این است که برنامه‌نویس را قادر سازد که ابتدا از یک CSS-style selector برای انتخاب مجموعه‌ای از گره‌های دریافتی Document Object Model (DOM) استفاده کند، سپس از عملگرها برای دستکاری آن‌ها در روشی شبیه به jQuery استفاده کند. برای مثال، با استفاده از D3.js، افراد می‌توانند تمام عناصر <p> … </p> مربوط به HTML را انتخاب کنند، و سپس، به عنوان مثال، رنگ متن آن‌ها را به بنفش کمرنگ (lavender) تغییر دهند:
d3.selectAll("p")                 // select all <p> elements
   .style("color", "lavender")     // set style "color" to value "lavender"
   .attr("class", "squares")       // set attribute "class" to value "squares"
   .attr("x", 50);                 // set attribute "x" (horizontal position) to value 50px
این انتخاب می‌تواند بر پایهٔ tag (همانند مثال بالا)، class, identifier, attribute، یا مکانی در سلسله‌مراتب قرار گیرد. هنگامی که عناصر انتخاب شدند، فرد می‌تواند عملگرها را بر روی آن‌ها اجرا کند. این امر، دریافت و تنظیم attributeها، نمایش متن‌ها و سبک‌ها (همانند مثال بالا) را شامل شوند.
عناصر همچنین می‌توانند اضافه و حذف شوند. این روند اصلاح، ایجاد و حذف عناصر HTML می‌تواند به صورت وابسته به داده ایجاد شود، که پایه مفهوم D3.js می‌باشد.
انتقال‌ها

با اعلام کردن یک انتقال، مقادیر برای attributeها و سبک‌ها می‌تواند به نرمی در زمانی معین درون‌یابی شود. کد زیر باعث می‌شود تا عناصر <p>…</p> مربوط به HTML، بر روی یک صفحه، به صورت تدریجی رنگ متن خود را به صورتی تغییر دهند:
d3.selectAll("p")             // select all <p> elements
   .transition("trans_1")      // transition with name "trans_1"
     .delay(0)                 // transition starting 0ms after trigger
     .duration(500)            // transitioning during 500ms
     .ease("linear")           // transition easing progression is linear...
   .style("color", "pink");    // ... to color:pink
اتصال داده‌ها

برای استفاده‌های پیشرفته‌تر، داده‌های بارگذاری‌شده، ایجاد عناصر را انجام می‌دهند. D3.js یک مجموعه گرفته‌شده را بارگذاری می‌کند، سپس، برای هر عنصر از آن، یک شئ SVG با ویژگی‌های مرتبط (شکل، رنگ‌ها، مقادیر) و رفتارها (انتقال، وقایع) ایجاد می‌کند.
// Data
  var data = [
     { name:"Ireland",  income:53000, life: 78, pop:6378, color: "green"},
     { name:"Norway",   income:73000, life: 87, pop:5084, color: "blue" },
     { name:"Tanzania", income:27000, life: 50, pop:3407, color: "grey" }
  ];
// Create SVG container
  var svg = d3.select("#hook").append("svg")
        .attr("width", 120)
        .attr("height", 120)
        .style("background-color", "#D0D0D0");
// Create SVG elements from data
    svg.selectAll("circle")                  // create virtual circle template
      .data(data)                            // bind data
    .enter()                                 // for each row in data...
      .append("circle")                      // bind circle & data row such that...
        .attr("id", function(d) { return d.name })           // set the circle's id according to the country name
        .attr("cx", function(d) { return d.income /1000  })  // set the circle's horizontal position according to income
        .attr("cy", function(d) { return d.life })           // set the circle's vertical position according to life expectancy
        .attr("r",  function(d) { return d.pop /1000 *2 })   // set the circle's radius according to country's population
        .attr("fill",function(d){ return d.color });         // set the circle's color according to country's color
گرافیک‌های SVG تولیدشده، براساس داده‌های ارائه شده، طراحی می‌شوند.
اتصال داده‌ها > پیوست کردن گره‌ها با استفاده از داده

هنگامی که یک مجموعهٔ داده به یک سند محدود است، استفاده از D3.js به صورت معمول الگویی را دنبال می‌کند که یک تابع صریح  .enter() ، یک "update" و یک تابع صریح .exit() برای هر عنصر در مجموعه دادهٔ محدود، فراخوانی می‌شود. هر متد زنجیره‌ای بعد از دستور .enter() ، برای هر عنصر در مجموعهٔ داده که توسط یک گرهٔ DOM در مجموعه نشان داده نشده‌است، فراخوانی می‌شود. به همین ترتیب، تابع ضمنی update بر روی تمامی گره‌های انتخاب‌شده، که برای هرکدام از آن‌ها در مجموعه یک عنصر وجود دارد، فراخوانی می‌شود، و تابع  .exit()  بر روی تمامی گره‌های انتخاب‌شده‌ای که برای آن‌ها عضوی در مجموعه داده وجود ندارد که محدودشان کند، فراخوانی می‌شود. مستندات D3.js مثال‌هایی از نحوهٔ کارکرد این موضوع ارائه می‌کنند.
اتصال داده‌ها > ساختار API

API مربوط به D3.js چندصد تابع را شامل می‌شود، که آن‌ها را می‌توان به گروه‌های منطقی زیر تقسیم کرد:
انتخاب‌ها
انتقال‌ها
آرایه‌ها
ریاضیات
رنگ
مقیاس‌ها
SVG
زمان
طرح‌ها
جغرافیا
هندسه
رفتارها
اتصال داده‌ها > ریاضیات

نسل اعداد تصادفی با توزیع‌های normal, log-normal, Bates و Irwin-Hall
دگرگونی در دوبعدی: ترجمه، چرخش، انحراف و مقیاس‌گذاری
اتصال داده‌ها > آرایه‌ها

آرایهٔ عملگرهای D3.js، برای کامل کردن پشتیبانی آرایه در JavaScript به وجود آمده‌است (متدهای mutator: sort, reverse, splice, shift و unshift؛ متدهای accessor: concat, join, slice, indexOf, lastIndexOf؛ متدهای iteration: filter, every, forEach, map, some, reduce و reduceRight).
D3.js این عملکرد را با موارد زیر گسترش می‌دهد:
توابعی برای یافتن کوچک‌ترین، بزرگ‌ترین، حد، مجموع، متوسط، میانه و چندک یک آرایه
توابعی برای مرتب‌سازی، مخلوط کردن، پس و پیش کردن، ادغام و دونیم کردن آرایه‌ها
توابعی برای تودرتو کردن آرایه‌ها
توابعی برای دستکاری آرایه‌های انجمنی
پشتیبانی از map و set collections
اتصال داده‌ها > هندسه

محاسبهٔ convex hull برای مجموعه‌ای از نقاط
محاسبهٔ Voronoi tessellation برای مجموعه‌ای از نقاط
پشتیبانی از ساختمان‌دادهٔ نقاط چاردرخت
پشتیبانی از عملگرهای ساده بر روی چندضلعی
اتصال داده‌ها > رنگ

پشتیبانی از رنگ‌های RGB, HSL, HCL و L*a*b
سفاف‌سازی، تیره‌سازی و ادغام رنگ‌ها
کراسنوارمیسک، استان مسکو

شهر کراسنوارمیسک، اوبلاست مسکو (به روسی: Красноармейск) در کشور روسیه و در اوبلاست مسکو واقع شده‌است.
تپه‌ها چشم دارند بخش ۳: شکافنده ذهن

| تپه‌ها چشم دارند بخش ۳: شکافنده ذهن | تپه‌ها چشم دارند بخش ۳: شکافنده ذهن |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی فیلم: پوستر تبلیغاتی فیلم
کارگردان: جو گیتون
تهیه‌کننده: جاناتان کریون وس کریون
بازیگران: لانس هنریکسن جووانی ریبیسی ناتاشا گرکسون واگنر کلر استنزفیلد جان دیهل
تاریخ‌های انتشار:  اوت ۱۹۹۵ (۱۹۹۵-08) (بریتانیا)  ۸ اکتبر ۱۹۹۵ (۱۹۹۵-10-۰۸) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۱۰۸ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار
تپه‌ها چشم دارند بخش ۳: شکافنده ذهن (به انگلیسی: The Hills Have Eyes Part III: Mind Ripper) فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی جو گیتون است. در این فیلم بازیگرانی همچون لانس هنریکسن، جووانی ریبیسی، ناتاشا گرکسون واگنر، کلر استنزفیلد و جان دیهل ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم دنباله فیلم‌های تپه‌ها چشم دارند و تپه‌ها چشم دارند قسمت دوم است.
استنتون سنت گیبریل

منطقه مسکونی در England
| استنتون سنت گیبریل | استنتون سنت گیبریل |
| --- | --- |
 Remains of parish church, Stanton St Gabriel:  Remains of parish church, Stanton St Gabriel
استنتون سنت گیبریلاستنتون سنت گیبریل نمایش داده شده در  دورست (انگلستان): استنتون سنت گیبریلاستنتون سنت گیبریل نمایش داده شده در  دورست (انگلستان)
جمعیت: ۱۱۰ 
مرجع شبکه OS: SY401924 
منطقه: West Dorset
Shire county: دورست (انگلستان)
ناحیه: جنوب غربی انگلستان
کشور: England
کشور مستقل: بریتانیا
پلیس: Dorset
آتشنشانی: Dorset
آمبولانس: South Western
 :  
 فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان Dorset ۵۰°۴۳′۴۲″شمالی ۲°۵۱′۰۰″غربی﻿ / ﻿۵۰٫۷۲۸۲°شمالی ۲٫۸۵۰۱°غربی﻿ / 50.7282; -2.8501:  فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان Dorset ۵۰°۴۳′۴۲″شمالی ۲°۵۱′۰۰″غربی﻿ / ﻿۵۰٫۷۲۸۲°شمالی ۲٫۸۵۰۱°غربی﻿ / 50.7282; -2.8501
استنتون سنت گیبریل (به انگلیسی: Stanton St Gabriel) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در West Dorset واقع شده‌است. استنتون سنت گیبریل ۱۱۰ نفر جمعیت دارد.
دین تپه دینه ور رودبارک

| دین تپه دینه ور رودبارک | دین تپه دینه ور رودبارک |
| --- | --- |
نام: دین تپه دینه ور رودبارک
کشور: ایران
استان: استان سمنان
شهرستان: شهرستان مهدیشهر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
دیرینگی: هزاره اول
دورهٔ ساخت اثر: هزاره اول
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۴۴۴۴
تاریخ ثبت ملی: ۵ آذر ۱۳۸۰
دین تپه دینه ور رودبارک مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان مهدیشهر، روستای رودبارک واقع شده و این اثر در تاریخ ۵ آذر ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۴۴۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
استیو بائر

استیو بائر (انگلیسی: Steve Bauer؛ زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۵۹) دوچرخه‌سوار اهل کانادا است.
از افتخارات مهم وی میتوان به کسب مدال نقره رقابت انقرادی جاده در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ اشاره کرد.
ارتش چهارم (ورماخت)

| ارتش چهارم 4>  Armee XXXX | ارتش چهارم 4>  Armee XXXX |
| --- | --- |
فعال: ۱۹۴۵–۱۹۳۹
کشور:  آلمان
رسته: نیروی زمینی
اندازه: ارتش میدانی
نبردها:  جنگ جهانی دوم: نبرد لهستان  نبرد فرانسه  عملیات بارباروسا: نبرد بیاویستوک–مینسک  نبرد اسمولنسک: نبرد یلنیا  نبرد مسکو: نبرد دوگانه ویازما–بریانسک  عملیات بوفالو 
فرماندهان: فرماندهان
ارتش چهارم (به آلمانی:4. Armee / Armeeoberkommando 4 (AOK 4)) یکی از ارتش‌های میدانی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جبهه‌های غربی و شرقی جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت.