جیمز لیند
میراث > پیشگیری و درمان اسکوربوت

اسکوربوت بیماری ناشی از کمبود ویتامین ث است، اما در زمان لیند، مفهوم ویتامین ناشناخته بود. ویتامین C برای بافت همبند سالم ضروری است. در سال ۱۷۴۰ میلادی، نتیجه فاجعه‌بار دور زدن با کشتی ناخدا جورج آنسون توجه بسیاری را در اروپا به خود جلب کرد. از میان ۱۹۰۰ مرد، ۱۴۰۰ نفر مردند که مرگ اکثر آنها ناشی از اسکوربوت بودد. به گفته لیند، اسکوربوت بیشتر از سلاح‌های فرانسوی و اسپانیایی باعث مرگ‌و‌میر در ناوگان بریتانیا شد.
اثر ضد اسکوربوتیک مرکبات در برخی از نقاط جهان از دوران باستان و در انگلستان از قرن هفدهم مشخص شده بود. جان وودال (۱۶۴۳-۱۵۷۰)، یک جراح نظامی انگلیسی در شرکت هند شرقی بریتانیا، مرکبات را توصیه کرد  اما استفاده از آنها گسترده نشد. جان فرایر (۱۷۳۳-۱۶۵۰) نیز در سال ۱۶۹۸ به ارزش مرکبات در درمان ملوانان اسکوربوت اشاره کرد. اگرچه لیند اولین کسی نبود که مرکبات را به عنوان درمانی برای اسکوربوت پیشنهاد کرد، اما اولین کسی بود که تأثیر آن را با آزمایشی نظام‌مند در سال ۱۷۴۷ مطالعه کرد. این یکی از اولین آزمایش‌های بالینی کنترل‌شده در تاریخ بود که گزارش شده است، به‌ویژه به دلیل استفاده از گروه‌های کنترل.
لیند فکر می‌کرد اسکوربوت ناشی از پوسیدگی بدن است و اسیدها می‌توانند آن را برطرف کنند، بنابراین او یک مکمل غذایی اسیدی را در این آزمایش گنجاند. این کار پس از دو ماه حضور در دریا و زمانی که افراد داخل کشتی به بیماری اسکوربوت مبتلا شدند، آغاز شد. او دوازده ملوان اسکوربوتیک را به شش گروه دو نفره تقسیم کرد. همه آنها رژیم غذایی مشابهی دریافت کردند، به علاوه، گروه یک روزانه یک چهارم لیوان سرکه سیب، گروه دو بیست و پنج قطره الگزیر ویتریول (اسید سولفوریک)، گروه سه شش قاشق سرکه، گروه چهار نصف پیمانه آب دریا، گروه پنج دو پرتقال و یک لیمو و گروه آخر یک رب تند (spicy paste) به اضافه یک نوشیدنی آب جو نیز دریافت کردند. درمان گروه پنج پس از شش روز که میوه آنها تمام شد متوقف شد؛ در آن زمان یکی از ملوانان برای انجام وظیفه آماده بود در حالی که دیگری در مرحله بهبودی بود. به جز گروه پنجم، در گروه یک نیز اثراتی از درمان دیده شد.
مدت کوتاهی پس از این آزمایش، لیند از نیروی دریایی بازنشسته شد و به طور خصوصی به عنوان یک پزشک مشغول به کار شد. او  در سال ۱۷۵۳، رساله اسکوربوت را منتشر کرد، که تقریبا نادیده گرفته شد. وی در سال ۱۷۵۸، به عنوان پزشک ارشد بیمارستان سلطنتی نیروی دریایی هاسلار در گاسپورت منصوب شد. هنگامی که جیمز کوک به اولین سفر خود رفت، مخمر آب جو (۰/۱ میلی‌گرم ویتامین C در هر ۱۰ گرم)، کلم ترش (۱۵-۱۰ میلی‌گرم در ۱۰۰ گرم) و یک شربت، از پرتقال و لیمو (آب‌میوه حاوی ۶۰-۴۰ میلی‌گرم ویتامین C در هر ۱۰۰ گرم) به عنوان ضد اسکوربوتیک؛ اما، فقط نتایج آزمایش‌ها روی مخمر منتشر شد. در سال ۱۷۶۲ مقاله لیند در مورد مؤثرترین ابزار برای حفظ سلامتی دریانوردان منتشر شد. وی در آن کاشت سالاد - یعنی شاهی آبی (۴۳ میلی‌گرم ویتامین C در هر ۱۰۰ گرم)  - روی پتوهای مرطوب را توصیه کرده بود. این مورد عملی شد و در زمستان ۱۷۷۵ ارتش بریتانیا در آمریکای شمالی دانه خردل و شاهی را تامین کرد. با این حال لیند، مانند بسیاری از متخصصان پزشکی، معتقد بود که اسکوربوت از مواد غذایی بدهضم و گندیدگی غذا در بدن، آب بد، کار بیش از حد و زندگی در یک فضای مرطوب که از تعریق سالم جلوگیری می‌کند، به وجود می‌آید. بنابراین، در حالی که او فواید مرکبات را می‌شناخت (اگرچه با جوشاندن آن که ویتامین C را از بین می‌برد، تأثیر آن را ضعیف کرد)، هرگز آب مرکبات را به عنوان یک راه حل ساده ترویج نکرد. او معتقد بود که اسکوربوت علل متعددی دارد که به درمان‌های متعدد نیاز دارد.
مؤسسه پزشکی ساحلی همچنان بر این باور بود اسکوربوت یک بیماری ناشی از پوسیدگی و گندیدگی است که با تجویز الگزیر ویتریول، تزریق مخمر و سایر داروهایی که برای «حیات بخشیدن» طراحی شده‌اند قابل درمان است. تأثیر مرکبات قابل توضیح نبود؛بنابراین شواهد مربوط به آنها به عنوان اثبات نشده و غیرموثق رد شد. با این حال، در نیروی دریایی، تجربه، بسیاری از افسران و جراحان را متقاعد کرده بود که آب مرکبات پاسخی برای اسکوربوت است، حتی اگر دلیل آن ناشناخته باشد. با اصرار افسران ارشد به رهبری دریادار آلن گاردنر در سال ۱۷۹۴ میلادی، آب لیمو در سفینه سافولک در یک سفر بیست و سه هفته‌ای و بدون توقف به هند صادر شد. جیره روزانه دو سوم اونس مخلوط در مشروب الکلی مخلوط با آب تقریباً حاوی حداقل مصرف روزانه ۱۰ میلی گرم ویتامین C بود. شیوع جدی اسکوربوت وجود نداشت. این موضوع منجر به تقاضای گسترده برای آب لیمو شد، که ناشی از حمایت هیأت مراقبت از نیروی دریایی بیمار و زخمی بود که تعداد آنها اخیراً با پیوستن دو جراح نیروی دریایی که از آزمایش‌‌های لیند برای کاربرد مرکبات در اسکوربوت اطلاع داشتند، افزایش یافته بود. سال بعد، اداره نیروی دریایی توصیه هیأت را پذیرفت که آبلیمو به طور معمول برای کل ناوگان ارایه شود. یک اسکاتلندی دیگر، آرچیبالد منزیس، گیاهان مرکبات را به خلیج Kealakekua در هاوایی در نمایشگاه ونکوور آورد تا به نیروی دریایی کمک کند آن را در اقیانوس آرام دوباره عرضه کند. این پایان اسکوربوت در نیروی دریایی نبود، زیرا آب‌لیمو در ابتدا به قدری کم بود که فقط می‌توانستند آن را در آب‌های خانگی زیر نظر جراحان استفاده کنند و نه به‌عنوان پیشگیری. تنها پس از سال ۱۸۰۰ میلادی عرضه آب‌لیمو افزایش یافت، به طوری که، به اصرار دریاسالار لرد سنت وینسنت، ارایه عمومی آن آغاز شد.