قتل‌های سرخپوستان اوسیج
اتهامات و محاکمه

هیل، برادرزاده‌هایش و یکی از مزرعه‌دارانی که استخدام کرده بودند، متهم به قتل خانواده مولی کایل شدند. هیل رسماً متهم به قتل روآن شد که در سرزمین اوسیج کشته شده بود و این یک جنایت فدرال شناخته می‌شد. دو نفر از همدستان او قبل از تکمیل تحقیقات BOI مردند. هیل و همکارانش در محاکمات ایالتی و فدرال از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۹ مجرم شناخته شدند. در سال ۱۹۲۶، ارنست به جرم داشتن بخشی از توطئه اعتراف کرد.
جان رمزی به محض دستگیری به مشارکت در قتل روآن اعتراف کرد. او گفت که هیل به او قول پانصد دلار و یک ماشین جدید برای کشتن روان داده‌است. رمزی با روان در جاده ای خارج از فیرفکس ملاقات کرد و با هم ویسکی نوشیدند. سپس رمزی به سر روآن شلیک کرد. پس از آن، رمزی داستان خود را تغییر داد و ادعا کرد که قاتل واقعی کرلی جانسون است. همدست او، برایان بورکهارت بوده‌است. محاکمه‌ها تحت پوشش روزنامه‌ها و مجلات ملی قرار گرفت. هیل، رمزی و ارنست بورکهارت که به حبس ابد محکوم شدند، بعداً علیرغم اعتراض اوسیج‌ها، از آزادی مشروط برخوردار شدند.
ساکنان مختلف پاوهوسکا از فرماندار اوکلاهما جک سی والتون درخواست کردند تا تحقیقات کاملی در مورد مرگ چارلز بیگارت و وکیلش، ویلیام وان انجام دهد. والتون هرمان فاکس دیویس را به عنوان مسئول این تحقیقات منصوب کرد. اندکی پس از انتساب، دیویس به رشوه خواری محکوم شد. اگرچه والتون بعداً دیویس را عفو کرد، اما تحقیقات دربارهٔ بیگ‌هارت و ووگان هرگز کامل نشد.
در مورد قتل اسمیت، ارنست خیلی زود محکوم شد گرچه حتی پول همسرش و نفوذ سیاسی عمویش نیز نتوانست او را نجات دهد. او اعتراف خود را به مجرمیت تغییر داد و خواستار محکومیت او به حبس ابد به جای مجازات اعدام شد. او عمویش را مسئول توطئه قتل نامید. ارنست گفت که از شخصی به نام هنری گرامر به عنوان واسطه برای استخدام یک جنایتکار حرفه ای به نام آسا «آس» کربی برای انجام قتل‌ها استفاده کرده‌است. گرامر و کربی هر دو قبل از شهادت کشته شدند. تلاش ارنست بورکهارت برای کشتن همسرش شکست خورد. مولی، یک کاتولیک مؤمن، به کشیش خود گفته بود که می‌ترسد در خانه مسموم شود. کشیش به او گفت که تحت هیچ شرایطی به مشروب دست نزند. او همچنین به یکی از مأموران FBI هشدار داد. مولی از سمی که قبلاً مصرف کرده بود بهبود یافت و (پس از آزمایشات) از ارنست طلاق گرفت. مولی بورکهارت کاب به دلایل نامرتبط در ۱۶ ژوئن ۱۹۳۷ درگذشت. فرزندان او تمام دارایی او را به ارث بردند.
در اوایل دهه ۱۹۹۰، روزنامه‌نگار دنیس مک‌آلیف از واشینگتن پست دربارهٔ مرگ مشکوک مادربزرگش، سیبیل بیکمن بولتون، یک اوسیج با حق هدرایت که در سال ۱۹۲۵ در سن ۲۱ سالگی درگذشت، تحقیق کرد. در جوانی به او گفته شده بود که او بر اثر بیماری کلیوی درگذشته است، بعد گفتند که اون خودکشی کرده‌است. تردیدهای او ناشی از انواع شواهد متضاد بود. مک آلیف در تحقیقات خود دریافت که BOI معتقد است که قتل چندین زن اوسیج توسط شوهرانشان انجام شده یا آنها به نحوی آمر قتل بوده‌اند. اکثر قتل‌های اوسیج در اوایل دهه ۱۹۲۰ حل نشده باقی ماندند. مک آلیف متوجه شد که زمانی که بولتون خردسال بود، دادگاه ناپدری سفیدپوست او، وکیل آرتور "AT" وودوارد را به عنوان قیم او تعیین کرده بود. وودوارد همچنین به عنوان مشاور قبیله ای منصوب فدرال خدمت کرد، و او سرپرستی چهار مورد دیگر اوسیج را داشت که هر یک تا سال ۱۹۲۳ مرده بودند. مک آلیف متوجه شد که قتل مادربزرگش با گواهی مرگ جعلی پنهان شده‌است. او به این باور رسید که وودوارد مسئول مرگ او بود. کتاب او دربارهٔ تحقیقاتش، سرزمین خون: داستان خانوادگی نفت، طمع و قتل در اوسیج (۱۹۹۴)، گزارشی از فساد و قتل‌ها در این دوره ارائه می‌کند.
مقامات شهرستان اوسیج به دنبال انتقام از پایل برای نقش او در افشای قتل‌ها بودند. پیل و همسرش از ترس جان خود به آریزونا گریختند، جایی که او دوباره به عنوان افسر قانون خدمت کرد. او در سال ۱۹۴۲ در آنجا درگذشت.