هیروهیتو
سلطنت > جنگ جهانی دوم > آماده‌سازی

در ژوئیه ۱۹۳۹، هیروهیتو با برادرش یاسوهیتو، شاهزاده چیچیبو بر سر حمایت از پیمان ضد کمینترن مشاجره کرد و وزیر ارتش سیشیرو ایتاگاکی را توبیخ کرد. اما پس از موفقیت ورماخت در اروپا، هیروهیتو به این اتحاد رضایت داد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰، ظاهراً تحت رهبری هیروهیتو، ژاپن به شریک قراردادی پیمان سه‌جانبه تبدیل شد که بر طبق آن ژاپن، آلمان نازی و پادشاهی ایتالیا نیروهای محور را تشکیل دادند.
اهدافی که باید به دست آمد به وضوح تعریف شده بود: دست آزاد برای تداوم فتح چین و آسیای جنوب شرقی، عدم افزایش نیروهای نظامی آمریکا یا انگلیس در منطقه، و همکاری غرب «در دستیابی به کالاهای مورد نیاز امپراتوری ما». در ۵ سپتامبر، نخست‌وزیر فومیمارو کونوئه به‌طور غیررسمی پیش‌نویس این تصمیم را تنها یک روز قبل از کنفرانس امپراتوری که در آن به‌طور رسمی اجرا می‌شد، به هیروهیتو ارائه کرد. هیروهیتو عصر همان روز با رئیس ستاد ارتش، هاجیمه سوگی‌یاما، رئیس ستاد نیروی دریایی اوسامی ناگائو و نخست‌وزیر کونوئه دیدار کرد. هیروهیتو از سوگی‌یاما در مورد شانس موفقیت یک جنگ آشکار با جهان غرب پرسش کرد. همان‌طور که سوگی‌یاما پاسخ مثبت داد، هیروهیتو او را سرزنش کرد:
—در زمان جنگ دوم چین و ژاپن ارتش به من گفت که ما می‌توانیم بلافاصله پس از وارد کردن یک ضربه با سه لشکر به صلح دست یابیم… اما هنوز هم قادر نیستیم چیانگ کای‌شک را شکست دهیم. ا سوگی‌یاما، شما در آن زمان وزیر ارتش بودید.
—چین منطقه وسیعی است با راه‌های ورود و خروج بسیار، و ما به‌طور غیرمنتظره‌ای با مشکلات بزرگی مواجه شدیم…
—شما می‌گویید داخل چین بسیار بزرگ است. ; آیا اقیانوس آرام از چین بزرگتر نیست؟ … آیا من هر بار در مورد آن مسائل به شما هشدار ندادم؟ سوگی‌یاما، آیا به من دروغ می‌گویید؟
رئیس ستاد کل نیروی دریایی دریاسالار ناگانو، وزیر سابق نیروی دریایی، بعداً به یکی از همکاران مورد اعتماد خود گفت: «تا به حال ندیده بودم که امپراتور ما را به این شکل توبیخ کند، صورتش قرمز شود و صدایش را بلند کند.»
با این وجود، همه سخنرانان کنفرانس امپراتوری به جای دیپلماسی، به نفع جنگ متحد بودند.
در ۸ اکتبر، سوگی‌یاما گزارشی ۴۷ صفحه‌ای را به امضای امپراتور رساند که در آن برنامه‌های جزئی برای پیشروی به سمت جنوب شرقی آسیا مشخص شده بود. در هفته سوم اکتبر، سوگی‌یاما یک سند ۵۱ صفحه‌ای به هیروهیتو با عنوان «اطلاعات در پاسخ به تاج و تخت» در مورد چشم‌انداز عملیاتی جنگ داد.
با ادامه تدارکات جنگ، نخست‌وزیر فومیمارو کونوئه خود را به‌طور فزاینده ای منزوی کرد و در ۱۶ اکتبر استعفا داد. او این اقدام خود را برای دبیر ارشد کابینه خود، کنجی تومیتا، توجیه کرد و گفت:
البته اعلیحضرت صلح‌طلب است و شکی نیست که می‌خواست از جنگ دوری کند. وقتی به او گفتم که شروع به جنگ اشتباه است، قبول کرد. اما فردای آن روز به من گفت: «دیروز نگران این موضوع بودی، اما لازم نیست اینقدر نگران باشی.» بنابراین، به تدریج، امپراتور شروع به گرایش به جنگیدن کرد و دفعه بعد که او را دیدم، بیشتر به سمت جنگیدن متمایل شد. خلاصه، احساس کردم امپراتور به من می‌گوید: نخست‌وزیر من مسائل نظامی را نمی‌فهمد، من خیلی بیشتر می‌دانم. به‌طور خلاصه، امپراتور از دیدگاه فرماندهی ارتش و نیروی دریایی تأثیر پذیرفته بود.
ارتش و نیروی دریایی انتصاب شاهزاده ناروهیکو هیگاشیکونی یکی از عموهای هیروهیتو را به عنوان نخست‌وزیر توصیه کردند. بر اساس «تک‌گویی» شووا که پس از جنگ نوشته شد، هیروهیتو سپس گفت که اگر جنگ در زمانی که یکی از اعضای خانه امپراتوری نخست‌وزیر بود آغاز شود، خاندان امپراتوری باید مسئولیت را بر عهده بگیرد و او با این کار مخالف بود. در عوض، هیروهیتو ژنرال تندرو هیدکی توجو را که به خاطر ارادتش به نهاد امپراتوری معروف بود، انتخاب کرد و از او خواست تا در مورد آنچه که توسط کنفرانس‌های امپراتوری تحریم شده بود، بازنگری کند.
در ۲ نوامبر توجو، سوگی‌یاما و ناگانو به هیروهیتو گزارش دادند که بررسی‌ها جهت تجدید نظر بیهوده است. امپراتور هیروهیتو موافقت خود را با جنگ اعلام کرد و سپس پرسید: "آیا می‌خواهی توجیهی برای جنگ ارائه کنی؟"  تصمیم جنگ علیه ایالات متحده توسط ژنرال توجو، وزیر نیروی دریایی دریاسالار شیمادا شیگه‌تارو و وزیر خارجه ژاپن شیگه‌نوری توگو برای تصویب به هیروهیتو ارائه شد.
در ۳ نوامبر، ناگانو طرح حمله به پرل هاربر را با جزئیات به هیروهیتو توضیح داد. برای جنگ با جهان غرب و تا پایان ماه جلسات زیادی با ارتش و توجو داشت. او ابتدا نسبت به شرکت در جنگ تردید نشان داد، اما در نهایت با وجود مخالفت برخی از مشاوران، تصمیم حمله به پرل هاربر را تأیید کرد. در دوره منتهی به پرل هاربر، او کنترل خود را بر مسائل نظامی گسترش داد و در کنفرانس شوراهای نظامی که برای او غیرعادی تلقی می‌شد، شرکت کرد. علاوه بر این، او به دنبال اطلاعات بیشتر در مورد برنامه‌های حمله بود. یکی از دستیاران گزارش داد که او آشکارا پس از اطلاع از موفقیت حملات غافلگیرانه ابراز خوشحالی کرد. در ۲۵ نوامبر هنری استیمسون، وزیر جنگ ایالات متحده، در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که با رئیس‌جمهور ایالات متحده فرانکلین دلانو روزولت در مورد اینکه به احتمال قوی ژاپن در آستانه حمله غافلگیرانه صحبت کرده و از او پرسیده است که «چگونه نقشه و تدبیر جنگی ای لازم است برای اینکه آنها [ژاپنی‌ها] را در موقعیت قبل از حمله نگه داریم بدون اینکه خطر زیادی را متوجه خودمان کنیم.» روز بعد، ۲۶ نوامبر ۱۹۴۱، کوردل هال، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، یادداشت هال را به سفیر ژاپن تقدیم کرد، که به عنوان یکی از شروط خود مستلزم خروج کامل تمامی نیروهای ژاپنی از هندوچین فرانسه و چین بود. هیدکی توجو، نخست‌وزیر ژاپن به کابینه خود گفت: «این یک اولتیماتوم است.» در ۱ دسامبر، کنفرانس امپراتوری «جنگ علیه ایالات متحده، بریتانیا و پادشاهی هلند» را تصویب کرد.