stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
۱۲ مرد خشمگین (فیلم ۱۹۵۷)
حواشی

تا سال ۲۰۰۳ گمان می‌کردند که تنها یک نسخه از فیلم در موزه رادیو و تلویزیون آمریکا موجود است، اما در سال ۲۰۰۳ نسخهٔ ۱۶ میلی‌متری دیگر از فیلم در کلکسیون ساموئل لیبووتیز (Samuel Leibowitz) یافت شد که آن هم به موزه منتقل شد.
در حین فیلمبرداری سیدنی لومت به تدریج فاصله کانونی لنز دوربین را تغییر می‌داد و این تمهید باعث می‌شد که دورنما به شخصیت‌ها نزدیک‌تر شده، حس قرار گرفتن آن‌ها در تنگنا بیشتر به مخاطب منتقل شود.
فیلمبرداری «دوازده مرد خشمگین» در مدت زمان کوتاه ۲۱ روز به پایان رسیده و تمامی لوکیشن‌های این فیلم در نیویورک بوده‌است.
هنری فوندا از سوی اتحادیهٔ هنرمندان آمریکا موظف به تهیهٔ فیلم شد؛ بنابراین او علاوه بر بازیگری، تهیه‌کنندگی فیلم را نیز بر عهده گرفت.
هنری فوندا به تماشای نقش خود در فیلم علاقه‌ای نداشت و به همین دلیل تمام فیلم را به‌طور کامل ندید. با این‌حال او وقتی پس از تماشای بخش‌هایی از فیلم از اتاق نمایش خارج شد خطاب به سیدنی لومت (کارگردان) گفت: «سیدنی، فیلم باشکوهی شده‌است.»
«دوازده مرد خشمگین» ۱۳ آوریل ۱۹۵۷ در نیویورک به نمایش درآمد و پس از آن در کشورهای آلمان، سوئد، فنلاند، ایتالیا، استرالیا، اسپانیا، ژاپن، دانمارک، فرانسه و هلند اکران عمومی شد.
سیدنی لومت ابتدا کارش را از تلویزیون آغاز کرد و «دوازده مرد خشمگین»، نخستین فیلم او است که در سال ۱۹۵۷ به عنوان یازدهمین تجربه‌اش به نمایش درآمد.
«۱۲ مرد خشمگین» در سال ۲۰۰۸ از طرف بنیاد فیلم آمریکا به عنوان دومین فیلم دادگاهی تاریخ سینما برگزیده شد.
سیدنی لومت بعد از اتمام ساخت فیلم بازیگرانش را در یک اتاق جمع کرد و آن‌ها را وادار کرد تا دیالوگ‌هایشان را بدون مکث بازگو کنند! ظاهراً دلیل این امر این بود که وی می‌خواسته بازیگرانش موقعیت شخصیت‌هایشان را با جان و دل حس کنند!
هیچ‌یک از بازیگران عضو هیئت منصفهٔ دادگاه در حال حاضر در قید حیات نیستند.
اگرچه «۱۲ مرد خشمگین» در گیشه موفق نبود و حتی نتوانست سرمایه هنری فوندا را بازگرداند، اما فوندا همواره با احترام از این فیلم یاد کرد و همیشه گفت که «۱۲ مرد خشمگین» بهترین فیلمی بوده که تهیه کرده‌است.
روند ساخت

داستان تلویزیونی رجینالد رز ابتدا در یک فیلم تلویزیونی به نام "دوازده مرد خشمگین" به تصویر کشیده شد. این نمایش، به عنوان قسمتی از مجموعه "استودیو ۱" شبکه تلویزیونی CBS در سپتامبر ۱۹۵۴ پخش شد. نوار کامل این فیلم، که گم‌شده و فراموش شده بود، در سال ۲۰۰۳ پیدا شد.
موفقیت نمایش تلویزیونی در این فیلم سینمایی نیز ادامه داشت. سیدنی لومت، که در تلویزیون هم فیلم‌ها و نمایش‌های عمدتاً درام می‌ساخت، توسط هنری فوندا و رجینالد رز به ساختن این فیلم تشویق شد. این فیلم، علاوه بر نخستین فیلم سینمایی لومت، نخستین تجربه فوندا و رز به عنوان تهیه‌کننده بود. فوندا پس از شکست فیلم در گیشه، گفت که این نخستین و آخرین تهیه‌کنندگی ای بوده که کرده، و همین‌طور هم شد.
فیلم‌برداری، پس از مدت کوتاهی، کمتر از یک هفته، با بودجه‌ای کم نزدیک به ۳۴۰٬۰۰۰ دلار (معادل امروزی حداکثر ۲ میلیون و ششصد دلار) تهیه شد.
در ابتدای فیلم‌برداری، لنز به حالت چشمی تنظیم شده بود تا بتواند عمیق‌تر موضوع‌ها را به تصویر بکشد؛ ولی در طول فیلم فاصله کانونی لنز افزایش میافت. اواخر فیلم، تقریباً از همه از نزدیک و با فاصله کانونی زیاد فیلم‌برداری می‌شود. لومت این کار را می‌کرد تا حسّ در فشار قرار گرفتن، استرس داشتن، عصبانی بودن و دلخور شدن تک‌تک کاراکترهای فیلم را به بیننده القا کند.
این فیلم در ۳۶۵ شات برداشت شد.
جوایز

برنده جایزه بهترین فیلم خارجی از جشنواره بفتا
برنده جایزه خرس طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم برلین
نامزد جایزه اسکار بهترین کارگردانی برای سیدنی لومت
نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی برای رجینالد رز
نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم
نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم درام
نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد برای هنری فوندا
نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی برای سیدنی لومت
نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای لی جی. کاب
فیلم ۱۲ مرد خشمگین نامزد ۳ جایزه اسکار شد (بهترین کارگردانی، بهترین فیلم، بهترین فیلم نامه) اما در نهایت آن‌ها را به فیلم پل رودخانه کوای باخت.
سایر افتخارات

در ۱۰۰ سال… ۱۰۰ فیلم به انتخاب بفا که فهرستی از ۱۰۰ فیلم برتر تاریخ به انتخاب بنیاد فیلم آمریکا است نامزد شد.
در ۱۰۰ سال... ۱۰۰ هیجان به انتخاب بفا که فهرستی از ۱۰۰ فیلم هیجان‌انگیز برتر تاریخ سینما است رتبه ۸۸ را به‌دست‌آورد.
در ۱۰۰ سال... ۱۰۰ قهرمان و شرور به انتخاب بفا که فهرستی از ۱۰۰ قهرمان و شرور برتر سینمایی است، برای «تصمیم‌گیرنده شماره ۸» مقام بیست‌وهشتم را در قهرمان‌ها کسب کرد.
در ۱۰۰ سال... ۱۰۰ تحسین به انتخاب بفا که فهرستی از ۱۰۰ فیلم برتری که به انسان الهام و انگیزه می‌دهند و به اصطلاح وی را «سر غیرت می‌آورند» است رتبه ۴۲ به آن تعلق گرفت.
در ۱۰۰ سال... ۱۰۰ فیلم به انتخاب بفا (بازبینی ۲۰۰۷) که فهرست ۱۰۰ فیلم برتر تاریخ با بازبینی دوباره است در رتبه ۸۷ قرار گرفت.
در ده فیلم برتر در ده ژانر به انتخاب بفا به عنوان دومین فیلم برتر تاریخ در ژانر دادگاهی شناخته شد.
در ۲۵۰ فیلم برتر به انتخاب بانک اینترنتی اطلاعات فیلم‌ها که فهرست ۲۵۰ فیلم برتر تاریخ سینما به انتخاب کاربران و همچنین داوران است در رتبهٔ پنجم قرار دارد.
نقدها

۱۲ مرد خشمگین، در واقع جدا از یک درام هیجان‌انگیز بودن، نشانگر ۱۲ قشر مختلف جامعه و دید هر یک به یک ماجرای واحد است؛ که می‌توان گفت تا حد زیادی این امر را مدیون سیدنی لومت، کارگردان فیلم است. همچنین، این که هیچ‌کدام از ۱۲ عضو هیئت منصفه (در این مقاله آمده "تصمیم‌گیرنده") در طول داستان نامی ندارند؛ گویی کارگردان خواسته بیننده تصمیم‌گیرنده‌ها را از شخصیت آن‌ها بشناسد نه نام آن‌ها. این فیلم که در کمتر از ۲۱ روز در یک اتاق کوچک در نیویورک ساخته شد، توانست با سادگی تمام موفقیت خود را کسب کند.
راجر ایبرت ۱۲ مرد خشمگین را عضوی از مجموعهٔ «فیلم‌های فوق‌العاده» سایت خود کرد. ای.اچ. ویلر از روزنامهٔ نیویورک تایمز نوشت: «درامی با خط داستانی محکم و جذاب؛ که به نمایی عمیق از پشت درهای بستهٔ اتاق هیئت منصفه دست یافته‌است.» او همچنین در مورد دوازده شخصیت اصلی داستان نوشت: «درام این ۱۲ شخصیت، به اندازهٔ کافی برانگیزنده است که می‌تواند هر تماشاگری را افسون کند.» هرچند، فیلم یک فاجعه از نظر تجاری بود. در سال ۱۹۵۷، فیلم‌های رنگی تازه ابداع شده بودند و این که این فیلم نتوانست موفقیتی در آن زمان به دست بیاورد این بود که احتمالاً به دلیل کمبود بودجه سیاه‌وسفید ساخته‌شد.
اشکالات

اشکلات شمرده شده در این فیلم که در سایت بانک اینترنتی اطلاعات فیلم‌ها انتشار یافت، ۱۱ تا شمرده شده‌اند. این رقم در مقایسه با فیلم مطرحی مثل پدرخوانده که در همین سایت اشکالاتش ۱۰۸ تا ذکر شده‌اند، رقم خیلی خوبی محسوب می‌شود. اشکالات این فیلم عبارتند از:
در ساعت هشت و هفت دقیقه غروب حین فیلم‌برداری (در فیلم تازه ظهر است)، هنگامی که دوربین از روی تصمیم‌گیرنده شماره ۶ روی ۷ می‌رود، سایه بوم روی دیوار پشت سر آن‌ها پدیدار است.
وقتی تصمیم‌گیرنده شماره ۷ می‌گوید: «این بچه پنج به صفر باخته»، او دارد این جمله را از روی یک اصطلاح ورزش بیسبال می‌گوید؛ که نشان می‌دهد او یک طرفدار بیسبال است. با این حال، جمله درست «صفر به پنج باخته» است. البته، این اشکال می‌توانسته عمداً از سوی کارگردان و تهیه‌کننده ایجاد شده باشه تا نشان دهد تصمیم‌گیرنده شماره ۷ نمی‌داند چه می‌گوید و آدم سطحی‌گراییست.
وقتی که تصمیم‌گیرنده شماره ۸ می‌خواهد نشان دهد که برای یک مرد پیر چقدر طول می‌کشد که خود را به در آپارتمان برساند، او به شماره ۲ می‌گوید زمان را بگیرد. پس از اتمام کار، شماره ۲ به ساعت خود نگاه می‌کند و می‌گوید: «دقیقاً…۴۱ ثانیه.» با این حال، اگر تصور کنیم که فیلم همه روند را نشان داده و برش نداشته، زمان اصلی ۳۰ ثانیه است.
در نیم‌ساعت پایانی فیلم، ساعت روی دیوار زمان ۶:۱۵ را نشان می‌دهد. چند دقیقه بعد، ای. جی. مارشال اشاره می‌کند که ۶:۱۵ دقیقه است. چند دقیقه بعد، دوباره ساعت در دوربین واضح است، و هنوز زمان ۶:۱۵ را نشان می‌دهد! چند دقیقه بعد، که لی جی. کاب کیف خود را از روی میز برمی‌دارد، می‌توان ساعت مچی او را دید که زمان ۵:۱۰ را نشان می‌دهد.
در سکانسی که تصمیم‌گیرنده شماره ۱۲ به صندلی خود تکیه داده و سیگار برگ می‌کشد، سرآستین‌های پیراهن وی تاخورده هستند. در سکانس نمای نزدیک بعدی، آستین وی با دکمه محکم بسته‌شده‌است، و سپس در سکانس طولانی بعدی، آستین‌ها دوباره باز و تاشده هستند.
در خیلی از سکانس‌ها ساعت‌های اعضای هیئت منصفه با ساعتی که فیلم در آن اتفاق می‌افتد هماهنگ نیست.
در ابتدای فیلم که بسیاری از اعضا کت‌های خود را درمی‌آورند، عضو شماره ۷ هم همین کار را می‌کند. با این حال، در صحنه‌ای که چاقوی دوم توسط تصمیم‌گیرنده شماره ۸ در میز فرو می‌شود، وقتی که عضو چهارم با حیرت از جا بلند می‌شود؛ درست در سکانس بعدی هنگامی که واکنش شماره ۸ را می‌بینیم، شماره هفت به راحتی قابل دید است؛ با کتی که تنش است.
هنگامی که اعضا دارند استراحت می‌کنند و دست و صورت خود را می‌شویند، تصمیم‌گیرنده شماره ۶ را می‌بینیم که با سیم پنکه اتاق ورمی‌رود؛ و در نهایت سیم را کمی آنطرف‌تر از پنکه، آویزان رها می‌کند. وقتی که عضو شماره ۸ از دستشویی بیرون می‌آید، سیم دیگر آویزان نیست، و تا آخر فیلم دیگر دیده نمی‌شود. حتی وقتی که شماره ۷ آن را کمی بعد به برق وصل می‌کند، هیچ سیم دیگری معلوم نیست.
هنگامی که عضو هشتم دارد صحنه دویدن پیرمرد لنگان را بازسازی می‌کند، سایه دوربین که در حال تعقیب اوست به وضوح روی زمین دیده می‌شود.
هنگامی که نمای دادگاه نشان داده می‌شود، جایگاه متهم درست کنار جایگاه اعضای هیئت منصفه است. در دادگاه واقعی، این جایگاه دورترین مکان نسبت به اتاق هیئت منصفه است.
وقتی که تصمیم‌گیرنده شماره ۴ چاقو را برای نخستین بار در میز فرومی‌کند، شما می‌توانید به وضوح جاهای بریدگی دیگری در اطراف آن ببینید که از برداشت‌های پیشین به جا مانده‌است.
ویکرز ئی.اف.بی.۱

| ویکرز ئی> اف.بی.۱ | ویکرز ئی> اف.بی.۱ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای جنگنده
کشور سازنده: بریتانیا
تولیدکننده: ویکرز
طراح: G.H. Challenger و A.R. Low
معرفی‌شده در: 1913
تعداد ساخته‌شده: 1
ویکرز ئی.اف.بی. ۱ (به انگلیسی: Vickers E.F.B.1) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ویکرز در کشور بریتانیا است.
رابرت لوئیس برنستین

| رابرت لوئیس برنستین | رابرت لوئیس برنستین |
| --- | --- |
زاده: ۵ ژانویهٔ ۱۹۲۳ نیویورک
درگذشته: ۲۷ مهٔ ۲۰۱۹ (۹۶ سال) منهتن
پیشه: ناشر کتاب و فعال حقوق بشر
ملیت: ایالات متحده آمریکا
دانشگاه: دانشگاه هاروارد
رابرت لوئیس برنستین (انگلیسی: Robert L. Bernstein, ۵ ژانویهٔ ۱۹۲۳ – ۲۷ مهٔ ۲۰۱۹) یک ناشر و فعال حقوق بشر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سابقه حرفه نشر

برنستین در ۱۹۴۶ شغل اداری خود را در سایمون اند شوستر آغاز کرد. در سال ۱۹۵۶ به رندوم هاوس که بزرگ‌ترین گروه انتشاراتی جهان است نقل مکان کرد و در سال ۱۹۶۶ جانشین بنت سرف رئیس و مدیرعامل رندوم هاوس شد. او به مدت ۲۵ سال به عنوان رئیس رندوم هاوس خدمت کرد و آثار بسیاری از نویسندگان بزرگ آمریکایی از جمله ویلیام فاکنر، جیمز ای میچنر، دکتر زوس، تونی موریسون و ویلیام استیرن را منتشر کرد.
او پس از دعوت به اتحاد جماهیر شوروی به عنوان بخشی از هیئتی از انجمن ناشران آمریکایی، به نویسندگانی علاقه‌مند شد که آثارشان در کشورهای خودشان چاپ نمی‌شد. وی در شروع با آندره ساخاروف و یلنا بونر همکاری کرد، برنستین برای انتشار آثار نویسندگانی مانند واتسلاف هاول، جاکوبو تیمرمن، زو ونلی و وئی ژنگشنگ و اینکه در سرتاسر جهان منتشر شود، تلاش نمود.
مشارکت در جنبش حقوق بشر

پس از تجربه برنستین در سال ۱۹۷۳ در مسکو، او در بازگشتش به ایالات متحده آمریکا صندوقی به نام صندوق بیان آزاد را تأسیس کرد، در واقع این صندوق سازمان مادر دیدبان هلسینکی است که برای نظارت بر انطباق اتحاد جماهیر شوروی سابق با توافقنامه هلسینکی تأسیس شد.
در سال ۱۹۸۸، مجموعه ای از «کمیته‌های دیده‌بان» که در طول دهه ۱۹۸۰ ایجاد شدند شامل دیده‌بان آمریکا، دیده‌بان آسیا، دیده‌بان خاورمیانه که همه باهم ادغام شدند و به دیده‌بان حقوق بشر، یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های حقوق بشر در جهان تبدیل شد. برنستین از ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۸ به عنوان رئیس سازمان دیده‌بان حقوق بشر خدمت کرد، وی هنگامی‌که در سمت رئیس بازنشسته شد، متعاقباً به منتقد این گروه تبدیل شد و «دیدبان حقوق بشر» را در مقاله‌ای که در ۲۰۰۹ در نیویورک منتشر شد، علناً مورد سرزنش قرار داد. نگرانی او انحراف گروه از منشور آن بود که تمرکزش را روی سوء استفاده در جوامع بسته که فاقد آزادی بیان هستند بگذارد تا بدینوسیله با فشار داخلی به بهبود حقوق بشر کمک کند. برنسین احساس می‌کرد که اعتبار سازمان به دلیل تمرکز نادرست گزارش‌های مربوط به ارتش اسرائیل که فاقد منابع معتبر در غزه بود، کاهش یافته و جامعه باز اسرائیل را نادیده گرفته است. این انتقاد شکافی را بین برنستین و دیده‌بان حقوق بشر ایجاد کرد و تا اندکی قبل از مرگش، یعنی زمانی که او در شام سالانه سازمان مورد تمجید قرار گرفت، بهبود نیافت.
برنستین همچنین یکی از اعضای هیئت مدیره و رئیس بازنشسته حقوق بشر در چین بود.
به‌رسمیت شناختن بین‌المللی

برنستین جوایز افتخاری متعددی از جمله جایزه فلورینا لاسکر را از اتحادیه آزادی‌های مدنی نیویورک کسب نمود. همچنین جایزه حقوق بشر از کمیته حقوقدانان حقوق بشر؛ جایزه روح آزادی از سازمان مردم برای راه آمریکایی. مدال برجسته بارنارد از کالج بارنارد؛ جایزه کرتیس بنجامین به خاطر انتشارات ممتاز از انجمن ناشران آمریکایی؛ و در ۱۹۹۸، اولین جایزه النور روزولت که نام همسر فرانکلین روزولت، سی و دومین رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا برای حقوق بشر است را توسط رئیس‌جمهور بیل کلینتون دریافت نمود.
در سال ۲۰۱۴، برنستین مفتخر به دریافت جایزه عدالت اجتماعی از سوی مؤسسه انتشاراتی غیرانتفاعی نیو پرس شد که توسط همکار قدیمی خود در راندوم هاوس آندره شیفرین راه اندازی شده بود.
در دانشگاه ییل در ۱۹۹۸، برنستین توسط دوستان و همکارانش بورسیه‌های رابرت ال. برنستین را در حقوق بشر بین‌الملل در مدرسه حقوق ییل تأسیس کرد که مورد تجلیل قرار گرفت. این بورسیه‌ها و کمک هزینه‌های تحصیلی سالانه به دو یا سه فارغ‌التحصیل دانشکده حقوق اعطا می‌شود که به پیشبرد حمایت از حقوق بشر در سراسر جهان کمک می‌کنند. برنستین همچنین توسط دانشکده حقوق دانشگاه نیویورک در سال ۲۰۰۶ به خاطر بورسیه رابرت ال. و ترویج بورس تحصیلی و آموزش و حمایت از مسائل حقوق بشر در ایالات متحده آمریکا و خارج از کشور مورد تجلیل قرار گرفت.
او دکترای افتخاری از کالج سوارثمور، مدرسه جدید، کالج بارد، دانشگاه هوفسترا، کالج بیتس، کالج توگال‌او و و دانشگاه ییل دریافت نمود.
خدمت سربازی

برنستین در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶خدمت کرد، او دوسال خدمت خود را در خارج از کشور در هند، جایی که او یک گروهبان ستاد بود گذراند.
تحصیلات

او در سال ۱۹۴۴ با مدرک لیسانس از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد.
کتاب‌ها

رابرت ال. برنستین نویسنده کتاب آزادانه صحبت کردن: زندگی من در انتشارات و حقوق بشر بود که توسط نیو پرس در می ۲۰۱۶ منتشر شد.
مایک ابیت

مایک ابیت (انگلیسی: Mike Boit; ۶ january ۱۹۴۹&#۱۶۰;(۱۹۴۹-۰۱-۰۶) (۷۶ سال) – ) دونده دو نیمه‌استقامت، ورزشکار دو و میدانی، و استاد دانشگاه اهل کنیا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
راهدار (دشتستان)

| راهدار | راهدار |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: بوشهر
شهرستان: دشتستان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: دالکی
جمعیت: ۱۵۷۴ نفر (سرشماری ۹۵)
راهدار، روستایی است از توابع بخش مرکزی در شهرستان دشتستان استان بوشهر ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان دالکی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۴۵۴نفر (۳۰۵خانوار) بوده‌است.
این روستا در ۷ کیلومتری برازجان قرار دارد. در رای‌گیری سال ۱۳۹۲ریاست جمهوری تعداد افراد واجد شرایط بالای ۷۰۰نفر طبق امار اعلام شده.
این روستا دارای مرکز بهداشت و پایگاه مقاومت بسیج و همچنین چهار مسجد و دو حسینیه می‌باشد .
اکثر مردم این روستا به رانندگی اشتغال دارند. کارخانه سیمان دشتستان در بالای این روستاقرار دارد
۳۳ روز

| ۳۳ روز | ۳۳ روز |
| --- | --- |
کارگردان: جمال شورجه
تهیه‌کننده: مهدی همایون‌فر
نویسنده: علی دادرسی
بازیگران: پیر داغر باسم مغنیه یوسف الخال کارمن لبوس نسرین طافش کنیدا علوش دارین حمزه
موسیقی: سعید انصاری
فیلم‌بردار: تورج منصوری
تدوین‌گر: حسن ایوبی
تاریخ‌های انتشار: آوریل ۲۰۱۲
مدت زمان: ۹۰ یا ۹۲ دقیقه
کشور: ایران و لبنان
زبان: فارسی با دوبله رسمی به عربی
۳۳ روز، که سی و سه روز هم نوشته‌شده، یک فیلم جنگی و درام محصول ۲۰۱۲ ایران و لبنان است از کارگردان جمال شورجه و تهیه‌کننده مهدی همایون‌فر که یک روایت واقعی از جنگ سی و سه روزه بین اسرائیل و حزب‌الله لبنان نشان می‌دهد. این فیلم با همکاری بنیاد سینمایی فارابی و حزب‌الله لبنان تولید شد. این فیلم در جنوب لبنان فیلمبرداری شد و در کشورهای سوریه و لبنان به نمایش درآمد.
رادیو زمانه این فیلم را یک اثر ضد اسرائیلی خوانده است.
خلاصه داستان

۳۳ روز روایتی واقعی از مقاومت یک روستای مجاور با اسرائیل است که از حمله اسرائیلی‌ها به دیگر جناح‌های مقاومت جلوگیری می‌کند.
بازیگران

بازیگران اصلی:
پیر داغر در نقش اوی
باسم مغنیه در نقش محمد
یوسف الخال در نقش یوسف
کارمن لبوس در نقش ام عباس
نسرین طافش در نقش حنان
کنیدا علوش در نقش نسرین
دارین حمزه در نقش هانا
تولید

نام این فیلم در ابتدا جنوب آسمانی بوده‌است.
حنان ترک که دو سال پیش به دلیل انتخاب حجاب اسلامی از سوی دولت مصر دچار محدودیت‌هایی شده بود، از سوی معاونت سینمایی به جهت حضور در فیلم ۳۳روزه لبنان به دست‌اندرکاران پروژه معرفی و برای ایفای نقش اول فیلم انتخاب و حتی قرارداد نیز با نامبرده امضاء شده بود اما یک روز قبل از حضور در فیلم از پرواز نامبرده جلوگیری و وی به اداره استخبارات مصر احضار می‌شود.
بیشتر سکانس‌های این فیلم در انصاریه (لبنان) و برج رحال فیلم‌برداری شدند و ۹۰ روز طول کشید؛ و ۷ نفر از عوامل فیلم بر اثر یکی از انفجارها مجروح شدند.
ژئوتریکوم کاندیدوم

| ژئوتریکوم کاندیدوم | ژئوتریکوم کاندیدوم |
| --- | --- |
ژئوتریکوم کاندیدوم، Geotrichum candidum: ژئوتریکوم کاندیدوم، Geotrichum candidum
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: قارچ
شاخه:: قارچ‌های کیسه‌ای
سرده:: ژئوتریکوم
گونه:: G. candidum
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Geotrichum candidum : Geotrichum candidum 
ژئوتریکوم کاندیدوم (نام علمی: Geotrichum candidum) نام یک گونه از سرده ژئوتریکوم است. برای انسان بیماری‌زا است و سبب ژئوتریکوز، عفونت نادر برونش، ریه، جلد و گاه دستگاه گوارش می‌شود.
فضل‌الله بایگان

| فضل‌الله بایگان | فضل‌الله بایگان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۷۷ خورشیدی تهران
درگذشت: ۱۳۴۶ (۶۹ سال)
علت مرگ: بیماری نقرس
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر تئاتر و کارگردان و تهیه‌کننده سینما
فرزندان: مرسده بایگان
فضل‌الله بایگان (۱۲۷۷ در تهران – ۱۳۴۶) بازیگر تئاتر و کارگردان و تهیه‌کننده سینما، صاحب امتیاز و نویسنده نشریه هنری اهل ایران بود.
زندگی

وی فارغ‌التحصیل مدرسهٔ سن لوئی تهران بود و کار هنری را با بازی در تئاتر از همان مدرسه شروع کرد. پدرش، میرزا جوادخان مؤتمن الممالک نماینده اولین مجلس ایران در صدر مشروطیت بود. در اوایل دههٔ ۱۳۰۰ پس از طی دورهٔ دروس ادبیات عالی فرانسه و شرکت در کلاس‌های کمدی فرانسز، به تهران بازگشت. با همکاری معزالدیوان فکری، علی خان نصر، دکتر نامدار و … کلوپ کمدی جوانان ایران را تشکیل داد. پس از دو سال، و با تلفیق کمدی جوانان ایران و مدرسهٔ عالی موسیقی، به همت کلنل علینقی وزیری، تئاتر موزیکال را به وجود آورد و نمایش‌هایی از قبیل رؤیای حافظ ،سروش و گلرخ، زهره و منوچهر و مضار تریاک را به روی صحنه برد. وی در طول فعالیت تئاتری اش در بیش از سیصد نمایشنامه به ایفای نقش پرداخت و سال‌ها در هنرستان هنرپیشگی تهران به تدریس این هنر مبادرت می‌ورزید. تعداد دیگری از نمایش‌هایش عبارتند از: گردش ییلاق، سه راهی، گیتی، زندگی یک خانواده و کارگر، من باید وکیل شوم، لغزش، تصمیم جدی، قمار، مالک بیگناه، صحنه از زندگی.
در سال ۱۳۲۳ با تشویق و کمک و دوستانش، نخستین نشریهٔ مستقل تئاتر ایران، به نام «هنرمندان» را منتشر کرد که بیش از چند شماره دوام نیاورد.
در سال ۱۳۴۶ بر اثر بیماری نقرس درگذشت. وی عموی افسانه بایگان و پدر مرسده بایگان، بازیگر و همسر حشمت سنجری بوده‌است.
فیلمشناسی

پریچهر (۱۳۳۰ کارگردان، بازیگر و نویسنده برا اساس داستان نوشتهٔ محمد حجازی، تهیه‌کننده با مشارکت اصغر شمیم و مظفر میزانی)
راه‌آهن تالین-کیلا

| راه‌آهن تالین-کیلا | راه‌آهن تالین-کیلا |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
وضعیت: فعال
مالک: راه‌آهن استونی
موقعیت: استونی
پایانه: ایستگاه راه‌آهن بالتی یام، تالین ایستگاه راه‌آهن کیلا، کیلا
شمار ایستگاه‌ها: ۱۵
عملکرد: عملکرد
سیستم: راه‌آهن استونی
گرداننده‌ها: Elron & راه‌آهن استونی
تاریخچه: تاریخچه
گشایش: ۱۸۷۰
فنی: فنی
طول خط: ۲۶٫۸ کیلومتر (۱۶٫۷ مایل)
شمار ریل: ۲
اندازه ریل: ۱۵۲۰ میلی‌متر
سرعت: ۱۲۰ کیلومتر در ساعت
راه‌آهن تالین-کیلا یک خط راه‌آهن در کشور استونی است که از شهر تالین شروع و در شهر کیلا به پایان میرسد.
این خط که در سال ۱۸۷۰ تاسیس شده دارای ۱۵ ایستگاه و ۲۶.۸ کیلومتر طول است.
نگارخانه

ایستگاه راه‌آهن بالتی یام
ایستگاه راه‌آهن کیلا
تپش (آلبوم)

تَپِش نام یک آلبوم از ابی است که در سال ۱۳۵۳ توسط شرکت ترانه منتشر شد.
فهرست ترانه‌ها

| # | نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | کویر | مسعود محمودی | تورج شعبان‌خانی | اریک آرکانت |
| ۲ | تپش | ایرج جنتی عطایی | بابک بیات | بابک بیات |
| ۳ | جدایی | مسعود امینی | پرویز مقصدی | کاظم عالمی |
| ۴ | چرا چرا | مسعود هوشمند | حسین واثقی | حسین واثقی |
| ۵ | ایران | اردلان سرفراز | خسرو پیشکاری | خسرو پیشکاری |
| ۶ | اسیر | آرش سزاوار | امیر آرام | اریک آرکانت |
| ۷ | چشمه | منصور تهرانی | پرویز قدرخانی | اریک آرکانت |
| ۸ | پاپا | پل آنکا | پل آنکا | منوچهر اسلامی |
چی‌چکا؛ قصه شب

| چی‌چکا؛ قصهٔ شب Chicheka Lullaby | چی‌چکا؛ قصهٔ شب Chicheka Lullaby |
| --- | --- |
کارگردان: رها فریدی
تهیه‌کننده: رها فریدی
داستان: زندگی ابراهیم منصفی
موسیقی: هرمزگان
توزیع‌کننده: Raha Films
تاریخ‌های انتشار: نوامبر ۲۰۱۸ - آذر ۱۳۹۸
مدت زمان: ۹۷ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی - بندرعباسی
چی‌چکا؛ قصهٔ شب عنوان مستندی موزیکال و مردم‌نگار است که به روایت زندگی ابراهیم منصفی، ترانه‌سرای هرمزگانی می‌پردازد. همچنین این مستند معرف موسیقی محلی و معاصر بندرعباس است و آداب و رسوم مردمان این منطقه را به تصویر می‌کشد. چی‌چکا معرف ۲۰ موزیسین و هنرمند جنوبی ایران و تاثیرپذیری آن‌ها از ترانه‌های ابراهیم منصفی است.
فیلم‌برداری، صدابرداری، تدوین و کارگردانی این فیلم توسط رها فریدی انجام شده است. فیلم در فستیوال‌ها و مراکز فرهنگی در کانادا، سوئد و مصر و ششمین دوره جشنواره سینما ایران در مونیخ شرکت داشته است. ساخت این مستند ۸ سال طول کشیده و ۲۴ شخصیت دارد. اسناد مورد استفاده برای ساخت این مستند دستنوشته‌های منصفی و گفته‌های نزدیکان او بودند.
هزینهٔ پساتولید فیلم از طریق کمپین کیک‌استارتر و حمایت مردمی تأمین شده است. این مستند از نیمه آذرماه ۱۳۹۸ در سینماهای هنر و تجربه اکران شد.
| عوامل | عوامل |
| --- | --- |
نام: نقش
رحمان رکنی: روانکاو و راوی
حسام نقوی: پژوهشگر و راوی
غلام توسلی: درامر و راوی
منصور نعیمی: پژوهشگر، فیلمساز و راوی
ابراهیم شهدوستی: موزیسین و راوی
مسعود پاکدامن: گیتاریست و راوی
محمد عقیلی: پژوهشگر، فیلمساز و راوی
سهراب حسنی پور: موزیسین و راوی
شرف حسینی: موزیسین و راوی
حسین گردین: بیسیست
رضا کولغانی: خواننده و بازیگر
فرشید فرهت: مترجم و راوی
حسن کرمی: شاعر و راوی
حمید سعید: موزیسین و راوی
ناصر منتظری: موزیسین و راوی
محمد محترم پناه: گیتاریست
ابراهیم علوی: گیتاریست
هادی آرمین: موزیسین
فاضل پیش: گیتاریست و راوی
محسن آزادبخش: گیتاریست و خواننده
حسین قدسی نژاد: خواننده و راوی
ناصر عبداللهی: موزیسین
نازنین عبداللهی: موزیسین
سمیرا نقشبندی: خواننده
فوزیه پیش: بیسیست
گلی بندرعباسی: درامر
شیخ علی علوی: موزیسین
آرین علوی: گیتاریست و خواننده
فاطمه تابدار: گیتاریست و خواننده
فستیوال‌ها

| رویداد | شهر | تاریخ |
| --- | --- | --- |
| جشن تصویر سال | تهران، ایران | اسفند ۱۳۹۷ |
| ششمین فستیوال فیلمهای ایرانی | مونیخ، آلمان | تیر ۱۳۹۸ |
| فستیوال تیرگان | تورنتو، کانادا | مرداد ۱۳۹۸ |
:
عبدالامیر ادریس

| عبدالامیر ادریسعبدالامیر ادریس | عبدالامیر ادریسعبدالامیر ادریس |
| --- | --- |
عبدالامیر ادریس خوانندهٔ خوزستانی: عبدالامیر ادریس خوانندهٔ خوزستانی
زادهٔ: ۱۹۴۶ آبادان، خوزستان
درگذشت: ۲۰۱۰ (۶۴سال) آبادان
علت مرگ: کهولت سن
آرامگاه: آبادان
ملیت: ایرانی
شهروندی: ایرانی
پیشه(ها): خواننده، آهنگ ساز
عبدالامیر ادریس (زاده ۱۳۲۵-درگذشته ۱۳۸۹) خواننده اهل شهر آبادان بود. او از محبوبترین خوانندگان دههٔ ۱۳۶۰ بین  عرب‌های خوزستان بوده است.
از سن هیجده سالگی کار خوانندگی را آغاز کرد. این خواننده به خوانندگان هم دورهٔ خود که سید جواد، خضیر ابو عنب و احمد کنعانی بودند علاقهٔ بسیاری داشت و آنها را مشوق خود در زمینه موسیقی می‌داند. عبدالامیر ادریس حمدی صالح خوانندهٔ خوش صدای اهوازی را بهترین دوست خود به حساب می‌آورد
عبدالامیر ادریس آموزش دیدگان زیادی از جمله عباس سحاگی و [[ضاحی الاهوازی]] و... دارد که همیشه آنها را با خود به حفله برده و به آنان فن خوانندگی عربی اهوازی یاد میداد.
و مردم او را با آهنگهای (بشربتکم رویتو الناس) و (اشلون انساک یمدلل و اعوفک) می‌شناسند.
ورود او به دنیای تلویزیون

پس از موفقیت ادریس و شناخته شدن او در بین مردم خوزستان، صدا و سیمای مرکز آبادان از این خواننده دعوت به عمل آورد؛ و عبدالامیر ادریس چند سالی با صدا و سیما همکاری کرد.
ورود او به دنیای تلویزیون > ماندگارترین آهنگ های عبدالامیر ادریس

العید نور عل حبایب
بشربتکم رویتو الناس
مدری اعتب علی دهری لو اعتب علی دنیای
کارون گلی بالخبر
حبیب امک متقبل من امر بیک
ظنیت لو طگنی البرد بچفوفک اتغطینی
عذبنی الصبر و الظیم عذبنی
مربینا مربینا
اشلون انساک یمدلل و أعوفک
تایب و الخلگ تشهد علیة
لاوین هجرک لا وین
من جمالچ من دلالچ
سبک‌های موسیقی مورد استفاده

عبدالامیر ادریس توانست با تسلط بسیار بالا انواع موسیقی‌های عربی همچون العیاشی، الصبا (الحزین)، المدمی، الحلیوی، الزوبع، الغافلی، الحیاوی، علوانیه را فرا گیرد. این خواننده علاقهٔ فراوانی به سبک خوانندگی سید جواد خوانندهٔ اهوازی داشت و او را صاحب سبک خاص در موسیقی می‌داند.
ابداع او در سبک موسیقی

عبدالامیر ادریس بزودی توانست بعد از اینکه به سبک‌های بسیاری در موسیقی عربی مسلط شود، خود سبکی جدید در خواندن شعر‌های ابوذیه (نوعی شعر محلی مردمان عرب خوزستان)ابداع کند، و مردم به پاس قدر دانی از او این سبک را سبک ادریس نامیدند.
ورود او به دنیای شعر

عبدالامیر ادریس توانست علاوه بر خوانندگی، شعر هم بسراید. نام چند سرودهٔ او:
منک بدت مو منی
شیرید الدهر منی
انا اترجاک بس اتمر علیة
المن اشتکی بلوای
و…
مراسم بزرگداشت

در سال ۲۰۰۹ مراسم بزرگداشت ادریس در حضور خود خواننده با همت گروهی از دوست داران این خواننده برگزار شد؛ و عدهٔ کثیری در این مراسم شرکت کردند.
درگذشت

او در سال ۲۰۱۰ در حالی که با فقر دست و پنجه نرم می‌کرد بر اثر بیماری فوت کرد و هزاران نفر از دوستدارانش در مراسم تشییعش حضور داشتند؛ و با او وداع کردند.
عبدالامیر ادریس
مراسم تشییع عبدالامیر ادریس
مراسم تشییع عبدالامیر ادریس
عبدالامیر ادریس در آخرین روزهای عمر خود