stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عباس زریاب خویی
زندگی > مهاجرت به تهران و کار در کتابخانهٔ مجلس

پس از بازگشت به خوی در ۱۳۲۲، زریاب خویی به مدّت دو سال به تدریس ادبیات در دبیرستان‌های خوی مشغول بود. این دوران که به گفتهٔ خود او «پرآشوب‌ترین و رنجبارترین ایام حیات» وی بوده است، با مرگ پدر و تعهد به تکفل از مادر و برادران همراه بود. در شهریور ۱۳۲۴، هم‌زمان با پایان جنگ جهانی دوم و ناآرامی‌های ناشی از ادامهٔ اشغال آذربایجان، نفوذ روس‌ها در آذربایجان فراگیر بود. با وجود این که به گفتهٔ ریاحی، زریاب خویی هرگز اهل سیاست نبود، روس‌ها به «تهمت واهی سیاسی» او را به تهران تبعید کردند.
او دو سال اول را با سختی در تهران زندگی کرد و برای امرار معاش به تدریس خصوصی ناچار بود. درهمین دوران به نوشتن مقاله در نشریه‌های علمی و ادبی می‌پرداخت. در سال ۱۳۲۵، محمد صادق طباطبایی، رئیس پیشین مجلس شورای ملّی کتابخانهٔ خانوادگی خود را به کتابخانهٔ این مجلس اهدا کرد. این مجموعهٔ اهداشده شامل بیش از سه هزار جلد کتاب در رشته‌های مختلف معقول و منقول بوده است که ۱۴۳۸ جلد از آن نُسَخ خطی بوده‌اند. کتابخانهٔ شورای ملّی در آن زمان کسی را نداشت که این کتاب‌های اهداشده را فهرست‌نویسی کند و به معرفی شریعت سنگلجی و تقی تفضلی، این مسئولیت با حقوق صد و پنجاه تومان در ماه به زریاب خویی واگذار می‌شود. با وجود درآمد ناچیز، صِرفِ حضور در گنجینهٔ کتابخانه و دسترسی به هر کتاب دلخواه، باعث رضایت و خشنودی زریاب خویی بود. در این دوران، وی اوقات فراغت خود را به آموختن زبان‌های خارجی و تحصیل در در مدرسهٔ سپهسالار می‌گذراند.
در همین دوران و در کتابخانهٔ مجلس شورای ملّی بود که با سید حسن تقی‌زاده، که به نمایندگی دورهٔ پانزدهم مجلس انتخاب شده بود، آشنا شد و مورد توجه خاص او قرار گرفت و اینچنین بود که پس از تأسیس مجلس سنا و انتخاب تقی‌زاده به ریاست آن در سال ۱۳۲۸ و تأسیس کتابخانه‌ای برای آن مجلس، زریاب خویی به استخدام این کتابخانه درآمد و چندی بعد به‌عنوان مدیر کتابخانهٔ مجلس سنا معرفی شد. وی در این دوران به راهنمایی تقی‌زاده به جمع‌آوری مهم‌ترین کتاب‌ها در رشته‌های ایران‌شناسی و اسلامی‌شناسی از کتابفروشان و ناشران خارجی پرداخت.
در همین دوران برای مدتی به تدریس تاریخ اسلامی و تاریخ علوم اسلامی به دانشجویان دورهٔ لیسانس دانشکدهٔ علوم معقول و منقول دانشگاه تهران نیز مشغول بود.
زندگی > تحصیل و تحقیق در آلمان

در سال ۱۳۳۴، هم‌زمان با سفر هانس روبرت رویمر به ایران، تقی‌زاده زریاب خویی را به وی معرفی کرد. در نتیجهٔ این معرفی، بورس مطالعاتی بنیاد هومبولت برای اخذ درجهٔ دکتری در آلمان غربی در اختیار زریاب خویی قرار گرفت و وی از سال ۱۳۳۵ به مدت پنج سال در شهرهای ماینز و فرانکفورت و مونیخ به تحصیل و مطالعه در رشته‌های تاریخ، علوم و معارف اسلامی، فلسفه و فرهنگ تطبیقی پرداخت و با محققان مشهور آلمانی و آثار ایشان در این حوزه‌های خاورشناسی و ایران‌شناسی آشنا شد. ایرج افشار در یادنامه‌ای که برای زریاب خویی نگاشته است می‌نویسد:
«مدت پنج سالی که در آلمان بود فرصتی کاملاً علمی و گرانقدر برایش پیش آمد و توانست با دنیای خاورشناسی در دانشگاه‌هایی مانند فرانکفورت و مونیخ آشنایی بیابد و از هم‌سخنی با استادان ناموری چون اشپیتالر، اتو اشپایز، برتولد اشپولر و هانس روبرت رویمر و ده‌ها ایران‌شناس سرشناس چون لنتز و هینتز و ایلرس و طبعاً با جوانانی همسن و سال خودش چون هورست و زلهایم و مولر و برون و بوسه و واگنر، پی به دقایق پیشرفت علم در سرزمین آلمان ببرد و از روش‌هایی که در پیشرفت خاورشناسی به تدریج در اروپا پیش آمده بود وقوف پیدا کند.»
زریاب خویی در سال ۱۳۳۹ از دانشگاه یوهانس گوتنبرگ شهر ماینز در رشته‌های تاریخ و فلسفه درجهٔ دکتری گرفت. عنوان رسالهٔ دکتری او «گزارش دربارهٔ جانشینان تیمور برگرفته از کتاب تاریخ کبیر جعفری تألیف ابن محمد حسینی» بود که به اوضاع سیاسی و اجتماعی روزگار تیمور بر اساس مندرجات تاریخ جعفری می‌پردازد. زریاب خویی این رساله را به راهنمایی رویمر، استاد دانشگاه ماینز که خود در تاریخ تیموریان صاحب نظر بود، نگاشت.
وی پیش از سفر به آلمان با انتشارات فرانکلین برای ترجمهٔ دو کتاب تاریخ فلسفه و لذات فلسفه قراردادی بست و این دو اثر را در دوران اقامت خود در آلمان ترجمه کرده است.
زندگی > تدریس در دانشگاه برکلی

زریاب خویی در سال ۱۳۳۹ به تهران بازگشت و مجدداً در کتابخانهٔ مجلس سنا مشغول به کار شد. در این مدت مقالاتی را برای مجله‌هایی چون سخن، راهنمای کتاب و یغما نگاشت.
در سال ۱۳۴۱ به دعوت والتر هنینگ که آن زمان کرسی استادی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی داشت به این شهر رفت و به مدت دو سال در آن دانشگاه به تدریس زبان و ادبیات فارسی مشغول بود. با اینکه هنینگ سمت استادی در این دانشگاه برای زریاب در نظر گرفته بود، ولی او ترجیح داد که به ایران بازگردد و دانسته‌ها و تجربه‌های خود را در اختیار دانشجویان ایرانی بگذارد.
زندگی > بازگشت به ایران و تدریس در دانشگاه تهران

پس از بازگشت از آمریکا و از سال ۱۳۴۵ استاد گروه تاریخ دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران بود، و پس از مدتی به مدیریت گروه تاریخ آن دانشکده برگزیده شد. از آنجا که وی در رشته‌های دیگر مانند ادبیات فارسی، ادبیات عرب، فلسفه، زبان‌شناسی و معارف اسلامی صاحب‌نظر بود، تا پس از انقلاب که به اجبار دانشگاه تهران را ترک کرد، در اغلب این رشته‌ها تدریس و سخنرانی می‌کرد.
به نوشتهٔ احمد تفضلی: «پس از انقلاب، دستگاه اداری دانشگاه قدر او را ندانست و زریاب اجباراً دانشگاه را ترک گفت و از این راه دانشگاه بود که زیان فراوان دید نه او. فراغت ایام بازنشستگی او را مدتی به کنج خلوت دلخواستهٔ پژوهش کشاند، ولی هنگامی که بنیاد دائرةالمعارف اسلامی و مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی و دائرةالمعارف تشیع تأسیس شد، بر همهٔ اهل علم و معرفت معلوم بود که هر دائرةالمعارفی در این زمینه‌ها بدون همکاری پرثمر زریاب ناقص خواهد بود. از این رو بود که همه خاضعانه دست کمک به سوی او دراز کردند و از او درخواست همکاری کردند. زریاب کوشید تا رنجیدگی خود را از دستگاه اداری دولتی دانشگاه به دست فراموشی سِپُرد. با دل و جان با سازمان‌های علمی نامبرده به همکاری پرداخت و اکنون مقالات او زینت‌بخش این دائرةالمعارف‌هاست.»
پس از ترک دانشگاه تهران، وی سمت‌های علمی مختلفی را به عهده داشت، از جمله عضو انجمن فلسفه، عضو هیئت امنای بنیاد فرهنگ ایران، عضو فرهنگستان تاریخ و عضو بنیاد شاهنامهٔ فردوسی بود. علاوه بر اینها با دائرةالمعارف فارسی (زیر نظر غلامحسین مصاحب) و دانشنامهٔ ایران و اسلام (زیر نظر احسان یارشاطر) همکاری داشت و مدخل‌های بسیاری در این دو مجموعه به قلم اوست. دکتر زریاب خویی از دیر زمان عضو انجمن بین‌المللی شرق‌شناسی (آلمان)، و عضو مجمع بین‌المللی کتیبه‌های ایرانی (انگلستان) بود.[نیازمند منبع]
او در ۱۴ بهمن ۱۳۷۳ در سن ۷۵ سالگی در بیمارستان دی تهران درگذشت. بنابر آگهی ترحیمی که در ۱۵ بهمن ۱۳۷۳ در روزنامهٔ اطلاعات به چاپ رسید، مراسم تشییع او در صبح روز ۱۶ بهمن ۱۳۷۳ از مقابل آن بیمارستان برگزار شد.
میراث

یکی از مهترین جنبه‌های زندگی تحقیقاتی زریاب خویی را، شناخت و تجربهٔ او در زمینهٔ منبع‌شناسی کتب و اسناد علمی و شناخت نُسَخ خطی نادر، به خصوص نسخه‌های مجهول‌المؤلف یا نسخه‌های ناکامل، دانسته‌اند.
آثار > تألیف

Der Bericht über die Nachfolger Timurs aus dem Tarih-i kabīr des Ǧaʻfarī ibn Muḥammad al-Ḥusainī, Johannes Gutenberg-Universität zu Mainz, 1960.
(به فارسی: «گزارش دربارهٔ جانشینان تیمور برگرفته از کتاب تاریخ کبیر جعفری تألیف ابن محمد حسینی»)
اطلس تاریخی ایران، زیر نظر سید حسین نصر، احمد مستوفی و عباس زریاب، تهران ۱۳۵۰
تاریخ ساسانیان، تهران ۱۳۵۴
بزم‌آورد؛ شصت مقاله دربارهٔ تاریخ، فرهنگ و فلسفه، تهران ۱۳۶۸
آئینهٔ جام: شرح مشکلات دیوان حافظ، تهران ۱۳۶۸
سیرت رسول‌الله؛ بخش اول: از آغاز تا هجرت، تهران ۱۳۷۰
شط شیرین پر شوکت؛ منتخبی از مقالات استاد عباس زریاب خویی، به اهتمام حمیدرضا (میلاد) عظیمی، نشر مروارید، چاپ اول ۱۳۸۷.
درس‌هایی دربارهٔ ظهور اسلام (۱۴۰۳)
آثار > ترجمه

تاریخ فلسفه، ویل دورانت (ترجمه از انگلیسی)، تهران ۱۳۳۵
لذات فلسفه، ویل دورانت (ترجمه از انگلیسی)، تهران ۱۳۴۴
تاریخ ایرانیان و عربها در زمان ساسانیان (به آلمانی: Das iranische Nationalepos)، تئودور نولدکه (ترجمه از آلمانی)، تهران ۱۳۵۸
دریای جان، هلموت ریتر (ترجمه از آلمانی، با همکاری مهرآفاق بایبوردی)، تهران ۱۳۷۴، ج ۱
تاریخْ‌بنیادی، فریدریش ماینکه (ترجمه از آلمانی)، انتشارات خوارزمی، تهران ۱۴۰۰
آثار > تصحیح و گردآوری

تصحیح و تحشیهٔ (به [الصيدنه في الطب] Error: {{Lang-xx}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما))، ابوریحان بیرونی، تهران ۱۳۷۰
تهذیب و تخلیص روضة الصفا، نوشتهٔ محمد بن خاوندشاه بلخی، ۲ جلد، تهران ۱۳۷۳
زریاب خویی و تقی‌زاده در دههٔ ۳۰ شمسی
گفتگویی با زریاب در دنیای سخن (۴۶)
مریم مجدلیه

| قدیس مریم مجدلیه | قدیس مریم مجدلیه |
| --- | --- |
مریم مجدلیه (ح. ۱۵۹۸) اثر تینتورتو، او را به‌عنوان یک توبه‌کار نشان می‌دهد: مریم مجدلیه (ح. ۱۵۹۸) اثر تینتورتو، او را به‌عنوان یک توبه‌کار نشان می‌دهد
مریدِ عیسی مسیح: مریدِ عیسی مسیح
زادهٔ: شاید مجدلیه، یهودیه
درگذشتۀ: شاید در پروانس-آلپ-کوت دازور، فرانسه، یا افسوس، آناتولی
تکریم‌شده در: کلیسای کاتولیک کلیسای کاتولیک شرقی کلیسای ارتدکس شرقی کلیسای ارتدکس مشرقی عشای انگلیکان لوتریانیسم پروتستانتیسم بهائیت
بزرگداشت: ۲۲ ژوئیه
نمادها: غربی: جعبهٔ مرهم مَرمَرِ گَچی  شرقی: ظرف مرهم (به‌عنوان مربه‌دستان)، یا تخم‌مرغ قرمز در دست (نماد رستاخیز)؛ در آغوش گرفتن پاهای مسیح پس از رستاخیز
قدیس حامی: توبه کنندگان; پرهیزگاران، داروسازان، دباغان، زنان
مریمِ مَجدَلیه (عبری: מרים המגדלית‎، یونانی باستان: Μαρία ἡ Μαγδαληνή) شخصیتی در عهد جدید و یکی از پیروان مؤمن عیسی مسیح به‌شمار رفته و کلیساهای کاتولیک رومی، ارتدکس شرقی، لوتری و انگلیکان او را جزو قدیسه‌ها می‌دانند. لقب مجدلیه اشاره به شهری به نام مجدله در کرانهٔ غربیِ دریاچهٔ طبریه دارد. مریم مجدلیه با عیسی مسیح به‌عنوان یکی از پیروان او سفر کرد. گفته شده که وی شاهدِ مصلوب شدن و رستاخیزِ عیسی مسیح بوده است. در انجیل‌های چهارگانه از او دست‌کم ۱۲ بار و بیش از حواریون نام برده شده است. در مسیحیتِ غربی و طیِ قرون وسطی از مریم مجدلیه به‌عنوان فاحشهٔ توبه‌گر یا زنِ بدکاره نام برده می‌شد؛  روز ۲۲ ژوئیهٔ هر سال از سوی مسیحیان کلیسای کاتولیک، کلیسای ارتدکس شرقی، انگلیکن و لوتریانیسم برای او جشن گرفته می‌شود.
پیکرهٔ مریم مجدلیه اثر دوناتلو
سرگذشت

بر پایهٔ انجیل، مریم مجدلیه زنی تن‌فروش و بسیار زیبا بوده است. روزی اهل شهر به دنبال وی می‌افتند تا وی را سنگسار کنند. او می‌گریزد تا به عیسی می‌رسد. عیسی داستان را از پیگیرانِ مریم می‌پرسد و آنان می‌گویند که ما می‌خواهیم او را از برای گناهانش سنگسار کنیم. عیسی می‌گوید بسیار خوب چنین کنید اما نخستین سنگ را کسی بزند که گناهی نکرده باشد (انجیل یوحنا-باب هشتم-آیات ۱ تا ۱۱). این سخنِ عیسی آن ها را شرمنده و پراکنده ساخت و جانِ مریم مجدلیه را رهانید و از آن پس وی یکی از یاران نزدیک عیسی گردید.
به نام مجدلیه در انجیل لوقا ۸:۲ اشاره شده:
چندی بعد عیسی سفری به شهرها و دهات ایالت جلیل کرد تا همه جا مژدهٔ ملکوت خدا را اعلام کند. آن دوازده شاگرد و چند زن که از روح پلید یا از امراض شفا یافته بودند نیز او را همراهی می‌کردند. مریم مجدلیه که عیسی هفت روح پلید را از وجود او بیرون کرده بود. یونا، همسر خوزا (رئیس دربار هیرودیس)، و سوسن از جمله این زنان بودند. ایشان و بسیاری از زنان دیگر از دارایی شخصی خود، عیسی و شاگردانش را خدمت می‌کردند.
برخی بر این باورند که، انجیلی به مریم مجدلیه منسوب است. حتی در برخی از تئوری‌ها و تحلیل‌هایی که به‌تازگی مطرح شده مریم مجدلیه به‌عنوان کسی که با عیسی مسیح رابطهٔ عاطفی داشته و حتی فراتر مطرح می‌شود و حتی روزنامهٔ دیلی میل از کشف سندی مبنی بر ازدواج ایشان خبر داده است.
انجیل مریم مجدلیه

انجیل مریم یک انجیل اپوکریفا (که شش صفحه اول و چهار صفحه از اواسط این انجیل در دسترس نیست) است. این انجیل تنها متن اپوکریفای یافت‌شده‌ای هست که به نام یک زن است. مطالب آن بیشتر به توضیح نقش زنان در کلیساهای اولیه می‌پردازد و احتمالاً یک قرن پس از مرگ مریم مجدلیه نوشته شده است. نویسندهٔ این متن مشخص نیست. قدیمی‌ترین نسخهٔ پیداشده به حدود قرن دوم میلادی برمی‌گردد، که به زبان قبطی و بر روی کاغذ پاپیروس نوشته شده است. به‌دلایلی این انجیل تا سال ۱۹۵۵ میلادی منتشر نشد. امروزه با اینکه صفحات زیادی از این انجیل در دسترس نیست، اما به زبان‌های گوناگون ازجمله آلمانی و انگلیسی به چاپ رسیده و در این انجیل، از عیسی با عنوان نجات‌دهنده یاد شده است. بخش اول این انجیل با سخنان عیسی به پیروانش در زمان پس از رستاخیز ایشان شروع می‌شود. از بخش دوم بحث دربارهٔ مریم مجدلیه آغاز می‌شود که او به حواریون عیسی درحالی که آنان ترسیده‌اند می‌گوید: «گریه نکنید و غصه نخورید، لطف او با شما خواهد بود و از شما محافظت خواهد کرد. به جای آن بیایید بزرگواری او را ستایش کنیم که او ما را آماده کرد و ما را انسان واقعی ساخت.» برخلاف انجیل توماس که عقیده دارد زن‌ها فقط می‌توانند با مرد شدن نجات پیدا کنند، در انجیل مریم آنها می‌توانند همانگونه که هستند نجات یابند.
عیسی و مریم مجدلیه

مطالب زیادی در مورد علاقهٔ عیسی به مریم مجدلیه نوشته شده که بعضی از آنها با برخی اعتراضات نیز مواجه شده‌اند. اما بر اساس انجیل مریم مجدلیه در فصل پنجم آیهٔ پنج: «پیتر (پطرس)» به مریم گفت: «خواهر، ما می‌دانیم که نجات‌دهنده تو را از دیگر زنان بیشتر دوست دارد.»
در انجیلِ فیلیپ (اپوکریفا) که به فیلیپ (از حواریون عیسی مسیح) منتسب است، در آیهٔ ۵۵ آمده: «ارباب (در مسیحیت منظور عیسی مسیح) مریم مجدلیه را از همهٔ دیگر پیروانش بیشتر دوست داشت.»
رمان رمز داوینچی نوشتهٔ دن براون نیز به این موضوع پرداخته است.
رستاخیز عیسی

قدیمی‌ترین متنی که دربارهٔ رستاخیز مسیح توضیح داده است تقریباً ۲۰ سال قبل از انجیل‌های چهارگانه نوشته شده‌است، عقیده دارد که پطرس اولین کسی بوده است که عیسی پس از اعدام بر او ظاهر شده است. اما در تمام انجیل‌های چهارگانه، ازجمله انجیل پطرس گفته شده است که مریم مجدلیه به‌تنهایی یا با زنان دیگری، اولین کسی بود که مقبرهٔ خالی عیسی را کشف کرد و عیسی بر او ظاهر شد، اگرچه انجیل‌ها در بیان جزئیات آن اختلاف نظر دارند.
آثار

بسیاری از آثار منسوب به مریم مجدلیه در کلیساهای کاتولیک فرانسه نگهداری می‌شود، به‌خصوص در کلیسای Saint-Maximin-la-Sainte-Baume که جمجمهٔ مریم مجدلیه در آنجا وجود دارد. مورد دیگر پوست پیشانی او است که گفته می‌شود جایی است که عیسی پس از ظاهر شدن به مریم مجدلیه در باغ آن را لمس کرده است. در این کلیسا استخوان درشت نی مریم هم نگهداری می‌شود.
آثار دست چپ او نیز در صومعهٔ سایمونوپتریا واقع در کوه آتوس وجود دارد.
مریم مجدلیه در برابر صلیب عیسی مسیح زانو زده‌است. اثر گابریل ووگر، ۱۸۶۸ میلادی
گروه زنانی که مقبره خالی مسیح را کشف کردند. در این نقاشی مریم مجدلیه آن زنی است که لباس قرمز بر تن دارد.اثر پیتر پاول روبنس.1640 میلادی
مگومی هیروسه

| مگومی هیروسه | مگومی هیروسه |
| --- | --- |
広瀬 めぐみ: 広瀬 めぐみ
Member of the مجلس مشاوران: Member of the مجلس مشاوران
دوره مسئولیت ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۲ – ۱۵ اوت ۲۰۲۴: دوره مسئولیت ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۲ – ۱۵ اوت ۲۰۲۴
پس از: ایجی کیدوگوچی
حوزه انتخاباتی: Iwate
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۷ ژوئن ۱۹۶۶ ‏(۵۸ سال) موریوکا، ایواته
ملیت: ژاپن
حزب سیاسی: حزب لیبرال دموکرات (Shikōkai)
محل تحصیل: دانشگاه سوفیا
پیشه: سیاستمدار، وکیل
مگومی هیروسه (به ژاپنی: 広瀬 めぐみ, Hirose Megumi)؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۶۶، سیاستمدار و وکیل اهل ژاپن است که از سال ۲۰۲۲ در مجلس مشاوران برای استان ایواته خدمت کرده است. او عضو حزب لیبرال دموکرات (ژاپن) است. او اولین عضو LDP است که از زمانی که موتو شینا در سال ۱۹۹۳ حزب را ترک کرد، به نمایندگی از ایواته به عنوان یک عضو شورا درآمد.
جین هولیک

| جین هَولیک | جین هَولیک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ مارس ۱۸۹۴ اینید، اکلاهما
درگذشت: ۱۱ مهٔ ۱۹۵۹ (۶۵ سال) هالیوود، لس‌آنجلس، کالیفرنیا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه: تدوین‌گر فیلم
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۸–۱۹۵۸
جین هَولیک (انگلیسی: Gene Havlick؛ ۱۶ مارس ۱۸۹۴ – ۱۱ مهٔ ۱۹۵۹) تدوین‌گر آمریکایی بود.
جوایز و افتخارات

او سه بار نامزد جایزه اسکار شد که برنده یک جایزه شد.
جایزه اسکار بهترین تدوین فیلم بخاطر فیلم افق گمشده (۱۹۳۷)
نامزد جایزه اسکار بهترین تدوین فیلم بخاطر فیلم نمی‌توانی این را با خودت ببری (۱۹۳۸)
نامزد جایزه اسکار بهترین تدوین فیلم بخاطر فیلم آقای اسمیت به واشنگتن می‌رود (۱۹۳۹)
بخشی از فیلم‌شناسی

یک عاشقانه سلطنتی (۱۹۳۰)
خانمی برای یک روز (۱۹۳۳)
در یک شب اتفاق افتاد (۱۹۳۴)
توئنتی‌اث سنچری (۱۹۳۴)
آقای دیدز به شهر می‌رود (۱۹۳۶)
افق گمشده (۱۹۳۷)
نمی‌توانی این را با خودت ببری (۱۹۳۸)
بلاندی (فیلم ۱۹۳۸) (۱۹۳۸)
آقای اسمیت به واشینگتن می‌رود (۱۹۳۹)
منشی همه‌کاره او (۱۹۴۰)
او همه جواب‌ها را می‌دانست (۱۹۴۱)
ازجان‌گذشتگان (فیلم ۱۹۴۳) (۱۹۴۳)
ناوشکن (فیلم ۱۹۴۳) (۱۹۴۳)
روزی روزگاری (فیلم ۱۹۴۴) (۱۹۴۴)
ناوبری کور (فیلم) (۱۹۴۷)
سانتا فه (فیلم) (۱۹۵۱)
سواره‌نظام هفتم (فیلم) (۱۹۵۶)
تیپ ۲۸۱ زرهی بیستون

| تیپ ۲۸۱ زرهی بیستون | تیپ ۲۸۱ زرهی بیستون |
| --- | --- |
کشور:  ایران
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
رسته: ارتش جمهوری اسلامی ایران
گونه: زرهی
نقش: یگان رزمی
اندازه: تیپ
بخشی از: نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران لشکر ۸۱ زرهی کرمانشاه
پادگان/ستاد: بیستون، استان کرمانشاه
پشتیبان: قرارگاه منطقه‌ای غرب نزاجا
نبردها: جنگ ایران و عراق
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده: سرهنگ غلامرضا اسماعیل‌زاده
جانشین فرمانده: سرهنگ علی‌اصغر امیری
فرماندهان برجسته: جواد ملایی حسین سبزی
تیپ ۲۸۱ زرهی بیستون از تیپ‌های زرهی نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران و زیرمجموعه لشکر ۸۱ زرهی کرمانشاه است، که پادگان و ستاد فرماندهی آن در شهر بیستون، استان کرمانشاه مستقر می‌باشد. تیپ ۲۸۱ زرهی بیستون در خلال جنگ ایران و عراق، از یگان‌های عمل‌کننده ارتش جمهوری اسلامی ایران و تحت امر لشکر ۸۱ زرهی کرمانشاه بود. هم‌اکنون سرهنگ غلامرضا اسماعیل‌زاده فرماندهی تیپ ۲۸۱ زرهی بیستون را برعهده دارد.
باربارا هرشی

| باربارا هرشی | باربارا هرشی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ فوریهٔ ۱۹۴۸ ‏(۷۶ سال) هالیوود، لس‌آنجلس، کالیفرنیا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۵–اکنون
همسر: استیون داگلاس (۱۹۹۲–۱۹۹۳؛ طلاق)
شریک زندگی: دیوید کارادین (۱۹۶۹ تا ۱۹۷۵)نوین اندروز (۱۹۹۹ تا ۲۰۰۹)
فرزندان: ۱
باربارا هرشی (انگلیسی: Barbara Hershey؛ زاده ۵ فوریهٔ ۱۹۴۸) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
فیلم‌شناسی

۱۱:۱۴
قوی سیاه
آخرین وسوسه مسیح
هوزیرها
هانا و خواهرانش
نعش‌کش
تقسیم وراث
آهنگ در فردا
باکس‌کار برتا
مردان حلبی
چشم عمومی
بی‌فرزند
جیمز آرنس

| جیمز آرنس | جیمز آرنس |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: جیمز کینگ آرنس
زادهٔ: ۲۶ مهٔ ۱۹۲۳ مینیاپولیس، مینه‌سوتا، آمریکا
درگذشت: ۳ ژوئن ۲۰۱۱ (۸۸ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، آمریکا
آرامگاه: آرامگاه فارست لان مموریال پارک (گلندیل)
تحصیلات: دبیرستان واشبرن مینیاپولیس دبیرستان وست مینیاپولیس
محل تحصیل: کالج بلویت
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۴
تلویزیون: مجموعهٔ تلویزیونی دود اسلحه مجموعهٔ تلویزیونی  چگونه غرب پیروز شد
همسر(ها): ویرجینیا چپمن (۱۹۴۸–۱۹۶۰؛ جدا شدند) جنت سرتیز (۱۹۷۸–۲۰۱۱؛ تا زمان مرگ)
فرزندان: رالف، کرگ (درگذشته)، جیم، جنی لی (درگذشته)
خویشاوندان: پیتر گریوز (برادر؛ درگذشته)
پیشینه نظامی: پیشینه نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
شاخه نظامی:  نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت: ۱۹۴۳–۱۹۴۵
درجه:  سرجوخه
یگان:  پیاده‌نظام هفتم، گردان دوم  لشکر ۳ پیاده‌نظام
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی دوم نبرد آنزیو 
نشان‌ها:   نشان ستاره برنز   پرپل هارت 
 :  
جیمز آرنس (انگلیسی: James Arness؛ ۲۶ مه ۱۹۲۳ – ۳ ژوئن ۲۰۱۱) هنرپیشه و نظامی اهل آمریکا بود.
وی برادر بزرگ هنرپیشه آمریکایی پیتر گریوز بود و بابت شجاعتش در جنگ، برندهٔ نشانِ پرپل هارت شد.
در پنجاهمین سالگرد تلویزیون در آمریکا، در سال ۱۹۸۹ میلادی، مجلهٔ پیپل ۲۵ ستارهٔ تلویزیونی در تمام اعصار را برگزید که جیمز آرنس در این فهرست، نفر ششم بود.
در سال ۱۹۹۶ میلادی، مجلهٔ «تی‌وی گاید» او را در ردهٔ بیستم از ۵۰ ستارهٔ بزرگ تلویزیون در تمام دوران قرار داد.
وی بخاطر مشارکت‌هایش در صنعت تلویزیون، ۱ ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دارد. نام او در «تالار مشاهیر بازیگران وسترن» در «موزه ملی میراث وسترن و کابوی» واقع در اکلاهما سیتی هم وارد شده‌است. همچنین در سال ۲۰۰۶ میلادی، نامش در «پیاده‌روی ستارگان وسترن» در سانتا کلاریتا، کالیفرنیا قرار گرفت و مصاحبه‌ای نیز در همین‌باره انجام داد.
جیمز آرنس، ۳ مرتبه هم نامزد دریافت «جایزه امی» بوده‌است.
مرگ

آرنس  به دلایل طبیعی  در خانه خود در برنت وود در لس آنجلس درگذشت.
گزیدهٔ آثار > سینمایی

نخستین بانوی فروشنده دوره‌گرد (۱۹۵۶)
هوندو (۱۹۵۳)
چیزی از دنیای دیگر (۱۹۵۱)
میدان جنگ (۱۹۴۹)
دختر کشاورز (۱۹۴۷)
گزیدهٔ آثار > تلویزیونی

دود اسلحه (۱۹۷۵–۱۹۵۵)
دیناچال

| دیناچال ديناچال | دیناچال ديناچال |
| --- | --- |
village: village
دیناچال: دیناچال
مختصات: ۳۷°۳۴′۴۸″ شمالی ۴۹°۰۱′۲۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۵۸۰۰۰°شمالی ۴۹٫۰۲۴۷۲°شرقی﻿ / 37.58000; 49.02472: مختصات: ۳۷°۳۴′۴۸″ شمالی ۴۹°۰۱′۲۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۵۸۰۰۰°شمالی ۴۹٫۰۲۴۷۲°شرقی﻿ / 37.58000; 49.02472
کشور:  ایران
استان‌های ایران: استان گیلان
شهرستان‌های ایران: شهرستان رضوانشهر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش پره‌سر
دهستان: دهستان دیناچال
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۲٬۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
دهستان دیناچال از مناطق تالش که در بخش پره‌سر در شهرستان رضوان‌شهر واقع شده است .
این دهستان در حد فاصل دریای خزر و ارتفاعات تالش قرار گرفته‌است. همچنین رودخانه‌ای در طول این دهستان جاریست که از کوههای تالش سرچشمه گرفته و سرانجام پس از طی مسیری نسبتاً طولانی و عبور از پیچ و خمهای بسیار به دریا می‌ریزد.
همچنین بنایی تاریخی در محوطه‌ای به نام اسپیه‌مزگت (مسجد سفید) قرار دارد که در بین مردم به مسجد عبداللهی معروف است اما پس از انجام تحقیقات باستان‌شناسی مشخص شده که قدمت این بنا به پیش از اسلام باز می‌گردد[نیازمند منبع] و در واقع به عنوان آتشکده مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است.البته این بنا نیز در اثر بی توجهی در معرض نابودی قرار می‌گرفته‌است.
این دهستان شامل شماری روستاست که بعضی از آنها عبارت‌اند از: خالیار-چران بالا-چران پایین-صفرمحله-کیشه خاله-بیگ‌محله-کلاب-صیقل‌سرا-سنگده و...
مردم این منطقه تالش هستند و به زبان تالشی تکلم می‌کنند و به برنجکاری و ماهیگیری می‌پردازند.
این دهستان جز زیبا ترین دهستان های آسیاست که بسیاری از مردم آرزو دارند در انجا زندگی و ادامه حیات خود را بگذرانند.
| ن ب وبخش پره‌سر | ن ب وبخش پره‌سر |
| --- | --- |
بخش پره سر:  دهستان ساحلی دیناچال  دهستان ییلاقی ارده  شهرستان رضوانشهر 
روستاها:  ارده  آق مسجد  برین  رودکنار  خلخالیان  سنگده  نوده  سندیکه  دیانسر  خجه دره  دکان بیجاری  صیقل سرا  بره سرا  ابویار  کیش خاله  حوریان  الکام  نوکنده  سندیان  جلدبرداشت  میانرود  دشت دامان  سیفه دشت  زندانه  روشنده  بارگام  لوسه  کوره رودبار  رزدارستان  سرداربن  وسکه  لتوم  گیل یار  کهنه که  دشتانسر  تت بالو  ویسادار  کهنه کلان  چروده  چران  جنبه سرا  کلاب  سیمبری خاله  کوهستان  پیلمبرا  سیاه لرز  دیناچال  اردجان 
آثار تاریخی:  محوطه سنگده  محوطه قلعه دشت دامان  محوطه مینه رود  محوطه چارن خوار  محوطه کفسه چال  گورستان اجل نوده  گورستان اسلامی می‌شیه  گورستان پیرپیلا  محوطه جیرکنده  محوطه کون دول  محوطه اسبون بیل  محوطه و گورستان گوریه  محوطه و گورستان سورن تک  گورستان کوله ژیه  گورستان پرن پرن وسکه  گورستان میان رود  گورستان بورمی ژیه  گورستان تربه کوله میانرود  گورستان جورده  گورستان جیر پشته  گورستان جیرخوار  گورستان جیره پشته  گورستان ملال زمین  ایسپیه مزگت  تپه راست ژیه  محوطه قلعه کوله  محوطه وسکه  محوطه پیرژیه الف نه پشت  محوطه عبداللهی رینه  تپه زندان خل  محوطه الف نه بن  محوطه ماف محله  محوطه گان بند 
دیدنی‌ها:  سلطان برزكوه  آبشار ویسادار  ایسپیه مزگت  ییلاقات پره سر  مسابقات اسب دوانی  پارک جنگلی دکتر درستکار  سواحل دریا  بازار هفتگی 
مشاهیر:  فرامرز دولتی اردجانی  محرم رضایتی کیشه خاله  میرزا فرهاد شهنازی  سید محمود شرفی وسکه  سید عبدالقادر حسینی وسکه  فرهاد بختیاری  ابراهیم خادمی ارده  شهرام نوائی ارده 
جستارهای وابسته:  گیلان  زبان گیلکی  زبان تالشی 
 درگاه:تالش ۰  درگاه:گیلان:  درگاه:تالش ۰  درگاه:گیلان
نورالدین طباطبایی‌نژاد

نورالدین طباطبایی‌نژاد (۱۳۱۹–۱۳۶۰) روحانی، سیاستمدار عضو حزب جمهوری اسلامی و نماینده مردم اردستان در دوره نخست مجلس شورای اسلامی بود.
طباطبایی‌نژاد در سال ۱۳۱۹ در روستای «زفرقند» از توابع شهرستان اردستان به دنیا آمد پدرش معمم بوده و وی نیز برای تحصیل دروس حوزوی ابتدا نزد پدر و سپس به قم رقت و از شاگردان گلپایگانی و روح‌الله خمینی بود. او در زمان  پهلوی به دلیل مخالفت با حاکمیت وقت چندین بار دستگیر و سپس آزاد شد. طولانی‌ترین دوره بازداشت او در سال ۱۳۵۶ شروع و تا ۱۳۵۷ ادامه می‌یابد.
وی پس از انقلاب به حزب جمهوری اسلامی پیوسته و از منطقه اردستان وارد  مجلس شورای اسلامی در دوره اول می‌گردد. او در بمب‌گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی کشته می‌شود.
شبه‌ابرنواختر

نمایی از کهکشان ان‌جی‌سی ۳۱۸۴ با نشانه‌ای برای ابرنواختر دغل‌کار SN 2010dn
شبه ابرنواخترها یا اَبَرنواَختَرِ دَغَل‌کار (به انگلیسی: Supernova impostors) فوران‌هایی ستاره‌ای هستند که در ابتدا به صورت نوعی ابرنواختر ظاهر شده، امّا برخلاف ابرنواخترها، ستارگان اولیهٔ خود را نابود نمی‌کنند. در نتیجه، آنها به عنوان نواخترانی بسیار قدرتمند طبقه‌بندی می‌شوند. آن‌ها همچنین با نام‌های آنالوگهای اتا شاه‌تخته و انفجارهای بزرگ متغیرهای آبی درخشان شناخته می‌شوند.
ستارگان ابرپرجرم در اواخر عمر خود دچار انفجارهایی می‌شوند که به آنها شبه ابرنواختر می‌گویند.
میلنا ووکوتیک

| میلنا ووکوتیک | میلنا ووکوتیک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۳ آوریل ۱۹۳۸ ‏(۸۶ سال)
ملیت: ایتالیایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۱-اکنون
میلنا ووکوتیک (ایتالیایی: Milena Vukotic؛ زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۹۳۸) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به ریتا پشه، دوستان من،عشق یعنی حسادت، به نوبت، روزنگار سیاه، جذابیت پنهان بورژوازی، نامه‌هایی به ژولیت، شبح آزادی، میل مبهم هوس، نوستالژیا، عاشقان یکشنبه، زن خوب، تهاجم ۱۷۰۰، زندگی وردی، کروسان با خامه، شنبه، یکشنبه و جمعه، تعطیلات در مریخ، خون‌آشام اپرا، چشم، چشم بد، جعفری و رازیانه، چیزهایی برای ثروتمندان، یک پزشک در خانواده، بزرگ‌ترین شیادان عالم و فانتوتزی ۲۰۰۰ – شبیه‌سازی اشاره کرد.
بودن یا نبودن (فیلم ۱۳۷۷)

| بودن یا نبودن | بودن یا نبودن |
| --- | --- |
کارگردان: کیانوش عیاری
تهیه‌کننده: کیانوش عیاری  بنیاد سینمایی فارابی
نویسنده: کیانوش عیاری
بازیگران: عسل بدیعی فرهاد شریفی حسین ایل‌بیگی چکامه چمن‌ماه کتایون جهانگیری نورعلی لطفی مریم بوبانی رضا فیاضی شبنم طلوعی لوریک میناسیان
فیلم‌بردار: پرویز ملک‌زاده
تدوین‌گر: کیانوش عیاری
شرکت تولید: بنیاد سینمایی فارابی
مدت زمان: ۹۴ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
بودن یا نبودن فیلمی به کارگردانی کیانوش عیاری است. این فیلم محصول کشور ایران و تولید سال ۱۳۷۷ است.