ایمی آدامز
حرفه > نقش‌های دختر معصوم و گسترش به نقش‌های دراماتیک (۲۰۰۸–۲۰۱۲)

جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۰۸ شاهد اکران آفتاب تمیز کردن بود؛ کمدی-درامی دربارهٔ دو خواهر (با بازی آدامز و امیلی بلانت) که تجارت پاکسازی صحنهٔ جرم را راه‌اندازی می‌کنند. آدامز مجذوب ایدهٔ بازی در نقش شخصی شد که مدام سعی می‌کند خودش را بهتر کند. میک لاسال از سان فرانسیسکو کرونیکل آدامز را «جادویی» دانست و افزود که او «پرتره‌ای از ولع خشمناکی را تحت ظاهری فریبنده، همراه با عدم اعتماد به نفس ظاهری، به ما می‌دهد». در کمدی اسکروبال خانم پتیگرو برای یک روز زندگی می‌کند که داستان آن در سال ۱۹۳۹ جریان دارد، آدامز نقش اصلی بازیگر آمریکایی مشتاقی در لندن را ایفا کرد که با دایهٔ میان‌سالی (با بازی فرانسیس مک‌دورمند) سر و کار دارد. استیون هولدن از نیویورک تایمز شباهت‌هایی از او به نقشش در افسون‌شده یافت و نوشت «جادوی روی پردهٔ سینما» که او در چنین نقش‌های قابل ستایشی نشان می‌دهد «از زمان دورهٔ موفقیت جین آرتور به این شدت نبوده است».
آدامز سپس در تردید که اقتباسی از نمایش‌نامهٔ به همین نام اثر جان پاتریک شنلی بود، بازی کرد. این فیلم داستان رئیس مدرسهٔ کاتولیک (با بازی مریل استریپ) را روایت می‌کند که کشیشی با بازی فیلیپ سیمور هافمن را به پدوفیلی متهم می‌کند؛ او نقش راهبهٔ بی‌گناه را ایفا کرد که گرفتار این کشمکش شده است. شنلی برای این نقش در ابتدا به‌دنبال ناتالی پورتمن بود اما پس از یافتن شخصیت معصوم و در عین حال باهوش مشابهٔ شخصیت اینگرید برگمن، آن را به آدامز پیشنهاد داد. آدامز با توانایی شخصیت خود در یافتن بهترین‌ها در میان مردم همذات‌پنداری کرد و همکاری با استریپ و هافمن را نوعی «کلاس پیشرفته» در بازیگری توصیف کرد. امی بیانکولی از هیوستون کرونیکل نوشت که آدامز «با دلسوزی پریشان می‌درخشد» و ان هورنادی عقیده داشت که او بی‌گناهی نقشش را به‌طور دقیق از خود نشان می‌دهد. او برای این نقش نامزد دریافت جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتا در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
همانند جون‌باگ و افسون‌شده، نقش‌های آدامز در سه اکران سال ۲۰۰۸ نقش‌های دختر معصوم بودند—یعنی زنانی بی‌گناه با شخصیتی مسرور. هنگامی که از او در مورد بازی در چنین نقش‌های شبیه به هم پرسیده شد، آدامز گفت که شخصیت‌هایی را عهده‌دار می‌شود که شاد هستند و با حسی از امیدشان همذات‌پنداری می‌کند. آدامز بر این باور بود که این شخصیت‌ها علی‌رغم شباهت‌های مشخصی که در خلق و خوی‌شان دارند، بسیار متمایز از یکدیگر بودند. او گفت، «ساده‌لوحی حماقت نیست، و افراد معصوم اغلب بسیار پیچیده هستند.»
فیلم ماجراجویی و فانتزی سال ۲۰۰۹، شب در موزه: نبرد اسمیتسونین با بازی بن استیلر شامل حضور آدامز در نقش هوانورد آملیا ارهارت بود. این نخستین فیلمی بود که درون موزه ملی هوافضای اسمیتسونین در واشینگتن فیلم‌برداری شد. کارگردان شاون لوی گفت که این نقش به آدامز اجازه داد تا طیف بازیگری خود را به نمایش بگذارد. آدامز معتقد بود این اولین باری است که به او اجازه داده شد شخصیتی مورد اعتماد را روی پردهٔ سینما ایفا کند. با وجود نقدهای ضد و نقیض فیلم، نقش‌آفرینی آدامز مورد تحسین قرار گرفت. مایکل فیلیپس از شیکاگو تریبون که حضور او را «درخشان» نامید، نوشت این فیلم «هر زمان که ایمی آدامز پدیدار می‌شود، به‌طور اساسی بهبود می‌یابد». در همان سال، آدامز در کمدی-درام جولی و جولیا نقش جولی پاول، منشی دولتی ناراضی را بازی کرد که تصمیم می‌گیرد در مورد دستور العمل‌های کتاب آشپزی جولیا چایلد به‌نام تسلط بر هنر آشپزی فرانسوی وبلاگ بنویسد؛ در خط داستانی مشابه، مریل استریپ چایلد را به تصویر می‌کشد. او به‌منظور آماده‌سازی برای این نقش در مؤسسهٔ آموزش آشپزی ثبت نام کرد. کری ریکی از فیلادلفیا اینکوایرر عقیده داشت که این فیلم «به خوش‌طعمی آشپزی فرانسوی» است و آدامز را «در جذاب‌ترین» حالت خود دانست. هر دو فیلم شب در موزه و جولی و جولیا با موفقیت‌های تجاری همراه بودند و فیلم اول بیش از ۴۰۰ میلیون دلار فروش داشت.
آدامز دههٔ جدید را با نقش اصلی در مقابل متیو گود در کمدی رمانتیک سال کبیسه (۲۰۱۰) آغاز کرد که منتقد ریچارد روپر عقیده داشت این فیلم با حضور آدامز از «وضعیت واقعاً وحشتناک» نجات یافته است. اکران بعدی او در این سال درام مشت‌زن بود که با استقال بسیار بهتری روبه‌برو شد. این فیلم به کارگردانی دیوید او. راسل، داستان برادران ناتنی بوکسور میکی وارد و دیکی اکلوند (با بازی مارک والبرگ و کریستین بیل) را روایت می‌کند؛ ملیسا لیو نقش مادرشان و آدامز نقش دوست دختر پرخاشگر وارد، یعنی خدمتکاری به‌نام شارلین فلمینگ را ایفا کرد. در حالی که راسل شخصیت او را یک «سلیطهٔ خشنِ سکسی» توصیف می‌کرد، او آدامز را برای بازی در چنین نقش متفاوتی برگزید تا از وجههٔ دختر همسایه‌ای او متمایز باشد. این نقش، تغییر سبک قابل توجهی برای آدامز بود و او بنا به اصرار راسل برای یافتن قدرت شخصیتش در سکون به چالش کشیده شد. او از سوی مربی شیلا کلی عضو کلاس رقص شکم شد تا اروتیسیزم شخصیت خود را پیدا کند. جو مورگنسترن از وال‌استریت جورنال در توصیف آدامز گفت به اندازهٔ «اثیری و دل‌پذیری» او در افسون‌زده «سخت، لطیف، زیرک و بامزه» بود. او برای این نقش نامزد دریافت جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتا در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد که دو جایزهٔ اول را ملیسا لیو کسب کرد. او ابراز تمایل کرد که در آینده نقش‌های دراماتیک‌تری بازی کند.
موزیکال دیزنی، یعنی ماپت‌ها (۲۰۱۱) با بازی عروسک نمایشی به همین نام شامل حضور آدامز و جیسون سیگل در نقش‌های لایو-اکشن می‌شد. او هفت ترانه برای موسیقی متن این فیلم خواند. لیزا شوارتزبام از انترتینمنت ویکلی اشاره داشت که این نقش نشانهٔ بازگشت آدامز به شخصیت «کمدین-دوست‌داشتنی» خود بوده است. سال بعد، آدامز پس از نوسازی و بازگشایی سالن تئاتر پابلیک تییتر، در بخشی از جشنوارهٔ شکسپیر در پارک که در تئاتر روباز دلاکورت برگزار می‌شد، شرکت کرد و در اجرای موزیکال به‌سوی جنگل اثر استیون سوندهایم، نقش همسر نانوا را به روی صحنه برد. این نخستین حضور او در تئاتر نیویورک و نخستین حضور او بعد از ۱۳ سال دوری از تئاتر بود. او اجرای یک‌ماههٔ این نمایش را پذیرفت تا «چالشی که غیرقابل حل به نظر می‌رسید را انجام دهد»، گرچه که به‌وسیلهٔ این کار آشفته و وحشت‌زده شده بود. آدامز به‌وسیلهٔ مربی آواز خصوصی برای این نقش آماده شد اما برنامه‌ریزی پروژه‌های سینمایی منجر به این شد که فقط چهار هفته تمرین کند. بن برنتلی، منتقد تئاتر نیویورک تایمز، «اجرا با صدای رسا و آواز خوب آدامز» را تحسین کرد، اما از او به‌دلیل فقدان «بی‌قراری عصبی» و نداشتن خشنودی در نقشش انتقاد کرد.
آدامز نقش «زن خشمگین» دیگری را در درام روان‌شناختی استاد (۲۰۱۲) ساختهٔ پل توماس اندرسن گرفت. او در این فیلم نقش پگی داد، همسر بی‌رحم و سوءاستفاده‌گر رهبر یک فرقه (با بازی فیلیپ سیمور هافمن) را ایفا کرد. این سومین و آخرین همکاری‌اش با هافمن بود که آدامز او را عمیقاً تحسین می‌کرد. هافمن دو سال بعد از این فیلم درگذشت. سازمانی که در این فیلم به تصویر کشیده شده از سوی روزنامه‌نگاران مبتنی بر ساینتولوژی فرض شده است؛ آدامز این مقایسه را گمراه‌کننده دانست اما از توجهی که به فیلم جلب کرد خشنود بود. اگرچه آدامز بازیگر متد نبود، او عقیده داشت که این نقش سخت او را در زندگی شخصی‌اش دچار آشفتگی کرده است. جاستین چنگ، منتقد سینما، شخصیت او را با لیدی مکبث مقایسه کرد و دونالد کلارک از آیریش تایمز او را به‌خاطر ایفای این نقش با «تهدید مختص به خود» تحسین کرد. جان پترسون از گاردین خاطرنشان کرد در صحنه‌ای که شخصیت او شوهرش را در حال انجام خودارضایی تنبیه می‌کند، یکی از مهم‌ترین سکانس‌های فیلم بود. آدامز بار دیگر نامزد دریافت جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتای نقش مکمل شد.
دومین فیلم اکران‌شدهٔ آدامز در سال ۲۰۱۲ درام ورزشی مشکلی با منحنی ساختهٔ کلینت ایستوود بود. او در آن نقش دختر پیشاهنگ بیسبال (ایستوود) را ایفا کرد که با پدرش قطع رابطه کرده است. آدامز شخصیت «گرم و بخشنده» ایستوود را تحسین کرد و از این همکاری راضی بود. او از سوی یک مربی بیسبال با آموختن روش‌های گرفتن توپ و پرتاب توپ برای این نقش آماده شد. این فیلم نقدهای مختلفی دریافت کرد و راجر ایبرت اشاره داشت که آدامز چطور نقشی استاندارد را به‌نظر ارزشمند کرده است. او در همین سال نقش کوتاهی از یک معتاد به مواد مخدر را در درام در جاده با حضور گروه بازیگران و ساخته‌شده بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ جک کرواک ایفا کرد.