stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مالیات
انواع > هزینه و اثر

دولتها ممکن است بر هزینه‌های استفاده، عوارض یا انواع دیگر ارزیابی‌ها در تبادل کالاها، خدمات یا استفاده از املاک خاص را مشمول مالیات کنند. اینها معمولاً تا زمانی که به عنوان پرداخت سود مستقیم برای شخص پرداخت کننده، مشمول مالیات نشوند، مالیات محسوب نمی‌شوند. این هزینه‌ها شامل موارد زیر است:
عوارض: هزینه ای که برای مسافرت از طریق جاده، پل، تونل، کانال، آبراه یا سایر امکانات حمل و نقل هزینه می‌شود. در گذشته از عوارض برای پرداخت هزینه‌های پروژه‌های عمومی راه و تونل استفاده می‌گردید. آنها همچنین در ارتباطات حمل و نقل خصوصی ساخته شده استفاده می‌شدند. شاید عوارض باید یک هزینه ثابت باشد و احتمالاً برای نوع وسیله نقلیه یا مسافت در مسیرهای طولانی یکسان است. هزینه‌های استفاده، مانند هزینه‌هایی که برای استفاده از پارک‌ها یا سایر امکانات دولتی باید پرداخت شود. حق‌الزحمه تعیین شده توسط سازمان‌های دولتی برای تعیین در موقعیت‌های خاص.
برخی از محققان به برخی از اثرات اقتصادی تحت عنوان مالیات نام می‌برند هرچند که آنها مالیاتی نیستند که توسط دولت اعمال شود. این موارد شامل:
مالیات تورم: ضرر اقتصادی که دارندگان پول نقدی و معادل نقدی آن در یک واحد پولی به دلیل اثرات سیاست پولی انبساطی متحمل شده‌اند
سرکوب مالی: سیاست‌های دولت از قبیل سرپوش‌های نرخ بهره در بدهی دولت، مقررات مالی مانند الزامات ذخیره و کنترل سرمایه و موانع ورود به بازارهایی که دولت صاحب آن است یا کسب و کارها را در آن  کنترل می‌کند.
تاریخچه

اولین سیستم مالیاتی شناخته شده در مصر باستان در حدود ۳۰۰۰–۲۸۰۰ سال قبل از میلاد مسیح در اولین سلسله پادشاهی قدیمی مصر بود. اولین و گسترده‌ترین شکل مالیات، کوروی (corvee) و تیث (tithe) بود. پرداخت کوروی توسط دهقانان بسیار فقیر که قادر به پرداخت سایر اشکال مالیات نبودند به دولت اجباری شد (کار در مصر باستان مترادف مالیات است). سوابق مربوط به آن زمان نشان می‌دهد که فرعون یک مسافرت دوسالانه از کشور پادشاهی را انجام می‌دهد و تیث‌ها را از مردم جمع می‌کند. سوابق دیگر رسیدهای غله بر روی تکه‌های آهک و پاپیروس است. مالیات اولیه در کتاب مقدس بایبل نیز شرح داده شده‌است. در پیدایش (فصل ۴۷، آیه ۲۴ - نسخه جدید بین‌المللی) آمده‌است: "اما وقتی محصول رسید، یک پنجم آن را به فرعون بدهید. چهار پنجم دیگر را می‌توانید برای بذر مزارع و به عنوان غذا برای خود و خانواده و فرزندانتان نگه دارید ". یوسف به مردم مصر می‌گفت که چگونه محصول خود را تقسیم کرده و بخشی را به فرعون دهند. یک سهم (۲۰٪) از محصول مالیات بود (در این مورد، مالیات ویژه بود و نه مالیات عادی زیرا برای مقابله با قحطی پیش‌بینی شده جمع می‌شد). غله جمع‌آوری شده، بازگردانده شده و به‌طور مساوی با مردم مصر تقسیم می‌شد و با ملل اطراف معامله می‌گشت تا مصر را نجات داده و بالا برد.
در امپراتوری پارسی، یک سیستم مالیاتی تنظیم شده و پایدار توسط داریوش اول در سال ۵۰۰ قبل از میلاد معرفی شد؛ سیستم مالیات فارسی متناسب با هر ساتراپی (منطقه ای که توسط یک ساتراپ یا والی استان اداره می‌شد) تنظیم شده‌است. در زمان‌های مختلف، بین ۲۰ تا ۳۰ ساتراپی در امپراتوری وجود داشت و هرکدام با توجه به بهره‌وری فرضی آن ارزیابی می‌شدند. این وظیفه ساتراپ بود که مبلغ کافی را جمع‌آوری کرده و پس از کسر هزینه‌های خود (هزینه‌ها و قدرت تصمیم‌گیری در مورد این که دقیقاً چگونه و از چه کسانی برای جمع‌آوری پول در استان استفاده کند، فرصت جمع‌آوری پول را به حداکثر می‌رساند) آن را به خزانه بفرستد. مقادیر مورد نیاز از استانهای مختلف تصویری واضح از پتانسیل اقتصادی آنها را نشان می‌دهد. به عنوان مثال، بابل به عنوان بیشترین مقدار مالیات و مخلوط شگفت‌آور کالاها ارزیابی شد؛ 1000 talent نقره و چهار ماه تأمین مواد غذایی برای ارتش. هندوستان، استانی که برای طلا و جواهرات خود افسانه شده، قرار بود طلای مساوی با مقدار بسیار زیاد talent4660 نقره را تأمین کند. مصر به دلیل ثروت محصولات زراعی خود شناخته شده بود. قرار بود مصر انبار غله امپراتوری پارس (و بعداً، امپراتوری روم) باشد و علاوه بر 700 talent نقره، باید ۱۲۰۰۰۰ پیمانه غله نیز تهیه کند. این مالیات منحصراً بر مبنای اراضی، ظرفیت تولیدی و میزان باج به ساتراپی‌ها تعلق می‌گرفت.
Rosetta Stone، امتیاز مالیاتی توسط بطلمیوی پنجم در سال ۱۹۶ پیش از میلاد صادر شده و به سه زبان نوشته شده‌است «منجر به معروف‌ترین رمزگشایی در تاریخ شد - شکستن سلسله مراتب».
حاکمان اسلامی قانون زکات (مالیات بر مسلمانان) و جزیه (مالیات سرشماری بر افراد غیر مسلمانان سرزمین‌های فتح شده) اجرا کردند. در هند این عمل از قرن یازدهم آغاز شد.
بانو گادایوا که اغلب از او با عنوان بانو گادایوا یاد می‌شود، بانوی نجیب‌زادهٔ آنگلوساکسون بود، در حالی که تنها موهایش او را پوشانیده بود سوار بر اسب از خیابان‌های کاونتری گذر کرد تا تخفیفی در مبالغ ظالمانهٔ مالیاتی که همسرش از مستأجران خود از اهالی کاونتری مطالبه می‌کرد دریافت کند.
تاریخچه > روندها

سوابق بی شماری از جمع‌آوری مالیات‌های دولت در اروپا از حداقل قرن ۱۷ام هنوز هم امروز موجود است. اما سطح مالیات به سختی قابل مقایسه با اندازه و گردش اقتصاد است زیرا مقدار تولید به آسانی در دسترس نیست. مخارج دولت و درآمد در فرانسه در طول قرن ۱۷ از حدود ۲۴٫۳۰ میلیون لیر در ۱۶۰۰–۱۰ به حدود ۱۲۶٫۸۶ میلیون لیر در سال ۱۶۵۰–۱۶۵۹ و به حدود ۱۱۷٫۹۹ میلیون لیر در ۱۷۰۰–۱۷۱۰ رسید. در آن زمان بدهی دولت به ۱٫۶ میلیارد لیر رسیده بود. در سال ۱۷۸۰–۱۷۸۹، به ۴۲۱٫۵۰ میلیون لیر رسید. [۳۵] مالیات به عنوان درصد تولید کالاهای نهایی ممکن است در طول قرن ۱۷ در مکانهایی مانند فرانسه، هلند و اسکاندیناوی به ۱۵–۲۰٪ رسیده باشد. در سالهای پر از جنگ در هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، با گرانتر شدن جنگ، نرخ مالیات در اروپا به طرز چشمگیری افزایش یافت و دولت‌ها متمرکزتر و در جمع‌آوری مالیات مصمم شدند. این افزایش در انگلیس بیشترین حد بود، پیتر ماتیاس و پاتریک اوبراین دریافتند که بار مالیاتی طی این مدت ۸۵ درصد افزایش یافته‌است. یک مطالعه دیگر این تعداد را تأیید کرد که نشان می‌دهد درآمد سرانه مالیات در طول قرن هجدهم تقریباً شش برابر شده‌است اما رشد مداوم اقتصادی باعث شد که بار واقعی مالیات افراد قبل از انقلاب صنعتی دو برابر شود. نرخ مالیات مؤثر در انگلیس نسبت به سالهای قبل از انقلاب فرانسه بالاتر بود، دو برابر در مقایسه درآمد سرانه، اما بیشتر آنها در حوزه تجارت بین‌المللی قرار می‌گرفت. در فرانسه مالیات‌ها پایین‌تر بودند اما این بار بیشتر مربوط به مالکان زمین، افراد و تجارت داخلی بود و بنابراین نارضایتی بیشتری به وجود آوردند.
وضع مالیات به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۱۶ در دانمارک ۴۵٫۹٪، در فرانسه ۴۵٫۳٪، در انگلیس ۳۳٫۲٪، در ایالات متحده ۲۶٪ و در بین کلیه اعضای OECD به‌طور متوسط ۳۴٫۳٪ بود.
تاریخچه > حالت‌ها

در اقتصادهای مالی قبل از بانکداری فیات، یک شکل مهم از مالیات، seigniorage بود یعنی مالیات بر خلق پول.
اشکال دیگر منسوخ شده مالیات عبارتند از:
Scutage، که در عوض خدمت سربازی پرداخت می‌شود. به بیان دقیق، یک تعهد غیر مالیاتی است و نه یک مالیات اما در عمل به عنوان یک مالیات عمل می‌کند.
Tallage، مالیات بر وابستگان فئودالی.
Tithe، پرداختی مانند مالیات (یک دهم درآمد شخصی یا تولید محصولات کشاورزی) که به کلیسا پرداخت می‌شود (و بنابراین از نظر فنی دقیق، مالیات بسیار خاصی است). این مالیات نباید با شیوه مدرن با همین نام که معمولاً داوطلبانه است اشتباه گرفته شود.
(Feudal aids)، کمک به فئودال، نوعی مالیات یا بدهی است که در زمان فئودالی توسط رعیت به ارباب خود پرداخت می‌شد.
Danegeld، مالیات بر سرزمین قرون وسطایی که در ابتدا برای جبران حمله به دانمارک مطرح شد و بعداً برای تأمین هزینه‌های نظامی استفاده گردید.
Carucage، مالیاتی که جایگزین Danegeld در انگلیس شد.
اجاره دادن مالیات، اصل واگذاری مسئولیت جمع‌آوری درآمد مالیاتی به شهروندان یا گروه‌های خصوصی.
Socage، یک سیستم مالیاتی فئودالی است که مبتنی بر اجاره زمین است.
Burgage، یک سیستم مالیاتی فئودالی مبتنی بر اجاره زمین است.
برخی از اصولگرایان برای کاهش مصرف شیشه و سخت‌افزار وارداتی بر پنجره، در یا کابینت  مالیات وضع کردند. گنجه‌ها، قفسه‌ها ی قدیمی و کمدها برای فرار از پرداخت مالیات برای ساخت در و کابینت به کار گرفته شدند. در برخی شرایط، از مالیات همچنین برای اجرای سیاست‌های عمومی مانند هزینه تراکم (برای کاهش ترافیک جاده و ترغیب حمل و نقل عمومی) در لندن استفاده می‌شود. در روسیه تزاری، مالیات بر ریش بسته شد. امروزه یکی از پیچیده‌ترین سیستم‌های مالیاتی در سراسر جهان در آلمان است. سه چهارم منابع پژوهشی مالیاتی جهان به سیستم آلمانی اشاره دارد. [نیاز به استناد] طبق سیستم آلمان، ۱۱۸ قانون، ۱۸۵ فرم و ۹۶۰۰۰ آیین‌نامه وجود دارد و ۳٫۷ میلیارد یورو برای جمع‌آوری مالیات بر درآمد هزینه می‌شود. در ایالات متحده، IRS حدود ۱۱۷۷ فرم و دستورالعمل دارد، ۲۸٫۴۱۱۱ مگابایت کد درآمد داخلی که حاوی ۳٫۸ میلیون کلمه از ۱ فوریه ۲۰۱۰، مقررات مالیاتی متعدد در قانون آئین‌نامه فدرال، و مواد تکمیلی در بولتن درآمد داخلی می‌باشد. امروزه دولت‌ها در اقتصادهای پیشرفته تر (یعنی اروپا و آمریکای شمالی) تمایل دارند بیشتر به مالیاتهای مستقیم اعتماد کنند در حالی که اقتصادهای در حال توسعه (یعنی هند و چندین کشور آفریقایی) بیشتر به مالیاتهای غیرمستقیم اعتماد دارند.
تأثیرات اقتصادی

از نظر اقتصادی، مالیات، ثروت را از خانوارها یا شرکت‌ها به دولت منتقل می‌کند. آدام اسمیت در ثروت ملل چنین می‌نویسد:
درآمد اقتصادی افراد از سه نوع اصلی تشکیل شده‌است: اجاره، سود و دستمزد. مالیات دهندگان عادی حداقل از طریق یکی از منابع درآمدشان، مالیات خود را پرداخت می‌کنند. دولت ممکن است بخواهد که مالیاتی را به‌طور خاص به اجاره، سود یا دستمزدها بگیرد یا اینکه مالیاتی متفاوت به هر سه منبع درآمد خصوصی ببندد. با این حال، بسیاری از مالیات‌ها به ناچار از منابع و اشخاص، متفاوت از آنچه در نظر گرفته می‌شود دریافت می‌شود … مالیات خوب چند معیار اصلی را رعایت می‌کند؛ آنها متناسب با درآمد یا توانایی پرداخت افراد مشخص می‌شوند و قابل پرداخت در زمان‌های مختلف و به روش‌هایی راحت و مناسب برای مالیات دهندگان هستند .
عوارض جانبی مالیات (مانند تحریف اقتصادی) و نظریه‌هایی در مورد چگونگی بهترین روش وضع کردن مالیات موضوع مهمی در اقتصاد خرد است. تقریباً می‌توان گفت مالیات انتقال سادهٔ ثروت نیست. تئوری‌های اقتصادی مالیات به این سؤال می‌پردازد که چگونه رفاه اقتصادی را از طریق مالیات به حداکثر رساند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ که دنبال تأثیرات تخفیفات مالیات بر قشرها مختلف درآمد بود نشان داد، این کاهش مالیات برای گروه‌های کم درآمد بود که بیشترین تأثیر مثبت را بر رشد اشتغال گذاشت. کاهش مالیات برای ۱۰٪ برتر ثروتمندان تأثیر کمی داشت.
تأثیرات اقتصادی > تعلق واقعی مالیات

مقاله اصلی: وقوع مالیات
همچنین ببینید: تأثیر مالیات و یارانه بر قیمت
قانون تعیین می‌کند که مالیات از چه کسانی جمع‌آوری شود. در بسیاری از کشورها، مالیات بر شرکت‌ها (مانند مالیات شرکت‌ها یا مالیات‌های حقوق و دستمزد) را اعمال می‌کنند. اما اینکه چه کسی در نهایت مالیات را پرداخت می‌کند ("بار" مالیات) با وارد شدن مالیات به هزینه‌های تولید، توسط بازار تعیین می‌شود. نظریه اقتصادی نشان می‌دهد که تأثیرات اقتصادی مالیات لزوماً در جاهایی که به‌طور قانونی تحمیل شده، دیده نمی‌شود. به عنوان مثال، مالیات بر اشتغال پرداخت شده توسط کارفرمایان، حداقل در دراز مدت روی کارمند تأثیر خواهد گذاشت. بیشترین سهم از بار مالیاتی به کم کشش‌ترین عامل مشمول مربوط می‌شود یعنی بخشی از معامله که کم‌ترین تأثیر را از تغییر در قیمت می‌پذیرد. به عنوان مثال، مالیات بر دستمزدها در یک شهر (حداقل در طولانی مدت) بر صاحبان املاک در آن منطقه تأثیر خواهد گذاشت.
بسته به اینکه میزان عرضه و تقاضا درهر قیمت متفاوت است ("کشش" عرضه و تقاضا)، مالیات توسط فروشنده (به شکل قیمتهای پایین‌تر قبل از مالیات) یا توسط خریدار (به صورت قیمت‌های بالاتر پس از مالیات) می‌تواند نشان داده شود. اگر کشش عرضه کم باشد، بیشتر مالیات توسط تولیدکننده پرداخت می شوداما اگر میزان کشش تقاضا کم باشد، بیشتر آن توسط مشتری پرداخت می‌شود و، برعکس. اگر فروشنده یک تولیدکننده رقابت کامل باشد، بسته به کشش‌های آن، بار مالیاتی بر روی عوامل تولید توزیع می‌شود. این شامل کارگران (به صورت دستمزدهای پایین‌تر)، سرمایه گذاران سرمایه (به صورت ضرر سهامداران)، مالکان زمین (به صورت اجاره پایین)، کارآفرینان (به صورت دستمزدهای پایین‌تر) و مشتریان (به صورت قیمت‌های بالاتر) است.
برای نشان دادن این رابطه، فرض کنید که قیمت بازار یک محصول ۱٫۰۰ دلار است و مالیات ۰٫۵۰ دلار بر کالایی اعمال می‌شود که طبق قانون قرار است از فروشنده جمع‌آوری شود. اگر محصول با کشش تقاضا (زیاد) باشد، بخش بیشتری از مالیات توسط فروشنده جذب می‌شود. این امر به این دلیل است که کالاهایی که تقاضا با کشش دارند باعث کاهش زیاد تقاضا با افزایش اندک قیمت می‌شوند؛ بنابراین، برای تثبیت فروش، فروشنده بیشتر بار مالیاتی اضافی را جذب می‌کند. به عنوان مثال، ممکن است فروشنده قیمت محصول را به ۰٫۷۰ دلار کاهش دهد به طوری که پس از اضافه کردن مالیات، خریدار در مجموع ۱٫۲۰ دلار یا تنها ۰٫۲۰ دلار بیشتر از آنچه قبل از اعمال مالیات ۰٫۵۰ دلاری پرداخت می‌کرده‌است، پرداخت کند. در این مثال، خریدار ۰٫۲۰ دلار مالیات ۰٫۵۰ دلاری (به شکل قیمت پس از مالیات) و فروشنده مبلغ ۰٫۳۰ دلار باقیمانده (به صورت قیمت پایین‌تر پیش از مالیات) را پرداخت می‌کند.
تأثیرات اقتصادی > افزایش رفاه اقتصادی > مخارج دولت

هدف مالیات تأمین هزینه‌های دولت بدون ایجاد تورم است. تأمین کالاهای عمومی از جمله راه و سایر زیرساختها، مدارس، شبکه تأمین اجتماعی، مراقبت‌های بهداشتی، دفاع ملی، اجرای قانون و سیستم قضایی، موجب افزایش رفاه اقتصادی جامعه می‌شود البته تا زمانی که منافع اش بیشتر از هزینه‌های مربوطه باشد.
تأثیرات اقتصادی > افزایش رفاه اقتصادی > پیگویی

وجود مالیات می‌تواند در برخی موارد بازده اقتصادی را افزایش دهد. اگر اثر منفی خارجی با یک کالا همراه باشد، به این معنی که تأثیرات منفی آن را مصرف‌کننده احساس نمی‌کند، در این صورت بازار آزاد بیش از حد از این کالاها تجارت خواهد کرد. با پرداخت مالیات، دولت می‌تواند رفاه عمومی و همچنین افزایش نسبی درآمد را افزایش دهد.
این نوع مالیات را اقتصاددان، به افتخار آرتور پیگو، مالیات پیگویی (پیگووین تکس / pigovian tax) نامیده‌اند.
از مالیات‌های احتمالی پیگویی می‌تواند تحمیل مالیات برآلاینده‌ها (مانند بنزین)، مالیات بر کالاهایی که موجب هزینه‌های مراقبت‌های بهداشت عمومی می‌شوند (مانند الکل یا دخانیات) و مربوط به کالاهای عمومی «رایگان» باشد.
تأثیرات اقتصادی > افزایش رفاه اقتصادی > کاهش نابرابری

مالیات مترقی (پیش رفته) ممکن است نابرابری اقتصادی را کاهش دهد. این اثر حتی در صورت
عدم توزیع مجدد درآمد مالیاتی رخ می‌دهد.
تأثیرات اقتصادی > کاهش رفاه اقتصادی

بیشتر مالیات‌ها (همان‌طور که در زیر مشاهده می‌کنید) عوارض جانبی دارند برای مثال با اجباری کردن کار غیرمولد (هزینه‌های انطباق) یا باایجاد تحریف در مشوق‌های اقتصادی (کاهش اضافه رفاه و انگیزه‌های فساد) باعث کاهش رفاه اقتصادی می‌شود.
تأثیرات اقتصادی > کاهش رفاه اقتصادی > هزینهٔ انطباق

اگرچه دولت‌ها باید برای فعالیت‌های مربوط به جمع‌آوری مالیات، هزینه می‌کنند اما برخی از هزینه‌ها، به ویژه برای نگهداری سوابق و پر کردن فرم‌ها، توسط شرکت‌ها و افراد انجام می‌شود. این هزینه‌ها به‌طور جمعی هزینه انطباق نامیده می‌شوند. سیستم‌های مالیاتی پیچیده‌تر هزینه‌های انطباق بالاتری دارند. این واقعیت می‌تواند به عنوان پایه ای برای استدلال‌های عملی یا اخلاقی به نفع ساده‌سازی مالیات مورد استفاده قرار گیرد (مانند Fair Tax یا One Tax و برخی از پیشنهادها مالیاتی مسطح).
تأثیرات اقتصادی > کاهش رفاه اقتصادی > هزینه‌های اضافه رفاه از دست رفته

در صورت عدم وجود آثار منفی خارجی، دریافت مالیات از بازار باعث ایجاد ای به نام "اضافه رفاه از دست رفته" می‌شود که باعث کاهش کارایی اقتصادی می‌شود. در یک بازار رقابتی قیمت یک کالای خاص اقتصادی به گونه ای تنظیم می‌شود که تمام معامله‌هایی که هم برای خریدار و هم برای فروشنده وجود دارد؛ سود داشته باشد. وضع مالیات باعث می‌شود قیمت دریافتی توسط فروشنده کمتر از هزینه برای خریدار (باتوجه به مقدار مالیات) باشد. این امر باعث می‌شود معاملات کمتری اتفاق بیفتد که باعث کاهش رفاه اقتصادی می‌شود. افراد یا بیزنس‌های درگیر نسبت به قبل از مالیات وضع بد تری دارند. بار مالیاتی و میزان هزینه اضافه رفاه از دست رفته به میزان کشش عرضه و تقاضای کالای مشمول مالیات بستگی دارد.
یشتر مالیات‌ها - از جمله مالیات بر درآمد و مالیات بر فروش - می‌توانند هزینه اضافه رفاه از دست رفته داشته باشند. تنها راه برای جلوگیری از هزینه‌های اضافه رفاه از دست رفته در اقتصادی که عموماً رقابتی است، خودداری از مالیات‌هایی که مشوق‌های اقتصادی را تغییر می‌دهند، هست. این مالیات‌ها شامل مالیات بر ارزش زمین - در اینجا مالیات بر کالایی بدون کشش عرضه قرار دارد - مالیات مستقیم مانند مالیات بر رای‌گیری -که توسط همه بزرگسالان صرف نظر از گزینه‌های آنها پرداخت می‌شود-می‌شود. همچنین به احتمال زیاد مالیات بر سود بادآورده که کاملاً غیرقابل پیش‌بینی (خلاف انتظار - درآمد موقت) است نیز می‌تواند در این دسته قرار بگیرد.
اضافه رفاه از دست رفته باعث تنظیم مالیات‌ها در تراز کردن (فرصت‌ها در) زمین بازی تجاری نمی‌شود. بنگاه‌هایی که پول بیشتری دارند در این رقابت بهتر هستند. معمول است که صنعتی شامل شرکت‌های بسیار بزرگ، مانع ورود بسیار زیادی از ورود کنندگان تازه‌وارد به بازار می‌شود. این به این علت است که هرچه شرکت بزرگتر باشد، موقعیتش برای مذاکره بهتر خواهد بود. همچنین، شرکتهای بزرگتر ممکن است بتوانند برای مدت زمان طولانی با سود کم یا حتی منفی فعالیت کنند و این گونه رقابت‌ها را کنار می‌زنند. با این حال، مالیات مترقی (پیشرفته) بر سود، می‌تواند چنین موانعی را برای ورودکنندگان جدید کاهش دهد، از این طریق می‌توان باعث افزایش رقابت بین بنگاه‌ها شد که در نهایت به نفع مصرف‌کنندگان نمام خواهد شد.
تأثیرات اقتصادی > کاهش رفاه اقتصادی > انگیزهٔ فساد

پیچیدگی قانون مالیات در اقتصادهای پیشرفته، مشوق فرارهای مالیاتی است. هر چه جزئیات سیاست‌های مالیاتی بیشتر باشد، فرصت‌های بیشتری برای جلوگیری قانونی از نپرداخت مالیات و فرار مالیاتی غیرقانونی وجود دارد. این موضوع نه تنها منجر به از دست رفتن درآمد می‌شود بلکه باعث هزینه‌های اضافی نیز می‌شود؛ به‌طور مثال، پرداختهای انجام شده برای مشاوره مالیاتی، اساساً اضافه رفاه از دست رفته دارند زیرا هیچ ثروتی به اقتصاد نمی‌افزایند. مشوق‌های فساد نیز به دلیل معاملات "پنهان" مشمول مالیات نمی‌شوند؛ مثلاً، فروش از یک شرکت به شرکت دیگر ممکن است مشمول مالیات بر فروش باشد، اما اگر همان کالاها از یک شعبه یک شرکت به شعبهٔ دیگر ارسال می‌شدند، مشمول هیچ مالیاتی قابل پرداختی نمی‌شود. برای حل این مسائل، اقتصاددانان غالباً ساختارهای ساده و شفاف مالیاتی را پیشنهاد می‌کنند که از ارائه نقاط ضعف (راه‌های گریز) جلوگیری می‌کند. به عنوان مثال، مالیات بر فروش می‌تواند با مالیات بر ارزش افزوده، جایگزین معاملات واسطه شود.
در کشورهای در حال توسعه > حقایق کلیدی

حقایق زیر توسط محققان EPS PEAKS گردآوری شده‌است:
آزادسازی تجارت منجر به کاهش مالیات تجاری و سهم آن از کل درآمد و تولید ناخالص داخلی شده‌است.
کشورهای غنی از منابع تمایل دارند که درآمد بیشتری را به عنوان سهمی از تولید ناخالص داخلی جمع‌آوری کنند، اما این روش بی‌ثبات تر است. کشورهای جنوب صحرای آفریقا که از نظر منابع اقتصادی غنی هستند، نسبت به کشورهای فقیر از منابع در جمع‌آوری مالیات صعیف تر عمل کرده‌اند، اما درآمد آن‌ها سال به سال بی‌ثبات تر شده‌است. با تقویت مدیریت درآمد، فرصت‌های عظیمی برای سرمایه‌گذاری برای توسعه و رشد وجود دارد.
کشورهای در حال توسعه بخش غیررسمی دارند که به‌طور متوسط حدود ۴۰٪، شاید در برخی موارد ۶۰٪ باشد. بسیاری از بخش‌های غیررسمی، معامله گران غیررسمی کوچک را دربردارند که ممکن است در ورود صحیحی به شبکه مالیاتی نداشته باشند، زیرا هزینه جمع‌آوری مالیات زیاد است و حداکثر درآمد قابل کسب نیز محدود است. همچنین مسئله ای برای شرکتهای غیر سازگار وجود دارد که مالیات تحمیل کردن به آنها سخت است و از مالیات خودداری می‌کنند و باید در شبکه مالیاتی قرار بگیرند.
کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته برای وضع مالیات برای افراد چند ملیتی و شهروندان بین‌المللی با چالش‌های بزرگی روبرو هستند زیرا تخمین ضرر و زیان درآمدهای مالیاتی ناشی از فرار و دوری از کشورهای در حال توسعه به علت کمبود داده و کاستی‌های روش شناختی محدود و نادقیق است، اما برخی تخمین‌ها میزان‌های قابل توجهی اند.
کشورها از مشوق‌ها برای جذب سرمایه‌گذاری استفاده می‌کنند، اما انجام این کار ممکن است باعث شود که دولت بی‌دلیل از درآمد مالیاتی بگذرد، زیرا شواهد نشان می‌دهد که سرمایه گذاران بیشتر تحت تأثیر اصول اقتصادی مانند اندازه بازار، زیرساخت‌ها و مهارت‌ها قرار می‌گیرند و فقط تا حدی کم با انگیزه‌های مالیاتی (بررسی‌های سرمایه گذاران IFC) تحت تأثیر قرار می‌گیرند. به عنوان مثال، حتی اگر دولت ارمنستان از بخش IT پشتیبانی می‌کند و فضای سرمایه‌گذاری را بهبود می‌بخشد، کوچک بودن بازار داخلی، دستمزدهای کم، تقاضای کم برای ابزارهای عامل پیشرفت بهره‌وری، محدودیت‌های مالی، نرخ غارت نرم‌افزاری بالا (کپی، توزیع، استفاده غیرقانونی) و سایر عوامل باعث روند آهسته رشد این بخش می‌شود؛ بنابراین مشوق‌های مالیاتی به آن اندازه که تصور می‌شود در توسعه بخش نقش ندارند.
در کشورهای کم درآمد هزینه‌های انطباق زیاد، روندها طولانی، پرداخت مکرر مالیات، رشوه و فساد زیاد است.
از بین همه مناطق، آفریقا بالاترین نرخ مالیات را به خود اختصاص داده‌است که میانگین آن ۵۷٫۴٪ مالیات از سود کسب و کار است، اما از سال ۲۰۰۴ تا حدودی به دلیل معرفی مالیات بر ارزش افزوده از ۷۰٪ کاهش یافته‌است و این احتمالاً می‌تواند تأثیر مفیدی در جذب سرمایه‌گذاری داشته باشد.
کشورهای شکننده به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی کمتر قادر به گسترش درآمد مالیاتی هستند و نگهداری از هر گونه ازین دستاوردها (افزایش درآمد مالیاتی) دشوارتر است (عدم ثبات) زیرا اداره امور مالیاتی فرو می‌پاشد. از آنجا که اقتصادها پس از درگیری‌ها دوباره ساخته می‌شوند، می‌تواند پیشرفت خوبی در توسعه سیستم‌های مالیاتی مؤثر وجود آید. لیبریا از ۱۰٫۶٪ تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۰۳ به ۲۱٫۳٪ در سال ۲۰۱۱ افزایش یافت. موزامبیک از ۱۰٫۵٪ تولید ناخالص داخلی در ۱۹۹۴ به حدود ۱۷٫۷٪ در سال ۲۰۱۱ افزایش یافته‌است.
در کشورهای در حال توسعه > خلاصه

مداخلات خارجی برای کمک در درآمد می‌تواند محرک درآمد برای رشد، بهبود طرح سیستم مالیاتی و اثربخشی اداری و تقویت حاکمیت و انطباق باشد.
نویسنده راهنمای مباحث اقتصادی دریافت که بهترین مدل‌های کمک به درآمد به شرایط کشور بستگی دارد، اما باید هماهنگ با منافع دولت و تسهیل برنامه‌ریزی و اجرای مؤثر فعالیت‌ها تحت یک اصلاح مالیاتی مبتنی بر شواهد باشد. سرانجام، وی دریافت که مشخص کردن زمینه‌هایی برای اصلاحات بیشتر، نیاز به ارزیابی تشخیصی ویژهٔ کشور دارد. حوزه‌های وسیعی برای کشورهای در حال توسعه در سطح بین‌المللی مشخص شده‌است (به عنوان مثال صندوق بین‌المللی پول)که شامل، مالیات بر دارایی برای درآمدهای محلی، تقویت مدیریت هزینه‌ها و مالیات مؤثر در صنایع استخراجی و چند ملیتی است.
دیدگاه‌ها در خصوص مالیات

همچنین ببینید: قرارداد اجتماعی
دیدگاه‌ها در خصوص مالیات > مخالفان

مقالهٔ اصلی: مالیات به مثابه دزدی
مقالات اصلی: نافرمانی مالیاتی و مالیات به عنوان دزدی
از آنجاییکه پرداخت مالیات اجباریست و توسط نظامات حقوقی اعمال می‌شود برخی فلاسفه سیاست مالیات بستن را چون دزدی (یا برده داری یا نقض حقوق مالکیت)، یا استبداد می‌دانند و دولت را به جمع‌آوری مالیات از راه زور و ابزارهای اجباری متهم می‌کنند. اراده گرایان، آنارشیستهای فردگرا، آبجکتیویست‌ها، آنارکو-کاپیتالیستها و لیبرترینها مالیات بستن را بمثابه تجاوز دولتی می‌دانند (اصل عدم تجاوز را ببینید). این دیدگاه که دموکراسی به مالیات بستن مشروعیت می‌بخشد را آنانی که هر نوع دولت از جمله قوانین برگزیده به‌طور دمکراتیک اساساً تجاوزکارانه‌اند را رد می‌کنند. بنا بر لودویگ فن میزس، «جامعه در کل» بنا بر فردیت روشی، نباید چنین تصمیماتی بگیرد. مخالفین لیبرترین مالیات بستن مدعیند حفاظت دولتی، نظیر پلیس و نیروهای دفاعی را می‌توان با جایگزینهای بازار از قبیل سازمانهای دفاعی خصوصی، سازمانهای حل اختلاف یا مشارکتهای داوطلبانه جایگزین کرد. والتر ای. ویلیمز استاد اقتصاد دانشگاه جورج میسن گفته «برنامه‌های باز توزیع درآمد دولتی همان نتیجهٔ دزدی را به بار می‌آورند. در واقع آن همانیست که یک دزد می‌کند؛ او درآمد را بازتوزیع می‌کند. تفاوت بین دولت و دزد بیشتر مسئله قانونی بودن است.»
دیدگاه‌ها در خصوص مالیات > حمایت

مقاله اصلی: قرارداد اجتماعی
هر مالیات برای شخصی که آن را می‌پردازد، نشانی است از آزادی، نه برده داری. - آدام اسمیت (۱۷۷۶)، ثروت ملل
طبق اکثر فلسفه‌های سیاسی، مالیات‌ها توجیه می‌شوند، زیرا آنها فعالیت‌های لازم و سودمندی را برای جامعه تأمین مالی می‌کنند. علاوه بر این، مالیات مترقی می‌تواند برای کاهش نابرابری اقتصادی در جامعه استفاده شود. مطابق این دیدگاه، مالیات در کشورها و ملل مدرن به نفع اکثر مردم و توسعه اجتماعی است. یک نمایشی مشترک از این دیدگاه را، با بیان جملات مختلف الیور وندل هولمز جونیور، مانند "مالیات‌ها قیمت تمدن است" می‌توان دید.
همچنین می‌توان استدلال کرد که یک دموکراسی جامعه به‌طور کلی تصمیم می‌گیرد که چگونه سیستم مالیاتی باید ساماندهی شود. شعار "بدون مالیات بدون نمایندگی" ("No taxation without representation") انقلاب آمریکا دلالت بر این دیدگاه دارد. برای محافظه کاران سنتی، پرداخت مالیات به عنوان بخشی از تعهدات عمومی شهروندان مبنی بر پیروی از قانون و حمایت از نهادهای مستقر توجیه می‌شود. موضع محافظه کاران شاید در مشهورترین رساله اداری امور مالی دولتی دیده شود، "مالیات قدیمی مالیات خوبی است". محافظه کاران از "پیش فرض اساسی محافظه کارانه" حمایت می‌کنند که هیچ‌کس نباید از پرداخت هزینه‌های دولت معذور واقع شود، مبادا اعتقاد داشته باشد که دولت برای آنها بی هزینه است با این نتیجهٔ خاص که آنها خواهان "سرویس‌های بیشتر" دولت هستند. سوسیال دموکرات‌ها به‌طور کلی از مالیات بالاتر برای تأمین بودجه خدمات عمومی که طیف گسترده‌ای از خدمات مانند مراقبت‌های بهداشت جهانی و آموزش و همچنین طیف وسیعی از مزایای رفاهی هست، حمایت می‌کنند. همان‌طور که توسط تونی کراس لند و دیگران استدلال می‌شود، ظرفیت مالیات بر درآمد از سرمایه، به عنوان یک عنصر اصلی پرونده اجتماعی سوسیال دموکراتیک برای اقتصاد مختلط در مقابل استدلال‌های مارکسیستی برای مالکیت عمومی سرمایه است. بسیاری از آزادی خواهان برای حداکثر حمایت از آزادی، حداقل میزان مالیات را توصیه می‌کنند.
اجبار مالیاتی افراد مانند مالیات بر درآمد اغلب به دلایلی شامل حاکمیت ارضی و قرارداد اجتماعی توجیه می‌شوند. اقتصاددانان جورجیست معتقدند که کل اجاره اقتصادی جمع‌آوری شده از منابع طبیعی (زمین، استخراج مواد معدنی، سهمیه ماهیگیری و غیره) درآمد کسب نشده (به دست نیامده) است و متعلق به جامعه است نه هر فرد. آنها از مالیات بالایی ("مالیات منفرد (مجرد)"the "Single Tax") بر زمین و سایر منابع طبیعی حمایت می‌کنند تا این درآمد کسب نشده را به دولت بازگردانند، اما مالیات دیگری وجود ندارد.
دیدگاه‌ها در خصوص مالیات > دیدگاه سوسیالیستی

کارل مارکس فرض کرد که مالیات پس از ظهور کمونیسم غیر ضروری خواهد بود و چشم به راه "تضعیف دولت" است. در اقتصادهای سوسیالیستی مانند چین، مالیات نقش کمتری ایفا می‌کرد، زیرا بیشتر درآمد دولت از مالکیت بنگاه‌ها ناشی می‌شد، و توسط برخی گفته شد که مالیات پولی، ضروری نیست. در حالی که بعضی اوقات اخلاق مالیات زیر سؤال می‌رود، اکثر استدلال‌ها در مورد مالیات حول درجه و روش مالیات و هزینه‌های مرتبط دولت است، نه خود مالیات.