stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دورو (موسیقی‌دان)
زندگی‌نامه > بازگشت (۲۰۰۳–۲۰۰۰)

در سال ۲۰۰۰، آلبوم Calling the Wild در دو نسخهٔ مختلف در اروپا و ایالات متحده منتشر شد که نسخهٔ دوم شامل نسخه‌های ضبط شده و ریمیکس شدهٔ آهنگ‌های Love Me in Black نیز بود. آهنگ‌های Calling the Wild توسط تعداد زیادی از نوازندگان جلسه اجرا می‌شوند و باب کالیک، اسلش، آل پیترلی و اریک سینگر در آن مشارکت دارند. این آلبوم شامل آهنگ‌های Love Me Forever و Alone Again که فراتر در کالیفرنیا با خوانندهٔ گروه انگلیسی موتورهد، یان لمی کیلمیستر ضبط شده است. موسیقی Calling the Wild مستقیم هارد راک و هوی متال است، به‌قول دورو «از فوق هوی به فوق حساس با پیام‌های خوب» و پیچش‌های تجربی آثار او در دههٔ ۱۹۹۰ را پشت سر می‌گذارد. آهنگ Burn It Up به‌عنوان سرود تیم فوتبال آمریکایی Rhein Fire مستقر در NFL Europe در دوسلدورف نوشته شد.
در آغاز قرن، هوی متال در حال بازیابی محبوبیت عمومی در سراسر جهان بود و دورو با حضور در جشنوارهٔ نیوجرسی متال Meltdown II در ماه مارس به ایالات متحده بازگشت. او سپس اولین تور ایالات متحدهٔ خود را پس از ده سال با حمایت از دیو و اینگوی مالمستین آغاز کرد و با استقبال بسیار گرم تماشاگران مواجه شد. گروه دورو همچنین در اروپا تور اجرا کرد و برای اولین بار از روسیه بازدید کرد و پش به‌عنوان مهمان در وکن اوپن ایر ۲۰۰۱ برای دئوت با سابینا کلاسن از گروه ترش متال آلمانی هالی موزز در آهنگ Too Drunk to Fuck حضور یافت.
ماریو پاریلو در اواخر سال ۲۰۰۰ در حین تور با دیو در ایالات متحده مریض شد و مدت کوتاهی بعد به‌دلیل یک نوع سرطان تشخیص داده نشده درگذشت. اولیو پالوتای، یک نوازندهٔ جوان آلمانی-مجارستانی که به‌طور کلاسیک آموزش دیده بود، پس از پایان تور، جای خود را در گیتار و کیبورد در گروه دورو گرفت.
دورو دوباره در یک استودیوی ضبط برای تولید هشتمین آلبوم استودیویی خود به‌نام Fight در سال ۲۰۰۲ بود. قبل از انتشار آلبوم، او در میان دیگران، در دو جشنوارهٔ بزرگ متال آلمان، وکن اپن ایر و Bang Your Head، اجرا کرد. آلبوم جدید اولین آلبومی بود که مشارکت خلاقانهٔ همهٔ اعضای گروه تور او را که در همهٔ آهنگ‌ها نواختند، به‌نمایش گذاشت. نوازندگان مهمان آلبوم ژان بووار، کریس کفری، راس بالارد و پیتر استیل خوانندهٔ تایپ او نگاتیو بودند که در آهنگ Descent با دورو آواز خواندند. آهنگ Always Live to Win جایگزین Burn It Up به‌عنوان سرود راین فایر شد، در حالی که آهنگ Fight اولین سرود از چهار سرود ساخته شده توسط دورو بود و برای معرفی مبارزات دوستش، قهرمان زن آلمانی بوکس، رجینا هالمیچ، استفاده شد. (بقیه عبارتند از: She's Like Thunder و The Queen و نسخهٔ جدیدی از All We Are). به‌دلیل دوستی او با هالمیچ، دورو در یک مسابقهٔ نمایشی در تلویزیون آرتی‌ال آلمان شرکت کرد.
زندگی‌نامه > دورو در دههٔ ۲۰۱۰ و پس از آن (۲۰۱۰–اکنون)

در ۱۳ مارس ۲۰۱۰، دورو دوهزارو پانصدمین برنامهٔ زندهٔ خود را با یک کنسرت ویژه در دوسلدورف با مهمانان Krypteria، لوک گاسر، مارک استوریس، اشمیر (از گروه Destruction)، سابینا و اندی کلاسن جشن گرفت. همیشه در سال ۲۰۱۰، دورو، اشمیر، میل پتروزا (کریتور) و آلف آتور (Knorkator) صدای خود را به نسخه آلمانی Metalocalypse، نمایش انیمیشن ایالات متحده دربارهٔ Dethklok، محبوب‌ترین گروه دث متال جهان، قرض دادند.
دورو دوباره در سال ۲۰۱۱ در تور بود و در Metal Female Voices Fest 9 شرکت کرد. او همچنین به‌عنوان خوانندهٔ مهمان برای گروه ادای احترام شاگردان دیو، که توسط نوازندگان گروه دیو تشکیل شده بود، به اسپانیا و ایتالیا سفر کرد و آهنگ‌هایی برگرفته از دوران طولانی زندگی رانی جیمز دیو فقید را اجرا کرد. در سال ۲۰۱۰، او قبلاً در آلمان در یک کنسرت ادای احترام برای بنیاد سرطان Stand Up and Shout برای تحقیقات سرطان شرکت کرده بود که زندگی و کار دیو را جشن می‌گرفت.
در سال ۲۰۱۲ او آهنگ‌هایی را در ایالات متحده، آلمان و اسکاندیناوی برای آلبوم جدیدی با عنوان Raise Your Fist که در اکتبر منتشر شد، ضبط کرد. اولین تک آهنگ این آلبوم در اوت ۲۰۱۲ منتشر شد.
در ژوئن ۲۰۱۳، مجله موسیقی متال همر جایزه Golden God Legend را به دورو اختصاص داد.
دورو به مناسبت سی‌امین سالگرد استیج خود، کنسرتی دو روزه را در CCD Stadthalle در زادگاهش دوسلدورف در ۲ و ۳ می ۲۰۱۴ برگزار کرد. در اولین نمایش، او را ارکستر کلاسیک شب همراهی می‌کرد. خوانندگان مهمان شامل بیف بایفورد (ساکسون)، کریس کفری، اودو دیرکشنایدر، بلیز بیلی، مارک استوریس، تام آنجلریپر، آقای لردی و هانسی کورش بودند. همچنین لردی گیتاریست Amen در نمایش در ۲ مه حضور داشت.
دورو به تورهای خود ادامه داد و در سال‌های بعد نمایش‌های جشنواره‌ای بیشتری داشت، البته با برنامه‌های فشرده‌تر نسبت به گذشته. او اولین آلبوم خود را پس از شش سال، Forever Warriors, Forever United در ۱۷ اوت ۲۰۱۸ منتشر کرد و در نمودارهای بسیاری در سراسر جهان قرار گرفت.
در نوامبر ۲۰۱۹، دورو شروع به نوشتن مطالب جدید برای چهاردهمین آلبوم خود کرده بود. تک آهنگ جدید او Brickwall در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰ به صورت دیجیتالی منتشر شد و نسخهٔ وینیل آن در ۳۱ ژوئیه منتشر خواهد شد. انتظار می‌رود این آهنگ در آلبوم جدید او ظاهر شود، که قرار بود در سال ۲۰۲۱ منتشر شود، اگرچه بعداً به سال ۲۰۲۲ عقب انداخته شد. در ماه مه ۲۰۲۳، دورو Conqueress Forever Strong and Proud را به‌عنوان نام آلبوم جدید خود اعلام کرد که قرار است در ۲۷ اکتبر منتشر شود.
در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۰، دورو در CARantena-Arena در ورمز، آلمان اجرا کرد و اولین هنرمند هوی متال شد که در طول همه‌گیری کووید-۱۹ کنسرتی برگزار کرد. او خاطرنشان کرد: «در چند هفته گذشته من واقعاً دلم برای طرفدارانم و همچنین گروهم تنگ شده بود. نمایش درایو-این یک تجربهٔ منحصر به‌فرد و برجسته حرفه‌ای برای من بود. احساس بسیار خوبی است که دوباره با هم برنامه اجرا کنیم. امیدواریم، ما به‌زودی می‌توانیم دوباره از نمایش‌های معمولی لذت ببریم.»
دوئت‌ها

دورو پش به خاطر دوئت‌های متعددش با خوانندگان خبره و هنرمندان جدید در صحنهٔ متال به‌خوبی شناخته شده است. این دوئت‌ها تمایل این خوانندهٔ آلمانی را برای همکاری با هنرمندانی که او آنها را تحسین می‌کرد و او را تحت تأثیر قرار داده بودند، برآورده کرد. او در دسترس بودن دوستانهٔ بسیاری از نوازندگانی را که در زندگی حرفه‌ای‌اش ملاقات کرده بود برای کمک به آلبوم‌ها و اجراهای زنده‌اش دریافت و به عنوان تبادل لطف بین هنرمندان، هم در برنامه‌های زنده و هم در آلبوم‌های استودیویی همان هنرمندان ظاهر شد. این اتفاق برای مثال با یودی‌او درک‌اشنایدر در تصنیف راک Dancing with an Angel و با تویستد سیستر در آهنگ کریسمس سفید در آلبوم آنها A Twisted Christmas در سال ۲۰۰۴ رخ داد.
همچنین گروه‌ها و هنرمندان جدید به‌دنبال صداهای دورو برای افزایش تولیدات خود بودند، معمولاً با همان مکانیسم متقابل، مانند افتر فور اور در آهنگ Who I Am با فلور یانسن و تاریا تورونن در آهنگ The Seer. هر دو خواننده، یانسن و تورونن نیز به‌عنوان خوانندهٔ مهمان در آلبوم‌ها و نمایش‌های زندهٔ دورو ظاهر شدند. گروه Krypteria که در تورهای سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ برای دورو اجرا کرده بودند، به شیوهٔ مشابهی دوئت با جی-ین چو را در آهنگ Victoria خود به‌دست‌آورد.
موقعیت‌های مکرر دوئت‌های زنده در طول تورها اتفاق افتاد، مانند تور اروپایی ۲۰۱۰ با موتورهد، زمانی که دورو و لمی آهنگ‌های معروف گروه را اجرا می‌کردند، مثلاً Killed by Death و Born to Raise Hell، یا با ساکسون در سال ۲۰۱۱ هنگام اجرای آهنگ ساکسون Denim & Leather.
اخیراً، دورو در آهنگ A Dream That Cannot Be از گروه ملودیک دث متال سوئدی آمن امارث در آلبوم Jomsviking که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، مشارکت کرده است.
پذیرش و میراث

در دههٔ ۱۹۸۰، حضور زنان در راک و به‌ویژه در گروه‌های هوی متال، معمولاً توسط مطبوعات و طرفداران، بیشتر به خاطر زرق و برق و استثمار جنسی مورد توجه قرار می‌گرفت تا برای نوازندگی. دورو پش یکی از معدود استثناها بود. ویژگی‌های او به‌عنوان خواننده و ترانه‌سرا در وارلاک، تعهد او در ترویج موسیقی‌شان و اجتناب او از قرار گرفتن به‌عنوان نماد جنسی باعث شد که مورد احترام طرفدارانی در حال گسترش صحنهٔ متال اروپایی آن دوره، تضمین یک رشته طولانی از مقالات مطلوب و جلدهای مجلات اصلی متال اروپایی باشد. دورو در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ به‌یاد آورد که چگونه «ما در بهشت زندگی می‌کردیم و به آن توجه نکرده بودیم، (...) در آن زمان فکر می‌کردیم که اکنون ادامه می‌یابد و موفقیت به‌طور خودکار ادامه خواهد داشت، (...) سپس بیداری بزرگ فرا رسید».
وارلاک شروع به دستیابی به شهرت محکمی در ایالات متحده کرد، زمانی که ذائقهٔ تماشاگران برای کارهای متال کلاسیک به نفع گرانج تغییر کرد و مأموریت او به‌عنوان خواننده برای تسخیر بازار آمریکا ناتمام ماند. برعکس، در کشورش، طرفداران و مطبوعات همیشه به دورو طرفدار و وفادار باقی ماندند، و در کارنامهٔ کاری خود پنج نامزدی جایزهٔ موسیقی اکو آلمان را دریافت کرد، جایزه‌ای که در سال ۱۹۹۴ به عنوان بهترین هنرمند زن ملی برنده شد.
تورهای اروپایی مکرر او در دههٔ ۱۹۹۰ باعث دیده شدن او در چشمان هواداران شد و به او درآمد کافی برای زنده ماندن از دورهٔ تیره و تار را داد. او در اسپانیا به قدری محبوب شد که خوانندگان مجلهٔ موسیقی Heavy Rock در نظرسنجی سالانه خود، ۱۳ بار او را به‌عنوان بهترین خوانندهٔ بین‌المللی انتخاب کردند. او همیشه اعلام می‌کرد که برای طرفداران زندگی و تور می‌کند و می‌گفت که «هرگز یک تور را لغو نمی‌کند و همه این را در مورد من می‌دانند». لمی خوانندهٔ موتورهد در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۳ شهادت داد که دورو چقدر حرفه‌ای است.
با بازگشت هوی متال در جدول‌های جهانی و انتشار صدها مجلهٔ وب و مجله‌های طرفداران اختصاص داده شده به هارد راک در اینترنت، دورو دوباره ستارهٔ صحنهٔ متال شد، که در سراسر جهان بسیار مورد درخواست قرار گرفت و توسط رسانه‌ها با وی به‌عنوان یک بازماندهٔ محترم رفتار می‌شود و الهام بخش خواننده‌های زن جدید، حرفه و تعهد او توسط نسل جدید خوانندگان زن هوی متال مورد احترام قرار گرفته است. همان‌طور که فلور جانسن از After Forever در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۷ اظهار داشت، دئوت با دورو «افتخار بزرگی بود و ما او را انتخاب کردیم زیرا او پیشگام صحنهٔ جلوهٔ زن بود». خود دورو ظاهراً در اوایل حرفه‌اش از این نقش آگاه بود که «به زنان دیگر اعتماد به نفس بدهد» در دنیای متال، به‌عنوان پیشگام برای طرفداران و موسیقی‌دانان زن عمل می‌کند.
به‌عنوان شواهد دیگری از تأثیر او بر صحنهٔ هوی متال، در دسامبر ۲۰۰۸ یک شرکت ضبط موسیقی مستقر در آلمان به‌نام Pure Steel Records، اولین آلبوم رسمی ادای احترام به وارلاک و دورو را با عنوان Tribute to Steel: A Tribute to Warlock منتشر کرد. این آلبوم شامل مشارکت‌هایی از گروه‌هایی مانند Custard و Crystal Viper و Lonewolf و سبتان است که به آهنگ‌های چهار آلبوم اول دورو با مشارکت اعضای اصلی وارلاک ادای احترام می‌کنند.
زندگی شخصی

دورو پش همیشه در حفظ حریم خصوصی خود در خارج از صحنه بسیار محتاط بوده است. او آگاهانه تصمیم گرفت ازدواج نکند یا بچه‌دار نشود تا تمام وقت خود را به حرفهٔ موسیقی و طرفدارانش اختصاص دهد. اشعار آهنگ «You Are My Family» که آلبوم Warrior Soul را افتتاح می‌کند، نمونه‌ای از این تصمیم است. پس از مرگ پدرش در سال ۲۰۰۰، مادرش باربارا، کلوپ طرفداران دورو را مدیریت می‌کند.
او خانه‌هایی در دوسلدورف، آلمان و در لانگ آیلند، نیویورک دارد، جایی که معمولاً زمانی که در تور نبود، آنجا زندگی می‌کرد تا زمانی که خانه‌اش در لانگ آیلند توسط توفان آیرین در اوت ۲۰۱۱ ویران شد. او گرین کارت خود را برای زندگی و کار در ایالات متحده در سال ۱۹۹۱ دریافت کرد. دورو به همراه اعضای سابق گروه Die Krupps، یورگن اینگلر و کریس لیتز صاحب استودیوهای ضبط Atom H در دوسلدورف است، که برخی از آلبوم‌های خود را در آنجا ضبط کرده است.
دورو یک گیاه‌خوار است. لباس‌های صحنهٔ او دست‌ساز است، از مدل‌هایی که او طراحی می‌کند و از مواد مصنوعی تقلید از چرم، مطابق با رابطه‌اش با بنیاد مردمی پیتا استفاده می‌کند. او تلاش می‌کند از سازمان‌هایی حمایت کند که علیه بی عدالتی، به ویژه علیه زنان و دختران مبارزه می‌کنند. دورو یک بوکسور آموزش دیدهٔ تایلندی بوده است، ورزشی که در سال ۱۹۹۵ شروع به تمرین کرد. او به هنرهای گرافیکی و نقاشی علاقه دارد.
اعضای گروه

دورو پش: خوانندهٔ اصلی از سال ۱۹۸۸ تا کنون
جانی دی: درامز، همخوان از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ و از سال ۱۹۹۸ تا کنون
بس ماس: گیتار، همخوان از سال ۲۰۰۹ تا کنون
بیل هادسون: گیتار، کیبورد، همخوان از سال ۲۰۲۱ تا کنون
استفان هرکنهوف: بیس، همخوان از سال ۲۰۲۱ تا کنون
اعضای پیشین
جان لوین: گیتار از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹
تامی هنریکسن: بیس، همخوان از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹
بابی راندینلی: درامز از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹
پل موریس: کیبورد از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰
نیک داگلاس: بیس، کیبورد، همخوان از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۰
تام کومبز: درامز سال ۱۹۹۰
توماس جود: گیتار سال ۱۹۹۰
مایکل اس. تیرل: گیتار، کیبورد از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲
جف برونو: گیتار، کیبورد از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲
تونی مک: درامز از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲
کریس برانکو: درامز سال ۱۹۹۳
جو تیلور: گیتار، همخوان از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۹
جیمی دیللا: گیتار، کیبورد، همخوان از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵
راس اروین: گیتار، کیبورد از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶
فرانک فرر: درامز از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶
ماریو پاریلو: گیتار، کیبورد از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱
رابرت کاتریخ: گیتار سال ۲۰۰۸
هریسون یانگ: گیتار از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ و کیبورد، همخوان، بیس سال ۲۰۲۱
لوکا پرینسوتا: کیبورد، گیتار، همخوان از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۱
کریس کفری: گیتار از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸
دیسکوگرافی > آلبوم‌های استودیویی

Force Majeure در سال ۱۹۸۹
Doro در سال ۱۹۹۰
True at Heart در سال ۱۹۹۱
Angels Never Die در سال ۱۹۹۳
Machine II Machine در سال ۱۹۹۵
Love Me in Black در سال ۱۹۹۸
Calling the Wild در سال ۲۰۰۰
Fight در سال ۲۰۰۲
Classic Diamonds در سال ۲۰۰۴
Warrior Soul در سال ۲۰۰۶
Fear No Evil در سال ۲۰۰۹
Raise Your Fist در سال ۲۰۱۲
Forever Warriors, Forever United در سال ۲۰۱۸
Conqueress Forever Strong and Proud در سال ۲۰۲۳
دیسکوگرافی > با وارلاک

سوزاندن جادوگران در سال ۱۹۸۴
جهنمی در سال ۱۹۸۵
درست مثل فولاد در سال ۱۹۸۶
پیروزی و عذاب در سال ۱۹۸۷
دیسکوگرافی > فیلم‌شناسی

اوج و فرودهای بی‌رحمانه: صدای زنان در متال در سال ۲۰۱۵
درجه تک-ستاره

نشان درجه تک-ستاره
درجه تک-ستاره (انگلیسی: One-star rank) عنوان رتبه و درجه‌ای نظامی در اغلب ارتش‌های کشورهای جهان می‌باشد که وجه تمایز آن، نشان یک ستارهٔ برجسته می‌باشد. معمولاً اغلب دارندگان این نشان دارای رتبه‌های دریادار یا سرتیپ هستند. درجه تک-ستاره دارای کد رمز ناتو به شماره OF-6 می‌باشد.
نشان درجه سرتیپ نیروی زمینی جمهوری‌اسلامی‌ایران
گرتا اسکاکی

| گرتا اسکاچی | گرتا اسکاچی |
| --- | --- |
گرتا اسکاچی در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۴: گرتا اسکاچی در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۴
زادهٔ: ۱۸ فوریهٔ ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال) میلان، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی-استرالیایی
فرزندان: لیلا جرج
گرتا اسکاچی (ایتالیایی: Greta Scacchi؛ زادهٔ ۱۸ فوریهٔ ۱۹۶۰) بازیگر ایتالیایی-استرالیایی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ویولن قرمز، نقشه پرواز، بی‌گناه، بازیگر، صبح بخیر، بابل، اُدیسه و در انتظار بربرها اشاره کرد.
اسکاچی برنده جایزه امی ساعات پربیننده بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم راسپوتین: بنده شریر سرنوشت در سال ۱۹۹۶ شده است. او در سریال عامل نفوذی، ادیسه و فیلم‌های اما، ترس و عشق، هیندنبورگ، بلای سفید، پالم بیچ، یک مرد عاشق، پشیمانی‌های خانم آستین، بوسه مار، ذهن سفید، شور درونی، نمک روی پوست ما و جفرسون در پاریس نیز بازی کرده است.
او مادر لیلا جرج است.
داستان زندگی

| داستان زندگی | داستان زندگی |
| --- | --- |
سازنده: ترائوچی کوهارو
بازیگران: یوکی سایتو کن واتانابه کیرین کیکی ننجی کوبایاشی آکیرا یامائوتی
کشور سازنده: ژاپن
زبان اصلی: ژاپنی
شمار قسمت‌ها: ۱۵۶
تولید: تولید
تهیه‌کننده: یوکیکو اوکاموتو
مدت: ۱۵ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: ان اچ کی (NHK)
انتشار اولیه: ۷ آوریل ۱۹۸۶ – ۴ اکتبر ۱۹۸۶
داستان زندگی با نام اصلی هانیکو (ژاپنی: はね駒 روماجی: Hanekonma) از مجموعه سریال‌های صبحگاهی (آسادورا) شبکهٔ ان اچ کی ژاپن با محوریت زنان است که در سال ۱۹۸۶ و در ۱۵۶ قسمت ۱۵ دقیقه‌ای از ساعت ۸٫۱۵ تا ۸٫۳۰ صبح از همین شبکه پخش گردیده است. این مجموعه از زندگی هاروکی ایزومورا (۱۹۱۸–۱۸۷۷)، پیشگام خبرنگاری روزنامه در دوران میجی و تایشو و گذار از دوران سنت به مدرنیته در ژاپن الهام گرفته شده است.
این سریال در دهه هفتاد شمسی با نام داستان زندگی در تلویزیون ایران پخش شد
این سریال داستان زندگی دختری را به تصویر می‌کشد که علیرغم وضعیت مالی ضعیف خانواده اش به کمک مادرش به سختی موفق می‌شود پولی پس‌انداز کند و به مدرسه مسیحیان برود و زبان انگلیسی بخواند. پدرش به خاطر این کار، با او قهر می‌کند ولی هانیکو ناامید نمی‌شود و پس از گذراندن مراحل دشواری به عنوان اولین روزنامه‌نگار زن در ژاپن مشغول به کار می‌شود.
این سریال مانند سریال اوشین در دهه‌های شصت و هفتاد شمسی در میان مخاطبان ایرانی بسیار محبوب شد و مونولوگ تیتراژ آغازین آن که با عبارت (زندگی منشوری است در حرکت دوار) شروع می‌شود تا مدت‌ها در خاطرات نوستالژیک بینندگان آن دوران باقی ماند.
بازیگران

| نام بازیگر | نقش | توضیحات نقش |
| --- | --- | --- |
| یوکی سایتو | هانیکو تاچیبانا (اونودرا) |  |
| کن واتانابه | گنزو (هازیمه) اونودرا | همسر هانیکو |
| کیرین کیکی | یائه تاچیبانا | مادر هانیکو |
| ننجی کوبایاشی | کوجیرو تاچیبانا | پدر هانیکو |
| آکیرا یامائوتی | نوبورو تاچیبانا | پدربزرگ هانیکو |
| یاتسوکو تانامی | کوتو تاچیبانا | مادربزرگ هانیکو |
| شینگو یاناگیساوا | کاسوکه تاچیبانا | برادر هانیکو |
| کنجی ساوادا | تاکشی ماتسونامی | استاد هانیکو |
| جون میهو | میدوری تاکاگی | دوست خانوادهٔ تاچیبانا |
:
اسکندر شاه سوری

| Sikandar Shah Suri | Sikandar Shah Suri |
| --- | --- |
Copper Paisa of Sikander Shah Suri: Copper Paisa of Sikander Shah Suri
6th Sultan of the Sur Empire: 6th Sultan of the Sur Empire
سلطنت: February 1555 - 22 June 1555
پیشین: Ibrahim Shah Suri
جانشین: Adil Shah Suri
درگذشته: 1559
خاندان: Sur dynasty
دودمان: Sur dynasty
سکندر شاه سوری یا اسکندر خان افغان (متوفی ۱۵۵۹) ششمین فرمانروای سلسله سور، از تبار پشتون، در اواخر قرون وسطی در شمال هند بود. او پس از سرنگونی ابراهیم شاه سوری، سلطان دهلی شد.
اوایل زندگی

نام واقعی سکندر شاه سوری، احمد خان سوری بود. او برادر همسر سلطان محمد عادل شاه بود. او قبل از اعلام استقلال از دهلی، تا سال ۱۵۵۵، فرماندار لاهور بود
سلطنت

پس از این که سلطان مستقل شد و پنجاب را تحت کنترل درآورد، به سمت قلمرو تحت کنترل سلطان ابراهیم شاه سوری لشکر کشید. ابراهیم در نبردی در فراه هند در نزدیکی آگرا شکست خورد و سکندر دهلی و آگرا را به تصرف خود درآورد. در حالی که سکندر به مبارزه با ابراهیم مشغول بود، همایون گورکانی به کمک صفویه در فوریه ۱۵۵۵ لاهور را تصرف کرد. گروه دیگری از نیروهای او دیپالپور را تصرف کردند. سپس، ارتش همایون جالندر را هم اشغال کرد و لشکر پیش کشیده ایشان به سمت سرهند حرکت کرد. سکندر نیرویی متشکل از ۳۰۰۰۰ اسب فرستاد اما در نبردی در ماچیوارا از لشکر گورکانی شکست خوردند و سرهند توسط گورکانیان اشغال شد. سکندر، سپس خود ارتشی متشکل از ۸۰۰۰۰ سواره را رهبری کرد و در سرهند با ارتش گورکانی روبرو شد. در ۲۲ ژوئن ۱۵۵۵ شکست خورد و مجبور شد به تپه‌های سیوالیک در شمال پنجاب عقب‌نشینی کند. مغولان پیروز به دهلی رفتند و آنجا را اشغال کردند.
پایان کار

در اواخر سال ۱۵۵۶ سکندر دوباره شورید. او در چمیاری (که در حال حاضر در منطقه امریتسار واقع است) سردار گورکانی به نام خضر خواجه خان را شکست داد و شروع به جمع‌آوری مالیات کلانور به عنوان مقر فرماندهی خود کرد. بایرام خان خانان به خان علم دستور داد به مصاف او رود و سرانجام در ۷ دسامبر ۱۵۵۶ اکبر به همراه بایرام خان دهلی را ترک کردند تا با او نبرد کنند. سکندر دوباره به سوی سیوالیک عقب‌نشینی کرد و در قلعه مائو تحت پادشاهی نورپور پناه گرفت. پس از شش ماه مقاومت در قلعه محاصره شده، سکندر قلعه را در ۲۵ ژوئیه ۱۵۵۷ تسلیم کرد راجا بخت مال حامی محلی او توسط بایرام خان سر بریده شد و سکندر را به بیهار فرستادند.
فیلم لگو

| فیلم لگو | فیلم لگو |
| --- | --- |
پوستر سینمایی: پوستر سینمایی
کارگردان: فیل لرد و کریستوفر میلر
تهیه‌کننده: دن لین روی لی
فیلمنامه‌نویس: فیل لرد و کریستوفر میلر
داستان: دن هگمن کوین هگمن فیل لرد و کریستوفر میلر
بازیگران: ‌ کریس پرت ویل آرنت ویل فرل الیزابت بنکس نیک آفرمن الیسون بری چارلی دی لیام نیسون مورگان فریمن
موسیقی: مارک مادرزبا
فیلم‌بردار: پابلو پلاستد
تدوین‌گر: دیوید باروز کریس مک‌کی
شرکت تولید: ویلیج رودشو پیکچرز رت‌پک انترتینمنت گروه لگو ورتیگو اینترتینمنت لین پیکچرز گروه انیمیشن وارنر
توزیع‌کننده: برادران وارنر
تاریخ‌های انتشار: ۷ فوریه ۲۰۱۴
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور:  آمریکا  استرالیا  دانمارک 
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۶۰ میلیون دلار
فروش گیشه: 600میلیون دلار
فیلم لگو (به انگلیسی: The LEGO Movie) یک پویانمایی رایانه‌ای به سبک کمدی و ماجراجویی، به نویسندگی و کارگردانی فیل لرد و کریستوفر میلر می‌باشد که توسط برادران وارنر در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از صداپیشگان این فیلم می توان کریس پرت، ویل فرل، الیزابت بنکس، ویل آرنت، نیک آفرمن، الیسون بری، چارلی دی، لیام نیسون و مورگان فریمن را نام برد. این فیلم بر پایهٔ اسباب بازی‌های لگو ساخته شده و شخصیت اصلی داستان درباره یک کارگر ساختمانی ساده به نام اِمِت است که پیشگویی شده او از جهان در برابر رئیس‌جمهور تجارت که می خواهد تمام مردم را با کراگل (چسب قطره‌ای) متوقف کند، محافظت کند.
فیلم لگو در ۷ فوریه ۲۰۱۴ در سینماهای ایالات متحده اکران شد و با موفقیت قابل توجهی در گیشه همراه بود، فیلم بیش از ۴۶۹ میلیون دلار فروش رفت درحالیکه بودجه ساخت آن ۶۰ میلیون دلار بود. فیلم همچنین تحسین گسترده منتقدان را در پی‌داشت و داستان، طنز و صداپیشگی اثر تمجید شد. فیلم برنده جوایز متعددی همچون جایزه بفتا، جوایز گزینش منتقدان فیلم، جایزه ساترن و نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم پویانمایی و نامزد جایزه اسکار بهترین ترانه برای ترانه "همه‌چی عالیه" شد.
دنباله این فیلم تحت عنوان فیلم لگو ۲: بخش دوم در سال ۲۰۱۹ اکران شد. دو اسپین‌اف از فیلم با عنوان فیلم لگو بتمن (۲۰۱۷) و فیلم لگو نینجاگو (۲۰۱۷) ساخته‌شدند.
داستان

در جهان لگو، ویتروویوس تلاش می‌کند تا از یک ابرسلاح به نام کراگل در برابر رئیس‌جمهور تجارت که شرور است، محافظت کند. او در این کار شکست می‌خورد اما پیشگوئی می‌کند که شخصی از مردم در برابر کراگل محافظت خواهد کرد‌. رئیس‌جمهور تجارت ویتروویوس را از صخره‌ای به پایین پرت می‌کند و پیشگوئی را جعلی می‌خواند.
هشت‌ونیم سال بعد، اِمِت به اشتباه جایگزین یک کارگر ساختمانی می‌شود و به ماموریتی می‌رود که با پیوستن به گروهی دیگر از لگوها، تلاش می‌کنند تا در برابر رئیس‌جمهور تجارت که قصد نابودی جهان را دارد، بایستند.
صداپیشه‌گان

کریس پرت در نقش اِمِت، یک کارگر سادهٔ ساختمانی.
ویل آرنت در نقش بروس وین / بتمن
ویل فرل در نقش رئیس جمهور تجارت، یک بازرگان (شخصیت بد داستان)
ویل فرل همچنین در قسمت غیر انیمیشنی فیلم نقش "مرد بالای پله ها" را دارد.
الیزابت بنکس در نقش لوسی / وایلد استایل { سوئیت مایهم }
نیک آفرمن در نقش ریش آهنین یک دزد دریایی که در جنگ با رئیس تجارت قبلاً تمام اعضای خود را از دست داده.
الیسون بری در نقش شاهزاده گربه تکشاخ (پیوندی از گربه و تک شاخ) یونی کیتی
چارلی دی در نقش فضانورد دهه ۱۹۸۰ که در ساختن فضاپیما مهارت دارد { بنی }
لیام نیسون در نقش یک پلیس بد و خوب که یک پلیس کاملاً دوشخصیتی با دو چهره متفاوت است.
او همچنین صدای پدر پلیس بد/خوب را دارد.
مورگان فریمن در نقش ویتروویوس
چنینگ تیتوم در نقش کلارک کنت / سوپرمن
جونا هیل در نقش گرین لانترن
کوبی اسمالدرز در نقش واندر وومن
جیدن سند در نقش فین پسر ۸ ساله فرزند "مرد بالای پله‌ها" در بخش غیر انیمیشنی فیلم
هانس تسیشلر

| هانس تسیشلر | هانس تسیشلر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ ژوئن ۱۹۴۷ ‏(۷۷ سال) نورنبرگ
ملیت: آلمان
هانس تسیشلر (انگلیسی: Hanns Zischler؛ زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۴۷) یک هنرپیشه اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به مونیخ، اروپا اروپا، دیوید، خیلی دور، خیلی نزدیک، آمین.، سلاطین جاده، دکتر ام، باغ سیمانی، ابرهای سیل ماریا، راه صلیب، شعله و لیمو، جانبداری، فرانچسکو، نمک روی پوست ما و یک بیمار برجسته اشاره کرد.
ساغر (فیلم)

| ساغر | ساغر |
| --- | --- |
کارگردان: سیروس الوند
تهیه‌کننده: سیروس الوند
نویسنده: محمدهادی کریمی
بازیگران: فریماه فرجامی امین تارخ جهانگیر الماسی گوهر خیراندیش سیروس ابراهیم زاده
موسیقی: شهرام گلپریان
فیلم‌بردار: تورج منصوری
تدوین‌گر: بهرام دهقان
توزیع‌کننده: آویشن فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۷۷
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
ساغر فیلمی به کارگردانی سیروس الوند و نویسندگی محمدهادی کریمی محصول سال ۱۳۷۶ است.
خلاصه داستان

دکتر پرتو تابان، قصه‌نویس و استاد ادبیات دانشگاه که تومور بدخیمی در سر دارد، به اصرار همسرش رضا توسط دکتر مشتاق تحت یک عمل جراحی نادر و پیچیده قرار می‌گیرد. در عمل جراحی مغز زنی به نام ساغر که بر اثر تصادف با اتومبیل کشته شده، به سرعت به مغز پرتو پیوند زده می‌شود. بعد از عمل همه چیز در مورد وضعیت جسمانی او به خوبی پیش می‌رود، اما پرتو خود را ساغر می‌نامد و در حالی که دچار بحرانی روحی و روانی شده‌است، سراغ شوهر و دخترش را می‌گیرد. دکتر مشتاق که از نتیجه عمل متحیر شده، چند روزی به بیمارستان نمی‌آید و طی این مدت، پرتو به یک آسایشگاه روانی منتقل می‌شود و تحت مراقبت روانپزشکی که دوست رضا نیز هست، قرار می‌گیرد. پرتو با کمک یکی از بیماران از آسایشگاه می‌گریزد و به سراغ خانواده ساغر می‌رود که در غم از دست دادن او عزادارند و چهلم مرگ او را به سوگ نشسته‌اند. پرتو که به لحاظ جسمانی شباهتی به ساغر ندارد، با شوهر و دختر او صحبت می‌کند و نشانه‌هایی از زندگی ساغر به آن‌ها می‌دهد؛ و وقتی تنها با حیرت خانواده ساغر روبرو می‌شود، تصمیم می‌گیرد به سراغ دایه اش برود که در شمال کشور زندگی می‌کند. دایه که با گذر سال‌های عمر پیر و نابینا شده، پرتو را به سادگی به جای ساغر می‌گیرد و پرتو در کنار دایه ماندگار و به تدریس بچه‌های روستا مشغول می‌شود. از سوی دیگر رضا و دکتر مشتاق سراغ پرتو را می‌گیرند و به محل زندگی او می‌رسند. وقتی پرتو می‌رود که از چشمه آب بیاورد، رضا به اصرار دکتر مشتاق، او را تعقیب می‌کند و موقعیتی مشابه خوابی که پرتو پیش از عمل جراحی دیده بود پیش می‌آید. به نظر می‌رسد که حالا او رضا را شناخته و بار دیگر به پرتو تبدیل شده‌است.
این فیلم در شانزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر در بخش بهترین چهره‌پردازی (عاطفه رضوی و محمدرضا زاهدشکرابی) و همچنین در دومین دورۀ جشن خانه سینما در بخش بهترین بازیگر نقش اول زن (فریماه فرجامی) نامزد دریافت جایزه بوده است. نقش‌های اصلی ساغر را فریماه فرجامی و امین تارخ بازی کرده‌اند و تدوین فیلم را بهرام دهقان انجام داده است.
بازیگران

فریماه فرجامی
امین تارخ
جهانگیر الماسی
گوهر خیراندیش
سیروس ابراهیم زاده
زهرا خلیلی
زهره صفوی
افسانه چهره آزاد
مجید مشیری
عبدالرضا اکبری
حیدرعلی عمرانی
شهرزاد پیردوست
لیلا بصراوی
سیما فریدونی
افشین خالقی
رزیتا غفاری