stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اندرو جانسون

| اندرو جانسون | اندرو جانسون |
| --- | --- |
پرتره وی، حدود سال‌های ۱۸۷۰-۱۸۷۵: پرتره وی، حدود سال‌های ۱۸۷۰-۱۸۷۵
هفدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا: هفدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۱۵ آوریل ۱۸۶۵ – ۴ مارس ۱۸۶۹: دوره مسئولیت ۱۵ آوریل ۱۸۶۵ – ۴ مارس ۱۸۶۹
معاون رئیس‌جمهور: خیر
پس از: آبراهام لینکلن
پیش از: یولیسیز سایمن گرانت
شانزدهمین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا: شانزدهمین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۶۵ – ۱۵ آوریل ۱۸۶۵: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۶۵ – ۱۵ آوریل ۱۸۶۵
رئیس‌جمهور: آبراهام لینکلن
پس از: هانیبال هملین
پیش از: شویلر کولفکس
سناتور ایالات متحدهٔ آمریکا   از تنسی: سناتور ایالات متحدهٔ آمریکا   از تنسی
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۷۵ – ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۵: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۷۵ – ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۵
پس از: ویلیام جی. براونلو
پیش از: دیوید ام. کی
دوره مسئولیت ۸ اکتبر ۱۸۵۷ – ۴ مارس ۱۸۶۲: دوره مسئولیت ۸ اکتبر ۱۸۵۷ – ۴ مارس ۱۸۶۲
پس از: جیمز سی. جونز
پیش از: دیوید تی. پترسون
فرماندار نظامی تنسی: فرماندار نظامی تنسی
دوره مسئولیت ۱۲ مارس ۱۸۶۲ – ۴ مارس ۱۸۶۵: دوره مسئولیت ۱۲ مارس ۱۸۶۲ – ۴ مارس ۱۸۶۵
گمارنده: آبراهام لینکلن
پس از: ایشام جی. هریس
پیش از: ویلیام جی. براونلو
پانزدهمین فرماندار تنسی: پانزدهمین فرماندار تنسی
دوره مسئولیت ۱۷ اکتبر ۱۸۵۳ – ۳ نوامبر ۱۸۵۷: دوره مسئولیت ۱۷ اکتبر ۱۸۵۳ – ۳ نوامبر ۱۸۵۷
پس از: ویلیام بی. کمپل
پیش از: ایشام جی. هریس
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از تنسی حوزهٔ حوزه انتخابیه اول تنسی: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از تنسی حوزهٔ حوزه انتخابیه اول تنسی
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۳ – ۴ مارس ۱۸۵۳: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۳ – ۴ مارس ۱۸۵۳
پس از: توماس آرنولد
پیش از: بروکینز کمپل
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۹ دسامبر ۱۸۰۸ رالی، کارولینای شمالی، ایالات متحده آمریکا
درگذشته: ۳۱ ژوئیهٔ ۱۸۷۵ (۶۶ سال) ایلیزابت‌تون، تنسی، ایالات متحده آمریکا
آرامگاه: آرامگاه ملی آندرو جانسون گرینویل، تنسی
حزب سیاسی: حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا
دیگر عضویت‌های سیاسی: اتحادیه (۱۸۶۴–۱۸۶۸)
همسر(ان): الیزا مک‌کاردل
فرزندان: مارتا چارلز مری رابرت اندرو
تخصص: خیاط
امضا: 
اندرو جانسون (به انگلیسی: Andrew Johnson) (زادهٔ ۲۹ دسامبرِ ۱۸۰۸ – درگذشتهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۱۸۷۵) هفدهمین رئیسِ جمهوریِ ایالاتِ متّحدهٔ آمریکا از حزبِ دموکرات بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۹ میلادی بود.
اوایل زندگی و شغل > دوران کودکی

اندرو جانسون در 29 دسامبر 1808 در رالی، کارولینای شمالی، در خانواده ژاکوب جانسون (1778-1812) و مری ("پلی") مک دونا (1783-1856)، به دنیا آمد.او اصالت انگلیسی، اسکاتلندی-ایرلندی و اسکاتلندی داشت.او یک برادر ویلیام که چهار سال از او بزرگتر بود و یک خواهر بزرگتر الیزابت داشت که در کودکی درگذشت.تولد جانسون در یک کلبه دو اتاقه یک دارایی سیاسی در اواسط قرن نوزدهم بود و او اغلب به رای دهندگان منشاء فروتنانه خود را یادآوری می کرد.جیکوب جانسون مانند پدرش، ویلیام جانسون، مردی فقیر بود، اما قبل از ازدواج و تشکیل خانواده، پاسبان شهر رالی شد.جیکوب جانسون یک باربر برای بانک ایالتی کارولینای شمالی بود که توسط ویلیام پولک، یکی از بستگان رئیس جمهور جیمز ناکس پولک منصوب شد.جیکوب و مری هر دو بی سواد بودند و به عنوان خدمتکار میخانه کار می کردند، در حالی که جانسون هرگز به مدرسه نرفت و در فقر بزرگ شد.جیکوب در هنگام به صدا درآوردن زنگ شهر، مدت کوتاهی پس از نجات سه غریق، زمانی که پسرش اندرو سه ساله بود، بر اثر حمله قلبی درگذشت.پولی جانسون به عنوان یک لباسشویی کار می کرد و تنها حامی خانواده اش شد.شغل او سپس مورد تحقیر قرار گرفت، زیرا اغلب او را بدون همراه به خانه های دیگر می برد.از آنجایی که اندرو شباهتی به هیچ یک از خواهر و برادرهای خود نداشت، شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه ممکن است او برای مرد دیگری باشد.پولی جانسون در نهایت با مردی به نام ترنر داتری، که به همان اندازه او فقیر بود، ازدواج کرد.
مادر جانسون پسرش ویلیام را نزد یک خیاط به نام جیمز سلبی شاگرد کرد.اندرو همچنین در ده سالگی در مغازه سلبی شاگرد شد و قانوناً موظف بود تا تولد 21 سالگی خود خدمت کند.جانسون برای بخشی از خدمات خود با مادرش زندگی می‌کرد و یکی از کارمندان سلبی به او مهارت‌های ابتدایی سوادآموزی را آموخت.تحصیلات او توسط شهروندانی که به مغازه سلبی می آمدند تا در حین کار خیاطان برای آنها کتاب بخوانند، افزایش یافت.خوانش‌ها عشق مادام‌العمر به یادگیری را در او القا کردند و یکی از زندگی‌نامه‌نویسان او، آنت گوردون رید، پیشنهاد می‌کند که جانسون، که بعدها سخنران عمومی با استعدادی بود، این هنر را در حالی که سوزن‌ها را نخ می‌کرد و پارچه‌ها را برش می‌زد، آموخت.
جانسون با جیمز سلبی خوشحال نبود و پس از حدود پنج سال، هم او و هم برادرش فرار کردند.سلبی با قرار دادن جایزه برای بازگشت آنها پاسخ داد: "پاداش ده دلاری. از مشترک فرار کردند، دو پسر شاگرد، به نام‌های ویلیام و اندرو جانسون، که قانوناً مقید بودند... [پرداخت] به هر شخصی که شاگردهای گفته شده را به من تحویل دهد.رالی، یا من پاداش فوق را به تنهایی برای اندرو جانسون خواهم داد." برادران به کارتیج، کارولینای شمالی رفتند، جایی که اندرو جانسون کار می کرد.جانسون از ترس دستگیر شدن و بازگرداندن او به رالی، به لرنز، کارولینای جنوبی نقل مکان کرد.او به سرعت کار پیدا کرد، اولین عشق خود، مری وود را ملاقات کرد و برای او یک لحاف به عنوان هدیه درست کرد.اما او پیشنهاد ازدواج او را رد کرد.او به رالی بازگشت، به این امید که شاگردی خود را بخرد، اما نتوانست با سلبی کنار بیاید.او که نمی‌توانست در رالی بماند، جایی که به دلیل رها کردن سلبی در خطر دستگیری بود، تصمیم گرفت به سمت غرب حرکت کند.
اوایل زندگی و شغل > حرکت به تنسی

جانسون کارولینای شمالی را به مقصد تنسی ترک کرد و بیشتر با پای پیاده سفر کرد.پس از یک دوره کوتاه در ناکسویل، او به مورسویل، آلاباما نقل مکان کرد.او سپس به عنوان یک خیاط در کلمبیا، تنسی مشغول به کار شد، اما مادر و ناپدری‌اش که فرصت‌های محدودی را در آنجا دیدند و می‌خواستند به غرب مهاجرت کنند، او را به رالی فراخواندند.جانسون و گروهش از طریق کوهستان بلو ریج به گرینویل، تنسی سفر کردند.اندرو جانسون در نگاه اول عاشق شهر شد، و هنگامی که مرفه شد، زمینی را که برای اولین بار در آن اردو زده بود، خرید و درختی را به یادبود کاشت.
در گرینویل، جانسون یک تجارت موفق خیاطی را در جلوی خانه خود تأسیس کرد.در سال 1827 در سن 18 سالگی با الیزا مک کارتل 16 ساله دختر یک کفاش محلی ازدواج کرد.این زوج توسط قاضی صلح مردکای لینکلن، پسر عموی اول توماس لینکلن، که پسرش رئیس جمهور خواهد شد، ازدواج کردند.خانواده جانسون تقریباً 50 سال باهم بودند و صاحب پنج فرزند شدند: مارتا (1828)، چارلز (1830)، مری (1832)، رابرت (1834)، و اندرو جونیور (1852).با وجود اینکه الیزا مبتلا به سل بود، از تلاش های شوهرش حمایت کرد.او مهارت های ریاضیات را به او آموخت و به او آموزش داد تا نوشتن خود را بهبود بخشد.الیزا جانسون خجالتی و ذاتاً بازنشسته معمولاً در دوران ظهور سیاسی جانسون در گرینویل باقی می ماند.او اغلب در دوران ریاست جمهوری شوهرش دیده نمی شد.دختر آنها مارتا معمولا به عنوان میزبان رسمی خدمت می کرد.
کسب و کار خیاطی جانسون در سالهای اولیه ازدواج رونق گرفت، و او را قادر ساخت که کمک استخدام کند و به او بودجه برای سرمایه گذاری سودآور در املاک و مستغلات داد.او بعداً به استعداد خود به عنوان یک خیاط می بالید.کتاب‌های مربوط به سخنوران مشهور علاقه او را به گفت‌وگوهای سیاسی برانگیخت و او درباره مسائل روز با مشتریانی که دیدگاه‌های مخالف داشتند بحث‌های خصوصی داشت.او همچنین در مناظره های کالج گرینویل شرکت کرد.
اوایل زندگی و شغل > بردگان جانسون

در سال 1843، جانسون اولین برده خود، دالی را که در آن زمان 14 سال داشت، خرید.دالی سه فرزند داشت - لیز، فلورانس و ویلیام.بلافاصله پس از خرید دالی، او سام برادر ناتنی دالی را خرید.سام جانسون و همسرش مارگارت 9 فرزند داشتند.سام یک کمیسر دفتر آزادگان شد و به دلیل اینکه مردی مغرور بود که ماهیت کار خود را با خانواده جانسون مذاکره می کرد، شهرت داشت.قابل ذکر است، او مقداری غرامت پولی برای زحمات خود دریافت کرد و با اندرو جانسون برای دریافت قطعه زمینی که اندرو جانسون در سال 1867 به طور رایگان به او داد، مذاکره کرد.
در سال 1857، اندرو جانسون هنری را خریداری کرد که در آن زمان 13 سال داشت و بعداً خانواده جانسون را به کاخ سفید همراهی کرد.در نهایت، جانسون حداقل ده برده داشت.
اندرو جانسون بردگان خود را در 8 اوت 1863 آزاد کرد.آنها به عنوان خدمتکاران مزدبگیر نزد او ماندند.یک سال بعد، جانسون به عنوان فرماندار نظامی تنسی، آزادی بردگان تنسی را اعلام کرد.سام و مارگارت، برده‌های سابق جانسون، در زمانی که او رئیس‌جمهور بود، بدون اجاره در خیاطی او زندگی می‌کردند.به نشانه قدردانی از اعلام آزادی، به اندرو جانسون ساعتی توسط افراد تازه رهایی یافته در تنسی داده شد که روی آن نوشته شده بود "برای انرژی خستگی ناپذیر او در راه آزادی".
ظهور سیاسی > سیاستمدار تنسی

جانسون به سازماندهی بلیط مکانیک (مردان کارگر) در انتخابات شهرداری گرینویل در سال 1829 کمک کرد.او به همراه دوستانش بلک‌استون مک‌دانل و مردکای لینکلن به عنوان رئیس شهر انتخاب شد.پس از شورش نات ترنر در سال 1831، یک کنوانسیون ایالتی برای تصویب قانون اساسی جدید، شامل مقرراتی برای سلب حق رای افراد رنگین پوست آزاد فراخوانده شد.این کنوانسیون همچنین خواستار اصلاح نرخ‌های مالیات بر املاک و مستغلات و ارائه راه‌هایی برای بهبود زیرساخت‌های تنسی بود.قانون اساسی برای رأی گیری عمومی ارائه شد و جانسون به طور گسترده ای برای تصویب آن صحبت کرد.مپین موفقیت آمیز برای او در سراسر ایالت قرار گرفت.در 4 ژانویه 1834، همتایانش او را شهردار گرینویل انتخاب کردند.
در سال 1835، جانسون برای انتخاب کرسی "فلوتر" (باز) که شهرستان گرین با شهرستان همسایه واشینگتن در مجلس نمایندگان تنسی اشتراک داشت، پیشنهاد داد.به گفته زندگی‌نامه‌نویس او، هانس ال ترفوس، جانسون مخالفان را در مناظره «تخریب» کرد و تقریباً با اختلاف دو به یک در انتخابات پیروز شد.جانسون در طول روزهای گرینویل، به عنوان عضوی از هنگ 90 به شبه نظامیان تنسی پیوست.او به درجه سرهنگ دست یافت، اگرچه جانسون در حالی که عضو ثبت نام شده بود، به دلیل یک تخلف ناشناخته جریمه شد.پس از آن، غالباً او را مورد خطاب قرار می‌دادند یا با درجه‌اش از او یاد می‌کردند.
در اولین دوره خود در مجلس قانونگذاری، که در مرکز ایالت نشویل تشکیل شد، جانسون به طور مداوم نه به حزب دموکرات و نه به حزب تازه تاسیس ویگ رای نداد، اگرچه او به رئیس جمهور اندرو جکسون، یک دموکرات و تنسی احترام می گذاشت.احزاب عمده هنوز در حال تعیین ارزش‌های اصلی و سیاست‌های پیشنهادی خود بودند، در حالی که نظام حزبی در حال تغییر بود.حزب ویگ در مخالفت با جکسون سازماندهی شده بود، زیرا از تمرکز قدرت در شاخه اجرایی دولت می ترسید.جانسون با ویگ‌ها تفاوت داشت زیرا با بیش از حداقل هزینه‌های دولتی مخالف بود و مخالف کمک به راه‌آهن صحبت می‌کرد، در حالی که رای دهندگان او به بهبود در حمل‌ونقل امیدوار بودند.پس از اینکه بروکینز کمپبل و ویگ ها جانسون را برای انتخاب مجدد در سال 1837 شکست دادند، جانسون تا سی سال دیگر رقابت را از دست نداد.در سال 1839، او در ابتدا به عنوان یک ویگ به دنبال بازپس گیری کرسی خود بود، اما زمانی که نامزد دیگری به دنبال نامزدی ویگ شد، به عنوان یک دموکرات نامزد شد و انتخاب شد.از آن زمان او از حزب دموکرات حمایت کرد و یک ماشین سیاسی قدرتمند در شهرستان گرین ساخت.جانسون به یکی از مدافعان قوی حزب دموکرات تبدیل شد و به خاطر سخنرانی‌هایش مورد توجه قرار گرفت، و در دوره‌ای که سخنرانی عمومی هم مردم را آگاه می‌کرد و هم آن را سرگرم می‌کرد، مردم برای شنیدن او هجوم آوردند.
در سال 1840، جانسون به عنوان یک منتخب ریاست جمهوری برای تنسی انتخاب شد و به او تبلیغات بیشتری در سراسر ایالت داد.اگرچه رئیس جمهور دموکرات مارتین ون بیورن توسط سناتور سابق اوهایو ویلیام هنری هریسون شکست خورد، جانسون نقش مهمی در حفظ شهرستان گرین در ستون دموکرات داشت.او در سال 1841 به عضویت سنای تنسی انتخاب شد و در آنجا برای یک دوره دو ساله خدمت کرد.او در تجارت خیاطی خود به موفقیت مالی دست یافته بود، اما آن را فروخت تا بر سیاست تمرکز کند.او همچنین املاک و مستغلات اضافی، از جمله خانه بزرگتر و مزرعه ای (محل اقامت مادر و ناپدری اش) به دست آورده بود، و در میان دارایی های او هشت یا نه برده بود.
ظهور سیاسی > فرماندار تنسی (1853-1857)

اگر جانسون پس از تصمیم به عدم انتخاب مجدد از سیاست بازنشسته شد، به زودی نظر خود را تغییر داد.دوستان سیاسی او شروع به مانور دادن برای نامزدی وی برای فرمانداری کردند.کنوانسیون دموکرات ها به اتفاق آرا نام او را انتخاب کردند، اگرچه برخی از اعضای حزب از انتخاب او خوشحال نبودند.ویگ ها در دو انتخابات فرمانداری گذشته پیروز شده بودند و همچنان قوه مقننه را کنترل می کردند.آن حزب، هنری را نامزد کرد و «هنری-ماندرینگ» ناحیه اول را به موضوعی فوری تبدیل کرد.این دو مرد قبل از اینکه جلسات دو هفته قبل از انتخابات اوت 1853 به دلیل بیماری در خانواده هنری لغو شود، در کرسی‌های شهرستان در طول تنسی بحث کردند.جانسون با 63,413 رای در مقابل 61,163 برنده انتخابات شد.در ازای قول او مبنی بر حمایت از ویگ ناتانیل تیلور برای کرسی قدیمی خود در کنگره، برخی از آرا به او داده شد.
فرماندار تنسی قدرت کمی داشت: جانسون می‌توانست قوانینی را پیشنهاد کند اما آن را وتو نمی‌کرد، و اکثر انتصاب‌ها توسط مجلس قانونگذاری تحت کنترل ویگ انجام می‌شد.با این وجود، این دفتر یک «منبر قلدر» بود که به او اجازه داد تا خود و دیدگاه‌های سیاسی‌اش را تبلیغ کند.او در ازای تأیید جان بل، ویگ، برای یکی از کرسی های سنای ایالات متحده، انتصاب هایی را که می خواست به دست آورد.جانسون در اولین سخنرانی دوسالانه خود بر ساده‌سازی سیستم قضایی ایالتی، لغو بانک تنسی و ایجاد آژانسی برای ایجاد یکنواختی در وزن‌ها و اقدامات تاکید کرد.جانسون از سیستم مدرسه مشترک تنسی انتقاد کرد و پیشنهاد کرد که بودجه از طریق مالیات، چه در سراسر ایالت یا شهرستان به شهرستان، افزایش یابد - ترکیبی از این دو تصویب شد.اصلاحاتی که در زمان جانسون به عنوان فرماندار انجام شد، شامل تأسیس کتابخانه عمومی ایالتی (در دسترس قرار دادن کتاب برای همه) و اولین سیستم مدارس دولتی آن، و برپایی نمایشگاه‌های دولتی منظم به نفع صنعتگران و کشاورزان بود.
اگرچه حزب ویگ در سطح ملی در حال افول نهایی بود، اما در تنسی همچنان قوی باقی ماند و چشم انداز دموکرات ها در آنجا در سال 1855 ضعیف بود.جانسون با احساس اینکه انتخاب مجدد به عنوان فرماندار برای فرصتی برای او در مناصب بالاتری که به دنبال آن بود ضروری است، پذیرفت که نامزد شود.مردیث پی جنتری نامزد ویگ شد.سلسله ای از بیش از ده ها مناظره شرورانه آغاز شد.مسائل موجود در کمپین برده داری، ممنوعیت مشروبات الکلی و مواضع بومی گرایانه حزب «چیزی نمی‌دانم» بود.جانسون طرفدار اولی بود، اما با بقیه مخالفت کرد.جنتری در مورد سؤال الکل مبهم‌تر بود و حمایت «چیزی نمیدانم» را به دست آورده بود، گروهی که جانسون به‌عنوان یک جامعه مخفی معرفی می‌کرد.جانسون به طور غیرمنتظره ای پیروز شد، البته با حاشیه کمتری نسبت به سال 1853.
هنگامی که انتخابات ریاست جمهوری سال 1856 نزدیک شد، جانسون امیدوار بود که نامزد شود.برخی از کنوانسیون های شهرستان تنسی او را به عنوان "پسر مورد علاقه" تعیین کردند.موضع او مبنی بر اینکه بهترین منافع اتحادیه توسط برده داری در برخی مناطق تامین می شود، او را به یک کاندیدای سازش عملی برای ریاست جمهوری تبدیل کرد.او هرگز یک رقیب اصلی نبود.نامزدی به جیمز بیوکنن، سناتور سابق پنسیلوانیا رسید.
جانسون تصمیم گرفت برای سومین بار به عنوان فرماندار، با چشم به راه انتخاب شدن برای مجلس سنای ایالات متحده، به دنبال آن نباشد.در سال 1857، هنگام بازگشت از واشینگتن، قطار او از ریل خارج شد و آسیب جدی به دست راست او وارد کرد.این آسیب او را در سال های آینده دردسر می کرد.
ظهور سیاسی > فرماندار نظامی تنسی

اولین دوره تصدی جانسون در سنا در مارس 1862 زمانی که لینکلن او را به فرمانداری نظامی تنسی منصوب کرد به پایان رسید.بسیاری از بخش های مرکزی و غربی آن ایالت جدا شده بازپس گرفته شده بود.اگرچه برخی استدلال می کردند که دولت مدنی باید به سادگی از سر گرفته شود که مؤتلفه ها در یک منطقه شکست بخورند، لینکلن تصمیم گرفت از قدرت خود به عنوان فرمانده کل برای انتصاب فرمانداران نظامی در مناطق جنوبی تحت کنترل اتحادیه استفاده کند.سنا به سرعت نامزدی جانسون را همراه با درجه سرتیپی تایید کرد.در پاسخ، مؤتلفه ها زمین و بردگانش را مصادره کردند و خانه او را به بیمارستان نظامی تبدیل کردند.بعداً در سال 1862، پس از خروج او از سنا و در غیاب اکثر قانونگذاران جنوبی، قوانین اسکان کشاورزان سرانجام به تصویب رسید.همراه با قوانین مربوط به کالج‌های اعطای زمین و راه‌آهن بین قاره‌ای، لایحه اسکان کشاورزان با باز کردن غرب ایالات متحده برای حل و فصل اعتبار شناخته شده است.
جانسون به عنوان فرماندار نظامی به دنبال حذف نفوذ شورشیان در ایالت بود.او خواستار سوگند وفاداری از مقامات دولتی شد و تمام روزنامه های متعلق به هواداران ائتلافیه را تعطیل کرد.بخش اعظم شرق تنسی در دست ائتلافیه باقی ماند و جزر و مد جنگ در سال 1862 گاهی کنترل ائتلافیه را دوباره به نشویل نزدیک کرد.با این حال، ائتلافیه ها به همسر و خانواده او اجازه دادند تا از خطوط عبور کنند تا به او بپیوندند.جانسون تا جایی که می توانست دفاع از نشویل را به عهده گرفت، اگرچه شهر به طور مداوم توسط حملات سواره نظام به رهبری ژنرال نیتن بدفورد فارست مورد آزار و اذیت قرار می گرفت.تا زمانی که ژنرال ویلیام روزکرانس در اوایل سال 1863، ائتلافیه ها را در مورفریسبورو شکست داد، امدادی از اعضای منظم اتحادیه حاصل نشد.
هنگامی که لینکلن در ژانویه 1863 اعلامیه آزادی بردگان را صادر کرد و برای همه بردگان در مناطق تحت کنترل ائتلافیه اعلام آزادی کرد، به درخواست جانسون تنسی را معاف کرد.این اعلامیه بحث را در مورد اینکه برده‌ها پس از جنگ چه می‌شوند افزایش داد، زیرا همه اتحادیه‌گرایان از الغاء حمایت نکردند.جانسون سرانجام تصمیم گرفت که بردگی باید پایان یابد.او نوشت: «اگر نهاد برده داری... به دنبال سرنگونی آن [حکومت] باشد، دولت حق آشکاری دارد که آن را نابود کند».او با اکراه از تلاش‌ها برای جذب بردگان سابق به ارتش اتحادیه حمایت کرد، زیرا احساس می‌کرد که آمریکایی‌های آفریقایی تبار باید وظایف پستی را برای آزاد کردن آمریکایی‌های سفیدپوست برای انجام جنگ انجام دهند.با این وجود، او موفق شد 20,000 سرباز سیاه پوست را برای خدمت به اتحادیه استخدام کند.
ریاست جمهوری (1865–1869) > الحاق

در بعدازظهر 14 آوریل 1865، لینکلن و جانسون برای اولین بار پس از تحلیف با یکدیگر ملاقات کردند.ترفوس بیان می‌کند که جانسون می‌خواست «لینکلن را وادار کند که نسبت به خائنان خیلی ملایم نباشد».
در آن شب، رئیس جمهور لینکلن در تئاتر فورد توسط جان ویلکس بوث، یکی از هواداران ائتلافیه، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به مرگ مجروح شد.تیراندازی به رئیس جمهور بخشی از یک توطئه برای ترور لینکلن، جانسون و سیوارد در همان شب بود.سیوارد به سختی از زخم هایش جان سالم به در برد، در حالی که جانسون از حمله فرار کرد زیرا قاتل احتمالی او، جورج آتزرودت، به جای کشتن معاون رئیس جمهور مست شد.لئونارد جی. فارول، یکی از اعضای همسایه خانه کرکوود، جانسون را با خبر تیراندازی لینکلن از خواب بیدار کرد.جانسون با عجله به بستر مرگ رئیس‌جمهور رفت، جایی که مدت کوتاهی در آنجا ماند و در بازگشت قول داد، "آنها برای این رنج خواهند برد."مراسم سوگند جانسون بین ساعت 10 و 11 صبح با ریاست قاضی سالمون پی چیس در حضور اکثر اعضای کابینه انجام شد.رفتار جانسون توسط روزنامه ها به عنوان "موجب و باوقار" توصیف شد.برخی از اعضای کابینه آخرین بار جانسون را در مراسم تحلیف دیده بودند که ظاهرا مست بود.در ظهر، جانسون اولین جلسه کابینه خود را در دفتر وزیر خزانه داری برگزار کرد و از همه اعضا خواست که در سمت خود باقی بمانند.
وقایع ترور منجر به گمانه‌زنی‌هایی در مورد جانسون و آنچه توطئه‌گران ممکن است برای او داشته باشند، شد.به امید بیهوده نجات جانسون پس از دستگیری، آتزرودت در مورد این توطئه صحبت کرد، اما چیزی نگفت که نشان دهد ترور جانسون صرفاً یک حقه بوده است.نظریه پردازان توطئه به این واقعیت اشاره می کنند که در روز ترور، بوث به خانه کرکوود آمد و یکی از کارت های خود را نزد منشی خصوصی جانسون، ویلیام ای. براونینگ، گذاشت.پیام روی آن این بود: "نمی خواهم مزاحمت شوم. در خانه هستی؟ جی. ویلکس بوث."
جانسون با عزت بر مراسم تشییع جنازه لینکلن در واشینگتن، قبل از اینکه جسد سلف او برای خاکسپاری به خانه اش به اسپرینگفیلد، ایلینوی فرستاده شود، اداره می کرد.اندکی پس از مرگ لینکلن، ژنرال اتحادیه ویلیام تکامسه شرمن گزارش داد که او بدون مشورت با واشینگتن، با ژنرال ائتلافیه جوزف جانستون برای تسلیم نیروهای ائتلافیه در کارولینای شمالی در ازای باقی ماندن دولت ایالتی در قدرت، به توافق آتش بس دست یافته است.با حقوق مالکیت خصوصی (بردگان) که باید رعایت شود.این حتی به کسانی که در بردگی بودند آزادی نداد.این برای جانسون یا کابینه قابل قبول نبود، زیرا شرمن برای تسلیم شدن بدون انجام معاملات سیاسی، پیامی فرستاد که او انجام داد.علاوه بر این، جانسون 100,000 دلار جایزه (معادل 1.99 میلیون دلار در سال 2023) برای رئیس جمهور ائتلافیه، دیویس، که در آن زمان فراری بود، تعیین کرد، که به جانسون شهرت مردی داد که در جنوب سختگیر بود.جنجال برانگیزتر، او اجازه اعدام مری سورات را به خاطر نقش او در ترور لینکلن داد.سورات با سه نفر دیگر از جمله آتزرودت در 7 ژوئیه 1865 اعدام شد.
ریاست جمهوری (1865–1869) > بازسازی > پس زمینه

جانسون پس از تصدی مسئولیت، با این سوال مواجه شد که با ائتلافیه سابق چه باید کرد.رئیس‌جمهور لینکلن به دولت‌های وفادار در ویرجینیا، آرکانزاس، لوئیزیانا و تنسی اجازه داده بود که اتحادیه بخش‌های زیادی از این ایالت‌ها را تحت کنترل خود درآورد و از طرحی ده درصدی حمایت کرد که اجازه می‌دهد پس از اینکه ده درصد رأی‌دهندگان در هر ایالت سوگند یاد کنند، انتخابات آینده برگزار شود.کنگره این را بسیار ملایم تلقی کرد.طرح خود، که اکثر رأی دهندگان را ملزم به ادای سوگند وفاداری می کرد، در سال 1864 هر دو مجلس را تصویب کرد، اما جیب لینکلن آن را وتو کرد.
جانسون در بازسازی سه هدف داشت.او به دنبال بازسازی سریع ایالت ها بود، به این دلیل که آنها هرگز واقعاً اتحادیه را ترک نکرده بودند، و بنابراین باید پس از تشکیل دولت توسط شهروندان وفادار، دوباره به رسمیت شناخته شوند.از نظر جانسون، حق رای آفریقایی-آمریکایی ها یک تأخیر و حواس پرتی بود.تصمیم گیری در مورد اینکه چه کسی باید رای دهد، همیشه مسئولیت دولت بوده است.دوم، قدرت سیاسی در ایالت‌های جنوبی باید از طبقه کاشت‌کننده به «پلبی‌های» محبوب او منتقل شود.جانسون می ترسید که آزادگان، که بسیاری از آنها هنوز از نظر اقتصادی به اربابان سابق خود وابسته بودند، ممکن است به دستور آنها رأی دهند.سومین اولویت جانسون، انتخاب خودش در سال 1868 بود، شاهکاری که هیچ کس که جانشین رئیس جمهور متوفی شده بود، موفق به انجام آن نشده بود، و تلاش برای تضمین یک ائتلاف دموکرات ضد بازسازی کنگره در جنوب.
جمهوری خواهان چند جناح تشکیل داده بودند.جمهوری خواهان رادیکال به دنبال رای دادن و سایر حقوق مدنی برای آمریکایی های آفریقایی تبار بودند.آنها بر این باور بودند که آزادگان می‌توانند برای قدردانی از رهایی به جمهوری‌خواهان رأی دهند، و آرای سیاه‌پوستان می‌تواند جمهوری‌خواهان را در قدرت و دموکرات‌های جنوبی، از جمله شورشیان سابق، را از نفوذ دور نگه دارد.آنها معتقد بودند که ائتلافیه های برتر باید مجازات شوند.جمهوری خواهان میانه رو به دنبال دور نگه داشتن دموکرات ها از قدرت در سطح ملی و جلوگیری از به دست گرفتن مجدد قدرت توسط شورشیان سابق بودند.آنها به اندازه همکاران رادیکال خود در مورد ایده حق رای آفریقایی-آمریکایی ها مشتاق نبودند، چه به دلیل نگرانی های سیاسی محلی خود، و چه به این دلیل که معتقد بودند که آزادگان احتمالاً به بدی رأی خواهند داد.دموکرات های شمالی طرفدار احیای بی قید و شرط ایالت های جنوبی بودند.آنها از حق رای آفریقایی-آمریکایی، که ممکن است کنترل دموکرات ها در جنوب را تهدید کند، حمایت نکردند.
ریاست جمهوری (1865–1869) > بازسازی > بازسازی ریاست جمهوری

جانسون در ابتدا مجبور شد سیاست بازسازی را بدون مداخله قانونی طراحی کند، زیرا کنگره قرار بود تا دسامبر 1865 دوباره تشکیل جلسه دهد.جمهوری خواهان رادیکال به رئیس جمهور گفتند که ایالت های جنوبی از نظر اقتصادی در وضعیت هرج و مرج هستند و از او خواستند از اهرم خود برای پافشاری بر حقوق آزادگان به عنوان شرط بازگشت به اتحادیه استفاده کند.اما جانسون، با حمایت مقامات دیگر از جمله سیوارد، اصرار داشت که حق رای دادن یک ایالت است، نه یک موضوع فدرال.کابینه در این مورد اختلاف نظر داشت.
اولین اقدامات بازسازی جانسون دو اعلامیه بود، با حمایت متفق القول کابینه وی، در 29 مه. یکی دولت ویرجینیا را به رهبری فرماندار موقت فرانسیس پیرپونت به رسمیت شناخت.دومی عفو را برای همه شورشیان سابق به جز کسانی که دارایی به ارزش 20,000 دلار یا بیشتر داشتند، در نظر گرفت.همچنین یک فرماندار موقت برای کارولینای شمالی منصوب کرد و اجازه برگزاری انتخابات را داد.هیچ یک از این اعلامیه ها شامل مقرراتی در مورد حق رای سیاهپوستان یا حقوق آزادگان نمی شد.رئیس جمهور دستور داد که کنوانسیون های قانون اساسی در سایر کشورهای شورشی سابق برگزار شود.
زمانی که ایالت های جنوبی روند تشکیل دولت ها را آغاز کردند، سیاست های جانسون از حمایت عمومی قابل توجهی در شمال برخوردار شد، که او به عنوان حمایت بی قید و شرط برای بازگرداندن سریع جنوب در نظر گرفت.در حالی که او چنین حمایتی را از جنوب سفید دریافت می کرد، عزم شمالی ها را برای اطمینان از اینکه جنگ بیهوده انجام نشده بود دست کم گرفت.در افکار عمومی شمال این مهم بود که جنوب شکست خود را بپذیرد، به بردگی پایان داده شود، و وضعیت سیاهپوستان آمریکایی بهبود یابد.حق رای در آن زمان از اهمیت کمتری برخوردار بود - فقط تعداد انگشت شماری از ایالت های شمالی (بیشتر در نیوانگلند) به مردان آفریقایی-آمریکایی حق رای دادن بر اساس همان سفیدپوستان را دادند و در اواخر سال 1865، کنکتیکت، ویسکانسین و مینه سوتا رای منفی دادند.افکار عمومی شمالی انفعال جانسون در مورد حق رای سیاهپوستان را به عنوان یک آزمایش تحمل کردند تا در صورت تسریع پذیرش شکست توسط جنوب مجاز باشد.در عوض، سفیدپوستان جنوبی احساس شجاعت می کردند.تعدادی از ایالت های جنوبی کدهای سیاه را تصویب کردند، کارگران آفریقایی-آمریکایی را با قراردادهای سالانه ای که نمی توانستند ترک کنند، به مزارع ملزم می کردند و به مجریان قانون اجازه می دادند تا آنها را به خاطر ولگردی دستگیر کنند و کارشان را اجاره دهند.اکثر جنوبی‌هایی که به کنگره انتخاب شدند از کنفدراسیون‌های سابق بودند که برجسته‌ترین آنها سناتور منتخب جورجیا و معاون سابق رئیس‌جمهور ائتلافیه الکساندر استیونز بود.کنگره در اوایل دسامبر 1865 تشکیل شد.پیام آشتی جویانه سالانه جانسون به آنها با استقبال خوبی روبرو شد.با این وجود، کنگره از حضور قانونگذاران جنوبی خودداری کرد و کمیته ای را برای توصیه قوانین بازسازی مناسب ایجاد کرد.
شمالی ها از این ایده که رهبران کنفدراسیون پشیمان نشده بودند، مانند استیونز، که در زمانی که زخم های عاطفی ناشی از جنگ خام باقی مانده بود، دوباره به دولت فدرال پیوستند، خشمگین شدند.آنها کدهای سیاه را دیدند که آمریکایی های آفریقایی تبار را در موقعیتی قرار می داد که به سختی بالاتر از بردگی بود.جمهوری خواهان همچنین می ترسیدند که احیای ایالت های جنوبی دموکرات ها را به قدرت بازگرداند.علاوه بر این، به گفته دیوید او. استوارت در کتاب خود در مورد استیضاح جانسون، "خشونت و فقری که جنوب را تحت ستم قرار می دهد، مخالفان جانسون را تحریک می کند".