stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
باشو، غریبه‌ی کوچک
ساخت

«. . . باشو غریبه‌ی کوچک در زمانی ساخته شد که فیلمسازان شاخص به جا مانده از زمان پیش از انقلاب برای ادامه‌ی بقا در سینمای پس از انقلاب به ساخت فیلم‌هایی با محوریت کودکان روی می‌آورند تا از گزند احتمالی تیغ سانسور ایمن‌تر باشند . . . .» بیضایی در گفتگویی با ماهنامهٔ فیلم دربارهٔ چگونگی شکل‌گیری ایده اولیه فیلم می‌گوید که در سال‌های جنگِ ایران و عراق، هرگاه به شمال کشور سفر می‌کرده و پناهندگان و مهاجران جنگی را که از جنوب کشور بدان‌جا مهاجرت کرده بودند، می‌دیده؛ از خود می‌پرسیده که اولین جنوبی که به شمال آمده، چه احساسی داشته، چه افکاری در ذهن او گذشته، چگونه حرف‌هایش را به دیگران منتقل کرده و چطور با آن محیط سازش پیدا کرده است؟ وی در همان مصاحبه می‌گوید که ایده اصلی فیلم از سوسن تسلیمی است که مضمون اولیه را در طرح کوتاهی، با بیضایی در میان می‌گذارد و بیضایی از او می‌خواهد که خودش داستان آن را بنویسد. سوسن تسلیمی داستانِ کوتاهی می‌نویسد که تفاوت‌هایی با فیلم‌نامه فعلی داشته و از جمله، تأکید بیشتری بر وقایع جنگ جنوب داشت. بیضایی که گمان می‌کرده در آن برهه، نیازی به چنین داستانی نیست، بر اساس همان طرح اولیه، داستان دیگری می‌نویسد و به کانون پرورش فکری می‌دهد که تصویب می‌شود.
فیلم‌برداری در پاییزِ ۱۳۶۴ تمام شد و مجلّهٔ فیلمِ آذر ماه خبر داد که «بیضایی مشغول تدوین این فیلم در کانون است.»
محمّدرضا سرشار داستانِ فیلم را برگرفته از مهاجر کوچکِ خودش دانسته، و مسعود فراستی برگرفته از مادرِ لیوبا ورونکوا. و این داستان پیشینیان و پیروانِ فراوانِ دیگر هم دارد: مثلاً پرواز را به خاطر بسپار (۱۹۶۵ میلادی، فیلم‌شده به سالِ ۲۰۱۹ میلادی) یرژی کوشینسکی شباهت دارد با داستانِ باشو. (و کوشینسکی خود متّهم به دزدیدنِ این داستان بود.) از همانندهای هم‌زمان و دیرتر هم می‌شود آشیانه مهر و بهار (۱۳۶۴) و گل پامچال و شیر (۲۰۱۶ میلادی) و یَدو را نام برد. با این همه، سوسن تسلیمی گفته: «باشو غریبه کوچک طرح اولیه‌ای بود که من به بیضایی پیشنهاد کردم . . . این که فیلمنامه باشو اقتباسی است از یک داستان روسی، در تصور من نمی‌گنجد، چون در جریان نوشتن آن خودم حضور داشتم.»
گزینشِ بازیگر نیز از مراحلِ حسّاسِ ساختِ این فیلم بود. غیر از سوسن تسلیمی، که از آغاز در جریانِ کار بود، عدنان عفراویان و پرویز پورحسینی بازیگرانِ مهمِّ این فیلم بودند. عفراویان در اهواز کشف شد و پورحسینی نیز برگزیدهٔ بیضایی بود. تسلیمی سپس‌تر هر دوی این انتخاب‌ها را ستود.
نمایش

باشو غریبه‌ی کوچک، پس از چند سال توقیف، با میانجی‌گریِ رضا براهنی آزاد شد و در ایران و چند مملکتِ دیگر به نمایش درآمد. تلویزیون‌های معتبری چون آرته و ZDF و شبکهٔ اوّلِ توکیو و نیز تلویزیونِ ایران هم بارها نشانش دادند. این فیلم بارها در جشنواره‌های گوناگونی نیز به نمایش درآمده − مثلاً باری در آستانهٔ بهارِ ۱۳۸۸ در جشنواره‌ای در ماینِ فرانسه.
در نظرِ دیگران

پی‌رنگ زن روستائی فیلم و کل مناسبات او با جامعه‌ی ده سفت و سنجیده از کار درنیامده است. . . . اگر شما تعداد زیادی از این لکّه‌های خطا را از روی فیلم پاک کنید، چه می‌ماند؟ فی‌الواقع همان محاسبات هندسی، ریتم‌های مکانیکی، فلاشبک‌ها و آکروباسی دوربین، که در غیاب «انسان» کلاً از مقوله‌ی صنعت‌اند و به جای خود هیچ بد نیستند. ولی اگر بخواهید یک مشت فوت و فن و تردستی را به نام هنر به من تحمیل کنید، نه، بنده با احترامات فائقه زیر بار نمی‌روم.
اکبر رادی
. . . نیمهٔ اوّل باشو غریبهٔ کوچک . . . به شدت تکانم داد.
کیانوش عیاری، ۱۳۶۹
از ۲۵ سال پیش که از ایران آمده‌ام فقط باشو غریبه کوچک ساخته بهرام بیضایی را دیدم که خیلی دوست داشتم و موقع تماشا گریه کردم.
سهراب شهید ثالث، ۲۶ دیِ ۱۳۷۶
هیچ فیلم عصر جنگ با چنان ایجاز و شوری خشونت جنگ و لزوم درک متقابل را تصویر نکرد.
حمیدرضا صدر
از باشوی بیضایی خوشم آمد. . . . فیلمی بود که نفس می‌کشید و اوّل و آخر و وسط درستی داشت.
داریوش مهرجویی
. . . من اونجا دستِ آقای بیضایی رو می‌بوسم با فیلمِ باشو، غریبه‌ی کوچکاش. یعنی می‌آد واردِ این بحث می‌شه اتّصالِ این دو تا رو به هم معنی می‌کنه. اون هم به شمال می‌ره، ولی از جنوب می‌آد به شمال می‌رسه. معنی داره اون موقع. اون می‌گم روشنفکری که . . .
ابراهیم حاتمی‌کیا
. . . از بیضایی فقط باشوی غریبه را دیدم که در آن تحسینم که به پشیزی هم نمی‌ارزد نصیب او و بازیگرش شد.
ابراهیم گلستان، ۳ اوتِ ۲۰۱۷
باشو، غریبه‌ی کوچک از ستوده‌ترین فیلم‌های ایرانی بوده است. فرّخ غفّاری و والتر شوبرت و آرونا واسودف و محمّدرضا شجریان و آیدین آغداشلو و هوشنگ طاهری و بهاءالدّین خرّمشاهی و جمال امید و ابراهیم حاتمی‌کیا فیلم را ستوده‌اند، و مسعود فراستی تسلّطِ فنّی بیضایی را در انتقالِ حسِّ مِهر آفرین کرده. لورا مالوی مسئلهٔ فیلم را از ورای مانعِ زبان فهمیدنی یافته و به نظرِ خسرو دهقان «فیلم در حد قابلیت سینمای ناطق معنی و مفهوم دارد». احمد کامیابی مسک به یاد آورده که در نمایشش در پاریس تماشاکنان با چشمانِ اشکبار از تالار بیرون می‌آمده‌اند چندان که مسئولانِ سینما برای تماشاکنانِ این فیلم دستمال اختصاص داده بودند. باشو در هفتهٔ اوّلِ نمایش در رم (با زیرنویسِ ایتالیایی) پرفروش‌ترین فیلم شد. و حمید دبّاشی آن را گویاترین نمونهٔ سینماییِ نوزاییِ فرهنگیِ ایرانی دانسته است. حتّی سال‌ها بعد علی صمدپور دربارهٔ این فیلم گفت: «من هر چه ندانم این را می‌دانم که نوشته شدن چنین فیلمنامه‌ای در آن لمحه‌ی عجیب، یعنی پیروزی ایران . . . .»
دیگرانی هم بوده‌اند که این فیلم را نپسندیده‌اند، مانند هوشنگ کاووسی و فریدون گله و مرتضی آوینی.
عبّاس امانت قسمت شنبه‌سرایی را سربازِ جنگ می‌داند که به خاطرِ فشارِ سانسور به صورتِ مسافری تصویر شده که نتوانسته در شهر کار بیابد. ولی، چنان‌که از تصوّرِ دیگرانی چون سیروس غنی و غزاله علیزاده پیداست، «پدر خانواده» آشکارا «در جبهه است»، هرچند در دیالوگ‌های فیلم چیزی در این معنی گفته نمی‌شود. از گفتگوی بیضایی در سالِ ۱۴۰۰ با مجلّهٔ فیلم امروز هر دو معنیِ جبهه و کار برمی‌آید.
در نظرِ دیگران > در فرهنگِ عامّه

دامون نوردین ترانه‌ای به نامِ «رگبار» خوانده که در آن به فیلم‌های بیضایی، از جمله باشو، غریبه‌ی کوچک، اشاره می‌شود.
بازیگران

سوسن تسلیمی در نقشِ «نایی جان»
عدنان عفراویان در نقشِ «باشو»
پرویز پورحسینی در نقشِ «قسمت شنبه‌سرایی»
اعظم رهبر در نقشِ «ئوشین»
محمد فراخواه در نقشِ «گل‌به‌سر»
معزّز بنی‌دخت در نقشِ «مادر باشو»
نعمت یمینی در نقشِ «پدر باشو»
خدیجه نجات در نقشِ «خواهر باشو»
اکبر دودکار در نقشِ «مرحمت»
فرّخ‌لقا هوشمند در نقشِ «خواهرشوهر نایی‌جان»
رضا هوشمند در نقشِ «شوهر او»
ذبیح‌الله سلمانی در نقشِ «لقمان»
گلشن انوشه در نقشِ «زن لقمان»
لیلا سبحانی در نقشِ «دختر لقمان»
محترم خوشرو
گلشن کلانتری
دیگر عوامل

دستیارِ کارگردان: حسن آقا کریمی، داریوش فرهنگ
مدیرِ فیلم‌برداری: فیروز ملک‌زاده
دستیارانِ فیلم‌بردار: میکائیل ندایی، علی‌اصغر میرزایی
فیلم‌بردارانِ همکار: ایرج صفوی، علی باقری، جهانگیر آزاد
صدابردارانِ سرِ صحنه: جهانگیر میرشکاری، اصغر شاهوردی، بهروز معاونیان
منشیِ صحنه: شهرزاد پویا
چهره‌گر: فرهنگ معیّری
طرّاحِ صحنه و لباس: ایرج رامین‌فر، علی‌اصغر میرزایی، بهرام بیضایی
جلوه‌های ویژه: علی‌اصغر میرزایی، ایرج رامین‌فر، محمّدرحیم بختیاری
تدارکات: التفات قربانی، نعمت یمینی
گروهِ فنّی: احمد انوار، جاوید کوثری، احمد کیارستمی
برگردانِ گیلکیِ گفتگوها: سوسن تسلیمی
برگردانِ عربیِ خوزی: عبدالحسین حسام‌زاده
برشِ نسخهٔ منفی: ناصر انصاری
امورِ صدا: چنگیز صیّاد
آمیزشِ صداها: حسن زاهدی
دستیارِ تولید: صدیقه سرافرازیان
مدیرِ تولید: فتح‌الله دلیلی
مجریِ طرح: فیروز ملک‌زاده
انفجار: غلام قوامی
با تشکّر از: واروژ کریم مسیحی
چاپ و لابراتوار: سیمای جمهوری اسلامی ایران
با همکاری: اهالیِ جنبه‌سرا، شاندرمن، کپورچال و اسالم
محصول: سال ۱۳۶۴ − کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان
رنگی، ۳۵ میلی‌متری؛ ۱۲۱ دقیقه
جنجال‌ها

. . . هنوز هم برخی تصور می‌کنند عامل بدبختی عدنان، بیضایی است که طعم خوش موفقیت را به او چشانده و اجازه نداده است او در همان جهل مرکبی که قرار داشت، به حیات طبیعی خود ادامه دهد.
احمد طالبی‌نژاد، ۱۳۹۴
این فیلم تا نزدیکِ چهار سال پس از ساخت در توقیف بود و سالِ ۱۳۶۸ به نمایش درآمد. سرگذشتِ عدنان عفراویان بارها در رسانه‌هایی علیهِ کارگردانِ فیلم استفاده شد و پاسخ‌هایی از بیضایی را هم در پی داشت. فرهاد حسن‌زاده نیز رمانی به نامِ آهنگی برای چهارشنبه‌ها (۱۳۷۷) در این باره نوشته و کامران نجف‌زاده نیز فیلمِ مستندِ کوتاهی به نامِ باشو غریبه بزرگ (۱۳۹۰) ساخته است.
جایزه‌ها

کاندیدای بهترین پوستر از جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۶۸
برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم هنر و تجربه اوبرویلیه فرانسه ۱۹۹۰
برندهٔ جایزهٔ اول جشنوارهٔ فیلم و هنر فرانسه ۱۹۹۱
برندهٔ جایزهٔ ویژه هیئت داوران جشنوارهٔ فیلمِ آدانا ترکیه ۱۹۹۱
برنده دیپلم افتخار منتقدان حرفه‌ای بلژیک به خاطر انتخاب به عنوان یکی از پنج فیلم برتر سال ۱۹۹۲
جایزهٔ ویژهٔ جشنوارهٔ فیلمِ پروین اعتصامی (۱۳۷۰)
فیلم
«من می‌دانم عدنان چه رنجی می‌بَرَد!» (۱۳۷۰) در مجلّهٔ دنیای سخن (۴۲)
سارا رنر

سارا رنر (انگلیسی: Sara Renner; ۱۰ آوریل ۱۹۷۶ – ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل کانادا بود.
ماریا-لیسا کیروسنیمی

ماریا-لیسا کیروسنیمی (به فنلاندی: Marja-Liisa Kirvesniemi) ورزشکار زن رشتهٔ اسکی صحرانوردی اهل کشور فنلاند است. وی در بین سال‌های ‎۱۹۸۴ تا ۱۹۹۴ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک زمستانی در مجموع ۷ مدال، شامل ۳ مدال طلا و ۴ برنز را کسب کرد.
وودسویل، نیوهمپشایر

مکان
| Woodsville, New Hampshire | Woodsville, New Hampshire |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
Bird's-eye view in 1908: Bird's-eye view in 1908
ایالت: نیوهمپشایر
شهرستان: گرافتن
منطقه سرشماری‌شده: هورهیل
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۹۰ مایل مربع (۲٫۳۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۸۸ مایل مربع (۲٫۲۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۲ مایل مربع (۰٫۰۵ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۵۶ فوت (۱۳۹ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۱۲۶
 • تراکم: ۱۲۷۷/مایل مربع (۴۹۳٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۰۳۷۸۵
کد منطقه: ۶۰۳
FIPS code: ۳۳–۸۷۱۴۰
GNIS feature ID: ۰۸۷۰۹۹۸
وودسویل (به انگلیسی: Woodsville) شهری در ایالت نیوهمپشایر کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۱۲۶ نفر بوده‌است.
دایان دژورا

دایان دژورا (انگلیسی: Diane Dezura؛ زادهٔ ۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۸) ورزشکار کرلینگ اهل کانادا است.
نور آزنابرد

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| نور آزنابِرد Նոր Ազնաբերդ | نور آزنابِرد Նոր Ազնաբերդ |
| --- | --- |
استان: وایوتس‌جور
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۱۸۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
نور آزنابِرد (به ارمنی: Նոր Ազնաբերդ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
خصوصیات

نور آزنابرد ۱۸۲ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
شهرستان شرمن، تگزاس

مکان
| Sherman County | Sherman County |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
موقعیت درون ایالت تگزاس، ایالات متحده: موقعیت درون ایالت تگزاس، ایالات متحده
موقعیت تگزاس در ایالات متحده: موقعیت تگزاس در ایالات متحده
مختصات: ۳۶°۱۷′شمالی ۱۰۱°۵۳′غربی﻿ / ﻿۳۶٫۲۸°شمالی ۱۰۱٫۸۹°غربی﻿ / 36.28; -101.89: مختصات: ۳۶°۱۷′شمالی ۱۰۱°۵۳′غربی﻿ / ﻿۳۶٫۲۸°شمالی ۱۰۱٫۸۹°غربی﻿ / 36.28; -101.89
ایالت:  تگزاس
پایه‌گذاری: ۱۸۸۹
همنام: Sidney Sherman
مرکز: Stratford
بزرگ‌ترین شهر: Stratford
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۲۳ مایل مربع (۲۳۹۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۹۲۳ مایل مربع (۲۳۹۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۲ مایل مربع (۰٫۵ کیلومتر مربع)  ۰٫۰۲٪
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۰۳۴
 • تراکم: ۳٫۳/مایل مربع (۱٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۶ (مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۵ (سی‌دی‌تی)
حوزه کنگره: سیزدهم
وبگاه: www.co.sherman.tx.us
موقعیت شهرستان در ایالت تگزاس
شرمن یکی از شهرستان‌های ایالت تگزاس می‌باشد.
این شهرستان در شمال‌غربی این ایالت است.
جمعیت این شهرستان در سال ۲۰۱۰ میلادی معادل ۳۰۳۴ نفر بود.
گرهارد هایداخر

| گرهارد هایداخر | گرهارد هایداخر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ آوریل ۱۹۶۳ اینسبروک
ملیت: اتریش
گرهارد هایداخر (انگلیسی: Gerhard Haidacher؛ زادهٔ ۲۹ آوریل ۱۹۶۳) ورزشکار بابسلد اهل اتریش است.
جامی

برای دیگر کاربردها، جامی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| عبدالرحمان جامی | عبدالرحمان جامی |
| --- | --- |
مینیاتوری در یکی از کتاب‌های جامی: مینیاتوری در یکی از کتاب‌های جامی
زادهٔ: ۲۳ شعبان ۸۱۷ تربت جام، خراسان
درگذشت: ۱۷ محرم ۸۹۸ (۸۱ سالگی) هرات
آرامگاه: تخت مزار، هرات
ملیت: ایرانی
دیگر نام‌ها: نورالدّین عبد الرّحمن بن نظام‌الدین احمد بن محمد
پیشه: خلیفه طریقت نقشبندیه
سازمان: مدرسه نظامیه هرات
آثار برجسته: بهارستان به تقلید از گلستان سعدی
سبک: تصوف
عنوان: خاتم‌الشعرا، ابوالبرکات، دشتی
نورالدّین عبد الرّحمن بن احمد بن محمد جامی (۲۳ شعبان ۸۱۷ق تربت جام – ۱۷ محرم ۸۹۸ق هرات)، معروف به جامی و ملقب به خاتم الشعرا، همه‌چیزدان، شاعر، موسیقی‌دان، ادیب و صوفیِ نام‌دار فارسی‌زبانِ ایرانیِ سدهٔ ۹ قمری است. وی با الهام گرفتن از گلستان سعدی یکی از مهم‌ترین کتاب‌های خود یعنی بهارستان را به رشتهٔ تحریر درآورد. او به مناسبت محل تولد خویش «جام» و نیز به سبب دوستداری شیخ الاسلام «احمد جام» جامی تخلص کرد.
زندگی جامی

از طرف پدر نسبش به محمد بن حسن شیبانی، فقیه معروف حنفیِ سدهٔ ۲ قمری می‌رسد. از خراسان کوچ کرد و در شهر جام با شهرت دشتی منصب قضاوت یافت و ماندگار شد.
روزگار کودکی و تحصیلات مقدماتی جامی در خرگرد جام، که در آن زمان یکی از تبعات هرات بود در کنار پدرش سپری شد. در حدود سیزده‌سالگی همراه پدرش به هرات رفت و در آنجا اقامت گزید؛ در همان‌جا به تعلم و تعلیم پرداخت و قسمت عمدهٔ حیاتش نیز در همان‌جا به سر آمد و از آن زمان به جامی شهرت یافت. وی در شعر ابتدا دشتی تخلص می‌کرد، سپس آن را به جامی تغییر داد که خود علت آن را تولدش در شهر جام و ارادتش به شیخ الاسلام احمد جام ذکر کرده است.
جامی مقدّمات ادبیات فارسی و عربی را نزد پدرش آموخت و چون خانواده‌اش شهر هرات را برای اقامت خود برگزیدند، او نیز فرصت یافت تا در مدرسهٔ نظامیهٔ هرات که از مراکز علمی معتبر آن زمان بود، مشغول به تحصیل شود و علوم متداول زمان خود را همچون صرف و نحو، منطق، حکمت مشایی، حکمت اشراق، طبیعیات، ریاضیات، فقه، اصول، حدیث، قرائت، و تفسیر به خوبی بیاموزد و از محضر استادانی چون خواجه علی سمرقندی و محمد جاجرمی استفاده کند.
در این دوره بود که جامی با تصوّف آشنا و مجذوب آن شد به‌طوریکه در حلقهٔ مریدان سعدالدین محمد کاشغری نقشبندی درآمد و به تدریج چنان به مقام معنوی خود افزود که بعد از مرگ مرشدش (۸۶۰ ه‍.ق برابر با ۱۴۵۵ م) خلیفه طریقت نقشبندیه گردید. پس از گذشت چند سالی جامی راه سمرقند را در پیش گرفت که در سایهٔ حمایت پادشاهِ علم‌دوست تیموری، الغ بیگ، به کانون تجمع دانشمندان و دانشجویان تبدیل شده بود. در سمرقند نیز نورالدّین توانست استادانش را شیفتهٔ ذکاوت و دانش خود کند. او که سرودن شعر را در جوانی آغاز کرده و در آن شهرتی یافته بود، با تکیه زدن بر مقام ارشاد و به نظم کشیدن تعالیم عرفانی و صوفیانه به محبوبیتی عظیم در میان اهل دانش و معرفت دست یافت.
جامی به افتادگی و گشاده‌رویی معروف بود و با اینکه زندگی بسیار ساده‌ای داشت و هیچ‌گاه مدح زورمندان را نمی‌گفت، شاهان و امیران همواره به او ارادت می‌ورزیدند و خود را مرید او می‌دانستند. جانشینان الغ بیگ خصوصاً سلطان حسین بایقرا و امیر او علیشیر نوایی تا آخر عمر او را محترم می‌داشتند و اوزون حسن آق قویونلو، سلطان محمد فاتح پادشاه عثمانی و ملک الاشراف پادشاه مصر از ارادتمندان او بودند.
اعتقادات مذهبی

بر اساس نسب و طریقت نقشبندیه و نوشته‌های جامی واضح است که وی حنفی و اهل سنت بوده اما چون همهٔ اهل سنت در حب اهل بیت محمد سخنانی دارند و جامی نیز در این رابطه اشعاری دارد برخی او را شیعی دانسته‌اند؛ عده‌ای نیز او را متمایل به عقاید اشاعره و فقهای شافعی دانسته‌اند.
جامی در کتاب شواهد النبوة ابتدا احادیثی دربارهٔ پیغمبر اسلام نقل و ترجمه کرده و سپس از خلفای راشدین یاد کرده، سپس به ذکر مناقب دوازده امام پرداخته و از یکایک آنان سخن گفته سپس به شرح احوال اصحاب محمد پرداخته است.
اما آنچه جامی در ذم و سرزنش ابوطالب و پسرش عقیل سروده بود، مورد مخالفت بسیاری از علمای شیعه و از جمله قاضی میرحسین شافعی و قاضی عبید شوشتری واقع شد تا حدی که میرحسین یزدی او را با عبدالرحمن بن ملجم قیاس کرد.[نیازمند منبع]
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  آن امام به حق ولی خدا  |  |  کاسدالله غالبش نامی |
|  دو کس او را به جان بیازردند  |  |  یکی از ابلهی یک از خامی |
|  هر دو را نام عبدرحمانست |  |  آن یکی ملجم این یکی جامی |
در شعر دیگر می‌گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  شیر خدا شاه ولایت علی  |  |  صیقلی شرک خفی و جلی |
|  روز احد چون صف هیجا گرفت  |  |  تیر مخالف به تنش جا گرفت |
هر چند از نظر خود او، رفض اگر حبّ آل محمّد باشد، درست و کیش همهٔ مسلمانان است و اگر منظور از آن بغض اصحاب رسول باشد، مذموم است و سپس گفته است مذهب «رفض» چون خواه و ناخواه به چنین بغضی می‌کشد، ناپسندیده است. جامی در سروده‌ای خود را ورای نزاع شیعه و سنی می‌داند:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  ای مغ‌بچه از مهر بده جام می ام  |  |  کآمد ز نزاع سنی و شیعه قی‌ام |
|  گویند که جامیا چه مذهب داری؟  |  |  صدشکر که سگ‌سنی و خرشیعه نیم |
دامنهٔ عداوت منتسبین به اهل تشیع با جامی به زمان حیات او محدود نمانده و در زمان خروج صفویه و سرکوبی اهل سنت و شیعه‌سازی بالاجبار مردم دامنهٔ این تجاوز بعد از وفات جامی به هرات رسید که شاه اسماعیل صفوی دستور داد در هر کتاب و اسنادی که نام جامی را بیابند آن را تراشیده و به عوض آن خامی بنویسند که مولانا هاتفی، خواهرزاده جامی، در این وصف‌الحال شعری هم دارد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بس عجب دارم ز انصاف شه کشورگشای |  | آنکه عمری بر درش گردون غلامی کرده است |
| کز برای خاطر جمعی لوند ناتراش |  | نقطهٔ «جامی» تراشیده است و «خامی» کرده است |
آثار جامی

جامی ده‌ها کتاب و رساله به نظم و نثر به زبان‌های فارسی و عربی دارد.
آثار جامی > آثار منظوم

جامی اشعار خود را در دو مجموعهٔ بزرگ گردآوری کرده است: دیوان‌های سه‌گانه و هفت اورنگ
دیوان‌های سه‌گانه شامل قصاید و غزلیات و مقطعات و رباعیات است. دیوان قصاید و غزلیات این دیوان را جامی در سال ۸۸۴ تدوین و تنظیم کرده است. قصاید جامی در توحید و نعت پیامبر اسلام و صحابه و اهل بیت و نیز مطالب عرفانی و اخلاقی‌است. جامی همچنین قصایدی در مدح یا مرثیه سلاطین و حکمای زمانش سروده است. غزلیات جامی غالباً از هفت بیت تجاوز نمی‌کند و اکثراً عاشقانه یا عارفانه است. از جامی مقطعات و رباعیاتی نیز باقی‌است که یا محتوی مسائل عرفانی است و اشاره به حقایق صوفیانه دارد یا نکتهٔ لطیف عاشقانه‌ای در آن نهفته است. دیوانی نیز به نام دیوان بی‌نقاط از جامی به‌جای مانده که در تمامی واژه‌های آن هیچ حرف نقطه‌داری استفاده نشده است. جامی دیوان خود را در اواخر عمر به تقلید از امیر خسرو دهلوی در سه قسمت زیر مدون نمود:
فاتحة الشباب (دوران جوانی)
واسطة العقد (اواسط زندگی)
خاتمة الحیاة (اواخر حیات)
هفت اورنگ که خود مشتمل بر هفت کتاب در قالب مثنوی است:
مثنوی اول سلسلة الذهب (زنجیرهٔ طلا) به سبک حدیقةالحقیقه سنایی و در سال ۸۸۷ سروده شده است، در این مثنوی از شریعت، طریقت، عشق و نبوت از دیدگاه عرفانی سخن رفته است. این مثنوی بر وزن «فعلاتن مفاعلن فعلن» می‌باشد.
مثنوی دوم سلامان و آبسال که به نام سلطان یعقوب ترکمان آق قویونلو است و در سال ۸۸۵ تألیف شده است. حکایت سلامان و آبسال نخستین بار در شرح اشارات خواجه نصیرالدین توسی و اسرار حکمه ابن طفیل آمده بود که جامی آن را به نظم فارسی درآورده و این مثنوی بر وزن «فاعلاتن فاعلاتن فاعلن» می‌باشد.
مثنوی سوم تحفة الاحرار (هدیهٔ آزادگان) نخستین مثنوی تعلیمی جامی است که به سبک و سیاق مخزن‌الاسرار نظامی سروده شده است. در این کتاب اشارت‌هایی به آفرینش، اسلام، نماز، زکات، حج، عزلت، تصوف، عشق و شاعری آمده است. در انتهای این مثنوی جامی به فرزند خود ضیاءالدین یوسف پندنامه‌ای نگاشته است که در آن از جوانی خود یاد کرده است. این کتاب بر وزن «مفتعلن مفتعلن فاعلن» سروده شده است.
مثنوی چهارم سبحةالابرار (نیایش نیکوکاران) و آن نیز مثنوی تعلیمی‌است که در سال ۸۸۷ سروده شده است و در آن تعالیم اخلاقی و عرفانی در باب توبه، زهد، فقر، صبر، شکر، خوف، رجا، توکل، رضا و حب آمده است. این کتاب بر وزن «فعلاتن فعلاتن فعلن» نوشته شده و می‌توان گفت نخستین و شاید آخرین اثر بر وزن فعلاتن فعلاتن فعلن می‌باشد.
مثنوی پنجم یوسف و زلیخا مثنوی عشقی به سبک خسرو و شیرین نظامی و ویس و رامین فخر گرگانی است که به نام و یاد پیامبر و بیان معراج و مدح سلطان حسین بایقرا آغاز می‌شود. در این کتاب جامی از سورهٔ یوسف در قرآن و نیز از روایات تورات در سفر پیدایش بهره برده است. تاریخ تألیف این کتاب را سال ۸۸۸ هجری دانسته‌اند. جامی این کتاب را بر وزن «مفاعیلن مفاعیلن فعولن» آورده است.
مثنوی ششم لیلی و مجنون مثنوی عشقی است که به وزن لیلی و مجنون نظامی و امیرخسرو دهلوی ساخته شده است. این کتاب دربارهٔ عشق لیلی و مجنون بوده و شباهت بالایی با لیلی و مجنون نظامی دارد. این کتاب بر وزن «مفعول مفاعلن فعولن» سروده شده است.
مثنوی هفتم خردنامهٔ اسکندری که مثنوی تعلیمی در حکمت و اخلاق است و در آن از حکیمان یونان از سقراط، افلاطون، ارسطو، بقراط، فیثاغورث و اسکندر سخن رفته است. این کتاب بر وزن شاهنامه فردوسی بوده و به سبک اسکندرنامهٔ نظامی نگاشته شده است.
آثار جامی > آثار منثور

بهارستان۳۱
شواهد النبوه
نفحات‌الانس
مزار عبدالرحمان جامی در شمال غربی شهر هرات
یک برگ از نسخه یوسف و زلیخای جامی که در متروپولیتن نگهداری می‌شود.
باد دورهایم

مکان
| باد دورهایم   | باد دورهایم   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بادن-وورتم‌برگ
منطقه اداری: Freiburg
ناحیه: Schwarzwald-Baar-Kreis
حکومت: حکومت
 • شهردار: Walter Klumpp (FW)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۲٫۰۹ کیلومتر مربع (۲۳٫۹۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۷۰۳ متر (۲۳۰۶ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۱۲۸۳۲
 • تراکم: ۲۱۰/کیلومتر مربع (۵۴۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۷۸۰۷۳
کدهای شماره‌گیری: ۰۷۷۲۶ / ۰۷۷۰۶
پلاک خودرو: VS
وبگاه: www.badduerrheim.de
شهر باد دورهایم در ایالت بادن-وورتمبرگ در کشور آلمان واقع شده‌است.
آمریکایی‌های هیسپانیک و لاتین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کل جمعیت: کل جمعیت
هیسپانی یا لاتین‌تبار '۶۲٬۰۸۰٬۰۴۴' ۱۸٫۷٪ از جمعیت آمریکا (۲۰۲۰): هیسپانی یا لاتین‌تبار '۶۲٬۰۸۰٬۰۴۴' ۱۸٫۷٪ از جمعیت آمریکا (۲۰۲۰)
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
مناطق جغرافیایی و فرهنگی ایالات متحده آمریکا: مناطق جغرافیایی و فرهنگی ایالات متحده آمریکا
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان اسپانیایی •  زبان انگلیسی •  زبان پرتغالی: زبان اسپانیایی •  زبان انگلیسی •  زبان پرتغالی
دین: دین
۴۳% کلیسای کاتولیک   ۳۰% بی دین   ۱۵% پروتستان انجیلی   ۶% پروتستان غیر انجیلی   ۴% دیگر ادیان   : ۴۳% کلیسای کاتولیک   ۳۰% بی دین   ۱۵% پروتستان انجیلی   ۶% پروتستان غیر انجیلی   ۴% دیگر ادیان   
آمریکایی‌های هیسپانیک و لاتین به آمریکایی هایی گفته می‌شود که دارای پیشینه، فرهنگ یا منشاء خانوادگی اسپانیایی یا لاتین هستند. این آمار جمعیتی شامل همه آمریکایی هایی است که بدون در نظر گرفتن نژاد، خود را اسپانیایی یا لاتین تبار معرفی می کنند. تا سال ۲۰۲۰، اداره سرشماری تخمین زد که تقریباً ۶۵.۳ میلیون اسپانیایی تبار و لاتین تبار در آمریکا و قلمرو های آن زندگی می کنند. به‌طور کلی تر، این گروه همهٔ اشخاصی در ایالات متحده را دربر می‌گیرد که خود را خواه کامل خواه به‌طور جزئی هیسپانی یا لاتین می‌شناسند.
جمعیت شناسی

هیسپانی‌ها در سال ۲۰۲۰ با بیش از ۶۵.۳ میلیون نفر جمعیت ۱۹٫۵٪ از جمعیت ایالات متحده آمریکا و قلمرو های آن از جمله پورتوریکو را تشکیل می‌دادند. نرخ رشد آن‌ها از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷، ۲۸٫۷٪ - سه برابر نرخ رشد کل جمعیت کشور - بود.
| گروه هیسپانی | جمعیت | ٪ از هیسپانی‌ها |
| --- | --- | --- |
|  مکزیکی آمریکایی | ۳۱٬۷۹۸٬۲۵۸ | ۶۳٫۰ |
|  پورتوریکویی | ۴٬۶۲۳٬۷۱۶ | ۹٫۲ |
|  کوبایی | ۱٬۷۸۵٬۵۴۷ | ۳٫۵ |
|  سالوادوری | ۱٬۶۴۸٬۹۶۸ | ۳٫۳ |
|  دومینیکنی | ۱٬۴۱۴٬۷۰۳ | ۲٫۸ |
|  گواتمالایی | ۱٬۰۴۴٬۲۰۹ | ۲٫۱ |
|  کلمبیایی | ۹۰۸٬۷۳۴ | ۱٫۸ |
|  اسپانیایی | ۶۳۵٬۲۵۳ | ۱٫۳ |
|  هندوراسی | ۶۳۳٬۴۰۱ | ۱٫۳ |
|  اکوادوری | ۵۶۴٬۶۳۱ | ۱٫۱ |
|  پرویی | ۵۳۱٬۳۵۸ | ۱٫۱ |
|  نیکاراگوایی | ۳۴۸٬۲۰۲ | ۰٫۷ |
|  آرژانتینی | ۲۲۴٬۹۵۲ | ۰٫۴ |
|  ونزوئلایی | ۲۱۵٬۰۲۳ | ۰٫۴ |
|  پانامایی | ۱۶۵٬۴۵۶ | ۰٫۳ |
|  شیلیایی | ۱۲۶٬۸۱۰ | ۰٫۳ |
|  کستاریکایی | ۱۲۶٬۴۱۸ | ۰٫۳ |
|  بلیویایی | ۹۹٬۲۱۰ | ۰٫۲ |
|  اوروگوئه‌ای | ۵۶٬۸۸۴ | ۰٫۱ |
|  پاراگوئه‌ای | ۲۰٬۰۲۳ | - |
| دیگران | ۳٬۵۰۵٬۸۳۸ | ۶٫۹ |
| کل | ۵۰٬۴۷۷٬۵۹۴ | ۱۰۰ |
زبان

در آمریکا ۴۱ میلیون نفر به اسپانیایی صحبت می‌کنند که بنا به آمار ۱۳ درصد از کل جمعیت این کشور است. دوازده میلیون نفر هم در این کشور به دو زبان انگلیسی و اسپانیایی تکلم می‌کنند. به این ترتیب آمریکا جلوتر از اسپانیا دومین کشوری است که بیشترین تعداد اسپانیایی زبان را دارد. از ۱۹۹۰ به این سو تعداد اسپانیایی زبان‌های آمریکا بیش از دو برابر شده است. اگر همین روند ادامه یابد اسپانیایی زبان‌های آمریکا حتی از مکزیک هم بیشتر خواهند شد. حتی در میان کسانی که نژاد لاتین ندارند هم اسپانیایی پرطرفدارترین زبان دوم در آمریکا حساب می‌شود.
نوتر-دام-ده-مون، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Notre-Dame-des-Monts | Notre-Dame-des-Monts |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
شعار: D'un mont à l'autre: شعار: D'un mont à l'autre
Notre-Dame-des-Monts: Notre-Dame-des-Monts
مختصات (15, rue Principale): ۴۷°۴۰′ شمالی ۷۰°۲۳′ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۶۶۷°شمالی ۷۰٫۳۸۳°غربی﻿ / 47.667; -70.383: مختصات (15, rue Principale): ۴۷°۴۰′ شمالی ۷۰°۲۳′ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۶۶۷°شمالی ۷۰٫۳۸۳°غربی﻿ / 47.667; -70.383
استان:  استان کبک
ناحیه: کاپیتل-ناسیونال
منطقه شهری: Charlevoix-Est
Constituted: April 11, 1935
حکومت: حکومت
 • Mayor: Jean-Claude Simard
 • Federal riding: Montmorency—Charlevoix—Haute-Côte-Nord
 • Prov. riding: Montmorency—Charlevoix—Haute-Côte-Nord
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۷٫۵۰ کیلومتر مربع (۲۲٫۲۰ مایل مربع)
 • خشکی: ۵۷٫۰۷ کیلومتر مربع (۲۲٫۰۳ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۸۱۵
 • تراکم: ۱۴٫۳/کیلومتر مربع (۳۷/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۶٫۷٪
 • Dwellings: ۳۳۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0T 1L0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.notredamedesmonts.com
نوتر-دام-ده-مون (به فرانسوی: Notre-Dame-des-Monts) شهری در منطقه شهری شارلووا-است ناحیه کاپیتل-ناسیونال در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۸۴۳ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۵۶٫۱۵ کیلومتر مربع است.