آرتور اونگر
زندگی

اسکار آرتور هونگر (نام اول هرگز استفاده نشد) از پدر و مادری سوئیسی در لو هاور فرانسه به دنیا آمد، او ابتدا در لو هاور به مطالعه هارمونی و ویولن پرداخت. پس از دو سال تحصیل در کنسرواتوار زوریخ، از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۸ در کنسرواتوار پاریس ثبت نام کرد و با چارلز ماری ویدور و وینسنت دایندی به تحصیل پرداخت. او اولین آهنگسازی خود را در پاریس در سال ۱۹۱۶ انجام داد و در سال ۱۹۱۸ باله Le dit des jeux du monde را نوشت که عموماً اولین اثر مشخصه او محسوب می‌شود. در سال ۱۹۲۶ با آندره وورابرگ، پیانیست و دانشجوی کنسرواتوار پاریس ازدواج کرد، به این شرط که آنها در آپارتمان‌های جداگانه زندگی کنند زیرا او برای آهنگسازی نیاز به خلوت داشت. آندره با مادرش زندگی می‌کرد و هونگر هر روز برای ناهار از آنها دیدن می‌کرد.[۳] آنها در طول مدت ازدواج خود جدا از هم زندگی کردند، به استثنای یک سال از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ پس از مجروح شدن وارابرگ در یک تصادف رانندگی، و آخرین سال زندگی هونگر، زمانی که او به اندازه کافی خوب نبود که به تنهایی زندگی کند. آنها یک دختر به نام پاسکال داشتند که در سال ۱۹۳۲ به دنیا آمد. هونگگر همچنین دارای یک پسر به نام ژان کلود (۱۹۲۶–۲۰۰۳) از خواننده کلر کرویزا بود.
در اوایل دهه ۱۹۲۰، هونگر با «زبور دراماتیک» خود Le Roi David (شاه دیوید)، که هنوز در کارنامه گروه کر است به شهرت رسید. بین جنگ جهانی اول و دوم، هونگر بسیار پرکار بود. او موسیقی فیلم حماسی سال ۱۹۲۷ آبل گانس، ناپلئون را ساخت که پیش از آن ژاکوز (فیلم ۱۹۱۹) و لارو (چرخ) (۱۹۲۳) ساخته شد. او نه باله و سه اثر آوازی صحنه را از جمله آثار دیگر ساخت. یکی از آن آثار صحنه‌ای، Jeanne d'Arc au bûcher (1935)، یک «اوراتوریو دراماتیک» (به قول پل کلودل)، [توسط چه کسی؟] به‌عنوان یکی از بهترین آثار او شناخته می‌شود. او علاوه بر قطعاتی که به تنهایی نوشته بود، با ژاک ایبرت هم در یک اپرا، L'Aiglon (1937) و یک اپرت همکاری کرد. در این دوره زمانی او همچنین Danse de la chèvre (1921) را نوشت که به یکی از عناصر اصلی در کارنامه فلوت تبدیل شده‌است. این قطعه که به رنه لو روی و برای فلوت سولو نوشته شده‌است، زنده و جذاب است، اما با همان صراحت تمام کارهای هونگر[نیازمند منبع].
هونگر همیشه با سوئیس، کشور مبدأ والدینش، در ارتباط بود تا اینکه با شروع جنگ و حمله نازی‌ها، خروج از پاریس برای او غیرممکن شد. او به مقاومت فرانسه پیوست و عموماً تحت تأثیر خود نازی‌ها قرار نگرفت و به او اجازه دادند بدون دخالت زیاد به کار خود ادامه دهد. او همچنین آهنگسازی را در École Normale de Musique de Paris، جایی که شاگردانش از جمله Yves Ramette بودند، تدریس کرد. با این حال، او به شدت از جنگ افسرده شده بود. بین شیوع آن و مرگش، او چهار سمفونی آخر خود را نوشت (اعداد دو تا پنج) که از قدرتمندترین آثار سمفونیک قرن بیستم هستند. از این میان، دومی، برای زهی، با یک ترومپت تک‌نواز که در موومان پایانی آهنگی به سبک باخ می‌نوازد، و سومی، با عنوان فرعی Symphonie Liturgique با سه موومان که مراسم رکوئیم را تداعی می‌کند (Dies irae, De profundis clamavi) و Dona nobis pacem)، احتمالاً شناخته شده‌ترین هستند. این اثر که در سال ۱۹۴۶ درست پس از پایان جنگ نوشته شده‌است، مشابهی با Sinfonia da Requiem بنجامین بریتن در سال ۱۹۴۰ دارد. در مقابل این اثر، سمفونی غنایی و نوستالژیک شماره ۴ با عنوان فرعی "Deliciae Basilienses" ("لذت‌های بازل" است) که به عنوان ادای احترام به روزهای آرامش سپری شده در آن شهر سوئیس در طول جنگ نوشته شده‌است.
هونگر به‌طور گسترده به عنوان یک علاقه‌مند به قطار شناخته می‌شد، و یک بار به‌طور مشخص گفت: «من همیشه عاشقانه لکوموتیوها را دوست داشتم. برای من آنها موجودات زنده‌ای هستند و من آنها را همان‌طور که دیگران زنان یا اسب‌ها را دوست دارند، دوست دارم.» «سمفونیک حرکت» او Pacific 231 (تصویری از یک لوکوموتیو بخار) در سال ۱۹۲۳ او را به شهرت اولیه رساند.
بسیاری از آثار هونگر توسط دوست دیرینه‌اش ژرژ تزیپین حمایت می‌شد.
او در سال ۱۹۵۳ آخرین آهنگ خود را با نام یک کانتاتا کریسمس نوشت. پس از یک بیماری طولانی، در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۵ در پاریس بر اثر سکته قلبی درگذشت و در قبرستان سنت وینسنت در محله مونمارتر به خاک سپرده شد. او توسط دولت فرانسه تشییع جنازه ای دولتی برگزار شد، اگرچه او تابعیت سوئیس باقی ماند و هرگز تابعیت فرانسه را نگرفت.
عناصر اصلی سبک هونگر عبارتند از: کنترپوان باچی، ریتم‌های رانندگی، دامنه ملودیک، هارمونی‌های بسیار رنگی، استفاده امپرسیونیستی از صداهای ارکسترال، و توجه به معماری رسمی. سبک او سنگین تر و جدی تر از همتایانش در Les Six است. آثار پخته هونگر به دور از واکنش علیه رمانتیسیسم آلمانی مانند سایر اعضای Les Six، شواهدی از تأثیر متمایز آن را نشان می‌دهد. علیرغم تفاوت در سبک آنها، او و یکی از اعضای Les Six، داریوس میلهود، دوستان صمیمی بودند و با هم در کنسرواتوار پاریس تحصیل کرده بودند. میلهود چهارمین پنجاهی زهی خود را به یاد هونگر تقدیم کرد، در حالی که فرانسیس پولنک به‌طور مشابه سوناتای کلارینت خود را تقدیم کرد.