stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلود شابرول
حرفه

کلود شابرول در ۲۴ ژوئن سال ۱۹۳۰ در پاریس به دنیا آمد. مادر و پدرش از اعضای فعال نهضت مقاومت ملی فرانسه بودند.
شابرول در جوانی ادبیات و حقوق خواند و بعد شروع به نوشتن نقد فیلم برای مجله معتبر کایه دو سینما کرد.
او پس از آنکه با کمک ارثیه‌ای که به همسر اولش رسیده بود، به تهیه‌کنندگی چند فیلم از کارگردانانی مانند ژاک ریوت، فیلیپ دوبرکا و ژاک دونیول والکروز پرداخت؛ و وقتی هنوز ۳۰ ساله نشده بود نخستین فیلمش را در سال ۱۹۵۸ ساخت. نخستین فیلم شابرول به نام سرژ زیبا با ستایش گستردهٔ منتقدان سینمایی روبه‌رو شد داستان فیلم راجع به داستان بازگشت یک مرد به دهکده زادگاهش پس از مدت‌ها غیبت از آن است. پس از آن به‌عنوان گواهی برای وجود جریانی به نام موج نو در سینمای فرانسه شناخته شد.
از دیگر فبلم‌های مهم او می‌توان به پسرعموها اشاره کرد. این فیلم در سال ۱۹۵۹ جایزه خرس طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم برلین را به ارمغان آورد. او با فیلم‌های گل رنج در سال ۲۰۰۳ و کمدی قدرت در سال ۲۰۰۶ باز هم توانست به بخش رقابتی جشنوارهٔ برلین راه یابد. شابرول در سال ۱۹۷۳ برای فیلم عروسی در خون جایزه فیپرشی را از جشنواره برلین گرفت.
شابرول فیلمنامه‌های گوناگونی نوشت ولی در کارهایش از آثار بزرگ ادبی فرانسه مثل مادام بواری نیز استفاده کرد. او در برخی از فیلم‌هایی که کارگردانی یا تهیه می‌کرد نقش‌های کوچکی را نیز بازی کرده‌است. از فیلم‌های برترش می‌توان به دختران بد، قصاب و از شکلات شما متشکرم اشاره کرد. او در سال ۲۰۰۴ به خاطر مجموعه کارهایش، «جایزه فیلم اروپایی» را دریافت کرد.
فیلم‌های کلود شابرول بر نشان دادن جنبه‌های زندگی بورژوازی (طبقهٔ متوسط) فرانسه تأکید داشت و با پرده‌برداری از ماهیت این طبقه، کوشید تا دورویی‌ها، خشونت‌ها و کینه‌هایی را که در پشت این پرده در فوران بود را به نمایش درآورد. به گفته خودش او به همان طبقه بورژوازی متعلق بود. کارهای او را از دیدگاه سبکِ معمایی و دلهره‌آمیز بودن، همتای آثار آلفرد هیچکاک کارگردان معروف انگلیسی می‌دانند.
تیری فرمو، برگزارکنندهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم کن در مصاحبه با رسانه‌های فرانسوی سبک کار کلود شابرول را بسیار کلاسیک تر از همتایان موج نویی خود توصیف کرد و افزود:
فرانسوا فیون نخست‌وزیر فرانسه، شابرول را کارگردان، تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس و یکی از چهره‌های اصلی موج نو خواند که سبک و تکنیک سینما را با توجه به تجربه واقعی، زندگی حقیقی که ناگسسته و پنهانی است، متحول کردند.
ایزابل هوپر از هنرپیشه‌های زن مورد علاقه شابرول بود و با فیلم داستان زنان شابرول در سال ۱۹۸۸ بود که در ابتدای مسیر کاریش به شهرت رسید.
شابرول در پنجاهمین سال دریافت جایزهٔ خرس طلا، فوریه ۲۰۰۹ طی مراسمی که همراه با نمایش آخرین ساخته‌اش که بلامی بود، جایزهٔ دوربین برلیناله را دریافت کرد.
زندگی شخصی

کلود شابرول سه بار ازدواج کرد و سه فرزند پسر از اوبه یادگار مانده. همسر دومش استفان اودران، بازیگر بسیاری از فیلم‌هایش بود.
او در روز شنبه، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۰ در پاریس درگذشت.جمعیت بزرگی از هنرمندان و دوستداران سینما، تابوت سینماگر نامی فرانسه را در مراسمی رسمی از جلوی بنای فیلمخانه در پاریس مشایعت کردند. مراسم خاکسپاری روز جمعه (۱۷ سپتامبر) با حضور جمع بزرگی از همکاران و دوستداران این سینماگر در گورستان پر-لاشز، برگزار شد.
فیلم‌شناسی

سرژ خوش‌تیپ (۱۹۵۸)
پسرعموها (۱۹۵۹)
محکم‌کاری (۱۹۵۹)
زنان خوب (۱۹۶۰)
جوانان زن‌باز (۱۹۶۱)
«ضیافت عشق» (۱۹۷۴)
هفت گناه کبیره (۱۹۶۲، کوتاه - فصل: حرص)
چشم شیطان (۱۹۶۲)
اوفلیا (۱۹۶۳)
لاندرو (۱۹۶۳)
زیباترین کلاهبرداری دنیا (۱۹۶۴، کوتاه - فصل: مردی که برج ایفل را فروخت)
ببر گوشت تازه دوست دارد (۱۹۶۴)
پاریس از نظر … (۱۹۶۵، کوتاه - فصل: لاموئت)
ماری شانتال علیه دکتر کا (۱۹۶۵)
ببر خود را دینامیت معطر می‌کند (۱۹۶۵)
خط فاصل (۱۹۶۶)
رسوایی (۱۹۶۷)
راه کورینت (۱۹۶۷)
دختران بد (۱۹۶۸)
زن بی‌وفا (۱۹۶۹)
که حیوان بمیرد (۱۹۶۹)
قصاب (۱۹۷۰)
جدایی (۱۹۷۰)
درست پیش از شب (۱۹۷۱)
دهه شگفت‌انگیز (۱۹۷۱)
دکتر پوپول (۱۹۷۲)
عروسی در خون (۱۹۷۳)
نادا (۱۹۷۴)
بی‌گناهان با دست‌های آلوده (۱۹۷۵)
جادوگران (۱۹۷۶)
جنون بورژوازی (۱۹۷۶)
آلیس یا آخرین گریز (۱۹۷۷)
خویشاوندان (۱۹۷۸)
ویولت نوزیر (۱۹۷۸)
اسب افتخار (۱۹۸۰)
روح کلاهدوز (۱۹۸۲)
خون دیگران (۱۹۸۴)
بازرس لاواردین (۱۹۸۶)
صورتک‌ها (۱۹۸۷)
داستان زنان (۱۹۸۸)
فریاد بوف (۱۹۸۸)
روزهای آرام در کلیشی (۱۹۹۰)
دکتر ام (۱۹۹۰)
مادام بوواری (۱۹۹۱)
بتی (۱۹۹۲)
چشم ویشی (۱۹۹۳)
دوزخ (۱۹۹۴)
مراسم (۱۹۹۵)
کلاهبردار (۱۹۹۷)
بابت شکلات متشکرم (۲۰۰۰)
گل رنج (۲۰۰۲)
ساقدوش (۲۰۰۴)
کمدی قدرت (۲۰۰۶)
دختر دو شقه (۲۰۰۷)
بلامی (۲۰۰۹)
سوی دیگر باد (۲۰۱۸)
مقبره کلود شابرول در گورستان پر-لاشز واقع در پاریس
کشته شدن محمد الدره

| 0 | 1 |
| --- | --- |
محمد (چپ) و پدرش جمال الدره (راست): محمد (چپ) و پدرش جمال الدره (راست)
تاریخ: ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰؛ ۲۴ سال پیش (۲۰۰۰-30}})
زمان: ح. ۱۵:۰۰ زمان تابستانی اسرائیل (۱۲:۰۰ ساعت هماهنگ جهانی)
مکان: نتساریم، نوار غزه
مختصات: ۳۱°۲۷′۵۳″ شمالی ۳۴°۲۵′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۴۶۴۷۲°شمالی ۳۴٫۴۲۷۲۲°شرقی﻿ / 31.46472; 34.42722
نخستین گزارشگر: چارلز اندرلین برای فرانسه ۲
فیلمبرداری توسط: طلال ابو رحمه
تلفات: تلفات
مرگ گزارش شده: محمد الدره؛ بسام البیلبیسی، راننده آمبولانس: مرگ گزارش شده: محمد الدره؛ بسام البیلبیسی، راننده آمبولانس
ضربات متعدد شلیک گلوله: جمال الدره: ضربات متعدد شلیک گلوله: جمال الدره
جایزه‌ها: جایزه روری پک (۲۰۰۱), برای طلال ابو رحمه
ویدیو: چارلز اندرلین، "La mort de Mohammed al Dura", France 2, ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ (raw footage; disputed section)
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ و در دومین روز انتفاضه دوم، محمد الدُرِّه، نوجوان ۱۲ ساله فلسطینی در جریان اعتراضات گسترده و ناآرامی‌ها در سرزمین‌های فلسطینی علیه اشغالگری نظامی اسرائیل در نوار غزه کشته شد. تصویر جمال الدره و پسرش محمد توسط طلال ابورحمه، فیلم‌بردار تلویزیون فلسطینی که به صورت مستقل در شبکه فرانسه ۲ فعالیت می‌کرد، فیلم‌برداری شد. آن‌ها میان تیراندازی متقابل ارتش اسرائیل و نیروهای امنیتی فلسطین گرفتار شدند. تصاویر نشان می‌دهد که این دو در پشت یک استوانه بتنی خم شده‌اند؛ پسر گریه می‌کند و پدر دست خود را تکان می‌دهد، سپس صدای شلیک گلوله و گرد و خاک نمایش داده می‌شود. محمد در حالی که در اثر تیراندازی به‌صورت مرگبار مجروح شده‌است، ناگهان به روی زمین می‌افتد و به زودی می‌میرد.
پنجاه و نه ثانیه از این فیلم با صدای چارلز اندرلین، رئیس دفتر شبکه فرانسه ۲ در اسرائیل از تلویزیون فرانسه پخش شد. بر اساس اطلاعات فیلمبردار، اندرلین به بینندگان گفت که الدره هدف شلیک اسرائیلی‌ها قرار گرفته و این پسر جان خود را از دست داده‌است.پس از یک تشییع جنازه عمومی احساسی، محمد الدره در جهان اسلام به عنوان یک شهید مورد استقبال قرار گرفت.
نیروهای دفاعی اسرائیل ابتدا مسئولیت تیراندازی را پذیرفتند و مدعی شدند که فلسطینی‌ها از کودکان به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کنند اما بعداً پذیرش مسئولیت را پس گرفتند. منتقدان گزارش تصویری اندرلین از آن زمان صحت فیلم‌های فرانسه ۲ را زیر سؤال بردند. روزنامه‌نگاران فرانسوی که فیلم خام را دیدند گفتند که فرانسه ۲ چند ثانیه پایانی را قطع کرده بود که در آن به نظر می‌رسید محمد دست خود را از روی صورتش بلند کرده‌است. منتقدان اذعان کردند که محمد مرده‌است، اما گفتند که فیلم به تنهایی آن را نشان نمی‌دهد. سردبیر اخبار فرانسه ۲ در سال ۲۰۰۵ گفت که هیچ‌کس نمی‌تواند مطمئن باشد که چه کسی شلیک کرده‌است. مفسران دیگر، به‌ویژه فیلیپ کارسنتی، مفسر رسانه‌های فرانسوی، فراتر رفتند و مدعی شدند که این صحنه توسط فرانسه ۲ صحنه‌سازی شده‌است. فرانسه ۲ از او به دلیل افترا شکایت کرد و در سال ۲۰۱۳ توسط دادگاه تجدید نظر پاریس به پرداخت ۷۰۰۰ یورو محکوم شد. در ماه مه همان سال، گزارش دولت اسرائیل از دیدگاه کارسنتی حمایت کرد. جمال الدره و چارلز اندرلین نتیجه گزارش دولت اسرائیل را رد کردند و خواستار تحقیقات مستقل بین‌المللی شدند.
پیشینه

اطلاعات بیشتر: انتفاضه دوم
در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۰، دو روز قبل از تیراندازی، آریل شارون، رهبر اپوزیسیون اسرائیلی، از کوه معبد در شهر قدیم اورشلیم، مکانی مقدس در یهودیت و اسلام با قوانین دسترسی مناقشه برانگیز بین هر دو دین بازدید کرد. ریشه‌ی خشونتی که پس از آن به وقوع پیوست در چندین رویداد قرار داشت، اما این بازدید تحریک آمیزترین بود و باعث شروع اعتراضاتی شد که به شورش در کرانه باختری و نوار غزه تبدیل شد. این شورش به انتفاضه دوم معروف شد که بیش از چهار سال به طول انجامید و جان حدود ۴۰۰۰ نفر را گرفت که بیش از ۳۰۰۰ نفر از آنها فلسطینی بودند.
محل تیراندازی، تقاطع نتزاریم است که به صورت محلی به نام چهارراه الشهدا (شهدا) شناخته می‌شود. این تقاطع در جاده صلاح الدین، چند کیلومتری جنوب شهر غزه قرار دارد. محل شروع درگیری‌ که به این تقاطع کشیده شد، شهرک نزدیک نتزاریم بود که ۶۰ خانواده اسرائیلی تا زمان خروج اسرائیل از نوار غزه در سال ۲۰۰۵ در آن زندگی می کردند. هر زمان که شهرک نشینان از شهرک خارج شده یا به آن می‌رسیدند اسکورت نظامی آن‌ها را همراهی می‌کرد و یک پاسگاه نظامی اسرائیل به نام Magen-3 از نزدیک از شهرک محافظت می کرد. این منطقه در روزهای قبل از تیراندازی صحنه حوادث خشونت آمیز بوده است.
ادعای شبکه دو فرانسه

تصویر کشته شدن محمد در هنگامی که در پشت پدر خود مخفی شده بود تا از تبادل آتش میان نیروهای دفاعی اسرائیل و شبه نظامیان فلسطینی در امان باشد، توسط تصویربردار عرب شبکه دو فرانسه (France ۲) ضبط و از این شبکه پخش شد که حاکی ازآن بود که محمد الدره در اثر اصابت شلیک نظامیان اسرائیلی کشته شده‌است. این تصاویر به صورتی بی‌سابقه از شبکه‌های خبری تلویزیونی در سراسر جهان پخش شد. اما دولت اسرائیل مدعی است که فیلم فوق جعلی و جهت ضربه زدن به وجه بین‌المللی نیروهای دفاعی اسرائیل، طراحی، ساخته و جعل شده‌است.
تصاویر تلویزیونی محمد وحشت زده و پدرش جمال را نشان می‌داد که برای فرار از شلیک نظامیان در کنار دیوار و پشت بشکه‌ای پناه گرفته‌اند و پدر مدام علامت می‌داد که پسر کوچکش را نکشند اما لحظاتی بعد محمد کشته شد و فیلم پسر را بی حرکت نشان می‌داد.
شبکه دو تلویزیون فرانسه مدعی شد که در این حادثه پدر محمد به نام جمال الدره کشته نشد اما به‌شدت آسیب دید.
جعلی خواندن حادثه

اسرائیل بلافاصله پس از انتشار تصاویر ویدئویی، از بروز این حادثه اظهار تاسف کرد. اما نهایتاً در سال ۲۰۰۷ میلادی دفتر مطبوعاتی دولت اسرائیل رسماً اعلام کرد که براساس تحقیقات و استشهاد مراجع درمانی و قانونی ذی‌ربط، ادعای شبکه دو تلویزیون فرانسه، خلاف واقع بوده و تصاویری که توسط فیلمبردار عرب شبکه دو فرانسه منتشر شده را جعلی و جهت مخدوش کردن چهره نیروهای دفاعی اسرائیل در سطح جهانی خواند.
دفتر مطبوعاتی دولت اسرائیل با این توضیح که بر اساس ادعای شبکه دو فرانسه، جمال و محمد الدره در کنار دیوار و پشت بشکه‌ای پناه گرفته‌بودند و در روبروی آنان، نیروهای دفاعی اسرائیل قرار داشتند، حال گلوله باید بنابر قاعده از روبروی آنها (که تصاویر نشان‌دهندهٔ آن است) شلیک شده باشد که بنابرآن گلوله ابتدا می‌بایست به پدر وی که در جلوی بشکه قرار داشت برخورد می‌کرد تا به محمد که در پشت وی پناه گرفته بوده‌است. همچنین عدم انجام کالبدشکافی در بیمارستان از جسد و گم شدن پوکه گلوله‌ها در بیمارستان فلسطینی نیز باعث بروز شبهاتی در مورد ضارب اصلی محمد الدره را ایجاد می‌کند. دولت اسرائیل عقیده دارد که این فیلم از لحاظ علمی، جرم‌شناسی، شواهد موجود در صحنه، وابستگی تصویربردار، قطع شدن تصاویر در لحظات حساس و محو شدن مدارک و شواهد در بیمارستان فلسطینی، نشان از ساختگی بودن فیلم فوق جهت تخریب چهره اسرائیل در صحنه بین‌المللی طراحی و ساخته شده بوده‌است.
در واکنش، تصویربردار عرب شبکه دو فرانسه به نام «طلال ابورحمان» بعدها سوگند یاد کرد که حوادثی را که تصویر برداری کرده، واقعی بوده‌است.
دعوای حقوقی فیلیپ کارسنتی > ۲۰۰۶: چارلز اندرلین علیه کارسنتی

در پاسخ به ادعاهایی مبنی بر اینکه فرانسه ۲ فیلمی صحنه‌سازی شده را پخش کرده‌است، اندرلین و فرانسه ۲ در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ سه شکایت برای افترا ارائه کردند و به دنبال دریافت خسارت نمادین ۱ یورویی بودند. قابل توجه‌ترین شکایت، علیه فیلیپ کارسنتی بود که یک سازمان دیده‌بان رسانه به نام Media-Ratings را اداره می‌کرد. فرانسه ۲ و اندرلین دو روز بعد از آخرین دادگاه، دادخواست خود را علیه کارسنتی صادر کردند.
این پرونده در سپتامبر ۲۰۰۶ آغاز شد. اندرلین به عنوان مدرک، نامه ای از ژاک شیراک، رئیس‌جمهور وقت فرانسه در فوریه ۲۰۰۴ ارائه کرد که در آن از صداقت اندرلین صحبت می‌شد. دادگاه در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۶ شکایت را تأیید کرد و کارسنتی را ۱۰۰۰ یورو جریمه و او را به پرداخت ۳۰۰۰ یورو به عنوان هزینه دادگاه محکوم کرد. کارسنتی در همان روز درخواست تجدیدنظر داد.
دعوای حقوقی فیلیپ کارسنتی > ۲۰۰۷: کارسنتی علیه چارلز اندرلین

اولین درخواست تجدیدنظر در سپتامبر ۲۰۰۷ در دادگاه استیناف پاریس، در مقابل هیئتی متشکل از سه قاضی به رهبری قاضی لارنس تربوک آغاز شد. دادگاه از فرانسه ۲ خواست تا ۲۷ دقیقه فیلم خامی را که ابورحمه گفته بود فیلمبرداری کرده‌است را برای نمایش در جلسه عمومی تحویل دهد. فرانسه ۲، فیلمی ۱۸ دقیقه‌ای را تحویل داد و اندرلین گفت که فقط ۱۸ دقیقه فیلمبرداری شده‌است. در جریان نمایش فیلم، دادگاه شنید که محمد الدره پس از اینکه ابورحمه گفته بود او مرده‌است، دستش را روی پیشانی‌اش بلند کرده و پایش را حرکت داده‌است و هیچ خونی روی پیراهنش نیست. اندرلین در حمایت از ابورحمه اینگونه استدلال کرد که ابورحمه نگفته که پسر مرد، بلکه او در حال مردن است. در گزارش ژان کلود شلینگر، کارشناس بالستیک که به سفارش کارسنتی برای دادگاه تهیه شده بود، نوشته شده بود که اگر شلیک‌ها از موضع اسرائیل می‌آمد، فقط به اندام تحتانی محمد الدره اصابت می‌کرد.
تاثیر فیلم

فیلم محمد با سایر تصاویر نمادین کودکان مورد حمله مقایسه شد: پسربچه گتوی ورشو (۱۹۴۳)، دختر ویتنامی که با ناپالم آغشته شد (۱۹۷۲) و  آتش‌نشان حامل نوزاد در حال مرگ در اوکلاهاما (۱۹۹۵). کاترین نی، یک روزنامه‌نگار فرانسوی، اینطور استدلال می‌کند که مرگ محمد "مرگ کودک یهودی که در محله یهودی نشین ورشو دستانش در هوا است را باطل و از یادها می‌برد."
به گفته یک درمانگر در غزه، کودکان فلسطینی از پخش مکرر فیلم از طریق رسانه‌ها مضطرب بودند و در زمین‌های بازی، صحنه فیلم را بارها به صورت نمایش بازی می‌کردند. در کشورهای عربی تمبرهای پستی با این تصاویر منتشر شدند و پارک‌ها و خیابان‌هایی به افتخار محمد الدره نامگذاری شدند. اسامه بن لادن در «هشدار» پس از ۱۱ سپتامبر به رئیس جمهور جورج بوش از محمد نام برد. همچنین انتشار این فیلم موجب افزایش یهودستیزی در فرانسه گردید. در فوریه ۲۰۰۲، در یکی از تصاویر پس زمینه در زمانی که دانیل پرل، روزنامه‌نگار یهودی آمریکایی در حال سر بریده شدن توسط القاعده بود، تصویر محمد الدره دیده می‌شد.
بخش‌هایی از جوامع یهودی و اسرائیلی، از جمله دولت اسرائیل در سال ۲۰۱۳، بیانیه‌هایی که علیه نیروهای دفاعی اسرائیل در کشته شدن محمد الدره صادر شد را به عنوان "تهمت خون" توصیف کردند، اشاره‌ای به ادعای چند صد ساله که یهودیان، کودکان مسیحی را برای خون خود قربانی می‌کنند. همچنین مقایسه‌هایی با ماجرای دریفوس در سال ۱۸۹۴ انجام شد، زمانی که یک کاپیتان ارتش فرانسوی-یهودی بر اساس اسناد جعلی به خیانت متهم شد. از نظر چارلز اندرلین، این جنجال‌ها یک کمپین بدنامی با هدف تضعیف فیلم‌هایی است که از سرزمین‌های اشغالی فلسطین بیرون می‌آیند. دورین کاروجل در نیویورک تایمز نوشت که این فیلم "یک منشور فرهنگی است که بینندگان آنچه را که می خواهند ببینند می‌بینند."
کوه معبد
این تصویر از حادثه، از روی تصویری ساخته شده که فیلم‌بردار شبکهٔ ۲ فرانسه، طلال ابو رحما آن را برای سوگندنامه‌اش به کانون حقوق بشر فلسطین ارائه داده بود.
فیلیپ کارسنتی در اولین دادگاه به اتهام افترا محکوم شد.
آرامگاه محمد الدره در شهر باماکو، مالی
کورش فولادی

| کورعش فولادی | کورعش فولادی |
| --- | --- |
نماینده خرم‌آباد در مجلس شورای اسلامی: نماینده خرم‌آباد در مجلس شورای اسلامی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۲ خرم‌آباد،  ایران
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ پنجم مجلس شورای اسلامی
کوروش فولادی (متولد ۱۳۴۲) سیاستمدار ایرانی است. او نماینده خرم‌آباد در پنجمین دوره مجلس شورای اسلامی بود.
تعداد آرای او در انتخابات، ۱۷۱۵۷۹ رأی بود.
ورزشگاه لتزیگراند

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Letzi: Letzi
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: زوریخ، سوئیس
مختصات: ۴۷°۲۲′۵۸٫۰۶″ شمالی ۸°۳۰′۱۵٫۷۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۳۸۲۷۹۴۴°شمالی ۸٫۵۰۴۳۶۳۹°شرقی﻿ / 47.3827944; 8.5043639
مالک: شهرداری زوریخ
گرداننده: شهرداری زوریخ
گنجایش: ۲۶٬۱۰۴ (فوتبال), ۳۰٬۹۳۰ (جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸), ۳۰٬۰۰۰ (دو و میدانی), ۵۰٬۰۰۰ (کنسرت‌ها)
ابعاد زمین: 105 x 68 متر
ساخت: ساخت
آغاز ساخت: ۱۵ نوامبر ۲۰۰۵
ساخت: ۲۰۰۶–۲۰۰۷
گشایش: ۳۰ اوت ۲۰۰۷
هزینه ساخت: ۱۲۰ میلیون فرانک سوئیس (۲۰۰۷)
معمار: Bétrix & Consolascio, Frei & Ehrensperger
پیمانکار عمومی: Implenia
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
باشگاه فوتبال زوریخ باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ FC Zürich Frauen LC Zürich: باشگاه فوتبال زوریخ باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ FC Zürich Frauen LC Zürich
لتزیگراند ورزشگاهی است در شهر زوریخ سوئیس است که حداکثر گنجایش ۲۳٬۶۰۵ نفر را دارا می‌باشد. این ورزشگاه خانهٔ باشگاه فوتبال اف‌سی زوریخ است. هم‌چنین موقتاً بازی‌های باشگاه فوتبال گراسهوپر-کلاب زوریخ زمانی‌که ورزشگاه آن‌ها در دست تعمیر بود، در لتزیگراند برگزار می‌شد. مسابقات سالانه ورزشی ولتکلازه زوریخ - بخشی از لیگ طلایی IAAF -به‌خوبی کنسرت‌های روباز در لتزیگراند برگزار می‌شود.
در ۲۲ نوامبر ۱۹۲۵ افتتاح شد و در تملّک باشگاه فوتبال اف‌سی زوریخ قرار گرفت. در جریان رکود اقتصادی شدید در سال ۱۹۳۷ مالکیت به شهر زوریخ داده شد و کماکان تحت مالکیت این شهر است. ورزشگاه در سال‌های ۱۹۴۷، ۱۹۵۸، ۱۹۷۳ و ۱۹۸۴ چند تعمیر شدید را تحمل کرد. نورپردازی هم در ۱۹۷۳ اضافه شد. اولین کنسرت روباز در ۱۹۹۶ بود.
از ۲۳٬۶۰۵ جا، ۱۱٬۶۰۵ تا صندلی دارند (۹٬۱۶۷ تا پوشیده‌شده) و ۱۲٬۰۰۰ تای آن‌ها منطقه پوشیده‌شده برای ایستادن است. زمین اصلی با تجهیزاتش ۱۰۵ در ۶۸ متر است. هم‌چنین ۳ میدان ورزش دیگر هم وجود دارد: ۲ محوطهٔ چمن‌دار و ۱ محوطهٔ چمن مصنوعی و یک میدان شن بسته‌بندی شده. یک نوشگاه و یک رستوران داخل ورزشگاه جای دارند.
در ژانویه ۲۰۰۵ یوفا برنامه‌هایی برای دوباره‌سازی ورزشگاه برای برگزاری یورو ۲۰۰۸ تصویب کرد. قرار است ۳ بازی گروهی رقابت‌های قهرمانی فوتبال اروپا ۲۰۰۸ در آن برگزار شود.
ورزشگاه جدید در ۳۰ اوت ۲۰۰۷ گشوده شد. اولین اتفاق ورزشی، سالانه ولتکلاز زوریخ در ۱۷ شهریور با ۲۶٬۵۰۰ تماشاچی بود. اولین مسابقه فوتبال بین اف‌سی زوریخ و گراسهوپر-کلاب زوریخ در اول مهر برگزار شد.
هجویری

آرامگاه هجویری در لاهور به نام داتا دربار.
علی بن عثمان بن علی جلابی هُجویری غَزنَوی ملقب به داتا گَنج‌بَخش از عارفان سدهٔ پنجم هجری قمری است.
او اهل غزنه در مشرق خراسان بود. در فراگیری برخی از علوم شاگرد ابوالعباس شقانی بوده است. ولی در طریقت پیرو ابوالفضل محمد بن حسن ختلی بوده است. در حالی که ابوالفضل ختلی خود از مریدان ابوالحسن بصری بوده است. از سال تولد و مرگ وی اطلاعات چندانی در دست نیست.
نام و نسب

نام کامل او را برخی از مآخذ، ابو الحسن علی بن عثمان بن ابی علی الجلابی الهجویری الغزنوی، نوشته‌اند و بعضی مختصراً به ذکر جلابی یا هجویری یا غزنوی کفایت کرده‌اند و دسته ای وی را پیر هجویر، سید هجویر خوانده‌اند.
هجویری به‌گمان در هجویر، از محله‌های غزنه، زاده شد و جلاب و هجویر دو محل از محله‌های غزنین اند. او از رجال معروف به علم و معرفت و طریقت است. خاندان او در غزنین از مردان راه حق بوده و مسجد و منبر داشته‌اند.[نیازمند منبع] امام قشیری از استادان او بود و هجویری با او آشنایی تمام داشت. وی با بسیاری از استادان طریقت مانند عبدالکریم قشیری و ابوسعید ابوالخیر و ابو علی فارمدی (فریومدی) و دیگر بزرگان و محدثان ملاقات کرده و هم‌صحبت بوده است. «ابوالفضل محمدبن المحسن الختلی»، مرشد او بود، و او پیرو مذهب جنید بوده است. سپس به سیاحت و حج رفته و ملازم ابوالعباس احمد بن محمد اشقانی شد و از او پاره‌ای از علوم را آموخت.
پس از تکمیل تحصیلات خویش، چنان‌که عادت مشایخ قدیم تصوف بود به سیر آفاق و انفس پرداخت و به شام، عراق، آذربایجان، طبرستان، خوزستان، کرمان، خراسان و فرارود سفر کرد و بسیاری از مشایخ عصر خود را دید.
او چهل سال در سفر بوده است و همچون پیر خویش از تظاهر و از لباس و رسوم تصوف که آن را در زمانه خود نشانه ریا می‌شمرد، بیزار بود.
نسبت به زناشویی نظر خوشی نداشت. به امر پیر خود، به جانشینی حسین زنجانی، به لاهور (در پاکستان غربی کنونی) رفت. در این هنگام پادشاهی غزنویان رو به تجزیه نهاده و رشته زندگی در غزنه از هم گسیخته بود. گویا هجویری لاهور را موافق طبع نیافت. خود او گوید که: «من اندر دیار هند، اندر میان ناجنسان گرفتار مانده بودم.»
روزها درس می‌داد و شب‌ها به مریدان حقایق طریقت می‌آموخت. عده کثیری از مردم اطراف را به دین اسلام درآورد. در کتاب کشف المحجوب نقل کرده است که دیوان اشعار و کتاب منهاج الدین تألیف او را گرفته و به نام خود کرده‌اند، و از خدا خواسته است که نام سارق دیوان و کتاب را از دیوان طلاب درگاه خود پاک گرداند.
یگانه تألیف معتبری که از او برجای مانده، کتاب کشف المحجوب است و آن نخستین نوشته مهم فارسی در تصوف است که علاوه بر بحث در حقیقت و معنای تصوف و شرح الفاظ و اصطلاحات و آداب و رسوم و فرقه‌های آن، احوال و مذاهب عده زیادی از مشایخ تصوف را دربردارد. این کتاب، کتابی جامع و پرمغز به نثر خوش و بیحشو و زواید و تکلف است.
هجویری بین سال‌های ۴۸۱ و ۵۰۰ هـ.ق. درگذشت (هجویری در سال ۴۶۵ هجری در لاهور جهان را بدرود گفته و در همان‌جا بخاک سپرده شده است) آرامگاه او در میان دروازه بهاتی لاهور جای دارد و در کنار آن مسجدی است که اصل بنای آن از خود شیخ است.
کتابخانه گنج‌بخش اسلام‌آباد به نام او نام‌گذاری شده است.
تالیفات هجویری

کشف‌المحجوب، که می‌توان آن را از منابع بسیار معتبر در مورد عرفان و تصوف به‌شمار آورد. این کتاب بنا بر درخواست ابوسعید هجویری برای پاسخ به پرسش‌هایش نگاشته شد.
دیوان شعری که نشانه‌ای از آن باقی نمانده است ولی در ابتدای کشف المحجوب اشاره به انتحال آن شده است.
کتاب فنا و بقا که در مورد تصوف بوده ولی این کتاب نیز از بین رفته است.
کتاب اسراب الخرق والملونات. این کتاب نیز در دسترس نیست.
الرعایت به حقوق الله تعالی
کتاب البیان لاهل العیان
منهاج الدین
نحوالقلوب
ایمان
فرق فرق
حاجی پری کوچی

| حاجی پری کوچی | حاجی پری کوچی |
| --- | --- |
نمایندهٔ دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان: نمایندهٔ دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان
دوره مسئولیت ۱۳۸۴ – ۱۳۸۹: دوره مسئولیت ۱۳۸۴ – ۱۳۸۹
حوزه انتخاباتی: سهمیه کوچی‌ها
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۵ ولایت پکتیا
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
حاجی پری کوچی (زاده: ۱۳۳۵، ولایت پکتیا) سیاست‌مدار افغانستانی و نماینده مردم کوچی در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان است.
زندگی‌نامه

حاجی پری کوچی متولد ۱۳۳۵ از ولایت پکتیا افغانستان است.
مطرف

مُطرّف یکی از وزیران و سیاستمداران تابع اسفار بن شیرویه و پس از آن، مرداویج زیاری بود.
وی کسی بود که موجب شد اسفار و سامانیان در معرکه‌ای صلح کنند و اسفار را تحریک کرد تا خراج را بپذیرد و تحت قیومیت امیر سامانی درآید. ولی مدتی بعد با مرداویج متحد شد و علیه اسفار شوریدند.
وی مرداویج را برانگیخت تا علیه ماکان کاکی اقدام کند و مرداویج به بهانه شکنجه یکی از اقوام مطرف، با ماکان جنگید و او را از طبرستان و دیلمان بیرون راند و مطرف را حاکم آنجا کرد.
پس از حمله سامانیان به گرگان و شکست زیاریان، ابوالفضل بلعمی موجب شد میان مطرف و مرداویج اختلاف افتد و مرداویج نهایتاً رای به اعدام مطرف داد.
مطالعات کاربران

مطالعات کاربران (به انگلیسی: Users Studies) بررسی متمرکز بر استفاده کاربران نهایی از سازمان‌ها یا سیستم‌های خدماتی است.
انواع مطالعات کاربران

بررسی تعامل مستقیم یا غیرمستقیم دسته‌های کاربری با مجموعه خدمات مورد نظر برای رفع نیازهایشان، به دو دسته تقسیم می‌شود:
مطالعات استفاده (به انگلیسی: Use Studies) با بررسی داده‌های داخلی و خارجی به موضوع، علت و مقدار استفاده می‌پردازد و الگوهای مصرفی استخراج می‌کند.
مطالعات رفتار (به انگلیسی: Behavior Studies) با مشارکت میان‌رشته‌ای از روانشناسی، انسان‌شناسی، زبان‌شناسی، علوم ارتباطات، علوم رایانه شیوه و علت استفاده را در قالب فرایندهای مواجهه کاربر با خدمات از منظر شناختی، فرهنگی، اقتصادی بررسی می‌کند.
ورزشگاه کنتینانتال آرنا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: رگنسبورگ، آلمان
مختصات: ۴۸°۵۹′۲۷٫۱″ شمالی ۱۲°۰۶′۲۶٫۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۹۹۰۸۶۱°شمالی ۱۲٫۱۰۷۲۵۰°شرقی﻿ / 48.990861; 12.107250
مالک: شهر رگنسبورگ
گنجایش: 15,224
سطح: چمن
ساخت: ساخت
آغاز ساخت: ژانویه ۷, ۲۰۱۴
گشایش: ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۵
هزینه ساخت: ۵۲٫۷ میلیون یورو
معمار: Dr. Stefan Nixdorf
ورزشگاه کنتینانتال آرنا (به لاتین: Continental Arena) یک ورزشگاه فوتبال واقع در رگنسبورگ ، آلمان است. این استادیوم جایگزین ورزشگاه یان و ورزشگاه خانگی تیم فوتبال اس‌اس‌وی یان رگنسبورگ است.
موقعیت جغرافیایی و رفت‌وآمد

این ورزشگاه در جنوب رگنسبورگ و در ناحیهٔ اوبرایسلینگ قرار گرفته است.
بازیهای بین‌المللی

اولین بازی در ورزشگاه جدید رگنسبورگ در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵ انجام گرفت که بین تیمهای ملی زیر ۲۱ سال فوتبال مردان آلمان و تیم ملی زیر ۲۱ سال مردان آذربایجان و در قالب قهرمانی زیر ۲۱ سال فوتبال مردان اروپا ۲۰۱۷ انجام می‌شد.
ورزشگاه متالورگ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: سامارا, روسیه
مختصات: ۵۳°۱۴′۱۸″ شمالی ۵۰°۱۶′۱۸″ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۲۳۸۳۳°شمالی ۵۰٫۲۷۱۶۷°شرقی﻿ / 53.23833; 50.27167
گنجایش: نفر۳۵,۳۳۰
ابعاد زمین: ۱۰۱,۷۸m х ۶۸,۰۴m
ساخت: ساخت
ساخت: ۱۹۵۷
گشایش: ۱۰ آگوست ۱۹۵۷
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
باشگاه کریلیا سوتوف سامارا: باشگاه کریلیا سوتوف سامارا
ورزشگاه متالورگ ورزشگاه فوتبالی در سامارای روسیه است. این ورزشگاه، ورزشگاه خانگی باشگاه کریلیا سوتوف سامارا است و در سال ۱۹۵۷ ساخته شده است. ظرفیت آن پس از آخرین بازسازی ۳۵،۳۳۰ نفر میباشد.