stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی نظری منفرد
زندگی‌نامه

سال ۱۳۲۶ در شهر قم در خانواده‌ای روحانی زاده شد. او پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی در سال ۱۳۴۰ وارد حوزه علمیه قم شد و پس از گذراندن ادبیات، دروس مقدماتی، فقه و اصول به نجف اشرف در سال ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ رفت. سپس به ایران و شهر قم بازگشت و سطح را به پایان برد. سپس در آزمون دارالفنون تهران در رشته معقول و منقول پذیرفته شد و پس از پایان دروس سطح، در درس خارج اساتیدی نظیر محقق داماد، میرزا هاشم آملی و اراکی شرکت کرد و فلسفه و حکمت را از مفتح، شهید مطهری و دیگر استادان حوزه بهره برد.
نمایندگی مجلس

در انتخابات میاندوره‌ای سال ۱۳۶۱ به عنوان نماینده آباده و ابرقو به مجلس راه یافت تا کرسی خالی شیخ حسین کرمانی را پر کند که در پنجم آبان ۱۳۶۰ از نمایندگی مجلس استعفا داده بود. وی سپس در دوره دوم نیز از طرف مردم آباده به نماینده مجلس انتخاب شد.
| دوره نمایندگی | تعداد آراء | درصد آراء |
| --- | --- | --- |
| اول | ۲۲۳۱۵ | ۵۲ |
دوم: ---
استادان

وی در دوره تحصیل خود، از اساتیدی چون عبدالله جوادی آملی، محمد فاضل لنکرانی، سیدمحمدباقرسلطانی، سیدمحمدمحقق داماد، سیدمحمدرضاگلپایگانی درس گرفت.
آثار

آثار منتشر شده و آماده انتشار وی عبارتند از:
روزه و رمضان
قصه کربلا
نامه‌ها و ملاقات‌های امام حسین
الاحادیث الغیبیه سه جلد
قصه مدینه و کوفه
درجات الفضائل (در اخلاق) فن خطابه
معاد
امامت و گفتاری پیرامون کلمات قصار امیرالمؤمنین
قصه کوفه
یازیکوو (شهرستان بلاگووارسکی، باشقیرستان)

مکان
| Yazykovo Языково | Yazykovo Языково |
| --- | --- |
روستا: روستا
نویسه‌گردانی(های) سایر: نویسه‌گردانی(های) سایر
 • Bashkir: Языков
موقعیت Yazykovo : موقعیت Yazykovo 
Yazykovoموقعیت Yazykovoموقعیت روی نقشه روسیهYazykovoYazykovo (روسیه)موقعیت روی نقشه روسیه: Yazykovoموقعیت Yazykovoموقعیت روی نقشه روسیهYazykovoYazykovo (روسیه)موقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۴۱′۲۴″ شمالی ۵۵°۰۰′۵۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۹۰۰۰°شمالی ۵۵٫۰۱۵۲۸°شرقی﻿ / 54.69000; 55.01528: مختصات: ۵۴°۴۱′۲۴″ شمالی ۵۵°۰۰′۵۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۹۰۰۰°شمالی ۵۵٫۰۱۵۲۸°شرقی﻿ / 54.69000; 55.01528
واحد فدرال: باشقیرستان
ناحیه کشوری: شهرستان بلاگووارسکی
سلساویت: Yazykovsky Selsoviet
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • کل: ۶۳۶۸
وضعیت اداری: وضعیت اداری
 • پایختتِ: Blagovarsky District، Yazykovsky Selsoviet
وضعیت شهرداری: وضعیت شهرداری
 • ناحیه شهرداری: Blagovarsky Municipal District
 • سکونتگاه روستایی: Yazykovsky Selsoviet Rural Settlement
 • پایتختِ: Blagovarsky Municipal District، Yazykovsky Selsoviet Rural Settlement
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (یوتی‌سی ۵:۰۰+ )
کد(های) پستی: 452740
OKTMO ID: 80614437101
یازیکوو (انگلیسی: Yazykovo, Blagovarsky District, Republic of Bashkortostan) یک شهر در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مدارگزینی

سوئیچینگ مدار یا مدارگزینی روشی برای پیاده‌سازی شبکه مخابراتی است که در آن دو گره شبکه قبل از برقراری ارتباط گره‌ها، یک کانال ارتباطی (مدار) اختصاصی را از طریق شبکه ایجاد می‌کنند. مدار پهنای‌باند کاملی را برای کانال تضمین می‌کند و اتصال در نشست ارتباطی را حذف می‌کند. عملکرد مدار به گونه ای است که گره‌های شبکه به صورت فیزیکی به مدار الکتریکی متصل باشند. سوئیچینگ مدار با سوئیچینگ پیام و سوئیچینگ بسته در تضاد است.
توضیح

مثالی بارز برای شبکه سوئیچ مدار، شبکه تلفنی آنالوگ اولیه است. هنگامی که از یک تلفن به تلفن دیگر تماسی گرفته می‌شود، سوئیچ‌های موجود در مراکز تلفنی تا زمانی که مکالمه طول می‌کشد یک ارتباط سیمی ممتد بین دو تلفن برقرار می‌کنند.
در سوئیچینگ مدار، تأخیر بیت در حین اتصال ثابت است (برخلاف سوئیچینگ بسته، که صف‌های بسته ممکن است باعث ایجاد تاخیرهای مختلف انتقال و با پتانسیل تأخیر نامحدود طولانی شود). هیچ مداری توسط کاربران متعارض تخریب نمی‌شود زیرا تا زمانی که مدار آزاد شود و اتصال جدید برقرار شود، از تماس‌های دیگر محافظت می‌شود. حتی اگر هیچ ارتباط واقعی انجام نشده باشد، کانال همچنان در برابر کاربران رقیب محافظت می‌شود.
در حالی که از سوئیچینگ مدار معمولاً برای اتصال مدارهای صوتی استفاده می‌شود، مفهوم یک مسیر اختصاصی که بین دو طرف یا گره ارتباط برقرار است را می‌توان به سیگنال محتوای غیر از صدا گسترش داد. مزیت استفاده از سوئیچینگ مدار این است که امکان انتقال مداوم و بدون سرانه کلی مربوط به بسته‌ها را فراهم می‌کند و حداکثر استفاده را از پهنای‌باند موجود می‌برد. یک نقطه ضعف این است که می‌تواند نسبتاً غیر بهینه باشد زیرا ظرفیت استفاده نشده تضمین شده پهنای‌باند برای اتصال توسط سایر اتصالات موجود در همان شبکه قابل استفاده نمی‌باشد. بعلاوه، تماسها پابرجا و مقرر نیستند یا در صورت خرابی مدار قطع می‌شوند.
تماس

برای تنظیم و کنترل تماس (و سایر اهداف اداری)، می‌توان از یک کانال سیگنالینگ اختصاصی از گره انتهایی به شبکه استفاده کرد. ISDN یکی از این سرویس هاست که از یک کانال سیگنالی جداگانه استفاده می‌کند در حالی که سرویس‌های تلفن قدیمی (POTS) این کار را نمی‌کند.
روش برقراری اتصال و نظارت بر پیشرفت و خاتمه آن از طریق شبکه همچنین می‌تواند از یک کانال کنترل جداگانه استفاده کند مانند ارتباط بین مراکز تلفن که از پروتکل بسته سوئیچ به نام CCS7 برای برقراری ارتباط تنظیم اطلاعات و کنترل تماس از TDM استفاده می‌کنند. برای انتقال داده‌های واقعی در مدار.
مبادلات تلفنی اولیه نمونه‌های مناسبی از سوئیچینگ مدار بودند. مشترک از اپراتور می‌خواست که چه در همان م مبدل ویا چه از طریق لینک بین مبادله و اپراتور دیگر به مشترک دیگری متصل شود. نتیجه نهایی یک اتصال الکتریکی فیزیکی بین تلفن‌های دو مشترک در طول مدت زمان مکالمه طرفین بود. نمی‌توان از سیم مسی استفاده شده برای اتصال همزمان برای برقراری تماس‌های دیگر استفاده کرد، حتی اگر مشترکان در واقع صحبت نمی‌کردند و خط بی صدا بود.
جایگزین‌ها

در سوئیچینگ مدار، یک مسیر و پهنای‌باند اختصاصی مربوط به آن از مبدأ به مقصد رزرو می‌شود و باعث می‌شود سوئیچینگ مدار نسبتاً ناکارآمد است تا هنگامی که ظرفیت مدار رزرو شده باشد یا نه اتصالات به صورت متداوم در حال استفاده شدن هستند. سوئیچینگ مدار با سوئیچینگ پیام و سوئیچینگ بسته در کاملاً متفاوت است و در تضاد است. هر دوی این روش‌ها می‌توانند از پهنای‌باند شبکه موجود بین نشست‌های ارتباطی متعدد تحت شرایط معمول در شبکه‌های ارتباطی داده استفاده بهتر و بهینه تری بگیرند.
سوییچینگ پیام به‌طور کامل مسیرهای پیام را ارسال می‌کند، هر بار با یک خم، یعنی ذخیره و انتقال کل پیام. سوئیچینگ بسته داده‌های منتقل شده به بسته‌های منتقل شده از طریق شبکه را به‌طور مستقل و جداگانه تقسیم می‌کند. پیوندهای شبکه به‌جای اختصاص همزمان به یک نشست ارتباطی، توسط بسته‌های مختلف نشست‌های ارتباطی رقیب به اشتراک گذاشته می‌شوند و در نتیجه کیفیت خدمات تضمین شده توسط سوئیچینگ مدار از بین می‌رود.
سوئیچینگ بسته می‌تواند مبتنی بر ارتباطات اتصال محور یا ارتباطات بدون اتصال باشد، یعنی براساس مدارهای مجازی یا نمودارهای داده‌ای.
مدارهای مجازی از فناوری سوئیچینگ بسته استفاده می‌کنند که در آن شبیه‌سازی مدار تقلید می‌شود، به این معنا که اتصال قبل از انتقال بسته‌ها برقرار شده و بسته‌ها به ترتیب تحویل مقصد داده می‌شوند.
تسهیم اتصالات مخابراتی متعدد در طول هادی فیزیکی یکسان برای مدت طولانی امکان‌پذیر بوده‌است، اما هر یک از کانال بر روی لینک تسهیم یا به یک تماس در یک زمان اختصاص داده شده بود، یا آن را بین تماس‌ها بدون استفاده بود.
نمونه‌هایی از شبکه‌های مدار سوئیچ شده

شبکه تلفن سوئیچ عمومی (PSTN)
کانال B ISDN
خدمات مدار سوئیچ شده مدار (CSD) و سرعت بالا مدار مدار سوئیچ شده داده (HSCSD) در سیستم‌های تلفن همراه مانند GSM
دیتاکیت
X.21 (در شبکه داده‌های سوئیچ مدار DATEX-L آلمان و اسکاندیناوی DATEX استفاده می‌شود)
شبکه مش نوری
روابط ایران و عربستان سعودی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 ایران:  عربستان سعودی
 :  
سفارتخانه: سفارتخانه
سفارت ایران: سفارت عربستان سعودی
نماینده: نماینده
سفیر ایران: سفیر عربستان سعودی
روابط جمهوری اسلامی ایران و پادشاهی عربستان سعودی به دلیل جنگ یمن، تمایل برای رهبری جهان اسلام، سیاست‌های نفتی متضاد و چگونگی رابطه با ایالات متحده آمریکا و دیگر کشورهای غربی دارای تنش بوده‌است. در تاریخ ۱۹ اسفند ماه سال ۱۴۰۱ در پی دیدار علی شمعخانی دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی ایران و همتای سعودی خود در چین و گفتگوهای فشرده، روابط دیپلماتیک ایران و عربستان سعودی از سرگرفته شد. حسین امیر عبداللهیان، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در تاریخ ۱۴۰۲/۵/۲۸ در جده با محمد بن سلمان ولیعهد و نخست‌وزیر عربستان سعودی دیدار کرد. این دیدار بالاترین درجه از ارتقای روابط بعد از ۸ سال قطع رابطه دو کشور شکل گرفت.
عربستان سعودی که یک پادشاهی مطلقه محافظه‌کار سنی است که در سال ۱۹۳۲ میلادی تأسیس شد و از ابتدا روابط نزدیکی با ایالات متحده داشت. با اینکه خاندان سعودی روابط نسبتا مناسبی با حکومت دودمان پهلوی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ داشت، اما حکومت ایران، پس از انقلاب ایران، به یک جمهوری اسلامی شیعه مذهب تغییر یافت که تحت نظر حاکمیت دینی و رهبر ایران است و مواضع ضد غربی و ضد آمریکایی (ضد امپریالیستی) دارد.
هر دو کشور از صادرکنندگان عمده نفت و گاز هستند و سیاست‌های متفاوتی در حوزه انرژی دارند. عربستان سعودی با منابع نفتی بیشتر و جمعیت کمتر نسبت به ایران، سیاست متعادل نگه داشتن قیمت جهانی نفت را دنبال می‌کند. در مقابل ایران با جمعیت بیشتر و تخریب شهرها و مسکن‌ها و ضرباتی که در پی هشت سال جنگ با عراق پدیدار شد و تحریم‌های خارجی همواره بر سیاست افزایش قیمت در کوتاه مدت متمرکز بوده‌‌است.
هر دو کشور مدعی صیانت و رهبری بر سایر کشورهای مسلمان خاورمیانه هستند که در این بین ایران به عنوان یک کشور شیعه مذهب و عربستان سعودی به عنوان یک کشور سنی مذهب اختلافات اعتقادی و سیاسی متعددی دارند که معمولاً منافع متضاد را برای یکدیگر ترسیم کرده‌است. حمایت عربستان از صدام حسین در جنگ ایران و عراق و حمایت ایران از حوثی‌ها در جنگ داخلی یمن نمونه‌ای از این اختلافات و درگیری‌ها است. در جنگ داخلی سوریه ایران با کمک‌های نظامی و مالی خود در کنار روسیه از حامیان دولت بشار اسد بود، در حالی که عربستان سعودی از نیروهای شورشی ضد دولت حمایت می‌کرد.
مقایسهٔ دو کشور

|  |  ایران |  عربستان سعودی |
| --- | --- | --- |
پرچم: 
نشان حکومتی: 
| جمعیت | ۹۱,۶۰۰,۰۰۰(برآورد۲۰۲۳) | ۳۳,۲۶۰,۰۰۰ (برآورد ۲۰۲۳) |
| مساحت | ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومتر مربع | ۲٬۱۴۹٬۶۹۰ کیلومتر مربع |
| تراکم جمعیت | ۵۲ نفر در کیلومتر مربع | ۱۵ نفر در کیلومتر مربع |
| پایتخت | تهران | ریاض |
| نظام حکومتی | جمهوری اسلامی | پادشاهی مطلقه |
| رهبر/پادشاه کنونی | سید علی حسینی خامنه‌ای | سلمان بن عبدالعزیز آل سعود |
| زبان رسمی | فارسی | عربی |
| دین رسمی | اسلام شیعه | اسلام سنی |
نظرات

بن سلمان در مصاحبه ای با الشرق الاوسط در ۲ می ۲۰۱۷ گفت: ما حکومت ایران را در زمان رفسنجانی چندین بار آزمودیم و معلوم شد که بازی درمیاورند. بعد از انقلاب۵۷ روح الله خمینی توسعه طلبی پیشه کرد و جهان خشمگین شد. سپس رهبر صلح طلب (هاشمی رفسنجانی) را فرستادند تا اعتماد جهانیان را به‌دست آورند و اعتماد ما نیز را جلب کردند. به محض اینکه وضعشان بهتر شد یک فرد افراطی مثل احمدی‌نژاد را علم کردند تا همان‌طور که در سوریه و عراق شاهد بودیم روند توسعه طلبی را ادامه دهد. ولی مؤمن دوبار از یک سوراخ گزیده نمی‌شود و ما می‌دانیم که هدف اصلی رژیم ایران، رسیدن به قبله مسلمین است و منتظر نخواهیم بود که در عربستان جنگ برپا کنند، بلکه آن را به ایران می‌کشانیم.
دوره قاجار

از هنگامی که آل‌سعود در عربستان سعودی خارج از قلمرو خود، در نواحی مرکزی شبه‌جزیره عربستان (نجد) به پیشروی پرداختند و شروع به تصرف حجاز کردند، در ایران علیه آن‌ها موضع‌گیری شد. نخستین موضع‌گیری در فضای رسمی، پس از آن مطرح شد که آل‌سعود، در سپتامبر ۱۹۲۴ (شهریور ۱۳۰۳) طائف را تصرف کردند. شیخ محمدرضا شریعتمدار دامغانی، نماینده شاهرود در مجلس، وهابی‌ها را مردمانی خواند که «معتقد به هیچ دیانتی نیستند» و «با کلیه ادیان طرف هستند». پس از آن پیوسته در مجلس و مطبوعات و از جانب دولت نسبت به اقدامات آل‌سعود و پیشرویهایشان اعلام انزجار و نگرانی می‌شد.
در ۵ شهریور ۱۳۰۴ رضاخان سردارسپه نخست‌وزیر وقت در مجلس شورای ملی حضور یافت و با ابراز نگرانی از اقدامات آل‌سعود از مجلس خواست کمیسیونی تشکیل دهد و وضعیت را بررسی کند تا دولت نیز در این زمینه اقداماتی بکند. یک هفته بعد، این کمیسیون با این اعضا تشکیل شد: شیخ فرج‌الله نهاوندی، عبدالعلی دیبا، محمد مصدق، ملا عبدالعزیز مفتی، حاج اسماعیل عراقی، میرزا حسن مستوفی‌الممالک و میرزا رضا قمی. در آذر آن سال که آل‌سعود مدینه را گرفتند، موج اعتراض عمومی در ایران برخاست و بازار به نشانه اعتراض تعطیل شد. با این حال، به سبب اوضاع پرتحول داخلی و وقایع منتهی به تغییر سلطنت، تمرکز بر اوضاع داخلی بود، نه از وعده وزارت امورخارجه در مورد فرستادن مأمورانی به حجاز برای بررسی وضعیت خبری شد و نه از اقدامات کمیسیون منتخب در مجلس گزارشی شد. با پایان عمر مجلس، این کمیسیون، خودبه‌خود منحل شد.
دوره پهلوی اول(رضاشاه)

رضاشاه در شرایطی به سلطنت رسید که آل‌سعود بر عربستان مسلط می‌شد و آرامگاه‌های بقیع و مدینه و دیگر نقاط را به نام جلوگیری از شرک و انحراف، ویران می‌کرد. در پی تخریب آرامگاه‌های بقیع، بیش از دویست پیام ابراز همدلی با شیعیان ایران از سراسر جهان به مجلس شورای ملی مخابره شد. با بازگشایی مجلس شورای ملی در تابستان ۱۳۰۵ بار دیگر صدای اعتراض نمایندگان به وضعیت عربستان و درخواست از دولت برای اقدامی علیه آل‌سعود برخاست. سید احمد بهبهانی نماینده تهران از دولت خواست با همکاری ترکیه، مصر و افغانستان در عربستان وارد عمل شوند و حاکمیت حجاز را به دست شورائی متشکل از نمایندگان دولتها و ملتهای مسلمان بدهند. وی همچنین خواستار تشکیل کمیسیونی دوازده نفره در مجلس شد که با همکاری دولت و مشورت با روحانیون «در قضیه ظهور وهابیه در حجاز و تجاوزات مستقیم و غیرمستقیم آنها به مقدسات ملل اسلامی به‌خصوص ایران و تعیین تکلیف قطعی آتیه خطه مزبوره مطالعات لازمه نموده، نتیجه را به اسرع اوقات تقدیم مجلس شورای ملی بنماید و لدی‌الاقتضا با نمایندگان سیاسی ممالک اسلامی ترکیه افغانستان، مصر در این خصوص کنفرانس‌هایی برای تبادل نظر تشکیل بدهد».
بهبهانی طرح خود را برای تشکیل کمیسیون دوازده نفری در قالب طرحی دو فوریتی به مجلس داد که در دهم مهر ۱۳۰۵ به تصویب رسید. تنها نماینده‌ای که در مخالفت با این طرح سخن گفت، سید یعقوب انوار نماینده شیراز بود که استدلالش این بود که این طرح باعث خشم وهابی‌ها و شدت عمل آنان علیه شیعیان خواهد شد.
در دوازدهم اسفند ۱۳۰۵ جمعی از تجار کشور برای درخواست اقدام فوری در خصوص تخریب آرامگاه‌های بقیع نزد رئیس مجلس شورای ملی (حسین پیرنیا) رفتند. سپس عریضه‌ای به او دادند که چهار روز بعد در مجلس قرائت شد و در آن خواسته شده بود، «دولت و ملت ایران خاموش ننشسته و با مسلمین دنیا مذاکرات را ادامه دهند تا به وسایل ممکنه، موجبات بنای بقاع متبرکه سابقه را فراهم نمایند».
با استقرار حکومت آل‌سعود و گسترش حاکمیت این خاندان در شبه‌جزیره عربستان، دولت ایران مشروعیت این حکومت را به رسمیت شناخت و با آن رابطه دیپلماتیک برقرار کرد. مبنای این روابط، «عهدنامه مودت» بود که در دوم شهریور ۱۳۰۸ میان مخبرالسلطنه هدایت نخست‌وزیر ایران با شیخ عبدالله فضل و شیخ محمد عبدالرئوف فرستادگان پادشاه عربستان به تهران امضا شد. در این عهدنامه تأکید شده بود که «بین مملکت شاهنشاهی ایران و مملکت حجاز و نجد و ملحقات آن و بین اتباع دولتین صلح خلل‌ناپذیر و دوستی صمیمانه دائمی برقرار خواهدبود». حکومت سعودی در این عهدنامه تعهد داد که «نسبت به حجاج ایرانی از هر حیث مثل سایر حجاجی که به بیت‌الله‌الحرام می‌روند معامله و رفتار نموده و اجازه ندهند که نسبت به حجاج ایرانی در ادای مناسک حج و فرائض دینی آن‌ها هیچ‌گونه مشکلاتی ایجاد شود و نیز تعهد می‌نمایند که وسائل امنیت و آسایش و اطمینان آن‌ها را فراهم نمایند».
دولت ایران سپس در عربستان سعودی سفارت‌خانه تأسیس کرد و در سال ۱۳۱۴ به محمدعلی مقدم وزیرمختار ایران در آن کشور مأموریت داد برای بازسازی آرامگاه‌های امامان شیعه که چند سال پیش به دست وهابی‌ها تخریب شده بود، مذاکراتی با دولت سعودی بکند. مقدم به تهران گزارش داد که مسئولان سعودی در این زمینه قول مساعد داده‌اند با این حال هیچ اقدام عملی در این زمینه مشاهده نشد.
دوره پهلوی دوم(محمدرضا شاه) > جدایی بحرین از ایران

مقالهٔ اصلی: استقلال بحرین
یکی دیگر از مناقشات بین ایران و عربستان در دوره رضاشاه، مسئله بحرین بود. دولت ایران که در دوره قاجار و اوایل پهلوی تقریباً تبعیت بحرین از انگلستان را پذیرفته بود، سعی کرد آن را دوباره به ایران ضمیمه کند. به این منظور در سال ۱۳۳۶ مجلس شورای ملی، طرح الحاق بحرین به کشور به عنوان استان چهاردهم را تصویب کرد و ایران بر حاکمیت خود بر این جزیره تأکید کرد.
نخست‌وزیر وقت ایران منوچهر اقبال در جواب یکی از نمایندگان مجلس دربارهٔ شایعه استقلال بحرین گفت:«ما روابط سیاسی خود را با هر دولتی که سعی می‌کند پیمانی با بحرین ببندد تا ابد قطع خواهیم کرد. ما این‌گونه اقدامات را روشی خصمانه نسبت به خود شناخته و تجاوزی علیه حق حاکمیت خویش می‌دانیم و تا آخرین قطره خون خود با آن مبارزه خواهیم کرد.» اما این حرف‌ها بعداً در حد شعار باقی ماند و ارتباطات عربستان و بحرین با عقد قراردادهایی قوی تر هم شد.
وزیر امور خارجه ایران نسبت به این موضوع اعتراض کرد و آن را تجاوز به حقوق ایران و غیرمعتبر خواند؛ ولی هیچ‌گاه این اعتراضات و شعارها به قطع رابطه با عربستان منجر نشد.
همچنین در سال ۱۳۴۷ پادشاه عربستان از امیر بحرین به عنوان رئیس یک کشور استقبال کرد. محمدرضا شاه پهلوی در اعتراض به این استقبال، سفر خود را به عربستان سعودی لغو کرد؛ ولی این اعتراض به نتیجه نرسید و پس از طی مذاکراتی که به امضای موافقت‌نامه نیز انجامید، شاه ایران در آبان همان سال به‌طور رسمی از عربستان سعودی دیدن کرد.
به هر صورت دولت ایران پس از مدتی ادعای خود را راجع به مالکیت بحرین مسکوت گذاشت و شاه ایران در توجیه کار خود گفت: «اکثریت ساکنان آن جزیره عرب هستند و به زبان عربی سخن می‌گویند. به لحاظ اقتصادی مجمع‌الجزایر بحرین دیگر اهمیت ندارند؛ زیرا نفت آنجا تمام شده و صید مروارید نیز صرفه اقتصادی ندارد. از نظر اهمیت استراتژیکی و سوق الجیشی با وجود تسلط ایران بر تنگه هرمز، آن جزایر ارزشی ندارند. از جهت امنیتی هم حفظ آن سرزمین پرهزینه و مستلزم استقرار یکی دو لشکر در آنجاست.»
پس از مدتی نماینده ایران در سازمان ملل متحد نیز بر گزارش سازمان ملل متحد مبنی بر استقلال بحرین صحه گذاشت و از آن حمایت کرد و بحرین به‌طور رسمی از قیمومت بریتانیا خارج شد.
انقلاب ۱۳۵۷

پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در ایران، شاه خالد با ارسال نامه‌ای به خمینی، ضمن تبریک به او، اظهار کرد که همبستگی اسلامی می‌تواند پایه‌گذار بهبود روابط دو کشور باشد. وی همچنین اظهار داشت که با تأسیس یک جمهوری اسلامی در ایران، دیگر هیچ مانعی در مقابل همکاری دو کشور وجود ندارد. مسئولان جمهوری اسلامی اما به‌طور پیوسته و علنی از حکومت عربستان انتقاد کرده و مشروعیت آن را زیر سؤال می‌بردند. خمینی، از مردم کشورهای عربی خواست تا علیه پادشاهان مورد حمایت آمریکا قیام کنند. این اقدام با واکنش کشورهای عربی به‌خصوص عربستان سعودی همراه بود و منجر به حمایت عربستان سعودی از عراق در جنگ با ایران شد.[نیازمند منبع]
ماجرای عملیات طبس

پس از ناکامی دولت ایالات متحده آمریکا در اعمال فشار سیاسی و اقتصادی برای آزادی نیروهای آمریکایی در ماجرای گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا، جیمی کارتر رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، دستور انجام عملیات نظامی آزادسازی گروگان‌های آمریکایی را صادر می‌کند. زبیگنیف برژینسکی بعدها در توضیح گوشه‌هایی از ابعاد این عملیات، به همکاری مصر و چند کشور دیگر اشاره می‌کند. او از ذکر نام سایر کشورها خودداری میکند، اما گمان میرود یکی از آن کشورها عربستان سعودی بوده است.
نفوذ هوایی ایران به عربستان سعودی در سال ۱۳۶۳

در ۱۴ خرداد ۱۳۶۳، نیروی هوایی ایران با ۴ فروند هواپیمای اف ۴ به حریم هوایی عربستان سعودی نفوذ کرد و نیروی هوایی عربستان با دو فروند هواپیمای اف ۱۵ به آن پاسخ داد و موفق به سرنگونی دو هواپیما و خسارت به هواپیمای سوم شد. چهارمین جنگنده ایرانی موفق به بمباران یک مخزن آب در منطقه دمام شد.[نیازمند منبع]
رسوایی انتقال مواد منفجره با کاروان حجاج

مقالهٔ اصلی: رسوایی‌های_قاچاق_اسلحه_از_جمهوری_اسلامی_ایران § قاچاق_مواد_منفجره_به_عربستان_سعودی_در_ایام_حج
در ایام حج سال ۱۳۶۵ مأموران عربستان سعودی، محموله‌ای از مواد منفجره را در لوازم حجاج ایرانی کشف کردند. این رویداد باعث تنش جدی در روابط ایران و عربستان شد. بر اساس گفته‌های مقامات سیاسی ایران، به جز برخی از افراد نظامی، خود حجاج و حتی بسیاری از مقام‌های سیاسی از محتوای درون ساک‌ها و عملیات هیچ‌گونه اطلاعی نداشته‌اند. برخی معتقدند که این تلاش جمهوری اسلامی ایران برای انجام عملیات‌های تروریستی در خاک عربستان، زمینه‌ساز جدی گرفتن تهدید از سوی ایران و رویداد حج ۱۳۶۶ شد.
کشتار حاجیان ایرانی در سال ۱۳۶۶

مقالهٔ اصلی: کشتار حاجیان در مکه (۱۳۶۶)
در سال ۱۳۶۶ در موسم حج زائران ایرانی در مکه مکرمه تظاهراتی براه انداختند که در آن در مورد آزادی فلسطین، رد سیاست آمریکا و اعتراض به موضع عربستان در حمایت از عراق در جنگ ایران و عراق، دست به اعتراض زدند که حمله نیروهای عربستان به آنها منجر به کشته شدن ۴۰۲ نفر شد.
در پی کشتار حاجیان ایرانی، تعدادی از معترضان به سفارت عربستان در تهران و کنسولگری این کشور در مشهد حمله کردند و مساعد الغامدی دیپلمات سعودی را کشتند و رضا عبدالمحسن النزهه، کنسول عربستان سعودی را بازداشت کردند که منجر به قطع رابطه شد.
این کشتار در سال ۱۳۶۶ شدیدترین ضربه را به روابط دوجانبه وارد کرد و وخیم‌ترین دوران بین دو کشور رقم خورد. به طوری که خمینی در یکی از سخنرانی‌هایش گفت:
حتی در صورتی که احتمال بخشش صدام وجود داشته باشد، هیچگاه نمی‌توان خیانت عربستان سعودی به اسلام را فراموش کرد.
دوران ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی

بعد از کشتار حجاج ایرانی در عربستان، روابط تهران و ریاض قطع شده بود. با آغاز ریاست‌جمهوری هاشمی رفسنجانی، وی تلاش کرد روابط ایران و عربستان را اصلاح کند. در اجلاس سران کنفرانس اسلامی که در سنگال برگزار می‌شود، هاشمی و امیر عبدالله که در آن زمان ولیعهد عربستان بود، یکدیگر را می‌بینند. هاشمی در این باره می‌گوید: «آقای امیرعبدالله هم از طرف عربستان به آنجا آمده بود. من رئیس‌جمهور بودم و ایشان ولیعهد بود. طبیعتش این بودکه اگر ملاقاتی می‌شود، ایشان پیش من بیاید. کشور ما بزرگتر بود. وقتی بحث ملاقات شد، ایشان گفته بود که فلانی بیاید، گفتم: چه عیبی دارد؟ ما می‌رویم. دو کشور مسلمان که باهم این حرف‌ها را ندارند. این کار اولین تاثیرش را در نفس آنها گذاشت که ما آن‌گونه که فکر می‌کنند، مغرور نیستیم.»
دومین دیدار هاشمی و امیر عبدالله به اواخر دوران ریاست‌جمهوری وی بازمی‌گردد. هاشمی به همراه هیئت همراه عازم سفر به پاکستان برای شرکت در اجلاس سران کشورهای اسلامی می‌شود. در این سفر، وی با امیر عبدالله دیدار می‌کند و قرار می‌شود که بنا به دیدار قبلی، این بار امیر عبدالله به ملاقات هاشمی برود: «در اجلاس سران در پاکستان، قرارمان این شد که ایشان به اتاق ما بیاید. چون هر کدام از ما اتاقی داشتیم، در سنگال من رفته بودم و در اینجا بنا بود که او بیاید. من در مجلس نشسته بودم که دیدم یک دفعه آمدند و گفتند: امیر منتظر شماست. آقای ولایتی گفتند: قرارمان این بود که ایشان بیاید، الان چه کار کنیم؟ گفتم: برویم، ما نباید تکبر کنیم و اصل بر حرف زدن است. بلند شدیم و به طرف اتاقشان رفتیم، یکدفعه دیدیم که ملک عبدالله و همراهانش از اتاق به بیرون برای استقبال ما آمدند و گفتند: آماده‌ایم که به اتاق شما برویم. اصلاً یکدفعه زیرورو شدند؛ یعنی همان حالت تواضعی که نشان دادیم، ایشان را به آنجا آورد.».
هاشمی سفرهای متعددی به عربستان انجام داد و جایگاه خاصی نزد مقامات عربستانی پیدا کرده بود. این جایگاه به حدی بود که بعد از اتمام دوره ریاست‌جمهوری هاشمی و در ۲۰ خرداد ۱۳۷۸، از وی که سمت رئیس مجلس خبرگان رهبری و رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام را بر عهده داشت، به عنوان مهمان ویژه کنفرانس بین‌المللی گفتگوی اسلامی دعوت به عمل آمد تا در این کنفرانس شرکت کند. در این سفر ۱۰ روزه به هاشمی اجازه داده شد از منطقه فدک بازدید نماید.
دربارهٔ آغازگر رابطه ایران و عربستان، دو اظهارنظر متفاوت وجود دارد. البته هر دو اظهارنظر از دل یک خانواده بیرون آمده‌است. عفت مرعشی همسر هاشمی رفسنجانی معتقد است که او احیاگر روابط ایران و عربستان است. هاشمی نیز خود را آغازگر رابطه ایران و عربستان معرفی می‌کند. عفت مرعشی می‌گوید که «بعد از جریان کشتار حجاج ایرانی در سال ۶۶، به تنهایی به عربستان سفر کردم. در این سفر، خانم ملک عبدالله میهمانی داد و یک عده را دعوت کرد و جلسه گذاشت. آنها از من خواستند که میهمانی را بپذیرم و من هم پذیرفتم. وقتی پذیرفتم روابط برقرار شد».
دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی

با روی کار آمدن سید محمد خاتمی و نظریه گفتگوی تمدن‌ها که اساس سیاست خارجی وی را تشکیل می‌داد، روابط دوجانبه، بیش از گذشته تقویت شد. این سال‌های نزدیکی روابط، بدون چالش همراه نبود، بمب‌گذاری برج‌های خبر که مظنون اولیه آن ایران عنوان شد و حمله به کنسولگری ایران در افغانستان که منجر به کشته‌شدن ۸ دیپلمات ایرانی شد، از جمله این اقدامات خرابکارانه است.
اما این بهبود روابط بعد سال ۲۰۰۳ میلادی تداوم نداشت. در این سال با حمله آمریکا به عراق، تنش در روابط دوجانبه ایجاد شد. با این حال از این دوران با عنوان دوران طلایی روابط دو کشور یاد می‌کنند. به طوری که در زمانی که احتمال حمله مستقیم آمریکا به ایران زیاد بود، عربستانی‌ها به دلیل حسن‌نیت خود، مقامات ایران را از جزئیات طرح حمله احتمالی باخبر کردند.[منبع بهتری نیاز است]