stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
داپلر ترانس کرانیال
چگونه کار می کند

پروب سونوگرافی موج صوتی با فرکانس بالا (معمولاً مضرب 2 مگاهرتز ) منتشر می کند که مواد مختلفی در بدن آن را بازتاب می کند. این پژواک ها توسط یک سنسور در پروب شناسایی می شوند. در خصوص خون جاری در شریان ، پژواک های دریافتی دارای فرکانس های متفاوتی هستند که به سرعت و جهت خون به دلیل اثر داپلر، بستگی دارد. اگر جهت حرکت به سمتی باشد که از پروب دور شود ، فرکانس بازتاب شده از فرکانس ساطع شده کمتر است. اگر خون به سمت پروب حرکت کند ، فرکانس بازتابی بیشتر از فرکانس ساطع شده است. پژواک ها پس آنالیز شدن تبدیل به سرعت میشوند و در نمایشگر نمایش داده میشوند. در حقیقت ، به دلیل اینکه پالس ارسالی حداکثر ۱۰ کیلو هرتز است ، اطلاعات فرکانسی از هر پالس کنار گذاشته می شود و از تغییرات فاز از یک پالس به پالس دیگر بازسازی می شود.
از آنجا که استخوان های جمجمه مانع عبور مقدار زیادی از امواج اوالتراسوند می شوند ، مناطقی از جمجمه که دارای ضخامت کمتری هستند و کمترین اعوجاجرا نسبت به این امواج دارند (به نام پنجره های انسداد) ، باید برای تجزیه و تحلیل استفاده شوند. به همین دلیل ، اندازه گیری در ناحیه ای  بالاتر از قوس گونه / زگوماتیک ، از طریق چشم ، زیر فک و از پشت سر انجام می شود. سن ، جنس ، نژاد و سایر عوامل مربوط به بیمار بر ضخامت استخوان و تخلخل تأثیر می گذارد و بعضی از معاینات را دشوار یا حتی غیرممکن می سازد. در اکثر موارد پاسخ های قابل قبولی به دست می آید اما گاهی اوقات نیاز است که از نواحی جایگزین برای مشاهده رگ ها استفاده گردد.
Implantable transcranial Doppler

گاهی اوقات سابقه و علائم بالینی بیمار خطر بالای سکته مغزی را نشان می دهد. سکته مغزی  باعث آسیب دائمی بافت مغز در طی سه ساعت بعد (شاید حتی ۴/۵ ساعت  ) می شود ، اما فوراً انجام نمی شود. داروهای مختلف (مانند آسپرین ، استرپتوکیناز و فعال کننده پلاسمینوژن بافتی (TPA) از نظر اثربخشی و هزینه)  می توانند روند سکته مغزی را معکوس کنند. مشکل این است که چگونه بلافاصله بفهمیم که سکته مغزی در حال اتفاق افتادن است.. یک روش ممکن استفاده از یک دستگاه داپلر transcranial transcranial implantable "به صورت عملیاتی به یک سیستم دارورسانی متصل است" است. باتری ، از یک لینک RF به یک کامپیوتر قابل حمل که روال آنالیز طیفی را به همراه ورودی از اکسیمتر (نظارت بر میزان اکسیژن دهی خون ، که ممکن است بر اثر سکته مغزی مختل شود) برای تصمیم گیری اتوماتیک برای مصرف دارو استفاده می کند.
داپلر ترانس کراینال کاربردی (fTCD)

عملکرد سونوگرافی ترانس کرانیال داپلر (fTCD) یک ابزار عصبی برای اندازه گیری سرعت جریان خون مغزی به دلیل فعال شدن عصبی در حین انجام کارهای شناختی است. TCD عملکردی از فناوری داپلر  برای ثبت سرعت جریان خون در شریان مغزی قدامی ، میانی و خلفی استفاده می کند. شبیه به سایر تکنیک های تصویربرداری عصبی مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی (fMRI) و توموگرافی انتشار پوزیترون PET) ، fTCD) بر اساس یک اتصال نزدیک بین تغییرات جریان خون مغزی منطقه ای و فعال سازی عصبی است. به دلیل نظارت مداوم بر سرعت جریان خون ، TCD وضوح زمانی بهتری نسبت به fMRI و PET ارائه می دهد. این روش غیر تهاجمی است و کاربرد آن آسان است. اندازه گیری سرعت جریان خون در برابر تداخل های حرکتی مقاوم است. از زمان معرفی این تکنیک ، به طور قابل ملاحظه ای در توضیح سازمان نیمکره عملکردهای شناختی ، حرکتی و حسی در بزرگسالان و کودکان نقش داشته است. fTCD برای بررسی جانبداری مغزی عملکردهای اصلی مغز مانند زبان ،  پردازش صورت ،  پردازش رنگ ،  و هوش استفاده شده است. علاوه بر این ، بیشتر بسترهای عصبی برای عملکرد مغز توسط شریانهای اصلی مغزی که مستقیماً می توانند مسموم شوند ، پرفیوژن می شوند. سرانجام ، fTCD به عنوان یک رابط کاربری مغز و کامپیوتر مورد استفاده قرار گرفته است.
دقت

اگرچه TCD به دلیل سرعت نسبی جریان خون چندان دقیق نیست ، اما هنوز هم برای تشخیص انسداد شریانی در بیماران مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک حاد ، به ویژه برای شریان مغزی میانی مفید است. یک تحقیق برای مقایسه قدرت حرکت داپلر (TCD (PMD-TCD با آنژیوگرافی (CT (CTA انجام شده است ، هر دو معتبر هستند ، اما دقت PMD-TCD بالاتر از 85 درصد نیست. مزایای PMD-TCD قابل حمل بودن است ، بنابراین می توان از آن در  در اورژانس استفاده کرد ، بدون تابش به عنوان CTA ، بنابراین می تواند در صورت لزوم برای نظارت تکرار شود و ارزان تر از CTA یا آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی باشد.
دستگاه داپلر کاروتید
شاخص مقاومت شریانی
سونوگرافی پالس ترانس کرانیال
لینک های خارجی

مدل رایانه ای Transcranial Doppler برای تمرین و آموزش .
تچگالی طیفی شریان های مغزی میانی راست و چپ در مردان
پارادایمهای صورت
ذخیره‌گاه زیست‌کره ایستگاه بیولوژیکی بنی

| ذخیره‌گاه زیست‌کره ایستگاه بیولوژیکی بنی | ذخیره‌گاه زیست‌کره ایستگاه بیولوژیکی بنی |
| --- | --- |
Reserva de Biosfera Estación Biológica del Beni: Reserva de Biosfera Estación Biológica del Beni
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: VI (منطقه حفاظت‌شده با هدف بهره‌برداری پایدار از منابع طبیعی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: VI (منطقه حفاظت‌شده با هدف بهره‌برداری پایدار از منابع طبیعی)
Yellow-spotted river turtle: Yellow-spotted river turtle
موقعیت ذخیره‌گاه زیست‌کره ایستگاه بیولوژیکی بنی در نقشه: موقعیت ذخیره‌گاه زیست‌کره ایستگاه بیولوژیکی بنی در نقشه
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: استان بنی، بولیوی
مختصات: ۱۴°۳۸′۱۳″جنوبی ۶۶°۱۷′۰۶″غربی﻿ / ﻿۱۴٫۶۳۷°جنوبی ۶۶٫۲۸۵°غربی﻿ / -14.637; -66.285
مساحت: ۱٬۳۵۰ کیلومتر مربع (۵۲۰ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۹۸۲
هیئت حاکمه: Servicio Nacional de Áreas Protegidas (SERNAP)
ذخیره‌گاه زیست‌کره ایستگاه بیولوژیکی بنی (به اسپانیایی: Reserva de biosfera Estación Biológica del Beni) یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در بولیوی است که در استان بنی واقع شده‌است.
دهستان وشنام دری

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: چابهار
بخش: مرکزی
مرکز دهستان: وشنام دری
سال تأسیس: ۱۴۰۰ خورشیدی
جمعیت: ۱۳٬۵۳۳ نفر (۱۳۹۵)
تعداد آبادی: ۲۱
دهستان وشنام دری، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این دهستان، روستای وشنام دری است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان وشنام دری برابر با ۱۳٬۵۳۳ نفر بوده‌است.
دومیناته

تندیس مرمرین دیوکلسین، کسی که با وی دوران «دومیناته» رسماً آغاز شد.
واژهٔ دومیناته∗ (Dominate)، (به لاتین: dominatus) در تاریخ روم اشاره به گونه ای از حکومت امپراتوری دارد که جانشین پرینکیپاته∗شد. مشخصهٔ بارز این شکل حکومت جباریّت است: امپراتور که دیگر با پسماندهای نهادهای باستانی جمهوری روم رودررو نبود، می‌توانست امپراتوری را همچون یک مُلک شخصی در تملک داشته باشد یا به عبارتی بهتر، پدرسالار∗ یا سرور∗ آن است که [در لاتین] به وی دومینوس∗ می‌گویند، و از آن کلمهٔ dominatus مشتق می‌شود که به معنای آقایی، سیادت، و سروری است.
دومیناته، یا امپراتوری روم متأخر، رسماً با به قدرت رسیدن دیوکلسین∗در ۲۸۴ میلادی آغاز شد ــ متعاقب بحران قرن سوم ۲۸۴–۲۳۵ ــ و در غرب با مرگ امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ میلادی به پایان رسید، هرچند که در بخش شرقی امپراتوری تاریخ پایانِ آن موضوع بحث و مجادله است؛ به‌طوری که برخی پژوهشگران آن تاریخ را مرگ ژوستینین یکم∗ (۵۶۵) و برخی نیز مرگ هراکلیوی یکم∗ (۶۴۱) می‌دانند.
تاریخ

واژه مدرن دومیناته از واژه لاتین دومینوس∗ مشتق می‌شود، که به معنای ارباب∗ یا پدرسالار∗ است. این واژه توسط بردگان در هنگام مواجهه با اربابانشان مورد استفاده قرار می‌گرفت ــ و گاهی هم برای مواجهه با امپراتوران در دورهٔ پرینکیپاته ــ و در کل کاربرد تملق آمیز افراطی داشت (و گاهی هم یک طعنه سیاسی بود). شایان ذکر است که وقتی آگوستوس اولین امپراتور روم شد، به لقب دومینوس (سرور، ارباب) همچون طعنه ای عمیق می‌نگریست و همواره آن را با شرم رد می‌کرد. سوئتونیوس نقل می‌کند که یک روز در طول اجرای نمایش تئاتر در حضور وی، یک مقلد∗بانگ زد که:! O dominum aequum et bonum («ای ارباب عادل و عالی!»∗). همگی حضار با اظهار شادمانی آن را تأیید کردند، انگار که خطاب به آگوستوس بود، امّا وی نه تنها به این تملق‌ها با ژست و اشاره پایان داد بلکه روز بعد با صدور اعلامیه ای شدیدالحن آن را منع کرد. وی، در نهایت، اجازه نداد که نه خودش و نه فرزندان یا نوه‌هایش را دومینوس خطاب کنند؛ چه با هدف شوخی بوده باشد و چه جدی. همچنین تیبریوس رسم دومینوس نامیدنِ خود را تقبیح کرد و آن را نوعی نوکرمآبی∗ می‌دید. دومیتیان∗، در عوض، استفاده از آن را تشویق نمود؛ تنها در زمان او و اورلیان در ۲۷۴ بود که سکّه‌هایی با حکاکی deus et dominus natus ضرب شدند.
تنها با دیوکلسین بود که این واژه بخشی از عنوان رسمی امپراتور شد، [یعنی] یکی از اصلاحات رادیکال دیوکلسین که پرینکیپاته را به دومیناته مبدل کرد.
گذار از پرینکیپاته به دومیناته

گذار میان دو شکل حکومت با سپتیمیوس سوروس∗ شروع شد (در حکومت وی بود که اصطلاح dominus به صورت رسمی و پروپاگاندیستی ظاهر شد)، و بعدها از ۲۳۵ با روی کار آمدن ماکسیمینوس ترکس∗شدت یافت و در سراسر دورهٔ آنارشی نظامی∗پابرجا ماند، و می‌توان گفت که در ۲۸۵ با آغاز دوران دیوکلسین و نظام تترارشی او تکمیل شد. دومیناته آخرین شکل حکومت بود که تا پایان امپراتوری روم غربی به منصه اجرا گذاشته شد.
دومیناته به عنوان واکنشی در برابر نیم سده آنارشی که نام بحران قرن سوم را بر خود نهادْ ظاهر شد. مشکلاتی که در آن سال‌ها سربر می‌آوردند (غصب قدرت، سرکشی‌های نظامی، درگیری‌های همزمان در چند جبهه) نقاط ضعف دولت رومی در دوران پرینکیپاته را آشکار کردند؛ برای همین یک دگردیسی تدریجی از مدل مشاعی حکومتِ∗قبل از ۲۳۵ به مدل خودکامانه تری که پس از ۲۸۵ اجرا شد، وجود داشت. به عبارتی دیگر، این تغییر و اصلاحات با مشخصه‌هایی مانند محروم کردن تدریجی نخبگان سناتوری از فرماندهی بالای نظامی و رشد همزمان طبقهٔ شهسوار∗، سازماندهی مجدد نیروهای مسلح، تغییراتی در البسه و تشریفات درباری، یک سیاست مذهبی با هدف وحدت مذهبی، اصلاحات مالی در مقیاسی عظیم، و ایجاد یک دیوانسالاری مدنی برای سراسر امپراتوری شناخته می‌شوند.
هرچند عموماً دیوکلسین را به عنوان خالق دومیناته می‌شناسند امّا ریشه‌های آن به ابتکارات پیشینیانِ وی بازمی‌گردند، به ویژه گالینوس (۲۶۸–۲۵۳) و اورلیان (275-270). با خلع دیوکلسین در ۳۰۵ تمامی تغییر و اصلاحات دوران دومیناته تکمیل نشدند؛ بسیاری از اصلاحات توسط کنستانتین یکم تکمیل یا تعدیل شدند. همانگونه که پرینکیپاته در بازه زمانی ۳۱ قبل از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد ظهور و بروز یافت، تنها در ۳۳۷ میلادی بود که می‌توان گفت اصلاحاتی که به تأسیس دومیناته انجامیدند تکمیل شدند.
بر طبق گفتهٔ جان بگنل بوری، این نظام حکومتی:
ویژگی‌ها > امپراتوری مشترک

در دوران پرینکیپاته، آگوستوس و جانشینان وی تلاش زیادی به خرج دادند تا سرشت خودکامه منصب امپراتوری (به خاطر متمرکز شدن بسیاری از مناصب مدنی و نظامی در دست امپراتور) را پنهان کنند، نهادهای دوران جمهوری روم را به شکل ظاهری نگه داشته و تظاهر می‌کردند که امپراتور صرفاً princeps∗ یا شهروند درجه یک است، که اقتدارش توسط سنا محفوظ است. این منصب تقریباً همواره توسط یک شخص تصرف می‌شد. در دوران پرینکیپاته بارها پیش می‌آمد که امپراتور (یا آگوستوس) یک نفر را به جانشینی خود برمی‌گزید (به عنوان سزار∗)؛ امّا سزار دسترسی به اقتدار امپراتور نداشت و به مناصب دیگری منصوب نمی‌شد.
در دوران بحران قرن سوم بود که ثابت شد رویکرد سنتی امپراتوری که در آن یک کلانترِ امپراتوری∗ که مقرش در روم است نمی‌تواند به صورت مؤثر با مسئلهٔ زنجیره ای از تهاجم‌ها و غصب∗‌ها مقابله کند؛ زیرا که [مقابلهٔ مؤثر] حضور امپراتور در همه جا و همه وقت را می‌طلبید. علاوه بر این، در بسیاری از موارد، غیبت آنان بود که خود به غصب‌ها دامن می‌زد و می‌بایستی توسط امپراتور حل و فصل می‌شدند.
در دوران دومیناته، وظایف و مسئولیت‌های امپراتور میان دو امپراتور تقسیم شد، و به آن Consortium imperii∗(اشتراک اقتدار) می‌گفتند. این دیوکلسین بود که این شیوهٔ حکومت را برای اولین بار با نام تترارشی به منصهٔ اجرا گذاشت؛ و مشتمل بود بر تقسیم امپراتوری به چهار بخش که هر یک توسط دو امپراتور مشاعی∗ (آگوستوس‌ها) و دو امپراتور زیردست شان (سزارها) اداره می‌شدند. مدل تترارشی یا «حکومت چهارنفره» از ۲۹۳ تا ۳۲۴ به طول انجامید و بر اثر جنگ‌های داخلی∗ میان این چهارنفر که به پیروزی کنستانتین بزرگ انجامیدند منحل شد.
با مرگ کنستانیتن در ۳۳۷، امپراتوری بار دیگر تا ۳۵۰ مشترکاً توسط چند امپراتور (آگوستوس‌ها) اداره شد. تقسیم امپراتوری به دو (و گاهی سه) بخش، که هر یک توسط امپراتور مختص به خود اداره می‌شد، در ۳۶۴ با به قدرت رسیدن والنتینیان یکم∗، که قدرت را با برادرش والنس∗ تقسیم کرد، تقریباً دائمی شد. به جز سه سالی که تئودوسیوس یکم∗از ۳۹۲ تا ۳۹۵ به تنهایی بر هر دو بخش امپراتوری حکومت کردْ این نظام حکومتی تا سقوط امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ به طول انجامید.
ویژگی‌ها > کم ارزش شدن مقام کنسولی

در طول دوران جمهوری روم، منصب کنسولی بالاترین قوه اجرایی انتخابی در دولت رومی بود و دو کنسول هر ساله انتخاب می‌شدند. با گذار به پرینکیپاته، هرچند [در عمل] هرگونه اقتدار عملی به امپراتور واگذار شد، کنسول‌ها همچنان به لحاظ نظری (اسماً) در رأس دولت قرار داشتند، و سال همچنان توسط دو کنسول اوردیناریوس∗ که در ابتدای سال منصوب می شدندْ نام گذاری می‌شد. در دورهٔ پرینکیپاته، منصب کنسولی همچنان سِمتی باپرستیژ تلقی می‌شد، و آریستوکراسی رومی می‌توانست به واسطهٔ آن به بالاترین مناصب اداری امپراتوری دست یابد.
متعاقباً احترام والای منصب کنسول اوردیناریوس∗ همچنان محفوظ ماند، تا جایی که یکی از معدود سِمت‌هایی بود که با امپراتور قابل به اشتراک گذاشتن بود، و در این دوره اکثراً توسط پاتریسی‌ها یا اشخاصی که از تبار کنسول‌ها بودند اشغال می‌شد. منصبی بود که پاتریسی‌ها در حدود سی سالگی و بسیاری دیگر در حدود چهل سالگی می‌توانستند آن را اشغال کنند. اگر آنان در کار خود مستعد می‌بودند می‌توانستند دومین (یا در مواردی نادرتر، سومین) دورهٔ کنسولی را هم تجربه کنند. پیش از انتخاب به سِمت کنسولی، این اشخاص منصبی قابل توجه در گذشته را عهده‌دار بودند.
در دوران دومیناته، ناپدید شدن بسیاری از کارویژه‌های پیشا-کنسولی و دست اندازی تدریجی طبقه شهسوار به کارویژه‌ها [و اختیارات] اجرایی و نظامیی که به صورت سنتی در انحصار طبقهٔ سناتوری بودْ نشان از این داشت که مشاغل (مناصب) سناتوری پیش از انتصابشان به مقام کنسولی تقریباً محو شده بودند.
این واقعیت این احتمال را به ذهن القا می‌کند که مقام کنسول سوفکتوس∗در سنین جوانتری به شخص واگذار می‌شد، تا جایی که در سدهٔ چهارم توسط مردانی که سن آنان به زحمت به بیست می‌رسید، و در برخی موارد حتی جوانتر، اشغال می‌شد؛ بی آن که بر طبق هنجار معمولْ مناصب حرفه ای سیاسی قابل توجهی در کارنامه خود داشته باشند.
با گذر زمان، دو دوره تصدی مقام کنسولی، معمولاً کنسول اوردیناریوس، نسبت به دو سدهٔ نخست بسیار عادی شد؛ در حالی که [در دوران پرینکیپاته] اولین دورهٔ کنسولی معمولاً کنسول سوفکتوس بود. به علاوه، در این دوره تصدی مقام کنسولی دیگر در انحصار [طبقه] سناتوری نبود. اثر تمام این‌ها کم بها شدنِ بیش از پیش مقام کنسولی بود، تا جایی که در دوران دومیناته تصدی منصب کنسول اوردیناریوس گاهی در حکاکی‌های کورسوس هونوروم نادیده گرفته می‌شد، در حالی که منصب کنسول سوفکتوس حتی به ندرت ذکر می‌شد.
ویژگی‌ها > دگردیسی طبقه سناتورها

در دوران دومیناته یکی از تغییرات کلیدی در امر مدیریت امپراتوریْ از میان برداشتن مشارکت سناتورها در امور اجرایی و نظامی به مقیاسی وسیع بود. این فرایند با اصلاحات گالینوس آغاز شده بود، کسی که سناتورها را از فرماندهی نظامی حذف کرد و آن را در دست طبقهٔ شهسوار قرار داد.
در دوران دیوکلسین، با حذف سناتورهای موروثی از بیشتر سِمت‌های اداری و نظامی (همچون لگاتوس∗) پیشرفت نظامی طبقه شهسوار یک گام به پیش نهاد. سناتورهای موروثی به مناصب اداری (و نه نظامی) در ایتالیا و برخی ایالات همجوار آن (سیسیل، آفریکای روم، آخیا، و آسیای روم∗) محدود شدند؛ به رغم این حقیقت که شمار مناصب اداری ارشد بر اثر سه برابرشدن شمار ایالات به شدّت زیاد شده بود. [فرایند] محروم کردن آریستوکراسی پوسیده ایتالیایی ــ خواه سناتوری خواه شهسوار ــ از قدرت سیاسی و نظامیی که برای سده‌ها در انحصار خود داشتند تا حد زیادی تکمیل شد. سنا از لحاظ سیاسی عقیم شد، هرچند که هنوز پرستیژ بالایی داشت.
کنستانتین بزرگ، با این وجود، شکلی محدود شده از مناصب سناتوری را ارائه نمود، مناصب اجرایی (کلانتری) را بر پایهٔ مناصب پیشین بنیان نهاد امّا با کارکردهایی تغییر یافته. [این تغییر و اصلاحات] از منصب کوایستوری∗ ــ منصبی که نوعی کارآموزی برای سناتورهای جاه طلب در دوران پرینکیپاته بودـ شروع شدند، به نحوی که در دوران دومیناته اهمیت آن را کاهش داده و به پسران سناتورها واگذار کردند، آنهم با حداقل سن قانونی که به شانزده سال کاهش یافته بود. همین مسئله بر سر مناصب کنسول سوفکتوس و/یا پرایتور هم آمد. منصب پرایتور نیز بسیاری از تأثیر و نفوذ خود را از دست داده و از خیلی از کارکردهای قانونی اش بی بهره شد تا جایی که در دوران دومیناته کارکرد آن در درجهٔ نخست به سازماندهی لودی رومانی∗ محدود می‌شد.
در دوران دومیناته باپرستیژترین سِمت (منصب) که یک سناتور می‌توانست عهده‌دار آن شود همانا پرایفکتوس اوربی∗ بود؛ در این دوران منصب نامبرده از اقتدار عملی بهره‌مند شد به‌طوری که دربار امپراتوری از شهر روم حذف شد، [امری] که نشان از آن داشت پِرِفِکت ها∗ (اشخاص عهده‌دار منصب پرایفکتوس اوربی در روم) دیگر تحت نظارت مستقیم امپراتور قرار نداشتند. مهم‌ترین تغییر امّا عبارت بود از بازگرداندن حکومت ایالات∗به طبقات سناتوری؛ به‌طوری که ایالات پهناورتر یا حائز اهمیتِ بیشتر به آن دسته سناتورهایی واگذار شدند که [در گذشته] یک منصب کنسول اوردیناریوس∗ را عهده‌دار بودند. البته بر خلاف دوران پرینکیپاته، صاحب این منصب بسیاری از اقتدار خود را از دست داد، و بدل به یک کلانتر صرفاً مدنی بدون کارکردهای نظامی شد، همچنین این واقعیت را باید در نظر داشت که ایالات از لحاظ وسعت بسی کوچکتر شده و شمار آنان از حدود پنجاه ایالت به تقریباً صد ایالت افزایش یافت [و در نتیجه ارزش منصب حکمرانِ ایالتی کاهش یافت].
کنستانتین بزرگ در کنار تئودوسیوس یکم تنها امپراتوری بود که بر خلاف نظام تترارشی توانست بر سراسر امپراتوری حکمرانی کند و بسیاری از اصلاحاتی که توسط دیوکلسین آغاز شده بودند را به پایان برساند.
دوراکومبورا

| دوراکومبورا | دوراکومبورا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  سری‌لانکا
استان: استان مرکزی (سری‌لانکا)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (Sri Lanka Standard Time)
دوراکومبورا (به لاتین: Dorakumbura) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دینگلیشنا هیلز، آلاسکا

| دینگلیشنا هیلز، آلاسکا | دینگلیشنا هیلز، آلاسکا |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
دینگلیشنا هیلز، آلاسکاLocation of Dinglishna Hills in the state of آلاسکا، United States: دینگلیشنا هیلز، آلاسکاLocation of Dinglishna Hills in the state of آلاسکا، United States
مختصات: ۶۱°۲۸′۴۶٫۹۸″ شمالی ۱۵۰°۳۴′۴۷٫۲۹″ غربی﻿ / ﻿۶۱٫۴۷۹۷۱۶۷°شمالی ۱۵۰٫۵۷۹۸۰۲۸°غربی﻿ / 61.4797167; -150.5798028: مختصات: ۶۱°۲۸′۴۶٫۹۸″ شمالی ۱۵۰°۳۴′۴۷٫۲۹″ غربی﻿ / ﻿۶۱٫۴۷۹۷۱۶۷°شمالی ۱۵۰٫۵۷۹۸۰۲۸°غربی﻿ / 61.4797167; -150.5798028
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: آلاسکا
Borough: Matanuska-Susitna
تاون‌شیپ: T16N R7W Seward Meridian
Settled: 
حکومت: حکومت
 • Borough شهردار: Vern Halter
 • State senator: Mike Dunleavy (حزب جمهوری‌خواه (ایالات متحده آمریکا))
 • State rep.: Mike Dunleavy (حزب جمهوری‌خواه (ایالات متحده آمریکا))
ارتفاع: ۷۰ فوت (۲۰ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۹ (Alaska (AKST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۸ (AKDT)
زیپ‌کد: ۹۹۶۴۵
Area code: 907
کد FIPS: ۰۲-
دینگلیشنا هیلز (به انگلیسی: Dinglishna Hills) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آلاسکا واقع شده‌است. دینگلیشنا هیلز ۲۱٫۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایستگاه متروی ویمبلدون جنوبی

| ایستگاه متروی ویمبلدون جنوبی  | ایستگاه متروی ویمبلدون جنوبی  |
| --- | --- |
The station entrance: The station entrance
ایستگاه متروی ویمبلدون جنوبیموقعیت ایستگاه متروی ویمبلدون جنوبی در Greater London: ایستگاه متروی ویمبلدون جنوبیموقعیت ایستگاه متروی ویمبلدون جنوبی در Greater London
موقعیت: South Wimbledon
Local authority: منطقه مرتون لندن
مدیریت: متروی لندن
مالک: متروی لندن
تعداد سکو: ۲
منطقه: ۳ and ۴
ورود و خروج سالانه متروی لندن: ورود و خروج سالانه متروی لندن
2011:  3.75 میلیون
2012:  3.70 میلیون
2013:  3.79 میلیون
2014:  4.28 میلیون
شرکت راه‌آهن: شرکت راه‌آهن
شرکت اصلی: City and South London Railway
اطلاعات تاریخی: اطلاعات تاریخی
۱۹۲۶: Opened
وضعیت فهرست شدن: وضعیت فهرست شدن
درجه: II
شماره ورودی: ۱۳۵۸۰۳۷
اضافه شده به فهرست: ۲۵ ژوئن ۱۹۸۷
اطلاعات دیگر: اطلاعات دیگر
فهرست ایستگاه‌ها:  دی‌ال‌آر  متروی لندن  نشنال ریل  ترام‌لینک 
ایستگاه متروی ویمبلدون جنوبی (انگلیسی: South Wimbledon tube station) یکی از ایستگاه‌های خط شمالی متروی لندن است.
این ایستگاه که در منطقه مرتون لندن قرار دارد در سال ۱۹۲۶ میلادی تأسیس شده است.
نگارخانه

Northbound platform looking south
Southbound platform looking north
Station platform roundel
One of the two remaining platform roundel that support the old suffix name "Merton"
ایستگاه ناکانو (توکیو)

ایستگاه ناکانو (به ژاپنی: 中野駅, Nakano-eki)، یک ایستگاه راه‌آهن در خط اصلی چوئو در ناکانو-کو، توکیو در ژاپن است که به‌طور مشترک توسط شرکت راه‌آهن شرق ژاپن (JR East) و شرکت متروی توکیو اداره می‌شود.
بورکان

| بورکان | بورکان |
| --- | --- |
روستا: روستا
بورکانموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانبورکانبورکان (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: بورکانموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانبورکانبورکان (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۲۹°۷′ شمالی ۵۲°۲۲′ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۱۱۷°شمالی ۵۲٫۳۶۷°شرقی﻿ / 29.117; 52.367: مختصات: ۲۹°۷′ شمالی ۵۲°۲۲′ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۱۱۷°شمالی ۵۲٫۳۶۷°شرقی﻿ / 29.117; 52.367
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: فیروزآباد
بخش: بخش میمند
دهستان: خواجه‌ای
جمعیت: ۶۹۶ نفر
بورکان، روستایی از توابع بخش میمند شهرستان فیروزآباد در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان خواجه‌ای قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۶ نفر (۱۶۵خانوار) بوده‌است.
ایلدگارت رودریگس کارباییرا

| ایلدگارت رودریگس کارباییرا | ایلدگارت رودریگس کارباییرا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ دسامبر ۱۹۱۴ مادرید، اسپانیا
درگذشت: ۹ ژوئن ۱۹۳۳ (۱۸ سال) مادرید، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
امضاء: امضاء
ایلدگارت رودریگس کارباییرا (انگلیسی: Hildegart Rodríguez Carballeira؛ ‏ ۹ دسامبر ۱۹۱۴ – ۹ ژوئن ۱۹۳۳) سیاستمدار، مترجم و وکیل و کنشگر سوسیالیسم و انقلاب جنسی اهل اسپانیا بود که توسط مادرش آئورورا رودریگس کارباییرا به عنوان الگویی برای «زن آینده» تربیت شد. او در هشت سالگی به چهار زبان سخن می‌گفت، در نوجوانی از دانشکدهٔ حقوق فارغ‌التحصیل شد و حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا (PSOE) بود که به نفع جمهوری‌خواهی افراطی آن را رها کرد و به حزب جمهوری‌خواه دموکرات فدرال (PRDF) پیوست.
هنگامی که او ۱۸ ساله بود و در سطح بین‌المللی شهرت داشت، به ضرب گلوله مادرش به قتل رسید.
کودکی > بسته شدن نطفه

نطفهٔ ایلدگارت در فرول اسپانیا بسته شد. مادرش آئورورا رودریگس کارباییرا نام داشت نام مردی که وی را آبستن نموده بود آشکار نکرد. آئورورا پدر این نوزاد را با نیت اصلاح نژادی انتخاب کرده بود. او می‌خواست برای پیشبرد ایدئولوژی فمینیستی و سوسیالیستی خود، فرزندی بی نقص خلق کند. او پیش‌تر از پسرِ خواهرش مراقبت کرده بود و به او موسیقی یاد داده بود چنان‌که این پسر به یک اعجوبه بدل شد، اما مادر پسر (خواهر آئورورا) وی را از آئورورا گرفت تا خودش او را بزرگ کند.
وقتی آئورورا مطمئن شد که باردار است، به مادرید نقل مکان کرد و ایلدگارت در آنجا زاده شد. آئورورا در دوران بارداری خود، ساعتی را تنظیم کرده بود که هر یک ساعت بیدار شود و وضعیت خواب و قرارگیری بدن خود را تغییر دهد تا خون به‌طور یکنواخت در بدن جنین جریان یابد.
امروزه گفته می‌شود پدر ایلدگارت یک کشیش نظامی برجسته به نام «آلبرتو پایاس» بوده‌است.
کودکی > نام

در گواهی تولد و غسل تعمید ایلدگارت نام کامل او به‌صورت «ایلدگارت لئوکادیا خئورخینا اِرمِـنِگیلدا ماریا دِل پیلار رودریگِـس کارباییرا» ثبت شده‌است، اما او فقط از نام کوچک خود استفاده می‌کرد. علی‌رغم خداناباوری آئورورا و مخالفت با ثبت تولد، او دخترش ایلدگارت را با کمی تأخیر در ۲۳ مارس ۱۹۱۵ غسل تعمید داد و سپس در ۲۹ آوریل ۱۹۱۵ نامش را ثبت نام کرد. مادرش گفت که واژهٔ ایلدگارت (Hildegart) در زبان آلمانی به معنای «باغ حکمت» است اما هیچ مبنایی برای این ادعا وجود ندارد و این واژه یا ساختهٔ ذهن مادرش بوده یا املای جایگزین نام نوردیک/آلمانی «هیلده‌گارت» (Hildegard) بود.
کودکی > تحصیلات

او می‌توانست در ۲ سالگی حروف را بخواند و پیش از ۴ سالگی تایپ می‌کرد. در ۱۰ سالگی، به آلمانی، فرانسوی و انگلیسی صحبت می‌کرد و سال بعد کنفرانس‌هایی در مورد فمینیسم و تمایلات جنسی برگزار کرد. مادرش کنترل کاملی بر ایلدگارت داشت و او را از انجام هر کاری که ممکن بود حواس او را از «کارش» منحرف کند، منع می‌کرد.
ایلدگارت در ژوئن ۱۹۲۸، در سن ۱۳ و نیم سالگی در دانشکده حقوق دانشگاه کمپلوتنسه مادرید ثبت نام کرد. او بعدها در جمهوری دوم اسپانیا، در دانشکدهٔ فلسفهٔ این دانشگاه مشغول به تدریس شد.
کنشگری > سیاست

او در ۱۴ سالگی، همچون مادرش به حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا پیوست. او همچنین یکی از اعضای اتحادیه عمومی کارگران بود.
در سال ۱۹۳۲، او پس از انتشار مقاله ای در روزنامه «لیبرتاد» (آزادی) در انتقاد از حزب کارگران سوسیالیست به دلیل حمایت از یک نامزد مرتجع، از این حزب اخراج شد. او سپس به حزب فدرال پیوست و شروع به حمله به کسانی کرد که آنها را «سوسیال‌اِنچوفیتاس» (چپ‌گراهای اهل پارتی‌بازی و اعمال نفوذ و زد و بند) می‌نامید.
کنشگری > انقلاب جنسی

ایلدگارت یکی از فعال‌ترین افراد در جنبش اسپانیایی انقلاب جنسی بود و در مورد موضوعاتی همچون پیشگیری از بارداری، تن‌فروشی و اصلاح نژاد مقاله می‌نوشت.
او با برخی پیشتازان فکری اروپا ارتباط داشت، از جمله با هَـولاک اِلیس، که آثارش را ترجمه کرد و به او لقب «باکره سرخ» داده بود، و مارگارت سنگر. در تأسیس «مجمع اسپانیایی اصلاحات جنسی» در سال ۱۹۳۲، به ریاست دکتر گرگوریو مارانیون، او بدون مخالفت به عنوان دبیر مجمع انتخاب شد.
ایلدگارت با بسیاری از شخصیت‌های اروپایی دیگر مکاتبه داشت و در سفری که اچ. جی. ولز به مادرید داشت، این نویسندهٔ نامدار بریتانیایی را همراهی کرد، اما پیشنهاد او را برای رفتن به لندن را به عنوان منشی خود رد کرد. این پیشنهاد ولز، که می‌خواست او به دور از تأثیر مادرش رشد کند، ممکن است ایده‌های آزار و شکنجه مادرش آئورورا را بیشتر کرده باشد.
مرگ

ایلدگارت در خواب به شلیک چندین گلوله توسط مادرش کشته شد. در مورد انگیزه قتل چندین فرضیه وجود داشت. احتمال دارد ایلدگارت عاشق شده باشد. او قصد داشت از مادرش جدا شود که به دلیل پارانویا تهدید به خودکشی کرده بود. توجیه آئورورا در قتل دخترش این بود: «مجسمه‌ساز پس از کشف کمترین نقص در اثرش، آن را از بین می‌برد».