اکسپرسیونیسم
ریشه‌شناسی و تاریخ

در حالی که کلمه اکسپرسیونیست در اوایل سال ۱۸۵۰ (میلادی) به معنای امروزی استفاده می‌شد، منشأ آن گاهی اوقات به نقاشی‌هایی می‌رسد که در سال ۱۹۰۱ (میلادی) توسط هنرمند مبهم ژولین آگوست هروه در پاریس به نمایش گذاشته شد که او آن را اکسپرسیونیسم نامید. یک دیدگاه جایگزین این است که این اصطلاح توسط مورخ هنر چک، Antonin Matějček (انتونین ماتجک) در سال ۱۹۱۰ (میلادی، همه تاریخ‌ها به جور میلادی نوشته شدن) به عنوان مخالف امپرسیونیسم ابداع شد: «یک اکسپرسیونیست، بیش از همه، مایل است خود را بیان کند… (یک اکسپرسیونیست رد می‌کند) ادراک آنی و پیچیده تر را بنا می‌کند. ساختارهای روانی … انطباعات و تصاویر ذهنی که از … روح افراد می‌گذرد مانند فیلتری که آنها را از شر همه انباشته‌های اساسی خلاص می‌کند تا جوهره روشن آنها را تولید کند [...و] به شکل‌های کلی تر و در انواع تراکم می‌شود. که او آن را از طریق فرمول‌ها و نمادهای کوتاه ساده رونویسی می‌کند.» پیشگامان مهم اکسپرسیونیسم، فیلسوف آلمانی فردریش نیچه (۱۸۴۴–۱۹۰۰)، به ویژه رمان فلسفی او چنین گفت زرتشت (۱۸۸۳–۱۸۹۲) بود. نمایشنامه‌های بعدی آگوست استریندبرگ درام نویس سوئدی (۱۸۴۹–۱۹۱۲)، از جمله سه‌گانه به دمشق (۱۸۹۸–۱۹۰۱)، نمایشنامه رؤیایی (۱۹۰۲)، سونات ارواح (۱۹۰۷). فرانک ودکیند (۱۸۶۴–۱۹۱۸)، به ویژه «لولو» نقش Erdgeist (روح زمین) (۱۸۹۵) و Die Büchse der Pandora (جعبه پاندورا) (۱۹۰۴) را بازی می‌کند. شاعر آمریکایی والت ویتمن (۱۸۱۹–۱۸۹۲) برگ‌های علف (۱۸۵۵–۱۸۹۱); فئودور داستایوسکی (۱۸۲۱–۱۸۸۱) رمان‌نویس روسی. ادوارد مونک نقاش نروژی (۱۸۶۳–۱۹۴۴); نقاش هلندی ونسان ون گوگ (۱۸۵۳–۱۸۹۰)؛ جیمز انسور نقاش بلژیکی (۱۸۶۰–۱۹۴۹)؛ و روانکاو اتریشی پیشگام زیگموند فروید (۱۸۵۶–۱۹۳۹).
در سال ۱۹۰۵، گروهی متشکل از چهار هنرمند آلمانی به رهبری ارنست لودویگ کرشنر، Die Brücke (پل) را در شهر درسدن تشکیل دادند. مسلماً این سازمان مؤسس جنبش اکسپرسیونیست آلمان بود، اگرچه آنها از خود کلمه استفاده نکردند. چند سال بعد، در سال ۱۹۱۱، گروهی همفکر از هنرمندان جوان، Der Blaue Reiter (آبی سوار) را در مونیخ تشکیل دادند. این نام برگرفته از نقاشی Der Blaue Reiter اثر واسیلی کاندینسکی در سال ۱۹۰۳ است. از جمله اعضای آنها کاندینسکی، فرانتس مارک، پل کلی و آگوست مکه بودند. با این حال، اصطلاح اکسپرسیونیسم تا سال ۱۹۱۳ به‌طور محکم خود را تثبیت نکرد. اگرچه عمدتاً یک جنبش هنری آلمانی در ابتدا و غالب در نقاشی، شعر و تئاتر بین سال‌های ۱۹۱۰و ۱۹۳۰ بود، اما بیشتر پیشگامان این جنبش آلمانی نبودند. علاوه بر این، نویسندگان اکسپرسیونیست داستان‌های منثور و همچنین نویسندگان اکسپرسیونیست غیر آلمانی زبان وجود داشته‌اند، و در حالی که جنبش در آلمان با ظهور آدولف هیتلر در دهه ۱۹۳۰ کاهش یافت، آثار اکسپرسیونیستی بعدی نیز وجود داشت.
تعریف اکسپرسیونیسم بسیار دشوار است، تا حدی به این دلیل که «با دیگر «ایسم‌های» اصلی دوره مدرنیسم همپوشانی داشت: با فوتوریسم، ورتیسیسم، کوبیسم، سوررئالیسم و دادائیسم. ریچارد مورفی همچنین می‌گوید: «جستجو برای یک تعریف جامع تا حدی مشکل‌ساز است که چالش‌برانگیزترین اکسپرسیونیست‌هایی مانند کافکا، گوتفرید بن و دوبلین به‌طور همزمان پر سر و صداترین «ضد اکسپرسیونیست‌ها» بودند.»
با این حال، آنچه می‌توان گفت این است که این جنبشی بود که در اوایل قرن بیستم، عمدتاً در آلمان، در واکنش به تأثیر غیرانسانی صنعتی شدن و رشد شهرها شکل گرفت و «یکی از ابزارهای اصلی اکسپرسیونیسم خود را به عنوان یک جنبش آوانگارد معرفی می‌کند و فاصله اش را با سنت‌ها و نهاد فرهنگی به عنوان یک کل از طریق رابطه اش با رئالیسم و قراردادهای غالب بازنمایی مشخص می‌کند. به‌طور واضح تر، اینکه اکسپرسیونیست‌ها ایدئولوژی رئالیسم را رد کردند.
این اصطلاح به «سبکی هنری اشاره دارد که در آن هنرمند به دنبال ترسیم واقعیت عینی نیست، بلکه احساسات و پاسخ‌های ذهنی است که اشیا و رویدادها در فرد ایجاد می‌کنند». می‌توان بحث کرد که همه هنرمندان بیانگر هستند، اما نمونه‌های زیادی از تولید هنری در اروپا از قرن پانزدهم به بعد وجود دارد که بر احساسات شدید تأکید می‌کند. چنین هنری اغلب در زمان تحولات اجتماعی و جنگ رخ می‌دهد، مانند اصلاحات پروتستان، جنگ دهقانان آلمانی، و جنگ هشتاد ساله بین اسپانیا و هلند، زمانی که خشونت شدید، که بیشتر متوجه غیرنظامیان بود، در چاپ‌های عمومی تبلیغاتی نشان داده شد. . اینها اغلب از نظر زیبایی شناختی چشمگیر نبودند، اما ظرفیت برانگیختن احساسات شدید در بیننده را داشتند.
منتقدانی مانند مورخ هنر میشل راگون و فیلسوف آلمانی والتر بنیامین، اکسپرسیونیسم را به باروک تشبیه کرده‌اند. به گفته آلبرتو آرباسینو، تفاوت بین این دو در این است که "اکسپرسیونیسم از تأثیر خشونت آمیز ناخوشایند اجتناب نمی‌کند، در حالی که باروک این کار را می‌کند. اکسپرسیونیسم "لعنت به شماً فوق‌العاده ای می‌اندازد، باروک این کار را نمی‌کند. باروک خوش‌اخلاق است."