کله‌پاک‌کن
تولید > پیش‌تولید

فیلمنامه  تأثیرگرفته از داستان‌های فرانتس کافکا  و نیکلای گوگول  بود.
نویسنده و کارگردان، دیوید لینچ، پیش‌تر قصد داشت نقاش شود و در این زمینه درس خوانده بود و چندین فیلم کوتاه برای انیمیشن کردن نقاشی‌هایش ساخته بود. با این حال، در سال ۱۹۷۰ تمرکزش را معطوف فیلمسازی کرد و در ۲۴ سالگی بورسیه‌ای را در مرکز مطالعات پیشرفتهٔ فیلم در انستیتوی فیلم آمریکا پذیرفت. لینچ از این دوره بیزار بود و در نظر داشت ترک تحصیل کند اما پس از اینکه به او فرصت دادند تا فیلمی با  فیلمنامه‌ خودش بسازد، نظرش عوض شد. به او اجازه دادند از تمام محوطه دانشگاه برای ساخت فیلم استفاده کند. او اصطبل‌های بلااستفاده دانشگاه را تبدیل به صحنه‌های فیلمبرداری کرد و در همانجا هم زندگی می‌کرد. به‌علاوه، عمارت گری‌استون که آن هم متعلق به انستیتوی فیلم آمریکا بود، برای بسیاری از صحنه‌ها استفاده شد.
لینچ در آغاز بر روی فیلمنامه‌ای با نام کمرباغ کار کرده بود که بر اساس نقاشی او از پیکری خمیده بود که روی کمرش گیاه روییده بود. کمرباغ فیلمنامه‌ای سوررئالیستی درباره رابطهٔ جنسی نامشروع بود که حشره‌ای پیوسته در حال رشد را نشان می‌داد که نماد شهوت مردی برای همسایه‌اش بود. ماحصل این فیلمنامه، فیلمی به‌مدت حدوداً ۴۵ دقیقه می‌شد که انستیتوی فیلم آمریکا دریافت برای چنین فیلمنامهٔ غیرخطی‌ تمثیلی‌ای بیش از حد طولانی است. به‌جای آن، لینچ فیلم‌نامهٔ کله‌پاک‌کن را پیشنهاد داد که بر اساس یک رؤیاپردازی شکل گرفته بود که در آن یک پسربچه، سر مردی را به کارخانه مدادسازی می‌برد. چندین عضو هیئت‌مدیره انستیتوی فیلم آمریکا همچنان مخالف ساختن چنین کار سوررئالی بودند اما پس از اینکه رئیس فرانک دانیل تهدید کرد که اگر قرار باشد این کار رد شود، استعفا می‌دهد، با بی‌میلی پذیرفتند. فیلمنامه لینچ برای کله‌پاک‌کن تحت تأثیر مطالعاتش به‌عنوان یک دانشجوی سینما بود. رمان کوتاه مسخ (۱۹۱۵) اثر فرانتس کافکا و داستان کوتاه «دماغ» اثر نیکلای گوگول تأثیری قوی روی فیلمنامه کله‌پاک‌کن گذاشتند. لینچ همچنین در مصاحبه‌ای با مترو سیلیکون ولی تأیید کرد که فیلم زمانی «شکل گرفت» که کتاب مقدس را باز کرد؛ آیه‌ای از آن خواند و آن را بست. با نگاهی به گذشته، لینچ نمی‌توانست به‌خاطر بیاورد که آیه از عهد عتیق بوده یا عهد جدید. لینچ در سال ۲۰۰۷ گفت: «باور کنید یا نه، کله‌پاک‌کن معنوی‌ترین فیلم من است.»
همچنین تصور می‌رود که فیلمنامه این فیلم تأثیرگرفته از ترس لینچ از پدر بودن بوده‌است. دختر او، جنیفر، با اختلال شدید پاچنبری به‌دنیا آمده بود که نیازمند چندین جراحی ترمیمی در کودکی بود. جنیفر گفته که لقاح غیرمنتظره خود او و نقایص مادرزادی‌اش اساس درونمایه‌های فیلم بوده‌اند. فضای فیلم همچنین تأثیرگرفته از دوران زندگی لینچ در محله‌ای پرآشوب در فیلادلفیا شکل گرفته بود. لینچ و خانواده‌اش پنج سال از زندگی را در محیطی مملو از «خشونت، نفرت و چرک» گذراندند. آن ناحیه یک «منطقه فقیر جنایت‌زده» توصیف شده‌است که الهام‌بخش پس‌زمینه شهری کله‌پاک‌کن بود. لینچ با توصیف این دوره از زندگی‌اش گفت: «چیزهای بسیاری در فیلادلفیا دیدم که نمی‌توانستم باور کنم... زنی بالغ را دیدم که پستان‌هایش را به‌دست گرفته و مانند یک کودک صحبت می‌کرد و گله داشت که نوک پستان‌هایش درد می‌کند. اینجور چیزی موجب تنزل شما در زندگی می‌شود.» منتقد فیلم، گرگ اولسون، در کتابش، دیوید لینچ: تاریک زیبا، نوشت که این دوران به‌وضوح با دوران کودکی کارگردان در شمال غربی آرام در تضاد بود و در کارگردان «دیدگاهی دوقطبی و بهشت و جهنمی از آمریکا» ایجاد کرد که متعاقباً فیلم‌های او را شکل داد.
انتخاب اولیهٔ بازیگران در سال ۱۹۷۱ آغاز و جک نانس سریعاً برای نقش اصلی انتخاب شد. با این حال، کارکنان انستیتوی فیلم آمریکا مقیاس پروژه را دست کم گرفته بودند. آن‌ها در ابتدا به ساختِ کله‌پاک‌کن چراغ سبز نشان داده بودند؛ چرا که با دیدن فیلمنامه‌ای بیست‌ویک صفحه‌ای و با فرض نسبت معمول صنعت فیلم که هر صفحه فیلم‌نامه، معادل یک دقیقه فیلم است، تصور می‌کردند که مدت زمان کار بیش از بیست دقیقه نیست. این سوءتفاهم با کارگردانی موشکافانه خود لینچ همراه گشت و باعث شد که فیلم برای چندین سال در مرحله تولید باقی بماند. یک نمونه افراطی از این برنامه کاری سنگین و پرزحمت، صحنه‌ای از فیلم است که با باز کردن دری توسط شخصیت نانس شروع می‌شود و فیلمبرداری و ساخت ورودِ شخصیت او به درون اتاق، یک سال زمان برد. با این حال، نانس خود را وقف ساختن فیلم کرده بود و در تمام زمان ساخت فیلم، مدل موی نامتعارفی را که شخصیتش لازم داشت، حفظ کرد.