stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نوکارکردگرایی
استدلال‌های مرکزی در نوکارکردگرایی

نوکارکردگرایی روندهای همگرایی منطقه‌ای را با اشاره به سه عاملِ عِلی توصیف کرده و مورد بررسی قرار می‌دهد:
افزایش وابستگی متقابل اقتصادی میان ملت‌ها
ظرفیت سازمانی برای حل اختلافات و ساختن رژیم‌های حقوقی بین‌الملل
جایگزین شدن رژیم‌های مقررات دولتی توسط قوانین فراملیِ بازار
نظریهٔ نوکارکردگرایی در ابتدا کاهش اهمیت ملی‌گرایی و دولت-ملت را فرض می‌گرفت و پیش‌بینی می‌کرد که به مرور زمان، شخصیت‌های منتخب سیاسی، گروه‌های نفوذ و منافع تجاری درون دولت‌ها به سمت تلفیق تجاری در سطح فراملی خواهد رفت. هاس سه سازوکار را به عنوان محرک همگرایی مطرح می‌کند: سرریزی مثبت، جا به جایی وفاداری‌های داخلی و خودکارسازی فن‌سالارانه.
اثر سرریزی مثبت به معنای آن است که همگرایی میان دولت‌ها در یک بخش اقتصادی، باعث می‌شود تا انگیزهٔ قوی برای همگرایی در دیگر قسمت‌ها فراهم شود تا تمام امتیازات همگرایی در قسمتی که آغاز شده دریافت شود.
افزایش تعداد تراکنش‌ها و شدت مذاکرات هم‌گام با همگرایی منطقه‌ای صورت خواهد گرفت. این باعث ایجاد نهادهایی می‌شود که بدون توجه به حکومت‌های «محلی» فعالیت می‌کنند.
سازوکار انتقال وفاداری‌های محلی را می‌توان با فهم این مسئله درک کرد که یک فرض مهم در دیدگاه نوکارکردگرایی، وجود یک جامعهٔ تکثرگرا درون دولت‌ملت‌های مربوط است. نوکارکردگرایان معتقدند که با سرعت گرفتنِ فرایند همگرایی، گروه‌های نفوذ و سازمان‌ها، وفاداری‌هایشان را از نهادهای ملی به سمت نهادهای فراملی اروپایی منتقل خواهند کرد. علت این پدیده آن است که این گروه‌ها متوجه می‌شوند که این نهادهای تازه‌تأسیس، گزینه‌های بهتری برای رسیدن به اهداف‌شان هستند.
خودکارسازی فن‌سالارانه (Technocratic automaticity) به شیوه‌ای اشاره دارد که در آن با پیش‌روی همگرایی، نهادهای فراملی به سوی نظارت بر روند همگرایی می‌روند و خودشان در جریان این روند، از دولت‌ها قدرتمندتر خواهند شد.
نوکارکردگرایی در دو کتاب مهم دستخوش تغییر و تحول شده است: «همگرایی اروپایی و حکومت فراملی» (۱۹۹۸) و «نهادینه‌شدن اروپا» (۲۰۰۱).
عشق داند

| عشق داند (کنسرت ابوعطا) | عشق داند (کنسرت ابوعطا) |
| --- | --- |
آلبوم بهترین‌ها از محمد رضا شجریان محمدرضا لطفی : آلبوم بهترین‌ها از محمد رضا شجریان محمدرضا لطفی 
ژانر: موسیقی سنتی ایرانی
ناشر: دل آواز
عشق داند یا کنسرت ابوعطا، عنوان یک آلبوم موسیقی سنتی ایرانی است با آواز محمدرضا شجریان و نوازندگی تار محمدرضا لطفی که در تاریخ ۱۴ اسفند ۱۳۵۹ و در سفارت آلمان اجرا شده و به‌طور رسمی در سال ۱۳۷۶ منتشر شده‌است.
نامگذاری این اجرا، در ارتباط با بیت «عاقلان نقطهٔ پرگار وجودند؛ ولی | عشق داند که در این دایره سرگردانند» از غزلی از حافظ است که در آواز اجرا می‌شود.
این آلبوم در آواز ابوعطا اجرا شده و اشعار آن از حافظ، باباطاهر و عارف قزوینی است.
واکنش‌ها

هوشنگ ابتهاج در مصاحبه‌ای با مسعود بهنود و پرسش او دربارهٔ رضایت از زندگی گفته است:
«من این شانس را داشتم که سمفونی نهم بتهوون را گوش کنم... این میز می‌تواند بگوید من سمفونی نهم را شنیده‌ام؟ یا بگوید آواز ابوعطای شجریان را شنیده‌ام؟... آن آواز باورنکردنی است... کجا می‌توانستم این‌ها را بشنوم جز در زندگی؟»
اشارهٔ سایه به آواز شجریان در این آلبوم و به‌ویژه بیت «مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم» است.
قطعات

تکنوازی تار
ساز و آواز (غزل حافظ)
ساز و آواز (دوبیتی‌های باباطاهر)
تصنیف بهار دلکش، ساختهٔ درویش خان با سرایندگی شعر از عارف قزوینی (این شعر به اشتباه به عارف استنداد داده شده است و در واقع سروده‌ی ملک الشعراء بهار است)
اشعار > آواز نخست: در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

شعر از حافظ بر وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن؛ بحر: رمل مثمن مخبون محذوف.
(جملهٔ اول درآمد ابوعطا) در نظربازی ما بی‌خبران حیراننددر نظربازی ما بی‌خبران حیرانند
(جملهٔ دوم درآمد ابوعطا) عاقلان نقطهٔ پرگار وجودند ولیعشق داند که در این دایره سرگردانند
(جملهٔ سوم درآمد ابوعطا) جلوه‌گاه رخ او دیدهٔ من تنها نیستماه و خورشید همین آینه می‌گردانند
(جملهٔ اول حجاز) عهد ما با لب شیرین‌دهنان بست خداما همه بنده و این قوم خداوندانند
(اشارهٔ کوتاه به یتیمک و جامه‌دران) مفلسانیم و هوای می و مطرب داریمآه اگر خرقه پشمین به گرو نستانند
(جملهٔ دوم حجاز) لاف عشق و گله از یار بسی لاف دروغعشق‌بازان چنین مستحق هجرانند
(کرد بیات) مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کارورنه مستوری و مستی همه‌کس نتوانند
(یتیمک اوج تحریر اصفهانک و فرود) گر شوند آگه از اندیشهٔ ما مغبچگانبعد از این خرقهٔ صوفی به گرو نستانند
اشعار > آواز دوم: به کشت خاطرم جز غم نرویه

(دشتستانی)
وای...
به کشتِ خاطرُم جز غم نرویو
به باغُم جز گل ماتم نرویو
وای...
به صحرای دل بی‌حاصل مو
گیاه نا امیدی هم نرویو
(خسرو و شیرین)
به دشت افتاده مجنون...
آخ...
به دشت افتاده مجنون زار و دلتنگ
چو سیل آورده چوبی در بن سنگ
وای...
چو سیل آورده چوبی در بن سنگ
به شب از آتش...
آخ...
به شب از آتش آه شرر بار
نمایان بود در دامان کُهسار
(دشتستانی) غم عشقت بیابان پرورم کردهوای بخت بی بال و پرم کرد به ما گفتی صبوری کن صبوریصبوری طرفه خاکی بر سرم کرد
(دشتستانی) به روی دلبری گر مایل استُممکن منعُم گرفتار دل استُم به روی دلبری گر مایل استُممکن منعُم گرفتار دل استُم خدا را ساربان آهسته می رانکه مو واماندهٔ این قافله استُم
(دشتستانی) عزیزم کاسهٔ چشمم سرایتمیون هر دو چشمُم جای پایت از او ترسم که غافل کج نهی پانشینه خار مژگونُم به پایت
(دشتستانی فرود به شور) تو دوری از برم دل در برم نیستهوای دیگری اندر سرم نیست به جان دلبرم که از هر دو عالمتمنای دگر جز دلبرم نیست
تصنیف بهار دلکش
بند یکم بهار دلکش رسید و دل به‌جا نباشداز آن‌که دلبر دمی به فکر ما نباشد در این بهار ای صنم بیا و آشتی کنکه جنگ و کین با من حزین روا نباشد صبحدم بلبل، بر درخت گل، به‌خنده می‌گفتنازنینان را، مه‌جبینان را، وفا نباشد
بند دوم
اگر که با این دل حزین تو عهد بستی
حبیب من، با رقیب من، چرا نشستی؟
چرا دلم را عزیز من، از کینه خستی؟
بیا در بَرَم از وفا یک شب، ای مَهِ نَخشب
تازه کن عهدی که برشکستی
جئو ئن لای

| جئو ئن‌لای周恩来 | جئو ئن‌لای周恩来 |
| --- | --- |
جئو ئن لای در سال ۱۹۷۲: جئو ئن لای در سال ۱۹۷۲
نخستین نخست‌وزیر جمهوری خلق چین: نخستین نخست‌وزیر جمهوری خلق چین
دوره مسئولیت ۱ اکتبر ۱۹۴۹ – ۸ ژانویه ۱۹۷۶: دوره مسئولیت ۱ اکتبر ۱۹۴۹ – ۸ ژانویه ۱۹۷۶
پس از: وجود نداشت
پیش از: هوآ گوئوفنگ
نخستین وزیر امور خارجه جمهوری خلق چین: نخستین وزیر امور خارجه جمهوری خلق چین
دوره مسئولیت ۱ اکتبر ۱۹۴۹ – ۱۱ فوریه ۱۹۵۸: دوره مسئولیت ۱ اکتبر ۱۹۴۹ – ۱۱ فوریه ۱۹۵۸
پس از: وجود نداشت
پیش از: چن ئی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۵ مارس ۱۸۹۸ جیانگ سو،
درگذشته: ۸ ژانویهٔ ۱۹۷۶ (۷۷ سال) پکن
ملیت:  چین
حزب سیاسی: حزب کمونیست چین
همسر(ان): دنگ ییانگ چائو
پیشه: سیاستمدار
امضا: 
جُئُو ئِن لای (یا چوان لای و چوئن لای) (به چینی: 周恩来، ZHOU ENLAI) (زاده ۵ مارس ۱۸۹۸ – درگذشته ۸ ژانویه ۱۹۷۶) سیاست‌مدار و یکی از رهبران مهم سیاسی چین و اولین نخست‌وزیر جمهوری خلق چین از ۱۹۴۹ تا پایان عمرش در ۱۹۷۶ بود. او به سیاست‌های معتدل و به‌خصوص ایفای نقش در معتدل کردن اوضاع پس از انقلاب فرهنگی شهرت دارد.
زندگی

جئو در یک خانواده اشرافی به دنیا آمد و برای تحصیلات دانشگاهی به اروپا رفت. پس از بازگشت به چین ضمن عضویت در حزب کمونیست چین به عنوان افسر سیاسی در آکادمی نظامی ارتش چین مشغول به کار شد.
در سال ۱۹۱۷ به مدت یک سال در دانشگاه‌های ژاپن تحصیل کرد، ۱۹۱۹ به چین بازگشت و در دانشگاه نانکای ثبت نام کرد ولی سال بعد (۱۹۲۰) به همراه ۱۵۰۰ دانشجوی دیگر چینی به فرانسه رفت. جئو از خانواده خود پول کافی دریافت می‌کرد و به انگلستان، بلژیک و آلمان سفر کرد. در آلمان در برلین و گوتینگن مقیم بود. وقتی جئو به چین بازگشت به خاطر افکار رادیکال دستگیر شد. در سال ۱۹۲۰ آزاد شد، پس از آن در فرانسه، انگلستان و آلمان تحصیل کرد. در سال ۱۹۲۱ به عضویت حزب کمونیست چین درآمد و ۱۹۲۴ به چین بازگشت، جئو در آن زمان در جبهه متحد بین کمونیست‌ها و کومینتانگ نقش مهمی بازی می‌کرد و در رهبری هر دو حزب نقش مهمی داشت. ۱۹۲۵ با یکی از رهبران جنبش دانشجویی چین به نام دنگ ییانگ چائو ازدواج کرد، که بعدها یکی از مهم‌ترین رهبران حزب شد. جئو پس از ممنوعیت حزب کمونیست چین در سال ۱۹۲۷ به کار مخفی در حزب ادامه داد و مسوولیت سازمان افسران حزب کمونیست چین را به عهده داشت.
این زوج صاحب بچه نشد ولی بچه‌های زیادی از شهیدان حزب را به فرزندی قبول کردند، یکی از این بچه‌ها لی پنگ نخست‌وزیر بعدی چین بود.
نخست‌وزیری

با تأسیس دولت جمهوری خلق چین (۱۹۴۹)، جئو ئن لای نقش نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه را قبول کرد. در ژوئن ۱۹۵۳، او پنج اظهارنامه برای صلح را درست کرد. جئو هیئت نمایندگان جمهوری خلق چین به کنفرانس ژنو (۱۹۵۴) و به کنفرانس باندونگ (۱۹۵۵) را سرپرستی کرد. جئو سر راه به باندونگ از یک کوشش قتل (بمب ساعتی در هواپیما) به وسیلهٔ حزب ملی چین و دولت چیانگ کای‌شک جان به در برد. جئو هواپیماها را تغییر داد اما بقیهٔ خدمه‌اش ۱۶ نفر مردند.
جئو یک نیروی میانه‌رو بود و یک صدای بانفوذ جدید برای دولت‌های جنبش غیرمتعهدها در جنگ سرد؛ دیپلماسی او پیوندهای ناحیه‌ای را با هندوستان، برمه و خیلی از کشورهای آسیایی جنوب شرقی، و دولت‌های آفریقایی قوی کرد. در ۱۹۵۸، پست وزیر امور خارجه به چن ئی محول شد. اما جئو تا مرگش در ۱۹۷۶ نخست‌وزیر باقی‌ماند.
کانون اصلی توجه جئو پس از وضعیت ضعیف دهه‌ها جنگ، پس از نخست‌وزیر شدن وی اقتصاد چین بود. او تولید زیاد شده کشاورزی را حتی با توزیع مجدد زمین هدف قرار داد. پیشرفت صنعتی همیشه در فهرست کارهایش بود. او اصلاحات زیست‌محیطی را اول بار در چین آغاز کرد. در ۱۹۵۸، مائو تسه تونگ جهش بزرگ به جلو را با اهداف غیر واقع‌بینانه افزایش دادن تولید صنعت شروع کرد.
وی نقش مهمی در خروج چین از انزوای پس از ۱۹۴۹ و بازیابی صندلی اشغال شده این کشور توسط تایوان در سازمان ملل متحد و همچنین افزایش پرستیژ سیاسی این کشور ایفا کرد.
به عنوان یک مدیر محبوب مردم و واقع‌بین، جئو موضع خود را حفظ کرد. انقلاب فرهنگی چین (۱۹۷۶–۱۹۶۶) یک ضربه بزرگ به جئو بود. در مراحل دیرتر انقلاب فرهنگی چین در ۱۹۷۵، او را تحت فشار گذاشت. جئو برای خنثی کردن فشار انقلاب فرهنگی چین بر «چهار نوسازی» بسیار تلاش کرد که زیان ایجادشده توسط فعالیت‌های انقلاب فرهنگی چین را خنثی کند.
پس از کشف این که جئو ئن لای سرطان داشت، جئو خیلی از مسئولیت‌هایش را به دنگ شیائوپینگ که معاون اول وی بود واگذار کرده بود. در طول مراحل دیرتر انقلاب فرهنگی چین، جئو هدف جدید مائو و رئیس گروه چهارنفره (جیانگ چینگ) بود.
مرگ

او سرانجام در بامداد هشتم ژانویه ۱۹۷۶ پس از یک سال مبارزه با بیماری درگذشت. مائو در تشییع جنازه او حاضر نشد و به فرستادن دسته گلی بسنده کرد. همچنین پلیتبرو مرکزی حزب کمونیست دستور داد هیچ هیئت خارجی برای شرکت در تشییع جنازه او به پکن سفر نکند. تشییع او در نهایت سادگی و با حضور تنها ۳۰۰۰ نفر مقام دولتی برگزار شد. مردم از این بی احترامی به چوئن لای خشمگین بودند. حتی شایعه شده بود چو نمیخواسته است که جسدش سوزانده شود و حزب کمونیست دستور این کار را داده است. جسد او را در گورستان بابائوشان سوزاندند و خاکستر او را به هواپیما بردند و در سراسر خاک چین به نشانه مبارزه او در راه چین پخش کردند.
در ۵ آوریل همان سال احساسات مردم فوران کرد و به علت هتک حرمت به چوئن لای مردم در پکن شورش کردند.
تندیس چو ان-لای
مجسمه جئو ئن لای
شقاق مقعد

Medical condition
| شقاق مقعد   Anal fissure | شقاق مقعد   Anal fissure |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: شقاق در آنو، شقاق رکتوم
یک شقاق مقعدی: یک شقاق مقعدی
تخصص: پزشکی گوارش 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
Medical condition
| شقاق مقعد | شقاق مقعد |
| --- | --- |
یک شقاق مقعد: یک شقاق مقعد
تخصص: پزشکی گوارش 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰: K60.0-K60.2
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام: 565.0
دادگان بیماری‌ها: 673
مدلاین پلاس: 001130
ئی‌مدیسین: med/۳۵۳۲ ped/2938 emerg/495
سمپ: D005401
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
شقاق مقعد یا آنال فیشر (فرانسوی: Fissure anale) وضعیتی بسیار دردناک است که حاصل زخم سطحی یا پارگی در ناحیه پوشش سلولی مقعد است. شقاق به صورت یک خط طولی است که در نیمه تحتانی کانال مقعد در ناحیه زیر خط دندانه‌ای ایجاد می‌شود و چون این ناحیه حسگرهای بسیار زیادی دارد، یک وضعیت فوق‌العاده دردناک را برای فرد بیمار ایجاد می‌کند. خون ریزی بعد اجابت از دیگر وضعیت های این بیماریست. خونریزی معمولا در حد چند قطره و بعد از دفع مدفوع است. مشخصه ی اصلی این بیماری درد شدید حین اجابت مزاج است که گاهی تا یک ساعت پس از دفع هم ادامه دارد.  دوره درمان آن حدود یک ماه تا ۶ماه است معمولا در موارد حاد زخمی داخل کانال مقعدی است
علل زمینه ساز

ترومای ناشی از عبور مدفوع سفت یا اسهال طولانی
زایمان
سابقه جراحی مقعد
سوء مصرف ملین‌ها
آمیزش جنسی مقعدی
یبوست
دسته بندی

شقاق به دو نوع حاد و مزمن تقسیم می‌شود. شقاقی که زیر دوازده هفته طول کشیده باشد،  شقاق حاد در نظر گرفته می‌شود. این نوع شقاق می‌تواند به اسپاسم اسفنکتر داخلی مقعد منجر شود که این مسئله به نوبه خود باعث گسترش پارگی و درد شدید و کاهش خونرسانی به آنودرم می‌شود. این چرخه درد، اسپاسم و کاهش خونرسانی (ایسکمی) سبب عدم بهبودی زخم شده و بنابراین  شقاق مزمن ایجاد می‌شود.
موقعیت شقاق‌ها

بیش از ۹۰ درصد شقاق‌ها در قسمت خلفی میانی مقعد ایجاد می‌شوند. سایر موارد در قدامی میانی مقعد دیده می‌شوند. حدود یک درصد موارد نیز دو طرفه می‌باشند. علت شایع تر بودن شقاق در قسمت خلفی را خونرسانی ضعیف تر این بخش در مقایسه با بخش قدامی  می‌دانند. اگر شقاق مزمن در مناطقی بجز خط وسط مشاهده شود می‌تواند دال بر بیماریهایی مانند سیفیلیس, ایدز, کرون و لوسمی باشد.
علائم

درد شدید و خون‌ریزی از مقعد در هنگام دفع مدفوع. خون معمولاً به صورت رگه‌ای بر روی مدفوع دیده می‌شود.
گاه به قدری درد شدید است که فرد اجازه معاینه را نمی‌دهد. در این موارد و نیز در مواردی که شک به آبسه پری آنال وجود دارد، بهتر است فرد در زیر بیهوشی مورد معاینه قرار گیرد.
شقاق حاد به شکل یک خط طولی است، حال آن که شقاق مزمن یک زخم وسیع تر است که لبه‌های برجسته‌ای داشته و فیبرهای سفید عضله اسفنکتر داخلی مقعد در کف آن مشاهده می‌گردد. اغلب در سمت بیرونی این زخم، یک منگوله پوستی (Skin tag) و در سمت درونی آن یک پاپیلای مقعدی هیپرتروفیه (sentinel pile) یا زائده نگهبان دیده می‌شود.
لوون تیگرانیانتس

| لوون تیگرانیانتس | لوون تیگرانیانتس |
| --- | --- |
۳مین شهردار ایروان: ۳مین شهردار ایروان
دوره مسئولیت ژانویه ۱۸۹۴ – ژوئن ۱۸۹۵: دوره مسئولیت ژانویه ۱۸۹۴ – ژوئن ۱۸۹۵
پس از: بارسق گغامیان
پیش از: آرام بونیاتیان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸۴۱ ایروان، فرمانداری گرجی-ایمرتی، امپراتوری روسیه
درگذشته: ۱۶ فوریهٔ ۱۹۰۶ (۶۵ سال) ایروان، تحت‌الحمایگی قفقاز، امپراتوری روسیه
ملیت: ارمنستان
پیشه: سیاستمدار
جایزه‌ها: 
لوون تیگرانیانتس (ارمنی: Լևոն Հակոբի Տիգրանյանց؛ زادهٔ ۱۸۴۱ - درگذشته ۱۶ فوریهٔ ۱۹۰۶) یک سیاستمدار و [[]] اهل ارمنستان که از تاریخ ژانویه ۱۸۹۴ تا تاریخ ژوئن ۱۸۹۵ سمت شهردار ایروان را برعهده داشت.
زندگی‌نامه

در ۱۸۴۱ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برنده نشان استانیسلاس درجه سه شده است. وی در ۱۶ فوریه ۱۹۰۶ در سن سالگی در ایروان درگذشت.
سازمان سوسیالیستی راه آزادی

| سازمان سوسیالیستی راه آزادی Freedom Road Socialist Organization | سازمان سوسیالیستی راه آزادی Freedom Road Socialist Organization |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: FRSO س.س.ر.آ
بنیان‌گذاری: ۱۹۸۵
روزنامه: فایت‌بک نیوز
اعضای ثبت‌نام کرده  (۲۰۲۱): ≈۱,۰۰۰
مرام سیاسی: کمونیسم مارکسیسم-لنینیسم انترناسیونالیسم پرولتری ضد تجدیدنظرطلبی امپریالیسم‌ستیزی
طیف سیاسی: چپ
رنگ رسمی:      سرخ
وبگاه: وبگاه
وبگاه رسمی: وبگاه رسمی
سیاست در ایالات متحده آمریکا حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایالات متحده آمریکا حزب‌ها انتخابات
سازمان سوسیالیستی راه آزادی  یا س.س.ر.آ (به انگلیسی:‌ Freedom Road Socialist Organization (FRSO))، یک سازمان سیاسی مارکسیست-لنینیست در ایالات متحدۀ آمریکا است. این سازمان در در سال ۱۹۸۵ در میانۀ فروپاشی جنبش کمونیستی نوین که در دهۀ ۱۹۷۰ با گرایشی مائوئیستی به وجود آمده بود تأسیس شد.
گروه های تشکیل دهندۀ سازمان سوسیالیستی راه آزادی عموماً بی‌پروایی‌گری چپ را به عنوان خطای اصلی جنبش کمونیست جدید ایالات متحده معرفی کردند. برخی از گروه‌هایی که تحت پرچم سازمان سوسیالیستی راه آزادی ادغام شدند، امیدوار بودند که بقایای جنبش را در یک سازمان واحد تثبیت کنند و از سکتاریسم که وجه مشخصۀ دهه قبل بود فراتر روند. سازمان سوسیالیستی راه آزادی در سال ۱۹۸۵ از ادغام «اتحادیۀ همبستگی پرولتاریا» و «ستاد کارگران انقلابی» تأسیس شد. سپس در سال ۱۹۸۶ «سازمان وحدت انقلابی» نیز در آن ادغام شد. بعداً گروه‌های دیگری از جمله «کالکتیو امیلکار کابرال-پل رابسون» در سال ۱۹۸۸ و «شبکه سازمان‌دهی سوسیالیست» در سال ۱۹۹۴ جذب این سازمان شدند.
ایدئولوژی

سازمان سوسیالیستی راه آزادی کارل مارکس، فریدریش انگلس، ولادیمیر لنین، ژوزف استالین و مائو تسه تونگ را نظریه‌پردازان اصلی مارکسیسم-لنینیسم می‌داند. همچنین کوبا، کره شمالی، ویتنام، لائوس و چین را به عنوان کشورهای سوسیالیستی به رسمیت می‌شناسد. همچنین روابط نزدیکی با حزب کارگران بلژیک (WPB) دارد و سالانه در سمینار بین‌المللی کمونیستی این حزب شرکت می‌کند. در سال ۲۰۰۶ س.س.ر.آ به عنوان یکی از دو گروه مستقر در ایالات متحده به همراه حزب جهانی کارگران در این سمینار شرکت کرد. این حزب صراحتاً از حزب کمونیست فیلیپین و جبهه خلق برای آزادی فلسطین (PFLP) حمایت می‌کند. همبستگی مستمر آن با جنبش‌های آزادی‌بخش ملی در کلمبیا، فیلیپین و فلسطین به‌ویژه از زمان انشعاب در سال ۱۹۹۹ یکی از ویژگی‌های تعیین‌کنندۀ این سازمان است.
یکی از بارزترین ویژگی‌های س.س.ر.آ در چپ سوسیالیست ایالات متحده، رویکرد آن به مسئلۀ ملی است. س.س.رآ با اقتباس از خط حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا از ۱۹۲۸ تا ۱۹۵۸، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در جنوب کمربند سیاه را ملتی ستمدیده می‌داند. علاوه بر این، چیکانوها در جنوب غربی و هاوایی را به عنوان ملت‌هایی تحت ستم در داخل مرزهای ایالات متحده می‌بیند. س.س.ر.آ از استقلال پورتوریکو و همچنین جزایر ویرجین، ساموآی آمریکا، پالائو، گوآم، جزایر مارشال و جزایر ماریانای شمالی حمایت می‌کند.
سازمان سوسیالیستی راه آزادی با مداخلۀ ایالات متحده در جنگ روسیه و اوکراین مخالف است.
کار سیاسی در دهۀ ۱۹۸۰

اعضای س.س.ر.آ و سازمان‌های سلف آن در دهۀ ۱۹۸۰ برای ایجاد ائتلاف رنگین‌کمان کار کردند و از جسی جکسون برای ریاست جمهوری در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸ حمایت کردند. آن‌ها همچنین روی کمپین‌هایی برای پیروزی هارولد واشنگتن در شهرداری شیکاگو در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۷ کار کردند. در دهۀ ۱۹۸۰، س.س.ر.آ همچنین نقش مهمی در جنبش دانشجویی ایالات متحده ایفا کرد و شبکۀ دانشجویی مترقی (PSN) را رهبری کرد که یک سازمان ملی، چندموضوعی و کنشگر ترقی‌خواه دانشجویی بود.
از دهۀ ۱۹۸۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰، س.س.ر.آ مجلۀ «فوروارد موشن» (Forward Motion) را منتشر می‌کرد که قبلاً توسط اتحادیۀ همبستگی پرولتاریا منتشر می‌شد.
س.س.ر.آ در دهۀ ۱۹۹۰

در سال ۱۹۹۴ شبکه سازماندهی سوسیالیستی (SON) در سازمان سوسیالیستی راه آزادی (س.س.ر.آ) ادغام شد. این شبکه پس از انحلال اتحادیۀ مبارزۀ انقلابی در اواخر دهۀ ۱۹۸۰ شکل گرفته بود و شامل کسانی بود که در اتحادیه بودند و هنوز خود را مارکسیست می‌دانستند (اکثریت رهبری اتحادیه در زمان انحلال آن مارکسیسم را رد کرده‌بودند).
ادغام س.س.ر.آ و ش.س.س از نظر فنی نشان‌دهندۀ ایجاد یک سازمان جدید بود، زیرا در آن زمان نه به عنوان ادغام ش.س.س در س.س.ر.آ، بلکه به‌عنوان ادغام دو سازمان مساوی در چیزی جدید تلقی می‌شد. سازمان ادغام شده به طور خلاصه «راه آزادی/شبکۀ سازماندهی سوسیالیستی» نامیده می‌شد که نام هر دو سازمان را نیز در بر می‌گرفت، و این احتمال هم وجود داشت که نامی کاملاً جدید به خود بگیرد. این نام جدید هرگز به ثمر ننشست، بنابراین نام آن به «سازمان سوسیالیست راه آزادی» برگردانده‌شد. با این وجود کنگرۀ ۱۹۹۴ س.س.ر.آ، که در آن ادغام س.س.ر.آ/ش.س.س رسمیت یافت، اولین کنگرۀ س.س.ر.آ/ش.س.س نامیده شد.
س.س.ر.آ پس از ادغام برای مدت کوتاهی نشریۀ ش.س.س با نام «مووینگ فوروارد» (Moving Forward) را منتشر کرد. در طول دهۀ ۱۹۹۰ به طور پراکنده به انتشار فوروارد موشن (Forward Motion) ادامه داد. در سال ۱۹۹۸، منطقۀ شیکاگو، مینه‌سوتا/مدیسون و ویسکانسین س.س.ر.آ شروع به انتشار یک روزنامۀ منطقه‌ای در ناحیۀ غرب میانه به نام فایت بک نیوز (Fight Back! News) کردند.
س.س.ر.آ در جنبش ضدجنگی که در سال ۱۹۹۰ در مخالفت با جنگ خلیج فارس پدیدار شد، به ایفای نقش پرداخت. همچنین در این دوره به ایجاد جنبش حقوق باروری/حقوق سقط جنین و از جمله تظاهرات عظیم ۱۹۸۹ در واشینگتن، دی.سی. کمک کرد.
س.س.ر.آ در دهۀ ۱۹۹۰ > ظهور شکاف‌های ایدئولوژیک

در واکنش به سقوط دولت های اروپای شرقی، اعتراضات میدان تیان‌آن‌من در سال ۱۹۸۹، و سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، دو موضع متمایز در داخل س.س.ر.آ در مورد چگونگی ارزیابی کشورهای سوسیالیستی شروع به ظهور کردند. یک دیدگاه وقایع ۱۹۸۹-۱۹۹۱ را نشان‌دهندۀ یک بحران عمیق در مارکسیسم می‌دانست که به چیزی که آن‌ها «بنیاد مجدد چپ» می‌نامیدند نیاز داشت. دیگری همچنان تجربۀ کشورهای سوسیالیستی را اساساً مثبت ارزیابی می‌کرد و شکست‌های آن‌ها را بیشتر نتیجه رویزیونیسم می‌دانست تا بحران مارکسیسم. این جناح همچنان خود را با مارکسیسم-لنینیسم تعریف می‌کرد.
در کنگرۀ ۱۹۹۱ سازمان، سندی با عنوان «درباره بحران سوسیالیسم» که موضع رسمی س.س.ر.آ را ارائه می‌کرد، به تصویب رسید که دربارۀ سوسیالیسم واقعاً موجود دیدگاهی بدبینانه بیان می‌کرد.
در این زمینه، میک کلی، یکی از اعضای برجستۀ س.س.ر.آ، در سال ۱۹۸۹ «تداوم انقلاب، ضیافت شام نیست» را نوشت، که استدلال می‌کرد که شکست تظاهرات میدان تیان‌آن‌من شکست مهمی برای ضدانقلاب و احیای سرمایه‌داری در کشورهای سوسیالیستی است و از سرنگونی سوسیالیسم در چین جلوگیری کرده‌است.
شکاف ایدئولوژیک داخلی در طول دهه 1990 به رشد خود ادامه داد.
پس از انشعاب در دهۀ ۲۰۰۰

س.س.ر.آ به حمایت صریح از مارکسیسم-لنینیسم ادامه می‌دهد، بر اساس سانترالیسم دموکراتیک عمل می‌کند و نسبت به جنبش کمونیستی جهانی دارای یک خط سیاسی ضدرویزیونیستی است. س.س.ر.آ به طور فعال روابط دوستانه‌اش با بسیاری از احزاب و سازمان‌های مارکسیست-لنینیست در سراسر جهان را حفظ کرده و در سمینار سالانۀ بین‌المللی کمونیست شرکت کرد.
پس از انشعاب در دهۀ ۲۰۰۰ > کنگره‌های س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۰۰

س.س.ر.آ کنگره‌های سازمانی پس از انشعاب را در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۴، ۲۰۰۷، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و در سال ۲۰۲۲ برگزار کرده‌است.
کنگرۀ سوم س.س.ر.آ در سال ۲۰۰۱، دو سال پس از انشعاب برگزار شد. نمایندگان نسخۀ جدیدی از «بیانیۀ وحدت» اصلی را پذیرفتند که به صراحت مارکسیسم-لنینیسم را به عنوان ایدئولوژی سیاسی سازمان معرفی می‌کرد. تکرارهای قبلی «بیانیۀ وحدت» س.س.ر.آ به دلیل تقسیمات ایدئولوژیک درون سازمان در آن زمان، نامی از مارکسیسم-لنینیسم ذکر نکرده بود.
در کنگرۀ چهارم در سال ۲۰۰۴، س.س.ر.آ بیانیۀ وحدت جدیدی را ارائه داد که خط خود را در مورد مسئلۀ ملی در ایالات متحده ترسیم می کند. در بیانیه‌ای که پس از کنگره منتشر شد، سازمان این بیانیه را بر خلاف ایدئولوژی‌های سوسیال‌دمکراتیک که توسط گروه تأسیس مجدد چپ پذیرفته شده‌است، "گامی نهایی در قرار دادن سازمان ما بر یک مارکسیست-لنینیستی" خواند.
در سال ۲۰۰۷، س.س.ر.آ پنجمین کنگرۀ خود را برگزار کرد که شاهد تصویب اولین بخش از برنامۀ سازمانی س.س.ر.آ بود. این سند، «طبقه در ایالات متحده و استراتژی ما برای انقلاب»، طبقات مختلف در ایالات متحده و استراتژی کلی س.س.ر.آ برای انقلاب را تشریح می‌کند. س.س.ر.آ بر خلاف اکثر احزاب و سازمان‌های کمونیستی، به‌صورت تاریخی برنامۀ سیاسی نداشته‌است. این سند پس از کنگره با این هدف منتشر شد تا پس از تکمیل آن در برنامۀ نهایی س.س.ر.آ ادغام شود.
کنگرۀ پنجم همچنین سندی با عنوان "جنبش علیه جنگ در عراق: دورۀ جدید و وظایف ما" را تصویب و منتشر کرد، که رویکرد س.س.ر.آ به جنبش ضد جنگ تحت حکومت جرج دابلیو. بوش و اشغال عراق توسط ایالات متحده را پوشش می‌دهد.
س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۱۰

در دهۀ ۲۰۲۰، س.س.ر.آ رشد قابل توجهی را تجربه کرد که تا حد زیادی از هجوم کارگران جوان و فعالان دانشجویی نیرو می‌گرفت. در طول یک دهه، سازمان یک حضور سازمان‌دهندۀ توده‌ای پایدار را در جنبش کارگری و جنبش آزادی سیاهان پرورش داد و حضور خود را در جنبش دانشجویی به ویژه دانشجویان برای یک جامعه دموکراتیک توسعه داد. س.س.ر.آ از نظر جغرافیایی فراتر از سنگر دیرینۀ خود در منطقۀ غرب میانۀ آمریکا گسترش یافت و حوزه‌های جدیدی را در منطقۀ جنوب و جنوب غربی ایجاد کرد.
همۀ این رشدها علیرغم یک سری حملات توسط اف.بی.آی به س.س.ر.آ و دیگر فعالان برجستۀ ضدجنگ در آغاز این دهه انجام شد. س.س.ر.آ از دهۀ ۲۰۱۰ با تأسیس کمیتۀ توقف سرکوب اف‌.بی.آی خود را به عنوان نیرویی پیشرو برای قربانیان سرکوب دولتی نشان داد و در کمپین آزادی فعال فلسطینی رسمیه عوده پس از دستگیری وی در سال ۲۰۱۴ نقش اصلی را ایفا کرد.
س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۱۰ > یورش اف.بی.آی به س.س.ر.آ در سال ۲۰۱۰

در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰، بیش از ۷۰ مامور اف‌.بی.آی در مینیاپولیس، شیکاگو، و گراندراپیدز میشیگان به طور همزمان با برگه‌های احضاریه به منازل فعالان برجستۀ همبستگی بین المللی و ضدجنگ یورش بردند. ماموران کامپیوترها، کتاب‌ها، مطالب نوشتاری، تلفن‌های همراه، عکس‌های خانوادگی، لباس و سایر اقلامی را که به نظرشان سیاسی بود را ضبط کردند. مأموران اف.بی.آی همچنین با فعالان در میلواکی، دورهام، کارولینای شمالی و سن‌خوزۀ کالیفرنیا ملاقات کردند و سعی کردند آن‌ها را بازجویی کنند. احکام تفتیش و احضاریه‌ها نشان می‌دهد که اف.بی.آی به دنبال شواهد مرتبط با "حمایت مادی از تروریسم" است.
در روند یورش به خانۀ یکی از فعالان، مأموران اف.بی.آی به طور تصادفی پرونده‌ای از اسناد محرمانۀ اف.بی.آی را به جای گذاشتند که نشان می‌داد هدف این حملات افرادی بوده که در س.س.ر.آ عضویت داشته و یا مظنون به عضویت در آن باشند. این اسناد مجموعه‌ای از سؤالات را نشان می‌داد که مأموران از فعالان در مورد مشارکت آن‌ها در س.س.ر.آ و کار آن‌ها برای همبستگی بین‌المللی در ارتباط با کلمبیا و فلسطین پرسیده بودند.
در ۱۲ ژانویۀ ۲۰۱۱، اعضای کمیتۀ تازه‌تشکیل‌شده برای توقف سرکوب اف.بی.آی کنفرانسی مطبوعاتی در مینه‌سوتا برگزار کردند و افشا کردند که اف.بی.آی قبل از حملات به منظور جمع‌آوری اطلاعات یک مخبر را به داخل س.س.ر.آ مؤمور کرده‌است.
در ۲۶ فوریه ۲۰۱۴، یک قاضی فدرال مهر و موم اسناد گسترده‌ای را که اف.بی.آی در طول نظارت تقریباً سه سالۀ خود از س.س.ر.آ جمع‌آوری کرده‌بود، باز کرد. این اسناد آشکار کرد که اف.بی.آی در جریان و پس از اعتراضات سال ۲۰۰۸ در کنوانسیون ملی جمهوریخواه در سنت پل، یک خبرچین را در اطراف و نهایتاً به داخل س.س.ر.آ نفوذ داده‌است. این خبرچین، کارن سالیوان، تلاش کرد تا پرونده‌ای بسازد که س.س.ر.آ با فعالیت ضدجنگ و همبستگی بین‌المللی خود به طور مادی از نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (فارک) و جبهۀ خلق برای آزادی فلسطین حمایت می کند.
تا به امروز، هیچ اتهامی علیه اعضای س.س.ر.آ یا متهمان غیرمتعهد به س.س.ر.آ مطرح نشده‌است.