مست عشق (فیلم)
بازخورد > منتقدان

مست عشق با نقدهایی دوگانه از سوی منتقدان روبه‌رو شد. برخی منتقدان به ضعف‌هایی در انسجام روایت، پرداخت شخصیت‌ها، تدوین و کارگردانی اشاره داشتند و داستان فیلم را برگرفته از کتاب‌های عامه‌پسند دانستند. در مقابل، برخی دیگر به درخشش گروه بازیگران، فیلم‌برداری و پایان‌بندی عارفانهٔ فیلم پرداختند و این موارد را نقاط قوت فیلم معرفی کردند.
مسعود فراستی در کانال یوتوب خود در نقد مست عشق ذکر کرد این فیلم بیشتر اقتباس از کتاب ملت عشق است تا داستانی از رابطه عارفانه مولانا و شمس تبریزی و در ادامه بیان کرد: «این یک فیلم بد تلویزیونی است که بیشتر از یک یا دو نمای سینمایی ندارد. صداگذاری و دوبله فاجعه است. صداها اغلب سینک نیست. تدوین آن آشفته و کارگردانی بدی دارد.»
صادق رشیدی‌فرد در روزنامهٔ ابتکار نوشت: «مست عشق ((لَنگ و لوک و خفته‌شکل و بی‌ادب)) چونان پایش لنگ و اندامش معوج بود که علیرغم البسه مرصع و تاج ملوکانه ای که به سر داشت به ضیافت جشنواره فجر نیامد، چرا که می‌دانست اختتامش را … و سازندگانش می‌دانستند:
گوهر پاک بباید که شود قابل فیض … ور نه هر سنگ و گلی لولو و مرجان نشود»
مهرداد خدیر در عصر ایران در نقدی ادبی و در دفاع از فیلم عنوان کرد «توقع افشای راز رابطه مولانا و شمس از یک کارگردان سینما گزاف است؛ آن هم وقتی عبدالحسین زرین‌کوب در سرّ نِی که به قاعده قرار بوده راز را برملا کند هم چنین نمی‌کند.»
افشین علیار در روزنامهٔ جوان، مست عشق را روایتی عامه‌پسند از زندگی مولانا و شمس دانست که بیشتر بر مبنای کتاب ملت عشق شکل گرفته است تا پژوهش دقیق تاریخی و تکیه بر منابع معتبر. او روایت داستان را نامنسجم دانست و استفاده از روایت غیرخطی و فلاش‌بک‌های متعدد را موجب تشتت روایی فیلم ارزیابی کرد.
یاسمن خلیلی‌فرد در سازندگی نقد مثبتی دربارهٔ مست عشق نوشت و پایان‌بندی عارفانه را از نکات مثبت سناریو دانست. پایانی به شدت استعاری که شاید خلاصه‌ای از نتیجه‌گیری محتوایی فیلم باشد؛ یک پایان استعاری که در فرمی زیبا و شاعرانه با همراهی یک موسیقی درست و رقص سماع به منصه ظهور رسیده است. همچنین این منتقد بازی‌های پیروزفر و حسینی را تحسین کرد.
امین قاسمی در فرهیختگان فیلم را مجموعه‌ای از خرده‌روایت‌ها دانست که شبیه پازلی تکه‌تکه است. از نظر او کارگردان با تکیه بر خرده‌داستان‌ها و شخصیت‌های متعدد، داستان شمس و مولانا را در حاشیه قرار داده و این دو شخصیت پرداخت مناسبی نداشته‌اند و در عین حال کارگردانی فتحی را نامتناسب با قصه و در تلاش برای نمایش پررنگ‌ولعاب لوکیشن‌ها دانست.
صبا کریمی در قدس آنلاین از درخشش شهاب حسینی در نقش شمس تبریزی نوشت: تأثیر و اهمیت شمس در دگرگونی مولانا غیرقابل انکار و چشم‌پوشی است و مست عشق نیز بیشتر در خدمت شمس است تا مولانا؛ چنان‌که دوربین هم به این کاراکتر علاقه‌مندتر است که این هم دلایل متعددی دارد؛ نخست اینکه به مولانا و مرتبه علمی او جز چند سکانس و حضور شاگردان در محضر استادشان اشاره دیگری نشده است؛ از طرفی بازی پارسا پیروزفر نیز در این نقش چندان درنیامده و در مقابل شهاب حسینی با بازی متفاوت و تسلط بر نقش شمس عملاً مولانای داستان را زیر سایه خود قرار داده است. حسینی در این نقش با تسلطی مثال‌زدنی تصویری متفاوت از آنچه تاکنون از او دیده‌ایم را به نمایش می‌گذارد.
سوسن سیرجانی در دیجی‌کالا مگ فیلم را غیرقابل مقایسه با دیگر آثار حسن فتحی معرفی کرد و دلیل آن را تصمیم گروه بر ساخت فیلم در ترکیه و فضاسازی به سبک طراحان صحنه ترک برای فیلم دانست. او بازی حسینی و چلیک‌کول را تحسین کرد؛ اما افزود بیننده بیش از آنکه با فیلمی از یک کارگردان ایرانی روبه‌رو باشد، بازیگران ایرانی را در سریال‌های ترکیه‌ای مانند حریم سلطان می‌بیند.
حسن فتحی در گفتگویش با روزنامهٔ شرق در پاسخ به انتقادها، از تدوین مست عشق دفاع کرد و تدوین را یکی از نقاط قوت فیلمش دانست. همچنین در بخش دیگری از این مصاحبه از مسئولان خواست پیام فیلم را جدی بگیرند. فتحی در گفتگویی با روزنامهٔ هم‌میهن درخصوص اظهارنظر تند منتقدان این فیلم عنوان کرد:
کسانی که در این سال‌ها آثار من و مصاحبه‌هایم را دنبال کرده‌اند، بی‌خبر نیستند از اینکه برای منتقدان فیلم و نقش آنها در اعتلای هنر نمایش احترامی عمیق قائلم، اما موضع برخی از آنها را درخصوص این فیلم درک نمی‌کنم. بالاخره آیا می‌خواهیم سینمای پررونقی داشته باشیم یا نه؟ تا دیروز گله‌مند بودند که چرا فقط فیلم کمدی فروش می‌کند و فیلم جدی نمی‌تواند پای مخاطب را به سینما بکشاند و حالا که فیلم اتفاقاً دربارهٔ فرهنگ ایران و دو نفر از چهره‌های شاخص ادبیات و عرفان این سرزمین است و مورد استقبال مردم قرار گرفته، شما به جای اینکه از این بابت خشنود باشید موضع قهرآمیزی نسبت به فیلم گرفته‌اید؟ در کدام اصول نقد آمده که برای جذابیت یک اثر سینمایی نباید از سلبریتی و بازیگر ستاره استفاده کرد؟

چطور در سینمای آمریکا و اروپا ساخت فیلم‌های جدی و مهم با حضور ستارگان مشهور اشکالی ندارد اما منِ فیلمساز ایرانی اگر از بازیگران مشهور استفاده کنم مورد نقد قرار می‌گیرم؟ براساس کدام معیار نقدِ فیلم، این قضاوت را می‌کنید؟ متأسفانه مبنای این نقدها بر استدلال بنا نشده و بیشتر جنبه جدلی دارد با اثر و باب گفت‌وگو و مفاهمه را می‌بندد؛ مثلاً منتقدی می‌آید و می‌گوید فیلم چرک است، آشغال است و واژه‌هایی از این دست به کار می‌برد. این واژه‌ها چه نسبتی با جهان منزه عرفانی یا اساساً چه نسبتی با ادبیات نقد دارد؟ مگر نه اینکه آموزه‌های ناب عرفانی ما را به همزیستی مسالمت‌آمیز و ادب و احترام دعوت کرده و توصیه می‌کند یکدیگر را تحقیر نکنیم زیرا نطفه هر جنایتی در تحقیر نهفته است.