تاریخچه باشگاه فوتبال رئال مادرید
سال‌های اولیه

فوتبال توسط دانشجویان Institución Libre de Enseñanza به مادرید معرفی شد. آنها شامل چندین فارغ‌التحصیل آکسبریج بودند. در سال ۱۸۹۷، آنها باشگاهی به نام اسکای را تأسیس کردند که در صبح یکشنبه در Moncloa بازی می‌کرد. در سال ۱۹۰۰، آنها به دو باشگاه مختلف تقسیم شدند: New Foot-Ball de Madrid و Madrid Football Club. در ۶ مارس ۱۹۰۲، پس از انتخاب هیئت مدیره جدید به ریاست خوان پادروس، باشگاه فوتبال مادرید رسماً تأسیس شد. پادروس و برادرش کارلوس (هر دو بعداً به‌عنوان رئیس باشگاه رئال مادرید مشغول به کار شدند) دیگر علاقه‌مندان به فوتبال را به جلسه‌ای در اتاق پشتی آل کاپریکو، تجارت خانوادگی فراخواندند. برادران پادروس به فوتبال به‌عنوان یک ورزش همگانی می‌نگریستند که باید برای نمایندگان همه طبقات اجتماعی قابل دسترسی باشد و فکر می‌کردند که باشگاه جدید باید این ایده را تجسم بخشد. آنها نام باشگاه فوتبال مادرید را پیشنهاد کردند که به اتفاق آرا پذیرفته شد. حق عضویت نیز تعیین شد، دو پزوتا در ماه، و رنگ پیراهن به افتخار یک تیم معروف انگلیسی کورینتیان، که خوان پادروس در یکی از سفرهای خود با آن ملاقات کرده بود، سفید انتخاب شد.
مادرید اولین عنوان از چهار عنوان متوالی کوپا دل ری را که تنها رقابت سراسری آن زمان بود، در سال ۱۹۰۵ به‌دست‌آورد. آنها در سال ۱۹۰۷ یک بازی را به تیمی از کشیش‌های کاتولیک از کالج سلطنتی انگلیسی در والادولید باخت و پدر ادوارد پاور در پیروزی ۶–۲، ۵ گل به ثمر رساند. رئیس باشگاه آینده سانتیاگو برنابئو در سال ۱۹۵۷ نقل کرد که «این بازی کل تاریخ فوتبال در اسپانیا را با نشان دادن نحوه بازی فوتبال به ما تغییر داد.»
در سال ۱۹۱۲، آنها به زمینی به نام Campo de O'Donnell نقل مکان کردند، پس از اینکه قبلاً بین چند زمین کوچک حرکت کردند. در سال ۱۹۲۰، پس از اینکه پادشاه آلفونسوی سیزدهم، یکی از هواداران مشهور فوتبال، عنوان رئال (در انگلیسی «رویال») را به باشگاه اعطا کرد، نام باشگاه به رئال مادرید تغییر یافت. در سال ۱۹۲۹ اولین لیگ فوتبال اسپانیا تأسیس شد. رئال مادرید فصل اول لیگ را تا آخرین بازی اول بود، و با باخت به اتلتیک بیلبائو، آنها نایب قهرمان شدند و بارسلونا قهرمان شد. رئال مادرید اولین قهرمانی لیگ خود را در فصل ۳۲–۱۹۳۱ به‌دست‌آورد و سال بعد این عنوان را حفظ کرد.
در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱، ورود دومین جمهوری اسپانیا باعث شد که این باشگاه عنوان رئال و تاج سلطنتی روی نشان خود را از دست بدهد، و تا پایان جنگ داخلی اسپانیا به نام باشگاه فوتبال مادرید بازگشت. فوتبال در طول جنگ جهانی دوم ادامه یافت و در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۳، مادرید در بازی برگشت نیمه نهایی کوپا دل ژنرالیسیمو، بارسلونا را ۱۱–۱ شکست داد، جام اسپانیا به افتخار ژنرال فرانکو تغییر نام داد. بازی رفت که در لس کورتس در کاتالونیا برگزار شد، با پیروزی ۳–۰ بارسلونا به پایان رسید. مادرید از هر سه گلی که فومبونا فرناندز داور برای بارسلونا اجازه داده بود، شکایت کرد، درحالی‌که هواداران میزبان نیز در سراسر مادرید را سوت زدند، که آنها آنها را متهم به استفاده از تاکتیک‌های خشن و فومبونا برای اجازه دادن به آنها کردند. روزنامه Ya این سوت را به‌عنوان «قصد آشکار برای حمله به نمایندگان اسپانیا» گزارش کرد. هواداران بارسلونا از سفر به مادرید منع شدند. در روز بازی برگشت تیم بارسلونا به محض خروج از هتل مورد توهین قرار گرفت و به اتوبوس آنها سنگ پرتاب شد. ماریانو گونزالو مهاجم بارسلونا دربارهٔ این حادثه گفت: «پنج دقیقه پیش از آغاز بازی، محوطه جریمه ما پر از سکه بود.» لوئیز میرو، دروازه‌بان بارسلونا، به ندرت به خط خود نزدیک می‌شد – زمانی که این کار را کرد، با سنگ مسلح بود. همان‌طور که فرانسیسکو کالوت داستان را گفت، «آنها فریاد می‌زدند: قرمزها! جدایی‌خواهان!... یک بطری فقط سوسپدرا را از دست داد که اگر به او برخورد می‌کرد او را می‌کشت. همه چیز آماده بود.»
رئال مادرید در عرض نیم ساعت ۲–۰ پیش رفت. گل سوم با اخراج بنیتو گارسیا از بارسلونا همراه بود، پس از آن که او کاری کرد که کالوت ادعا کرد یک «تکل کاملاً عادی» بود. خوزه لوپیس کورونا از مادرید به یاد می‌آورد: «در آن زمان، آنها کمی بی‌اخلاص شدند»، درحالی‌که آنخل مور پاسخ داد: «در آن مرحله، ما فکر کردیم: پس ادامه بده، هر چقدر می‌خواهی گل بزنی.» مادرید در دقایق ۳۱، ۳۳، ۳۵، ۳۹، ۴۳ و ۴۴ گلزنی کرد و نتیجه را ۸–۰ کرد. دو گل نیز به‌دلیل آفساید مردود اعلام شد و در نیمه دوم سه گل دیگر به ثمر رساند که بارسلونا با گل تسلیت دیرهنگام پاسخ داد. خوان سامارانچ نوشت: «در آن جو و با داوری که می‌خواست از هر گونه عارضه‌ای جلوگیری کند، بازی کردن از نظر انسانی غیرممکن بود… اگر آبی اناری‌ها بد بازی می‌کردند، واقعاً بد بازی می‌کردند، هنوز جدول امتیازات به آن رقم نجومی نمی‌رسید. نکته این است که آنها اصلاً بازی نکردند.» به‌گفته سید لو، نویسنده فوتبال، «از آن زمان به نسبت کمی از این بازی صحبت شده است و این نتیجه‌ای نیست که در مادرید جشن گرفته شود. در واقع، ۱۱–۱ جایگاه بسیار برجسته‌تری در تاریخ بارسلونا دارد. این بازی بود که برای اولین بار شناسایی مادرید به‌عنوان تیم دیکتاتوری و بارسلونا به‌عنوان قربانیان آن شکل گرفت.» فرناندو آرگیلا، دروازه‌بان ذخیره بارسلونا در بازی ۱۹۴۳، گفت: «هیچ رقابتی وجود نداشت. حداقل تا آن بازی نه.»