اقتصاد جانب عرضه
تأثیر بر رشد اقتصادی و درآمدهای مالیاتی > ریگانومیکس

مقالهٔ اصلی: ریگانومیکس
طرفداران طرف عرضه کاهش مالیات ریگان را در دهه ۱۹۸۰ با ادعای اینکه منجر به افزایش خالص درآمدهای مالیاتی می‌شود، توجیه کردند، با این حال درآمدهای مالیاتی (نسبت به پایه بدون کاهش‌ها) به دلیل کاهش مالیات ریگان کاهش یافت، و کسری بودجه در دوران ریاست‌جمهوری ریگان متورم شد. وزارت خزانه‌داری کاهش مالیات ریگان را مطالعه کرد و نتیجه گرفت که آنها به‌طور قابل توجهی درآمدهای مالیاتی را نسبت به پایه بدون آنها کاهش داده‌اند. بودجه ۱۹۹۰ توسط دولت ریگان نتیجه گرفت که کاهش مالیات ۱۹۸۱ باعث کاهش درآمد مالیاتی شده است.
هم CBO و هم دولت ریگان پیش‌بینی کردند که درآمدهای مالیات بر درآمد فردی و کسب‌وکار اگر پیشنهادات کاهش مالیات ریگان اجرا شود، نسبت به یک پایه سیاستی بدون آن کاهش‌ها، حدود ۵۰ میلیارد دلار در سال ۱۹۸۲ و ۲۱۰ میلیارد دلار تا سال ۱۹۸۶ کمتر خواهد بود. درآمد مالیات FICA افزایش یافت زیرا در سال ۱۹۸۳ نرخ‌های مالیات FICA از ۶٫۷٪ به ۷٪ افزایش یافت و سقف به میزان ۲۱۰۰ دلار افزایش یافت. برای خوداشتغالان، نرخ مالیات FICA از ۹٫۳۵٪ به ۱۴٪ افزایش یافت. نرخ مالیات FICA در طول دوران ریاست‌جمهوری ریگان افزایش یافت و در سال ۱۹۸۸ به ۷٫۵۱٪ رسید و سقف به میزان ۶۱٪ در طول دو دوره ریاست‌جمهوری ریگان افزایش یافت. آن افزایش‌های مالیاتی بر مزدبگیران، همراه با تورم، منبع افزایش درآمد در اوایل دهه ۱۹۸۰ بود.
توسط برخی از منتقدان طرف عرضه ادعا شده است که استدلال برای کاهش مالیات برای افزایش درآمدها پوششی برای "گرسنه نگه داشتن" دولت از درآمدها به امید اینکه کاهش مالیات منجر به کاهش متناظر در هزینه‌های دولت شود، بوده است، اما این مورد محقق نشد. پل ساموئلسون این مفهوم را "نظریه کرم نواری" نامید—ایده‌ای که راه خلاص شدن از شر کرم نواری [این است که] بیمار خود را در معده چاقو بزنید".
سردرگمی مکرری در مورد معنای اصطلاح «اقتصاد طرف عرضه» بین ایده‌های مرتبط وجود منحنی لافر و اعتقاد به اینکه کاهش نرخ‌های مالیات می‌تواند درآمد مالیاتی را افزایش دهد، وجود دارد. بسیاری از اقتصاددانان طرف عرضه به ادعای دوم تردید دارند در حالی که هنوز از سیاست کلی کاهش مالیات حمایت می‌کنند. اقتصاددان گریگوری منکیو از اصطلاح «اقتصاد مد روز» برای توصیف مفهوم افزایش درآمد کاهش نرخ مالیات در ویرایش سوم کتاب درسی اصول اقتصاد کلان خود در سال ۲۰۰۷ در بخشی با عنوان «شیادان و دیوانگان» استفاده کرد:
نمونه‌ای از اقتصاد مد روز در سال ۱۹۸۰ رخ داد، زمانی که گروه کوچکی از اقتصاددانان به نامزد ریاست‌جمهوری، رونالد ریگان، توصیه کردند که کاهش سراسری در نرخ‌های مالیات بر درآمد درآمد مالیاتی را افزایش می‌دهد. آنها استدلال کردند که اگر مردم بتوانند بخش بیشتری از درآمد خود را نگه دارند، مردم سخت‌تر کار می‌کنند تا درآمد بیشتری کسب کنند. آنها ادعا کردند که حتی اگر نرخ‌های مالیات پایین‌تر باشد، درآمد به قدری افزایش می‌یابد که درآمدهای مالیاتی افزایش می‌یابد. تقریباً تمام اقتصاددانان حرفه‌ای، از جمله اکثر کسانی که از پیشنهاد ریگان برای کاهش مالیات‌ها حمایت می‌کردند، این نتیجه را بسیار خوشبینانه می‌دانستند. نرخ‌های مالیات پایین‌تر ممکن است مردم را تشویق کند که سخت‌تر کار کنند و این تلاش اضافی تا حدی اثرات مستقیم نرخ‌های مالیات پایین‌تر را جبران می‌کند، اما هیچ مدرک معتبری وجود نداشت که نشان دهد تلاش کار به اندازه‌ای افزایش می‌یابد که باعث افزایش درآمدهای مالیاتی در مواجهه با نرخ‌های مالیات پایین‌تر شود. [...] افرادی که رژیم‌های مد روز می‌گیرند، سلامتی خود را به خطر می‌اندازند اما به ندرت به کاهش وزن دائمی که می‌خواهند دست می‌یابند. به‌طور مشابه، هنگامی که سیاستمداران به توصیه شیادان و دیوانگان تکیه می‌کنند، به ندرت به نتایج مطلوبی که پیش‌بینی می‌کنند، می‌رسند. پس از انتخاب ریگان، کنگره کاهش نرخ‌های مالیاتی را که ریگان از آن حمایت می‌کرد، تصویب کرد، اما کاهش مالیات باعث افزایش درآمدهای مالیاتی نشد.
در سال ۱۹۸۶، مارتین فلدشتاین — یک «طرفدار طرف عرضه سنتی» که از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ به عنوان رئیس شورای مشاوران اقتصادی ریگان خدمت کرد — «طرفداران جدید طرف عرضه» را که در حدود سال ۱۹۸۰ ظهور کردند، توصیف کرد:
آنچه طرفداران جدید طرف عرضه را از طرفداران سنتی طرف عرضه در آغاز دهه ۱۹۸۰ متمایز می‌کرد، سیاست‌هایی نبود که آنها از آن دفاع می‌کردند، بلکه ادعاهایی بود که آنها برای آن سیاست‌ها مطرح می‌کردند … طرفداران «جدید» طرف عرضه در ادعاهای خود بسیار گزاف‌تر بودند. آنها رشد سریع، افزایش چشمگیر درآمدهای مالیاتی، افزایش شدید پس‌انداز و کاهش نسبتاً بدون درد تورم را پیش‌بینی کردند. اوج گزافه‌گویی طرف عرضه، گزاره «منحنی لافر» بود که کاهش مالیات در واقع درآمد مالیاتی را افزایش می‌دهد زیرا عرضه به شدت افسرده تلاش را آزاد می‌کند. گزاره قابل توجه دیگر این ادعا بود که حتی اگر کاهش مالیات منجر به افزایش کسری بودجه شود، این امر از وجوه موجود برای سرمایه‌گذاری در کارخانه‌ها و تجهیزات نمی‌کاهد زیرا تغییرات مالیاتی نرخ پس‌انداز را به اندازه‌ای افزایش می‌دهد که کسری بودجه افزایش یافته را تأمین کند … با این وجود، من هیچ شکی ندارم که صحبت‌های بی‌اساس افراطیون طرف عرضه به سیاست‌های اساساً خوب نام بدی داد و منجر به اشتباهات کمی شد که نه تنها به کسری بودجه‌های بعدی کمک کرد، بلکه اصلاح سیاست را در زمانی که آن کسری‌ها آشکار شد، دشوارتر کرد.