stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مرغان توفان جنوبی

| مرغان توفان جنوبی | مرغان توفان جنوبی |
| --- | --- |
مرغ طوفان ویلسون (Oceanites oceanicus): مرغ طوفان ویلسون (Oceanites oceanicus)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: کبوتردریایی‌سانان
تیره:: مرغان توفان جنوبی Forbes, 1881
Genera: Genera
 Oceanites  Garrodia  Pelagodroma  Fregetta  Nesofregetta:  Oceanites  Garrodia  Pelagodroma  Fregetta  Nesofregetta
مرغان توفان جنوبی یا مرغان توفان استرالیایی پرندگان دریایی از خانواده (به لاتین: Oceanitidae) و بخشی از راسته کبوتردریایی‌سانان هستند. این کوچک‌ترین پرندگان دریایی از سخت‌پوستان پلانکتون و ماهی‌های کوچکی که از سطح برچیده می‌شوند، معمولاً در حین درجابال‌زنی تغذیه می‌کنند. پرواز آنها بال‌بال‌زنی و گاهی شبیه خفاش است.
مرغ توفان‌های استرالیایی پراکندگی جهان‌میهنی دارند و در همه اقیانوس‌ها یافت می‌شوند، اگرچه فقط مرغ توفان ویلسون در نیمکره شمالی یافت می‌شود. تقریباً همه آنها کاملاً دریایی هستند و فقط هنگام زادآوری به خشکی می‌آیند. در مورد بیشتر گونه‌های مرغ توفان، اطلاعات کمی از رفتار و پراکنش آنها در دریا وجود دارد، جایی که یافتن آنها سخت و شناسایی آنها دشوارتر است. آنها آشیانه‌سازان گروهی هستند و در کلنی و مکان‌های لانه‌سازی خود وفاداری قوی نشان می‌دهند. بیشتر گونه‌ها در شکاف‌ها یا گودال‌ها لانه‌سازی می‌کنند و همه به جز یک گونه به صورت شبانه در کلنی‌های زادآوری حضور می‌یابند. جفت‌ها پیوندهای تک‌همسری طولانی مدت تشکیل می‌دهند و وظایف جوجه‌کشی و تغذیه جوجه‌ها را به اشتراک می‌گذارند. مانند بسیاری از گونه‌های از پرندگان آبزی، آشیانه‌سازی با پیش‌زمینه است که به شدت با برتخم‌نشینی طولانی تا ۵۰ روز و مطالعاتی ۷۰ روز دیگر بعد از آن ادامه می‌یابد.
چندین گونه از مرغ توفان استرالیایی توسط فعالیت‌های انسانی تهدید می‌شوند. یک گونه، مرغ طوفان نیوزیلند، منقرض‌شده بود تا زمانی که در سال ۲۰۰۳ دوباره کشف شد. تهدید اصلی برای مرغ توفان‌ها گونه‌های معرفی‌شده، به ویژه پستانداران، در کلنی‌های زادآوری آنها هستند. بسیاری از مرغ توفان‌ها معمولاً در جزایر منزوی عاری از پستانداران لانه می‌سازند و نمی‌توانند با شکارچیانی مانند موش‌ها و گربه‌های رمیده کنار بیایند.
گونه‌ها

| زیرخانواده | نام رایج | نام علمی | وضعیت |
| --- | --- | --- | --- |
| Oceanitinae | مرغ توفان ویلسون | Oceanites oceanicus | موجود |
| Oceanitinae | مرغ توفان الیوت | Oceantes gracilis | موجود |
| Oceanitinae | مرغ توفان پشت‌خاکستری | Garrodia nereis | موجود |
| Oceanitinae | مرغ توفان رخ‌سفید | Pelagodroma marina | موجود |
| Oceanitinae | مرغ توفان شکم‌سیاه گولد | Fregetta tropica | موجود |
| Oceanitinae | مرغ توفان شکم‌سفید | Fregetta grallaria | موجود |
| Oceanitinae | مرغ توفان نیوزیلند | Fregetta maoriana | موجود |
| Oceanitinae | مرغ توفان پولینزی (از جمله مرغ توفان گلوسفید) | Nesofregetta fuliginosa | موجود |
:
نگار خانه

مرغ توفان رخ‌سفید در سراسر سطح آب در یک سری جهش‌های محدود حرکت می‌کند.
جوجه مرغ توفان دم چنگالی
مرغ توفان نیوزیلند به شدت در بحران انقراض است و منقرض‌شده در نظر گرفته شده بود.
باشگاه فوتبال یوتی‌ای آراد

Football club
باشگاه فوتبال یوتی‌ای آراد (انگلیسی: FC UTA Arad) یک باشگاه فوتبال مستقر در شهرستان آراد، رومانی است که در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال رومانی، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می‌پردازد.
مرغان‌کند

| مرغان کند | مرغان کند |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: خاش
بخش: بخش ایرندگان
دهستان: کهنوک
جمعیت: ۰ نفر (سرشماری ۹۵)
مرغان کند، روستایی از توابع بخش ایرندگان شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان کهنوک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
امیرحسین رهبر

امیرحسین رهبر  (زاده ‎۲ آذر ۱۳۷۷) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
اچ‌ام‌اس گورگون (۱۹۱۴)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۱۱ ژوئن ۱۹۱۳
آغاز کار::  ۹ ژوئن ۱۹۱۴
اعزام::  ۱ مه ۱۹۱۸
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۵٬۷۴۶ تن بزرگ (۵٬۸۳۸٫۲ تن)
درازا::  ۳۱۰ فوت (۹۴٫۵ متر)
پهنا::  ۷۳ فوت ۷ اینچ (۲۲٫۴ متر)
آبخور::  ۱۶ فوت ۴ اینچ (۵٫۰ متر)
سرعت::  ۱۲ گره (۲۲ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۴ مایل بر ساعت)
اچ‌ام‌اس گورگون (۱۹۱۴) (به انگلیسی: HMS Gorgon (1914)) یک کشتی دفاع ساحلی بود که طول آن ۳۱۰ فوت (۹۴٫۵ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۱۴ ساخته شد.
الجیش

الجیش می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
باشگاه ورزشی الجیش قطر نام باشگاه ورزشی در قطر.
باشگاه فوتبال الجیش سوریه نام باشگاه ورزشی در سوریه.
باشگاه فوتبال الجیش عراق نام باشگاه ورزشی در عراق.
باشگاه فوتبال یونایتد سیتی

Football club
باشگاه فوتبال یونایتد سیتی که معمولاً به عنوان سئرس نیگروس یا فقط سئرس شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال در فیلیپین، شهر باکلود، نگرو غربی و در لیگ فوتبال فیلیپین بازی می‌کند.امید نظری هافبک و امین نظری و معین جعفرپور بغدادآباد مدافع ایرانی هم اکنون عضو این تیم هستند.
اسکاتس کورنر، کالیفرنیا

| اسکاتس کورنر، کالیفرنیا | اسکاتس کورنر، کالیفرنیا |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
اسکاتس کورنر، کالیفرنیاموقعیت در کالیفرنیانمایش نقشه کالیفرنیااسکاتس کورنر، کالیفرنیااسکاتس کورنر، کالیفرنیا (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: اسکاتس کورنر، کالیفرنیاموقعیت در کالیفرنیانمایش نقشه کالیفرنیااسکاتس کورنر، کالیفرنیااسکاتس کورنر، کالیفرنیا (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۷°۳۵′۲۰″ شمالی ۱۲۱°۵۲′۱۶″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۵۸۸۸۹°شمالی ۱۲۱٫۸۷۱۱۱°غربی﻿ / 37.58889; -121.87111: مختصات: ۳۷°۳۵′۲۰″ شمالی ۱۲۱°۵۲′۱۶″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۵۸۸۸۹°شمالی ۱۲۱٫۸۷۱۱۱°غربی﻿ / 37.58889; -121.87111
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت: کالیفرنیا
کانتی: شهرستان آلامدا، کالیفرنیا
ارتفاع: ۲۵۹ فوت (۷۹ متر)
اسکاتس کورنر (به انگلیسی: Scotts Corner) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آلامیدا، کالیفرنیا واقع شده‌است. اسکاتس کورنر ۷۹ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: ویلیامز ریسینگ
پایگاه: گروو، آکسفوردشر، بریتانیا
مدیر(های) تیم: جوست کاپیتو  (مدیر اجرایی و مدیر تیم)
مدیر(های) فنی: فرانسوا خاویر دومزون
مؤسس: فرانک ویلیامز پاتریک هد
وب‌گاه: www.williamsf1.com
مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۲: مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۲
رانندگان مسابقه: الکساندر آلبون/لوگان سارجنت
رانندگان آزمون: ن/م
شاسی: ن/م
موتور: مرسدس
تایرها: پیرلی
حضور در مسابقات جهانی فرمول یک: حضور در مسابقات جهانی فرمول یک
نخستین حضور: به عنوان تیم جایزه بزرگ اسپانیا ۱۹۷۷ به عنوان سازنده جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۷۸
آخرین حضور: آخرین ورود
ورود به مسابقات: به عنوان تیم:۷۷۹ ورود (۷۷۵ شروع) به عنوان سازنده: ۷۶۸ ورود (۷۶۷ شروع)
قهرمانیسازندگان: ۹ (۱۹۸۰، ۱۹۸۱، ۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۹۲، ۱۹۹۳، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۱۹۹۷)
قهرمانی رانندگان: ۷ (۱۹۸۰، ۱۹۸۲، ۱۹۸۷، ۱۹۹۲، ۱۹۹۳، ۱۹۹۶، ۱۹۹۷)
پیروزی در مسابقات: ۱۱۴
سکو: ۳۱۳
امتیاز: ۳٬۵۸۲ (۳۵۸۷)
پول پوزیشن: ۱۲۸
سریع‌ترین دور: ۱۳۳
رتبه در ۲۰۲۱: هشتم (۲۲ امتیاز)
تیم مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز که در حال حاضر در فرمول یک با نام ویلیامز ریسینگ مسابقه می‌دهد، یکی از تیم‌ها و سازنده‌های بریتانیایی مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک است. این تیم توسط فرانک ویلیامز و پاتریک هد تأسیس شد. این تیم پس از تلاش ناموفق فرانک ویلیامز در فرمول یک، در سال ۱۹۷۷ شکل گرفت. همهٔ بدنه‌های ویلیامز به صورت «اف‌دبلیو» و سپس یک عدد نام‌گذاری می‌شوند. اف‌دبلیو مخفف فرانک ویلیامز، مالک تیم، است.
نخستین مسابقهٔ تیم جایزه بزرگ اسپانیای ۱۹۷۷ بود که رانندهٔ آن با بدنهٔ مارچ می‌راند. سال بعد، ویلیامز شروع به ساخت خودروهای خود کرد و نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۹ به دست آورد. ژاک ویلنوو کانادایی صدمین پیروزی تیم را در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۹۷ کسب کرد. بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۷ ویلیامز ۹ بار برندهٔ مسابقهٔ قهرمانی سازندگان شد.
ویلیامز با موتورسازان بسیاری همکاری کرده و بیشترین موفقیت را با رنو به دست آورده‌است. ویلیامز به همراه رنو، فراری، مک‌لارن و بنتون، پنج سازنده‌ای هستند که همهٔ جایزه‌های مسابقهٔ قهرمانی سازندگان را بین سال‌های ۱۹۷۹ و ۲۰۰۸ و همهٔ جایزه‌های مسابقهٔ قهرمانی رانندگان را بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۲۰۰۸ کسب کردند.
سرآغاز

پس از آن که پروژه پیشین فرانک ویلیامز با نام خودروهای مسابقه‌ای فرانک ویلیامز شکست خورد، تیم فعلی ویلیامز را در سال ۱۹۷۷ تأسیس کرد. با وجود قول مالک تازهٔ تیم یعنی میلیونر کانادایی به نام والتر وولف و تغییر نام تیم به وولف–ویلیامز در سال ۱۹۷۶، خودروها رقابتی نبودند. در نهایت، ویلیامز تیم قبلی را رها کرد و برای بازسازی تیم خود به دیدکات رفت. سپس مهندس جوانی به نام پاتریک هد را ترغیب کرد که با تیم او همکاری کند و شراکت ویلیامز–هد را ایجاد کرد.
مالکیت

در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۹ رویترز گزارش داد ویلیامز و هد بخشی از سهام تیم را به یک شرکت سرمایه‌گذاری به مدیریت توتو وولف اتریشی فروخته‌اند. به گفتهٔ وولف، خرید سهام تیم، تصمیمی کاملاً اقتصادی بوده‌است.
در فوریهٔ ۲۰۱۱ ویلیامز برنامه‌های خود را برای افزایش سرمایه با عرضه اولیه سهام در بورس فرانکفورت در مارس ۲۰۱۱ اعلام کرد؛ به گونه‌ای که فرانک ویلیامز سهام‌دار عمده و مدیر تیم بماند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور فورد-کازوورث (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳) > فصل ۱۹۷۷

ویلیامز با خودروی مارچ ۷۶۱ در فصل ۱۹۷۷ شرکت کرد. پاتریک نیو تنها رانندهٔ تیم بود که در ۱۱ مسابقه حضور یافت. تیم در نخستین فصل خود هیچ امتیازی کسب نکرد و بهترین نتیجه‌اش رتبهٔ هفتم در جایزه بزرگ ایتالیا بود.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور فورد-کازوورث (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳) > فصل ۱۹۷۸

پاتریک هد نخستین خودروی ویلیامز خود را برای فصل ۱۹۷۸ طراحی کرد. این خودرو اف‌دبلیو۰۶ نامیده شد. ویلیامز با راننده‌ای استرالیایی به نام آلن جونز که در فصل گذشته برندهٔ جایزه بزرگ اتریش شده‌بود، قرارداد بست. نخستین مسابقهٔ جونز برای تیم، جایزه بزرگ آرژانتین بود. دو مرحله بعد، ویلیامز توانست نخستین امتیاز خود را با چهارم شدن جونز در جایزه بزرگ آفریقای جنوبی به دست آورد. همچنین با دوم شدن جونز در جایزه بزرگ ایالات متحده، نخستین سکوی تیم ویلیامز کسب شد. در پایان فصل، ویلیامز با ۱۶ امتیاز در رتبهٔ نهم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت. آلن جونز نیز در رده‌بندی رانندگان یازدهم شد. در اواخر فصل، فرانک ویلیامز توانست فرانک درنی را ترغیب به پیوستن به هد در دفتر طراحی کند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور فورد-کازوورث (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳) > فصل ۱۹۷۹

هد خودروی اف‌دبلیو۰۷ را برای فصل ۱۹۷۹ طراحی کرد. درنی نیز توسعهٔ وضعیت آیرودینامیکی و طراحی پیرامونی را انجام داد. ویلیامز به عضویت اتحادیهٔ سازندگان فرمول یک درآمد و اجازه یافت دو خودرو در مسابقات شرکت دهد. کلی رگاتسونی سوئیسی به عنوان رانندهٔ دوم به تیم پیوست. نخستین فرصت پیروزی تیم در مرحلهٔ هفتم در جایزه بزرگ موناکو به دست آمد؛ ولی رگاتسونی با فاصلهٔ کمتر از یک ثانیه نسبت به جودی شکتر، دوم شد. ویلیامز توانست نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ بریتانیا توسط رگاتسونی کسب کند.
این پیروزی موفقیت‌های بزرگتری را به دنبال داشت. در مسابقهٔ بعدی در آلمان، جونز و رگاتسونی بر سکوی اول و دوم ایستادند. جونز سه پیروزی دیگر تا پایان فصل کسب کرد و در رتبهٔ سوم رده‌بندی رانندگان قرار گرفت. تیم ویلیامز نیز با ارتقای هفت پله‌ای نسبت به فصل گذشته، رتبهٔ دوم رده‌بندی سازندگان را به خود اختصاص داد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور فورد-کازوورث (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳) > فصل ۱۹۸۰

در فصل ۱۹۸۰ کارلوس رویتمان آرژانتینی جایگزین رگاتسونی شد. نخستین جایزه بزرگ فصل در آرژانتین با پیروزی جونز همراه بود. جونز در چهار مسابقهٔ دیگر نیز پیروز شد و قهرمانی مسابقهٔ رانندگان را کسب کرد. رویتمان نیز یک پیروزی به دست آورد و فصل را در سکوی سوم به پایان رساند. تیم ویلیامز نیز در مسابقهٔ سازندگان با ۱۲۰ امتیاز قهرمان شد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور فورد-کازوورث (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳) > فصل ۱۹۸۱

در فصل ۱۹۸۱ جونز و رویتمان چهار پیروزی برای ویلیامز به دست آوردند. در پایان فصل، ویلیامز برندهٔ مسابقهٔ سازندگان شد. رویتمان و جونز نیز به ترتیب در سکوی دوم و سوم مسابقهٔ رانندگان ایستادند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور فورد-کازوورث (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳) > فصل ۱۹۸۲

آلن جونز از رقابت‌های فرمول یک بازنشسته شد و به جای او ککه روسبرگ فنلاندی که در فصل پیش هیچ امتیازی به دست نیاورده‌بود، به تیم ویلیامز پیوست. در فصل ۱۹۸۲ روسبرگ تنها در یک مسابقه پیروز شد؛ ولی در پایان فصل، قهرمان مسابقهٔ رانندگان شد. رویتمان که در مسابقهٔ اول فصل بر سکوی دوم ایستاده‌بود، پس از مسابقهٔ دوم فرمول یک را ترک کرد و ماریو اندرتی برای مسابقهٔ سوم جانشین او شد. تیم ویلیامز مانند چند تیم دیگر از حضور در مسابقهٔ چهارم در سان مارینو کنار کشید. از مسابقهٔ پنجم تا پایان فصل، درک دیلی رانندهٔ دوم تیم بود. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ پنجم مسابقهٔ سازندگان ایستاد.
در پایان فصل، فرانک ویلیامز به این نتیجه رسید که برای رقابت در بالاترین سطح فرمول یک، نیاز به حمایت توسط یک سازندهٔ عمده مانند رنو یا بی‌ام‌دبلیو برای تأمین موتور توربوشارژر دارد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور هوندا (۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷) > فصل ۱۹۸۳

فرانک ویلیامز به سوی هوندا متمایل شد. هوندا در آن زمان در حال توسعهٔ موتور توربوشارژ وی۶ خود در تیم اسپیریت بود. قرارداد هوندا و ویلیامز در اوایل سال ۱۹۸۳ به امضا رسید و مقرر شد تیم از سال ۱۹۸۴ از موتور هوندا استفاده کند. در فصل ۱۹۸۳ ویلیامز به بهره‌گیری از موتور فورد ادامه داد و تنها در مسابقهٔ آخر از موتور هوندا استفاده کرد. ژاک لافیت به تیم پیوست و هم‌تیمی روسبرگ شد. تیم ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور هوندا (۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷) > فصل ۱۹۸۴

هد خودروی اف‌دبلیو۰۹ را برای فصل ۱۹۸۴ طراحی کرد. روسبرگ در یک مسابقه پیروز شد و در پایان فصل در رتبهٔ هشتم ایستاد؛ ولی تنها شش مسابقه از ۱۶ مسابقه را به پایان رساند. لافیت نیز تنها در پنج مسابقه از خط پایان گذشت. ویلیامز در پایان فصل در رتبهٔ ششم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور هوندا (۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷) > فصل ۱۹۸۵

در فصل ۱۹۸۵ خودروی اف‌دبلیو۱۰ توسط هد طراحی شد و نخستین خودروی ویلیامز بود که در بدنهٔ آن فناوری فیبر کربن به کار می‌رفت. نایجل منسل بریتانیایی به تیم پیوست. دو پیروزی توسط روسبرگ و دو پیروزی توسط منسل در این فصل به دست آمد. ویلیامز در پایان فصل ۷۱ امتیاز کسب کرد و رتبهٔ سوم مسابقهٔ سازندگان را به خود اختصاص داد.
در مرحلهٔ تعیین خط جایزه بزرگ بریتانیا در سیلورستون، روسبرگ مسیر ۴٫۷۱۹ کیلومتری پیست را در مدت ۱ دقیقه و ۵ ثانیه و ۵۹۱ هزارم ثانیه با سرعت متوسط ۲۵۹٫۰۰۵ کیلومتر بر ساعت طی کرد و رکورد سریع‌ترین دور تاریخ فرمول یک را شکست.
از فصل ۱۹۸۵ تا پایان ۱۹۹۳ خودروهای ویلیامز به رنگ کانن زرد، آبی و سفید رنگ‌آمیزی می‌شدند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور هوندا (۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷) > فصل ۱۹۸۶

فرانک ویلیامز در مارس ۱۹۸۶ هنگام بازگشت به فرودگاه در شهر نیس فرانسه بر اثر تصادف رانندگی فلج شد و تا نزدیک به یک سال دور از فرمول یک بود. با وجود غیبت او در کنار پیست، تیم ویلیامز توانست در پایان فصل به قهرمانی برسد. منسل در پنج مسابقه پیروز شد و نلسون پیکه که جانشین روسبرگ شده‌بود، چهار مسابقه را با پیروزی پشت سر گذاشت. در مسابقهٔ پایانی فصل در جایزه بزرگ استرالیا منسل در آستانهٔ قهرمانی بود؛ ولی چرخ عقبش ترکید و کنار رفت. پیکه نیز در رقابت با آلن پروست شکست خورد و دوم شد. به این ترتیب، در مسابقهٔ رانندگان منسل با دو امتیاز اختلاف نسبت به پروست دوم شد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور هوندا (۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷) > فصل ۱۹۸۷

نلسون پیکه نخستین و تنها قهرمانی شراکت ویلیامز-هوندا در مسابقهٔ رانندگان را در فصل ۱۹۸۷ به دست آورد. پیکه سه پیروزی به دست آورد و با ۷۳ امتیاز صدرنشین شد. منسل نیز در شش جایزه بزرگ پیروز شد و با ۶۱ امتیاز بر سکوی دوم ایستاد. با وجود قهرمانی پیکه و قهرمانی ویلیامز در مسابقهٔ سازندگان هوندا به شراکت خود با ویلیامز خاتمه داد تا با شریک مک‌لارن شود و به همکاری با لوتوس ادامه دهد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور جاد (۱۹۸۸)

ویلیامز نتوانست برای فصل ۱۹۸۸ با سازندهٔ بزرگی به توافق برسد و از موتور تنفس طبیعی جاد استفاده کرد. این مسئله باعث کاهش قابل توجه عملکرد تیم در مقایسه با رقبایی شود که از موتورهای توربو استفاده می‌کردند. پیکه از ویلیامز جدا شد و به لوتوس پیوست. ریکاردو پاترسه ایتالیایی جانشین او شد. تیم در هیچ مسابقه‌ای پیروز نشد و در رتبهٔ هفتم سازندگان ایستاد. بهترین نتیجهٔ تیم، دو سکوی دومی توسط منسل بود. منسل تنها در ۲ مسابقه از ۱۴ مسابقه‌ای که شرکت کرده‌بود، به خط پایان رسید. او دو مسابقه را نیز به دلیل بیماری از دست داد و مارتین براندل و ژان-لوئی شلسه جانشین او شدند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷)

در سال ۱۹۸۹ تیم ویلیامز تأمین موتور خود را به رنو سپرد. موتورهای رنو قدرتی دوباره به رانندگان ویلیامز داد و تا سال ۱۹۹۷ که رنو از فرمول یک خارج شد، چهار قهرمانی مسابقهٔ رانندگان و پنج قهرمانی مسابقهٔ سازندگان را به دست آوردند. ترکیب موتور رنو و تجربهٔ طراحی ایدرین نیوئی منجر به سلطهٔ ویلیامز بر فرمول یک در نیمهٔ دههٔ ۱۹۹۰ شد. برخی عقیده دارند خودروهای ویلیامز اف‌دبلیو۱۴بی و اف‌دبلیو۱۵سی پیشرفته‌ترین خودروهایی هستند که در تاریخ فرمول یک رقابت کرده‌اند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۸۹

عصر رنو در فصل ۱۹۸۹ آغاز شد. پاترسه در تیم ماند و تیری بوتسن جانشین منسل شد. در نخستین مسابقه در جایزه بزرگ برزیل، هر دو راننده به دلیل خرابی خودرو انصراف دادند. در مسابقهٔ چهارم در جایزه بزرگ مکزیک، نخستین سکوی تیم با موتور رنو توسط پاترسه کسب شد. تا پایان فصل، بوتسن در دو مسابقه پیروز شد. در جایزه بزرگ کانادا ویلیامز توانست سکوی اول و دوم را به دست آورد. ویلیامز در مسابقهٔ سازندگان دوم شد و پاترسه بر سکوی سوم مسابقهٔ رانندگان ایستاد. با پیروزی بوتسن در آخرین مسابقهٔ فصل در استرالیا ویلیامز به رکورد منحصر به فرد پیروزی در نخستین و آخرین مسابقهٔ دههٔ ۱۹۸۰ دست یافت.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۹۰

در فصل ۱۹۹۰ ویلیامز دو رانندهٔ خود را نگه داشت. بوتسن و پاترسه هر کدام یک پیروزی کسب کردند و ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند. در مسابقهٔ رانندگان نیز بوتسن ششم و پاترسه هفتم شدند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۹۱

در آغاز فصل ۱۹۹۱ بوتسن از ویلیامز جدا شد و نایجل منسل دوباره به تیم پیوست. ویلیامز با دیمون هیل نیز به عنوان رانندهٔ آزمایشی قرارداد بست. در نخستین مسابقهٔ فصل در فونیکس، هر دو رانندهٔ تیم به دلیل مشکل گیربکس کناره‌گیری کردند. در مسابقهٔ بعد، پاترسه پس از آیرتون سنا بر سکوی دوم ایستاد. پاترسه نخستین پیروزی فصل تیم را در مسابقهٔ ششم در مکزیک کسب کرد. سه مسابقهٔ بعدی با قهرمانی منسل به پایان رسید. تا پایان فصل، سه پیروزی دیگر برای تیم به دست آمد و ویلیامز پس از مک‌لارن رتبهٔ دوم رده‌بندی سازندگان را کسب کرد. در چهار جایزه بزرگ مکزیک، آلمان، مجارستان و اسپانیا هر دو رانندهٔ ویلیامز روی سکو قرار گرفتند. در پایان، منسل و پاترسه در مسابقهٔ رانندگان به ترتیب دوم و سوم شدند.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۹۲

ترکیب تیم برای فصل ۱۹۹۲ ثابت ماند. پنج مسابقهٔ نخست فصل، با پیروزی نایجل منسل به پایان رسید که در چهار مسابقه آن، پاترسه دوم شد. این عملکرد او رکورد تازه‌ای در فرمول یک بود. منسل در چهار مسابقهٔ دیگر نیز پیروز شد و با کسب ۹ پیروزی در ۱۶ مسابقه، قهرمانی رده‌بندی رانندگان را با ۱۰۸ امتیاز کسب کرد. همچنین رکورد بیشترین پیروزی در یک فصل را به خود اختصاص داد. پاترسه نیز تنها یک پیروزی به دست آورد؛ ولی با ۵۶ امتیاز پس از منسل در رتبهٔ دوم رده‌بندی نهایی ایستاد. به این ترتیب، تیم ویلیامز با اقتدار قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد.
با این که منسل قهرمان شد و ۹ پیروزی به دست آورد، جایگاهش برای فصل بعد تضمین‌شده نبود و تیم ویلیامز به دنبال جذب آلن پروست یا آیرتون سنا بود. موقعیت پاترسه نیز محکم نبود و برای فصل بعد به تیم بنتون پیوست. آلن پروست به تیم ملحق شد و منسل که هنگام هم‌تیمی بودن با پروست در فراری رابطهٔ خوبی با او نداشت، از تیم جدا شد و به مسابقات اتومبیل‌رانی کارت رفت. از سوی دیگر، پروست که رقابت شدیدی با آیرتون سنا داشت، تمایلی به هم‌تیمی شدن با او نداشت و در قراردادش شرطی گذاشت که از پیوستن سنا به تیم ویلیامز جلوگیری کند. دیمون هیل ارتقا یافت و به عنوان رانندهٔ اصلی تیم، جانشین پاترسه شد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۹۳

ویلیامز اف‌دبلیو۱۵سی خودرویی بسیار قدرتمند بود و سامانه‌های تعلیق فعال و کنترل چسبندگی آن بسیار فراتر از دسترس سایر تیم‌ها بود. پروست در نخستین مسابقهٔ خود برای ویلیامز در جایزه بزرگ آفریقای جنوبی به پیروزی رسید. در مسابقهٔ دوم، پروست تصادف کرد؛ ولی هیل دوم شد. در مسابقهٔ سوم، هیل و پروست پس از سنا در سکوهای دوم و سوم قرار گرفتند. از هفت مسابقهٔ بعدی، شش مسابقه با پیروزی پروست خاتمه یافت. سپس در سه مسابقهٔ پیاپی، هیل برنده شد. در سه مسابقهٔ پایانی فصل، هیچ پیروزی نصیب ویلیامز نشد؛ ولی پروست سه بار بر سکوی دوم ایستاد و در پایان فصل، قهرمانی مسابقهٔ رانندگان را کسب کرد. سنا با دو پیروزی آخر فصل خود، جای هیل را در رتبهٔ دوم گرفت و هیل با چهار امتیاز کمتر از سنا سوم شد. در مسابقهٔ سازندگان نیز ویلیامز با امتیاز دو برابر تیم دوم، قهرمان شد. فصل ۱۹۹۳ آخرین فصلی بود که کانن حامی اصلی ویلیامز بود.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۹۴

در فصل ۱۹۹۴ ویلیامز از خودروهای اف‌دبلیو۱۶ و اف‌دبلیو۱۶بی (تطبیق یافته با تغییر قوانین در میانهٔ فصل) استفاده کرد. پس از جدایی کانن، تیم با شرکت راتمنز اینترنشنال قرارداری امضا کرد که تا سال ۱۹۹۷ حامی مالی اصلی تیم باشد.
با بازنشسته شدن پروست در پایان فصل ۱۹۹۳، ویلیامز با آیرتون سنا قرارداد بست. تیم در دو فصل گذشته قهرمان شده‌بود و خودروهای قدرتمندی در اختیار داشت؛ بنابراین سنا پیش از آغاز فصل بخت قهرمانی محسوب می‌شد. قرار بود دیمون هیل نیز رانندهٔ دوم باشد.
تمرینات پیش‌فصل نشان داد که خودروی اف‌دبلیو۱۶ سرعت خوبی دارد؛ ولی راندن آن سخت است. فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی کمک‌های الکترونیکی مانند تعلیق فعال، کنترل چسبندگی و ترمز ضد قفل را تحریم کرد تا ورزش را «انسانی‌تر» کند. بدنهٔ ویلیامز در سال‌های گذشته حول این پیشرفت‌های فناورانه ساخته شده‌بود و با حذف آن‌ها در سال ۱۹۹۴، خودروی ویلیامز به خوبی قابل راندن نبود. سنا چند بار دربارهٔ تناقضاتی که باید برطرف می‌شد، تذکر داده‌بود. روشن بود که پس از تحریم تعلیق فعال و کنترل چسبندگی، خودروی اف‌دبلیو۱۶ توانایی‌های خودروهای پیشین تیم را نداشت. شگفتی پیش‌فصل خودروی بنتون-فورد بود که علی‌رغم قدرت کمتر نسبت به ویلیامز، چابک‌تر از آن بود.
چهار مسابقهٔ نخست فصل با پیروزی میشائیل شوماخر از تیم بنتون-فورد به پایان رسید. در سه مسابقهٔ نخست، سنا از خط یک آغاز کرد؛ ولی هیچ‌کدام را به پایان نرساند. در جایزه بزرگ سان مارینو که سومین مسابقهٔ فصل بود و در پیست ایمولا برگزار می‌شد، سنا تصادف کرد و کشته شد. دادستان‌های ایتالیایی به اتهام قتل از تیم و فرانک ویلیامز شکایت کردند و پرونده تا سال ۲۰۰۵ در جریان بود. در مسابقهٔ بعدی تنها دیمون هیل در خط شروع قرار گرفت و در همان دور نخست، کناره‌گیری کرد.
در مسابقهٔ بعدی در اسپانیا دیوید کولتارد رانندهٔ آزمایشی ویلیامز، هم‌تیمی هیل شد. در همین مسابقه، هیل نخستین پیروزی فصل را برای ویلیامز کسب کرد. در فرانسه، نایجل منسل جانشین کولتارد شد. پس از اخراج و محروم شدن شوماخر به دلیل زیر پا گذاشتن قوانین در جایزه بزرگ بلژیک، هیل در سه مسابقه پیروز شد و به یک امتیازی شوماخر رسید.
در حالی که سه مسابقه تا پایان فصل مانده بود، منسل از مسابقات کارت بازگشت و جانشین کولتارد شد. منسل برای هر مسابقه تقریباً ۹۰۰ هزار پوند دریافت می‌کرد؛ در حالی که دستمزد هیل در کل فصل ۳۰۰ هزار پوند بود. با این وجود، هیل رانندهٔ اصلی تیم ماند.
در جایزه بزرگ اروپا شوماخر جلوتر از هیل اول شد. در جایزه بزرگ ژاپن هیل پیروز شد و شوماخر دوم شد. به این ترتیب، پیش از مسابقهٔ آخر در آدلاید، شوماخر یک امتیاز جلوتر از هیل بود. در میانهٔ مسابقه، شوماخر کنترل خودروی خود را از دست داد و به دیوار کنار پیست برخورد کرد. پس از بازگشت به پیست، هیل تلاش کرد در پیچ بعدی از او سبقت بگیرد. شوماخر به داخل پیچ متمایل شد و با هیل برخورد کرد. هر دو راننده از ادامهٔ مسابقه بازماندند و شوماخر قهرمان فصل ۱۹۹۴ شد. برخی از جمله پاتریک هد اعتقاد داشتند شوماخر عمداً به هیل برخورد کرده‌است تا او را از مسابقه خارج کند. نایجل منسل آخرین پیروزی حرفه‌ای خود را در این مسابقه به دست آورد. در پایان فصل، ویلیامز برای سومین سال پیاپی قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد.
تاریخ تیم در فرمول یک > موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷) > فصل ۱۹۹۵

در فصل ۱۹۹۵ کولتارد در تیم و در کنار هیل ماند. در مسابقهٔ نخست فصل، شوماخر و کولتارد اول و دوم شدند؛ ولی پس از مسابقه به دلیل استفاده از نوعی سوخت الف که قبلاً نمونهٔ آن برای فدراسیون بین‌المللی فرستاده نشده‌بود، رد صلاحیت شدند. البته پس از فرجام‌خواهی رتبهٔ هر دو بازگردانده شد؛ ولی امتیازات تیم‌های ویلیامز و بنتون برگردانده نشد. هیل در چهار مسابقه پیروز شد که آخرین آن، جایزه بزرگ استرالیا بود. در این مسابقه، هیل دو دور جلوتر از سایر رانندگان از خط پایان گذشت و یکی از مقتدرانه‌ترین پیروزی‌های تاریخ فرمول یک را به دست آورد. تنها پیروزی کولتارد نیز در پرتغال کسب شد.
بنتون که در این فصل از موتور رنو استفاده می‌کرد، توانست روند قهرمانی‌های پیاپی ویلیامز را متوقف کند. در مسابقهٔ سازندگان، ویلیامز پس از بنتون در رتبهٔ دوم قرار گرفت. در مسابقهٔ رانندگان نیز هیل پس از شوماخر دوم شد.