stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ارفع اطرایی
زندگی‌نامه

ارفع اطرایی در ۸ تیر سال ۱۳۲۰ در تهران متولد شد. در سال ۱۳۳۰ به هنرستان موسیقی ملی راه یافت. از جمله استادان او می‌توان به «روح‌الله خالقی»، «حسین صبا»، «مصطفی کمال پورتراب»، «فرامرز پایور» و «محمود کریمی» اشاره نمود. وی در سال ۳۸–۱۳۳۷ تحصیلات آکادمیک خود را در هنرستان عالی موسیقی به پایان رساند. او از شاگردان ممتاز و مورد تأیید استادانی همچون حسین صبا، و فرامرز پایور بوده‌است.
وی دارای مدرک درجه یک هنری از وزارت فرهنگ است. او در زمینهٔ معرفی و شناساندن ارزش‌های موسیقی اصیل ایرانی خصوصاً ردیف‌ها و دستگاه‌های موسیقی ملی و سنتور نوازی معاصر و همچنین آثار و اندیشه‌های موسیقی‌دانانی نظیر «فرامرز پایور» و «حسین صبا» سال‌ها تلاش نموده و تألیفات و مجموعه آثاری را به جامعه موسیقی کشور ارائه داده‌است.
مهر ۱۳۹۰ در مراسم اختتامیه دوازدهمین جشن خانه موسیقی، از ارفع اطرایی به همراه ۸ بانوی هنرمند موسیقی دیگر تقدیر شد و تندیس‌های جشن خانه موسیقی به ایشان اهداء شد.
همچنین در اردیبهشت ۱۳۹۱ بزرگداشت ارفع اطرایی تحت عنوان «مراسم نکوداشت مقام نخستین بانوی مدرس موسیقی ایرانی و نوازنده برجسته سنتور» برگزار شد.
آثار

تألیفات
۱. «فرهنگ موسیقی ایران» (۱۳۶۰)، باز نشر ۱۳۷۱
۲. «سنتور و ناظمی» (۱۳۶۳)، باز نشر ۱۳۷۰
۳. «دوازده مقام موسیقی ملی ایران» (۱۳۶۹)
۴. «زندگی و آثار حبیب سماعی» (۱۳۷۱)، باز نشر ۱۳۷۹
۵. «بوی جوی مولیان: افسانه‌های موسیقی ایران» (۱۳۸۱)
۶. ویرایش «خودآموز سنتور حسین صبا» (۱۳۸۱)
۷. «هفت دستگاه و پنج آواز موسیقی ایرانی» (۱۳۸۲)
۸. «سازشناسی ایرانی» به همراه «محمد رضا درویشی» ۱۳۸۵
۹. «آثار و معارف پایور» (۱۳۸۹)
از جمله فعالیت‌های هنری ارفع اطرائی می‌توان به: نوازندگی با «سنتور کروماتیک» و «سنتور کروماتیک باس» در ارکستر صبا به رهبری حسین دهلوی و سنتور باس در ارکستر فرامرز پایور و «سنتور سل کوک» و «لا کوک» در تکنوازی‌ها و همنوازی‌های متعدد اشاره کرد. وی از سال ۱۳۵۳ سرپرست گروه موسیقی تالار رودکی (وحدت) بوده و با هنرمندانی چون: محمد موسوی، امیرناصر افتتاح، لطف‌الله مجد، نادر گلچین و خاطره پروانه همکاری کرده‌است. او همچنین به عنوان یکی از زنان نام‌آور ایران از طرف دفتر مشارکت زنان امور ریاست جمهوری شناخته شده‌است؛ و عضو هیئت مدیرهٔ اولین دورهٔ کانون پژوهشگران خانه موسیقی ایران و عضو شورای فنی هنرستان موسیقی پسران و دختران و دانشگاه علمی کاربردی می‌باشد. هم چنین وی منتخب «برگزیده جشنواره موسیقی بانوان» مرداد ۱۳۸۴ شورای شهر تهران و منتخب «بازنشسته نمونه ملی» سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور در شهریور ۸۴ و منتخب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بعنوان «پیشکسوت نمونه» در شهریور ۱۳۸۴ می‌باشد.
سفرها

وی سفرهای متعددی به جهت اجرای کنسرت و شناساندن ظرافت‌ها و ارزش‌های موسیقی اصیل ایران به کشورهای: پاکستان (۱۳۳۹), ایتالیا (۱۳۴۲), افغانستان (۱۳۴۸), ترکیه (۱۳۴۹), بحرین (۱۳۵۱), آمریکا (۱۳۵۴), عراق (۱۳۵۴), کرواسی (۱۳۷۳), بوسنی و هرزگوین (سارایوو) (۱۳۷۳), و کویت (۱۳۸۶) داشته‌است.
او همچنین مقاله‌هایی پیرامون شناساندن اندیشه و آثار فرامرز پایور نوشته‌است. وی همچنان مشغول تدریس سنتور است و تاکنون شاگردان بسیاری را پرورش داده‌است.
نینت

| نینِـت | نینِـت |
| --- | --- |
جلد فیلم: جلد فیلم
کارگردان: خوزه لوئیس گارسی
تهیه‌کننده: خوزه لوئیس گارسی
نویسنده: آلوارو دِل آمو بیسنته آراندا
بازیگران: السا پاتاکی بئاتریس کارباخال کارلوس ایپولیتو ادواردو گومِـس   مار رِگِراس میگل ریان
موسیقی: پابلو سربانتس
فیلم‌بردار: رائول پرِس کوبرو
تدوین‌گر: میگل گونسالس سینده
تاریخ‌های انتشار: ۱۲ اوت ۲۰۰۵
مدت زمان: ۱۱۸ دقیقه
زبان: اسپانیایی 
نینِـت (به اسپانیایی: Ninette) یک فیلم کمدی اسپانیایی به کارگردانی خوزه لوئیس گارسی است که در سال ۲۰۰۵ میلادی منتشر شد.
توضیحات

نینِـت سانچس (السا پاتاکی) یک فرد باهوش، جذاب، و خودمحور است و از جمهوری‌خواهان پاریسی است. او در «مرکز خرید لافایت» کار می‌کند.
سید کمال‌الدین نیک‌روش

| سید کمال‌الدین نیک‌روش | سید کمال‌الدین نیک‌روش |
| --- | --- |
وزیر کشور: وزیر کشور
دوره مسئولیت ۱۲ شهریور ۱۳۶۰ – ۲۳ آذر ۱۳۶۰: دوره مسئولیت ۱۲ شهریور ۱۳۶۰ – ۲۳ آذر ۱۳۶۰
نخست‌وزیر: محمدرضا مهدوی کنیمیرحسین موسوی
قائم‌مقام: سید مصطفی میرسلیم
پس از: محمدرضا مهدوی کنی
پیش از: علی‌اکبر ناطق نوری
سی و پنجمین شهردار تهران: سی و پنجمین شهردار تهران
دوره مسئولیت ۲۴ دی ۱۳۵۹ – ۱۶ شهریور ۱۳۶۰: دوره مسئولیت ۲۴ دی ۱۳۵۹ – ۱۶ شهریور ۱۳۶۰
گمارنده: محمدرضا مهدوی کنی
قائم‌مقام: سید محمدعلی کامروا
پس از: سید رضا زواره‌ای (سرپرست)
پیش از: غلامحسین دلجو
استاندار کهگیلویه و بویراحمد: استاندار کهگیلویه و بویراحمد
دوره مسئولیت ۲۶ تیر ۱۳۵۸ – ۲۷ آذر ۱۳۵۸: دوره مسئولیت ۲۶ تیر ۱۳۵۸ – ۲۷ آذر ۱۳۵۸
پس از: احمد هومن
پیش از: سید محمدتقی لواسانی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سید کمال‌الدین یادآور نیک‌روش ۱۳۲۳ (۸۰ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
هیئت دولت: دولت موقت مهدوی کنی، دولت سوم
سید کمال‌الدین یادآور نیک‌روش(زاده ۱۳۲۳ تهران) معروف به سید کمال‌الدین نیک‌روش شهردار تهران در بین سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ و وزیر کشور جمهوری اسلامی ایران در دولت اول میرحسین موسوی (در سال ۱۳۶۰) بوده‌است. او در سال ۱۳۸۲ به عنوان چهره ماندگار کشور در رشته مهندسی برق و الکترونیک برگزیده شد
برادر او سید مجید نیک‌روش نیز از چهره‌های دانشگاهی ایران و رئیس ادوار گذشته دانشگاه صنعت آب و برق است.
تحصیلات

کارشناسی: پلی‌تکنیک تهران سال ۱۳۴۶
کارشناسی ارشد: دانشگاه ایالتی میسوری در رولا آمریکا سال ۱۹۷۰
دکترا: دانشگاه ایالتی میسوری در کلمبیا آمریکا سال ۱۹۷۲
سوابق

شهردار تهران - سال‌های ۱۳۵۹ الی ۱۳۶۰ به مدت ۷ ماه
عضو هیئت امنای دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
عضو هیئت امنای دانشگاه صنعت آب و برق
رئیس دانشکده مهندسی برق دانشگاه صنعتی امیرکبیر ۱۳۵۶
معاون دانشگاه صنعتی امیرکبیر ۱۳۵۷
رئیس دانشگاه صنعتی امیرکبیر ۱۳۵۹
استاندار کهگیلویه و یویراحمد
خسوس کاسترو

| خسوس کاسترو | خسوس کاسترو |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: خسوس کاسترو رومِرو
زادهٔ: ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۹۳ ‏(۳۲ سال) اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
پیشه: بازیگر
خسوس کاسترو رومِرو (اسپانیایی: Jesús Castro Romero‎؛ زادهٔ ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۹۳) بازیگر اهل اسپانیا است. وی را یک نماد سکس جدید در سینمای اسپانیا می دانند.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به پرینسیپه، ملکه جنوب، ال نینو، لجن‌زار اشاره کرد.
مزاج (طب سنتی)

تصویر آلمانی قرن شانزدهم از چهار طبع (صفرا، سودا، دم و بلغم)
مزاج یا طبع طریقه یا روشی از پزشکی در قدیم بود که توسط پزشکان و فیلسوفان یونان و روم باستان پایه‌گذاری گردید. در این روش جزئیات یک ترکیب فرضی و همچنین عملکرد بدن انسان شرح داده می‌شود. این روش مزاج‌شناسی و خلط‌های چهارگانه از سال ۱۸۵۰ با ظهور نظریه میکروبی بیماری‌ها و کشف این که علت بسیاری از بیماری‌ها که قبلاً فکر می‌شد از برهم خوردن تعادل مزاج هستند در حقیقت به دلیل عوامل بیماری‌زا هستند شروع به از بین رفتن کرد. پزشکی نوین نه تنها طب سنتی بلکه بسیاری از طب‌های دیگر را نیز رد کرده است. پزشکان به این مسئله سندروم فرهنگی می‌گویند. برخی آداب و رسوم، عقاید و باورها در افراد یک منطقه آنقدر ریشه دار می‌شود و مردم با باور، تلقین و تعصبی که دارند ناخودآگاه به آن دچار یا با آن معالجه سطحی می‌شوند.
تاریخچه

بادر نظر گرفتن اینکه تا قبل از متفکران یونان باستان روش منسجم پزشکی بر پایه مزاج (روش‌های شیمیایی تنظیم‌کننده رفتار انسان) نیست اما ممکن است ریشه در تمدن‌های مصر باستان و بین‌النهرین داشته باشد. اما اولین مدارک از نوشته‌های نظریه‌پرداز پزشکی الکمئون (حدود ۵۴۰–۵۰۰ قبل از میلاد) بدست آمده که شامل فهرست مزاجی طولانی شامل عناصر اساسی توصیف‌شده توسط امپدوکلس مانند آب، هوا، خاک، آتش، و غیره بود. بقراط نیز معمولاً با به کار بردن این ایده در پزشکی اعتبار دارد. بر خلاف الکمئون، بقراط پیشنهاد کرد که طبع یا مزاج مایعات حیاتی بدن است: خون، بلغم، صفرا و سودا. آلکمائون و بقراط اظهار داشتند که کمبود یا زیاده روی شدید در هر یک از طبع‌ها (مایعات بدن) در فرد می‌تواند نشانه ای از بیماری باشد. بقراط و سپس جالینوس پیشنهاد کردند که عدم تعادل متوسط در مخلوط این مایعات باعث ایجاد الگوهای رفتاری می‌شود یکی از رساله‌های منسوب به بقراط با نام درباره ماهیت انسان، این نظریه را به شرح زیر توصیف می‌کند:
بدن انسان حاوی خون، بلغم، صفرای زرد و صفرای سیاه است. اینها هستند که ساختار آن را می‌سازند و باعث درد و سلامتی آن می‌شوند. سلامتی در درجه اول حالتی است که در آن این مواد تشکیل دهنده از نظر قدرت و کمیت نسبت صحیحی با یکدیگر داشته باشند و به خوبی با هم مخلوط شوند. درد زمانی اتفاق می‌افتد که یکی از مواد یا کمبود یا اضافه داشته باشد یا در بدن جدا شده و با مواد دیگر مخلوط نشود
در ایران

در کتاب ذخیره خوارزمشاهی، از ترکیب عناصر چهارگانه (که شامل آب، باد، خاک و آتش است) در بدن پیدا می‌شود و دارای ۹ قسمت است. مزاج‌شناسی، در اذهان عامه به «گرمی» و «سردی» معروف است. در قدیم معتقد بودند مزاج‌ها از واکنش متقابل اجزاء عناصر چهارگانه متضاد، به وجود می‌آیند.
خاورشناسان و استادان تاریخ علم دربارهٔ اصول قضایای علمی طب قدیم و تفسیر نظرات و معتقدات قدما، تحقیق کرده‌اند ولی موفق به تطبیق مزاج‌شناسی با علم روز نشده و شرح و تفسیر آن را در نوشته‌های خود ناتمام گذاشته‌اند.
در اواخر قرن نوزدهم میلادی دسامبر (دانشمند و محقق فرانسوی)، در دائرةالمعارف صد جلدی پزشکی مقالهٔ مفصلی تحت عنوان «مزاج» نوشت. در این مقاله دسامبر فقط مزاج‌های دموی، بلغمی، صفراوی و سوداوی را که فهم آن آسان بوده مورد بحث قرار داده و در خصوص مزاج‌های گرم و سرد و تر و خشک که فهم و تفسیر آن‌ها مشکل بوده، چیزی ننوشته است. در واقع، موضوعی را که اساس طب قدیم بر آن استوار می‌باشد، مسکوت گذاشته است.
جرج سارتن
انتقاد

نسبت دادن بروز بیماری به برهم خوردن تعادل و تناسب خلط‌های چهارگانه یا سخنانی از این دست که ویروس دارای طبع سرد است. پس چایی نبات بخورید که طبع گرم دارد، بی‌پایه است و ابداً بنیه علمی ندارد.
پزشکی نوین نه تنها طب سنتی بلکه بسیاری از طب‌های دیگر را نیز رد کرده است. پزشکان به این مسئله سندروم فرهنگی می‌گویند. برخی آداب و رسوم، عقاید و باورها در افراد یک منطقه آنقدر ریشه دار می‌شود و مردم با باور، تلقین و تعصبی که دارند ناخودآگاه به آن دچار یا معالجه سطحی می‌شوند.
نظام معرفتی طب سنتی بر این اساس پی ریزی شده که بیماری در اثر به هم خوردن تعادل خلطهای چهارگانه یعنی صفرا و دم و بلغم و سودا به وجود می‌آید. ایده عناصر چهارگانه آب و باد و خاک و آتش و اینکه رماتیسم غلبه بلغم در پاست و کابوس شبانه، غلبه سودا در سر، هیچ مبنای تجربی ندارد و مبتنی بر یک دیدگاه فلسفی است.
تأثیر و میراث

پزشکی سنتی قرون وسطایی در عصر طلایی اسلام، نظریه مزاج‌شناسی را از طب یونانی-رومی، و به ویژه از طریق کتاب ایرانی دانشمند همه چیز دان ابن سینا «قانون پزشکی» (۱۰۲۵)، پذیرفته است.
در منابع قدیم

دربارهٔ مزاج‌های گرم و سرد، ابن سینا در قانون در طب می‌نویسد: مزاج‌ها را از ده راه می‌توان شناخت.
در خلاصه الحکمه آمده است لامسه بهترین و سریع‌ترین راه ورود به تشخیص مزاج‌ها است. درک این روش حتی برای افراد عادی نیز تا حدودی آسان است؛ لذا این راه را بر سایر راه‌ها مقدم داشته‌اند. طبیب باید خود مزاج معتدل داشته باشد، و اگر از لمس متوجه اختلاف دما نگردد، خواهد دانست که آن شخص، دارای مزاج معتدل است. اگر شخص لمس‌کننده خود مزاج معتدل نداشته باشد و بر این حال خود اطلاع داشته باشد، باز می‌تواند به تشخیص مزاج افراد دیگر بپردازد؛ یعنی اگر طبیب خود درجه حرارت بدنش گرم‌تر از مزاج معتدل باشد و دست به بدن شخص میانه‌المزاج بزند، با اینکه حس سردی می‌کند، به هرروی چون توجه به این نکته دارد که خودش گرم مزاج است، و به کیفیت اعتدال مزاج هم از راه دقت و تمرین در حس لمس آشنا است، لذا حکم غلطی دربارهٔ مزاج آن شخص نخواهد داد. درمانگر چون لمس نماید و منفعل نگردد لامس از پوست ملموس به سخونت و گرمی در بلدان معتدل‌الهوا دلالت می‌نماید بر حرارت مزاج ملموس و اگر منفعل گردد از آن به برودت دلالت می‌کند بر برودت مزاج او بدون آنکه به سبب امر خارجی عارضی آن را سخونت و برودت عارض شده باشد.
در ذخیره خوارزمشاهی آمده که اگر طبیب، به وسیله حس لمس، احساس گرمی یا سردی در شخصی نماید، دلالت بر گرمی یا سردی مزاج آن شخص دارد، مشروط بر این که گرمی و سردی به سبب امر خارجی عارض نشده باشد؛ در مباحث جداگانه‌ای تحت عنوان: سخنات و مبردات، کلیه عوامل گرم‌کننده و سردکننده بدن را که باعث افزایش یا کاهش درجه حرارت اشخاص می‌شود ذکر کرده‌اند.
واژه‌نامه

↑  Dechambre
↑  Temperament
↑  George Alfred Leon Sarton
آریا آرام‌نژاد

| آریا آرام‌نژاد | آریا آرام‌نژاد |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۳۶۲   بابل
ژانر: پاپ ترنس موسیقی اعتراضی
ساز(ها): گیتار کلاسیک گیتار آکوستیک پیانو
ناشر(ان): www.ajabu.com
آلبوم پرآوازه: Touch of Freedom
آریا آرام نژاد (زادهٔ ۱۳۶۲ در بابل) خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز، فعال اجتماعی و منتقد سیاسی نظام جمهوری اسلامی ایران است که پس از حوادث عاشورای ۱۳۸۸ ترانه‌ای با عنوان علی برخیز ارائه کرد. وی چندی پس از انتشار این ترانه که با استقبال خوبی مواجه گردیده بود، توسط اداره اطلاعات بابل در ۲۶ بهمن ماه ۱۳۸۸ به اتهام اقدام علیه امنیت ملی دستگیر شد.
بازداشت و زندان

او پس از اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۸) در بهمن ۱۳۸۸ به اتهام خواندن ترانه «علی برخیز» توسط نیروهای امنیتی و اطلاعاتی استان مازندران دستگیر شد و تمام این مدت را در بند انفرادی زندانهای متی‌کلا شهرستان بابل و بازداشتگاه وزارت اطلاعات شهرستان ساری سپری کرد.
آریا آرام نژاد در روز ۱۷ آبان ماه ۱۳۹۰، توسط مأموران وزارت اطلاعات استان مازندران بازداشت شد و پس از تحمل ۳۴ روز بازجوئی و انفرادی برای گذراندن ۶ ماه حبس تعزیری ابتدا به بند قرنطینه زندان متی‌کلا منتقل شد و سپس به بند سارقین منتقل شد. او سه شنبه، ۱۵ فروردین، ۱۳۹۱ آزاد شد اما در یک اقدام بی‌سابقه بار دیگر به جرم ارائه آثار هنری و با استناد به ماده ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی به یک سال حبس تعزیری محکوم شد و برای سومین بار به زندان رفت
بازداشت و زندان > دفاع در اولین دادگاه

آریا آرام نژاد در مجموع دفاعیات خود ضمن رد تمامی اتهامات وارده و غیرقابل قبول دانستن آنها از دادگاه تقاضای اعلام حکم برائت کرد.
آریا آرام نژاد در مصاحبه با روزنامه ال پایس می‌گوید :باید صدای زندانیان سیاسی را به گوش جهان برسانیم.
بازداشت و زندان > واکنش‌ها

نهاد بین‌المللی فری‌میوز که مهم‌ترین نهاد پیگیر وضعیت هنرمندان عرصه موسیقی در سراسر جهان به‌شمار می‌آید، در اسفند ماه ۱۳۹۰ با راه انداختن کمپین و نوشتن نامه‌ای خطاب به علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران؛ صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه و محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط آریا آرام‌نژاد، خواننده و ترانه‌سرای ایرانی شد.
رونوشت این نامه به اتحادیه اروپا، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، سازمان‌های بین‌المللی، وزارت امور خارجه دانمارک، رسانه‌ها و سازمان‌های مختلف دانمارک و هم چنین به ۲۰۰۰ نفر از اشخاص حقیقی و حقوقی ارسال شد.
فرید رمضان، نویسنده بحرینی، راجر لوسی، خواننده و ترانه‌سرای آفریقای جنوبی، فرشته، هنرمند راک افغان، و رامی آسام، خواننده مصری که در جنبش التحریر مصر آهنگ "Irhal" را خوانده بود، از آریا آرام نژاد آهنگ ساز جوان ایرانی حمایت کردند و در پیام ویدئویی خود گفتند: «ما با آریا آرام نژاد ایستاده‌ایم».[نیازمند منبع]
مهاجرت

آریا آرام نژاد در سال ۱۳۹۷ به کشور سوئد مهاجرت کرد. او پس از درخواست مکرر و ناموفق برای صدور مجوز آثارش، توسط بورس سازمان آیکورن، به عنوان هنرمند مهمان، به شهر استکهلم سوئد رفت. او در سوئد، آلبوم «برای لمس آزادی» را منتشر کرد.
آثار

دلم هواتو کرده (آبان ۱۳۸۶)
۱۰۰ سال دیگه (تیر ۱۳۸۹)
جرقه‌های سایه کش (فروردین ۱۳۸۹)
علی برخیز (بهمن ۱۳۸۸) در اعتراض به حوادث عاشورای ۱۳۸۸
زیارت (آذر ۱۳۸۹)
شاکیم ازت خدا
ظهر عاشورا
یه روز خوب (بهمن ۱۳۸۹) با ترانه ای از سورگون، محمد قربانی به مناسبت ۲۵ بهمن
ترانه‌های تلخ (خرداد ۱۳۹۰)
برای لمس آزادی (خرداد ۱۳۹۰) در اعتراض به کشته شدن هاله سحابی
دلتنگی سروده‌ای برای میر حسین موسوی (تیر ۱۳۹۰)
سال‌های بی تحویل (با ترانه‌ای از سیدمهدی موسوی)
آلبوم «برای لمس آزادی»
لاریچه

| لاریچه | لاریچه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: دهاقان
بخش: مرکزی
دهستان: موسی‌آباد
جمعیت: ۱۳۴ نفر (سرشماری ۹۵)
لاریچه، روستایی از توابع دهستان موسی‌آبادِ بخش مرکزی شهرستان دهاقان در استان اصفهان ایران است.
جمعیت و مردم

جمعیت این روستا براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، ۲۸۶ نفر (۸۵خانوار) بوده‌است. پنج سال بعد این میزان به ۱۸۸ نفر کاهش یافت و در آخرین سرشماری انجام گرفته (۱۳۹۵) نیز این سکونتگاه با کاهش دوباره نفوس، دارای ۱۳۴ نفر جمعیت (۷۴ مرد و ۶۰ زن) در قالب ۴۸ خانوار می‌باشد. اکثر این مهاجرتها به شهر اصفهان بوده و مهاجرین به‌لحاظ اقتصادی نسبتاً متمکّن هستند.
تاریخچه

این روستا پایگاه و محل سکونت ترک‌های خراسانی‌ای است که در زمان شاه عباس اول صفوی از محدوده‌ی درگز که موطن اصلی آنها بود به نزدیک اصفهان کوچ داده شدند. مردم این روستا از شاخه آقالر و طایفه‌ی چوله‌های خراسانی هستند. اجداد ساکنان این روستا نقش مهمی در دولت‌های صفوی، افشار و قاجار داشتند. متاسفانه مردم این روستا دیگر قادر به تکلم به زبان ترکی نیستند.
حکایت زمستان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): ویلیام شکسپیر 
برگرداننده(ها): فؤاد نظیری
زبان: انگلیسی
ناشر:  ناشر فارسی: ثالث
نقاشی صحنهٔ سوم از پردهٔ دوم حکایت زمستان اثر جان اوپیه (۱۷۹۳). آنتیگونوس درحال ادای سوگند وفاداری به لئونتس؛ در تلاش برای نجات جان دختر لئونتس.
حکایت زمستان (به انگلیسی: The Winter's Tale) نمایشنامه‌ای کمدی اثر ویلیام شکسپیر است که در حدود سال‌های ۱۶۱۱–۱۶۱۰ نوشته شده است.
مآخذ نمایشنامه

مآخذ اصلی این نمایشنامه حکایت عاشقانه و روستایی پیروزی زمان اثر رابرت گرین (۱۵۸۸، چاپ دوم ۱۶۰۷) نویسنده هم‌عصر شکسپیر است؛ اما تغییرات بسیاری در داستان او انجام شده است. از جمله این تغییرات می‌توان به: زنده نگه داشته شدن ملکه مظلوم، حذف یک خواسته ناشایست شاه و خودکشی نکردن شاه در انتهای داستان نام برد. زنده شدن مجسمه ملکه ممکن است از افسانه‌های پیگمالیون یا آلستیس یونان باستان، استخراج شده باشد.
شخصیت‌های نمایشنامه

لئونتس (Leontes): پادشاه سیسیل
مامیلیوس (Mamillius): شاهزادهٔ جوان سیسیل
کامیلو (Camillo): نجیب‌زاده سیسیل
آنتیگونوس (Antigonus): نجیب‌زاده سیسیل
کلئومنتس (Cleomenes): نجیب‌زاده سیسیل
دیون (Dion): نجیب‌زاده سیسیل
پولیگزنس (Polixenes): پادشاه بوهم
فلوریزل (Florizel): شاهزاده بوهم
آرکیداموس (Archidamus): نجیب‌زاده بوهم
چوپان پیر: پدر ظاهری پردیتا
دلقک: پسر چوپان
اتولیکوس (Autolycus): شیاد
هرمیون (Hermione): همسر لئونتس
پردیتا (Predita): دختر هرمیون و لئونتس
پولینا (Paulina): همسر آنتیگونوس
امیلیا (Emilia): ندیمه هرمیون
موپسا (Mopsa): چوپان زن
دورکاس (Dorcas): چوپان زن
محل وقوع حوادث نمایشنامه

جزیره سیسیل و بوهیمیا.
خلاصه‌ای از نمایشنامه

لئونتس با خشنودی تمام سرگرم پذیرایی از پولیکسینس پادشاه بوهیمیا و دوست زمان کودکی خویش است؛ ولی چون هرچه تعارف می‌کند نمی‌تواند مهمان خود را متقاعد سازد که تمام زمستان را نزد او بماند، از همسر خود خواهش می‌کند با اصرار موافقتش را جلب کند. وقتی ملکه به سهولت موافقت مهمان را کسب می‌کند، شک و تردید لئونتس برانگیخته می‌شود و به این خیال می‌افتد که باید بین این دو سَروسِری باشد. این احساس شک شاه به زودی به مشغله فکری شبانه‌روزی او تبدیل می‌شود، تا آنجا که به یکی از مشاوران وفادارش به نام کامیلو دستور می‌دهد پولیکسینس را مسموم کند؛ ولی کامیلو که به بی گناهی پولیکسینس ایمان دارد، او را از خطری که در کمینش است آگاه می‌کند و مقدمات فرار شبانه او را فراهم می‌سازد و خود نیز همراه او از دربار سیسیل می‌گریزد…
جان فاوست در نقش اتولیکوس (۱۸۲۸) نوشته توماس چارلز ویگمن
سرور خانگی

سرور خانگی (انگلیسی: Home server) به یک سرور کامپیوتری مستقر در محلی مسکونی اطلاق می‌شود، که از طریق شبکه محلی یا اینترنت، به سایر دستگاه‌های شبکه خانگی یا خارج از شبکه خانگی، خدمات ارائه می‌دهد. این خدمات می‌تواند شامل: اشتراک‌گذاری فایل و پرینتر، سینمای خانگی، سرورهای وب، حافظه نهان وب، همگام‌سازی، تقویم و خدمات پشتیبانی باشد.
عبدالرحمن منیف

| عبدالرحمن المنیف | عبدالرحمن المنیف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ مه ۱۹۳۳ امان اردن
درگذشت: ۲۴ ژانویه ۲۰۰۴ (۷۰ سال) دمشق سوریه
ملیت: سعودی
شهروندی: سعودی
تحصیلات: دکترای اقتصاد
محل تحصیل: بلگراد
پیشه: نویسنده
شناخته‌شده برای: رمان‌نویس
جوایز: جایزه فرهنگی سلطان بن علی العویس (۱۹۸۹ میلادی) جایزه نوآوری داستانی (۱۹۹۸ میلادی)
عبدالرحمن ابراهیم المنیف معروف به عبدالرحمن المنیف (عربی: عبد الرحمن المنيف) (زادهٔ ۲۹ مهٔ ۱۹۳۳ در امان — درگذشتهٔ ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۰۴ در دمشق) نویسنده و ادیب سعودی است که از مشهورترین ادبای جهان عرب در قرن بیستم بشمار می‌رود. او توانست واقعیت‌های اجتماعی و کشمکش‌های سیاسی کشورهای عربی علی‌الخصوص کشورهای شورای همکاری خلیج فارس یا در واقع کشورهای نفتی را در نوشته‌هایش منعکس نماید.
زندگی‌نامه

المنیف در عربستان سعودی به‌دنیا آمد و در عمان، اردن بزرگ شد، او از پدر سعودی و مادر عراقی متولد شد. در سال ۱۹۵۲ او به بغداد رفت تا قانون را مطالعه کند و بعد به قاهره نقل مکان کرد. او مدرک تحصیلی از دانشگاه سوربن و دکترا در اقتصاد نفت از دانشکده اقتصاد بلگراد دریافت کرد.
ترجمه به فارسی

آثار زیر از عبدالرحمن منیف به فارسی ترجمه شده و به چاپ رسیده‌اند:
فغان شرق (شرق المتوسط)، ترجمۀ محمد زغول و یدالله احمدی‌ملایری، تهران: معین، ۱۳۸۳.
پایان‌ها (النهایات)، ترجمۀ یدالله احمدی‌ملایری، تهران: مروارید، ۱۳۹۱.
تظاهرات ۱۷ شهریور

| رویداد ۱۷ شهریور | رویداد ۱۷ شهریور |
| --- | --- |
بخشی از تظاهرات انقلاب ۱۳۵۷: بخشی از تظاهرات انقلاب ۱۳۵۷
نظامیان ارتشی گرداگرد عده‌ای از مردمی هستند که تحت محاصره آنها کشته شده‌اند: نظامیان ارتشی گرداگرد عده‌ای از مردمی هستند که تحت محاصره آنها کشته شده‌اند
موقعیت: میدان ژاله، تهران
تاریخ: ۱۷ شهریور ۱۳۵۷  صبح
گونه حمله: تظاهرات
قربانی‌ها: ۸۷ نفر
مرتکبان: ارتش شاهنشاهی ایران
رویداد ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ شناخته شده با نام «جمعهٔ سیاه» که در برخی منابع از آن با عنوان «کشتار ۱۷ شهریور» نیز یاد می‌شود، رویدادی در جریان اعتراضاتی بود که در نهایت به وقوع انقلاب ۱۳۵۷ انجامید. در ۱۷ شهریور ۱۳۵۷، تظاهرات مخالفان و انقلابیون در محلات جنوبی تهران، خیابان ژاله پیشین (خیابان مجاهدین اسلام کنونی) و میدان ژاله (میدان شهدا کنونی)، منجر به کشته شدن ۸۷ نفر از تظاهرکنندگان شد.هر چند فرماندار نظامی وقت تهران هرگز تایید نکرد که دستور آتش توسط نیروهای نظامی ارتش شاهنشاهی ایران داده شد ولی مخالفان آن را به حکومت شاه نسبت دادند.
اگرچه مخالفان حکومت پهلوی و افرادی چون میشل فوکو از کشته شدن چند هزار نفر صحبت می‌کردند، اما بعدها مشخص شد که آمار رسمی و آنچه در اطلاعیهٔ فرمانداری نظامی تهران دربارهٔ تعداد کشته‌ها ذکر شده بود، یعنی حدود ۸۷ نفر، درست بوده است. سال‌ها بعد نیز عماد الدین باقی با دسترسی به آمار بنیاد شهید انقلاب اسلامی و منابع دیگر، در پژوهشی تعداد کشته‌شدگان را ۸۸ نفر عنوان کرد که ۶۴ نفر آن‌ها در میدان ژاله کشته شدند.
در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب، روز ۱۷ شهریور در تقویم جزو تعطیلات رسمی ایران محسوب می‌شد، اما پس از چند سال، این تعطیلی برداشته شد.
پیش‌زمینه

تنها چند روز پس از رویداد آتش‌سوزی سینما رکس آبادان در ۲۸ مرداد ۱۳۵۷، دولت جمشید آموزگار که با شعار «دولت فضای باز سیاسی» روی کار آمده‌بود، مجبور به استعفا شد و در روز ۴ شهریور محمدرضا پهلوی از جعفر شریف‌امامی که فرزند یک روحانی و رئیس مجلس سنای ایران بود و به برخی مخالفت‌ها با دولت امیرعباس هویدا شناخته می‌شد، دستور داد تا دولتی با شعار «آشتی ملّی» تشکیل دهد.
پیش‌زمینه > ۱۳ شهریور

اندکی بعد و در روز ۱۳ شهریور، که راهپیمایی بزرگ عید فطر در تپه‌های قیطریه تهران، تبدیل به تظاهرات بر ضد حکومت شاهنشاهی شد. راهپیمایی ۱۳ شهریور از قیطریه، ونک، خیابان پهلوی (خیابان ولی‌عصر امروزی)، خیابان ژاله و جنوب تهران آغاز شد و ساعت شش و سی دقیقه بعدازظهر در میدان شهیاد تهران (میدان آزادی امروزی) به پایان رسید. گزارش ساواک تعداد شرکت‌کنندگان را شصت هزار نفر از «قشر مذهبی» و سرمقاله روزنامه اطلاعات در روز چهاردهم شهریور، شرکت‌کنندگان را سه میلیون نفر در سراسر کشور عنوان کرد. موفقیت روحانیان در برگزاری این راهپیمایی، آنان را به فکر ادامه آن در روزهای پس از آن انداخت. به دنبال این تظاهرات، ناآرامی‌های دیگری نیز تا روز شانزدهم شهریور رخ دادند.
پیش‌زمینه > ۱۵ شهریور

هیئت دولت در بیانیه شدیداللحنی برگزاری هرگونه تجمعی را ممنوع اعلام کرد. این بیانیه (که به معنای حکومت نظامی نبود) از سوی مخالفان جدی گرفته نشد.
پیش‌زمینه > ۱۶ شهریور

از نخستین ساعات بامداد مأموران گارد و شهربانی و ساواک در میدان‌های مختلف و نقاط حساس شهر مستقر شدند. بر پایه گزارش ساواک ۹۵ درصد مغازه‌های خیابان‌ها و بازار تهران و شمیران و شهر ری تعطیل شدند. تظاهرات ۱۶ شهریور در تهران با حضور بیش از نیم میلیون نفر انجام گرفت که بزرگ‌ترین گردهمایی انجام‌گرفته در ایران تا آن هنگام بود. در این تظاهرات برخی رهبران جبهه ملی ایران نیز شرکت کردند. تظاهرکنندگان شعارهای شدیداللحنی مانند «مرگ بر سلطنت پهلوی»، «شاه حرامزاده است» سر می‌دادند و برای نخستین بار نیز خواستار تشکیل حکومت جمهوری شدند. همان شب، شاه برای آنکه کنترل امور را از دست ندهد دولت را مجبور کرد تا در تهران و یازده شهر دیگر مانند کرج، قم، تبریز، کازرون، اصفهان، مشهد، آبادان، اهواز، قزوین، جهرم و شیراز، حکومت نظامی اعلام کند و فرماندهی نظامی پایتخت را نیز به غلامعلی اویسی که در جریان تظاهرات ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ به «قصاب ایران» مشهور شده بود سپرد و در نهایت نیز دستور بازداشت کریم سنجابی، مهدی بازرگان، داریوش فروهر، نصرت‌الله معینیان، عبدالکریم لاهیجی، محمود اعتمادزاده، هدایت‌الله متین‌دفتری و رحمت‌الله مقدم مراغه‌ای را صادر کرد.