stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جمهوری خلق بنین
تاریخ > تلاش برای کودتا

در ژانویه ۱۹۷۷، تلاش برای کودتا به نام عملیات میگو به رهبری مزدور باب دنارد و با حمایت فرانسه، گابن و مراکش شکست خورد و به سخت شدن رژیمی که رسماً در حال حرکت به سوی حکومت بود کمک کرد. قانون اساسی در ۲۶ آگوست همان سال تصویب شد و در اصل ۴ آمده بود:
«جمهوری خلق بنین، راه توسعه سوسیالیسم است. مبنای فلسفی آن مارکسیسم-لنینیسم است که باید به شیوه ای زنده و خلاقانه در واقعیت‌های بنین به کار رود. تمام فعالیت‌های زندگی اجتماعی ملی در جمهوری خلق بنین به این ترتیب تحت رهبری انقلاب بنین، پیشاهنگ جدایی توده‌های استثمار شده و تحت ستم، هسته اصلی کل مردم بنین و انقلاب آن سازماندهی می‌شود.»
یک قانون اساسی یک مجمع ملی همه‌جانبه را تأسیس کرد.
مخالفان سرکوب شدند و زندانیان سیاسی سال‌ها بدون محاکمه در بازداشت به سر بردند.انتخابات تحت سیستمی از برنامه‌های کاربردی منحصر به فرد برگزار شد. کمپین‌هایی برای توسعه روستایی و بهبود آموزش انجام شد. دولت همچنین سیاست الهام ضد دینی را دنبال کرد تا جادوگری، نیروهای شیطانی و عقاید واپس‌گرا را ریشه کن کند (وودو آفریقای غربی، یک مذهب سنتی که در جنوب مستقر شده بود، ممنوع بود، که مانع نشد. پرزیدنت کرکو، چند سال بعد، از داشتن مارابوت شخصی خود، در دوره ای که در آن به عنوان مسلمان معرفی شد). بنین فقط از سایر کشورهای کمونیستی حمایت متوسطی دریافت کرد و میزبان چندین تیم از کوبا، آلمان شرقی، اتحاد جماهیر شوروی و کره شمالی بود.
تاریخ > انصراف

بنین سعی کرد برنامه‌های گسترده‌ای برای توسعه اقتصادی و اجتماعی اجرا کند، اما نتیجه ای حاصل نشد. سوء مدیریت و فساد اقتصاد کشور را تضعیف کرد. استراتژی صنعتی شدن توسط بازار داخلی بنین باعث تشدید بدهی خارجی شد. بین سالهای ۱۹۸۰ و ۱۹۸۵، خدمات سالانه بدهی خارجی آن از ۲۰ به ۴۹ میلیون دلار افزایش یافت، در حالی که تولید ناخالص ملی آن از ۱٫۴۰۲ به ۱٫۰۲۴ میلیارد کاهش یافت و موجودی بدهی از ۴۲۴ به ۸۱۷ میلیون افزایش یافت. سه رئیس‌جمهور سابق، هوبرت ماگا، سورو میگان آپیتی و جاستین اومادگب (زندانی در سال ۱۹۷۲) در سال ۱۹۸۱ آزاد شدند.
قانون اساسی جدید در سال ۱۹۷۸ تصویب شد و اولین انتخابات مجلس ملی انقلابی در سال ۱۹۷۹ برگزار شد. کرکو در سال ۱۹۸۰ بدون یک دوره چهار ساله به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد و در سال ۱۹۸۴ دوباره انتخاب شد. از قدرت دولتی، اما در عمل چیزی بیش از تصمیماتی که قبلاً توسط کرکو و PRPB گرفته شده بود، انجام نداد.
در دهه ۱۹۸۰، وضعیت اقتصادی بنین به‌طور فزاینده ای بحرانی شد. این کشور نرخ رشد اقتصادی بالایی را تجربه کرد (۱۵٫۶ درصد در سال ۱۹۸۲، ۴٫۶ درصد در سال ۱۹۸۳ و ۸٫۲ درصد در سال ۱۹۸۴)، اما بسته شدن مرز نیجریه با بنین منجر به کاهش شدید درآمدهای گمرکی و مالیاتی شد. دولت دیگر قادر به پرداخت حقوق کارمندان دولت نبود. کشاورزی بهم ریخته بود، بانک تجاری بنین ویران شد و جوامع به دلیل کمبود بودجه تا حد زیادی فلج شدند. در جبهه سیاسی، نقض حقوق بشر، با موارد شکنجه زندانیان سیاسی، به تنش اجتماعی کمک کرد: کلیسا و اتحادیه‌ها آشکارا با رژیم مخالفت کردند. طرح‌هایی برای صندوق بین‌المللی پول (IMF) که در سال ۱۹۸۷ اعمال شد، اقدامات اقتصادی سخت‌گیرانه‌ای: ۱۰ درصد مالیات اضافی بر دستمزد، توقف استخدام، و بازنشستگی اجباری. در ۱۶ ژوئن ۱۹۸۹، جمهوری خلق بنین اولین طرح تعدیل را با صندوق بین‌المللی پول امضا کرد، در ازای تسهیلات تعدیل ساختاری (ESAF) به مبلغ ۲۱٫۹ میلیون حق برداشت ویژه صندوق بین‌المللی پول. تغییراتی که در توافق با صندوق بین‌المللی پول وعده داده شده بود شامل کاهش هزینه‌های عمومی و اصلاحات مالیاتی، خصوصی‌سازی، سازماندهی مجدد یا انحلال شرکت‌های دولتی، سیاست آزادسازی و الزام به اخذ وام با نرخ‌های تخفیفی بود. توافق صندوق بین‌المللی پول باعث اعتصاب گسترده دانشجویان و کارکنان شد که مستلزم پرداخت حقوق و کمک هزینه تحصیلی آنها بود. در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۹، این کشور ابتدا با باشگاه پاریس قرارداد تغییر زمانبندی به مبلغ ۱۹۹ میلیون دلار امضا کرد و بنین ۱۴٫۱ درصد از بدهی خود را کاهش داد.
تاریخ > انحلال

آشفتگی اجتماعی و سیاسی، وضعیت اقتصادی فاجعه‌بار و سقوط رژیم‌های کمونیستی در اروپای شرقی باعث شد که رئیس‌جمهور کرکو با سرنگونی رژیم خود موافقت کند. در فوریه ۱۹۸۹، یک نامه کشیشی که توسط یازده اسقف بنین امضا شد، محکومیت جمهوری خلق را بیان کرد. در ۷ دسامبر ۱۹۸۹، کرکو رهبری را بر عهده گرفت و مردم را غافلگیر کرد و با انتشار بیانیه‌ای رسمی مبنی بر ترک مارکسیسم-لنینیسم، انحلال دفتر سیاسی، و بسته شدن کمیته مرکزی حزب، اعلام کرد. دولت تشکیل یک کنفرانس ملی را پذیرفت که نمایندگان جنبش‌های سیاسی مختلف را گرد هم آورد. کنفرانس در ۱۹ فوریه ۱۹۹۰ افتتاح شد: کرکو در ۲۱ فوریه شخصاً اظهار نظر کرد و علناً شکست سیاست خود را تشخیص داد. کار کنفرانس تصمیم گرفت تا پیش نویس قانون اساسی جدید و ایجاد یک روند دموکراتیک توسط یک دولت موقت که به یک نخست‌وزیر سپرده شده‌است، ارائه شود. کرکو به‌طور موقت رئیس دولت باقی ماند. کرکو در ۲۸ فوریه به توجه کنفرانس گفت: «من تمام نتیجه‌گیری کار شما را می‌پذیرم.»
یک دولت موقت در سال ۱۹۹۰ تشکیل شد و راه را برای بازگشت نظام چندحزبی هموار کرد. قانون اساسی جدید با همه‌پرسی در دسامبر ۱۹۹۰ به تصویب رسید. نام رسمی بنین برای کشور حفظ شد که به جمهوری بنین تبدیل شد. در انتخابات ریاست جمهوری در مارس ۱۹۹۱، نخست‌وزیر نیسفور سوگلو، کرکو را شکست داد و ۶۷٫۷ درصد آرا را به دست آورد. کرکو نتیجه را پذیرفت و دفتر را ترک کرد. او با شکست دادن سوگلو در انتخابات بعدی در مارس ۱۹۹۶ دوباره رئیس‌جمهور شد و در عین حال تمام ارجاعات به مارکسیسم و الحاد را کنار گذاشت و به مسیحیت انجیلی تبدیل شد. بازگشت او به قدرت مستلزم احیای یک رژیم مارکسیست-لنینیستی در بنین نبود.
== جستارهای وابسته == جنگ سرد § رقابت در جهان سوم
بوداسف

تصوری از یک بوداسف به صورت مجسمه‌ای چوبی. دورهٔ دودمان چینی سونگ (۱۲۷۹–۹۶۰). موزهٔ شانگهای.
در اندیشه‌های بودایی به موجوداتی که به همه موجودات هوشمند دیگر کمک می‌کنند تا به مرحله بیدار شدن روحانی (بوداگی) برسند بوداسَف (بیداروجود) یا بودی‌سَتوا گفته می‌شود. در آیین بودایی ماهایانا، بودیساتوا، انسانی که همه چیزهای لازم را برای ورود به نیروانا انجام داده‌است، اما تصمیم می‌گیرد پاداش خود را برای کمک به سایر انسان‌ها به تعویق اندازد تا آنان نیز بتوانند به نیروانا برسند.
واژه بوداسف در ادبیات فارسی پیشینه دارد و از واژه سانسکریت بودی‌سَتوا مشتق شده‌است. بوداسف در چینی 菩萨، در ژاپنی 菩薩 (بُساتسو)، در کره‌ای بُسال و در سانسکریت bodhisattva نامیده می‌شود که از نظر لغوی به معنای بیداروجود است.
بوداگرایی دو شاخه اصلی دارد یکی راه کوچک (هینایانه) و دیگری راه بزرگ (مهایانه). پیروان هینایانه بر این باورند که افرادی که به مرحله بیداری و بودا شدن رسیده‌اند تک تک به فراسو می‌روند و دیگر کاری به این جهان ندارند. هینایانه‌ای‌ها این افراد را اَرهت یعنی آدمهای باارزش می‌نامند. اما مهایانی‌ها بر این باورند که کسانی که دریای بیکران حق و راستی را دریافتند باید در کنار درگاه حق بمانند و بکوشند تا بقیه موجودات را هم به سوی حق و حقیقت بکشانند. همین افراد هستند که در ادبیات بودایی به بوداسف شناخته می‌شوند.
بوداسف‌ها اینکار را از روی مهرورزی به همه موجودات می‌کنند؛ یعنی آن‌ها همه موجودات را به چشم نمودهایی از جهان حق می‌بینند و به همه مهر می‌ورزند و می‌کوشند تا دیگران را نیز مانند خود بسوی رستگاری و حق یابی بکشند.
حقوق ال‌جی‌بی‌تی در صربستان

| حقوق ال‌جی‌بی‌تی در صربستان | حقوق ال‌جی‌بی‌تی در صربستان |
| --- | --- |
صربستان با سبز در نقشه نمایش داده شده است: صربستان با سبز در نقشه نمایش داده شده است
وضعیت حقوقی: Legal nationwide since 1994, age of consent equalized in 2006
هویت جنسیتی: افراد ترنس مجاز به تغییر قانونی جنسیت، بدون هیچ گونه جراحی هستند[1][2]
نظام وظیفه: همجنس‌گرایان و دوجنس‌گرایان می‌توانند با ابراز آزاد گرایش جنسی خود در ارتش خدمت کنند.
پاسداری در برابر تبعیض: Sexual orientation, gender identity and sex characteristics protections (see below)
حقوق خانواده: حقوق خانواده
به رسمیت شناختن رابطه: No recognition of same-sex relationships
محدودیت‌ها: ازدواج همجنس گرایان طبق قانون اساسی ممنوع است
فرزندپذیری: زوج های همجنس مجاز نیستند کودکان را به فرزندی قبول کنند.
افراد لزبین، همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا و تراجنسیتی (LGBT) در صربستان ممکن است با تبعیض‌های قانونی مواجه شوند که ساکنان غیر ال‌جی‌بی‌تی با آن مواجه نیستند. فعالیت جنسی همجنس‌گرا مرد و زن (گی و لزبین) در صربستان قانونی است و تبعیض بر اساس گرایش جنسی در زمینه‌هایی مانند اشتغال، آموزش، رسانه‌ها، و ارائه کالاها و خدمات و … ممنوع است. با این وجود، خانوارهای تحت سرپرستی زوج‌های همجنس‌گرا، واجد شرایط حمایت‌های قانونی مشابهی نیستند که برای زوج‌های دگر جنس گرا وجود دارد.
در می ۲۰۱۴(اردیبهشت ۱۳۹۳ هجری شمسی)، عفو بین‌الملل صربستان را یکی از تعدادی از کشورهایی معرفی کرد که در آن فقدان قانون برای مقابله با همجنس‌گرا هراسی (همجنس‌گرا ستیزی) و تراجنسی هراسی (تراجنسی ستیزی) وجود دارد و خاطرنشان کرد که مقامات دولتی بارها راهپیمایی‌های غرور اقلیت‌های جنسیتی (LGBT Pride) را بر اساس تهدیدهای خشونت‌آمیز علیه گروه‌های همجنس‌گرا ممنوع کرده‌اند و شکست خورده‌اند. برای محافظت از افراد و سازمان‌های ال‌جی‌بی‌تی در برابر تبعیض، از جمله تهدیدات کلامی و رسانه‌های اجتماعی و حملات فیزیکی. بلگراد پراید (راه‌پیمایی و تجمع اقلیت‌های جنسیتی در بلگراد پایتخت صربستان) با موفقیت در سپتامبر ۲۰۱۴ (شهریور ۱۳۹۳ هجری شمسی) در بلگراد برگزار شد. از آن زمان، رژه‌های غرور (راه‌پیمایی‌های اقلیت‌های جنسیتی) موفقی هر ساله برگزار می‌شود و شهرداران منطقه ای و برخی از وزرای دولت به‌طور مرتب در آن شرکت می‌کنند. در سال ۲۰۱۶، انجمن ILGA-Europe(انجمن حمایت از حقوق دگر باشان اروپا) صربستان را از نظر حقوق ال‌جی‌بی‌تی از ۴۹ کشور اروپایی در رتبه ۲۸ قرار داد.
در ژوئن ۲۰۱۷(خرداد ۱۳۹۶)، آنا برنابیچ نخست‌وزیر صربستان شد، به عنوان اولین زن و اولین همجنس‌گرا که به‌طور آشکار این مقام را بر عهده گرفت، و به‌طور کلی دومین زن رئیس دولت ال‌جی‌بی‌تی (بعد از یوهانا سیگواردوتیر از ایسلند) شد. او همچنین اولین نخست‌وزیر صربستان بود که در رژه غروراه پیمایی اقلیت‌های جنسیتی) شرکت کرد.
جغرافیای آیین بودا

جمعیت بوداییان در کشورها بر اساس درصد، مرکز تحقیقات پیو.
آیین بودا، دین و فلسفه‌ای مبتنی بر آموزه‌های سیدارتا گوتاما است.
آیین بودا به تدریج از هندوستان به سراسر آسیا، آسیای میانه، تبت، سریلانکا، یمن، آسیای جنوب شرقی و نیز کشورهای خاور دور مانند چین، مغولستان، کره و ژاپن راه یافت. آیین بودایی به عنوان دین پاکان در نظر گرفته می‌شود و هم‌اکنون حدود ۵۲۶٬۳۷۳٬۰۰۰ نفر که ۷٫۳ درصد جمعیت جهان را شامل می‌شوند دربرگرفته‌است و یکی از ادیان اصلی جهان به شمار می‌آید. آیین بودا بیشتر بر کردار نیک، پرهیز از کردار بد و ورزیدگی ذهنی تأکید دارد.
فهرست کشورها به همراه بزرگترین اکثریت بودایی

در زیر، فهرست ده کشور که بیشترین تعداد بوداییان در آن‌ها زندگی می‌کنند، آورده شده‌است.
| کشور | حدود جمعیت بوداییان | %بوداییان از جمعیت کل کشور |
| --- | --- | --- |
|  کامبوج | ۱۳٬۷۰۱٬۶۶۰ | ۹۶٫۹۰٪ |
|  تایلند | ۶۴٬۴۱۹٬۸۴۰ | ۹۳٫۲۰٪ |
|  میانمار | ۴۸٬۴۱۵٬۹۶۰ | ۸۷٫۹۰٪ |
|  بوتان (کشور) | ۵۶۳٬۰۰۰ | ۷۴٫۷۰٪ |
|  سری‌لانکا | ۱۴٬۲۲۲٬۸۴۴ | ۷۰٫۲٪ |
|  ژاپن | ۸۴٬۶۵۳٬۰۰۰ | ۶۷٪ |
|  لائوس | ۴٬۰۹۲٬۰۰۰ | ۶۶٫۰۰٪ |
|  تایوان | ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ | ۳۵٪ |
|  سنگاپور | ۱٬۷۲۵٬۵۱۰ | ۳۳٫۹۰٪ |
|  کره جنوبی | ۱۱٬۰۵۰٬۰۰۰ | ۲۲٪ |
|  ویتنام | ۱۴٬۳۸۰٬۰۰۰ | ۱۶٫۴٪ |
بر اساس منطقه

| منطقه | برآورد کل جمعیت | حدود جمعیت بوداییان |  % |
| --- | --- | --- | --- |
| آسیا-اقیانوسیه | ۴٬۰۵۴٬۹۹۰٬۰۰۰ | ۴۸۱٬۲۹۰٬۰۰۰ | ۱۱٫۹٪ |
| آمریکای شمالی | ۳۴۴٬۵۳۰٬۰۰۰ | ۳٬۸۶۰٬۰۰۰ | ۱٫۱٪ |
| اروپا | ۷۴۲٬۵۵۰٬۰۰۰ | ۱٬۳۳۰٬۰۰۰ | ۰٫۲٪ |
| خاور میانه-آفریقای شمالی | ۳۴۱٬۰۲۰٬۰۰۰ | ۵۰۰٬۰۰۰ | ۰٫۱٪ |
| آمریکای لاتین-کارائیب | ۵۹۰٬۰۸۰٬۰۰۰ | ۴۱۰٬۰۰۰ | <۰٫۱٪ |
| مجموع | ۶٬۸۹۵٬۸۹۰٬۰۰۰ | ۴۸۷٬۵۴۰٬۰۰۰ | ۷٫۱٪ |
ده کشور با بیشترین جمعیت بودایی

| کشور | حدود جمعیت بوداییان |  % از کل جمعیت کشور |  % از جمعیت بودائیان جهان |
| --- | --- | --- | --- |
| چین | ۲۴۴٬۱۳۰٬۰۰۰ | ۱۸٫۲٪ | ۴۶٫۴٪ |
| تایلند | ۶۴٬۴۲۰٬۰۰۰ | ۹۳٫۲٪ | ۱۲٫۲٪ |
| ژاپن | ۴۵٬۸۲۰٬۰۰۰ | ۳۶٫۲٪ | ۹٫۴٪ |
| میانمار | ۳۸٬۴۱۰٬۰۰۰ | ۸۷٫۹۰٪ | ۷٫۳٪ |
| سریلانکا | ۱۴٬۴۵۰٬۰۰۰ | ۶۹٫۳٪ | ۲٫۸٪ |
| ویتنام | ۱۴٬۳۸۰٬۰۰۰ | ۱۶٫۴٪ | ۲٫۷٪ |
| کامبوج | ۱۳٬۶۹۰٬۰۰۰ | ۹۶٫۹٪ | ۲٫۹٪ |
| کره جنوبی | ۱۱٬۰۵۰٬۰۰۰ | ۲۲٫۹٪ | ۲٫۱٪ |
| هند | ۹٬۲۵۰٬۰۰۰ | ۰٫۸٪ | ۱٫۸٪ |
| مالزی | ۵٬۰۱۰٬۰۰۰ | ۱۷٫۷٪ | ۱٪ |
| مجموع ده کشور | ۴۹۹٬۴۶۵٬۵۲۰ | ۱۸٫۱٪ | ۹۴٫۹٪ |
| مجموع برای بقیه جهان | ۲۶٬۹۲۰٬۰۰۰ | ۰٫۷٪ | ۵٫۱٪ |
| کل جهان | ۵۲۶٬۳۷۳٬۰۰۰ | ۷٫۳٪ | ۱۰۰٪ |
نیکولا تسلا
سال‌های اولیه > کار در تلفنخانه بوداپست

در سال ۱۸۸۱ تسلا به بوداپست، مجارستان نقل مکان کرد تا زیر نظر تیوادار پوسکاس در شرکت تلگراف و تلفن بوداپست کار کند. به محض ورود، تسلا فهمید که این شرکت که در آن زمان درحال ساخت بود هنوز فعال نیست. بنابراین به جای آن به عنوان نیروی بایگانی اسناد در دفتر مرکزی تلگراف کار کرد. طی چند ماه مرکز تلفنی بوداپست کار خود را آغاز کرد و تسلا در سمت مدیر دپارتمان برق مشغول به کار شد. تسلا در حین کار، تجهیزات و امکانات بسیاری را در ایستگاه مرکزی ایجاد کرد و مدعی بود که یک سامانه تکرارگر یا تقویت‌کننده تلفن را تکمیل کرده که هیچگاه ثبت اختراع و معرفی نشده‌است.
کار برای ادیسون

در سال ۱۸۸۲ Tivadar Puskás تسلا را برای شغل دیگری در پاریس با شرکت Continental Edison انتخاب کرد. تسلا کار خود را روی چیزی که در آن زمان صنعتی کاملاً نو بود آغاز کرد و به نصب و راه‌اندازی سامانه روشنایی معابر شهری با استفاده از لامپ رشته‌ای پرداخت. این شرکت دارای چندین بخش فرعی بود و تسلا در Société Electrique Edison در حومه پاریس که مسئولیت نصب سیستم روشنایی آن را بر عهده داشت کار می‌کرد. او در آنجا تجربه عملی زیادی در مهندسی برق به دست آورد. مدیر Société Electrique Edison متوجه دانش پیشرفته تسلا در زمینه مهندسی و فیزیک شد و به زودی وی را مامور طراحی و ساخت نمونه‌های پیشرفته مولد دینامو و الکتروموتور کرد. آنها همچنین وی را برای رفع مشکلات مهندسی در سایر تأسیسات ادیسون که در فرانسه و آلمان ساخته می‌شدند اعزام کردند.
کار برای ادیسون > نقل مکان به آمریکا

در سال ۱۸۸۴ چارلز بچلر (Charls Batchelor) مدیر شرکت ادیسون که نظارت بر کارهای نصب روشنایی پاریس را بر عهده داشت برای مدیریت دوباره بخش تولیدی کارخانه ادیسون ماشین وُرکز در نیویورک، دوباره به ایالات متحده بازگشت و از تسلا خواست که او نیز به آمریکا بیاید. در ژوئن ۱۸۸۴ تسلا به ایالات متحده مهاجرت کرد. وی تقریباً بلافاصله کار خود را در کارخانه ماشین وُرکز در جنوب شرق منهتن، متشکل از یک کارگاه با چند صد پرسنل تراشکار، کارگر، مدیر و ۲۰ مهندس میدانی آغاز کرد و در تلاش برای ساختن سامانه برق بزرگی در آن شهر بود. همانند پاریس، تسلا مشغول کار در قسمت عیب‌یابی و بهبود ژنراتورها بود.
مورخ دابلیو برنارد کارلسون می‌گوید تسلا ممکن است تنها یک یا دو بار با بنیانگذار شرکت، توماس ادیسون دیدار کرده باشد. یکی از این ملاقات‌های معدود در زندگی‌نامه نویسی تسلا ذکر شده بود که پس از بیدار ماندن تمام شب برای تعمیر دینام آسیب دیده در کشتی اقیانوس‌پیمای اس‌اس اورگن، به سمت بچلر و ادیسون دویده و گفت بود که تمام شب مثل یک پاریسی بیدار بوده و دینام را تعمیر کرده‌است. ادیسون پس از شنیدن این جمله رو به بچلر کرده و گفته بود: «این یک آدم خیلی خوبی است». یکی از پروژه‌هایی که به تسلا داده شد اجرای سیستم روشنایی معابر شهری با استفاده از لامپ قوسی بود. روشنایی قوسی محبوب‌ترین نوع روشنایی معابر مسکونی بود. اما به ولتاژ بالایی نیاز داشت و با سیستم لامپ کم ولتاژ ادیسون ناسازگار بود و باعث شد این شرکت قراردادهایی را در شهرهایی که خواهان روشنایی معابر شهری بودند از دست بدهد. طرح‌های تسلا احتمالاً به دلیل پیشرفت‌های فنی در روشنایی لامپ‌های رشته‌ای یا به دلیل توافق نصب که ادیسون با یک شرکت روشنایی قوس الکتریکی انجام داد هرگز به مرحله اجرا نرسیدند.
تسلا هنگام ترک کار، در مجموع شش ماه در شرکت ماشین وُرکز کار کرده بود. مشخص نیست چه رویدادی باعث ترک وی شد. ممکن است قضیه بیش از پاداش طراحی دوباره ژنراتورها یا برای سیستم روشنایی قوسی که دریافت نکرده‌است باشد. در ادامه، تسلا ایدهٔ جریان متناوب خود را با ادیسون مطرح کرد. ولی با مخالفت ادیسون روبرو شد. ادیسون به او پیشنهاد مبلغی برای پاداش اصلاح طرح جریان مستقیم داده بود. ولی زمانی که تسلا اصلاحات را به ادیسون نشان داد و پاداش خواست ادیسون زیر حرفش زد و گفت «تسلا، شما شوخی‌های آمریکایی ما را متوجه نمی‌شوید». بنابراین او بدون دریافت هیچ‌یک از پاداش‌های وعده داده شده، شرکت ادیسون را ترک کرد. گفته شده که دلیل این که هیچ‌کدام از این دو، جایزه نوبل فیزیک نگرفتند این بود که آنها همه چیز را زیر سلطهٔ خود می‌خواستند. ادیسون حاضر نبود به نظر تسلا دربارهٔ جریان متناوب توجهی کند و جریان مستقیم را برتر از جریان متناوب می‌دانست. ادیسون در اواخر عمر خود از این تصمیم خود پشیمان شد. تسلا در حالی برق متناوب چند فازهٔ خود را تکمیل کرد که برای ادیسون کار می‌کرد. وی در سال ۱۸۸۸ طرحی نوین از موتور القایی را برای مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک (به انگلیسی: IEEE) معرفی کرد.
چراغ الکتریکی تسلا و ساختن آن

پس از ترک شرکت ادیسون، تسلا سریعاً کار بر روی ثبت اختراع یک لامپ قوس الکتریکی را شروع کرد که احتمالاً همان روشی بود که در شرکت ادیسون ابداع کرده بود. در مارس ۱۸۸۵ وی با وکیل حق ثبت اختراع لموئل دابلیو سرل همان وکیل ادیسون، برای دریافت کمک در ارائه ثبت اختراعات شروع به همکاری کرد. سرل، تسلا را به دو بازرگان به نام‌های رابرت و بنیامین ویل معرفی کرد که موافقت خود را برای تأمین مالی شرکت تولیدی و ادوات روشنایی قوسی به نام تسلا یعنی «کارخانهٔ تولیدی و روشنایی برق تسلا» (Tesla Electric Light and Manufacturing) اعلام کردند. تسلا تا پایان سال وقت خود را در راوی، نیوجرسی صرف به دست آوردن حق ثبت نخستین اختراع به نام خودش در ایالات متحده کرد که یک ژنراتور بهبود یافته DC و ساخت و نصب سیستم‌های مرتبط بود. سیستم جدید تسلا و ویژگی‌های پیشرفته آن در مطبوعات فنی بسیار مورد توجه و نقدهای مثبت قرار گرفت.
سرمایه‌گذاران علاقه کمی به ایده‌های تسلا برای انواع جدید موتورهای جریان متناوب و تجهیزات انتقال برق نشان دادند. پس از بهره‌برداری از این تجهیزات در سال ۱۸۸۶ آنها تسلا و شرکتش را رها کردند. تسلا حتی کنترل اختراعات ثبت شده خود را از دست داد. زیرا او در ازای سهام، آنها را به شرکت اختصاص داده بود. او مجبور بود برای گذران زندگی، کارهای تعمیرات برقی و کار یدی را به عهده گیرد. بعدها تسلا از آن مقطع از سال ۱۸۸۶ به عنوان روزهای دشوار یاد کرد و نوشت: «تحصیلات عالی من در شاخه‌های مختلف علمی، مکانیک و ادبیات به نظرم بسیار بیهوده می‌آمد».
جریان متناوب (AC) و موتور القایی

در اواخر سال ۱۸۸۶ تسلا با آلفرد اس براون، سرپرست وسترن یونیون و چارلز اف پک وکیل در نیویورک دیدار کرد. این دو نفر در راه‌اندازی شرکت‌ها و ترویج نوآوری‌ها و اختراعات ثبت شده برای کسب درآمد اقتصادی تجربهٔ خوبی داشتند. آنها بر اساس ایده‌های جدید تسلا برای تجهیزات الکتریکی، از جمله نوعی ایده موتور حرارتی-مغناطیسی موافقت کردند که در ازای دریافت امتیاز ثبت اختراع تسلا او را از نظر مالی پشتیبانی کنند. آنها با هم در آوریل ۱۸۸۷ شرکت تسلاالکتریک را تشکیل دادند. با این توافق که سود حاصل از اختراعات ثبت شده ⅓ به تسلا، ⅓ به پک و براون و ⅓ برای تأمین بودجه در نظر گرفته شود. آنها آزمایشگاهی را برای تسلا در خیابان ۸۹ لیبریتی در منهتن ایجاد کردند. وی در آنجا در زمینه بهبود و ابداع انواع جدید موتورهای برقی، ژنراتورها، و سایر وسایل کار کرد.
در سال ۱۸۸۷ تسلا نوعی موتور القایی برای کار با جریان متناوب (AC) ابداع کرد. این سامانه به دلیل برتری امکان انتقال به نقاط دور با استفاده از ولتاژ بالا به سرعت در اروپا و آمریکا به عنوان سیستم غالب انتقال و توزیع انرژی الکتریکی در حال گسترش بود. در این سامانه، موتور از جریان چند فازی (اصولی که تسلا ادعا کرده در سال ۱۸۸۲ به کار گرفته‌است) که میدان مغناطیسیی دواری تولید می‌کرد برای چرخش موتور استفاده می‌کرد. در این موتور الکتریکی نوآورانه، سیستم استارت سرخود غیر تماسی و القاییِ ساده‌ای به کار رفته بود که آن را از کموتاتور بی‌نیاز می‌کرد؛ بنابراین، حذف زغال و کموتاتور باعث افزایش عمر عملیاتی و کاهش هزینه‌های نگه‌داری موتور الکتریکی شد.
پک و براون، علاوه بر ثبت اختراع موتور، به تبلیغ عمومی موتور کمک کردند. وی با انتشار اعلامیه مطبوعاتی به نشریات فنی و کار همزمان با آزمایش و حق ثبت اختراع تلاش می‌کرد تأیید کند که پیشرفت علمی داشته‌است. فیزیکدان ویلیام آرنلد آنتونی و توماس کاممرفورد مارتین، سردبیر مجله برق جهانی از تسلا خواستند که موتور AC را در ۱۶ مه ۱۸۸۸ در انستیتوی مهندسان برق آمریکا نشان دهد. مهندسان شاغل در شرکت تولیدی و برق وستینگهاوس به جرج وستینگهاوس اطلاع دادند که تسلا یک موتور AC کارآمد و یک سیستم برق مرتبط دارد. او برای سیستم جایگزین موجود که در حال بازاریابی بود به وستینگهاوس نیاز داشت. وستینگهاوس سعی کرد برای یک موتور القایی مبتنی بر میدان مغناطیسی کم‌تحرک که توسط فیزیکدان ایتالیایی گالیله فراری در سال ۱۸۸۵ ساخته و در مارس ۱۸۸۸ بر روی کاغذ ارائه شده بود حق ثبت اختراع به دست آورد. اما احتمالاً تصمیم گرفت ثبت اختراع تسلا بازار را کنترل کند.
در ژوئیه ۱۸۸۸ براون و پک با جورج وستینگهاوس برای طرح‌های القایی چندتایی موتور و ترانسفورماتور تسلا به مبلغ ۶۰٬۰۰۰ دلار به صورت نقدی و سهام و ۲٫۵ دلار برای هر اسب بخار AC تولید شده توسط هر موتور به توافق رسیدند. جورج وستینگهاوس همچنین نیکولا تسلا را با مبلغ ۲٬۰۰۰ دلار (اکنون ۵۶۹۰۰ دلار) در ماه استخدام کرد تا به عنوان مشاور در آزمایشگاه‌های پیتسبرگ شرکت وسترن الکتریک و تولید وستینگهاوس کار کند.
نیکولا تسلا در طول ۱۸۸۸ سال در پیتسبرگ کار کرد و به ایجاد یک سامانه جایگزین موجود برای تأمین برق تراموای شهر کمک کرد. مواقعی وجود داشت که وی از بحث و گفتگو با سایر مهندسان وستینگهاوس مبنی بر چگونگی به‌کارگیری برق AC بسیار ناامید شد. در آن میان، آنها روی یک سیستم AC شصت دور در دقیقه که تسلا پیشنهاد کرده بود کارکردند. اما خیلی زود دریافتند که موتور القایی تسلا برای تراموا کار نمی‌کند. زیرا فقط می‌تواند با سرعت ثابت کار کند. در عوض، آنها از یک موتور کششی جریان مستقیم استفاده کردند.
جریان متناوب (AC) و موتور القایی > آشفتگی بازار

نمایش نیکولا تسلا از موتور القایی خود و مجوزهای بعدی جورج وستینگهاوس از حق ثبت اختراع، هر دو در سال ۱۸۸۸ در زمان رقابت شدید بین شرکت‌های برق اتفاق افتاد. سه شرکت بزرگ وستینگهاوس، ادیسون و تامسون-هیوستون درحالی‌که از نظر مالی همدیگر را زیرپا می‌گذاشتند تلاش می‌کردند در تجارتی سرمایه‌محور رشد کنند. حتی یک جنگ روانی و تبلیغاتی به نام جنگ جریان‌ها با تلاش ادیسون الکتریک در جریان بود و تلاش می‌کرد ادعا کند سامانه جریان مستقیم آنها از سامانه فعلی متناوب وستینگهاوس بهتر و ایمن‌تر است. رقابت در این بازار به این معنی بود که وستینگهاوس منابع مالی و مهندسی برای توسعه سریع موتور تسلا و سیستم پلی فاز مرتبط با آن را ندارد.
دو سال پس از آنکه تسلا قرارداد خود را امضا کرد شرکت وستینگهاوس الکترونیک دچار مشکل شد. فروپاشی بانک برینگ در لندن باعث شد سرمایه‌گذاران پس از آغاز هراس مالی ۱۸۹۰ از وام شرکت وستینگهاوس الکترونیک خارج شوند. کمبود ناگهانی پول، شرکت را مجبور به پرداخت دوباره بدهی‌های خود کرد. وام دهندگان جدید از وستینگهاوس خواستند آنچه که به نظر می‌رسد هزینه‌های بیش از حد برای به دست آوردن و اختراعات ثبت شده توسط شرکت‌های دیگر از جمله حق چاپ در هر پروانه موتور در قرارداد تسلا را کاهش دهد. در این مرحله، موتور القایی تسلا که در مرحله توسعه قرار داشت شکست خورد. وستینگهاوس سالانه ۱۵۰۰۰ دلار حق‌الوکاله می‌پرداخت. اگرچه تعداد کمی از نمونه‌های کار موتور و تعداد کمتری از سیستم‌های قدرت چندفاز مورد نیاز برای کارکرد این موتور وجود داشت. در آغاز سال ۱۸۹۱ جورج وستینگهاوس سختی مشکلات مالی خود را برای تسلا توضیح داد. او گفت که اگر او به خواسته‌های وام‌دهندگان خود عمل نمی‌کرد دیگر نمی‌توانست شرکت وستینگهاوس الکتریک را کنترل کند و تسلا برای جمع‌آوری حق‌الزحمه‌های آینده مجبور می‌شد با بانکداران معامله کند. به نظر می‌رسد مزایای همراهی وستینگهاوس برای تسلا روشن بود که این موتور همچنان در رقابت با دیگر شرکت‌ها پیروز بود. بنابراین او موافقت کرد که شرکت را از حق امتیاز قرارداد جدا کند. شش سال بعد وستینگهاوس حق ثبت اختراع تسلا را با پرداخت مبلغ ۲۱۶۰۰۰ دلار به عنوان بخشی از توافقنامه اشتراک حق ثبت اختراع که با جنرال الکتریک امضا شده‌بود (شرکتی که در سال ۱۸۹۲ با ادیسون و تامسون-هیوستون ادغام شده بود) خریداری کرد.
آزمایشگاه‌های نیویورک

پولی که تسلا از صدور مجوز برای حق ثبت اختراع AC خود به‌دست آورد وی را به ثروتمند مستقلی تبدیل کرد و به او زمان و بودجه مورد نیاز برای پیگیری علاقه‌مندی‌هایش را داد. در سال ۱۸۸۹ تسلا از فروشگاه اجاره‌ای پک و براون در خیابان لیبرتی نقل مکان کرد و به مدت ۱۲ سال در یک سری کارگاه‌ها و آزمایشگاه‌ها در منهتن کار کرد. از جمله آزمایشگاهی در خیابان ۱۷۵ گراند (۱۸۸۹–۱۸۸۹)، طبقه چهارم ساختمان ۳۳–۳۵ خیابان جنوبی (۱۸۹۲–۱۸۹۲)، و طبقه‌های ششم و هفتم ساختمان ۴۶ و ۴۸ خیابان هیوستون شرقی (۱۹۰۳–۱۹۵۲) بودند. تسلا و کارمندان استخدامی او برخی از برجسته‌ترین کارهای وی را در همین کارگاه‌ها انجام دادند.
آزمایشگاه‌های نیویورک > سیم‌پیچ تسلا

مقالهٔ اصلی: سیم پیچ تسلا
در تابستان سال ۱۸۸۹ تسلا به نمایشگاه جهانی پاریس سفر کرد و از آزمایش‌های هاینریش هرتز بین سال‌های ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸ که وجود پرتوهای الکترومغناطیسی، مانند امواج رادیویی را ثابت می‌کردند مطلع شد. تسلا این اکتشاف جدید را «طراوت‌آور» یافت و تصمیم گرفت تا آن را کامل‌تر کند. تسلا با تکرار و گسترش این آزمایش‌ها سعی کرد سیم‌پیچ رومکروف را با یک آلترناتور پر سرعت که او به عنوان بخشی از یک سیستم روشنایی قوسی پیشرفته توسعه داده بود نیرو ببخشد. اما دریافت که جریان بسامد بالا هسته آهن را بیش از حد گرم می‌کند و عایق بین سیم‌پیچ‌های اولیه و فرعی در سیم‌پیچ را ذوب می‌کند. تسلا این مشکل را با سیم‌پیچ تسلا با شکاف هوا به جای مواد عایق بین سیم‌پیچ‌های اولیه و فرعی و یک هسته آهنی که می‌تواند به موقعیت‌های مختلف داخل یا خارج از سیم‌پیچ منتقل شود حل کرد. همچنین، سیم‌پیچ تسلا توسط نیکولا تسلا در سال ۱۸۹۱ اختراع شد.
آزمایشگاه‌های نیویورک > شهروندی

در ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۱ در سن ۳۵ سالگی، تسلا به تابعیت ایالات متحده درآمد. او در همان سال، سیم‌پیچ تسلای خود را ثبت کرد.
آزمایشگاه‌های نیویورک > روشنایی بی‌سیم

پس از سال ۱۸۹۰ تسلا سعی کرد با استفاده از ولتاژهای بالای جریان AC تولید شده توسط سیم‌پیچ تسلا برق را توسط کلاچ القایی و خازن منتقل کند. وی در تلاش برای ایجاد یک سیستم روشنایی بی‌سیم بر اساس اتصال القایی و خازنی در میدان نزدیک بود و این کار را با روشن کردن لوله‌های Geissler و لامپ‌های رشته‌ای در هنگام عبور از یک میدان، نشان داد. وی بخش اعظم آن دهه را صرف کار روی تغییرات این لامپ جدید با کمک سرمایه‌گذاران مختلف کرد. اما نتوانست هیچ‌یک از این ابتکارات و طرح‌ها را به مرحله محصول تجاری برساند.
در سال ۱۸۹۳ در سنت لوئیس، میسوری، انستیتو فرانکلین فیلادلفیا، پنسیلوانیا و در انجمن ملی نور الکتریکی، تسلا به مخاطبان خود گفت که «اطمینان دارد که می‌تواند بدون استفاده از سیم، سیگنال‌های قابل فهم بفرستد یا انرژی را از هر فاصله‌ای منتقل کند.»
بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۴ تسلا به‌عنوان نایب رئیس مؤسسه مهندسان برق آمریکا خدمت کرد که امروز مؤسسه پیشگام IEEE (همراه با مؤسسه مهندسان رادیو) نامیده می‌شود.