کنش متقابل فرااجتماعی
فرگشت اصطلاح

تعامل فرااجتماعی ابتدا از منظر مطالعات رسانه و ارتباطات تشریح شد. در سال ۱۹۵۶، هورتون و وول تعاملات مختلف بین کاربران رسانه‌های جمعی و چهره‌های رسانه‌ای را بررسی کردند و وجود یک رابطه فرااجتماعی (پی اس آر) را مشخص کردند، که در آن کاربر به گونه‌ای عمل می‌کند که گویی درگیر یک رابطه اجتماعی معمولی است. با این حال، تعامل فرااجتماعی قبل از رسانه‌های جمعی وجود داشت، زمانی که فرد با شخصیت‌های سیاسی، خدایان یا حتی ارواح پیوند برقرار می‌کرد. از آن زمان، این اصطلاح توسط روانشناسان در ادامه مطالعات خود در مورد روابط اجتماعی که بین مصرف‌کنندگان رسانه‌های جمعی و چهره‌هایی که آنها در آنجا نشان داده می‌شوند، به کار گرفته شده‌است. هورتون و وول پیشنهاد کردند که برای اکثر مردم، تعاملات فرااجتماعی با شخصیت مکمل تعاملات اجتماعی فعلی آنها است، در حالی که همچنین پیشنهاد می‌کنند که برخی از افراد وجود دارند که فرااجتماعی شدید از خود نشان می‌دهند، یا آنها تعاملات فرااجتماعی را جایگزین تعاملات اجتماعی واقعی می‌کنند. پرس و روبین (۱۹۸۹) با این دیدگاه مخالفت کردند و دریافتند که تعاملات فرااجتماعی به عنوان محصول جانبی طبیعی زمان صرف شده با چهره‌های رسانه ای رخ می‌دهد.
اگرچه این مفهوم از یک موضوع روان‌شناختی سرچشمه می‌گیرد، تحقیقات گسترده‌ای دربارهٔ پی اس آی در حوزه ارتباطات جمعی با نتایج چندگانه انجام شده‌است. روانشناسان علاقه خود را به این مفهوم در دهه ۱۹۸۰ نشان دادند و محققان شروع به توسعه گسترده این مفهوم در حوزه علوم ارتباطات کردند. سوالات مهم زیادی در مورد روانشناسی اجتماعی در مورد ماهیت این روابط مطرح شد که برای نظریه‌های موجود در آن زمینه‌ها مشکل ساز است. مفهوم تعامل فرااجتماعی و بررسی دقیق پدیده‌های رفتاری که به دنبال توضیح آن است، پتانسیل قابل توجهی برای توسعه نظریه روان‌شناختی دارد.[نیازمند منبع]
توسعه مفهومی تعامل فرااجتماعی (پی اس آی) و روابط فرا اجتماعی (پی اس آر) به روش‌های مختلف در ادبیات مختلف تفسیر و به کار می‌رود. هنگامی که در رویکردهای استفاده و رضایت (U&G) به کار می‌رود، این دو مفهوم معمولاً با توجه به نوع خاصی از «درگیری بین فردی» با چهره‌های رسانه ای که شامل پدیده‌های مختلف مانند تعامل و شناسایی است، به جای یکدیگر مورد بررسی قرار می‌گیرند. برخلاف رویکردهای U&G، حوزه‌های تحقیقاتی مانند روان‌شناسی رسانه و نشانه‌شناسی برای تمایز واضح بین اصطلاحات استدلال می‌کنند.
پی اس آی به‌طور خاص به معنای «فرایند یک طرفه ادراک شخص رسانه ای در هنگام قرار گرفتن در معرض رسانه» است، در حالی که پی اس آر مخفف «رابطه متقابل موقعیتی است که بیننده یا کاربر با یک شخص رسانه برقرار می‌کند، که شامل اجزای شناختی و عاطفی خاصی است». Schmid & Klimmt (2011) بیشتر استدلال می‌کنند که پی اس آی و پی اس آر حالت‌های مترقی هستند به طوری که چیزی که به عنوان پی اس آی شروع می‌شود پتانسیل تبدیل شدن به یک پی اس آر را دارد. دیبل، هارتمن و روزان (۲۰۱۶) پیشنهاد می‌کنند که یک پی اس آر می‌تواند بدون وقوع پی اس آی ایجاد شود، مانند زمانی که شخصیت‌ها ارتباط مستقیمی با بیننده برقرار نمی‌کنند. در مجموع، اصطلاحات، تعاریف و مدل‌هایی که پی اس آی و پی اس آر را توضیح می‌دهند در زمینه‌های علمی و سنت‌ها متفاوت هستند. برای مثال، دیبل و همکاران. (۲۰۱۶) استدلال کرد که پی اس آی و پی اس آر اغلب از نظر مفهومی و روش شناختی با هم ترکیب می‌شوند. برای آزمایش ادعای خود، آنها شاخص‌های فرااجتماعی را با دو مقیاس مختلف مورد استفاده برای تحقیق فرااجتماعی آزمایش کردند: مقیاس سنتی پی اس آی و مقیاس جدیدتر Eپی اس آی، و نتایج را بین این دو مقایسه کردند. مقیاس سنتی پی اس آی، همراه با اشکال اصلاح شده آن، پرکاربردترین معیار ارزیابی پی اس آی است. با این حال، دیبل و همکاران. (۲۰۱۶) شواهدی یافتند که از فرضیه آنها حمایت می‌کرد مبنی بر اینکه مقیاس Eپی اس آی جدیدتر معیار بهتری برای پی اس آی‌ها است و مقیاس سنتی صرفاً علاقه شرکت کنندگان به شخصیت‌ها را نشان می‌دهد. به دلیل تصورات متفاوت، دستیابی به اجماع برای محققان دشوار است.