stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
منطقه ویژه حفاظت‌شده جنوبگان

خلیج ترا نوا، واقع در منطقه ویژه حفاظت‌شده جنوبگان
منطقه ویژه حفاظت‌شده جنوبگان جایی در قاره جنوبگان یا آبخوست‌های نزدیک آن است که دانشمندان یا چند سازمان بین‌المللی از آن محافظت می‌کنند. این منطقه‌های حفاظت‌شده در سال ۱۹۶۱ (میلادی) بر پایه سیستم پیمان جنوبگان ایجاد شدند که از همه خشکی‌ها و آب‌های پایین‌تر از مدار ۶۰ درجه جنوبی در برابر توسعه انسانی محافظت می‌کند. در جنوبگان، ۷۲ منطقه ویژه حفاظت‌شده وجود دارند. ورود به منطقه‌های ویژه حفاظت‌شده جنوبگان نیازمند دریافت مجوز است.
منطقه‌های ویژه حفاظت‌شده جنوبگان از سوی دولت‌های استرالیا، نیوزیلند، ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، شیلی، فرانسه، آرژانتین، لهستان، روسیه، نروژ ، ژاپن، هند، ایتالیا، سوئد، و کره جنوبی پشتیبانی می‌شوند.
کریستین مگنوسون

کریستین مگنوسون (به انگلیسی: Christine Magnuson) (زادهٔ ۱۷ اکتبر ۱۹۸۵) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
ژان-لویی ترنتینیان

| ژان-لویی ترنتینیان | ژان-لویی ترنتینیان |
| --- | --- |
ترنتینیان در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲: ترنتینیان در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲
نام هنگام تولد: Jean-Louis Xavier Trintignant
زادهٔ: ۱۱ دسامبر ۱۹۳۰ پایولنک، فرانسه
درگذشت: ۱۷ ژوئن ۲۰۲۲ (۹۱ سال) اوزه، فرانسه
محل تحصیل: مدرسه عالی تصویر و صدای فرانسه
پیشه(ها): هنرپیشه، کارگردان، تهیه‌کننده، رانندگان ماشین مسابقه‌ای
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۱–۲۰۱۹
همسر(ها): استفان اودران (ا. ۱۹۵۴–۱۹۵۶) نادین ترنتینیان (ا. ۱۹۶۰–۱۹۷۶) Marianne Hoepfner (ا. ۲۰۰۰)
فرزندان: ۳, شامل ماری ترنتینیان
ژان-لویی ترنتینیان (به فرانسوی: Jean-Louis Xavier Trintignant) (تلفظ فرانسوی: ​[tʁɛ̃tiɲɑ̃]؛ ۱۱ دسامبر ۱۹۳۰ – ۱۷ ژوئن ۲۰۲۲) هنرپیشه اهل فرانسه و یکی از برجسته‌ترین بازیگران سینمای موج نو فرانسه بود.
زندگی‌نامه

او در طول شش دهه فعالیت حرفه‌ای در سینما، در کلاسیک‌های معروفی چون «قرمز» از سه‌گانه «سه رنگ» ساخته کریشتوف کیشلوفسکی، «دنباله‌رو» به کارگردانی برناردو برتولوچی و «مردی که دروغ می‌گوید» ساخته آلن رب‌گریه نقش‌آفرینی کرد و برای مردی که دروغ می‌گوید، در سال ۱۹۶۸ جایزه خرس نقره‌ای بهترین بازیگر را از جشنواره فیلم برلین دریافت کرد. ژان لویی ترنتینیان با حضور در فیلم فرانسوی «زِد» محصول سال ۱۹۶۹ به کارگردانی کوستا گاوراس، جایزه بهترین بازیگر جشنواره فیلم کن ۱۹۶۹ را از آن خود کرد. آخرین‌بار در فیلم «عشق» ساخته میشائیل هانکه مقابل دوربین رفت.
ترنتینیان در طول سال‌های فعالیت هنری خویش پنج‌بار نامزد دریافت جایزه سزار – معروف به اسکار فرانسوی – شد و سرانجام با درام «عشق» در سال ۲۰۱۳ جایزه سزار بهترین بازیگر مرد را به خانه برد.
زندگی شخصی و درگذشت

ترنتینیان از خانواده ای ثروتمند بود. او برادرزاده لوئیس ترنتینیان قهرمان رقابت‌های اتوموبیل‌رانی بود که در سال ۱۹۹۳در حین تمرین در میدان رقابت‌های اتوموبیل‌رانی در پیکاردی، آمین (شهر) کشته شد. عموی دیگر او موریس ترنتینیان (۱۹۱۷–۲۰۰۵) یک راننده فرمول یک بود که برنده دو بار جایزه بزرگ موناکو شد و همچنین رقابت‌های ۲۴ساعته لمانز را برد. خود ژان لویی یک راننده مشتاق مسابقات رالی آماتور بود و در چندین رالی سطح بالا در دهه‌های ۱۹۷۰و ۱۹۸۰شرکت کرد، از جمله چندین دور مسابقات رالی قهرمانی جهان، او در رالی ۱۹۸۱مونت کارلو در کلاس خود به مقام اول رسید. ترنتینیان که در فضای مسابقات اتومبیل‌رانی و محدوده آن بزرگ شده بود، انتخاب طبیعی کلود للوش کارگردان فیلم برای ایفای نقش اصلی یک راننده اتومبیل‌رانی در فیلم یک مرد و یک زن در ۱۹۶۶ بود. او در ژوئن ۲۰۰۷بر اثر تصادف با موتور از ناحیه پا آسیب دید.
همسر اول اوا استفان آدران یک بازیگربود. همسر دوم او، نادین مارکوان، بازیگر، فیلمنامه‌نویس و کارگردان بود. آنها صاحب سه فرزند شدند: وینسنت، پائولین (که در سال ۱۹۶۹هنگامیکه نوزاد بود درگذشت)، و ماری ترنتینیان (۲۱ ژانویه ۱۹۶۲–۱ اوت ۲۰۰۳). ماری در ۱۷سالگی در کنار پدرش در تراس (فیلم ۱۹۸۰) یک برنامه اجرا کرد و بعدها به یک بازیگر موفق تبدیل شد. او در سن ۴۱سالگی توسط دوست پسرش، برتراند کانتات، نوازنده راک، در اتاق هتلی در ویلنیوس، لیتوانی کشته شد.
ترنتینیان در ۲۰۱۸، اعلام کرد که به سرطان پروستات مبتلا شده‌است و به دنبال درمان نخواهد بود. در نوامبر ۲۰۲۱، گزارش شد که او به تدریج در حال از دست دادن بینایی خود است و وضعیت سلامتی وی رو به زوال می‌رود. ژان لویی ترنتینیان روز جمعه ۱۷ ژوئن ۲۰۲۲ در سن ۹۱ سالگی در خانه‌اش در اوزه، فرانسه درگذشت.
جوایز

۱۹۶۸- خرس نقره‌ای بهترین بازیگر برای فیلم مرد دروغگو
۱۹۶۹ - بهترین بازیگر جشنواره فیلم کن برای فیلم زد
۱۹۷۲ - دیوید دی دوناتلو - جایزهٔ ویژه
۲۰۱۲ - جوایز فیلم اروپا - بهترین بازیگر برای فیلم عشق
۲۰۱۳ - جایزه سزار - بهترین بازیگر برای فیلم عشق
ترنتینیان پنج بار نامزد دریافت جایزه سزار در سال‌های ۱۹۸۷، ۱۹۹۵، ۱۹۹۶، ۱۹۹۹، و ۲۰۱۳ شد.
علامه

با همه‌چیزدان اشتباه نشود.
علّامه (Allama, Allameh, Allamah) در لغت، صیغهٔ مبالغهٔ عربی است؛ به معنی کسی که بسیار می‌داند، دانشمند و بسیار داناست. از نظر اصطلاحی، علامه از القاب خاصی است که صرفاً به بعضی از دانشمندان برجستهٔ حوزه علوم اسلامی گفته شده و به آن شهره شده‌اند. هرچند به معنی پروفسور و Polymath نزدیک است، اما این لقب مانند آیت‌الله از القاب خاص دانشمندان مسلمان در کشورهای فارسی، عربی و اردو زبان است و همسانی در زبان‌های دیگر (به‌خصوص انگلیسی) ندارد.
علامه لقبی برای دانشمندان اسلامی است که در چندین رشته دست داشته، دارای معلومات وسیع بوده و صاحب‌نظر و تأثیرگذار بوده باشند. این لفظ جزء الفاظ رسمی حوزوی محسوب نمی‌شود؛ و حتی به همهٔ دانشمندان مسلمان با این ویژگی‌ها نیز گفته نمی‌شود، بلکه تنها عده‌ای از این دانشمندان به این لقب مشهور شده‌اند.
غالباً دربارهٔ اساتید صاحب‌نظر در فلسفه و گاه فقه و حتی ادبیات و فرهنگ — که معمولاً مطالعات دینی نیز دارند — گفته می‌شود. در مطالعات دینیِ معاصر، در اغلب موارد، علامه به تنهایی اشاره به علامه طباطبائی می‌باشد؛ و در گذشته در فقه معمولاً اشاره به علامه حلی است.
علامه دانش خود را از طریق استدلال کسب می‌کند؛ از این‌رو اکثر معروفین به «علامه»، فیلسوف نیز بوده‌اند. در عصر پیش از اسلام، میان اعراب، کسی را که آگاه به انساب مردمان بوده علامه می‌گفتند.
مشهورین به لقب علامه

در حوزهٔ دینی [و بعضاً ادبی] افراد زیر مشهور به علامه می‌باشند:
مشهورین به لقب علامه > معروف‌تر به علامه

علامه طباطبایی: سید محمدحسین طباطبایی، معاصر، از مفسران معاصر و صاحب تفسیر المیزان (در مطالعات دینیِ معاصر، در اغلب موارد، علامه به‌تنهایی اشاره به وی می‌باشد) ایشان معروف ترین مفسر قرآن با رویکردی بسیار عمیق نسبت به این مهم هستند
علامه حسن‌زاده آملی: حسن حسن‌زاده آملی (حسن طبری آملی) حکیم متأله و عارف معاصر و معروف به علامه ذوالفنون البته بزرگان از جمله آیت ا.. مهدی پور و آیت ا.. علی احمدی و دیگران به علت برخی انحرافات و اعوجاجات فکری ایشان را نه تنها علامه نداستنه بلکه قایل به احاد ایشان هستند
علامه جوادی آملی: عبدالله جوادی آملی، از مراجع تقلید، حکیم متأله، عارف و مفسر معاصر صاحب تفسیر تسنیم
علامه مجلسی: محمدباقر بن محمدتقی مجلسی ثانی، از محدثین قرن یازدهم و صاحب بحارالانوار
علامه حلی: حسن بن یوسف بن مطهر حلی، ملقب به آیت‌الله و معروف به علامهٔ دهر، از فقهای قرن هشتم؛ (در فقه هرگاه کلمهٔ «علامه» را بدون قرینه‌ای ذکر می‌کنند، معمولاً منظورشان اوست)
علامه امینی: عبدالحسین امینی، از علمای معاصر و صاحب کتاب الغدیر
علامه جعفری: محمدتقی جعفری، فیلسوف مسلمان و مولوی‌شناس معاصر
علامه مصباح یزدی: محمدتقی مصباح یزدی، فیلسوف معاصر و
علامه عسکری: سید مرتضی عسکری، محقق و نویسنده معاصر و رئیس دانشگاه اصول دین
علامه طهرانی: سید محمدحسین حسینی طهرانی، عارف، حکیم و فقیه معاصر
علامه مظفر (محمدرضا مظفر)، فقیه، اصولی، متکلم، فیلسوف و محقق معاصر.
علامه بحرالعلوم: سید محمدمهدی طباطبائی بروجردی، از فقهای قرن دوازدهم
علامه بهلول گنابادی از فقها فیلسوفان و عارفان شیعه دوازده امامی
علامه قاضی: سید علی قاضی، عارف، حکیم و فقیه معاصر [نیازمند منبع]
علامه وحید یا علامه ثانی: محمدباقر وحید بهبهانی: از فقهای قرن دوازدهم، اصولی بزرگ و مجدد اصولیگری
خواجه نصیرالدین طوسی: محمد بن محمد بن حسن الطوسی، فقیه متکلم قرن هفتم معروف به علامهٔ بَشَر (علّامة البشر)
علامه رفیعی: سید ابوالحسن رفیعی قزوینی، فیلسوف متاله و فقیه معاصر
علامه زمخشری: جارالله زمخشری، مفسر و دانشمند مسلمان قرن ششم قمری
علامه سید منیرالدین: سیدمنیرالدین حسینی الهاشمی، فیلسوف، مؤسس فلسفه شدن اسلامی، مؤسس اصول فقه حکومتی، مؤسس نظریه فلسفه تاریخ شیعی، وحدت بین علوم پایه، … و بنیان‌گذار فرهنگستان علوم اسلامی
علامه محمدابراهیم کلباسی
مشهورین به لقب علامه > کم‌تر معروف به علامه

علامه [جلال‌الدین] دوانی (جلال‌الدین دوانی)، از فلاسفه و متکلمین قرن نهم
علامه [علی] دوانی (علی دوانی)، از فقها و مورخین معاصر
علامه شوشتری (محمدتقی شوشتری)، از رجالیون و فقهای معاصر[نیازمند منبع]
علامه شعرانی (میرزا ابوالحسن شعرانی)، حکیم معاصر و مشهور به علامه ذوالفنون
علامه تفتازانی (سعدالدین مسعود تفتازانی)، فقیه، متکلم، ادیب و عالم اسلامی قرن هشتم قمری[نیازمند منبع]
علامه نائینی (محمدحسین نائینی)، از مجتهدین بزرگ و حامیان مشروطه.
علامه سید حیدر آملی (میر حیدر آملی)، عارف، نویسنده و مفسر قرن هشتم.
علامه کرباسچیان (علی‌اصغر کرباسچیان)، مجتهد معاصر و مؤسس مدرسه علوی
علامه حسن مصطفوی (میرزا حسن مصطفوی)، مفسر معاصر
علامه محدث نوری (حسین محدث نوری)، محدث قرن گذشته و صاحب کتاب مستدرک وسائل الشیعه
علامه سعیدالعلماء (سعیدالعلماء مازندرانی)، از فقها و مراجع تقلید ایرانی در قرن گذشته
علامه فیض کاشانی (ملا محسن فیض کاشانی)، فقیه، مفسر و محدث قرن یازدهم[نیازمند منبع]
علامه محمودی (محمدباقر محمودی) پژوهش حول نهج‌البلاغه و مناقب اهل بیت
علامهٔ بحرانی (سید هاشم بحرانی)، محدث و مفسر اخباری بزرگ قرن دوازدهم
علامه ریاحی (علی ریاحی نبی)، پژوهشگر تاریخ اسلام و مجتهد معاصر و
علامه حیدری (سید کمال حیدری)، مجتهد و مرجع تقلید شیعه
علامه لنگرودی (محمدجعفر جعفری لنگرودی)، حقوقدان، فقیه، مجتهد، ادیب، فیلسوف، شاعر
مشهورین به لقب علامه > غیر ایرانی

علامه سید صفدر حسین نجفی (پاکستانی)، روحانی و نویسنده شیعی معاصر[نیازمند منبع]
علامه سیدابوالاعلی مودودی (پاکستانی) متفکر مسلمان
علامه کوکب نورانی اکاروی (پاکستانی) متفکر مسلمان
علامه شبلی نعمانی (شبه قاره هند) متفکر مسلمان
علامه شبیر احمدعثمانی (شبه قاره هند) متفکر مسلمان معاصر
علامه انور شاه کشمیری (شبه قاره هند) محدث و فقیه حنفی (درگذشته ۱۳۵۲ قمری)
مشهورین به لقب علامه > حوزه ادبی

علامه قزوینی؛ شاعر، ترانه‌سرا، ادیب معاصر و پژوهشگر تاریخ و فرهنگ ایران
علامه دهخدا؛ سیاستمدار، روزنامه‌نگار، شاعر، ادیب معاصر و نویسنده بزرگ‌ترین لغتنامه فارسی
علامه همایی، شاعر و ادیب معاصر
علامه مهدی محقق، ادیب، و فقیه معاصر و پژوهشگر تاریخ پزشکی اسلامی
علامه اقبال لاهوری، شاعر و ادیب
فرک

| فرک | فرک |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مرکزی
شهرستان: کمیجان
بخش: مرکزی
دهستان: وفس
جمعیت: ۲۰۴ نفر (سرشماری ۹۵)
فرک روستایی است از توابع شهرستان کمیجان در استان مرکزی. این روستا در دهستان وفس در بخش مرکزی این شهرستان قرار دارد. مردم فرک به زبان تاتی صحبت می‌کنند.
مشخصات منطقه‌ای

روستای فرک طبق تقسیمات اخیر کشوری، از توابع دهستان وفس و بخش مرکزی شهرستان کمیجان می‌باشد. این روستا با مختصات جغرافیایی ۴۹ درجه و ۳۴ دقیقه طول شرقی و ۵۷ درجه و ۴۳ دقیقه عرض شمالی در شمال غربی استان مرکزی قراردارد. فاصله روستای فرک تا مرکز شهرستان ۵۵ کیلومتر می‌باشد.
جمعیت

طبق سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت فرک در سال ۱۳۸۵ برابر با ۲۵۱ نفر بوده است. این روستا ۵۱ خانوار دارد.
بهائیت
اعتقادات > خدا

بهائیان به خدایی معتقدند که یگانه، جاوید و خالق همه چیز است. خدایی که به‌طور مستقیم در دسترس و قابل شناسایی نیست ولی از طریق پیامبران-که در آئین بهائی «مظاهر ظهور» نامیده می‌شوند-شناخته می‌شود. خداوند بنا به ظرفیت و نیازهای بشر اسماء و صفات خود را در فرآیندی تدریجی در پیامبران متجلی می‌سازد. یکتایی خداوند از آموزه‌های بنیادین دین بهائی است. خداوند در دین بهائی، غیرقابل ادراک، غیرقابل دسترس، منبع تمام وحی، ابدی، عالِم کل، همه‌جا حاضر و قدیر توصیف شده است.
بهائیان معتقدند که درک مستقیم ذات خداوند غیرممکن است. اگر چه دسترسی مستقیم به خداوند امکان‌پذیر نیست، ولی بهائیان اعتقاد دارند که خداوند قصد و اراده خود را به اشکال مختلف معرفی می‌کند. او هر از چند گاهی با استفاده از فرستادگان خودش که در دین بهائی به آن‌ها مظاهر ظهور الهی گفته می‌شود با بشر مکالمه می‌کند. این مظاهر ظهور قصد دارند ادیان را در جهان اشاعه داده و برپا کنند. در آموزه‌های آئین بهائی گفته می‌شود که خداوند بسیار بزرگ‌تر از آن است که توسط انسان‌ها به‌طور کامل درک شود و حتی تصویری کامل از وی به دست آید.
اعتقادات > جهان پس از مرگ

بهائیان به بقای روح اعتقاد داشته و هدف از زندگی را پرورش استعدادات روح می‌دانند. مانند جنینی که اعضا و جوارحش باید در رحم مادر رشد پیدا کند تا آماده تولد در این جهان شود، روح انسان نیز در این عالم باید قوا و خصائل معنوی خود را پرورش دهد تا آمادگی لازم برای حیات در جهان بعد را کسب نماید. از نظر بهائیان، حیات اصلی حیات روح است و جسم واسطه و ابزاری برای ترقی روح است.
به اعتقاد بهائیان روح از جسم جداست و پس از مرگ، در عوالم روحانی به ترقی خود ادامه می‌دهد. بهائیان تعلق روح به جسم را همانند ارتباط نور با آئینه می‌دانند، نوری که در آینه مشهود است از خود آینه نیست بلکه انعکاس نوری است که از منبع دیگر ناشی می‌شود، به همین سبب وقتی آینه می‌شکند نور همچنان باقی و برقرار است.
اعتقادات > مفهوم دین

بهاءالله به پیروان خود تعلیم می‌دهد که منشأ تمام ادیان یکی است؛ اصول اساسی آن‌ها با یکدیگر مشترک است، هدف آن‌ها یکی است و تعالیم ادیان مختلف جنبه‌های مختلف یک حقیقت واحد را روشن می‌کند. بر اساس اعتقادات بهائی، دین الهی واحد است و در حقیقت یک دین وجود دارد که در طول زمان و به تدریج بر بشر عرضه می‌شود.
به اعتقاد بهائیان، پیامبران در طی فرایندی مستمر، تدریجی و همیشگی، به تناسب ظرفیت درک و فهم بشر و نیازها و شرایط هر زمان، تعالیم و هدایت لازم را برای تکامل اجتماعی و معنوی انسان فراهم می‌کنند و بشر را از قابلیت‌ها و مسئولیت‌هایش در مقام حافظ و امانت‌دار جهان آفرینش آگاه می‌سازند. در این نگاه، حقیقت و تعالیم دینی به تدریج و به تناسب ظرفیت روحانی مردم در هر برهه از تاریخ عرضه می‌شود و تفاوت ادیان در آن دسته تعالیم اجتماعی و احکام آن‌ها دیده می‌شود که بنا به درجهٔ بلوغ اجتماعی و روحانی مردم و شرایط خاص جامعه ای که دینی خاص در آن ظاهر شده می‌توانند متفاوت باشند. همچنین دلیل دیگر تفاوت‌های میان ادیان، برداشت‌های غلط و شرح و تفاسیری ذکر می‌شود که در طول قرن‌ها توسط پیروان ادیان انباشته شده و حقیقت هر دین را مخدوش می‌کند.
به‌طور کلی، بهاءالله بیان می‌کند که دین وسیله مؤثری برای تکامل اجتماعی است و سلسله ادیان جهان مراحل مختلف هدایت بشر توسط خداوند هستند که به تدریج رشد و تکامل بشر را تضمین می‌کنند. بر این اساس، اعتقاد بهائیان این است که هیچ دینی نمی‌تواند ادعای آخرین دین بودن داشته باشد و بشر تا ابد هدایت الهی را از طریق پیامبران دریافت می‌کند. بهاءالله نیز بیان می‌کند که بعد از او نیز آمدن پیامبران ادامه خواهد داشت.
اعتقادات > یگانگی نوع انسان

مقالهٔ اصلی: وحدت عالم انسانی
بهاءالله بیان می‌کند که نوع بشر یکی است و انسان‌ها همانند میوه‌های یک درخت و برگ‌های یک شاخه با هم برابر هستند. در منابع بهائی این که انسان‌ها همه اعضای یک خانوادهٔ بشری هستند به عنوان یک اصل اساسی معرفی شده است و شوقی افندی اصل یگانگی نوع انسان را محور و جوهر اساسی تمامی تعالیم بهائی می‌داند.
بهائیان معتقدند تعصبات و سوءتفاهم‌هایی که باعث می‌شود یک گروه از انسان‌ها خود را برتر از دیگران تصور کنند موجب مشکلات فراوان می‌شود. در اعتقاد آن‌ها هیچ گروه قومی یا فرهنگی برتر از دیگران نیست، همه انسان‌ها شریف هستند و نزد خدا تفاوتی با هم ندارند. بر این اساس وحدت نوع بشر یکی از تعالیم بهائی است و بهاءالله بهائیان را تعلیم می‌دهد تا نه تنها هموطنان خود بلکه همه مردم جهان را دوست بدارند. بهائیان معتقدند دوست داشتن تمامی مردمی جهان منافاتی با دوست داشتن مردم کشور خود ندارد. آن‌ها مخالف ملی‌گرایی افراطی و تعصبات خشونت‌آمیز مرتبط با آن هستند نه مخالف وفاداری به کشور و احساس مسئولیت نسبت به وطن.
یگانگی نوع انسان به معنای تحمیل یکنواختی نیست و آثار بهائی بر اصل وحدت در عین تنوع تأکید می‌نمایند. در آئین بهائی تنوع قومی، فرهنگی، فکری و … ارزشمند محسوب می‌شود و ارج نهاده می‌شود. عبدالبهاء جامعهٔ انسانی را به باغی با گل‌های مختلف تشبیه می‌کند که تنوع و تفاوت رنگ‌ها باعث زیبایی و جلوهٔ بیشتر آن می‌شود.
اعتقادات > تحری حقیقت

مقالهٔ اصلی: تحری حقیقت
آثار بهائی جستجوی حقیقت به‌طور مستقل را یکی از اساسی‌ترین وظایف هر فرد می‌داند. بهاءالله تأکید می‌کند که فرد باید دنیا را با چشم خود ببیند و نه از نگاه دیگران. تعالیم بهائی بیان می‌کنند که فرد به جای تقلید کورکورانه از دیگران یا از سنت‌های جامعه خود باید به جستجوی حقیقت بپردازد. آثار بهائی بیان می‌کنند که نوع بشر از توانایی تشخیص حقیقیت برخوردار است و فرد با استفاده از قوهٔ عقل و خرد که خداوند به انسان داده می‌تواند مسائل را بررسی کند و به حقیقت دست یابد. این اصل در انتخاب دین توسط فرد نیز مصداق دارد و آثار بهائی بیان می‌کنند که هر فرد در نحوهٔ تعیین اعتقاد خود باید آزاد باشد و هیچ‌کس هرگز نباید برای قبول عقاید دینی تحت فشار یا اجبار قرار گیرد. کودکانی که در خانوادهٔ بهائی متولد یا بزرگ می‌شوند خود باید در هنگام بلوغ (حداقل سن ۱۵ سال برای دختر و پسر) در مورد اعتقاد دینی خود تصمیم بگیرند.
اعتقادات > لزوم ترک تعصب

دیانت بهائی پذیرش فرهنگی و دینی را ترویج می‌دهد. بهائیان معتقدند پذیرش اصل یگانگی انسان ایجاب می‌کند که هر نوع تعصبی از جمله تعصب نژادی، طبقاتی، قومی، زبانی، دینی، جنسیتی و … از میان برداشته شود. منابع بهائی بیان می‌کنند تعصب تصویری نادرست دربارهٔ دیگران است که به افراد اجازه نمی‌دهد که همه انسان‌ها را برابر و شریف ببیند. تعصب معمولاً زمانی رخ می‌دهد که فرد احساس تعلق شدید به یک گروه و برتری آن بر سایرین پیدا کند و تصوری منفی نسبت به دیگران بدون در نظر گرفتن خصائص فردی آنها در ذهن بپروراند. در آثار بهائی انواع تعصب از جمله تعصبات سیاسی، نژادی، دینی و قومی مایهٔ ویرانی جامعهٔ انسان معرفی شده است و رفع تعصبات وسیلهٔ رسیدن به وحدت و پیشرفت جامعهٔ بشری در نظر گرفته می‌شود.
اعتقادات > برابری زنان و مردان

مقالهٔ اصلی: تساوی حقوق رجال و نساء
بهاءالله در آثار خود بیان می‌کند که نزد خدا زن و مرد برابر هستند و هیچ‌یک بر دیگری برتری ندارد. آثار بهائی تعلیم می‌دهند که انسانیت جنسیت ندارد. زن و مرد هر دو انسانند و هیچ‌یک به دلیل جنسیت امتیاز یا برتری بر دیگری ندارند. آثار بهائی برابری میان زنان و مردان و مشارکت آن‌ها در عرصه‌های مختلف را پیش نیازی برای دستیابی به وحدت و صلح جهانی و پیشرفت اجتماع می‌دانند. در دیدگاه بهائی نابرابری میان زنان و مردان نه تنها مانع ترقی زنان بلکه مانع پیشرفت کل اجتماع می‌شود و همین‌طور به پیشرفت مردان نیز لطمه می‌زند. عبدالبهاء در آثار خود زن و مرد را به دو بال پرنده تشبیه می‌کند و توضیح می‌دهد همان‌طور که تنها هنگامی که هر دو بال قوی باشند پرنده می‌تواند پرواز کند، به همین نسبت موفقیت و رفاه بشریت نیز تنها وقتی اتفاق می‌افتد که زنان همپای مردان پیشرفت کرده باشند. برای بهائیان اصل برابری زن و مرد صرفاً به معنای فراهم کردن ترتیباتی برای مشارکت زنان در ساختارهای فعلی جهان نیست و بهائیان تلاش برای ارتقای مقام زنان به سطح مردان را به تنهایی کافی نمی‌دانند بلکه بهائیان معتقدند تغییر اساسی تر در ساختارهای اجتماع لازم است و زنان و مردان باید با همکاری یکدیگر برای ساختن نظم اجتماعی جدیدی تلاش کنند که در آن خصوصیاتی چون سلطه‌جویی، قدرت‌طلبی، رقابت خصومت‌آمیز جای خود را به عشق و خدمت بدهد، خصوصیاتی که آثار بهائی زنان را در آن‌ها قوی می‌بیند.
اعتقادات > دین باید سبب الفت و محبت باشد

بهائیان معتقدند که پیغمبران اصولاً برای برطرف کردن اختلافات بشر و به وجود آوردن الفت بین مردم ظاهر شده‌اند، لذا اگر دین هم که خود باید علاج اختلافات باشد سبب اختلاف و جنگ و جدائی شود، به گفته عبدالبهاء بی‌دینی بهتر از آن است.
اعتقادات > هماهنگی علم و دین

مقاله‌های اصلی: تطابق علم و دین و تطابق علم و دین § تکامل از دیدگاه بهائی
هماهنگی علم و دین یکی از اصول اساسی آئین بهائی است. آثار بهائی علم و دین را در تضاد با یکدیگر نمی‌دانند بلکه بر هماهنگی بنیادین آن دو تأکید می‌کنند. از دیدگاه مایکل روتشتاین در دانشنامهٔ جنبش‌های نوین مذهبی می‌نویسد که بهائیت بخش‌هایی از یافته‌های علمی را می‌پذیرد که بر الهیات بهائی منطبق باشند و رؤیایی دین و علم در بهائیت نیز رقابت برابر نیست. با وجود این علی‌مراد داوودی، فیلسوف بهائی، معتقد است که آثار بهائی به ندرت دربارهٔ یافته‌های علمی نظر داده است و این نظرات بیشتر در راستای ابطال نتایج غیر علمی و ایدئولوژی-محوری بوده که برخی از علم گرفته‌اند، مانند تجویز و توجیه تنازع بقا، جنگ و رقابت که بعضی از ایدئولوژی‌ها از نظریه تکامل استنتاج کرده‌اند.
آثار بهائی توضیح می‌دهد که حقیقت یکی است و علم و دین دو وسیله برای شناخت و درک حقیقت هستند. در دیدگاه بهائی برای درک واقعیت، هم باید به علم و هم به دین رجوع کرد. برای بهائیان، علم و دین دو نظام دانش هستند که نقش مکملی دارند و هر دو با هم پیشرفت تمدن را امکان‌پذیر می‌سازند. بهائیان معتقدند دین بدون علم عقلگرایی و خرد به خرافات و تعصبات فرو کاسته می‌شود و علم بدون دین و اخلاق به ابزاری در خدمت ماده گرایی خشک تبدیل می‌شود.
اعتقادات > دین، دولت، و سیاست

سخن گفتن در امور دنیا یا آنچه که به آن یا به رهبران ظاهری آن مربوط است جایز نیست. خداوند سلطنت ظاهری را به پادشاهان داده است: هیچ‌کس جایز نیست عملی خلاف نظر سران دولت انجام دهد.
جدایی دین از سیاست از اصول دیانت بهائی محسوب می‌شود. به گفته عبدالبهاء دخالت علماء در سیاست فاجعه‌بار و خطرناک خواهد بود. نقش دین ترویج اخلاق در جامعه است نه حکمرانی. دین و سیاست باید نقشی جداگانه بازی کنند. نظم اجتماعی علاوه بر نیاز به یک حکومت عادل و کارآمد به انضباط اخلاقی نیز نیازمند است که توسط دین ترویج می‌شود.
آئین بهائی از پیروان خود می‌خواهد از فساد اجتناب نمایند، قانون‌مدار باشند، و در مناسبات خود با مقامات حکومت، درستکار، امین و صادق باشند. به گفته بهاءالله، بهائیان «در مملکت هر دولتی ساکن شوند باید به امانت و صدق و صفا با آن دولت رفتار نمایند». آئین بهائی از بهائیان می‌خواهد از حکومت تبعیت کنند مگر در مواردی که حکومت از آنها بخواهد که اصول بهائی و باورهای دینی خود را زیر پا بگذارند. بهائیان از پیوستن به احزاب سیاسی، انجمن‌های مخفی یا شرکت در سیاست‌های حزبی منع شده‌اند. دلیل آن این است که حزب‌گرایی عامل تفرقه و منازعه تلقی می‌شود و رویکرد آئین بهائی بر وحدت و همکاری تأکید دارد. بهائیان در عوض تشویق شده‌اند تا فعالانه در حیات اجتماع مشارکت کنند و مساعی خود را در ترویج اهداف اجتماعی - نظیر وحدت نژادی و جنسی، گفتگوی بین ادیان و عدالت اقتصادی - که می‌تواند منجر به خیر و رفاه همگانی شود صرف کنند. این رویکرد امکان تأثیرگذاری بر سیاستگذاری‌های اجتماعی دولت از طُرُق قانونی و فراحزبی را نیز در برمی‌گیرد.
اگر شرکت در انتخابات مشروط به وابستگی افراد به احزاب سیاسی نباشد، بهائیان می‌توانند در انتخابات شرکت کنند و بنا به تشخیص خود به فرد یا گروهی رای دهند، بدون اینکه در کارزارهای احزاب سیاسی شرکت کنند یا برای کاندیداهای خاصی تبلیغ کنند. بهائیان همچنین می‌توانند متصدی مشاغل اجرایی شوند یا به عضویت شوراهای شهری یا روستایی که ماهیتی غیر حزبی دارند درآیند. به گفته بیت العدل اعظم «بهائیان در پی کسب قدرت سیاسی نیستند. در دولت‌های متبوع خود قطع نظر از نوع حکومت، پست‌های سیاسی را نمی‌پذیرند هرچند مسئولیّت‌هایی را که صرفاً جنبهٔ اداری دارد قبول می‌کنند».
از دیدگاه تاریخی، علی‌رغم حمایت از مشروطه‌خواهی در نوشته‌های بهاءالله، رهبران بهائی مراقب بودند که به‌طور آشکار از جنبش مشروطه جانبداری نکنند. به نظر می‌رسد این اجتناب در درجهٔ اول برای جلوگیری از تحریک مخالفان بهائیت در اردوگاه‌های مخالف و به خطر انداختن جامعه آسیب‌پذیر بهائی و در درجهٔ دوم، احتمالاً به دلیل نگرانی از به خطر انداختن جنبش مشروطه به خاطر انتساب آن به بهائیان بود. با وجود این، عبدالبهاء در حدود سال ۱۹۰۶ بهائیان را ترغیب کرد که دو ایادی امرالله را برای مجلس انتخاب کنند. او بعداً از مجلس سرخورده شد و از بهائیان خواست که خود را از سیاست جدا کنند، سیاستی که به تدریج به یک اصل بهایی تبدیل شد.
اکثر آرایی که بعداً در دستور کار اصلاح‌طلبان مشروطه خواه قرار گرفت جزئی از تعالیم بهائی به‌شمار می‌رفت. بهاءالله و عبدالبهاء از نخستین افرادی بودند که با نگارش آثاری به زبان فارسی از دموکراسی و اصلاحات اجتماعی سخن گفتند. در سال‌های منتهی به انقلاب مشروطه و در بحبوحه آن گفتمان اصلاحات اجتماعی و مشروطه‌خواهی در جامعه بهائی تثبیت شده بود و بهائیان سرگرم اجرای اصلاحات اجتماعی در جامعه بودند، من جمله اداره امور خود از طریق تأسیس موسسات دموکراتیک در سراسر ایران، ترویج آموزش همگانی و مدرن از طریق تأسیس مدارس و بهبود وضعیت زنان.
اعتقادات > صلح عمومی

دستیابی به صلح جهانی یکی از اهداف آئین بهائی است. این آئین بشر را دعوت می‌کند تا یگانگی بنیادین نوع انسان را بپذیرد و برای دستیابی به صلح جهانی از طریق اقدامات مشترک و مبتنی بر پذیرش وحدت در عین تنوع، برابری، عدالت، رهبری اخلاقی، برابری جنسیتی و… در سطح محلی و بین‌المللی تلاش کند. سایر اصولی که بهائیان با دستیابی به صلح عمومی مرتبط می‌بینند عبارتند از: عدالت اقتصادی و رفع درجات افراطی فقر و ثروت، رفع هر گونه تعصب، آموزش همگانی که جنبه‌های مادی، انسانی و معنوی زندگی انسان را دربر گیرد و بر هماهنگی علم و دین تأکید داشته باشد، گزینش یک زبان و خط واحد جهانی که افراد علاوه بر زبان مادری خود جهت تسهیل ارتباطات بین‌المللی آن زبان را یاد بگیرند. از دیدگاه تاریخی در جامعهٔ مسلمان، یوهان کریستف بورگل تلاش‌های ابوالفضل علامی در دربار اکبر کبیر، پادشاه گورکانی، در برپایی «صلح کل» را پیش‌زمینه‌ای برای دیدگاه «صلح جهانی» بهاءالله دانسته است. بهاءالله در نامه‌ای که در باغ نجیب‌پاشا (سال ۱۸۶۳) به پیروانش نوشت گفت که او حکم اسلامی-بابی جهاد (جنگ مقدس) را نسخ کرده و طرفدار روش صلح‌طلبانه‌ای برای تبلیغ بابیه است. دیدگاه امنیت جمعی بهاءالله نیز پیش‌زمینه‌هایی در تفکرات صلح‌طلبانهٔ فرانسوی در آغاز دورهٔ مدرن دارد که در زمان او در جهان عرب ترجمه می‌شد.
بیت العدل بهائیان در اکتبر ۱۹۸۵ در پیامی به مردم جهان، اعلام نمود که صلح بزرگی که طی ّ قرون و اعصار آرزوی قلبی نیک اندیشان بوده، صلحی که نسل‌های بیشماری از عارفان و شاعران درباره‌اش سخن گفته‌اند، صلحی که کتب مقدّسه درادوار متوالی نویدش را داده بوده‌اند، سرانجام دستیابی به آن برای ملل جهان ممکن گشته است. برای اوّلین بار در تاریخ بشر هر فرد قادر است که تمامی کرهٔ زمین را با میلیاردها مردم متنوّع اش در یک چشم‌انداز واحد مشاهده نماید. صلح عمومی نه تنها امکان‌پذیر بلکه اجتنابِ ناپذیر است. استقرار این صلح، مرحلهٔ بعدی تکامل کرهٔ زمین و به قول یکی از متفکران بزرگ، مرحلهٔ «جهانی شدن نوع بشر» است.
تعالیم بهائی تحول فردی و اجتماعی بر اساس مطالعه و کاربست اصول اخلاقی و معنوی را ترویج می‌کند. بهائیان برای یادگیری در مورد اصول زیربنایی یک اجتماع صلح آمیز و چگونگی به کار بستن این اصول و به اشتراک گذاشتن آن‌ها با دیگران فعالیت می‌کنند.