stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میروسلاو مارینویچ

| میروسلاو مارینویچ | میروسلاو مارینویچ |
| --- | --- |
Мирослав Франкович Маринович: Мирослав Франкович Маринович
زادهٔ: ۴ ژانویهٔ ۱۹۴۹ ‏(۷۶ سال) اوکراین
ملیت: اوکراینی
شهروندی:  اتحاد جماهیر شوروی(۱۹۴۹–۱۹۹۱) →  اوکراین (۱۹۹۱–تاکنون)
محل تحصیل: لویو پلی‌تکنیک
پیشه(ها): معاون آموزشی دانشگاه کاتولیک اوکراین، مدرس، فعال اجتماعی.
شناخته‌شده برای: کنشگری حقوق بشر با مشارکت در گروه هلسینکی اوکراین
جنبش: جنبش مخالف در اتحاد جماهیر شوروی
جوایز:   جایزه واسیل استوس، بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم
میروسلاو مارینویچ (اوکراینی: Миросла́в Фра́нкович Марино́вич؛ زادهٔ ۴ ژانویهٔ ۱۹۴۹) فعال حقوق بشر و استاد دانشگاه اهل اتحاد جماهیر شوروی است. وی معاون رئیس دانشگاه کاتولیک اوکراین در لویو، فعال اجتماعی، یکی از بنیانگذاران عفو بین‌الملل اوکراین و یکی از اعضای مؤسس گروه هلسینکی اوکراین است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برای شجاعت شده است.
زندگی‌نامه > اوایل زندگی

مارینویچ در ۴ ژانویه ۱۹۴۹ در روستای کوماروویچی در ناحیه استاروسامبیرسکی در استان دروهوبیچ (اکنون استان لویو) به دنیا آمد. پدربزرگ او کشیش کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین و خانواده او بسیار مذهبی بودند. در دروهوبیچ به دبیرستان رفت که با مدال طلا فارغ‌التحصیل شد. سپس به مدت یک سال به عنوان منشی در کارخانه دروهوبیچ مشغول به کار شد.
در ۱۹۶۷، میروسلاو مارینویچ تحصیلات خود را در مؤسسه پلی تکنیک لویو آغاز کرد. در ۱۹۷۰هنگام تحصیل در مؤسسه علیه رژیم شوروی که از آرمان‌های کمونیسم حمایت نمی‌کرد سخن گفت. در نتیجه باعث شد برای اولین بار نزد کاگ‌ب برود.
زندگی‌نامه > زندگی حرفه‌ای

در ۱۹۷۲ از پلی تکنیک لویو فارغ‌التحصیل شد و به عنوان مترجم انگلیسی در کارخانه ایوانو-فرانکیفسک «پوزیترون» مشغول به کار شد. در همان زمان او به دیدارهایش با مخالفان لویو و کی‌یف ادامه داد. در ۲۲ مه ۱۹۷۳ در کی‌یف حین گل گذاشتن در بنای یادبود تاراس شوچنکو توسط پلیس دستگیر و تفتیش شد.
پس از آن او به ارتش شوروی اعزام شد، وی از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ در وولوگدا به خدمت سربازی پرداخت.
مارینویچ پس از پایان دوره خدمتش در ارتش، در ۱۹۷۴ به کی‌یف نقل مکان کرد. او به عنوان سردبیر فنی مجله پوچابووا شیلا (دبستان) و در انتشارات تخنیکا مشغول به کار شد، اما از آنجا به دستور کاگ‌ب اخراج شد. مدتی بیکار بود. قبل از دستگیری، اقدام به تبلیغ و چسباندن پوستر روی دیوار کرد.
زندگی‌نامه > دوران زندان

در ۱۹۷۶ مارینویچ با میکولا ماتوسوویچ آشنا شد و پس از ان به عنوان یکی از اعضای مؤسس گروه هلسینکی اوکراین درآمد. از آن زمان، او بارها توسط پلیس در کی‌یف و سرپوخوف بازداشت شد. در دروهوبیچ بازجویی شد، او دائماً مورد تهدید قرار می‌گرفت. سرانجام، در ۲۳ آوریل ۱۹۷۷ مارینویچ و ماتوسوویچ به دلیل عضویتشان در گروه به دلیل تحریک و تبلیغات ضد شوروی دستگیر شدند. در محاکمه و صدور حکم، او هرگونه اتهامی را انکار کرد. پس از ۱۱ ماه سرانجام به او حکم داده شد و به حداکثر مجازات شامل ۷ سال کار شاقه در اردوگاه‌های امنیتی و ۵ سال تبعید محکوم شد.
مارینویچ در اردوگاه پرم وی اس -۳۸۹/۳۶–۲ در منطقه پرمسکایا دوران کار اجباری را گذراند. او در اردوگاه تمامی اقدامات حقوق بشری ممکن را انجام داد، اعتصاب غذا کرد، از جمله یک تظاهرات ۲۰ روزه در اردوگاه را به پیش برد. در تمام مدت او مجازات می‌شد. در ۱۹۷۸، عفو بین‌الملل مارینویچ را به عنوان یک زندانی عقیدتی تحت حمایت خود گرفت. از آوریل ۱۹۸۴، مارینویچ به روستای سارالژین در ناحیه اویل در منطقه آق‌تپه قزاقستان تبعید شد و در آنجا به عنوان نجار به کار پرداخت. او با لیوبا خینه ازدواج کرد. همسرش برای تبعید نزد او نقل مکان کرد.
زندگی‌نامه > فعالیت‌های بعدی

در ۱۹۸۷، او به غرب اوکراین بازگشت و در یک پالایشگاه نفت در دروهوبیچ مشغول به کار شد. او همچنین به عنوان خبرنگار در روزنامه محلی هالیتسکا زوریا (ستاره هالیچ؛ اوکراینی: Галицька Зоря) به کار پرداخت.
همچنین در ۱۹۹۱ مارینویچ اولین گروه عفو بین‌الملل را در اتحاد جماهیر شوروی تأسیس کرد و تا سال ۱۹۹۶ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. وی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به عنوان رئیس کمیته ملی نیز خدمت کرد.
از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۷ مارینویچ به عنوان مدیر مؤسسه دین و جامعه آکادمی الهیات لویو (که بعداً دانشگاه کاتولیک اوکراین شد) خدمت کرد، و عضو انجمن علمی الهیات اوکراین بود.
از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ مارینویچ به عنوان معاون رئیس دانشگاه کاتولیک اوکراین برای امور خارجی خدمت کرد.
از ۲۰۰۷ او رئیس مؤسسه دین و جامعه، دانشگاه کاتولیک اوکراین است.
در ۲۰۱۰ مارینویچ رئیس مرکز اوکراین بین‌المللی شد و تا کنون به عنوان رئیس افتخاری آن خدمت می‌کند.
زندگی‌نامه > انتشارات

اولین اثر منتشر شده مارینویچ در ۱۹۹۰ منتشر شد، با عنوان انجیل به روایت خدای ابله. این اثر در دوران خدمت وی در تبعید نوشته شده بود و سپس به آلمانی و فرانسوی ترجمه شد.
در ۱۹۹۱ دومین اثر او با عنوان اوکراین در حاشیه کتاب مقدس (به اوکراینی: Україна на полі Святого Письма) منتشر شد.
در ۱۹۹۳ - «کفاره کمونیسم»، «اوکراین: جاده از طریق صحرا».
جوایز

از جمله جوایزی که میروسلاو مارینویچ به دست آورد شامل جایزه ای از مجله سوچاسنیست ("مدرنیته") برای گزارش علوم سیاسی به خاطر کتاب "تاوان کمونیسم" (۱۹۹۳) دریافت کرد، جایزه والری مارچنکو را از اداره اوکراین-آمریکایی برای حمایت از حقوق بشر برای بهترین اثر دریافت کرد.
نشریه حقوق بشر (۱۹۹۵)، مدال ولادیمیر ژابوتینسکی برای ارتقای درک بین قومی از جامعه اوکراین و اسرائیل (۱۹۹۹)، جایزه بشردوستانه سرجیو ویرا د ملو (۲۰۱۳)، و مدال آزادی ترومن-ریگان (۲۰۱۴)).
کریستف ایمر

کریستف ایمر (انگلیسی: Christoph Eimer; ۱۲ مارس ۱۹۷۷ – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
یوسبیوس قیصریه

با یوسبیوس نیکومدیا اشتباه نشود.
| یوسبیوس قیصری | یوسبیوس قیصری |
| --- | --- |
Eusebius in a modern imagining: Eusebius in a modern imagining
نام هنگام تولد: Eusebius
زادهٔ: ۲۶۰/۲۶۵
درگذشت: ۳۳۹/۳۴۰
پیشه(ها): اسقف، تاریخ‌نگار، الهیات
آثار برجسته: تاریخ کلیسا (یوسبیوس), On the Life of Pamphilus, Chronicle, On the Martyrs
یوسبیوس قیصریه یا اوسِبیوس قِیصَری یا یوسبیوس پامفیلوس (Eusebius of Caesarea) (حدود ۲۶۳–۳۳۹ م) اسقف قیصریه فلسطین بود.
از او به خاطر کتابی که در مورد تاریخ مسیحیت آغازین نوشت اغلب به عنوان «پدر تاریخ مسیحیت» یاد می‌کنند.
یوسیبوس به عنوان نخستین مورخ انجیلی شرح می‌دهد که چگونه اناجیل برگزیده شدند و مسیحیان اولیه در اورشلیم، انطاکیه، اسکندریه و روم آنها را پذیرفتند.
مسجد هفتاد و دو تن

| مسجد هفتاد و دو تن | مسجد هفتاد و دو تن |
| --- | --- |
نام: مسجد هفتاد و دو تن
کشور: ایران
استان: استان خراسان رضوی
شهرستان: مشهد
بخش: مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های دیگر: مسجد شاه
کاربری: مذهبی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۸۶
تاریخ ثبت ملی: ۱۸ تیر ۱۳۱۱
مسجد شاه یا مسجد هفتاد و دو تن مربوط به سدهٔ ۹ ه‍.ق است و در مشهد، خیابان خسروی، ابتدای بازار بزرگ واقع شده است. این اثر در تاریخ ۱۸ تیر ۱۳۱۱ با شمارهٔ ثبت ۱۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بنای کنونی ابتدا مقبره‌ای بوده که امیر غیاث الدین بین سال‌های ۸۰۷ تا ۸۱۷ برای خود بنا کرده و در دوره‌های بعد به مسجد تبدیل شده است. این بنا مشتمل بر فضای چهار طاقی گنبد دو پوش، دو مناره سرشکسته و یک ایوان است. در حال حاضر این اثر تاریخی به مسجد هفتاد و دو تن معروف است.
نگارخانه

مسجد شاه در اواسط سدهٔ ۱۹ میلادی
مسجد شاه مشهد
بانک جامونا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
نماد سهام شرکت: الگو:Dse
صنعت: بانکداری
بنا نهاده: ۲۰۰۱؛ ۲۴ سال پیش (۲۰۰۱-خطا: زمان نامعتبر}})
دفتر مرکزی: داکا، بنگلادش
وبگاه: www.jamunabankbd.com
بانک جامونا (انگلیسی: Jamuna Bank) شرکت خدمات مالی و بانکداری بنگلادشی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
کنترل مقاوم

تئوری کنترل مدرن بر اساس تحلیل زمانی سیستم‌های معادلات دیفرانسیلی بنا نهاده شده‌است. اما پایداری این نوع از سیستم‌ها، حساس به خطاهای بین سیستم حقیقی و مدل آن می‌باشد که این خود موجب ناپایداری می‌شود. برای حل این مشکل از کنترل سیستمی استفاده می‌شود که از ابتدا خطاهای ممکن را در نظر گیرد و در این صورت حتی اگر خطایی در دامنهٔ پیش‌بینی شده رخ دهد باز هم سیستم پایدار باقی می‌ماند. به این نوع از طراحی که از این روش بهره می‌گیرد تئوری کنترل مقاوم گویند. این تئوری با ادغام روش واکنش فرکانسی و دامنهٔ زمانی به وجود می‌آید و معمولاً به دلیل ریاضیات بسیار پیچیدهٔ آن، در دوران تحصیلات تکمیلی مورد مطالعه قرار می‌گیرد.
یکی از مسائلی که در مهندسی کنترل وجود دارد عدم قطعیت است. عدم قطعیت می‌تواند هم در مدل و هم در اندازه‌گیری وجود داشته باشد. حضور این موارد در سیستم‌های کنترل باعث می‌شود تا اهداف کنترلی آن چنان‌که باید تحقق پیدا نکند.
کنترل مقاوم تلاشی است که برای از پیش رو برداشتن این مشکل انجام می‌شود. در واقع کنترل مقاوم، کنترل در حضور عدم قطعیت‌ها است به طوری که رفتار و عملکرد سیستم در تمام حالت‌های ممکن قابل قبول باشد یک از مسائل حساس و مهم در هنگام رویارویی با موضوع عدم قطعیت پایداری سیستم کنترل است. حفظ پایداری در حضور عدم قطعیت‌ها یکی از چالش‌ها اصلی کنترل مقاوم است.
رویکرد

در حالت کلی دو رویکرد به کنترل مقاوم وجود دارد:
کنترل مقاوم سنتی: این رویکرد به دهه ۱۹۸۰ میلادی بر می‌گردد و نامعینی‌های سیستم و اغتشاش خارجی را در حوزه فرکانس مورد بررسی قرار داده و اثر آنها را بر روی سیستم کم می‌کند.
کنترل مقاوم با استفاده از ابزار نامساوی ماتریسی خطی: از اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی با توسعه روشهای مؤثر برای حل نامساوی‌های ماتریسی خطی بسیاری از روشهای کنترلی به گونه ای فرمولبندی شدند که بتوان از نامساوی‌های ماتریسی خطی برای طراحی استفاده کرد. در سالهای اخیر از نامساوی‌های ماتریسی خطی برای کنترل مقاوم سیستمهای دینامیکی به وفور استفاده شده‌است و به خاطر روشهای قدرتمند حل نامساویها و همچنین انعطاف قابل ملاحظه آنها، کاربرد آنها در کنترل مقاوم روز به روز در حال گسترش است.
کریم اهری

| کریم اهری | کریم اهری |
| --- | --- |
نماینده دوره بیستم و بیست و یکم،بیست و دوم، بیست و سوممجلس شورای ملی: نماینده دوره بیستم و بیست و یکم،بیست و دوم، بیست و سوممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: کلیبر
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
کریم اهری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در  دوره بیستم ، دوره بیست و یکم ،  دوره بیست و دوم   و   دوره بیست و سوم  بعنوان نماینده کلیبر در مجلس شورای ملی حضور داشت.
کوه‌های بختیاری

همچنین ببینید: سرزمین بختیاری
کوه‌های بختیاری که معروف اند به زاگرس مرکزی که خود بخشی از رشته کوه زاگرس است  که محل اصلی ییلاق عشایر بختیاری هستند. بلندترین قله این کوه‌ها، زردکوه با ارتفاع ۴۲۲۱ متر در چهارمحال و بختیاری می‌باشد که پس از دنا، به‌عنوان بلندترین قله زاگرس شناخته می‌شود. از دیگر کوه‌های مهم این منطقه؛ کوه منگشت و کوه کینو در استان خوزستان،کوه گردکی در میداوود، رشته کوه اشترانکوه در ازنا و رشته‌کوه قالیکوه در شهرستان الیگودرز و کوه‌های دالانکوه و شاهان کوه واقع در فریدن و فریدونشهر استان اصفهان می‌باشند. منطقه کوه‌های بختیاری گستره‌ای وسیع از زاگرس مرکزی را در بر می‌گیرد که از الیگودرز در استان لرستان شروع و با گذشتن از شهرستان‌های فریدن، فریدونشهر، چادگان و بوئین میاندشت در استان اصفهان، قسمتی از استان خوزستان و استان چهارمحال و بختیاری را نیز شامل می‌شود. این منطقه را می‌توان مرتفع‌ترین بخش رشته کوه زاگرس از سطح دریا دانست که سرچشمه رودخانه‌های مهمی چون کارون، زاینده رود و دز است.
هدف (فیلم ۱۳۵۴)

| هدف | هدف |
| --- | --- |
کارگردان: ایرج قادری
تهیه‌کننده: نعمت‌الله رفیعی
نویسنده: علیرضا داوودنژاد
بازیگران: ایرج قادری سعید راد دینامیک احمد قدکچیان ایران قادری بلیش پریسا سیروس شاندرمنی فرهاد حمیدی نریمان شیری‌فرد فرهاد حمیدی رفیع مددکار ذبیح‌الله ذبیح‌پور عباس مختاری حسین شهاب محمد حقدل منوچهر خیرخواه بهروز شاهین‌فر
موسیقی: روبیک منصوری   حسین واثقی
فیلم‌بردار: تورج پورمروت
تدوین‌گر: روبیک منصوری
شرکت تولید: مهرگان فیلم
مدت زمان: ۹۷ دقیقه
کشور:  ایران
زبان: فارسی
هدف فیلمی به کارگردانی ایرج قادری، نویسندگی علیرضا داوودنژاد و تهیه‌کنندگی نعمت‌الله رفیعی محصول سال ۱۳۵۴ است.
خلاصه فیلم

دو برادر سال‌ها است که یکدیگر را گم کرده‌اند. خسرو افسر پلیس است، و اسی دزدی سابقه دار. اسی از زندان آزاد می‌شود، و برای هزینهٔ مداوای پسرش رضا با مهدی و افرادش در اجرای نقشه یک سرقت همکاری می‌کند. اسی از نشان روی دست خسرو متوجه می‌شود که او برادر گم شده اش است. او مهدی و افرادش را تهدید می‌کند که صدمه‌ای به خسرو وارد نکنند. مهدی و افرادش رضا را گروگان می‌گیرند، و خسرو و اسی او را نجات می‌دهند و مهدی را از پا درمی‌آورند.
بازیگران

ایرج‌قادری
سعیدراد
دینامیک
بهروزشاهین‌فر
احمدقدکچیان
ایران قادری
منوچهرخیرخواه
ورزشگاه استاین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جهنم استاین Staaienveld: جهنم استاین Staaienveld
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: سنت ترویدن، بلژیک
مختصات: ۵۰°۴۸′۴۹″شمالی ۵°۰۹′۵۹″شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۸۱۳۴۷۴°شمالی ۵٫۱۶۶۲۵۶°شرقی﻿ / 50.813474; 5.166256
گنجایش: ۱۴،۶۰۰ 
سطح: چمن مصنوعی
ساخت: ساخت
گشایش: ۱۹۲۷
نوسازی: ۲۰۱۱
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
باشگاه فوتبال سنت ترویدنس: باشگاه فوتبال سنت ترویدنس
ورزشگاه استاین (هلندی: Stayen Stadion) یک ورزشگاه فوتبال در شهر سنت ترویدن، بلژیک و خانه باشگاه فوتبال سنت ترویدنس است. این ورزشگاه پس از آخرین بازسازی خود، ۱۴٬۶۰۰ نفر ظرفیت دارد.
ورزشگاه اصلی در سال ۱۹۲۷ ساخته‌شد. نام "استاین" یک کلمه گویش محلی برای "استادن"، یک محلهٔ قدیمی در سمت غربی شهر سنت ترویدن است. بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۹ این کلمه به طور معمول به عنوان "استاین" نوشته می‌شد. یکی از لقب‌هایی که به طور مرتب به این ورزشگاه داده شد‌ه‌است، "Hel van Stayen" (جهنم استاین) است و به دلیل اینکه تیم‌های بزرگ در این ورزشگاه متحمل شکست شده‌اند مورد استفاده قرار می‌گیرد.
هتل استاین در سمت شمال ورزشگاه ساخته شده‌است که ۲۰ اتاق آن نمای زمین ورزشگاه را پوشش می‌دهد.
نمای صندلی‌های بیزینس و وی‌آی‌پی
باد کولگروب

مکان
| باد کولگروب | باد کولگروب |
| --- | --- |
Bad Kohlgrub from the northeast: Bad Kohlgrub from the northeast
  نشان:   نشان
ایالت: باواریا
منطقه اداری: بایرن علیا
ناحیه: گارمیش-پارتن کیرشن
حکومت: حکومت
 • شهردار: گرالد ترتر
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۲٫۶۶ کیلومتر مربع (۱۲٫۶۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۲۸ متر (۲۷۱۷ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۲٬۵۵۶
 • تراکم: ۷۸/کیلومتر مربع (۲۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 82433
کدهای شماره‌گیری: 08845
پلاک خودرو: GAP
وبگاه: www.bad-kohlgrub.de
باد کولگروب (به آلمانی: Bad Kohlgrub) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

باد کولگروب ۳۲٫۶۶ کیلومترمربع مساحت دارد ۸۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مایکل دروت

| مایکل دروت | مایکل دروت |
| --- | --- |
زاده: ۳ مهٔ ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال)
پیشه: نقد ادبی
ملیت: ایالات متحده آمریکا
دوره: 2002–present
سبک نوشتاری: فانتزی ادبیات انگلیسی باستان ادبیات قرون وسطی علمی-تخیلی
وبگاه: michaeldrout.com
مایکل دروت (انگلیسی: Michael D. C. Drout؛ زادهٔ ۳ مهٔ ۱۹۶۸) نویسنده، استاد دانشگاه، نویسنده علمی-تخیلی، متخصص ادبیات، و منتقد ادبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
ورزشگاه اسناتل آرنا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: اسنابروک، آلمان
گنجایش: ۱۶٬۱۳۰
ابعاد زمین: 105 × 68
سطح: چمن
گشایش: ۱۹۳۱
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
وی‌اف‌ال اسنابروک: وی‌اف‌ال اسنابروک
ورزشگاه ٱسناتل آرنا (به آلمانی: Osnatel-Arena) یا استادیوم اندر برمر بروکه یک ورزشگاه فوتبال واقع در شهر اسنابروک، آلمان است. این ورزشگاه بیشتر جهت بازی های فوتبال و بازی های خانگی تیم وی‌اف‌ال اسنابروک مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ورزشگاه دارای گنجایش ۱۸٬۴۱۵ نفر است و در سال ۱۹۳۳ ساخته شده است.
ام‌الفحم

| ام‌الفحم אֻם אל-פַחְם‎ أم الفحم‎ | ام‌الفحم אֻם אל-פַחְם‎ أم الفحم‎ |
| --- | --- |
Umm al-Fahm: Umm al-Fahm
Grid position: ۱۶۴/۲۱۳ PAL
کشور:  اسرائیل
استان:  استان حیفا
حکومت: حکومت
 • نوع: شهر (از ۱۹۸۵)
 • سرپرست شهرستان: Khaled Aghbariyya
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۶۰۶۰ دونوم (۲۶٫۰۶ کیلومتر مربع یا ۱۰٫۰۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۷): جمعیت (۲۰۱۷)
 • کل: ۵۴٬۲۴۰
معنی اسم: مادر زغال چوب
ام‌الفحم (در عبری: אום אל-פחם) نام شهری در استان حیفا اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۴۲٬۱۰۰ نفر و مساحت آن ۲۲٫۲۵۳ کیلومتر مربع بوده است.
شهرک ام‌الفحم از جمله شهرهای عرب‌نشین اسرائیل است.
نگارخانه

نمایی از مساجد مسلمانان در شهر ام‌الفحم
نگاره‌ای به‌تاریخ ۲۰ مهٔ ۱۹۴۹‏ میلادی از امضای پیمان وفاداری سران قبایل عرب ام‌الفحم به دولت اسرائیل
تویوتومی هیده‌یوشی
وضعیت زمانه

همچنین ببینید: تاریخ ژاپن
دورهٔ سنگوکو (۱۶۰۰–۱۴۶۷ میلادی) یا دوره جنگ‌های داخلی ژاپن از میانه‌های قرن پانزدهم تا آغاز قرن هفدهم به درازا کشید. در این دوره گکوکوجو (از لحاظ لغوی به معنای براندازی و فراتر رفتن از مافوق) رواج یافت و کسانی که از نظر مقام اجتماعی فرودست بوده اما در جنگیدن مهارت داشتند، با پیروزی در نبردها، موفق به قبضهٔ قدرت در یک منطقه شدند. بدین ترتیب بسیاری از شوگوها یا فرمانداران محلی برانداخته شده و جای خود را به دایمیوهای پرقدرت دورهٔ سنگوکو (امیران محلی) دادند. دایمیوهای سنگوکو هرکدام با برپایی جنگ‌ها تلاش می‌کردند وسعت منطقهٔ تحت نفوذ خود را افزایش دهند. هدف نهایی آن‌ها یکپارچه کردن ژاپن، براندازی شوگون‌سالاری آشیکاگا و نشستن بر جای این خاندان بود. دورهٔ پایانی سنگوکو، آزوچی–مومویاما (۱۵۶۸ تا ۱۶۰۰ میلادی) نامیده می‌شود. بیشتر تاریخ‌دانان سال ۱۵۷۳ را سال پایان یافتن شوگون‌سالاری آشیکاگا و آغاز دوره آزوچی–مومویاما در نظر می‌گیرند در این سال آخرین شوگون، آشیکاگا یوشی‌آکی به دستور اودا نوبوناگا از کیوتو تبعید شد. در دورهٔ آزوچی–مومویاما پایهٔ وحدت ملی در ژاپن بنیان گذاشته شد. ابتدا اودا نوبوناگا کوشید تا از لحاظ سیاسی کشور را یکپارچه کند و بر یک‌سوم کشور تسلط یابد. سپس جانشین او تویوتومی هیده‌یوشی زبده‌ترین ژنرال ارتش وی، به آرزوی او جامهٔ عمل پوشاند و تمام کشور را مجدداً متحد کرد. عنوان دوره آزوچی–مومویاما از نام قلعه‌های آزوچی (متعلق به اودا نوبوناگا)، و مومویاما (نام دیگر قلعه فوشیمی) (متعلق به تویوتومی هیده‌یوشی) گرفته شده‌است.
پیشینه خانوادگی و سال‌های ابتدایی

پیشینهٔ خانوادگی هیده‌یوشی چندان روشن نیست و اطلاعات متناقضی دربارهٔ آن وجود دارد. بر اساس کتاب تاریخی تایکوسوجوکی، هیده‌یوشی در سال ۱۵۳۶ در ناحیه آیچی، ولایت اُواری (امروزه منطقهٔ ناکامورا در شهر ناگویا در استان آیچی) متولد شده، نام مادرش ناکا و نام پدرش کینوشیتا یائه‌مون بود. همچنین شغل پدر او آشیگارو (سرباز پیادهٔ تفنگ‌دار) و در خدمت اودا نوبوهیده (پدر اودا نوبوناگا) ذکر شده‌است. اما به علت همزمان بودن تاریخ مرگ پدر هیده‌یوشی و ورود تفنگ به ژاپن توسط پرتغالی‌ها در سال ۱۵۴۳، صحت این گفته مورد تردید است. در کتاب تاریخی دیگری به نام تویوکاگامی نوشتهٔ تاکه‌ناکا شیگه‌کادو (۱۶۳۱–۱۵۷۳)، محل تولد یکسان است و ذکر شده که هیده‌یوشی از طبقات فقیر بوده، اما نام پدر و مادر او در این کتاب مشخص نیست. در کتاب تایکوکی زمان تولد ۶ فوریه ۱۵۳۷ ذکر شده و این تاریخ بیشتر مورد قبول محققان است. همچنین در این کتاب آمده که نام خانوادگی کینوشیتا، در اصل نام خانوادگی پدر همسر اصلی او اونه بوده و همین موضوع در بین محققان این تردید را به وجود آورده که شاید هیده‌یوشی به علت پایین بودن طبقهٔ اجتماعی به رسم آن زمان فاقد نام خانوادگی بوده و نام کینوشیتا را از پدر خود به ارث نبرده، بلکه پس از ازدواج نام خانوادگی پدرزنش را بر خود گذاشته‌است. در کتاب تاریخ ژاپن نوشتهٔ لوئیس فرویس، آمده هیده‌یوشی فرزند کشاورز فقیری بوده‌است.
نام دوران کودکی وی در زندگی‌نامهٔ وی «هیوشی‌مارو» ذکر شده که احتمالاً ساختگی است. در هنگامی که هیده‌یوشی، هفت سال و خواهر بزرگترش نیشونی ۱۰ سال داشتند، پدرشان فوت می‌کند. مادر او ناکا با فاصله کوتاهی پس از مرگ پدر هیده‌یوشی با چیکو آمی ازدواج مجدد می‌کند و هیده‌ناگا و آساهی، برادر و خواهر ناتنی هیده‌یوشی حاصل ازدواج دوم مادر وی هستند. هیده‌یوشی با ناپدری‌اش ناسازگاری داشته و در سن هشت سالگی به معبد سپرده می‌شود، اما پس از مدتی از معبد اخراج شده و به خانه بازمی‌گردد.
در سن ۱۵ سالگی مقداری مال به عنوان ارث پدری گرفته و به امید اینکه یک سامورایی شود خانه را ترک می‌کند. پس از آن وی مدتی به فروش سوزن مشغول بوده‌است.
شغل‌های اولیه

هیده‌یوشی در سن ۱۶ سالگی از ولایت خود خارج شد و برای اینکه بتواند یک سامورایی شود، راهی سونپو مقر دایمیوی پرقدرت شرق ژاپن، ایماگاوا یوشیموتو شد. در هنگام گذر از ولایت مابین یعنی ولایت توتومی، به یکی از خدمتگذاران خاندان ایماگاوا به نام ماتسوشیتا یوکی‌تسونا برخورد. یوکی‌تسونا از او خواست تا برای او کار کند. هیده‌یوشی به مدت دو سال در خدمت یوکی‌تسونا بود سپس در سن ۱۸ سالگی بار دیگر به ولایت اُواری برگشت. دو دلیل متفاوت در کتاب‌های تاریخی برای بازگشت او مطرح شده‌است. طبق نوشته تایکو سوسه‌ایکی، به دلیل اینکه هیده‌یوشی بسیار در کارش دقیق و کوشا بود، حسادت دیگران را برانگیخته و مورد آزار و اذیت همکاران خود قرار گرفته‌است. به همین علت وی بعد از گرفتن مقداری پول از اربابش به ولایتش برگشته است. اما در هوآن تایکوکی ذکر شده که هیده‌یوشی مقداری پول از یوکی‌تسونا برای خرید جنس به امانت گرفته و با همان پول به ولایت اُواری برگشته است.
هیده‌یوشی پس از بازگشت به ولایت اُواری با واسطهٔ یکی از آشنایانش به خدمت اودا نوبوناگا درآمد. در ابتدا وظیفهٔ او کمک به سوار شدن اربابش بر اسب یا گذاشتن صندل جلویِ پای نوبوناگا بوده تا اینکه بر اساس داستان‌های رایج، یک بار نوبوناگا در هوای سرد زمستانی هنگام خارج شدن از داخل محل اقامتش می‌بیند که هیده‌یوشی صندل او را به سینهٔ خود فشرده تا آن را گرم کند. نوبوناگا تحت تأثیر ملاحظه‌کاری هیده‌یوشی قرار می‌گیرد و او را آشیگارو (سرباز پیاده تفنگ‌دار) می‌کند و پس از گذشت چند سال به خاطر جدی بودن در کارش در رأس آشیگاروهای خاندان اودا قرار می‌گیرد. نوبوناگا به شوخی معمولاً او را ''سارو'' (به معنی میمون) خطاب می‌کرده‌است. به همین علت ''سارو'' به عنوان لقب هیده‌یوشی شناخته می‌شود. طبع شاد، سنجیدگی و تدبیر و همچنین هوش فراوانش به او کمک کرد تا به یک سامورایی (نگهدارنده نظامی دایمیو) ارتقا یابد.
شغل‌های اولیه > نخستین ازدواج

در سال ۱۵۶۱ هیده‌یوشی پس از هفت سال خدمت در خاندان اودا و در سن ۲۵ سالگی، با دختر یکی از ملازمان نظامی نوبوناگا، بنام اونه ازدواج کرد. اونه در آن زمان ۱۴ سال داشت و با وجود اینکه مادرش به علت تفاوت طبقاتی مخالف این ازدواج بود با هیده‌یوشی ازدواج عاشقانه کرد. در آن دوره این نوع ازدواج امری بسیار نادر بود. از این ازدواج هیچ فرزندی حاصل نشد.
ملازمی اودا نوبوناگا (۱۵۸۲–۱۵۵۸) > تصرف ولایت مینو

در ۱۵۵۶ سایتو دوسان، پدرزن نوبوناگا، در نبرد ناگارا-گاوا در مقابل پسرش سایتو یوشیتاتسو قرار گرفت و در این جنگ کشته شد. سایتو دوسان قبل از مرگ، دامادش نوبوناگا را وارث خود قرار داد. در ۱۵۶۱ سایتو یوشیتاتسو (رهبر خاندان سایتو و برادرزن نوبوناگا) درگذشت و پسرش سایتو تاتسواوکی جانشین وی شد. نوبوناگا گرفتن انتقام قتل پدرزنش از نوه و وارثِ قاتل او را بهانه قرار داد و به ولایت مینو حمله کرد. در ۱۵۶۷ نیروهای نوبوناگا به هدف نابودی سایتو تاتسواوکی به محاصرهٔ قلعهٔ اینابایاما و محل اقامت تاتسواوکی دست زدند.
هیده‌یوشی به عنوان یک مذاکره‌کننده بسیار موفق بود. در سال ۱۵۶۴، وی موفق شد عمدتاً با رشوه، تعدادی از جنگ‌سالاران مینو و صاحبان دژهای اطراف قلعه اینابایاما را متقاعد کند تا به خاندان سایتو پشت کنند. از جمله اقدامات او این بود که به استراتژیست خاندان سایتو، تاکه‌ناکا شیگه‌هارو، نزدیک شد و وی را متقاعد کرد که به نوبوناگا ملحق شوند. در سال ۱۵۶۶ به هیده‌یوشی دستور داده شد تا قلعه‌ای را در نزدیکی قلعه اینابایاما بسازد. هیده‌یوشی از قسمت‌های از پیش ساختهٔ چوبی برای ساختن قلعه استفاده می‌کرد و آن را از طریق رودخانه به محل ساخت قلعه سونوماتا می‌رساند. کار ساخت آن قدر سریع تمام شد که این تصور را ایجاد کرد که یک شبه انجام شده‌است. داستان ساخته شدن یک شبه قلعه سونوماتا در اهون تایکوکی ذکر شده و احتمال صحت تاریخی آن ضعیف است. پیروزی آسان نوبوناگا در محاصره قلعه اینابایاما در سال ۱۵۶۷ بیش از همه در اثر تلاش‌های هیده‌یوشی بود. وی با وجود منشأ دهقانی خود، به یکی از برجسته‌ترین ژنرال‌های نوبوناگا تبدیل شد.
ملازمی اودا نوبوناگا (۱۵۸۲–۱۵۵۸) > نابودی خاندان تاکدا

در سال ۱۵۶۲ و دو سال بعد از نبرد اوکه‌هازاما، ایه‌یاسو و نوبوناگا قرارداد وحدتی به نام «اتحاد کیوسو» امضا کردند. در سال ۱۵۶۸، آشی‌کاگا یوشی‌آکی برادر شوگون سیزدهم آشی‌کاگا یوشی‌ترو (زمان حکمرانی ۱۵۶۵–۱۵۴۶) نزد نوبوناگا رفت و درخواست کرد که به کیوتو لشکرکشی کند. یوشی‌آکی با کمک نوبوناگا قصد داشت که انتقام خون برادرش را از قاتلان او و همچنین جانشین او شوگون چهاردهم بگیرد. نوبوناگا توافق کرد که یوشی‌آکی را به عنوان شوگون جدید منصوب کند و قصد او این بود که از این فرصت برای ورود به پایتخت آن زمان، کیوتو، استفاده کند. او پس از ورود به کیوتو، یوشی‌آکی را به عنوان شوگون پانزدهم بر مقام شوگونی نشاند اما بعد از مدتی دریافت که یوشی‌آکی قصد برانداختن او را دارد. مرگ تاکدا شینگن (۱۳ مه ۱۵۷۳) برای نوبوناگا فرصت خوبی بود، چرا که او پس از آن توانست بر روی شکست آشی‌کاگا یوشی‌آکی تمرکز کند، که آشکارا خصومت خود را اعلام کرده بود. در سال ۱۵۷۳ نوبوناگا قادر به شکست‌دادن نیروهای یوشی‌آکی شد و او را از کیوتو تبعید کرد. بدین ترتیب او بعد از حدود ۲۴۰ سال به حکمرانی شوگون‌سالاری آشی‌کاگا پایان داد.
پس از مرگ تاکدا شینگن در ۱۳ مه ۱۵۷۳، پسرش تاکدا کاتسویوری وارث و رهبر خاندان تاکدا شد. در سال ۱۵۷۵ کاتسویوری با حدود ۱۵٬۰۰۰ سرباز، قلعه ناگاشینو متعلق به خاندان توکوگاوا در ولایت میکاوا را محاصره کرد. با اتمام مواد غذایی در داخل قلعه ایه‌یاسو بالاخره از اودا نوبوناگا تقاضای کمک کرد. نوبوناگا در دشت نزدیک به قلعه ناگاشینو تعداد زیادی حصار با چوب درست کرد. سپس سربازان او به سربازان کاتسویوری که قلعه را در محاصره داشتند، حمله کردند و به سوی دشت گریختند و در پشت حصارها جای گرفتند و وقتی سربازان کاتسویوری که به تعقیب آن‌ها برآمده بودند به محل رسیدند، تیراندازی با تفنگ را آغاز کرده و تلفات بسیار سنگینی به سپاه کاتسویوری وارد کردند. هیده‌یوشی در نبرد ناگاشینو شرکت داشت. پس از این نبرد بسیاری از فرماندهان سپاه تاکدا کشته شدند و رهبر خاندان کاتسویوری نیز دست به خودکشی زد.