stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شورای مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: اکتبر ۲۰۱۴
وضعیت حقوقی: اتحادیه تجاری
هدف: تنظیم استانداردهای حوزه مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری و آموزش و آگاهی‌بخشی عمومی
ستاد: ژنو، سوییس
دبیرکل: برونو لوکویر
وبگاه: https://investmentmigration.org
اجلاس شورای مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری در ژنو
شورای مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری (به انگلیسی: Investment Migration Council) با نام اختصاری IMC یک سازمان غیرانتفاعی است که در سال ۲۰۱۴ در شهر ژنو، سوئیس به عنوان سازمانی غیردولتی تأسیس شد. هدف اصلی این انجمن برقراری و تنظیم استانداردهایی در زمینهٔ صنعت مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری در اقصی نقاط جهان می‌باشد.
مقر اصلی این سازمان در شهر ژنو واقع شده و شعباتی هم در لندن، نیویورک و جزایر کیمن (جزایری در دریای کارائیب) دارد. IMC یک نهاد مستقل است. رسالت اصلی آن تعیین استانداردهایی است که براساس آن‌ها به عنوان پلی میان سهامداران سایر انجمن‌ها، دولت‌ها و سازمان‌ها عمل کند. یکی دیگر از اهداف این انجمن، آگاهی‌بخشی و آموزش عموم مردم و شناساندن صنعت سرمایه‌گذاری است.
این شورا با سازمان‌ها، دولت‌ها و شرکت‌های بین‌المللی در سراسر جهان در زمینهٔ مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری همکاری و تعامل دارد. علاوه بر آن، این شورا از صنعت مذکور در جهت بهبود درک عمومی (در زمینه‌های آموزش، اصول اخلاقی و رفتار حرفه‌ای) از مهاجرتِ سرمایه‌گذاری که صنعتی نوپا در دنیا است فعالیت می‌کند.
نشستها و کارگاه‌ها

کمیتهٔ بین‌المللی سرمایه‌گذاری سازمان‌دهندهٔ نشست‌های سالانه مرتبط با مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری در ژنو سوئیس است. این مجمع دارای بیش از ۳۰۰ شرکت‌کننده شاملِ نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی، مقامات دولتی و دانشگاهیان است. شرکت‌کنندگان در این گردهمایی از ۴۰ کشور متفاوت، طی یک دورهٔ سه روزه، دیدگاه‌ها و ایده‌های خود را در میزگردها و کنفرانس‌های متعدد به اشتراک می‌گذارند.
مدیریت شورای مهاجرت از طریق سرمایه‌گذاری

ریاست شورای IMC: دکتر دیمیتری کوچنف، استاد حقوق اساسی و حقوق شهروندی اتحادیه اروپا در دانشگاه خرونینگن هلند
ریاست اجرایی IMC: برونو لوکوئیر
دبیر هیئت مدیره IMC مستقر در ژنو: نادین گلدفوت
شریک و رئیس مشاغل مشتریان خصوصی جهانی در Fragomen LLP انگلیس: دیوید چن
شرکای حقوق مهاجرت: LLP در ایالات متحده، و دکتر کریستین کولین رئیس Henley & Partners در لندن و شرکای قانون مهاجرت کلاسکو در چین و کانادا.
منابع مالی

در مجموع، بودجهٔ این سازمان غیردولتی (IMC) توسط اهداکنندگان و افراد خصوصی تأمین می‌شود. از اکتبر ۲۰۱۸ بیش از ۲۰ شرکت و ۴۰۰ فرد خصوصی به این انجمن کمک مالی کرده‌اند.
پی‌اس ایورنا (۱۸۹۵)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
آغاز کار::  ۲۲ اوت ۱۸۹۵
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
گنجایش::  ۹۹۵ gross register tons (GRT)
درازا::  ۲۵۵ فوت (۷۸ متر)
پهنا::  ۳۰٫۲ فوت (۹٫۲ متر)
پی‌اس ایورنا (۱۸۹۵) (به انگلیسی: PS Iverna (1895)) یک کشتی بود که طول آن ۲۵۵ فوت (۷۸ متر) بود. این کشتی در سال ۱۸۹۵ ساخته شد.
چاکشیرلی (قره‌تاش)

| چاکشیرلی | چاکشیرلی |
| --- | --- |
روستا: روستا
چاکشیرلیموقعیت در ترکیه: چاکشیرلیموقعیت در ترکیه
مختصات: ۳۶°۴۵′ شمالی ۳۵°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۷۵۰°شمالی ۳۵٫۴۱۷°شرقی﻿ / 36.750; 35.417: مختصات: ۳۶°۴۵′ شمالی ۳۵°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۷۵۰°شمالی ۳۵٫۴۱۷°شرقی﻿ / 36.750; 35.417
کشور:  ترکیه
استان: استان آدانا
شهرستان: قره‌تاش (شهر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
چاکشیرلی (به ترکی استانبولی: Çakşırlı) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.
خانه وحشت دکتر ترور

| خانه وحشت دکتر ترور | خانه وحشت دکتر ترور |
| --- | --- |
کارگردان: فردی فرانسیس
تهیه‌کننده: Milton Subotsky
نویسنده: Milton Subotsky
بازیگران: پیتر کوشینگ کریستوفر لی ماکس آدریان آن بل Peter Madden دونالد ساترلند مایکل گاف برنارد لی Al Mulock جان مارتین جرمی کمپ کنی لینچ فیبی نیکولز آن بل  آیلا بلر  والتر اسپارو
موسیقی: Elisabeth Lutyens
فیلم‌بردار: آلن هیوم
تدوین‌گر: Thelma Connell
شرکت تولید: Amicus Productions
توزیع‌کننده: Regal Film Distributors (بریتانیا) پارامونت پیکچرز (آمریکا)
تاریخ‌های انتشار: ۲۳ فوریه ۱۹۶۵ (بریتانیا) ژوئن ۱۹۶۵ (آمریکا)
مدت زمان: ۹۸ دقیقه
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: £۱۰۵٬۰۰۰
خانه وحشت دکتر ترور
خانه وحشت دکتر ترور (انگلیسی: Dr. Terror's House of Horrors) فیلمی بریتانیایی در سبک ترسناک به کارگردانی فردی فرانسیس است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد.
بازیگران

پیتر کوشینگ
کریستوفر لی
دونالد ساترلند
مایکل گاف
برنارد لی
جان مارتین
فیبی نیکولز
آیلا بلر
والتر اسپارو
بریز (اسپانیا)

| بریز | بریز |
| --- | --- |
دهستان: دهستان
بریز: بریز
  پرچمنشان:   پرچمنشان
بریزموقعیت بریز در سرزمین باسک: بریزموقعیت بریز در سرزمین باسک
مختصات: ۴۳°۱۰′۳۳″ شمالی ۲°۳۴′۳۲″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۱۷۵۸۳°شمالی ۲٫۵۷۵۵۶°غربی﻿ / 43.17583; -2.57556: مختصات: ۴۳°۱۰′۳۳″ شمالی ۲°۳۴′۳۲″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۱۷۵۸۳°شمالی ۲٫۵۷۵۵۶°غربی﻿ / 43.17583; -2.57556
کشور: اسپانیا
بخش خودمختار: باسک
استان: بیسکای
کومارکا: Durangaldea
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۰٫۰۷ کیلومتر مربع (۱۱٫۶۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۹۲ متر (۶۳۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۴۸۸۸
 • تراکم: ۱۶۰/کیلومتر مربع (۴۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CET)
کد پستی: ۴۸۲۴۰
وبگاه: وبگاه رسمی
بریز (به اسپانیایی: Bérriz) یکی از دهستان‌های اسپانیا است که در استان بیسکای در سرزمین باسک در شمال اسپانیا واقع شده‌است. بریز ۳۰٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت دارد و ۱۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. همچنین بر پایه سرشماری درگاه ملی آمار اسپانیا در سال ۲۰۰۹ جمعیت آن ۴٬۸۸۸ نفر جمعیت بوده‌است.
جای‌نام

بریز یکی از مجموعه جای‌نام‌های باسکی است که به ایز ختم می‌شوند. به اعتقاد خولیو کارو باروخا بیشتر این جای‌نام‌ها دارای منشأ باسکی با پسوند لاتین -ایکوس هستند. این پسوند با نام مالک سرزمین ترکیب می‌شد و منشأ آن، زمانی بین قرون وسطی و امپراتوری روم بود. به گفتهٔ کارو باروخا این پسوند در باسکی تبدیل به اُز، اِز یا ایز می‌شود.
در مورد بریز، کارو باروخا پیشنهاد می‌کند که این نام از نام لاتین وریوس گرفته شده‌باشد. سپس وریوس با پسوند ملکی ایکوس ترکیب شده و به وریکوس (به معنی سرزمین وریوس) تبدیل شده‌است. سپس این نام به وریسی و پس از آن به وریز تغییر یافته‌است.
نظریهٔ دیگر از منشأ لاتینی چشم‌پوشی می‌کند و منشأ باسکی را پیشنهاد می‌دهد. بر این اساس، بریز از ترکیب به (به معنی زیر) و اوئیز (گرفته شده از کوه اوئیز) ساخته شده و به معنی «زیر اوئیز» یا «در پایهٔ اوئیز» است.
چمن‌خروس کوچک

| چمن‌خروس کوچک | چمن‌خروس کوچک |
| --- | --- |
A lesser prairie chicken in New Mexico: A lesser prairie chicken in New Mexico
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: ماکیان‌سانان
تیره:: قرقاولان
سرده:: چمن‌خروس‌ها
گونه:: T. pallidicinctus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Tympanuchus pallidicinctus (Ridgway, 1873): Tympanuchus pallidicinctus (Ridgway, 1873)
Lesser prairie chicken range.: Lesser prairie chicken range.
مترادف: مترادف
 Tympanuchus cupido pallidicinctus:  Tympanuchus cupido pallidicinctus
چمن‌خروس کوچک (نام علمی: Tympanuchus pallidicinctus) گونه‌ای از خانواده باقرقره‌ها است.
این پرنده متوسط تا بزرگ، راه‌راه سفید و قهوه‌ای، کمی کوچک‌تر و رنگ‌پریده‌تر از بستگان نزدیک خود چمن‌خروس بزرگ (T. cupido) است. بزرگسالان بین ۱۵٫۰ تا ۱۶٫۱ اینچ (۳۸–۴۱ سانتی‌متر) طول و ۲۲٫۱–۲۸٫۷ اونس (۶۲۸–۸۱۳ گرم) وزن دارند.
حدود نیمی از جمعیت کنونی آن در غرب کانزاس زندگی می‌کنند و نیمی دیگر در تپه‌های شنی و دشتهای غربی اوکلاهاما، تگزاس پانهندل شامل Llano Estacado، شرق نیومکزیکو و جنوب شرقی کلرادو زندگی می‌کنند.
مانند خویشاوندان بزرگ‌تر خود، به دلیل رفتار نمایش جفت‌یابی خود شناخته شده‌است.
خور کلاید

| خور کلاید | خور کلاید |
| --- | --- |
Map of the Firth of Clyde.: Map of the Firth of Clyde.
خور کلایدنمایش نقشه آرگایل و بوتخور کلایدنمایش نقشه اسکاتلند: خور کلایدنمایش نقشه آرگایل و بوتخور کلایدنمایش نقشه اسکاتلند
موقعیت: اسکاتلند، بریتانیا
کشورهای حوضه: اسکاتلند، بریتانیا
ارتفاع سطح: Sea level
جزیره‌ها: Isle of Arran، Isle of Bute، جزیره کامبریا (بزرگ)
خور کلاید (به انگلیسی: Firth of Clyde)، بزرگترین و عمیق‌ترین بدنه آبی ساحلی در مجموعه جزایر بریتانیا را در بر می‌گیرد. خور کلاید در پناه شبه‌جزیرهٔ کین‌تایِر، از اقیانوس اطلس جدا شده و خور بیرونی آرگایل و ایرشایر اسکاتلند را محصور می‌کند. کیلبرنان ساوند؛ بازوی بزرگی از خور کلایداست که شبه‌جزیرهٔ کین‌تایِر را از جزیره آران جدا می‌سازد. جزیرهٔ بزرگ دیگر در خور کلاید جزیرهٔ بیوت است. با توجه به موقعیت استراتژیک این جزیره، با قرار داشتن در مدخل کلاید میانی/بالایی، بیوت در طول جنگ جهانی دوم نقش مهم و حیاتی نظامی (نیروی دریایی) بزرگی ایفا کرده‌است.
آب و هوای خور کلاید از مزایای اقلیمی گلف استریم برخوردار است که از سوی آمریکا جریان می‌یابد.
در بخش ورودی، خور کلاید ۴۲ کیلومتر (۲۶ مایل) عرض دارد. بخش بالادست آن شامل منطقه‌ای است که این خور به دریاچه‌های لانگ لاخ و گیِر لاخ می‌پیوندد. این شامل لنگرگاه بزرگی که در کنار گرینوک قرار دارد نیز هست که به عنوان «دُم ساحل» در اشاره به سد شنی به آن اشاره شده که خور را از پای‌رود رودخانهٔ کلاید جدا می‌کند. رودخانهٔ کلاید در این مرحلهٔ سد شنی، هنوز هم تقریباً ۳ کیلومتر (۲ مایل) پهنا دارد. «حد بالای جزر و مدی» خور کلاید در سرریز جزر و مدی مجاور گلاسگو گرین قرار دارد.
در فرهنگ جغرافیایی محلی مردم گاهی در عنوان «خور کلاید» و «رودخانه کلاید» ابهام‌هایی وجود دارد. گاهی اوقات به دومبارتن به عنوان «خور کلاید» اشاره می‌شود.
خوان کارلوس ایریبرن

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۷ مارس ۱۹۰۱
تیم ملی: تیم ملی
| سال‌ها |  تیم |  بازی‌ها† |  (گل‌ها)† |
| ۱۹۲۲–۱۹۳۷ |  تیم ملی فوتبال آرژانتین |  ۱۶ |  (۰) |
خوان کارلوس ایریبرن (انگلیسی: Juan Carlos Iribarren؛ زادهٔ ۲۷ مارس ۱۹۰۱) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته و باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
جمینی (فیلم ۲۰۰۲)

| جمینی | جمینی |
| --- | --- |
کارگردان: ساران
بازیگران: ویکرام کیران راتود
تاریخ‌های انتشار:  ۱۲ آوریل ۲۰۰۲ (۲۰۰۲-04-۱۲) (هند)  
مدت زمان: ۱۵۷ دقیقه
کشور: هند
زبان: تامیلی 
جمینی (به تامیلی: Gemini) فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی ساران است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویکرام، کیران راتود، کالاباوان مانی، مورالی ایفای نقش کرده‌اند.
چارلی چاریر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۷ مهٔ ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال)
زادگاه:  لا روش-سور-یون
قد:  1.81m
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  La Roche
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال کن |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  SJA Le Poiré-sur-Vie |   |   |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  Luçon |  ۷۶ |  (۱۹) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال گنگام |  ۴۲ |  (۴) |
| ۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال گنگام |  ۳ |  (۱) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۶ |  Luçon |  ۷۲ |  (۱۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۸ |  باشگاه ورزشی آمیان |  ۴۰ |  (۳) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  Les Herbiers |  ۲۱ |  (۳) |
| ۲۰۱۹– |  La Roche |  ۴ |  (۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵:۵۸, ۱۸ نوامبر ۲۰۱۹ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵:۵۸, ۱۸ نوامبر ۲۰۱۹ (UTC). 
چارلی چاریر (انگلیسی: Charly Charrier؛ زادهٔ ۲۷ مهٔ ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در پست هافبک بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گنگام و باشگاه فوتبال کن اشاره کرد.
جی هد

| جی هد | جی هد |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ دسامبر ۱۹۹۶ ‏(۲۷ سال) هملین، تگزاس
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: 2005–present
جی هد (انگلیسی: Jae Head؛ زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۹۹۶) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به نقطه کور، هنکاک، مردان مجرد و بریوتاون اشاره کرد.
هراند میناسیان

| هراند میناسیان | هراند میناسیان |
| --- | --- |
برادران میناسیان: برادران میناسیان
زادهٔ: ۱۳۱۵ ۱۹۳۶ ‏(۸۸ سال) رشت، گیلان
ملیت: ایرانی ارمنی‌تبار
پیشه: کارگردان، تهیه‌کننده، تدوینگر و دستیار کارگردان
فرزندان: ویولت، دیانا
خویشاوندان: سلیمان میناسیان (برادر)
هراند میناسیان (ارمنی: Հրանդ Մինասեան؛ انگلیسی: Hrand Minassian؛ زاده ۱۳۱۵) کارگردان، تهیه‌کننده، تدوینگر و دستیار کارگردان ایرانی ارمنی‌تبار است.
زندگی‌نامه

هراند میناسیان متولد سال ۱۳۱۵ (۱۹۳۶ میلادی) در رشت است. فعالیت در سینمای حرفه‌ای را با فیلم «تپهٔ عشق» به عنوان فیلمبردار آغاز کرد. از سال ۱۳۳۹ (۱۹۶۰ میلادی) نیز به نویسندگی و کارگردانی فیلم‌های مستند و تبلیغاتی پرداخت. در سال ۱۳۴۴ (۱۹۶۵ میلادی) با مشارکت برادرش، سلیمان میناسیان، استودیو «چاپلین فیلم» را تأسیس کرد. در این استودیو در کنار فیلم‌های تبلیغاتی دو فیلم به نام‌های طلوع (۱۳۴۹/۱۹۶۳) و فریاد (۱۹۷۱/۱۳۵۰) ساخته شد که هراند و سلیمان میناسیان نویسنده، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلمبردار این دو فیلم بودند. فیلم طلوع برندهٔ سومین «جشنوارهٔ فیلم سپاس» شد.
در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰ میلادی) به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در آنجا شروع به کار آزاد نمود.
فیلم‌شناسی

| فیلم | سال | سمت | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| تپه عشق | ۱۳۳۸ | فیلمبردار | دخترش ویولت نیز در این فیلم شرکت داشت  |
| فیلم مستند «یک آتش» | ۱۳۴۰ | تدارکات | کارگردان: ابراهیم گلستان |
| چرا دریا طوفانی شد؟ | ۱۳۴۴ | دستیار کارگردان | ناتمام |
| خشت و آئینه | ۱۳۴۴ | دستیار کارگردان و دستیار فیلمبردار |  |
| چهار خواهر | ۱۳۴۶ | فیلمنامه‌نویس |  |
| گردش روزگار | ۱۳۴۷ | فیلمبردار |  |
| طلوع | ۱۳۴۹ | کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس | با همکاری سلیمان میناسیان |
| فیلم مستند «قره کلیسا» | ۱۳۵۰ | تدارکات صدا | کارگردان: آربی اوانسیان |
| فریاد | ۱۳۵۰ | کارگردان و تهیه‌کننده | با همکاری سلیمان میناسیان |
بزنونیک

بزنونیک (ارمنی: Բզնունիք) یک کانتون  می باشد که در ایالت توروبران ارمنستان بزرگ واقع شده بوده است.
ایزادورا دانکن

| ایزادورا دانکن | ایزادورا دانکن |
| --- | --- |
پرتره دانکن: پرتره دانکن
زادهٔ: ۲۷ مه ۱۸۷۷ سن فرانسیسکو، کالیفرنیا
درگذشت: ۱۴ سپتامبر ۱۹۲۷ (۵۰ سالگی) نیس، فرانسه
آرامگاه: گورستان پرلاشز، پاریس
ملیت: آمریکایی، روس
دیگر نام‌ها: آنجلا ایزادورا دانکن
پیشه: رقص مدرن
همسر: سرگی یسنین.
آنجلا ایزادورا دانکن (به انگلیسی: Isadora Duncan)‏ (۲۷ مه ۱۸۷۷ – ۱۴ سپتامبر ۱۹۲۷) رقصنده باله اهل سان‌فرانسیسکو در ایالات متحده آمریکا بود. آموزه‌ها و اجراهای وی، موجب شد تا رقص باله از قید و بندها و سختگیری‌های سنتی رها شده و زمینه برای گسترش رقص مدرن فراهم شود، از این رو از دانکن به عنوان مادر رقص نوین یاد می‌شود.
او در حادثه‌ای نادر در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۱۹۲۷ در نیس فرانسه جان سپرد؛ سوار بر خودروی کروکی بود که شال گردن ابریشمی بلندش به دور یکی از چرخ‌های خودرو پیچیده و مایه شکستگی گردن او شد.
سال‌های آغازین

آنجلا ایزادورا دانکن (به انگلیسی Angela Isadora Duncan) در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا متولد شد. او کوچک‌ترین فرزند در میان چهار خواهر و برادر بود. پدرش جوزف چارلز دانکن (۱۸۱۹–۱۸۹۸) یک بانکدار و مهندس معدن هنردوست بود. مادرش مری ایزادورا گری (۱۸۴۹–۱۹۲۲) با موسیقی آشنا بود. بلافاصله پس از تولد ایزادورا پدرش ورشکسته و در اجتماع مفتضح شد. والدین او از هم جدا شدند و مادر به همراه فرزندان به اوکلند نقل مکان کردند. در این زمان مادر برای تأمین معاش موسیقی تدریس می‌کرد.
ایزادورا مدرسه را بسیار محدودکننده یافت. او به زودی مدرسه را رها کرد و به همراه خواهرش به تعلیم باله به خردسالان پرداخت. تعلیم باله کمکی به وضع مالی خانواده بود.
در سال ۱۸۹۵ دانکن به کمپانی تأتر آگوستین دیلی در نیویورک پیوست. فرم هنری ارائه شده در تأتر او را به زودی سرخورده کرد. دانکن در ۱۸۹۹ به سمت اروپا حرکت کرد و ابتدا در لندن و سپس در پاریس ساکن شد. طی دو سال او طعم موفقیت و شهرت در رقص حرفه‌ای را چشید.
زندگی حرفه‌ای

جوّ بوهمی (اصطلاحی برای توصیف انواع نو جو و نامتعارفی از هنر در سال‌های آغازین قرن بیستم) در محله مونپارناس رو به توسعه بود و دانکن این را نمی‌پسندید. در ۱۹۰۹ او به دو آپارتمان در یک ساختمان نقل مکان کرد. طبقه همکف خانه او بود و طبقه اول مدرسه رقصش.
دانکن گام‌های کلاسیک باله را نمی‌پذیرفت او تأکید باله بر بیان بداهه، احساسات و فرم‌ها انسانی را نمی‌پسندید و معتقد بود قوانین سخت گیرانه باله در انتخاب حالت و شکل «زشت و غیر طبیعی» است. مکتب رقص او پیروان فراوان یافت و اجازه داد او در گستره وسیعی به تدریس باله بپردازد.
دانکن به قدری معروف شد که برای بسیاری از هنرمندان در رشته‌های مختلف و شاعران و نویسندگان به یک منبع الهام قابل توجه تبدیل شد. هنگامی که تئاتر شانزه لیزه در ۱۹۱۳ تأسیس شد. آنتوان بوردل تصویر او را در تابلوی نقش برجسته ورودی تئاتر قرار داد. چهره او در میان الهه‌گان نه‌گانه هنر (میوزها) در نقاشی ادیتوریم همین تئاتر قابل تشخیص است. این تابلو کار موریس دنیس بود.
در ۱۹۱۶ دانکن به برزیل رفت و با همراهی پیانوی موریس دامسنیل در ریو دو ژانیرو و سائوپائولو برنامه اجرا کرد.
دانکن که با انقلاب نوپای روسیه همدلی داشت، در ۱۹۲۲ به مسکو رفت. اهمیت بین‌المللی او باعث شد امکانات بالقوه هنری و فرهنگی رژیم جدید روسیه در جهان به گرمی مورد توجه و استقبال قرار بگیرد.
طی زندگی حرفه‌ای، جنبهٔ اقتصادی رقص و اجرای عمومی برای دانکن همواره بی‌اهمیت بود. او امور مربوط به قرارداد و تورها را عاملی می‌دانست که تمرکز بر دو هدف عمده را از بین می‌برد: خلق زیبایی و تعلیم رقصندگان جوان. این آموزگار با استعداد در سه مدرسه به تدریس رقص به دختران می‌پرداخت (او در یک دوره کوتاه و ناموفق از بین پسران هنرجو پذیرفت). اولین مدرسه او در گرانوالد آلمان بود. در این مدرسه ارزشمندترین شاگردان دانکن تعلیم دیدند. ایزادورابلها که نام فامیل دانکن را وام گرفته بودند در اجراهای مهمی به همراه او یا به‌طور مستقل ظاهر شدند. مدرسه دوم که تنها مدت کوتاهی فعال بود در سال‌های منتهی به جنگ جهانی اول در قلعه‌ای خارج از پاریس تأسیس شد. سومین مدرسه او در مسکو آغاز به فعالیت کرد.
آموزش رقص برای دانکن هم باعث غرور و هم مایه اندوه بود. خواهر او، الیزابت دانکن مدرسه واقع در آلمان را دراختیار گرفت. او در شیوه تدریس متأثر از همسر آلمانیش و فلسفه تئوتونیک او بود. لیزا دانکن به‌طور مداوم و برخلاف مرام ایزادورا برای ایزادورابل‌ها اجراهایی در کلوپ‌های شبانه ترتیب می‌داد. از دیگر سو یکی از مهم‌ترین ایزادورابل‌ها، ایرما دانکن که پس از خروج ایزادورا از مسکو در روسیه باقی‌مانده بود مدرسه واقع در مسکو را اداره می‌کرد. او به هنرجویان اجازه می‌داد نمایش‌های عمومی ظاهر شوند و اجراهای تجاری داشته باشند. این امر ایزادورا را عمیقاً آزرده خاطر و عصبانی می‌کرد.
زندگی خصوصی

دانکن به روابط آزاد جنسی اعتقاد داشت. او تا قبل از ازدواجش دارای ۲ فرزند بود. اولین فرزندش دیردر در ۱۹۰۶ متولد شد پدر او گوردن کریگ یک طراح صحنه تئاتر بود. دومین فرزندش پاتریک در ۱۹۱۰ متولد شد، پدر او پاریس زینگر یکی از چندین فرزند ایزاک زینگر مرد صاحب نفوذ صنعت چرخ خیاطیسازی بود. هر دو کودک در سال ۱۹۱۳ در یک حادثه رانندگی کشته شدند. اتوموبیل، آن‌ها را پس از صرف نهار با مادرشان و پاریس زینگر، به خانه بازمی‌گرداند، اما طی حادثه‌ای ماشین به رود سن افتاد و بچه‌ها و پرستارشان کشته شدند.

برای رهایی از عوارض این سانحه دانکن چندین ماه را با خواهر و برادرش در کورفو گذراند. سپس برای مدتی با النورا دوزه بازیگر ایتالیایی در ملکی ساحلی در ویارجو رفت. دوزه به تازگی رابطه‌اش با لیندا پولتی جوان، یک فمینیست عصیانگر همجنسگرا، به پایان برده بود. همین امر به شایعاتی دامن زد که واقعیت رابطه این دو زن را جنسی می‌دانستند. هیج مدرکی برای اثبات این شایعات به دست نیامد. دانکن در اتوبیوگرافی خود آورده که در آن دوران درحالی‌که در اشتیاق داشتن بچه می‌سوخته، به یک جوان ایتالیایی غریبه، رومانو رومانلی مجسمه‌ساز، التماس کرده بود با او بخوابد. دانکن پس از مرگ فرزندانش باز حامله شد. اما نوزاد پسر تنها برای چند ساعت زنده ماند.

دانکن در سال ۱۹۲۲ میلادی با شاعر انقلابی و کمونیست اهل روسیه، سرگئی یسنین ازدواج کرد. او ۱۸ سال از دانکن جوان‌تر بود و به الکل اعتیاد داشت. یسنین طی یک تور دور اروپا با دانکن همراه بود، طی این دوران او تحت تأثیر الکل به رفتارهای خشن دست میزدو در چند مورد نیز به اسباب موجود در اتاق‌های هتلشان آسیب وارد کرده بود. رفتارهای او تأثیر بدی بر وجهه اجتماعی دانکن داشت. ازدواج آن دو دوامی نداشت و نهایتاً در سال دوم ازدواج، یسنین به تنهایی به مسکو بازگشت. او به زودی در یک آسایشگاه روانی بستری شد. یسنین مدتی پس از مرخص شدن از بیمارستان در سال ۱۹۲۵ در ۳۰ سالگی خودکشی کرد.

ایزادورا دانکن دوجنس‌گرا بود، او رابطه طولانی و پرشوری با مرسده دی آکوستا شاعر، نویسنده و فعال اجتماعی آمریکایی داشت. در میان زنانی که با دانکن رابطه عاشقانه داشتند نام لیندا پولتی و ناتالی بارنی، نویسنده آمریکایی مشاهده می‌شود.
سالهای پایانی

در پایان دوران حرفه‌ای دانکن اوضاع بد مالی، روابط عاطفی جنجالی و مست ظاهر شدنش در انظار عمومی او را به همان اندازه سر زبان‌ها انداخت که زمانی تعلق خاطرش به هنر، او را نزد عموم پرآوازه کرده بود. در سال‌های پایانی او در پاریس یا سواحل مدیترانه در هتل‌هایی زندگی می‌کرد که به اغلبشان مقروض بود. اندک دوستان باقی‌مانده، آپارتمانی برای دانکن فراهم کردند. این گروه تلاش داشتند او را به نوشتن خاطراتش در قالب یک اتوبیوگرافی ترغیب کنند به امید اینکه موفقیت این کتاب بتواند به لحاظ مالی دانکن را تأمین کند.
اِسوِل استوکس که در سال‌های پایانی زندگی دانکن او را ملاقات کرده بود، در کتابش تحت عنوان ایزادورا، یک تصویر صمیمی (به انگلیسی Isadora, an Intimate Portrait) خودسری‌های عجیب او را به تصویر می‌کشد.

اتوبیوگرافی دانکن با نام زندگی من (به انگلیسی My Life) در ۱۹۲۷ منتشر شد.
مرگ

دانکن در پی یک حادثه نادر رانندگی اتفاق افتاد. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۲۷ دانکن سوار اتومبیل روباز بنوا فلاشتو، یک مکانیک خوش قیافه ایتالیایی- فرانسوی، بود. او یک شال بلند ابریشمی دور گردنش داشت که از دوستش ماریا دِستی هدیه گرفته بود. روی شال توسط رومن شالکوف، هنرمند روسی‌تبار با دست نقاشی شده بود.
عده‌ای دوستان دانکن که -ماریا دِستی در میانشان بود- گفته بودند او برای خداحافظی خطاب به آن‌ها گفته: خداحافظ دوستان من، من به سوی شکوه رهسپارم. گلنوی ویسکات، نویسنده آمریکایی در آن زمان در نیس بود داستان را طور دیگری روایت می‌کند. ویسکات که در سردخانه از جسد دانکن دیدار کرده بود، گفت دِستی برایش اعتراف کرده که در مورد خداحافظی دانکن دروغ گفته است. طبق این روایت دانکن گفته بود، من راهی عشقم! داستی این جمله را کنایه‌ای به برنامه‌ای می‌داند که دانکن و فلاشتو برای ادامه روزشان در هتل داشته‌اند، به نظر دِستی این اشاره خجالت‌آور بود.
هنگامی که فلاشتو به راه افتاد، شال دانکن که قدری باز شده بود به پره‌های چرخ اتوموبیل و محور عقب آن گیر کرد. نیویورک تایمز علت مرگ را برخورد سر دانکن به سنگفرش خیابان می‌داند که نتیجه پرتاب شدن دانکن از اتوموبیل بود. سایر منابع علت مرگ را خفگی ذکر کردند، همچنین اشاره شده که فشار ناگهانی و شدید شال به گردن دانکن، تقریباً موجب شده بود سر دانکن از تنش جدا شود. این تصادف شوم، اظهار نظر کنایه‌آمیز گرترود استاین را در پی داشت: «غر و غمزه می‌تونه خطرناک باشه.»

جسد دانکن سوزانده شد. خاکستر او را در کنار آرامگاه فرزندانش در گورستان پرلاشز پاریس قرار دادند.
میراث

دانکن جایگاه رقص را در میان هنرها احیا کرد. او با زیر پا گذاشتن تمام عرف‌های رایج در رقص، این هنر را تا ریشه‌های دیرینش تعقیب کرد: زمانی که رقص یک هنر مقدس بود. رقص دانکن تحت تأثیر چنین ایده‌ای رشد پیدا کرد: حرکات طبیعی و آزادی که از هنرهای کلاسیک یونانی، رقص‌های محلی، رقص‌های اجتماعی، طبیعت و نیروهای طبیعی الهام می‌گرفت از لی لی کردن، جست و خیز کردن و جنبیدن‌هایی تأثیر گرفتند که دانکن از ورزش‌های نوین آمریکایی آموخته بود. لباسهای رقص او نرم و آزاد بود و حرکت و جریان را به نمایش می‌گذاشت. او پابرهنه می‌رقصید و به هنگام رقص موهایش را باز می‌گذاشت. دانکن سرزندگی نوینی به رقص تزریق کرد، سادگی ستایش شده سبک رقص او بی‌نهایت عمیق بود. اعتبار ابداع رقص مدرن از آن دانکن است.

هنر دانکن توسط آنادانکن و ایرما دانکن دو نفر از شش دختر خوانده‌اش، توسعه بیشتری یافت. تعالیم او به لوری بلیلوف ستاره نسل سوم شاگردان دانکن منتقل شد تا شهرت بین‌المللی رقص او اعتبار دوباره‌ای برای مکتب رقص دانکن کسب کند. او بنیاد رقص ایزادورا دانکن را در ۱۹۷۹ و کمپانی رقص ایزادورا دانکن را در ۱۹۸۹ تأسیس کرد. امروزه این کمپانی برجسته‌ترین رقصهای مدرن در سبک دانکن را ارائه می‌کند. رقاصان این مؤسسه در اتفاقات مهم ملی و بین‌المللی هنری با موفقیت و افتخار حضور داشته‌اند.

پافشاری دانکن در به نمایش گذاشتن حرکاتی طبیعی تر از آنچه در باله رایج بود به همراه لباسهای آزاد او به هنگام اجرا که با بیان احساسی غنی تر نیز می‌شد هنرمندان زیادی را تحت تأثیر قرار داد. مدرسه‌های رقص دانکن در اروپا تنها برای مدتی کوتاه فعال بودند اما رقصیدن به سبک او تا به امروز توسط نسل جدیدی از پیروان وفادارش ادامه دارد. این نسل جدید تحت هدایت آخرین ایزادورابل، ماریا ترزا دانکن، پرورش یافتند. ماریا ترزا، در سال ۱۹۷۷ در تأسیس نهاد بین‌المللی ایزادورا دانکن در نیویورک، مشارکت کرد. او شخصاً طراحی‌های اصیل رقصش به شاگردش ژان بریزیانی انتقال داد. ماریا ترزا در ۱۹۸۷درگذشت اما آموزش سبک و تکنیک‌های دانکن تحت هدایت بریزیانی ادامه پیدا کرد.
در ۱۹۸۷، دانکن به تالار مشاهیر ویتنی در موزه ملی رقص آمریکا وارد شد.
دانکن در حال اجرای برنامه در تئاتر باستانی دیونیسوس، آتن، ۱۹۰۳
ایزادورابل‌ها
دانکن (وسط) به همراه همسرش یسنین و ایرما یکی از شش ایزادورابل برگزیده. ۱۹۲۲
سنگ قبر دانکن در پرلاشزمرگ
آنجلا ایزادورا دانکن
برایان گرانت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: Bryan Morel Grant, Jr
کشور (ورزشی):  ایالات متحده آمریکا
زادهٔ: ۲۵ دسامبر ۱۹۰۹
درگذشت: ۵ ژوئن ۱۹۸۶ (۷۶ سال)
قد: ۵ ft ۴ in (۱٫۶۳ m)
شیوه(های) بازی: Right-handed
تالار مشاهیر تنیس: ۱۹۷۷ (صفحهٔ عضویت)
تک‌نفره: تک‌نفره
بالاترین رتبه: No. 6 (1937, ای والیس مایرز)
نتایج تک‌نفرهٔ گرند اسلم: نتایج تک‌نفرهٔ گرند اسلم
ویمبلدون: QF (1936, 1937)
آزاد آمریکا: SF (1935)
برایان گرانت (انگلیسی: Bryan Grant؛ زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۰۹ درگذشته ۵ ژوئن ۱۹۸۶) یک تنیس‌باز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
حویز، حماة

| حویز، حماه الحویز الشمالی | حویز، حماه الحویز الشمالی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  سوریه
استان: استان حماه
منطقه: منطقه سقیلبیه
ناحیه: ناحیه قلعه المضیق
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۷۷۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
City Qrya Pcode: C3194
حویز (به عربی: الحویز) یک روستا در سوریه است که در ناحیه قلعه المضیق واقع شده‌است. حویز ۷۷۱ نفر جمعیت دارد.