stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمد خدابخشی

| محمد خدابخشی | محمد خدابخشی |
| --- | --- |
پس از: محمد تقی توکلی
پیش از: حمیدرضا گودرزی
معاون اجرایی مجلس: معاون اجرایی مجلس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: الیگودرز، ایران ،
تحصیلات: دکتری تخصصی ریاضی کاربردی، تحقیق در عملیات
پیشه: استاد تمام و عضو هیأت علمی دانشگاه شهید بهشتی تهران/نمایندهٔ دورهٔ دهم و یازدهم مجلس شورای اسلامی
محمد خدابخشی (الیگودرز) نمایندهٔ مجلس از حوزهٔ انتخابیهٔ الیگودرز در استان لرستان در دورهٔ دهم و دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی ایران است.
محمد خدابخشی دارای مدرک دکتری تخصصی ریاضی کاربردی گرایش تحقیق در عملیات، استاد تمام و عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی تهران است. وی رییس انجمن ایرانی تحلیل پوششی داده ها، عضویت در هیئت مدیره انجمن ایرانی تحقیق در عملیات، عضویت در هیئت مدیره شورای انجمن های علمی ایران، مدیر دانشجویی صندوق رفاه دانشجویان وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و مشاور معاونت اجرایی مجلس شورای اسلامی را در کارنامه خود دارا است. وی از خرداد ۹۵ تاکنون نماینده مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه الیگودرز است.
خدابخشی با کسب ۲۰٬۹۹۱ رای از مجموع ۷۱٬۲۰۱ رای (۲۹٫۴۸٪ آرا) به مجلس دهم راه پیدا کرد. وی در این مجلس به عنوان سخنگوی کمسیون تلفیق برنامه ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران فعالیت داشت. او هم چنین در انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی با کسب ۲۹٬۳۸۱ رای از مجموع ۵۹٬۵۸۷ رای (۴۹٫۳۱٪ آرا) از به مجلس راه پیدا کرد.
برخی از مسئولیت های محمد خدابخشی؛
عنوان ۲۰ مسئولیت وی به شرح ذیل است:
۱_ عضو هیات علمی و استاد دانشگاه شهید بهشتی تهران
۲- عضو هیات امنای دانشگاه شهید بهشتی تهران
۳- نماینده مردم شریف شهرستان الیگودرز در  دهمین دوره مجلس شورای اسلامی
۴- نماینده مردم شریف شهرستان الیگودرز در یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی ( با رشد ۷۳ درصدی آراء نسبت به دوره دهم)
۵- نایب رئیس اول و دوم کمیسیون برنامه، بودجه و محاسبات مجلس شورای اسلامی
۶- عضو هیات مدیره شورای انجمن های علمی ایران
۷-  عضو هیات مدیره انجمن ایرانی تحقیق در عملیات
۸- موسس، عضو هیات مدیره و رئیس انجمن ایرانی تحلیل پوششی داده ها
۹- مشاور معاون اجرایی رئیس مجلس شورای اسلامی
۱۰- مشاور رئیس و مدیر دانشجویی صندوق رفاه دانشجویان وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
۱۱-  رئیس کمیته دیوان محاسبات مجلس شورای اسلامی
۱۲- رئیس کمیته برنامه ریزی، آمایش و آمار مجلس شورای اسلامی
۱۳- رئیس فراکسیون توسعه متوازن کشور در مجلس شورای اسلامی
۱۴- سخنگوی کمیسیون برنامه، بودجه و محاسبات
۱۵-  سخنگوی کمیسیون تلفیق برنامه ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی
۱۶- عضو ناظر ستاد تهیه و تدوین بودجه کشور در چندین دوره
۱۷- رئیس کمیته آموزش و پرورش در برنامه هفتم توسعه
۱۸_ عضو ناظر مجلس در شورای برنامه ریزی و توسعه استان لرستان
۱۹_ عضو هیات رئیسه کمیسیون تنظیم مقررات مالی و اداری آموزش و پرورش
۲۰_ رئیس فراکسیون نظارت بر اجرای برنامه های توسعه کشور
کاتاژنا ووژنیاک

کاتاژنا ووژنیاک (انگلیسی: Katarzyna Woźniak؛ زادهٔ ۵ اکتبر ۱۹۸۹) اسکیت‌باز سرعت اهل لهستان است.
ماساهیکو هارادا

ماساهیکو هارادا (انگلیسی: Masahiko Harada؛ زادهٔ ۹ مهٔ ۱۹۶۸) اسکی‌باز پرش و مربی (ورزش) اهل ژاپن است.
اندرو اولیور

| اندرو اولیور | اندرو اولیور |
| --- | --- |
پرتره در حدود ۱۷۵۸ اثر جان سینگلتون کاپلی: پرتره در حدود ۱۷۵۸ اثر جان سینگلتون کاپلی
فرماندار ستوان استان خلیج ماساچوست: فرماندار ستوان استان خلیج ماساچوست
دوره مسئولیت ۱۴ مارس ۱۷۷۱ – ۳ مارس ۱۷۷۴: دوره مسئولیت ۱۴ مارس ۱۷۷۱ – ۳ مارس ۱۷۷۴
پس از: توماس هاچینسون
پیش از: توماس اولیور
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۸ مارس ۱۷۰۶ بوستون
درگذشته: ۳ مارس ۱۷۷۴ (۶۷ سال) بوستون
همسر(ان): Mary Fitch Mary Sanford
تخصص: تاجر و سیاستمدار
اندرو الیور (Andrew Oliver) (زادهٔ ۲۸ مارس ۱۷۰۶ - درگذشتهٔ ۳ مارس ۱۷۷۴)، تاجر و مقام دولتی در استان خلیج ماساچوست بود. او که در خانواده‌ای بازرگان و ثروتمند و از نظر سیاسی قدرتمند به‌دنیا آمده بود، بیشتر به عنوان مقام رسمی ماساچوست و مسئول اجرای مفاد قانون تمبر شناخته می‌شود که به همین دلیل به صورت نمادین به دار آویخته شد. او هرگز آن وظایف را به‌طور واقعی انجام نداد و بعدها به عنوان معاون فرماندار استان منصوب شد.
اوایل زندگی

اندرو الیور در ۲۸ مارس ۱۷۰۶ در بوستون، مرکز استان انگلیسی خلیج ماساچوست به‌دنیا آمد. پدرش دانیل الیور، یک تاجر ثروتمند و فعال سیاسی بود و مادرش الیزابت بلچر الیور، خواهر جاناتان بلچر، پسر یک تاجر ثروتمند دیگر و فرماندار استان در دهه ۱۷۳۰ بود. اندرو دو برادر داشت: دانیل الیور (۱۷۰۴–۱۷۲۷) و پیتر الیور (۱۷۱۳–۱۷۹۱). اندرو که به عنوان فردی «متین و پارسا» شناخته می‌شد، به کالج هاروارد فرستاده شد و در سال ۱۷۲۴ از آنجا فارغ‌التحصیل شد.
الیور سپس وارد تجارت خانوادگی شد و با برادرش پیتر یک کسب و کار تجاری راه‌اندازی کرد که تمرکز آن بر شراب و منسوجات معطوف بود. این تجارت موفقیت‌آمیز بود و این دو برادر در نهایت اسکله طولانی بوستون را تحت کنترل درآوردند. در ۲۰ مارس ۱۷۲۸، الیور با مری فیچ، دختر سرهنگ توماس فیچ ازدواج کرد. قبل از مرگ مری در سال ۱۷۳۲ این زوج صاحب سه فرزند بودند؛ تنها یکی از آنها، پسری به نام اندرو تا بزرگسالی زنده ماند. پس از مرگ مری، الیور به انگلستان سفر کرد و در سال ۱۷۳۴ به ماساچوست بازگشت. او در ۱۹ دسامبر ۱۷۳۴ با مری سنفورد اهل نیوپورت در رود آیلند، خواهر زن توماس هاچینسون ازدواج کرد. این زوج چهارده فرزند داشتند.
سیاست و قانون تمبر

در سال ۱۷۳۷ الیور پا به عرصه سیاست گذاشت و به عنوان حسابرس شهر بوستون پیروز انتخابات شد. او اداره چندین دفتر محلی دیگر را بر عهده داشت و رهبر فراکسیون هاچینسون-الیور شد که امور سیاسی ماساچوست مستعمره‌ای را در دست داشت. او در سال ۱۷۴۲ به عضویت مجمع استانی انتخاب شد و در سال ۱۷۵۵ توسط سرپرست فرمانداری، اسپنسر فیپس به عنوان منشی استانی منصوب شد.
در سال ۱۷۶۵، الیور مأموریت یافت تا قانون نامحبوب تمبر را در ماساچوست اجرا کند. او شخصاً مخالف این قانون بود، اما به مردم می‌گفت که طرفدار آن است و این امر موجب شد تا مستعمره‌نشینان علیه او قیام کنند. در ۱۴ اوت، در مظاهرات که توسط گروه نُه میهن‌پرست برگزار شد، مجسمه او به صورت نمادین از درخت آزادی بوستون به دار آویخته شد. این گروه زمینه‌ساز شکل‌گیری گروه پسران آزادی بود. آن شب خانه و دفاتر او توسط جمعیت خشمگین غارت شد. در ۱۷ اوت، مجبور شد تا به صورت علنی از مأموریت خود استعفا دهد. در ۱۷ دسامبر، پسران آزادی دوباره او را مجبور کردند که علناً سوگند یاد کند تا هرگز به عنوان ترویج‌دهنده قانون تمبر فعالیت نخواهد کرد.
حرفه مؤخر

هنگامی که برادر همسرش توماس هاچینسون در سال ۱۷۷۱ فرماندار شد، او به عنوان معاون فرماندار مستعمره منصوب شد. نامه‌هایی که او و هاچینسون در اواخر دهه ۱۷۶۰ در جریان اعتراضات به قوانین تاونزند نوشته بودند، در سال ۱۷۷۳ منتشر شد و طوفانی از اعتراضات را علیه این دو مرد برانگیخت. سلامت الیور که پس از مرگ همسرش بیشتر به مخاطره افتاده بود، موجب شد تا صدماتی جدی به کسب و کارشان وارد شود. الیور در ۳ مارس ۱۷۷۴، پس از یک «سکته ناقص» درگذشت. پسران آزادی از مرگ او بسیار خوشحال شدند و مراسم تدفین او به اعتراض و خشونت کشیده شد. به‌خاطر جو سیاسی متشنج، دوستان و بستگانِ کمی در آن مراسم شرکت کردند.
اکثر اعضای خانواده الیور در طول انقلاب آمریکا وفادار باقی ماندند و در سایر نقاط امپراتوری بریتانیا سکونت کردند.
ارجاعات

↑  Bell, p. 515
↑  Batinski, p. 8
↑  Bell, p. 516
↑  Bell, p. 518
↑  Bell, p. 519
مرتبط
تاریخ کره

این مقاله مربوط به تاریخ کره پیش از تقسیم دو کره در سال ۱۹۴۵ است. برای تاریخ هر کره پس از آن تاریخ، تاریخ کره شمالی و تاریخ کره جنوبی را ببینید.
دوره پارینه‌سنگی زیرین در شبه‌جزیره کره و منچوری از حدود یک میلیون سال پیش آغاز شد. قدمت نخستین سفال‌های کره به حدود ۸ هزار سال پیش از میلاد بازمی‌گردد. دوران نوسنگی در حدود ۶ هزار سال پیش از میلاد در کره آغاز شد و کره در ۲ هزار سال پیش از میلاد وارد عصر برنز و در حدود ۷۰۰ پیش از میلاد وارد عصر آهن شد.
پیدایش

تاریخ کره به عصر برنز برمی‌گردد. در سال ۱۹۴ پیش از میلاد یک سردار فراری چینی به نام ویمن قدرت را در این منطقه به دست گرفت؛ ولی چندی نینجامید که دودمان هان در چین، حکومت وی را سرنگون ساخت و کره جزئی از امپراتوری چین شد. کره در ۱۰۸ پیش از میلاد به چهار مستعمره مجزای چین تقسیم شد.
دوره سه پادشاهی و رواج آیین بودا

مقالهٔ اصلی: سه پادشاهی کره
در حدود سال‌های ۵۰ پیش از میلاد تا ۶۶۰ میلادی سه دولت سلطنتی در شبه جزیره کره وجود داشت که عبارت بودند از: شیلا، باکجه و گوگوریو که در میان آن‌ها گوگوریو وسعت،جمعیت و اقتدار بسیار بیشتری دارا بود. در همین دوران آئین بودائی رواج یافت. در اواخر قرن هفتم با هجوم گسترده تانگ پس از هفتاد سال جنگ، گوگوریو و بکجه سقوط کردند و شیلای متحد با تانگ توانست دوسوم از خاک شبه جزیره کره را بدست بیاورد و بعنوان یک سرزمین از زیردستان امپراطوری تانگ شناخته شود و بدین ترتیب دوران سه پادشاهی تمام شد؛ در منچوری و شمال شبه‌جزیره کره ،مردم گوگوری سابق، کشور بالهه را در آغاز قرن هشتم ایجاد کردند که توسط برخی مورخان دوران دو پادشاهی خوانده می‌شود اما بخاطر نامأنوسی و جمعیت ترکیبی و دانش اندک از آن، گروهی دیگر آنرا چندان جزوی از تاریخ کره به حساب نمی‌آورند.
دودمان گوریو و حمله مغول‌ها

مقالهٔ اصلی: گوریو
در سال ۹۱۸ میلادی فرمانروایی به نام ته‌جو وان گان توانست حکومت واحدی را در شبه جزیره کره تشکیل دهد و نامش را به نیابت از احیای گوگوریو، گوریو بگذارد. حکومت گوریو تا سال ۱۲۳۱ به طول انجامید، در آن سال قوم مغول کشور را تصرف کرد و به دنبال آن آئین کنفوسیوس در کره رواج یافت و بودا تضعیف شد. در سال ۱۲۶۰ حکومت مغولان پایان یافت و حکومت گوریو دوباره برقرار شد؛ عمر قریب به پانصد ساله گوریو، تاریخ میانه‌ی کره تلقی می‌گردد.
پادشاهی چوسان

مقالهٔ اصلی: پادشاهی چوسان
پیروان دین کنفوسیوس به تدریج در دستگاه‌های دولتی راه یافتند و سرانجام در سال ۱۳۹۲ میلادی به ریاست ارتشبد تائجو چوسان به حکومت گوریو پایان دادند و از این زمان پادشاهی چوسان تا سال ۱۸۹۷ کنترل کشور را در دست گرفت. ۲۶ پادشاه در طی حکومت این سلسله به قدرت رسیدند و پایتخت آنان شهر هان‌یانگ (سئول امروزی) بود.
در قرون پانزدهم و شانزدهم کره از نظر علمی و فرهنگی به پیشرفت‌های شایانی رسید. در زمان حکومت این امپراتوری آئین کنفوسیوس بجای آئین بودا رسمیت یافت.
پادشاهی چوسان > حملات دیگر کشورها

در سال ۱۵۹۲ ژاپنی‌ها به کره لشکرکشی کردند ولی حکومت با کمک چینی‌ها حمله آنان را دفع کرد. در اوایل قرن هفدهم پس از هجوم ارتش چینگ و شکست چوسان در مرزهای شمالی، کره تابع و سرسپرده دولت چین شد بعدها چنان از رابطه با دیگر کشورهای خارجی ابا داشت که به کشور (پادشاهی) منزوی معروف شد.
در قرن نوزدهم استثمار مردم توسط اشراف شدت گرفت. از نیمه دوم همان قرن علاقه کشور ژاپن به این سرزمین جلب شد. در سال ۱۸۷۶ سرانجام بنادر کره بر روی کشتی‌های تجارتی خارجی گشوده شد. این امر با انعقاد یا معاهده تجاری اجباری با ژاپن صورت گرفت و کمی بعد آمریکا و کشورهای اروپایی وارد داد و ستد با کره شدند. این عمل نهایتاً منجر به دخالت دولت خارجی در امور داخلی کره شد.
پیش از تقسیم

از سال ۱۹۱۰ تا پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، کره تحت کنترل ژاپن بود. بیشتر کره ای‌ها مردمی بودند که مشغول کشاورزی بودند. در دهه ۱۹۳۰، ژاپن معادن، سدهای برق آبی، آسیاب‌های فلزی و کارخانه‌های تولیدی در کره شمالی و منچوری را توسعه داد. طبقه کارگر صنعتی کره به سرعت گسترش یافت و بسیاری از کره ای‌ها به کار در منچوری رفتند. در نتیجه، ۶۵٪ از صنایع سنگین کره در شمال واقع شده بود، اما به دلیل زمین ناهموار، تنها ۳۷٪ از کشاورزی آن را در اختیار داشت.
جنبش چریکی کره ای در فضای داخلی کوهستان و منچوری ظهور کرد. یکی از برجسته‌ترین رهبران چریکی کمونیست کیم ایل سونگ بود.
دوران حکومت ژاپن

مقالهٔ اصلی: استعمار ژاپن بر کره
پس از پیروزی‌های ژاپن در نخستین جنگ با دودمان چینگ در چین (۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵) (بخشی از نخستین جنگ چین و ژاپن) و جنگ با امپراتوری روسیه (۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵) (بخشی از جنگ روسیه و ژاپن) کره به کلی تحت استیلای ژاپن قرار گرفت. حتی بین ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۰ حکومتی به نام امپراطوری کره با نفوذ امپراتوری روسیه در این کشور پدید آمد. گوجونگ کره امپراتور کره خواست با اعزام هیئتی به دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه، کشور خود را از زیر نفوذ کشور ژاپن بیرون بیاورد؛ ولی با کشف این موضوع مجبور به استعفا شد و پسرش سانجونگ کره آخرین امپراتور دودمان یی به پادشاهی رسید.
در بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۰ میلادی مبارزه ضد حکومت ژاپنی‌ها ادامه داشت. در سال ۱۹۱۰ میلادی کشور کره رسماً به امپراتوری ژاپن ضمیمه شد. ژاپن صنایع جدید و ترابری ریلی را در آنجا احداث کرد اما این امر نتوانست جلوی آزادی‌طلبی کره‌ای‌ها را بگیرد.
در اوایل مارس ۱۹۱۹ میلادی به دنبال مرگ آخرین امپراتور کره، یک گردهمایی عظیم با شرکت ۲ میلیون تَن در سئول برگزار شد و طی آن کره‌ای‌ها خواستار استقلال شدند. در طی این گردهمایی برخوردهای خونینی میان قوای ژاپنی و مزدوران کره‌ای آن‌ها با اجتماع کنندگان صورت گرفت که منجر به کشتن و زخمی شدن ۲۳۰۰۰ تن و دستگیری بیش از ۴۷۰۰۰ تن شد. در ماه آوریل همان سال رهبران استقلال‌طلبان، از جمله سینگمان ری آن چانگ هوو کیم کو دولت موقت کره را در شهر شانگهای چین تشکیل دادند. ژاپنی‌ها با نهایت قدرت استیلای خود را بر کره ادامه داده و سرمایه‌دارانش به غارت این سرزمین شدت بخشیدند.
جنگ جهانی دوم

در زمان جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم پایه‌های نفوذ ژاپن در کره به سستی گرائید. در ابتدای جنگ‌ها که شانگهای به تصرف ژاپن درآمد دولت موقت کره از آنجا متواری شد. در طی جنگ جهانی دوم، دولت‌های آمریکا، چین و بریتانیا به مردم کره وعده استقلال دادند. نیروهای استقلال طلب کره‌ای در سراسر چین پخش شدند و در سال ۱۹۴۲ میلادی به ژاپن اعلام جنگ دادند. این نیروها با نیروهای متفقین در کره همکاری کرده و تا زمان تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی به جنگ ادامه دادند.
تقسیم کره

مقالهٔ اصلی: تقسیم کره
تقسیم کره به کره شمالی و جنوبی از پیروزی متفقین در جنگ دوم جهانی در سال ۱۹۴۵ و پایان ۳۵ سال سلطهٔ ژاپن بر کره نشأت گرفت. در طرحی که قریب به اتفاق کره‌ای‌ها باآن مخالف بودند، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی توافق کردند که قیمومت موقت کشور را از محل مدار ۳۸ درجه، برعهده گیرند. هدف از طرح قیمومت کمک به ایجاد یک دولت موقت کره‌ای بود که «در موعدی مقرر مستقل و آزاد» شود. اما اگرچه تاریخ برگزاری انتخابات هم مشخص شده بود، اتحاد جماهیر شوروی از همکاری با برنامه‌های سازمان ملل متحد برای برگزاری انتخابات آزاد و عمومی در دو کره سر باز زد و در نتیجهٔ آن، یک دولت کمونیست تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی به‌طور دائم در شمال تأسیس شد و یک دولت طرفدار غرب در جنوب. دو ابرقدرت از رهبران متفاوتی جانبداری کردند. دو دولت مجزا در کشور برقرار شد که هر یک مدعی زمامداری تمام شبه‌جزیره بودند.
در نتیجهٔ جنگ کره (۵۳–۱۹۵۰) دو کرهٔ مجزا بر جا ماند که از زمان جنگ سرد تا امروز پابرجاست. کره شمالی یک دولت کمونیستی‌ست - هرچند آخرین موارد به کار بردن کلمهٔ کمونیسم از قانون اساسی این کشور در سال ۲۰۰۹ حذف شد- که اغلب آن را استالینیست و انزواگرا توصیف می‌کنند. اقتصاد کره شمالی در ابتدا از رشد قابل توجهی برخوردار بود اما در دههٔ ۹۰ (بر خلاف همسایهٔ کمونیست خود جمهوری چین) سقوط کرد. کره جنوبی پس از چند دهه حکومت استبدادی اکنون به یک دولت دموکراتیک لیبرال و کاپیتالیست تبدیل شده‌است.
از دههٔ ۱۹۹۰، با لیبرالتر شدن دولت‌های کره جنوبی و مرگ بنیان‌گذار کره شمالی کیم ایل سونگ و جانشینی پسرش کیم جونگ ایل، دو طرف گام‌های نمادین کوچکی برای الحاق احتمالی دو کره برداشته‌اند.
هم‌اکنون این احساس در کره جنوبی رایج است که حضور نظامی آمریکا مانع اتحاد دو کره می‌شود.
جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳)

مقالهٔ اصلی: جنگ کره
با پشتیبانی نیروهای سازمان ملل متحد به رهبری ایالات متحده و جمهوری دمکراتیک خلق کره (کره شمالی) با پشتیبانی چین و کمک نظامی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ با ورود نیروهای تحت فرمان حکومت کمونیستی کیم ایل سونگ به بخش جنوبی آغاز شد و در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳ با پیمان آتش‌بس به حالت ترک مخاصمه به پایان رسید.
این جنگ نتیجه تقسیم کره پس از جنگ جهانی دوم بود. این کشور از سال ۱۹۰۵ تا پایان جنگ جهانی دوم در تصرف ژاپن بود. با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم نیروهای آمریکایی وارد بخش جنوبی شبه‌جزیره کره و نیروهای شوروی وارد بخش شمالی آن شدند و خط معروف به مدار ۳۸ درجه به عنوان مرز دو طرف تعیین شد. تلاش‌ها برای برگزاری یک انتخابات آزاد در سراسر شبه‌جزیره کره بی‌نتیجه ماند و این موضوع تنش‌ها بین دو طرف را افزایش داد. یک حکومت دست راستی متحد آمریکا در بخش جنوبی و یک حکومت کمونیستی متحد شوروی در بخش شمالی به قدرت رسید که هر دو مدعی حکومت بر کل شبه‌جزیره کره بودند و طرف مقابل را هیچگاه رسمیت نشناخته‌اند.
جنگ کره در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ با گذشتن نیروهای تحت فرمان کیم ایل سونگ رهبر کره شمالی از مدار ۳۸ درجه آغاز شد. دو روز بعد شورای امنیت ملل متحد به پیشنهاد آمریکا قطعنامه‌ای را برای کمک نظامی به کره جنوبی به تصویب رساند. شوروی که در شورای امنیت صاحب حق وتو بود در آن هنگام جلسات شورا را در اعتراض به وضعیت کرسی چین در این سازمان تحریم کرده بود (کرسی چین با وجود تصرف تمام خاک اصلی این سرزمین توسط جمهوری خلق چین به رهبری مائو در سال ۱۹۴۹ همچنان در اختیار حکومت جمهوری چین بود) و در نتیجه این قطعنامه بدون حضور شوروی به امضا رسید. در مجموع ۳۴۱ هزار سرباز برای کمک به کره جنوبی به جنگ اعزام شدند که ۸۸ درصد آنان آمریکایی و بقیه از ۲۰ کشور دیگر بودند.
نیروهای کمونیست کره شمالی که از نظر تجهیزات نظامی برتری مطلق بر همسایه جنوبی داشتند، مراحل اولیه جنگ را با موفقیت طی کرده و تقریباً تمام کره به جز شبه‌جزیره بوسان در جنوب شرقی را اشغال کردند، اما با ورود نیروهای سازمان ملل که فرماندهی آن‌ها را داگلاس مک‌آرتور فرماندار نظامی آمریکا در ژاپن بر عهده داشت، ورق برگشت. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۰ نیروهای آبی-خاکی آمریکا در بندر اینچه‌اون ۱۶۰ کیلومتر پشت خطوط ارتش کره شمالی پیاده شده و این شهر را به تصرف خود درآوردند و ۱۰ روز بعد سئول دوباره به دست قوای کره جنوبی افتاد. در ۱ اکتبر قوای سازمان ملل از مدار ۳۸ درجه گذشته و در ۱۹ اکتبر پیونگ یانگ پایتخت کره شمالی به تصرف آن‌ها درآمد. نیروهای سازمان ملل سپس تا رود یالو در مرز چین و کره پیشروی کرده و تقریباً تمام شبه‌جزیره را اشغال کردند. اما در این مرحله ورود میلیون‌ها سرباز چینی، تحت عنوان قوای داوطلب، وضعیت را تغییر داده و نیروهای کره شمالی و چین مجدداً تا سئول پیش رفتند. هرچند نیروهای سازمان ملل دوباره سئول را اشغال و نیروهای کره شمالی و چین را تا مدار ۳۸ درجه عقب راندند. از ژوئیه ۱۹۵۱ جنگ به حالت مغلوبه درآمده و مذاکرات آتش‌بس بین دو طرف آغاز شد، این مذاکرات دو سال بعد، پس از شکست دموکرات‌ها در آمریکا و آغاز ریاست جمهوری آیزنهاور در ژوئیه ۱۹۵۳ به پیمان آتش‌بس انجامید و مدار ۳۸ درجه به عنوان مرز دو طرف تعیین شد. این پیمان هنوز اعتبار خود را حفظ کرده و هنوز معاهده صلحی میان دو کشور امضا نشده‌است.
جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳) > آغاز جنگ با حمله کره شمالی

در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۵۰ میلادی کره شمالی به کره جنوبی حمله‌ور شد. هفت لشکر پیاده و یک تیپ تانک عملیات را آغاز کردند. سازمان ملل متحد دست به کار شد و در همان روز شورای امنیت سازمان ملل متحد بدون حضور شوروی که جلسه را به دلیل دادن کرسی چین به تایوان تحریم کرده بود قطعنامه‌ای را تصویب کرد که طی آن خواستار توقف جنگ و عقب‌نشینی کره شمالی به شمال مدار ۳۸ درجه شد. در ۲۷ ژوئن ۱۹۵۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد به پیشنهاد آمریکا تصویب کرد که نیروهای چند دولت عضو آن سازمان جهت مقابله با حمله کره شمالی به کره جنوبی بشتابند. به دنبال این تصمیم آمریکا و ۱۵ کشور دیگر نیروهای نظامی خود را برای شرکت در جنگ اعزام داشتند. ارتشبد داگلاس مک‌آرتور تا سال ۱۹۵۱ فرماندهی نیروهای سازمان ملل را به عهده داشت. در این مدت نیروهای کره شمالی با سرعت زیادی در حال پیشروی در خاک کره جنوبی بودند.
جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳) > ورود غرب به جنگ

در روز ۲۸ ژوئن سئول به دست آنان سقوط کرد. پنج روز پس از حمله تردیدی باقی نماند که شکست نهایی از آن نیروهای کره جنوبی و متحدانش به خصوص آمریکا است. از این رو آمریکا سواحل کره را محاصره کرده و شروع به بمباران مناطق صنعتی و مسکونی کره شمالی نمود. در تمام این مدت تلفات سنگینی به متحدین وارد می‌شد تا اینکه نیروهای تازه‌نفس وارد جنگ شدند. در هفته‌های آغاز جنگ، نیروهای کره جنوبی و آمریکا به اطراف شهر بوسان در منتهای جنوب شرقی شبه جزیره کره عقب رانده شده بودند. به تدریج میزان نیروهای آمریکایی افزوده شد تا حدی که ورق به ضرر کره شمالی برگشت. در روز پانزدهم سپتامبر ۱۹۵۰ نیروهای آمریکایی در اینچئون واقع در ساحل غربی کره جنوبی پیاده شده و طی حمله‌ای برق آسا شهر سئول را اشغال کردند. سایر قوای متحدین نیز دست به تعرض زده و کمونیست‌ها به سوی شمال عقب‌نشینی کردند. قوای سازمان ملل به سوی نواحی شمالی پیش رفتند و در روز ۱۰ اکتبر شهر پیونگ‌یانگ پایتخت کره شمالی به دست آنان افتاد. در شانزدهم اکتبر نیروهای کره جنوبی به مرز منچوری یا همان رود یالو رسیدند و ظاهراً پیروزی برای آنان تکمیل شده بود.
جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳) > ورود چین به جنگ

چین کمونیست به عنوان دفاع از مرزهای خود و به دلیل این که خود هدف بعدی نباشد در صحنه نبرد به نفع کره شمالی وارد شد. سربازان چینی در آغاز به صورت داوطلب در جبهه‌ها حضور داشتند اما لشکرهای منظم آنان بعدها وارد عمل شدند و در ماه نوامبر ۱۹۵۰ ضربات شدیدی بر نیروهای آمریکایی وارد آوردند. از همین ماه عقب‌نشینی سپاهیان سازمان ملل آغاز شد و ادامه یافت. تا روز سوم دسامبر ۱۹۵۲ سئول بار دیگر به دست نیروهای چینی و کره شمالی افتاد. حمله متقابل نیروهای آمریکایی سرانجام موجب تسلط دوباره آنان در بیست و هفتم آوریل سال ۱۹۵۲ بر سئول شد. در این میان، ارتشبد مک آرتور از فرماندهی متحد برکنار شد و ارتشبد متیو ریجوی جانشین وی شد (دلیل این عمل طرح مک آرتور برای بمباران اتمی مرز چین با کره شمالی به خاطر جلوگیری از ورود سیل سربازان چینی بود). به دنبال آخرین حمله تعرضی کمونیست‌ها که در ۱۶ مه ۱۹۵۳ صورت گرفت و سئول سقوط کرد نیروهای سازمان ملل به حمله نهایی دست زده و سئول را دوباره اشغال کردند. از ماه ژوئن تلاش برای مذاکره میان طرفین آغاز شد. با این حال جنگ‌های کوچکی همچنان در جریان بود که تلفات سنگینی بر جای نهاد. در این مدت تنها سربازان چین به یک حمله شدید دست زدند.
جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳) > مذاکرات

مذاکرات ترک مخاصمه ادامه یافت و سرانجام در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳ پیمان آتش‌بس جنگ کره امضاء شد. لازم است ذکر شود که هیچ‌گاه پیمان صلحی میان این دوکشور امضا نشد و دو کشور تا به امروز در حالت جنگ هستند.
جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳) > خسارات

وضع دو کره نسبتاً به همان وضع سابق ماند. این جنگ، خرابی‌ها و خسارات و تلفات فراوان به بار آورد و بسیاری از تأسیسات صنعتی و شهرها در ضمن آن ویران شد. تلفات نیروهای سازمان ملل و کره جنوبی به ۷۴۰۰۰ کشته (۵۴۲۴۶ آمریکایی) و ۲۵۰۰۰۰ زخمی (۱۰۳۲۸۴ آمریکایی) و ۸۳۰۰۰ (اکثر آمریکایی) مفقودالاثر و اسیر رسید. تعداد کشته شدگان و زخمیان چینی ۹۰۰۰۰ تن و کره شمالی نیز ۵۲۰۰۰ تن بوده‌است. در ضمن حدود ۴۰۰۰۰۰ غیرنظامی نیز در طی این جنگ کشته شدند.
کره‌های امروزی

با شروع ایسونگمن ری در سال ۱۹۴۸، مجموعه ای از دولت‌های استبدادی با پشتیبانی و نفوذ آمریکایی‌ها در کره جنوبی قدرت را به دست گرفتند. با کودتای پارک چونگ هی در سال ۱۹۶۱، سیاست اقتصادی جدیدی آغاز شد. به منظور ارتقاء توسعه اقتصادی، از سیاست صنعتی‌سازی صادرات‌محور استفاده شد. پارک اقتصاد کره جنوبی را از طریق سلسله برنامه‌های پنج ساله بسیار موفق توسعه داد. توسعه اقتصادی کره جنوبی با حمایت از چایبول، شرکت‌های بزرگ خانوادگی مانند سامسونگ، هیوندای، گروه اس‌کی و ال‌جی رخ داد. چایبول از طریق معافیت مالیاتی و وام ارزان قیمت، حمایت مالی را به دست آورد و از نیروی کار ارزان کره جنوبی برای تولید محصولات صادراتی بهره برد. دولت آموزش و پرورش را در اولویت بسیار بالایی قرار داد تا بتواند جمعیتی تحصیل‌کرده را ایجاد کند که بتواند در تولید اقتصاد مؤثر باشد. با وجود بی‌ثباتی سیاسی گاه‌وبیگاه، اقتصاد کره جنوبی پس از آن تقریباً چهل سال، در دوره‌ای به نام معجزه رود هان، شاهد رشد عظیمی بود. این معجزه بی‌نظیر اقتصادی کره جنوبی را از یکی از فقیرترین کشورهای جهان پس از جنگ کره به کشوری کاملاً توسعه‌یافته در یک نسل منتقل کرد.
کره جنوبی سرانجام به دلیل تقاضای مردمی برای اصلاحات سیاسی در سال ۱۹۸۷ به یک دموکراسی در بازار منتقل شد و در سال بعد به عنوان دومین کشور آسیایی میزبان بازی‌های المپیک تابستانی در سال ۱۹۸۸ شد. اقتصاد کره جنوبی از صادرات صنعت ارزان و با ارزش پایین، سرانجام به سمت صنایع با ارزش بالاتر همچون فناوری اطلاعات، کشتی‌سازی، خودروسازی و صنایع پتروشیمی حرکت کرد. امروز کره جنوبی یک اقتصاد پیشرو و یک نیروگاه فناوری است و حتی کشورهایی مانند ایالات متحده در فناوری اطلاعات و ارتباطات با آن رقابت می‌کند. فرهنگ پاپ کره جنوبی نیز در سال‌های اخیر در پدیده ای معروف به موج کره‌ای در خارج از کشور رونق گرفته‌است.
به دلیل نفوذ شوروی، کره شمالی یک دولت کمونیستی با رهبری ارثی با پیوندهایی با چین و اتحاد جماهیر شوروی، تأسیس کرد. کیم ایل سونگ تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۴ رهبر عالی شد، پس از آن پسرش کیم جونگ ایل قدرت را به دست گرفت. فرزند کیم جونگ ایل، کیم جونگ اون رهبر فعلی است که پس از مرگ پدرش در سال ۲۰۱۱ قدرت را به دست گرفت. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، اقتصاد کره شمالی در مسیر نزولی شدید قرار گرفت و در حال حاضر به شدت متکی به کمک‌های بین‌المللی برای مواد غذایی و تجارت با چین است.
تیرباران سه کره‌ای به خاطر تخریب راه‌آهن در واکنش به تعرض ژاپنی‌ها به کشورشان بدون پرداخت هزینه به مردم محلی
جشن استقبال از ارتش سرخ در پیونگ یانگ در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۵
شبه‌جزیرهٔ کره، ابتدا از مرز مدار ۳۸ درجه و بعدتر از محل سرحد مشخص شده تقسیم شد.
بمباران هواپیماهای آمریکا ونسان، کره شمالی، ۱۹۵۱
تمرین سال ۲۰۱۲ در پیونگ یانگ برای روز پیروزی، پایان جنگ
چارلی تیکنر

چارلی تیکنر (انگلیسی: Charlie Tickner؛ زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۵۳) اسکیت‌باز نمایشی اهل ایالات متحده آمریکا است.
انجیر خشک

انجیر خشک نام گونه‌ای از تنقلات است که از خشک کردن انجیر تازه با لایه نازکی از آرد برنج ارگانیک پوشیده شده است و این خوراکی خوشمزه علاوه بر استفاده در صنعت غذایی برای تولید خامه، نان، کیک و... به صورت خام نیز قایل استفاده بوده و برای ورزشکاران سرشار از کربوهیدرات، کلسیم، آهن و... بوده است.
برخی از خواص انجیر خشک

انجیر خشک درمان کننده یبوست و بیماری های گوارشی است برای درمان کافیست که شب 12عدد انجیر را داخل یک لیوان آب بریزید و صبح ناشتا به مدت 4 هفته میل کنید تا درمان شوید.
انجیر خشک درمان کنندهٔ نفخ و باد معده می‌باشد.
انجیر خشک نسبت به انجیر تازه، ۵ برابر بیشتر کالری دارد.
انجیر خشک دارای مقدار زیادی آهن می‌باشد.
فواید انجیر خشک و تاثیر آن در دیابت

در مطالعاتی که سال ۲۰۱۶ صورت گرفت مشخص شد که تنها میوه انجیر دارای فایده نیست و برگ‌های این درخت هم تاثیر بسیار زیادی در کنترل انسولین و درمان بیماری دیابت دارند. علاوه بر این عصاره انجیر می‌تواند با متعادل کردن اسید چرب خون و ویتامین E در درمان دیابت مؤثر باشد. اگر دچار دیابت هستید با پزشک خود درباره استفاده از انجیر صحبت کنید و دقت داشته باشید که انجیر تنها می‌تواند مکملی در برنامه غذایی شما باشد و جایگزین درمان‌های پزشکی یا آزمایش های مؤثر در درمان دیابت نیست.