عفونت گوش میانی

Inflammation of the middle ear
Medical condition
| Otitis media | Otitis media |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: Otitis media with effusion: serous otitis media, secretory otitis media
: 
پرده گوش متورم که به طور معمول در اوتیت میانی حاد دیده می‌شود: پرده گوش متورم که به طور معمول در اوتیت میانی حاد دیده می‌شود
تخصص: گوش و حلق و بینی
نشانه‌ها: درد گوش، تب، کاهش شنوایی
گونه‌ها: اوتیت مدیا حاد، اوتیت مدیا با افیوژن، اوتیت مدیا ترشحی مزمن 
علت: ویروسی، باکتریایی
عوامل خطر: مواجهه با دود سیگار، مهدکودک
پیشگیری: تغذیه با شیر مادر، واکسیناسیون
دارو: استامینوفن، ایبوپروفن، قطره‌های گوش بنزوکائین 
فراوانی: ۴۷۱ میلیون در سال ۲۰۱۵
مرگ‌ها: ۳۲۰۰ در سال ۲۰۱۵
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
اوتیت میانی (otitis media) گروهی از بیماری‌های التهابی گوش میانی هستند. یکی از دو نوع اصلی آن، اوتیت میانی حاد (acute otitis media; AOM) است، عفونتی با شروع سریع که معمولاً با گوش درد ظاهر می‌شود. در کودکان خردسال، این بیماری ممکن است باعث کشیدن گوش، افزایش گریه و خواب نامناسب شود. همچنین ممکن است بی‌اشتهایی و تب وجود داشته باشد. نوع اصلی دیگر، اوتیت میانی همراه با افیوژن (otitis media with effusion; OME) است که معمولاً با علائم همراه نیست، اگرچه گاهی به صورت احساس پری گوش توصیف می‌شود؛ این بیماری به صورت وجود مایع غیر عفونی در گوش میانی تعریف می‌شود که ممکن است برای هفته‌ها یا ماه‌ها اغلب پس از یک اپیزود اوتیت میانی حاد باقی بماند. اوتیت میانی چرکی مزمن (chronic suppurative otitis media, CSOM) التهاب گوش میانی است که منجر به سوراخ شدن پرده صماخ به همراه خروج ترشح از گوش به مدت بیش از شش هفته می‌شود. این بیماری ممکن است از عوارض AOM باشد. درد به ندرت وجود دارد. هر سه نوع اوتیت میانی ممکن است با کاهش شنوایی همراه باشند. Iاگر کودکان مبتلا به کم شنوایی ناشی از OME، زبان اشاره را نمی‌آموزند، ممکن است بر توانایی یادگیری آنها تأثیر بگذارد.
علت‌ایجاد AOM به آناتومی و عملکرد سیستم‌ایمنی در دوران کودکی مربوط می‌شود. دراین بیماری، ممکن است باکتری یا ویروس دخیل باشند. عوامل خطر عبارتند از قرار گرفتن در معرض دود، استفاده از پستانک و حضور در مهدکودک. این بیماری بیشتر میان بومیان استرالیا و کسانی که شکاف لب و کام یا سندرم داون دارند، رخ می‌دهد. OME اغلب به دنبال AOM رخ می‌دهد و ممکن است با عفونت‌های ویروسی تنفسی فوقانی، محرک‌هایی مانند دود، یا آلرژی مرتبط باشد. معاینه و مشاهده پرده گوش برای رسیدن به تشخیص صحیح مهم است. علائم AOM شامل برآمدگی یا عدم حرکت پرده صماخ در مقابل یک پاف هوا است. همچنین، وجود ترشحات جدید غیرمرتبط با اوتیت خارجی، نشان‌دهنده‌این بیماری است.
برخی اقدامات، خطر ابتلا به اوتیت میانی را کاهش می‌دهند، از جمله واکسیناسیون پنوموکوک و آنفلوآنزا، تغذیه با شیر مادر و اجتناب از دود تنباکو استفاده از داروهای مسکّن برای درمان AOM مهم است. این داروها می‌توانند شامل پاراستامول (استامینوفن، acetaminophen)، ایبوپروفن (ibuprofen)، قطره گوش بنزوکائین (benzocaine)، یا اوپیوئیدها باشند. در AOM، آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است بهبودی را تسریع کنند اما عوارض جانبی هم به دنبال دارند. آنتی‌بیوتیک‌ها اغلب در افراد مبتلا به بیماری شدید یا افراد زیر دو سال توصیه می‌شوند. در افرادی که بیماری خفیف تری دارند، ممکن است فقط برای افرادی که پس از دو یا سه روز بهبود نمی‌یابند، توصیه شود. معمولاً آموکسی‌سیلین (amoxicillin) آنتی‌بیوتیک اولیه انتخابی است. در افراد مبتلا به عفونت‌های مکرر، قرار دادن لوله‌های تیمپانوستومی (tympanostomy tubes) ممکن است عود بیماری را کاهش دهد در کودکان مبتلا به OME، آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند به رفع علائم کمک کنند، اما ممکن است باعث اسهال، استفراغ و بثورات پوستی شوند
در سراسر جهان، AOM سالانه حدود ۱۱ درصد از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد (حدود ۳۲۵ تا ۷۱۰ میلیون مورد). نیمی از موارد مربوط به کودکان کمتر از پنج سال است واین بیماری در بین مردان شایع تر است. از افراد مبتلا، حدود ۴٫۸ درصد یا ۳۱ میلیون نفر به CSOM مبتلا می‌شوند. تعداد کل افراد مبتلا به CSOM بین ۶۵ تا ۳۳۰ میلیون نفر تخمین زده می‌شود. تقریباً ۸۰ درصد از کودکان تا پیش از سن ده سالگی، در برهه‌ای از زمان به OME مبتلا می‌شوند. اوتیت میانی منجر به مرگ ۳٬۲۰۰ نفر در سال ۲۰۱۵ شد - که‌این رقم نسبت به سال ۱۹۹۰، با ۴٬۹۰۰ مورد مرگ‌ومیر، کاهش یافته است.