stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کاخ سفید
نام‌گذاری

بنای کاخ سفید در ابتدا «قصر ریاست جمهوری» یا عمارت ریاست جمهوری نامیده می‌شد، این بنا برای اولین بار در سال ۱۸۱۱ کاخ سفید نام گرفت، به روایتی در زمان بازسازی، این بنا را سفید کردند تا آثار سوختگی آن را بپوشانند و از آن زمان سفید نامیده شد، این روایت بی‌اساس است زیرا این بنا از زمان ساخت آن در سال ۱۷۹۸ سفید، رنگ شده بود.
این بنا در متون رسمی عمارت هیئت اجرایی نامیده می‌شد اما در زمان ریاست جمهوری تئودور روزولت ۱۹۰۱ نام غیررسمی کاخ سفید واشینگتن روی سرنامه‌های رسمی آن چاپ شد، در سرنامه‌های فعلی هم لغت کاخ سفید و واشینگتن در وسط صفحه چاپ می‌شود که به زمان کابینه فرانکلین دلانو روزولت بر می‌گردد، نظریه دیگری این است که نام کاخ سفید از نام مزرعه عمارت سفید که محل اقامت مارتا کاستیس واشینگتن بود گرفته شده‌است، مزرعه عمارت سفید در بخش نیو کنت، در ایالت ویرجینیا واقع شده بود و در قرن هیجدهم رئیس‌جمهور و همسرش در آن زندگی می‌کردند.
بال غربی

دفتر رئیس‌جمهور (دفتر بیضی شکل) و دفتر کارمندان رتبه بالای وی با اتاقی برای ۵۰ کارمند و همچنین اتاق هیئت دولت که ملاقات‌های رئیس‌جمهور با هیئت دولت درآنجا صورت می‌گیرد در بال غربی کاخ سفید واقع شده‌است.
بال شرقی

اتاق شرقی در طبقه اول، بزرگ‌ترین اتاق در اقامتگاه رئیس‌جمهوری آمریکا و معمولاً محل برگزاری رویدادهای رسمی در کاخ سفید است.
بال شرقی که دارای یک دفتر اضافی است، در سال ۱۹۴۲ به کاخ سفید اضافه شد. این قسمت از کاخ سفید در سال ۱۹۷۷ علاوه بر استفاده‌های سابق آن برای اولین بار دفتر کارکنان همسر رئیس‌جمهور آمریکا روزالین کارتر را نیز در خود جای داد؛ و از آن پس به‌طور رسمی «دفتر همسر رئیس‌جمهور» نام گرفت. شاخه شرقی در طول جنگ جهانی دوم به منظور پنهان کردن، ساختمان پناهگاه زیر زمینی که برای مواقع اضطراری ساخته شده بود، بنا شد. پناهگاه زیرزمینی مرکز عملیات اضطراری ریاست جمهوری نام گرفت.
محافظت و امنیت

محوطه کاخ سفید تحت حفاظت دائمی دو سازمان قرار دارد: سرویس مخفی ایالات متحده و پلیس پارک ایالات متحده. در مراسم تحلیف ریاست جمهوری در سال ۲۰۰۵، از سامانه موشک‌های سطح به هوای پیشرفته نروژی (NASAMS) برای گشت‌زنی در حریم هوایی واشنگتن دی.سی. استفاده شد. این سامانه‌ها همچنان برای حفاظت از رئیس جمهور و کل حریم هوایی اطراف کاخ سفید به کار گرفته می‌شوند که برای تردد هرگونه هواپیمایی کاملاً ممنوع است.
نگارخانه

نخستین عکس شناخته شده از کاخ سفید به سال ۱۸۴۶ میلادی
دفتر بیضوی، دفتر رئیس‌جمهور از بالا
اتاق جلسات اضطراری واقع در زیر زمین کاخ
جلسه کابینه دولت در شاخه غربی کاخ
نمایی از محوطه چمن و ساختمان کاخ سفید
آتش‌سوزی کاخ سفید در سال ۱۸۱۴
کاخ سفید در دوران ریاست جمهوری هری ترومن مورد بازسازی قرار گرفت
پیانوی گرند استاین‌وی با پایه‌های مزین به عقاب طلایی در کاخ سفید.
نمای هوایی
وقایع و مراسم

نمایش ملی بوقلمون شکرگزاری
وبگاه رسمی

www.whitehouse.gov
مجموعه کاخ سفید از بالا
شدرغو

شدرغو از آلات ذوات الاوتار است. این ساز در چین متداول بوده، دسته‌ای بلند داشته و نیمه کاسهٔ آن با پوست پوشیده شده‌بود و چهار سیم داشته که سه تای آن مثل بربط، کوک می‌شده‌است. به هر یک از نغمه‌های ۳۶۰ گانه‌ای که اهل ختای (چین) برای شدرغو ساخته‌اند، کوک گفته می‌شود.
حساسیت اقلیم

نمودار عواملی که حساسیت به آب و هوا را تعیین می‌کنند. پس از افزایش سطح CO2، گرم شدن اولیه ایجاد می‌شود. این گرم شدن با اثر اساسی بازخورد تقویت می‌شود. بازخوردهای خود-تقویت‌کننده شامل ذوب شدن یخِ بازتابگر نور خورشید، و تبخیر بیشتر باعث افزایش متوسط بخار آب جوی (یک گاز گلخانه‌ای) است.
حساسیت اقلیم (انگلیسی: Climate sensitivity) اندازه‌گیری میزان سرد یا گرم شدن آب و هوای زمین پس از تغییر در سیستم آب و هوا است، به عنوان مثال، آن چقدر برای دو برابر شدن غلظت دی‌اکسید کربن (CO2) گرم خواهد شد. از نظر فنی، حساسیت به آب و هوا میانگین تغییر در دمای سطح زمین در پاسخ به تغییرات اجبار تابشی، اختلاف بین انرژی ورودی و خروجی زمین است. حساسیت به آب و هوا یک معیار اصلی در اقلیم‌شناسی است، و یک مرکز تمرکز برای دانشمندان اقلیم است، که می‌خواهند عواقب نهایی تغییرات اقلیمی انسانی را درک کنند.
سطح زمین در نتیجهٔ مستقیم افزایش CO۲ در جَو، و همچنین افزایش غلظت سایر گازهای گلخانه‌ای مانند نیتروز اکسید و متان گرم می‌شود. افزایش دما تاثیرهای ثانویه‌ای بر سیستم آب و هوایی دارد، مانند افزایش بخار آب جوی، که خود نیز یک گاز گلخانه‌ای است. از آنجا که دانشمندان دقیقاً نمی‌دانند که این بازخوردهای اقلیمی چقدر قوی هستند، پیش‌بینی دقیق میزان گرمایش حاصل از افزایش مشخص غلظت گازهای گلخانه‌ای دشوار است.
پیشینه

ضروری است که نرخ میان انرژی تابش خورشید که به زمین می‌رسد با آن مقدار انرژی که زمین را به صورت تابش گرما به سوی فضا ترک می‌کند نرخی متعادل داشته باشد، در غیر این صورت مقدار کل انرژی گرمایی در کرهٔ زمین در آن زمان کاهش یا افزایش می‌یابد و در نتیجه زمین سیاره‌ای گرمتر یا خنک تر می‌شود. به‌طور کلی، عدم تعادل بین میزان انرژی تابشی ورودی و خروجی را اجبار تابشی می‌نامند. یک سیارهٔ گرمتر گرما را سریع‌تر به فضا تابش می‌کند، بنابراین در نهایت با دمای بالاتر سیاره تعادل جدیدی حاصل می‌شود. با این حال، گرم شدن کرهٔ زمین تأثیرهای نابرابری نیز دارد. این اثرهای ضربه‌ای باعث ایجاد گرم شدن بیشتر، در یک حلقه بازخورد شدیدتر می‌شود. حساسیت به آب و هوا اندازه‌گیری میزان تغییر دما در یک مقدار مشخص اجبار تابشی است.
اجبار تابشی

مقالهٔ اصلی: اجبار تابشی
اجبار تابشی به طور کلی به عنوان نبودن تعادل بین تابش ورودی و تابش خروجی در بخش بالای تروپوپاز جو تعریف می‌شود. این تابش اجباری بر حسب وات بر متر مربع (W / m2) اندازه‌گیری می‌شود که میانگین نبودن تعادل انرژی در ثانیه برای هر متر مربع سطح زمین است.
تغییرات اجباری تابشی منجر به تغییرات طولانی مدت در دمای کره زمین می‌شود. فاکتورهایی هستند که می‌توانند بر اجبار تابشی تأثیر بگذارند: افزایش تابش جریان نزولی به دلیل اثر گلخانه‌ای، تنوع در تابش خورشیدی به دلیل تغییر در مدار سیاره، تغییر در تابش خورشیدی، تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم ناشی از ذرات معلق در هوا (به عنوان مثال تغییرات در آلبدو به دلیل پوشش ابر) و تغییر در استفاده از زمین (به عنوان مثال جنگل زدایی یا از بین رفتن پوشش یخ بازتابنده). در تحقیقات معاصر، اجبار تابشی توسط گازهای گلخانه‌ای به خوبی محسوس و قابل درک بوده است. از سال ۲۰۱۹، عدم قطعیت‌های زیادی برای تأثیر هواپخش‌ها وجود دارد.
قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت

نقشه قسمت جنوبی رودخانه و مرزهای کشورهای همسایه
قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه‌ای است که با هدف حل و فصل جنگ لبنان در سال ۲۰۰۶ تصویب شد. این قطعنامه خواستار توقف کامل خصومت‌ها بین اسرائیل و حزب‌الله، خروج حزب‌الله و نیروهای دیگر از جنوب لبنان به سمت لیتانی، خلع سلاح حزب‌الله و گروه‌های مسلح دیگر، و خروج نیروهای اسرائیلی از لبنان است، به‌طوری‌که هیچ نیروی مسلحی به‌جز یونیفیل و ارتش لبنان در جنوب رودخانه لیتانی که حدوداً در شمال مرز جریان دارد، حضور نداشته باشد. این قطعنامه بر نیاز لبنان به اعمال کامل کنترل دولتی تأکید می‌کند و خواستار تلاش‌هایی برای رسیدگی به آزادی بی‌قید و شرط سربازان اسرائیلی ربوده شده است.
این قطعنامه به اتفاق ارا  توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۱۱ اوت ۲۰۰۶ تصویب شد. کابینه لبنان در ۱۲ اوت ۲۰۰۶ به اتفاق ارا این قطعنامه را تصویب کرد. در همان روز، حسن نصرالله، رهبر حزب‌الله، اعلام کرد که شبه‌نظامیانش به درخواست آتش‌بس احترام خواهند گذاشت. او همچنین گفت که پس از توقف حمله اسرائیل، حملات موشکی حزب‌الله به اسرائیل متوقف خواهد شد. در ۱۳ اوت، کابینه اسرائیل با ۲۴ رأی موافق و یک رأی ممتنع به نفع این قطعنامه رأی داد. آتش‌بس در روز دوشنبه، ۱۴ اوت ۲۰۰۶، ساعت ۸ صبح به وقت محلی آغاز شد، پس از افزایش حملات از سوی هر دو طرف.
تا سال ۲۰۲۴، این قطعنامه به‌طور کامل اجرا نشده بود. حزب‌الله و دیگر گروه‌های مسلح در جنوب لبنان به‌طور کامل عقب‌نشینی نکرده‌اند؛ به‌ویژه، حزب‌الله از آن زمان به‌طور قابل‌توجهی توانایی‌های تسلیحاتی خود را افزایش داده و تقریباً ۱۲۰,۰۰۰ تا ۲۰۰,۰۰۰ مهمات (موشک‌های بالستیک هدایت‌شونده کوتاه‌برد، موشک‌های بالستیک هدایت‌نشده کوتاه و میان‌برد، و راکت‌های هدایت‌نشده کوتاه و بلندبرد) انباشته کرده و استقرار نیروهای مسلح خود را در جنوب رودخانه لیتانی افزایش داده و تونل‌ها، انبارهای تسلیحاتی، باندهای فرود و تأسیسات نظامی ایجاد کرده است. لبنان همچنین اسرائیل را به عدم خروج کامل از اراضی لبنانی (قسمت شمالی روستای غجر، مزارع شبعا و تپه‌های کفر شوبا) و نقض مرزهای هوایی و دریایی خود متهم کرده است.
پیش‌زمینه

دیپلمات اسرائیلی، تال بکر، در روز دوم جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان پیشنهادی برای «خروج دیپلماتیک» نوشت. پیشنهاد بکر در نهایت به پایه‌ای برای قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل تبدیل شد.
پیش‌زمینه > ۶–۸ اوت

نخست‌وزیر لبنان، فؤاد سنیوره، در ۶ اوت گفت که پیش‌نویس قطعنامه‌ای که توسط ایالات متحده و فرانسه نوشته شده بود «کافی نیست» و نبیه بری، رئیس مجلس لبنان که به عنوان رابط دیپلماتیک حزب‌الله عمل می‌کرد، این پیش‌نویس را رد کرد. این پیش‌نویس هیچ اشاره‌ای به خروج نیروهای اسرائیلی از لبنان نکرده بود.
لبنان در ۷ اوت پیشنهاد کرد که ۱۵,۰۰۰ سرباز به مرز جنوبی خود بفرستد اگر نیروهای اسرائیلی کشور را ترک کنند و مواضع خود را به نیروی موقت سازمان ملل واگذار کنند. پیش‌نویس قطعنامه سازمان ملل خواستار «توقف فوری همه حملات توسط حزب‌الله و توقف فوری همه عملیات نظامی تهاجمی توسط اسرائیل» بود. قطعنامه دوم بعداً نیروی صلح‌بانی بین‌المللی را تأسیس می‌کرد که به ارتش لبنان کمک می‌کرد کنترل مرز جنوبی کشور را به دست گیرد، جایی که حزب‌الله از زمان خروج اسرائیل در سال ۲۰۰۰ تسلط داشت.
قطعنامه بیان می‌کرد که نیروهای اسرائیلی باید به موازات استقرار نیروهای لبنانی و نیروهای یونیفیل در جنوب لبنان عقب‌نشینی کنند و تأکید می‌کرد که دولت لبنان باید کنترل تمام قلمرو لبنان را داشته باشد و «هیچ سلاحی بدون رضایت دولت لبنان و هیچ قدرتی جز قدرت دولت لبنان وجود نخواهد داشت.»
در ۸ اوت، چندین تغییر در پیشنهاد ایجاد شد. لبنان و متحدانش در اتحادیه عرب سازمان ملل را تحت فشار قرار دادند تا خواستار خروج فوری اسرائیل شود. چنین خروجی در پیش‌نویس قطعنامه ذکر نشده بود؛ حذف آن توسط دولت لبنان و دیپلمات‌های اتحادیه عرب غیرقابل قبول خوانده شد. پیشنهاد لبنان همچنین خواستار آن بود که اسرائیل به طور موقت کنترل کشتزارهای شبعا را به سازمان ملل واگذار کند.
پیش‌زمینه > ۹–۱۱ اوت

دن گیلرمن، سفیر اسرائیل در سازمان ملل، گفت که با ایده استقرار نیروی سازمان ملل برای تثبیت منطقه مشکل دارد و به نیروی موقت سازمان ملل در لبنان به عنوان یک مثال اشاره کرد. کابینه امنیتی اسرائیل توصیه کرد که ارتش اسرائیل کمپین خود علیه حزب‌الله در جنوب لبنان را گسترش دهد. دیپلمات‌ها در سازمان ملل و بیروت تلاش‌های خود را برای تأمین قطعنامه سازمان ملل افزایش دادند.
پیش‌زمینه > ۱۲ اوت

با وجود کمپین زمینی گسترش‌یافته، کابینه امنیتی اسرائیل احتمالاً در جلسه خود در ۱۳ اوت قطعنامه سازمان ملل را تأیید خواهد کرد، سفیر اسرائیل در ایالات متحده، دانیل آیالون، قبل از رأی‌گیری شورای امنیت گفت. متن نهایی قطعنامه به شورای امنیت سازمان ملل توزیع شد که به اتفاق آرا قطعنامه را پذیرفت.
قطعنامه خواستار توقف کامل همه خصومت‌ها، آزادی سربازان اسرائیلی ربوده‌شده، استقرار ۱۵,۰۰۰ نیروی بین‌المللی برای نظارت بر مرز لبنان و اسرائیل (افزایشی از ۲,۰۰۰ نیروی موجود در آن زمان) است. نیروهای سازمان ملل در منطقه با ۱۵,۰۰۰ نیروی لبنانی همراه خواهند شد. توافق همچنین خواستار آزادی دو سرباز اسرائیلی است که اسارت آنها توسط حزب‌اللهباعث آغاز درگیری شد. زیپی لیونی، وزیر امور خارجه اسرائیل، اصرار داشت که نیروهای اسرائیلی در جنوب لبنان باقی خواهند ماند تا زمانی که نیروی چندملیتی سازمان ملل مستقر شود، که به معنای آن است که استقرار نیروهای لبنانی برای خروج اسرائیل کافی نخواهد بود.
قطعنامه

قطعنامه خواستار:
توقف کامل خصومت‌ها. (OP1)
اسرائیل باید تمامی نیروهای خود را از لبنان خارج کند و همزمان نیروهای لبنانی و یونیفیل در سراسر جنوب مستقر شوند. (OP2)
یک راه‌حل بلندمدت بر اساس: (OP8)
خلع سلاح تمامی گروه‌های مسلح در لبنان. (به معنای حزب‌الله)
هیچ نیروی مسلحی به جز یونیفیل و لبنانی (به معنای نیروهای حزب‌الله و اسرائیل) نباید در جنوب رودخانه لیتانی باشد.
هیچ نیروی خارجی در لبنان بدون رضایت دولت آن نباشد.
ارائه تمامی نقشه‌های مین‌های زمینی در لبنان که در اختیار اسرائیل است به سازمان ملل.
قطعنامه در عین حال تأکید می‌کند:
اهمیت کنترل کامل لبنان توسط دولت لبنان. (OP3)
نیاز به رسیدگی فوری به آزادی بدون قید و شرط سربازان اسرائیلی ربوده شده که منجر به بحران کنونی شده است.
قطعنامه همچنین حمایت قوی شورای امنیت را از:
احترام کامل به خط آبی. (OP 4)
تمامیت ارضی، حاکمیت و استقلال سیاسی لبنان در مرزهای به رسمیت شناخته شده بین‌المللی آن (OP 5) تکرار می‌کند.
خلع سلاح گروه‌های مسلح در لبنان

قطعنامه خواستار «اجرای کامل مفاد مربوط به توافق‌ طائف و قطعنامه‌های ۱۵۵۹ (۲۰۰۴) و ۱۶۸۰ (۲۰۰۶) است که خلع سلاح تمامی گروه‌های مسلح در لبنان را الزامی می‌کند، به‌طوری‌ که بر اساس تصمیم کابینه لبنان در ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۶، هیچ سلاح یا قدرتی در لبنان جز قدرت دولت لبنان وجود نداشته باشد.»
خلع سلاح گروه‌های مسلح در لبنان > فتح

مونیر المقدح، یکی از اعضای ارشد فتح در لبنان، در ۲۸ اوت ۲۰۰۶ گفت که دولت لبنان از فلسطینیان در اردوگاه‌های پناهندگان در منطقه لیتانی خواست تا بر اساس قطعنامه خلع سلاح شوند. گزارش شده است که نخست‌وزیر لبنان، فؤاد سینیورا، این درخواست را به نماینده فتح در لبنان، عباس زکی، ارائه کرد. المقدح در مصاحبه‌ای با روزنامه اردنی الدستور این درخواست را رد کرد و گفت که قطعنامه شورای امنیت غیرقانونی است زیرا شامل حق بازگشت برای پناهندگان فلسطینی نمی‌شود.»
نیروهای جدید سازمان ملل برای یونیفیل II

در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۶، یونیفیل متشکل از ۱۹۹۰ نیروی نظامی از چین، فرانسه، غنا، هند، ایرلند، ایتالیا، لهستان و اوکراین بود که توسط ۵۰ ناظر نظامی از سازمان نظارت بر آتش‌بس سازمان ملل و حدود ۴۰۰ کارمند غیرنظامی پشتیبانی می‌شد.
تا ۸ ژانویه ۲۰۰۷، یونیفیل به ۱۱۵۱۲ نیروی نظامی از کشورهای زیر افزایش یافته است: بلژیک (۳۷۵؛ ۳۹۴ تعهد شده)، چین (۱۹۰)، دانمارک (۷۸، کشتی‌های جنگی؛ ۱۵۰ تعهد شده)، فنلاند (۲۰۵)، فرانسه (۲۰۰۰)، آلمان (۱۵۰۰، کشتی‌ها و هواپیماهای نظارتی؛ ۲۴۰۰ تعهد شده)، غنا (۶۶۰)، یونان (۲۲۵)، گواتمالا (۱)، مجارستان (۴)، هند (۸۷۸)، اندونزی (۸۵۰)، ایرلند (۱۶۴)، ایتالیا (۲۴۱۵؛ فرماندهی نیروهای یونیفیل)، لوکزامبورگ (۲)، مالزی (۲۲۰؛ ۳۶۰ تعهد شده)، نپال (۲۳۴)، هلند (۱۶۱)، نروژ (۱۳۴)، لهستان (۳۱۹)، پرتغال (۱۴۶، مهندسان ساخت و ساز نظامی)، قطر (۲۰۰)، اسلوونی (۱۱)، اسپانیا (۱۲۷۷، وسایل نقلیه زرهی)، کره جنوبی (۲۷۰ نیروی ویژه تعهد شده، ۸۰ نیروی پشتیبانی تعهد شده)، سوئد (۶۸، و یک کشتی)، ترکیه (۵۰۹)، و اوکراین (۲۰۰)، که توسط ۵۳ ناظر نظامی از سازمان نظارت بر آتش‌بس سازمان ملل و حدود ۳۰۸ کارمند غیرنظامی محلی پشتیبانی می‌شوند.
گزارش شده است که کشورهای دیگری تمایل به اعزام نیرو دارند، اما تعداد نیروها را اعلام نکرده‌اند. این کشورها شامل: استرالیا، بنگلادش، بلغارستان (۱۶۰ خدمه ناوچه)، لتونی، لیتوانی، مراکش، نیوزیلند، روسیه (۴۰۰) و تایلند هستند. اسرائیل اعلام کرده است که با حضور نیروهایی از کشورهایی که پیشنهاد اعزام نیرو داده‌اند اما اسرائیل را به عنوان یک کشور به رسمیت نمی‌شناسند، مانند بنگلادش، اندونزی و مالزی، موافق نیست.
واکنش‌های اولیه

رهبران سراسر جهان توافق را ستودند، در حالی که اشاره کردند این پایان بحران نیست. کابینه لبنان در ۱۲ اوت به اتفاق آرا شرایط را پذیرفت. نصرالله در سخنرانی‌ای که در ۱۲ اوت از تلویزیون المنار حزب‌الله پخش شد، گفت: «ما مانعی برای هیچ تصمیمی که توسط دولت لبنان گرفته شود نخواهیم بود».
دولت اسرائیل شرایط را در ۱۳ اوت پذیرفت، اما تا مهلت خود در ساعت ۸:۰۰ صبح (به وقت محلی) ۱۴ اوت اقدامات تهاجمی را متوقف نکرد. در ۱۳ اوت، اسرائیل برای تصرف هرچه بیشتر مناطق مرتفع قبل از آتش‌بس پیشروی کرد و تا ۱۵ دقیقه قبل از مهلت، اهداف را بمباران کرد. حزب‌الله نیز به آنچه «عملیات دفاعی» می‌نامیدند ادامه داد و عهد کرد تا زمانی که اسرائیل لبنان را اشغال کرده است، عملیات خود را متوقف نکند.
دولت فرانسه قوانین درگیری را مورد انتقاد قرار داد. «من تجربیات ناخوشایند عملیات‌های دیگر را به یاد می‌آورم که در آن نیروهای سازمان ملل نه مأموریت به اندازه کافی دقیقی داشتند و نه وسایل لازم برای اقدام»، وزیر دفاع فرانسه، میشل آلیو-ماری، گفت. «شما نمی‌توانید مردان را بفرستید و به آنها بگویید که باید نظاره‌گر باشند اما حق دفاع از خود یا شلیک ندارند.»
پیامدها

بندهای قطعنامه که خواستار خلع سلاح همه بازیگران غیردولتی در لبنان و پاکسازی منطقه بین مرز اسرائیل و لبنان و رودخانه لیتانی از همه بازیگران مسلح به جز ارتش لبنان و یونیفیل بودند، هرگز اجرا نشدند. پس از پایان جنگ ۲۰۰۶، حزب‌الله یک زرادخانه شامل ۱۵۰،۰۰۰ راکت و موشک جمع‌آوری کرد و ده‌ها هزار جنگجو دارد. در گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۱۵ در این باره آمده است:
وضعیت در منطقه عملیات نیروی موقت سازمان ملل در لبنان (یونیفیل) و در امتداد خط آبی به طور کلی آرام باقی ماند، علیرغم زمینه منطقه‌ای پرتنش و پس از نقض جدی توقف خصومت‌ها بین لبنان و اسرائیل در ۲۸ ژانویه. به طور کلی، علیرغم لفاظی‌های تشدیدکننده در هر دو طرف، مقامات لبنانی و اسرائیلی عزم خود را برای حفظ آرامش در امتداد خط آبی نشان دادند، به تعامل سازنده با یونیفیل از طریق ترتیبات ارتباطی و هماهنگی موجود ادامه دادند و تعهد خود را به اجرای قطعنامه ۱۷۰۱ (۲۰۰۶) تأیید کردند. با این حال، هیچ پیشرفتی در تعهدات باقی‌مانده آنها تحت قطعنامه و هیچ حرکتی به سمت یک آتش‌بس دائمی وجود نداشت.
در این گزارش آمده است که «نقض‌های اسرائیل از حریم هوایی لبنان تقریباً روزانه با وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین و اغلب با هواپیماهای ثابت‌بال، از جمله جت‌های جنگنده ادامه داشت».
در طرف لبنانی، گزارش اشاره می‌کند: «بر اساس مأموریت خود، یونیفیل به طور فعال به دنبال سلاح‌ها در جنوب نمی‌گردد» و «یونیفیل مشاهده کرد که غیرنظامیان با سلاح‌های غیرمجاز در منطقه عملیات حضور دارند... این افراد عمدتاً شامل افرادی بودند که سلاح‌های شکار حمل می‌کردند. با این حال، در چندین مورد، سلاح‌های کوچک، از جمله تفنگ‌ها و حداقل در یک مورد، نارنجک‌اندازهای راکتی، در طول رویدادهای یادبود، از جمله مراسم تشییع جنازه شلیک شدند».
همچنین اشاره شد: «نگهداری سلاح‌ها توسط حزب‌الله و گروه‌های دیگر خارج از کنترل دولت لبنان «نقض قطعنامه است. حزب‌الله می‌گوید که چنین تسلیحاتی «به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر تجاوز احتمالی از سوی اسرائیل عمل می‌کند».
در سال ۲۰۱۱، پس از منصوب نجیب میقاتی به عنوان نخست‌وزیر لبنان، سازمان ملل بار دیگر از لبنان خواست تا به شرایط قطعنامه ۱۷۰۱ پایبند باشد.
پیامدها > ادعاهای نقض قطعنامه توسط حزب‌الله

اسرائیل می‌گوید که حزب‌الله به طور معمول قطعنامه را با آوردن نیروهای خود به جنوب رودخانه لیتانی، گاهی تا مرز با اسرائیل، نقض می‌کند. در سال ۲۰۱۸، ارتش دفاعی اسرائیل مایل‌ها تونل زیرزمینی حزب‌الله به اسرائیل از جنوب لبنان را کشف کرد. حسن نصرالله، رهبر حزب‌الله گفت: «بخشی از برنامه ما در جنگ بعدی ورود به جلیل است، بخشی از برنامه‌ای که ما قادر به انجام آن هستیم، به خواست خدا. مهم این است که ما این توانایی را داریم و سال‌هاست که آن را داریم».
تا فوریه ۲۰۰۹، بسیاری از نکات کلیدی در قطعنامه به طور کافی مورد توجه قرار نگرفته بودند. در یک گزارش ویژه، بان کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، اشاره می‌کند که «حزب‌الله همچنان از ارائه هرگونه اطلاعاتی درباره آزادی یا سرنوشت سربازان ربوده‌شده خودداری می‌کند و شرایط و خواسته‌هایی برای آزادی مطرح می‌کند که بسیار خارج از محدوده قطعنامه ۱۷۰۱ است»، بان در گزارش نوشت. گزارش همچنین اشاره می‌کند که حزب‌الله ذخایر موشک‌ها و راکت‌های خود را در جنوب لبنان تجدید کرده و اکنون دارای ۱۰،۰۰۰ موشک دوربرد و ۲۰،۰۰۰ پرتابه کوتاه‌برد است. آخرین برآورد اسرائیل از ذخایر موشکی حزب‌الله آن را حدود ۱۵۰،۰۰۰  تخمین می‌زند.
سازمان ملل به دلیل عدم اجرای قطعنامه ۱۷۰۱ و عدم توانایی در خلع سلاح یا انحلال حزب‌الله و جلوگیری از استقرار نیروهای آن در جنوب رودخانه لیتانی بر اساس قطعنامه ۱۷۰۱ مورد انتقاد قرار گرفته است. به گفته یک تحلیلگر، «از سال ۲۰۰۶، حزب‌الله به جای آن، جنوب لبنان را، به ویژه شهرها و روستاها در امتداد خط مرزی ۱۲۰ کیلومتری (حدود ۷۵ مایل) را مستحکم کرده است. این گروه میدان‌های تیراندازی غیرمجاز ساخته، راکت‌ها را در زیرساخت‌های غیرنظامی ذخیره کرده، تونل‌هایی به اسرائیل ساخته و بارها یونیفیل را از دسترسی به مناطق خاصی بازداشته است.»
از زمان کشتار ۷ اکتبر حماس در اسرائیل، حزب‌الله به شلیک صدها راکت به مناطق غیرنظامی شمال اسرائیل ادامه داده است. حدود ۳۰۰،۰۰۰ غیرنظامی اسرائیلی به دلیل بمباران داخلی آواره شده و مجبور به فرار به جنوب شده‌اند و بیش از ۲،۰۰۰ ساختمان غیرنظامی توسط راکت‌های حزب‌الله تخریب شده‌اند.
اسرائیل از آن زمان تعدادی از مقامات ارشد حزب‌الله را در جنوب رودخانه لیتانی کشته است، از جمله طالب عبدالله در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۴، یک فرمانده ارشد حزب‌الله که در جنوب لبنان بین رودخانه لیتانی و مرز با اسرائیل فعالیت می‌کرد.
پیامدها > ادعاهای نقض قطعنامه توسط اسرائیل

دولت لبنان ادعا می‌کند که اسرائیل بیش از ۷،۰۰۰ بار قطعنامه را نقض کرده است «با عبور از حریم هوایی لبنان»، آب‌ها و مرز به طور تقریباً روزانه از زمان اجرای قطعنامه با جت‌های جنگنده و پروازهای روزانه وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین در سراسر منطقه جنوبی لبنان.
در طول بمباران‌های جنوب لبنان در آگوست ۲۰۲۱، سیاستمداران دولتی لبنان نگرانی خود را از نقض قطعنامه ۱۷۰۱ ابراز کردند. نخست‌وزیر سابق در آن زمان، سعد حریری، در توییتر نوشت: «... وضعیت در مرز با دشمن اسرائیلی بسیار، بسیار خطرناک است و تهدیدی بی‌سابقه برای قطعنامه ۱۷۰۱ است».
پیامدها > ادعاهای نقض قطعنامه توسط لبنان

در سال ۲۰۰۹، اسرائیل شکایتی به سازمان ملل ارائه کرد که لبنان به قطعنامه پایبند نیست پس از آنکه یک راکت کاتیوشا از لبنان شلیک شد و در کنار یک خانه در شمال اسرائیل فرود آمد و سه نفر را زخمی کرد. شکایت حق اسرائیل برای دفاع از خود و شهروندانش را تأیید کرد. بعدها در سال ۲۰۰۹، زمانی که سلاح‌هایی که حزب‌الله در یک خانه غیرنظامی در یک شهر لبنانی نزدیک مرز اسرائیل پنهان کرده بود، منفجر شد، هم اسرائیل و هم یونیفیل شکایت کردند که قطعنامه ۱۷۰۱ توسط لبنان و حزب‌الله نقض شده است. ارتش اسرائیل تخمین می‌زند که تعداد خانه‌های غیرنظامی در جنوب لبنان که برای ذخیره سلاح‌ها استفاده می‌شوند، به صدها می‌رسد.
اسرائیل همچنین ارتش لبنان را که مسئول اجرای قطعنامه است، به همکاری با حزب‌الله در اطمینان از پاکسازی شواهد نقض قطعنامه قبل از اجازه دادن به نیروهای حافظ صلح سازمان ملل برای انجام وظیفه خود، متهم کرد. دو روز بعد، پانزده غیرنظامی لبنانی از کفر شوبا، با حمل پرچم‌های لبنان و حزب‌الله، وارد مزارع شبعا که تحت اشغال اسرائیل است، شدند. ارتش اسرائیل به این تحریک واکنشی نشان نداد، اما تأکید کرد که این نقض قطعنامه ۱۷۰۱ است. سازمان ملل تأیید کرد که حزب‌الله قطعنامه را نقض کرده و این گروه در حال تجدید تسلیحات است.
تحولات بعدی

پس از حمله حماس در ۷ اکتبر به اسرائیل، حزب‌الله، حماس و دیگر گروه‌های شبه‌نظامی در جنوب لبنان به طور مداوم به شهرهای اسرائیلی راکت شلیک کرده و به مواضع نیروهای دفاعی اسرائیل در مرز اسرائیل-لبنان حمله کردند. در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، وزیر امور خارجه اسرائیل، الی کوهن، به شورای امنیت سازمان ملل هشدار داد که در صورت عدم اجرای کامل قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل، احتمال وقوع جنگ منطقه‌ای وجود دارد.
در ۸ ژانویه ۲۰۲۴، وزیر امور خارجه لبنان، عبدالله بو حبیب، خواستار راه‌حل دیپلماتیک برای حل مناقشه اسرائیل-حزب‌الله از طریق «اجرای کامل» قطعنامه شد.
پیوندهای خارجی

متن قطعنامه 1701 شورای امنیت سازمان ملل در undocs.org
قطعنامه 1559 شورای امنیت سازمان ملل
دیونیجی، ف. 'قطعنامه‌های شورای امنیت به عنوان عوامل اجتماعی‌سازی بین‌المللی: مورد حزب‌الله'

ورود سربازان ایتالیایی سازمان ملل به لبنان، ۲۰۰۶
دهستان میاندشت (درمیان)

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان جنوبی
شهرستان: درمیان
بخش: میاندشت
مرکز دهستان: بورنگ
جمعیت: ۹۷۹۱نفر
ارتفاع مرکز از سطح دریا: -
پیش‌شمارهٔتلفنی مرکز: -
دهستان میاندشت، دهستانی از بخش میاندشت شهرستان درمیان واقع در استان خراسان جنوبی است. جمعیت این دهستان، بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، بالغ بر ۹۷۹۱ نفر می‌باشد.
نسار اسکندری

| نسار اسکندری | نسار اسکندری |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: فریدن
بخش: بخش مرکزی
دهستان: زاینده‌رود شمالی
جمعیت: ۶۸۲ نفر
نسار اسکندری، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فریدن در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان زاینده‌رود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۸۲ نفر (۱۶۲خانوار) بوده‌است.
ابراهیم فروزش

| ابراهیم فروزش | ابراهیم فروزش |
| --- | --- |
زادهٔ: ١٣١٨ تهران، ایران
پیشه: کارگردان
سبک: تلویزیون، سینما
فروزش فارغ‌التحصیل رشته کارگردانی از دانشکده هنرهای دراماتیک است. او فعالیت هنری‌اش را از سال ۱۳۴۹ در مرکز سینمایی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد. شروع فعالیت سینمایی او در سال ۱۳۵۲ با نوشتن فیلمنامه فیلم کوتاه سیاه پرنده بود. فروزش نخستین فیلم‌اش را با نام کلید، در سال ۱۳۶۵ کارگردانی کرد. دومین ساخته وی، خمره، در سال ۱۹۹۴ میلادی برای اولین بار جایزه یوزپلنگ طلایی را برای سینمای ایران از جشنواره لوکارنو به ارمغان آورد. جایزه‌ای که تنها یک بار دیگر در سال ۱۹۹۷ میلادی توسط جعفر پناهی تکرار شده‌است.
فیلم‌شناسی > کارگردان

سامو بندری (مجموعه تلویزیونی ١۴٠٢ از شبکه یک سیما)
شیر تو شیر (۱۳۹۰)
سنگ اول (۱۳۸۸)
زمانی برای دوست داشتن (۱۳۸۶)
هامون و دریا (۱۳۸۶)
بچه‌های نفت (۱۳۷۸)
مرد (۱۳۷۶)
نخل (۱۳۷۴)- فیلم مستند
خمره (۱۳۷۰)
کلید (۱۳۶۴)
نگاه (۱۳۶۲)- فیلم مستند
ارگ بم (۱۳۵۱) - فیلم مستند
فیلم‌شناسی > فیلمنامه‌نویس

سنگ اول (۱۳۸۸)
هامون و دریا (۱۳۸۶)
بچه‌های نفت (۱۳۷۸)
مرد کوچک (۱۳۷۶)
قصه‌های بازار (۱۳۷۴)
قربانی (۱۳۷۱)
خمره (۱۳۷۰)
زال و سیمرغ به همراهی علی اکبر صادقی(۱۳۵۶)
فیلم‌شناسی > مشاور کارگردان

روز روشن (۱۳۹۱)
جایزه‌ها

نامزد لوح زرین بهترین کارگردانی برای فیلم کلید در پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر، ۱۳۶۵
برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم دوم برای فیلم خمره در دهمین دوره جشنواره فیلم فجر، ۱۳۷۰
برنده یوزپلنگ طلایی برای فیلم خمره در جشنواره فیلم لوکارنو، سوئیس ۱۹۹۴ (میلادی)
دومین فیلم سال برای فیلم کلید در پنجمین دوره منتخب نویسندگان و منتقدان، ۱۳۶۹ (بهترین‌های سال)