stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جیمز ناکس پولک
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست خارجی > جنگ مکزیک و آمریکا > راه به سوی جنگ

پس از الحاق در سال 1845، پولک مقدمات یک جنگ احتمالی را آغاز کرد و ارتشی به رهبری سرتیپ زکری تیلور به تگزاس فرستاد.به نیروهای زمینی و دریایی آمریکا دستور داده شد که به هرگونه تجاوز مکزیک پاسخ دهند اما از تحریک جنگ اجتناب کنند.پولک فکر می کرد مکزیک تحت فشار تسلیم خواهد شد.
پولک امیدوار بود که نمایش قدرت به مذاکرات منجر شود.در اواخر سال 1845، او جان اسلیدل را به مکزیک فرستاد تا نیومکزیکو و کالیفرنیا را به قیمت 30 میلیون دلار خریداری کند، و همچنین موافقت مکزیک را با مرز ریو گرانده تضمین کند.افکار مکزیکی خصمانه بود و رئیس جمهور خوزه خواکین دو هررا از پذیرش اسلیدل خودداری کرد.هررا به زودی توسط یک کودتای نظامی به رهبری ژنرال ماریانو پاردس، یک تندرو که متعهد به بازپس گیری تگزاس شد، خلع شد.اعزام های اسلیدل به واشینگتن هشدار داد که جنگ نزدیک است.
پولک رفتار با اسلیدل را توهین و "علت جنگی فراوان" می‌دانست و آماده درخواست از کنگره برای اعلام آن شد.در همین حال، در اواخر ماه مارس، ژنرال تیلور به ریو گرانده رسیده بود و ارتش او در آن سوی رودخانه از ماتاموروس، تامائولیپاس، لشکر کشید.در آوریل، پس از آنکه ژنرال مکزیکی پدرو دی آمپودیا خواستار بازگشت تیلور به رودخانه نویسس شد، تیلور محاصره ماتاموروس را آغاز کرد.درگیری در ضلع شمالی ریو گراند در 25 آوریل با کشته شدن یا اسارت ده ها سرباز آمریکایی به پایان رسید و به ماجرای تورنتون معروف شد.خبر در 9 مه به واشینگتن رسید و پولک پیام جنگی را به کنگره فرستاد که مکزیک "خون آمریکا را در خاک آمریکا ریخته است".مجلس با اکثریت قاطع قطعنامه ای را تصویب کرد که در آن اعلام جنگ می کرد و به رئیس جمهور اجازه می داد 50,000 داوطلب را به ارتش بپذیرد.در مجلس سنا، مخالفان جنگ به رهبری کلهون روایت پولک از وقایع را زیر سوال بردند.با این وجود، قطعنامه مجلس سنا با 40 رای موافق در برابر 2 رای مخالف، با کلهون ممتنع به تصویب رسید، که نشانه آغاز جنگ مکزیک و آمریکا بود.
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست خارجی > جنگ مکزیک و آمریکا > صلح: معاهده گوادالوپه هیدالگو

پولک که از عدم پیشرفت در مذاکرات ناامید شده بود، به تریست دستور داد به واشینگتن بازگردد، اما دیپلمات، هنگامی که اخطار فراخوان در اواسط نوامبر 1847 رسید، دستور را نادیده گرفت و تصمیم گرفت بماند و ماه بعد نامه ای طولانی به پولک بنویسد.تا تصمیم خود را توجیه کند.پولک در نظر گرفت که باتلر، که به عنوان جانشین اسکات تعیین شده بود، او را به زور از مکزیکوسیتی برکنار کند.اگرچه پولک از سرپیچی تریست خشمگین شد، اما تصمیم گرفت به او مدتی برای مذاکره درباره یک معاهده اجازه دهد.
در طول ژانویه 1848، تریست مرتباً با مقامات مکزیکوسیتی ملاقات می کرد، اگرچه به درخواست مکزیکی ها، امضای معاهده در گوادالوپه هیدالگو، شهر کوچکی در نزدیکی مکزیکو سیتی انجام شد.تریست مایل بود به مکزیک اجازه دهد تا باخا کالیفرنیا را حفظ کند، همانطور که دستوراتش اجازه می داد، اما با موفقیت برای گنجاندن بندر مهم سن دیگو در واگذاری آلتا کالیفرنیا چانه زنی کرد.مقررات شامل مرز ریو گرانده و پرداخت 15 میلیون دلار به مکزیک بود.در 2 فوریه 1848، تریست و هیئت مکزیکی معاهده گوادالوپه هیدالگو را امضا کردند.پولک این سند را در 19 فوریه دریافت کرد و پس از تشکیل کابینه، تصمیم گرفت که چاره‌ای جز پذیرش آن نداشته باشد.اگر او آن را رد می کرد، در حالی که مجلس تا آن زمان تحت کنترل ویگ ها بود، هیچ اطمینانی وجود نداشت که کنگره به بودجه برای ادامه جنگ رأی دهد.هم بیوکنن و هم واکر مخالف بودند و زمین بیشتری از مکزیک می خواستند، موضعی که رئیس جمهور با آن همدل بود، اگرچه او دیدگاه بیوکنن را ناشی از جاه طلبی او می دانست.
برخی از سناتورها با این معاهده مخالفت کردند زیرا می خواستند هیچ سرزمینی از مکزیک را تصرف کنند.دیگران به دلیل ماهیت نامنظم مذاکرات تریست تردید داشتند.پولک دو هفته در حالت تعلیق منتظر ماند تا سنا آن را بررسی کند و گاهی شنیده بود که احتمالاً شکست خواهد خورد و بیوکنن و واکر علیه آن کار می کنند.وقتی دو افسر کابینه از طرف معاهده لابی کردند، خیالش راحت شد.در 10 مارس، سنا این معاهده را با 38 رای موافق به 14 تصویب کرد، رای که خطوط حزبی و جغرافیایی را قطع کرد.سنا قبل از تصویب تغییراتی در معاهده ایجاد کرد و پولک نگران بود که دولت مکزیک آنها را رد کند.در 7 ژوئن، پولک متوجه شد که مکزیک این معاهده را تصویب کرده است.پولک این معاهده را از 4 ژوئیه 1848 به اجرا درآورد و به این ترتیب به جنگ پایان داد.با تصاحب کالیفرنیا، پولک به هر چهار هدف اصلی ریاست جمهوری خود دست یافت.به استثنای سرزمینی که توسط خرید گادزدن در سال 1853 به دست آمد، و برخی اصلاحات جزئی بعدی، تصاحب سرزمینی تحت پولک مرزهای مدرن ایالات متحده را ایجاد کرد.
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست خارجی > پس از جنگ و سرزمین ها

پولک مشتاق بود تا یک حکومت سرزمینی برای اورگان ایجاد کند، اما موضوع درگیر بحث بر سر برده داری شد، اگرچه تعداد کمی اورگان را برای آن مناسب می دانستند.لوایح ایجاد یک حکومت سرزمینی دو بار به تصویب مجلس رسید اما در سنا از بین رفت.در زمانی که کنگره دوباره در دسامبر تشکیل جلسه داد، کالیفرنیا و نیومکزیکو در دست ایالات متحده بودند و پولک در پیام سالانه خود خواستار ایجاد دولت های سرزمینی در هر سه شد.مصالحه میزوری با ممنوع کردن برده‌داری در ایالت‌های شمال عرض جغرافیایی 36 درجه و 30 دقیقه، مسئله دسترسی جغرافیایی برده‌داری را در خرید لوئیزیانا حل و فصل کرده بود، و پولک به دنبال گسترش این خط به قلمرو تازه تصاحب شده بود.این امر برده داری را در اورگان و سانفرانسیسکو غیرقانونی می کرد، اما در لس آنجلس اجازه می داد.چنین گسترش برده داری در مجلس توسط اتحاد دو حزبی شمالی ها شکست خورد.در سال 1848 پولک لایحه ای را برای ایجاد قلمرو اورگان و ممنوعیت برده داری در آن امضا کرد.
در دسامبر 1848، پولک به دنبال ایجاد حکومت‌های سرزمینی در کالیفرنیا و نیومکزیکو بود، کاری که با شروع تب طلا در کالیفرنیا بسیار ضروری بود.موضوع تفرقه افکنانه برده داری این ایده را مسدود کرد.سرانجام در مصالحه 1850 این مسئله حل شد.
پولک در مورد لایحه ایجاد وزارت کشور (3 مارس 1849) تردید داشت.او می ترسید که دولت فدرال قدرت را بر زمین های عمومی از ایالت ها غصب کند.با این وجود، او این لایحه را امضا کرد.
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست خارجی > ابتکارات دیگر

سفیر پولک در جمهوری گرانادای جدید، بنجامین آلدن بیدلاک، در مورد معاهده مالارینو-بیدلاک مذاکره کرد.اگرچه واشینگتن در ابتدا تنها به دنبال حذف تعرفه‌ها بر کالاهای آمریکایی بود، بیدلاک و وزیر امور خارجه نیو گرانادان بر سر توافقی گسترده مذاکره کردند که روابط نظامی و تجاری را تعمیق بخشید.تضمین ایالات متحده برای حاکمیت گرانادای جدید بر باریکه پاناما نیز گنجانده شد.این معاهده در سال 1848 تصویب شد و در دراز مدت کانال پاناما را که در اوایل قرن بیستم ساخته شد، تسهیل کرد.همچنین اجازه ساخت راه‌آهن پاناما را داد که در سال 1855 افتتاح شد. این راه‌آهن که توسط آمریکایی‌ها ساخته و اداره می‌شد و توسط ارتش ایالات متحده محافظت می‌شد، سفری سریع‌تر و ایمن‌تر به کالیفرنیا و اورگان داد.این توافق تنها اتحادی بود که واشینگتن در قرن نوزدهم ایجاد کرد.این کشور نقش قوی آمریکا را در آمریکای مرکزی ایجاد کرد و وزنه‌ای برای نفوذ بریتانیا در آنجا بود.
در اواسط سال 1848، پرزیدنت پولک به سفیر خود در اسپانیا، رومولوس میچل ساندرز، اجازه داد تا در مورد خرید کوبا مذاکره کند و به اسپانیا تا 100 میلیون دلار پیشنهاد دهد که در آن زمان مبلغ زیادی برای یک قلمرو، معادل 3.52 میلیارد دلار در شرایط امروزی بود.کوبا به ایالات متحده نزدیک بود و برده داری داشت، بنابراین این ایده برای جنوبی ها جذاب بود اما در شمال مورد استقبال قرار نگرفت.با این حال، اسپانیا همچنان در کوبا سود می برد (به ویژه در شکر، ملاس، رم و تنباکو)، و بنابراین دولت اسپانیا پیشنهادهای ساندرز را رد کرد.اگرچه پولک مشتاق تصاحب کوبا بود، اما از حمایت از اکسپدیشن نارسیسو لوپز که به دنبال حمله به جزیره و تصرف آن به عنوان مقدمه ای برای الحاق بود، خودداری کرد.
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست داخلی > سیاست مالی

پولک در سخنرانی افتتاحیه خود از کنگره خواست تا سیستم مستقل خزانه داری را که بر اساس آن وجوه دولتی در خزانه داری نگهداری می شد و نه در بانک ها یا سایر مؤسسات مالی، دوباره برقرار کند.رئیس جمهور ون بیورن قبلاً سیستم مشابهی را ایجاد کرده بود، اما در زمان دولت تایلر لغو شده بود.پولک در سخنرانی افتتاحیه خود مخالفت خود را با یک بانک ملی آشکار کرد و در اولین پیام سالانه خود به کنگره در دسامبر 1845، از دولت خواست که خودش وجوه خود را حفظ کند.کنگره کند عمل کرد.مجلس در آوریل 1846 و سنا در اوت لایحه ای را تصویب کردند، هر دو بدون یک رأی ویگ.پولک در 6 اوت 1846 قانون خزانه داری مستقل را امضا کرد.این قانون مقرر می داشت که درآمدهای عمومی در ساختمان خزانه داری و در خزانه های فرعی در شهرهای مختلف، جدا از بانک های خصوصی یا دولتی نگهداری می شد.این سیستم تا تصویب لایحه فدرال رزرو در سال 1913 پابرجا بود.
دیگر ابتکار مهم داخلی پولک کاهش تعرفه بود.پولک به وزیر خزانه داری رابرت واکر دستور داد تا پیش نویس تعرفه جدید و پایین تری را تهیه کند که پولک آن را به کنگره ارائه کرد.پس از لابی شدید هر دو طرف، این لایحه به تصویب مجلس رسید و در یک رأی گیری نزدیک که معاون رئیس جمهور دالاس را ملزم به شکستن تساوی کرد، سنا در ژوئیه 1846 به تصویب رسید.دالاس، اگرچه اهل پنسیلوانیا بود، اما به این لایحه رأی داد، اما تصمیم گرفت که بهترین چشم‌انداز سیاسی خود را حمایت از دولت دانست.پولک تعرفه واکر را به قانون امضا کرد و به طور قابل ملاحظه ای نرخ هایی را که توسط تعرفه 1842 تعیین شده بود کاهش داد.کاهش تعرفه ها در ایالات متحده و لغو قوانین ذرت در بریتانیای کبیر به رونق تجارت انگلیس و آمریکا منجر شد.
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست داخلی > توسعه کشور

کنگره لایحه رودخانه ها و بندرها را در سال 1846 تصویب کرد تا 500,000 دلار برای بهبود امکانات بندری ارائه کند، اما پولک آن را وتو کرد.پولک معتقد بود که این لایحه مغایر با قانون اساسی است زیرا به طور غیرمنصفانه به نفع مناطق خاصی از جمله بنادری است که تجارت خارجی ندارند.پولک بهبودهای داخلی را مسائلی برای ایالت‌ها می‌دانست و می‌ترسید که تصویب این لایحه قانون‌گذاران را تشویق کند تا برای کسب امتیاز برای منطقه محل سکونت خود به رقابت بپردازند - نوعی فساد که او احساس می‌کرد به معنای محکومیت فضیلت جمهوری است.در این رابطه او از قهرمان خود جکسون پیروی کرد، که لایحه جاده میسویل را در سال 1830 به دلایل مشابه وتو کرده بود.
پولک که با محکومیت به بودجه فدرال برای بهبودهای داخلی مخالف بود، به شدت در برابر همه این گونه لوایح ایستاد.کنگره در سال 1847 لایحه بهبود داخلی دیگری را تصویب کرد.او آن را وتو کرد و در ماه دسامبر به کنگره پیام وتوی کامل فرستاد.لوایح مشابه در سال 1848 در کنگره ادامه یافت، اگرچه هیچ کدام به میز او نرسید.هنگامی که او برای امضای لوایح در 3 مارس 1849، آخرین روز جلسه کنگره و آخرین روز کامل او در مقام ریاست جمهوری، به کاپیتول آمد، می ترسید که لایحه اصلاحات داخلی کنگره تصویب شود و پیش نویس پیام وتو را با خود آورد.این لایحه تصویب نشد، بنابراین نیازی به آن نبود، اما با احساس اینکه پیش نویس با مهارت نوشته شده بود، آن را در میان اوراق خود حفظ کرد.
کلمه معتبر کشف طلا در کالیفرنیا تا پس از انتخابات 1848 به واشینگتن نرسید که در آن زمان پولک یک اردک لنگ بود.مخالفان سیاسی پولک ادعا کرده بودند که کالیفرنیا خیلی دورتر از آن است که مفید واقع شود و ارزش آن بهایی که به مکزیک پرداخت می شود را ندارد.رئیس جمهور از این خبر خوشحال شد و آن را تاییدی بر موضع خود در مورد توسعه تلقی کرد و در آخرین پیام سالانه خود به کنگره در دسامبر سال جاری چندین بار به این کشف اشاره کرد.اندکی پس از آن، نمونه‌های واقعی طلای کالیفرنیا وارد شد و پولک پیام ویژه‌ای در این زمینه به کنگره ارسال کرد.این پیام که گزارش‌های کمتر معتبر را تأیید می‌کرد، باعث شد تعداد زیادی از مردم، چه از ایالات متحده و چه از خارج، به کالیفرنیا نقل مکان کنند، در نتیجه به جرقه‌ای برای تب طلا در کالیفرنیا کمک کرد.
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست داخلی > انتصابات قضایی

مرگ قاضی هنری بالدوین در سال 1844 جای خالی دیوان عالی را بر جای گذاشت، اما تایلر نتوانسته بود سنا را برای تایید نامزدی وادار کند.در آن زمان رسم بر این بود که تعادل جغرافیایی در دیوان عالی وجود داشته باشد و بالدوین اهل پنسیلوانیا بود.تلاش‌های پولک برای پرکردن کرسی بالدوین در سیاست پنسیلوانیا و تلاش‌های رهبران جناح برای تضمین پست پرسود جمع‌آوری گمرک برای بندر فیلادلفیا درگیر شد.هنگامی که پولک تلاش کرد راه خود را از طریق میدان مین سیاست پنسیلوانیا بیابد، با مرگ جاستیس جوزف استوری، در سپتامبر 1845، جایگاه دوم در دادگاه عالی خالی شد.انتظار می رفت که جایگزین او از زادگاهش نیوانگلند بیاید.از آنجایی که مرگ استوری در حالی اتفاق افتاد که مجلس سنا در جلسه نبود، پولک توانست قرار ملاقاتی برای تعطیلات بگذارد و سناتور لوی وودبری از نیوهمپشایر را انتخاب کرد و هنگامی که مجلس سنا در دسامبر 1845 دوباره تشکیل شد، وودبری تایید شد.نامزد اولیه پولک برای کرسی بالدوین، جورج دبلیو وودوارد، در ژانویه 1846 توسط سنا رد شد، تا حد زیادی به دلیل مخالفت سایمون کامرون، سناتور بیوکنن و پنسیلوانیا.
با وجود عصبانیت پولک از بیوکنن، او در نهایت به وزیر امور خارجه پیشنهاد کرسی داد، اما بیوکنن پس از مدتی بلاتکلیفی، آن را رد کرد.پولک متعاقباً رابرت کوپر گریر از پیتسبورگ را نامزد کرد که تاییدیه را به دست آورد.قاضی وودبری در سال 1851 درگذشت، اما گریر تا سال 1870 خدمت کرد و در پرونده برده داری درد اسکات در برابر سندفرد (1857) نظری نوشت مبنی بر اینکه بردگان دارایی هستند و نمی توانند شکایت کنند.
پولک هشت قاضی فدرال دیگر را منصوب کرد، یکی در دادگاه ناحیه کلمبیا ایالات متحده، و هفت قاضی در دادگاه های ناحیه ای مختلف ایالات متحده.
انتخابات 1848

پولک با احترام به تعهد خود برای خدمت تنها یک دوره، از انتخاب مجدد خودداری کرد.در کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال 1848، لوئیس کاس نامزد شد.کنوانسیون ملی 1848 ویگ، زکری تیلور را برای ریاست جمهوری و نماینده سابق کنگره، میلارد فیلمور از نیویورک را برای معاون رئیس جمهور نامزد کرد.مارتین ون بیورن رهبری یک گروه جدا شده از خاک آزاد از دموکرات ها را بر عهده داشت.پولک از تغییر سیاسی متحد سابقش متعجب و ناامید شد و نگران تفرقه افکنی حزبی که وقف الغا شده بود، بود.پولک برای کاس سخنرانی نکرد و پشت میزش در کاخ سفید ماند.او برخی از حامیان ون بیورن را از دفتر فدرال در طول مبارزات انتخاباتی حذف کرد.
تیلور در انتخابات سه جانبه با تعدد آرای مردمی و اکثریت آرای الکترال پیروز شد.پولک از نتیجه ناامید شد زیرا او نظر کمی نسبت به تیلور داشت و ژنرال را فردی با قضاوت ضعیف و نظرات کمی در مورد موضوعات مهم عمومی می‌دید.با این وجود، پولک سنت را رعایت کرد و از تیلور رئیس جمهور منتخب در واشینگتن استقبال کرد و او را در یک شام جشن کاخ سفید میزبانی کرد.پولک در 3 مارس کاخ سفید را ترک کرد و یک میز تمیز را پشت سر خود گذاشت، اگرچه او از هتل یا ساختمان کنگره برای قرارهای لحظه آخری و امضای صورتحساب کار می کرد.او در مراسم تحلیف تیلور در 5 مارس شرکت کرد (4 مارس، روز تحلیف ریاست جمهوری تا سال 1937، در یک روز یکشنبه بود، و بنابراین مراسم یک روز به تعویق افتاد)، و اگرچه از رئیس جمهور جدید تحت تأثیر قرار نگرفت، بهترین ها را برای او آرزو کرد.
خاطرات یک گناهکار

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: وویچیخ یژی هاس
فیلمنامه‌نویس: میخاو کومار
بر پایه: خاطرات شخصی و اعترافات یک گناهکار ذی‌حق اثر جیمز هوگ
بازیگران: پیوتر بایور ماچئی کوزووفسکی اوا ویشنیفسکا فرانچیشک پیچکا آنا دیمنا کاتاژینا فیگورا آندژی کروکوفسکی زوفیا مرل  یانوش میخائوفسکی  ووجیمیش اسکوچیلاس  زجیسواف کوژنیار  یان یانکوفسکی  یژی زیگمونت نواک
موسیقی: یژی ماکسیمیوک
فیلم‌بردار: گزگوش کاجیسکی
تدوین‌گر: باربارا لِواندوفسکا-کونیو واندا زمان
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰ اکتبر ۱۹۸۶ (۱۹۸۶-۱۰-۲۰)  
مدت زمان: ۱۱۴ دقیقه
کشور: لهستان
زبان: لهستانی 
خاطرات یک گناهکار (انگلیسی: Memoirs of a Sinner) یک فیلم لهستانی به کارگردانی وویچیخ یژی هاس است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد.
از بازیگران آن می‌توان به پیوتر بایور، اوا ویشنیفسکا، فرانچیشک پیچکا، آنا دیمنا، یانوش میخائوفسکی، ووجیمیش اسکوچیلاس و کاتاژینا فیگورا اشاره کرد.
رود بارتیم

| رود بارتیم> مکان | رود بارتیم> مکان |
| --- | --- |
کشور: روسیه
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه: رود شاکوا
 • مختصات: ۵۷°۴۰′۰۱″شمالی ۵۷°۲۰′۲۴″شرقی﻿ / ﻿۵۷٫۶۶۶۹۲°شمالی ۵۷٫۳۴۰۰۲°شرقی﻿ / 57.66692; 57.34002
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: الگو:RShakva
رود بارتیم (انگلیسی: Bartym) یک رودخانه در سرزمین پرم کشور روسیه است.
یواس‌سی‌جی‌سی نورتلند (دبلیوپی‌جی-۴۹)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
هزینه::  ۸۶۵٬۷۵۰ دلار آمریکا
آغاز کار::  ۵ فوریه ۱۹۲۷
اعزام::  ۷ مه ۱۹۲۷
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  2,150 tons, maximum
درازا::  ۲۱۶٫۶ فوت (۶۶٫۰ متر)
پهنا::  ۳۸٫۷۵ فوت (۱۱٫۸۱ متر)
آبخور::  ۱۶٫۷۵ فوت (۵٫۱۱ متر)
سرعت::  11.7 knots (1927)
یواس‌سی‌جی‌سی نورتلند (دبلیوپی‌جی-۴۹) (به انگلیسی: USCGC Northland (WPG-49)) یک کشتی بود که طول آن ۲۱۶٫۶ فوت (۶۶٫۰ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۲۷ ساخته شد.
غیردوستانه

| غیر دوستانه | غیر دوستانه |
| --- | --- |
کارگردان: لوان گابریادزه
تهیه‌کننده: تیمور بکمامبتوف
نویسنده: نلسون گریوس
بازیگران: شلی هنیگ رنه اولستاد هیثر سوسامن
فیلم‌بردار: آدام سیدمن
تدوین‌گر: پارکر لارامی
شرکت تولید:  Bazelevs Company  بلوم‌هاوس پروداکشنز 
توزیع‌کننده: یونیورسال استودیوز
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-0۷-۲۰) (Fantasia)  ۱۷ آوریل ۲۰۱۵ (۲۰۱۵-0۴-۱۷) (United States)  
مدت زمان: ۸۳ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱ میلیون دلار
فروش گیشه: ۶۲٫۸ میلیون دلار
«غیردوستانه» (انگلیسی: Unfriended) فیلمی در ژانر ترسناک به کارگردانی لوان گابریادزه است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به شلی هنیگ و رنه اولستاد اشاره کرد.
فهرست نویسندگان به زبان فرانسوی بر پایه زمان

فهرست زیر شامل نویسندگان به زبان فرانسه‌است بر پایه زمان (تاریخ تولد) است.
سدهٔ ۱۱

تورولد (؟ -؟)
ادمر دو شبن (۹۸۸–۱۰۳۴)
سدهٔ ۱۲

مقالهٔ اصلی: فهرست نویسندگان قرن دوازدهم میلادی فرانسه
بنوا دو سنت-مور (؟ -۱۱۷۳)
بلوندل دو نول (۱۱۷۵–۱۲۱۰)
ژان بودل (۱۱۶۵–۱۲۱۰)
ژان رنو (نویسنده) (اواخر قرن ۱۲-اوایل قرن ۱۳)
ربر دو بورون (اواخر قرن ۱۲-اوایل قرن ۱۳)
اد دو دوی (۱۱۱۰–۱۱۶۲)
وس (۱۱۱۵–۱۱۸۰)
کرتین دو تروا (۱۱۳۵–۱۱۸۳)
جفروا دو ویلاردوئن (۱۱۴۸–۱۲۱۳)
کنن دو بتون (۱۱۵۰–۱۲۲۰)
الینان دو فرادمون (۱۱۶۰–۱۲۳۰)
برول (۱۱۶۰–۱۲۱۳)
گس بروله (۱۱۶۰–۱۲۱۳)
توما دانگلتر (۱۱۷۰–۱۱۸۰)
مری دو فرانس (۱۱۵۴–۱۱۸۹)
گتیه دو کوانسی (۱۱۷۸–۱۲۳۶)
سدهٔ ۱۳

مقالهٔ اصلی: فهرست نویسندگان قرن سیزدهم میلادی فرانسه
گیوم دو لوری (۱۲۰۰–۱۲۳۸)
تیبو دو شامپاین (۱۲۰۱–۱۲۵۳)
فیلیپ دو رمی (۱۲۱۰–۱۲۶۵)
ژان دو ژوانویل (۱۲۲۴–۱۳۱۷)
روتبوف (۱۲۳۰–۱۲۸۵)
ادم دو لا ال (حدود ۱۲۴۰–حدود ۱۲۸۷)
مارگریت پرت (حدود ۱۲۵۰–اول ژوئیه ۱۳۱۰)
ژان دو مون (۱۲۴۰–۱۳۰۵)
ژیل لو مویزی (۱۲۷۲–اکتبر ۱۳۵۳)
پیر برسوییر (۱۳۰۰ –۱۳۶۲)
ژان لو بل (حدود ۱۲۹۰–حدود ۱۳۷۰)
کولن موزه (اواسط قرن ۱۳–؟)
سدهٔ ۱۴

مقالهٔ اصلی: فهرست نویسندگان قرن چهاردهم میلادی فرانسه
گیوم دو ماشو (۱۳۷۷–۱۳۰۰)
ژان دو ونت (۱۳۶۸–۱۳۰۷)
نیکل اورسم (۱۳۸۲–۱۳۲۵)
گستون ۳ دو فوآ-بئارن (۱۳۹۱–۱۳۳۱)
ژان فرواسار (۱۴۰۴–۱۳۳۳)
ژان دو کورسی (؟ - ۱۳۴۰)
اوستاش دشام (۱۴۰۷–۱۳۴۶)
ژان شرلیه (۱۴۲۹–۱۳۶۳)
کریستین دو پیزان (۱۴۳۰–۱۳۶۴)
آلن شارتیه (۱۴۳۵–۱۳۸۵)
ژان ژوونال دزورسن (۱۴۷۳–۱۳۸۸)
آنتوان دو لا سل (۱۴۶۹–۱۳۸۸)
آنگران دو مونستروله (۱۴۵۳–۱۳۹۰)
ژهان رنییه (۱۴۶۸–۱۳۹۲)
شارل دوک اورلئان (۱۴۶۵–۱۳۹۴)
اوستاش مارساده (۱۴۴۰ -؟)
میشو تایوان (۱۴۴۸–۱۳۹۰/۱۳۹۵)
واتریکه دو کوون (۱۳۳۰–۱۳۰۰)
سدهٔ ۱۵

مقالهٔ اصلی: فهرست نویسندگان قرن پانزدهم میلادی فرانسه
ژان دو بوئی (۱۴۷۷–۱۴۰۵)
مارتن لو فران (۱۴۶۱–۱۴۱۰)
ژرژ شاستلن (۱۴۷۵–۱۴۱۵)
آرنول و سیمون گربن (۱۴۷۰–۱۴۲۰)
اولیویه دو لا مارش (۱۵۰۲–۱۴۲۵)
مارسیال دو ورنی (۱۵۰۸–۱۴۳۰)
فرانسوا ویون (۱۴۶۳–۱۴۳۱)
ژان میشل (۱۵۰۱–۱۴۳۵)
ژان مولینه (۱۵۰۷–۱۴۳۵)
فیلیپ دو کومین (۱۵۱۱–۱۴۴۵)
ژاک لوفور دتپل (۱۵۳۷–۱۴۵۵)
ژان مرو (۱۵۲۶–۱۴۵۰)
گیوم دوبوا (۱۵۲۵–۱۴۶۰)
اوکتاوین دو سن-ژله (۱۵۰۲–۱۴۶۸)
گیوم بوده (۱۵۴۰–۱۴۶۸)
ژان لومر دو بلژ (۱۵۲۵–۱۴۷۳)
پی‌یر گرینگور (۱۵۳۸–۱۴۷۵)
ژان بوشه (۱۵۵۸–۱۴۷۶)
فرانسوا رابله (۱۵۵۳–۱۴۸۳)
ملن دو سن-ژله (۱۵۵۸–۱۴۹۱)
مارگریت دو ناوار (۱۵۴۹–۱۴۹۲)
کلمان مارو (۱۵۴۴–۱۴۹۶)
سدهٔ ۱۶

مقالهٔ اصلی: فهرست نویسندگان قرن شانزدهم میلادی فرانسه
گیوم دو لا پریر (۱۵۶۵–۱۵۰۳)
موریس سو (۱۵۶۲–۱۵۰۵)
میشل دو لوسپیتال (۱۵۷۳–۱۵۰۵)
گیوم گوئرول (۱۵۶۹–۱۵۰۷)
ژان کالون (۱۵۶۴–۱۵۰۹)
بنوانتور د پریه (۱۵۴۴–۱۵۱۰)
پی‌یر ویره (۱۵۷۱–۱۵۱۱)
توما سبیه (۱۵۸۹–۱۵۱۲)
ژاک امیو (۱۵۹۳–۱۵۱۳)
لوئی د مسور (۱۵۷۴–۱۵۱۵)
گیوم بوشه (۱۵۹۴–۱۵۱۵)
ژاک پولتیه دو مان (۱۵۸۲–۱۵۱۷)
تئودور دو بز (۱۶۰۵–۱۵۱۹)
نوئل دو فل (۱۵۹۱–۱۵۲۰)
ژاک ایوه (۱۵۷۰–۱۵۲۰)
ژیل دو گوبرویل (۱۵۷۸–۱۵۲۱)
پونتو دو تیار (۱۶۰۵–۱۵۲۱)
یواخیم دو بله (۱۵۶۰–۱۵۲۲)
پی‌یر دو رونسار (۱۵۸۵–۱۵۲۴)
فرانسوا اوتمان (۱۵۹۰–۱۵۲۴)
لوئیز لبه (۱۵۶۵–۱۵۲۶)
رمی بلو (۱۵۷۷–۱۵۲۸)
اتین پاسکیه (۱۶۱۵–۱۵۲۹)
اتین دو لا بوئسی (۱۵۶۳–۱۵۳۰)
کلود فوشه (۱۶۰۲–۱۵۳۰)
ژان بودن (۱۵۹۶–۱۵۳۰)
آنری استین (۱۵۸۹–۱۵۳۱)
ژان-آنتوان دو بائیف (۱۵۸۹–۱۵۳۲)
اتین ژودل (۱۵۷۳–۱۵۳۲)
میشل دو مونتنی (۱۵۹۲–۱۵۳۳)
ژان دو لا تای (۱۶۱۷–۱۵۳۳/۱۵۴۰)
ژان پاسرا (۱۶۰۲–۱۵۳۴)
نیکولا راپن (۱۶۰۸–۱۵۳۵)
ژان وکلن دو لا فرسنه (۱۶۰۶–۱۵۳۶)
سوول دو سنت-مارت (۱۶۲۳–۱۵۳۶)
بنین پواسنو (۱۵۸۷–۱۵۳۷)
ژاک گره‌ون (۱۵۷۰–۱۵۳۸)
الیویه دو سر (۱۶۱۹–۱۵۳۹)
پیر پیتو (۱۵۹۶–۱۵۳۹)
پیر دو بوردی (۱۶۱۴–۱۵۴۰)
پیر دو لاریوی (۱۶۱۹–۱۵۴۰)
فلوران کرستین (۱۵۹۶–۱۵۴۰)
پی‌یر شارون (۱۶۰۳–۱۵۴۱)
گیوم دو بارتا (۱۵۹۰–۱۵۴۴)
ژان پاپیر ماسون (۱۶۱۱–۱۵۴۴)
روبر گارنیه (۱۵۹۰–۱۵۴۵)
فیلیپ دسپورت (۱۶۰۶–۱۵۴۶)
پی‌یر دو لستوال (۱۶۱۱–۱۵۴۶)
ژان دو لاسه‌پد (۱۶۲۳–۱۵۴۸)
اتین تابورو دزاکور (۱۵۹۰–۱۵۴۹)
فیلیپ دو مورنه (۱۶۲۳–۱۵۴۹)
فرانسوا دامبواز (۱۶۱۹–۱۵۵۰)
اودت دو تورنب (۱۵۸۱–۱۵۵۲)
ژان برتو (۱۶۱۱–۱۵۵۲)
تئودور آگریپا دوبین‌یه (۱۶۳۰–۱۵۵۲)
فرانسوا دو مالرب (۱۶۳۰–۱۵۵۲)
ژاک دوی دو پرون (۱۶۱۸–۱۵۵۶)
فرانسوا بروآلد دو ورویل (۱۶۲۶–۱۵۵۶)
گیوم دو ور (۱۶۲۱–۱۵۵۶)
ژان دو اسپوند (۱۵۹۵–۱۵۵۷)
ماکسیمیلین دو بتون (۱۶۴۱–۱۵۶۰)
الکساندر اردی (۱۶۳۲–۱۵۶۰/۱۵۷۰)
فرانسوا دو سال (۱۶۲۲–۱۵۶۷)
اونوره دورفه (۱۶۲۵–۱۵۶۷)
ژان بتیست شسین‌یه (۱۶۳۵–۱۵۷۰)
ژان اوژیه دو گومبو (۱۶۶۶–۱۵۷۰)
آنتوان دو نروز (۱۶۲۲–۱۵۷۰)
متورن رینیه (۱۶۱۳–۱۵۷۳)
آنتوان دو مون‌کرتین (۱۶۲۱–۱۵۷۵)
آنری ۲ دو روآن (۱۶۳۸–۱۵۷۹)
ژان دوورژیه دو اوران (۱۶۴۳–۱۵۸۱)
فرانسوا منار (۱۶۴۶–۱۵۸۲)
ژان-پیر کامو (۱۶۵۲–۱۵۸۳)
ژان دو شولاندر (۱۶۳۵–۱۵۸۵)
کلود فاور دو ووژلا (۱۶۵۰–۱۵۸۵)
فرانسوا دو لا موت لو وایه (۱۶۷۲–۱۵۸۸)
اونورا دو بوئی (۱۶۷۰–۱۵۸۹)
تئوفیل دو ویو (۱۶۲۶–۱۵۹۰)
فرانسوا لو متل دو بواس‌روبر (۱۶۶۲–۱۵۹۲)
مارک آنتوان ژیرار دو سن-امان (۱۶۶۱–۱۵۹۴)
ژان شاپلن (۱۶۷۴–۱۵۹۵)
ژان دماره دو سن‌سورلن (۱۶۷۶–۱۵۹۵)
رنه دکارت (۱۶۵۰–۱۵۹۶)
کلود ملویل (۱۶۴۷–۱۵۹۷)
ونسان ووآتور (۱۶۴۸–۱۵۹۷)
ژان لوئی گه دو بالزاک (۱۶۸۴–۱۵۹۷)
گیوم کولته (۱۶۵۹–۱۵۹۸)
مادلن دو سبله (۱۶۷۸–۱۵۹۹)
سدهٔ ۱۷

مقالهٔ اصلی: فهرست نویسندگان قرن هفدهم میلادی فرانسه
مارن لو روا دو گومبرویل (۱۶۷۴–۱۶۰۰)
ژرژ دو سکودری (۱۶۶۷–۱۶۰۱)
تریستان لرمیت (۱۶۵۵–۱۶۰۱)
گی پاتن (۱۶۷۲–۱۶۰۱)
شارل سورل (۱۶۷۴–۱۶۰۲)
پییر لو موان (۱۶۷۱–۱۶۰۲)
شارل کوتن (۱۶۸۲–۱۶۰۴)
ژان مره (۱۶۸۶–۱۶۰۴)
پیر دو ریه (۱۶۵۸–۱۶۰۵)
شارل کواپو داسوسی (۱۶۷۵–۱۶۰۵)
پیر کورنی (۱۶۸۴–۱۶۰۶)
آنتوان گومبو (۱۶۸۵–۱۶۰۷)
مادلن دو سکودری (۱۷۰۱–۱۶۰۷)
ژان روترو (۱۶۵۰–۱۶۰۹)
پل اسکارون (۱۶۶۰–۱۶۱۰)
فرانسوا اود دو مزوره (۱۶۸۳–۱۶۱۰)
آنتوان آرنو (۱۶۹۴–۱۶۱۲)
ریشمون بانشورو (? - ۱۶۱۲)
ایزاک دو بنسوراد (۱۶۹۱–۱۶۱۲)
پول دو گوندی (۱۶۷۹–۱۶۱۳)
فرانسوا دو لا روشفوکو (۱۶۸۰–۱۶۱۳)
شارل دو سنت-اورمون (۱۷۰۳–۱۶۱۴)
ژان فرانسوا ساراسن (۱۶۵۴–۱۶۱۴)
گوتیه دو کوست دو لا کلپروند (۱۶۶۳–۱۶۱۴)
ژرژ دو بره‌بو (۱۶۶۱–۱۶۱۷)
ژاک شوسون (۱۶۶۱–۱۶۱۸)
روژه دو بوسی-ربوتن (۱۶۹۳–۱۶۱۸)
سوینین دو سیرانو دو برژراک (۱۶۵۵–۱۶۱۹)
آنتوان فورتیر (۱۶۸۸–۱۶۱۹)
ژان دو لا فونتن (۱۶۹۵–۱۶۲۱)
مولیر (۱۶۷۳–۱۶۲۲)
بلز پاسکال (۱۶۶۲–۱۶۲۳)
ژان رینیو دو سگره (۱۷۰۱–۱۶۲۴)
توماس کورنی (۱۷۰۹–۱۶۲۵)
ماری دو ربوتن-شانتال (۱۶۹۶–۱۶۲۶)
لوران درولینکور (۱۶۸۰–۱۶۲۶)
ژاک بنینی بوسوئه (۱۷۰۴–۱۶۲۷)
گابریل دو گییراگ (۱۶۸۵–۱۶۲۸)
شارل پرو (۱۷۰۳–۱۶۲۸)
لوئی بوردالو (۱۷۰۴–۱۶۳۲)
اسپری فلشیه (۱۷۱۰–۱۶۳۲)
ماری-کاترین دو ویلدیو (۱۶۸۳–۱۶۳۲)
مادام دو لا فایت (۱۶۹۳–۱۶۳۴)
فیلیپ کینول (۱۶۸۸–۱۶۳۵)
آدرین توما پردو دو سوبلینه (۱۶۹۶–۱۶۳۶)
نیکولا بوالو (۱۷۱۱–۱۶۳۶)
کلود لو پتی (۱۶۶۲–۱۶۳۸)
نیکولا مالبرانش (۱۷۱۵–۱۶۳۸)
ژان دونو دو ویزه (۱۷۱۰–۱۶۳۸)
فیلیپ دو کورسیون (۱۷۲۰–۱۶۳۸)
سزار ویشار دو سن-رئال (۱۶۹۲–۱۶۳۹)
ژان راسین (۱۶۹۹–۱۶۳۹)
کلود دو فلوری (۱۷۲۳–۱۶۴۰)
لوئی مورری (۱۶۸۰–۱۶۴۳)
ژان دو لا برویر (۱۶۹۶–۱۶۴۵)
پی‌یر لو پزان (۱۷۱۴–۱۶۴۶)
آنتوان گالان (۱۷۱۵–۱۶۴۶)
پیر بل (۱۷۰۶–۱۶۴۷)
شارل دوفرسنی (۱۷۲۴–۱۶۴۸)
فرانسوا دو سلینیاک دو لا موت فنولون (۱۷۱۵–۱۶۵۱)
ژان فرانسوا رنیار (۱۷۰۹–۱۶۵۵)
برنار لو بوویه دو فونته‌نل (۱۷۵۷–۱۶۵۷)
هنری بولنویلیه (۱۷۱۲–۱۶۵۸)
شارل رولن (۱۷۴۱–۱۶۶۱)
آلن رنه لوزاژ (۱۷۴۷–۱۶۶۸)
ژان بتیست روسو (۱۷۴۱–۱۶۷۰)
ژان بتیست دو بو (۱۷۴۲–۱۶۷۰)
پروسپه ژولیو دو کره‌بیون (۱۷۶۲–۱۶۷۴)
لوئی دو رووروی، دوک سن‌سیمون (۱۷۵۵–۱۶۷۵)
فیلیپ نریکول دستوش (۱۷۵۴–۱۶۸۰)
پیر دو ماریوو (۱۷۶۳–۱۶۸۸)
الکسی پیرون (۱۷۷۳–۱۶۸۹)
شارل دو مونتسکیو (۱۷۵۵–۱۶۸۹)
لوئی پتی دو بشومون (۱۷۷۱–۱۶۹۰)
ولتر (۱۷۷۸–۱۶۹۴)
رنه لوئی دو ووایه دو پولمی دارژنسون (۱۷۵۷–۱۶۹۴)
آنتوان فرانسوا پره‌وو (۱۷۶۳–۱۶۹۷)
ماری دو ویشی شرمون (۱۷۸۰–۱۶۹۷)
ماری آن باربیه (۱۷۴۲ - ?)