stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بیانیه هنری
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست هنر خام ۱۹۷۸

هنرمند چارلز تامسون مانیفست هنر خام را در سال ۱۹۷۸ تبلیغ کرد.
مانیفست هنر خام در کالج هنر میدستون توسط چارلز تامسون منتشر شد. ۲۱ سال بعد او به همراه بیلی چایلدیش مانیفست‌های استاکیست را نوشت. تامسون همچنین یکی از اعضای گروه پانک The Medway Poets بود. مانیفست هنر «فروشگاه بزرگ» و هنر گالری «نخبه‌گرا» و همچنین مهارتی را که «به‌راحتی قابل دستیابی هستند… و هم به‌صورت صنعتی و هم هنری برای پنهان کردن فقر محتوا استفاده می‌شوند» را رد می‌کند. اولویت «کاوش و بیان روح انسان» اعلام شده‌است.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست اسمایل ۱۹۸۲

در این زمان استوارت هوم در جنبش تک‌نفره «نسل مثبت» فعالیت می‌کرد، یک گروه پانک به نام White Colors را تأسیس کرد و یک فنزین هنری Smile را منتشر کرد که بیشتر حاوی مانیفست‌های هنری برای «نسل مثبت» بود. لفاظی آن شبیه مانیفست‌های دادائیست برلین دهه ۱۹۲۰ بود. ایده او این بود که سایر گروه‌های موسیقی در سراسر جهان نیز باید خود را سفید رنگ بنامند و مجلات دیگر اسمایل را داشته باشند. بخش اول کتاب مانیفست‌های نئوئیست/مقاله‌های اعتصاب هنر نسخه‌های خلاصه‌شده‌ای از نوشته‌های او به سبک مانیفست را از اسمایل ارائه می‌کرد.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست انجمن بین‌المللی هنرمندان نجومی ۱۹۸۲

اصل اساسی انجمن بین‌المللی هنرمندان نجومی (IAAA) به تصویر کشیدن فضا (مانند کیهان) از طریق نقاشی رئالیستی است. آن‌ها خود را از هنرمندان علمی تخیلی و فانتزی جدا می‌کنند: «پایه محکم دانش و تحقیق اساس هر نقاشی است. تلاش برای به تصویر کشیدن دقیق صحنه‌هایی که در حال حاضر فراتر از محدوده چشم انسان است». این گروه اکنون بیش از ۱۲۰ عضو دارد که نماینده ۲۰ کشور هستند.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست هنر ارزان ۱۹۸۴

توسط تئاتر نان و عروسک
کل عنوان «مانیفست چرا هنر ارزان؟» است. این بیانیه یک برگه است که توسط تئاتر نان و عروسک «در پاسخ به تجارت هنر و تصاحب فزاینده آن توسط بخش خصوصی» منتشر شده‌است. هفده عبارت در این بیانیه وجود دارد که اکثر آن‌ها با «هنر است» شروع می‌شوند و با علامت تعجب به پایان می‌رسند، که عمدتاً با حروف بزرگ، و گاهی اوقات با حروف کوچک نوشته می‌شوند. چینش حروف طوری است که در بیانیه نهایی یک هورای بزرگ و پررنگ دیده می‌شود. شروع بیانیه چنین است:
بیانیه با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند «هنر مانند درختان سبز است»، بر ماهیت مثبت هنر که برای همه مفید است و باید در دسترس همه باشد، تأکید می‌کند و عنوان می‌کند: «هنر با جنگ و حماقت می‌جنگد! … هنر ارزان است!»
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست سایبورگ ۱۹۸۵

توسط دونا هاراوی
عنوان کامل آن «مانیفست سایبورگ: علم، فناوری و فمینیسم سوسیالیستی در اواخر قرن بیستم» است. دونا هاراوی یک مورخ فرهنگی است. او از توسعه سایبورگ‌ها («ارگانیسم‌های سایبرنتیک») به عنوان راه رو به جلو برای یک جامعه پس از جنسیت حمایت می‌کند. این امر در ابتدا تأثیر قابل توجهی در بین دانشگاهیان داشت. ونس ماتریکس، گروهی از زنان هنرمند استرالیایی و مورخ فرهنگی بریتانیایی، سادی پلنت، یک جنبش سایبری فمینیستی را در سال ۱۹۹۴ تأسیس کرد. از سال ۱۹۹۷، شبکه Old Boys (OBN) «انترناسیونال‌های سایبرفمینیستی» را سازماندهی کرد.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > هنر ما یعنی ۱۹۸۶

توسط گیلبرت و جورج
مانیفست دارای پنج پاراگراف است که هر کدام دارای یک عنوان فرعی است و اولین آن «هنر برای همه» است و هدف مردمی مانیفست آن‌ها را خلاصه می‌کند:
ما می‌خواهیم هنر ما از طریق موانع دانش مستقیماً با مردم و در مورد زندگی آن‌ها صحبت کند و نه در مورد دانش آن‌ها از هنر. قرن بیستم با هنری که قابل درک نیست نفرین شده‌است. هنرمندان منحط در خود و برگزیدگانشان می‌ایستند و به افراد معمولی می‌خندند و طردشان می‌کنند. ما می‌گوییم که هنر گیج‌کننده، مبهم و دارای وسواس شکل، منحط و انکار بی‌رحمانه زندگی مردم است.
همچنین در این بیانیه قصد تغییر افراد وجود دارد، اما «ماده هنری باید تابع معنا و هدف تصویر باشد.» بیان می‌کند:
ما می‌خواهیم یاد بگیریم به «کل» احترام بگذاریم. محتوای بشر، موضوع و الهام ماست. ما هر روز به دنبال سنت‌های خوب و تغییرات ضروری هستیم. ما می‌خواهیم همه خوبی‌ها و بدی‌های خود را پیدا کرده و بپذیریم.
در نتیجه آن‌ها «جستجوی زندگی ما برای معانی و هدف جدید برای دادن به زندگی است» را تأیید می‌کنند.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست مدرنیستی پست‌پورنو ۱۹۸۹

توسط ورونیکا ورا
مانیفست مدرنیستی پست‌پورنو توسط ورونیکا ورا و کاندیدا رویال (هر دو ستاره‌های پورنو سابق که در آن زمان فیلم‌های پورنو خود را کارگردانی کرده بودند)، آنی اسپرینکل (که نمایش‌های جنسی زن ارائه می‌دهد) و هنرمند پرفورمنس، فرانک مور، در میان هنرمندان مهم دیگری که از رابطه جنسی استفاده می‌کنند، امضا شد. کار آن‌ها در ۷ نکته، یک جنبش هنری را پایه‌گذاری می‌کند که «سکس را به‌عنوان ماده مغذی جشن می‌گیرد، ما اندام تناسلی خود را به‌عنوان بخشی از روح خود در آغوش می‌گیریم، و جدا از روح نیست.» از نگرش مثبت‌گرایی جنسی حمایت می‌کند و مایل است «ایده‌ها و احساسات خود را برای تفریح، شفای دنیا و تحمل با هم در میان بگذاریم…»
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست سایبرفمینیستی برای قرن ۲۱، ۱۹۹۱

توسط ونس ماتریکس
ونتریکس یک گروه هنری سایبری فمینیستی بود که در سال ۱۹۹۱ در آدلاید استرالیا تأسیس شد. مانیفست آن‌ها که در سال ۱۹۹۱ نوشته شد، در طول سال‌ها به بسیاری از زبان‌ها از جمله ایتالیایی، فرانسوی، اسپانیایی، روسی، ژاپنی و فنلاندی ترجمه شد. بیانیه این‌چنین آغاز می‌شود:
آن‌ها در سال ۱۹۹۶ مانیفست Bitch Mutant را نوشتند.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست ____________، ۱۹۹۶

توسط مایکل بتانکور
مانیفست ____________، دیدگاهی تعاملی و پیشنهادی از ممنوعیت‌ها و ادعاهایی که دربارهٔ هنر و جنبش‌های هنری مطرح می‌شود، ارائه کرد. این یک قطعه اولیه تعاملی از هنر شبکه بود که در وب‌زین‌ها و در گروه‌های خبری ظاهر شد و دعوت به مشارکت می‌کرد. بیانیه این‌چنین آغاز می‌شود:
مانیفست با دکمه Reset به پایان می‌رسد. متن آن از مانیفست‌های دادا تریستیان تزارا نمونه‌برداری شده‌است، اما قطعات کلیدی متن اصلی حذف شده و با جاهای خالی جایگزین شده‌اند تا پر شوند. این یکی از اولین مانیفست‌هایی است که در اینترنت و همچنین به‌صورت چاپی منتشر شده‌است.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > هنر جوهر نو (New Ink)

نقاشی مرکب مدرن اروپایی کمکی اروپایی/غربی به جنبش هنر جوهر نو (عمدتا آسیایی) است. این اکسپرسیونیسم، مینیمالیسم، اثر ساده، هنر انتزاعی (و غیره) را با تکنیک‌های تقلیل‌کننده معمولی آسیای شرقی (سیاه‌قلم ادیبان)، فلسفه، مواد و مفاهیم ترکیب می‌کند.
نسخه اصلی و تکمیل‌شده در قالب بیانیه یا دستور کار هنرمند در سال ۱۹۹۶ نوشته شده و در سال ۱۹۹۷ از طریق وزارت فرهنگ کرواسی به توکیو و سپس به وین، به سفارت ژاپن و سپس به دولت ژاپن در توکیو ارسال شده‌است. بر اساس آن به آلفرد کروپا در سال ۱۹۹۸ بورسیه تحصیلی برای تحقیقات تکمیلی در ژاپن اعطا شد. کرواسی و ژاپن در سال ۱۹۹۳ روابط دیپلماتیک برقرار کردند و او اولین نقاش کروات بود که توسط دولت ژاپن بورسیه‌ای دریافت کرد. پس از ارسال رسمی درخواست کروپا، تنها چیزی که برای او باقی ماند اولین پیش‌نویس بود، طرحی از اعلامیه و دستور کار او. برای چندین سال آن را در آپارتمانش گم کرد. همان‌طور که مشخص است خانواده کروپا در سال ۲۰۱۰ بیرون رانده شدند و او فکر کرد که برای همیشه گم شده‌است زیرا روی دو تکه کاغذ ساده نوشته شده بود. اما در میان سایر اقلام خانه، در یک انبار در شرایط بسیار بد نگهداری می‌شد. در سال ۲۰۱۷، خانواده‌اش توانستند بخشی از وسایل شخصی را که در آن زمان به گاراژ منتقل شده بود، بازیابی کنند. این نقاش اخیراً در گاراژ خود مشغول حفاری بوده و به‌طور اتفاقی آن نوشته‌های اصلی سال ۱۹۹۶ را پیدا کرده‌است! با دستور زبان انگلیسی تصحیح‌شده اسکن و دوباره تایپ شد. این مانیفست را آلفرد کروپا تصحیح کرد و در بیش از ۲۰ سال گسترش داد. همچنین سندی از تاریخ جنبش بین‌المللی جوهر نو هنر است.
جنبش هنر جوهر نو برای مدتی طولانی پدیده هنری محلی (هنگ‌کنگ) یا منطقه‌ای یا چینی در نظر گرفته می‌شد که توسط لوی شو-کوان (۱۹۱۹–۱۹۷۵) پایه‌گذاری شد. با این فعالیت‌ها این جنبش در کرواسی-ژاپن در دهه آخر قرن بیستم، به جنبش بین‌المللی تبدیل شده‌است. لوی شو کوان و پیروانش (تا امروز) هنر جوهر چینی را در قالب مدرنیسم غربی تفسیر می‌کنند. کروپا در حال انجام کاری است که اساساً برخلاف شو-کوان و گروهش متفاوت است، او مدرنیسم غربی را در قالب هنر جوهر چینی تفسیر می‌کند. در حال حاضر مشخص نیست که آیا مانیفست دیگری در رابطه با جنبش بین‌المللی هنر جوهر نو وجود دارد یا نه. دست‌کم در آن محدوده زمانی (اواسط دهه ۱۹۹۰) در غرب ایجاد نشده‌است.
نسخه خطی اصلی مانیفست هنری جوهر نو کروپا از سال ۱۹۹۶ متعلق به آرشیو اسناد (نمایشگاه)، سوابق و مجموعه مقالات در کاسل (شماره دسترسی docA-97) است.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > جلاد گروهی ۱۹۹۷

توسط بیلی چایلدیش
گروه جلاد توسط بیلی چایلدیش، تریسی امین و دو نفر دیگر در مدوی، کنت در سال ۱۹۸۳ برای مدت کوتاهی راه‌اندازی شد. چهارده سال بعد با اعضای بیشتری اصلاح شد (تقریباً همه آن‌ها بعداً به گروه هنری Stuckists پیوستند) اما بدون امین. در این مرحله چایلدیش ۶ بیانیه کوتاه نوشت که هر کدام شامل ۷ تا ۱۲ بیانیه بود. او می‌گوید، «آن‌ها هرج‌ومرج و متناقض بودند؛ چیزی که مورد علاقه من است!» برخی از ایده‌ها در مانیفست‌های استاکیست که دو سال بعد نوشته شد دوباره ظاهر شدند. در بند ۹ ارتباطات ۰۰۰۱ آمده‌است:
باید سبک را در هم شکست («استعداد هنری تنها مانع است») و غیرقابل قبول را باید در قبول کرد. آخرین ارتباط، تنها از دو جمله کوتاه، در سال ۲۰۰۰ نوشته شد و توصیه می‌کند: «زمان رشد هنر فرا رسیده‌است.»
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست ایمیل-آرت و اینترنت-آرت ۱۹۹۷

توسط گای بلوس
با مشارکت ۳۴ نتورکر هنری (مانند آنا بنانا، سارا جکسون، مدلین «هونوریا» استارباک، جودیت هافبرگ، ویتوره بارونی، کن فریدمن، جان هلد جونیور، رود یانسن، گیورگی گالانتای، راد سامرز، آندری تیسما از ۱۳ کشور و گای بلوس (معروف به ۴۲٫۲۹۲) مانیفست ایمیل-آرت و اینترنت-آرت را نوشتند، و در سال ۱۹۹۷ در مجله هنر الکترونیک Bleus "E-Pêle-Mêle" منتشر شد.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست هنر بیگانه ۱۹۹۷

توسط ناتاشا ویتا-مور
(ژانری از جنبش هنری فرا انسانی که مانیفست آن در سال ۱۹۸۲ نوشته شد)
این مانیفست در ۱ ژانویه ۱۹۹۷ نوشته شد و ظاهراً «در سفینه فضایی کاسینی هویگنس در مأموریت خود به زحل" بود. پس از بیانیه «ما فرا انسان هستیم»، این توضیح وجود دارد: «هنر فرا انسان‌گرایانه نشان‌دهنده قدردانی بیگانه از زیبایی‌شناسی در دنیایی که از نظر فناوری پیشرفته است.» بعد از این مانیفست یک «پرسش متداول» مطرح شد که بیان می‌کند: «هنرهای فرا انسان‌گرا شامل آثار خلاقانه دانشمندان، مهندسان، تکنسین‌ها، فیلسوفان، ورزشکاران، مربیان، ریاضی‌دانان و غیره هستند که ممکن است هنرمندانی به معنای مرسوم نباشند، اما خلاقیت جزء لاینفک فرا انسانیتی است.» مانیفست بر اساس بیانیه هنر فرا انسانی نوشته‌شده در سال ۱۹۸۲ است. تأثیرات خاص آن عبارتند از: «هنر انتزاعی، هنر پرفورمنس، هنر جنبشی، کوبیسم، هنر تکنو، علمی-تخیلی و هنر ارتباطات.» برخی از همکاران ویتا-مور تیموتی لیری، بیل ویولا و فرانسیس فورد کاپولا نام دارند.
وب جهانی ۱۹۹۹ – حال
دسترسی گسترده به اینترنت انگیزه جدیدی را برای هنرمندان ایجاد کرده‌است تا با آگاهی از این‌که مخاطبان بالقوه آنی در سراسر جهان وجود دارد، مانیفست‌های خود را منتشر کنند. تأثیر اینترنت بر مانیفست‌های هنری چنینی شرح داده شده‌است: «تقریباً می‌توان گفت که ما در دوران رونق جدیدی برای مانیفست زندگی می‌کنیم. وب تقریباً به هر کسی اجازه می‌دهد که صفحه‌ای گسترده را به دیواری مجازی بچسباند تا همه ببینند». برخی از مانیفست‌ها هم‌چنان به‌صورت چاپی ظاهر می‌شوند. بقیه به‌صورت متن مجازی وجود دارند. اینترنت منجر به تنوع زیادی از رویکردها و همچنین روند قابل توجهی شده‌است که به سنت‌های قبلی مدرنیسم یا رنسانس برای ایجاد یک الگوی حال و آینده نگاه می‌کند. برای مثال مانیفست استاکیست‌ها به‌خوبی شناخته شده‌است، اگرچه بسیاری دیگر از آن‌ها شهرت یا تأثیر کمی به‌دست آورده‌اند.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست استاکیست ۱۹۹۹

توسط بیلی چایلدیش و چارلز تامسون
تعداد استاکیست‌ها طی یازده سال از ۱۳ هنرمند در لندن به ۲۰۹ گروه در ۴۸ کشور افزایش یافته‌است و ادعا می‌کنند که «استاکیسم اولین جنبش هنری مهمی است که از طریق اینترنت گسترش یافته‌است». ۳ بند اول مانیفست «جست‌وجوی اصالت در هنر»، «نقاشی وسیله کشف خود است» و «الگویی از هنر که کل‌نگر است» را اعلام می‌کند. در بند چهارم آمده‌است: «هنرمندانی که نقاشی نمی‌کنند، هنرمند نیستند». بند پنجم این است: «هنری که برای هنر بودن باید در گالری باشد، هنر نیست.» در مانیفست برای هنر مفهومی، بریتارت، چارلز ساعتچی، حیله‌های هنری و گالری‌های دیوار سفید نیز نکاتی در نظر گرفته شده‌است، و هنرمند آماتور مورد ستایش قرار می‌گیرد. نکته پایانی مانیفست چنین است:
این مانیفست در وب سایت آن‌ها به ۷ زبان موجود است. آن‌ها حداقل ۸ مانیفست دیگر صادر کرده‌اند، از جمله مانیفست بازنوگرایی (۲۰۰۰)، که آغازگر «معنویتی جدید در هنر» است (برای جایگزینی «ماتریالیسم علمی، پوچ‍گرایی و ورشکستگی معنوی» پست‌مدرنیسم)، مانیفست جایزه ترنر، که در تظاهرات استاکیست‌ها در تیت بریتانیا و نقد دیمین هرست توزیع شد. گالری تیت دارای سه مانیفست است. اسپین‌آف‌های دیگر استاکیست‌ها عبارتند از مانیفست دانشجویان کالج هنر کمبرول برای استاکیسم (۲۰۰۰) و مانیفست استاکیست‌های کوچک‌تر از نوجوان (۲۰۰۶). در سال ۲۰۰۶، آلن هرندون مانیفست استاکیست‌های آمریکایی را منتشر کرد که محتوای آن توسط گروه استاکیست‌های لس‌آنجلس به چالش کشیده شد. همچنین یک مانیفست ضد استاکیست در سال ۲۰۰۵ توسط گروه سوررئالیست لندن منتشر شده‌است.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > رستاخیز زیبایی: مانیفست برای آینده هنر ۲۰۰۲–۱۰

نوشته مارک میرمونت
مانیفست رستاخیز زیبایی اولین بار در سال ۲۰۱۰ توسط یک گالری (Galerie Provocatrice) در آمستردام برای یک نمایشگاه مرتبط و اولین نمایش فیلم منتشر شد. هدف آن القای مقاومت در برابر تظاهر در هنر مفهومی است که به‌دنبال حذف زیبایی به‌عنوان یک دغدغه اصلی در آینده هنر است. دو خط اصلی از مانیفست عبارتند از: «زیبایی هدف هنر است، همان‌طور که یک ساختمان هدف معماری است» و «فایده هنر این است که ما را از زیبایی آگاه کند، همان‌طور که فایده علم این است که ما را از حقیقت آگاه کند.»
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > چگونه یک مانیفست آوانگارد بنویسیم (مانیفست) ۲۰۰۶

توسط لی اسکریونر
چگونه یک مانیفست آوانگارد بنویسیم یک مانیفست آوانگارد است که مانیفست‌های آوانگارد صد سال گذشته را مرور می‌کند، و در آوریل ۲۰۰۶ بر درب ورودی مؤسسه هنرهای معاصر لندن چسبانده شد. بعداً توسط کنسرسیوم لندن به‌صورت آنلاین منتشر شد.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست فیلم نو-مدرن ۲۰۰۸

توسط جسی ریچاردز
مانیفست فیلم نو-مدرن یک مانیفست فیلم‌سازی است که توسط نقاش، عکاس و فیلم‌ساز استاکیست سابق، جسی ریچاردز نوشته شده‌است، و مانند مانیفست نزدیک نومدرنیسم، خواستار یک «معنویت جدید» است، اما در رابطه با سینما. مانیفست اعلام می‌کند که یک فیلم معنوی «دربارهٔ دین نیست. این سینما به انسانیت و درک حقایق ساده و لحظه‌های بشریت می‌پردازد. فیلم معنوی در واقع همه چیز دربارهٔ این لحظات است». در بند ۴ مانیفست، زیبایی‌شناسی ژاپن در رابطه با ایده فیلم نومدرنیستی مورد بحث قرار می‌گیرد: «ایده‌های ژاپنی وابی سابی (زیبایی نقص) و مونو بدون آواره (آگاهی از گذرا بودن چیزها و احساسات تلخ و شیرینی که با آن‌ها همراه است)، توانایی نشان دادن حقیقت هستی را دارند و در ساخت فیلم نو-مدرن باید همیشه مورد توجه قرار گیرند». مانیفست همچنین از فیلم‌سازانی که فیلم‌برداری می‌کنند انتقاد می‌کند، و استدلال می‌کند که فیلم، به‌ویژه فیلم Super-8 «خامگی و توانایی به‌تصویر کشیدن جوهر شاعرانه زندگی دارد، فیلم‌برداری آن ویدیو هرگز نتوانسته‌است آن را انجام دهد» و همچنین از کار استنلی کوبریک، با عنوان «غیرصادقانه و خسته‌کننده» و دگما ۹۵ انتقاد می‌کند. در عوض، به نظر می‌رسد که فلسفه فیلم نو-مدرن تا حدودی ضد نفس است، با توجه به این که ریچاردز خاطرنشان می‌کند که «این مانیفست را باید تنها به‌عنوان مجموعه‌ای از ایده‌ها و نکاتی دید که ممکن است نویسنده آن به میل خود مورد تمسخر و توهین قرار گیرد». این مانیفست اخیراً به زبان ترکی ترجمه و توسط وب‌سایت فیلم Bakiniz منتشر شده‌است و توسط مجله زیرزمینی هنر و فرهنگ لهستان RED به زبان لهستانی ترجمه و منتشر شده‌است.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست جنبش هنری سوپراستروک ۲۰۰۸

توسط کنراد بو
این مانیفست توسط کنراد بو هنرمند مفهومی آفریقای جنوبی نوشته شده‌است که معتقد است جنبش هنری سوپراستروک اولین جنبش هنری شناخته‌شده بین‌المللی در آفریقا از زمان جنبش هنری جزیره فوک است که توسط والتر باتیس آغاز شد. مانیفست جنبش هنری سوپراستروک نوشته کنراد بو به شرح زیر است:
نقاشی‌ها باید با استفاده از ضربه‌های قلم‌مو واضح و حتی خشن حداقل در بخشی از تصویر اجرا شوند.
اگر از عکسی برای نقاشی فیگوراتیو استفاده شود، ایراد نباید فوتورئالیسم باشد، بلکه باید اکسپرسیونیسم باشد.
اگر از رسانه‌هایی مانند خودکار، مداد و غیره استفاده می‌شود، خط‌های قلم و مداد حداقل باید بیش از حد گویا باشد تا به‌عنوان یک تصویر سوپراستوک در نظر گرفته شود.
نقاشی‌ها را می‌توان به دو صورت انتزاعی و فیگوراتیو اجرا کرد.
موضوعاتی مانند آفریقا، روشنایی، تاریکی، زندگی و مرگ توصیه می‌شوند.
ممکن است از کلاژ، شابلون و خوش‌نویسی برای تأثیرگذاری استفاده شود.
مفهوم هنر به خاطر هنر در سوپراستروک کاربرد ندارد. در سوپراستروک، هنر به خاطر سوپراستروک است، زیرا هنرمند باید همیشه برای نقاشی‌های غنی از بافت، یا ضربه‌های بیش از حد قلم‌مو یا مداد تلاش کند.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست متامدرنیسم ۲۰۱۱

توسط لوک ترنر
مانیفست متامدرنیسم توسط هنرمند لوک ترنر به‌عنوان «تمرینی برای تعریف و تجسم هم‌زمان روح فرامدرن» نوشته شده‌است. مانیفست «نوسان را نظم طبیعی جهان» تشخیص داد و خواستار پایان دادن به «اینرسی ناشی از یک قرن ساده‌لوحی ایدئولوژیک مدرنیستی و عدم صداقت بدبینانه فرزند حرام‌زاده متضاد آن شد». ترنر فرامدرنیسم را به‌عنوان «وضعیت متمایز بین و فراتر از طنز و صداقت، ساده لوحی و آگاهی، نسبی‌گرایی و حقیقت، خوش‌بینی و شک، در تعقیب افق‌های ناهمگون و گریزان» پیشنهاد کرد و با فراخوانی به پایان رسید. «برو تاب بخور!» این مانیفست اساس فعالیت هنری مشترک لابوف، رونکو و ترنر را تشکیل داد. همچنین پس از آن که شایا لباف در اوایل سال ۲۰۱۴ مانیفست را مطالعه کرد، با ترنر تماس گرفت.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست افراط‌گرایی ۲۰۱۴

توسط کالوست گودل
مانیفست افراط‌گرایی در سال ۲۰۱۴ نوشته شد و در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۵، در هفته‌نامه لس‌آنجلس داون‌تاون نیوز (صفحه ۱۰) منتشر شد. بیانیه به‌شکلی مجمل شروع می‌شود: «استفاده بیش از حد از منابع که با بزرگ‌نمایی بیان می‌شود: با استفاده از خلاقیت‌های بصری دو یا سه بعدی، کلمات نوشتاری یا لفظی، یا هر شکل دیگری. بررسی نظام سرمایه‌داری، مستثنی از ملاحظات زیبایی‌شناختی، حقوقی، تجاری یا اخلاقی.» فراتر رفتن از حد یا درجه معمول، ضروری یا مناسب است. داشتن یک میل خاص «به دست آوردن کالاهای مادی فراتر از نیازها و اغلب به معنای. ". افراط گرایی، به‌عنوان یک جنبش هنری جهانی جدید، تمایل دارد تا تفسیری بر ماتریالیسم اقتصادی باشد.
پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸ > مانیفست جدید هنرها ۲۰۲۰

توسط منوتی لرو و آنتونلو پلیچیا
مانیفست جدید هنرها که در سال ۲۰۱۸ نوشته و در سال ۲۰۱۹ در مجلات منتشر شد در سال ۲۰۲۰ توسط انتشارات زونا به دو زبان ایتالیایی و انگلیسی منتشر شد. پایگاه اصلی این جنبش مدرسه هم‌دلی (همدلی) بود که در ایتالیا در سال ۲۰۲۰ به وجود آمد. این مانیفست، همدلی را در تقابل با دیدگاه‌های قبلی هنرمندانی که از جامعه محدود شده‌اند، در میانه بینشی از خود قرار می‌دهد.
یادداشت

↑  تئاتر نان و عروسک یک تئاتر عروسکی رادیکال سیاسی است که از دهه ۱۹۶۰ فعال است و از ژانویه ۲۰۲۰ در گلوور، ورمونت مستقر است. الکا و پیتر شومان این تئاتر را با هم بنیان‌گذاری کردند. شومان مدیر هنری است.
↑  گیلبرت پروش (متولد ۱۷سپتامبر ۱۹۴۳) و جورج پاسمور (متولد ۸ ژانویه ۱۹۴۲) هنرمندانی هستند که به‌صورت مشترک همکاری می‌کنند. گیلبرت و جورج به‌خاطر ظاهر رسمی و شیوه‌ای که در پرفورمنس‌آرت دارند، و به‌خاطر آثار هنری مبتنی بر عکس به سبک گرافیکی با رنگ‌های روشن معروف هستند. در سال ۲۰۱۷، این زوج پنجاهمین سالگرد همکاری خود را جشن گرفتند. در آوریل ۲۰۲۳ گیلبرت و جورج مرکز گیلبرت و جورج را در خیابان هنیج، لندن E1 افتتاح کردند تا کارهای خود را به نمایش بگذارند.
↑  ورونیکا ورا نویسنده و بازیگر آمریکایی در زمینه مسائل جنسی انسان است. او بیشتر برای فیلم‌های Times Square Comes Alive، جرارد دامیانو's Consenting Adults, Mondo New York و Rites of Passion شناخته‌شده‌است.
بریویل

| بریویل | بریویل |
| --- | --- |
بریویلLocation in Madagascar: بریویلLocation in Madagascar
مختصات: ۱۷°۳۴′ جنوبی ۴۷°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۱۷٫۵۶۷°جنوبی ۴۷٫۶۶۷°شرقی﻿ / -17.567; 47.667: مختصات: ۱۷°۳۴′ جنوبی ۴۷°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۱۷٫۵۶۷°جنوبی ۴۷٫۶۶۷°شرقی﻿ / -17.567; 47.667
کشور:  ماداگاسکار
فهرست منطقه‌های ماداگاسکار: بتسیبوکا
بخش‌های ماداگاسکار: تساراتانانا (بخش)
ارتفاع: ۸۸۱ متر (۲۸۹۰ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۱۴٬۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳ (زمان شرق آفریقا)
بریویل (به لاتین: Brieville) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در تساراتانانا (بخش) واقع شده‌است.
 بریویل  ۱۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تروریسم در مصر

| ن ب وتروریسم در مصر | ن ب وتروریسم در مصر |
| --- | --- |
 ترور انور سادات (۱۹۸۱)  رأس برقه (۱۹۸۵)  اقصر (۱۹۹۷)  سینا (۲۰۰۴)  قاهره (۲۰۰۵)  شرم الشیخ (۲۰۰۵)  دهب (۲۰۰۶)  قاهره (۲۰۰۹) خان الخلیلی (۲۰۰۹)  اسکندریه (۲۰۱۱)  سینا (۲۰۱۱–اکنون)  سینا (۲۰۱۲)  کرداسه (۲۰۱۳)  منصوره (۲۰۱۳)  قاهره (۲۰۱۴)  طابا (۲۰۱۴)  فرافره (۲۰۱۴)  سینا (۲۰۱۴)  سینا (ژانویه ۲۰۱۵)  هشام برکات (۲۰۱۵)  سینا (ژوئیه ۲۰۱۵)  قاهره/غزه (۲۰۱۵)  پرواز شماره ۹۲۶۸ (۲۰۱۵)  کلیسای جامع ارتدوکس (۲۰۱۶)  بمب‌گذاری‌های انتحاری (۲۰۱۷)  منیا (۲۰۱۷)  بئر العبد (۲۰۱۷) :  ترور انور سادات (۱۹۸۱)  رأس برقه (۱۹۸۵)  اقصر (۱۹۹۷)  سینا (۲۰۰۴)  قاهره (۲۰۰۵)  شرم الشیخ (۲۰۰۵)  دهب (۲۰۰۶)  قاهره (۲۰۰۹) خان الخلیلی (۲۰۰۹)  اسکندریه (۲۰۱۱)  سینا (۲۰۱۱–اکنون)  سینا (۲۰۱۲)  کرداسه (۲۰۱۳)  منصوره (۲۰۱۳)  قاهره (۲۰۱۴)  طابا (۲۰۱۴)  فرافره (۲۰۱۴)  سینا (۲۰۱۴)  سینا (ژانویه ۲۰۱۵)  هشام برکات (۲۰۱۵)  سینا (ژوئیه ۲۰۱۵)  قاهره/غزه (۲۰۱۵)  پرواز شماره ۹۲۶۸ (۲۰۱۵)  کلیسای جامع ارتدوکس (۲۰۱۶)  بمب‌گذاری‌های انتحاری (۲۰۱۷)  منیا (۲۰۱۷)  بئر العبد (۲۰۱۷) 
تروریسم در مصر، در قرن ۲۰ و ۲۱، مقامات دولتی، پلیس، اعضای ارتش، گردشگران، مساجد صوفی و اقلیت مسیحی مصری را هدف قرار داده است. بسیاری از حملات، با افراط‌گرایی اسلامی، مرتبط بوده‌اند. تروریسم در دهه ۱۹۹۰، زمانی که جنبش اسلامگرای «جماعت اسلامی مصر»، رهبران سیاسی رده بالا را هدف قرار داد و صدها نفر، از جمله غیرنظامیان را در پی اجرای احکام اسلام کشت، افزایش یافت.
اعتقاد بر این است که ایمن الظواهری، پزشک مصری و رهبر گروه «جهاد اسلامی مصر»، پشت عملیات القاعده بوده است. از سال ۲۰۱۵، چهار نفر از ۳۰ نفری که در فهرست تروریستی «تحت تعقیب‌ترین» اداره تحقیقات فدرال آمریکا قرار دارند، مصری هستند.
کژدم دریایی بال‌دار

| کژدم دریایی بال‌دار | کژدم دریایی بال‌دار |
| --- | --- |
کژدم دریایی بال‌دار، Onychopterella: کژدم دریایی بال‌دار، Onychopterella
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
بالاشاخه:: پوست‌اندازان
شاخه:: بندپایان
زیرشاخه:: گیره‌داران
رده:: ران‌دهانان
راسته:: کژدم‌های دریایی
زیرراسته:: پهن‌بال‌سانیان
بالاخانواده:: پهن‌بال‌واران
تیره:: پهن‌بالان
کژدم دریایی بال‌دار (نام علمی: Onychopterella) نام یک سرده منقرض شده از خانواده پهن‌بالان (کژدم‌های دریایی) است. کژدم دریایی بال‌دار گونه‌ای درنده بود که بین دوره‌های اردویسین و سیلورین زندگی می‌کرد. طول کژدم دریایی بال‌دار کمتر از ۲۰ سانتی‌متر و تقریباً اندازه یک وجب انسان بود.
استان هوانگهه جنوبی

| استان هوانگهه جنوبی 황해남도 | استان هوانگهه جنوبی 황해남도 |
| --- | --- |
استان: استان
نویسه‌گردانی(های) کره‌ای: نویسه‌گردانی(های) کره‌ای
 • چوسونگول: 황해남도
 • هانجا: 黃海南道
 • مک‌کیون–ریشاور: Hwanghaenam-do
 • لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Hwanghaenam-do
کشور:  کره شمالی
منطقه: هه‌سو
مرکز: هه‌جو
تقسیمات فرعی: ۱ شهر؛ ۱۹ شهرستان
حکومت: حکومت
 • رئیس کمیته حزب: ری چولمن (کارگران)
مساحت: مساحت
 • کل: ۸٬۴۵۰ کیلومتر مربع (۳۲۶۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۲٫۳۱۰٫۴۸۵
 • رتبه: پنجم
 • تراکم: ۰٫۰۰۰۲۷/کیلومتر مربع (۰٫۰۰۰۷۱/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (وقت پیونگ‌یانگ)
گویش: هوانگهه
استان هوانگهه جنوبی (کره‌ای: 황해남도; مک‌کیون–ریشاور: Hwanghaenam-do؛ تلفظ در کره‌ای: [ɸwaŋ.ɦɛ.nam.do])، یک استان در غرب کشور کره شمالی است که در منطقهٔ هه‌سو واقع شده‌ که مرکز آن هه‌جو است. این استان درسال ۱۹۵۴ و زمانی که استان هوانگهه سابق به هوانگهه شمالی و جنوبی تقسیم شد، تشکیل شد.
خصوصیات

استان هوانگهائه جنوبی ۸٬۴۵۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۳۱۰٬۴۸۵ نفر جمعیت دارد.
اسلم دانک

کوین دورانت در هنگام دانک زدن
اسلم دانک (به انگلیسی: Slam dunk) یا به سادگی دانک، نوعی شوت در بازی بسکتبال است که بازیکن در هوا پریده و با دو یا یک دست لبه‌های حلقه بسکتبال را گرفته و توپ را در داخل آن قرار می‌دهد. اگر موفقیت‌آمیز باشد، دو امتیاز ارزش دارد. چنین پرتابی به عنوان «دانک شات» شناخته می‌شد تا زمانیکه واژه اسلم دانک توسط گزارشگر سابق لس آنجلس لیکرز، چیک هِرن ابداع شد.
لج و لجبازی (فیلم ۱۳۸۸)

| لج و لجبازی | لج و لجبازی |
| --- | --- |
کارگردان: سیدمهدی برقعی
تهیه‌کننده: منوچهر زبردست
نویسنده: حمید گرشاسبی رامبد جوان
بازیگران: امیر جعفری سارا خوئینی‌ها نیما شاهرخ شاهی سحر قریشی سیاوش خیرابی سحر زکریا  ساعد هدایتی
موسیقی: سعید انصاری
فیلم‌بردار: حسین ناظریان
تدوین‌گر: کاوه ایمانی
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۸۸
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
لج و لجبازی فیلمی سینمایی به کارگردانی سیدمهدی برقعی و نویسندگی حمید گرشاسبی محصول سال ۱۳۸۸ است.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
امیر جعفری: فرهاد
سارا خوئینی‌ها: پونه
نیما شاهرخ‌شاهی: نریمان
سیاوش خیرابی: مانی
سحر قریشی: سایه
سحر زکریا: مینا
ساعد هدایتی: سپهر
:
دست اندر کاران

صدابردار: شهرام متولی‌باشی
صداگذار: آرش قاسمی
طراح چهره‌پردازی: مهدیه اعرابی
طراح صحنه و لباس: افسانه صمدزاده
جزئیات

این فیلم اولین فیلم سحر قریشی است که او توسط سارا خوئینی‌ها برای بازی در این فیلم انتخاب شد که سرآغاز ورود «قریشی» به سینما و تلویزیون شد.
ژانر: کمدی رمانتیک
رنگ: رنگی
صدا: Mono
لوکیشن: تهران
خلاصه فیلم

مرد و زنی از هم جدا می‌شوند و پس از این جدایی سر و کلهٔ جوانی پیدا می‌شود که عاشق زن است و …