نهان‌سازی در برگردان
اتهام‌ها و دیدگاه‌ها > دیدگاه علمی، پژوهش‌ها و بدبینی‌ها

مایکل شرمر، شک‌گرای سرشناس ادعا نمود که رخداد پدیدهٔ پل مرده در سال ۱۹۶۶ به‌همراه پیام منتسب در پایان آهنگ «من خیلی خسته‌ام»، بواسطهٔ دریافتی نادرست از یک الگو ایجاد شده بود. شرمر مدعیست که آنزمان، مغز انسان با یک توانایی تشخیص الگوی قوی که برای پردازش میزان زیاد سروصدا در محیط پیرامونی لازم بود، استنتاج نموده ولی امروز این قابلیت به تولید مثبت‌های کاذب می‌انجامد. برایان واندل استاد عالیرتبه روانشناسی در دانشگاه استنفورد تصریح می‌کند که توجه و وقع‌گذاری به پیام‌های وارونه، اشتباهی است که از این قابلیت الگو شناسی نشأت گرفته‌است و اظهار می‌دارد تئوری‌های انگیزش زیرآستانه‌ای همگی «موهوم» و «نامقبول»‌اند. جیمز واکر، مدیر انجمن پژوهشی مسیحیت واچمن فلوشیپ، مدعیست که «شما می‌توانید هر سرود روحانی مسیحی را برگزینید و اگر وارونهٔ آن را مدت مدیدی با سرعت‌های مختلف پخش کنید، آن را به بازگویی هرآنچه می‌خواهید وادار خواهید ساخت.» مدیر تبلیغات گروه لد زپلین نیز در تأیید آن گفتار می‌گوید «هرچه را می‌خواهید برعکس پخش کنید،  شما بالاخره درآن چیزی می‌یابید.» اریک بورگوس از وب‌گاه برگردان صدای talkbackwards.com بایگانی‌شده  در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine عنوان می‌دارد که «از لحاظ علم ریاضی، اگر شما به حد نیاز گوش فرادهید، سرانجام الگویی خواهید یافت.» مادامیکه جف میلنر از وب‌گاه وارون‌نگاری jeffmilner.com چنین برمی‌شمرد: «اغلب مردم، وقتی سایت را نشانشان می‌دهم می‌گویند قادر به درک شنیداری هیچ چیز نیستند، البته این تا زمانیست که من متن برگردان ترانه‌ها را نشانشان بدهم.»
مهندس صوت ایوان اولکات، مدعیست پیام‌های برگردان در آفرینه‌های هنرمندانی چون کوئین و لد زپلین، برگردان آواهایی کاملاً تصادفی هستند که در آن‌ها واجهای سروده یا گفته شده، هنگامیکه وارونه‌وار شنیده می‌شوند،‌آمیزهٔ تازه‌ای از واژه‌ها را می‌آفرینند.
در سال ۱۹۸۵، روانشناسان دانشگاه لثبریج، جان ووکی و جی. دان رید پژوهشی را با استفاده از سرود روحانی شماره ۲۳ از انجیل، آهنگ «دیگری می‌میرد» از گروه کوئین و قطعات صوتی دیگری که ویژهٔ این آزمایش ساخته شده بودند، ترتیب دادند. ووکی و رید نتیجه‌گیری کردند چنانچه نهان‌سازی در برگردان وجود هم داشته باشد، بر ذهن بی‌اثر است. شرکت کنندگان در آزمایش، برای بازشناسی عبارات وارون‌نگاشت شده به‌هنگام پخش عادی دچار اشکال شده و ناتوان از تمایز‌دهی انواع پیام از یکدیگر (اعم از پیام‌های مذهبی، شیطانی یا تجاری) بودند و همچنین رفتارشان نیز به عملکردی نینجامید که نتیجهٔ پیام وارون‌نگاشته باشد. ووکی چنین نتیجه گرفت: «ما نتوانستیم هیچ اثری از پیام‌های مهندسی شدهٔ برگردانده را روی رفتار شنوندگان بیابیم، چه رفتار آگاهانه و چه ناخودآگاهانه.» نتایج مشابه ووکی و رید پیشتر از سوی د.آوریل در سال ۱۹۸۲ کسب شده بود. براساس آزمایشی در سال ۱۹۸۸ توسط تی ای مور نیز چنین نتیجه‌گیری شد: «هیچ گواهی از اینکه شنوندگان آگاهانه یا نا‌خودآگاهانه ازسوی درونمایهٔ گفتارهای برگردان شده تحت تأثیر قرار گرفته باشند موجود نمی‌باشد».
در سال ۱۹۸۷ دیوید جان اوتس، جستار شبه علمی را پیش کشید با نام برگردان پیام که در کتابی با همان نام بازنمود یافت. این نظریه پس از نمایش در رسانه‌ها مورد توجه عامه قرار گرفت. در این نظریه باور او بر این است که انسان به‌هنگام خَلق گفتار، ناخودآگاه پیام‌های پنهانی را می‌آفریند که نمایانگر بینشی‌است از اندیشه‌های درونی او. این بار کلام در بخشی از وارون عبارات بازگو شده نهفته گردیده‌است و ترکیب این دو کلام (اصل و برگردان) است که ازسوی آگاهی و ناخودآگاه دریافت می‌شود. اوتس مدعیست که پیام برگردان همواره روراست بوده و حقیقت دیدگاه درونی گوینده را آشکار می‌سازد. بیشتر زبانشناسان بر دیدگاه مطرح شده وقعی نگذاردند و اغلب دانشگاه‌ها و مؤسسات پژوهشی نیز به‌دلیل نبود مبنای نظری برای اینکه پیشگویی‌های اوتس حتی ارزش آزمودن داشته باشد، و این واقعیت که خیلی از ادعاهای او نا‌آزمودنی هستند، از آزمودن تئوری خودداری کرده و آن را فاقد وجاهت علمی دانستند. به هر روی، در اندک آزمایش‌های علمی انجام گرفته نیز این دریافته‌ها تأیید نشدند.
در سال ۱۹۹۲، طی آزمایشی ثابت شد قرارگیری در معرض پیام‌های برگردان شده به دگرگونی چشمگیری در رفتار نمی‌انجامد.  روانشناسی مارک د. آلن می‌گوید «دریافت پیام‌های زیرآستانه‌ای از طریق برگردان کاملاً ناممکن بوده و باور انجام‌پذیری آن به‌غایت مضحک است».