قاچاق جنسی در اروپا
تاریخچه قاچاق

از دوران باستان، افراد مغلوب به بردگی گرفته می‌شدند و به کشور پیروز برده می‌شدند. این افراد زندگی جدیدی از بردگی به عنوان خدمتکار یا بردگی جنسی پیدا می‌کردند. قبل از ۴۰۰۰ قبل از میلاد، هیچ شواهدی از بردگی جنسی و خدمتکاران جنسی در فرهنگ انسان‌ها وجود ندارد. یونان و رم به خاطر اسیر کردن افراد و تبدیل آن‌ها به برده شهرت داشتند. در اوج امپراتوری روم، گفته می‌شد که یک نفر از هر سه نفر برده بوده است. مردان به عنوان کارگر و زنان و دختران برای لذت در خانه‌های فاحشه‌خانه و خانه‌های خصوصی استفاده می‌شدند.
از دوران قرون وسطی به بعد، بردگان مرد و زن سقلیبه از شمال یا شرق اروپا به خاورمیانه اسلامی و آندلوس منتقل می‌شدند. در حالی که مردان سقلیبه می‌توانستند در مشاغل مختلفی مانند دفاتر آشپزخانه، شکار شاهین، ضرب سکه، کارگاه‌های نساجی، اداره یا گارد سلطنتی (در مورد نگهبانان حرم، آنها عقیم می‌شدند) فعالیت کنند، زنان سقلیبه در حرم‌سرا قرار می‌گرفتند. از سوی دیگر، هنگامی که برده‌داری در آفریقا به خاورمیانه گسترش یافته بود، زنان برده قیمت بالاتری از مردان داشتند هم به دلیل ارزش باروری آنها و هم به دلیل اینکه به عنوان اجسام جنسی و خدمتکاران استفاده می‌شدند.
از زمان افشای رسوایی قاچاق سفید در دهه ۱۸۸۰، قاچاق جنسی زنان در اروپا و آمریکای شمالی شناخته و مقابله شد. در آن زمان، دولت‌ها در اروپا بخشی از طرح‌های بردگی جنسی برای بیش از یک قرن بودند. قراردادهای بین‌المللی در سال‌های ۱۹۰۴، ۱۹۱۰ و ۱۹۲۵ برای منع تجارت زنان تصویب شد.
در دهه ۱۹۹۰، مشکل تجارت جنسی و گردشگری جنسی در حال افزایش بود و توجه بین‌المللی را جلب کرد زمانی که گروه‌های غیرانتفاعی شروع به مطرح کردن مشکل کردند. شرکتی به نام Big Apple Oriental Tours که مستقر در نیویورک بود، در تورهای جنسی برای مردانی که مایل بودند به کشورهای فیلیپین، جمهوری دومینیکن، تایلند، هند و سری‌لانکا، در میان دیگر مقاصد، برای انجام رابطه جنسی با تن‌فروشی سفر کنند، تخصص داشت و بعد از آن تجربیات خود را با دیگر مشتریان به اشتراک می‌گذاشت. در ژاپن، شرکت‌ها شروع به ارائه تورهای گردشگری جنسی با تمام هزینه‌های پرداخت شده به تایوان به عنوان یک مزیت برای کارکنان اجرایی خود کردند. پس از سقوط اتحادیه جماهیر شوروی، تقاضا برای بردگان جنسی افزایش یافت. این موضوع به وسیله سختی‌های اقتصادی تقویت شد. این اولین بار از زمان تجارت بردگان سفید در قرن ۱۹ بود که زنان قفقازی به‌طور عمده خرید و فروش می‌شدند برای هدفی جنسی. اسرائیل از تقاضا برای زنان اروپایی بهره‌برداری کرد و خانه‌های فاحشه تبدیل به منابع درآمد بزرگ شدند. روزنامه‌های نیویورک تایمز و دیتلاین ان‌بی‌سی هر دو گزارش‌هایی دربارهٔ تجارت قاچاق جنسی اسرائیل منتشر کردند.
در پاسخ به تمامی گزارش‌هایی که قاچاق جنسی دریافت می‌کرد، ایالات متحده و هلند به‌طور مشترک یک کمپین رسانه‌ای را برای هشدار دادن به زنان در مورد کلاهبرداری‌های مربوط به پیشنهادها شغلی و دیگر طرح‌های بدهی که توسط قاچاقچیان برای فریب دادن این زنان به سمت بردگی استفاده می‌شدند، تأمین مالی کردند. در سال ۲۰۰۰، کنوانسیون مبارزه با جرائم سازمان‌یافته فراملی، که به عنوان کنوانسیون مبارزه با جرائم سازمان‌یافته فراملی شناخته می‌شود، تصویب شد. حدود ۸۰ کشور این پیمان جدید را امضاء و تصویب کردند. از زمان پروتکل‌های پالرمو، رسوایی‌های فاحشه‌خانه‌ای مربوط به نیروهای صلح‌بان سازمان ملل متحد و پیمانکاران دفاعی به وفور رخ داده‌اند. در یکی از موارد، در لیبریا، مدیران سازمان ملل در یک کلاهبرداری مشارکت داشتند که در آن کمک‌های غذایی برای وادار کردن دختران و زنان به خدمات‌رسانی به نیروهای صلح‌بان و تجار محلی استفاده می‌شد. یک مشکل دیگر در سال ۲۰۰۲ پیش آمد، زمانی که یکی از کارکنان شرکت DynCorp در کنگره شهادت داد که همکارانش در بوسنی دخترانی خریده بودند تا آنها را به عنوان برده جنسی در خانه‌های خود نگه دارند. امروزه، قاچاق جنسی همچنان رایج و در حال رشد است.