هربرت یاردلی
رمزنگاری

هنگامی که یاردلی به عنوان یک منشی در اتاق کد وزارت امورخارجه آمریکا کار می‌کرد، توانست کدهای به کار رفته در پیام‌های محرمانه دولتی ایالات‌متحده را بشکند. کدهای آمریکایی در آن زمان بسیار ضعیف بودند و یاردلی توانست به راحتی آن‌ها را حل کند. او وقتی فهمید که رئیس‌جمهور ویلسون بیش از ده سال است که در پیام‌های خود از یک نماد واحد استفاده می‌کند، شوکه شد. کدهای ضعیف آمریکایی با توجه به جنگی که در اروپا جریان داشت، یاردلی را نگران کرد؛ بنابراین در مه ۱۹۱۶، او شروع به نوشتن برنامه‌ای صد صفحه‌ای تحت عنوان «رمزگشایی دیپلماسی آمریکایی» کرد که آن را به مقامات بالاتر ارائه کرد.
یاردلی توانست سرگرد رالف ون دیمان را متقاعد کند که باید اداره‌ای برای بررسی و شکستن کدهای به کار رفته در پیام‌های کشورهای دیگر تأسیس کرد؛ بنابراین بخش جدیدی در واحد اطلاعات نظامی ایجاد شد و در ژوئن ۱۹۱۷، یاردلی با درجه ستوان دوم رئیس بخش تازه تأسیس اطلاعات نظامی MI-8 شد. یکی از اولین عملیات‌های موفق این واحد، کشف رمز به کار رفته در لباس لوتار ویتزکه، جاسوس آلمانی بود که در مرز مکزیک در سال ۱۹۱۸ دستگیر شده بود.
یاردلی ثابت کرد که مدیر بسیار خوبی است و در طول جنگ تیم MI-8 به رهبری او عملکرد خوبی داشتند. پس از جنگ، ارتش آمریکا و وزارت امور خارجه تصمیم به تأمین مالی مشترک MI-8 گرفتند و یاردلی به عنوان رئیس دفتر رمز به کار خود ادامه داد. محدوده عملیات آن‌ها به دلایل قانونی به شهر نیویورک محدود شد. یکی از اولویت‌های اصلی آن‌ها هک کدهای ژاپنی بود. دیوید کان در این خصوص می‌گوید:
«مهم‌ترین هدف ما برای رمزنگاری ژاپن بود. خصومت این کشور با چین، سیاست درهای باز آمریکا را به خطر می‌انداخت. مهاجران ژاپنی خطر نژادپرستی در آمریکا را تشدید می‌کردند. رشد نیروی دریایی آن‌ها، قدرت نظامی آمریکا را در غرب اقیانوس آرام تهدید می‌کرد. گسترش فعالیت‌های تجاری آن‌ها سلطه آمریکا بر بازارهای خاور دور را تهدید می‌کرد.»
پس از نزدیک به یک سال، یاردلی و کارکنانش بالاخره کدهای ژاپنی را شکستند و هنوز در حال خواندن پیام‌های دیپلماتیک ژاپنی بودند که واشینگتن میزبان کنفرانس نیروی دریایی در سال ۱۹۲۱ شد. اطلاعاتی که یاردلی و تیمش از ژاپنی‌ها به هیئت مذاکره‌کننده آمریکایی ارائه دادند؛ منجر به این شد که در جریان مذاکرات، ژاپن پذیرفت که تعداد کشتی‌های جنگی آن‌ها در مقایسه با کشتی‌های جنگی آمریکا و بریتانیا، نسبت ۵:۳ داشته باشد. پیش از این نیروی دریایی ژاپن خواستار حضور کشتی‌های جنگی خود با نسبت ۱۰:۷ بود. این توافق به ژاپن اجازه داد تا تنها ۱۸ کشتی جنگی به جای ۲۱ کشتی مورد نظر خود داشته باشد. در حالی که ایالات متحده و بریتانیای کبیر هر کدام صاحب ۳۰ کشتی جنگی بودند. این موفقیت اوج فعالیت یاردلی در زمینه رمزنگاری بود.
پس از جنگ یاردلی بیشتر وقت خود را در نیویورک صرف فعالیت‌های غیر مرتبط با رمزنگاری کرد. در آن دوران جریان مکاتبات دیپلماتیک کاهش یافته بود، زیرا شرکت‌ها و سازمان‌های خصوصی تمایل کمتری به ارتباط مخفیانه با دولت داشتند. در واشینگتن، ویلیام فریدمن به‌طور فعال برای گسترش واحدهای رمزنگاری ارتش فعالیت می‌کرد و مجموعه این عوامل موجب شده بود که تیم یاردلی به مرور در حاشیه قرار بگیرند. تا اینکه هنری ال استیمسون وزیر امور خارجه هربرت هوور، بودجه دفتر رمز یاردلی را قطع و آن را تعطیل کرد. استیمسون از نظر اخلاقی با رمزنگاری در زمان صلح مخالف بود. او چندین گزارش از طرف تیم یاردلی دریافت کرد تا بتواند با مهارت‌های اتاق سیاه آشنا شود. اما استیمسون از فعالیت‌های آن‌ها شوکه شد و خطاب به آن‌ها گفت: «آقایان، نامه‌های یکدیگر را نخوانید». برخی بر این باورند که استیمسون از هک و رمزنگاری پیام‌های واتیکان توسط یاردلی و تیمش آزرده بود.