stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عباس خلیلی

| عباس خلیلی | عباس خلیلی |
| --- | --- |
زاده: ۱۲۷۲ خورشیدی   ۱۳۱۱ هجری قمری نجف
درگذشته: ۲۱ بهمن ۱۳۵۰ تهران
آرامگاه: آرامگاه شماره ۷۲؛ بهشت زهرا
پیشه: دیپلمات، مدیر روزنامهٔ اقدام، سفیر کبیر ایران در یمن و حبشه
ملیت: ایرانی
همسر(ها): فخرعظمی ارغون، ماه منیر معینی آزاد
فرزند(ان): سیمین بهبهانی
والدین: ملا علی خلیلی تهرانی
عباس خلیلی عراقی دیپلمات، شاعر، نویسنده و مدیر روزنامهٔ اقدام بود. او پدر سیمین بهبهانی، نویسنده و غزل‌سرای معاصر ایرانی بود.
عباس خلیلی نوهٔ حاج ملا علی خلیلی تهرانی بود. میرزا حسین خلیلی تهرانی از رهبران مشروطه ایران، عموی پدر اوست. او به دو زبان فارسی و عربی شعر می‌گفت و حدود ۱۱۰۰ بیت از ابیات شاهنامهٔ فردوسی را به عربی ترجمه کرده‌است و در ضمن چند رمان نیز به قلم او منتشر شده‌است. برادر او، جعفر خلیلی، نویسندهٔ معروف عراقیست.
عباس خلیلی یکی از دوازده سران قیام نجف در سال ۱۹۱۷ بود. پس از شکست این قیام، او از طرف قوای اشغالگر انگلیس به اعدام محکوم شد ولی پس از یک سفر پر ماجرا توانست به ایران فرار کند و باقی عمر خود را در ایران گذراند. او در تهران روزنامه اقدام را منتشر می کرد که روزنامه ای تندرو و انتقادی به شمار می رفت و خشم برخی مقامات را بر می انگیخت. در اسفند ۱۳۰۰ قوام‌السلطنه از روزنامه اقدام به مجلس شورای ملی شکایت کرد چون در یکی از نوشته های روزنامه متهم شده بود که در زمانی که والی خراسان بوده، ۱۹۳ هزار تومان اختلاس کرده است. قوام‌السلطنه از مجلس خواست کمیسیونی تشکیل دهد و به ادعای روزنامه اقدام رسیدگی کند. سال بعد که قوام‌السلطنه نخست وزیر شد حملات اقدام به او ادامه یافت تا اینکه سرانجام در اواخر پاییز ۱۳۰۱ این روزنامه توقیف شد.
عباس خلیلی از کسانی بود که همراه با دکتر محمد مصدق در آبان ۱۳۲۸ جبههٔ ملی ایران را تشکیل دادند.
او اکثر عمر خود را با استفاده از قلم خویش در ستیز با حکومت‌های عصر گذارانید. در طول عمر هفده بار بازداشت و چهار بار نیز تبعید محکوم شد.
از شش فرزند عباس خلیلی به غیر از سیمین بهبهانی، دکتر مهیار خلیلی و دکتر کامیاب خلیلی نیز در ادبیات فعال بوده و آثار متعددی در تاریخ و پارسی‌شناسی به وجود آورده‌اند.
عباس خلیلی در ۲۱ بهمن ماه ۱۳۵۰ بر اثر سکتهٔ مغزی در تهران در ۷۸ سالگی درگذشت. پیکرش در آرامگاه خاندان خلیلی در بهشت زهرای تهران (آرامگاه شماره ۷۲) به خاک سپرده شد.
از جمله آثار به جامانده از او، می‌توان به رمان‌های «روزگار سیاه»، «انتقام» و «انسان و اسرار شب» اشاره کرد.
آثار

الاعتذار محمد و القرآن
روزگار سیاه - (مهر ۱۳۰۳)
انتقام - (مرداد ۱۳۰۴)
انسان - (۱۳۰۴)
اسرار شب - (فروردین ۱۳۰۵)
کوروش کبیر - (۱۳۴۹)
پرتو اسلام (۱۳۱۷)
زبان شبکی

| شبکی | شبکی |
| --- | --- |
شەبەکی: شەبەکی
زبان بومی در: عراق
منطقه: موصل
شمار گویشوران: ۲۵۰٬۰۰۰  (بدون تاریخ)
تبار: هندواروپایی  هندوایرانیایرانیایرانی غربیشمال غربیزازا-گورانیشبکی
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹: sdb
گلاتولوگ: shab1251
زبان شَبَکی، زبانی از خانوادهٔ شمال‌غربی ایرانی و از شاخهٔ زبان های کردی  است. کردهای شبک در شمال عراق، در پیرامون شهر موصل بدین زبان سخن می‌گویند. برپایهٔ برآوردهای صورت‌گرفته در سال ۱۹۸۹ میلادی، شمار گویش‌وران زبان شَبَکی نزدیک به ۱۰هزار تا ۲۰هزار نفر تخمین زده شده‌است.
مقایسه برخی از واژگان زبان شبکی با فارسی و زبان‌های شمال غربی ایرانی

| شبکی | فارسی | لکی | هورامی | کردی سورانی | مازندرانی | گیلکی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| چەم | چشم | چەم | چەم | چاو | چشم | چوشم |
| زوان | زبان | زوان | زوان | زمان/زوان | زوان | زەوان |
ضمیر
| شبکی | فارسی | لکی | هورامی | کردی سورانی | مازندرانی | گیلکی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ئەمن | من | مە،مەنی | من/ئەمن | من/مین | من |  |
| ئەتو | تو | تو | ئەتو, تو | تو, تو | ته, تو |  |
| هیمه | ما | ئیمە،هیمه | ما | ئێمه | ئیمه |  |
| ئیشما | شما | هومه | شیما | ئێوه | شیما |  |
| ایشان | ایشان, آنها | اوان,ایشون | آده | اوان | وی شون |  |
:
عین‌الکروم

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| عین الکروم عین الکروم | عین الکروم عین الکروم |
| --- | --- |
روستا: روستا
عین الکرومموقعیت عین الکروم در نقشه: عین الکرومموقعیت عین الکروم در نقشه
مختصات: ۳۵°۲۲′۲۸″ شمالی ۳۶°۱۵′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۳۷۴۴۴°شمالی ۳۶٫۲۶۲۷۸°شرقی﻿ / 35.37444; 36.26278: مختصات: ۳۵°۲۲′۲۸″ شمالی ۳۶°۱۵′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۳۷۴۴۴°شمالی ۳۶٫۲۶۲۷۸°شرقی﻿ / 35.37444; 36.26278
استان: استان حماه
منطقه: منطقه سقیلبیه
ناحیه: ناحیه مرکزی سقیلبیه
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۳۹۲۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
City Qrya Pcode: C3123
عین الکروم (به عربی: عین الکروم) یک روستا در سوریه است که در ناحیه مرکزی سقیلبیه واقع شده‌است. عین الکروم ۳٬۹۲۹ نفر جمعیت دارد.
شاید وقتی دیگر

| شاید وقتی دیگر | شاید وقتی دیگر |
| --- | --- |
پوستر، کارِ مرتضی ممیّز: پوستر، کارِ مرتضی ممیّز
کارگردان: بهرام بیضایی
تهیه‌کننده: هوشنگ نوراللّهی، محمّدعلی فرج‌اللّهی، رضا علیپور متعلّم
نویسنده: بهرام بیضایی
بازیگران: سوسن تسلیمی داریوش فرهنگ علیرضا مجلّل
موسیقی: بابک بیات
فیلم‌بردار: اصغر رفیعی جم
تدوین‌گر: بهرام بیضایی
شرکت تولید: نوین فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۶۶
مدت زمان: ۱۶۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
شاید وقتی دیگر فیلمی سینمایی ساختهٔ بهرام بیضایی به سالِ ۱۳۶۶ با بازیِ سوسن تسلیمی و داریوش فرهنگ است، از روی فیلم‌نامه‌ای به نامِ وقت دیگر، شاید . . . کارِ بیضایی.
داستان

مدبّر، گویندهٔ گفتارِ متنِ فیلم‌های تلویزیونی، در نمایی از یک فیلمِ مستند زنش، کیان، را در سواریِ مردِ ناشناسی می‌بیند. با کمکِ کارگردان و تدوین‌گر مردِ بیگانه را، که عتیقه‌فروش است و حق‌نگر نام دارد، می‌جوید. در دیدار با حق‌نگر درمی‌یابد که زنی که در فیلم دیده ویدا است که خواهرِ دوقلوی کیان است و همسرِ حق‌نگر. مدبّر به بهانهٔ ساختنِ فیلمی دربارهٔ آثارِ عتیقه با همکارانش به خانهٔ حق‌نگر راه یافته و از کیان می‌خواهند که به جمعشان بپیوندد. کیان پس از دیدارِ ویدا پی‌می‌برد که پدرشان در کودکی مرده و مادر نیز کیان را از سرِ تنگدستی سرِ راهی گذاشته و او را زن و مردی دیگر پرورده‌اند. کیان پس از ترکِ خانهٔ حق‌نگر آسوده می‌شود که خود را بازیافته است.
فیلم‌نامه

فیلم‌نامهٔ این فیلم با نامِ وقت دیگر، شاید . . . با طرحی از آیدین آغداشلو بر جلد به سالِ ۱۳۶۸ به وسیلهٔ انتشاراتِ ابتکار چاپ شد.
موسیقی

بابک بیات موسیقیِ این فیلم را ساخت. در رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۸۷ مجلّهٔ صنعت سینما این بهترین موسیقیِ فیلم در تاریخ سینمای ایران شناخته شد.
نمایش

سالِ ۱۳۶۶ فیلم‌برداری به انجام رسید و، علی رغمِ گمانِ بیضایی که فیلم به جشنواره نمی‌رسد، در جشنواره فجر ۱۳۶۶ به نمایش درآمد. چند سال پس از نمایشش در سینماها، شاید وقتی دیگر عصرِ روزِ جمعه‌ای در اسفندِ ۱۳۷۰ از شبکهٔ ۱ تلویزیونِ دولتیِ ایران هم پخش شد.
دربارهٔ فیلم

. . . آخرین روز ششمین جشنواره (بهمن ۱۳۶۶) . . . که بنا بود شاید وقتی دیگر . . . ساعت هشت صبح در سینما شهر قصه به نمایش درآید تا کمتر کسی آن را ببیند، غافل از آن که دوستداران سینما از شب پیش با پتو در کنار سینما اطراق کرده بودند و وقتی صبح علی‌الطلوع همراه با هوشنگ گلمکانی، مسعود مهرابی و عباس یاری به سینما رسیدیم، دیدیم اصلاً نمی‌شود وارد پیاده‌رو شد، چه برسد به آن که کارت‌های‌مان را به گیشه ارائه بدهیم. . . .
شهرام جعفری‌نژاد، ۱۳۹۶
. . . فیلم بیضایی به لحاظ پیچیدگی هنری و ژرفای فکر از مارنی پیشی گرفته است.
جهانبخش نورایی، ۱۳۶۷
فیلم بیضایی یک مو از هیچکاک و ولز و کوروساوا پایین‌تر نمی‌آید. باید پرسید که فیلمساز مؤلف، اگر تو برای تماشاگر باسواد و روشنفکر آن سوی دنیا از کوروساوا و تارکوفسکی حرف می‌زنی که خودش اصلش را خیلی بهتر از این کپی‌های نیم‌بند گیرمی‌آورد و می‌بیند. اگر برای ایرانی جماعت می‌سازی که اینها آخر به کار کدام تماشاگری می‌آید؟
پرویز نوری، ۱۳۶۷
شاید وقتی دیگر نه فیلمِ جنایی است و نه فیلمِ وحشت؛ و، از این حیث، علیرضا کاوه این فیلم را جزوِ گونه‌ای از ملودرامِ جهانِ سوّمی دانسته که در تنگنای کارِ سینمایی از ویژگی‌های سینمای دلهره بهره می‌برد.
نگار متّحده دربارهٔ فنِّ تدوینِ بیضایی در این فیلم نظریاتِ نوینی پیش نهاده‌است.
کیومرث پوراحمد از نخوتِ و تلخیِ نگاهِ بیضایی گله کرد.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
سوسن تسلیمی: کیان؛ ویدا؛ مادر
داریوش فرهنگ: مدبّر
علیرضا مجلّل: حق‌نگر
سیروس نصیری: وجدانی
رضا رادمنش: رحمتی
جمشید لایق: پزشک
حسین محجوب: گدا
اکبر دودکار: مراقبِ عتیقه‌فروشی
سیامک اطلسی: فروشندهٔ پوشاک
قدرت‌الله لطیفی: پدر
سیمین انصاری: مادر
حسن دادشکر: مأمور در راهنمایی
سعید شریفیان: نمایش‌دهندهٔ فیلم
رؤیا افشاری‌نسب: زنِ فیلمِ مستند
علیرضا خمسه: بازیگرِ تلویزیون
حمید سمندریان هم دعوت شده بود، ولی بازی در این فیلم را نپذیرفت.
عوامل

دستیارِ کارگردان: واروژ کریم مسیحی
صدا: جهانگیر میرشکاری، بهروز معاونیان، اصغر شاهوردی
طرّاحِ صحنه: ایرج رامین‌فر
عکس: عزیز ساعتی
چهره‌پرداز: مژده شمسایی، رضا قومی، غلام جهان مهر، فرهنگ معیّری
جایزه‌ها

لوحِ زرّینِ بهترین فیلم‌برداری در جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۶۶
کاندیدای بهترین موسیقی از جشنواره فیلم فجر ۱۳۶۶
نامزد لوح زرین بهترین تدوین از جشنواره فیلم فجر ۱۳۶۶
کاندیدای بهترین صدابرداری از جشنواره فیلم فجر ۱۳۶۶
تبلیغِ فیلم در مجلّهٔ دنیای سخن
قشلاق خورشا سفلی (ورزقان)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| قشلاق خورشا سفلی قشلاق خورشاسفلی | قشلاق خورشا سفلی قشلاق خورشاسفلی |
| --- | --- |
village: village
قشلاق خورشا سفلی: قشلاق خورشا سفلی
مختصات: ۳۸°۴۵′۰۰″ شمالی ۴۶°۲۰′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۷۵۰۰۰°شمالی ۴۶٫۳۳۳۳۳°شرقی﻿ / 38.75000; 46.33333: مختصات: ۳۸°۴۵′۰۰″ شمالی ۴۶°۲۰′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۷۵۰۰۰°شمالی ۴۶٫۳۳۳۳۳°شرقی﻿ / 38.75000; 46.33333
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان ورزقان
بخش (تقسیمات کشوری): بخش خاروانا
تقسیمات کشوری در ایران: Dizmar-e Markazi
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۲۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
قشلاق خورشا سفلی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان دیزمار مرکزی بخش خاروانا شهرستان ورزقان واقع شده‌است.
حکم بن ابی‌عاص

| حکم بن ابی العاص | حکم بن ابی العاص |
| --- | --- |
درگذشت: ۳۱ یا ۳۲ یا ۳۵ قمری مدینه
مخالف: پیامبر اسلام
همسر(ها): آمنه بنت علقمه انسومه بنت المیس  ملیکه بنت اوفی  ام انعمان بنت الحارث  البعیثه بنت ابی هاشم   ام عبیدالله بنت منبه
فرزندان: پسران :  مروان  ، یحیی ، حارث اکبر ، عبدالرحمن ، ابان ، عبیدالله ، عبدالله ، صالح ، حبیب ، یوسف ، اوس ، نعمان، عثمان اکبر ، عثمان اصغر ، حارث اصغر ، داوود ، حکم ، عمر  دختران : ام البنین ، ام الیحیی ، ام الشیبه ، ام عثمان ، زینب ، ام ابان ، امامه ، ام عمرو ، ام احکم ، ام الرحمن ، ام مسلم
والدین: أبی العاص بن أمیة (پدر)    اخیرا بنت جوهن (مادر)
خویشاوندان: ابوسفیان (پسرعمو) عبدالملک بن مروان (نوه)   عثمان (برادرزاده)
حَکَم بن ابی العاص معروف به چلپاسه،عموی عثمان سومین خلیفه مسلمانان و نیز پدر مروان بن حکم از خلفای اموی بود. وی از تیره بنی امیه از قبیله قریش و از دشمنان سرسخت محمد، پیامبر اسلام، بود. وی محمد و دیگر مسلمانان را بسیار آزار داد و در شب حمله به خانه محمد در مکه جزو حمله کنندگان بود. او تا فتح مکه بر دشمنی با اسلام باقی بود. سپس با غلبه مسلمانان اسلام آورد و به مدینه رفت. اما همچنان دست از آزار محمد برنداشت تا وی را لعنت و به طائف تبعید کرد. وی تا زمان خلافت عثمان همراه فرزندانش در طائف زیست تا عثمان اجازه بازگشتش به مدینه را داد. سرانجام در سال ۳۱ یا ۳۲ یا ۳۵ هجری درگذشت.
ملک‌درق (هوراند)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| ملک‌درق ملک درق | ملک‌درق ملک درق |
| --- | --- |
village: village
ملک‌درق: ملک‌درق
مختصات: ۳۸°۵۸′۴۴″ شمالی ۴۷°۱۹′۵۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۹۷۸۸۹°شمالی ۴۷٫۳۳۲۷۸°شرقی﻿ / 38.97889; 47.33278: مختصات: ۳۸°۵۸′۴۴″ شمالی ۴۷°۱۹′۵۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۹۷۸۸۹°شمالی ۴۷٫۳۳۲۷۸°شرقی﻿ / 38.97889; 47.33278
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان هوراند
بخش (تقسیمات کشوری): بخش آبش احمد
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۲۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
ملک‌درق یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان چهاردانگه شهرستان هوراند واقع شده‌است. این روستا ۱۲۷ نفر جمعیت دارد.
کوهیج

| کوهیج کهه | کوهیج کهه |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: هرمزگان
شهرستان: بستک
بخش: مرکزی
نام(های) پیشین: دارالعلم
سال شهرشدن: ۱۳۹۸ خورشیدی
مردم: مردم
جمعیت: ۳،۵۹۷ نفر (۱۳۹۵)
رشد جمعیت: +۸۰
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۳۹۰ متر
میانگین دمای سالانه: ۲۵ درجه سانتی گراد
میانگین بارش سالانه: ۳۰ میلی متر
روزهای یخبندان سالانه: ۰
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: ابوذر گرکوهی
تأسیس شهرداری: ۱۳۹۸ خورشیدی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۶
  کوهیج  روی نقشه ایران ۲۷°۱۱′شمالی ۵۴°۱۰′شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۱۹°شمالی ۵۴٫۱۷°شرقی﻿ / 27.19; 54.17   :   کوهیج  روی نقشه ایران ۲۷°۱۱′شمالی ۵۴°۱۰′شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۱۹°شمالی ۵۴٫۱۷°شرقی﻿ / 27.19; 54.17   
 :  
کوهیج(به اچمی: کهه)یک شهر در استان هرمزگان در جنوب ایران است
محدوده کوهیج

از شمال کوه گاه‌بست، از جنوب به روستای فاریاب، و از مغرب لاور میستان، و از مشرق به روستای نهند و شهر بستک محدود می‌گردد.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳٬۵۹۷ نفر (۹۱۷خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۲٬۷۲۸ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۳٬۹۰۰ | ۴۳٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۴٬۵۰۰ | ۱۵٫۴٪+ |
مردم شهر از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان اچمی تکلم می‌کنند.
پیشینه و بزرگان

این روستا دارای قدمت است و در روزگار قاجاری به عنوان سرزمینی دانش‌پرور در منطقه جنوب ایران و حوزه‌های جنوبی خلیج فارس مشهور بوده‌است.
دانش‌آموزان علوم دینی و شرعی از راه‌های دور و نزدیک به این محل که گاه آن را «دارالعلم» می‌نامیدند می‌شتافتند.
مدرسه علوم دینی کوهیج عالمان بسیاری را به جامعه اسلامی تحویل داده‌است که از جمله: علامه مرحوم شیخ شافعی، مرحوم حاج شیخ حسن، مرحوم حاج شیخ احمد کبیر، و علامه حاج شیخ عبدالله نقشبندی.
کتب دینی علامه نقشبندی در دانشگاه‌های عربستان و کشورهای اسلامی تدریس می‌شود و خود وی در دانشگاه عین‌الشمس مصر استاد بوده‌است.
از نوشته‌های او می‌توان از (زاد المحتاج بشرح المناج) در چهار جلد، سلم‌الواعظین و المختصر بشرح الورقات نام برد.
کوهیج دارای دبستان، دبیرستان، 10 باب مسجد، خانه بهداشت، برکه آب لوله‌کشی و برق و تلفن است.
شیخ حسن عالی

آرامگاه شیخ حسن عالی که مورد احترام خاص و عام است در کوهیج واقع است.
مشایخ بنی عالی کوهیج و فاریاب و بستک از نوادگان شیخ حسن عالی‌اند.
نیکوکاری و کوهیج

از چند سال پیش و با همت نیکوکاران که در آن سوی خلیج فارس مقیم هستند فرهنگ و چهره شهر کوهیج دگرگون شده‌است.
حاج شیخ سعید قاضی یکی از نیکوکاران بزرگی است که هرساله با وجود کهولت سن چندین بار بین ایران و امارات سفر کرده و زحمات او در دو دهه اخیر چهره شهر را دگرگون نموده‌است.
از جمله اقدامات حاج شیخ سعید قاضی می‌توان به نمونه‌های زیر اشاره کرد:
امتداد شبکه سراسری برق از بستک به کوهیج .
آسفالت جاده کوهیج بستک در سال ۷۱.
ساخت دبیرستان دخترانه.
بازسازی دبستان دخترانه.
احداث شش دستگاه خانه معلم و تجهیزات آن.
ساخت مجتمع آموزشی شیخ عبدالله.
ساخت درمانگاه و زایشگاه کوهیج با تجهیزات لازم.
ساخت دبیرستان شبانه‌روزی پسرانه شیخ عبدالرحیم دو طبقه.
ساخت ورزشگاه آزادی.
ایجاد شبکه لوله‌کشی آب آشامیدنی روستا.
مرکز بهداشتی و درمانی کوهیج یکی از مجهزترین مراکز درمانی
است که به‌وسیله نیکوکاران مقیم آن سوی خلیج فارس ساخته شده‌است
برای کمک به مردم کوهیج و روستاهای اطراف.
پوشش گیاهی

گیاهان و درختانی که در این شهر وجود دارد عبارتند از: کُنار، و سمر سَلَم، کُور، کِرت و کُوهِنگ، نخل، لیمو، انجیر، توت، انار و بنه که از میوه آن برای خوردن استفاده می‌شود و گیاهان خودرو مانند: یونجه، شبدر، سبزیجات، نخود، گندم، جو.
حیوانات بومی

جانوران بومی شهر را در چهار دسته به شرح زیر می‌توان بیان نمود:
حیوانات اهلی: گاو، گوسفند، الاغ، بز، گربه، سگ، مرغ، خروس، کبوتر.
حیوانات موذی: مار، عقرب، موش، قورباغه، مگس، هزارپا، مارمولک، مورچه، سوسک، زنبور.
پرندگان: کبک، بادخور، قُمری، تیهو، فاخته و بلبل، سبزقبا (کراشکین)، چکاوک (بُوکلُو)، چکاوک هدهد، و «مرغ سلیمان» یا هدهد، گنجشک، دم جنبانک، جغد، کلاغ، عقاب، دارکوب، و صدها پرنده مختلف دیگر کوچک و بزرگ.
حیوانات وحشی: خرگوش صحرایی، روباه، شغال، جوجه‌تیغی و خوک، راسو، خارپشت.
معماری و ساختار فیزیکی شهر

در زمان قدیم خانه‌سازی شهر با مصالح خشت و گل و سقف ان با تنه درخت خرما بوده ولی در حال حاضرساخت خانه اکثراً با سیمان وبلوک است.
تجهیزات و خدمات

کوهیج دارای: پست بانک، مخابرات، بانک، درمانگاه، مدارس، خواهبگاه دخترانه وپسرانه دبیرستان، راهنمایی، ابتدایی، مهد قرآن، مهد کودک، خانه بهداشت، راه اسفالته، نانوایی می‌باشد.
محصولات کشاورزی

محصولات کشاورزی که جایگاه اقتصادی دارند عبارتند:
جو و گندم این محصول بیشتر برای مصارف و نیاز داخلی شهر کشت می‌شود و جهت تغذیهٔ احشام مورد استفاده قرار می‌گیرد، کشت آن در آبان ماه و برداشت آن معمولاً در اسفند ماه صورت می‌گیرد. برای انجام کارهای کشاورزی از الاغ و ماشین آلات کشاورزی مانند تراکتور استفاده می‌شود و خرمن کوبی هم تماماً با کمباین انجام می‌گیرد. آب کشاورزی از چاه و آب باران تأمین می‌شود.
صیفی جات: صیفی جات شامل، خربزه، خیار، هندوانه، طالبی، گوجه فرنگی، سیب زمینی، پیاز، لوبیا، تخمهٔ آفتابگردان و … از محصولاتی است که در اواخر بهار کشت و معمولاً حداکثر تا اواخر تابستان برداشت می‌شود، و به غیر تخمه آفتابگردان، سایر محصولات با انگیزهٔ مصرف خانگی خود کشاورز کشت می‌شود.
علوفه: علوفه، همانند یونجه و شبدر نیز برای تغذیهٔ دام‌ها به‌طور وسیع در روستا کشت می‌شود و یونجه با یک بار کشت تا ۷ سال و بیشتر و هر سال ۳ بار قابل برداشت است، ولی شبدر عمری چند ماهه دارد و به صورت تغذیهٔ روزانهٔ احشام استفاده می‌شود.
فهرست منابع و مآخذ

گروه ایرتاب
محمدیان، کوخردی، محمد،  «شهرستان بستک و بخش کوخرد» ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه» ، چاپ اول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال ۱۳۷۲ خورشیدی.
سلامی، بستکی، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج۲ چاپ اول، ۱۳۷۲ خورشیدی.
نگاره‌ها از: احمد سلمان گوده‌ای و محمد محمدیان کوخِردی.
بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسایه، چاپ زیتون، انتشار سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
مهندس: موحد، جمیل. (بستک و خلیج فارس) چاپ اول، تهران: سال انتشار ۱۳۴۳ خورشیدی.
بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسایه، چاپ زیتون، انتشار سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
نگاره‌ها از: احمد سلمان گوده‌ای و محمد محمدیان کوخِردی.
بختیاری، سعید،  «اتواطلس ایران» ، “ مؤسسه جغرافیایی وکارتگرافی گیتاشناسی، بهار ۱۳۸۴ خورشیدی.
چمن پیرا، ناصر پاییز ۱۳۷۴ خورشیدی.
محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰–۵۱–۵۲–۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران[Atlas Gitashenasi Ostanhai Iran] (Gitashenasi Province Atlas of Iran)
قاسم سلیمانی دشتکی

با قاسم سلیمانی اشتباه نشود.
| قاسم سلیمانی دشتکی | قاسم سلیمانی دشتکی |
| --- | --- |
استاندار خوزستان: استاندار خوزستان
دوره مسئولیت ۲۶ بهمن ۱۳۹۹ – ۱۴ شهریور ۱۴۰۰: دوره مسئولیت ۲۶ بهمن ۱۳۹۹ – ۱۴ شهریور ۱۴۰۰
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: غلامرضا شریعتی
پیش از: صادق خلیلیان
استاندار ایلام: استاندار ایلام
دوره مسئولیت ۲ مهر ۱۳۹۶ – ۲۶ بهمن ۱۳۹۹: دوره مسئولیت ۲ مهر ۱۳۹۶ – ۲۶ بهمن ۱۳۹۹
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: محمدرضا مروارید
پیش از: محمد نوذری
استاندار چهارمحال و بختیاری: استاندار چهارمحال و بختیاری
دوره مسئولیت ۱۵ آبان ۱۳۹۲ – ۲ مهر ۱۳۹۶: دوره مسئولیت ۱۵ آبان ۱۳۹۲ – ۲ مهر ۱۳۹۶
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: علی‌اصغر عنابستانی
پیش از: اقبال عباسی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: دشتک استان چهارمحال و بختیاری
حزب سیاسی: کارگزاران سازندگی
محل تحصیل: کارشناسی ارشد رشته روان‌شناسی دانشگاه اصفهان
هیئت دولت: دولت یازدهم  دولت دوازدهم
قاسم سلیمانی دشتکی (زاده ۱۳۳۴ دشتک)، سیاستمدار و فعال سیاسی حزب کارگزاران سازندگی و استاندار استان‌های چهارمحال و بختیاری، ایلام و خوزستان در دولت یازدهم و دولت دوازدهم بود. از حواشی او، می‌توان به انتصاب بیش از ۵ نفر از همشهریان وی در سمت‌های مدیریتی استان چهارمحال و بختیاری اشاره کرد.
وی تحصیلکرده کارشناسی ارشد روانشناسیِ دانشگاه اصفهان است.
وی بیست‌ویکمین استاندار چهارمحال و بختیاری و سومین استاندار بومی این استان به‌شمار می‌رفت. قاسم سلیمانی دشتکی پس از علی مبینی دهکردی و رجبعلی صادقی سفیددشتی، سومین استاندار بومی آن استان بوده است.
سوابق اجرایی

قاسم سلیمانی، فعالیت خود را از سال ۱۳۵۷ در آموزش و پرورش استان چهارمحال و بختیاری آغاز کرد. وی ابتدا دبیر و مدیر دبیرستان‌های اردل و شهرکرد بود. وی در مناصب اجرایی و مدیریتی مختلف ازجمله؛ رئیس گروه آموزشی روان‌شناسی استان چهارمحال و بختیای، مدیرکل تعاون استان چهارمحال و بختیاری (از ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹)، مدیرکل تعاون استان اصفهان (از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۲)، مدیرکل کار و امور اجتماعی استان اصفهان (از ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۳) و معاون برنامه‌ریزی، اداری و مالی استانداری خراسان جنوبی در کارنامه خود دارد.
اقدامات > فرمانداران و بخشداران

انتصاب بخشدار زن در استان چهارمحال و بختیاری برای اولین بار بعد از انقلاب، در زمان استانداری سلیمانی انجام شد.
بخشداران زن در زمان استانداری وی عبارتن از:
سامیه علایی، بخشدار مرکزی شهرستان بروجن در ۲۸ خرداد ۱۳۹۳
پریسا مالکی، بخشدار مرکزی شهرستان فارسان در ۱۵ تیر ۱۳۹۳
اقدامات > سفر روحانی به چهارمحال و بختیاری

طی سفر حسن روحانی و هیئت دولت به استان چهارمحال و بختیاری در ۱۵ مرداد ۱۳۹۳، قاسم سلیمانی استاندار چهارمحال و بختیاری، نصب هرگونه پلاکارد و بنرهای تبلیغاتی دولتی برای استقبال از رئیس‌جمهور و هیئت‌دولت را ممنوع و خلاف قانون دانست. او این کار را فقط بر عهده مردم و سازمان‌های مردم‌نهاد دانست. سلیمانی چاپ و نصب بنرهای خیر مقدم در ادارات و مسیرهای استقبال و تجمع مردمی به رئیس‌جمهور و وزرا با استفاده از امکانات دولتی و بیت‌المال را ممنوع اعلام کرد.
توجه ویژه به اقوام و جایگاه آنها در معادلات اجتماعی
استاندار در محیطی رشد کرده و پرورش یافته که می داند اگر امورات را به مردم واگذار کند خود مردم به هر شکل ممکن از عهده انجام آن برمی آیند و این نگاه به ظرفیت و قدرت مردم که بارها و بی واسطه از سوی سلیمانی دشتکی بیان شده جای تقدیر دارد.
استاندار خوزستان، شجاعت در گفتار و رفتارش با مدیران ناکارآمد و سادگی در رفتارش با مردم و صراحت بیانش در جلسات را هم مدیون همین فرهنگ غنی اقوام می داند و به همین دلیل است که در هر طرح و ایده ای خواهان پویش های مردمی با حضور اقوام و اقشار مختلف است.
تاکید بر حذف فرهنگ های غلط و منسوخ شده از جمله تیراندازی در مراسمات و تقویت فرهنگ های خوب اقوام و عشایر همچون همیاری و کمک های مومنانه نشان از تسلط و شناخت سلیمانی از ظرفیت های فرهنگی استان است.
استاندار خوزستان به واسطه همین خصلت خیلی سریع تر از آنچه تصور می شد با مردم و اقدام خوزستان انس گرفت و احساس غریبگی نکرد.
مشاوره گرفتن از سران عشایر و بزرگان اقوام مختلف و نگاه عادلانه و برادرانه به همه طوایف باعث شد که ارتباط خوب و موثری از مجموعه استانداری با متن جامعه شکل بگیرد و چندین فراخوان و نشست بزرگ با اقوام محصول همین تفکر است.
بی شک بحران ها و چالش های فرهنگی که عموما در اقوام بزرگ عرب و بختیاری خوزستان مشهودند را نمی توان با تبصره و بخشنامه مرتفع کرد و قاسم سلیمانی دشتکی با توجه به تسلط و شناخت خوبی که از اقوام دارد می داند که ظرفیت بزرگ سران و بزرگان تاثیرگذار استان است که می تواند بر رفع این مشکلات فائق آید.  https://nedaykargar.ir/%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85-%D8%B3%D9%84%DB%8C%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B4%D8%AA%DA%A9%DB%8C%D8%9B-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D9%82%D8%B4-%D9%88/
گچ پلیمری

گچ پلیمری گونه‌ای از گچ ساختمانی است که با توجه به استفاده از افزودنی‌های پلیمری و آهک هیدراته و ماده معدنی پرلیت در ترکیبات آن دارای مزایای قابل توجهی مانند قابلیت استفاده در ماشین‌های گچ پاش، زمان گیرش بیشتر، وزن سبک‌تر و خصوصیات عایق بهتر نسبت به گچ‌های معمولی می‌باشد. از جمله مزایای مهم گچ پلیمری دستی و پاششی بالا بردن سرعت اجرای گچ کاری است. با استفاده از گچ پلیمری دستی حدود ۱۰۰ متر مربع در روز و با استفاده از گچ پلیمری پاششی حدود ۲۵۰ متر مربع در روز میتوان گچ کاری انجام داد.
تاریخچه

استفاده از ماده معدنی گچ در ساختمان به دلیل خواص مناسب این ماده دارای قدمتی بسیار طولانی بوده و به حدود سه تا چهار هزار سال قبل برمی گردد. رنگ سفید گچ، فراوانی معادن و در دسترس بودن آن در تمام مناطق کره زمین، روش‌های به نسبت آسان پخت و عمل آوری، عایق صوت بودن، دانه بندی ریز و… سبب شده تا این ماده از اعصار قدیم تا کنون جایگاه خود را در ساختمان حفظ کند. در کنار تمامی حسن‌هایی که گچ دارد معایبی نیز به همراه دارد که سبب شده در حال حاضر در دنیا گچ به شکل خام و سنتی گذشته استفاده نشود. معایبی همچون مقاومت بسیار پایین در برابر ضربه و فشار زود گیر بودن و ایجاد محدودیت برای اجرا و همچنین میزان پرت بالا و مهم‌تر از همه مقاومت بسیار پایین در برابر رطوبت که باعث می‌شود گچ زرد شده شوره بزند و ترک بخورد.
از این رو محققین بر آن شدند تا با تغییراتی در پودر گچ کاری معایب آن را حذف کنند و حتی محاسنی به این ماده اضافه کنند. در حدود سال ۱۹۶۵ در کشور کانادا که سهم ۱۰ درصدی از منابع گچ را به خود اختصاص داده تغییراتی در گچ به وجود آمد و در پی آن کشورهای آلمان و ترکیه به تکمیل این تغییرات پرداختند که این امور تا جایی ادامه پیدا کرد که امروزه گچ‌هایی تولید می‌شود که با ۱۲ ماده افزودنی تولید طی فرایندهای متعدد تولید شده که نه تنها معایب گچ سنتی را بر طرف کرده بلکه ویژگی‌های شگفت‌انگیزی به گچ افزوده‌است.
جایگاه گچ پلیمری در صنعت ساختمان ایران

کشور ایران جایگاه سوم را بعد از کشور چین و آمریکا در زمینه تولید گچ در دنیا به خود اختصاص داده و این در حالی است که کشور ایران سهم بسیار اندکی از تولید گچ پلیمری در دنیا را به خود اختصاص می‌دهد.
به موازات ورود و استفاده از تکنولوژی‌های جدید در صنعت ساخت و ساز در ایران، تولید و استفاده از گچ پلیمری نیز از نیمه دهه ۱۳۸۰ در ایران شروع شده‌است. با توجه به بومی شدن تکنولوژی تولید گچ‌های پلیمری، چنانچه از مواد افزودنی مناسب و نیز فرمولاسیون صحیح تولید استفاده شود، گچ پلیمری تولید ایران از مرغوبترین گچ‌های تولیدی منطقه می‌باشد. با وجود تلاش‌های فراوان در این زمینه هنوز هم به علت نگاه سنتی و عدم ریسک پذیری گچ‌های پلیمری جایگاه خود را در ایران تثبیت نکرده‌است از این رو شاهد هستیم که میزان تولید کارخانجات داخل کشور محدود می‌باشد یا به امر صادرات به کشورهای همسایه می‌پردازند.
البته وجود تحریم‌ها سبب شده تا تأمین مواد اولیه جهت تولید گچ‌های پلیمری در ایران به امری سخت تبدیل شود و به همین خاطر بازار رقابتی در زمینه گچ‌های پلیمری داغ نمی‌باشد.