stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ارتش استقلال برمه
تشکیل و اقدام ارتش استقلال برمه

در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن به ایالت آمریکا و بریتانیا حمله کرد. در ۲۸ دسامبر، در مراسمی در بانکوک ارتش استقلال برمه (BIA) رسماً تشکیل شد. سی رفیق، و همچنین سرهنگ سوزوکی، خونشان را از بازوهایشان با سرنگ گرفتند، سپس در ظرفی نقره‌ای ریختند و با مشروبی مخلوط می‌کردند که به نشانه تعهد وفاداری ابدی در میان خود و به آرمان استقلال برمه - هر یک از آن‌ها از این مشروب نوشیدند. ارتش استقلال برمه در ابتدا ۲۲۷ برمه ای و ۷۴ ژاپنی عضو داشت. برخی از سربازان برمه ای ساکنان نسل دوم تایلند بودند که نمی‌توانستند برمه ای صحبت کنند.
ارتش استقلال برمه تشکیل شده و به شش واحد تقسیم شد که برای شرکت در حمله ژاپن به برمه در ژانویه ۱۹۴۲، در ابتدا به عنوان جمع‌آوری اطلاعات، خرابکاران و جویندگان اطلاعات گماشته شدند. رهبر ارتش استقلال برمه با کیجی سوزوکی به عنوان فرمانده کل، و آنگ سان به عنوان «افسر ارشد ستاد» اعلام شد. هنگامی که ارتش وارد برمه شد، از ۲۳۰۰ نفر تشکیل شده بود.
با ورود ژاپنی‌ها و ارتش استقلال به برمه، ارتش استقلال برمه از حمایت مردم غیرنظامی برخوردار شد و توسط بسیاری از داوطلبان بامار تقویت شد. این باعث شد که تعداد آنها به حدی افزایش یابد که تا زمانی که نیروهای ژاپنی در ۸ مارس به یانگون رسیدند، تعداد ارتش استقلال برمه به ۱۰۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ نفر رسید و در نهایت به ۱۸۰۰۰ تا ۲۳۰۰۰ افزایش یافت. با این حال، بسیاری از داوطلبانی که به ارتش استقلال برمه پیوستند، به‌طور رسمی استخدام نشدند، بلکه مقامات یا حتی باندهای جنایتکار بودند که خود را ارتش استقلال برمه نامیدند تا فعالیت‌های خود را پیش ببرند. ژاپنی‌ها سلاح‌های کمی در اختیار ارتش استقلال برمه قرار دادند، اما آنها خود را از سلاح‌های رها شده یا تسخیر شده بریتانیایی مسلح کردند. با کمک یک کمپین تبلیغاتی از سوی ارتش استقلال برمه، سوزوکی مورد استقبال مردم برمه قرار گرفت، زیرا این خبر منتشر شد که «بو مو گیو» (سوزوکی) از نوادگان شاهزاده مایینگون، شاهزاده برمه ای و در خط مستقیم جانشینی است. تاج و تخت برمه که پس از یک شورش ناموفق به هوشی‌مین (شهر) (سایگون) تبعید شده بود، جایی که شاهزاده در سال ۱۹۲۳ درگذشت. تبلیغات مبنی بر اینکه بو مو گیو قرار بود مقاومت را برای بازگرداندن تاج و تخت رهبری کند، به زودی در سراسر برمه گسترش یافت، که به ایجاد قالبی برای روستاییان برمه ای کمک کرد تا مشارکت ژاپنی‌ها در سرنگونی بریتانیا را بپذیرند.
در طول تهاجم، تعداد فزاینده ای از ارتش استقلال در حملات به جمعیت‌های اقلیت (به ویژه کارن‌ها) و شکار پناهندگان هندی که از ژاپنی‌ها فرار می‌کردند، شرکت داشتند. بدترین جنایات علیه کارن‌ها در دلتای ایراوادی در جنوب رانگون را نمی‌توان به دکویت‌ها یا سربازان غیر سازماندهی شده نسبت داد، بلکه اقدامات توسط زیرمجموعه ای از ارتش استقلال معمولی و افسران ژاپنی آنها انجام شد. عناصر ارتش استقلال در ایراوادی ۴۰۰ روستای کارن را با تلفات حدود ۱۸۰۰ نفر ویران کردند. در یک نمونه، که در خاطرات کیاو زاو، یکی از سی رفیق، نیز شرح داده شده‌است، سرهنگ سوزوکی شخصاً به ارتش استقلال دستور داد تا دو روستای بزرگ کارن را ویران کند و پس از کشته شدن یکی از افسرانش در یک حمله مقاومت ضد ژاپنی در یک اقدام تلافی جویانه، همه را به قتل برساند.
تشکیل و اقدام ارتش استقلال برمه > تنش بین ژاپن و ارتش استقلال

از آنجایی که تهاجم به سرعت به نفع ژاپن ادامه یافت، قلمروهای بیشتری به دست ژاپنی‌ها افتاد که توافقنامه استقلال برمه را نادیده گرفتند. از آنجایی که صفوف ارتش استقلال با هزاران ارتشی و داوطلب غیرسازمان‌یافته، با سلاح‌های فراوان در سراسر کشور پخش شده بودند، به هرج و مرج گسترده منجر شد، غارت و کشتار رایج بود. فرماندهی ارتش ژاپن اداره ای را بر اساس شرایط خود تشکیل دادند و فرماندهان ارتش پانزدهم (ژاپن) شروع به تضعیف ایجاد دولت مستقل برمه کردند. «تاکین تون اوکه» به عنوان مدیر سیاسی و سازمان دهنده دولتی انتخاب شده بود. ارتش استقلال برای تشکیل دولت‌های محلی در برمه تلاش کرد. تلاش بر سر اداره ماولامیاین که لشکر ۵۵ ژاپن به‌طور قاطع درخواست برمه‌ها را رد کرده بود و حتی آنها را از ورود به شهر منع کرده بود. بسیاری در ارتش استقلال سرکوبشان توسط ژاپنی‌ها را مبتنی بر مفاهیم برترپنداری نژادی می‌دانستند.
تشکیل و اقدام ارتش استقلال برمه > انتقال به ارتش ملی برمه

پس از یک سال تصرف برمه توسط ژاپن، در ۱ اوت ۱۹۴۳، ایالت تازه تأسیس ایالت برمه توسط ژاپن، استقلال اسمی اعطا شد و به عضویت حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ درآمد. رئیس دولت آن دکتر با ماو شد، یک سیاستمدار ضد استعماری که قبل از جنگ توسط بریتانیا زندانی شده بود. آنگ سان با درجه جدید سرلشکر و بو لت یا به عنوان معاون وی در رژیم جدید وزیر دفاع شد. نی وین (که بعدها بعد از جنگ جهانی دوم دیکتاتور برمه شد) فرمانده کل ارتش ملی برمه شد. ارتش استقلال در نهایت شامل هفت گردان پیاده و انواع واحدهای پشتیبانی با قدرتی بود که به حدود ۱۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ نفر رسید. اکثر آنها از اکثریت جمعیت بامر بودند، اما یک گردان از اقلیت مردم کارن برخاسته بود.
اگرچه برمه اسماً خودمختار بود، قدرت دولت برمه برای اعمال حاکمیت خود عمدتاً توسط توافقات زمان جنگ با ژاپن محدود شده بود. نیروی زمینی امپراتوری ژاپن علیرغم اینکه ژاپن دیگر کنترل رسمی بر برمه نداشت، حضور گسترده‌ای داشت و به اقدامات خودسرانه ادامه می‌داد. سختی‌های ناشی از آن و نگرش‌های نظامی‌گرایانه ژاپنی، اکثریت جمعیت برمه را علیه ژاپنی‌ها برانگیخت. نگرش غیر حساس ارتش ژاپن به ارتش استقلال نیز کشیده شد. حتی افسران ارتش استقلال موظف بودند که به افراد رده پایین ارتش امپراتوری ژاپن به عنوان مافوق خود سلام کنند. آنگ سان به زودی از وعده‌های ژاپنی مبنی بر استقلال واقعی و توانایی ژاپن برای پیروزی در جنگ ناامید شد. همان‌طور که ژنرال بریتانیایی در نبرد برمه، ویلیام جوزف اسلیم بیان کرد:
دیری نگذشت که آنگ سان متوجه شد که منظور او از استقلال، ارتباط کمی نیز با آنچه ژاپنی‌ها برای دادن آن آماده بودند، ندارد - اینکه او یک ارباب قدیمی را با یک ارباب جدید بی‌نهایت مستبدتر عوض کرده‌است. همان‌طور که یکی از پیروان برجسته‌اش زمانی گفت. به من گفت: اگر انگلیسی‌ها خون ما را می‌مکیدند، ژاپنی‌ها استخوان‌های ما را آسیاب می‌کنند!
تغییر طرفین

در سال ۱۹۴۴، ارتش استقلال با سایر گروه‌های سیاسی در داخل برمه، مانند کمونیست‌ها، تماس برقرار کرد. در اوت ۱۹۴۴، یک سازمان جبهه مردمی به نام سازمان ضد فاشیست با تاکین سوئه، یکی از اعضای مؤسس حزب کمونیست برمه به عنوان رهبر تشکیل شد. از طریق کمونیست‌ها، آنگ سان سرانجام توانست با نیروی بریتانیایی ۱۳۶ در راج بریتانیا تماس برقرار کند. تماس‌های اولیه همیشه غیر مستقیم بود. نیروی ۱۳۶ همچنین توانست با اعضای واحد کارن ارتش استقلال در رانگون از طریق عواملی که با چتر نجات به ایالت کایا، منطقه پرجمعیت کارن در شرق برمه پرتاب شده بودند، تماس برقرار کند. در دسامبر ۱۹۴۴، سازمان ضد فاشیست با متفقین تماس گرفت و آمادگی آنها را برای راه اندازی یک قیام ملی که شامل ارتش استقلال نیز می‌شد، نشان داد. وضعیت بلافاصله توسط بریتانیا برای شورش توسط ارتش استقلال مساعد تلقی نشد و اختلافات داخلی در مورد حمایت از ارتش استقلال بین آنها وجود داشت. بریتانیایی‌ها نسبت به معامله با آنگ سان تردید داشتند. برخلاف نیروی ۱۳۶، افسران امور مدنی لرد لوئیس مونتباتن در فرماندهی جنوب شرق آسیا خواستار محاکمه او برای جنایات جنگی، از جمله یک پرونده قتل ۱۹۴۲ که در آن او شخصاً یک غیرنظامی به نام رئیس روستای تهبیوگون را در مقابل دیدگان جمعیت زیادی اعدام کرد. ژنرال ویلیام اسلیم بعدها نوشت:
«من کمک [آنگ سان] و ارتش او را تنها با درک روشنی که به معنای عدم به رسمیت شناختن هیچ دولت موقتی است، می‌پذیرم… دولت بریتانیا قصد خود را برای اعطای خودمختاری به برمه در داخل کشورهای مشترک المنافع بریتانیا اعلام کرده بود. و بهتر است بحث خود را به بهترین روش بیرون راندن ژاپنی‌ها از کشور به عنوان گام بعدی به سوی خودگردانی محدود کنیم.»
در اواخر مارس ۱۹۴۵، ارتش استقلال در رانگون رژه رفت و ظاهراً برای شرکت در نبردهایی که سپس در برمه مرکزی جریان داشت، کارزار برمه (۱۹۴۵-۱۹۴۴) رژه انجام داد. در عوض، در ۲۷ مارس، آنها آشکارا به ژاپنی‌ها اعلام جنگ کردند و در یک شورش در سراسر کشور قیام کردند. واحدهای ارتش استقلال در سراسر کشور تحت ده فرماندهی منطقه ای مختلف مستقر شدند. کسانی که در نزدیکی خط مقدم بریتانیا در اطراف رود ایراوادی بودند، از واحدهای متفقین که در این منطقه فعالیت می‌کردند، درخواست تسلیحات و تدارکات کردند. آنها همچنین کنترل نهادهای مدنی را در اکثر شهرهای اصلی به دست گرفتند. آنگ سان و دیگران متعاقباً مذاکرات را با مونت‌باتن آغاز کردند و در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۵ رسماً به متفقین جنگ جهانی دوم به عنوان نیروهای میهنی برمه (ارتش ملی برمه) پیوستند.
پسایند

ژاپنی‌ها تا ماه مه ۱۹۴۵ از بیشتر مناطق برمه بیرون رانده شدند. سپس مذاکرات با انگلیسی‌ها بر سر خلع سلاح سازمان ضد فاشیست آغاز شد که در اوایل مارس همان سال به یک جبهه متحد متشکل از نیروهای میهنی برمه، حزب کمونیست برمه و حزب سوسیالیست برمه و به اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم تغییر نام داده بود. اگر فرماندار بریتانیایی برمه، رجینالد دورمن اسمیت، هنوز در تبعید در شیملا و ژنرال ویلیام جوزف اسلیم راه خود را پیش گرفته بودند، ارتش استقلال برمه غیرقانونی اعلام می‌شد و منحل می‌شد. آنگ سان به دلیل همکاری با ژاپنی‌ها به عنوان یک خائن دستگیر و به جنایات جنگی متهم می‌شد. با این حال، فرمانده عالی متفقین، لوئیس مونتباتن مشتاق بود که از یک جنگ داخلی اجتناب کند و همکاری آنگ سان را که بر هزاران نیروی بسیار سیاسی شده قدرت داشت، تضمین کند.
هنگامی که بریتانیا با هشدار متوجه شد که نیروهای میهن‌پرست برمه سلاح‌های خود را نگه می‌دارند و آماده فعالیت‌های مخفی، مذاکرات پرتنش در کنفرانسی در کندی (سری‌لانکا)، سیلان، در سپتامبر ۱۹۴۵ برگزار شد. آنگ سان، شش فرمانده نیروهای میهن‌پرست برمه و چهار نماینده سیاسی اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم با فرماندهی جنوب شرق آسیا ملاقات کردند و لرد مونت‌باتن به کمک ارتش ملی برمه در پیروزی در برمه برای کاهش تنش‌ها اذعان کرد. بریتانیایی‌ها پیشنهاد دادند که حدود ۵۰۰۰ کهنه سرباز و ۲۰۰ افسر نیروهای میهن‌پرست برمه هسته ارتش برمه را تشکیل دهند تا پس از جنگ تحت فرمان بریتانیا با گردان‌های استعماری مردم کارن، کاچین و قوم چین ادغام شوند. در پایان، تنها تعداد کمی از نیروهای نیروهای میهن‌پرست برمه برای ارتش انتخاب شدند که اکثر آنها با حقوق دوماهه به خانه فرستاده شدند.
به آنگ سان درجه معاون بازرس کل ارتش برمه پیشنهاد شد، اما او پس از بازگشت دولت فرماندار دورمن اسمیت، آن را رد کرد. بو لت یا در عوض این موقعیت را به دست آورد در حالی که آنگ سان یک رهبر سیاسی غیرنظامی در اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم و رهبر سازمان داوطلبان خلق شد، که ظاهراً یک سازمان کهنه سرباز برای ارتش ملی برمه سابق، اما در واقع یک شبه نظامی نیروهایی که آشکارا در حال تمرین نظامی بودند و تعداد آنها در نهایت به ۵۰۰۰۰ رسید. سازمان داوطلبان خلق قرار بود جایگزین ارتش ملی برمه به عنوان یک عامل بازدارنده بزرگ در برابر بریتانیا و رقبای کمونیست او در اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم شود. آنگ سان در سال ۱۹۴۶ رئیس اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم شد و به مبارزات مسالمت آمیزتر برای استقلال و حکومت بریتانیا در برمه تا زمان ترور آنگ سان پس از پیروزی قاطع اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم در انتخابات مجلس مؤسسان در آوریل ۱۹۴۷ ادامه داد. برمه پس از استقلال (۱۹۶۲-۱۹۴۸) سرانجام در ۴ ژانویه ۱۹۴۸ مستقل شد.
کیجی سوزوکی (نظامی) به عنوان سرلشکر
وزارت امور خارجه (ژاپن)

ساختمان مرکزی وزارت امور خارجه ژاپن
وزارت امور خارجه نهاد مسئول روابط خارجی ژاپن است. این وزارت‌خانه بر پایه سومین ماده «قانون سازمان‌دهی دولت ملی» و «قانون تأسیس وزارت امور خارجه» تشکیل شده‌است. مأموریت آن طبق قانون، «ارتقای منافع ژاپن و اتباع ژاپنی و در عین حال، کمک به حفظ جامعه جهانی آرام و ایمن، از طریق اقدام فعال و جدی به منظور ایجاد فضای بین‌المللی مناسب و حفظ و توسعه روابط خارجی هماهنگ» است.
آنجلو مانجیاروتی

| آنجلو مانجیاروتی | آنجلو مانجیاروتی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۱ میلان، ایتالیا
درگذشت: ۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ (۹۱ سال) میلان، ایتالیا
ملیت:  ایتالیا
پیشه(ها): معمار و طراح صنعتی
آنجلو مانجیاروتی (به ایتالیایی: Angelo Mangiarotti)؛ (زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۱ میلادی – درگذشتهٔ ۲ ژوئیه ۲۰۱۲ میلادی) یک مدرس، معمار و طراح صنعتی اهل ایتالیا بود که شهرتش بر اساس «هرگز نیازهای واقعی کاربران فراموش نشود»[نیازمند منبع] بود. مفهوم اصلی در معماری مانجیاروتی با استفاده صحیح از متریال و تکنیک ایجاد شد.
زندگی‌نامه

آنجلو مانجیاروتی در سال ۱۹۲۱ میلادی در میلان، ایتالیا به دنیا آمد. او یک معمار، شهرساز و طراح بود که طرح‌های او جوایزی را در ایتالیا و خارج از کشور به ارمغان آورد.
آنجلو مانجیاروتی در سال ۱۹۴۸ میلادی از دانشکده معماری دانشگاه پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۵۳ میلادی به ایالات متحدهٔ آمریکا نقل مکان کرد و در شیکاگو به عنوان استاد مدعو برای مؤسسهٔ فن‌آوری ایلینوی شروع به کار کرد. مانجیاروتی در طول مدت حضورش در مؤسسهٔ فن‌آوری ایلینوی با فرانک لوید رایت، والتر گروپیوس، لودویگ میس فن در روهه و کنراد واکسمن آشنا شد که همگی در رشد شخصی و حرفه‌ای او مؤثر بودند.
دو سال بعد، مانجیاروتی به ایتالیا بازگشت و شرکت معماری خود را در میلان با برونو موراسوتی افتتاح کرد. این مشارکت تا سال ۱۹۶۰ میلادی فعال بود.
آنجلو مانجیاروتی در مؤسسهٔ عالی طراحی صنعتی ونیز (۱۹۶۴–۱۹۶۳ میلادی)، دانشگاه هاوایی (۱۹۷۰ میلادی)، مدرسهٔ پلی‌تکنیک فدرال لوزان (۱۹۷۴ میلادی)، دانشگاه آدلاید و مؤسسه فن‌آوری استرالیای جنوبی آدلاید (۱۹۷۶ میلادی)، معماری پالرمو (۱۹۸۲ میلادی)، معماری فلورانس (۱۹۸۳ میلادی) و معماری دانشگاه پلی‌تکنیک میلان (۱۹۹۰–۱۹۸۹ میلادی) تدریس می‌کرد.
جنگل عمودی از طریق کوادرونو، ۲۴، در منطقهٔ کوادرونو میلان، اثر هنری مانجیاروتی
«خانهٔ ۳ سیلندر»، میلان، عکاسی شده توسط: پائولو مونتی در سال ۱۹۷۰ میلادی
ارزش خالص دارایی

ارزش خالص دارایی (به انگلیسی: Net asset value) یا ارزش دارایی‌های خالص، شاخصی در بورس اوراق بهادار است، که برای ارزشیابی و برآورد ارزش ذاتی دارایی‌های شرکت‌های سرمایه‌گذاری، استفاده می‌شود و از طریق کسر بدهی، از ارزش روز آن شرکت، به‌دست می‌آید. با توجه با اینکه کلیه دارایی‌های یک شرکت سرمایه‌گذاری، صرف سرمایه‌گذاری در مبادلات اوراق بهادار می‌گردد، بهترین روش ارزش‌یابی دارایی‌های شرکت‌های سرمایه‌گذاری، محاسبه ارزش خالص دارایی‌های آنها، در هر مقطع زمانی می‌باشد.
ارزش خالص دارایی یک شرکت سرمایه‌گذاری حاصل تفاضل دارایی‌ها، از میزان کل بدهی‌های آن می‌باشد. برای محاسبه ارزش خالص دارایی روش‌های مختلفی وجود دارد و در تمامی بازارهای بورس اوراق بهادار در پایان معاملات هر روز، ارزش خالص دارایی‌های شرکت‌های سرمایه‌گذاری محاسبه می‌گردد.
کریس هیپکینز

کریس هیپکینز (به انگلیسی: Chris Hipkins؛ زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۷۸) سیاستمدار نیوزیلندی نخست‌وزیر سابق نیوزیلند از حزب کارگر است. او پیشتر در دولت جاسیندا آردرن به‌عنوان وزیر آموزش و پرورش، وزیر بهداشت، وزیر مقابله با کووید-۱۹ و وزیر خدمات عمومی فعالیت کرده است.
در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۳، هیپکینز تنها نامزد جانشینی جاسیندا آردرن به‌عنوان رهبر حزب کارگر نیوزیلند اعلام شد. او در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳ به عوان رهبر حزب انتخاب شد و در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳ توسط فرماندار کل به‌عنوان چهل و یکمین نخست‌وزیر نیوزیلند منصوب شد.
زندگی

هیپکینز در سال ۱۹۷۸ در دره هات متولد شد. مادر او رزماری هیپکینز، محقق ارشد شورای تحقیقات آموزشی نیوزیلند است. او در مدرسه ابتدایی واترلو تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۶ به حزب کارگر پیوست.
پیش از سیاست

پس از فارغ‌التحصیلی، هیپکینز در چندین شغل از جمله کار به‌عنوان مشاور برای فدراسیون آموزش صنعت، و به‌عنوان مدیر آموزشی مشغول به کار بوده‌است. هیپکینز همچنین در پارلمان به‌عنوان مشاور تروور مالارد و هلن کلارک کار می‌کرده‌است.
در پارلمان

هیپکینز در جریان انتخابات عمومی نیوزیلند در سال ۲۰۲۰ برای دومین مرتبه به‌عنوان نماینده حوزه ریمتاکا (Remutaka) انتخاب شد. او مارک کرافسکی نامزد حزب ملی را با اختلاف ۲۰۴۹۷ رای شکست داد. در اوایل نوامبر ۲۰۲۰، همزمان به‌عنوان وزیر آموزش مشغول به خدمت شد. او همچنین به‌عنوان وزیر مقابله با کووید-۱۹ و وزیر خدمات عمومی نیز منصوب شد.
در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲، هیپکینز به‌عنوان وزیر واکنش به کووید-۱۹ بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه دولت به شارلوت بلیس، روزنامه‌نگار گیر افتاده نیوزیلندی، مکانی را تحت معیارهای تخصیص اضطراری برای سفر به نیوزیلند برای ۱۴ روز پیشنهاد داده‌است. با این حال، او همچنین ادعا کرد که پلیس نشان داده‌است که نامبرده تا اواخر فوریه قصد سفر به نیوزلند ندارد. او همچنین تأیید کرد که دو مرتبه برای کمک‌های کنسولی نیوزیلند پیشنهاد کمک به او ارائه کرده بود. بلیس روزنامه‌نگار الجزیره بود که پس از باردار شدن، قطر را به‌دلیل قانون دولت‌های خلیج فارس که حاملگی زن‌های مجرد را جرم می‌دانند، ترک کرده بود. بلیس به افغانستان سفر کرده بود، جایی که او و شریک زندگی‌اش ویزای اقامت در آنجا را داشتند و طالبان به آنها اجازه داد در آنجا زندگی کنند. با توجه به سیاست‌های مرزی سختگیرانه نیوزیلند، او امکان سفر به نیوزلند را نداشت.
هیپکینز در تجمع اعتصابی در خارج از پارلمان، ۱۵ اوت ۲۰۱۸
افسانه کورا (فصل ۳)

| افسانه کورا | افسانه کورا |
| --- | --- |
فصل ۳ کتاب سوم: تغییر: فصل ۳ کتاب سوم: تغییر
جلد دی‌وی‌دی منطقه ۱: جلد دی‌وی‌دی منطقه ۱
شمار قسمت‌ها: ۱۳
انتشار: انتشار
شبکهٔ اصلی: نیکلودئون (قسمت‌های ۱–۸) Nick.com (قسمت‌های ۹–۱۳)
انتشار اصلی: ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-06-۲۷) – ۲۲ اوت ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-08-۲۲)
گاه‌شمار فصل‌ها: گاه‌شمار فصل‌ها
→ قبلی کتاب دوم: ارواح بعدی ← کتاب چهارم: توازن : → قبلی کتاب دوم: ارواح بعدی ← کتاب چهارم: توازن 
کتاب سوم: تغییر (به انگلیسی: Book Three: Change) سومین فصل مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی افسانه کورا است که توسط مایکل دانته دی‌مارتینو و برایان کونیتزکو ساخته شده و شامل سیزده قسمت («فصل») است که همگی توسط استودیو میر پویانمایی شده‌اند. پخش این فصل از نیکلودئون در ایالات متحده در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴ آغاز شد. پس از افشای قسمت‌ها و به دنبال کاهش رتبه‌بندی، پخش سریال پس از قسمت ۸ در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۴ در نیکلودئون متوقف شد. قسمت‌های ۹ تا ۱۳ کتاب سوم متعاقباً از طریق وب‌سایت نیکلودئون و پلتفرم‌های دانلود دیجیتال به صورت هفتگی در اینترنت در دسترس قرار گرفت.
این فصل تا حد زیادی در پادشاهی خاک، یکی از چهار ملت اصلی در صحنه سریال، اتفاق می‌افتد، در حالی که ظهور دوباره بادافرارها در میان مردم کشورهای دیگر را به تصویر می‌کشد. هماوردهای این فصل «نیلوفر سرخ» هستند، گروهی از آنارشیست‌های خطرناک به رهبری ظهیر که می‌خواهد حکومت‌های جهان و آواتار را سرنگون کند. از جمله شخصیت‌های فرعی فصل می‌توان به زوکو مسن (شخصیتی از سریال اصلی) و خانواده خواهر لین بی‌فانگ، سوئین اشاره کرد.
قسمت‌ها

| شم>  کلی | شم>  در فصل | عنوان | پویانمایی‌شده توسط | کارگردان | نویسنده | تاریخ انتشار اصلی | کد تولید | آمریکا تعداد بیننده (میلیون) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۷ | ۱ | «استنشاق هوای تازه» | استودیو میر | Melchior Zwyer | Tim Hedrick | ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-06-۲۷) | ۲۰۱ | ۱٫۵۰ |
| ۲۸ | ۲ | «تولد دوباره» | استودیو میر | Colin Heck | Joshua Hamilton | ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-06-۲۷) | ۲۰۲ | ۱٫۵۰ |
| ۲۹ | ۳ | «ملکه خاک» | استودیو میر | Ian Graham | Tim Hedrick | ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-06-۲۷) | ۲۰۳ | ۱٫۲۹ |
| ۳۰ | ۴ | «به خطر افتاده» | استودیو میر | Melchior Zwyer | Joshua Hamilton | ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-07-۱۱) | ۲۰۴ | ۱٫۱۹ |
| ۳۱ | ۵ | «قبیله فلز» | استودیو میر | Colin Heck | مایکل دانته دی‌مارتینو | ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-07-۱۱) | ۲۰۵ | ۱٫۱۸ |
| ۳۲ | ۶ | «زخم‌های کهنه» | استودیو میر | Ian Graham | Katie Mattila | ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-07-۱۸) | ۲۰۶ | ۱٫۲۸ |
| ۳۳ | ۷ | «بادافزاران اصیل» | استودیو میر | Melchior Zwyer | Tim Hedrick | ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-07-۱۸) | ۲۰۷ | ۱٫۳۷ |
| ۳۴ | ۸ | «تحدید خودی» | استودیو میر | Colin Heck | Joshua Hamilton | ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-07-۲۵) | ۲۰۸ | ۱٫۰۸ |
| ۳۵ | ۹ | «کشیک» | استودیو میر | Ian Graham | مایکل دانته دی‌مارتینو | ۱ اوت ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-08-۰۱) | ۲۰۹ | ن/م |
| ۳۶ | ۱۰ | «زنده باد ملکه» | استودیو میر | Melchior Zwyer | Tim Hedrick | ۸ اوت ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-08-۰۸) | ۲۱۰ | ن/م |
| ۳۷ | ۱۱ | «اتمام حجت» | استودیو میر | Colin Heck | Joshua Hamilton | ۱۵ اوت ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-08-۱۵) | ۲۱۱ | ن/م |
| ۳۸ | ۱۲ | «قدم نهادن در پوچی» | استودیو میر | Ian Graham | مایکل دانته دی‌مارتینو | ۲۲ اوت ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-08-۲۲) | ۲۱۲ | ن/م |
| ۳۹ | ۱۳ | «زهر نیلوفر سرخ» | استودیو میر | Melchior Zwyer | Tim Hedrick و Joshua Hamilton | ۲۲ اوت ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-08-۲۲) | ۲۱۳ | ن/م |
امپراتور گو-هوریکاوا

امپراتور گو-هوریکاوا (به ژاپنی: 後堀河天皇 Go-Horikawa-tennō)؛ (زاده ۲۲ مارس ۱۲۱۲ درگذشته) هشتاد و ششمین امپراتور ژاپن بر اساس نظام سنتی جانشینی پادشاهان ژاپن است. سلطنت وی از ۱۲۲۱ تا ۱۲۳۲ به طول انجامید.
سی‌پنل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
انتشار اولیه: ۲۱ مارس ۱۹۹۶؛ ۲۸ سال پیش (۱۹۹۶-21}}) (25 سال)
سیستم‌عامل: لینوکس، آی‌اواس، اندرویید
سی‌پنل یک صفحهٔ کنترل میزبانی وب، مبتنی بر لینوکس است که به وسیلهٔ ایجاد رابط کاربری و ابزار خودکار طراحی شده است تا کار کردن با فضای میزبانی وب را راحت‌تر کند. سی‌پنل در سه نوع برای استفادهٔ گردانندگان سرور، فضاهای ریسیلر و کاربر دارنده وب سایت طراحی شده است تا مصرف‌کنندگان و گردانندگان سرورها بتوانند به شکل‌های گوناگون روی فضای خود کنترل داشته باشند.
ابزارهایی که به صورت پیش‌فرض بر روی سی‌پنل نصب هستند، شامل وب‌سرور آپاچی، پی‌اچ‌پی، مای‌اس‌کیوال، پرل، پایتون و بایند (دی‌ان‌اس) می‌شود، همچنین ایمیل‌هایی که به صورت پیش‌فرض پشتیبانی می‌شوند شامل پاپ۳، اس‌ام‌تی‌پی، آی‌ام‌ای‌پی (قرارداد پیام‌گزینی) هستند. سی‌پنل به‌طور معمول به روی درگاه ۲۰۸۲ و به صورت اس‌اس‌ال بر روی ۲۰۸۳ قابل دسترسی است.
دبلیواچ‌ام

دبلیواچ‌ام (WHM) مخفف عبارت وب هاست منیجر (مدیریت میزبان وب) است که مدیران و نمایندگان به عنوان ابزاری برای مدیریت حساب‌های میزبانی وب کاربران بر روی کارساز وب استفاده می‌کنند. دبلیواچ‌ام به صورت پیش فرض بر روی پورت ۲۰۸۶ و به صورت اس‌اس‌ال با پورت ۲۰۸۷ قابل دسترسی است.
صمدعلی لکی‌زاده

| صمدعلی لکی‌زاده | صمدعلی لکی‌زاده |
| --- | --- |
سفیر ایران در اتیوپی: سفیر ایران در اتیوپی
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۵ بهمن ۱۳۹۹: آغاز به کار  ۱۵ بهمن ۱۳۹۹
رئیس‌جمهور: حسن روحانیسید ابراهیم رئیسی   محمد مخبر (سرپرست)  مسعود پزشکیان
وزیر: محمد جواد ظریف   حسین امیرعبداللهیان   علی باقری کنی(سرپرست)   عباس عراقچی
پس از: بهزاد خاکپور
سفیر ایران در لهستان: سفیر ایران در لهستان
دوره مسئولیت ۱۹ شهریور ۱۳۸۹ – ۲۵ اسفند ۱۳۹۲: دوره مسئولیت ۱۹ شهریور ۱۳۸۹ – ۲۵ اسفند ۱۳۹۲
رئیس‌جمهور: محمود احمدی‌نژادحسن روحانی
پس از: هادی فرجوند
پیش از: رامین مهمان‌پرست
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: صمدعلی لکی‌زاده ۲ مرداد ۱۳۴۶(۵۷ ساله) بیجار
ملیت:  ایران
اقامتگاه: ایران
پیشه: سیاستمدار
صمد‌علی لکی‌زاده دیپلمات ایرانی است که سفیر ایران در لهستان بوده‌است. وی هم اکنون سفیر ایران در اتیوپی است.
وی دانش آموخته رشته علوم سیاسی در مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه امام صادق(ع) تهران و یکی از دیپلماتهای ایرانی است که از سال ۱۳۷۱ وارد وزارت امور خارجه ایران شده و در دو دهه گذشته در سمت‎های مختلف کارشناسی و مدیریتی در داخل و خارج از کشور(غالبا در حوزه اروپای شرقی) فعالیت نموده است. "سوغات فرنگ" مجموعه خاطراتی است که وی در ماموریت های دیپلماتیک تجربه نموده است و در وب‌سایت عصرایران به چاپ رسیده است.
کمال اسفرم

| کمال اسفرم | کمال اسفرم |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۶۰
درگذشت: ۱۸ تیر ماه ۱۳۸۴
سید کمال اسفرم معروف به شوانه سیدقادری (زادهٔ ۱۳۶۰) کارگر و فعال سیاسی کرد بود که در ۱۸ تیر ماه ۱۳۸۴ در مهاباد در پی تعقیب و گریز نیروهای انتظامی ایران، بر اثر اصابت گلوله کشته شد.
کشته شدن او و انتشار تصاویری از جسد او، باعث شد تا اعتراضاتی در راستای محکومیت شکنجه او شکل بگیرد. این اعتراضات به یکی از بزرگترین اعتراضات قومی و قبیله‌ای ایران منجر شد.
زندگی‌نامه

سید کمال اسفرم معروف به شوانه سیدقادری در سال ۱۳۶۰ در یک خانواده سنی در مهاباد به دنیا آمد. او کارگر و فعال سیاسی کرد بود. به گفته خانواده‌اش، او در مدیریت اعتراضات برای تحریم انتخابات نقش جدی ایفا می‌کرد. او مجرد بود.
اسفرم در تعقیب نیروهای انتظامی شهر مهاباد بود. عناوین اتهامی او از سوی پلیس، زورگیری، قتل، تجاوز به عنف، ایجاد اغتشاش و باجگیری عنوان شده بود اما خانواده‌اش تنها جرم او را مبارزات سیاسی می‌دانستند. بعداً رئیس دادگستری مهاباد او را به عضویت در گروهک‌های تروریستی متهم کرد. استاندار آذربایجان‌غربی در گفتگو با ایسنا گفت که شوانه از خدمت سربازی متواری شده بوده و به همین دلیل از سال ۱۳۸۱ تحت تعقیب سازمان قضایی نیروی‌های مسلح قرار داشته است.
زندگی‌نامه > بازداشت در ۱۳۸۴

در ساعت ۷:۳۰ بعدازظهر روز ۱۸ تیر ماه ۱۳۸۴ توسط نیروهای انتظامی بازداشت شد. او در هنگام بازداشت از ناحیه ران و پهلو مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود و به صورت زخمی، بازداشت شد. تا روز ۲۱ تیرماه (به گفته خانواده‌اش) که جسد اسفرم به خانواده او تحویل داده شد، هیچ اطلاعاتی از وضعیت او به خانواده‌اش اعلام نشده بود. همچنین جسد مورد تحقیقات پزشکی قانونی قرار گرفته بود. در گزارش کارشناسی دادگستری نیز دلیل درگذشت کمال اسفرم، اصابت گلوله به قفسه سینه اعلام شده بود.
زندگی‌نامه > تشیع و دفن

هرچند خانواده او مدعی هستند که جسد در روز ۲۱ تیرماه به آنها تحویل داده شده است، اما برخی رسانه‌ها زمان تحویل جسد را ۱۹ تیر ماه اعلام کرده‌اند. اطلاعیه پلیس نیز تأیید می‌کند که جسد در ۱۹ تیرماه تحویل داده شده است. پس از ان در روز سه‌شنبه ۲۲ تیرماه تشیع و دفن می‌شود. مراسم تشیع و تدفین او با مراسم شانزدهمین سال ترور قاسملو مصادف شده بود.
واکنش‌ها به کشته‌شدن > انتشار اخبار و تصاویر

دو روز پس از مرگش؛ سی‌دی‌هایی حاوی عکس‌هایی که از بدن ضرب و شتم‌شده و شیوهٔ کشتن شوانه بود در بین مردم منتشر شد. این عکس‌ها به غیر از آثار کالبدشکافی، تورم و کبودی شدید صورت و ناحیه تناسلی و جراحاتی روی پشت شوانه را نشان می‌داد. بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی، این آثار و جراحات را ناشی از شکنجه او در بازجویی و بازداشت می‌دانستند. این فیلم و تصاویر که از لحظه شستشوی جسد او فیلم‌برداری شده بود، بعداً توسط روزنامه جمهوری اسلامی به تقلبی بودن متهم شد.
واکنش‌ها به کشته‌شدن > درگیری‌های مسلحانه

پس از آنکه هر دو حزب موجود در کردستان، اسفرم را یکی از اعضای گروهک خود اعلام کردند؛ و همزمانی آن با انتشار عکس‌ها و خبر، اعتراضات مردم مهاباد شکل گرفت و در نتیجه باعث درگیری مردم و نیروی انتظامی در مهاباد و چند شهر دیگر کردنشین شد. دامنهٔ اعتراضات به سایر شهرهای کردنشین هم‌چون بانه، سقز و سردشت کشیده شد. در جریان این اعتراضات، تعداد زیادی از معترضین دستگیر شدند و برخی منابع از کشته شدن ۱۹ نفر از معترضان خبر داد. برخی گزارش‌ها از کشته‌شدن دست‌کم ۴ نفر بر اثر تیراندازی نیروهای انتظامی و ضدشورش در اشنویه خبر داد.
در این میان، در مناطق مرزی، درگیری‌های مسلحانه سختی صورت گرفت که به کشته شدن نزدیک به ۱۲۰ نیروی انتظامی ایران انجامید. یک مأمور انتظامی نیز در شهر مهاباد با ضربات چاقو جان باخت. بی‌بی‌سی از کشته‌شدن دست‌کم یک درجه‌دار نیروی انتظامی خبر داده است.