مغان برهمن
تاریخچه مطالعه بر روی ماگا

مطالعه بر روی ماگا در متون هندی، قبل از هر چیز، با بهاویشیا پورانا (متن مذهبی هندوئیسم) به عنوان یک منبع آغاز شد. در اوایل قرن نوزدهم، فرانسیس ویلفورد در سال ۱۸۱۲ میلادی اولین کسی بود که افسانه سامبا (پسر کریشنا) که در بهاویشیا پورانا درج شده بود، را به جهان غرب معرفی کرد و از ماگا برهمانا (به عنوان «برهمن‌های بوجاکا» هم شهرت دارند. خود کلمه بوجاکا به معنای «پرستنده» است) که در آن ظاهر می‌شود گزارش داد و ویلفورد همچنین به شباهت‌های برهمن‌های ماگا و شخصیت‌های روحانی ایران باستان اشاره کرد. او ماگاها را با کاهنان ایران باستان، «ماگوس» (به یونانی μάγος) که توسط هرودوت و دیگر نویسندگان یونان باستان توصیف شده است، مرتبط دانست. او ساکادویپا Śākadvīpa که در افسانه‌ها زادگاه ماگاها گفته می‌شود، را با منطقه سیستان (ساکاتانا) امروزی شناسایی کرد. این مقایسه بر اساس نام "Śākadvīpa" است. بر اساس شباهت آوایی با نام قدیم سیستان «سکاستان» است. نام "ساکستان" به معنای "سرزمین سکاهاً است و در واقع اصالتاً ایرانی دارد و توسط مردم کوچ نشین ساکا اداره می‌شده است.
(پس از او، آلبرشت وبر یک محقق برجسته قرن ۱۹ پژوهش بر روی ماگاها را ادامه داد. او با نظر ویلفولد موافق بود که کمربندی که توسط برهمن‌های ماگا بسته می‌شده، با کمربند مقدس زرتشتیان کستی مطابقت دارد اما او همچنین خاطرنشان کرد که رسم بستن کمربند لزوماً منحصر به آیین زرتشتی نیست، بلکه عنصری رایج در آیین باستانی مغان، یا رهبران مذهبی ایران باستان بود. او منشأ ماگاها را با قوم سکا، یک قوم عشایری ایرانی که معروف است در حوالی زمان مسیح به شمال غربی هند پیشروی کردند، می‌دانست. این دو پژوهشگر مغان را گروهی می‌دانند که از دین شرک پیش از زرتشت برخاسته اند. بر اساس خورشیدپرستی آنها، این نتیجه حاصل شد که مغان روحانیان گروهی هستند که خدای خورشید، میترا را در ایران باستان می‌پرستیدند. در اوایل قرن بیستم، به پیروی از آلبرشت وبر، جی. شفتلوویتز (J. Scheftelowitz)
 دربارهٔ ماگاها که در متن بهاویشیا پورانا حضور دارند، نوشت. او آثار پرستش را مورد بحث قرار داد و به نتیجه‌ای مشابه وبر رسید.
راجندرا چاندرا هازرا (تولد ۱۹۰۴ – مرگ ۱۹۸۲) پژوهشگر ادبیات سانسکریت استدلال می‌کند که ماگاها و «بوجاکاها» هر دو از یک منشأ هستند و از یک گروه خورشیدپرست، منشعب می‌شوند، اما آنها در زمان‌های مختلف به هند رسیده‌اند. او همچنین بیان کرد که این رهبران مذهبی گروه خورشیدپرست، معروف به «ماگا» به وضوح از گروه مزدیسنا (به زبان ساده زرتشتی) متمایز است.
هاینریش فون استیتنکرون (تولد ۱۹۳۳ – مرگ ۲۰۱۸) پژوهش گسترده‌ای در مورد موضوعات مختلف از جمله منطقه و دوران فعالیت‌ها و منشأ متن‌های بهاویشیا پورانا و سامبا پورانا انجام شد. علاوه بر این، او تلاش کرد تا متون افسانه سامبا در این دو متن را اصلاح کند. تلاش او در مطالعه لغت‌شناسی مغ / ماگا Maga اهمیت زیادی داشت. در مورد خاستگاه ماگاها، استیتنکرون، بر اساس فرض تمایز بین برهمن‌های ماگا و برهمن‌های بوجاکا و بر اساس این واقعیت که در سامبا پورانا هیچ اشاره ای به متون مقدس مشابه اوستا وجود ندارد. او بر اساس ویژگی‌های ماگاها، مانند خورشیدپرستی آنها، استدلال می‌کند که ماگاها زرتشتی نبودند، بلکه گروهی بودند که به آیین سکا-سکایی‌ها مرتبط و متعلق به چندخداپرستی ایرانیان باستان در دوره پیش از زرتشت، به ویژه گروهی بودند که خدای خورشید میترا را می‌پرستیدند. در این رابطه، نتیجه‌گیری استیتنکرون نتایج آلبرشت وبر، شفتلوویتز و همکاران را مجدداً تأیید می‌کند. از سوی دیگر، بر اساس وجود این واقعیت که نام جد بوجاکا، «جاراسابادا» Jaraśabda است، که شبیه به «زرتشتا»، بنیان‌گذار دین زرتشتی، و سایر عناصر خاص به زرتشتی‌ها بود، او همچنین خاطرنشان کرد که دین بوجاکا حاوی عناصر زرتشتی زروانی و همچنین تأثیرات بودایی است. با این حال، نتیجه‌گیری استیتنکرون در مورد منشأ ماگا لزوماً مورد توافق گسترده نیست.
مطالعه ماگا برهمانا در ژاپن احتمالاً با پژوهش‌های آتسوجی آشیکاگا در اوایل دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. از آنجایی که این پژوهش‌ها پیش از راجندرا چاندرا هازرا، هاینریش فون استیتنکرون و دیگران است، منابع بحث آن بهاویشیا پورانا است تا سامبا پورانا، و هیچ تمایزی بین «ماگا» و «بوجاکا» قائل نیست. با این حال، در حالی که آشیکاگا تصدیق می‌کند که قطعاً برخی از عناصر زرتشتی در توصیف بهاویشیا پورانا وجود دارد، او به فقدان عناصری اشاره می‌کند که زرتشتیان ارتدکس به‌طور طبیعی باید داشته باشند، و استدلال می‌کند که ماگا (و بوجاکاها) گروهی بودند که خدای میترا را می‌پرستیدند، که با زرتشتیان ارتدکس متفاوت بود. با در نظر گرفتن ماگا به عنوان گروهی که خدای میترا را می‌پرستیدند، او تا حدودی موضعی مشابه با استیتنکرون و دیگران داشت. خود آشیکاگا بر متون بودایی تمرکز نداشت و در عوض استدلال بر مبنای بهاویشیا پورانا بود، اما در پی بحث او، کاسوگای شینیا  خاطرنشان کرد که افرادی که می‌توان آنها را ماگا در نظر گرفت در متن سرواستیواده، کارما-ساواتارا (Karmaprajnapti)، ظاهر شدند و همین امر باعث شد که وجود ماگا در ادبیات بودایی به‌طور گسترده شناخته شود (کاسوگای ۱۹۵۴).
شینجو کاوازاکی نوشته است که ارجاع و اشاره به ماگا برهمانا را می‌توان در آثار مفسر مکتب مادهیاماکا، بهاویوکا (Bhāviveka) (حدود ۵۷۰ – ۵۰۰ میلادی) یافت، و استدلال کرد که رفتار ماگاهایی که در آنجا توصیف شده است، مشابه آداب و رسوم ایرانیان و مغان/ماگوس است که توسط هرودوت توصیف شده است (کاوازاکی ۱۹۷۵). این یافته‌های پژوهشی توسط محققان ژاپنی بودیسم به زبان انگلیسی منتشر شد، و توسط جاناتان سیلک در مطالعه مفصل خود در مورد در مورد ازدواج نزدیک در بین ایرانیان در منابع بودایی (جاناتان سیلک ۲۰۰۸)، یوهانس برونخورست و مارتینا پالادینو نیز مورد استناد قرار گرفت.
هلموت هومباخ (تولد ۱۹۲۱ – مرگ ‏۲۰۱۷) با نتیجه‌گیری‌های آلبرشت وبر، شفتلوویتز مبنی بر اینکه ماگا برهمانا/مغان که در بهاویشیا پورانا از آنان نام برده شده، روحانیان پیرو آیین میترا بودند، مخالفت کرد. او استدلال می‌کند که مغان کسی جز روحانیان زرتشتی نیستند اما او این احتمال را رد نکرد که ممکن است مغان/ماگاها تحت تأثیر مذهب سکاها یا سلسله کوشانی‌ها قرار گرفته بودند. از سوی دیگر، او استدلال کرد که برهمن‌های بوجاکا گروهی بومی اهل هند هستند، و توصیفاتی در بهاویشیا پورانا که هاینریش فون استیتنکرون آن را مبنای «نظریه بوجاکا-زرتشتی» می‌دانست، متن‌های افزوده‌ای هستند که توسط گردآورندگان بعدی پوراناها در نتیجه تماس با پارسیان هند به وجود آمدند. هومباخ و استیتنکرون هر دو موافقند که منشأ ماگاها/مغان با مردم کوچ‌نشین ایرانی، از جمله ساکا- سکاها، بدون توجه به اینکه منشأ مشابهی داشته‌اند یا خیر، ارتباط داشته است.
در بحث بر سر تفسیر ماهیت «بوجاکا» است که این دو به نتایج متضادی می‌رسند. اگرچه هر دو نویسنده اذعان دارند که توصیف ماگاها در بهاویشیا پورانا زرتشتی است، استیتنکرون معتقد است که محتوای آن نمودی از بوجاکاهای واقعی است و این را در نتیجه‌گیری خود منعکس کرده است، در حالی که هومباخ معتقد است که شرح در بهاویشیا پورانا توسط ویراستاران بعدی اضافه شده است به دلیل آنکه آنها شباهت بین پارسی‌های هند و ماگاها/ مغان (یا برهمن‌های بوجاکا) را تشخیص داده بودند و هیچ مدرکی دال بر زرتشتی بودن بوجاکاها وجود ندارد. او همچنین پیشنهاد کرد که توصیف‌های بوجاکاها که عناصر زرتشتی را نشان می‌دهد، نتیجه انعکاس اطلاعات هندوهای بعدی دربارهٔ دین پارسی در بهاویشیا پورانا است، و او فرض کرد که مکانی که چنین تماسی بین هندوها و پارسی‌ها رخ می‌دهد در زمان سلطنت امپراتور اکبر کبیر امپراتوری مغول رخ داده است، زمانی که تبادلات بین دینی فعال صورت می‌گرفت.
اساس نظریه هومباخ پوشیدن کمرند ابهانگا است که در بین ماگاها یک رسم بوده است است و او عقیده دارد که این رسم از آیین زرتشتی منشأ گرفته است. این مبنای نظریه زرتشتی بودن ماگاها است.
مطالعه مهم دیگر در مورد ماگا، تحقیق یوهانس برونخورست (۲۰۱۶) است که بر تغییر وضعیت برهمن‌ها در جامعه هند تمرکز دارد و تحولات تاریخی ماگاس (یونانی مغ) را بررسی می‌کند. علاوه بر این، «وی.سی. سریواستاوا»
(V. C. Srivastava)، پژوهشگری «» که زیر نظر راجندرا چاندرا هازرا تحصیل کرده است، مطالعات زیادی در مورد خورشیدپرستی هندی منتشر کرده است، از جمله یکی از آنها به موضوع ماگا می‌پردازد، و این دیدگاه را ارائه کرده است که ماگاها، از ماگاس‌های (مغ به زبان یونانی) ایرانی منشأ گرفتند. آنها پس از اینکه ایران توسط امپراتوری هخامنشی فتح شد، به شمال غربی هند مهاجرت کردند.
برونخورست همچنین می‌نویسد: در میان نخستین ارجاع‌ها به ماگاها در هند، «ماگویان برخمانایی» (Brakhmanai Magoi) را در جغرافیای بطلمیوس (حدود ۱۵۰ بعد از میلاد) باید بشماریم. این موضوع با این فرضیه موافق است که این کاهنان و آیین خورشیدی آنها ممکن است در زمان شاهنشاهی کوشانی یا اندکی قبل از آنها به شبه قاره هند راه یافته باشند.
نویسنده آمریکایی جاناتان سیلک می‌نویسد که ممکن است مغان برهمن از چنین شیوه‌هایی در ازدواج پیروی نکرده باشند و آنها صرفاً - اما به‌طور منطقی - با ایرانیان که چنین روش ازدواجی داشتند، اشتباه گرفته شده‌اند.