هیستری زنانه
قرن 19ام

ژان-مارتن شارکو استدلال کرد که هیستری ناشی از یک اختلال عصبی است و تأکید کرد که این بیماری در مردان بیشتر از زنان شایع است. نظریه‌های شارکو درباره هیستری به عنوان یک وضعیت فیزیکی ذهن و نه بدن، منجر به رویکردی علمی و تحلیلی‌تر به هیستری در قرن نوزدهم شد. او باورهایی را که هیستری به هر چیزی مربوط به ماوراء الطبیعه است، رد کرد و سعی کرد آن را به طور پزشکی تعریف کند. استفاده شارکو از عکاسی و نتیجه‌گیری‌های حاصل از آن بر بیان سلامت و ناراحتی زنان، همچنان بر تجربیات زنان در جستجوی مراقبت‌های بهداشتی تأثیر گذاشت. اگرچه ایده‌های قدیمی در این دوره ادامه داشت، به مرور زمان هیستری زنان کمتر به عنوان یک بیماری جسمی و بیشتر به عنوان یک مشکل روانی در نظر گرفته شد.
جورج بیرد، یک پزشک که فهرستی ناقص شامل ۷۵ صفحه از علائم ممکن هیستری را ثبت کرده بود، ادعا کرد که تقریباً هر بیماری می‌تواند در این تشخیص قرار بگیرد. پزشکان معتقد بودند که استرس مرتبط با زندگی معمولی زنان در آن زمان باعث می‌شود که زنان متمدن هم بیشتر مستعد اختلالات عصبی  باشند و هم دچار مشکلات در دستگاه تناسلی شوند. یکی از پزشکان آمریکایی از این که کشورش در شیوع هیستری به اروپا "نزدیک‌تر" می‌شود، ابراز خوشحالی کرد.
در سال ۱۸۷۵، ادوارد هموند کلارک کتابی به نام "جنسیت در آموزش" نوشت که نظراتش را درباره آموزش مردان و زنان مطرح می‌کرد. کلارک معتقد بود که اگر زنان آموزش ببینند، انرژی در بدن آن‌ها به جای اینکه به اندام‌های تناسلی برود، به مغز منتقل می‌شود و این موضوع زایمان را مختل می‌کند. او به لباس، غذا، ورزش و آموزش به عنوان علل "لکوره، آمنوره، دیسمنوره، ائوفوریت مزمن و حاد، پرولاپسیس رحم، هیستری و نورالژی" اشاره کرد. کلارک بر این باور بود که مردان به طور کامل توسعه یافته به دنیا می‌آیند، در حالی که زنان این‌گونه نیستند و تحمیل آموزش مردان به زنان مشکلات آن‌ها را بدتر می‌کند. نظرات او توسط بسیاری از سازمان‌های زنان محکوم شد.
طبق نظر پیر رُوسل و ژان-ژاک روسو، زنانگی یک تمایل طبیعی و اساسی برای زنان بود: "زنانگی برای هر دو نویسنده یک طبیعت اساسی است که عملکردهای مشخصی دارد و بیماری با عدم تحقق تمایل طبیعی توضیح داده می‌شود." در دوران انقلاب صنعتی و توسعه عمده شهرها و سبک‌های زندگی مدرن، اختلال در این اشتهای طبیعی باعث خستگی یا اندوه می‌شد که به هیستری منجر می‌گردید. در آن زمان، بیماران زن برای درمان هیستری به پزشکان مراجعه می‌کردند و از ماساژ استفاده می‌کردند. میزان هیستری در دوره صنعتی به قدری بالا بود که زنان معمولاً نمک‌های معطر را با خود حمل می‌کردند تا در صورت غش کردن، استفاده کنند، که یادآور نظریه بقراط درباره استفاده از بوها برای بازگرداندن رحم به جای خود بود. برای پزشکان، درمان با ماساژ به تدریج کار پر زحمت و زمان‌بر می‌شد و آن‌ها به دنبال راهی برای افزایش بهره‌وری بودند.
ریچل مینز فرضیه‌ای را مطرح کرد که پزشکان از دوران کلاسیک تا اوایل قرن بیستم معمولاً هیستری را با تحریک دستی اندام‌های تناسلی بیماران زن تا حد ارگاسم درمان می‌کردند، که به آن "پاراکسیم هیستریک" گفته می‌شد و این ناراحتی ممکن است انگیزه‌ای برای توسعه اولیه و بازار ویبراتور بوده باشد. سایر درمان‌های هیستری شامل بارداری، ازدواج، رابطه جنسی دگرجنس‌گرایی و استفاده از روغن‌های معطر بر روی اندام‌های تناسلی زنان بود. نظریه مینز مبنی بر اینکه هیستری با تحریک دستی اندام‌های تناسلی بیماران زن تا ارگاسم درمان می‌شد، در نوشته‌های مربوط به آناتومی و جنسیت زنان به طور گسترده‌ای تکرار شده است. با این حال، برخی تاریخ‌نگاران ادعاهای مینز را در مورد شیوع این درمان برای هیستری و ارتباط آن با اختراع ویبراتور مورد تردید قرار داده و آن‌ها را تحریف یا تعمیم بیش از حد شواهد توصیف کرده‌اند. در سال ۲۰۱۸، هالی لیبرمن و اریک شاتزبرگ از مؤسسه فناوری جورجیا ادعاهای مینز در مورد استفاده از ویبراتورهای الکترومکانیکی برای درمان هیستری در قرن نوزدهم را به چالش کشیدند. مینز بیان کرد که نظریه‌اش درباره شیوع خودارضایی برای هیستری و ارتباط آن با اختراع ویبراتور یک فرضیه بوده و  یک واقعیت اثبات شده نیست.
فردریک هولیک به شدت معتقد بود که یکی از علل اصلی هیستری، بی‌بندوباری موجود در زنان است.