کوسه‌های دریای سرخ
بررسی انتقادی

"[در کتاب کوسه‌های دریای سرخ]، آشفتگی پایانی است بر آیین مانوی گشایش ماجراهای گذشته. تقابل قبلی بین خیر و شر به تقابل بین امر خصوصی و امر عمومی تغییر می‌کند. تن‌تن که دیگر قادر به قضاوت در چنین دنیای پیچیده‌ای نیست، ترجیح می‌دهد کنار بکشد. او با بی‌میلی وارد این ماجرا می‌شود، درست مانند مسافری بدون هیچ تعلقی. او زمان کمی را با افرادی می‌گذراند که پیش‌تر بیشتر وقتش را با آنها بود".
— ژان-ماری آپوستولیدس
هری تامپسون هنگام اظهارنظر در مورد حضور گسترده شخصیت‌ها در ماجراهای تن‌تن، داستان را «یک گردهمایی خانوادگی برای تن‌تن» خواند و اظهار کرد که این داستان «به‌طور غیرمعمول پر از شخصیت‌هایی است که کاپیتان هادوک دوست داشت از آنها دوری کند». مایکل فار معتقد بود هرژه با بازگرداندن این همه شخصیت قدیمی، یک «کیفیت گذشته‌نگرانه برجسته» به کتاب بخشیده‌است.  ژان-مارک لوفیسیه و رندی لوفیسیر احساس کردند که ماهیت «شلوغ» داستان فضای کمی برای حضور چهره‌های اصلی مجموعه مثل پروفسور تورنسل یا تامسون و تامپسون باقی گذاشته و باعث شد تا شخصیت جدید اسکات تنها در حد «یک شخصیت مکمل خوب، اما نه بیشتر» ایفای نقش کند.  این دو همچنین بیان کردند که به نظر می‌رسد «هرژه پیش از پرداختن به چیزی جدی‌تر و دارای طنین شخصی‌تر»، یعنی کتاب تن‌تن در تبت، در حال رسیدگی به گذشته آثار و شخصیت‌های خود بوده‌است.
زندگی‌نامه‌نویس هرژه بنوآ پیترز، کوسه‌های دریای سرخ را داستانی «پیچیده، مبهم و حتی هزارتو مانند» توصیف کرد، که «بدون شک کتابی بود که در آن هرژه بیشترین جسارت را در خلق جهان داستانی خود به خرج داده بود».  او بر این باور بود که «هرژه وارد مرحله جدیدی شد» چرا که به نظر می‌رسد «خانواده شخصیت‌هایش را بهتر از قبل می‌شناسد و از بازی با آنها، و همچنین خوانندگانش، لذت می‌برد.»  پیترز اشاره کرد که این کتاب «از برخی جهات، ادامه‌ای» بر داستان سرزمین طلای سیاه است.  این ارزیابی با برداشت تامپسون، لوفیسیرها و فار مشترک است، چرا که همه آنها کوسه‌ها… را دنباله‌ای نسبی بر کتاب قبلی توصیف کردند. تامپسون اضافه کرد که کتاب کوسه‌های دریای سرخ، «تا حدی شکست نسبی سرزمین طلای سیاه را جبران کرد»، و معتقد است که اگرچه داستان «نسبتاً شتابزده به پایان می‌رسد»، یک «داستان هیجان‌انگیز درجه یک» است. لوفیسیه‌ها ضمن اعطای نمره چهار از پنج به کتاب، معتقدند که این داستان «به عنوان یک درام سیاسی مدرن بسیار تأثیرگذار است و از رمان ماجرای تورنسل بسیار قابل باورتر است». از نظر آنها، کتاب یک تفسیر سیاسی مؤثر در رابطه غرب با جهان عرب ارائه می‌دهد. در تحلیل آنها، تن‌تن و هادوک نه به دلیل اینکه امیر یک رهبر خوب است، بلکه برای اهداف خودخواهانه‌شان (برای خلاصی از دست عبدالله در مارلین اسپایک) به دنبال امداد رسانی هستند؛ درست همان‌طور که دولت‌ها و بنگاه‌های اقتصادی غربی برای اینکه به منافع خود دست یابند، با رهبران عرب که حقوق بشر را زیرپا می‌گذارند، متحد می‌شوند.
تامپسون بر این باور بود که گنجاندن برده‌داری به عنوان یک مضمون اصلی باعث شده‌است که این کتاب «یکی از ماجراهای تن‌تن با جهت‌گیری بزرگسالانه‌تر» باشد. با این وجود، فار خاطرنشان کرد که داستان دربردارنده «طنز قابل توجهی» است تا تعادلی در برابر عناصر تاریک‌تر برقرار شود.  فار مقایسه‌هایی بین این اثر و A Dance to the Music of Time اثر انتونی پاول انجام داد. این مجموعه رمانی بود معاصر با کتاب کوسه‌های دریای سرخ که به‌طور مشابه از کمدی انسانی بالزاک الهام گرفته بود. بیوگرافی‌نویس هرژه، پیر آسولین، معتقد بود که کوسه‌های دریای سرخ نشان‌دهنده «اوج دوران طلایی» اوست، که با داستان نیلوفر آبی (تن‌تن) آغاز شده بود. او همچنین اظهار می‌کند که «تقریباً به نظر می‌رسد که هرژه با این داستان، ریتم و قدم زدن دوران خلاقانه‌اش را بازپس گرفته بود».
ژان ماری اپوستولیدس، در مطالعه روان‌کاوی خود در مورد ماجراهای تن‌تن، این دیدگاه را ابراز کرد که کوسه‌های دریای سرخ بازتاب‌دهنده جهانی است که در آن ارزش‌های سنتی تنزل یافته‌اند و همه چیز – از جمله زندگی انسان – به یک کالا تبدیل شده‌است. او اضافه کرد که راستاپوپولوس در این داستان به «تجسم بازار جهانی» تبدیل می‌شود و تمام شخصیت‌های دیگر را به هم گره می‌زند و بنابراین جایگزین تن‌تن به عنوان شخصیتی «در مرکز جهان داستان» می‌گردد.  اپوستولیدس بیان می‌کند که کوسه‌های دریای سرخ، «مضمون برابری عمومی همه چیز» را که در این مجموعه وجود دارد تقویت می‌کند، و با معرفی شخصیت‌های قدیمی و ایجاد روابط جدید بین آنها، به عنوان «نوعی اثر گذشته‌نگرانه» عمل می‌کند. او معتقد بود که درون‌مایه سراب در سراسر داستان فراگیر است و به‌طور مکرر در شکل‌هایی مانند ساعت کوکو عبدالله که آب‌پاش را پنهان می‌کرد و همچنین نام‌های مستعار استفاده شده توسط شخصیت‌های مختلف در طول روایت ظاهر می‌شود.  منتقد ادبی تام مک‌کارتی (نویسنده) اظهار داشت که کوسه‌های دریای سرخ تعدادی از مضامین تکرارشونده در سراسر ماجراهای تن‌تن را به نمایش می‌گذارد. او اعتقاد داشت که صحنه‌ای که در آن یکی از افراد باب الهر در مخفیگاه کوهستانی‌اش از امیر جاسوسی می‌کند، بازتاب‌دهنده موضوع گسترده‌تر «استراق سمع» است که در سراسر داستان‌ها وجود دارد. مک‌کارتی همچنین بر اقدامات تن‌تن در بازگرداندن عبدالله به خمد تأکید کرد و این دیدگاه را ابراز کرد که این کنش، بخشی از یک درون‌مایه گسترده‌تر در سراسر این مجموعه است که در آن قهرمان، کودکان رها شده را به خانه‌شان می‌برد؛ نمونه‌های دیگر شامل کشف یک خانواده خوانده برای کودک یتیم چانگ چون-چن در نیلوفر آبی (تن‌تن) و تحویل کودک کولی گمشده، میارکا، به خانواده‌اش در جواهرات کاستافیوره می‌شود.