stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخ دولت فلسطین

تاریخ دولت فلسطین توصیف ایجاد و تکامل دولت فلسطین در کرانه باختری و نوار غزه است.
در قیمومت بریتانیا بر فلسطین، برنامه‌های زیادی برای تقسیم فلسطین بدون توافق همه طرفها ارائه شد. در سال ۱۹۴۷، طرح تقسیم سازمان ملل برای فلسطین به رای گذاشته شد که جنگ عرب‌ها و اسرائیل را به راه انداخت و در سال ۱۹۴۸، با پایان یافتن این حکم، منجر به تأسیس کشور اسرائیل در بخشی از فلسطین شد. قبل از اینکه هر دو سرزمین در جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ توسط اسرائیل اشغال شود، نوار غزه تحت اشغال مصر و کرانه باختری توسط اردن اداره می‌شد. از آن زمان پیشنهادهایی برای تأسیس کشور فلسطین ارائه شده است. برای مثال، در سال ۱۹۶۹، سازمان آزادیبخش فلسطین پیشنهاد ایجاد یک کشور دو ملیتی را در کل قلمرو ارائه داد. این پیشنهاد توسط اسرائیل رد شد، زیرا این امر به منزله انحلال دولت اسرائیل بود. اساس پیشنهادهای فعلی دستیابی به راه حل دو کشور در بخشی از کل فلسطین یا نوار غزه و کرانه باختری از جمله بیت‌المقدس شرقی است که از سال ۱۹۶۷ توسط اسرائیل اشغال شده است.
زمینه > دوران عثمانی

در انحلال امپراتوری عثمانی به دنبال جنگ جهانی اول، کشورهای پیروز اروپا طبق معاملات انجام شده با سایر طرف‌های ذی‌نفع، بسیاری از مناطق تشکیل دهنده آن را به موجب اتحادیه ملل به کشورهای تازه ایجاد شده تقسیم کردند. در خاورمیانه، سوریه (از جمله لبنان مسیحی خودمختار عثمانی و مناطق اطراف آن که به جمهوری لبنان تبدیل شد) تحت کنترل فرانسه درآمد، در حالی که بین‌النهرین و فلسطین به انگلیس‌ها اختصاص یافتند.
اکثر این کشورها در طی سه دهه بعد بدون مشکل زیادی به استقلال دست یافتند، اگرچه در برخی رژیم‌ها، میراث استعمار با اعطای حقوق انحصاری بازار / تولید نفت و نگهداری نیروها برای دفاع از آن ادامه یافت. با این حال، پرونده فلسطین همچنان مشکل ساز بود.
ناسیونالیسم عربی پس از جنگ جهانی دوم احتمالاً با الگو گرفتن از ناسیونالیسم اروپایی در حال افزایش بود. اعتقادات پان عربیستی خواستار ایجاد یک کشور سکولار واحد برای همه اعراب بود.
زمینه > قیمومت بریتانیا بر فلسطین

مقالهٔ اصلی: قیمومت بریتانیا بر فلسطین
فلسطین تحت سرپرستی بریتانیا یک نهاد ژئوپلیتیک بود که در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۸ در منطقه فلسطین و به عنوان بخشی از تقسیم‌بندی امپراتوری عثمانی پس از جنگ جهانی اول و به سرپرستی امپراتوری بریتانیا تشکیل شد.
در جریان جنگ جهانی اول، در شرایطی که اعراب علیه عثمانی شورش کرده بودند، نیروهای اعزامی مصری تحت فرمان امپراتوری بریتانیا تحت فرمان فرمانده ادموند آلبمی، در جریان کمپین سینا و فلسطین، موفق شدند ترک‌ها را از شام بیرون کنند. بریتانیا با مکاتبات مک ماهون-حسین موافقت کرد و اعلام کرد استقلال اعراب را به شرطی که ضد عثمانی‌ها قیام کنند، ارج می‌نهد. اما دو طرف تفسیر متفاوتی از توافق داشتند و در نهایت بریتانیا و فرانسه، کل منطقه را طبق توافق‌نامه سایکس–پیکو بین خود تقسیم کردند که این برای اعراب به منزلهٔ خیانت بود. مشکل دیگری که قضیه را از این نیز پیچیده‌تر می‌کرد، بیانیه بالفور بود که به یهودی‌ها قول می‌داد که بریتانیا از آنان برای فراهم کردن خانه‌ای ملی برای خود پشتیبانی کند.
زمینه > طرح تقسیم فلسطین

در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ میلادی، سازمان ملل متحد، طرح تقسیم سرزمین فلسطین به دو کشور اسرائیل و فلسطین و اداره شهر بیت‌المقدس («اورشلیم» نزد اسرائیل و «قدس» نزد فلسطین)، به صورت بین‌المللی را تصویب کرد. از تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ تا ۱۴ مه ۱۹۴۸ میان شبه‌نظامیان یهودی و فلسطینی، نبردهای خونینی درگرفت. نهایتاً در ۱۴ مه ۱۹۴۸ هم‌زمان با پایان قیومیت بریتانیا بر فلسطین، اسرائیل با صدور منشور استقلال، اعلام موجودیت کرد. یک روز پس از اعلام استقلال، همسایگان عرب برای دفاع از مردم فلسطین به‌طور هم‌زمان به اسرائیل حمله کردند که متحمل شکست شدند. از آن پس، مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی بین نیروهای اسرائیلی و کشورهای عرب رخ داده که جنگ ۱۹۴۸، جنگ ۱۹۵۶، جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ و جنگ یوم کیپور ۱۹۷۳ مهم‌ترین آن‌ها بوده‌اند.
زمینه > جنگ شش‌روزه

مقالهٔ اصلی: جنگ شش‌روزه
جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ نبردی بود که از ۵ ژوئن تا ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷ میان اسرائیل و کشورهای عربی مصر، سوریه و اردن رخ داده و با پیروزی مطلق اسرائیل به پایان رسید. این نبرد نقطه اوج بحرانی بود که از تاریخ ۱۵ مه تا ۱۲ ژوئن ۱۹۶۷ به درازا انجامید و در آن اسرائیل با شکست ارتش چند کشور عربی قسمتی از خاک آن‌ها را تصرف کرد.
این جنگ با حمله هوایی ناگهانی اسرائیل به پایگاه‌های هوایی مصر در ۵ ژوئن ۱۹۶۷ آغاز شد و اسرائیل طی ۶ روز موفق شد تا نوار غزه و صحرای سینا را از کنترل مصر، شرق اورشلیم و کرانه باختری رود اردن را از کنترل اردن و بلندی‌های جولان را از کنترل سوریه خارج کند. کشورهای عربی همچون عراق، عربستان سعودی، تونس، سودان، مراکش، الجزایر، لیبی و کویت نیز به اسرائیل اعلام جنگ داده و با اعزام نیروهای کمکی به یاری اردن، مصر و سوریه شتافتند. نتایج این جنگ در ساخت ژئوپلتیک منطقه تأثیرگذار بوده است.
گاهشمار > اعلامیه دولت در سال ۱۹۸۸

مقالهٔ اصلی: بیانیه استقلال فلسطین
یک اعلامیه است که شاعر فلسطینی محمود درویش آن را نوشت و یاسر عرفات در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ آن را اعلام کرد. قبلاً شورای ملی فلسطین (بدنه قانون‌گذاری سازمان آزادی‌بخش فلسطین) آن را با ۲۵۳ رای موافق، ۴۶ رای مخالف و ۱۰ رای ممتنع تصویب کرده بود. این بیانیه در پایان جلسه ۱۹ شورای ملی فلسطین همراه با تشویق خوانده شده بود. در مارس ۱۹۸۹ شورای مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین یاسر عرفات را به عنوان اولین رئیس‌جمهور کشور فلسطین انتخاب کرد.
گاهشمار > تشکیلات خودگردان فلسطین (۱۹۹۴)

مقالهٔ اصلی: تشکیلات خودگردان فلسطینی
یک سازمان اداره موقت است که حکومت بر بخش‌هایی از کرانه باختری رود اردن و تمام مناطق نوار غزه را بر عهده دارد. پس از جنگ داخلی فلسطین در سال ۲۰۰۷ که به موفقیت حماس در به دست گرفتن کنترل نوار غزه انجامید، قلمرو تحت کنترل حکومت خودگردان به کرانه باختری محدود شده است.
تشکیلات خودگردان فلسطینی در سال ۱۹۹۴ و متعاقب پیمان اسلو بین سازمان آزادی‌بخش فلسطین و اسرائیل و به عنوان یک حکومت انتقالی پنج ساله تأسیس گردید تا در این مدت مذاکرات نهایی دو طرف انجام پذیرد.
طبق پیمان اسلو کنترل مسائل امنیتی و کشوری مناطق شهرنشین و فقط کنترل مسائل کشوری مناطق روستایی به حکومت فلسطین تفویض گردید. بقیهٔ مناطق، و از آنجمله مناطق مسکونی اسرائیل، منطقهٔ درهٔ اردن و جاده‌های عبوری بین مناطق فلسطینی‌نشین تحت کنترل انحصاری اسرائیل باقی می‌ماند و بیت‌المقدس شرقی هم از شمول مفاد این پیمان مستثنی گردید.
تشکیلات خودگردان فلسطینی را نباید با سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) اشتباه گرفت. ساف تنها نهادی است که به عنوان نماینده مردم فلسطین در سطح بین‌المللی شناخته می‌شود و در سازمان ملل نیز عضویت دارد. اما دولت خودگردان به امور داخلی مناطق فلسطینی‌نشین می‌پردازد.
گاهشمار > تقسیم فتح و حماس

مقاله‌های اصلی: جنگ داخلی فلسطین و حکومت حماس در نوار غزه
این درگیری از هنگام پیروزی حماس در انتخابات مجلس فلسطین ۲۰۰۶ آغاز شد. در نیم‌روز ۵ مه ۲۰۰۷ به شکل یک جنگ مسلحانه درآمد و اوج آن از ۷ تا ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۷ در غزه بود که طی نبرد غزه ۲۰۰۷ با موفقیت حماس و اشغال سازمان‌های امنیتی حکومت خودگردان فلسطین توسط گردان‌های عزالدین قسام به پایان رسید. از آن پس فلسطین در عمل به دو دولت مجزا در نوار غزه و کرانه باختری رود اردن تجزیه شده است.
در طول این نبردها که هم‌اکنون نیز ادامه دارد، آسیب‌های شدیدی به فلسطینیان به‌ویژه در نوار غزه وارد آمده و گزارش‌های متعددی از نقض فاحش حقوق انسان‌دوستانه وجود دارد. برخی از مقامات از جمله وزیر خارجه مصر احمد ابوالغیط ایران را متهم به تشویق و تجهیز حماس برای آغاز این نبرد می‌کنند
رسمیت فلسطین به عنوان یک کشور

طرح رسمیت دولت فلسطین برای اولین بار توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ در الجزایر تشکیل شد. کشورهای عضو سازمان ملل متحد در زمان حکمرانی محمود عباس به درخواست فلسطینی‌ها رای موافق دادند و از نهاد ناظر (سازمان آزادی‌بخش فلسطین) به کشور ناظر غیرعضو ارتقاء پیدا کرد. در رأی‌گیری شب ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ در مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۳۸ کشور رای موافق و ۹ کشور رای مخالف، عبارت از آمریکا، کانادا، اسرائیل، جمهوری چک، پاناما و چهار کشور جزیره‌ای کوچک واقع در میکرونزی اقیانوس آرام، و ۴۱ کشور رای ممتنع دادند. به این ترتیب موقعیت فلسطین در سازمان ملل مشابه موقعیت سریر مقدس است.
کشور فلسطین در سال ۲۰۱۴ درخواست عضویت به ده نهاد بین‌المللی را ارائه داد و در ماه آوریل به عضویت کنوانسیون ژنو درآمد.
سوئد در سال ۲۰۱۴ اعلام کرد که فلسطین را به‌عنوان یک کشور به رسمیت می‌شناسد.
واحدهای اداری در شام تحت امپراتوری عثمانی، تا سال. ۱۹۱۸
نتایج رای‌گیری برای عضویت فلسطین در یونسکو، در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱
حق رأی زنان

حق رأی زنان به معنی حق شرکت زنان در انتخابات است و از مهم‌ترین رویدادهای تکامل اولیهٔ جنبش‌های مدافع حقوق زنان بود. هواخواهان حق رأی زنان که سافروجت نیز نامیده می‌شدند، کسب حق رأی را مقدمهٔ مشارکت سیاسی زنان در جامعه می‌دانستند.
تاریخچه

در سال ۱۸۴۸ جنبش حق رأی زنان در ایالات متحده آمریکا به یک جنبش اجتماعی گسترده تبدیل شد. در سال ۱۸۹۳، نیوزیلند نخستین کشوری بود که حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. امروزه در میان کشورهایی که مردم می‌توانند در تصمیمات سیاسی و حاکمیتی-دولتی رای دهند، تنها کشورهای بوتان، برونئی و واتیکان هستند که حق زنان برای شرکت در انتخابات را به رسمیت نشناخته‌اند.
زنان در روسیه در بهار ۱۹۱۷ از حق رای کامل، از جمله فرصت رای دادن مستقل برخوردار شدند.
کسب حق رای زنان نتیجه جنبش زنان روسیه بود که سیاستمداران را تحت فشار قرار داد. در ابتدا، دولت موقت و شوراهای نمایندگان کارگران و سربازان، مطالبات زنان برای حق رای را نابهنگام و بی ربط دانستند و از حمایت از آنها خودداری کردند.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در نیوزیلند

مقالهٔ اصلی: حق رأی زنان در نیوزیلند
نیوزیلند نخستین کشور مستقلی بود که حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. در سال ۱۸۹۳، قانون انتخابات به نفع مشارکت سیاسی زنان تغییر یافت و در سال ۱۸۹۳ زنان برای نخستین بار در انتخابات ملی آن کشور شرکت کردند. کیت شپارد و ماری آن مولر از مهم‌ترین رهبران هواخواه حق رأی زنان در نیوزیلند بودند. تا سال ۱۹۱۹، زنان در نیوزیلند حق نامزدی در مجلس را نداشتند. نخستین زنی که در مجلس نیوزیلند به نمایندگی برگزیده شد، الیزابت مک کومب بود.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در بریتانیا

در سال ۱۸۶۶، دادخواستی به مجلس بریتانیا ارائه شد که در آن زنان بریتانیا تقاضا کرده بودند قانون انتخابات تغییر کند و حق رأی کامل زنان را نیز دربرگیرد. این دادخواست تحت اعتراض خشونت‌بار مخالفینی قرار گرفت که معتقد بودند حق رأی زنان بزرگ‌ترین خطرات برای انگلستان به همراه خواهد آورد. پارلمان بریتانیا، نخست عقیده داشت که دخالت زنان در سیاست، زندگی سیاسی را مبتذل کرده و در عین حال ثبات خانوادهS را از میان می‌برد؛ بنابراین به دادخواست عمل نکرد. در سال ۱۸۶۷، نخستین جامعه ملی حق رأی زنان تأسیس گردید. اعضای این جامعه که به [suffragette] معروف گردیدند؛ خود را هواخواه حق رأی زنان می‌دانستند. suffragette تا پایان قرن نوزدهم برای دادن حق رأی به زنان بیش از چهل دادخواست به پارلمان بریتانیا ارائه دادند که تا سال ۱۹۰۰ به طول انجامید. در سال ۱۹۰۳ جنبش حق رأی زنان suffragette توسعه بیشتری یافت و تظاهرات خیابانی و راهپیمایی‌های فراوانی را دربر گرفت. در یک اجتماع فضای باز که در ماه ژوئن ۱۹۰۸ در لندن برپا گردید، بیش از پانصد هزار زن طرفدار حق رأی زنان حضور یافتند. امیلین پانکهرست از شخصیت‌های برجسته هواخواه حق رأی زنان بود که برای اجتماعات بزرگی از مبارزات زنان انگلیسی صحبت کرد. امیلین پانکهرست معتقد بود که حق رأی زنان، زندگی سیاسی را اساساً دگرگون خواهد کرد و حس جدید نوع‌دوستی و اخلاق را به وجود خواهد آورد. در سال ۱۹۱۰، آلیس پین و هریت استنتون بلچ در مبارزات زنان در بریتانیا شرکت کردند که پیوند عمیقی بین هواخواهان حق رأی زنان suffragette بریتانیا و ایالات متحده آمریکا ایجاد کرد. برخی مبارزات در بریتانیا با خشونت همراه بود؛ چندین کلیسا نابود گردید، و نخست‌وزیر اسکویت چندبار مورد سوءقصد قرار گرفت. بسیاری از طرفداران حق رأی زنان زندانی شدند که باعث شروع اعتصاب سراسری زنان بریتانیا شد. سرانجام در سال ۱۹۱۸، بریتانیا حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. سن رأی برای زنان بریتانیا بالای ۳۰ سال بود در حالی که مردان می‌توانستند پس از ۲۰ سالگی در انتخابات شرکت کنند. در سال۱۹۲۱، حدود یک سوم زنان بریتانیا برای نخستین بار در انتخابات ملی شرکت کردند. پس از به دست آوردن حق رأی زنان در سال ۱۹۱۸، جنبش‌های طرفدار حقوق زنان در انگلستان و دیگر کشورهای اروپایی رو به زوال گذاشتند و زنان انقلابی بیشتر جذب جنبش‌های دیگر ضد فاشیسم می‌گردیدند.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در ایالات متحده آمریکا

در سال ۱۸۲۰ بیش از دوهزار زن آمریکایی به دولت ایالات متحده آمریکا تقاضانامه‌ای ارائه کردند و در آن خواستار اعطای حق رأی برابر با مردان شدند. این تقاضانامه مورد اعتنای دولت آمریکا واقع نشد. آلیس پین و هریت استنتون بلچ دو زن آمریکایی بودند که در مبارزات زنان در بریتانیا و آمریکا شرکت فعال داشتند. در سال ۱۹۱۰، زنان آمریکا راهپیمایی‌ها و تظاهرات وسیعی را در نیویورک، ماساچوست و نیوجرسی سازمان دادند. در سال ۱۹۲۰ وودرو ویلسون رئیس‌جمهور ایالات متحده، نوزدهمین متمم قانون اساسی آن کشور را به مجلس سنا رساند که بر اساس آن تمام زنان ایالات متحده آمریکا برای اولین بار حق رأی برابر با مردان می‌یافتند.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در ایتالیا

در سال ۱۹۱۹ نخستین دادخواست زنان ایتالیایی برای حق رأی به مجلس ایتالیا ارائه شد. در سال ۱۹۲۵، ارزش رأی زنان نصف مردان بود. با به قدرت رسیدن موسولینی، زنان از شرکت در انتخابات منع شدند. پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، زنان ایتالیا حق رأی برابر با مردان کسب کردند.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در آلمان

حق رای و انتخاب شدن به زنان از ۱۲ نوامبر ۱۹۱۸ اعطا شد.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در فرانسه

شارل دوگل در سال ۱۹۴۴ برای نخستین بار حق رأی زنان در فرانسه را به رسمیت شناخت.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در هند

در هند، ساروجینی نایدو از رهبران کسب حق رأی برای زنان بود. کنگره ملی هند به رهبری مهاتما گاندی از حق رأی زنان پشتیبانی می‌کرد. پس از استقلال هندوستان، در سال ۱۹۵۰، زنان هندی برای نخستین بار حق رأی به دست آوردند.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در ژاپن

در سال ۱۹۱۹، در ژاپن، ایشیواکا فوسائه نخستین انجمن طرفدار حق رأی زنان را تأسیس کرد. این انجمن گردهمایی‌های بسیاری را ترتیب می‌داد و زنان را نسبت به اهمیت مشارکت سیاسی آگاه می‌کرد. در سال ۱۹۲۰ یکی از دو حزب اصلی ژاپن، از حق رأی زنان پشتیبانی کرد. در سال ۱۹۲۴ ارتش ژاپن تمام جنبش‌های اجتماعی مردم‌سالاری و فمنیستی را سرکوب کرد. در سال ۱۹۴۵ نیروهای متفقین، ژاپن را شکست دادند. در سال ۱۹۴۷ تظاهرات سراسری در ژاپن به طرفداری از حق رأی زنان سازمان‌دهی شد. سرانجام در سال ۱۹۴۸، قانون اساسی جدید ژاپن حق رأی برابر زنان را به رسمیت شناخت.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در چین

مائو از طرفداران جنبش هواخواه حق رأی زنان در چین بود. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، زنان برای نخستین بار حق شرکت در انتخابات را یافتند.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در اسرائیل

زنان از جمله اعضای مجمع موقت ملی اسرائیل بودند. اعضای این مجمع منشور استقلال اسرائیل را بر اساس منشور حقوق بشر سازمان ملل متحد و تساوی کامل میان زنان و مردان و اصل جدایی دین از سیاست، در تاریخ ۱۴ مه ۱۹۴۸ میلادی (۲۴ اردیبهشت ۱۳۲۷ خورشیدی) تصویب و امضا کردند. زنان در کشور اسرائیل از تساوی کامل با مردان در تمام زمینه‌ها من جمله در حق رای برخوردارند. اسرائیل نخستین کشور در خاورمیانه بود که یک زن سیاست‌مدار توانست در آن به مقام نخست‌وزیری برسد.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در عربستان سعودی

دولت عربستان سعودی تاکنون حق رأی زنان را در انتخابات‌ها به رسمیت نشناخته است. علمای وهابی این تصمیم دولت را تأیید کرده و رأی دادن زنان را موجب فساد و خلاف عفت دانسته‌اند. رئیس دولت عربستان سعودی اعلام کرد که زنان فاقد صلاحیت لازم برای قضاوت دربارهٔ نامزدهای انتخاباتی هستند. هر چند برخی دیگر از نمایندگان اظهار کردند که ممنوعیت رأی در عربستان سعودی به این دلیل است که اکثر زنان این کشور شناسنامه ندارند.در تاریخ ۳ مهر ۱۳۹۰ پادشاه عربستان اجازه رای زنان را داد.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در عمان

در انتخابات مجلس شورا عمان که در سال ۲۰۰۳ انجام پذیرفت، زنان برای نخستین بار اجازه شرکت داشتند. در این انتخابات ۹۵ هزار زن عمانی شرکت کردند و پانزده زن نامزد انتخابات بودند.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در بحرین

نخستین انتخابات بحرین در سال ۱۹۷۳ برگزار شد که در آن تنها مردان حق رأی داشتند. در سال ۲۰۰۲، دولت بحرین برای نخستین بار از مشارکت سیاسی زنان در انتخابات پشتیبانی کرد؛ در انتخابات شورای شهر که در همان سال برگزار شد، زنان حق انتخاب کردن و انتخاب شدن داشتند. با این حال، هیچ‌یک از زنان نامزد شده به شورای شهر بحرین، راه نیافت.
در کشورهای مختلف > حق رأی زنان در امارات متحده عربی

در انتخابات دسامبر سال ۲۰۰۶، زنان حق رأی داشتند.
حق رای زنان در اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی
تقریباً بلافاصله پس از انقلاب اکتبر حکومت جدید(شوروی)، حق شهروندی کامل برای برای زنان قائل شد و با ایجاد استقلال اقتصادی و حق کارکردن برای دولت، برابری را برقرار ساخت. قوانین جدیدی که تصویب شد؛ دستمزد را برابر، ازدواج عرفی و درخواست طلاق زنان را مرسوم، حرام‌زادگی را لغو و سقط جنین را قانونی کرد و دقیقاً در همان سال ۱۹۱۷ به زنان حق رای را داد.
الگوهای رأی دادن زنان > الگوهای رأی دادن زنان در کشورهای غربی

در اروپا، مطالعات نشان می‌دهد که رأی‌دهندگان زن گرایش بیش‌تری به محافظه‌کاری دارند. در بریتانیا، زنان بیشتر از مردان به حزب کارگر رأی می‌دهند. در انتخابات اخیر ایالات متحده آمریکا، زنان به نسبتی بیش از مردان به حزب دموکرات رأی داده‌اند و زنان جوان بیش‌تر متمایل به دموکرات‌ها بوده‌اند.
آتشفشان ویسوکی

| آتشفشان ویسوکی | آتشفشان ویسوکی |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
آتشفشان ویسوکیKamchatka#Russiaنمایش نقشه Kamchatka Kraiآتشفشان ویسوکیآتشفشان ویسوکی (روسیه)نمایش نقشه روسیه : آتشفشان ویسوکیKamchatka#Russiaنمایش نقشه Kamchatka Kraiآتشفشان ویسوکیآتشفشان ویسوکی (روسیه)نمایش نقشه روسیه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۱٬۲۳۴ متر (۴٬۰۴۹ فوت)
فهرست‌بندی: 
مختصات: ۵۲°۲۶′شمالی ۱۵۷°۵۶′شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۴۳°شمالی ۱۵۷٫۹۳°شرقی﻿ / 52.43; 157.93
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: شبه‌جزیره کامچاتکا، روسیه
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: آتشفشان چینه‌ای
آخرین فوران: Unknown
آتشفشان ویسوکی (انگلیسی: Vysoky) یک کوه آتشفشانی در شبه‌جزیره کامچاتکای کشور روسیه است.
زهرا آوجیان

زهرا آوجیان متولد :۱۳۵۸/۰۵/۲۶ رئیس اسبق شورای اسلامی استان کردستان و عضو و رئیس کمیسیون نظارت و ارزیابی شورای اسلامی شهر سنندج است.
آوجیان از سال ۱۳۹۲ تاکنون نمایندهٔ سنندج در شورای اسلامی استان کردستان و رئیس این شورا است. او هم‌اکنون دانشجوی دکترای مدیریت اجرایی است. او در انتخابات شوراهای اسلامی سال ۱۳۹۲ با با ۴ هزار و ۷۰۱ رأی به عضویت در شورای اسلامی شهر سنندج برگزیده شد. سوابق:
رئیس شورای استان کردستان
دانشجوی دکتری مدیریت اجرایی DBA
کارشناس مدیریت اجرایی و EMBA
مدرس دانشگاه پیام نور مرکز سنندج و
مدیر فرهنگی دانشگاه پیام نور مرکز سنندج
مدیر دانش آموختگان دانشگاه پیام نور مرکز سنندج
مدیر پژوهش دانشگاه پیام نور مرکز سنندج
مدیر کار آفرینی و ارتباط با صنعت دانشگاه پیام نور مرکز سنندج
معاون آموزش دانشگاه پیام نور مرکز سنندج
مدیر خدمات آموزشی دانشگاه پیام نور مرکز سنندج
مدیر تحصیلات تکمیلی دانشگاه پیام نور استان کردستان
امپراتوری زنگ

امپراتوری زنگ یا سلطنت کیلوا، یا امپراتوری افروشیرازی، حکومتی در سواحل شرقی آفریقا بود که در قرن چهارم هجری توسط علی بن حسن شیرازی حاکم شیراز در دوره آل بویه دیلمی بنانهاده‌شد. پایتخت این حکومت جزیره کیلوا کیسیوانی بود که در ۲۴۰ کیلومتری جنوب شهر امروزی دارالسلام واقع‌شده‌است.
پیشنه وقایع

در وقایع نگاری کیلوا، آمده‌است که مسلمانان شیرازی در نتیجه یک خشکسالی سخت از فارس مهاجرت نموده و با توجه به آوازه ای که از سیاحان فارسی از زنگبار یا زنگستان (سرزمین سیاهان) شنیده بودند سفر به زنگ را بر سفر به هند ترجیح دادند و این مسلمانان پس از ماه‌ها سفر دریایی بالاخره در کیلوا ساکن شدند و محلی را ساختند که برخی از مساجد و خانواده‌های مسلمان هم‌اکنون در آنجا اقامت‌دارند.
رهبر شیرازیهای مهاجر به جزایر شرق آفریقا، حاکم سابق ایالت شیراز، علی بن حسن شیرازی نام‌داشت. او در سال ۹۵۶م با مادر اتیوپیایی و هفت پسرش، علی، محمد، باشت، سلیمان، حسین و داوود در زنگبار، پمبه (پنبه)، تنگه، تومبتو و جزایر کومور ساکن شدند. گفته شده‌است که وی از خاندان ال بویه بوده‌است آنها یک فدراسیون در جزایر شرق آفریقا ایجاد کردند و محور تجارت آزاد میان موگادیشو در شمال و سوفالا در جنوب را شکل دادند. زنگبار به‌عنوان یک خط میانی بین موگادیشو و سوفالا بود که به شکل یک مرکز تجاری کالاها را به کشورهای خلیج‌فارس و هندوچین صادر می‌کرد. اغلب تجار ایرانی در دوره بادهای موسمی‌شمال شرق، از خلیج فارس به زنگبار می‌رفتند و از این منطقه دیدار می‌کردند. آنها با کشتیهای بزرگ چوبی که از ابتدا تا انتهایش به طورجذابی کنده‌کاری شده بود به زنگبار می‌رفتند و با خود ماهی‌خشک، فرش، نمک، چادر (در زنگبار به بویبوی معروف است) خرما و چرم می‌بردند. پارچه‌های آبی رنگ ایرانی در شرق آفریقا خریداران خوبی داشت.
تا سال ۱۴۹۸ ورود پرتغالی‌ها فرهنگ ایرانی اسلامی و امپراتوری افرو شیرازی در کیلواو تمام سواحل شرقی از سومالی تا بندر موسی بن بیک در حد کمال بود و کیلوا به مرکز ثروتمندان تجارت طلا تبدیل شده بود. حکومت افروشیرازی بزرگترین و منسجم‌ترین حکومت در سواحل شرق آفریقا تا آن دوره بوده‌است. از سومالی تا انتهای اقیانوس هند و سواحل امروزی آفریقای جنوبی تجار کیلوا داد و ستد داشتند.
حاکمان > دوره شیرازی

۱. (۹۵۷) علی ابن حسن شیرازی
۲. (؟) محمد بن علی - چهل سال حکومت کرد.
۳. (۹۹۶) علی بن باشات یا پاشا - برای چهار و نیم سال حکومت کرد.
۴. (حدود ۱۰۰۱) داوود بن علی
۵. (حدود ۱۰۰۵) خالد بن بکر - تنها دو سال حکومت کرد و در قیام استعمارگران ایرانی خلع شد.
۶. (۱۰۰۵/۰۷) حسن بن سلیمان بن علی (برادرزاده داوود) پس از قیام علیه دست نشانده چانگا، توسط حکومت مرکزی ایران منصوب شد ۱۶ سال حکومت کرد.
۷. (۱۰۲۳؟) علی بن داوود اول (پسر داوود، برادرزاده الحسن) - ۶۰ سال حکومت کرد.
۸. (۱۰۸۳؟) علی بن داوود دوم (نوه علی بن داوود) - ۶ سال حکومت کرد، یک مستبد بی منطق، که توسط مردم کیلوا خلع شد و محکوم به مرگ در چاه شد.
۹. (۱۱۰۶) الحسن بن داوود، برادر علی بن داوود دوم
۱۰. (۱۱۲۹) سلیمان (نام پدر نامشخص، از تبار سلطنتی) - تنها پس از دو سال توسط مردم کیلوا خلع و سر بریده شد.
۱۱. (۱۱۳۱) داوود بن سلیمان (پسر قبلی) پیش از آنکه به جای پدرش به کیلوا فراخوانده شود، شغل و ثروت اصلی خود را در سفلا به دست آورد.
۱۲. (۱۱۷۰) سلیمان بن الحسن بن داوود یکی از بزرگترین سلاطین کیلوا، که به خاطر تسخیر بخش زیادی از ساحل سواحلی، سوفالا، پمبا، زنگبار و بخش‌هایی از سرزمین اصلی تحت سلطه کیلوا شناخته می‌شود. مسئول ساخت بسیاری از ساختمان‌ها در خود کیلوا، از جمله قلعه سنگی و کاخ‌های آن، شهر را به یک کلان‌شهر واقعی تبدیل کرده‌است. ۱۸ سال حکومت کرد.
۱۳. (۱۱۸۹) داوود بن سلیمان (پسر قبلی) ۲ سال حکومت کرد.
۱۴. (۱۱۹۰) طالوت بن سلیمان (برادر قبلی) ۱ سال حکومت کرد.
۱۵. (۱۱۹۱) حسین بن سلیمان (برادر قبلی) - ۲۵ سال حکومت کرد. بدون وارث درگذشت.
۱۶. (۱۲۱۵) خالد بن سلیمان (هله بنیج برادر قبلی) - ۱۰ سال حکومت کرد.
۱۷. (۱۲۲۵)؟ بن سلیمان (برادرزاده قبلی) - ۴۰ سال حکومت کرد.
۱۸. (۱۲۶۳–۷) علی بن داوود (ارتباط نامشخص) - ۱۴ سال حکومت کرد.
پایان دوره دودمان پارسی شیرازی ۱۲۷۷، شروع سلسله مهدعلی
حاکمان > دوره مهدعلی

۱۹. (۱۲۷۷) الحسن بن طالوت
۲۰. (۱۲۹۴) سلیمان بن حسن (پسر قبلی) – ۱۴ سال حکومت کرد.
۲۱. (۱۳۰۸) داوود بن سلیمان
۲۲. (۱۳۱۰) أبوالمواهب الحسن بن سلیمان (برادر قبلی)
۲۳. (۱۳۳۳) داوود بن سلیمان
۲۴. (۱۳۵۶) سلیمان بن داوود
۲۵. (۱۳۵۶) حسین بن سلیمان المطعون
۲۶. (۱۳۶۲) طالوت بن داوود
۲۷. (۱۳۶۴) سلیمان بن داوود
۲۸. (۱۳۶۶) سلیمان بن سلیمان بن حسین - ۲۴ سال حکومت کرد.
۲۹. (۱۳۸۹) حسین بن سلیمان (پسر قبلی) - ۲۴ سال حکومت کرد.
۳۰. (۱۴۱۲) محمد بن سلیمان العادل (الملک العادل)
۳۱. (۱۴۲۱) سلیمان بن محمد (پسر قبلی) – ۲۲ سال حکومت کرد. بدون وارث درگذشت.
۳۲. (۱۴۴۲) اسماعیل بن حسین (عموی قبلی) – ۱۴ سال حکومت کرد.
۳۳. (۱۴۵۴) وزیر سلیمان (وزیر قبلی)
۳۴. (۱۴۵۴) محمد بن الحسین بن محمد بن سلیمان آل مظلوم
۳۵. (۱۴۵۵) احمد بن سلیمان
۳۶. (۱۴۵۶) الحسن بن اسماعیل (پسر سلطان اسماعیل ۳۲ام)
۳۷. (۱۴۶۶) سعید بن الحسن/حسین
۳۸. (۱۴۷۶) سلیمان ابن محمد ابن حسین (وزیر سلیمان)
۳۹. (۱۴۷۷) عبدالله بن حسن (برادر سلطان سعید)
۴۰. (۱۴۷۸) علی بن حسن (برادر قبلی)
۴۱. (۱۴۷۹) الحسن بن سلیمان، (فرزند وزیر سلیمان)
۴۲. (۱۴۸۵) صاحبات بن محمد بن سلیمان (خمبو، فرزندی از تبار سلطنتی)
۴۳. (۱۴۸۶) الحسن بن سلیمان (بار دوم)
۴۴. (۱۴۹۰) ابراهیم بن محمد
۴۵. (۱۴۹۵) محمد بن کیواب
۴۶. (۱۴۹۵) الفضیل بن سلیمان (الفضیل، برادرزاده ابراهیم، بنابراین از خون سلطنتی)
پایان سلسله مهدعلی. ۱۴۹۵ آغاز دوره استیلای غاصبان و دست‌نشاندگان پرتغالی.
حاکمان > دوره پرتغالی

۴۷. (۱۴۹۹) ابراهیم بن سلیمان (امیر ابراهیم) وزیر سلطان الفضیل؛ سلطان را خلع و به قتل رساند و نه به عنوان سلطان، بلکه به نام پسر غایب سلطان سلیمان، قدرت را به دست گرفت.
۴۸. (۱۵۰۵) محمد بن رکن الدین (از تبار سلطنتی نیست) توسط فرانسیسکو دی آلمیدا به عنوان سلطان دست نشاندهٔ پرتغالی کیلوا منصوب شد.
۴۹. (۱۵۰۶) میکانته
شهرهای مهم آفریقای شرقی، حدود سال ۱۵۰۰. سلطان‌نشین کیلوا از کیپ کورنتس در جنوب تا مالیندی در شمال فرمانروایی داشت.
حسن باوندی

فخرالدوله حسن بن کیخسرو یا حسن دوم باوندیواپسین اسپهبد سلسلهٔ باوندیان تبرستان بود که با مرگ وی در ۲۱ آوریل ۱۳۴۹ میلادی دودمان باوند منقرض شد. از مهم‌ترین اتفاقات در دوران حکومت وی جنگ با سربداران و جنگ‌های دو خاندان چلاویان و جلالیان بود.