stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلاه‌قرمزی (مجموعه نمایشی)
فیلم‌های سینمایی > کلاه‌قرمزی و پسرخاله

مقالهٔ اصلی: کلاه قرمزی و پسرخاله
کلاه‌قرمزی و پسرخاله اولین فیلم سینمایی از مجموعه فیلم‌های کلاه‌قرمزی است که پس از موفقیت مجموعه تلویزیونی کلاه‌قرمزی و جغجغه و فرفره ساخته شد و در سال ۱۳۷۳ ساخته شد. در سال ۱۳۷۳ «کلاه قرمزی و پسرخاله» با استقبالی فوق‌العاده در سینما روبرو شد و رکورد پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران را شکست و از لحاظ تعداد فروش بیلت تا به حال بیشترین آمار را به خود اختصاص داده‌است.
فیلم‌های سینمایی > کلاه‌قرمزی و سروناز

مقالهٔ اصلی: کلاه قرمزی و سروناز
دومین فیلم از مجموعه کلاه‌قرمزی با عنوان «کلاه قرمزی و سروناز» در سال ۱۳۸۱ اکران شد.
فیلم‌های سینمایی > کلاه‌قرمزی و بچه‌ننه

مقالهٔ اصلی: کلاه قرمزی و بچه ننه
فیلم سوم از مجوعه فیلم‌های کلاه‌قرمزی با عنوان «کلاه قرمزی و بچه ننه» بعد از گذشت ۱۰ سال از فیلم موفق قبلی و در تابستان ۱۳۹۱ اکران شد و بیش از ۴ میلیارد تومان فروش کرد.
محصولات فرهنگی

عروسک‌های مجموعهٔ کلاه‌قرمزی در ایران به یک برند تبدیل شده‌اند که در طول سالیان حضورش در حافظهٔ جمعی ایرانیان علاوه‌بر حضور در تلویزیون و سینما، به صورت عروسک و نوشت‌افزار و اسباب‌بازی نیز میان کودکان وجود داشته.
با این وجود، تا پیش از بازگشت مجدد این مجموعه به تلویزیون در سال ۱۳۸۸ هنوز به صورت برندی انحصاری درنیامده بود. اولین بار در سال ۱۳۹۲ بود که از عروسک‌ها، نوشت‌افزار این مجموعه به صورت رسمی رونمایی شد.
پی‌نوشت

1 2  «آقای کلاه قرمزی چگونه سوپر استار شد؟». تابناک.
↑  «چه کسانی به فامیل دور و ببعی جان دادند؟». خبرآنلاین.
↑  «صداپیشهٔ «ببعی» و «هم ساده» در گفت‌وگوی با خبرآنلاین». خبرآنلاین.
1 2  «خیز کلاه قرمزی برای ثبت رکورد». پایگاه خبری تحلیلی رویش. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۳.
↑  «کلاه قرمزی و بچه‌ننه رکورد دو فیلم قبلیش را نزده». ایسنا.
↑  «طوفان ایرج طهماسب و حمید جبلی ادامه دارد». خبرآنلاین.
↑  ترکمن، «از همه‌تون متنفرم!»، جهان صنعت، ۸ (فرهنگ و هنر).
↑  «رونمایی از نوشت‌افزار «کلاه‌قرمزی و پسرخاله»»،  فارس.
↑  ترکمن، «از همه‌تون متنفرم!»، جهان صنعت، ۸ (فرهنگ و هنر).
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  شریفی، نیکو (۱۳ فروردین ۱۳۹۲). «کلاه‌قرمزی؛ قهرمان بی‌رقیب سریال‌های نوروزی». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۵ فروردین ۱۳۹۳.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  ساکی، «تفلد» عید شما مبارک.
↑  رضایی، ««کلاه‌قرمزی» و فرهنگ رسمی»، رادیو زمانه.
↑  رضایی، ««کلاه‌قرمزی» و فرهنگ رسمی»، رادیو زمانه.
↑  رضایی، ««کلاه‌قرمزی» و فرهنگ رسمی»، رادیو زمانه.
↑  ترکمن، «از همه‌تون متنفرم!»، جهان صنعت، ۸ (فرهنگ و هنر).
↑  ترکمن، «از همه‌تون متنفرم!»، جهان صنعت، ۸ (فرهنگ و هنر).
↑  ترکمن، «از همه‌تون متنفرم!»، جهان صنعت، ۸ (فرهنگ و هنر).
↑  ترکمن، «از همه‌تون متنفرم!»، جهان صنعت، ۸ (فرهنگ و هنر).
↑  رضایی، ««کلاه‌قرمزی» و فرهنگ رسمی»، رادیو زمانه.
↑  افضلی، راد و  فرشیدی، کلاه‌قرمزی، دختر همسایه، دوره و….
↑  افضلی، راد و  فرشیدی، کلاه‌قرمزی، دختر همسایه، دوره و….
↑  افضلی، راد و  فرشیدی، کلاه‌قرمزی، دختر همسایه، دوره و….
↑  افضلی، راد و  فرشیدی، کلاه‌قرمزی، دختر همسایه، دوره و….
↑  افضلی، راد و  فرشیدی، کلاه‌قرمزی، دختر همسایه، دوره و….
↑  رضایی، ««کلاه‌قرمزی» و فرهنگ رسمی»، رادیو زمانه.
↑  رضایی، ««کلاه‌قرمزی» و فرهنگ رسمی»، رادیو زمانه.
↑  فنی‌زاده، «هنوز عاشق کلاه‌قرمزی‌ام»، سوره سینما.
↑  فنی‌زاده، «هنوز عاشق کلاه‌قرمزی‌ام»، سوره سینما.
↑  فنی‌زاده، «هنوز عاشق کلاه‌قرمزی‌ام»، سوره سینما.
عباس‌علی رستمی ثانی

| عباس‌علی رستمی ثانی> اطلاعات شخصی | عباس‌علی رستمی ثانی> اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۳۹ خورشیدی قوچان، ایران
تحصیلات: خارج فقه و اصول
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی
عباس‌علی رستمی ثانی (زادهٔ ۱۳۳۹ در قوچان) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ قوچان و فاروج در دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی بوده‌است.
کشتی لیبرتی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اس‌اس John W. Brown, عکسی از یکی از ۴ کشتی لیبرتی باقیمانده که در سال ۲۰۰۰ گرفته شده‌است.: اس‌اس John W. Brown, عکسی از یکی از ۴ کشتی لیبرتی باقیمانده که در سال ۲۰۰۰ گرفته شده‌است.
اطلاعات کلی کلاس: اطلاعات کلی کلاس
نام:: کشتی لیبرتی
سازندگان:: ۱۸ کارخانه کشتی سازی در ایالات متحده
قیمت:: US$2 million ($۴۲ million in ۲۰۲۵)
طرح شده:: ۲٬۷۵۱
تکمیل شده:: ۲٬۷۱۰
فعال:: ۲ کشتی-موزه
حفظ شده:: ۴
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
کلاس و نوع::  کشتی باربری
وزن::  ۱۴٬۲۴۵ تن بزرگ (۱۴٬۴۷۴ تن متری)
درازا::  ۴۴۱ فوت ۶ اینچ (۱۳۴٫۵۷ متر)
پهنا::  ۵۶ فوت ۱۰٫۷۵ اینچ (۱۷٫۳ متر)
آبخور::  ۲۷ فوت ۹٫۲۵ اینچ (۸٫۵ متر)
پیشرانه::  Two oil-fired boilers  triple-expansion steam engine  single screw, ۲٬۵۰۰ اسب بخار (۱٬۹۰۰ کیلووات)
سرعت::  ۱۱–۱۱٫۵ گره (۲۰٫۴–۲۱٫۳ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۲٫۷–۱۳٫۲ مایل بر ساعت)
برد::  ۲۰٬۰۰۰ مایل دریایی (۳۷٬۰۰۰ کیلومتر؛ ۲۳٬۰۰۰ مایل)
ظرفیت::  ۱۰٬۸۵۶ تن متری (۱۰٬۶۸۵ تن بزرگ) deadweight (DWT)
خدمه تکمیلی::  38–62 USMM  21–40 USNAG
جنگ‌افزار::  Stern-mounted 4-in (102 mm) deck gun for use against surfaced submarines, variety of anti-aircraft guns
کشتی‌های لیبرتی (به انگلیسی: Liberty ships) کلاسی از کشتی‌های باربری بودند که در جریان جنگ جهانی دوم در ایالات متحده آمریکا ساخته شدند. با وجود داشتن کانسپتی بریتانیایی، طراحی این کشتی به دلیل سادگی و ساخت ارزان‌قیمتش توسط ایالات متحده انجام شد. کشتی لیبرتی با تولید انبوه در مقیاسی بی‌سابقه، برای نشان دادن قدرت صنعتی ایالات متحده در زمان جنگ، ساخته شد.
این کلاس به این دلیل ساخته شد تا سفارشات حمل و نقل بریتانیایی‌ها را برآورده کند تا به عنوان جایگزینی برای کشتی‌هایی باشد که از دست رفته بودند. 18 کارخانه کشتی‌سازی آمریکایی ،۲۷۱۰ کشتی لیبرتی را بین سالهای ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ ساختند (به‌طور متوسط در هر دو روز ۳ کشتی لیبرتی) که به راحتی تبدیل به بیشترین تعداد از کشتی‌های تولید شده از طراحی یکسان بود.
این تولیدات آنها مشابه (البته در مقیاسی بسیار بزرگتر) تولید "Hog Islander" و همچنین کشتی‌های مشابه استاندارد شده در دوران جنگ جهانی اول بود.
ازدیاد تلاش‌ها، تعداد کشتی‌های ساخته شده، نقش کارگران زن در ساخت آنها و سالم ماندن بعضی از آنها بسیار بیشتر از عمر طراحی شده ۵ ساله‌شان، دست به دست یکدیگر دادند تا آنها را به سرمایه‌گذاری طولانی تبدیل کند.
تاریخچه و خدمت > طراحی

در سال ۱۹۳۶، قانون دریایی تجاری آمریکا یارانه ساخت سالانه ۵۰ کشتی تجاری که می‌توانستند در زمان جنگ توسط نیروی دریایی ایالات متحده به عنوان امداد دریایی، که خدمه کشتی‌های تجاری ایالات متحده را به خدمت گرفته‌اند، تصویب شد. این تعداد یک بار در سال ۱۹۳۹ و دوباره در سال ۱۹۴۰ دو برابر شد. به ۲۰۰ کشتی در سال رسید. نوع کشتی‌ها شامل دو تانکر و سه نوع کشتی تجاری بود که همگی با توربین‌های بخار نیرو می‌گرفتند. ظرفیت محدود صنعتی، به ویژه برای چرخ دنده‌های کاهشی، به این معنی بود که تعداد نسبتاً کمی از این کشتی‌ها ساخته شده‌اند.
در سال ۱۹۴۰، دولت بریتانیا ۶۰ فروند کشتی باری کلاس اقیانوس‌پیما را از کارخانه‌های کشتی‌سازی آمریکایی برای جایگزینی خسارات جنگی و تقویت ناوگان تجاری سفارش داد. این کشتی‌ها ساده اما نسبتاً بزرگ (در آن زمان) با یک موتور بخار ترکیبی ۲۵۰۰ اسب بخاری (۱۹۰۰ کیلووات) با طراحی منسوخ اما قابل اعتماد بودند. بریتانیا نوع خاص موتور، که بر پایه سوختن زغال سنگ حرارت خود را تأمین می‌کرد، برای سفارشاتش انتخاب کرد، زیرا در آن زمان معادن زغال سنگ گسترده‌ای داشت و تولید نفت داخلی قابل توجهی نداشت.
طراحی‌های پیشین، که شامل «Northeast Coast, Open Shelter Deck Steamer» (نام کشتی‌ها) بودند، بر اساس یک کشتی ساده بودند که در اصل در ساندرلند (به انگلیسی: Sunderland) توسط J.L. Thompson & Sons بر اساس طرحی در سال ۱۹۳۹ طراحی شده بودند که در اصل برای یک کشتی بخار ساده تجاری که ساخت و اداره کردن و ناوبری ارزانی داشت، بود. (به Silver Line را نیز ببینید). SS Dorington Court ساخته شده در سال ۱۹۳۹، مثالی از آن طراحی هاست. این سفارش افزایش ۱۸ اینچی (۰٫۴۶ متر) در draft (فاصله بین سطح آب و عمیق‌ترین نقطه کشتی) را برای افزایش displacement(وزن آب جابجا شده هنگام شناور بودن کشتی) از ۸۰۰ تن بلند (۸۱۰ تن) به ۱۰۱۰۰ تن بلند (۱۰۳۰۰ تن) را به‌طور مخصوص، درخواست کرد. محل اسکان، پل و موتور اصلی در میان کشتی قرار داشتند و یک تونل محور اصلی موتور را از طریق یک ابزار طولانی کشیده شده به انتهای کشتی، به پروانه متصل می‌کرد. اولین کشتی کلاس اقیانوس‌پیما، SS Ocean Vanguard، در ۱۶ اوت ۱۹۴۱ به آب انداخته شد.
این طرح توسط کمیسیون دریایی ایالات متحده، برای افزایش انطباق با شیوه‌های ساخت و تولید آمریکایی و حتی مهمتر از آن برای ساخت سریعتر و ارزان‌تر آن، اصلاح شد. نسخه ایالات متحده با نام "EC2-S-C1" شناخته می‌شد: "EC" برای محموله‌های اضطراری، "۲" برای کشتی‌هایی با طول بین ۴۰۰ تا ۴۵۰ فوت (۱۲۰ تا ۱۴۰ متر) (طول خط آب بار)، "S" برای موتورهای بخار و 'C1' برای کد طراحی C1. طراحی جدید، بسیاری از پرچ‌ها را، که یک سوم هزینه‌های نیروی کار را به خود اختصاص می‌داد، با جوشکاری جایگزین کرد و دارای منابع حرارتی بر پایه سوزاندن نفت بود. این طراحی به عنوان یک طراحی قانون دریایی تجاری پذیرفته شد و تولید آن به مجموعه‌ای از شرکت‌های مهندسی و ساخت‌وساز ساحل غربی به ریاست هنری جی. کایزر که معروف به شش شرکت بودند، اعطا شد. کشتی‌های لیبرتی برای حمل ۱۰۰۰۰ تن بلند (۱۰۲۰۰ تن) محموله طراحی شده بودند که معمولاً در هر کشتی صرفاً یک نوع از آن‌ها بود، اما در زمان جنگ، معمولاً بارهایی بسیار بیشتر از این را حمل می‌کردند.
در ۲۷ مارس ۱۹۴۱، تعداد کشتی‌های اجارهای مطابق قانون تخصیص اقدامات امدادی به ۲۰۰ کشتی افزایش یافت و در آوریل مجدداً به ۳۰۶ کشتی رسید که از این تعداد ۱۱۷ فروند از نوع کشتی لیبرتی بودند.
تاریخچه و خدمت > مدل‌ها

طرح اولیه نوع باری EC2-S-C1 در طول ساخت و ساز عمدتاً به سه تیپ با همان ابعاد اولیه و تغییرات جزئی در تناژ دسته‌بندی شد. یکی از این تیپ‌ها، با ویژگی‌های اصلی یکسان، اما با شماره مدل‌های متفاوت، به جای 5 فضای نگه‌دارنده، ۴ فضای نگه‌دارنده داشت که توسط دریچه‌های بزرگ و ستون‌های عمودی با تحمل بالا، نیروی ثابت نگه‌داشتنشان تأمین می‌شد. آن کشتی‌های دارای ۴ فضای نگه‌دارنده، برای حمل تانک‌ها و هواپیماهایی که به‌طور مخصوص در جعبه منتقل می‌شدند، تعیین شده بودند.
در انتشار ثبت دقیق فدرال از قیمت‌ها و حق کمیسیون‌های دریایی، در دوران پس از جنگ، انواع کشتی لیبرتی به شرح زیر ذکر شده‌است:
EC2-S-AW1: Collier (همه نام‌های ذکر شده از انواع لایه‌های زغال سنگ شناخته‌شده مثل لایه بنر، لایه بکلی و درز بون ایر گرفته شده‌اند)
Z-EC2-S-C2: حمل‌کننده تانک (چهار فضای نگه‌دارنده و تیر عمودی با تحمل بالا) – به‌طور مثال اس اس فردریک سی. هاو
Z-ET1-S-C3: تانکر – به‌طور مثال SS Carl R. Gray و برخی از این تانکرها تبدیل به نفتکش کلاس آرمادیلو نیروی دریایی شدند.
Z-EC2-S-C5: حمل‌ونقل هواپیماهایی که در جعبه جابه‌جا می‌شدند (چهار انبار و تیر عمودی با تحمل بالا) -مثال SS Albert M. Boe و SS Charles A. Draper (عکس نشان‌دهنده انبارها و تیرهای عمودی با تحمل بالا) و برخی از آنها به کشتی رادار کلاس Guardian نیروی دریایی تبدیل شدند.
جزئیات نوع حامل تانک Z-EC2-S-C2 پیش‌تر از این، تا ۱۷ اوت ۱۹۴۶ منتشر نشده بود.
در آماده‌سازی برای ورود به خشکی در نرماندی و پس از آن برای حمایت از گسترش سریع حمل و نقل لجستیکی در خشکی، اصلاحاتی انجام شد تا کشتی‌های استاندارد لیبرتی برای حمل انبوه وسایل نقلیه مناسب تر شوند و در بایگانی‌های این کشتی، عنوان "MT" برای کشتی‌های حمل و نقل موتوری دیده می‌شود. در این تیپ کشتی‌ها، چهار انبار با وسایل نقلیه بارگیری می‌شد، در حالی که پنجمی برای اسکان رانندگان و کمک‌رانندگان مورد استفاده قرار می‌گرفت.
تغییراتی که منجر حمل و نقل نیروهای انسانی گردید، دارای نامگذاری خاصی نبود. انتقال نیروهای انسانی کمی جلوتر مورد بحث قرار گرفته‌است.
تاریخچه و خدمت > نیروی محرکه

تا سال ۱۹۴۱، توربین بخار به دلیل کارایی بیشتر در مقایسه با موتورهای بخار مرکب رفت و برگشتی اولیه، برای نیروی محرکه کشتی‌ها ترجیح داده می‌شد. با وجود اینکه موتورهای توربین بخار به تکنیک‌های ساخت و متعادل‌سازی بسیار دقیق و چرخ‌دنده کاهشی پیچیده‌ای نیاز داشتند، شرکت‌هایی که قادر به ساخت آن‌ها بودند قبلاً به برنامه ساخت و ساز بزرگ برای کشتی‌های جنگی متعهد شده‌بودند؛ بنابراین، یک موتور بخار انبساط سه‌برابری عمودی ۱۴۰ تنی با طراحی‌ای منسوخ برای تأمین نیروی محرکه کشتی‌های لیبرتی انتخاب شد، زیرا ساخت آن در مقیاس و تعداد مورد نیاز برای برنامه کشتی لیبرتی، ارزان‌تر و آسان‌تر بود و شرکت‌های بیشتری می‌توانستند آن را تولید کنند. در نهایت، هجده شرکت مختلف موتور را تولید کردند. این امر مزیت‌های سادگی و سطوح ناهموار مختلف را نیز به همراه داشت. قطعات تولید شده توسط یک شرکت قابل تعویض با قطعات ساخته شده توسط یک شرکت دیگر بودند و باز بودن و ناهمواری طراحی آن باعث می‌شد که بیشتر قطعات متحرک آن به راحتی قابل مشاهده، در دسترس و قابل روغن‌کاری باشد. موتور که دارای ۲۱ فوت (۶٫۴ متر) طول و ۱۹ فوت (۵٫۸ متر) ارتفاع بود، برای کار در ۷۶ دور در دقیقه و پیشرانی یک کشتی لیبرتی با سرعت حدود ۱۱ گره (۲۰ کیلومتر در ساعت، ۱۳ مایل در ساعت) طراحی شده بود.
تاریخچه و خدمت > مشکلات > ترک‌ها و شکستگی‌های بدنه

کشتی‌های لیبرتی اولیه از ایجاد ترک‌هایی در بدنه و عرشه رنج می‌بردند و تعداد کمی از آن‌ها به دلیل چنین نقص‌های ساختاری از بین رفتند. در طول جنگ جهانی دوم نزدیک به ۱۵۰۰ مورد شکستگی ترد در این کشتی‌ها ایجاد شد. دوازده کشتی، از جمله سه کشتی از ۲۷۱۰ کشتی لیبرتی ساخته شده، بدون هیچگونه زنگ خطری به دو نیمه تقسیم شدند، از جمله SS John P. Gaines، که در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۳ با از دست دادن ۱۰ نفر از خدمه غرق شد. در ابتدا ظن این مشکلات به گردن کارخانه‌های کشتی‌سازی افتاد، با این ادعا که اغلب آنه‌ها از کارگران بی‌تجربه و همچنین تکنیک‌های جدید جوشکاری برای تولید تعداد زیادی کشتی، با عجله و سرعت بالا استفاده می‌کنند.
وزارت حمل و نقل جنگ، Empire Duke ساخت بریتانیا را برای اهداف آزمایشی قرض گرفت. کنستانس تیپر از دانشگاه کمبریج به وضوح بیان کرد که شکستگی‌ها از محل‌های جوش‌کاری شروع نشده‌اند، بلکه ناشی از تردی فولاد مورد استفاده در دمای پایین بوده‌اند؛ وهمینطور بیان کرد که همان نوع فولادی که در ساخت‌وساز کشتی به روش پرچ‌کاری استفاده می‌شود این مشکل را ندارد. او کشف کرد که کشتی‌های قرار گرفته در اقیانوس اطلس شمالی در معرض دماهایی قرار می‌گیرند که می‌توانند به زیر نقطه بحرانی‌ای برسد که در آن فولاد از خاصیت شکل‌پذیری و نرمی خود به خاصیت تردی تغییر خاصیت می‌دهد و به ترک‌ها اجازه می‌دهد به راحتی شروع شوند و جوانه بزنند. ساختار بدنه که عمدتاً با روش جوش‌کاری ساخته شده بود، به ترک‌های کوچک اجازه می‌داد تا بدون هیچ مانعی پخش شوند و قلمه بزنند، و این برخلاف بدنه‌ای بود که از صفحات جداگانه پرچ‌شده به هم، ساخته شده بود. یکی از انواع رایج ترک‌ها، در گوشه مربعی دریچه که با یک درز جوش داده شده منطبق می‌شد، متمرکز می‌شد که هر دوی گوشه دریچه و درز جوش داده شده را به محلی برای تمرکز تنش تبدیل می‌کرد. علاوه بر این، کشتی‌ها، اغلب به‌شدت و بیشتر از حد مجاز بارگیری می‌شدند و این موضوع تنش‌ها را افزایش می‌داد و برخی از مشکلات در هنگام وقوع یا پس از طوفان‌های شدید در دریا رخ می‌داد که این دو موضوع هر کشتی‌ای را در معرض خطر قرار می‌داد. اصلاحات جزئی در دریچه‌ها و تقویت‌کننده‌های مختلفی در کشتی‌های لیبرتی برای رفع مشکل ترک‌خوردگی اعمال شدند. کشتی جانشین آن یعنی ویکتوری، از همان فولاد با طراحی بهبود یافته برای کاهش خستگی احتمالی استفاده کرد.
تاریخچه و خدمت > استفاده برای انتقال نیروی انسانی

در سپتامبر ۱۹۴۳، برنامه‌های استراتژیک و کمبود کشتی‌های مناسب ایجاب می‌کردند که کشتی‌های لیبرتی برای استفاده اضطراری برای انتقال نیروهای انسانی در خدمت قرار بگیرند که درنهایت حدود ۲۲۵ کشتی برای این منظور تغییر کاربرد دادند. اولین تغییر کابردها با عجله توسط اداره کشتیرانی جنگی (WSA) انجام شدند تا کشتی‌ها بتوانند به کاروان‌هایی در مسیر شمال آفریقا برای عملیات مشعل بپیوندند. حتی پیش‌تر از آن، شاخهٔ خدمات تأمین تجهیزات ارتش ایالات متحده که زیرمجموعه فرماندهی منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام بود، حداقل یکی از این کشتی‌ها به نام ویلیام الری چانینگ در استرالیا، را به یک ناو حمل‌کننده نیروهای تهاجمی باقابلیت پهلوگرفتن کرافت (LCIs و LCV) تغییر کاربرد داده بود. این کشتی پس از داده شدن مسؤولیت‌های مخصوص نیروی دریایی برای حملات آبی-خاکی، مجدداً به کشتی باری تغییری کاربری داد. دیگر کشتی‌ها در جنوب غربی اقیانوس آرام، با نصب آشپزخانه‌های صحرایی بر روی عرشه، سرویس‌های بهداشتی در فضای بین دریچه‌های شماره ۴ و شماره ۵، که آب آن‌ها توسط شیلنگ‌های متصل به شیر آتش‌نشانی تأمین می‌شد به‌طور موقت، برای انتقال نیرو برای عملیات‌های گینه نو تغییر کاربری دادند. در این کشتی‌ها حدود ۹۰۰ سرباز روی عرشه یا در فضای بین دو عرشه می‌خوابیدند. در حالی که بیشتر کشتی‌های لیبرتی تغییرکابری‌یافته برای حمل حداکثر ۵۵۰ سرباز در نظر گرفته شده بودند، سی و سه کشتی، برای حمل ۱۶۰۰ نفر برای دریانوردی‌های کوتاه‌تر از بنادر سرزمین اصلی ایالات متحده به آلاسکا، هاوایی و دریای کارائیب تغییر کاربری یافتند.
موضوع ترک‌های بدنه، نگرانی گارد ساحلی ایالات متحده را برانگیخت. این نگرانی منجر به توصیه‌ای شد که در نهایت باعث شد کشتی‌های لیبرتی در فوریه ۱۹۴۴ از حمل نیرو خارج شوند. این را نیز باید ذکر کرد که تعهدات نظامی، مستلزم استفاده ادامه‌دار از آنها بود. مشکل پراهمیت‌تر این کشتی‌ها، عدم تناسب کلی این کشتی‌ها برای کاربرد انتقال سربازان بود. به‌ویژه با تغییر کاربردهای عجولانه‌ای که در سال ۱۹۴۳ انجام شد، که انتقادات قابل‌توجهی را در مورد به‌هم ریختگی فضا، نحوه ذخیره‌سازی آب و غذا، بهداشت، گرمایش/تهویه و کمبود امکانات پزشکی به همراه داشت. پس از پیروزی متفقین در شمال آفریقا، حدود ۲۵۰ کشتی لیبرتی مأمور انتقال اسیران جنگی به ایالات متحده شدند. تا نوامبر ۱۹۴۳، رئیس زیرشاخهٔ حمل و نقل ارتش، سرلشکر چارلز پی. گروس، و WSA، که مأمورین آنها کشتی‌ها را اداره می‌کردند، در مورد ارتقای کیفی کشتی‌ها به توافق رسیدند. اما الزامات عملیاتی ایجاب می‌کرد که حداکثر تعداد نیروهای منتقل شده در کشتی‌های لیبرتی از ۳۵۰ به ۵۰۰ نفر افزایش یابد. افزایش تولید کشتی‌های مناسب‌تر باعث شد تا کشتی‌های لیبرتی‌ای که با عجله تغییر کاربری داده شده بودند، تا ماه مه ۱۹۴۴ به فعالیت‌های باری بازگردند. علیرغم انتقادها، شروط، درخواست‌های نیروی دریایی از پرسنل خود برای سفر نکردن با کشتی‌های لیبرتی و حتی صدور بیانیهٔ سنا، نیازهای نظامی مستلزم استفاده از این کشتی‌ها بود. تعداد نیروها به ۵۵۰ نفر در ۲۰۰ کشتی لیبرتی برای اعزام مجدد به اقیانوس آرام افزایش یافت. نیاز به تغییر کاربرد کشتی‌ها به قابلیت حمل نیروی انسانی، بلافاصله در دورهٔ پس از جنگ نیز، به منظور بازگرداندن سربازان از خارج از کشور در اسرع وقت وجود داشت.
تاریخچه و خدمت > استفاده در جنگ

در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۲، اس اس استیون هاپکینز اولین (و تنها) کشتی تجاری ایالات متحده بود که یک کشتی مهاجم روی‌سطحی آلمان را در طول جنگ غرق کرد. استفن هاپکینز که به آن دستور توقف داده شده بود، از تسلیم امتناع کرد و بنابراین کشتی مهاجم تجاری آلمانی به شدت مسلح Stier وکشتی همراه او یعنی کشتی Tannenfels، با یک مسلسل بر روی آن، آتش گشودند. اگرچه خدمه استیون هاپکینز بسیار دچار سختی شده بودند، اما خدمه، گارد مسلح اسلحه ۴ اینچی (۱۰۰ میلی‌متری) کشتی را پس از کشته شدن هر یک از آنان، با داوطلبان جایگزین کردند. درگیری کوتاه بود ولی سرانجام هر دو کشتی غرق شدند.
در ۱۰ مارس ۱۹۴۳، SS Lawton B. Evans به تنها کشتی‌ای تبدیل شد که از حمله زیردریایی آلمانی U-221 جان سالم به در برده‌بود. درهمان سال، از ۲۲ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، لاتون بی. ایوانز در نبرد آنزیو در ایتالیا شرکت داشت و در طول یک دوره هشت روزه، تحت بمباران‌های مکرر توپخانه‌های ساحلی و هواپیماها قرار داشت. این کشتی در این ۸ روز، رگبار طولانی ترکش، آتش مسلسل و بمب را تحمل کرد. خدمه اسلحه‌ها، با شلیک گلوله به مقابله با مهاجمان پرداختند و پنج هواپیمای آلمانی را ساقط کردند که منجر به اجرای موفقیت‌آمیز عملیات ورود به ساحل شد.
کارخانه‌های کشتی‌سازی سازنده کشتی لیبرتی

کشتی‌های لیبرتی مجموعاً در ۱۸ کارخانه در کنار سواحل ایالات متحده با اقیانوس آرام، اقیانوس اطلس و سواحل خلیج ساخته می‌شدند:
Alabama Drydock and Shipbuilding، موبیل، ایالت آلاباما
Bethlehem-Fairfield Shipyard، بالتیمور، ایالت مریلند
California Shipbuilding Corporation، لوس آنجلس، ایالت کالیفرنیا
Delta Shipbuilding Corporation، نیو اورلینز، ایالت لوییزیانا
J.A. Jones Construction Company
پاناما سیتی، ایالت فلوریدا
برونزویک، ایالت جیورجیا
Kaiser Company، ونکوور، ایالت واشینگتن
Marinship،سائوسالیتو، ایالت کالیفرنیا
New England Shipbuilding Corporation، پورتلند جنوبی، ایالت مین: کارخانه شرقی و غربی هر دو در مساحت ۶۰ جریبی(۲۴۰۰۰۰ متر مربع) واقع شده بودند اما دو کارخانه تا سال ۱۹۴۲، تحت عناوین متفاوتی به تولید می‌پرداختند. در سال ۱۹۴۲ تحت شرایط قانونی سختگیرانه، رسماً به دو کارخانه مستقل تقسیم شدند:
East Yard
West Yard
North Carolina Shipbuilding Company، ویلمینگتون، ایالات کارولینای شمالی
Oregon Shipbuilding Corporation، پورتلند، ایالت اورگان
Permanente Metals Corporation,(a Kaiser facility)، ریچموند، ایالت کالیفرنیا
Yard No. 1
Yard No. 2
St. Johns River Shipbuilding، جکسونویل، ایالت فلوریدا
Southeastern Shipbuilding Corporation، ساوانا، ایالت جیورجیا
Todd Houston Shipbuilding، هیوستون، ایالت تگزاس
.Walsh-Kaiser Co. , Inc، پراویدنس، ایالت رود آیلند
کشتی‌های بازمانده

مجموعاً ۴ کشتی لیبرتی باقی ماندند:
SS John W. Brown - این کشتی هم‌اکنون عملیاتی است و به عنوان کشتی-موزه در بندر بالتیمور ایالت مریلند مورد استفاده قرار می‌گیرد.
SS Jeremiah O'Brien - این کشتی هم‌اکنون عملیاتی بوده و به عنوان کشتی-موزه مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ این کشتی در لنگرگاه ۴۵ سانفرانسیسکو ایالت کالیفرنیا پهلو گرفته‌است.
SS Arthur M. Huddell - در سال ۲۰۰۸ به یونان منتقل شد و به Hellas Liberty تغییر نام داد و به عنوان موزه دریایی در پیرئاس یونان، بازسازی شد.
SS Albert M. Boe - این آخرین کشتی لیبرتی ساخته شده بود که در سال ۱۹۶۴ به مالکی خصوصی فروخته شد و به Star of Kodiak تغییرنام داد. از این کشتی برای کنسروسازی استفاده می‌شد و هم‌اکنون این کشتی در خشکی محصور شده‌است اما کماکان مقر اصلی شرکت Trident Seafoods در کودیاک ایالت آلاسکا می‌باشد.
کشتی‌های رده لیبرتی

اصلی: لیستی از کشتی‌های لیبرتی
برای مطالعهٔ بیشتر

Lane, Frederic Chapin (2001) [1951]. Ships for Victory: A History of Shipbuilding under the U.S. Maritime Commission in World War II. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-6752-1. OCLC 45799004.
Chiles, James R "The Ships That Broke Hilter's Blockade: How a crash effort by amateur shipbuilders turned out twenty-seven hundred Liberty freighters in four years" Winter 1988, Volume 3, Issue 3. Invention and Technology Magazine at American Heritage
Lee, Bill "The Liberty Ships of World War II" An informative 30-page article about the ships, how they were built, and how they were used.
لینک‌های اضافی

SS Jeremiah O'Brien, Liberty museum ship moored at Fisherman's Wharf, San Francisco, California
Liberty Ships built by the United States Maritime Commission in World War II
Liberty Ships and Victory Ships, America's Lifeline in War بایگانی‌شده  در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine A lesson on Liberty ships and Victory ships from the National Park Service's Teaching with Historic Places.
Ships for Victory: J.A. Jones Construction Company and Liberty Ships in Brunswick, Georgia Eighty-four black-and-white photographs from the J.A. Jones Construction Company collection at the Brunswick-Glynn County Library that depict the company's World War II cargo ship building activities in its Brunswick, Georgia shipyard from 1943 to 1945.
Project Liberty Ship – The Shipyards. بایگانی‌شده  در ۳۱ مه ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine
Summary of Constance Tipper's work – contains remarkable photo of fractured Liberty ship still afloat.
Danger presented by the wreck of liberty ship اس‌اس Richard Montgomery.
Shipbuilding under the United States Maritime Commission, 1936 to 1950
Liberty Ships and World War II – A Role Model
The Last Liberty Ship: Kaiser (video)
Brunswick's "Liberty Ships" historical marker
نقشه نیمرخ یک کشتی لیبرتی
نمونه‌ای از موتور سه برابر انبساط عمودی ۱۴۰ تونی که در طول جنگ جهانی دوم نیروی موردنیاز کشتی‌های لیبرتی را فراهم می‌کرد. این نمونه‌ای از آن موتور است که پیش از تحویل سرهم‌بندی شده‌است.
موتور خانه (مدل برش داده شده)
به آب انداختن SS Patrick Henry، اولین کشتی لیبرتی، ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۱.
تصویری از ایستین کانر که شغل پیشنیش پیشخدمتی بود؛ در حال کار بر روی کشتی لیبرتی SS George Washington Carver در Kaiser shipyards واقع در ریچموند کالیفرنیا، که در سال ۱۹۴۳ گرفته شده‌است. این عکس از مجموعه‌ای از E. F. Joseph است که طبق درخواست کارگروه اطلاعات جنگ تهیه شده که وظیفه مستندسازی تلاش‌های آفریقایی-آمریکایی تبارها در دوران جنگ تهیه را داشت.
SS Jeremiah O'Brien
تصویر هوایی از SS John W. Brown که در حال خارج شدن از سواحل ایالات متحده و حمل بار عرشه‌ای عظیم پس از تبدیلش به یک «کشتی نفربر (حمل نیروی انسانی) ظرفیت محدود» می‌باشد. این عکس احتمالاً در تابستان ۱۹۴۳ در جریان دومین دریانوردی این کشتی گرفته شده‌است.
ملوانان در حال تمرین پر کردن خشاب توپ جنگی بر روی ناو SS Lawton B. Evans در سال ۱۹۴۳
کشتی SS Jeremiah O'Brien، سال ۲۰۲۲
پروانه کشتی لیبرتی Quartette که در سال ۱۹۵۲ در جزیره مرجانی پرل و هرمس اقیانوس آرام به گل نشست.
کشتی‌های لیبرتی ذخیره و نگهداری شده در Tongue Point آستوریا در ایالت اورگان. سال ۱۹۶۵
کشتی‌های لیبرتی ذخیره و نگهداری شده در Tongue Point آستوریا در ایالت اورگان. سال ۱۹۶۵
کشتی Novorossiysk که در سال ۱۹۴۳ به شوروی تحویل داده شد و تا ۱۹۷۴ نیز به دریانوردی ادامه داد.
کشتی SS Hellas Liberty (با نام سابق SS Arthur M. Huddell) در ژوئن ۲۰۱۰.
کارگر پرچ‌کاری در H. Hansen Industries که بر روی کشتی Liberty John W. Brown در کشتی سازی Colonna's, یک مرکز تعمیر کشتی واقع در بندر نورفولک ایالت ویرجینیا کار می‌کند. (دسامبر ۲۰۱۴)
عبدالحسین دشتی

| عبدالحسین دشتی | عبدالحسین دشتی |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و سوممجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و سوممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: فیروزآباد
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
عبدالحسین دشتی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در  دوره بیست و سوم  به عنوان نماینده فیروزآباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.