stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نپال
مردم

مقالهٔ اصلی: نپالی‌ها
| ادیان در نپال | ادیان در نپال | ادیان در نپال | ادیان در نپال | ادیان در نپال |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| دین | دین |  | درصد | درصد |
| هندوئیسم | هندوئیسم |   | ۸۰٫۶٪ | ۸۰٫۶٪ |
| بودیسم | بودیسم |   | ۱۰٫۷٪ | ۱۰٫۷٪ |
| اسلام | اسلام |   | ۴٫۲٪ | ۴٫۲٪ |
| موندوم | موندوم |   | ۳٫۶٪ | ۳٫۶٪ |
| مسیحیت | مسیحیت |   | ۰٫۵٪ | ۰٫۵٪ |
| غیره | غیره |   | ۰٫۴٪ | ۰٫۴٪ |
مردم نپال اغلب پیرو آیین هندو هستند. از نگاه ظاهری تفاوت چندانی بین نپالی‌ها و مردمان شمال شرق هند وجود ندارد.
مردم نپال دارای نام‌های بسیار شبیه به هم هستند. نام وسط «بهادر» نامی بسیار مرسوم در بین نپالی‌ها است. گورونگ (Gurung) که اشاره به قومیت گورونگ دارد نام خانوادگی بیش از ۱۵ درصد نپالی‌هاست. از دیگر نام‌های متداول می‌توان به تاپا (Thapa) و تمنگ (Tamang) اشاره کرد.
جمعیت نپال از چندین قوم شکل گرفته، و بخش بزرگی از آن‌ها را شرپاها تشکیل می‌دهند که سال‌ها قبل از تبت به نپال مهاجرت نموده‌اند و در مرزهای شمالی نپال ساکن هستند. مذهب اصلی مردم نپال هندو است و بودائیان تنها در نوار شمالی ساکن هستند. آنها در ارتفاع بالای ۴۰۰۰ متر ساکن هستند و عمدتاً علاوه بر کشاورزی به اموراتی نظیر راهنمایی گردشگران و کوهنوردان می‌پردازند.
در نپال حدود ۶۰ زبان و گویش وجود دارد. زبان نپالی در طول دو قرن اخیر، همچون زبان ملی بوده‌است و بیش از ۵۰ درصد مردم نپال به این زبان صحبت می‌کنند. اما دولت تأکید ویژه‌ای بر زبان سانسکریت دارد. این زبان در مدارس اجباری شده‌است درحالی‌که زبان نپالی از حالت اجبار در مدارس خارج شده‌است.
اکثر بودایی‌ها در پایتخت زندگی می‌کنند که بزرگ‌ترین معبد آن‌ها «شمبو» نیز در پایتخت قرار دارد که با کمک کشور چین و ژاپن بر بالای کوهی ساخته شده‌است. ژاپنی‌ها بدون دریافت هر گونه وجهی خیابان‌های اصلی، ترمینال و برخی بناهای دیگر را در پایتخت نپال ساخته‌اند.
اکثر مسلمانان در شهری به نام نیپاگنج (در جنوب و مرز هند) ساکن و گروهی دیگر از آنان نیز در شهری به نام جنکپور ساکن هستند.
فرهنگ

مقالهٔ اصلی: فرهنگ در نپال
خرزه هندی درختی، گیاه ملی
کاکل‌پری هیمالیا، پرنده ملی
کوماری، آداب و رسوم محبوب
نپال یک کشور کوچک در منطقه هیمالیا است که بین هند و چین واقع شده و نمونه‌ای از گوناگونی فرهنگی، و جامعه‌ای چند قومی و طبقاتی در طول تاریخ بوده‌است. حدود ۱۴۰ گروه مختلف قومی طبقاتی در این کشور وجود دارند که به مدت ۲۰۰۰ سال در کنار هم زندگی کرده‌اند و سنت‌های فرهنگی مجزا و در عین حال به هم مرتبط خود را حفظ کرده‌اند. این آمیزه در مجموع «فرهنگ نپالی» را به وجود آورده‌است. یک فرهنگ که از جنوب شدیداً تحت تأثیر تمدن هندو کشور هند و از شمال تحت تأثیر تمدن بودایی‌های تبتی است. از نظر سنت فرهنگی یا تمدن، می‌توان نپال را فصل مشترک بین تمدن هندو و بودائی در نظر گرفت.
پس از یکپارچه‌سازی نپال توسط نارایان‌شاه در سال ۱۷۶۸، ساختار اجتماعی نپال به تدریج تحت تأثیر الگوی هندو تحت عنوان «سنت بزرگ» قرار گرفت؛ بدون آن‌که مزاحمتی جدی برای فرهنگ‌های محلی به وجود آورد. این انتقال آرام تحت تأثیر آئین قانونی ۱۸۵۴ قرار گرفت و همه مردم نپال را به طبقه (کاست) تقسیم می‌کرد. هر شهروندی، با هر پشتوانه فرهنگی که این اصول آئین‌نامه را نقض می‌کرد، بشدت تنبیه، تکفیر یا تنزل مقام دریافت می‌کرد.
دربارهٔ زادگاه بودا و وجود تاریخی این شخصیت اختلاف نظر وجود دارد. اما نپالی‌ها و یونسکو، شاخه فرهنگی سازمان ملل متحد، لومبینی، شهری در نپال را محل تولد بودا می‌دانند و دولت نپال تصمیم گرفته‌است این محل را قبله‌ای برای بودایی‌های جهان کند.
براساس یک سنت قدیمی هندویی که در نپال نیز رواج دارد و چائوپاتی نامیده می‌شود، زنانی که وارد دوره قاعدگی می‌شوند، یا تازه فرزند به دنیا آورده‌اند، ناپاک یا عامل بدشانسی محسوب می‌شوند. به همین دلیل بسیاری از این زنان در این دوران مجبور به ترک خانه و زندگی در اتاقک‌های متروکه یا طویله می‌شوند. این سنت قدیمی در سال ۲۰۰۵ از سوی دولت نپال غیرقانونی اعلام شده بود اما هیچ جریمه‌ای برای آن در نظر گرفته نشده بود. اما در اوت ۲۰۱۷ (مرداد ماه ۹۶) مجلس نپال مقرر کرد هر شخصی که زنی را به دلیل قاعدگی مجبور به ترک خانه کند به سه ماه زندان و پرداخت ۳۰ دلار جریمه می‌شود.
قرن هاست که در نپال، دختربچه‌هایی که سن بعضی از آن‌ها به زیر یک سال می‌رسد، به عنوان بت زنده یا کوماری انتخاب شده و توسط مردم و حتی پادشاه پرستیده می‌شوند. بعد از انتخاب شدن، کوماری داخل معبد محبوس شده، و فقط چندین بار برای مراسم خواص به دنیای بیرون، برده می‌شود. مسئولیت اصلی کوماری، حفاظت از شهر و کشور است و در کل کشور، فقط ۳ کوماری رسمی وجود دارد. مورخین بر این باورند که این سنت، از قرن دوازدهم، توسط بودایی‌ها شروع شد.
گردشگری

پاگوداها (معابد بودایی) و استوپاهای (مقبره‌های بودایی) حجیم یادآور عصر طلایی معماری نپال هستند. این بناها به‌دست صنعت‌گران «نِوار»، ساکنین اصلی دره کاتماندو ساخته شده‌اند.
سه شهر کاتماندو، پاتان و بختاپور دارای اهمیت تاریخی هستند و یادبودهایی عظیم هنری و با ارزش فرهنگی در آن به جا مانده‌اند. در هر محل معابدی به چشم می‌خورند که به ساحت ایزد یا ایزدبانوان تقدیم شده‌اند. بیشترین نقاط جذب گردشگر محوطه‌های میراث جهانی «پاشوپاتینات»، «سوویام بونات»، «بودهانات» چانجونارایان و میدان «دوربار» واقع در کاتماندو، پاتان و بختاپور هستند.
صنایع دستی یکی از صادرات اصلی نپال است که عمدتاً محصولات فلزی و کنده‌کاری روی چوب است. اهالی «نِوار» سنت‌های باستانی حکاکی روی سنگ، چوب و فلز را که از نیاکانشان به ارث گرفته‌اند، همچون امری مقدس می‌انگارند. برخی از بهترین هنرها و صنایع نپالی به شکل حکاکی روی چوب، مجسمه‌های فلزی، جواهر، چاقوی معروف گورخا (خوکوری)، سفالینه، کاغذهای برنجی دست‌ساز، تانگ‌کا و پائووا، فرش‌های پشمی و پوشاک عرضه می‌شوند.
در سال‌های گذشته صنعت گردشگری و خصوصاً کوهنوردی رونق زیادی گرفت. کشور نپال از صنعت کوهنوردی درآمد زیادی دارد، به طوری که برای صدور مجوز صعود کوهنوردان به اورست مبلغ ۲۵ هزار دلار دریافت می‌کند. همچنین رشد سریع گردشگری باعث شده در سال ۲۰۱۲ تعداد ۵۹۸٬۲۰۴ گردشگر از کشور نپال بازدید کنند که نسبت به سال قبل از آن ۱۰٪ افزایش داشته‌است.
سیستم آموزش و پرورش

سیستم آموزش در نپال از سیستم هندی الگوبرداری شده است که خود میراث بریتانیا است. در نپال هیئت ملی امتحانات (NEB) بر تمامی آزمون‌های استاندارد نظارت دارد. وزارت آموزش و پرورش مسئول مدیریت فعالیت های آموزشی در نپال است. مرکز ملی توسعه آموزشی (NCED) نهادی است که مسئول تربیت معلم در نپال است.
آموزش ابتدایی در نپال آموزش پایه نامیده می شود و از پایه های اول تا هشتم تشکیل شده است. سطوح متوسطه پایه نهم تا دوازدهم است.
در سال ۲۰۲۱، نرخ باسوادی کشور ۷۱.۲ درصد (۸۱ درصد برای مردان و ۶۳.۳ درصد برای زنان) بوده است. زلزله آوریل ۲۰۱۵ مدارس را ویران کرد و به شدت بر توانایی کشور برای باز نگه داشتن مدارس باقی مانده تأثیر گذاشت.
زمین‌لرزه نپال

مقالهٔ اصلی: زمین‌لرزه نپال (۲۵ آوریل ۲۰۱۵)
زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۷٫۹ ریشتر پنجم اردیبهشت ۹۴ در ۱۰ کیلومتری عمق زمین و در شمال شرق کاتماندو (پایتخت نپال) و نزدیک مرز با چین رخ داد. براساس آخرین آمارها تا ۱۲ اردیبهشت ماه هفت هزار و ۴۰ نفر در این زلزله جان باخته‌اند.
گواتما بودا، پیامبر دین بودیسم یکی از مشاهیر نپال
یکی از طرفداران مائوئیسم در نپال سال ۲۰۰۷
نفشه ناهمواری‌های نپال.
نامچه‌بازار در منطقه خومبو، در نزدیکی کوه اورست
پراچاندا نخست وزیر نپال و نارندرا مودی نخست وزیر هند
گروه‌های قومی مردم نپال
پله ها به سویامبونات
کنفرانس عمومی وزن و اندازه‌گیری

کنفرانس عمومی وزن و اندازه‌گیری (به فرانسوی: Conférence Générale des Poids et Mesures، مخفف CGPM و گاهی اوقات GCWM نیز خوانده می‌شود) عالی‌ترین مرجع اداره بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها است، سازمان سازمان بین‌المللی که در سال ۱۸۷۵ تحت عنوان کنوانسیون متر که از طریق آن کشورهای عضو در مورد موضوعات مربوط به علم اندازه‌گیری و استانداردهای اندازه‌گیری با هم عمل می‌کنند. CGPM از نمایندگان دولت‌های کشورهای عضو و ناظران همکار CGPM تشکیل شده است.
تأسیس

در ۲۰ مه ۱۸۷۵ معاهده ای بین‌المللی موسوم به Convention du Mètre (کنوانسیون متر) توسط ۱۷ کشور امضا شد. این معاهده سازمان بین‌المللی اداره بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها را تشکیل داد، متشکل از:
کنفرانس جنرال دسالید (CGPM)، کنفرانس بین‌المللی نمایندگان رسمی کشورهای عضو و مقام عالی برای همه اقدامات.
Comité international des poids et mesures (CIPM)، متشکل از دانشمندان و مترولوژیست‌های منتخب، که تصمیمات CGPM را تهیه و اجرا می‌کند و مسئول نظارت بر دفتر بین‌المللی وزنه و اندازه‌گیری است.
عملکرد آزمایشگاه و دبیرخانه دایمی، فعالیت‌های آن شامل ایجاد استانداردهای اساسی و مقیاس‌های اصلی و مقادیر فیزیکی و حفظ استانداردهای نمونه بین‌المللی است.
تأسیس > کشورهای عضو

آرژانتین (۱۸۷۷)
استرالیا (۱۹۴۷)
اتریش (۱۸۷۵)
بلژیک (۱۸۷۵)
برزیل (۱۹۲۱)
بلغارستان (۱۹۱۱)
کانادا (۱۹۰۷)
شیلی (۱۹۰۸)
چین (۱۹۷۷)
کلمبیا (۲۰۱۲)
کرواسی (۲۰۰۸)
جمهوری چک (۱۹۲۲)
دانمارک (۱۸۷۵)
مصر (۱۹۶۲)
فنلاند (۱۹۱۳)
فرانسه (۱۸۷۵)
آلمان (۱۸۷۵)
یونان (۲۰۰۱)
مجارستان (۱۹۲۵)
هند (۱۹۵۷)
اندونزی (۱۹۶۰)
ایران (۱۹۷۵)
عراق (۲۰۱۳)
ایرلند (۱۹۲۵)
اسرائیل (۱۹۸۵)
ایتالیا (۱۸۷۵)
ژاپن (۱۸۸۵)
قزاقستان (۲۰۰۸)
کنیا (۲۰۱۰)
لیتوانی (۲۰۱۵)
مالزی (۲۰۰۱)
مکزیک (۱۸۹۰)
مونته‌نگرو (۲۰۱۸)
هلند (۱۹۲۹)
نیوزیلند (۱۹۹۱)
نروژ (۱۸۷۵)
پاکستان (۱۹۷۳)
لهستان (۱۹۲۵)
پرتغال (۱۸۷۶)
رومانی (۱۸۸۴)
فدراسیون روسیه (۱۸۷۵)
عربستان سعودی (۲۰۱۱)
صربستان (۲۰۰۱)
سنگاپور (۱۹۹۴)
اسلواکی (۱۹۲۲)
اسلوونی (۲۰۱۶)
آفریقای جنوبی (۱۹۶۴)
کره جنوبی (۱۹۵۹)
اسپانیا (۱۸۷۵)
سوئد (۱۸۷۵)
سوئیس (۱۸۷۵)
تایلند (۱۹۱۲)
تونس (۲۰۱۲)
ترکیه (۱۸۷۵)
اوکراین (۲۰۱۸)
امارات متحده عربی (۲۰۱۵)
انگلستان (۱۸۸۴)
ایالات متحده (۱۸۷۸)
اروگوئه (۱۹۰۸)
زدونسکا وولا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| زدونسکا وولا | زدونسکا وولا |
| --- | --- |
  پرچمنشان:   پرچمنشان
زدونسکا وولا: زدونسکا وولا
مختصات: ۵۱°۳۶′ شمالی ۱۸°۵۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۶۰۰°شمالی ۱۸٫۹۶۷°شرقی﻿ / 51.600; 18.967: مختصات: ۵۱°۳۶′ شمالی ۱۸°۵۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۶۰۰°شمالی ۱۸٫۹۶۷°شرقی﻿ / 51.600; 18.967
استان: استان ووتسکی
شهرستان: شهرستان ازدونسکا وولا
گمینا: Zduńska Wola (urban gmina)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Piotr Niedźwiecki
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴٫۵۸ کیلومتر مربع (۹٫۴۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۴۱۰۸
 • تراکم: ۱۸۰۰/کیلومتر مربع (۴۶۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد پستی: ۹۸–۲۲۰
Car plates: EZD
وبگاه: http://www.zdunskawola.pl
زدونسکا وولا (به لاتین: Zduńska Wola، تلفظ: [ˈzduɲska--ˈvɔla]) یک شهر در لهستان است که در شهرستان ازدونسکا وولا واقع شده‌است.
خصوصیات

زدونسکا وولا ۲۴٫۵۸ کیلومترمربع مساحت و ۴۴٬۱۰۸ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده

شهرهای والمیرا، پیتراسانتا، Lőrinci و زاراسیای خواهرخوانده‌های زدونسکا وولا هستند.
پادشاه

با شاه (عنوان) اشتباه نشود.
برای دیگر کاربردها، پادشاه (ابهام‌زدایی) را ببینید.
پادشاه واژه‌ای پارسی است که به یک فرمانروا که بر یک پادشاهی حکومت می‌کند، اطلاق می‌شود. پادشاهان و به طبع حکومت آنان، انواع گوناگونی دارند؛ اگر شخص پادشاه قدرت و اختیارات حکومتی را بدون کنترل و محدودیت در اختیار داشته باشد، حکومت او یک پادشاهی مطلقه است. اما اگر قدرت او توسط قوانین و سه قوهٔ دولت محدود باشد، حکومت او یک پادشاهی مشروطه است. همچنین زمانی که پادشاهان بر اساس حق تولد یا وراثت به سلطنت برسند، پادشاهان موروثی هستند و زمانی که با انتخاب آراء به تخت برسند، پادشاهان انتخابی هستند. با این حال نظام‌های مشروطه، کاربرد یافته در دوران معاصر هستند و بیشتر پادشاهان در طول تاریخ از نوع نخست بوده‌اند.
واژه‌شناسی

مطابق لغت‌نامه دهخدا، واژهٔ پادشاه نیز از فارسی پهلوی پاتَخشای یا پاتَخشاه آمده است که در فارسی باستان به ریخت پَتی خَشای ثیَه یا پَتی خَشایَ به معنای «کسی که با توانایی فرمان رانَد» بوده است. در برهان قاطع دربارهٔ این واژه آمده است: «نامی است فارسی باستانی، مرکب از پاد و شاه و پاد به معنی پاس و پاسبان و نگهبان و پائیدن و دارندگی تخت و اورنگ باشد و شاه به معنی اصل و خداوند و داماد و هر چیز که آن به سیرت و صورت از امثال و اقران بهتر و بزرگ‌تر باشد. چنان‌که خواهد آمد، پس معنی این اسم بر این تقدیر از چهار وجه بیرون نتواند بود؛ اول پاسبان بزرگ، چه سلاطین پاسبان خلق‌الله اند، دویم همیشه داماد و چون مُلک را به عروس تشبیه کرده‌اند، اگر خداوندِ مُلک را هم به این اسم خوانند مناسبت دارد، سیم چون پادشاه نسبت به سایر مردم اصل و خداوند باشد و پایندگی و دارندگی به حال او انسب است پس اگر او را به این نام خوانند لایق بود، چهارم خداوندِ تخت و اورنگ است و این معنی از جمیع معانی اولی باشد و بعضی گویند پادشاه به لغت باستانی به معنی اصل و خداوند و پاد پائیدن و دارندگی است و به حذف آخر…»
این واژه، گاه در معنایِ مجازیِ صاحب اختیار، دارای تسلط، خدا و مالک یک چیز نیز کاربرد دارد. فریدون جنیدی دربارهٔ «پادشاه» در کتاب حقوق جهان در ایران باستان می‌نویسد: «واژهٔ پادشاه در زبان‌های ایران باستان پائیتی خشَثْرَ (pāiti xšaøra) بود که نگهبان شهر، یا نگهبان کشور باشد.»
در زبان لاتین به پادشاهان رکس (به لاتین: Rex) و در انگلیسی کینگ (به انگلیسی: King) می‌گویند که ریشه آنگلوساکسونی دارد. در زبان عربی عناوین حاکم، سلطان و مَلِک نیز با معنای تقریباً مشابهی برابر با این واژه به‌کار می‌رود.
انواع

حکومت پادشاهان در دسته‌بندی بر اساس چگونگی انتخاب و انتقال قدرت و حاکمیت، به پادشاهی موروثی (Hereditary Monarchy) و انتخابی (Elective Monarchy) تقسیم می‌شود. در سلطنت موروثی، حکومت مانند مِلک شخصی شاه است و پس از وی اغلب به پسر ارشد او می‌رسد. سلطنت، ادواری و موقت نیست و به دست آوردن و انتقال آن از راه مسالمت‌آمیز انجام نمی‌گیرد و تنها با مرگ شاه یا از راه زور به دیگری منتقل می‌شود. بر این اساس، در هر سلسلهٔ پادشاهی، اغلب شاه نخست با غلبه و زور و شاهان پس از وی، به شکل موروثی به قدرت می‌رسند؛ اما در سلطنت انتخابی، پادشاه از طرف ملت و مادام‌العمر انتخاب می‌شود. پادشاهی انتخابی با گذر زمان ممکن است به شکل موروثی تبدیل شود.
فهرست پادشاهان کنونی

مقالهٔ اصلی: فهرست پادشاهان کنونی
تا سال ۲۰۲۴، هفده پادشاه به عنوان حاکمان دولت‌های مستقل در جهان سلطنت می‌کنند. این شمار تنها شامل فرمانروایانی است که عنوان سلطنتی بومی‌شان رسماً به «پادشاه» ترجمه شده است و شامل دیگر فرمانروایان (مثلاً سلاطین) نمی‌شود. بیشتر این افراد پادشاهان مشروطه هستند. پادشاهان مطلقه تنها پادشاه عربستان سعودی، پادشاه بحرین و پادشاه اسواتینی هستند.
| پادشاه | عنوان بومی | کشور | آغاز پادشاهی | مدت پادشاهی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| هارالد پنجم، پادشاه نروژ | konge | پادشاهی نروژ | ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱ | ۳۴ سال |
| کارل گوستاف شانزدهم، پادشاه سوئد | konung | پادشاهی سوئد | ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۳ | ۵۱ سال |
| فلیپه ششم، پادشاه اسپانیا | rey (رِی) | پادشاهی اسپانیا | ۱۹ ژوئن ۲۰۱۴ | ۱۰ سال |
| ویلم-آلکساندر، پادشاه هلند | koning (کُنینگ) | پادشاهی هلند | ۳۰ آوریل ۲۰۱۳ | ۱۱ سال |
| فیلیپ، پادشاه بلژیک | koning یا roi یا König | پادشاهی بلژیک | ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۳ | ۱۱ سال |
| سلمان بن عبدالعزیز آل سعود، پادشاه عربستان | ملک (مَلِک) | پادشاهی عربستان سعودی | ۲۳ ژانویه ۲۰۱۵ | ۱۰ سال |
| عبدالله دوم، پادشاه اردن | ملک (مَلِک) | پادشاهی اردن | ۷ فوریه ۱۹۹۹ | ۲۶ سال |
| محمد ششم، پادشاه مراکش | ملک (مَلِک) | پادشاهی مراکش | ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۹ | ۲۵ سال |
| حمد بن عیسی آل خلیفه، پادشاه بحرین | ملک (مَلِک) | پادشاهی بحرین | ۱۴ فوریه ۲۰۰۲ | ۲۳ سال |
| واجیرالونگکورن، پادشاه تایلند | กษัตริย์ (کاسات) | پادشاهی تایلند | ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶ | ۸ سال |
| جیگمی خسار نامگیال وانگچوک، پادشاه بوتان | འབྲུག་རྒྱལ་པོ་ (دروک گیالپو) | پادشاهی بوتان | ۹ دسمابر ۲۰۰۶ | ۱۸ سال |
| نوردوم سیهامونی، پادشاه کامبوج | ស្ដេច (سْدِک) | پادشاهی کامبوج | ۱۴ اکتبر ۲۰۰۴ | ۲۰ سال |
| توپوی ششم، پادشاه تونگا | tu'i (تویی) | پادشاهی تونگا | ۱۸ مارس ۲۰۱۲ | ۱۲ سال |
| لتسی سوم، پادشاه لسوتو | morena (مورِنا) | پادشاهی لسوتو | ۷ فوریه ۱۹۹۶ | ۲۹ سال |
| مسواتی سوم، پادشاه اسواتینی | ngwenyama (نانواما) | پادشاهی اسواتینی | ۲۵ آوریل ۱۹۸۶ | ۳۸ سال |
| چارلز سوم، پادشاه بریتانیا | King (کینگ) | پادشاهی متحده بریتانیا | ۸ سپتامبر ۲۰۲۲ | ۲ سال |
| فردریک دهم، پادشاه دانمارک | Konge (کانگ) | پادشاهی دانمارک | ۱۴ ژانویه ۲۰۲۴ | ۱ سال |
:
دنیل گویت

| دنیل گویت | دنیل گویت | دنیل گویت | دنیل گویت |
| --- | --- | --- | --- |
 تالار افتخارات هاکی، ۲۰۱۳:  تالار افتخارات هاکی، ۲۰۱۳
 :  
زادهٔ:  ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۶۶ ‏(۵۹ سال) سن-نازر، کبک
قد:  ۵ فوت ۷ اینچ (۱۷۰ سانتیمتر)
وزن:  ۱۴۸ پوند (۶۷ کیلوگرم؛ ۱۰ سنگ ۸ پوند)
پست:  Forward
ضربه:  Left
تیم ملی:   کانادا
سوابق بازی:  ۱۹۹۱–۲۰۰۷
دنیل گویت (انگلیسی: Danielle Goyette؛ زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۶۶) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار افتخارات هاکی شده‌است.
گارنت، کانزاس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کانزاس, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Garnett, Kansas | Garnett, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Anderson County Courthouse, 2009: Anderson County Courthouse, 2009
Location of Garnett, Kansas: Location of Garnett, Kansas
Detailed map of Garnett, Kansas: Detailed map of Garnett, Kansas
مختصات: ۳۸°۱۶′۵۸″ شمالی ۹۵°۱۴′۲۷″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۲۸۲۷۸°شمالی ۹۵٫۲۴۰۸۳°غربی﻿ / 38.28278; -95.24083: مختصات: ۳۸°۱۶′۵۸″ شمالی ۹۵°۱۴′۲۷″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۲۸۲۷۸°شمالی ۹۵٫۲۴۰۸۳°غربی﻿ / 38.28278; -95.24083
ایالت:  کانزاس
شهرستان: Anderson
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۲۰ مایل مربع (۸٫۲۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۱۰ مایل مربع (۸٫۰۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۱۰ مایل مربع (۰٫۲۶ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۷۰ فوت (۳۲۶ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۴۱۵
 • برآورد (۲۰۱۱): ۳۴۰۲
 • تراکم: ۱۱۰۱٫۶/مایل مربع (۴۲۵٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۶۰۳۲
کد منطقه: ۷۸۵
FIPS کد: ۲۰-۲۵۹۲۵
GNIS feature ID: ۰۴۷۷۶۶۵
وبگاه: GarnetKS.net
گارنت (به انگلیسی: Garnett) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۴۱۵ نفر بوده‌است.
میوه گل رز

میوهٔ گل سرخ یا نهنج گل سرخ، میوهٔ کاذب است که از بوتهٔ گل رز به دست می‌آید.
دمنوش میوهٔ گل رز

برای تهیهٔ دمنوش میوهٔ گل رز از نوع رز اگلندتریا یا رز روگوزا یا غیره استفاده می‌شود؛ اما متداول‌ترین نوع رز برای تهیهٔ دمنوش میوهٔ گل رز نسترن است. این نوع گل رز از زمان‌های قدیم به‌خاطر داشتن ارزش دارویی بالا شناخته می‌شده‌است.  میوهٔ گل رز حاوی مقادیر زیادی ویتامین و عنصر غذایی است که مهم‌ترین آن ویتامین ث است. میوهٔ گل رز ۲۰ برابر لیمو ویتامین ث دارد. پیش از ریختن در آب جوش برای بیرون آمدن عصارهٔ آن بهتر است با قاشق له شود.
مکارم بالا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| مکارم بالا | مکارم بالا |
| --- | --- |
روستا: روستا
مکارم بالا: مکارم بالا
مختصات: ۳۴°۰۰′۰۰″ شمالی ۵۹°۱۷′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۰۰۰۰°شمالی ۵۹٫۲۹۰۰۰°شرقی﻿ / 34.00000; 59.29000: مختصات: ۳۴°۰۰′۰۰″ شمالی ۵۹°۱۷′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۰۰۰۰°شمالی ۵۹٫۲۹۰۰۰°شرقی﻿ / 34.00000; 59.29000
استان‌های ایران: استان خراسان جنوبی
شهرستان‌های ایران: شهرستان قائنات
بخش: بخش مرکزی شهرستان قائنات
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان مهیار
جمعیت (1385): جمعیت (1385)
 • کل: ۴۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
مکارم بالا روستایی در دهستان مهیار بخش مرکزی شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است.
دای‌زنگی (هزاره)

پرتره‌ای از یک هزاره دایزنگی، ۱۸۷۹ (میلادی)
دای‌زنگی یکی از قبایل بزرگ هزاره‌ها است که مردم آن در هزاره‌جات در ولسوالی‌های یکاولنگ، پنجاب و ورس ولایت بامیان، لعل و سرجنگل ولایت غور و آب‌کمری ولایت بادغیس و قوم (سه‌پای دایزنگی) در ولسوالی شهرستان ولایت دایکندی سکونت دارند.
ولسوالی پنجاب

شاخه قومی لکه زائی، شاخه قومی شاهی، شاخه قومی تانی، شاخه قومی زیور، شاخه قومی مرکه و بابه جی، شاخه قومی ترغی، شاخه قومی با تورک، شاخه قومی فردوس، شاخه قومی شه خالا، شاخه قومی ما مو تو، شاخه قومی دلته مور، شاخه قومی محمود، شاخه قومی سه پای هستند
ولسوالی ورس

شاخه قومی شه خه، شاخه قومی میر بچه، شاخه قومی زایدم، شاخه قومی پیرمزید، شاخه قومی میر زا، شاخه قومی یاری، شاخه قومی برفی، شاخه قومی شاهی، شاخه قومی پتره، شاخی قومی سیرت، شاخه قومی مقدم، شاخه قومی باتورک، شاخه قومی لگزائی، شاخه قومی بابه جی، شاخه قومی غیبعلی، شاخه قومی خوردگزائی می‌باشند
ولسوالی یکاولنگ

شاخه قومی قوم آبه، شاخه قومی میربچه، شاخه قومی خوردک زائی، شاخه قومی انده ورستم، شاخه قومی لا کو،شاخه قومی تکانه، شاخه قومی صالح هستند
ولسوالی لعل و سرجنگل

شاخه قومی قره قول دغی-شاخه قومی نوروزبیگ، شاخه قومی حیدر بیگ، شاخه قومی اسدالله بیگ، شاخه قومی میررجب، شاخه قومی ایس میل، شاخه قومی بوبک، شاخه قومی شه دگ، شاخه قومی که ره، شاخه قومی بابه جی. می‌باشند
شخصیت های تاریخی

تاج الدین زنگی
میر ناصر بیگ ورس
سردار محمدعظیم بیگ
عبدالعلی مزاری
سید علی بهشتی
ظاهر هویدا
صفدر توکلی
اکبر خان نرگس
ابته

Rural commune and town در 23x15px|border |alt=|link= مراکش
| Abteh | Abteh |
| --- | --- |
Rural commune and town: Rural commune and town
استان‌های مراکش: کلمیم السماره
Province: Tan-Tan Province
جمعیت (2004): جمعیت (2004)
 • کل: ۳۹۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰ (زمان اروپای غربی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۱ (WEST)
ابته (به فرانسوی: Abteh) در مراکش است که در guelmim-es semara واقع شده ‌است.
خصوصیات

ابته ۳۹۰ نفر جمعیت دارد.
آدولف هیتلر
اوایل زندگی > جوانی در وین و مونیخ

در سال ۱۹۰۷ هیتلر لینتس را با کمک یک مؤسسه حمایت از ایتام و حمایت مادرش به مقصد وین ترک کرد تا آنجا به تحصیل هنر بپردازد. در وین آدولف دو مرتبه برای پذیرش در آکادمی هنرهای زیبای وین درخواست داد، اما رد شد. رئیس دانشگاه به او پیشنهاد کرد که به مدرسه معماری برود، اما از آنجا که هیتلر درسش در دوره متوسطه را به اتمام نرسانده بود، شرایط آن را نداشت.
در ۲۱ دسامبر ۱۹۰۷، مادر هیتلر به دلیل سرطان پستان در سن ۴۷ سالگی درگذشت؛ آدولف در این زمان ۱۸ ساله بود. او در سال ۱۹۰۹، دچار بی‌پولی شد و مجبور گردید تا مانند کولی‌ها در پناهگاه‌های بی‌خانمان‌ها و خوابگاه‌های شبانه‌روزی زندگی کند. منبع درآمد او کارگری و فروش نقاشی‌هایی که از مناظر وین می‌کشید، بود. او از روی کارت پستال‌ها طرح می‌کشید و به کاسب‌ها و گردشگرها می‌فروخت. تا قبل از جنگ جهانی اول وی حدود ۲۰۰۰ تابلوی این چنینی نقاشی کرد. در زمان حضورش در وین، هیتلر به معماری و موسیقی علاقه‌مند شد؛ وی ۱۰ مرتبه اجرای لوهنگرین، اپرای موردعلاقه‌اش از ریشارد واگنر، را تماشا کرد.
اولین بار در وین بود که هیتلر با ایده‌های نژادپرستانه مواجه شد. کارل لوگر، شهردار عوام‌گرای شهر، با اهداف سیاسی و برای کسب محبوبیت در بین عامه مردم در گفته‌های خود به‌طور متداول به یهودستیزی متوسل می‌شد و به دفاع از ناسیونالیسم آلمانی می‌پرداخت. هیتلر در محله ماریاهیلف زندگی می‌کرد و ناسیونالیسم آلمانی در آنجا محبوبیت زیادی داشت. هیتلر در زمان اقامت در وین تحت تأثیر عقیده‌های گئورگ ریتر فن شنرر قرار گرفت؛ علاوه بر آن حس ستایش مارتین لوتر نیز در او شکل گرفت. آدولف هیتلر به‌طور روزانه روزنامه محلی Deutsches Volksblatt که متعلق به مسیحیان متعصب بود و خوانندگانش را از یهودیان اروپای شرقی می‌ترساند، را مطالعه می‌کرد. او روزنامه‌ها و رساله‌هایی را می‌خواند که عقیده‌های فیلسوفانی مانند هیوستون استیوارت چمبرلین، چارلز داروین، فریدریش نیچه، گوستاو لوبون و آرتور شوپنهاور را منتشر می‌کردند.
اینکه حس یهودستیزی چه زمانی و به چه دلیلی در هیتلر شکل گرفت، به‌طور دقیق مشخص نیست. دوست او، آگوست کوبیزک، ادعا کرد که هیتلر حتی پیش از ترک لینتس هم یک یهودستیز واقعی بود. اما بریگیت‌هامان، از مورخان، ادعای کوبیزک را «مشکل‌دار» می‌داند. هیتلر شخصاً در نبرد من ذکر می‌کند که او برای نخستین‌بار در وین به یک یهودستیز تبدیل شد، اما راینهولد هانیسش که در امر فروش نقاشی‌هایش به او کمک می‌کرد، این گفته را رد می‌کند زیرا آدولف در زمان اقامت در وین مشتریان یهودی هم داشت. ریچارد جی. ایوانز می‌گوید که «مورخان در حال حاضر اتفاق نظر دارند که یهودستیزی مرگبار او پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول و در نتیجه پارانویای «از پشت خنجر خوردن» که برای توجیه فاجعه رواج پیدا کرده بود، پرورش یافت.»
هیتلر آخرین بخش از ارث پدری‌اش را در مه ۱۹۱۳ دریافت کرد و سپس راهی مونیخ در آلمان شد. زمانی که برای خدمت سربازی در ارتش اتریش-مجارستان فراخوانده شد، در ۵ فوریه ۱۹۱۴ راهی خدمت در زالتسبورگ شد و در بخش کمک‌های پزشکی فعالیت کرد. مشخص شد که برای خدمت در ارتش مناسب نیست و مجدداً به مونیخ بازگشت. هیتلر بعدها ادعا کرد که به دلیل چند نژاده بودن ارتش امپراتوری هابسبورگ، علاقه‌ای به جنگیدن برای آن‌ها نداشته و سقوط اتریش-مجارستان را حتمی می‌دیده.