مواضع دولت‌ها در مورد جنگ عراق قبل از تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳
زمینه

در سال۲۰۰۲،ایالات متحده مبارزات انتخاباتی برای سرنگونی رئیس‌جمهور عراق، صدام حسین را آغاز کرد. ایالات متحده، تحت دولت جورج دبلیو بوش، استدلال می‌کرد که صدام حسین تهدیدی برای صلح جهانی، ظالمی شرور و حامی تروریسم بین‌المللی است.
نظر در مورد جنگ بین ملت‌ها تقسیم شد. برخی ازکشورها احساس کردند که ایالات متحده نتوانسته‌است بدون تردید ثابت کند که حسین برنامه تسلیحاتی فعالی دارد. برخی دیگر جنگ را اقدامی امپریالیستی می‌دانستند و ادعا می‌کردند که ایالات متحده فقط نفت عراق را می‌خواهد.
ازسوی دیگر، کشورهای حامی این بحث را مطرح کردند که صدام حسین یکی از بدترین مستبدان قرن بیستم بود و کشورهای آزاد باید موظف شوند دیکتاتورهای وحشی را از قدرت کنار بزنند. دیگران احساس می‌کرد که روابط صدام باگروه‌های تروریستی به خوبی تثبیت شده‌است و برنامه‌های تسلیحاتی او بسیار واقعی است. اگرچه ایالات متحده هنوز مکان تسلیحات کشتار جمعی را پیدا نکرده‌است، آنها سوابق تراکنش‌های بانکی را از برخی از حساب‌های صدام پیدا کردند که به خانواده‌های بمب‌گذاران انتحاری مختلف در ازای شهادت پسرانشان ۲۵۰۰۰دلار پرداخت می‌کرد. حامیان همچنین استدلال می‌کنند که تسلیحات شیمیایی و بیولوژیکی که تصور می‌شد در کنترل صدام است، قبل از درگیری به سوریه ارسال شد و وجود آزمایشگاه‌های بیولوژیکی و شیمیایی در عراق نشان دهنده تمایل مداوم صدام به تولید سلاح‌های کشتار جمعی است. علاوه براین، حامیان به این نکته اشاره می‌کنند که اگرچه آمریکا در خاورمیانه منافع نفتی دارد، اما هسته‌های تروریستی اسلامی نیز که می‌خواهند کنترل نفت را در تلاش برای تحت فشار قرار دادن جهان غرب به دست آورند، دارند. بعلاوه، آنها استدلال می‌کنند که سازمان ملل حمله به عراق را به دلیل دخالت آنها در «رسوایی نفت در برابر غذا» (که در سال۱۹۹۵ تأسیس شد) رد کرد، که در آن مقامات سازمان ملل و عراق برای ادعای رشوه دادن به مقامات سازمان ملل، پول کم کردند. پیتر ون والسوم، رئیس سابق کمیته تحریم‌های عراق از سال۱۹۹۹ تا۲۰۰۰، در کتاب اخیر خود حدس زد که عراق عمداً شورای امنیت سازمان ملل را با اعطای قرارداد به فرانسه، روسیه و چین، اما نه بریتانیا یا ایالات متحده، تقسیم کرد. اتفاقاً این فرانسه و روسیه بودند که مخالفان حمله به عراق را رهبری می‌کردند. او همچنین مدعی شد که تحریم‌ها مؤثر نبوده و عدم همکاری عراق برای تشدید رنج مردم خود طراحی شده‌است. سایر اتهامات شامل کمک ۴۰۰٬۰۰۰دلاری شاکر الکافجی و یک تاجر عراقی-آمریکایی برای تهیه فیلمی از بازرس سابق سازمان ملل متحد اسکات ریتر بود که در آن جستجوهای تسلیحاتی بی‌اعتبار بود.
اسکات ریتر در مصاحبه ۱۹ اکتبر۲۰۰۵ خود با سیمور هرش اشاره می‌کند که سیاست ایالات متحده برای برکناری صدام حسین از قدرت با رئیس‌جمهور جورج اچ دبلیو بوش در اوت۱۹۹۰ آغاز شد. ریتر از اظهارات علنی رئیس‌جمهور جورج اچ دبلیو بوش و وزیر امور خارجه ایالات متحده جیمز بیکر نتیجه می‌گیرد که تحریم‌های اقتصادی تنها زمانی برداشته می‌شوند که صدام حسین از قدرت برکنار شود. توجیه تحریم‌ها خلع سلاح بود. سیا این عقیده را مطرح کرد که مهار صدام حسین به مدت شش ماه منجر به فروپاشی رژیم او خواهد شد. این سیاست منجر به حمله نظامی آمریکا و اشغال عراق شد.
آقای. هرش: یکی از چیزهایی که در مورد کتاب شما شگفت‌انگیز است این است که فقط در مورد دولت بوش نیست، و اگر شرورانی در این کتاب وجود داشته باشند، از جمله سندی برگر، مشاور امنیت ملی کلینتون، و مادلین آلبرایت هستند.
نکته دیگری که در مورد این کتاب نفس گیر است، حجم داستان‌های جدید و اطلاعات جدید است. اسکات به تفصیل و با منابع نامبرده، اساساً یک دوره دو یا سه ساله دولت آمریکا را که روند بازرسی را کاهش داده‌است، توصیف می‌کند. به نظر شما، در آن سال‌های ۹۱ تا ۹۸، به‌ویژه سه سال اخیر، آیا آمریکا علاقه‌ای به خلع سلاح عراق داشت؟
آقای. ریتر: خب، واقعیت این است که ایالات متحده هرگز علاقه ای به خلع سلاح عراق نداشت. تمام قطعنامه شورای امنیت که بازرسی‌های تسلیحاتی سازمان ملل را ایجاد کرد و از عراق خواست تا خلع سلاح شود، تنها بر یک چیز و یک چیز متمرکز بود و آن وسیله ای برای حفظ تحریم‌های اقتصادی است که در اوت ۱۹۹۰ در ارتباط با آزادسازی کویت اعمال شد. . ما کویت را آزاد کردیم، من در آن درگیری شرکت کردم. و می‌توان فکر کرد، بنابراین، تحریم‌ها باید برداشته شوند.
ایالات متحده باید وسیله ای برای مهار صدام بیابد، زیرا سیا گفت تنها کاری که باید انجام دهیم این است که شش ماه صبر کنیم و صدام به میل خود سقوط خواهد کرد. آن وسیله تحریم است. آنها نیاز به توجیه داشتند. توجیه خلع سلاح بود. آنها پیش نویس فصل هفتم قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل را تهیه کردند که خواستار خلع سلاح عراق شد و در بند ۱۴ گفت که اگر عراق به آن عمل کند، تحریم‌ها برداشته خواهد شد. در عرض چند ماه پس از تصویب این قطعنامه - و ایالات متحده پیش نویس این قطعنامه را تهیه کرد و به آن رای مثبت داد - در عرض چند ماه، رئیس‌جمهور جورج هربرت واکر بوش و وزیر امور خارجه وی، جیمز بیکر، علناً و نه خصوصی، علناً می‌گویند که حتی اگر عراق به تعهدات خود مبنی بر خلع سلاح عمل کند، تحریم‌های اقتصادی تا زمانی که صدام حسین از قدرت برکنار شود، حفظ خواهد شد.
این دلیل مثبتی است بر این که خلع سلاح تنها تا جایی مفید بوده که از طریق حفظ تحریم‌ها و تسهیل در تغییر رژیم باشد. این هرگز در مورد خلع سلاح نبود، هرگز در مورد خلاص شدن از سلاح‌های کشتار جمعی نبود. این سیاست با جورج هربرت واکر بوش آغاز شد و این سیاستی بود که در طول هشت سال ریاست جمهوری کلینتون ادامه یافت و سپس ما را به این روند فاجعه بار فعلی در دولت فعلی بوش رساند.