stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رئیس مزرعه (فیلم)
داستان

اوتیس (جیمز)، یک گاو نر هلشتاین فریزن بی‌خیال و خوش‌گذران، در مزرعه‌ای در شهر اودویل در آریزونا زندگی می‌کند، جایی که ساکنان حیوان مزرعه اجازه دارند وقتی انسان‌ها نظاره‌گر نیستند، رفتار انسان‌انگاری خود را نشان دهند. او ترجیح می‌دهد با دوستانش، موش پیپ، خوک پیگ، مرغ پک و راسوی اهلی فردی، خوش بگذراند، که این امر مورد تأیید بن، پدرخوانده‌ او و رهبر مزرعه، نیست. یک شب، اوتیس بن را متقاعد می‌کند که نگهبانی شبانه‌اش را برعهده بگیرد تا او بتواند در یک مهمانی بزرگ در انبار شرکت کند و دیزی، گاو بارداری را که اخیراً با بهترین دوستش بسی به مزرعه آمده، تحت تأثیر قرار دهد. قبل از اینکه اوتیس برود، بن به او می‌گوید که شبی که او را به عنوان گوساله پیدا کرد، رقص ستارگان را دید. در حالی که حیوانات مشغول مهمانی هستند، دسته‌ای از کایوت‌ها تلاش می‌کنند مرغ‌های مزرعه را بخورند. بن به تنهایی با موفقیت آن‌ها را دفع می‌کند، اما به طور مرگباری زخمی می‌شود و می‌میرد.
پس از مرگ بن، حیوانات اوتیس را به عنوان رهبر جدید انتخاب می‌کنند. او با موقعیت و وظایف جدیدش دست و پنجه نرم می‌کند، که به طور غیرمنتظره‌ای شامل رفع و رجوع حادثه‌ای می‌شود که در آن کشاورز شاهد مهمانی حیوانات می‌شود و مایلز، یک قاطر مسن و دوست دوران کودکی بن، او را بیهوش می‌کند. اوتیس در حالی که فردی و پک را برای نگهبانی از لانه مرغ‌ها می‌گذارد، به گاوهای جرزی، یک گروه سه نفره از گاوهای دردسرساز، می‌پیوندد تا از یک قلدر که گاوها را واژگون می‌کند، انتقام بگیرد. پس از اجتناب از دستگیری توسط مقامات، اوتیس برای نگهبانی شبانه‌اش برمی‌گردد و لحظه‌ای احساسی را با دیزی به اشتراک می‌گذارد، که زمانی را به یاد می‌آورد که همسر مرحومش و سایر گاوها در یک طوفان بارانی کشته شدند. اوتیس به زودی با کایوت‌ها مواجه می‌شود، که به راحتی با استفاده از ضعف او به عنوان رهبر و احساس گناهش بابت مرگ بن، او را منصرف می‌کنند. رهبر آن‌ها، داگ، معامله‌ای ترتیب می‌دهد که به طور دوره‌ای حیوانات مزرعه را بدزدد، در غیر این صورت او و همدستانش اگر اوتیس تلاشی برای مداخله کند، همه آن‌ها را آشکارا خواهند کشت.
اوتیس که شرمنده است، تصمیم می‌گیرد مزرعه را ترک کند، اما پس از اینکه متوجه می‌شود کایوت‌ها در طول روز و پشت سر او مرغ‌ها، از جمله اِتا و دختر جوانش مدی، را ربوده‌اند، از تصمیمش منصرف می‌شود. اوتیس که توسط مایلز تشویق می‌شود، به تنهایی به سراغ کایوت‌ها در مخفیگاهشان در محل انهدام خودروها می‌رود. اوتیس در ابتدا در برابر تعداد زیاد آن‌ها کم می‌آورد، اما دوستانش برای جنگیدن در کنار او از راه می‌رسند. آن‌ها با هم کایوت‌ها را شکست می‌دهند و اوتیس به داگ هشدار می‌دهد که دیگر هرگز خانه‌شان را تهدید نکند. حیوانات موتورسیکلت‌ها را می‌دزدند و با عجله به مزرعه بازمی‌گردند، جایی که دیزی گوساله‌ای به دنیا می‌آورد که به یاد بن نامگذاری می‌شود و اوتیس پدرش می‌شود. اوتیس قسم می‌خورد که از مزرعه همان‌طور که پدرش قبل از او محافظت می‌کرد، محافظت کند، در حالی که شاهد رقصیدن تصاویر او، دیزی و بن جوان در میان ستارگان است.
صداپیشگان

کوین جیمز در نقش اوتیس، یک گاو هلشتاین بی‌خیال و پسرخوانده بن؛ او پس از درگذشت بن رهبر نهایی مزرعه می‌شود.
کورتنی کاکس در نقش دیزی، یک گاو مهربان، بیوه و باردار که مورد علاقه اوتیس است.
سم الیوت در نقش بن، پدرخوانده اوتیس و رهبر اصلی مزرعه.
دنی گلاور در نقش مایلز، یک قاطر مسن و دوست دوران کودکی بن.
واندا سایکس در نقش بسی، یک گاو گستاخ که دوست دیزی است.
اندی مک‌داول در نقش اتا، یک از مرغ‌های مزرعه و مادر مدی.
دیوید کوچنر در نقش داگ، رهبر سادیستی گروه کایوت‌هایی که به دنبال شکار و خوردن حیوانات مزرعه هستند، یعنی مرغ‌ها.
جفری گارسیا در نقش پیپ، یک موش عاقل و یکی از دوستان اوتیس.
تینو اینسانا در نقش پیگ، یک خوک ژولیده، خوش‌نیت و یکی از دوستان اوتیس.
دام ایررا در نقش دوک، یک بردر کولی که به عنوان سگ چوپان مزرعه خدمت می‌کند.
کام کلرک در نقش فردی، یک موش خرمای کم‌هوش، عصبی و یکی از دوستان اوتیس.
راب پالسن در نقش پک، یک خروس باهوش اما از نظر فیزیکی ضعیف و یکی از دوستان اوتیس.
پالسن همچنین گوفر و یکی از دوقلوهای تحویل‌دهنده پیتزا را صداپیشگی می‌کند.
اس. اسکات بولوک در نقش ادی، رهبر گاوهای جرزی که با لهجه‌های نیوجرسی صحبت می‌کند.
جان دیماجیو در نقش باد، یکی از اعضای گاوهای جرزی.
دیماجیو همچنین فردریک اوهالنون، یک افسر پلیس محلی را صداپیشگی می‌کند.
موریس لامارش در نقش ایگ، یکی از اعضای گاوهای جرزی.
ماریا بمفورد در نقش نورین «نورا» بیدی، همسایه کشاورز و عمه پسر اسنوتی که از انسان‌شناسی حیوانات آگاه است.
فرد تاتاسیور در نقش کشاوز بایر، صاحب مزرعه‌ای که اوتیس و دوستانش در آن زندگی می‌کنند.
مادلین لاوجوی در نقش مدی، دختر اتا که به دنبال اوتیس است.
ارت‌کوییک در نقش روت، یک خروس خوش‌تیپ.
استیو اودکرک در نقش یوجین «پسر اسنوتی» گلدنر، برادرزاده بیدی‌ها که به حیوانات ظلم می‌کند.
اودکرک همچنین ناتانیل راندال «ناتان» بیدی سوم، همسایه کشاورز، شوهر نورا و عموی بی‌میل پسر اسنوتی؛ رجینالد گلدنر؛ پدر پسر اسنوتی و یکی از دوقلوهای تحویل‌دهنده پیتزا را صداپیشگی می‌کند.
جیل تالی در نقش سرنا گلدنر، مادر پسر اسنوتی.
لرین نیومن و کیتی لی در نقش دوستان پسر اسنوتی.
فرانک ولکر در نقش جلوه‌های صوتی کایوت‌ها.
جین کراکوسکی در نقش کایوت با صدای زنانه.
جوجه‌های مرغ توسط الینا بندستون، پال بوچر، خمانی گریفین، آرلو لوین، لیلیانا مومی، سیدنی نیل، کت اوزاوا، توماس پیستور، ایسایا تفیلو، جرج ون نیوکیرک به تصویر کشیده شده‌اند.
صداهای اضافی حیوانات رئیس مزرعه توسط کیت آنتونی، جولیان بوشر، ویلیام کالورت، چاد اینبیندر، لی فرنچ، ادی فریرسون، نیکا فاترمن، نیکولاس گست، آرچی هان، کیتی لی، کریستی ملور، ژاکنیل پینول، فیل پراکتر، جاستین شنکارو، لین ماری استوارت، آدری واسیلوسکی و کلودت ولز ارائه شده‌اند.
انتشار

پارامونت پیکچرز رئیس مزرعه را در ۴ اوت ۲۰۰۶ در سینماهای ایالات متحده اکران کرد. این فیلم تقریباً بین ۱۱۶٫۵ و ۱۱۸٫۶ میلیون دلار در گیشه جهانی، در مقابل بودجه ۵۱ میلیون دلاری، فروش داشت.
انتشار > رسانه خانگی

رئیس مزرعه توسط سرگرمی خانگی پارامونت در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۶ بر روی دی‌وی‌دی، در نسخه‌های عریض و تمام صفحه جداگانه، منتشر شد. دی‌وی‌دی شامل آغاز متفاوت، یک موزیک ویدئوی «رئیس مزرعه باب»، یک خالق کتاب کمیک و تفسیری توسط استیو اودکرک و پل مارشال است. رئیس مزرعه برای نخستین بار در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۲ بر روی بلوری منتشر شد.
بازخوردها

در متاکریتیک، بر اساس رای ۲۴ منتقد، امتیاز ۴۲ از ۱۰۰ را دارد که نشان‌دهنده «بررسی‌های مختلط یا متوسط» است. تماشاگران در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط «B+» در مقیاس A+ تا F دادند.
بخش نورا

مکان
| بخش نورا Nora kommun | بخش نورا Nora kommun |
| --- | --- |
ناحیه شهری: ناحیه شهری
  نشان:   نشان
موقعیت بخش نورا در نقشه: موقعیت بخش نورا در نقشه
شهرستان‌های سوئد: شهرستان اوربرو
Seat: نورا (سوئد)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۹۴٫۷۱ کیلومتر مربع (۲۶۸٫۲۳ مایل مربع)
 • خشکی: ۶۲۱٫۸۵ کیلومتر مربع (۲۴۰٫۱۰ مایل مربع)
 • آب: ۷۲٫۸۶ کیلومتر مربع (۲۸٫۱۳ مایل مربع)
 : Area as of January 1, 2010.
جمعیت (June 30, 2012): جمعیت (June 30, 2012)
 • کل: ۱۰٬۴۰۳
 • تراکم: ۱۵/کیلومتر مربع (۳۹/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:SE
استان: وستمانلاند
Municipal code: ۱۸۸۴
وبگاه: www.nora.se
بخش نورا (به سوئدی: Nora kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان اوربرو واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای Köyliö، دهستان کو، فلادونگ و هونه خواهرخوانده‌های بخش نورا هستند.
اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان

| اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان Christlich Demokratische Union Deutschlands | اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان Christlich Demokratische Union Deutschlands |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: CDU
رهبر حزب: فریدریش مرتس
نائب‌رئیسان: ولکر بوفیر سیلویا برییر یولیا کلوکنر بی تصدی توماس اشتروبل
Secretary General: پائول زیمیاک
بنیان‌گذاری: ۲۶ ژوئن ۱۹۴۵؛ ۷۹ سال پیش (۱۹۴۵-26}})
ستاد: کلینگرهوف اشتراسه ۸ ۱۰۷۸۵ برلین، آلمان
روزنامه: اتحادیه
شاخه جوانان: جوانان اتحادیه
اعضای ثبت‌نام کرده  (نوامبر ۲۰۱۹):  407350
مرام سیاسی: دموکراسی مسیحی محافظه‌کاری لیبرال اروپاگرایی برخی جناح‌ها: میانه‌گرایی محافظه‌کاری محافظه‌کاری ملی لیبرالیسم اقتصادی
طیف سیاسی: راست میانه
وابستگی ملی: حزب اتحادیه
وابستگی اروپایی: حزب مردم اروپا
وابستگی بین‌المللی: اینترناسیونال دموکرات‌های میانه اتحادیه دموکرات بین‌الملل
گروه پارلمانی اروپایی: حزب مردم اروپا
رنگ رسمی:   مشکی (رایج)   سرخ (نشان)   نارنجی (پرچم)     مشکی-سرخ-طلایی (طراحی شرکتی)
بوندستاگ: ۲۰۰ از ۷۰۹
بوندسرات: ۲۲ از ۶۹
لندتاگ: ۴۸۹ از ۱٬۸۶۸
پارلمان اروپا: ۲۳ از ۹۶
نخست‌وزیرهای ایالتی: ۶ از ۱۶
وبگاه: وبگاه
cdu.de: cdu.de
سیاست در آلمان حزب‌ها انتخابات: سیاست در آلمان حزب‌ها انتخابات
اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (به آلمانی: Christlich Demokratische Union Deutschlands) بزرگ‌ترین حزب محافظه‌کار این کشور است که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. این حزب که می‌توان آن را «راست میانه» دانست همچنین عضو اتحادیه دموکرات بین‌المللی است. رهبری کنونی این حزب با فریدریش مرتس است.
اتحادیه دموکرات مسیحی در ایالت بایرن فعالیت نمی‌کند و از اینرو در پارلمان فدرال بوندستاگ، فراکسیون مشترکی را با اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن به نام اتحادیه تشکیل می‌دهد. اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن در واقع حزب خواهر اتحادیه دموکرات مسیحی است که در ایالت بایرن فعالیت می‌کند. سیاست‌های فدرال این دو حزب در قالب یک تفاهمنامهٔ ائتلاف پارلمانی با یکدیگر هماهنگ می‌شود، درحالی‌که در سیاست‌های ایالتی هر دو حزب مستقل از یکدیگر فعالیت می‌کنند. برای اشاره به هردوی آن‌ها معمولاً از اصطلاح «اتحادیه» استفاده می‌شود.
هر دوی این احزاب بیشتر طرفداران خود را مابین کاتولیک‌ها، پروتستان‌ها، روستاییان و اعضایی از همه طبقات اقتصادی پیدا می‌کنند. سیاست کلی اقتصادی و اجتماعی‌شان محافظه‌کارانه است و بیشتر از احزاب سیاسی دیگر به کلیساهای کاتولیک (و تا حدود کم‌تری پروتستان) نزدیک هستند. با وجود این تأکید حزب بر مسیحیت امروز کم‌تر از چند دهه گذشته است و می‌توان گفت امروز آن‌ها بیشتر از این‌که ایدئولوژیک باشند، پراگماتیک هستند.
در ۱۹۹۰ این حزب با حزب هم‌گام‌اش در آلمان شرقی که دقیقاً هم‌نام آن‌ها بود (اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان) ادغام شد.
کلیات > سنت

اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان از زمان تاسیسش تا به حالا برای همه از هر فرقه مسیحی و همچنین غیرمسیحیان باز بوده است. دلیل این که این اتحادیه خود را صراحتا مسیحی نام داده است، تصمیم حزب مبتنی بر متعهد بودن برای توضیح چهره مسیحی انسان است. با تأسیس این حزب درسال ۱۹۴۵، مقابله با خصومت سیاسی بین کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها انگیزه اصلی برای استفاده از کلمهٔ «مسیحی» در نام این حزب بود. از اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان گاهی به عنوان جانشین حزب مرکزی آلمان نام برده می‌شود.
برنامه سیاسی اتحادیه از سال ۲۰۰۷ بر طبق این گفته بنا شده است: «طبق تفاهم مسیحیان، انسان، طبیعت و محیط آفرینش خداوند هستند.» بر این اساس، خداوند انسان را به شکل خودش آفرید، که شأن و منزلت انسان به عنوان مطلوبی که ارزش محافظت از آن را دارد، حاصل می‌شود. از طبیعت به عنوان آفریده‌ای یاد می‌شود که انسان اجازه ندارد آن را آزادانه دور بیندازد، اما خداوند آن را به انسان سپرده است تا انسان از آن محافظت کند.
تاریخ > زمان تأسیس

به محض پایان جنگ جهانی دوم، گفتگوهای غیررسمی برای تأسیس یک حزب با محوریت مسیحیت دموکرات در آلمان آغاز شد. این گفتگوها به تأسیس حزب دموکرات مسیحی در برلین در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۵ منجر شدند. در سپتامبر همان سال شعبه‌های حزب در راینلند و وستفالن نیز افتتاح شدند.
اعضای مؤسس حزب دموکرات مسیحی از اعضای سابق حزب مرکزی آلمان، حزب دموکرات آلمان، حزب خلق ملی آلمان و حزب خلق آلمان تشکیل می‌شد. همه این افراد به همراه آندریاس هرمس مؤسس شعبه برلین حزب دموکرات مسیحی، در دوره دیکتاتوری نازی تجربه زندانی شدن به اتهام عضویت در مقاومت آلمان را داشتند. پس از آن در سال‌های جنگ سرد تا ۱۹۶۹ حزب دموکرات مسیحی تصمیم به جذب محافظه‌کاران، ضدکمونیسم‌ها، نازی‌های سابق و همدستان آنان گرفت و بعضی از این افراد (مانند هانس گلوبکه و تئودور اوبرلاندر) را در رده‌های بالای حزبی جای داد.
یکی از درس‌هایی که این حزب از جمهوری وایمار گرفت این بود که تفرقه بین احزاب دموکراتیک باعث خیزش و قدرت گرفتن حزب نازی شد؛ بنابراین از نظر مؤسسان این حزب، تشکیل یک حزب دموکرات مسیحی برای متحد کردن تمام نیروهای دموکرات مسیحی و جلوگیری از تکرار اشتباهات گذشته اجتناب ناپذیر بود. نتیجه دیدارهای مؤسسان حزب، موافقت با تشکیل یک حزب با مرام مسیحی (با اعضای کاتولیک و پروتستان) که به‌شدت تحت تأثیر محافظه‌کاری لیبرال بود. حزب دموکرات مسیحی در برلین از زمان تشکیل تا اولین کنوانسیون حزبی‌اش در سال ۲۱ اکتبر ۱۹۵۰ که کنراد آدناور را به‌عنوان اول دبیرکل حزب برگزید موفقیت قابل توجهی را کسب کرد.
تاریخ > دوره آدناور از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳

در ابتدای اشغال آلمان، مشخص نبود که کشورهای پیروز در جنگ جهانی دوم از کدام حزب آلمان پشتیبانی خواهند کرد، اما در سال‌های آخر دهه ۴۰ میلادی ایالات متحده و بریتانیا با فاصله گرفتن از حزب سوسیال دموکرات، تمایل بیشتری به حمایت از حزب دموکرات مسیحی داشتند. حزب سوسیال دموکرات در نظر متحدین غربی، حزب ملی‌گراتر به نظر می‌آمد که حاضر به دادن هر امتیازی به شوروی برای اتحاد مجدد آلمان بود و آدناور را دست‌نشانده آمریکا و متحد واتیکان می‌دانست. از طرفی میانه‌روی حزب دموکرات مسیحی، انعطاف‌پذیری اقتصادی و ضدیت آن‌ها با کمونیست‌ها توجه قدرت‌های غربی را جلب کرد. آدناور همچنین توانسته بود اعتماد بریتانیا را نیز کسب کند.
حزب دموکرات مسیحی اندکی بعد به دلیل تضاد دیدگاه در مورد مسائلی همچون روابط با غرب و اتحاد آلمان و حفظ آلمان به‌عنوان یک کشور بی‌طرف در سیاست جهانی دچار دوپارگی شد. آدناور همچنان سرسختانه از سیاست‌های غرب‌گرایانه خود دفاع می‌کرد و به همین دلیل برخی از رقبای خود را کنار گذاشت. وی همچنین هرگونه ائتلاف با حزب سوسیال دموکرات را تا زمان حصول اطمینان از مواضع ضدکمونیستی این حزب رد کرد. رد ساختاری اتحاد مجدد آلمان (اتحاد آلمان در تئوری باعث دور شدن آلمان از متحدین غربی آن می‌شد) باعث جدا شدن بخش بزرگی از رای‌دهنده‌های پروتستان می‌شد، به‌خصوص که تعداد زیادی از پناهنده‌های مناطق اشغال شده آلمان در شرق رودخانه اودر که ساکن آلمان شرقی بودند حق رای دادن نداشتند.
حزب دموکرات مسیحی، بعد از تشکیل آلمان غربی در سال ۱۹۴۹ به مدت بیست سال حزب حاکم در این کشور بود. آدناور تا سال ۱۹۶۳ رهبر این حزب باقی می‌ماند که در این سال لودویگ ارهارد وزیر سابق اقتصاد جای او را در رهبری حزب گرفت. در سال ۱۹۶۶ حزب دموکرات آزاد آلمان به دلیل اختلاف نظر در سیاست‌های مالی و اقتصادی از شرکت در دولت ائتلافی با حزب دموکرات مسیحی سر باز زد و ارهارد مجبور به استعفا شد. در نتیجه کورت گئورگ کیسینگر از حزب دموکرات مسیحی به صدارت عظمای آلمان رسید و دولتی ائتلافی با حزب سوسیال دموکرات (به اصطلاح ائتلاف بزرگ) تشکیل داد.
تاریخ > اپوزیسیون در سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۲

محبوبیت حزب سوسیال دموکرات بعد از ورود به ائتلاف به سرعت افزایش پیدا کرد و آن‌ها در انتخابات سال ۱۹۶۹ موفق به ائتلاف با حزب دموکرات‌های آزاد شدند که برای اولین بار باعث خروج حزب دموکرات مسیحی از دولت در آلمان شد و این حزب را به اپوزیسیون تبدیل کرد. حزب دموکرات مسیحی به همراه حزب خواهر آن، حزب سوسیال مسیحی بایرن به‌شدت منقد سیاست‌های گردش به شرق ویلی برانت صدراعظم سوسیال دموکرات آلمان بودند و به قرارداد ۱۹۷۰ مسکو و قرارداد ۱۹۷۰ ورشو که ادعاهای ارضی بر مناطق اشغال شده آلمان توسط شوروی را پس می‌گرفت و خط اودر نایسه را به‌عنوان مرز شرقی آلمان به رسمیت می‌شناخت اعتراض می‌کردند. اتحادیه دموکرات مسیحی همچنین همکاری‌های نزدیکی با فدراسیون اخراجی‌ها (Heimatvertriebene) داشت. این فدراسیون از آلمانی‌هایی که از مناطق از دست رفته آلمان در طول جنگ جهانی دوم اخراج شده بودند و امید به بازگشت به خانه‌هایشان را داشتند تشکیل شده بود.
در آوریل ۱۹۷۲ اتحادیه دموکرات مسیحی شانس خود را برای بازگشت به قدرت بالا دید و درخواست رای عدم اعتماد به دولت کرد. راینر بارتسل دبیرکل اتحادیه دموکرات مسیحی تقریباً مطمئن بود که صدر اعظم بعدی آلمان خواهد بود. اما تمام اعضای بوندستاگ آنطور که انتظار می‌رفت رای ندادند. ویلی برانت دوباره رای اعتماد گرفت و در قدرت باقی ماند؛ بنابراین اتحادیه دموکرات مسیحی به مدت سیزده سال در اپوزیسیون باقی ماند. در سال ۱۹۸۲ حزب دموکرات آزاد از ائتلاف با حزب سوسیال دموکرات خارج شد و اتحادیه دموکرات مسیحی دوباره قدرت را در آلمان به دست گرفت.
تاریخ > دوره هلموت کهل از ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۸

هلموت کهل به عنوان رهبر اتحادیه دموکرات مسیحی به همراه حزب دموکرات‌های آزاد پیروز انتخابات فدرال ۱۹۸۳ آلمان شد و وی به‌عنوان صدر اعظم آلمان سوگند یاد کرد.
بعد از سقوط دولت آلمان شرقی در سال ۱۹۸۹، هلموت کهل با پشتیبانی دولت‌های آمریکا، فرانسه و بریتانیا، خواستار اتحاد مجدد آلمان شد. در روز ۳ اکتبر ۱۹۹۰ دولت آلمان شرقی فروپاشید و مناطق آن ضمیمه دولت آلمان غربی شدند. حزب اتحادیه دموکرات مسیحی در آلمان شرقی با متحد غربی‌اش ادغام شدند و نمایندگان آن در یک لیست واحد در انتخابات بوندستاگ ۱۹۹۰ شرکت کردند. در این انتخابات ائتلاف اتحادیه دموکرات مسیحی و حزب دموکرات آزاد پیروز شدند. با اینکه هلموت کهل دوباره به‌عنوان صدراعظم آلمان انتخاب شد، اما محبوبیت حزب بخاطر رکود شدید اقتصادی در ایالت‌های جدید شرقی و مالیات‌های سنگین در ایالت‌های غربی کاهش شدیدی پیدا کرد. با این حال اتحادیه دموکرات مسیحی با اختلاف ناچیزی پیروز انتخابات فدرال ۱۹۹۴ شد که دلیل آن بهتر شدن اوضاع اقتصادی آلمان بود.
هلموت کهل تا زمان شکست حزبش در انتخابات ۱۹۹۸ رهبر حزب باقی ماند و سپس ولفگانگ شویبله به‌عنوان رهبر حزب انتخاب شد. کمی بعد از آن در سال ۲۰۰۰ شویبله به دلیل رسوایی اقتصادی درون حزبی از مقام خود استعفا کرد و آنگلا مرکل جای او را گرفت که تا سال ۲۰۱۸ رهبری حزب دموکرات مسیحی را بر عهده داشت. در انتخابات فدرال ۱۹۹۸ اتحادیه دموکرات مسیحی به همراه اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن بدترین شکست خود را از زمان تأسیس حزب در سال ۱۹۴۹ متحمل شدند. در این انتخابات حزب سوسیال دموکرات به رهبری گرهارد شرودر در ائتلاف با حزب سبز به رهبری یوشکا فیشر اکثریت کرسی‌های بوندستاگ را به‌دست گرفتند و تا ساعت ۲۰۰۵ در دولت باقی ماندند. در انتخابات سال ۲۰۰۲ اتحادیه دموکرات مسیحی نتایج بهتری به‌دست‌آورد، اما به دلیل نرسیدن به حد نصاب اکثریت از تشکیل دولت بازماند.
تاریخ > دوره پسا مرکل، از ۲۰۱۸ تاکنون

در روز ۷ دسامبر ۲۰۱۸ آنگرت کرامپ کارن‌بائور در انتخابات درون حزبی به‌عنوان رهبر حزب انتخاب شد. کرامپ کارنبائور در نظر کارشناسان به‌عنوان دنباله‌روی راه مرکل شناخته می‌شد، با این حال از مرکل محافظه‌کارتر بود و نظراتی مخالف با موضوعات اجتماعی همچون ازدواج همجنسگرایان داشت. انتخاب کرامپ کارنبائور در ابتدا باعث افزایش حمایت عمومی از حزب اتحادیه دموکرات مسیحی و همچنین محبوبیت شخصی وی شد. با این حال محبوبیت وی بتدریج رو به کاهش گذاشت تا اینکه اتحادیه دموکرات مسیحی بدترین نتایج انتخاباتی خود را در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۹ کسب کرد که فقط ۲۹٪ تعداد آرا بود. کارنبائور در آن زمان یکی از سیاستمداران اتحادیه دموکرات مسیحی با کمترین میزان محبوبیت بود.
مانفرد وبر از اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن کاندیدای اصلی حزب مردم اروپا در انتخابات ۲۰۱۹ پارلمان اروپا بود. اگرچه گروه پارلمانی حزب مردم اروپا سرانجام اورزولا فن در لاین از اتحادیه دموکرات مسیحی را نامزد ریاست کمیسیون اروپا کرد. او که در ژوئیه ۲۰۱۹ به این مقام برگزیده شد اولین زنی بود که ریاست این کمیسیون را بر عهده داشت.
کرامپ کارنبائور در روز ۱۰ فوریه ۲۰۲۰ پس از رسوایی در دولت ایالتی تورینگن از رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی کناره‌گیری کرد. در آن زمان مذاکرات برای تشکیل دولت ایالتی تورینگن در جریان بود و شعبه ایالتی اتحادیه دموکرات مسیحی در تورینگن برای جلوگیری از به قدرت رسیدن حزب چپ مذاکراتی را با حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان برای تشکیل دولت ایالتی آغاز کرده بود. در آلمان بعد از جنگ جهانی دوم همکاری احزاب دموکراتیک با راست‌های افراطی تابو شمرده می‌شد. کارنبائور متهم شد که قادر به اجرای انضباط در داخل حزب در طول بحران نبوده، در حالی که به گفته او مواضع نامشخص حزب در قبال همکاری با حزب آلترناتیو برای آلمان و حزب چپ باعث این مشکل بوده است. در حالی که بحران دولت ایالتی تورینگن به استعفای کارن باور سرعت بخشید، او معتقد بود که تصمیمش را برای استعفا مدتی پیش از آن گرفته بود در حالی که رسانه‌ها این استعفا را به ضعف مدیریتی وی نسبت دادند.
با این حال کرامپ کارن‌باور در مقام وزیر دفاع آلمان و رهبر داخلی حزب تا انتخابات داخل حزبی فوریه ۲۰۲۱ باقی ماند. این انتخابات که قرار بود در آوریل ۲۰۲۰ برگزار شود به دلیل همه‌گیری کووید ۲۰۱۹ بارها به تعویق افتاد و سرانجام به‌طور آنلاین برگزار شد. در این انتخابات آرمین لاشت نخست‌وزیر ایالت نوردراین وستفالن با ۵۲/۸٪ درصد آرای اعضای حزب به رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی رسید. رقیب وی فریدریش مرتس که ۴۷/۲٪ آرا را به‌دست‌آورد در انتخابات داخل حزبی سال ۲۰۱۸ هم از کرامپ کارنبائور شکست خورده بود. انتخاب لاشت در نگاه ناظران تداوم میانه‌روی مرکل و اتحادیه دموکرات مسیحی به‌شمار می‌آید.
پایگاه ایدئولوژیک

در حالی که کنراد آدناور و لودویگ ارهارد با احزاب غیر نازی همکاری می‌کردند، اتحادیه دموکرات مسیحی تلاش می‌کرد که احزاب اپوزیسیون راست‌گرای آن را به حاشیه براند. از سوی دیگر فقدان احساسات ضد کمونیسم به‌عنوان یک دیدگاه سیاسی در آلمان غربی دهه ۶۰ به‌علاوهٔ سکولاریزاسیون و انقلاب فرهنگی در این سال‌ها، بقای اتحادیه دموکرات مسیحی را با چالشی جدی مواجه کرده بود.
در سال‌های بعد از ۲۰۰۰، آنگلا مرکل تمایل زیادی نداشت که به‌طور علنی ارزش‌های مسیحیت را به‌عنوان بنیاد ایدئولوژیک حزب معرفی کند. با این حال اتحادیه دموکرات مسیحی هیچگاه به‌طور رسمی ارزش‌های مذهبی‌اش را انکار نکرد. مرکل و سخنگوی بوندستاگ نوربرت لامرت همواره تلاش در روشن ساختن این موضوع داشتند که فرهنگ غالب در اتحادیه دموکرات مسیحی مدارا و همزیستی مسالمت آمیز هستند. بنا به گفته تحلیل‌گر حزب، اشتفان آیزل، امتناع مرکل از تأکید بر ارزش‌های سنتی حزبی احتمالاً نتیجه معکوس برای حزب داشته، زیرا مرکل موفق نشده پایگاه اصلی حزب را برای رای دادن بسیج کند.
اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان همواره اصول دموکراسی مسیحی را در سیاست‌هایش اعمال می‌کند و بر درک مسیحیان از انسان‌ها و مسئولیت‌شان در مقابل خدا تأکید می‌کند. با این حال در فهرست اعضای اتحادیه، اشخاصی هستند که به ادیان دیگری باورمنداند یا دیندار نیستند. مآخذ سیاست‌های کلی اتحادیه دموکرات مسیحی، کاتولیسیزم سیاسی، آموزه‌های اجتماعی کاتولیک، پروتستانیزیسم سیاسی، لیبرالیسم اقتصادی و محافظه‌کاری ملی هستند. لیبرالیسم سیاسی در دوره صدارت اعظم هلموت کهل در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۸ نمود بیشتری داشت.
به‌عنوان یک حزب محافظه‌کار، اتحادیه دموکرات مسیحی از مجازات شدیدتر شهروندان در موارد نقض قانون و همچنین دخالت بوندس‌وهر (ارتش فدرال) در موارد مربوط به امنیت داخلی و تروریسم حمایت می‌کند. در موارد مربوط به مهاجران، هدف اتحادیه دموکرات مسیحی کنترل میزان مهاجرت در آلمان است. با این حال اتحادیه از هم‌پیوندی مهاجران از طریق کلاس‌های زبان و حل شدن بیشتر آنان در جامعه حمایت می‌کند.
در زمینه سیاست خارجی اتحادیه دموکرات مسیحی خود را متعهد به ادغام بیشتر آلمان در اتحادیه اروپا می‌داند و قائل به روابط قوی بین آلمان و ایالات متحده است. حزب به دلیل موارد فراوان نقض حقوق بشر در ترکیه مخالف عضویت این کشور در اتحادیه اروپاست، با این حال روابط قوی اتحادیه اروپا با ترکیه را به عضویت ترکیه در این اتحادیه ترجیح می‌دهد. همچنین عدم به رسمیت شناختن جمهوری قبرس به‌عنوان کشوری مستقل از سوی ترکیه نیز دلیل دیگری بر مخالفت اتحادیه دموکرات مسیحی با عضویت ترکیه در اتحادیه اروپاست. چرا که بر طبق قوانین اتحادیه اروپا، تمام کشورهای عضو باید استقلال و تمامیت ارضی یکدیگر را به رسمیت بشناسند.
اتحادیه دموکرات مسیحی در طول تاریخ خود چهار بار در سطح فدرال و به دفعات زیاد در سطح دولت‌های ایالتی با حزب سوسیال دموکرات برای تشکیل دولت ائتلاف کرده است. همچنین این حزب در چندین ایالت با حزب سبز دولت ائتلافی تشکیل داد. با این وجود پس از قتل والتر لوبکه فرماندار شهر کاسل توسط گروه‌های منتسب به راست در آلمان در ژوئن ۲۰۱۹، کنگره حزبی در هامبورگ هر گونه ائتلاف در سطح ایالتی و فدرال را با حزب آلترناتیو برای آلمان ممنوع ساخت.
ساختار داخلی حزب > کنگره حزبی

کنگره حزبی بالاترین نهاد تصمیم‌گیری برای اتحادیه دموکرات مسیحی است. اعضای حزب حداقل هر دو سال یک‌بار جمع می‌شوند و سیاست‌های اصولی حزب را به همراه برنامه‌های حزبی معین می‌کنند
کنگره حزبی اتحادیه دموکرات مسیحی از نمایندگان انجمن‌های منطقه‌ای، انجمن‌های خارجی و روسای افتخاری حزبی تشکیل می‌شود. انجمن‌های ایالتی دقیقاً هزار نماینده را که باید توسط کنوانسیون‌های ایالتی یا منطقه ای انتخاب شوند به کنگره می‌فرستند. تعداد نمایندگانی که یک انجمن منطقه ای می‌تواند بفرستد به تعداد اعضای انجمن شش ماه قبل از کنگره حزب و نتیجه آخرین انتخابات فدرال در ایالت فدرال مربوط به آن بستگی دارد. انجمن‌های خارجی که توسط کمیته اجرایی فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند، هر کدام یک نماینده صرف نظر از تعداد اعضای خود به کنگره حزب می‌فرستند.
ساختار داخلی حزب > کمیته‌های فدرال

کمیته فدرال دومین ارگان قدرتمند حزبی است و به کلیه امور سیاسی و سازمانی که وظایف آن صریحاً برای کنگره حزب فدرال اختصاص نیافته، رسیدگی می‌کند. به همین دلیل آن را اغلب «کنگره حزب کوچک» می‌نامند.
ساختار داخلی حزب > هیئت اجرایی و هیئت رئیسه فدرال

مدیر اجرایی فدرال حزب، رئیس حزب در حوزه فدرال نیز است. مصوبات کنگره فدرال حزبی و کمیته فدرال را اجرا می‌کند و کنگره فدرال حزبی را سازماندهی می‌دهد. هیئت رئیسه حزب، مسئول اجرای مصوبات کمیته فدرال اجرایی و رسیدگی به امور فعلی یا فوری است. هیئت رئیسه حزب متشکل از اعضای برجسته هیئت فدرال اجرایی حزب است.
ساختار داخلی حزب > اعضا

تا سال‌های قبل از ۱۹۶۶ آمار دقیقی از تعداد اعضای اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان وجود نداشت و تخمینی کلی در مورد تعداد آن زده می‌شد. آمار تعداد اعضا از سال ۱۹۶۶ به بعد، بر پایه تخمین تعداد اعضا در ۳۱ دسامبر ۱۹۶۶ محاسبه می‌شود. بر پایه این آمار تا سال ۲۰۱۸ تعداد اعضای حزب اتحادیه دموکرات مسیحی ۴۲۰۲۴۰ نفر بود.
در سال ۲۰۱۲ میانگین سن اعضای حزب ۵۹ سال بود و ۶ درصد اعضا سنی زیر ۳۰ سال داشتند. تحقیقی که توسط بنیاد کنراد آدناور انجام شد نشان داد که ۲۵/۴٪ اعضا زن و ۷۴/۶٪ مرد هستند. تعداد اعضای زن در ایالت‌های جدید که تا قبل از ۱۹۹۰ جزو آلمان شرقی بودند بیشتر از مناطق غربی و حدود ۲۹/۲٪ است.
ساختار داخلی حزب > رهبران حزب از زمان تأسیس

| رهبر | دوره |
| --- | --- |
کنراد آدناور: ۱۹۵۰–۱۹۶۶
لودویگ ارهارد: ۱۹۶۶–۱۹۶۷
کورت گئورگ کیزینگر: ۱۹۶۷–۱۹۷۱
راینر بارتسل: ۱۹۷۱–۱۹۷۳
هلموت کوهل: ۱۹۷۳–۱۹۹۸
ولفگانگ شویبله: ۱۹۹۸–۲۰۰۰
آنگلا مرکل: ۲۰۰۰–۲۰۱۸
آنه‌گرت کرامپ-کارنبائور: ۲۰۱۸–۲۰۲۱
آرمین لاشت: ۲۰۲۱–اکنون
ساختار داخلی حزب > صدراعظم‌های آلمان از اتحادیه دموکرات مسیحی

| صدر اعظم آلمان | مدت دوره |
| --- | --- |
کنراد آدناور: ۱۹۴۹–۱۹۶۳
لودویگ ارهارد: ۱۹۶۳–۱۹۶۶
کورت گئورگ کیزینگر: ۱۹۶۶–۱۹۶۹
هلموت کوهل: ۱۹۸۲–۱۹۹۸
آنگلا مرکل: ۲۰۰۵–۲۰۲۱