جغرافیای غذا
تولید غذا

تولید غذا اولین عنصر غذایی بود که مورد توجه گسترده جغرافیدانان در زمینه جغرافیای فرهنگی، به ویژه در جغرافیای کشاورزی قرار گرفت.
در سطح جهانی، تولید مواد غذایی نابرابر است؛ زیرا دو جزء اصلی در تولید رزق و روزی دخیل هستند که به‌طور نامنظم نیز توزیع می‌شوند. این مولفه‌ها ظرفیت محیطی منطقه و ظرفیت انسانی است. ظرفیت زیست‌محیطی توانایی آن برای «انطباق با یک فعالیت خاص یا نرخ یک فعالیت بدون تأثیر غیرقابل قبول» است. آب و هوا، انواع خاک و در دسترس بودن آب بر آن تأثیر می‌گذارد. ظرفیت انسانی در رابطه با تولید غذا، اندازه جمعیت و میزان مهارت کشاورزی در آن جمعیت است. هنگامی که این دو در سطوح ایده‌آل قرار می‌گیرند و با سرمایه مالی مشارکت می‌کنند، همان‌طور که انقلاب سبز به وضوح نشان می‌دهد، ایجاد زیرساخت‌های کشاورزی شدید امکان‌پذیر است.
به‌طور همزمان، توانایی یک کشور برای تولید غذا به شدت تحت تأثیر عوامل متعدد دیگری قرار می‌گیرد:
آفات در برابر آفت کش‌ها مقاوم می‌شوند یا آفت کش‌ها ممکن است حشرات مفید و ضروری را از بین ببرند. نمونه‌هایی از این اتفاق در سراسر جهان رخ می‌دهد. تانزانیا در سال ۲۰۰۵ عفونت وحشتناکی از کرم‌های ارتشی را تجربه کرد. در اوج آلودگی، بیش از ۱۰۰۰ لارو در هر متر مربع وجود داشت. در سال ۲۰۰۹، لیبریا با حمله کرم‌های ارتشی آفریقایی که به یک بحران غذایی منطقه‌ای تبدیل شد، وضعیت اضطراری را تجربه کرد. کاترپیلارها از ۶۵ شهر عبور کردند و ۲۰۰۰۰ نفر مجبور به ترک خانه‌ها، بازارها و مزارع خود شدند. خسارات این چنینی بسته به اندازه و مدت آن می‌تواند میلیون‌ها تا میلیاردها هزینه داشته باشد و اثرات شدیدی بر امنیت غذایی داشته باشد. فائو یک تیم بین‌المللی به نام بخش تولید و حفاظت گیاهی ایجاد کرده‌است که تلاش می‌کند «اعتماد به آفت‌کش‌ها را کاهش دهد» و «نشان دهد که استفاده از آفت‌کش‌ها اغلب می‌تواند به میزان قابل توجهی کاهش یابد بدون اینکه بر عملکرد یا سود کشاورزان تأثیر بگذارد»، و سایر مناطق آسیب دیده
تنش آبی، بیابان زایی و فرسایش منجر به از دست رفتن زمین‌های قابل کشت می‌شود. شیوه‌های کشاورزی از بخش عمده ای از آب شیرین زمین استفاده می‌کنند - تا ۷۰ درصد - و پیش‌بینی می‌شود این اعداد تا سال ۲۰۲۵ ۵۰ تا ۱۰۰ درصد افزایش یابد. کشورها مجبور هستند بیش از هر زمان دیگری آب را برای آبیاری زمین خود منحرف کنند. سدهای برق آبی و پروژه‌های کلان کانال در حال تبدیل شدن به استاندارد جدیدی برای کشورهایی مانند مصر هستند که دیگر نمی‌توانند به بارندگی یا چرخه‌های طبیعی سیل وابسته باشند. این کمبود آب همچنین باعث درگیری بین کشورهای همسایه می‌شود زیرا آنها با سطح فزاینده ای از کمبود آب زندگی می‌کنند. پاسخ‌های سیاستی به این رویدادها می‌تواند به منظور تقویت رشد اجتماعی-اقتصادی، وضعیت سلامت انسان و پایداری زیست‌محیطی این مناطق اجرا شود. ترکیب محدودیت‌های فعلی با آب و انتقال از شیوه‌هایی مانند زراعت جنگل‌داری و تغییر کشت، با تضعیف ترکیب خاک و قرار دادن مناطق بزرگ‌تری از زمین در معرض باد مخرب، زمین را مستعد فرسایش بادی می‌کند. فرسایش بادی عمدتاً بر مناطق متروکه تأثیر می‌گذارد، کیفیت هوا را کاهش می‌دهد، منابع آب را آلوده می‌کند و حاصلخیزی زمین‌های مجاور را محدود می‌کند.
تغییرات آب و هوایی در حال ایجاد الگوهای آب و هوایی شدیدتر است و تخمین زده می‌شود که شیوه‌های کشاورزی بین ۱۰ تا ۱۲ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای را موجب شوند. گرمایش نرخ بیابان زایی را که قبلاً ذکر شد افزایش می‌دهد و فعالیت حشرات و مناطق کشاورزی در نزدیکی خط استوا ممکن است از بین برود. با این حال، به دلیل گرم شدن ناهمواری که احتمالاً رخ خواهد داد، انتظار می‌رود عرض‌های جغرافیایی بالاتر با سرعت بیشتری نسبت به سایر مناطق کره زمین گرم شوند. دانشمندان اکنون این ایده را ارائه می‌دهند که مناطقی در کانادا و سیبری ممکن است برای کشاورزی در مقیاس صنعتی مناسب شوند و این مناطق می‌توانند هر زمین کشاورزی را که در خط استوا از بین می‌رود، محاسبه کنند. برآوردهای محافظه کارانه جابجایی محصولات سنتی (ذرت، غلات، سیب زمینی) به سمت شمال را ۵۰ تا ۷۰ کیلومتر در دهه نشان می‌دهد. همچنین اعتقاد بر این است که محصولات غیر سنتی (توت، آفتابگردان، خربزه) می‌توانند در بخش‌های جنوبی این کشورها ایجاد شوند. تغییرات در آب و هوا ممکن است انسان‌ها را مجبور به سازگاری، اتخاذ شیوه‌های جدید، و تغییر عادات قدیمی برای ارتقای موفقیت در عصر نامشخص تغییرات آب و هوایی پیش رو کند.