stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انلیل

| انلیل 𒀭𒂗𒆤 | انلیل 𒀭𒂗𒆤 |
| --- | --- |
خدای باد، هوا، زمین و توفان: خدای باد، هوا، زمین و توفان
تندیس انلیل نشسته بر سریر پادشاهی، یافت شده در نیپور برای ۱۸۰۰–۱۶۰۰ پیش از میلاد و اکنون در موزه ملی عراق: تندیس انلیل نشسته بر سریر پادشاهی، یافت شده در نیپور برای ۱۸۰۰–۱۶۰۰ پیش از میلاد و اکنون در موزه ملی عراق
اقامتگاه: نیپور
نماد: تاج شاخدار
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
والدین: آن و کی
همسر: نین‌لیل، کی
فرزندان: نینورتا، نانا، نرگال، نینازو و انبیلولو
همتایان: همتایان
همتای بابلی: الیل
همتای هوریانی: کوماربی
انلیل که بعداً به نام الیل شناخته شد، خدای باستانی میان‌رودان بود که با باد، هوا، زمین و طوفان پیوند داشت. او در آغاز به عنوان خدای کانونی پانتئون سومریان رسمیت پیدا کرد،  اما بعدها توسط اکدی‌ها، بابلی‌ها، آشوری‌ها و هوری‌ها نیز پرستش شد. کانون اصلی پرستش انلیل پرستشگاه اکور در شهر نیپور بود که باور بر این بود که توسط خود انلیل ساخته شده بود و به عنوان «طناب پهلوگیری» بهشت و زمین را به هم پیوند می‌دهد. او همچنین گاهی در نوشته‌های سومری به عنوان نونامنیر نامیده می‌شود. بر پایه یکی از سرودهای سومری، انلیل آنچنان سپند و مقدس بود که دیگر خدایان حتی نمی‌توانستند به او نگاه کنند. انلیل در سده بیست و چهارم پیش از میلاد با رشد نیپور به آوازه رسید. آیین دینی او پس از چپاول نیپور توسط ایلامی‌ها در سال ۱۲۳۰ پیش از میلاد رو به نابودی گذاشت و سرانجام مردوک خدای میهنی بابلی جایگزین او به عنوان خدای کانونی پانتئون میان‌رودان شد. خدای بابلی بیل، آمیخته‌ای از برادر انلیل، انکی، پسر انکی، مردوک و خدای چوپان، دوموزوید است.
انلیل کارکردی بنیادین در افسانه آفرینش سومری دارد. او آنو (بهشت) را از کی (زمین) جدا می‌کند و بدین‌گونه جهان را برای انسان‌ها قابل سکونت می‌کند. در افسانه طوفان سومری، انلیل به زیوسودرا برای اینکه از سیل جان به در برده پاداش جاودانگی می‌دهد و در افسانه طوفان بابلی، انلیل خود عامل سیلی است که برای نابودی نسل بشر، که با سر و صدای زیادشان خواب را از او گرفتند، فرستاده‌است. افسانه انلیل و نینلیل در مورد مجموعه‌ای از اغواگری‌هایِ انلیل از ایزدبانوی نینلیل در ظاهرهای گوناگون است که منجر به آبستنی نانا خدای ماه و خدایان جهان زیرین، نرگال، نینازو و انبیلولو می‌شود. انلیل به عنوان پدیدآورنده و سازنده کلنگ و پشتیبان کشاورزی در نظر گرفته می‌شد. انلیل همچنین در چندین افسانه مربوط به پسرش نینورتا از جمله آنزو و لوح سرنوشت‌ها و لوگاله نقش برجسته ای دارد. و همچنین  بر اساس  ترجمه الواح کشف شده سومری که توسط ذکریا سیچین  او در حماسه آفرینش انسان نقش داشته   و توسط پدرش آنو  به‌عنوان فرمانروای زمین منصوب گردیده بود هرچند که از اساس با خلق انسان مخالف بوده و به‌عنوان خدایی خشن و کینه توز در حق انسان میباشد.
ریشه‌شناسی نام

نام انلیل از دو واژه سومری باستان ان (𒂗)، به معنی «پروردگار» و لیل (𒆤)، که برابرهای گوناگونی برایش پیشنهاد شده‌است.  لیل گاهی به عنوان باد به معنی یک پدیده آب و هوای (که در نتیجه انلیل به معنای خدای آب و هوا و آسمان، «خداوند باد» یا «خدای طوفان» می‌شود)،   یا همچنین به معنای روان یا روحی که وجود آن با تکان‌های ریز در هوا احساس می‌شود برگردان شده‌است. همچنین لیلشاید نماینده یک وام‌واژه جزئی سامی به جای یک واژه سومری نیز باشد. نام انلیل یک ساختار برگیر (مضاف الیه) نیست که نشان دهنده این است که انلیل به جای اینکه صرفاً علت لیل باشد، خود شخصیت لیل در نظر گرفته می‌شده‌است.
پیوتر اشتاینکلر نوشته‌است که معنای لیل ممکن است سرنخی برای یک حوزه کاری خاص از انلیل، خواه طوفان، روان‌ها، یا غیره، نباشد چراکه انلیل ممکن است «خدایی جهانی[...] بدون هیچ حوزه کاری خاصی باشد. "
یادداشت

↑  سومری: 𒀭𒂗𒆤 dEN.LÍL، «فرمانروای باد»
ویرانه‌های پرستشگاهاکور در نیپور
نقشه طبقه همکف پرستشگاه اکور در نیپور
کتیبه ای به خط میخی بر روی ملات دیوریت از نیپور که می‌گوید این‌ها پیشکش‌هایی از گودئا به انلی است (ح. 2144 - 2124 پیش از میلاد).
مولی رز

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Mollie Ann Rouse
زادروز:  ۲۷ نوامبر ۱۹۹۸ ‏(۲۶ سال)
زادگاه:  استراتفورد
قد:  1.60 m
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Spokane Zephyr
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Aston Villa |   |   |
| ۲۰۲۱ |  Lewes |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  London City Lionesses |  ۱۸ |  (۳) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ |  باشگاه فوتبال ۱.اف‌اف‌سی توربین پوتسدام |  ۲۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ |  Sunderland |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۴– |  Spokane Zephyr |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  England U17 |  ۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۷ |  England U19 |  ۷ |  (۴) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  England U20 |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۹ |  England U21 |  ۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
مولی رز (انگلیسی: Mollie Rouse؛ زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۹۸) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در میانه زمین برای اسپوکین زفیرFC در سوپر لیگ USL بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان, زیر ۱۹ سال زنان انگلستان, زیر ۲۰ سال زنان انگلستان، و زیر ۲۱ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
شهرهای ساسانی

بنای شهرهای نو و گسترش و تجدیدبنای شهرهای کهن در زمان ساسانیان باعث کثرت و فزونی شهرها در ایران‌زمین گردید. به تقریب، اکثر شاهان ساسانی به احداث شهرهای نو پرداختند. شهرهایی که توسط فرمانروایان بنیاد یافته یا احیاء می‌شدند، طبق سنت معمول با نام شاهان همراه بودند و واژه‌هایی که به آن‌ها افزوده می‌شد که اغلب حامل شادی، شکوه و عظمت، نیک‌بختی و پیروزی فرمانروا یا مفاهیم مشابه آن‌ها بود.
نقشهٔ ایران در دوران ساسانیان از سال ۲۲۶ تا ۶۵۱ میلادی؛ قلمرو شاپور یکم (آبی پررنگ) متصرفات خسرو پرویز (آبی کم‌رنگ).
نام اغلب این شهرها در روایات ایرانی و عربی و کتاب‌های تاریخی ثبت گردیده است. بیشتر این کتاب‌ها ترجمه و برگردان خداینامک‌های دوران ساسانی می‌باشند. از منابع دیگر رساله‌ای به زبان فارسی میانه، به نام شهرستان‌های ایران است. این رساله شامل اسم و شرح ساختن عده‌ای از شهرهای بزرگ توسط فرمانروایان ایران از قدیم‌ترین ایام تا زمان ساسانیان می‌باشد که در آن پایه‌گذاری بیش از ۲۶ شهر به فرمانروایان ساسانیان نسبت داده شده است. همچنین کتیبه شاپور یکم در نقش رستم که فهرست شهرهایی که در قلمرو شاهنشاه بوده، یاد شده است. مورخان رومی و ارمنی نیز در کتاب‌های خود از شهرهای آن دوره نام برده‌اند. سکه‌های ساسانی نیز از مدارک گران‌قدری می‌باشد که در شناسایی نام شهرهای ساسانی موثراند. در پشت این سکه‌ها مخصوصاً از زمان بهرام چهارم، نام شهری که سکه در آن ضرب شده، نقش گردیده است و این روش تا پایان عهد ساسانیان ادامه می‌یابد که نام شهرها در پشت سکه‌های خسرو پرویز از سایر فرمانروایان بیشتر و چشم‌گیرتر است.
فرهنگ شهرسازی در زمان ساسانیان

در بین شاهان ساسانی یکی از نشانه‌های بهتر پادشاهی کردن هر شاهنشاه، توجه وی به آبادانی شهرها و ساختن شهرهای تازه است. به همین دلیل هر یک از شاهنشاهان آن سلسله می‌کوشیدند شهرهایی را پی افکنند یا شهرهای کهن را نوسازی کنند. در این دوره شهرسازی ساسانیان در همه جا کم و بیش یکسان بود. آنان بر این باور بودند که جهان چهار بخش دارد و شهرها باید طوری ساخته شوند که به چار سوی جهان گشوده شوند. شهر پایه نهادهای اجتماعی، اقتصادی، بازرگانی و سیاسی دولت ساسانی بود. پادشاهان ساسانی به تدریج شهرهای خودیار را تسخیر کرده و به ساختن شهرهای جدید همت گماشتند. شهرهای بسیاری به نام پادشاهان ساخته شد. مسلماً روند احداث شهر توسط پادشاهان همواره آهنگ ثابت و یک‌نواختی نداشته‌اند. در دوره‌هایی که پادشاهان قدرتمند بر کشور حاکم می‌شدند، تعداد زیادی شهر احداث می‌شد و در زمانی که قدرت به نسبت پادشاهان ضعیف می‌شد، جریان شهرسازی کند می‌گردید.
شهرهایی که در دوره ساسانیان ساخته می‌شدند، بیشتر سیاسی–اداری بودند که به «شهرهای شاهی» معروف بودند و هر حاکمی اجازه شهرسازی را نداشت. سپس، عوامل دیگری مانند عوامل تجاری و نظامی نقش داشتند. در این دوره توانایی و بنیان اقتصادی کشور در حدی بود که بازرگانی، و تولید صنایع دستی را تا آن حد رونق بخشید که منجر به احداث شهرهای نوین شده است. همچنین قدرت نظامی ساسانیان به گونه‌ای بود که قلمروشان پهنه وسیعی را در بر می‌گرفت و امکان مبادلات اقتصادی بین شهرهای کهن، و بازرگانی سرزمین‌های مجاور را با مراکز تجمع و سکونتگاه‌های ایران در راه‌های امن ممکن می‌ساخت.
شهرهای اردشیر بابکان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  | نام شهر در دوران ساسانی | نام شهر در دوران اسلامی | ناحیه‌ای که شهر در آن بنا گردید |
| ۱ | اردشیر خُوره | فیروزآباد | پارس |
| ۲ | ریو اردشیر | ریشهر | پارس |
| ۳ | رام‌هرمز اردشیر | رامهرمز | خوزستان |
| ۴ | هرمز اردشیر | اهواز | خوزستان |
| ۵ | استاد اردشیر | میشان | خوزستان |
| ۶ | وهشت‌آباد اردشیر | بصره | خوزستان |
| ۷ | وه اردشیر (تیسفون) | بهرسیر | میان رودان |
| ۸ | بود اردشیر | موصل | میان‌رودان |
| ۹ | وه اردشیر (کرمان) | بردسیر | کرمان |
| ۱۰ | شوشتر | تستر | خوزستان |
| ۱۱ | تن اردشیر | مدینه الخط | بحرین |
اردشیر بابکان بنیان‌گذار شاهنشاهی ساسانی، از مهم‌ترین سازندگان و بازسازی‌کنندگان شهر در تاریخ ایران به‌شمار می‌رود. تاریخ‌نگاران و جغرافیانگاران ساخت و بازسازی شهرهای فراوانی بدو نسبت داده‌اند. از نخستین اقدامات او پس از تثبیت قدرتش، بنیان‌گذاری یا توسعه شهرها در مناطق مختلف از جمله در کرانه‌های خلیج فارس بود.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر اردشیر خوره

شهر «اردشیر خُورّه» (به فارسی میانه: Ardašer Khwarrah) به معنی فر اردشیر، قدیمی‌ترین شهر ایالت فارس در دوره ساسانیان در دشت فیروزآباد فارس است که توسط اردشیر بابکان بنا گردیده است. او این شهر را قبل از دست یافتن به سلطنت ساخت؛ اما اردشیر به زودی دریافت که ایالت پارس از لحاظ سیاسی شایستگی اقامت فرمانروا را ندارد و پایتخت را در نزدیکی تیسفون قرار داد. این شهر که از قدیم‌ترین ادوار باستانی تا زمان هخامنشیان شهری آباد بود و گور نامیده می‌شد، توسط اسکندر مقدونی ویران گردید تا بار دیگر به همت اردشیر بازسازی و آباد شد. دور این شهر دارای برج و باروی محکم و خندق بود. در مرکز شهر یک آتشکده و در جنب آن برجی احداث شده بود که به هنگام تشریفات مذهبی در بالای آن آتش مقدس در هوای آزاد شعله‌ور بود. با این حال در منابع پیشا اسلامی این شهر به گور (Gōr) نیز نامور بوده که پس از اسلام، عربان آن را جور تلفظ می‌کردند. مورخان قدیم این واژه را دشت، پشته یا گودال معنی کرده‌اند. نسخه متن پهلوی کارنامه اردشیر بابکان که اولین سند عقیدتی–سیاسی دولت ساسانی است از جمله مآخذ مربوط به تاریخ شهرهای ایران است که به ساختن شهر ریو اردشیر و اردشیر خوره در ایالت فارس اشاره می‌کند.
«اردشیر به پارس آمد. شهرستانی که اردشیر خوره خوانند و روستای بخت اردشیر را به‌وجود آورد.»
همچنین در نوشته‌های دینوری، طبری، شاهنامه فردوسی، مسعودی، حمزه اصفهانی، مجمل التواریخ و القصص و… می‌توان از اسامی این شهرها آگاهی یافت. از میان مورخان دوره اسلامی ابن قتیبه اولین مورخی است که در کتاب المعارف خود به بنیان شهرهای «گور» و «اردشیر» در فارس به دست اردشیر بابکان اشاره کرده است. اصطخری دربارهٔ این شهر و چگونگی احداث آن در زمان اردشیر چنین بیان کرده است: «جور را اردشیر بنا کرد. گویند دریاچه بود. چون اردشیر دشمنی را آنجا قهر کرد خواست کی شهری بنا کند. بفرمود تا آب را راه‌ها ساختند چنان‌که به شیب‌ها برون شد و این شهر بنا کرد.» جورجینا هرمان معتقد است که اردشیر قبل از غلبه بر اردوان پنجم دستور ساخت شهری تازه و ساختمان کاخ‌های خود را در اردشیر خوره (فر اردشیر) و قلعه دختر بر چکاد تنگاب صادر کرده است. این نخستین شهر ساسانی که به دست اردشیر بابکان ساخته شده، دایره‌ای شکل بود که پیش از آن و در دوره اشکانی مرسوم بود. چنان‌که شهر هترا و دارابگرد نیز دایره‌ای شکل است. گفته می‌شود که این طرح بر گرفته از اردوگاه نظامی پارتیان است.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر وه اردشیر

«وه اردشیر» یا به اردشیر شهری در استان کرمان کنونی بود که سازنده آن را نخستین شاه ساسانی دانسته‌اند. اعراب نام آن را به گونهٔ دیگری عربی کرده‌اند و آن را بردسیر نامیده‌اند. حمزه اصفهانی مورخ معروف قرن چهارم هجری، مؤسس واقعی این شهر را اردشیر بابکان می‌نویسد که آنجا را به اردشیر (یعنی جای نیکوی اردشیر) نامیدند و اعراب به آن محل اسم‌های به‌رسیر، به‌دسیر، بردسیر و بردشیر نیز داده‌اند و ایرانیان آن را «گواشیر» می‌خواندند. حمدالله مستوفی نام پایتخت کرمان را گواشیر می‌نامد و اضافه می‌کند: «شهر گواشیر از اقلیم سوم است. گشتاسب در آن جا آتش‌خانه ساخته بود و پس از او اردشیر بابکان قلعه شهر ساخت و برد شیر خواند و بهرام بن شاپور ذوالاکتاف بر آن عمارت افزود.»
شهرهای اردشیر بابکان > شهر رام‌هرمز اردشیر

«رام‌هرمز اردشیر» یکی از شهرهای خوزستان بود؛ چون برای نامیدن کلمه‌ای با حروف بسیار بود، واژهٔ «اردشیر» را از آخر کلمه انداخته‌اند. نویسندهٔ کتاب مجمل‌التواریخ و القصص ضمن شرح پادشاهی اردشیر بابکان در مورد این شهر مطالبی نگاشته است. بعضی گفته‌اند که شهر رامهرمز کنونی نامی کوتاه شده از رامهرمز اردشیر است.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر هرمز اردشیر

از روایت حمزه اصفهانی چنین بر می‌آید که شهر «هرمز اردشیر» از دو بخش مجزا که در جوار یکدیگر قرار داشته و مجموعه‌ای واحد را تشکیل می‌دادند، به وجود آمده بود. این شهر در ناحیهٔ خوزستان و به دست اردشیر بابکان بنا گردید. از دو شهر تشکیل دهندهٔ هرمز اردشیر، شهری که مرکز تجار و بازاریان بود و خوچستان ماچار یا هوجستان واجار یا خوجستان وازار یا خوزستان بازار نام گرفت که این نام‌گذاری به علت سکونت اقوامی بود که خوزی نام داشتند. در زمان ساسانیان این شهر به نام‌های رام شهر یا شهر رام نیز نامیده می‌شد. پس از استیلای اعراب، این شهر به صورت معرب سوق الاهواز درآمد که امروزه آن را اهواز (جمع عربی کلمه هوز یا همان خوز) می‌نامند و بخش دیگر که محل سکونت بزرگان و اشراف بود، هومشیر نامیده می‌شد که به دست اعراب به کلی ویران و به‌دست فراموشی سپرده شد.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر ریو اردشیر

«ریو اردشیر» یا ری‌شهر نیز از بندرشهرهایی است که توسط اردشیر بابکان بنا گردید. این شهر یکی از مهم‌ترین مراکز علمی و ادبی محسوب می‌شد. اردشیر بابکان پیش از غلبه بر اردوان پنجم، سرتاسر نواحی جنوبی پارس را که شامل استان بوشهر کنونی بود از دست مالکان طوایف خارج ساخت و سپس بندرگاه‌هایی در آنجا ساخت که از نمونه‌های معروف آن همین شهر بود. آبادی و رونق این منطقه از دوره ایلامی و در هزاره دوم پیش از میلاد شروع شد. بنا به گفته طبری، نام ری‌شهر مخفف ریو اردشیر و از جمله بنادری است که در دوره اردشیر بابکان بازسازی شده است. در کارنامه اردشیر بابکان از بندر ریو اردشیر با نام «بخت اردشیر» یاد شده است. از زمان تأسیس بندر ریو اردشیر تا پایان دوران ساسانیان، این بندر به عنوان یک بندر مهم تجاری و بازرگانی مورد توجه بوده است و برخی از منابع از نظر اهمیت، بندر ریشهر را پس از بندر ابله مهم‌ترین بندر دوره ساسانی می‌دانند. این بندر در عصر ساسانی با دیگر مراکز تجاری خلیج فارس و حتی هند و چین روابط بازرگانی برقرار می‌نمود. بازرگانان ایرانی از بندرهای معتبر آن روز خلیج فارس از جمله ریواردشیر به قصد رفتن به چین، به داد و ستد می‌پرداختند. همچنین این بندر به‌عنوان توقف‌گاه کشتی‌هایی عمل می‌کرد که از بندر ابله به قصد عمان و هند در حرکت بودند. اهمیت بندر ریو اردشیر برای ساسانیان چنان بود که با جاده‌ای به کازرون و شیراز وصل می‌شد و از آن راه کالاهای صادراتی به مناطق دیگر حمل می‌گردید. دینوری اشاره می‌کند که:
«از میان رستاق‌های ولایت ارجان می‌توان به ری‌شهر که در اصل نام آن ریواردشیر است اشاره کرد…»
طبری هم می‌گوید که: «اردشیر شهری را به این نام بنا نهاده.» اما از وضع و موقع دقیق آن مطلبی دقیقتر به دست نمی‌دهد. این شهر در زمان شاپور دوم مورد غارت اعراب قرار گرفت. و بعدها به‌طور کامل بازسازی شد و از چنان آبادی و رونقی برخوردار شد که به عنوان حوزه اسقف‌نشین مسیحیان ایران قرار گرفت.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر بود اردشیر

«بود اردشیر» یا نود اردشیر یا نو کرد اردشیر شهری در زمان ساسانیان بود که گای لسترنج آن را در ساحل غربی دجله معرفی کرده. طبری آورده است که: «... و بود اردشیر که همان حزه باشد در موصل بود.» این شهر در جایی که شاخه‌های فرات به هم پیوسته و رود بزرگی را تشکیل می‌دادند واقع بود؛ به همین دلیل پس از حمله اعراب آنجا موصل یعنی «محل اتصال» نامیده شد.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر وه اردشیر تیسفون

«وه‌اردشیر» یا به اردشیر شهری بود که اردشیر بابکان بر روی خرابه‌های سلوکیه قدیم و درست رو به روی تیسفون پایتخت اشکانیان بنا کرد و آنجا را پایتخت دولت ساسانی قرار داد. این شهر یکی از شهرهای هفتگانهٔ مدائن و در غرب دجله واقع بود. برخی معتقدند که اردشیر شهر باستانی سلوکیه را بازسازی کرد؛ اما به نظر نمی‌رسد شهری که بیش از پانصد سال از عمر آن گذشته، چندان قابل بازسازی باشد که بتواند به خواسته‌های اردشیر که شهر زیبایی مانند گور را تازه ساخته بود، جامه عمل بپوشاند. این شهر بسیار بزرگ و کوچه‌های آن سنگ‌فرش بود و در کنار هر خانه، آغلی جهت نگه‌داری چارپایان ساخته بودند. بازار شهر بزرگ بود و بازرگانان و سوداگران بسیاری از آن جمله بازارگانان یهودی داشت و در نتیجه، شهری ثروتمند و پرجمعیت بود و مردمش در عیش و تن‌آسایی به سر می‌بردند. این شهر مرکز مسیحیان ایران و مقر جاثلیق محسوب می‌شد. کلیسای بزرگ سلوکیه در آنجا بود و به هنگام تعقیب مسیحیان در زمان شاپور دوم این کلیسا ویران شد و پس از مرگ این وی و پس از آن چند بار با کمک مالی دربار قسطنطنیه آن را از نو ساختند. طبری شهر این شهر را در اخبار فتوحات اعراب به نام «المدینةالدنیا» یعنی «شهر نزدیک» خوانده و منظور او نزدیک‌ترین شهر از شهرهای مدائن به مهاجمان تازی از همه بوده است؛ زیرا این شهر در غرب دجله قرار داشت و اعراب برای حمله بدان و محاصره آنجا نیازی به عبور از دجله نداشته‌اند و در برابر آن کاخ سفید مدائن را که در شرق دجله و دور از دسترس مهاجمان بود، المدینةالقصوی یعنی «شهر دور» نامیده است.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر استاد اردشیر

«استاد اردشیر» که به‌صورت استاباد اردشیر، اشا، استرآباذ و ایساباد نیز در کتب مورخان اسلامی نوشته شده، شهری در محل شهر باستانی کرخای میشان در کنار رود کارون بود که به دست اردشیر بابکان بنا گردید. طبری نوشته است: «... و استاباد اردشیر که همان کرخ میسان باشد در سواد.» حمزه اصفهانی در باب این شهر می‌نویسد: «استاباد اردشیر یا استایاد نام شهری است برکناره کارون که آن را کرخ میشان هم گویند.» فعالیت ضرابخانه آن در زمان ساسانیان مخصوصاً دوران خسرو پرویز چشمگیر بود.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر شوشتر

«شوشتر» که اعراب آن را تستر نامیدند، یکی دیگر از شهرهایی است که ساخت آن را به اردشیر بابکان نسبت می‌دهند. بانی و بنای شهر شوشتر به درستی مشخص نیست. حمدالله مستوفی گوید: هوشنگ پیشدادی [آن را] ساخت و خراب شده بود و اردشیر بابکان تجدید عمارتش کرد. حمزه اصفهانی راجع به طرح شوشتر می‌گوید: «شکلش بر مثال اسب است و همو طرح گندی‌شاپور را به رقعه شطرنج و طرح شوش را بر مثال باز تشبیه نموده است.» شوشتر در روزگار پیشین شهری مهم، زیبا و پر رونق در خوزستان بود و در قرن چهارم که شهر باستانی گندی‌شاپور در نزدیکی آن رو به انحطاط نهاد، پیش از پیش بر شکوه و عظمت آن افزوده گردید. جیهانی گوید: «در خوزستان هیچ‌جا معمورتر و پاکیزه‌تر از تستر نیست… در تستر دیبا می‌بافند و به جمله دنیا می‌برند…» مقدسی در سخن از خوزستان می‌نویسد:
«در همهٔ این سرزمین خوشتر و استوارتر و مهم‌تر از شوشتر شهری نباید؛ نحر به دور آن می‌چرخد و نخلستان و باغ‌ها آن را فراگرفته است. بافندگانِ ماهر دیبا و پنبه در آن بسیاراند. از همه شهرها برتر است. اضداد را در خود جمع و نزد جهانیان شهرت دارد… بهشت خوزستان است و دیبای آن به مصر و شام برند.»
شهرهای اردشیر بابکان > شهر تن اردشیر

اردشیر پس از تصرف نواحی بحرین شهری به نام «تن اردشیر» که به صورت‌های بتن فسا، فسا، خوران، بنیاد اردشیر و بتن اردشیر نیز در متون اسلامی آمده است در آن ناحیه بنا نهاد و آن را مرکز آن نواحی و جزایرش قرار داد. این شهر تا دوران اسلامی برجای بود و اعراب آن را «مدینه الخط» می‌نامیدند. بنا بر قول حمزه اصفهانی، شهر بتن اردشیر در مجاورت بحرین ایجاد شد و وجه تسمیه‌اش از روی دیوارهای آن بوده که توسط این پادشاه فاتح یک در میان از لایه‌های آجر و تنه اعراب[نیازمند شفاف‌سازی] ساخته شده بود.
شهرهای اردشیر بابکان > شهر وهشت‌آباد اردشیر

«وهشت‌آباد اردشیر» به وسیلهٔ اردشیر بابکان ساخته و پرداخته شد و ظاهراً این شهر در اواخر دوران ساسانی اهمیت و اعتبار خود را از دست داد؛ اما بعدها به نام بصره آبادی را از سر گرفت.
شهرهای «بتن اردشیر»، «رام اردشیر»، «ریو اردشیر» و «وهشت‌آباد اردشیر» که اکنون بندر بصره بر جای آن است، به روزگار ساسانیان از بصره تا گناوه و بوشهر و سواحل عمان بنا گشتند.
فردوسی در دفتر ششم شاهنامه، بخشی از شهرسازی‌های اردشیر بابکان را این‌گونه شرح داده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| برآمد چهل سال و بر سر دو ماه |  | که تا برنهادم به شاهی کلاه |
| به گیتی مرا شارستانست شَش |  | هوا خوش‌گسار و به زیر آب خوش |
| یکی خوانده‌ام خورهٔ اردشیر |  | که گردد ز بادش جوان مرد پیر |
| کزو تازه شد کشور خوزیان |  | پر از مردم و آب و سود و زیان |
| دگر شارستان گندشاپور نام |  | که موبد ازان شهر شد شادکام |
| دگر بوم میسان و رود فرات |  | پر از چشمه و چارپای و نبات |
| دگر شارستان برکهٔ اردشیر |  | پر از باغ و پر گلشن و آبگیر |
| چو رام اردشیرست شهری دگر |  | کزو بر سوی پارس کردم گذر |
| دگر شارستان اورمزد اردشیر |  | هوا مشک بوی و به جوی آب شیر |
شهرهای شاپور یکم

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  | نام شهر در دوران ساسانی | نام شهر در دوران اسلامی | ناحیه‌ای که شهر در آن بنا گردید |
| ۱ | وه اندیو شاپور (گندی‌شاپور) | جندی‌شاپور | خوزستان |
| ۲ | بیشاپور | بیشابور (یا بشاور یا شابور) | پارس |
| ۳ | نیوشاپور | نیشابور و نیسابور | خراسان |
| ۴ | پیروز شاپور | انبار | میان‌رودان |
| ۵ | شادشاپور | وبها | میان‌رودان |
| ۶ | شاپورخواست | سابرخواست | لرستان |
پس از مرگ اردشیر بابکان، پسرش شاپور یکم به شاهنشاهی رسید و منش پدرش را در شهرسازی ادامه داد، تا جایی که در زمرهٔ بانیان بزرگ شهرها در تاریخ ایران اسمی از خود به یادگار گذاشت. بیشتر شهرهایی که وی ساخت در غرب ایرانشهر قرار داشتند. مسعودی در مروج الذهب شرح داده است که: «شاپور ولایت‌ها پدیدآورد و شهرها بنیاد کرد که به نام او معروف شدند.» حمزه اصفهانی می‌گوید:
«شاپور شهرهایی نیز بنا کرد، از آن جمله است نی‌شاپور، بی‌شاپور و… بی‌شاپور از شهرهای فارس است، و نیز نام ولایت است و به عربی نام آن را مختصر کنند و «سابور» گویند. شاپور این شهر را به جای شهری ساخت که طهمورث ساخته بود و به دست اسکندر ویران گشته و نام نخستین آن از میان رفته بود.»
در زمان شاپور یکم طرح و الگوی مستطیلی در شهرسازی بیشتر مورد توجه قرار گرفت و هماهنگی شهر با وضع طبیعی زمین نیز در نظر گرفته می‌شد در شهر گندی‌شاپور و بیشاپور از همین طرح مستطیل استفاده شد.
شهرهای شاپور یکم > شهر گندی‌شاپور

گندی‌شاپور یکی از مهم‌ترین شهرهایی بود که توسط شاپور یکم ایجاد گردید. معروف‌است که وی پس از غلبه بر والرین و ویران ساختن انتاکیه اسیران رومی را در این محل اسکان داد و نام آن را «وه انتیوک شاپور» به معنی بهتر از انتاکیهٔ شاپور نامید. از شهر گندی‌شاپور در بسیاری از متون اسلامی، پهلوی و لاتین یاد شده است. در کتیبه سه زبانه کعبه زرتشت، شاپور اول از ساتراپ «ویه انتیوک شاپور» نام برده است. جزوه شهرستان‌های ایرانشهر که به زبان پارسیگ نوشته شده، ساخت شهر «وندیوگ شاهپور» را به شاهپور یکم نسبت داده است. در یک متن سریانی متعلق به ۴۱۰ میلادی، از شهر بزرگ خوزستان تحت نام «بیت لاپات» (سرای شکست) یاد شده و در تلمود این نام به صورت «بی لاپات» آمده است. جمال‌الدین قفطی، گندی‌شاپور را معرب «گندشاه‌پوهر» می‌داند که در اصل «وَه‌اند شاه‌پور» به معنی «به از انطاکیه، شاهپور» بوده است. از سوی دیگر وی گندی‌شاپور را مرکب از دو نام خاص جندا و شاپور دانسته که جندا نام مالک زمین آن شهر بوده و شاپور، شاهنشاه ساسانی نیز خریدار آن زمین و بنیان‌گذار شهر بوده است. وی انگیزه بنیاد شهر جندی‌شاپور را عشق شاپور به دختر قیصر روم دانسته و می‌نویسد: «شاپور پسر اردشیر، پس از غلبه بر سوریه و فتح انطاکیه از قیصر روم خواست که دخترش را به عقد وی درآورد. قیصر نیز چنین کرد و شاپور برای او شهری بر هیئت قسطنطنیه ساخت.» اصفهانی می‌گوید: «بنای این شهر چون عرصه شطرنج است، که در میانه آن هشت راه در هشت راه نهاده‌اند و در آن روزگار شهرها را به سان اشیاء می‌ساختند.» معروف است که شاپور اول پس از غلبه بر والریانوس او را به گندی‌شاپور آورد و وی در حال اسارت در این شهر درگذشت.
از دیگر وقایع مهمی که در این شهر باستانی صورت گرفت، قتل مانی در زمان بهرام یکم چهارمین پادشاه ساسانی بود. یکی دیگر از وقایع مهمی که در این شهر روی داد، مرگ یعقوب لیث صفاری است که نمی‌خواست ایران زیر تسلط بیگانگان بماند. شهرت گندی‌شاپور مرهون دانشگاه و خصوصاً بیمارستان آن است که به دستور خسرو انوشیروان تأسیس شد. علاوه بر پزشکان ایرانی این بیمارستان، از هند و یونان پزشکان معروفی بدان‌جا رهسپار شدند. بر سر دانشگاه گندی‌شاپور نوشته شده بود: «دانش و فضیلت، مافوق بازو و شمشیر است».
با وجود وسعت و عظمتی که این شهر در دوره ساسانی و پس از آن تا سده ششم هجری داشت، بررسی و کاوش‌های علمی منظم و قابل توجهی در آن صورت نگرفته و محدود به چند تراشه است.