آمریکاستیزی
خاورمیانه

پس از جنگ جهانی اول، تحسین دموکراسی، آزادی و تعیین سرنوشت خود توسط وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور آمریکا بخاطر اصول چهارده‌گانه مورد تحسین قرار گرفت و در طول جنگ جهانی دوم، بخاطر آرمان‌های بلند منشور آتلانتیک مورد توجه قرار گرفت. به گفته تمیم انصاری، در کتاب سرنوشت مختل شده: تاریخ جهان از دیدگاه اسلام (۲۰۰۹) دیدگاه‌های اولیه آمریکا در خاورمیانه و جهان اسلام بیشتر مثبت بود.
خاورمیانه مانند دیگر نقاط جهان، دارای جهش‌های ضد آمریکایی در منطقه با اتخاذ یا تکرار برخی سیاست‌های دولت آمریکا، به ویژه حمایت از اسرائیل در اشغال فلسطین و جنگ عراق، است. به عنوان نمونه در مورد ۱۱ سپتامبر، بر اساس نظرسنجی گالوپ، مسلمانان با این حمله مخالف بودند، ۷ درصد از آنها (که در نظرسنجی «رادیکال» نامیده می‌شد)، با استناد به منافع خود، از آن حمایت کردند. دیدگاه‌های مذهبی، اما انزجار از سیاست‌های ایالات متحده بود. در واقع، گروه‌های مسلح رادیکال در خاورمیانه، از جمله القاعده، هنگام هدف قرار دادن دارایی‌های آمریکا یا دیگر دارایی‌های غربی در منطقه، حملات خود به علت سیاست‌های آمریکا و جنایات علیه بشریت عنوان کرده‌اند. برای مثال، برای توضیح بمب‌گذاری در برج خوبر (که در آن ۱۹ نیروی هوایی آمریکایی کشته شدند)، بن لادن، اگرچه ثابت کرد که این حمله را انجام نداده‌است، اما در مواردی از حملات علیه مسلمانان مانند قتل‌عام صبرا و شتیلا، به حمایت آمریکا از اسرائیل اشاره کرد. و قتل‌عام قانا، به عنوان دلایل این حمله اشاره کرد.
القاعده همچنین از تحریم‌های آمریکا علیه عراق و بمباران آن در مناطق ممنوعه پروازهای عراق (۱۹۹۱–۲۰۰۳)، که تلفات زیادی را در جمعیت غیرنظامی این کشور به دنبال داشت، را به عنوان توجیهی برای کشتن آمریکایی‌ها نام برد.
با این حال، یک جنبه فرهنگی برای ضدآمریکایی در میان گروه‌های مذهبی و محافظه کار در خاورمیانه وجود دارد که ممکن است ریشه در سید قطب داشته باشد. قطب، روشنفکر برجسته مصری جزو اخوان المسلمین بود، در سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ در گریلی، کلرادو تحصیل کرد و کتابی تحت عنوان "آمریکا من دیده‌ام (۱۹۵۱) را بر اساس تجربیات خود نوشت. او در آن همه چیز را در آمریکا از آزادی فردی و سلیقه موسیقی گرفته تا مراسم کلیسایی و موهای کوتاه کلیسا محکوم کرد. قطب نوشت: «آنها با آهنگ گرامافون می‌رقصیدند، و زمین مملو از ضربه زدن با پاهای فریبنده، دست‌های دور کمر، لب‌ها روی لب‌ها و سینه‌ها روی سینه‌ها فشرده شده بود. فضا سرشار از آرزو بود.» وی در کتابش تصویری از تاریخ آمریکا ارائه داد و از اینکه زنان از منظر جنسی آزاد شده بودند ناراحت بود: "دختر آمریکایی به خوبی با ظرفیت اغوا کننده بدن خود آشنایی دارد. او می‌داند که در او صورت، و در چشمان رسا و لب‌های تشنه نهفته‌است. او می‌داند که اغواگری در سینه‌های گرد، باسن پر و در رانهای خوش فرم و پاهای براق نهفته‌است و او همه اینها را نشان می‌دهد و پنهان نمی‌کند. وی همچنین از موسیقی جاز، که موسیقی مورد علاقه آمریکایی‌ها نامیده می‌شد، ناراحت بود زیرا برای برآوردن عشق سیاه پوستان و برانگیختن خواسته‌های جنسی آنها ایجاد شده بود. نوشته‌های قطب بر نسل‌های شبه نظامی و رادیکال در خاورمیانه تأثیر گذاشت که از آمریکا به عنوان یک وسوسه گر فرهنگی یاد می‌کردند که تمایل به آداب و رسوم و اخلاق سنتی، به ویژه در روابط جنسی نداشتند.
ایده قطب اسامه بن لادن را تحت تأثیر قرارداد. بن لادن دو فتاوا در سال ۱۹۹۶ و سپس در سال ۱۹۹۸ صادر کرد که مسلمانان باید نیروهای نظامی و غیرنظامیان ایالات متحده را بکشند تا زمانی که دولت ایالات متحده نیروهای نظامی خود را از کشورهای اسلامی خارج کرده و حمایت خود را از اسرائیل قطع کند.
پس از فتوای سال ۱۹۹۶ با عنوان «اعلان جنگ علیه آمریکایی‌های اشغال کننده دو مکان مقدس اسلامی»، بن لادن توسط دفتر تحقیقات فدرال آمریکا (FBI) بر اساس قانون جنگ داخلی آمریکا که تحریک خشونت و تلاش برای سرنگونی دولت آمریکا را ممنوع می‌کند، مورد پیگیرد جنایی قرار گرفت. وی همچنین در دادگاه فدرال ایالات متحده به اتهام دست داشتن در انفجارهای سفارت آمریکا در دارالسلام، تانزانیا و نایروبی، کنیا در سال ۱۹۹۸ متهم شده‌است و در لیست ده نفر فراری تحت تعقیب FBI قرار داشت. بن لادن در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۹ قول داد که به نبرد خود ادامه داده و به نمایندگی از جهان اسلام جبهه‌های جدیدی را علیه آمریکا باز کند.
در سال ۲۰۰۲ و در اواسط سال ۲۰۰۴، نظرسنجی زاگبی از رتبه‌های مطلوب/نامطلوب ایالات متحده در عربستان سعودی، مصر، اردن، لبنان، مراکش و امارات متحده عربی نظرسنجی کرد. در نظرسنجی زاگبی در سال ۲۰۰۲، ۷۶ درصد از مصری‌ها نسبت به ایالات متحده نگرش منفی داشتند، در حالی که در سال ۲۰۰۴ این میزان ۹۸ درصد بود. در مراکش، ۶۱ درصد در سال ۲۰۰۲ به این کشور نامطلوب نگاه کردند، اما در دو سال، این تعداد به ۸۸ درصد رسید. در عربستان سعودی، چنین پاسخ‌هایی از ۸۷ درصد در سال ۲۰۰۲ به ۹۴ درصد در سال ۲۰۰۴ افزایش یافته‌است. نگرشها در لبنان تقریباً بدون تغییر بود، اما در امارات متحده عربی اندکی بهبود یافت، از ۸۷ که در سال ۲۰۰۲ گفتند که ایالات متحده را دوست ندارند به ۷۳ در سال ۲۰۰۴ کاهش یافت. با این حال، اکثر این کشورها عمدتاً به سیاست‌های خارجی آمریکا اعتراض داشتند و آن را ناعادلانه می‌دانستند.