کازینو رویال (فیلم ۲۰۰۶)
تولید > جلوه‌های بصری و بدلکاری

برای ساخت تیتراژ آغاز فیلم، دنیل کلاینمن (طراح گرافیک) از طرح جلد اولین نسخهٔ رمان کازینو رویال (چاپ سال ۱۹۵۳) الهام گرفت که شامل نقاشی ایان فلمینگ از ورق پاسور با حاشیه هشت دل قرمز بود که از آنها خون می‌چکید. کلاینمن گفت: «نماد دل (قلب) نه تنها نشان‌دهندهٔ قماربازی‌های باند، بلکه گویای مصیبت‌های حاصل از رابطهٔ عاشقانه او هستند. من این طرح‌ها را به روش‌های مختلف در تیتراژ آوردم؛ مثلاً از نماد خاج برای دود اسلحه استفاده کردم؛ یا در جای دیگر نشان دادم که به‌جای خون، هزاران دل (قلب) کوچک از رگ‌های بریده بیرون می‌ریزند». برای ساخت سایه‌نمای افراد درحال مبارزه، کلاینمن فیلمی از زدوخورد کریگ و گروه بدلکاران تهیه نمود و آنها را به‌کمک جلوه‌های ویژهٔ نرم‌فزار اینفرنو در شرکت فریم‌استور لندن تدوین کرد. سایه‌نمای بازیگران در بیش از ۲۰ صحنهٔ متحرک دیجیتالی، با پس‌زمینه‌ای پیچیده و خلاقانه از ورق‌های پاسور، گنجانده شد. کلاینمن تصمیم گرفت از سایه‌نمای زنان نیمه‌برهنه، که همواره در تیتراژ فیلم‌های جیمز باند دیده می‌شدند، استفاده نکند؛ زیرا عقیده داشت که روحیهٔ خانم‌بازی‌های جیمز باند با دوران عاشقانه او در کازینو رویال سازگار نیست.
برای صحنه‌های فیلم، کریس کوربولد (سرپرست جلوه‌های ویژه و مینیاتوری) از سبک فیلم‌سازی واقعی‌گرایانه استفاده کرد و جلوه‌های دیجیتال را به‌طور قابل توجه کاهش داد. به گفتهٔ کوربولد، «تصویرسازی کامپیوتری (سی‌جی‌آی) یک ابزار عالی است و می‌تواند بسیار مفید باشد؛ اما اگر لازم شود، با چنگ و دندان می‌جنگم تا کار را واقعی‌تر جلوه دهم. این بهترین راه است». سه صحنه در فیلم عمدتاً شامل جلوه‌های فیزیکی بود: تعقیب‌وگریز در ساختمانی در ماداگاسکار، تعقیب‌وگریز در فرودگاه میامی و فروریختن ساختمان در ونیز که با صحنه‌سازی‌های واقعی در کانال بزرگ ونیز و نصب دکور در استودیوهای پاین‌وود تولید شدند.
صحنه‌های مربوط به تعقیب‌وگریز در ساختمان ماداگاسکار، اولین صحنه‌های گرفته‌شده بودند که فیلم‌برداری آنها در باهاما و در محل یک هتل متروکه صورت گرفت؛ جایی‌که مایکل ویلسون در جریان ساخت فیلم جاسوسی که دوستم داشت (در سال ۱۹۷۷) با آن آشنا شده‌بود. در آن صحنه، باند سوار لودر می‌شود و درحالی‌که مولاکا از تیرهای فولادی ساختمان بالا می‌رود، باند بیل مکانیکی لودر را به پایهٔ تیرها می‌کوباند. گروه بدلکاران برای اجرایی‌کردن این صحنه، تیرهای فولادی از همان نوع ساخت و راه‌های مختلفی را بررسی کرد که در آن بیل مکانیکی می‌توانست تیر فولادی بنا را از پایهٔ بتنی خارج کند. همچنین، بخشی از دیوار بتنی ساختمان که متناسب با ابعاد لودر بود، برداشته‌شد و پایه‌های آن با استفاده از فولاد به سازهٔ اصلی متصل گردید. به این ترتیب در طول فیلم، بیل مکانیکی فقط به بخش متصل به فولاد ساختمان ضربه می‌زد و باعث تخریب آن می‌شد.
بخشی از صحنهٔ مربوط به فرودگاه بین‌المللی میامی در پایگاه هوایی دانسفولد در شهرستان ساری گرفته شد؛ مکانی که از زمان مجموعهٔ تلویزیونی تخت گاز (۲۰۰۲) به شهرت رسیده‌بود. بقیهٔ صحنه‌ها نیز در فرودگاه‌های پراگ و میامی گرفته شدند. برای فیلم‌برداری صحنه‌ای که در آن نیروی رانش موتور هواپیما، ماشین پلیس را به هوا پرتاب می‌کند، الکساندر ویت (کارگردان و فیلم‌بردار واحد دوم) با کمک تری مدن (دستیار اول کارگردان واحد دوم) و ایان لو (سرپرست جلوه‌های ویژه)، از یک جرثقیل مجهزبه کابل سربی مقاوم استفاده کردند. به این ترتیب، کابل به سپر عقب ماشین پلیس متصل می‌شد و آن را در خلاف جهت حرکت هواپیما به پرواز درمی‌آورد.
مدل اسکای‌فلیت اس ۵۷۰ از هواپیماهای سابق خطوط مسافربری بریتیش ایرویز بود که برای استفاده در فیلم، موتورهای آن برداشته شد و ظاهرش هم اصلاح گردید. هواپیمای جدید دارای موتورهای بیرونی با مخازن سوخت جایگزین بود و موتورهای داخلی دو طرف آن نیز با ماکت موتورهای دوقلو تعویض شدند. مشخصات کابین خلبان تغییر کرد تا هواپیمای حاصل شبیه به نمونهٔ اولیهٔ یک هواپیمای مسافربری پیشرفته باشد.
نقطهٔ اوج فیلم، صحنهٔ فروریختن ساختمان در کانال ونیز بود. برای به‌ تصویر کشیدن این صحنه از یک سازهٔ مکانیکی عظیم، که تا آن زمان در ساخت فیلم‌های جیمز باند سابقه نداشت، استفاده کردند. مخازن آب داخل ساختمان، از همان مخازنی بود که زیر فواره‌های میدان ونیز قرار داشت. برای فضای داخلی ساختمان نیز از سرسرای یک خانهٔ متروکه استفاده شد. سازهٔ مکانیکی که حدود ۹۰ تن وزن داشت، به تجهیزات الکترونیکی و شیرهای هیدرولیک مجهز بود و به‌منظور ایجاد حرکت دینامیکی روی دو محور، توسط کامپیوتر کنترل می‌شد. با استفاده از همان سامانهٔ کامپیوتری، یک مدل ثانویه از سازه نیز کنترل می‌شد که تیم جلوه‌های ویژه در مقیاس یک‌سوم ساخته بود تا برای صحنهٔ فروریختن ساختمان از آن فیلم بگیرند. تنظیم دقیق حرکت آسانسور داخل سازه که می‌توانست تا عمق ۱۹ فوت (۵/۸ متر) در آب غوطه‌ور بماند، توسط مجموعه‌ای از کمپرسورها انجام می‌شد.
در زمان فیلم‌برداری کازینو رویال، شرکت استون مارتین هنوز در مراحل پایانی طراحی مدل دی‌بی‌اس وی۱۲ بود. شرکت استون مارتین برای تحویل دو نوع خودروی واقعی به فیلم‌سازان قرارداد داشت. علاوه بر دو دستگاه خودرو برای قهرمان فیلم، این شرکت می‌بایست جهت افزایش مقاومت در برابر ضربه، سه دستگاه دی‌بی۹ زاپاس را مشابه با مدل دی‌بی‌اس آماده و تقویت می‌کرد تا برای اجرای بدلکاری در صحنهٔ واژگونی خودروی باند استفاده‌شود. همچنین یک نمونهٔ آزمایشی سفیدرنگ دی‌بی۹ نیز به فیلم‌سازان داده‌شد تا بدلکاران چیزی برای تمرین داشته‌باشند. به دلیل مرکز ثقل پایین این خودرو، یک شیب‌راهۀ ۱۸ اینچی (۴۵۰ میلی‌متری) روی آسفالت جاده اجرا شد تا آدام کرلی (راننده‌ای که بدلکاری را انجام می‌داد) از آن استفاده کند. یک کپسول هوای فشرده هم در پشت صندلی راننده قرار داده‌شد تا به محض برخورد، خودرو را به چرخش به دور خود سوق دهد. خودرو با داشتن سرعتی بیش از ۷۰ مایل در ساعت (۱۱۳ کیلومتر در ساعت) در لحظهٔ برخورد، ۷ بار حین فیلم‌برداری به دور خود چرخید و این پدیده در ۵ نوامبر ۲۰۰۶ به‌عنوان یک رکورد جدید در رکوردهای جهانی گینس به ثبت رسید.