stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
چاه بنارد
فهرست منابع و مآخذ

محمدیان، کوخردی، محمد ،  (شهرستان بستک و بخش کوخرد) ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
نگاره‌ها از: محمد محمدیان.
سلامی، بستکی، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج۲ چاپ اول، ۱۳۷۲ خورشیدی.
عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ اول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال ۱۳۷۲ خورشیدی.
بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسایه، چاپ زیتون، انتشار سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd، an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
بختیاری، سعید، ،  «اتواطلس ایران»  ، “ مؤسسه جغرافیایی وکارتگرافی گیتاشناسی، بهار ۱۳۸۴ خورشیدی.
محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰ ـ ۵۱ ـ ۵۲ ـ ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
جزایر ایزو

مجمع‌الجزایر ایزو
مجمع‌الجزایر ایزو (به ژاپنی: 伊豆諸島 Izu islands) به تعدادی از جزایر آتشفشانی متعلق به ژاپن واقع در اقیانوس آرام، دریای فیلیپین گفته می‌شود.
از جنوب شرقی شبه جزیره ایزو، یعنی مابین جزیرهٔ
ایزو اوشیما تا جزیره سُوفویی وا (孀婦岩) در حدود یکصد جزیره وجود دارد که همگی جزئی از استان توکیو محسوب می‌شوند. تنها در ۹ جزیره از جزایر ایزو، مردم ساکن هستند و دیگر جزایر آن بدون سکنه است. این جزایر به ۲ شهر و ۶ روستا تقسیم می‌شود. بزرگترین جزیرهٔ آن ایزو اوشیما است که اوشیما نیز خوانده می‌شود.
تقسیمات جزایر ایزو

از نظر اداری این جزایر به سه بخش تقسیم می‌شوند.
ایزو اوشیما (大島) (شهر)
توشیما (利島)  (روستا)
نی‌ایجیما (新島)  (روستا)
کوزوشیما (神津島)  (روستا)
میاکه جیما (三宅島) (روستا)
میکوراجیما (御蔵島)  (روستا)
هاچیجوجیما (八丈島) (شهر)
آئوگاشیما (青ヶ島)  (روستا)
جزایر

| تصویر | Name Kanji | مساحت km² | جمعیت 2007 | Peak m | Peak Name | مختصات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ایزواوشیما 伊豆大島 | 91.06 | 8472 | 764 | Mihara | ۳۴°۴۴′ شمالی ۱۳۹°۲۴′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۳۳°شمالی ۱۳۹٫۴۰۰°شرقی﻿ / 34.733; 139.400﻿ (Izu-Ōshima) |
|  | توشیما 利島 | 4.12 | 304 | 508 | Miyatsuka | ۳۴°۳۱′ شمالی ۱۳۹°۱۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۱۷°شمالی ۱۳۹٫۲۸۳°شرقی﻿ / 34.517; 139.283﻿ (Toshima) |
|  | Udone-shima 鵜渡根島 | 0.4 | - 1) | 210 |   | ۳۴°۲۸′۲۱″ شمالی ۱۳۹°۱۷′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۴۷۲۵۰°شمالی ۱۳۹٫۲۹۳۸۹°شرقی﻿ / 34.47250; 139.29389﻿ (Udoneshima) |
|  | نی‌ایجیما (with Hanshima and Jinai-tō) 新島 | 23.53 | 2420 | 432 | Miyatsuka | ۳۴°۲۲′ شمالی ۱۳۹°۱۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۳۶۷°شمالی ۱۳۹٫۲۶۷°شرقی﻿ / 34.367; 139.267﻿ (Nii-jima) |
|  | Shikine-jima 式根島 | 3.9 | 600 | 109 | Kambiki | ۳۴°۱۹٫۵′ شمالی ۱۳۹°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۳۲۵۰°شمالی ۱۳۹٫۲۱۷°شرقی﻿ / 34.3250; 139.217﻿ (Shikine-jima) |
|  | کوزوشیما 神津島 | 18.87 | 1914 | 574 | Tenjō-zan | ۳۴°۱۳′ شمالی ۱۳۹°۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۲۱۷°شمالی ۱۳۹٫۱۵۰°شرقی﻿ / 34.217; 139.150﻿ (Kōzu-shima) |
|  | میاکجیما 三宅島 | 55.48 | 2382 | 815 | Oyama | ۳۴°۵′ شمالی ۱۳۹°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۸۳°شمالی ۱۳۹٫۵۳۳°شرقی﻿ / 34.083; 139.533﻿ (Miyake-jima) |
|  | Ōnohara-jima 大野原島 | 0.02 | - | 114 | Koyasu | ۳۴°۰۲′۵۳″ شمالی ۱۳۹°۲۳′۰۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۴۸۰۶°شمالی ۱۳۹٫۳۸۳۸۹°شرقی﻿ / 34.04806; 139.38389﻿ (Ohnohara-jima) |
|  | میکوراجیما 御蔵島 | 20.58 | 313 | 851 | Oyama | ۳۳°۵۲٫۵′ شمالی ۱۳۹°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۸۷۵۰°شمالی ۱۳۹٫۶۰۰°شرقی﻿ / 33.8750; 139.600﻿ (Mikura-jima) |
|  | Inamba-jima 藺灘波島 | 0.005 | - | 74 |   | ۳۳°۳۸′۵۳″ شمالی ۱۳۹°۱۸′۰۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۶۴۸۰۶°شمالی ۱۳۹٫۳۰۲۲۲°شرقی﻿ / 33.64806; 139.30222﻿ (Inamba-jima) |
|  | هاچیجوجیما 八丈島 | 69.54 | 8363 | 854 | Nishiyama (Hachijō-Fuji) | ۳۳°۷′ شمالی ۱۳۹°۴۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۱۱۷°شمالی ۱۳۹٫۷۸۳°شرقی﻿ / 33.117; 139.783﻿ (Hachijō-jima) |
|  | Hachijō-kojima 八丈小島 | 3.08 | - 2) | 616.8 | Taihei-zan | ۳۳°۷′۳۱″ شمالی ۱۳۹°۴۱′۱۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۱۲۵۲۸°شمالی ۱۳۹٫۶۸۸۳۳°شرقی﻿ / 33.12528; 139.68833﻿ (Hachijō-kojima) |
|  | Aogashima 青ヶ島 | 5.98 | 192 | 423 | Maruyama (Ō-Toppu) | ۳۲°۲۷′۲۹″ شمالی ۱۳۹°۴۶′۰۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۴۵۸۰۶°شمالی ۱۳۹٫۷۶۷۷۸°شرقی﻿ / 32.45806; 139.76778﻿ (Aogashima) |
|  | Bayonnaise Rocks --- Myōjin-shō ベヨネース列岩 | 0.01 | - | 9,9 |   | ۳۱°۵۳′۱۴″ شمالی ۱۳۹°۵۵′۰۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۸۷۲۲°شمالی ۱۳۹٫۹۱۷۵۰°شرقی﻿ / 31.88722; 139.91750﻿ (Bayonnaise Rocks) |
|  | Sumisu-tō 須美寿島 | 0.02 | - | 136 |   | ۳۱°۲۶′۱۳″ شمالی ۱۴۰°۰۲′۴۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۴۳۶۹۴°شمالی ۱۴۰٫۰۴۶۹۴°شرقی﻿ / 31.43694; 140.04694﻿ (Sumisu-jima) |
|  | Tori-shima 鳥島 | 4.79 | - 3) | 394 | Iō-zan | ۳۰°۲۸′۴۸″ شمالی ۱۴۰°۱۸′۲۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۴۸۰۰۰°شمالی ۱۴۰٫۳۰۶۱۱°شرقی﻿ / 30.48000; 140.30611﻿ (Torishima) |
|  | Sōfu-iwa 孀婦岩 | 0.005 | - | 99 |   | ۲۹°۴۷′۳۹″ شمالی ۱۴۰°۲۰′۳۱″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۷۹۴۱۷°شمالی ۱۴۰٫۳۴۱۹۴°شرقی﻿ / 29.79417; 140.34194﻿ (Sōfugan) |
دسترسی به جزیره

برای رفتن به این جزایر باید از کشتی یا قایق‌های شرکت دریایی توکائی کیسن  (東海汽船) استفاده کرد.  به طور کلی از هفت ترمینال مختلف این شرکت در شرق هونشوی ژاپن می‌توان به هفت جزیرهٔ سیاحتی مجمع الجزایر ایزو سفر کرد. در داخل توکیو دو ترمینال توکائی کیسن وجود دارد. ترمینال واقع در یوکوهاما بنام اوسان باشی (横浜／大さん橋ターミナル) و ترمینال دیگر در ایستگاه هاماماتسوماچی (浜松町駅) (یکی از ایستگاه‌های خط یامانُوتِه‌سن) واقع شده و  تاکه شیبا (東京・竹芝客船ターミナル) نام دارد. از در شمالی ایستگاه هاماماتسوماچی تا ترمینال تاکه شیبا در حدود ۷ دقیقه پیاده راه است.
نگارخانه

جزیرهٔ ایزو اوشیما (大島). برای بهتر دیدن عکس بر روی آن کلیک کنید.
جزیرهٔ سُوفویی وا (孀婦岩). برای بهتر دیدن عکس بر روی آن کلیک کنید.
کوه میهارا در جزیرهٔ ایزو اوشیما. برای بهتر دیدن عکس بر روی آن کلیک کنید.
یکی از قایق‌های شرکت توکائی کیسن. برای بهتر دیدن عکس بر روی آن کلیک کنید.
تصویر پانورا از محدوده جغرافیایی جزیره ایزو در ژاپن
کالی پوجا

کالی پوجا جشنواره‌ای از شبه‌قاره هند است که به الهه کالی اختصاص دارد. این جشنواره به‌ویژه در منطقه بنگال غربی و مکان‌های دیگری مانند میتهیلا، جارکند، اودیشا، آسام و تریپورا، شهر تیتوالا در مهاراشترا، و همچنین در کشور بنگلادش محبوب است.
| کالی پوجا | کالی پوجا |
| --- | --- |
الهه کالی: الهه کالی
برپایی توسط: هندوئیسم
گونه: جشنواره
جشن‌ها: آتش‌بازی
مراسم: پوجا، پراسادا
تناوب: سالانه
تاریخچه

جشنواره کالی پوجا یک جشنواره باستانی نیست. کالی پوجا عملاً تا قبل از قرن شانزدهم ناشناخته بود. حکیم معروف کریشنااندا آگاماواگیشا اولین بار کالی پوجا را آغاز کرد. در بنگال در قرن هجدهم، پادشاه (راجا) کریشناچاندرا از بخش نادیا نیز این جشنواره را به‌طور گسترده گسترش داد.
کالی پوجا در قرن نوزدهم شاهد افزایش محبوبیت بود این دوره تغییر قابل توجهی را نشان داد، زیرا زمین‌داران ثروتمند به‌طور گسترده از جشنواره حمایت مالی کردند که منجر به جشن‌های بزرگتر و مفصل‌تر شد.
همراه با دورگا پوجا، کالی پوجا بزرگ‌ترین جشنواره در مناطقی نظیر تاملوک، باراسات، باراکپور، نیاتی، سوناموکی (بانکورا)، دهوپگوری، دینهاتا، تاپشیتالا و باگلپور ایالت بیهار است.
مناسک

در طول کالی پوجا (مانند دورگا پوجا)، عبادت‌کنندگان الهه کالی را در خانه‌های خود به شکل مجسمه‌های سفالی و پاندال‌ها (زیارتگاه‌های موقت یا غرفه‌های باز) گرامی می‌دارند.
الهه کالی در شب کالی‌پوجا با آداب و مانتراهای تنتره پرستش می‌شود. برای او گل‌های ختمی قرمز، شیرینی، برنج و عدس قرار داده می‌شود. مستحب است که نمازگزار تمام شب را تا طلوع فجر مراقبه کند. در خانه‌ها و پاندال‌ها همچنین ممکن است مناسک سنت برهمنی (ودایی، به سبک اصلی هندو) را انجام دهند که در این سنت هیچ حیوانی در این جشن قربانی نمی‌شود.
با این حال، در سنت تانتریک، حیوانات به صورت آیینی در روز کالی پوجا قربانی می‌شوند و به الهه تقدیم می‌شوند. جشن کالی پوجا در کلکته در یک محوطه مرده‌سوزی بزرگ برگزار می‌شود (پنداشته می‌شود که الهه کالی در محوطه‌های مرده‌سوزی زندگی می‌کند).
کالی پوجا همچنین شامل نمایش‌های جادویی، تئاتر و آتش‌بازی است. رسم‌های جدید نوشیندن شراب را نیز شامل می‌شود.
هالووین (فیلم ۲۰۱۸)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: دیوید گوردون گرین
تهیه‌کننده:  مالک عقاد  جیسون بلوم  بیل بلاک 
فیلمنامه‌نویس:  جف فردلی  دنی مک‌براید  دیوید گوردون گرین 
بر پایه: شخصیت‌ها اثر جان کارپنتر دبرا هیل
بازیگران: جیمی لی کرتیس ویرجینیا گاردنر جودی گریر نیک کسل ویل پاتون عمر درسی
موسیقی: جان کارپنتر
فیلم‌بردار: مایکل سیموندز
توزیع‌کننده: یونیورسال استودیوز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹ اکتبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-۱۰-۱۹) (ایالات متحده آمریکا)  
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۰–۱۵ میلیون دلار
فروش گیشه: ۲۵۵٫۵ میلیون دلار
هالووین (انگلیسی: Halloween) فیلمی در ژانر ترسناک و اسلشر به کارگردانی دیوید گوردون گرین است که از سوی یونیورسال استودیوز در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جیمی لی کرتیس، جودی گریر، نیک کسل، عمر درسی و ویل پاتون اشاره کرد.
داستان

لوری استرود برای آخرین بار با مایکل مایرز مواجه می‌شود. شخص نقابداری که چهل سال پیش در شب هالووین قصد مرگ لوری را داشته و از آن زمان به دنبال نابودی او بوده‌است.
سرود ملی مغولستان

| به انگلیسی: National Anthem of Mongolia | به انگلیسی: National Anthem of Mongolia |
| --- | --- |
سرود ملی مغولستان: سرود ملی مغولستان
سرود ملی  مغولستان: سرود ملی  مغولستان
ترانه‌سرا: Tsendiin Damdinsüren
آهنگساز: Bilegiin Damdinsüren / Luvsanjambyn Mördorj
تاریخ رسمیت: ۱۹۵۰
نمونهٔ صوتی: نمونهٔ صوتی
سرود ملی مغولستانپرونده راهنما: سرود ملی مغولستانپرونده راهنما
 :  
سرود ملی مغولستان (به مغولی: Монгол улсын төрийн дуулал) در سال ۱۹۵۰ ساخته شد. آهنگ آن ساخته بیله‌گین دامدین‌سورن (۱۹۹۱–۱۹۱۹) و لووسان‌جامبین موردوری (۱۹۹۶–۱۹۱۹) و متن سرود نوشته تسندین دامدین‌سورن (۱۹۸۸–۱۹۰۸) است.
مغولستان در خلال سده بیستم چندین سرود ملی داشته‌است. نخستین سرود ملی این کشور از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۵۰ رسمیت داشت. دومین سرود نیز از ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ و سومین سرود ملی از ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۱ رسمی بود. از سال ۱۹۹۱ بیشتر بخش‌های سرود ۱۹۵۰ مجدداً استفاده شد اما دومین بیت آن که در بزرگداشت لنین، استالین، سوخ‌بهادر و چوی‌بالسان بود، حذف گردید. در ششم ژوئیه ۲۰۰۶، پارلمان مغولستان به منظور یادبود چنگیزخان مغول، سرود ملی را بازنگری کرد.
متن

| مغولی | آوانویسی |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| :Дархан манай тусгаар улс :Даяар Монголын ариун голомт :Далай их дээдсийн гэгээн үйлс :Дандаа энхжиж, үүрд мөнхөжнө::Хамаг дэлхийн шударга улстай ::Хамтран нэгдсэн эвээ бэхжүүлж ::Хатан зориг, бүхий л чадлаараа ::Хайртай Монгол орноо мандуулъя:Өндөр төрийн минь сүлд ивээж :Өргөн түмний минь заяа түшиж :Үндэс язгуур, хэл соёлоо :Үрийн үрдээ өвлөн бадраая::Эрэлхэг Монголын золтой ардууд ::Эрх чөлөө жаргалыг эдлэв ::Жаргалын түлхүүр, хөгжлийн тулгуур ::Жавхлант манай орон мандтугай |  Darhan manai tusgár uls Dayár Mongolīn ariun golomt Dalai ih dédsín gegén üils Dandá enhjij, űrd mönhöjnö Hamag delhín şudarga ulstai Hamtran negdsen ewé behjűlj Hatan zorig, buhí l çadlárá Hairtai Mongol ornó mandúl’ya Öndör törín minĭ suld iwéj Örgön tümnii minĭ zayá tüşij Ündes yazgúr, hel soyoló Ürín ürdé öwlön badráya Erelheg Mongolīn zoltoi ardúd Erh çölő jargalīg edlew Jargalīn tülhűr, högjlín tulgúr Jawhlant manai oron mandtugai |  |  برگردان فارسی کشور مستقل و پابرجای ما ای نیای مقدس تمامی مغولان ای کردار نیک تمامی جهان همیشه استوار، همیشه مستمر باش با تمامی ملل صداقت‌پیشه جهان پیوندمان را قوام ببخش باشد تا با تمام اراده و نیرو مغولستان عزیزمان را پیشرفت بخشیم نماد پرشکوه کشورمان تبرک‌بخش است و سرنوشت مردم‌مان یاری‌گر، باشد که نیاکان، فرهنگ و زبان خود را برای همیشه گرامی داشته و شکوفا کنیم آزاد و خرم بادا مردمان هوشمند مغولستان نیک ای کشور باشکوه ما، ای کلید سعادت ای ستون رفاه، شکوفا باش و آبادان. |
طاهر بن حسین

ابوالطَیّب طاهر بن حسین (۱۵۹–۲۰۷ هجری قمری / ۷۷۵–۸۲۲ میلادی) ملقب به طاهر ذوالیمینین، یکی از سرداران ایرانی‌تبار مأمون، خلیفهٔ عباسی، بود که سلسلهٔ طاهریان را در خراسان بنیان نهاد.
در ابتدا، وی مانند پدران خود در خدمت عباسیان درآمد و از سمت آنان بر پوشنگ امارت یافت. او سپهسالار مأمون، در جریان جنگ وی با خلیفهٔ وقت، یعنی امین، بود. وی در نبرد ری با علی بن عیسی، سردار امین، توانست بر وی غلبه کند. سپس در سلسله جنگ‌هایی سرزمین‌های خلافت را تحت سلطهٔ مأمون درآورد و با محاصره و فتح بغداد و قتل امین، راه را برای خلافت رسمی مأمون بر سرزمین‌های اسلامی هموار کرد.
طاهر همچنین به فرمان مأمون، مأموریت سرکوب شورش نصر بن شبث در غرب خلافت را بر عهده گرفت، که در این راه ناکام ماند. او سپس، از جانب مأمون به مناصب مهمی در بغداد از جمله ریاست شرطه گماشته شد و پس از طی مدتی، با تلاش‌های مستمر و همچنین سوابق خدماتش، امارت خراسان و سرزمین‌های شرقی خلافت عباسی را به دست آورد. وی در شرق به سرکوب خوارج پرداخت و تا حدودی آنان را عقب راند. طاهر پس از مدتی و در نتیجهٔ شرایط موجود، با حذف نام خلیفه از سکه و خطبهٔ نماز جمعه، اعلام استقلال کرد؛ اما پس از مدتی کوتاه به مرگ طبیعی وفات یافت یا ترور شد. بدین ترتیب، نخستین سلسلهٔ نیمه مستقل ایرانی پس از اسلام با نام طاهریان در شرق خلافت اسلامی شکل گرفت و نیم قرن دوام یافت.
گفته می‌شود که او دارای کفایت و توانایی زیادی در امر حکومت و نظارت بر کارگزارانش بود و همچنین به شعر و ادبیات عرب و شعرا و دانشمندان علاقه داشت و آنان را مورد حمایت قرار می‌داد؛ چنان‌که فرزندان و نوادگانش نیز بر طریق او رفتند. همچنین توانایی او در استعمال و نگارش زبان عربی زبانزد بود و اثری از او در اثبات این امر به یادگار مانده است.
منبع‌شناسی

مقالهٔ اصلی: منبع‌شناسی طاهریان
منابع مربوط مربوط به عهد طاهریان را می‌توان به چند گروه تقسیم کرد.
نسب و پیشینهٔ پدران طاهر

پیرامون نسب طاهر میان مورخان مباحث بسیاری شکل گرفته و نظرات گوناگونی مطرح شده است، که بر اساس آن نسب طاهر به یکی از دو شکل ذیل است: طاهر بن حسین بن مصعب بن رزیق بن ماهان یا طاهر بن حسین بن مصعب بن زریق بن اسعد بن زادان. طاهریان دارای‌تبار ایرانی بودند و لقب خزاعی را به سبب این که از موالی قبیلهٔ خزاعه بودند، به دست آورده‌اند. به همین سبب، نسب خود را به قبیلهٔ خزاعه که در دوران دعوت پیامبر از قبایل بزرگ مکه بودند، می‌رساندند. عده‌ای از راویان و مورخان از یک سو و طاهریان نیز از سویی دیگر خاندان طاهری را منسوب به رستم، پهلوان ایرانی و منوچهر، پادشاه ایرانی می‌دانستند. مورخان بر این عقیده‌اند که علت این نسب سازی‌ها، اهمیت نسب و ریشه هر خاندان در آن دوره بوده است، که طاهریان و به‌طور ویژه طاهر با تلاش‌های هوادارانشان، توانستند از این راه حمایت و دوستی خاندان‌های محلی را جلب کنند و از این طریق نفوذ و قدرت خویش را افزایش دهند.
بر اساس روایاتی که مطرح شده است رزیق، جد طاهر، از موالی طلحه بن عبدالله خزاعی معروف به طلحه الطلحات بوده که این شخص امارت سیستان را در اواخر سدهٔ اول ه‍.ق/ هفتم م یا اوایل حکومت عباسیان، بر عهده داشته است. مصعب، نیای طاهر، نیز در آغاز جنبش عباسیان به آنان پیوست و به عنوان دبیر در خدمت یکی از داعیان عباسی به نام سلیمان بن کثیر خزاعی درآمده است. پس از پیروزی عباسیان، مصعب به پاداش خدمات خود و خاندانش از سوی عباسیان، امارت هرات و پوشنگ را عهده‌دار گردید. در سال ۱۶۰ ه‍.ق/ ۷۷۶ م که مصادف با خلافت مهدی عباسی بود، در نواحی تحت حکومت مصعب، شورشی به رهبری یوسف بن ابراهیم ثقفی صورت گرفت که به سبب آن مصعب از قلمرو خود رانده شد. اما در دورهٔ هارون الرشید و به فرمان او، حکومت پوشنگ به حسین، پدر طاهر، واگذار گردید. پس از پدر نیز، طاهر عهده‌دار این سمت گشت.
لقب ذوالیمینین

در باب لقب ذوالیمینین، که طاهر در تاریخ بدان ملقب است، سخنان متفاوتی بیان شده است. ذوالیمینین در لغت به معنای (آنکه دو دست راست دارد یا شخصی که دو دستش به‌طور یکسان از او پیروی کنند) می‌باشد. به‌طور خلاصه در اکثر موارد، مهارت طاهر در فنون نظامی و توانایی او در ادارهٔ امور حکومت و دارا بودن جایگاه والا در نزد مأمون را از دلایل این نامگذاری می‌دانند. روایات پیرامون برگزیدن این لقب برای طاهر فراوان است. عادت طاهر در استفاده از شمشیر با دو دست را علت ملقب شدن او به ذوالیمینین می‌دانند. یکی دیگر از دلایل را، ضربت کاری طاهر با دو دست بر سر یکی از سربازان لشکر علی بن عیسی در نبرد ری می‌دانند که سر را به همراه کلاهخودش شکافت و آوازه‌اش موجب گشت، تا مأمون لقب موردنظر را به طاهر بدهد. یکی از دلایل ذکر شده را، دو نیم کردن یکی از سربازان دشمن توسط طاهر با استفاده از دست چپ یا دو دست، در جریان جنگ با لشکر علی بن عیسی می‌دانند. همچنین از دیگر دلایل این لقب‌گذاری را قتل علی بن عیسی به دست طاهر می‌دانند، در حالی که طاهر با دو دست شمشیر می‌زد. دلیل دیگر را نیز دلیری و چابکی طاهر در جریان همین جنگ می‌دانند. از دیگر دلایل این نامگذاری را، اعطای این لقب توسط مأمون به طاهر پس از دریافت خبر پیروزی وی بر علی بن عیسی نام می‌برند. همچنین، می‌گویند مأمون در هنگام اعزام طاهر برای جنگ با علی بن عیسی به او گفت: دست راست تو دست راست من است و دست چپ تو دست راست توست و هرکه را امان دهی از جانب من ایمن است، که معتقدند این رویداد یکی دیگر از دلایل ملقب شدن طاهر به ذوالیمینین است. علاوه بر آن گفته می‌شود که علت ملقب شدن طاهر به ذوالیمینین، نگارش نامه‌ای است که در آن بیان کرده «سر علی بن عیسی در دست راست من است و انگشتری او در انگشت چپ من» در بیان علتی دیگر نیز می‌گویند که طاهر اولین شخصی بوده که با علی بن موسی‌الرضا بیعت کرد، بدین گونه که با دست چپ خویش به بیعت با علی بن موسی‌الرضا اقدام نمود و در جواب چرایی این کار، در بیعت بودن دست راست خویش با مأمون را بیان کرد و به همین سبب ملقب به ذوالیمینین گشت؛ که البته این روایت، از نظر زمانی و مکانی دارای اشکالاتی می‌باشد. عده‌ای دیگر این لقب را ناشی از کفایت و لیاقت طاهر در ادارهٔ امور حکومت می‌دانند. و نیز، این لقب را به علت دارا بودن دو شایستگی توسط وی می‌داند که شامل شایستگی رزیق، نیای طاهر در امور حکومت و شایستگی طاهر در دستگاه مأمون بوده است. در بیان یکی دیگر از علت‌ها که احتمال آن را نیز کمتر دانسته‌اند گردیزی گفته «هنگامی که مأمون طاهر را پیش علی بن عیسی می‌فرستاد فضل بن سهل آن ساعت خروج را اختیار کرد و طالع بنهاد و دو ستارهٔ یمانی یکی سهیل و دیگر شعرای یمانی اندر وسط السما یافت، بدین سبب او را ذوالیمینین نام کرد.»
طاهر در زمان هادی و هارون الرشید

طاهر در سال ۱۵۹ ه‍.ق / ۷۷۵ م در پوشنگ دیده به جهان گشود. ایام کودکی را به همراه پدر در بغداد گذرانید. طاهر، دوران نوجوانی و بالندگی خود را در پوشنگ طی کرد. او در جوانی از سمت علی بن عیسی بن ماهان، والی خراسان، عهده‌دار حکومت پوشنگ گردید. طاهر در این دوران، نخستین فعالیت‌های جدی خود در زمینه خدمت به عباسیان و تثبیت موقعیت سیاسی خویش را آغاز کرد. خراسان و سرزمین‌های اطراف آن در این زمان محل تاخت و تاز و غارت خوارج شده بود و آنان در این نواحی سر به شورش برداشته بودند. طاهر با شدت و قاطعیت تمام به سرکوب خوارج همت گماشت و با انجام اعمال خشونت‌آمیز، هیبت او بر این سرزمین‌ها سایه انداخت و آرامش نسبی بر سراسر خراسان بزرگ حکمفرما گشت. به عنوان مثال، طاهر به تلافی قتل ۳۰ کودک به همراه معلمشان توسط حمزه بن عبدالله الشاری در نزدیکی پوشنگ، اقدام به قتل‌عام تمامی ساکنان یک روستا، که پیرو فرقهٔ حمزیه بودند، کرد؛ در حالی که آنان نقش فعالی در روند جنگ با وی نداشتند. همچنین او به همراه عبدالرحمان نیشابوری، در جهت جلوگیری از پیشروی حمزه خارجی از جنوب تلاش کردند. در ادامه فعالیت‌های طاهر و ایفای نقش او، در جریان سرکوب شورش رافع بن لیث بود، که در طی آن طاهر به هرثمه بن اعین و مأمون که مأمور سرکوب این شورش بودند، پیوست و آنان را یاری کرد. البته روایتی مطرح است که طاهر در ابتدا از هواخواهان رافع بوده و با او متحد گشته است، اما پس از برکناری علی بن عیسی توسط هارون‌الرشید و ارسال هرثمه بن اعین از سمت هارون جهت سرکوب خوارج، طاهر تغییر جبهه داده است.
طاهر در زمان جنگ داخلی بین امین و مأمون

مقالهٔ اصلی: جنگ بین امین و مأمون
هارون الرشید در دوران حکومت خویش، به منظور تحکیم قدرت خلافت و پیشگیری از هرگونه مشکلات احتمالی در روند انتقال قدرت، سلسله تمهیداتی را در نظر گرفت و بر اساس آن نظام جانشینی پیچیده‌ای را طراحی کرد. بدین ترتیب، بنا شد امین، پسر ارشد هارون، پس از وی به خلافت برسد و مأمون نیز به عنوان جانشین امین منصوب گردد و قاسم، فرزند دیگر هارون، جانشین مأمون باشد. تمام این تصمیمات تبدیل به عهدنامه‌ای گشت که بر کعبه آویخته شد و به ایالات فرستاده شد.
سرزمین‌هایی را که هارون به هریک از پسرانش بخشید، که بدین شرح است:
امارت عراق، شام، مصر و سرزمین مغرب را به محمدامین واگذار کرد و او را به عنوان جانشین خود در بغداد مستقر ساخت.
امارت همدان تا مرزهای شرقی خلافت را به عبدالله‌مأمون بخشید و او را، به عنوان جانشین امین، در مرو مستقر کرد.
امارت سرزمین جزیره و قلاع و بعضی از مناطق آذربایجان و روم را به قاسم اهدا کرد و او را جانشین مأمون ساخت.
اما پس از مرگ هارون، امین با سلسله اقداماتی مأمون را تحت فشار قرار داد و مدتی پس از عزل قاسم، مأمون را از جانشینی عزل کرد و فرزند خود موسی را با لقب الناطق بالحق به عنوان جانشین خویش اعلام کرد، که نامش در خطبه جایگزین نام مأمون شد. مأمون نیز در اقدامی متقابل هرگونه ارتباط با بغداد را قطع کرد و از فرمان‌های امین سرپیچی کرد و به ستیزی آشکار با وی پرداخت که نتیجهٔ آن، درگیری نظامی میان دو برادر بود.
طاهر در زمان جنگ داخلی بین امین و مأمون > فتح دیگر شهرها و سرزمین‌ها

طاهر، پس از این پیروزی در نبرد ری، به مقابله با لشکرهایی که به صورت پیاپی از سمت امین گسیل می‌گشتند، پرداخت و به پیشروی به سمت عراق ادامه داد. وی در همدان با یکی از سرداران امین، به نام عبدالرحمن بن جبله ابناوی، روبرو گشت و پس از جنگی سخت با آنان و محاصره چند ماهه همدان، وی را از پای درآورد و لشکرش را وادار به هزیمت کرد. پس از این واقعه، طاهر شهرها را یکی پس از دیگری با جنگ‌های پراکنده یا روش‌های دیگر فتح کرد. در ادامه، پس از نبردی که با محمد بن یزید مهلبی، از سواران جنگاور عرب، و لشکرش در نزدیکی اهواز رخ داد، طاهر و سپاهش موفق به کشتن محمد و شکست لشکرش گشتند و پس از فتح اهواز به سمت بغداد، مقر خلافت امین، به راه افتادند. طاهر در راه رسیدن به بغداد، به مناطق مختلف مانند عراق، حجاز و یمن نماینده ارسال می‌کرد و برای مأمون به جمع‌آوری بیعت می‌پرداخت. اگرچه عده‌ای این اقدام را پس از فتح بغداد و در زمان حکمرانی طاهر بر بغداد می‌دانند. از سمت دیگر هرثمه بن اعین نیز به دستور مأمون با سپاهی از سمت نهروان به بغداد حرکت کرد و برای یاری طاهر در فتح بغداد، به او پیوست.
طاهر در زمان جنگ داخلی بین امین و مأمون > محاصره و فتح بغداد

مقالهٔ اصلی: محاصره و فتح بغداد (۱۹۷ هجری)
طاهر و هرثمه به وسیلهٔ لشکریانی که در اختیار داشتند، در سال ۱۹۷ ه‍.ق/۸۱۲ م، به محاصرهٔ اطراف بغداد مشغول گشتند و با شدت بخشیدن به این محاصره، فشار را بر لشکریان امین افزون کردند. خزانهٔ امین نیز در آغاز سال ۱۹۷ ه‍.ق/ ۸۱۲ م خالی و این امر موجب خلل در صفوف یاران او شد. به همین دلیل امین هرآنچه از جامه‌های طلا و نقره در اختیار داشت، به لشکریان می‌بخشید تا در امر ترمیم و استحکام دروازه‌های بغداد بکوشند.
یکی از عوامل ایجاد هرج و مرج، واگذاری تمامی امور به وزیران و مشاورانی مانند فضل بن ربیع از سوی امین بود، در حالی که خود از امور کناره گرفته بود و به تفریح و معاشرت با زنان و جمع‌آوری ثروت و طرب مشغول بود. امین در کنار ویژگی‌های برجسته همچون نسب هاشمی از سمت پدر و مادر و همچنین تربیت شایسته و توان جسمی، در امور حکومت و تصمیم‌گیری‌ها ناتوان و سست‌عنصر بود، که همین امر موجب می‌گشت تا صلاحیت خلافت از وی سلب شود. به علت وجود چنین ضعف‌هایی در امین، مخصوصاً در هنگام نبرد با طاهر، اطرافیانش که به آینده‌اش امیدی نداشتند و تدریجاً از اطرافش پراکنده می‌گشتند.
در سمت دیگر جبهه، طاهر نیز، با به‌کارگیری حربه‌های مختلف بر وضعیت آشفتهٔ بغداد دامن می‌زد، به‌طوری‌که مقدمات محاصره و فتح این شهر بزرگ و مهم برای او میسر گشت. طاهر در آغاز سال ۱۹۷ ه‍.ق/ ۸۱۲ م، با همراهی سردارانی چون هرثمه و زهیر بن المسیب به محاصرهٔ بغداد اقدام کرد و هریک از سرداران خویش را مسئول فتح قسمتی از این شهر کرد. سپس با جمع‌آوری دستگاه‌های نابودکنندهٔ حصار، به شهر حمله برد و بغداد را آماج حملهٔ منجنیقها و عراده‌ها کرد، به‌طوری‌که خسارت و ویرانی فوق‌العاده‌ای بر جای گذاشت و با جدیت خود در این زمینه، وحشت را بر ساکنان این شهر حاکم گرداند. طاهر از روش‌های دیگری نیز در این راه بهره می‌جست، از جمله این که برای جذب یا تسلیم گشتن بزرگان و اطرافیان امین، اموال و املاکشان را مصادره می‌کرد و آنان را به بیعت با مأمون فرا می‌خواند، که این روش بسیار مؤثر واقع گشت و صاحب‌منصبان که آیندهٔ نبرد و در نتیجهٔ آن، پیروزی طاهر را پیش روی خود می‌دیدند، از اطراف امین پراکنده می‌شدند.
این جنگ، تلفات فراوانی از دو طرف درگیر به جای گذاشت و حتی هرثمه نیز در جریان یکی از حملات اسیر گشت که با یاری سربازانش رهایی یافت و مورد سرزنش طاهر قرار گرفت. طرفداران امین، علی‌الخصوص عیاران که به دفاع از مظلومان هم‌قسم بودند، به وسیلهٔ سلاح‌های مختصر خود که مشتمل بر سپری از حصیر قیراندود، شمشیر، گرز و فلاخن بود به دفاع سرسختانه از او می‌پرداختند و بسیار در این راه پایداری می‌کردند. اگرچه سرانجام، آنان نیز به غارت اموال مردم و ستم بر آنان روی آوردند. مردم نیز با سخت گشتن شرایط حیات در شهر، به بهانه‌های مختلف همچون حج از شهر می‌گریختند و به اطراف پناه می‌بردند. طاهر برای سخت‌تر کردن شرایط به نابود ساختن و به آتش کشیدن منازل روی آورد که نتیجه‌ای در پی نداشت و سپس نظارت خود را بر ورود و خروج آذوقه و خواربار شدید ساخت، به‌طوری‌که شرایط حاکم، دفاع از شهر را بسیار سخت کرد و موجبات سقوط آن را فراهم کرد.
طاهر در زمان جنگ داخلی بین امین و مأمون > محاصره و فتح بغداد > فتح بغداد و محاصرهٔ امین

محاصرهٔ بغداد تا سال ۱۹۸ ه‍.ق/ ۸۱۳ م، به صورت فرسایشی به درازا کشید، تا در محرم همین سال، طاهر بر شدت حملات خود افزود و محلات را یکی پس از دیگری فتح کرد و به لشکر دستور داد که برای فتح نهایی بغداد، حمله را آغاز نمایند و سرانجام بغداد، در همین زمان فتح گردید. یاران امین نیز با مشاهدهٔ این وضعیت، پراکنده گشتند و به طاهر پناه می‌بردند. در طی این درگیری بسیاری از افراد دو طرف درگیر کشته شدند و فقط کسانی که به اردوی طاهر می‌پیوستند، در امان بودند. طاهر با ورود به بغداد اعلام کرد که کسانی که در خانهٔ خود ساکن باشند، در امان هستند. امین با تعدادی از یاران خویش در مدینه‌المنصور مورد محاصره قرار گرفت و در فکر تسلیم شدن به هرثمه بود، اما یارانش پیشنهاد کردند که محاصره را شکسته و به جانب شام یا جزیره بگریزد و پس از تجدید قوا به مقابله با طاهر بپردازد، که مورد پذیرش امین قرار گرفت. اما طاهر با اطلاع از این تصمیم، با نگارش نامه‌ای به یاران امین، آنان را به واسطهٔ اموال و املاکشان تهدید کرد، که در نتیجهٔ آن افرادی مانند سلیمان بن منصور، محمد بن عیسی و سندی بن شاهک، دچار وحشت گشتند و با آوردن عذر و بهانه امین را از این تصمیم منصرف کردند و او را نسبت به تسلیم شدن به طاهر خوشبین ساختند. امین نیز در نامه‌ای با تحکم و آمرانه از طاهر خواست که او را به نزد مأمون ببرد تا او تصمیم نهایی را بگیرد. اما طاهر که به پیروزی خود و سرانجام امین واقف بود، با بی‌توجهی برخورد کرد و گفت که باید تسلیم حکم او گردد. البته روایت دیگری هم موجود است، که امین این پیشنهاد را نپذیرفت. امین نیز از اهداف و امیال طاهر مطلع بود و تصمیم او را پیش‌بینی می‌کرد و از جهتی به علت وجود شایستگی‌های متعدد، متمایل بود که او را در خدمت داشته باشد، اما این‌گونه نشد.