آمیزش جنسی مقعدی
مخاطرات احتمالی > خطرات عمومی

رابطهٔ جنسی مقعدی می‌تواند انجام‌دهندگانش را در معرض دو خطر اصلی قرار دهد:
بروز عفونت‌هایی به‌دلیل تعداد بیشتر میکروارگانیسم‌های عفونی که در جاهایی دیگر بدن یافت نمی‌شود.
آسیب فیزیکی به مقعد و راست روده.
دخول محافظت نشده آلت تناسلی به مقعد بیشتر در معرض خطر انتقال بیماری‌های مقاربتی است؛ چرا که بافت ماهیچه مقعد ظریف است و به راحتی دچار پارگی می‌شود که می‌تواند شرایط را برای ورود عوامل بیماری‌زا آماده نماید. تمرکز فراوان گلبول‌های سفید خون اطراف مقعد، همراه با خطر پارگی و عملکرد رودهٔ بزرگ در جذب مایع، باعث احتمال بیشتر بیماری‌های مقاربتی در رابطهٔ جنسی مقعدی است. گرچه استفاده از کاندوم باعث کاهش خطر انتقال بیماری‌های مقاربتی است، با این حال کاندوم ممکن است در طول رابطهٔ جنسی مقعدی پاره شود. در رابطهٔ جنسی مقعدی نسبت به دیگر اعمال جنسی، به‌دلیل اصطکاک ناشی از تنگی عضلات مقعد، پارگی کاندوم بیشتر رخ می‌دهد.
رابطهٔ جنسی مقعدی محافظت نشده با یک شریک دارای ایدز به احتمال زیاد منجر به انتقال ایدز است. عفونت‌های دیگری که می‌توانند با رابطه جنسی مقعدی محافظت نشده منتقل شوند، عبارتند از: ویروس پاپیلوم انسانی (که می‌تواند خطر ابتلا به سرطان مقعد را افزایش دهد)؛ حصبه؛ آمیبیاز؛ کلامیدیا؛ انگل کریپتوسپوریدیوز، عفونت‌های اشریشیا کلی؛ ژیاردیاز؛ سوزاک، هپاتیت آ، هپاتیت ب، هپاتیت سی، تبخال تومور بدخیم کاپوزی (HHV-8)؛ لنفوگرانولوما ونروم (ورم غده‌های لنفاوی)؛ مایکوپلاسما هومینیس؛ مایکو پلاسما ژنیتالیوم؛ شپش ناحیه تناسلی؛ عفونت توسط باکتری سالمونلا؛ شیگلا؛ سیفلیس؛ سل؛ اوره پلاسما.
مانند دیگر گونه‌های روابط در صورت نبود آگاهی کافی دربارهٔ خطرهای احتمالی در این نوع رابطه می‌توان انتظار ایجاد مشکل در افراد را داشت. بسیاری گمان می‌کنند این رابطه، «رابطهٔ جنسی واقعی» محسوب نمی‌شود یا چون در آن باکرگی از بین نمی‌رود یا بارداری پیش نمی‌آید نوجوان‌ها یا دیگر افراد جوان گمان می‌کنند انتقال بیماری‌های آمیزشی در آن رخ نمی‌دهد؛ بسیاری به همین دلایل از کاندوم در این نوع رابطه استفاده نمی‌کنند.
خود رابطهٔ مقعدی باعث بارداری نمی‌شود اما همچنان احتمال بارداری وجود دارد چون در صورت حضور منی در نزدیکی دهانهٔ مهبل (به دلیل دیگر روش‌های نزدیکی مانند سکس لاپایی یا مالش بدن) و احتمالاً حضور مواد روان‌کننده احتمال ورود منی به مهبل از طریق انگشت یا دیگر اعضای بدن وجود دارد و احتمال بارداری همچنان هست.
رابطهٔ مقعدی برای زن خطرناک‌تر است تا مرد؛ برای نمونه احتمال انتقال بیماری‌های آمیزشی مانند ایدز از راه رابطهٔ مقعدی نسبت به رابطه جنسی معمولی از راه مهبل بالاتر است؛ علاوه بر این خطر آسیب زدن و زخم کردن در جریان رابطه مقعدی بیشتر از رابطهٔ جنسی معمولی است چون بافت مهبل مقاومت بالاتری دارد و آسیب‌پذیری کمتری نسبت به کانال مقعد دارد. علاوه بر موارد گفته شده، اگر یک مرد بی درنگ پس از رابطهٔ مقعدی وارد رابطه از راه مهبل شود، بدون تعویض کاندوم یا نظافت خود (نظافت آلت یا انگشت یا اسباب‌بازی‌های جنسی)، می‌تواند باعث عفونت در ناحیه تناسلی زنانه یا حتی عفونت دستگاه ادراری شود؛ این به دلیل باکتری‌های موجود در بافت مقعد است که می‌تواند در نواحی دیگر ایجاد عفونت کند.
داشتن درد در هنگام رابطهٔ مقعدی، برای فرد گیرنده چه زن و چه مرد، بسیار معمول است. در پژوهشی که صورت گرفت ۶۱ درصد از مردان دو جنس گرا گفته‌اند که همیشه در هنگام دریافت رابطهٔ مقعدی احساس درد داشته‌اند. و نزدیک به ۱۲ درصد از مردان همجنسگرا آن را بسیار دردناک می‌دانند. از این پژوهش چنین نتیجه‌گیری شده است که علاوه بر عوامل فیزیکی، فاکتورهای روانی در دردناک کردن این رابطه تأثیر دارد. عوامل ایجاد درد در حین رابطه جنسی مقعدی عبارتند از روانکاری ناکافی، احساس تنش یا اضطراب، عدم تحریک، و همچنین عدم راحتی اجتماعی با همجنس‌گرا بودن و مَهاربندی. تحقیقات نشان داده است که عوامل روان‌شناختی در واقع می‌توانند عامل اصلی تجربه درد در حین مقاربت مقعدی باشند و ارتباط کافی بین شرکای جنسی می‌تواند از آن جلوگیری کند و با این تصور که درد همیشه در طول رابطه مقعدی اجتناب‌ناپذیر است مقابله کند.