stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بهرام پسر گودرز
پانویس

↑  رستم در نقش مشاور سیاوش بود
↑  هنگام اعزام سپاه ایران به فرماندهی طوس کیخسرو سپرده بود سپاه ایران از مسیری که محل زندگی فرود و مادرش هست عبور ننمایند ولی طوس عمداً این مسیر را انتخاب نمود
↑  چون فرود هیچ‌یک از ایرانیان نمی‌شناخت از مادرش پرسیده بود هنگام مواجه با سپاه ایران از چه کسی نشان پدر را جویم و مادرش گفته بود از محرمان در سپاه ایران فقط بهرام و زنگه‌شاوران است. چون بهرام و فرود در ملاقات اول یکدیگر شناختند پس بهرام هنگام بازگشت به فرود تأکید کرد در ملاقات بعدی جز من اگر کسی جانب تو آمد برای جنگ و کشتن تو می‌آید و نباید به ایشان اعتماد کنی
↑  شاهنامه. جلد چهارم. گفتار اندر داستان فرود، ص ۱۸۴
↑  «BAHRĀM (3)». ENCYCLOPÆDIA IRANICA. دریافت‌شده در ۵ مارس ۲۰۱۶.
↑  بر پایهٔ مجمل‌التواریخ، بهرام امیر مجلس کیخسرو بود.
منابع

حسین، الهی قمشه‌ای (۱۳۸۶). شاهنامه فردوسی. ترجمهٔ ناهید فرشادمهر. تهران: نشر محمد. شابک ۹۶۴-۵۵۶۶-۳۵-۵.
ادوارد وود

| ادوارد وود KG OM GCSI GCMG GCIE TD PC | ادوارد وود KG OM GCSI GCMG GCIE TD PC |
| --- | --- |
The Earl of Halifax in 1947: The Earl of Halifax in 1947
۲۰مین Viceroy and Governor-General of India: ۲۰مین Viceroy and Governor-General of India
دوره مسئولیت ۳ آوریل ۱۹۲۶ – ۱۸ آوریل ۱۹۳۱: دوره مسئولیت ۳ آوریل ۱۹۲۶ – ۱۸ آوریل ۱۹۳۱
پادشاه: جرج پنجم
نخست‌وزیر: استنلی بالدوین رمزی مک‌دونالد
پس از: روفکس آیزکس
پیش از: The Earl of Willingdon
Secretary of State for War: Secretary of State for War
دوره مسئولیت ۷ ژوئن ۱۹۳۵ – ۲۲ نوامبر ۱۹۳۵: دوره مسئولیت ۷ ژوئن ۱۹۳۵ – ۲۲ نوامبر ۱۹۳۵
پادشاه: George V
نخست‌وزیر: Stanley Baldwin
پس از: The Viscount Hailsham
پیش از: Duff Cooper
وزیر امور خارجه: وزیر امور خارجه
دوره مسئولیت ۲۱ فوریه ۱۹۳۸ – ۲۲ دسامبر ۱۹۴۰: دوره مسئولیت ۲۱ فوریه ۱۹۳۸ – ۲۲ دسامبر ۱۹۴۰
نخست‌وزیر: نویل چمبرلین وینستون چرچیل
پس از: آنتونی ایدن
پیش از: آنتونی ایدن
British Ambassador to the United States: British Ambassador to the United States
دوره مسئولیت ۱۹۴۰ – ۱۹۴۶: دوره مسئولیت ۱۹۴۰ – ۱۹۴۶
پادشاه: جرج ششم
رئیس‌جمهور: فرانکلین دلانو روزولت هری ترومن
نخست‌وزیر: Winston Churchill کلمنت اتلی
پس از: The Marquess of Lothian
پیش از: The Lord Inverchapel
Leader of the House of Lords: Leader of the House of Lords
دوره مسئولیت ۲۲ نوامبر ۱۹۳۵ – ۲۱ فوریه ۱۹۳۸: دوره مسئولیت ۲۲ نوامبر ۱۹۳۵ – ۲۱ فوریه ۱۹۳۸
پادشاه: George V ادوارد هشتم George VI
نخست‌وزیر: Stanley Baldwin Neville Chamberlain
پس از: The Marquess of Londonderry
پیش از: The Earl Stanhope
دوره مسئولیت ۳ اکتبر ۱۹۴۰ – ۲۲ دسامبر ۱۹۴۰: دوره مسئولیت ۳ اکتبر ۱۹۴۰ – ۲۲ دسامبر ۱۹۴۰
پادشاه: George VI
نخست‌وزیر: Winston Churchill
پس از: The Viscount Caldecote
پیش از: The Lord Lloyd
Lord President of the Council: Lord President of the Council
دوره مسئولیت ۲۸ مه ۱۹۳۷ – ۹ مارس ۱۹۳۸: دوره مسئولیت ۲۸ مه ۱۹۳۷ – ۹ مارس ۱۹۳۸
نخست‌وزیر: Neville Chamberlain
پس از: Ramsay MacDonald
پیش از: The Viscount Hailsham
Lord Privy Seal: Lord Privy Seal
دوره مسئولیت ۱۹۳۵ – ۱۹۳۷: دوره مسئولیت ۱۹۳۵ – ۱۹۳۷
نخست‌وزیر: Stanley Baldwin
پس از: The Marquess of Londonderry
پیش از: The Earl De La Warr
Chancellor of the University of Oxford: Chancellor of the University of Oxford
دوره مسئولیت ۱۹۳۳ – ۱۹۵۹: دوره مسئولیت ۱۹۳۳ – ۱۹۵۹
پس از: سر ادوارد گری
پیش از: هارولد مک‌میلان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Edward Frederick Lindley Wood ۱۶ آوریل ۱۸۸۱
درگذشته: ۲۳ دسامبر ۱۹۵۹ (۷۸ سال) یورک‌شر
ملیت: بریتانیا
همسر(ان): Lady Dorothy Onslow (ا. ۱۹۰۹)
فرزندان:  Anne Duncombe, Countess of Feversham  Lady Mary Wood  Charles Wood, 2nd Earl of Halifax  Major Hon Francis Wood  Richard Wood, Baron Holderness 
والدین:  Charles Wood, 2nd Viscount Halifax  Lady Agnes Courtenay 
محل تحصیل: Christ Church, Oxford
ادوارد وود (انگلیسی: Edward Wood, 1st Earl of Halifax; ۱۶ آوریل ۱۸۸۱ – ۲۳ دسامبر ۱۹۵۹) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود.
وی از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ وزیر امور خارجه بریتانیا بوده، وود همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان مریت و نشان بند جوراب شده‌است.
مادیکری

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هند
| مادیکری ಮಡಿಕೇರಿ | مادیکری ಮಡಿಕೇರಿ |
| --- | --- |
شهر: شهر
The streets of Madikeri: The streets of Madikeri
مادیکریLocation in Karnataka, India: مادیکریLocation in Karnataka, India
مختصات: ۱۲°۲۵′۱۵″شمالی ۷۵°۴۴′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۱۲٫۴۲۰۸°شمالی ۷۵٫۷۳۹۷°شرقی﻿ / 12.4208; 75.7397: مختصات: ۱۲°۲۵′۱۵″شمالی ۷۵°۴۴′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۱۲٫۴۲۰۸°شمالی ۷۵٫۷۳۹۷°شرقی﻿ / 12.4208; 75.7397
ایالت: کارناتاکا
District: Kodagu
ارتفاع: ۱٬۰۶۱ متر (۳۴۸۱ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۳۲٬۲۸۶
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان کانارا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
PIN: 571 201
کد تلفن: 0827
پلاک خودرو: KA-12
وبگاه: www.madikericity.gov.in
مادیکری (به انگلیسی: Madikeri) یک زیستگاه انسانی در هند است که در ناحیه کوداگو واقع شده‌است.
خصوصیات

مادیکری ۳۲٬۲۸۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساغری‌سازان

ساغری‌سازان قدیمی‌ترین و اولین محله شهر رشت است. این محله از گذر بادی‌الله در خیابان مطهری شروع شده و به میدان پل عراق ختم می‌شود.
وجه تسمیه

این محله از ترکیب ۲ کلمه ساغری به معنای کفش و سازان تشکیل شده‌است چون این محله در دورانی راسته کفاشان بوده‌است. ساغری در لغت به معنای نوعی چرم دباغی شده‌است که در آن زمان طلاب و روحانیان از این نوع کفش استفاده میکردند.
تاریخچه

علت این که این محله را اولین محله شهر رشت می نامند این است که افراد سرشناس و بانفوذ زیادی در این محل زندگی میکردند و دارای حمام‌های بسیار و بازار بوده‌است.
اماکن شاخص

چندین گذر معروف در این محله قرار دارد که از آن جمله می‌توان سنگ پل و دانشسرا را نام برد.
از مساجد معروف این محله مسجد حاج سمیع كه قدیمی‌ترین مسجد از نظر کارشناسان آثار باستانی متشکل از ده فیل پا با سقفی سنتی و سفال چین شده، مسجد گلدسته که در قدیم گلدسته ای داشت که از آنجا می شد تمام رشت را دید و مسجد معروف دیگر مسجد آقا سید عباس می‌باشد  که مدفن ۲ تن از نوادگان امامان در آنجا قرار دارد.
افراد مشهور

آذر اندامی
در فرهنگ

در فیلم «در دنیای تو ساعت چند است؟» (صفی یزدانیان ١٣٩٣) به محله ساغری سازان رشت اشاره شده و بخشی از فیلم در کوچه‌ها و خیابان‌های این محله فیلمبرداری شده‌است.
فیدل کاسترو

| El Comandante فیدل کاسترو | El Comandante فیدل کاسترو |
| --- | --- |
کاسترو ح. ۱۹۵۹: کاسترو ح. ۱۹۵۹
رئیس‌جمهور (رهبر انقلاب) کوبا: رئیس‌جمهور (رهبر انقلاب) کوبا
دوره مسئولیت دسامبر ۱۹۷۶ – فوریه ۲۰۰۸: دوره مسئولیت دسامبر ۱۹۷۶ – فوریه ۲۰۰۸
پیش از: رائول کاسترو
نخست‌وزیر کوبا: نخست‌وزیر کوبا
دوره مسئولیت فوریه ۱۹۵۹ – فوریه ۲۰۰۸: دوره مسئولیت فوریه ۱۹۵۹ – فوریه ۲۰۰۸
پیش از: رائول کاسترو
دبیر اول حزب کمونیست کوبا: دبیر اول حزب کمونیست کوبا
دوره مسئولیت اکتبر ۱۹۶۵ – آوریل ۲۰۱۱: دوره مسئولیت اکتبر ۱۹۶۵ – آوریل ۲۰۱۱
پیش از: رائول کاسترو
هفتمین و بیست‌وسومین دبیرکل جنبش عدم تعهد: هفتمین و بیست‌وسومین دبیرکل جنبش عدم تعهد
دوره مسئولیت ۱۶ فوریه ۲۰۱۵ – ۲۴ فوریه ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۱۶ فوریه ۲۰۱۵ – ۲۴ فوریه ۲۰۰۸
پس از: عبدالله احمد بداوی
پیش از: رائول کاسترو
دوره مسئولیت ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۹ – ۶ مارس ۱۹۸۳: دوره مسئولیت ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۹ – ۶ مارس ۱۹۸۳
پس از: جونیوس ریچارد جایواردنه
پیش از: نیلم سنجیوا ردی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: فیدِل اَلِخاندرو کاسترو رز ۱۳ اوت ۱۹۲۶ بیرن، اولگین، جمهوری کوبا
درگذشته: ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ (۹۰ سال) هاوانا، کوبا
ملیت: کوبایی
حزب سیاسی: حزب ارتدوکس کوبا (۱۹۴۶–۱۹۵۲) جنبش ۲۶ ژوئیه (۱۹۵۳–۱۹۶۵) حزب کمونیست کوبا (۱۹۶۵–۲۰۱۶)
همسر(ان): میرتا دیاز - بالارت گوتیرز (۵۵–۱۹۴۸) دایا سوتو دل وای (۲۰۱۶–۱۹۸۰؛ مرگ کاسترو)
روابط: رائول رامون جوانا
فرزندان: ۹ فرزند، شامل آلینا فرناندز و ماری‌یلا کاسترو
اقامتگاه: استان سانتیاگو د کوبا
محل تحصیل: دانشگاه هاوانا
پیشه: چریک، سیاست‌مدار
تخصص: حقوق‌دان
امضا: 
لقب(ها): فیدِل
انتقال پست ریاست‌جمهوری به رائول کاسترو در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۶: انتقال پست ریاست‌جمهوری به رائول کاسترو در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۶
فیدِل اَلِخاندرو کاسترو رز (به اسپانیایی: Fidel Alejandro Castro Ruz)، (۱۳ اوت ۱۹۲۶ – ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶) سیاستمدار و انقلابی کوبایی بود. وی علاوه بر رهبری انقلاب کوبا، از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۶ میلادی به عنوان نخست‌وزیر و سپس به عنوان رئیس‌جمهور این کشور از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۸ فعالیت کرد. حزب کمونیست کوبا که تنها حزب سیاسی در نظام تک‌حزبی کوبا است، از سال ۱۹۶۵ تا سال ۲۰۱۱ تحت رهبری وی اداره می‌شد. بر اساس قانون اساسی مصوب سال ۱۹۷۶ میلادی دبیرکل حزب، رهبری حکومت را در اختیار دارد. کاسترو یکی از نمادهای انقلاب کمونیستی در آمریکای لاتین به‌شمار می‌رود؛ زیرا او نخستین حکومت مارکسیست-لنینیست جهان را در نیم‌کره غربی و در نزدیک‌ترین فاصله به آمریکا برقرار کرد. او در میان رهبران کمونیست جهان طولانی‌ترین دوره حکومت را داشت. ریش، سیگار برگ و لباس نظامی سبز زیتونی، نمادهای ماندگار ظاهر وی هستند.
در دوران زمامداری وی در کوبا صنایع و تجارت ملی‌سازی شد و اصلاحات سوسیالیستی دولت در سراسر جامعه به اجرا درآمد. کاسترو همچنین دو دوره دبیرکل جنبش عدم تعهد بود. کاسترو یکی از شخصیت‌های بحث‌برانگیز جهان معاصر بوده‌است. وی جوایز مختلف بین‌المللی به دست آورده و حامیانش او را قهرمان سوسیالیسم، ضد امپریالیسم و بشردوستی و کسی که توانسته استقلال کوبا را در برابر امپریالیسم آمریکا حفظ کند، می‌دانند. در مقابل؛ منتقدانش وی را یک دیکتاتور تمامیت‌خواه می‌دانند که دولتش باعث بروز موارد متعدد نقض حقوق بشر، آوارگی بیش از یک میلیون کوبایی و تضعیف اقتصاد کشور شده‌است. ارنستو چه گوارا از بزرگ‌ترین حامیان وی بود.
زندگی > اوایل زندگی

فیدل کاسترو در تاریخ ۱۳ اوت ۱۹۲۶ در شهر بیران واقع در استان اولگین متولد شد. خانواده وی از زمین‌داران مرفّه نیشکر بودند. او بعد از گذراندن دبستان در روستا به مدرسه‌ای خصوصی واقع در شهر سانتیاگو د کوبا و سپس هاوانا رفت و پس از آن از دانشکده حقوق هاوانا فارغ‌التحصیل شد.
زندگی > انقلاب

اختلاف فاحش میان سطح زندگی خود با فقر شدید بسیاری از هموطنانش او را تحت تأثیر قرار داده و به یک انقلابی تبدیل کرد. او مصمم به سرنگونی حکومت فولخنثیو باتیستا ثالدیوار بود؛ زیرا نام حکومت او برابر با فساد سیاسی، انحطاط و نابرابری شدید بود. از سوی دیگر کوبا در آن زمان بهشت ثروتمندان خوش‌گذران بود و عملاً توسط باندهای تبهکار تن‌فروشی، قمار و قاچاق مواد مخدر اداره می‌شد.
بنابراین، زمانی که دانشجو بود به یک گروه دانشجویی پیوست که علیه فساد سیاسی مبارزه می‌کردند. او در سال ۱۹۴۷ میلادی عضو حزب مردم کوبا شد که به حزب ارتدوکس کوبا هم شهرت داشت. وی سپس رهبر جناح چپ حزب شد و همان سال داوطلب عضویت در یک گروه مسلح برای مبارزه علیه نظام رافائل لئونیداس تروخیو در جمهوری دومینیکن شد اما این گروه نتوانست از کوبا خارج شود. فیدل کاسترو بارها در طرح‌ریزی و اجرای این‌گونه نقشه‌های ضد امپریالیستی نقش داشت.
در سال ۱۹۵۳ بخاطر نقش در یک کودتای نافرجام به زندان افتاد. او پس از آزادی از زندان به مکزیک رفت و سپس به همراه ارنستو چه گوارا و هشتاد و دو نفر از یارانش با قایقی که نشتی داشت به کوبا بازگشت. بیشتر مبارزان به محض پهلو گرفتن قایق دستگیر یا کشته و فقط دوازده نفر از آن‌ها موفق به فرار شدند. این افراد به تپه‌های هاوانا سرازیر شدند.
زندگی > پیروزی

کاسترو، ارنستو چه گوارا و همراهانشان انقلاب را از پایگاه خود در کوه‌های سیرا مائسترا با یک جنگ چریکی کلاسیک را آغاز کرده و در روز دوم ژانویه ۱۹۵۹ وارد هاوانا شدند. با فرار باتیستا، کاسترو پیروز و دولت جدیدی در کوبا مستقر شد. رهبران کوبا قول دادند زمین‌ها را به مردم واگذار کنند و از حقوق فقرا دفاع کنند.
در آن زمان کاسترو تأکید داشت که ایدئولوژی او قبل از هر چیز کوبایی است و می‌گفت: «ما به دنبال کمونیسم یا مارکسیسم نیستیم. به جای آن دموکراسی و عدالت اجتماعی می‌خواهیم، آنهم در چارچوب اقتصادی با برنامه».
زندگی > جنگ سرد

اما دوایت آیزنهاور به او توجهی نکرد و بر اساس گفته خود کاسترو، همین مسئله او را به آغوش شوروی و رهبر آن نیکیتا خروشچف، انداخت. از آن پس کوبا به یکی از صحنه‌های جنگ سرد تبدیل شد. بعضی از یاران لیبرال او این کار را خیانت دانستند.
پس از آنکه دولت کاسترو اموال و دارایی‌های آمریکایی‌ها در کوبا را مصادره کرد، در آوریل ۱۹۶۱ آمریکا تلاش کرد با ایجاد جنگ چریکی با به‌کارگیری ارتشی خصوصی متشکل از تبعیدیان کوبایی، حکومت کاسترو را سرنگون کند. اما ارتش کوبا در خلیج خوک‌ها به مهاجمان حمله کرد و ضمن کشتن بسیاری از آنها، هزار نفر دیگر را به اسارت گرفت. این پیروزی به ابزار تبلیغاتی کاسترو بدل شد. او با این کار به وجهه ابرقدرت بودن آمریکا چنگ انداخته بود و این برای آمریکا پذیرفتنی نبود.
در ۱۹۶۲، هواپیماهای تجسسی آمریکا موشک‌های هسته‌ای شوروی را در راه انتقال به کوبا شناسایی کردند. این مسئله باعث ترس در جامعه بین‌الملل شد؛ زیرا جهان در آستانه یک جنگ هسته‌ای تمام عیار قرار گرفته بود. جان اف. کندی، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا به کوبا هشدار داد: «در آن جزیره محصور، مجموعه‌ای از پایگاه‌های شلیک موشک‌های تهاجمی در حال ساخت است. هدف از احداث این پایگاه‌ها نمی‌تواند چیزی جز ایجاد توانایی انجام حمله هسته‌ای در نیمکره غربی باشد». با مذاکرات فشرده و پشت پرده، شوروی موشک‌هایش را به صورت آشکار از کوبا و آمریکا به‌طور مخفیانه سلاح‌هایش را از ترکیه خارج کرد.
اتحاد شوروی روابط اقتصادی زیادی با کوبا بر قرار کرد و خریدار بخش عمده محصول شکر این جزیره بود. آمریکا نیاز شدیدی به برخی کالاهای کوبایی داشت. اما بخاطر تحریم‌های تجاری آمریکا، این کالاها به شوروی صادر می‌شدند. با حمایت شوروی کوبا در رأس جنبش عدم تعهد قرار گرفت.
زندگی > حضور در آفریقا

او در آفریقا جانبدارانه عمل می‌کرد و نیروهای نظامی‌اش را در جنگ داخلی آنگولا و جنگ داخلی موزامبیک به کمک چریک‌های مارکسیست فرستاد.
زندگی > پس از فروپاشی شوروی

فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی برای انقلاب کاسترو فاجعه‌بار بود؛ زیرا فروش شکر به شوروی قطع و اقتصاد کوبا عملاً تعطیل شد. با قطع کمک‌های حیاتی شوروی و به خاطر وجود تحریم‌های آمریکا، کشور دچار کمبود همه‌جانبه و بحران‌های جدی شد؛ بنابراین در اواسط دهه ۹۰ میلادی تحمل بسیاری از کوبایی‌ها به پایان رسید و هزاران نفر از آن‌ها از طریق دریا به سوی فلوریدا آمریکا رفتند. با اینکه بسیاری از آن‌ها در طول مسیر غرق شدند، اما این حرکت نمادی برای اعتماد خردشده نسبت به شخص کاسترو بود.
زندگی > سال‌های پایانی

در سال‌های پایانی حکومت به نظر می‌رسید که او در مواضع خود قدری ملایم‌تر شده‌است. او پس از انجام یک عمل اضطراری جراحی سرطان روده در سال ۲۰۰۶، از قدرت کنار رفت. برادرش رائول کاسترو جای وی را گرفت. از آن به بعد به ندرت در انظار عمومی ظاهر شد. در فوریه ۲۰۰۸ اعلام کرد که دیگر سمت رئیس‌جمهوری و فرمانده کل قوا را نخواهد پذیرفت. در سال‌های بعد سعی کرد تا با ایجاد پیوند با هوگو چاوز رئیس‌جمهور وقت ونزوئلای نفت‌خیز جای خالی کمک‌های اتحاد شوروی را پر کند.
زندگی > درگذشت

فیدل کاسترو در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۰ سالگی درگذشت. تلویزیون کوبا بامداد روز شنبه این خبر را به نقل از رائول کاسترو اعلام کرد. گزارش‌ها حاکی است که رائول کاسترو، رئیس‌جمهوری وقت کوبا، با حضور در تلویزیون این کشور گفته‌است: «فرمانده کل انقلاب کوبا ساعت ده و ۲۹ دقیقه شامگاه جمعه درگذشت». به گزارش خبرگزاری فرانسه، رائول کاسترو گفته‌است: طبق وصیت فیدل کاسترو جسد وی روز شنبه سوزانده خواهد شد. مراسم تشییع جنازه فیدل کاسترو در ۴ دسامبر ۲۰۱۶ برگزار شد.
سوء قصدها

سازمان سیا چند بار سعی کرد او را به قتل برساند که معروف‌ترین مورد آن عملیات مانگوس بود. در این عملیات قرار بود در سیگارهای برگ فیدل مواد منفجره قرار داده شود. سیگار برگ برای سازمان سیا چیزی جذب کننده برای ترور کاسترو بود.
از جمله موارد دیگر، طرحی برای ریختن ریش او با هدف دست انداختن او در انظار عمومی بود. قرار بود این کار از طریق پودری که او به ریش‌های خود می‌زند انجام شود.
اندیشه و دین

اندیشه‌های اجتماعی و سیاسی فیدل کاسترو با عنوان کاستروئیسم (به انگلیسی: Castroism) شناخته می‌شود.
کاسترو نه فردی مذهبی بلکه ضد دین بود و کلیسای کاتولیک را یک نهاد طرفدار سرمایه‌داری به‌شمار می‌آورد. اگرچه دیدگاه‌های مذهبی فیدل کاسترو بحث‌های متعددی را به همراه داشته‌است، زیرا غسل تعمید داده شده و به عنوان یک وابسته به کلیسای کاتولیک روم بزرگ شد، اما او بعداً در زندگی به عنوان یک خداناباور شناخته شد. او استفاده از انجیل برای توجیه سرکوب زنان و آفریقایی‌ها را نقد می‌کرد اما تشریح می‌کرد که مسیحیت «گروهی از اندرزهای بسیار انسانی» را ارائه می‌کند که «ارزش‌های اخلاقی» و «حسی از عدالت اجتماعی (سوسیال)» را به دنیا می‌بخشد، نقل می‌کند «اگر مردم مرا یک مسیحی بدانند، نه از منظر مذهبی بلکه از منظر نسخه سوسیال، من اعلام می‌کنم که یک مسیحی هستم» او مفسر این ایده بود که عیسی مسیح یک کمونیست بوده‌است (کمونیسم مسیحی)، با اشاره به تغذیه انبوه خلق و داستان مسیح و مرد جوان ثروتمند به عنوان گواه کاسترو.
جنبش انقلابی کوبا که از ۱۹۵۳ آغاز شد، در شروع مبارزه ایدئولوژی یا نظریه روشنی نداشت و هدف آن تنها سرنگونی رژیم فاسد باتیستا بود. آمیزش جنبش چریکی با کمونیسم از ۱۹۶۱ پدید آمد و آن هنگامی بود که کاسترو به مارکسیسم-لنینیسم روی آورد و آن را ایدئولوژی رسمی کوبا کرد. اهمیت این ایدئولوژی بیشتر از نظر در پیش گرفتن یک روش انقلابی خاص است؛ بنابراین روش، پیشاهنگان انقلابی، به جای آن که در انتظار پیدایش شرایط «عینی» مارکسیستی و شرایط «ذهنی» لنینیستی برای یک انقلاب کامل عیار بنشینند باید این شرایط را با آغاز جنبش چریکی از مناطقی روستایی و کوهستانی که خارج از چتر امنیتی رژیم حاکم است به وجود آورند. به عبارت دیگر، کاستروئیسم نیز مانند لنینیسم و مائوئیسم، روش یک انقلاب پیروزمند در یک کشور را به عنوان مدل برای کشورهای دیگر عرضه می‌کند. با این مدل، هم کاسترو و هم چه گوارا، اندیشه‌های مارکسیستی و لنینیستی دربارهٔ مراحل انقلاب را که تحول طبقاتی تعیین‌کننده آن است، کنار می‌گذارند.
حواشی

در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، هم‌جنس‌گرایان کوبا تحت شدیدترین فشارها قرار گرفتند. حکومت فیدل کاسترو آن‌ها را به‌منظور «تجدید تربیت و پرورش»، روانهٔ اردوگاه‌های کار اجباری کرد. فیدل کاسترو سال‌ها بعد اعتراف کرد که این سیاست غلط بوده‌است.
در سال ۱۹۸۰ میلادی، کاسترو به ۱۲۵ هزار نفر از کوبایی‌هایی که خواستار ترک کوبا بودند، اجازه داد تا از طریق بندر ماریل طی یک مهاجرت انبوه، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کنند.
او مخالف نامگذاری مجسمه، خیابان یا میدان به نام خود و چهره‌اش روی سکه‌ها ضرب بود؛ زیرا آن را نماد «تکبر انسانی» می‌دانست. اما در نطق‌های طولانی خود در تلویزیون و رادیو برای اثرگذاری استفاده می‌کرد؛ زیرا همه کانال‌ها و شبکه‌ها سخنرانی‌های او را پخش می‌کردند.
در سال ۲۰۰۴ بخاطر زمین‌خوردن، دچار شکستگی کاسه زانو و بازو شد.
کاسترو نظام خدمات درمان و آموزش رایگان و با کیفیت را در دسترس همگان قرار داد. نرخ مرگ و میر نوزادان این کشور با اکثر کشورهای پیشرفته جهان قابل مقایسه است.
رفتار خشن او در مقابل مخالفان سیاسی بر سابقه حقوق بشر او سایه انداخته‌است. پاپ ژان پل دوم در سال ۱۹۹۸ در سفری تاریخی از کوبا دیدن کرد. او در این سفر کاسترو را به خاطر نقض حقوق بشر محکوم کرد.
کاسترو در مجموع با ۴ ساعت و ۳۰ دقیقه، رکوردار طولانی‌ترین سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد است.
سینما

دربارهٔ کاسترو مستندهای سینمایی و تلویزیونی زیادی ساخته شده‌است. حدود ۵۰ بازیگر سینما و تلویزیون در نقش او بازی کرده‌اند که از میان آن‌ها نقش‌آفرینی جک پالانس در فیلم «چه» (۱۹۶۹) و دمیان بیچیر در فیلم چه ساخته استیون سودربرگ محصول ۲۰۰۸ اشاره کرد.
وی از علاقه‌مندان به سینما بود و در مستند فرمانده ساخته الیور استون از علاقه‌اش به سوفیا لورن، بریژیت باردو، ژرار دوپاردیو و چارلی چاپلین می‌گوید.
بر اساس فیلم‌شناسی‌ها، کاسترو پیش از گذاشتن ریش در دو فیلم کمدی موزیکال هالیوودی «راحت برای ازدواج» و «تعطیلات در مکزیکو» هر دو ساخته سال ۱۹۴۶ به عنوان سیاهی‌لشکر بازی کرده‌است.
نگارخانه

کاسترو در یک سخنرانی عمومی در سال ۱۹۷۸ میلادی
یک نامه به زبان انگلیسی که کاسترو به فرانکلین دلانو روزولت در چهارده سالگی نوشته‌است.
فیدل در ۱۹۵۹ میلادی در بازدید از ایالات متحده
رژه سران انقلاب کوبا، ۵ مارس ۱۹۶۰ میلادی
کاسترو و پوتین در سال ۲۰۰۰
چه‌گوارا و فیدل، ۱۹۶۰ میلادی
دیدار کاسترو و خامنه‌ای در تهران
کاسترو و پسرش در سال 1954
فیدل کاسترو در انستیتو دی بیلین، ۱۹۴۳، هاوانا، کوبا
فیدل کاسترو، دستگیری بعد از تهاجم به مونکادا
کاسترو و کامیلو سینفوئگوس انقلابی دیگر در ۸ ژانویه ۱۹۵۹ وارد هاوانا می‌شوند
کاسترو در شوروی
کاسترو و عبدالناصر رئیس جمهور مصر، در حال رفتن به دیدار خود در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در سال ۱۹۶۰
کاسترو و حسن روحانی رئیس جمهور پیشین ایران در سال ۲۰۱۶
چکش داس و چکش که با صلیب لاتین جایگزین شده‌است در کمونیسم مسیحی.
کریستینا فرناندس رئیس جمهور پیشین آرژانتین میان فیدل کاسترو و رائول کاسترو
فیدل (فیلم ۲۰۰۲)
استان شانلی‌اورفه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ترکیه
| استان شانلی‌اورفه | استان شانلی‌اورفه |
| --- | --- |
استان: استان
ناحیه: آناتولی جنوب شرق
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲+ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳+ (EEST)
کد منطقه: 00414
شانلی‌اورفه (به ترکی استانبولی: Şanlıurfa) یکی از استان‌های کرد نشین ترکیه و مرکز آن هم شهر شانلی‌اورفه است. ایناستان جمعیتی کرد دارد. مساحت این استان ۱۸٬۵۸۴ کیلومتر مربع است. جمعیت این استان در سال ۲۰۱۴ میلادی ۱٬۸۴۵٬۶۶۷ نفر بود.
محل استان شانلی‌اورفه در نقشه ترکیه
شاخص قدرت بنزهاف

مدل رایانه‌ای از شاخص قدرت بنرهاف
شاخص قدرت بنزهاف (به انگلیسی: Banzhaf power index) یا شاخص پنروز–بنزهاف (به انگلیسی: Penrose–Banzhaf index) یا شاخص بنزهاف–کلمن (به انگلیسی: Banzhaf–Coleman index) یک شاخص قدرت است که بر مبنای احتمال تغییر نتیجهٔ یک رأی‌گیری که وزن رأی‌دهی رأی‌دهندگان یا سهامداران الزاماً با هم برابر نیست تعریف می‌شود.
برای محاسبهٔ قدرت یک رأی‌دهنده با شاخص بنزهاف، باید همهٔ ائتلاف‌های برنده را فهرست کرد و سپس رأی‌دهندگان بحرانی را شمرد. رأی‌دهندهٔ بحرانی کسی است که اگر رأیش را از آری به خیر تغییر دهد (رأی نوسانی)، طرح تصویب نخواهد شد. قدرت رأی‌دهنده برابر رأی‌های نوسانی او تقسیم بر کل آرای نوسانی است.
برنهارد گروبر

برنهارد گروبر (انگلیسی: Bernhard Gruber؛ زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۸۲) اهل اتریش است.
فرانک بریگز (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Frank Briggs
زادروز:  ۱ فوریهٔ ۱۹۱۷
زادگاه:  سالفورد، منچستر بزرگ
تاریخ مرگ:  ۱۱ آوریل ۱۹۸۴ (۶۷ سال)
محل مرگ:  بری
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۳۷–۱۹۳۸ |  باشگاه فوتبال پورت ویل |  ۸ |  (۰) |
| ۱۹۳۸–۱۹۳۹ |  باشگاه فوتبال استون ویلا |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۳۹ |  باشگاه فوتبال ورکسام |  ۰ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۸ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
فرانک بریگز (انگلیسی: Frank Briggs; ۱ فوریهٔ ۱۹۱۷ – ۱۱ آوریل ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورت ویل، باشگاه فوتبال ورکسام و باشگاه فوتبال استون ویلا اشاره کرد.
رستوران

نگاره‌ای از ساختمان یک رستوران سنتی در منطقهٔ یوراکوچو، توکیو، ژاپن.
نوشته‌ها به خط کانجی و نورپردازی ویترین جلب توجه می‌کند.
رستوران (به فرانسوی: Restaurant) یک بنگاه کاری است که در آن خوراک و نوشیدنی آماده و سرو می‌شود. به‌طور کلی غذا در خود رستوران سرو و خورده می‌شود، اما بسیاری از رستوران‌ها سرویس بیرون‌بری غذا و پیک را نیز دارا هستند. رستوران‌ها از دید ظاهری و سرویس‌دهی بسیار گوناگون هستند. آن‌ها بر پایه گونه آشپزی و مدل‌های سرویس‌دهی، یا حتی قیمت، بخش‌بندی شده‌اند. این بخش‌بندی، از کافه‌تریاهای ارزان‌قیمت و فست‌فود شروع شده و تا رستوران‌های خانوادگی با قیمت میانه ​​و رستوران‌های لوکس با قیمت بالا را شامل می‌شود.
کیفیت خوراک ارائه‌شده، دکوراسیون، تمیزی، قیمت، مزه و سرویس‌دهی و… می‌تواند در کیفیت رستوران و آوازه آن نقش مهم داشته باشد. گاهی ممکن است رستوران‌ها، بخشی از یک واحد بازرگانی و جهانگردی بزرگ‌تر باشند، مانند فروشگاه‌ها و مهمانخانه‌ها.
گونه‌ها

رستوران‌ها از دیدگاه گونه مشتریان، بهای خوراک‌ها و کیفیت خدمات ارائه شده، بیشتر به دو دسته بخش می‌شوند، دستهٔ نخست، رستوران‌های بی‌تکلف و ارزان‌قیمت‌اند که بیشتر مشتریانشان از باشندگان همان محل هستند یا در همان محدوده کار می‌کنند. در این‌گونه رستوران‌ها، مهمانان مقید به رعایت آداب و رسوم ویژه‌ای نیستند و بیشتر با لباس‌های معمولی و غیررسمی در رستوران حاضر می‌شوند. دستهٔ دوم غذاخوری‌های گران‌قیمت هستند. در این‌گونه رستوران‌ها، بهای خوراک‌ها و خدمات بالاست و بسته به عرف و فرهنگ جوامع گوناگون، میهمانان با پوشاک رسمی یا نیمه‌رسمی حضور می‌یابند.
ارایهٔ غذا در رستوران با همکاری همهٔ کارمندان رستوران انجام می‌شود. چینش لوازم رستوران، ارایهٔ منو و دریافت سفارش از مهمانان و ارایهٔ خوراک به ایشان، تحویل صورت‌حساب، دریافت وجه و در پایان مرتب‌ساختن و پیراستن میز از وظایف کارکنان رستوران است که امروزه با استفاده از نرم افزار رستورانی انجام میشود. پخت خوراک نیز از وظایف آشپزها به‌شمار می‌آید.
رستوران خویش‌یار یا سلف سرویس گونه‌ای از رستوران است که در آن خود مشتریان از خودشان پذیرایی کرده و به‌طور مستقیم درگیر می‌شوند.
هم‌چنین، رستوران‌ها ممکن است گونهٔ ویژه‌ای از خوراک‌ها را ارائه کنند، مانند خوراک‌های دریایی، خوراک‌های گیاهی یا خوراک‌های ویژهٔ ملت‌ها و اقوام گوناگون. (مانند رستوران ایرانی، چینی، لبنانی و …)