stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بخش آلتو پیچیگوا
خصوصیات

بخش التو پیچیگوا ۳۷۵٫۸۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۹۰۵ نفر جمعیت دارد و ۴٬۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مورهد، میسیسیپی

مکان
| Moorhead, Mississippi | Moorhead, Mississippi |
| --- | --- |
شهر: شهر
Entrance sign: Entrance sign
Location of Moorhead, Mississippi: Location of Moorhead, Mississippi
مختصات: ۳۳°۲۶′۵۷″ شمالی ۹۰°۳۰′۱۷″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۴۴۹۱۷°شمالی ۹۰٫۵۰۴۷۲°غربی﻿ / 33.44917; -90.50472: مختصات: ۳۳°۲۶′۵۷″ شمالی ۹۰°۳۰′۱۷″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۴۴۹۱۷°شمالی ۹۰٫۵۰۴۷۲°غربی﻿ / 33.44917; -90.50472
ایالت: ایالت میسیسیپی
شهرستان: Sunflower
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۳ مایل مربع (۳٫۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۳ مایل مربع (۳٫۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۱۵ فوت (۳۵ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۲٬۵۷۳
 • تراکم: ۱۹۸۸٫۹/مایل مربع (۷۶۷٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 38761
کد منطقه: 662
FIPS code: 28-48760
GNIS feature ID: 0673795
مورهد (به انگلیسی: Moorhead) شهری در ایالت میسیسیپی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۴۰۵
نفر بوده‌است.
خوآن پرون

| خوآن پرون | خوآن پرون |
| --- | --- |
خوآن پرون: خوآن پرون
۲۹مین و ۴۰مین رئیس‌جمهور آرژانتین: ۲۹مین و ۴۰مین رئیس‌جمهور آرژانتین
دوره مسئولیت ۱۹۷۳ – ۱۹۷۴: دوره مسئولیت ۱۹۷۳ – ۱۹۷۴
معاون رئیس‌جمهور: ایزابل پرون
پس از: رائول آلبرتو لاستیری
پیش از: ایزابل پرون
دوره مسئولیت ۱۹۴۶ – ۱۹۵۵: دوره مسئولیت ۱۹۴۶ – ۱۹۵۵
معاون رئیس‌جمهور: اورتنسیو کیخانو
پس از: ادلمیرو خولیان فارل
پیش از: ادواردو لوناردی
معاون رئیس‌جمهور: معاون رئیس‌جمهور
دوره مسئولیت ۸ ژوئیه ۱۹۴۴ – ۱۰ اکتبر ۱۹۴۵: دوره مسئولیت ۸ ژوئیه ۱۹۴۴ – ۱۰ اکتبر ۱۹۴۵
رئیس‌جمهور: ادلمیرو خولیان فارل
پس از: ادلمیرو خولیان فارل
پیش از: خوان پیستارینی
وزیر کار: وزیر کار
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: خوآن دومینگو پرون ۸ اکتبر ۱۸۹۵ Lobos، ایالت بوئنوس آیرس
درگذشته: ۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۴ (۷۸ سال) اولیووس، ایالت بوئنوس آیرس
ملیت:  آرژانتین
حزب سیاسی: Justicialist Party
همسر(ان): Aurelia Tizón (۱۹۲۹–۳۸) ایزابل پرون(۵۲–۱۹۴۵) ایزابل مارتینز کارتاس (۷۴–۱۹۶۱)
پیشه: سیاستمدار
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
خدمت/شاخه: ارتش آرژانتین
سال‌های خدمت: ۱۹۱۳–۱۹۴۵
درجه: سپهبد
خوآن دومینگو پرون (به اسپانیایی: Juan Domingo Perón) (زاده ۸ اکتبر ۱۸۹۵ – درگذشته ۱ ژوئیه ۱۹۷۴) یک ژنرال و سیاستمدار آرژانتینی بود که پس از خدمت در مشاغل مختلف دولتی، از جمله وزیر کار و معاون رئیس‌جمهور، سه بار به عنوان رئیس‌جمهور آرژانتین انتخاب شد. او طی یک کودتای نظامی در سال ۱۹۵۵ از کار برکنار شد. پرون به سال ۱۹۷۳ به قدرت بازگشت و تا پیش از درگذشتش در ۱۹۷۴ و جانشینی همسر سومش ایزابل پرون به جای او، شش ماه در قدرت بود.
پرون و همسر دومش اوا نزد بسیاری از مردم آرژانتین محبوبیت گسترده‌ای داشتند و تا به امروز هم چنان به عنوان نماد حزب پرونیست شناخته می‌شوند. پیروان پرون‌ها تلاشهای آنان را برای محو فقر و تکریم کارگران می ستایند، در حالی که منتقدان، آنها را عوام فریب و دیکتاتور می‌دانند. پرونها نام خود را به جنبش سیاسی شناخته شده به نام پرونیسمو دادند که در آرژانتین امروز عمدتاً به وسیله حزب عدالتخواه نمایندگی می‌شود. از روی زندگی این دو یک تئاتر موزیکال موفق به نام اویتا و یک فیلم به همین نام ساخته شده است.
دوره حکومت > ارزیابی‌ها

به عقیده دکتر اورسجی، پس از دوران کشمکش داخلی نظامیان یک سرهنگ کاریزماتیک به نام خوان پرون که در کودتا نقش داشت به تدریج به مقامات بالاتر رسید و قدرت را به دست گرفت. پرون به حسن رفتار و برخورد احترام‌آمیز با نیروهای تحت امر خود شهرت داشت. او منصفانه رفاه و پیشرفت آنها را با جدیت و صمیمیت مورد توجه قرار می‌داد و برای آن بی‌وقفه تلاش و دلسوزی صادقانه می‌کرد. به همین دلیل نیز از حمایت ارتش کودتا و طیف وسیعی از افسران و درجه‌داران جزء برخوردار بود و این امر به او کمک کرد تا در صدر قدرت قرار گیرد. پرون فرد بی‌سوادی نبود و از مقوله رهبران جهانی سومی از قماش افرادی چون صدام حسین و مانند آن به حساب نمی‌آمد که ریشه قدرت آن ها اوباش شهری بوده و خود نیز از زمره سرکردگان آنها به حساب می‌آمدند. او در سال های پیش از جنگ دوم در ایتالیا مأموریت اداری داشت و به همین دلیل نیز عروج حکومت فاشیستی موسولینی و غوغای عوام الناس به حمایت از او را از نزدیک دیده و پسندیده بود. هم چنین بسیار زیر تأثیر برنامه‌های اصلاحات اجتماعی موسولینی و قول‌های او برای بهبود وضع توده‌های و تصحیح روابط درونی جامعه به نفع آنها قرار گرفته بود. او از این شرایط درسهایی گرفت که بعداً مورد استفاده قرار داد. پرون هم چنین افسری بود اهل مطالعه و فکر، اما عمدتاً در حیطه نظامی‌گری و در باب تاریخ نظامی‌گری تألیفات داشت. او با این پس زمینه هنگامی که قدرت را بدست گرفت آتش احساسات قشرها محروم جامعه را برافروخت و همچنین برنامه‌هایی مانند تعیین حداقل دستمزد، تعیین حداکثر تعداد ساعات کار در هفته برای کارگران، توسعه امکانات آموزشی و خدمات اجتماعی را مطرح کرد. در مقابل آن صنعت‌گران بورژوازی نوپا را مورد حمایت قرار داد و از طرف دیگر آنها را در رویاروئی با مشکلات کارگری که زیر نفوذ کمونیستها بود حمایت می‌کرد. شعار خلاصه برنامه‌های او به این نحو جمعبندی می‌شد: «دوبال پرونیسم، عدالت اجتماعی و امداد اجتماعی». به این شعار چاشنی اتحاد ملی و مقابله با نفوذ آمریکا نیز اضافه می‌شد.
همسران

اوا پرون
فدریکو دی مارکو

فدریکو دی مارکو (به انگلیسی: Federico Dimarco)؛ متولد ۱۰ نوامبر ۱۹۹۷) یک بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که برای باشگاه فوتبال اینتر میلان در پست مدافع بازی می‌کند.
افتخارات > باشگاهی

اینترمیلان
سری آ(۱): ۲۴–۲۰۲۳
جام حذفی فوتبال ایتالیا(۲): ۲۲–۲۰۲۱، ۲۳–۲۰۲۲
سوپر جام فوتبال ایتالیا(۳): ۲۰۲۱، ۲۰۲۲، ۲۰۲۳
لیگ قهرمانان اروپا: ۲۳–۲۰۲۲ نایب قهرمان
افتخارات > ملی

ایتالیا
لیگ ملت‌های اروپا: ۲۱–۲۰۲۰، ۲۱–۲۰۲۰ عنوان سوم
آمار ملی > بازی‌های ملی

تا تاریخ ۳۰ نوامبر ۲۰۲۴
| ایتالیا> سال | ایتالیا> بازی | ایتالیا> گل | ایتالیا> پاس گل |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۲ | ۸ | ۱ | ۱ |
| ۲۰۲۳ | ۸ | ۱ | ۱ |
| ۲۰۲۴ | ۱۲ | ۱ | ۱ |
| مجموع | ۲۸ | ۳ | ۳ |
آمار ملی > گل‌های ملی

| شماره | تاریخ | میزبان | بازی ملی | حریف | نتیجه | رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ۱ | ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ | بوداپست |  ۶ |  مجارستان | ۲–۰ | لیگ ملت‌های اروپا ۲۳–۲۰۲۲ |
|  ۲ | ۱۸ ژوئن ۲۰۲۳ | انسخده |  ۱۰ |  هلند | ۳–۲ | لیگ ملت‌های اروپا ۲۳–۲۰۲۲ |
|  ۳ | ۶ سپتامبر ۲۰۲۴ | پاریس |  ۲۳ |  فرانسه | ۳–۱ | لیگ ملت‌های اروپا ۲۵–۲۰۲۴ |
عملکرد ملی

فدریکو دی مارکو در تیم های ملی زیر ۱۵ سال ایتالیا ، زیر ۱۶ سال ایتالیا ، زیر ۱۷ سال ایتالیا ، زیر ۱۸ سال ایتالیا ، زیر ۱۹ سال ایتالیا ، زیر ۲۰ سال ایتالیا ، زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده است.
او اولین بار برای شرکت در لیگ ملت‌های اروپا ۲۱–۲۰۲۰ به اردوی تیم ملی فوتبال ایتالیا دعوت شد.
عهدنامه گلستان

|  نام کامل:  عهدنامهٔ صلح میان امپراتوری روسیه و ممالک محروسه ایران   |  نام کامل:  عهدنامهٔ صلح میان امپراتوری روسیه و ممالک محروسه ایران   |
| --- | --- |
مکان امضا: گلستان
تاریخ اجرا: ۲ آبان ۱۱۹۲
امضاکنندگان:  نیکولای رتیشچف  ابوالحسن شیرازی ائل‌چی
عهدنامهٔ گلستان (به انگلیسی: Treaty of Gulistan؛ به روسی: Гюлистанский договор) موافقت‌نامه متارکه جنگی است که در تاریخ دوشنبه ۲ آبان ۱۱۹۲ ه‍. ش برابر با ۲۸ شوال ۱۲۲۸ ه‍.. ق و ۲۴ اکتبر ۱۸۱۳ م. برای توقف جنگ‌های ایران و روسیه در دوره قاجار میان این دو کشور در روستای گلستان توسط رتیشچف به عنوان نماینده روسیه و ابوالحسن شیرازی ایلچی به عنوان نماینده ایران امضا شد. قرار بود با امضای این موافقت‌نامه سرزمین‌های ایران به این کشور مسترد شوند که دربار ایران به دلیل عدم همراهی انگلیسی‌ها که تضمین این موضوع بودند و پیروزی روس‌ها در جنگ با ناپلئون و در نتیجه عدم ضرورت به صلح با ایران از این امر بازماند. به دنبال این ناکامی روسیه بر بخش‌هایی از شمال ایران شامل ایالت گنجه و قره‌باغ، ولایت‌های شکی، شیروان، قبه، دربند، باکو، داغستان و گرجستان، محال شوره‌گل، آچوق‌باشی، گروزیه، منگریل و آبخاز به همراه بخشی از خانات تالش و سواحل دریای خزر حاکم شد.
زمینه تاریخی > آرزوی پتر

روس‌ها از زمان پتر کبیر به دنبال تصرف قفقاز و پیشروی به سمت جنوب رود ارس به منظور نزدیک‌تر شدن به هندوستان بودند. بعد از شکست‌های پتر در لشکرکشی به این ناحیه، در زمان کاترین دوم این سیاست تشدید شد. با این که در این دوران به لطف همکاری هراکلیوس دوم که گرجستان را تحت الحمایهٔ روسیه اعلام کرد، روس‌ها تواستند پادگان‌های نظامی خود را در شمال این منطقه بنا کنند؛ اما با مرگ کاترین، پاول یکم فرزند و جانشینش قوای روس را از این منطقه فراخواند و بار دیگر این سیاست را به تعویق انداخت.
زمینه تاریخی > الحاق گرجستان به روسیه

خاستگاه جنگ اول روسیه و ایران را می‌توان به تصمیم پاول یکم برای الحاق گرجستان در دسامبر ۱۸۰۰ م. ردیابی کرد و پس از ترور پاول در ۱۱ مارس ۱۸۰۱ م. این سیاست فعالانه توسط جانشین وی، الکساندر یکم با هدف ایجاد کنترل روسیه بر خانات قفقاز شرقی دنبال شد. او در ۱۸۰۲ اعلامیهٔ الحاق گرجستان به خاک روسیه را منتشر و کمی بعد از آن سیسیانوف فرمانده تازه‌منصوب‌شده نیروهای روسی در قفقاز را مأمور کرد تا بعد از در اختیار گرفتن امور گرجستان آنجا را به مرکز فرماندهی عملیات نظامی روسیه در این سرزمین تبدیل کند، همسر و فرزندان گیورگی دوازدهم که به تازگی درگذشته بود را به روسیه انتقال دهد و حکومت محلی گرجستان را منقرض سازد. او به گنجه حمله، و ارگ آن را در ۱۵ ژانویه ۱۸۰۴ م تصرف کرد. والی، جوادخان قاجار زیادلو کشته شد و تعداد زیادی از ساکنان قتل‌عام شدند. او اعلامیه‌ای خطاب به حکام محلی قفقاز صادر کرد و با تهدید و ارعاب از آنان خواست سریعاً تسلیم قوای روس شوند.
زمینه تاریخی > مذاکرات اصلاندوز

تا زمان ورود اوزلی هشت سال از جنگ ایران و روس می‌گذشت. این جنگ با تجاوز روس‌ها به قفقاز آغاز شده بود و مقامات قاجاری با توجه به همین مورد، هر وقت از سمت روس‌ها پیشنهادی برای صلح می‌آمد آن را منوط بر تخلیهٔ قفقاز از نیروهای روسی و اتمام سیاست تجاوز نظامی به سرزمین‌های ایران می‌دانستند. با تشدید نبرد بین روسیه و فرانسه، اهمیت آتش‌بس در قفقاز بیشتر می‌شد تا روسیه بتواند روی جنگ با فرانسه متمرکز شود. در فوریه ۱۸۱۲ م. رتیشچف فرماندهی نیروهای روسی را به‌عهده گرفت و مذاکرات صلح را با ایرانیان آغاز کرد. در این مذاکرات میرزا ابوالقاسم قائم مقام نمایندهٔ عباس میرزا و حق‌وردیف نمایندهٔ رتیشچف بودند. در این مذاکرات روس‌ها شرایط غیرقابل قبولی مطرح کردند. در شروط اول و دوم قرارنامهٔ پیشنهادی‌شان آمده بود که قوای ایران و روس در همان مناطقی که هستند باقی بمانند و مرز جدید بین دو کشور بر همان اساس باشد. قائم مقام بعد از شنیدن پیشنهادهای روس‌ها گفت:
... حال که کار مصالحه در میان است باید سرحد مملکتین به هرجا که از قدیم الایام بوده قرار یابد و هریک از دولتین به قاعده انصاف ملک خود را مالک شده، تجاوز از حدود ندارند تا بواعث نفاق از میانه برخیزد و لوازم وفاق به میان آید…
مذاکرات اصلاندوز با ایستادگی نمایندگان طرفین بر سر مواضع خود بی هیچ نتیجه‌ای پایان یافت. اوزلی تلاش کرد عباس میرزا را متقاعد کند که پس از امضای موافقت‌نامه متارکه جنگ سرزمین‌های ایران برگردانده خواهند شد. اما عباس میرزا تجدید مذاکرات را قبول نکرد.
زمینه تاریخی > نبرد اصلاندوز

مقالهٔ اصلی: نبرد اصلاندوز
در ۲۴ شوال ۱۲۲۷ ه‍.ق/۳۱ اکتبر ۱۸۱۲ م. در حالی که رتیشچف در تفلیس بود، ژنرال پیتر کوتلیارفسکی حملهٔ شبانهٔ غافلگیرانه‌ای به اردوگاه ایران در اصلاندوز انجام داد. علی‌رغم گزارش‌های مبالغه‌آمیز فقط دوهزار نیروی رکابی در آن مستقر بودند. به گزارش دروویل عباس میرزا به سرعت آسیب‌های شبیخون را جبران کرد و در زمانی بسیار کوتاه به جای توپ‌خانه‌ای که آسیب دیده بود توپ‌خانه‌ای به مراتب قوی‌تر پدیدآورد.
فتحعلی شاه بعد از شنیدن این خبر قبول کرد که مذاکرات صلح از سر گرفته شوند اما در عین حال به فرزندانش علی سلطان و محمدتقی میرزا دستور داد تا به اردوی او در سلطانیه ملحق شوند. با افزایش خطر انقلاب گرجی‌ها اوزلی در ۱۶ جمادی الاخر سال ۱۲۲۸ به اردوی سلطانیه رفت و با تهدید شاه برای بازپرداخت کمک‌های انگلستان به ایران، اعمال نفوذ عوامل انگلیسی، آشکار شدن ناتوانی ناپلئون در جنگ با روسیه سقوط دژ ایران در لنکران و در نتیجه اشغال مجدد اکثر تالش توسط روس‌ها توانست شاه را مجاب به آتش‌بس یکساله کند. در قدم بعدی اوزلی تلاش کرد میرزا ابوالحسن خان ایلچی را به عنوان نماینده ایران در مذاکرات صلح منصوب کند. چراکه برای بهم نخوردن دوبارهٔ مذاکرات تنها راه ممانعت از حضور عوامل عباس میرزا و گماردن کسی که به انگلستان وابستگی داشت بود. این امر هم با تهدید شاه به قطع کردن کمک‌های انگلستان و اعمال نفوذ اطرافیان شاه که وابسته به انگلستان بودند میسر شد. در سومین اقدام اوزلی به تبریز رفت تا عباس میرزا را متقاعد کند که پس از صلح روس‌ها خاک ایران را تخلیه می‌کنند. عباس میرزا هم با توجه به موافقت شاه، موافقت خود با رفتن میرزا ابوالحسن خان به مذاکرات را اعلام کرد.
امضای عهدنامه

طرفین برای مذاکره در روستای گلستان در قره‌باغ، با رتیشچف نماینده روسیه و ابوالحسن شیرازی و اوزلی به‌عنوان نماینده ایران دیدار کردند. اوزلی چیزی بیشتر از استفاده از نفوذ خود برای ادامه مسیر در جهت توافق و محافظت از منافع انگلیس انجام نداد، زیرا شرایط واقعی این توافق‌نامه اساساً توسط رتیشچف دیکته شده بود. ایلچی وقتی به آنجا رسید، متن پیش‌نویس را برای عباس میرزا فرستاد اما از آنجا که چیزی در مورد استرداد سرزمین‌های ایران در آن متن نیامده بود، عباس میرزا صراحتاً با آن مخالفت کرد. در این زمان اوزلی وارد عمل شد و گفت با وجود اینکه در آن متن از استرداد نامی نیامده است:
اما بر عالم مشخص است که مطالبه‌ای که دولت ایران از دولت روسیه داشته باشد، سوای استرداد ولایات چیز دیگری نمی‌تواند بشود. علاوه از آن هم، سند قدیم سردار روسیه در دست دارم که در آن نوشته است که بعد از مصالحه نمودن، می‌تواند توقع پس گرفتن ولایات را نماید. این کاغذ را برای دولت خود فرستادم و برای دولت من همین دست آویز کافی است…، لهذا بینی و بین‌الله عرض می‌کنم که به جهت این شرط علیحده، اراده صلح را به جنگ تبدیل نمودن صلاح نمی‌بینم، دیگر نواب والا اختیار دارد… هرچه در دل دولتخواه رسیده است، عرض می‌کنم که به هر کیفیت صلح نمودن به از جنگ است.
به علت فقدان اسناد و مدارک آرشیوی و سکوت منابع داخلی در مورد این موافقت‌نامه نمی‌توان به درستی دریافت که به چه صورت دو هفته بعد از اعتراض عباس میرزا به متن پیش‌نویس، ایلچی متن موافقت‌نامه را در تاریخ ۲۹ شوال ۱۲۲۸ ه‍.. ق/۲۴ اکتبر ۱۸۱۳ م. تأیید کرد. هیچ سندی مبنی بر پاسخ عباس میرزا به اوزلی وجود ندارد اما چیزی که مشخص است این است که این موافقت‌نامه حداقل از دید طرف ایرانی به معنای عهدنامه‌ای قطعی که به سبب آن اراضی ایران به روسیه الحاق شوند نبوده است. این موافقت‌نامه در سپتامبر ۱۸۱۴ م. در تفلیس تصویب شد.
فصول عهدنامه

این موافقت‌نامه در سپتامبر ۱۸۱۴ م در تفلیس تصویب شد. این قرارداد توقف همهٔ خصومت‌ها را بین روسیه و ایران (فصل ۱) و تعیین حدود مرزی بین آن‌ها را براساس «وضعیت فعلی» فراهم کرده است، یعنی هر یک از طرف‌ها اساساً قلمرو خود را تحت کنترل خود نگه می‌دارند. مرز بین دو قدرت در امتداد خطی از «آدینه‌بازار مشخص شد، و مستقیماً به‌سمت دشت مغان به سمت قسمت‌های آنس (ارس) در یدی بلوک، از ارس به محل اتصال کپنک‌چای در پشت تپه مقری؛ از آنجا مرز قره‌باغ و نخجوان از بالای کوه‌های آلاگوز تا در-آلاگوز است، و از آنجا مرز قره‌باغ، نخجوان، ایروان و نیز بخشی از گرجستان و قازاخ و شمس‌الدین‌لو توسط اشیک میدان جدا شده است. از ایشک میدان خط زنجیره‌ای از کوه‌ها در سمت راست و رودخانه حمزه چمن، و از قله کوه‌های پنبک به شوره‌گل و از آنجا در امتداد آلاگوز در امتداد روستای شوره‌گل و بین آنهایی که از روستای مستره می‌گذرد تا اینکه به رودخانه آرپا برسد.» از آنجا که اوضاع در تالش همچنان مورد اعتراض بود، برای حل‌وفصل به کمیسیون بعدی واگذار شد (فصل ۲). شاه ایران مجبور شد حاکمیت تزار بر گرجستان، مینگرل، آبخاز، گنجه، قره‌باغ، قبه، دربند، باکو، داغستان، شکی و سایر سرزمین‌ها را به‌رسمیت بشناسد (فصل ۳). این نه‌تنها ازدست‌رفتن حاکمیت ایرانیان بر قفقاز را منعکس می‌کند، بلکه ادعاهای عثمانی را نسبت به برخی از این سرزمین‌ها کم کرد. روس‌ها این حق را پیدا کردند که «شاهزاده‌ای را که به‌عنوان وارث معرفی می‌شود، به‌رسمیت بشناسند، و در صورت لزوم بتوانند به او کمک کند تا هرگونه حزب مخالف را سرکوب کند (فصل ۴)». این زبانِ به عمد مبهم به منظور دستیابی به درخواست خاص روسیه برای حمایت از عباس میرزا به‌عنوان جانشین سلطنت بود و به‌طور ضمنی درخواست پیش‌گیرانه و توهین‌آمیزِ شناخت رسمی فتحعلی به‌عنوان شاه در این پیمان بود. درحالی‌که ممکن است این ماده برای کاهش این ترس گنجانده شده باشد که شاهزادگان رقیب سعی کنند از ضررهای ارضی ناشی از این پیمان به‌عنوان ابزاری برای بی‌اعتبار کردن و جایگزینی عباس میرزا به‌عنوان وارث بلافصل استفاده کنند، اما همچنین پیش‌زمینه‌ای خطرناک را ایجاد کرد که روسیه نه‌فقط حق «به‌رسمیت شناختن» بلکه در واقع تصویب — یا به‌طور ضمنی وتو — تعیین ولیعهد ایرانی را داشته باشد. روسیه همچنین حق دسترسی کشتی‌های تجاری خود را به بندرها ایرانی خزر و حق انحصاری نگهداری کشتی‌های جنگی در خزر را تضمین کرد (فصل ۵). فصول باقیمانده (۶–۱۱) برای تبادل زندانیان، انتصاب سفیران، روابط تجاری، گمرک کالاها و سایر امور روزمره ترتیب داده شده است.
قطعیت عهدنامه

با استناد به ادلهٔ زیر می‌توان قطعیت عهدنامه را زیر سؤال برد:
لازمه قطعی تلقی شدن هر عهدنامه‌ای مبادلهٔ آن و امضایش توسط مقامات بلندپایهٔ کشورهاست. نه تنها هیچ سند و اشاره یا حتی شاهدی برای تأیید این عهدنامه توسط شاه یا عباس میرزا وجود ندارد، بلکه فتحعلی شاه تا سال‌های بعد کوشش می‌کرد تعهدات رتیشچف و اوزلی برای استرداد سرزمین‌های ایران عملی شوند.
با اینکه در فصل سوم این موافقت‌نامه در مورد واگذاری سرزمین‌های قفقاز به روسیه صحبت شده است اما باید توجه داشت که در شروع این فصل آمده است:
ولایات خان‌ها نشین که تا حال در تحت تصرف و ضبط هر یک از دولتین بوده، کماکان در ضبط و اختیار ایشان بماند.
چنین برمی‌آید که این مصالحه در حقوق بین‌الملل بر مبنای استاتکواوپرزندیم بوده است. به این معنا که به معنای مصالحه قطعی و عهدنامه دائمی نیست بلکه موافقت‌نامه‌ایست میان دو کشور در حال جنگ برای توقف سریع درگیری‌ها و به قصد تسهیل گفت‌وگو برای مصالحه. همین نکته شاه و عباس میرزا را قانع می‌کرد که فعلاً درگیری‌ها را تمام کنند و بعدها نماینده‌ای به دربار تزار بفرستند و در مورد بازپس‌گیری مناطق ایران به عهدنامه‌ای قطعی برسند.
صحبت‌های اوزلی که در بخش امضای عهدنامه به آنان اشاره شد.
اوزلی در گزارشی در تاریخ ۱۶ رمضان ۱۲۲۹ ه‍.ق/ ۱ سپتامبر ۱۸۱۴ به وزیر خارجه انگلستان نوشت: با وجود قول‌هایی که به ایران داده بودم و علی‌رقم پرسش خود تزار در این باب که «به نظر وی چطور می‌توان این صلح را بهتر تضمین نمود» فقط (جسارت) ورزیده و از امپراتور خواستار رعایت حال ایرانی‌ها و برخوردی محبت‌آمیز و آشتی‌طلبانه با آنان شدم و آنگاه در مورد اراضی نیز گفتم که شاه ایران خواستار هیچ واگذاری نیست.— سر گور اوزلی، گزارش سرگور اوزلی به کاسل‌ری Fo.609
جیمز موریه جانشین اوزلی در ایران در ۷ رجب ۱۲۲۹ ه‍.ق/ ۲۵ ژوئن ۱۸۱۴ در نامه‌ای به وزیر خارجه انگلستان به حقوق ایران اشاره کرده و گفته است: در صورت عدم رضایت تزار به بازگرداندن مناطق متصرفی، ایرانی‌ها از ما توقع همراهی خواهند داشت، اما باید اطمینان داشته باشید که این جانب از وظایف مأموریت خود به خوبی آگاه است و در صورتی که روس‌ها، اراضی ایران را مسترد نسازند، من ایرانی‌ها را به قبول شرایط جدید وادار خواهم کرد و منافع انگلستان را در نظر خواهم داشت.— جیمز موریه، گزارش جیمز موریه به لرد کاسل‌ری، ۲۵ ژوئن: ۱۸۱۴، Fo.609
تلاش‌های میرزا ابوالحسن خان ایلچی و دربار ایران برای برگرداندن اراضی از دیگر مویدهای این مدعا هستند.
پیامدها > مناطق جدا شده از ایران

در نتیجهٔ عدم توانایی برای استرداد سرزمین‌ها، منطقه‌ای به وسعت تقریبی ۲۲۰ هزار کیلومتر مربع خاکی (شامل حدود ۲۰ هزار کیلومتر مربع از چچن و اینگوش امروزی، حدود ۵۰ هزار کیلومتر مربع از داغستان امروزی، حدود ۸۰ هزار کیلومتر مربع از جمهوری آذربایجان امروزی، حدود ۱۰ هزار کیلومتر مربع از ارمنستان امروزی و حدود ۶۸ هزار کیلومتر مربع از گرجستان امروزی) و ۱۲۰ هزار کیلومتر مربع آبی (از مساحت دریای کاسپین) در نتیجه از دست رفتن بیش از ۱۳۶۰ کیلومتر از خطوط ساحلی دریای کاسپین (جمهوری آذربایجان ۹۵۵ کیلومتر خط ساحلی دارد و ۴۰۵ کیلومتر از ۶۹۵ کیلومتر خط ساحلی روسیه در دریای کاسپین مربوط به داغستان است) و تمام شهرها و شهرک‌ها و روستاهای مناطق غربی گرجستان در ساحل دریای سیاه در کنترل روسیه باقی ماند. به این ترتیب ایران ۲۱٬۹۴۶ کیلومتر مربع از آب‌های سرزمینی و ۳۱۰ کیلومتر خط ساحلی خود از گرجستان در دریای سیاه (سهم گرجستان از دریای سیاه) را از دست داد. بعدها سهم ایران از دریای خزر با توجه به خطوط ساحلی جمهوری آذربایجان و داغستان (نه با توجه به قراردادهای ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ / قرارداد ایران و شوروی ۱۹۲۱) که می‌توانست حدود ۵۰ درصد باشد به حدود ۲۰ درصد یا کمتر از آن کاهش یافت.
لیست مناطق جدا شده:
ایالت گنجه
ایالت قره‌باغ
ولایت شکی
ولایت شیروان
ولایت قبه
ولایت دربند (خانات دربند)
ولایت بادکوبه
ولایت داغستان (حدود ۷۰ درصد داغستان امروزی)
ولایت گرجستان (نیمه شرقی گرجستان)
محال شوره‌گل
محال آچوق‌باشی (ولایت ایمرتی یا باش آچوق در غرب گرجستان. مسلمانان ولایت ایمرتی در گرجستان غربی را که مرکزش کوتائیس بود، به نام باش آچوق (به زبان ترکی یعنی سر برهنه) می‌خواندند زیرا مردم این دیار سر خود را تنها با یک باشلق می‌پوشاندند)
محال گروزیه (کورنه) شامل چچن و اینگوش امروزی
محال منگریل (منکریل) (شامل زوگدیدی[مینگرلیا] در غرب گرجستان امروزی)
محال آبخاز و سامگرلو (مرگالیا) و گوریا (غرب گرجستان)
بخشی از سرزمین تالش (خانات تالش) نیز به تصرف روس‌ها درآمد (هرجا از ولایات تالش را که بالفعل در تصرف روسیه بود) و حاکمیت بدون منازع ایران بر دریای مازندران، خدشه‌دار گردید.
پیامدها > دوره دوم جنگ‌های ایران و روس

مقالهٔ اصلی: جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶)
جدی‌ترین نقص در پیمان گلستان، ابهام در تنظیمات ارضی آن بود، به‌عنوان مثال، در مورد منطقهٔ تالش — جایی که به کمیسیون‌های منتخب دوجانبه داده شد تا «مشخص کنند که چه کوه‌ها، رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، روستاها و مزارع در خط مرزی نشان‌گذاری می‌شوند.» — حتی اگر یکی از طرفین قرارداد ادعا کند که «به تمامیت ارضی» تحت اصل «وضعیت فعلی» تجاوز شده است، مرزهای مندرج در این پیمان مورد تجدید نظر قرار خواهد گرفت. این موضوع عملاً تضمین کرد که مناقشات ارضی در حقیقت پس از امضای پیمان ادامه خواهند یافت. یکی از مناطق پرمخاطره همچنان منطقه بین دریاچه گوگجه و ایروان بود و اشغال نظامی روسیه در منطقهٔ گوگجه در سال ۱۸۲۵ م، منجر به جنگ دوم روسیه و ایران در ۱۸۲۶–۲۸ م شد.
پیامدها > پس از فروپاشی روسیهٔ تزاری

پس از انقلاب ۱۹۱۷ (۱۲۹۶ خورشیدی) و در پایان جنگ جهانی اول، در هنگام برگزاری کنفرانس صلح پاریس، تلگراف‌های زیادی از سوی مردم مناطق جداشده در عهدنامه‌های گلستان و ترکمانچای به تهران و پاریس فرستاده شد. مردم در تلگراف‌ها به دولت ایران و کنفرانس صلح پاریس، تقاضا کردند که دو قرارداد گلستان و ترکمانچای لغو بشود و آن سرزمین‌ها و مردمانشان به مالکیت ایران بازگردند.
پیامدها > در دورهٔ شوروی

عباس جوادی معتقد است که روایت رسمی این عهدنامه در دورهٔ اتحاد جماهیر شوروی و پس از فروپاشی، با روایت تاریخ رسمی پیش از فروپاشی روسیهٔ تزاری متفاوت بود. او می‌گوید:
در زمان شوروی این‌گونه روایت می‌شد که مردم منطقهٔ قفقاز از سیستم فئودالی و خانی‌گری و همچنین از عقب‌ماندگی و تعصب مذهبی حاکمیت ایران خسته شده بودند و خودشان خواهان پیوستن به روسیه بودند؛ بنابراین وقتی روس‌ها آمدند، آن‌ها هم استقبال کردند و به روسیه پیوستند.
مرز ایران و روسیهٔ تزاری پیش از دوره اول جنگ‌های ایران و روس (این نقشه دقیق نیست و نیمه غربی گرجستان و حدود ۱۵ هزار کیلومتر مربع از شمال داغستان و چچن و اینگوش را شامل نمی‌شود)
نقشه جنگ قفقاز ۱۸۰۹ تا ۱۸۱۷ میلادی
نقشه خانات در ابتدای قرن نوزدهم
مورونی، یوتا

مکان
| Moroni, Utah | Moroni, Utah |
| --- | --- |
شهر: شهر
View looking east on Main Street (State Route 116/132): View looking east on Main Street (State Route 116/132)
Location of Moroni, Utah: Location of Moroni, Utah
مختصات: ۳۹°۳۱′۴۱″ شمالی ۱۱۱°۳۴′۵۹″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۵۲۸۰۶°شمالی ۱۱۱٫۵۸۳۰۶°غربی﻿ / 39.52806; -111.58306: مختصات: ۳۹°۳۱′۴۱″ شمالی ۱۱۱°۳۴′۵۹″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۵۲۸۰۶°شمالی ۱۱۱٫۵۸۳۰۶°غربی﻿ / 39.52806; -111.58306
ایالات آمریکا: یوتا
County: Sanpete
همنام: Moroni
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۱ مایل مربع (۲٫۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۱ مایل مربع (۲٫۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۵۳۱ فوت (۱۶۸۶ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۱٬۲۸۰
 • تراکم: ۱۱۹۴٫۱/مایل مربع (۴۶۱٫۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain (MST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 84646
کد منطقه: 435
FIPS code: 49-52130
GNIS feature ID: 1430498
مورونی (به انگلیسی: Moroni) شهری در ایالت یوتا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۴۲۳ نفر بوده‌است.
سیروس کهوری‌نژاد

| سیروس کهوری‌نژاد | سیروس کهوری‌نژاد |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: سیروس کهوری‌نژاد
زادهٔ: ۲ مرداد ۱۳۴۲ ‏(۶۱ سال) بندرعباس
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): بازیگر، کارگردان
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۹ تا کنون
همسر: آذر طهماسب‌نظامی
فرزندان: روزبه، عرفان ،مسعود
سیروس کهوری‌نژاد (متولد ۲ مرداد ۱۳۴۲ در بندرعباس) بازیگر سینما و تلویزیون است.او زمانی در شهرستان رامشیر زندگی میکرد
زندگی

کهوری‌نژاد داری مدرک تحصیلی کارشناسی ارشد کارگردانی از دانشگاه تربیت مدرس تهران است. همچنین در برخی از دانشگاه‌ها و دانشکده‌های هنر کشور تدریس می‌کند.
از سال ۱۳۵۹ با نمایش متوری به کارگردانی شهره لرستانی در دانشکدهٔ هنرهای زیبای تهران کار بازیگری را آغاز نمود. نگارش و کارگردانی کردن فیلم کوتاه داستانی دنیای من و بازیگری در سینمیایی آن سوی غروب از کار های آغازین او بود.
او در نمایش‌های بابور، شهرزاد، جهاز جادو، عروسی چاه، تاجر ونیزی، الکترا، با دریا، رعنا، باران، رویاهای خلیج فارس، اذان صبح و وهم سرخ، دزداب و چند تئاتر دیگر بازیگری کرده‌است.  همچنین نمایش نامه‌های باد بادک‌ها، داغ پوست، بازنویسی ماه و پلنگ، فیلمنامه سینمایی رها و انیمیشن زرد و سرخ را نوشته است. وی نمایش‌های بوی خون، زمان سکوت برای زندگان، شرف نامه یحیی تیره بخت، سفر دور و دراز سلطان، دلوا (دل کوچک)، دیو بندان، مرغ‌هایی که از تخم مرغ پخته به‌دست می‌آیند، روزگار نازنین، طلعت مهربان، شاباش خان و باد اسب و چند نمایش دیگر را کارگردانی کرده‌است.
فیلم‌شناسی > سینمایی

پری دریایی (۱۳۹۴)
فیلسوف‌های احمق (۱۳۹۴)
مروارید (۱۳۹۱)
اخراجی‌ها ۳ (۱۳۸۹)
اخراجی‌ها ۲(۱۳۸۷)
تهران ۱۵۰۰ (۱۳۸۷)
اخراجی‌ها (۱۳۸۵)
دختری به نام تندر (۱۳۷۹)
روزی که زن شدم (۱۳۷۹)
زخمی (۱۳۷۶)
شیخ مفید (فیلم) (۱۳۷۴)
روز واقعه (۱۳۷۳)
بیا با من (۱۳۷۱)