stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویلیام آرمسترانگ
اوایل زندگی و تحصیلات

آرمسترانگ در ۲۳ فوریه ۱۷۸۲ در لیسبورن، شهرستان انتریم در شاهی ایرلند (واقع در ایرلند شمالی امروزی) متولد شد. خانواده آرمسترانگ از نظر مذهبی به مسیحیت-مشایخی باور داشته و دارای نسب اسکاتلندی-ایرلندی بود. وی یکی از نواده‌های مستقیم جیمز آرمسترانگ بود، کسی که در قیام میثاق‌گران اسکاتلندی در نبرد پیتلند هیلز شرکت نموده بود. جیمز آرمسترانگ در ۱۶۶۶ میلادی دارایی خود را به عنوان جریمه واگذار نموده و از آناندیل، دامفریشر، اسکاتلند به شهرستان داون فرار کرد. در ۱۷۹۲ میلادی، آرمسترانگ همراه با والدین و خانواده خود به ایالات متحده مهاجرت نموده و در شهرستان رامنی، ویرجینیا (ویرجینیا غربی کنونی) ساکن شد. پس از ساکن شدن در رامنی، آرمسترانگ به عنوان دفتردار یک بازرگان کار نموده و بعداً به عنوان دستیار در دفتر منشی دادگاه شهرستان همپشایر خدمت کرد. آرمسترانگ در وینچستر تحت نظر چارلز ماگیل در رشته حقوق آموزش دید، وکیل مدافع شد و به‌طور دائمی در شهرستان همپشایر ساکن گردید.
حرفه خدمت عمومی

آرمسترانگ از ۱۵ اکتبر ۱۸۱۴ تا ۲۰ آوریل ۱۸۱۸ به عنوان دومین رئیس پُست‌خانه پادی‌تاون (منطقه امروزی کیسر، ویرجینیای غربی) خدمت کرد. رئیس‌جمهوری جیمز مدیسون در ۱۸۱۳ میلادی وی را به عنوان محصل مالیات ناحیه ششم ویرجینیا گماشت؛ وی همچنین در سال‌های ۱۸۱۸ و ۱۸۱۹ میلادی در این سمت خدمت کرد. در ژانویه ۱۸۱۸، آرمسترانگ به اتفاق آرا به عنوان رئیس شعبه تخفیف و سپرده بانک والی آف ویرجینیا در رامنی انتخاب گردید. در ۱۸۲۲ و ۱۸۲۳ میلادی، او به عنوان عضو هیئت فواید عمومی ویرجینیا خدمت کرد. آرمسترانگ از ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۲ میلادی به عنوان قاضی صلح شهرستان همپشایر و در ۱۸۴۳ میلادی به عنوان کلانتر شهرستان همپشایر خدمت نمود.
حرفه سیاسی

آرمسترانگ برای بار نخست در ۱۸۱۱ میلادی به عنوان یک دموکرات-جمهوری‌خواه از حوزه انتخابیه شهرستان همپشایر خود را در انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا نامزد کرد، هرچند او این انتخابات را به فدرالیست‌ها الکساندر کینگ و فرانسیس وایت باخت. در ۱۸۱۲ میلادی، وی بار دیگر از همین حوزه انتخابیه در انتخابات مجلس نمایندگان شرکت کرد، اما بازهم در مقابل کینگ و وایت متحمل شکست شد. در اوت ۱۸۱۶، آرمسترانگ و جان جک به عنوان نماینده شهرستان همپشایر در کنوانسیون اصلاح قانون اساسی ویرجینیا در استنتون شرکت کردند. آرمسترانگ نهایتاً در ۱۸۱۸ میلادی، در کنار وایت، به عنوان نماینده این شهرستان در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب گردیده و از ۷ دسامبر ۱۸۱۸ تا ۱۳ مارس ۱۸۱۹ خدمت کرد. وی در انتخابات ۱۸۱۹ برای بار دوم در کنار وایت به عنوان نماینده انتخاب گردیده و از ۶ دسامبر ۱۸۱۹ تا ۲۵ فوریه ۱۸۲۰ خدمت کرد. ادوارد مک‌کارتی و وایت در انتخابات ۱۸۲۰ مجلس نمایندگان جانشین وی شدند.
در ۱۸۱۶ میلادی، زمانی که اعضای مجمع گزینندگان ویرجینیا در هتل پدر وی در رامنی گردهم آمدند، آرمسترانگ به سیاست ملی علاقه‌مند شد. وی در انتخابات‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۴ ریاست جمهوری ایالات متحده به عنوان یکی از اعضای مجمع گزینندگان از ویرجینیا انتخاب گردید. آرمسترانگ به عنوان نامزد جمهوری‌خواه-دموکرات شاخه آدامز از حوزه انتخابیه کنگره‌ای ۱۶ام ویرجینیا خود را در مقابل فدرالیست ادوارد کولستون در انتخابات ۱۸۲۵ مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد کرد و برنده شد. حوزه انتخابیه کنگره‌ای ۱۶ام ویرجینیا متشکل از شهرستان‌های برکلی، همپشایر، هاردی، جفرسون و مورگان در منطقه امروزی پانهندل شرقی ویرجینیا بود. آرمسترانگ از ۴ مارس ۱۸۲۵ تا ۳ مارس ۱۸۲۷ از ناحیه ۱۶ام ویرجینیا در نوزدهمین دوره کنگره ایالات متحده نمایندگی کرد. او برای بار دوم به عنوان یک نامزد دموکرات-جمهوری‌خواه به بیستمین دوره کنگره ایالات متحده راه یافته و از ۴ مارس ۱۸۲۷ تا ۳ مارس ۱۸۲۹ خدمت نمود. آرمسترانگ به چند عضو دیگر کنگره مایکل سی اسپریگ از مریلند و اندرو استوارت و چاونسی فوروارد از پنسیلوانیا ملحق شده و در تصویب لایحهٔ مرتبط با تأمین وجوه مالی مناسب برای ساخت کانال چساپیک و اوهایو در ۱۸۲۸ میلادی همکاری کرد. آرمسترانگ برای بار سوم به عنوان یک جمهوری‌خواه ملی در ۲۱امین دوره کنگره ایالات متحده انتخاب گردیده و از ۴ مارس ۱۸۲۹ تا ۳ مارس ۱۸۳۱ خدمت نمود؛ او برای بار چهارم نیز به عنوان نماینده جمهوری‌خواه ملی به ۲۲امین دور کنگره ایالات متحده راه یافته و از ۴ مارس ۱۸۳۱ تا ۳ مارس ۱۸۳۳ خدمت کرد. در ۱۸۳۹ میلادی، آرمسترانگ رئیس حزب ویگ شهرستان همپشایر بود.
اواخر زندگی و مرگ

پس از پایان خدمت به عنوان نماینده کنگره، آرمسترانگ وارد کسب‌وکار هتل‌داری شد. با رسیدن باج‌راه نورت‌ویسترن (که امروزه به‌نام مسیر ۵۰ ایالات متحده شناخته می‌شود) به رامنی در ۱۸۳۰ میلادی، تقاضای به مسافرخانه و هتل در این شهر افزایش یافت. پنج سال پس از ساخت باج‌راه، دو مجوز از حداقل شش مجوز هتل به آرمسترانگ و جان کرک، همسر آرمسترانگ به‌نام جین و جان بیک روایت صادر گردید. هتل آرمسترانگ معروف به آرمسترانگ هاوز در حدود ۱۸۰۰ میلادی در لات ۸۶ در جاده‌های ایست مِین و هورت گرافون ساخته شده بود. آرمسترانگ هتل خود را در ۱۸۴۸ میلادی به توماس. ای. کیلر به فروش رساند و پس از آن به کیلر هاوز یا کیلر هتل تغییر نام داده شد. آرمسترانگ تا ۱۸۶۲ میلادی در رامنی ماند.
آرمسترانگ مالک ۱۶ آکر (۶٫۵ هکتار) زمین در رامنی که لات‌های ۸۱ و ۹۱ در نزدیکی چهارراه آنتیگو پلیس و سیوکس لین شامل آن می‌شد و از این میان وی ۰٫۵ آکر (۰٫۲۰ هکتار) زمین خود را برای یک گورستان آفریقایی-آمریکایی اختصاص داد.
وی در جریان جنگ داخلی آمریکا به نیو کریک استیشن (که قبلاً به‌نام پادی‌تاون یاد شده و امروزه به‌نام کیسر شناخته می‌شود) نقل مکان نموده و در عمارت پسرش ادوارد مک‌کارتی آرمسترانگ ساکن شد. پسرش ادوارد به ارتش ایالات مؤتلفه ملحق شده و آرمسترانگ با عروس و نوه‌های خود در این عمارت ماند. وی در ۱۰ مه ۱۸۶۵ در نیو کریک استیشن درگذشت. کشیش جیمز اچ. لیپس مراسم خاکسپاری وی را در رامنی به‌جا آورده و وی در گروستان اندیان ماوند در رامنی به خاک سپرده شد.
زندگی شخصی

آرمسترانگ بار نخست با الیزابت آن مک‌کارتی (۱ ژوئن ۱۷۸۶ – ۴ ژوئیه ۱۸۴۳)، دختر ادوارد مک‌کارتی و الیزابت میلر اهل کیسر، ازدواج کرد. آنها چهار فرزند داشتند:
الیزا جین آرمسترانگ گیبسون (زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۸۰۴ – درگذشتهٔ ۱۹ فوریه ۱۸۴۷) که با دیوید گیبسون ازدواج نمود.
ویلیام جیمز آرمسترانگ (زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۱۹ ژوئن ۱۸۴۷) که در ۱۴ دسامبر ۱۸۳۶ با سوزان سی. وایت، دختر منشی شهرستان همپشایر جان بیکر روایت و آلسیندا لوئیزا تاپسکوت وایت، ازدواج کرد.
ادوارد مک‌کارتی آرمسترانگ (زادهٔ ۱۸ اکتبر ۱۸۱۶ – درگذشتهٔ ۱ آوریل ۱۸۹۰)، کسی که بار اول با انجلاین پانکیک ازدواج نمود و بعداً در ۲۳ اکتبر ۱۸۵۶ با لوئیزا تاپسکوت وایت، دختر منشی شهرستان همپشایر جان بیکر وایت و فرانسیس آن استرییت وایت، ازدواج نمود.
جیمز دیلون آرمسترانگ (زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۹۳) که با آن واترمان فوت، دختر مسیحی-مشایخی ویلیام هنری فوت ازدواج نمود.
آرمسترانگ و مک‌کارتی برای ۴۲ سال باهم بودند. پس از مرگ الیزابت، وی با دختر عموی خود جین باکستر آرمسترانگ (زادهٔ ۷ ژوئن ۱۷۹۹ – درگذشتهٔ ۳۰ اوت ۱۸۷۴) ازدواج کرد.
کتابشناسی

Brannon, Selden W. (1976). Historic Hampshire: A Symposium of Hampshire County and Its People, Past and Present. Parsons, West Virginia: McClain Printing Company. ISBN 978-0-87012-236-1. OCLC 3121468.
Federal Writers' Project (1937). Historic Romney 1762–1937. Romney, West Virginia: Federal Writers' Project, The Town Council of Romney, West Virginia. OCLC 2006735. Archived from the original on January 1, 2014. Retrieved October 16, 2020.
Leps, James H. (1865). A Funeral Discourse, by the Rev. Jas. H. Leps, at Romney, West Va. on the Occasion of the Death of the Hon. William Armstrong, Who Died at New Creek Station, West Va. on the 10th May, 1865. Baltimore: John W. Woods, Printer. OCLC 652541197.
Lewis, Virgil A. (1906). First Biennial Report of the Department of Archives and History of the State of West Virginia. Charleston, West Virginia: The Tribune Printing Company. OCLC 17743218 – via Internet Archive.
Lyle, Maria Catherine Nourse, ed. (1897). James Nourse and His Descendants. Lexington, Kentucky: Transylvania Printing Company. OCLC 729493200. Archived from the original on October 16, 2020. Retrieved October 16, 2020 – via Google Books.
Maxwell, Hu; Swisher, Howard Llewellyn (1897). History of Hampshire County, West Virginia From Its Earliest Settlement to the Present. Morgantown, West Virginia: A. Brown Boughner, Printer. OCLC 680931891. OL 23304577M.
Miller, Thomas Condit; Maxwell, Hu (1913). West Virginia and Its People. Vol. III. New York: Lewis Historical Publishing Company. OCLC 794221752. Archived from the original on July 1, 2014. Retrieved October 16, 2020 – via Google Books.
Munske, Roberta R.; Kerns, Wilmer L., eds. (2004). Hampshire County, West Virginia, 1754–2004. Romney, West Virginia: The Hampshire County 250th Anniversary Committee. ISBN 978-0-9715738-2-6. OCLC 55983178.
Scotch-Irish Society of America (1894). The Scotch-Irish in America: Proceedings and Addresses of the Sixth Congress. Nashville, Tennessee: Scotch-Irish Society of America; Barbee & Smith, Agents. OCLC 1181187561 – via Internet Archive.
Swem, Earl G.; Williams, John W. (1918). A Register of the General Assembly of Virginia 1776–1918 and of the Constitutional Conventions. Richmond, Virginia: Davis Bottom, Superintendent of Public Printing. OCLC 12043949 – via Internet Archive.
Wolfe, William W. (1974). History of Keyser, West Virginia 1737–1913. Keyser, West Virginia: Keyprint, Inc. OCLC 1056129 – via Internet Archive.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های کتابخانه‌ای :  کنگره آمریکا
اویدکنا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Ulldecona | Ulldecona |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  پرچمنشان:   پرچمنشان
UlldeconaLocation in Catalonia: UlldeconaLocation in Catalonia
مختصات: ۴۰°۳۵′۵۸″ شمالی ۰°۲۶′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۵۹۹۴۴°شمالی ۰٫۴۴۶۳۹°شرقی﻿ / 40.59944; 0.44639: مختصات: ۴۰°۳۵′۵۸″ شمالی ۰°۲۶′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۵۹۹۴۴°شمالی ۰٫۴۴۶۳۹°شرقی﻿ / 40.59944; 0.44639
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: تاراگونا
Comarca: Montsià
حکومت: حکومت
 • شهردار: Celestí Hervàs i Picazo (UGI)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲۶٫۸۸ کیلومتر مربع (۴۸٫۹۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۳۳ متر (۴۳۶ فوت)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۶٬۵۶۶
 • تراکم: ۵۲/کیلومتر مربع (۱۳۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Ulldeconenc, ulldeconenca Faldut, falduda
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
اویدکنا (به اسپانیایی: Ulldecona) یک شهرستان در اسپانیا است که در تاراگونا واقع شده‌است.
خصوصیات

اویدکنا ۱۲۶٫۸۸ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۵۶۶ نفر جمعیت دارد و ۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویلیام سی. آلن

| ویلیام سی>  آلن | ویلیام سی>  آلن |
| --- | --- |
عضو  مجلس ایالتی ویسکانسین از حوزهٔ والورس اول: عضو  مجلس ایالتی ویسکانسین از حوزهٔ والورس اول
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۶۶ – ۶ ژانویه ۱۸۶۸: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۶۶ – ۶ ژانویه ۱۸۶۸
پس از: Hezekiah C. Tilton
پیش از: Joseph F. Lyon
قاضی شهرستان والورس، ویسکانسین: قاضی شهرستان والورس، ویسکانسین
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۵۰ – فوریه ۱۸۵۶: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۵۰ – فوریه ۱۸۵۶
پس از: Wyman Spooner
پیش از: John F. Potter
دوره مسئولیت دسامبر ۱۸۴۲ – دسامبر ۱۸۴۶: دوره مسئولیت دسامبر ۱۸۴۲ – دسامبر ۱۸۴۶
پس از: John F. Potter
پیش از: Wyman Spooner
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲ فوریهٔ ۱۸۱۴ هوسیک، نیویورک، U.S.
درگذشته: ۱۲ ژانویهٔ ۱۸۸۷ (۷۲ سال) ریسین، ویسکانسین،  U.S.
آرامگاه: قبرستان اسپرینگ گروو، دلوان، ویسکانسین
حزب سیاسی: مستقل دموکرات (۱۸۷۶) جمهوری‍خواه لیبرال (۱۸۷۲) متحد ملی (۱۸۶۱–۱۸۶۷)
همسر(ان): Mary A. McConkey (ا. ۱۸۴۰–۱۸۸۷)
فرزندان: هیچ
تحصیلات: قرائت حقوق
تخصص: وکیل، بانکدار
ویلیام چنی آلن (William Cheney Allen) (زادهٔ ۲ فوریه ۱۸۱۴ – درگذشتهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۸۷)، وکیل، تاجر آمریکایی و از پیشگامان ویسکانسین بود. او عضو مجلس نمایندگان ایالتی ویسکانسین بود و در جلسات ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ از شهرستان والورس نمایندگی می‌کرد. وی همچنین در دهه ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ میلادی برای مدت ۱۰ سال قاضی شهرستان والورس بود.
اوایل زندگی و تحصیلات

ویلیام سی. آلن در فوریه ۱۸۱۴ در منطقه هوسیک در شهرستان رنسلیر، نیویورک زاده شد. وی در مزرعه پدرش بزرگ شده و تا ۱۶ سالگی در آنجا کار کرد، اما پس از آن به‌خاطر اینکه برای ادامه تحصیلاتش پول به‌دست‌آورد، در جاهای دیگر مشغول کار شد. او به عنوان دستیار مزرعه برای همسایه خود به‌نام «ویلر» کار کرد و این همسایه تحصیل‌یافته وی همچنین از آلن دعوت نمود تا از کتابخانه بزرگ وی استفاده کند. او در طول تابستان به کار نزد ویلر ادامه داد، از کتابخانه وی استفاده کرد و در ماه‌های خزان و زمستان در کلاس‌های گزینشی مدرسه شرکت کرد. پس از آن، او برای دو و نیم سال در یک آکادمی در جفرسون، نیویورک آموزش دید.
آلن در نخست می‌خواست وارد کالج یونیون شود، اما به‌جای آن تصمیم گرفت تا در دفتر وکیل کورنلیوس اچ. پوتنام در شهرستان مونتگومری، نیویورک به آموزش حقوق بپردازد. وی چهار سال تحت نظر پوتنام آموزش دید و در ۱۸۴۰ میلادی مجوز فعالیت به عنوان وکیل در ایالت نیویورک را به‌دست‌آورد. او سال بعد نیویورک را ترک نموده و راهی غرب به قلمروی ویسکانسین شد.
پیشگام دلاوان

او در شهرک دلاوان در شهرستان والورس ساکن شد و تقریباً یک قسمت اعظم بقیه عمر خود را در آنجا ماند. در آن زمان، تنها چند خانه ابتدائی در کل شهرک موجود بود. وی برای نخستین بار در ۱۸۴۲ میلادی به عنوان قاضی شهرستان، هنگامی که این شهرستان هنوز تحت حکومت قلمروی ویسکانسین بود، انتخاب گردیده و برای سه دوره دو-ساله در این سمت خدمت نمود. او با انتخابات خزان ۱۸۴۹ دوباره به این سمت بازگشته و بار دیگر در ۱۸۵۳ میلادی انتخاب گردید.
آلن همزمان با خدمت در حکومت، در چندین کسب‌وکار در این منطقه نیز وارد شده بود. در ۱۸۵۰ میلاد، وی یکی از بنیان‌گذاران بانک شهرستان والورس بود و تا زمان انحلال و سازماندهی دوباره آن تحت قانون بانکداری جدید در ۱۸۶۳ میلادی در این بانک حضور داشت. وی همچنین یکی از مؤسسین «راه‌آهن وسترن یونیون» بود که به‌نام «راه‌آهن ریسین، جینسویل و می‌سی‌سی‌پی» نیز یاد می‌گردید. وی در ۱۸۵۶ از سمت قضایی خود، تقریباً دو سال قبل از پایان دوره خدمت، استعفا داد تا تمام انرژی خود را به ساخت و ساز راه‌آهن وقف نماید. این راه‌آهن با دیون زیادی مواجه بود و قبل از اینکه برنامه اصلی تا حدودی تکمیل گردد، این شرکت توسط شرکت راه‌آهن شیکاگو، میلواکی و سنت پل خریداری گردید.
در زمستان ۱۸۴۹، وی به عنوان عضو یک کمیسیون اختصاصی گماشته شد تا نخستین قانون‌های ویسکانسین را ترتیب نماید. زمانی که نخستین مؤسسه آموزشی ناشنوایان و نابینایان ویسکانسین در ۱۸۵۲ میلادی تأسیس گردید، آلن به عنوان هیئت امنای این مؤسسه گماشته شده و تا ۱۸۷۱ میلادی در این هیئت خدمت کرد.
در جریان جنگ داخلی آمریکا، آلن به حزب متحد ملی گرایش داشت. بنابر یک سوءتفاهم، نام وی به عنوان نامزد حزب متحد برای کرسی نایب‌فرماندار ویسکانسین در برخی شهرستان‌ها در ۱۸۶۱ میلادی ظاهر شد و او ۵ درصد رأی برای این کرسی را به‌دست‌آورد. از منظر سیاسی، آلن به عنوان یک فرد مستقل توصیف می‌گردید. وی طرفدار لغو برده‌داری، دادخواه تجارت آزاد، مخالف پول بی‌پشتوانه یا پول کاغذی با پشتوانه نقره و حامی جنبش اعتدال‌گرایی بود. وی از آبراهام لینکلن، هوراس گریلی از لیبرال جمهوری‌خواه در ۱۸۷۲ میلادی و بعداً از ساموئل تیلدن هنگام پیکار انتخاباتی وی برای کرسی ریاست جمهوری در ۱۸۷۶ میلادی حمایت کرد.
وی در ۱۸۶۵ و ۱۸۶۶ میلادی به عنوان عضو مجلس ایالتی ویسکانسین انتخاب گردیده و از مناطق جنوب‌غربی شهرستان والورس نمایندگی کرد. وی در دوره ۱۹ام مجلس قانون‌گذاری ویسکانسین به عنوان رئیس کمیته راه‌آهن و در دوره ۲۰ام مجلس قانون‌گذاری ویسکانسین به عنوان رئیس کمیته روابط فدرال خدمت کرد.
اواخر زندگی

وی در ۱۸۷۰ میلادی به ریسین، ویسکانسین نقل مکان کرد، یک دفتر حقوقی در آنجا باز نمود و مدت کوتاهی پس از رسیدن به آنجا به عنوان وکیل شهر انتخاب گردید. وی علایق بازرگانی خود را در ریسین ادامه داده و در شراکت با جیروم کیز، یکی از بنیان‌گذاران بانک ملی تولیدکنندگان ریسین بود. در ۱۸۷۱ میلادی، مجلس قانون‌گذاری به نفع سازماندهی هیئت خیره و اصلاحات رأی داد تا مدیریت برخی از بیمارستان‌ها و مؤسسه‌های خیریه شهر را بیشتر متمرکز سازد. آلن یکی از نخستین اعضای کمیسیون بود که در این هیئت گماشته شد و کار خود را از آوریل ۱۸۷۱ آغاز کرد. وی برای سه سال در این هیئت خدمت کرد، اما در ۱۸۷۴ میلادی به دلیل وضعیت سلامت نامساعد مجبور به کناره‌گیری شد.
در این زمان بود که وی به‌طور گسترده از خدمت عمومی بازنشسته شد، هرچند وی تا هنگام مرگ خود در هیئت مدیره بانک خدمت کرد. وی در ۱۲ ژانویه ۱۸۸۷ در خانه خود در ریسین درگذشت.
زندگی شخصی و خانواده

ویلیام سی. آلن پسر جیکوب و لوسی (نام تولد: چنی) آلن بود. والدین وی اجداد انگلیسی داشتند. پدربزرگ پدری وی، ساموئل آلن، در جریان جنگ داخلی آمریکا در شبه‌نظامیان نیوهمپشایر یک سرباز بود. مشکلات مالی پدر وی پس از چند سفته‌بازی ناکام باعث شد تا آلن هنگامی که جوان بود خود به دنبال کار بگردد.
ویلیام سی. آلن در ۷ اکتبر ۱۸۴۰ با مری ای. مک‌کونکی ازدواج کرد. همسر وی دختر جان مک‌کونکی از وورهیسوایل، نیویورک بود. آنها هیچ فرزندی نداشتند.
نیکی لین

| نیکی لین | نیکی لین |
| --- | --- |
نیکی لین در حال اجرا با آقایان تگزاس در برگ نقره ای دن در جشنواره اوکتوپیا در دنتون، تگزاس: نیکی لین در حال اجرا با آقایان تگزاس در برگ نقره ای دن در جشنواره اوکتوپیا در دنتون، تگزاس
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: نیکول لین فرادی
نام(های) دیگر: ملکه بزرگراه
زاده: ۱۷ اکتبر ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال) گرین‌ویل، کارولینای جنوبی، ایالات متحده
ژانر: کشور غیرقانونی آمریکا
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۰-اکنون
ناشر(ان): Iamsound New West
وبگاه: www.nikkilane.com
نیکی لین (زاده ۱۷ اکتبر ۱۹۸۳) خواننده، ترانه‌سرا و هنرمند موسیقی کانتری آمریکایی است.
لین در گرین ویل، کارولینای جنوبی به دنیا آمد. او برای مدتی به عنوان طراح مد کار کرد. در سال ۲۰۰۶ به لس آنجلس و سپس به شهر نیویورک نقل مکان کرد. لین، که اکنون در نشویل زندگی می‌کند، او صاحب یک فروشگاه لباس به نام "High Class Hillbilly" است.
آهنگ‌شناسی

رفته، رفته، رفته (۲۰۱۱)
| عنوان | سال | اوج موقعیت‌های نمودار> ایالات متحده ایرپلی آلترناتیو بزرگسالان | آلبوم |
| --- | --- | --- | --- |
| "رفته رفته رفته" | ۲۰۱۲ | - | پیاده‌روی شرم |
| "زمان مناسب" | ۲۰۱۴ | ۲۵ | همه یا هیچ |
| "ملکه بزرگراه" | ۲۰۱۶ | - | ملکه بزرگراه |
| "برنده تمام پولها" | ۲۰۱۷ | ۲۴ | ملکه بزرگراه |
| "Wait Till After Christmas" (شاهکار جوزف برادشاو) | ۲۰۱۷ |  |  |
| "اول بالا" | ۲۰۲۲ | ۱۰ | جین و الماس |
| "عنکبوت" | ۲۰۲۲ | - | جین و الماس |
| "Born Tough" | ۲۰۲۲ | - | جین و الماس |
| "جین و الماس" | ۲۰۲۲ | ۲۳ | جین و الماس |
:
سورت (جزیره)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Surtsey, sixteen days after the onset of the eruption: Surtsey, sixteen days after the onset of the eruption
جغرافیا: جغرافیا
مکان: Atlantic Ocean
مجمع‌الجزایر: جزایر وستمن
مساحت: ۱٫۴ کیلومتر مربع (۰٫۵۴ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۱۵۵ متر (۵۰۹ پا)
کشور: کشور
Iceland: Iceland
اطلاعات زمانی: اطلاعات زمانی
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: Surtsey
گونه: Natural
معیار: ix
تاریخ ثبت: 2008 (32nd کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 1267
State Party: ایسلند
Region: فهرست میراث جهانی یونسکو در اروپا
 :  
 :  
سورت یا سرتسی (انگلیسی: Surtsey) جزیره آتشفشانی در جنوب ایسلند و جزء میراث جهانی یونسکو است.این جزیره به وسیله فوران آتشفشان در تاریخ 23 آبان 1342 تشکیل شده است. از آن به بعد به تدریج حیات جانوری و گیاهی در جزیره گسترده شده است.
کورفینیو

مکان
| کورفینیو | کورفینیو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
کورفینیو: کورفینیو
Co-cathedral of the diocese of Sulmona-Valva: Co-cathedral of the diocese of Sulmona-Valva
ناحیه: آبروتزو
استان / شهرستان: لاکویلا (AQ)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸٫۱۹ کیلومتر مربع (۷٫۰۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۴۶ متر (۱۱۳۵ فوت)
جمعیت (۳۱ دسامبر  ۲۰۱۰): جمعیت (۳۱ دسامبر  ۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۰۶۷
 • تراکم: ۵۹/کیلومتر مربع (۱۵۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Corfiniesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 67030
پیش‌شماره تلفن: 0864
قدیس پشتیبان: St. Alexander
روز قدیس: 3 May
وبگاه: وبگاه رسمی
کورفینیو (به ایتالیایی: Corfinio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده‌است.
خصوصیات

کورفینیو ۱۸٫۱۹ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد و ۳۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آسام

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هند
| آسام অসম | آسام অসম |
| --- | --- |
ایالت: ایالت
  مهر:   مهر
ایالت آسام هند: ایالت آسام هند
مرکز: دیسپور
بزرگترین شهر: گوواهاتی
تأسیس: ۱۵ اوت ۱۹۴۷
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۸۵۵۰ کیلومتر مربع (۳۰۳۳۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۳۱۱۶۹۲۷۲
 • تراکم: ۴۰۰/کیلومتر مربع (۱۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۰۵:۳۰+ (IST)
کد ایزو ۳۱۶۶: IN-AS
وبگاه: assam.gov.in
آسام 
(به آسامی: অসম، تلفظ: اُسُم و اُخُم) یکی از ایالات کشور هند، واقع در تکهٔ شمال شرقی آن کشور، میان برمه و بنگلادش و در دامنه‌های هیمالیای شرقی است. مرکز آسام شهر دیسپور و بزرگ‌ترین شهر آن گوواهاتی است. ایالت آسام ۳۵ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر جمعیت دارد.
نیمی از مردم این ایالت به زبان آسامی سخن می‌گویند. زبان‌های آسامی و بودو زبان‌های رسمی آسام هستند. بنگالی در دره برک رسمی است.
آسام یکی از غنی‌ترین مناطق تنوع زیستی در جهان است و از مناطق گرمسیری با جنگل‌های بارانی تشکیل شده‌است.
جغرافیا

وسعت آسام در حدود ۷۸٬۴۳۸ کیلومترمربع است. ۱۱. این ایالت از شمال با کشور بوتان و آروناچال پرادش، از شرق با آروناچال پرادش و ناگالند و مانیپور، از جنوب با میزورام و مگالایا و از غرب با بنگال غربی، تری‌پورا و بنگلادش هم‌مرز است.
بخش اعظم ایالت توسط دره پهناور برهماپوترا و شاخه‌های متعدد آن اشغال شده‌است که توسط تپه‌های شیب‌دار سبز احاطه شده‌است. آسام به دلیل تولید چای با کیفیت بالا شناخته شده‌است. استخراج نفت از سال ۱۸۶۷ ادامه داشته‌است و از نظر تاریخی پس از تایتسویل تگزاس، در ایالات متحده، دومین چاه نفت قدیمی در جهان است.
تاریخ

بررسی‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین جوامع انسانی که در سرزمین آسام ظاهر شده‌اند مردم تیره‌پوست استرالی‌گون و زردپوستان بوده‌اند. باور بر این است زردپوستان که کیراتاس نامیده می‌شدند، از طریق پایتخت خود در پراجیوتیشپورا بر کل ایالت آسام حکومت می‌کردند. این پایتخت بعدها در صفحات تاریخ با نام کاماروپا ذکر شد.
آسام توسط دودمان‌های مختلفی چون پالا، کوچ، کاچاری و چوتیا اداره می‌شد و تا زمان آمدن مردم آهوم در قرن سیزدهم، جنگ دائمی بین شاهزادگان این خاندان‌ها برقرار بود.
در جریان قرن سیزدهم، آسام توسط دو سلسله کاماروپا و آهوم اداره می‌شد. تحت حکومت دودمان آهوم، آسام رونق گرفت. میان سده‌های ۱۳ و ۱۹ است که چندین جامعه قبیله‌ای از جمله کاچاری‌ها، چوتیاها و کوچ در صحنه سیاسی آسام اهمیت پیدا کردند.
قدرت و شکوفایی آهوم در دوران حکومت پادشاه رودرا سینگ (حکومت ۱۶۹۶–۱۷۱۴) به اوج رسید، قبل از اینکه پادشاهی توسط جنگجویان میانمار در اواخر قرن هجدهم اشغال شود. پس از سلسله آهوم، آسام تحت کنترل پادشاهی برمه قرار گرفت. حاکمان برمه تا سال ۱۸۰۰ به تسلط خود بر ایالت آسام ادامه دادند.
مانند تمام شمال شرقی هند، آسام تا سال ۱۸۲۷ که به هند بریتانیا ضمیمه شد، با بقیه شبه قاره یک واحد سیاسی تشکیل نمی‌داد. به دلیل پادشاهی هندو آهوم که از قرن سیزدهم در دره برهماپوترا وجود داشته‌است، این منطقه بخشی از حوزه تمدن هند محسوب می‌شود. در سال ۱۸۲۶، امپراتور بریتانیا مسئولیت ایالت را بر عهده گرفت و بدین ترتیب دوران استعمار آسام آغاز شد. با این حال، مانند سایر ایالت‌های هند، آسام نیز در جنبش‌های مختلف آزادی شرکت داشت و به همراه بقیه هندوستان، در سال ۱۹۴۷ در چارچوب کشور هند از بریتانیا مستقل شد. دوره‌های پس از استعمار آسام شاهد ظهور چندین ایالت جداگانه در منطقه اصلی آسام مانند ناگالند، میزورام، مگالایا و آروناچال پرادش بود.
به‌طور سنتی، نام آسام به تمام شمال شرقی هند اشاره می‌کرد، اما پس از استعمارزدایی (۱۹۴۷) بخش‌هایی از آسام، ایالت‌های همسایه جدیدی را که در بالا ذکر شد در دهه ۱۹۷۰ تشکیل دادند. ایالت جدید آسام، که پرجمعیت‌ترین ایالت در شمال شرقی هند است، مرکز خود را دیسپور (حومه بزرگ‌ترین شهر گواهاتی) قرار داد. شیلونگ، پایتخت شمال شرقی هند در دوران استعمار، در ایالت جدید مگالایا جای گرفت و مرکز آن ایالت شد.
در اواخر دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تقاضاهای فزاینده‌ای برای خودمختاری از سوی اقلیت‌های قومی مختلف، به ویژه بودوس‌های قبیله‌ای که خواهان بودولند خودمختار بودند، وجود داشت. این وضعیت با مهاجرت غیرقانونی با انگیزه اقتصادی از بنگلادش پیچیده‌تر شد، که باعث رشد نسبتاً سریع اقلیت مسلمان در آسام گشت. این دوره رشد جنبش‌های جدایی‌طلب مسلحانه مانند جبهه متحد آزادی آسوم (ULFA) و جبهه ملی دموکراتیک بودولند (NDFB) را به خود دید. این تحولات با خونریزی به صورت چند صد کشته در سال همراه بود اما در رسانه‌های بین‌المللی توجه نسبتاً کمی به آن شد. بیشترین خونریزی کشتار نلی علیه بنگالی‌ها در فوریه ۱۹۸۳ بود که در آن بیش از ۲۰۰۰ نفر در یک روز کشته شدند. این موضوع توجه رسانه‌های خارجی را به خود جلب کرد. دسترسی برای خارجی‌ها، از جمله گردشگران، به منطقه تا میانه‌های دهه ۱۹۹۰ به شدت محدود بود. در نوامبر ۱۹۹۰، دولت فدرال هند ارتش هند را به این منطقه اعزام کرد که باعث گزارش‌های نقض حقوق بشر شد. در سال ۲۰۰۷ با تشدید حضور نظامی در منطقه تنش‌های بین قومی نیز تشدید شد. در اوایل قرن بیست و یکم، قتل‌عام‌های بین قومی، به‌ویژه در نواحی کاربی آنگلونگ و دیما هاسائو، به‌عنوان مثال در جریان درگیری بین همار و دیماسا، ادامه یافت.
مردم

در سرشماری سال ۲۰۱۱، ایالت آسام دارای ۳۱٬۱۶۹٬۲۷۲ نفر جمعیت بود که نسبت به ۲۶٬۶۳۸٬۴۰۷ در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۱۶٫۹۳ درصد افزایش داشت. بین سال‌های ۱۹۰۱ و ۲۰۱۱، جمعیت آسام تقریباً ده برابر شد. در سال ۲۰۲۰، این ایالت حدود ۳۵٫۶ میلیون نفر جمعیت داشت.
| سال | ۱۹۰۱ | ۱۹۱۱ | ۱۹۲۱ | ۱۹۳۱ | ۱۹۴۱ | ۱۹۵۱ | ۱۹۶۱ | ۱۹۷۱ | ۱۹۸۱ | ۱۹۹۱ | ۲۰۰۱ | ۲۰۱۱ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| جمعیت | ۳٫۲۸۹٫۶۸۰ | ۳٫۸۴۸٫۶۱۷ | ۴٫۶۳۶٫۹۸۰ | ۵٫۵۶۰٫۳۷۱ | ۶٫۶۹۴٫۷۹۰ | ۸٫۰۲۸٫۸۵۶ | ۱۰٫۸۳۷٫۳۲۹ | ۱۴٫۶۲۵٫۱۵۲ | ۱۸٫۰۴۱٫۲۴۸ | ۲۲٫۴۱۴٫۳۲۲ | ۲۶٫۶۵۵٫۵۲۸ | ۳۱٫۲۰۵٫۵۷۶ |
ایالت آسام از شهرنشینی پایینی برخوردار است. در سال ۲۰۱۱ میلادی، ۴٬۳۹۸٬۵۴۲ نفر در شهرها زندگی می‌کردند که ۱۴ درصد از کل جمعیت ایالت است. در سال ۲۰۱۱، گواهاتی با ۹۶۲۳۳۴ نفر جمعیت بزرگترین شهر در ایالت آسام بود و پس از آن سیلچار (۲۲۹۱۳۶ نفر)، دیبروگاره (۱۵۴۲۹۶ نفر)، جورات (۱۵۳۸۸۹ نفر)، ناگائون (۱۴۸٫۴۹۶) و تزپور (۱۰۲۵۰۵ نفر) قرار دارند. با این حال، در سال ۲۰۱۱ اکثریت قریب به اتفاق جمعیت آسام، در مجموع ۲۶٬۶۳۹٬۷۳۰ نفر، در روستاها زندگی می‌کردند.
در سال ۲۰۱۱، نرخ باسوادی ۷۳٫۲ درصد از کل جمعیت بالای ۱۰ سال بود. میزان باسوادی در میان مردان ۷۸٫۸ درصد بود، در حالی که ۶۷٫۳ درصد از زنان سواد خواندن و نوشتن داشتند. در سرشماری سال ۲۰۰۱، نرخ باسوادی همچنان ۶۳٫۳ درصد بود: ۷۱٫۳ درصد در میان مردان و ۵۴٫۶ درصد در میان زنان.