کفتربازی
کبوتربازان مشهور

ماکسیمیلیان روبسپیر، انقلابی فرانسه، در جوانی اش کبوتر و گنجشک پرورش می‌داد.
تامس اس. مانسن از روزگار کودکی از پرورش کبوترهای رولر بیرمنگام لذت می‌برد.
مایک تایسون قهرمان مسابقات قهرمان بدون قید و شرط سنگین‌وزن بوکس در تمام طول زندگی‌اش یک کفترباز مشتاق بوده است.
دانکن فرگوسن، بازیکن سابق باشگاه فوتبال اورتون، از ورزش مسابقه کبوترپرانی لذت می‌برد.
الیزابت دوم چهارمین عضو نسل خانواده سلطنتی بود که از ورزش مسابقه کبوترپرانی لذت می‌برد. نخستین کبوترهای مسابقه‌ای در ساندرینگام هدیه‌ای بودند از طرف لئوپولد دوم (بلژیک) به ادوارد هفتم که در سال ۱۸۸۶ اهدا شدند.
پدی آمبروز (۱۹۲۸–۲۰۰۲), بازیکن حرفه‌ای فوتبال ایرلندی که گفته بود مسابقه کبوترپرانی از فوتبال بیشتر دوست دارد.
نیکولا تسلا، مخترع معروف، به کبوترهای نیویورک غذا می‌داد و کبوترهای بیمار یا زخمی را پرستاری می‌نمود. او دربارهٔ پرندگان گفته بود: «این‌ها دوستان مهربان من هستند.»
گری فرانسیس، بازیکن، مفسر و مربی فوتبال اهل انگلیس یک طرفدار مسابقه‌های کبوترپرانی است.
پابلو پیکاسو، هنرمند مشهور که دم‌بادبزنی نگهداری می‌کرد نام دخترش را Paloma گذاشت که به اسپانیایی در معنای کبوتر است.
چارلز داروین، طبیعت‌گرای انگلیس، کبوترهای تجملی را برای مشاهدات و مطالعات آناتومیک در پرورش‌های آزمایشی نگه می‌داشته است.
یول برینر، بازیگر فیلم‌هایی چون پادشاه و من کبوترهایی از نژاد رولر دارد. او به دلیل گرفتن هلیکوپتر خصوصی برای مشاهده عملکرد هوایی کبوترهایش شهرت دارد.
مانوئل نوریگا، دیکتاتور مخلوع پانامایی، کاخ‌های زیادی داشت تا کبوترهای تجملی را در آن‌ها جای دهد.
ملکه ویکتوریا، که به نژاد یعقوبی کبوترهای تجملی علاقه‌مند بود که طوق پر از پر آن‌ها یادآور پوشش راهبان یعقوبی است.
دوستعلی معیری (معیرالممالک)، که خود از عشقبازان یا کبوتربازان نامی است، در خاطرات خویش و همین‌طور در مجموعه مقالاتی از او، که در مجله یغما، و با عنوان «رجال عصر ناصری» انتشار یافته است، گهگاه به اسامی برخی از عشقبازان (کبوتربازان) معروف تهران، در اواخر عهد قاجاریه و اوایل عصر پهلوی اشاره کرده است. در بخشی از نوشته او می‌خوانیم:
من از ده سالگی به کبوتر رغبت به هم رساندم و اولین بار بدستور دائیم شاهزاده جهانگیر میرزا، در باغ فردوس برایم لانه کوچکی ساختند و ده کبوتر از پدرم گرفتم و در آن انداختم. از آن پس من نیز در حلقه «عشقبازان» درآمدم و پیوسته و بیش و کم کبوترانی داشتم، ولی در بحبوحهٔ آن، بین سالهای ۱۳۰۳، الی ۱۳۱۵ شمسی بود که، متجاوز از دوهزار کبوتر داشتم. در این سال‌ها از کبوتربازان معروف و طراز اول، می‌توان از: شاهزاده مرآت السلطان، ملک الشعرا بهار، نظام الدوله خواجه نوری، شاهزاده عبدالصمد میرزا جهانبانی، شاهزادگان مقبل الدوله و مفاخرالسلطنه، نوه‌های شاهزاده تیمور میرزا سردار معتضد و نصیرهمایون، پسر میرزا زینل را می‌توان نام برد.
فرازی دیگر از نوشته‌های همو، باز متضمن اسامی شماری دیگر از کبوتربازان مشهور ایرانی است:
پدرم دوست محمدخان از کودکی به کبوتر عشق فراوان داشت و در زمان حیات پدرش، دوستعلی خان معیرالممالک [توجه: این دوستعلی خان معیرالممالک، جد نویسنده است که او هم، همین نام را دارد. وی در سال ۱۲۹۰ هجری قمری در گذشته است و با نویسنده این سطور که تا سال ۱۳۴۵ خورشیدی حیات داشته، متفاوت است]، بیش از هزار کبوتر گرد آورده بود. چند تن از کبوتربازان مشهور آن زمان، از قبیل: شاهزاده حاج نصرالله میرزا، میرزا آقا سلطان و حاج قربان اغلب نزد پدرم میامدند و هربار برایش تحفه‌های تازه می‌آوردند. حاج قربان از «نقش بازان» به نام بود [«نقش» نام نوعی کبوتر است، که برای اطلاع از ویژگی‌های آن به بخش بعد توجه فرمائید] و «زردهای خال سیاه» او را، کس نداشت.