دندان‌شناسی قانونی
تجزیه و تحلیل رد گازگرفتگی > مبانی نظری پیشنهادی

گازگرفتگی ممکن است بر روی قربانی و مظنون رخ دهد. دندان‌ها به‌عنوان یک سلاح توسط متجاوز یا در دفاع از خود توسط قربانی استفاده می‌شود. اگرچه تنها بخش کوچکی از تعداد پرونده‌های اکثر دندان‌شناسان قانونی هستند، علائم گازگرفتگی چالش‌برانگیزترین جنبه این رشته را نشان می‌دهد. علاوه بر محل گازگرفتگی، نوع شدت جراحت ممکن است سرنخ‌هایی را در مورد وضعیت روانی مجرم به محققان بدهد. آثار گازگرفتگی ممکن است در گوشت قربانیان یک حمله خشونت‌آمیز، به‌ویژه روی شکم یا باسن دیده شود. شواهد رد گازگرفتگی ممکن است تنها شکلی از شواهد فیزیکی باشد که بر روی بدن یافت می‌شود. از طرف دیگر، ممکن است آن‌ها روی مظنون پیدا شوند که قربانی در هنگام دفاع از خود او را رها کرده است. علائم گازگرفتگی را می‌توان از طریق کشش، حرکت یا تغییر در محیط پس از گازگرفتگی تغییر داد. پوست برای حفظ شکل جای گازگرفتگی ایده‌آل نیست زیرا به‌دلیل ویسکوالاستیسیته پوست ممکن است دچار انحراف شود. همچنین هیچ استاندارد مشخصی برای تجزیه و تحلیل و مقایسه علائم گازگرفتگی وجود ندارد.
عواملی که ممکن است بر دقت شناسایی رد گازگرفتگی تأثیر بگذارد عبارتند از: تغییرات وابسته به زمان رد گازگرفتگی در بدن زنده، اثرات محل پیدا شدن رد گازگرفتگی، آسیب به بافت نرم و شباهت‌های دندانی در افراد. عوامل دیگر نیز عبارتند از عکس رادیوگرافی ناواضح، قالب‌گیری، یا اندازه‌گیری ویژگی‌های دندانی.
برای بیشتر مطالعات آنالیز رد گازگرفتگی از پوست خوک استفاده می‌کنند، زیرا با پوست انسان قابل مقایسه است و گاز گرفتن انسان برای مطالعه در ایالات متحده غیراخلاقی تلقی می‌شود. محدودیت‌های مطالعات رد گازگرفتگی شامل تفاوت در خواص پوست خوک در مقایسه با پوست انسان و تکنیک استفاده از فشارهای شبیه‌سازی‌شده برای ایجاد علائم گازگرفتگی است. البته از نظر بافت‌شناسی پوست خوک و پوست انسان به‌دلیل تفاوت در خاصیت ارتجاعی به روش‌های دینامیکی متفاوتی رفتار می‌کنند. علاوه بر این، گازهای پس از مرگ بر روی پوست غیرانسان، مانند مواردی که در آزمایشات مارتین-د-لاس هراس و همکاران مورد استفاده قرار گرفتند، الگوهای متفاوتی را نسبت به مواردی که در جراحات ناشی از گاز قبل از مرگ دیده می‌شوند، نشان می‌دهند. کوبل و کریگ با توجه به محدودیت‌های مطالعه خود، استفاده از یک گیره G بر روی یک مفصل را در مطالعات برای استاندارد کردن میزان فشار مورد استفاده برای تولید علائم گازگرفتگی تجربی به‌جای اعمال فشار دستی به مدل‌های روی پوست خوک پیشنهاد می‌کنند. تحقیقات و پیشرفت‌های فناوری آینده ممکن است به کاهش وقوع چنین محدودیت‌هایی کمک کند.
کوبل و کریگ روش‌های مستقیم و روش‌های غیرمستقیم تجزیه و تحلیل رد گازگرفتگی را مقایسه کردند. در گذشته، روش مستقیم مدلی از دندان‌های مظنون را با عکسی در اندازه واقعی از علامت گازگرفتگی واقعی مقایسه می‌کرد. در این آزمایش‌ها، مقایسه مستقیم بین مدل‌های دندانپزشکی و عکس‌ها یا «مدل‌های لیفت پودر اثر انگشت» انجام شد. تکنیک «لیفت پودر اثر انگشت» شامل گردگیری پوست گاز گرفته با پودر اثر انگشت سیاه و استفاده از نوار اثر انگشت برای انتقال آثار گازگرفتگی بر روی یک ورقه استات است. روش‌های غیرمستقیم شامل استفاده از پوشش‌های شفاف برای ثبت لبه‌های گاز گرفتن یک مظنون است. روکش‌های شفاف با ردیابی با دست آزاد سطوح اکلوزال یک مدل دندانی بر روی یک صفحه استات ساخته می‌شوند. هنگام مقایسه تکنیک «لیفت پودر اثر انگشت» با عکس‌ها، استفاده از عکس‌ها منجر به نمرات بالاتری شد که توسط نسخه اصلاح‌شده دستورالعمل‌های امتیازدهی ABFO تعیین می‌شود. استفاده از پوشش‌های شفاف ذهنی و غیرقابل تکرار در نظر گرفته می‌شود زیرا ردیابی به‌راحتی قابل دستکاری است. از سوی دیگر، روکش‌های تولیدشده توسط دستگاه کپی که در آن هیچ ردیابی استفاده نمی‌شود، بهترین روش برای تطبیق علامت گاز گرفتن صحیح با مجموعه صحیح مدل‌ها بدون استفاده از تصویربرداری کامپیوتری در نظر گرفته می‌شود.
درحالی‌که تکنیک تولیدشده توسط دستگاه کپی حساس، قابل اعتماد و ارزان است، روش‌های جدید شامل پوشش‌های دیجیتال دقیق‌تر هستند. دو پیشرفت تکنولوژیکی اخیر شامل روش دوبعدی چندخطی و روش نقاشی است. هر دو روش از ادوبی فتوشاپ استفاده می‌کنند. استفاده از روش دوبعدی پلی لاین مستلزم کشیدن خطوط مستقیم بین دو نقطه ثابت در قوس و بین لبه‌های انسیزال برای نشان دادن عرض دندان است. استفاده از روش رنگ‌آمیزی شامل پوشاندن لبه‌های انسیزال یک مدل دندانی با رنگ قرمز براق و سپس عکاسی از مدل است. سپس از فتوشاپ برای اندازه‌گیری روی تصویر استفاده می‌شود. در مجموع از ۱۳ متغیر در تحلیل استفاده شد. شناسایی برای هر دو روش بر اساس فاصله دندان‌های نیش (یک متغیر)، عرض ثنایا (چهار متغیر) و زوایای چرخشی دندان‌های ثنایا (هشت متغیر) بود. روش دوبعدی چندخطی به‌شدت به اندازه‌گیری‌های دقیق متکی است، درحالی‌که روش نقاشی به پوشش دقیق تصاویر بستگی دارد. اگرچه هر دو روش قابل اعتماد بودند، روش دوبعدی چندخطی نتایج کارآمد و عینی‌تری به دست داد.