نیروی دریایی روسیه
نیروی دریایی شوروی

در اکثر موارد ملوانان روسی از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه استقبال کردند که در آن شرکت کردند. پیش از این در سال ۱۹۰۵ ملوانان کشتی جنگی پوتمکین در نیروی دریایی دریای سیاه شورش کردند. در سال ۱۹۰۶ سربازان سرکش در جریان رویدادهایی معروف به شورش ویاپوری که متعاقباً به زمین گذاشته شد، در پی بمباران کشتی‌های ناوگان بالتیک که به دولت تزار وفادار ماندند، کنترل برخی استحکامات ساحلی هلسینکی را به دست گرفتند. اولین کشتی نیروی دریایی شوروی را می‌توان رزمناو سرکش آوریورا در نظر گرفت که شلیک خالی اش از تفنگ پیش‌بینی شده اش بر اساس روایت‌های شوروی نشانه انقلاب اکتبر بود. در مارس ۱۹۲۱ ملوانان کرونشتات علیه بلشویک‌ها شورش کردند و خواستار آزادی بیان و بستن اردوگاه‌های کار اجباری شدند، اما این شورش ملحوظ بی رحمانه توسط لئون تروتسکی سرکوب شد. پس از انقلاب، مرمت نیروی دریایی کند بود و تنها با آغاز صنعتی شدن در سال ۱۹۳۰ یک برنامه بزرگ کشتی سازی توسعه یافت، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ میهن پرانی، بخش اتحاد جماهیر شوروی از جنگ جهانی دوم به انجام نمی‌رسید. در نتیجه نیروی دریایی شوروی در طول جنگ جهانی دوم شامل برخی کشتی‌های قدیمی دوران جنگ جهانی اول، برخی رزمناوها و ناوشکن‌های مدرن پیش از جنگ و تعدادی قایق اژدر ساختند. متاسفانه بخش عمده ای از ناوگان شوروی در دریای بالتیک در لنینگراد و کرونشتات توسط میادین مین فنلاندی و آلمانی در طول سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۴ مسدود شد و با مین‌ها و حملات هوایی زخمی شد، با این وجود مرتب‌سازی‌های متعددی با قایق‌های حمله ای و اقدامات زیردریایی‌ها انجام شد. در دریای سیاه با از دست دادن پایگاه اصلی دریایی—سواستوپول، و اقدامات مؤثر هوانوردی محور و همچنین میدان‌های مین اثربخشی کشتی‌های سطحی بزرگ محدود شد. ناوگان شمالی که بیشتر از ناوشکن‌ها (جنگ جهانی اول نویک کلاس و کشتی‌های طراحی مدرن تر ۷ و ۷U) تشکیل شده بود، در دفاع ضدهوایی و ضد زیردریایی کاروان‌های متفقین که به مورمانسک می‌روند نقش داشت. در طول جنگ سرد، روس‌ها به نیروی دریایی خود تعدادی مأموریت دادند، علاوه بر نقش آن به عنوان یکی از پاهای سه‌گانه هسته ای، قرار بود نیروی دریایی اس اس بی اس‌های آمریکایی و گروه‌های حامل، خطوط ارتباطی ناتو را به هم پیوسته نابود کند و به نیروهای زمینی در حمله‌های تئاتر قاره ای کمک کند. آنها سریع به تجهیز ناوگان سطحی خود را با موشک از انواع مختلف. در واقع به مشخصه ای از طراحی شوروی تبدیل شد تا موشک‌های بزرگ ضد کشتی را بر روی قایق‌های موشکی نسبتاً کوچک و سریع قرار دهد. نیروی دریایی شوروی همچنین دارای چندین رزمناو موشک هدایت شونده بسیار بزرگ با قدرت شلیک بزرگ مانند رزمناوهای کلاس کیروف و رزمناوهای کلاس اسلاوا بود. در دهه ۱۹۸۰ نیروی دریایی شوروی اولین ناو هواپیمابر واقعی خود به نام تفلیس (که متعاقباً به ناوگان دریاسالار کوزنتسوف اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام داد) را به دست آورد. از برخی جهات از جمله سرعت و فناوری رآکتور، بعدها زیردریایی‌های شوروی بودند و باقی می‌مانند که برخی از بهترین‌های جهان هستند. کاستی‌های اولیه آن‌ها میمیرش سر و صدا کافی نبود (قایق‌های آمریکایی آرام‌تر بودند) و فناوری سونار روس‌ها دارای زیردریایی‌های موشکی هدایت شونده هدف متعددی مانند زیردریایی کلاس اسکار و همچنین بسیاری از زیردریایی‌های موشک‌های بالستیک مانند زیردریایی‌های کلاس دلتا و زیردریایی‌های حمله مانند زیردریایی کلاس ویکتور و آکولا بودند. قایق‌های موشک‌های بالستیک کلاس گردباد نیروی دریایی شوروی بزرگترین زیردریایی‌های جهان هستند. نیروی زیردریایی حمله شوروی نیز مانند بقیه نیروی دریایی به سمت رهگیری و تخریب رو به جلو نیروهای دریایی آمریکا/ناتو به ویژه گروه‌های نبرد ناو هواپیمابر آمریکایی بشود.