stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قتل ویلماآ آندرسون
ناپدید شدن و جستجو

آندرسون ۱۷ ساله در پنج‌شنبه، ۱۴ نوامبر ناپدید شد، اما در آن زمان نشانه‌ای از وقوع جرم وجود نداشت. عملیات جستجو آغاز شد و کفش‌ها و عینک او در شب سه‌شنبه هفته بعد پیدا شدند. همان روز، دوست‌پسرش به‌عنوان مظنون به قتل غیرعمد بازداشت شد. چهارشنبه بعد، جستجویی در یونگسیله در جنوب اودوالا انجام گرفت.
اواخر نوامبر، مقامات پلیس از نیروهای مسلح سوئد کمک گرفتند تا با استفاده از غواصان و یک زیردریایی کوچک به جستجوی جسد او بپردازند.
در ۲۸ نوامبر، سر بریده‌شده او در اتاق‌خواب دوست‌پسرش یافت شد. تا دسامبر، یعنی سه هفته بعد، بیش از ۵۰۰۰ نفر در جستجو برای یافتن جسد او شرکت کرده بودند، اما اثری از آن نبود.
دادگاه

در مه ۲۰۲۰، دوست‌پسر ۲۳ ساله او به جرم قتل و بی‌حرمتی به جسد ویلماآ آندرسون متهم شد. در پرونده دادستان ذکر شده که او سر دوست‌دخترش را بریده و آن را در پلاستیک پیچیده و در یک چرخ‌دستی نگه داشته بود. او علی‌رغم شواهد فراوان، اتهامات را رد کرد. در زمان طرح اتهام، هنوز جسد آندرسون یافت نشده بود و بنابراین علت مرگ مشخص نبود. در اواسط ژوئیه، هیئت ملی پزشکی قانونی سوئد اعلام کرد که متهم از بیماری روانی شدید یا ناتوان‌کننده‌ای رنج نمی‌برد، بلکه دارای ویژگی‌های شخصیتی خودشیفته بوده که به اختلال شخصیت خودشیفته نسبت داده می‌شود. این ویژگی‌ها شامل یک خودِ بزرگ‌نمایی‌شده و متورم بود که طبق ارزیابی روان‌پزشکی، نه با دستاوردهای واقعی تیشکو احمد شرزاد در طول زندگی‌اش سازگار بود و نه با واقعیت عینی همخوانی داشت. این بررسی همچنین نشان داد که متهم دامنهٔ احساسی سطحی و محدودی دارد و به‌ویژه فاقد همدلی است.
در جریان محاکمه، متهم اتهام قتل را رد کرد.
در ۲۷ ژوئیه، دادگاه منطقه‌ای اودوالا او را به جرم قتل و بی‌حرمتی به جسد گناهکار شناخت و به حبس ابد محکوم کرد. همچنین، او موظف شد مبلغ ۲۲۷٬۶۶۴ کرون سوئد (حدود ۲۲ هزار یورو) را به خانوادهٔ آندرسون پرداخت کند. با این حال، متهم همچنان پس از صدور حکم، اتهامات را انکار کرد.
دادگاه > دادگاه تجدیدنظر

دادگاه تجدیدنظر غرب سوئد حکم احمد را از حبس ابد به ۱۸ سال زندان کاهش داد. طبق سیستم حقوقی سوئد، محکومان معمولاً پس از گذراندن دو سوم دوران محکومیت آزاد می‌شوند. با وجود اینکه بقایای قربانی در کمد او پیدا شده بود احمد همچنان به بی‌گناهی خود پافشاری می‌کرد.
عامل قتل

تیشکو احمد شرزاد در ۲۲ ژانویه ۱۹۹۷ در سلیمانیه، عراق، در یک خانوادهٔ کرد به دنیا آمد. او در سال ۲۰۰۶، در ۹ سالگی، همراه با پدرش به سوئد مهاجرت کرد. احمد در سال ۲۰۱۴ تابعیت سوئدی گرفت و در اودوالا زندگی می‌کرد.
واکنش رسانه‌ای

اس‌وی‌تی۱، پخش‌کنندهٔ خدمات عمومی سوئد، پس از پایان محاکمه نام عامل قتل را منتشر نکرد و اعلام کرد که این موضوع «بی‌چون‌وچرا در جهت منافع عمومی» نیست و انتشار نام یا تصویر متهم به درک علت وقوع این جنایت کمکی نمی‌کند. در مقابل، اس‌وی‌تی نام و تصویر قربانی ۱۷ ساله را منتشر کرد.
یادبود موقت برای ویلماآ آندرسون در براستاد، شهرداری لیوسکیل
اولن (نروژ)

مکان
| اولن | اولن |
| --- | --- |
بخش: بخش
نمایی از دریاچه اولن  در کنار روستای اولنس وُگ: نمایی از دریاچه اولن  در کنار روستای اولنس وُگ
استان: روگالاند
شهرستان: هاگالاند
مرکز مدیریت: ویندافیورد
حکومت: حکومت
 • شهردار (۲۰۰۴-۲۰۰۶): آرنه برگسوُگ (Sp)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸۱ کیلومتر مربع (۷۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۳٬۴۲۶
 • تراکم: ۱۹/کیلومتر مربع (۴۹/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای مرکزی)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:NO
زبان: نروژی نو
Data from Statistics Norway: Data from Statistics Norway
اُولن یک روستا۰ تابع شهرداری ویندافیورد  در استان روگالاند در کشور نروژ است. طبق تعریف آمار نروژ ، مساحت روستا۰ ۱٫۱ کیلومتر مربع است و در سال ۲۰۲۰ میلادی ۱٬۲۷۳ نفر جمعیت داشت.
اولن سابقاً جزئی از استان هوردالاند بود. در سال ۲۰۰۲ به استان روگالاند منتقل شد و تا سال ۲۰۰۶ مرکز اداری خود را داشت.  اما در سال ۲۰۰۶ میلادی  در شهرداری ویندافیورد ادغام شد و از آن تاریخ، مرکز اداری اولن، در شهرداری  ویندافیورد  قرار دارد.
این روستا و یا شهرک علاوه بر امکانات خدماتی و تجاری متنوع، دارای یک کشتارگاه بزرگ (Fatland AS) است.  شهر اولن دارای ساختمانهای قدیمی و ارزشمندی است.
یادداشت

↑   به نروژی:Ølen
اسپوژ

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مونته‌نگرو
| Spuž Спуж | Spuž Спуж |
| --- | --- |
شهر: شهر
Spuž: Spuž
مختصات: ۴۲°۳۰′۲۹″ شمالی ۱۹°۱۱′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۵۰۸۰۶°شمالی ۱۹٫۱۹۳۸۹°شرقی﻿ / 42.50806; 19.19389: مختصات: ۴۲°۳۰′۲۹″ شمالی ۱۹°۱۱′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۵۰۸۰۶°شمالی ۱۹٫۱۹۳۸۹°شرقی﻿ / 42.50806; 19.19389
شهرداری‌های مونته‌نگرو: دانیلوفگراد
جمعیت (2003): جمعیت (2003)
 • کل: ۴٬۳۲۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد منطقه: 020
پلاک خودرو: DG
شهر اسپوژ (به روسی: Спуж) در کشور مونته‌نگرو واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱٬۵۲۹ نفر  است.
سرخرگ بین استخوانی خلفی

| شریان بین استخوانی خلفی | شریان بین استخوانی خلفی |
| --- | --- |
شریان‌های پشت دست و ساعد (سرخرگ بین استخوانی خلفی در مرکز تصویر سمت راست نشاندار شده‌است): شریان‌های پشت دست و ساعد (سرخرگ بین استخوانی خلفی در مرکز تصویر سمت راست نشاندار شده‌است)
وضعیت سوپاین ارنج (سرخرگ بین استخوانی خلفی در مرکز تصویر سمت راست نشاندار شده‌است): وضعیت سوپاین ارنج (سرخرگ بین استخوانی خلفی در مرکز تصویر سمت راست نشاندار شده‌است)
جزئیات: جزئیات
سرچشمه از: شریان بین استخوانی مشترک
شاخه‌ها: شریان بین استخوانی راجعه
تأمین‌کننده: اکستانسور انگشت کوچک، اکستانسور دراز شست، اکستانسور کوتاه شست، اکستانسور انگشتان، اکستانسور انگشت نشانه، ابداکتور دراز شست
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: arteria interossea posterior
TA98: A12.2.09.050
TA2: 4665
FMA: 22811
سرخرگ میان‌استخوانی پیشین (شریان بین استخوانی خلفی) یکی از سرخرگ‌های‌ ساعد است. شاخه ای از سرخرگ بین استخوانی مشترک است که شاخه ای از سرخرگ زند زیرین (اولنار) است.
ساختار

شریان بین استخوانی خلفی از بین لبه تحتانی رباط مایل آرنج یا طناب مایل و لبه بالایی غشای بین استخوانی به طرف عقب عبور می‌کند و وارد کمپارتمان خلفی ساعد می‌شود. بین مرزهای به هم پیوسته عضله سوپیناتور و عضله ابداکتور پولیسیس لانگوس ظاهر می‌شود و از پشت ساعد بین لایه‌های سطحی و عمقی ماهیچه‌ها می‌گذرد و به عضلات هر دو لایه شاخه‌هایی می‌دهد.
در جایی که روی ماهیچه دراز دورکننده شست دست (ابداکتور پولیسیس لونگوس) و ماهیچه کوتاه بازکننده شست دست (اکستانسور پولیسیس برویس) قرار دارد، با عصب بین استخوانی پشتی همراه است. در قسمت تحتانی ساعد با قسمت انتهایی سرخرگ میان‌استخوانی قدامی و با شبکه مچ‌دستی پشتی آناستوموز می‌دهد.
ساختار > شاخه‌ها

نزدیک به منشأ خود، شریان بین استخوانی راجعه از ان جدا می‌شود. این شاخه در بین اپی کوندیل epicondyle جانبی و اوله کرانون به طرف بالا صعود می‌کند و در طی مسیر یا در روی و یا از بین الیاف عضله سوپیناتور، اما در زیر ماهیچه آرنجی (انکونیوس) عبور کرده و با شاخه کولترال میدل از شریان عمقی بازو، شریان راجعه خلفی اولنا و شریان کولترال تحتانی اولنا اناستوموز می‌دهد.
شریان بین استخوانی خلفی شریان‌های عضلانی زیادی ایجاد می‌کند.
تصاویر اضافی

مفصل آرنج چپ، رباط‌های کولترال قدامی و اولنار را نشان می‌دهد.
مقطع از وسط ساعد.
شریان بین استخوانی خلفی
شریان بین استخوانی خلفی
شریان و عصب بین استخوانی خلفی
سمیها برکسوی

| سمیها برکسوی  Semiha Berksoy | سمیها برکسوی  Semiha Berksoy |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ مهٔ ۱۹۱۰ استانبول، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۱۵ اوت ۲۰۰۴ (۹۴ سال) استانبول، ترکیه
ملیت: ترکیه
پیشه(ها): خواننده اپرا، نقاشی
سمیها برکسوی (به‌ترکی استانبولی: Semiha Berksoy؛ زاده ۲۴ مه ۱۹۱۰ – درگذشته ۱۵ اوت ۲۰۰۴) یک زن نقاش و خواننده اپرای اهل ترکیه بود. از او به عنوان بانوی اول اپرای ترکیه یاد می‌شود، اولین زن مسلمانی بود که به‌طور حرفه ای در ترکیه اپرا خواند. او همچنین یک نقاش ماهر بود که در سال‌های اولیه جمهوری ترکیه به یکی از چهره‌های مهم فرهنگی تبدیل شد.
اوایل زندگی

سمیها برکسوی در چینگلکوی استانبول به دنیا آمد. مادرش نقاش بود و برکسوی که از دوران جوانی اش به هنر گرایش داشت، در کنسرواتوار استانبول، موسیقی، نمایش و هنرهای تجسمی را آموخت.
حرفه

برکسوی بازیگری را با بازی در اولین فیلم صدای ترکی استانبول سوکاکلاریندا (خیابان‌های استانبول) به کارگردانی محسن ارطغرول در سال ۱۹۳۱ با نقش سمیها آغاز کرد. او در اوایل کارش در تئاترهای استانبول برای بازی در اپرت‌ها انتخاب شد.
برکسوی در سال ۱۹۳۴ در اولین اپرای ترکی Özsoy (به سفارش کمال آتاتورک، آهنگسازی عدنان سایگون) آواز خواند. او به عنوان اولین خواننده اپرای ترکیه مورد تجلیل قرار گرفت و فرصتی برای رفتن به آکادمی موسیقی برلین برای آموزش بیشتر دریافت کرد. او کار خوانندگی خود را در سطح بین‌المللی در سال ۱۹۳۴ با اجراهایی در ترکیه، آلمان و پرتغال آغاز کرد و به عنوان یک سوپرانوی واگنری شناخته شد. با وجود موفقیت بین‌المللی، او به خانه بازگشت تا به تأسیس اولین خانه اپرای آنکارا کمک کند.
در سال ۱۹۳۹، برای تولد ۷۵ سالگی ریچارد اشتراوس در برلین، او نقش آریادنه را در Ariadne auf Naxos خواند و اولین پریمادونای ترکیه‌ای شد که در اروپا بر روی صحنه رفت. برکسوی در ترکیه با کارل ایبرت همکاری کرد و به او در تلاش برای ایجاد اپرا و باله دولتی ترکیه کمک کرد. این ابتکار منجر به ایجاد مرحله آزمایشی کنسرواتوار دولتی آنکارا در سال ۱۹۴۰ شد.
برکسوی در سال ۱۹۷۲ از اپرای استانبول بازنشسته شد. او در مراسم پنجاهمین سالگرد معرفی حقوق زنان برای حق رای و انتخاب شدن، "جایزه اپرای آتاتورک" را دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۸ عنوان " هنرمند دولتی " را در ترکیه دریافت کرد. پس از بازنشستگی، او بیشتر به عنوان یک هنرمند تئاتر فعال ماند.
برکسوی که به خاطر آرایش خاص خود شناخته شده بود، به نماد فرهنگ ترکیه تبدیل شد. همچنین به دلیل انتخاب‌های مد لباسش مشهور بود مانند لباس شفاف نقاشی شده توسط خود او.
نقاشی‌های او که در نمایشگاه‌های معروفی مانند دوسالانه ونیز در سال ۲۰۰۳ به نمایش گذاشته شد، اغلب دختر بچه‌ای را به تصویر می‌کشید که گفته می‌شود خود هنرمند را به تصویر می‌کشد.
برکسوی چهار سال قبل از مرگش، در سن ۹۰ سالگی، در یک صحنه دراماتیک با آواز خواندن Liebestod در اپرای رابرت ویلسون The Days Before: Death, Destruction و Detroit III در مرکز لینکلن در شهر نیویورک (۱۹۹۹) ظاهر شد.
او در سن ۹۴ سالگی به دلیل عوارض ناشی از جراحی قلب در استانبول درگذشت. از او دختری به نام زلیها برکسوی به یادگار مانده‌است.
تجلیل

در ۲۴ مه ۲۰۱۹، در صد و نهمین سالگرد تولد برکسوی، او با گوگل دودل تجلیل شد.
نقاشی هندی

Indian painting
ساعتگرد از بالا چپ: رادا (۱۶۵۰), غارهای آجانتا (۴۵۰), نمادگرایی هندو (۱۷۱۰), شاکونتالا (۱۸۷۰).
نقاشی هندی دارای سنت و تاریخ بسیار طولانی در میان هنر هندی‌ها است؛ با این حال، به دلیل شرایط آب و هوایی هندوستان، نمونه‌های اولیه کمی از نقاشی‌های این تمدن باقی مانده‌است. اولین نقاشی‌های هندی، نقاشی‌های صخره‌نگاره‌های دوران ماقبل تاریخ بودند، مانند سنگ نگاره‌هایی که در پناهگاه‌های صخره‌ای بهیمبتکا کشف شده‌است. برخی از نقاشی‌های صخره‌ای عصر حجر که در میان پناهگاه‌های صخره‌ای بهیمبتکا یافت شده‌اند، تقریباً ۱۰۰۰۰ سال قدمت دارند.
در ادبیات باستانی ادیان هندو و بودایی به کاخ‌ها و دیگر ساختمان‌های تزئین‌شده با نقاشی (چیترا) اشاره شده‌است، اما نقاشی‌های غارهای آجانتا از معدود موارد باقی مانده‌اند و مهم‌ترین آثار باستانی هندوستان به‌شمار می‌روند. احتمالاً در این دوره نقاشی‌هایی با مقیاس کوچک‌تر در نسخه‌های خطی نیز انجام می‌شد، اگرچه اولین آثار باقی‌مانده مربوط به دوره قرون وسطی است. سبک جدیدی در عصر گورکانیان به عنوان تلفیقی از مینیاتور ایرانی با سنت‌های قدیمی‌تر هند پدیدار شد و از قرن هفدهم میلادی این سبک در سراسر دربارهای دودمان‌های هندی، از مذاهب مختلف، ترویج یافت و هر یک از این دربارها سبک محلی مخصوص خودشان را توسعه دادند. واپسین این سبک‌ها نقاشی‌های کمپانی است که برای مشتریان بریتانیایی تحت حکومت راج بریتانیا ایجاد شد و از قرن نوزدهم در مدارس هنری و در راستای سیاست‌های غربی توسعه یافت. این مسیر منجر به نقاشی مدرن هندی شد که به‌طور فزاینده ای به ریشه‌های هندی وفادار است.
نقاشی‌های هندی را می‌توان به دسته‌های نقاشی‌های دیواری، نگارگری‌ها و نقاشی روی پارچه تقسیم کرد. نقاشی‌های دیواری (مورال) آثار بزرگی هستند که روی دیوارهای سازه‌ها ترسیم می‌شدند، مانند غارهای آجانتا و معبد کایلشنات. نقاشی‌های مینیاتوری در مقیاس بسیار کوچک‌تری، درون کتاب یا گلشن (آلبوم) نقاشی می‌شدند و بر روی مواد فاسد شدنی مانند کاغذ و پارچه شکل می‌گرفتند. آثاری از نقاشی‌های دیواری، با تکنیک‌های فرسکو، در تعدادی از مکان‌ها با معماری صخره‌ای هندی باقی مانده‌است که حداقل به ۲۰۰۰ سال قبل بازمی‌گردد، اما بقایای قرن اول و پنجم میلادی در غارهای آجانتا مهم‌ترین آنها هستند.
نقاشی‌های روی پارچه در زمینه‌ای محبوب‌تر، بیشتر به صورت هنر محلی ترسیم می‌شدند، برای مثال خوانندگان دوره‌گرد شعرهای حماسی، مانند بوپاهای راجستان و چیتراکاتی در جاهای دیگر، چنین نقاشی‌هایی می‌کشیدند تا به زائران اماکن مقدس به عنوان سوغاتی بفروشند. تعداد بسیار کمی از این طیف از آثار به بیشتر از ۲۰۰ سال قدمت می‌رسند، اما به نظر می‌رسد که این سنت بسیار قدیمی‌تر باشد. برخی از سنت‌های منطقه‌ای اینچنینی هنوز در حال تولید آثار هستند.
تاریخچه نقاشی هند > هنر صخره ای ماقبل تاریخ

نقاشی‌های پیش از تاریخ عموماً بر روی صخره‌ها کشیده می‌شدند و به این حکاکی‌ها سنگ‌نگاره می‌گویند. این نقاشی‌ها عموماً حیواناتی اعم از گاومیش کوهان‌دار، خرس، ببر و غیره را به تصویر می‌کشند قدیمی‌ترین نقاشی‌های هندی سنگ‌نگاره مربوط به حدود ۳۰۰۰۰ سال پیش است که در غارهای بهیمبتکا وجود دارد.
تاریخچه نقاشی هند > نقاشی‌های دیواری (مورال)

تاریخ نقاشی‌های دیواری هند در دوران باستان و اوایل قرون وسطی، از قرن دوم قبل از میلاد تا قرن هشتم الی دهم پس از میلاد، امتداد دارد. بیش از ۲۰ مکان در سرزمین هند هست که نقاشی‌های دیواری مربوط به این دوره، عمدتاً درون غارهای طبیعی و اتاق‌های سنگ‌تراشی شده، دارند. اینها شامل غارهای آجانتا، باغ، سیتاناواسال، آرممالای (تامیل نادو)، معبد کایلاساناتا در غارهای الورا، رامگار و سیتابینجی هستند.
نقاشی‌های دیواری این دوره عمدتاً مضامین مذهبی ادیان بودایی، جین و هندو را به تصویر می‌کشیدند. اگرچه مکان‌هایی نیز وجود دارد که نقاشی‌های سکولار و غیرمذهبی در آن‌ها مشاهده می‌شود. همچون قدیمی‌ترین غار نقاشی شده و تئاتر شناخته شده در چاتیسگر - جوگیمارا و سیتابنگا - که مربوط به قرن سوم تا یکم قبل از میلاد است.
تاریخچه نقاشی هند > نقاشی‌های مینیاتوری قبل از قرن یازدهم

آثار اولیه نقاشی‌های هندی که قابل حمل باشند، اکثراً از نوع مینیاتورهایی بودند که بر اساس متون کشیده می‌شدند و برخی نقاشی‌ها بر روی اشیائی مثل جعبه هم موجودست. هیچ شواهدی از نقاشی روی پارچه در دوره‌های مقدم وجود ندارد و تنها برخی نقاشی‌های بودایی در تبت یا آسیای مرکزی به این سبک ترسیم می‌شدند. برخی از تصاویری که سر اورل استاین در خارج از هند به دست آورد، نقاشی‌های هندی است که بیشتر آن‌ها بودایی و برخی‌شان از خدایان هندو مانند گانشا و شیوا هستند. به گفته بلورتن، چنین نقاشی‌های اولیه عمدتاً به دلیل آب و هوای مرطوب هند و همچنین به دلیل این که حاکمان مسلمان آنان را مظهر بت‌پرستی می‌دانستند، در قرن‌های بعد از بین رفت و باقی نماند.
تاریخچه نقاشی هند > نقاشی‌های مینیاتوری قبل از قرن یازدهم > شرق هند

در شرق هند، مراکز اصلی فعالیت‌های هنری و فکری دین بودایی نالاندا، اودانتاپوری، ویکرامشیلا و سومارپورا واقع در پادشاهی پالا (بنگال و بیهار امروزی) بودند. نقاشی مینیاتوری این منطقه از قرن دهم باقی مانده‌است. این مینیاتورها که خدایان بودایی و صحنه‌هایی از زندگی بودا را به تصویر می‌کشند روی نسخه‌های خطی از جنس برگ خرما (حدود ۲٫۲۵ در ۳). اینچ) و با جلدی چوبی نقاشی شده‌اند. رایج‌ترین نسخه‌های خطی مصور بودایی شامل متون Astasahasrika Prajnaparamita , Pancharaksa , Karandavyuha و Kalachakra Tantra است. قدیمی‌ترین مینیاتورهای موجود در نسخه خطی فراسوی زندگی به تاریخ ششمین سال سلطنت ماهیپالا (حدود ۹۹۳ میلادی) ثبت شده‌است که در حال حاضر در اختیار انجمن آسیایی در کلکته است. این سبک اواخر قرن دوازدهم در هند ناپدید شد.
تأثیر نقاشی‌های شرق هند را می‌توان در معابد مختلف بودایی در باگان، میانمار، به ویژه معبد آبیاداد که به نام همسر ملکه میانمار، احداث شده، و معبد گوبیامگی مشاهده کرد. تأثیر نقاشی‌های شرق هند را می‌توان به وضوح در نقاشی‌های تانگکای تبتی هم مشاهده کرد.
تاریخچه نقاشی هند > نقاشی‌های مینیاتوری قبل از قرن یازدهم > غرب هند

نسخه‌های خطی مصور باقی‌مانده از هند غربی، عمدتاً در گجرات از حدود قرن یازدهم میلادی شروع می‌شوند، اما اکثر این آثار متعلق به پس از قرن سیزدهم هستند. نمونه‌های باقی مانده در ابتدا همه به پیروان مذهب جین تعلق دارند. در قرن پانزدهم، آنها با استفاده زیاد از طلا، به‌طور فزاینده‌ای زینتی شدند.
متن دستنویسی که بیش از دیگر کتاب‌ها مصور شده، کالپا سوترا است که شامل زندگینامه تیرتانکاراها، به ویژه پرشواناتا و ماهاویرا، است. تصاویر این کتب به شکل پانل‌های مربعی هستند که در متن، با «طراحی سیمی» و «رنگ درخشان و حتی جواهری» تجمل یافته‌اند. فیگورها همیشه در نمای سه‌چهارم دیده می‌شوند و با «بینی‌های بلند نوک تیز و چشم‌های بیرون زده» متمایز هستند. یک رسم در این سبک وجود دارد که طبق آن، قسمت دورتر صورت بیرون زده ترسیم می‌شود، به طوری که هر دو چشم دیده شوند.
تاریخچه نقاشی هند > دوره مدرن اولیه (۱۵۲۶–۱۸۵۷ م) > نقاشی دکن

مقالهٔ اصلی: نگارگری دکنی
نقاشی دکن در منطقه دکن در مرکز هند توسط دودمان‌های مسلمان سلاطین دکن که پس از فروپاشی سلطنت بهمنی در سال ۱۵۲۰ میلادی پدید آمدند، رونق گرفت. دودمان‌های دکنی عادلشاهیان در بیجاپور و قطبشاهیان در گلکندا و نظامشاهیان در احمدنگار و بریدشاهیان در بیدار و عمادشاهیان در برار بودند. دوره اصلی این مکتب هنری بین اواخر قرن ۱۶ و اواسط ۱۷ میلادی بود، در اواسط قرن هجدهم بار دیگر این سبک به مرکزیت دربار حیدرآباد احیا شد.
در مقایسه با نقاشی‌های اولیه گورکانیان مغل، که معاصر با همین دکنی‌ها در شمال هند به کار خود ادامه می‌دادند، نقاشی دکن از نظر «درخشندگی رنگ، پیچیدگی و ترکیب‌بندی هنرمندانه، و فضای کلی تزئینات انحطاط‌پذیر» فراتر می‌رود. تفاوت‌های دیگری وجود دارد؛ مثلاً نقاشی چهره‌ها به اندازه قبل ماهرانه نیست و در نمای سه چهارم است و دیگر مانند گورکانیان نیم‌رخ نیست. همچنین «زنان بلندقد با سرهای کوچک» که ساری می‌پوشند، در این تصاویر فراوان هستند. پرتره‌های سلطنتی زیادی وجود دارد، اگرچه آنها فاقد تشابه دقیق به سبک گورکانی‌اند. ساختمان‌ها به شکل پس‌زمینه‌هایی بدون عمق و مسطح به تصویر کشیده شدند.
به نظر می‌رسد نقاشی‌های راگامالا یک نوآوری بزرگ در نگارگری دکن بوده؛ در این سبک اشکال مختلف موسیقی راگا را به تصویر می‌کشیدند. در کنار پرتره‌ها و تصویرسازی‌های معمول آثار ادبی، گاهی تواریخ‌های مصور مانند توزک آصفیه نیز وجود دارد. یک تخصص دیگر نقاشان دکن ترسیم حیوانات ترکیبی بود، به شکلی که درون حیوانی بزرگ، چندین جانور کوچکتر کشیده می‌شد. گاه این نوع تصاویر به صورت حکاکی روی عاج هم رسم می‌شد.
تاریخچه نقاشی هند > دوره مدرن اولیه (۱۵۲۶–۱۸۵۷ م) > نقاشی راجپوت

مکاتب اولیه موار و مالوا، در غرب هند، در این دوره توسعه یافتند. این دو، از نظر سبکی مشابه بودند و به سبک تصویرسازی در متون قرن ۱۴ تا ۱۵ گجرات ارتباط داشتند. چشمان درشت مشابه، هیکل‌های سفت، باسن و سینه‌های بیرون زده یکی از ویژگی‌های پیوند دهنده این سبک نگاره‌ها بود. گروه نقاشی‌های کُلَه‌دار یکی از بهترین آثار متعلق به مکتب غرب هند در این دوران است. این نقاشی‌های گروهی که در اوایل قرن شانزدهم کشیده شد، با مردانی مشخص می‌شد که کلاه مخروطی بر سر داشتند که روی آن عمامه می‌گذاشتند. گروه نقاشی‌های کله‌دار شامل چاوراپانچاسیکا – «پنجاه آیه دزد» اثر بیلهان، گیتا گوویندا، باگاواتا پورانا و راگامالا بود.
میانه تا اواخر قرن شانزدهم، تحت تأثیر فتوحات اسلامی و نفوذ آسیای مرکزی، بازنمایی هنری در هند آغاز شد. استفاده از ورق طلا و آبی فیروزه‌ای برگرفته از لاجورد وارداتی نیشابور، دو تأثیر ایرانی در نقاشی هندی بود که طرفدار داشت. نسخه‌های خطی لاور چاندا در موزه ملی نمونه‌ای از این تأثیر است.
چندین سبک مختلف از نقاشی راجپوت از اواخر قرن شانزدهم بدین سو، در دربار هندو مذهب راجپوتانا توسعه یافتند. هر پادشاهی راجپوت سبکی متمایز، اما با ویژگی‌های مشترک را تکامل داد. نقاشی‌های راجپوت تعدادی از موضوعات و رویدادهای حماسی مانند رامایانا و مهابهاراتا، زندگی کریشنا، مناظر زیبا و انسان‌ها را به تصویر می‌کشند. بسیاری از مینیاتورها در واقع صفحاتی از گلشن‌ها (آلبوم‌های نقاشی) بودند، اما کتاب‌های مصور نیز وجود داشتند و در همان زمان نقاشی‌های دیواری روی دیوارهای کاخ‌ها، قلعه‌ها و حویلی‌ها وجود داشت. این امر به ویژه در منطقه شخاواتی مرسوم بود زیرا بازرگانان مرواری که عمدتاً در شهرهای بزرگ فعال بودند، برای رنگ‌آمیزی نمای بیرونی خانه‌هایشان رقابت می‌کردند.
نقاشی راجپوت از چهار گروه اصلی تشکیل شده‌است:
مکتب مِوار که شامل سبک‌های نقاشی چاوند، ناثدورا، دوگاره، اودایپور و سوار است.
مکتب مَروار شامل سبک نقاشی کیشانگره، بیکانر از سبک‌های بیکانر، جودپور، ناگور، پالی و غانرائو است.
مکتب هادوتی با سبک‌های کوتا، بوندی و جالاوار و
مکتب دوندار کهربا، جیپور، نقاشی شخاواتی و سبک‌های نقاشی یونیارا.
نقاشی پاهاری شمالی‌ترین گسترش سبک راجپوت است، اما معمولاً به‌طور جداگانه مورد بررسی قرار می‌گیرد.
تاریخچه نقاشی هند > دوره مدرن اولیه (۱۵۲۶–۱۸۵۷ م) > نقاشی پاهاری

سبک پاهاری که همچنین به عنوان سبک تپه‌های پنجاب شناخته می‌شود که در طول قرن‌های ۱۷ تا ۱۹ از جامو تا آلمورا و گرهوال در هیمالیای جنوبی از طریق هیماچال پرادش گسترش یافته و شکوفا شد. نقاشی‌های پاهاری را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: مدرسه جامو یا دوگرا. و مدرسه باشولی و کنگره. هر کدام از این ژانرها تغییرات شدیدی را در سبک خود ایجاد کردند، از نقاشی باسوهلی در جامو و کشمیر، تا نقاشی‌های ظریف و غنایی کانگرا، که مترادف با سبک قبل از توسعه سایر مکاتب نقاشی شدند.
تاریخچه نقاشی هند > دوره مدرن اولیه (۱۵۲۶–۱۸۵۷ م) > نقاشی میسور

نقاشی میسور شکل مهمی از نقاشی کلاسیک جنوب هند است که در شهر میسور در کارناتاکا سرچشمه گرفته‌است. این نقاشی‌ها به خاطر ظرافت، رنگ‌های تیره و توجه به جزئیات معروف هستند. مضمون بیشتر این نقاشی‌ها خدایان و الهه‌های هندو و صحنه‌هایی از اساطیر هندو است. در دوران مدرن، این نقاشی‌ها به یک سوغات مورد توجه در جشن‌های جنوب هند تبدیل شده‌اند.
تاریخچه نقاشی هند > دوره مدرن اولیه (۱۵۲۶–۱۸۵۷ م) > نقاشی تنجور

نقاشی تَنجور شکل مهمی از نقاشی کلاسیک جنوب هند و بومی شهر تنجور در تامیل نادو است. شکل هنری این سبک به اوایل قرن نهم بازمی‌گردد، دوره ای که تحت سلطه حاکمان چولا هنر و ادبیات منطقه برانگیخته شد. این نقاشی‌ها به دلیل ظرافت، رنگ‌های غنی و توجه به جزئیات معروف هستند. مضمون بیشتر این نقاشی‌ها خدایان و الهه‌های هندو و صحنه‌هایی از اساطیر هندو است. در دوران مدرن، این نقاشی‌ها به یک سوغات مورد توجه در جشن‌های جنوب هند تبدیل شده‌اند.
تاریخچه نقاشی هند > دوره مدرن اولیه (۱۵۲۶–۱۸۵۷ م) > پاتاچیترا

پاتاچیترا به نقاشی کلاسیک اودیشا و بنگال غربی، در منطقه شرقی هند اشاره دارد. پاتا در زبان سانسکریت به معنای «واسترا» یا «لباس» و «چیترا» به معنای نقاشی است.
Patachitra of Naya village
Patachitra of Naya village
Goddess Durga and her family in Medinipur Patachitra
پاتاچیترای بنگال به نقاشی بنگال غربی اشاره دارد. این میراث سنتی و اساطیریِ بنگال غربی است. پاتاچیترای بنگال به جنبه‌های مختلفی مانند دورگا پات، چالچیترا، پاتاچیترا قبیله‌ای، مدینی‌پور پاتاچیترا، کالیغات پاتاچیترا و غیره تقسیم می‌شود موضوع کتاب پاتاچیترای بنگال بیشتر داستان‌های اسطوره ای، مذهبی، افسانه‌های عامیانه و اجتماعی است. آخرین سنت پاتاچیترای بنگال توسط جامینی رای توسعه یافته‌است. هنرمند پاتاچیترای بنگال پاتوآ نام دارد.
تاریخچه نقاشی هند > دوره استعمار بریتانیا > سبک کمپانی

با شروع حکومت کمپانی در هند در قرن ۱۸، تعداد زیادی از اروپایی‌ها به هند مهاجرت کردند. سبک کمپانی اصطلاحی است برای یک سبک هندواروپایی ترکیبی از نقاشی‌های خلق شده در هند که هنرمندان هندی و اروپایی می‌کشیدند و اکثراً برای مشتریان اروپایی در شرکت هند شرقی بریتانیا یا سایر شرکت‌های خارجی در قرن ۱۸ و ۱۹ کار می‌کردند. این سبک عناصر سنتی راجپوت و نقاشی گورکانی را با رویکرد غربی تر پرسپکتیو، حجم و رکود ترکیب کرد.
تاریخچه نقاشی هند > دوره استعمار بریتانیا > نقاشی هندی مدرن اولیه

در آغاز قرن هجدهم، نقاشی رنگ روغن و سه‌پایه در هند آغاز شد، که بسیاری از هنرمندان اروپایی مانند زوفانی، کتل، هاجز، توماس و ویلیام دانیل، جاشوا رینولدز ، امیلی ادن و جورج چینری را دید که در جستجوی شهرت و ثروت به هند آمدند. این نقاشان با هدف بهره‌مندی از حمایت‌های دولتی که در مستعمره هند ارائه می‌شد، به این منطقه آمدند و سبک خود را بدین طریق به نقاشان بومی منتقل کردند. با این حال آنها آموزش را مستقیم ارائه نکردند.
اولین مدارس هنری رسمی در هند، یعنی کالج دولتی هنرهای زیبا در مدرس (۱۸۵۰)، دانشکده دولتی هنر و صنایع دستی در کلکته (۱۸۵۴) و مدرسه هنر سر جی جی در بمبئی (۱۸۵۷) تأسیس شدند.
راجا راوی وارما از پیشگامان نقاشی مدرن هند بود. او از سنت‌ها و تکنیک‌های غربی از جمله رنگ‌روغن و نقاشی سه‌لتی استفاده می‌کرد و موضوعاتش کاملاً هندی بودند، مانند خدایان هندو و قسمت‌هایی از حماسه‌ها و پوراناها.
به گفته سیوا کومار، در قرن نوزدهم سبک‌های غرب‌زده جای خود را به غرب‌زدایی دادند زیرا جامعه دیگر خواهان غربی شدن نبود و به استقلال می‌اندیشید. در عمل، این امر منجر به گسترش «عناصر مختلف آسیایی» شد و کاری بیش از احیای روش قدیمی انجام داد. هنرمند برجسته آن زمان، آباندرانات تاگور (۱۸۷۱–۱۹۵۱)، هم از رئالیسم تحت تأثیر غرب و هم از عناصر آسیایی استفاده کرده که او را به مدرنیسم اولیه نزدیک کرد.
واکنش به نفوذ غرب منجر به احیای هنر تاریخی و ملی گرایانه هند شد که به عنوان مکتب هنر بنگال نامیده می‌شود، که از میراث فرهنگی غنی هند نشات می‌گرفت.