stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پارمنیدس
آراء > مابعدالطبیعه

پارمنیدس نیز همچون فلاسفهٔ پیش از خود، مجذوب این پرسش شده بود که بنیاد جهان چیست. پارمنیدس نخستین فیلسوفی است که در پاسخ به این پرسش، «وجود» یا «موجود»، (being) را به عنوان بنیاد و اصل معرفی می‌کند.
وجود علتی ندارد، همیشه بوده و تا همیشه خواهد بود. نه از وجود برمی‌خیزد و نه از لاوجود. پارمنیدس در این باره می‌گوید:
«چه پیدایشی برای موجود جستجو خواهی کرد؟ چگونه و از کجا پرورده شده؟ اجازه نخواهم داد که بگویی یا بیندیشی که از ناهستنده پدید آمده‌است.»
به نظر پارمنیدس، از آنجا که وقتی می‌اندیشیم دربارهٔ چیزی می‌اندیشیم، و وقتی که نامی را به کار می‌بریم، آن نام متعلق به چیزی است؛ پس لازمست که هم اندیشه و هم زبان موضوعاتی خارج از خود داشته باشند؛ و چون می‌توانیم در هر زمان که بخواهیم دربارهٔ چیزی بیندیشیم، یا از چیزی نام ببریم، پس هرچه بتواند اندیشیده شود، یا درباره‌اش سخنی گفته شود، باید در هر زمانی وجود داشته باشد؛ یعنی اندیشه تنها به هستی تعلق می‌گیرد و هستی نیز که در زمان نامتناهی است. در نتیجه تغییر و تغیٌر نمی‌تواند صورت بگیرد؛ زیرا که تغییر به وجود آمدن و از میان رفتن چیزهاست.
«نیستی» و «نبودن» وجود ندارد. هرآنچه هست، فقط «هستی» و «بودن» است. «شدن» در برابر «بودن»، به معنای «نبودن» و سرباز زدن از بودن است؛ و این منطقاً محال است. حرکت نیز به همین دلیل ناممکن است، چرا که لازمهٔ حرکت، بودن فضای تهی یا خلأ است تا جسم بتواند در آن حرکت کند. اما خلأ که بنا به تعریف، نیستی است و ممکن نیست وجود داشته باشد. پس امکان ندارد که حرکت وجود داشته باشد. پارمنیدس می‌گفت لازمهٔ تعریف تغییر و حرکت، تعریف چیزی است که وجود ندارد و این کار منطقا محال است.
پس عالم حس هم که بنا به تعریف در تغییر و جنبش است، وجود ندارد و فریب و سرابی بیش نیست. تنها چیزی که بودنش منطقاً ممکن است، هستی محض است.
پارمنیدس اما وجود و هستی را مادی؛ و در مکان متناهی می‌دانست و آن را به شکل یک کره در نظر می‌گرفت.به موجب تعالیم پارمنیدس موجود کلی است یگانه، نامتحرک، بدون انتهای زمانی، که کاین نشده‌است و فاسد نمی‌شود، مطلقاً ساده است، از حیث زمانی و مکانی عین خود است یعنی همیشه به یک نوع باقی می‌ماند و قسمت پذیر نیست. در درون مرزهای خود بی حرکت است، در همه جای خود به نحو برابر از خود آکنده‌است و شکل کره دارد؛ بنابراین موجود کره ای است همگون که نمی‌جنبد و دگرگون نمی‌شود. به عنوان کره دارای بعد است ولی فاقد کیفیت. زنده نیست و روحی دارای خرد ندارد. نه خداست و نه دارای خصوصیات و صفات خدایی. با تفکر یگانه می‌شود ولی در این یگانگی مقدم بر تفکر است. چیزی که دارای بعد ولی فاقد اعراض است از طریق حواس دریافتنی نیست. از این رو کره وجود که در هر سو به یک اندازه گسترده شده و فاقد کیفیت است، از دید تفکر انسانی که وابسته ادراک حسی است و نمود کثرت و تغیر است، پنهان می‌ماند. جهان محسوس و هرچه چنین می‌نماید که در آن رخ می‌دهد، واقعیتی خیالی است. واقعیت حقیقی، ایستاست، در هر سو به‌طور برابر گسترش یافته‌است، فاقد کیفیت است و تنها به چشم تفکر خدایی دیده می‌شود.
اما با توجه به رابطه‌ای که او میان اندیشه و هستی تصور می‌کند، برخی آورده‌اند که از نظر پارمنیدس هستی محض هم مادّی است و هم معنوی. جنبهٔ مادّی هستی محض، فضای نامتناهی، و جنبهٔ معنوی آن، اندیشه‌است.
متافیزیک پارمنیدس بغرنج‌تر از آن بود که مورد پذیرش کثیری از فلاسفه قرار گیرد؛ از این رو رد کردن آرای او به مشغولیت اصلی فلسفه‌های پیش از سقراط تبدیل شد.
آراء > جهان‌شناسی

او به‌طور خلاصه جهان را داری سه وصف می‌دانست: ثبات و دگرگونی ناپذیری، بی‌حرکتی و وحدت.
زنون الئایی شاگرد او در تأیید نظراتش تلاش‌هایی کرد و به خاطر مطرح کردن پارادوکس‌های زنون مشهورتر از استادش شد.
در باب طبیعت

تنها اثر پارمنیدس، که به‌صورت قطعاتی باقی مانده‌است، شعری است در قالب هگزامتر داکتیلیک (طرحی ریتمیک است که اغلب در شعر یونان باستان و لاتین استفاده می‌شود). تقریباً ۱۶۰ بیت از مجموع اصلی که احتمالاً نزدیک به ۸۰۰ بیت بود، امروزه باقی مانده‌است. این شعر در ابتدا به سه بخش تقسیم می‌شد: یک مقدمه شعر که حاوی روایتی تمثیلی است، و هدف کار را توضیح می‌دهد، بخش اول به‌نام «راه حقیقت» و بخش دوم معروف به «راه ظهور». علی‌رغم پراکندگی شعر، طرح کلی و بخش اول، «راه حقیقت» توسط محققان مدرن مشخص شده‌است. متأسفانه قسمت دوم «طریق نظر» که قرار بوده بسیار طولانی‌تر از قسمت اول باشد، تنها در قطعات کوچک و نقل‌های منثور باقی مانده‌است.
قلعه گلی (لارستان)

قلعه گلی نام قلعه‌ای است در نزدیکی آتشکده آذرفرنبغ در روستای کاریان در بخش جویم در شهرستان لارستان در استان فارس، قلعه‌ای پهناور دارای برج و باروهای مرتفع و مستحکم است. از چهار برج وبارو اتاق‌های سنگی بسیار، چندین چاه و یک دروازه بزرگ تشکیل شده‌است. 
استحکام ورفعت و تسخیر ناپدیری این قلعه از آثار باقی مانده موجود خوبی هویداست. قرابت مکانی آن با آتشکده و در عین حال برخورداری از یک موقعیت مناسب جغرافیایی سوق الجیشی می‌تواند نمایانگر روابط متقابل این دو مکان از جنبه‌های مختلف نظامی وسیاسی باشد.
مستشرق «ویلیام استاک» که در سال ۱۲۹۹ هجری قمری از کاریان دیدن کرده‌است، می‌نویسد: «ما در قلمرو لطفعلی خان بیدشهری» بودیم، تفنگچی‌های او از پذیرفتن ما به  قلعه گلی  سرباز زدند، قلعه بیرون کاریان بود. قلعه‌ای که حرم لطفعلی خان در آن جا بود، دو قلعه دیگر نیز در دشت بود، در یک کیلومتری به دسمت شرق دیده می‌شدند.
منبع

تقوی، کرامت الله،  (جغرافیایی تاریخی کاریان) ، چاپ  زیتون سال ۱۳۸۷ خورشیدی، ناشر همسایه.
رقابت فرانسه و هابسبورگ

اصطلاح رقابت فرانسه و هابسبورگ (فرانسوی: Rivalité franco-habsbourgeoise‎ ; آلمانی: Habsburgisch-französischer Gegensatz) رقابت بین پادشاهی فرانسه و خاندان هابسبورگ را توصیف می‌کند. هابسبورگ‌ها رهبری یک امپراتوری گسترده و در حال تکامل را بر عهده داشتند که در زمان‌های مختلف شامل امپراتوری مقدس روم، امپراتوری اسپانیا و امپراتوری اتریش-مجارستان از انجمن امپراتوری آوگسبورگ در قرون وسطای میانه تا انحلال سلطنت پس از جنگ جهانی اول و اواخر دوره مدرن بود.
سلسله هابسبورگ علاوه برداشتن سرزمین‌های ارثی اتریش، بر کشورهای سفلی (با نام هلند هابسبورگ) (۱۴۸۲–۱۷۹۴)، اسپانیا (۱۵۰۴–۱۷۰۰) و امپراتوری مقدس روم (۱۴۳۸–۱۸۰۶) حکومت می‌کرد. همه این سرزمین‌ها در اتحاد شخصی امپراتور کارل پنجم بودند. گسترش هابسبورگ‌ها به اروپای غربی به‌طور فزاینده‌ای منجر به تنش‌های مرزی با پادشاهی فرانسه شد که خود را در محاصره قلمرو هابسبورگ می‌دید. رقابت متعاقب این دو قدرت، دلیلی برای چندین درگیری شد. اینها عبارتند از جنگ‌های انگلیس و فرانسه (۱۰۶۶–۱۸۱۵)، جنگ جانشینی بورگوندی (۱۴۷۷–۱۴۸۲)، جنگ‌های ایتالیا (۱۴۹۴–۱۵۵۹)، جنگ سی‌ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸)، جنگ نه‌ساله (۱۶۸۸–۱۶۹۷)، و جنگ‌های جانشینی در اسپانیا (۱۷۰۰–۱۷۱۳)، لهستان (۱۷۳۳–۱۷۳۶) و اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸).
قرون وسطی

در اواخر قرون وسطی، هابسبورگ‌ها که عمدتاً اتریش و بعداً اسپانیا تحت سلطه‌شان بود، عمدتاً از طریق ازدواج به دنبال ائتلاف بودند، سیاستی که مزیت بیشتری برای به دست آوردن قلمرو از طریق ارث زناشویی داشت. گسترش سرزمینی به این ترتیب به هابسبورگ‌ها اجازه داد تا سرزمین‌هایی را در سراسر اروپا به دست آورند مانند جاده اسپانیا، بورگوندی، میلان و کشورهای سفلی. این عمل توسط ماتیاش یکم پادشاه مجارستان شرح داده شده‌است.
Bella gerant alii, tu felix Austria, nube!
 «بگذارید دیگران جنگ کنند. تو ای اتریش خوشبخت، ازدواج کن!»
پیرو این سنت، آرشیدوک ماکسیمیلیان در سال ۱۴۷۷ با ماری، آخرین فرمانروای والوای بورگوندی و هلند ازدواج کرد. نوزده سال بعد، پسرشان فیلیپ زیبا با خوانا کاستیلی ازدواج کرد که وارث تاج و تخت اسپانیا شد. خوانا و پسر فیلیپ، کارل، همه این دارایی‌ها را در سال ۱۵۱۹ متحد کردند. فرانسه از سه طرف، هابسبورگ‌ها را به عنوان همسایه خود داشت، اسپانیا در جنوب، هلند در شمال، و فرانش-کنته در شرق.
دوره مدرن اولیه > جنگ‌های ایتالیا

جنگ‌های ایتالیا مجموعه‌ای طولانی از جنگ‌هایی بود که بین سال‌های ۱۴۹۴ و ۱۵۵۹ در ایتالیا در دوران رنسانس درگرفت. شبه جزیره ایتالیا، که از نظر اقتصادی پیشرفته اما از نظر سیاسی بین چندین ایالت تقسیم شده بود، به میدان اصلی نبرد برای برتری اروپا تبدیل شد. درگیری‌ها درگیر قدرت‌های بزرگ ایتالیا و اروپا، در مجموعه‌ای از رویدادها بود که پس از پایان صلح ۴۰ ساله لودی در سال ۱۴۵۴ با تشکیل اتحادیه ایتالیایی موافقت کرد.
فروپاشی اتحاد در دهه ۱۴۹۰ ایتالیا را در برابر جاه‌طلبی‌های شارل هشتم، پادشاه فرانسه باز گذاشت که در سال ۱۴۹۴ به دلیل ادعای نسبت به پادشاهی ناپولی حمله کرد. با این حال، پس از اتحاد جمهوری ونیز با هابسبورگ اتریش و اسپانیا، فرانسوی‌ها مجبور به ترک ناپل شدند.
یکی از پیامدهای مهم اتحادیه ونیز، ازدواج سیاسی بود که توسط ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم برای پسرش که از ماری بورگوندی به دنیا آمد، ترتیب داد: فیلیپ زیبا با خوانا دیوانه (دختر فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و ایزابلا کاستیلی) ازدواج کرد. تقویت اتحاد ضد فرانسوی بین اتریش و اسپانیا. پسر فیلیپ و جوانا در سال ۱۵۱۹ کارل پنجم، امپراتور مقدس روم و جانشین ماکسیمیلیان شد و یک امپراتوری هابسبورگ شامل کاستیا، آراگون، اتریش و هلند هابسبورگ کنترل کرد، بنابراین فرانسه را محاصره کرد.
معاهده Cateau-Cambrésis در ۱۵۵۹، که به جنگ‌های ایتالیا پایان داد، نتایج متفاوتی داشت: فرانسه از ادعای خود در مورد سرزمین‌های ایتالیا صرف نظر کرد، اما برخی از سرزمین‌های دیگر، از جمله Pale of Calais و سه اسقف را به دست آورد.
دوره مدرن اولیه > جنگ سی‌ساله

مقالهٔ اصلی: جنگ سی‌ساله
اگرچه قلمرو کارل پنجم در سال ۱۵۵۶ بین دو شاخه آلمانی و اسپانیایی دودمان او تقسیم شد، بیشتر قلمروهای میراث بورگوندی، از جمله فلاندر، به تاج اسپانیا واگذار شدند، در حالی که مناطق آلمان و ایتالیای شمالی در اختیار شاخه اتریشی از این سلسله در امپراتوری مقدس روم باقی ماندند. فرانسه محاصره قدرت‌های هابسبورگ را تهدیدی دائمی می‌دانست و طی چندین سال برای جلوگیری از تسلط اتریش-اسپانیایی در اروپا مداخله می‌کرد.
جنگ سی‌ساله در سال ۱۶۱۸ در نتیجه درگیری بین کاتولیک‌های رومی و پروتستان‌ها در پادشاهی بوهم، منطقه‌ای متعلق به اتریش، آغاز شد. فردیناند دوم از پادشاهی بوهم برکنار شد و فردریک پنجم، انتخابگر پفالتس جایگزین او شد. در نهایت، درگیری از یک شورش درون دولتی به یک جنگ تمام عیار بین دو گروه مذهبی در اروپا گسترش یافت: ایالت‌های پروتستان آلمان شمالی (که بعداً شامل دانمارک و سوئد نیز شد). و قدرت‌های کاتولیک یا اتحاد مقدس اتریش، اسپانیا و ایالات پاپی. فرانسه بعداً به درگیری ملحق شد، اما علی‌رغم اینکه مذهب ملی آن کاتولیک بود، به دلیل سیاسی تلاش برای جلوگیری از دستیابی هابسبورگ‌ها به هژمونی کامل بر سرزمین‌های آلمان، در طرف پروتستان جنگید.
پس از سال ۱۶۴۸، فرانسه در اروپای مرکزی غالب شد. پس از معاهده صلح مونستر در سال ۱۶۴۸ و به ویژه معاهده پیرنه در سال ۱۶۵۹، قدرت اسپانیا در دهه‌های آخر حکومت رو به انحطاط هابسبورگ در آنجا شروع به افول کند. هابسبورگ‌های اتریشی پس از پیروزی بر ترک‌ها در دومین محاصره وین توسط عثمانی در سال ۱۶۸۳، کمتر و کمتر بر درگیری‌های خود با امپراتوری عثمانی در بالکان تمرکز کردند. پس از مرگ آخرین هابسبورگ اسپانیایی کارلوس دوم در سال ۱۷۰۰، لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه برای نوه خود فیلیپ تاج و تخت اسپانیا را به دست گرفت. این عمل باعث جنگ جانشینی اسپانیا شد. در معاهده اوترخت، لوئی موفق شد سلسله بوربون را در اسپانیایی که اکنون یک قدرت درجه دوم بود، مستقر کند و به محاصره هابسبورگی فرانسه پایان دهد.
دوره مدرن اولیه > جنگ نه‌ساله

مقالهٔ اصلی: جنگ نه‌ساله
جنگ نه‌ساله ۱۶۸۸–۱۶۹۷، که اغلب جنگ اتحاد بزرگ یا جنگ اتحادیه آگسبورگ نامیده می‌شود - درگیری بین لوئی چهاردهم فرانسه با ائتلاف اروپایی اتریش، امپراتوری مقدس روم، جمهوری هلند، اسپانیا، انگلستان و ساوی. در اروپا و دریاهای اطراف، آمریکای شمالی و هند جنگید. گاهی آن را اولین جنگ جهانی می‌دانند. این درگیری شامل جنگ ویلیامیت‌ها در ایرلند و قیام ژاکوبیت‌ها در اسکاتلند بود، جایی که ویلیام سوم و جیمز دوم برای کنترل انگلستان و ایرلند مبارزه کردند و لشکرکشی در آمریکای شمالی مستعمره بین مهاجران فرانسوی و انگلیسی و متحدان بومی مربوط آنها، که امروزه توسط آمریکایی‌ها به نام جنگ شاه ویلیام خوانده می‌شود.
لوئی چهاردهم از جنگ فرانسه و هلند در سال ۱۶۷۸ به عنوان قدرتمندترین پادشاه اروپا بیرون آمد، یک حاکم مطلق که پیروزی‌های نظامی زیادی کسب کرده بود. لوئی با استفاده از ترکیبی از تجاوز، الحاق و ابزارهای شبه قانونی، دست به کار شد تا دستاوردهای خود را برای تثبیت و تقویت مرزهای فرانسه گسترش دهد که در جنگ کوتاه اتحاد مجدد (۱۶۸۳–۱۶۸۴) به اوج خود رسید. آتش‌بس راتسبون مرزهای جدید فرانسه را به مدت بیست سال تضمین کرد، اما اقدامات بعدی لوئی - به ویژه فرمان فونتن‌بلو او (لغو فرمان نانت) در سال ۱۶۸۵ - منجر به وخامت تسلط نظامی و سیاسی او شد. تصمیم لوئی برای عبور از راین در سپتامبر ۱۶۸۸ به منظور گسترش نفوذ او و تحت فشار قرار دادن امپراتوری مقدس روم برای پذیرش ادعاهای سرزمینی و سلسله ای او بود. لئوپولد یکم و شاهزادگان آلمانی مصمم به مقاومت شدند، و زمانی که مجلس هلند و ویلیام سوم، پادشاه انگلستان، هلندی‌ها و انگلیسی‌ها را وارد جنگ علیه فرانسه کردند، پادشاه فرانسه با ائتلاف قدرتمندی مواجه شد که هدفش محدود کردن جاه طلبی‌های او بود.
جنگ اصلی در اطراف مرزهای فرانسه در هلند اسپانیا، راینلند، دوک‌نشین ساوی و کاتالونیا روی داد. جنگ عموماً به نفع ارتش فرانسه بود، اما تا سال ۱۶۹۶ کشور او در چنگال یک بحران اقتصادی بود. قدرت‌های دریایی (انگلیس و جمهوری هلند) نیز از نظر مالی خسته شده بودند، و هنگامی که ساووی از اتحاد جدا شد، همه طرف‌ها مشتاق مذاکره برای حل و فصل بودند. بر اساس مفاد معاهده ریسویک (۱۶۹۷) فرانسه کل آلزاس را حفظ کرد، اما مجبور شد لورن را به حاکم خود بازگرداند و از هرگونه دستاوردی در ساحل راست رود راین چشم پوشی کند. لوئی همچنین ویلیام سوم را به عنوان پادشاه قانونی انگلستان پذیرفت، در حالی که هلندی‌ها یک سیستم قلعه مانع در هلند اسپانیایی برای کمک به امنیت مرزهای خود به دست آوردند. با نزدیک شدن به پایان کار کارلوس دوم اسپانیایی بیمار و بی فرزند، درگیری جدید بر سر میراث امپراتوری اسپانیا، لوئی و اتحاد بزرگ را در جنگ جانشینی اسپانیا درگیر کرد.
پس از دو قرن، این رقابت علت اصلی خود را از دست داده بود. پس از انحطاط شدید اسپانیا، قرن هجدهم شاهد یک تجدید ساختار عمده در سیاست اروپا بود. اتریش، قدرت مسلط در اروپای مرکزی، اکنون باید با قدرت رو به رشد پروس در شمال روبرو می‌شد. روسیه سرانجام پس از موفقیت در برابر سوئد به یک قدرت بزرگ شناخته شده تبدیل شد. و سرانجام، قدرت روزافزون بریتانیا در اروپا و آمریکا سرانجام هژمونی را که فرانسه سال‌ها از آن حمایت کرده بود، به چالش کشید. با این وجود، این دو قدرت برای ۴۰ سال دیگر به دشمنی ادامه دادند.
انقلاب دیپلماتیک > اتحاد فرانسه و اتریش

تغییر قابل توجهی در روابط فرانسه و هابسبورگ معروف به انقلاب دیپلماتیک در سال ۱۷۵۶ رخ داد. در اقدامی که توسط دیپلمات اتریشی ونزل آنتون فون کاونیتز طراحی شد، فرانسه و اتریش برای اولین بار در بیش از دویست سال متحد شدند. این اتحاد با ازدواج شاهزاده اتریشی ماری آنتوانت با دوفین فرانسوی که بعداً پادشاه لوئی شانزدهم شد، امضا شد. این اتحاد با امضای اولین معاهده ورسای در سال ۱۷۵۶ رسمیت یافت.
انقلاب دیپلماتیک > جنگ هفت‌ساله

مقالهٔ اصلی: جنگ هفت‌ساله
چند ماه پس از امضای معاهده، جنگ هفت‌ساله که شامل پروس، بریتانیا، روسیه، فرانسه و اتریش بود، آغاز شد. فرانسه و اتریش معاهده اول را با معاهده دیگری که در سال ۱۷۵۷ منعقد شد گسترش دادند و همراه با روسیه، علیه اتحاد بریتانیا و پروس که بر اساس کنوانسیون وست مینستر در سال ۱۷۵۶ تأسیس شد، جنگیدند.
این تغییر دیپلماتیک با جدایی منافع بین اتریش و بریتانیا آغاز شد. صلح اکس لا شاپل که جنگ جانشینی اتریش را در سال ۱۷۴۸ به پایان رساند، ماریا ترزای اتریشی را از اتحاد بریتانیا ناراضی کرد. علیرغم اینکه او با موفقیت از ادعای خود برای تاج و تخت هابسبورگ دفاع کرد و همسرش فرانسیس استفان را در سال ۱۷۴۵ به عنوان امپراتور تاج گذاری کرد، در این فرایند مجبور شد از قلمرو ارزشمند خود چشم پوشی کند. تحت فشار دیپلماتیک بریتانیا، ماریا ترزا بیشتر لمباردی را رها کرده و باواریا را اشغال کرده بود، و همچنین پارما را به اسپانیا و خاندان بوربون-پارما واگذار کرد. سرانجام، سرزمین ارزشمند بوهمی یعنی سیلسیا را به فردریک کبیر، که آن را در طول جنگ اشغال کرده بود، واگذار شد. این اکتساب باعث پیشرفت بیشتر پروس به عنوان یک قدرت بزرگ اروپایی شده بود، که اکنون تهدیدی فزاینده برای موقعیت اروپای مرکزی اتریش به‌شمار می‌رفت و رشد پروس مورد استقبال بریتانیا قرار گرفت، که آن را وسیله‌ای برای متعادل کردن قدرت فرانسه و کاهش نفوذ فرانسه در آلمان می‌دانستند. برعکس، فرانسوی‌ها که مصمم بودند جلوی پیشرفت بیشتر پروس را بگیرند، اکنون مایل بودند از اتریش حمایت کنند که نیروی آن کمتر ترسناک شده بود.
با وجود موفقیت‌های اولیه در جنگ، اتحاد فرانسه و اتریش پیروز نشد. جنگ با پیروزی بریتانیا و پروس به کمک ابتکار خاندان براندنبورگ و کنترل بریتانیا بر دریاها، به پایان رسید و فرانسه و اتریش هر دو در موقعیت‌های ضعیفی قرار گرفتند. معاهده پاریس، که به جنگ در سال ۱۷۶۳ پایان داد، خروج فرانسه از قاره آمریکا و دستاوردهای پروس در اروپا را به ضرر اتریش تثبیت کرد.
اواخر دوره مدرن > انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی

مقالهٔ اصلی: جنگ‌های ناپلئونی
انقلاب فرانسه با مخالفت هابسبورگ‌ها در اتریش روبرو شد، که با کمک چندین ائتلاف از کشورهای پادشاهی، از جمله بریتانیا و چندین ایالت در امپراتوری مقدس روم، به دنبال نابودی جمهوری انقلابی بودند. به گفته کریس مک‌ناب: مشکلاتی که امپراتور اتریش با آن مواجه بود تا حد زیادی به دلیل موفقیت‌های گذشته هابسبورگ بود. آنها عمدتاً از طریق ازدواج، استان‌های بسیاری را با جمعیت‌های قومی و نژادی مختلف به دست آورده بودند - بنابراین، هیچ زبان عمومی در ارتش وجود نداشت. به دلیل مشکلاتی از این دست، ارتش اتریش در جریان انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی متحمل شکست شد. پس از نبرد استرلیتز در ۲ دسامبر ۱۸۰۵ در طول جنگ ائتلاف سوم، توانایی هابسبورگ‌ها برای اداره امپراتوری مقدس روم به‌طور چشمگیری تضعیف شد. این امر منجر به انحلال امپراتوری مقدس روم شد که بین فرانسه و امپراتوری تازه تأسیس اتریش تقسیم شد و منجر به تشکیل کنفدراسیون راین شد. کنفدراسیون پس از شکست ناپلئون از ائتلاف ششم، که شامل اتریش بود، منحل شد. نبرد بین دو امپراتوری در طول صد روز از سر گرفته شد، که شاهد پیروزی هفتمین و آخرین ائتلاف بر فرانسوی‌ها و پایان دادن به جنگ‌های ائتلاف بود.
اواخر دوره مدرن > جنگ فرانسه و اتریش

مقالهٔ اصلی: جنگ دوم استقلال ایتالیا
دوره بلافاصله پس از بازگشت بوربون‌ها، دوره صلح بین فرانسه و اتریش بود، زیرا این دو پادشاهی در اتحاد پنجگانه در سال ۱۸۱۸ شرکت کردند. با این حال، این اتحاد پس از مرگ الکساندر یکم، امپراتور روسیه در سال ۱۸۲۵ و پس از آن انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰ فرانسه، که در آن سلطنت بوربون سرنگون شد، منحل شد. خصومت بین دو کشور در طول جنگ فرانسه و اتریش در سال ۱۸۵۹ از سر گرفته شد، پیروزی فرانسه-ساردنی که منجر به دستاوردهای ساووی و نیس برای فرانسه و از دست دادن لمباردی برای اتریش شد.
اواخر دوره مدرن > جنگ جهانی اول

مقالهٔ اصلی: جنگ جهانی اول
پس از جنگ ۱۸۶۶ اتریش و پروس، سازش ۱۸۶۷ منجر به ایجاد امپراتوری اتریش-مجارستان تحت پادشاهی امپراتور هابسبورگ شد. در سال ۱۸۷۹، اتریش-مجارستان وارد اتحاد دوگانه با امپراتوری آلمان شد. در پاسخ، فرانسه به ترتیب در سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۹۰۴ با روسیه و بریتانیا وارد اتحاد شد. در ۱۲ اوت ۱۹۱۴، جمهوری سوم فرانسه در پاسخ به اعلامیه‌های اتریش علیه صربستان و روسیه به اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد. با ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ در سال ۱۹۱۵، یک جبهه غربی علیه اتریش-مجارستان باز شد. شکست اتریش-مجارستان منجر به واگذاری تیرول جنوبی به ایتالیا از طریق آتش‌بس ویلا جوستی شد که در ۳ نوامبر ۱۹۱۸ امضا شد. در آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، کارل یکم، امپراتور اتریش-مجارستان از مشارکت در امور دولتی صرف نظر کرد و سلطنت هابسبورگ رسماً با تصویب قانون هابسبورگ توسط مجلس قانون اساسی اتریش در ۳ آوریل ۱۹۱۹ پایان یافت. فرانسه با اصرار بر ممنوعیت آنشلوس - یا اتحاد با جمهوری وایمار - در معاهدات ورسای و سن ژرمن آن لایه، نقش مهمی در ایجاد اولین جمهوری اتریش مستقل پس از جنگ بازی خواهد کرد.
امپراتور مقدس روم ماکسیمیلیان یکم، که با گسترش امپراتوری مقدس روم از طریق ازدواج استراتژیک، تنش بین فرانسه و هابسبورگ را افزایش داد.
اتحادیه ایبری اسپانیا و پرتغال بین ۱۵۸۰ و ۱۶۴۰.
اروپا پس از صلح وستفالیا، ۱۶۴۸
نقشه مرزهای اروپا همان‌طور که پس از معاهده ریسویک و درست قبل از آخرین جنگ بزرگ لوئی چهاردهم، جنگ جانشینی اسپانیا، قرار داشتند.
اروپا در سالهای پس از معاهده اکس لا شاپل در سال ۱۷۴۸.
نبرد استرلیتز، که در آن قدرت هابسبورگ توسط نیروهای فرانسوی زیر نظر ناپلئون درهم شکسته شد.
ناپلئون سوم با نیروهای فرانسوی در نبرد سولفرینو، که خروج اتریش از ایتالیا را تضمین کرد.
مارموست گوئلدی

| مارموسِت گوئلدی | مارموسِت گوئلدی |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
CITES Appendix I (CITES): CITES Appendix I (CITES)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: نخستی‌سانان
زیرراسته:: خشک‌بینیان
فروراسته:: میمون‌سانیان
تیره:: Callitrichidae
سرده:: Callimico میراندا ریبریو، ۱۹۲۲
گونه:: C. goeldii
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Callimico goeldii توماس، ۱۹۰۴: Callimico goeldii توماس، ۱۹۰۴
پراکندگی جغرافیایی: پراکندگی جغرافیایی
مترادف: مترادف
 snethlageri Miranda-Ribeiro, 1912:  snethlageri Miranda-Ribeiro, 1912
مارموسِت گوئلدی یا میمون گوئلدی (نام علمی: Callimico goeldii) یک میمون جهان جدید کوچک بومی آمریکای جنوبی است که در مناطقی از حوضه آمازون در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور و پرو زندگی می‌کند. این جانور، تنها گونه از سردهٔ Callimico است.
مارموست‌های گوئلدی به رنگ سیاه یا قهوه‌ای مایل به سیاه هستند و موهای سر و دم آن‌ها گاهی دارای هایلایت‌های قرمز، سفید یا قهوه‌ای-نقره‌ای است. بدن آن‌ها حدود ۸–۹ اینچ (۲۰–۲۳ سانتیمتر) و دُم آن‌ها حدود ۱۰–۱۲ اینچ (۲۵–۳۰ سانتیمتر) طول دارد.
یک مارموست گوئلدی در حال خوردن یک پروانه
یک مارموست گوئلدی در ونزوئلا
یک مارموست گوئلدی در اسارت در یوتبری، سوئد
مارموست گوئلدی، نخستین بار در سال ۱۹۰۴ توصیف شد و سردهٔ کالیمیکو (Callimico) را به یکی از جدیدترین سرده‌های میمون تبدیل کرد. این گونه در طبقه‌بندی قدیمی‌تر، گاهی در خانوادهٔ خودش Callimiconidae و گاهی همراه با مارموست‌ها و تامارین‌ها در زیرخانوادهٔ میمون‌های پنجه‌ای در خانوادهٔ میمون‌های شنل‌پوش قرار می‌گرفت.
ویژگی‌ها

ماده‌ها در ۸٫۵ ماهگی و نَرها در ۱۶٫۵ ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند. دورهٔ بارداری از ۱۴۰ تا ۱۸۰ روز، متغیر است. بر خلاف دیگر میمون‌های جهان جدید، آن‌ها توانایی زایمان دو بار در سال را دارند. مادر در هر بارداری یک نوزاد دارد، در حالی‌که بیشتر گونه‌های دیگر خانوادهٔ Callitrichidae معمولاً دوقلو به‌دنیا می‌آورند. در ۲ تا ۳ هفتهٔ نخست، مادر به‌عنوان مراقب اصلی عمل می‌کند. نوزاد شیرخوار پس از حدود ۶۵ روز از شیر گرفته می‌شود. نسبت تعداد ماده‌ها به نرها، ۲ به ۱ است. امید به زندگی این جانوران در وضعیت اسارت، حدود ۱۰ سال است.
در فصل مرطوب، رژیم غذایی آن‌ها شامل میوه‌ها، حشرات، عنکبوت‌ها، مارمولک‌ها، قورباغه‌ها و مار است. در فصل خشک، آن‌ها از قارچ‌ها تغذیه می‌کنند و تنها پستانداران استوایی هستند که به این منبع غذایی، وابسته‌اند. آن‌ها در گروه‌های اجتماعی کوچک (تقریباً شش فرد) زندگی می‌کنند که بیشتر اوقات در نزدیک یکدیگر قرار دارند و از طریق فریادهایی با صدای بلند، با هم ارتباط برقرار می‌کنند. آن‌ها همچنین به تشکیل گروه‌های چندگونه‌ای با تامارین‌ها مانند تامارین لب‌سفید و تامارین قهوه‌ای معروف هستند.
این گونه، نام خود را از کاشف خود، طبیعت‌شناس سوئیسی-برزیلی، امیل آگوست گوئلدی گرفته‌است.
لاله کشاورز

لاله کشاورز (زادهٔ ۱۳۵۸ هجری خورشیدی در زاهدان) کوهنورد، مربی سنگ‌نوردی و کوه‌پیمایی و دندانپزشک ایرانی است. او به همراه فرخنده صادق نخستین زنان ایرانی و نخستین زنان مسلمان جهان هستند که در نهم خرداد ماه ۱۳۸۴ موفق به فتح قله اورست شدند. او همچنین در سال ۱۳۸۲ قله نیرخا رشته‌کوه هیمالیا را فتح کرده‌است.
مورچه چوب

| مورچه چوب | مورچه چوب |
| --- | --- |
فرمیکا روفای کارگر: فرمیکا روفای کارگر
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 نزدیک تهدید  (IUCN 3.1):  نزدیک تهدید  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
کلاد:: بندپایان
رده:: حشرات
راسته:: پرده‌بالان
تیره:: مورچگان
سرده:: فورمیکا
گونه:: F. rufa
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Formica rufa Linnaeus, 1761: Formica rufa Linnaeus, 1761
مورچه چوب یا فرمیکا روفا (به انگلیسی: Formica rufa)، گونه‌ای مورچه از سردهٔ مورچه‌های چوب‌زی است. این گونه بومی اروپا و آناتولی است، اما در آمریکای شمالی نیز یافت می‌شود، رنگ کارگران آنها قرمز و قهوه ای مایل به سیاه است. آنها دارای فک پایین بزرگ هستند و مانند بسیاری از گونه‌های دیگر مورچه‌ها می‌توانند اسید فرمیک را از شکم خود به عنوان ابزار دفاعی بپاشند. اسید فرمیک برای اولین بار در سال ۱۶۷۱ توسط طبیعت‌شناس انگلیسی جان ری با تقطیر تعداد زیادی مورچه خرد شده این گونه استخراج شد. این مورچه‌ها در درجه اول از شته عسل می‌خورند.
گشت زنی یک مورچه چوب
راک‌آیلند، ایلینوی

مکان در آمریکا
| Rock Island, Illinois | Rock Island, Illinois |
| --- | --- |
Location in the State of ایلی‌نوی: Location in the State of ایلی‌نوی
مختصات: ۴۱°۲۹′۲۱″ شمالی ۹۰°۳۴′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۴۸۹۱۷°شمالی ۹۰٫۵۷۳۰۶°غربی﻿ / 41.48917; -90.57306: مختصات: ۴۱°۲۹′۲۱″ شمالی ۹۰°۳۴′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۴۸۹۱۷°شمالی ۹۰٫۵۷۳۰۶°غربی﻿ / 41.48917; -90.57306
State: ایلی‌نوی
County: Rock Island County
Incorporated: 1835
حکومت: حکومت
 • شهردار: Dennis Pauley
مساحت: مساحت
 • شهر: ۱۷٫۸۷ مایل مربع (۴۶٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۶٫۸۵ مایل مربع (۴۳٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱٫۰۲ مایل مربع (۲٫۶ کیلومتر مربع)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • شهر: ۳۹٬۰۱۸
 • تراکم: ۲۴۱۷٫۷/مایل مربع (۹۳۳٫۵/کیلومتر مربع)
 • کلان‌شهری: ۳۸۱٬۳۴۲ (۱۳۴th)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
Interstate Spurs: I-280
وبگاه: http://www.rigov.org/
راک‌آیلند، ایلینوی (به انگلیسی: Rock Island, Illinois) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۳۹٬۰۱۸ نفر است که در شهرستان راک ایسلند، ایلینوی واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
دانشگاه پاپی

دانشگاه پاپی یک دانشگاه کلیسایی است که مستقیماً توسط سریر مقدس تأسیس و تأیید شده‌است و از سه دانشکده اصلی (الهیات، فلسفه و حقوق متعارف) و حداقل یک دانشکده دیگر تشکیل شده‌است. در مقایسه با دانشگاه‌های سکولار، که مؤسسات آکادمیک برای مطالعه و تدریس طیف وسیعی از رشته‌ها هستند، دانشگاه‌های کلیسایی یا پاپی «معمولاً از سه دانشکده اصلی الهیات، فلسفه، و حقوق شرعی و حداقل یک دانشکده دیگر تشکیل شده‌اند.