نخستین جنگ یهود-روم
پس زمینه در

یهودیه، پادشاهی مستقل  بودند  تحت سلسله هامونی ها ، توسط ژنرال رومی پمپی در سال۶۳ قبل از میلاد که برگزار شد.   ااین تور شود که بخاطره برای حل و فصل جنگ داخلی بین برادران هیرکانوس و اریستوبلوس ارائه شد که هر دو برای تاج و تخت سلطنتی رقابت می کردند.   در طی فتح اورشلیم ، پومپیوس وارد مقدسات مقدس شد  - یک عمل هتک حرمت، زیرا فقط کاهن اعظم اجازه ورود داشت. سلطنت یهود لغو شد و هیرکان صرفاً به عنوان کاهن اعظم شناخته شد.  در سال۴۰ قبل از میلاد، آنتیگونوس دوم ماتاتیاس ، پسر اریستوبولوس، برای مدت کوتاهی با حمایت اشکانیان تاج و تخت را به دست آورد،  اما در سال ۳۷پیش از میلاد توسط هرود از قدرت خلع شد. هیرودیس که توسط مجلس سنای روم به عنوان پادشاه یهودیان منصوب شد، تا زمان مرگش در سال 4 قبل از میلاد، یهودیه را به عنوان پادشاهی روم اادامه داشت.  پس از مرگ او، قلمرو او بین پسرانش تقسیم شد،  با آرکلائوس به عنوان قوم یهودیه (از جمله اورشلیم)، سامره و ادومیه ، و هیرودیس آنتیپاس که بر جلیلو حکومت می کرد.  حکومت نادرست آرکلائوس در سال ۶پس از میلاد منجر به برکناری او در طی یک دهه شد و یهودیه متعاقباً به عنوان استان روم تحت نام Iudaea ضمیمه شد.
در طول شش دهه پس از تأسیس این استان، روابط بین جمعیت یهودی و  رومی ها  با بحران‌های متعددی همراه بود.  بسیاری از منازعات ناشی از تخلفات مذهبی توسط مقامات رومی بود که آن ها غیرعمدی بودند.  نارضایتی یهودیان نیز از سرکوب شدید اغتشاشات رومیان و درک گسترده حکومت رومی ها به عنوان ظالمانهخیلی بدی بودند.  حکومت های متقابل بین جمعیت یهودی ها منطقه و شهرهای یونانی-رومی مجاور نیز عاملی است که بر شورش تأثیر گذاشت.  در همان زمان، پس از مرگ هرود و به ویژه پس از استقرار حکومت مستقیم امپراتوری، آرزوها برای استقلال و شورش شروع به رشد کرد که احتمالاً ناشی از انتظارات مسیحایی و خاطرات شورش موفق مکابیان علیه سلوکیان بود، که این باور را تقویت کرد که مشابه آن پیروزی مقابل رم ممکن است قابل باشد.
با شروع شودن حکومت ها مستقیم رومی ها در سال ۶ قبل از میلاد، سرشماری رسمی که توسط کویرینیوس ، فرماندار رومی سوریه ، ایجاد شد، قیامی را به رهبری یهودای جلیلی برانگیخت. یهودا رهبر چیزی بود که یوسفوس از آن به عنوان " فلسفه چهارم " یاد می کند،  جنبشی که حکومت روم را رد کرد و یگانه سلطنت خدا را تایید کرد. در زمان مدیریت پیلاطس ( حدود ۲۶-۳۶پس از میلاد)، حوادثی مانند معرفی استاند های نظامی به اورشلیم، انحراف بودجه معبد برای یک قنات، و قرار گرفتن در معرض ناشایست یک سرباز در نزدیکی معبد باعث ناآرامی و خونریزی خیلی بدی شدند.
در زمان سلطنت کالیگولا (۳۷–۴۱ پس از میلاد)، سیاست روم در یهودی ها دستخوش یک اختلال مهم، هرچند کوتاه شودند.  پافشاری کالیگولا بر فرقه امپراتوری احساسات در ضد یهودی ها را تشدید کرد، در سال۳۸ پس از میلادکه با شیوع خشونت آمیز در اسکندریه به اوج خود رسید.  تنش‌ها به دنبال اختلاف در یاونه (جمنیه)، که در آن جامعه یهودی یک محراب برای امپراتور را که توسط ساکنان غیر یهودی که ساخته شده بود، برچیدند. این به بحرانی در سال ۴۰بعد از میلاد منجر شد، زمانی که کالیگولا دستور داد مجسمه ای از خود را در معبد اورشلیم بگذارند، خواسته ای که با اعتقادات مذهبی یهودیان در تضاد بود و خشم گسترده ای را برانگیخت.   یک هیئت یهودی از اسکندریه که در ابتدا برای موضوعی جداگانه به رم آمده بودند، تلاش های خود را برای متقاعد کردن امپراتور به دست کشیدن از نقشه خود تغییر دادند.  فقط مرگ کالیگولا مانع از درگیری آشکار شد، اما این اپیزود باعث تعمیق نارضایتی یهودی ها  نسبت به حکومت روم شدند.
بین سالهای ۴۱ و ۴۴پس از میلاد، هرود آگریپا ، با حمایت امپراتور کلودیوس ، با موفقیت مناطقی را که زمانی توسط پدربزرگش، هیرودیس کبیر، اداره می شود، متحد کرد.  این دوره شاهد احیای مختصری از خودگردانی یهودی بود که آگریپا به عنوان یک پادشاه مشتری عمل می کرد. با این حال، پس از مرگ او در سال۴۴ پس از میلاد، یهودیه به فرمانروایی مستقیم روم زیر نظر دادستان ها بازگشت و قلمرو اداری آن به یهودیه، سامره، ایدومه، جلیل و پره گسترش یافت.
دوره دوم استانی، که با حکومت نسبتاً پایدار تحت فرمانروایان رومی اول آغاز شد، به زودی ثبات قابل توجهی را با وخامت مواجه کرد. در سال ۴۸ میلادی، مقامات رومی یعقوب و شمعون ، پسران یهودای های جلیلی را اعدام کردند.  در سال‌های بعد، درگیری‌های شدیدی بین یهودیان و سامری‌ها روی داد. در اوایل دهه  میلادی، خشونت در اورشلیم عادی شده بود. Sicarii ، گروهی از قاتلان یهودی رادیکال، از جمعیت انبوه زائران در طول اعیاد مذهبی برای انجام قتل های هدفمند و ارعاب مردم شهری سوء استفاده کردند.  آنها همچنین صاحبان زمین های ثروتمند در مناطق روستایی را هدف قرار دادند و اموال آنها را از بین بردند و احتمالاً همکاری با رومی ها را از بین می بردند.  تعصب مذهبی در این دوره در میان توده‌ها رواج پیدا کرد و به ظهور شخصیت‌های نبوی متعددی منجر شد. یکی از رویدادهای قابل توجه مربوط به " مصری " بود، پیامبری که پیروان زیادی را با برنامه ریزی برای لشکرکشی به اورشلیم جمع کرد، که توسط دادستان آنتونیوس فلیکس متفرق شد.
زمانی که جسیوس فلوروس در سال ۶۴ بعد از میلاد به عنوان دادستان دست یافت، یهودیه ناآرامی های بیشتری را تجربه کرد.  فلوروس که اهل آسیای صغیر است، از طریق همسرش که دوست همسر مقتول نرون بود، این موقعیت را به دست آورد. تاسیتوس او را انتخاب ضعیفی برای این نقش می‌دانست،  در حالی که ژوزفوس او را به عنوان یک مقام بی‌رحم که منطقه را غارت کرده و مجازات‌های سختی را تحمیل می‌کند، به تصویر می‌کشد.   ارتباطات او با خانواده امپراتوری به او آزادی قابل توجهی در حکومتش داد.  در طول عید فصح ، احتمالاً سال پس از انتصاب فلوروس، سستیوس گالوس ، فرماندار سوریه، شاید برای رسیدگی به شکایات علیه فلوروس از اورشلیم بازدید کرد، اما او هیچ اقدامی برای تغییر سیاست‌های دادستان انجام نداد.