stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
معماری داخلی
برنامه‌های تحصیلی

معماری داخلی در تقاطعی بین معماری، طراحی ساختمان و محیط و حفاظت از آن‌ها قرار دارد. برنامه‌های معماری داخلی بیشتر به جایگزینی و استفاده مجدد از ساختمان‌ها همراه با هدف نوآوری و ترقی دنبال می‌شود.
برنامه‌های گرفتن مدرک برای معماران داخلی برنامه‌های است که افراد را متعهد و آماده می‌کند که شرط‌های معماری را در طراحی داخلی فضاهای مسکونی، کارآفرینیو هدف‌های کاری اعمال می‌کنند و به عنوان یک معمار داخلی حرفه‌ای عملکرد مفید داشته باشند. این مطالعات شامل ساخت در معماری، استانداردهای امنیت و ساخت، طراحی سیستم سازه‌ای، طراحی سیستم گرمایش و سرمایش، طراحی داخلی و مسئولیت‌های حرفه‌ای و استانداردها می‌باشد."
در ایالات متحده برای گرفتن مدرک باید با سازمان‌های خاصی کارکرد و امتحان‌های مخصوصی دارد بعضی از ایالت‌ها این شرط‌ها را بیشتر کرده‌اند در بسیاری از کشورهای اروپایی استفاده از لقب «معماری داخلی» باید کاملاً قانونی باشد و سخت‌گیری‌های لازم برای آن اعمال شود، و برای افرادی که تحصیلات لازم را ندارند یا کارآموز هستند استفاده از این عنوان ناممکن است مگر اینکه فرد ادامه تحصیل بدهد و برای گرفتن مدرک در این زمینه اقدام کند و به سواد لازم برسد.
آندریا ونیر

آندریا ونیر در سال ۱۴۲۲ به عنوان خزانه‌دار ونیزی در اسکاتاری (اشکودر امروزی) منصوب شد. پس از مدتی، به عنوان قاضی عالی آنتی‌واری (بار امروزی، مونته‌نگرو) انتخاب گردید و در سال ۱۴۴۱ به فرمانداری قلعه اشکودر رسید. او تا ژوئیه ۱۴۴۸، در خلال جنگ آلبانی-ونیز (۱۴۴۷-۱۴۴۸)، به عنوان ناظر کل آلبانی ونیزی خدمت کرد. ونیر نقش بسزایی در برقراری و تقویت روابط میان اسکندربیگ و جمهوری ونیز ایفا نمود.
مغز افشاگر

مغز سخن چین (به انگلیسی: The Tell-Tale Brain) عنوانی کتابی است غیرداستانی که در سال ۲۰۱۰ توسط ویلایانور راماچاندران عصب‌پژوه آمریکایی هندی‌تبار نوشته شده است. این کتاب از دیدگاه عصب‌پژوهی یگانگی ذات انسان را بررسی می‌کند.
"مغز افشاگر"  ( Phantoms in the Brain ) کتاب دیگری از همین نویسنده است که در سال 1998 منتشر شده است.
درباره کتاب

این کتاب در سال ۲۰۱۰ جایزه کراسورد را برنده شد. منتقدان عموماً به تحسین این اثر پرداختند.
فهرست کتاب مغز سخن چین

درآمد/ ما که میمون نیستیم
فصل اول/ اندام‌های خیالی و مغزهای انعطاف‌پذیر
فصل دوم/ دیدن و فهمیدن
فصل سوم/ رنگ‌های جیغ و دختران بانمک: حس‌آمیزی
فصل چهارم/ نورون‌هایی که تمدن را ساختند
فصل پنجم/ استیون کجاست؟ معمای اوتیسم
فصل ششم/ قدرت ورّاجی: تکامل زبان
فصل هفتم/ مغز و زیبایی: ظهور زیبایی‌شناسی
فصل هشتم/ مغز حقه‌باز: قوانین کلی
فصل نهم/ میمونی که روح دارد: درون‌نگری چگونه تکامل یافت
به من میگن پاگنده

| پاگنده | پاگنده |
| --- | --- |
کارگردان: استنو
تهیه‌کننده: سرجو بونوتی
نویسنده: لوچانو وینچنزونی، نیکولا بادالوکو، استنو
فیلمنامه‌نویس: لوچو د کارو لوچانو وینچنزونی
بازیگران: باد اسپنسر آدالبرتو ماریا مرلی ژولیت مانیل نینو وینجلی آنجلو اینفانتی انزو کنوله ویتوریو دوسی میمو پُلی فرانکو آنگریزانو جولیو ماکولانی کارلا مانچینی ریمون پلیگران   اولا یوهانسن روبرتو دل‌آکوا
موسیقی: گوئیدو و مائوریتسیو دِ آنجلیس
فیلم‌بردار: سیلوانو ایپولیتی
تدوین‌گر: دانیله آلابیزو
توزیع‌کننده: تیتانوس
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۷۳
مدت زمان: ۱۰۳ دقیقه
کشور: ایتالیا
به من میگن پاگنده (انگلیسی: Flatfoot) فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی استنو است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به باد اسپنسر و آدالبرتو ماریا مرلی اشاره کرد.
هویزه (نفربر)

نمایی از «هویزه» یک خودروی نظامی زرهی - مهر ۱۳۹۱
هویزه نام یک نفربر زرهی ساخت وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران است. این نفربر در تاریخ ۳ مهرماه سال ۱۳۹۱ رونمایی شد.
خصوصیات

به گفته احمد وحیدی، وزیر دفاع ایران این خودروی زرهی با وزن کم، نگهداری ساده، امکان نصب سلاح و تجهیزات مختلف، قابلیت بکارگیری سریع و آسان، سرعت مناسب، استتار مؤثر و اختفای آسان، امکان عملیات در شب، امکان حمل و نقل آسان و امکان حمل هوایی از طریق هواپیما و بالگرد، قابلیت بهره‌برداری در مأموریت‌های مختلف نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران را دارد.
بر اساس اعلام وزیر دفاع ایران، از این خودرو می‌توان در پاسگاه‌های مرزی، برای مقابله با اشرار و مبارزه با قاچاق مواد مخدر و کالا و دیگر عملیات نظامی و انتظامی بهره‌برداری کرد.
این خودروی زرهی در امور غیرنظامی مانند بکارگیری در حوادث غیرمترقبه از جمله سیل، زلزله، برف سنگین، آتش‌سوزی جنگل‌ها، عملیات پاسداری و حفظ محیط زیست، فعالیت‌های زیست‌شناسی و حفاری چاه‌های نفت و گاز، آمبولانس و تجهیز یگان‌های پاسدار صلح کاربرد دارد.
نفربر شنی‌دار زرهی هویزه با توجه به محیط‌های صحرایی، وسیله مناسبی جهت انتقال سریع نفرات به نقاط نزدیک دشمن است که با ابعاد کوچک و چابکی و توان مانور بالای خود پشتیبانی مناسبی از واحدهای عمل‌کننده فراهم می‌کند. این نفربر قابلیت تجهیز به تیربارهای سبک و نیمه‌سنگین را دارد. احتمالاً این نفربر کوچک قابلیت حمل چهار سرنشین به‌علاوه راننده را دارا بوده و برای هر یک از سرنشینان نیز یک پریسکوپ برای ایجاد امکان دید به بیرون تعبیه شده است. محل خروج نفرات از انتهای نفربر است ضمن اینکه دریچه‌هایی نیز روی سقف و روزنه‌هایی برای تیراندازی در طرفین آن مشاهده می‌شود. همچنین به‌نظر می‌رسد موتور این خودروی زرهی در جلو و سمت راست آن مستقر شده باشد، علاوه بر آن، دریچه‌ای نیز بالای سر راننده قرار داده شده که ممکن است برای ورود و خروج عادی وی یا برای شرایط اضطراری باشد.
عملیات کمان ۹۹

عملیات کمان ۹۹ یا عملیات البرز، عملیات هوایی گسترده نیروهای مسلح ایران، در اولین روز جنگ ایران و عراق بود که بزرگترین عملیات نظامی نیروی هوایی ارتش ایران محسوب می‌شود. این عملیات در تاریخ ۱ مهر ۱۳۵۹ اجرا شد. در عملیات کمان۹۹، شمار ۲۰۰ هواپیمای جنگی ایرانی حضور داشتند، که ۱۴۰ فروند از آنها از مرز عبور کردند و اهداف نظامی، فرودگاه‌ها و آشیانه‌های نظامی متعلق به ارتش عراق از جمله پایگاه هوایی کرکوک، پایگاه هوایی رشید، پایگاه هوایی علی، پایگاه هوایی التقدم و پایگاه‌های هوایی و اهدافی در موصل، حبانیه، ناصریه، شعیبیه، کوت، بصره، ام قصر و المثنی و فرودگاه بین‌المللی بغداد را مورد هدف قرار دادند و ۶۰ فروند دیگر نیز کار پشتیبانی را در این عملیات هوایی، انجام می‌دادند.
در عملیات کمان۹۹ از جنگنده-بمب‌افکن‌های اف-۵ و اف-۴ برای بمباران مواضع، شکاری-رهگیر اف-۱۴ برای محافظت از هواپیماها، بوئینگ ۷۴۷ و بوئینگ ۷۰۷ برای سوخت‌رسانی و از سی-۱۳۰هرکولس برای جمع‌آوری اطلاعات الکترونیکی و مشخص کردن محل پایگاه‌های موشکی استفاده شد. کمان ۹۹، باعث برتری هوایی نیروهای مسلح ایران در ماه‌های آغازین جنگ گردید. با توجه به حجم و گستردگی عملیات و تعداد هواپیماهای درگیر، این عملیات، یکی از گسترده‌ترین عملیات‌ها در تاریخ نبردهای هوایی است.
پیشینهٔ عملیات

در بعد از ظهر روز ۳۱ شهریور سال ۱۳۵۹ نیروی هوایی عراق در عملیاتی شبیه به حمله نیروی هوایی اسرائیل که در سال ۱۹۶۷ در جنگ با اعراب، با حمله غافلگیرکننده نیروی هوایی مصر را از کار انداخته بود، به تعدادی از پایگاه‌های هوایی ایران حمله کرد، با این تصور که با این کار، نیروی هوایی ایران را از کار خواهد انداخت.
عراقی‌ها با ۱۶۶ تا ۱۹۲ فروند هواپیمای جنگنده-بمب‌افکن و مجموعاً در ۲۵۰ سورتی پرواز، به ۸ پایگاه هوایی و چند نقطهٔ استراتژیک در ایران، به‌طور غافلگیرانه حمله کردند. در ساعت ۱:۴۵ دقیقه، ۶ فروند میگ ۲۳ عراقی، به پایگاهی در نزدیکی اهواز حمله کردند. حدود نیم ساعت بعد، به‌طور همزمان، به پایگاه مهرآباد در تهران و چند پایگاه هوایی دیگر در ایران، حمله شد. ساعتی بعد، پیامی از رادیو بغداد پخش شد که از خلبانان ایرانی می‌خواست که به عراق گریخته و پناهنده شوند. پیش از آغاز این عملیات، هواپیماهای ایرانی عمدتاً در آشیانه‌های مستحکم بتنی قرار داشتند و این عملیات، موفقیت چندانی برای عراق نداشت و نیروی هوایی ایران آسیب زیادی ندید. بیشتر بمب‌ها روی باندهای فرود ریخته شدند که آن‌ها نیز به سرعت ترمیم شدند.
۲ ساعت پس از حملهٔ عراق، نیروی هوایی ایران، عملیاتی با نام عملیات انتقام را آغاز کرد و با دو گروه ۴ فروندی، به پایگاه هوایی شعیبیه در ام قصر و پایگاه هوایی کوت، حمله و آن‌ها را بمباران کرد. طرح عملیاتی عملیات انتقام و عملیات کمان ۹۹ از زمان درگیری‌های ۷۵-۱۹۷۴ اروندرود، توسط نیروی هوایی شاهنشاهی ایران تهیه شده بود.
طرح عملیات

پرسنل نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی (معاونت‌های عملیات پایگاه‌ها) با دستور فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش؛ جواد فکوری شبانه مشغول برنامه‌ریزی برای اجرای طرح عملیاتی البرز شدند. زمان عملیات هم‌زمان با طلوع آفتاب در عراق انتخاب شد، تا تابش خورشید صبحگاهی کار هدف‌گیری را برای پدافند هوایی عراق مشکل کند. منطقه عملیات نیز سرتاسر خاک عراق در حد فاصل مدار ۳۰ درجه شمالی، یعنی جنوبی‌ترین مدار در خاک عراق، تا شمالی‌ترین مدار آن، که مدار ۳۷ درجه شمالی را شامل می‌شد، بود. برای اجرای این طرح، خلبانان در هر پایگاه هوایی ارتش به فرماندهی فراخوانده شدند و تا صبح بر روی برنامه پروازی، نوع مأموریت و مشخص نمودن مراکزی که باید هدف قرار بگیرند، کار کردند. خدمه فنی تا صبح بیدار بودند تا بمب‌های ام‌کی۸۲، ام‌کی۸۳، مارک ۸۴، بمب‌های خوشه‌ای، موشک‌های ماوریک، موشک‌های حرارتی و موشک‌های راداری را بر روی جنگنده‌ها بارگذاری نمایند.
طرح عملیات > پایگاه‌های عمل‌کننده

بر اساس طرح عملیات، پایگاه‌های هوایی تهران، همدان و بوشهر با یگان‌های اف-۴ و پایگاه‌های تبریز و دزفول با یگان‌های اف-۵ در این عملیات شرکت کردند، همچنین پایگاه‌های هفتم و هشتم شکاری نیز با یگان‌های اف-۱۴، کار پشتیبانی را برعهده داشتند.
طرح عملیات > اهداف

اهداف این عملیات، پایگاه‌های هوایی، فرودگاه‌ها، مخازن سوخت و مهمات، پالایشگاه‌ها، آشیانه هواپیماها، پناهگاه‌های تعمیرات و نگهداری هواپیما، باندهای پروازی، رادارهای هدایت‌کننده هواپیماهای جنگی، برج‌های مراقبت و مراکز مخابراتی عراق بودند.
طرح عملیات > نام عملیات

قرار شد نام عملیات «کمان ۹۹» باشد که نمادی از فرستادن آتش خشم ملت ایران به سوی متجاوزان عراقی بود، به این معنی که تیری در چله کمان گذاشته می‌شود و تا دور دست‌ترین نقاط عراق رها می‌شود، تا یادآور اسطوره ملی‌گرایی و میهن‌پرستی آرش کمانگیر باشد. عدد ۹۹ نیز از شمار صفحات شرح طرح عملیاتی البرز گرفته شده بود.
ترتیب عملیات چنین بود که در ساعت مقرر تانکرهای سوخت‌رسان در محل ملاقات حضور داشته باشند و ابتدا فانتوم‌ها از پایگاه هوایی نوژه به پرواز درآیند و بدون سوخت‌گیری هوایی به اهداف خود حمله کنند. دو دقیقه بعد از آن‌ها، فانتوم‌های پایگاه هوایی تهران به پرواز درآیند و با سوخت‌گیری هوایی، به اهداف خود حمله کنند، دو دقیقه بعد فانتوم‌های پایگاه هوایی بوشهر به پرواز درآیند و آن‌ها نیز با سوخت‌گیری هوایی به اهداف خود حمله کنند، در همین زمان اف-۵ها از پایگاه هوایی تبریز و پایگاه چهارم شکاری دزفول به پرواز درآمده و اهداف خود را بمباران کنند و در این زمان اف-۱۴ها از پایگاه هوایی اصفهان به پرواز در آیند و کار پشتیبانی عملیاتی را از پشت مرزها به عهده بگیرند.
از کار انداختن پدافند هوایی عراق

ماموریت‌های SEAD یا عملیات ضد پدافند هوایی، قبل و هم‌زمان با ورود بمب‌افکن‌ها به خاک عراق انجام شد، تا رادارها و پدافندهای مناطقی که قرار بود به آن‌ها حمله شود، از سر راه بمب‌افکن‌ها برداشته شود. با انجام این کار، برتری کامل هوایی از آن خلبانان نیروی هوایی ایران شد و این باعث شد توان ارتش عراق، به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کند. به این منظور ۳ فروند هواپیمای لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس از پایگاه یکم شکاری مهرآباد جهت یافتن پدافند هوایی و موشک‌های سطح‌به‌هوای عراق فرستاده شدند.
انجام عملیات

صبح روز ۱ مهر ۱۳۵۹ در حالی که بیش از ۱۰ ساعت از هجوم هواپیماهای عراق به ایران نمی‌گذشت، با ابلاغ رمز «کمان ۹۹» به پایگاه‌های هوایی، عملیات آغاز شد. ۴۰ فروند مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ مسلح به بمب‌های ام‌کی۸۲، ام‌کی۸۳، مارک ۸۴ و موشک‌های ماوریک، از پایگاه هوایی نوژه پس از برخاست و سوخت‌گیری هوایی، به سمت اهداف خود در بغداد حرکت کردند. ۸ فروند از این هواپیماها، فرودگاه بین‌المللی بغداد و پایگاه هوایی حبانیه و پایگاه تموز در غرب بغداد را بمباران کردند. ۱۲ فروند از آن‌ها به پایگاه هوایی الرشید در نزدیکی بغداد حمله کردند. ۱۶ فروند از آن‌ها نیز پایگاه هوایی کوت را بمباران کردند. به گفتهٔ منابع ایرانی، پایگاه هوایی کوت، پس از این حمله، به‌کلی ویران شد. در همان زمان، ۸ فروند فانتوم از پایگاه مهرآباد برخاسته و به‌سوی بغداد، پرواز کرده و پایگاه الرشید را مجدداً بمباران کردند. با این حملات، چندین فروند میگ-۲۳ عراقی بر روی زمین نابود شده و حدود ۸۰ درصد از پایگاه الرشید نیز ویران گردید.
۵۸ فروند نورثروپ اف-۵ از پایگاه تبریز برخاسته و پایگاه هوایی موصل را بمباران کردند. پایگاه موصل، پس از این حمله برای ماه‌ها غیرعملیاتی بود. پس از حمله به موصل، ۵۰ فروند اف-۵ از پایگاه چهارم شکاری دزفول برخاسته و پایگاه هوایی ناصریه را بمباران کردند. این پایگاه نیز، پس از این حمله، به‌شدت آسیب دید. ۱۶ فروند هواپیمای جنگنده بمب‌افکن فانتوم نیز از پایگاه ششم شکاری بوشهر به پرواز درآمده و پایگاه هوایی شعیبه را بمباران کردند. پایگاه هوایی کرکوک و پایگاه المثنی در حملات بعدی، بمباران شدند. پس از پرواز ۱۴۸ هواپیمای اف-۴ و اف-۵ ایرانی، تعداد ۶۰ فروند رهگیر گرومن اف-۱۴ تام‌کت برای پشتیبانی از آن‌ها، ایجاد پوشش هوایی و مقابله با حملات متقابل نیروی هوایی عراق، به هوا برخاستند. اف-۱۴ها توانستند ۲ فروند میگ-۲۱، و ۳ فروند میگ-۲۳ عراقی را در درگیری هوایی، ساقط کنند. همچنین یک اف-۵ ایرانی نیز توانست یک فروند سوخو-۲۰ عراقی را درگیری هوایی، ساقط کند. در طول این عملیات، تمامی بمب‌افکن‌های ایرانی با ارتفاع بسیار پایینی پرواز کردند. یکی از فانتوم‌ها در بازگشت به پایگاه هوایی بوشهر، به حدی ارتفاع کم کرده بود که با یک تابلوی تبلیغاتی شهرداری بصره برخوردی مختصر کرده و پس از بازگشت به پایگاه بوشهر، قطعه‌ای از آن تابلو به هواپیما چسبیده بود. «در این روز ۱۱ جنگنده نیروی هوایی جمهوری اسلامی از جمله ۲ هواپیمای اف-۴ منهدم و ۹ خلبان کشته و ۲ نفر هم اسیر شدند. علاوه بر این نیروی هوایی ایران ۱۴ فروند هواپیمای شکاری خود را از دست داد.»
پس از اجرای عملیات

تمامی اهداف از پیش تعیین شده در خاک عراق کوبیده شد. در این عملیات، پایگاه‌های هوایی الرشید بغداد، کوت در استان العماره، موصل در استان نینوا، ناصریه در استان ذیقار، شعیبه در استان بصره، پایگاه هوایی کرکوک در استان کرکوک، پایگاه‌های هوایی حبانیه شامل دو پایگاه تموز و هضبه در غرب بغداد، پایگاه هوایی ام‌القصر، فرودگاه بین‌المللی بغداد و فرودگاه المثنی، توسط بمب‌افکن‌های ایرانی بمباران شد.
هر دو باند پروازی پایگاه کرکوک، پالایشگاه‌های نفت کرکوک و تأسیسات نفتی بصره، فرودگاه حبانیه شمالی، فرودگاه المثنی، پل‌های ارتباطی تنومه و بصره و چاه‌های نفت میدان باباگرگر و مخازن روزمینی نفت موصل و تأسیسات گازی میدان کرکوک، تنها قسمتی از خسارت‌های وارد به عراق بود.
با انجام این عملیات، نیروی هوایی عراق بیش از ۵۵ درصد از توان خود را از دست داد و تا مدت‌ها پایگاه‌های هوایی آنان قادر به استفاده از تمام یا بخشی از توان خود نبودند. پایگاه هوایی رشید به عنوان یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های هوایی عراق، تا ۶۹ روز نتوانست عملیاتی شود.
برای این عملیات جمعاً ۳۸۰ نفر از پرسنل نیروی هوایی با ۲۰۰ فروند جنگنده بمب‌افکن به پرواز درآمدند که ۱۴۰ هواپیما از مرز عبور کرد. در این روز نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران با ۳۰۰ پرواز عملیاتی باعث شدند ارتش عراق در به‌کارگیری نیروهایش دچار مشکل شود و با از دست دادن آزادی عمل، نیروی زمینی خود را بدون پشتیبانی هوایی در صحنه نبرد در مناطق اشغالی ایران، به حال خود رها کند.
علت انتخاب این عملیات

اکبر هاشمی رفسنجانی، از اعضای شورای عالی دفاع معتقد بود، که در ابتدای جنگ، ارتش عراق فاقد قدرت پدافند هوایی مناسب بوده‌است و به همین دلیل نیروی هوایی ایران توانست بدون مزاحمت، تأسیسات استراتژیک عراق را مورد حمله قرار دهد.
نیروی هوایی ایران تا انتهای جنگ از انجام عملیات مشابهی امتناع ورزید، که یکی از دلایل آن، تقویت سامانه ضدهوایی ارتش عراق بوده‌است.
تجلیل از خلبانان

به مناسبت ۲۹مین سالگرد انجام عملیات کمان ۹۹، با حضور جانشین فرمانده نیروی هوایی ارتش، امیر برخور، از خلبانان نیروی هوایی ارتش که در آن عملیات شرکت کرده و کشته شده بودند، تجلیل به عمل آورده شد. در این مراسم از سید علی اقبالی، اصغر هاشمیان، غفور جدی اردبیلی، علیرضا یاسینی، غلامعلی خسته نیکو، صمد نقدی ، فریدون ذوالفقار، محمد دانشوری تجلیل و به خلبانان سرتیپ امینی، جلیلی، محمود اسکندری، عطا بازرگانی، علی رضاپور و ضرابی لوح تقدیر داده شد.
در روز اول جنگ، فرودگاه مهرآباد هدف بمباران چند میگ-۲۳ عراق قرار گرفت.
دود انفجار حملهٔ نیروهای عراقی به فرودگاه مهرآباد در تهران در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹
فهرست کشورها بر اساس بدهی عمومی

بدهی عمومی دولت در OECD (درصد تولید ناخالص داخلی)
در ادامه ، فهرستی از کشورها بر اساس بدهی عمومی (که به آن بدهی‌دولتی نیز می‌گویند) آمده‌است. بدهی ناخالص دولت بدهی‌های مالی دولت است که نوعی ابزار بدهی هستند. ابزار بدهی، یک موضوع مالی است، که مستلزم پرداخت سود و یا اصل سرمایه توسط بدهکار به طلبکار در آینده است. به عنوان مثال؛ می‌توان به اوراق بدهی (مانند اوراق قرضه و اسکناس)، وام و تعهدات بازنشستگی کارکنان دولت اشاره کرد.
تغییرات در بدهی‌های دولت که در طول زمان بیشتر منعکس‌کننده گرفتن وام به دلیل کسری‌های گذشته دولت ها است.
عبدالله معظمی

| عبدالله معظمی | عبدالله معظمی |
| --- | --- |
عبدالله معظمی: عبدالله معظمی
رئیس مجلس شورای ملی: رئیس مجلس شورای ملی
دوره مسئولیت ۱۰ – ۱۸ تیر ۱۳۳۲: دوره مسئولیت ۱۰ – ۱۸ تیر ۱۳۳۲
پس از: سید ابوالقاسم کاشانی
پیش از: رضا حکمت
نایب رئیس مجلس شورای ملی: نایب رئیس مجلس شورای ملی
دوره مسئولیت اسفند ۱۳۲۸ – ۳ اسفند ۱۳۲۹: دوره مسئولیت اسفند ۱۳۲۸ – ۳ اسفند ۱۳۲۹
دوره مسئولیت ۱۵ مهر ۱۳۲۳ – ۱۵ مهر ۱۳۲۴: دوره مسئولیت ۱۵ مهر ۱۳۲۳ – ۱۵ مهر ۱۳۲۴
نماینده مجلس شورای ملی: نماینده مجلس شورای ملی
دوره مسئولیت ۱۳۲۲ – ۱۳۳۲: دوره مسئولیت ۱۳۲۲ – ۱۳۳۲
پس از: معین‌خلوت دولتشاهی
حوزه انتخاباتی: خوانسار و گلپایگان  (دوره‌های چهاردهم تا هفدهم)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۸۸ خورشیدی گلپایگان
درگذشته: ۱۳۵۰ خورشیدی (۶۲ سال) تهران، (سکته قلبی) گورستان ابن بابویه
ملیت: ایرانی
حزب سیاسی: حزب ایران جبهه ملی
محل تحصیل: دیپلم دکترای حقوق از دانشکده حقوق پاریس
پیشه: سیاست‌مدار
عبدالله معظمی (۱۲۸۸ در گلپایگان – ۱۳۵۰ در تهران) رئیس مجلس شورای ملّی در دوره هفدهم و نایب رئیس در دوره شانزدهم، از اعضای جبهه ملّی و هواداران محمد مصدق بود. معظمی در سال ۱۲۸۸ هجری خورشیدی در گلپایگان به دنیا آمد. در سال ۱۳۰۹ به فرانسه رفت و در دانشکده حقوق پاریس به اخذ دیپلم دکترای حقوق نائل گردید.
پس از بازگشت به ایران، معظمی ابتدا در وزارت کشور به کار مشغول شد و سپس به دانشیاری کرسی حقوق بین‌الملل خصوصی در دانشگاه تهران برگزیده شد و به تدریس پرداخت. در سال ۱۳۲۰ به مرتبه استادی ارتقا یافت و در همان زمان به سمت معاونت دانشکده حقوق دانشگاه تهران منصوب شد. در مجلس چهاردهم، به نمایندگی از مردم گلپایگان وارد مجلس شورای ملی شد.خاندان‌های معظمی اصالتی بختیاری تبار دارند واصل آن‌ها ازخوانین بختیاری طوایف بزرگ سرلک[ سلک] بختیاری هستند. این خاندان بزرگ پیشنه مبارزاتی طولانی در ادوار مختلف تاریخ دارند و ازمعدود طوایفی هستند که تاریخ مکتوب هزارساله دارند [ مأخذ: آرشیو بایگانی اسناد کتابخانه پاشا خان سرلک بختیاری الیگودرز،]بنابر کتاب فارس نامه ابن بلخی که به دستور ملکشاه سلجوقی نوشته شده(صفحات ۱۶۵ و۱۶۶و۱۶۴ و۱۶۵ و۱۶۷ و۱۶۸) این خاندان از نسل میرزایحیی خان حاکم عصر قاجار درمنطقه گلپایگان، الیگودرز، خمین و بربرود هستند. چون پدر بزرگشان ملقب به معظم السلطان بود، در هنگام شناسنامه دار شدن مردم ایران لقب معظمی گرفتند و از خوانین مبارز، روشن‌فکر و نیک نام مناطق وسیعی از ولایت های بختیاری عراق عجم بودند.
مآخذ: خاطرات آیت‌الله پسندیده، کتاب تاریخ بختیاری سرلک نویسنده توحیدی، کتاب رجال کمره سمیعی و اسناد خوانین سرلک بختیاری.
لایحه قرار داد الحاقی نفت

در سال ۱۳۲۴ که یک اقلیت چهل نفری به رهبری دکتر محمد مصدق ضد حکومت محسن صدر (صدرالاشراف) تشکیل شد و معظمی یکی از اعضای آن بود. او در دوره پانزدهم نیز به نمایندگی گلپایگان به مجلس راه یافت. در این دوره به پیشنهاد او قانونی تصویب شد که دولت را مکلف می‌کرد از تاریخ اول فروردین ۱۳۲۷ به مدت ده سال آن‌چه را به عنوان حق‌الامتیاز و سود سهام از شرکت نفت ایران و انگلیس دریافت می‌کند، در حساب جداگانه‌ای نگاهداری و صرفاً برای کارهای تولیدی و عام‌المنفعه، آن هم با اجازه مجلس شورای ملی هزینه کند.
در آخرین روزهای مجلس پانزدهم، هنگامی که دولت محمد ساعد مراغه‌ای لایحه قرار داد الحاقی نفت (قرارداد گس-گلشائیان که با پرداخت چند هزار لیرهٔ اضافی در سال، قرارداد ۱۹۳۳ را تنفیذ می‌کرد)، را به مجلس تسلیم کرد با این امید که نمایندگان با توجه به کمی وقت آن را هر چه زودتر تصویب کنند، حسین مکی به عنوان مخالف شروع به صحبت کرد.
نطق مکی چند جلسه به طول انجامید و تاریخ پایان دوره پانزدهم قانونگذاری نزدیک می‌شد. روز دوم مرداد ۱۳۲۸ رضا حکمت (سردار فاخر) رئیس مجلس در اثر فشار اکثریت تصمیم گرفت موضوع ادامه نطق حسین مکی را به رأی مجلس واگذار کند. وکلای اکثریت نیز بر اساس قرار پنهانی با دولت قرار بود به محدود کردن سخنرانی نماینده اقلیت رأی بدهند.
در این هنگام حادثه‌ای روی داد که نقشه دولت و اکثریت را نقش بر آب کرد و آن اعتراض شدید معظمی بود. دکتر معظمی پیش از آنکه رضا حکمت (سردار فاخر) اعلام رأی کند فریاد زنان خطاب به رئیس مجلس گفت:
«بدبخت‌ترین ملت کسی است که اراده خودش را در موقع اظهار نظر از دست بدهد و بزرگان قوم مثل مرده روی صندلی‌ها بنشینند و در مسائل ابتدائی این‌طور اظهار نظر کنند. آقای رئیس مجلس شورای ملی، حق ملت در بین است. اجازه بدهید. این وضع مجلس طوری مرا متشنج کرد که من ناچار شدم در اینجا وظیفه نمایندگی خود را که نماینده یک شهرستان فقیر، گرسنه و بیچاره و بالاخره نماینده یک ملتی هستم که من خودم در خوزستان جز تراخم، جز پا برهنگی، جز بیچارگی هیچ چیز ندیدم، انجام دهم…»
معظمی در آغاز مجلس شانزدهم، به سپهبد رزم‌آرا برای نخست‌وزیری، رای اعتماد داد ولی بعداً هنگامی که وزیر دارائی کابینه رزم آرا قرارداد الحاقی را پس گرفت، دکتر معظمی به شدت او را مورد حمله قرار داد و باعث متزلزل شدن دولت رزم‌آرا گردید.
نقشه ربودن عبدالله معظمی

معظمی در سال ۱۳۳۰ یکی از اعضای هیئت مختلط مأمور خلع ید از شرکت نفت بود.
در انتخابات دوره هفدهم مجلس نیز از گلپایگان به نمایندگی انتخاب شد و به دلیل موضعگیری‌هایش، دشمنان دکتر مصدق، بعد از ربودن و قتل سرتیپ محمود افشارطوس (رئیس شهربانی کل کشور)، ربودن وی را نیز در دستور کار قرار دادند.
روز ۱۲ اردیبهشت ۱۳۳۲، شش روز پس از پیدا شدن جسد سرتیپ محمود افشارطوس، فرمانداری نظامی تهران اطلاعیه‌ای صادر کرد و قتل او را کار عده‌ای از افسران بازنشسته و مخالفین دولت دانست.
دو روز بعد سرتیپ دکتر منزّه، سرتیپ علی‌اصغر مزینی، سرتیپ بایندر و سرلشکر زاهدی به ظنّ دخالت در این امر دستگیر شدند.
این افراد فهرستی در اختیار داشتند و قرار بود بر اساس آن تعدادی از نزدیکان دکتر مصدق و افراد برجسته نهضت ملی را بربایند. سرلشکر ریاحی، دکتر حسین فاطمی، و دکتر سیدعلی شایگان و دکتر عبدالله معظمی در لیست مزبور بودند.
از ریاست مجلس تا زندان برازجان

آیت‌الله کاشانی در دهم تیر ۱۳۳۲ خورشیدی، با تلاش حامیان محمد مصدق از ریاست مجلس هفدهم کنار رفت و عبدالله معظمی ریاست مجلس را در دست گرفت؛ ولی جلسات مجلس هفدهم فقط تا ۱۸ تیر ادامه یافت و هنگامی که موضوع استیضاح دولت مصدق مطرح شد، هواداران او مجلس را از اکثریت انداخته و مانع برگزاری نشست رسمی شدند.
معظمی ضمن مخالفت با رفراندوم انحلال مجلس به دکتر مصدق گفت:
در قوانین، رفراندوم سابقه ندارد و اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان با آن مخالف هستند و بهتر است که این مطلب با میانجیگری حل شود و این کدورت برطرف گردد
دکتر معظمی پس از کودتای ۲۸ مرداد مدتی مخفی بود و شغل خود را در دانشگاه نیز از دست داد، اما در نهضت مقاومت ملی فعالیت می‌کرد. سپس بازداشت شد و همراه چند تن از سران جبهه ملی به جنوب ایران تبعید شد و مدتی نیز در شرایط سخت در زندان برازجان زندانی بودند.
حسین خطیبی، نایب رئیس مجلس شورای ملی؛ در خاطراتش گفته‌است:
به یاد دارم بعد از کودتای ۲۸ مرداد (سال ۱۳۳۲) دکتر عبدالله معظمی به من گفت (سرلشکر) زاهدی به او پیشنهاد کرده بود که چون مجلس برخلاف قانون منحل شده مجدداً با دعوت از نمایندگان مجلس را تشکیل دهد و همان مجلس منحل شده دوباره شروع به کار کند ولی او نپذیرفت.
کنسرسیوم نفت

روز ۲۱ اسفند ۱۳۳۲، سی و چهار تن از شخصیت‌های طرفدار نهضت ملی که در میان آن‌ها نام دکتر عبدالله معظمی هم بود، با انتشار نامه‌ای در اعتراض به تشکیل کنسرسیوم و یادآوری زیان‌های این قرارداد برای ملت ایران چنین نوشتند:
تمامِ زحمات و محرومیت‌ها و خدمات و قربانی‌های ملت ایران در راه حصول حق ملّی را می‌خواهند بر باد دهند. هیچ وقت وضع کشور ما به این اندازه اسف‌انگیز و دلخراش نبود، آزادی عمل جز برای اشخاصی که با دریافت دستمزد ناچیزی در صدد تأمین منافع استعماری باشند وجود ندارد، تمام روزنامه‌های مخالف دولت در توقیف، چاپخانه‌ها تحت کنترل شدید می‌باشند، انواع و اقسام فشار و تضییقات برای میلیون وآزادی‌خواهان و شکنجه‌های وحشیانه برای مبارزان راهِ حقیقت و آزادی وجود دارد و اکثر زعمای قوم که مورد علاقه و تکریم ملت‌اند،
یا در گوشه زندان و اختفا به‌سر می‌برند یا تحت نظر مأمورین انتظامی می‌باشند. منظور غایی و اصلی از تمامِ این اعمال همانا انجام قراردادی برای نفت ایران و تثبیت اوضاع و احوال سابق است که مباین با حیثیت و استقلال و آزادی ملی است.
هر قراردادی را که با چنین قیود و شروط و کیفیات امضاء و تصویب و مبادله نمایند منبعث و ناشی از اراده ملت ایران نیست و باطل و کان لم یکن و ملغی الاثر می‌باشد و برای ملت ایران به هیچ وجه الزام‌آور نخواهد بود.