stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جیمز مونرو
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست خارجی > خرید فلوریدا

در اکتبر ۱۸۱۷، کابینه ایالات متحده چندین جلسه طولانی برای رسیدگی به اعلامیه‌های استقلال مستعمرات سابق اسپانیا در آمریکای جنوبی و افزایش دزدی دریایی، به ویژه از جزیره آملیا برگزار کرد. دزدی دریایی در مرز جنوبی با فلوریدا توسط قاچاقچیان، تاجران برده و افراد خصوصی که از مستعمرات اسپانیایی که کشور مادر کنترل خود را از دست داده بود، فرار کرده بودند، تشدید شد. اسپانیا مدتها تلاش‌های مکرر آمریکا برای خرید فلوریدا را رد کرده بود. با این حال، در سال ۱۸۱۸، وضعیت نگران کننده استعماری اسپانیا، واگذاری فلوریدا را منطقی کرد. اسپانیا از جنگ شبه‌جزیره در اروپا خسته شده بود و نیاز به بازسازی اعتبار و حضور خود در مستعمرات داشت. انقلابیون در آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی شروع به درخواست استقلال کردند. اسپانیا تمایلی به سرمایه‌گذاری بیشتر در فلوریدا که توسط مهاجران آمریکایی مورد تجاوز قرار گرفته بود، نداشت و نگران مرز بین اسپانیای نو و ایالات متحده بود. تنها با حضور نظامی جزئی در فلوریدا، اسپانیا قادر به مهار جنگجویان سمینول که به‌طور معمول از مرز عبور می‌کردند و به دهکده‌ها و مزارع آمریکایی یورش می‌بردند، و همچنین از پناهندگان برده جنوبی در برابر برده داران و تاجران جنوب ایالات متحده محافظت نمی‌کرد. مردم سمینول همچنین پناهگاهی برای بردگان فراری فراهم می‌کردند، بردگانی که ایالات متحده می‌خواست آنها را بازگرداند.
در پاسخ به حملات سمینول و کمک آنها به بردگان فراری، مونرو دستور داد یک اکسپدیشن نظامی به فلوریدا اسپانیا رفته و به سمینول‌ها حمله کند. در این اکسپدیشن به رهبری اندرو جکسون، ارتش ایالات متحده بسیاری از مردم سمینول را از خانه‌هایشان آواره کرد و شهرها را به آتش کشید. جکسون همچنین پایتخت قلمرو اسپانیا پنساکولا را تصرف کرد. با تسخیر پنساکولا، جکسون عملاً کنترل آمریکا را بر کل قلمرو برقرار کرد. در حالی که مونرو از اقدامات جکسون حمایت می‌کرد، بسیاری در کنگره به شدت از آنچه به عنوان یک جنگ اعلام نشده می‌دیدند انتقاد کردند. با حمایت آدامز وزیر امور خارجه، مونرو از جکسون در برابر انتقادات داخلی و بین‌المللی دفاع کرد و ایالات متحده مذاکره با اسپانیا را آغاز کرد. مونرو بعداً در نامه‌ای از آدامز به سفیر اسپانیا، لوئیس دی اونیس، موضع رسمی دولت را تثبیت کرد، و او بر این اساس با حذف همه توجیه‌های اعمال جکسون، آن را ویرایش کرد. او همچنین تأکید کرد که اگرچه جکسون از دستورها ی خود حدشکنی کرده است، اما بر اساس اطلاعات ناشناخته قبلی در صحنه جنگ به ارزیابی جدیدی از وضعیت رسیده است.
اسپانیا در تمام مستعمرات خود در آمریکا با شورش روبرو شد و نه توانست فلوریدا را اداره کند و نه از آن دفاع کند. در ۲۲ فوریه ۱۸۱۹، اسپانیا و ایالات متحده معاهده فلوریدا را امضا کردند که فلوریداها را در ازای ادعای ایالات متحده در مورد ادعای شهروندان آمریکایی علیه اسپانیا به مبلغی بیش از ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار (حدود ۱۴۱ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) واگذار کرد). این معاهده همچنین حاوی تعریفی از مرز بین تصرف کنندگان اسپانیایی و آمریکایی در قاره آمریکای شمالی بود. از دهانه رودخانه سابین شروع می‌شد، خط در امتداد آن رودخانه تا مدار ۳۲، سپس به سمت شمال به رود رد استوور، که تا نصف النهار ۱۰۰ دنبال می‌شد، از سمت شمال به رود آرکانزاس، و در امتداد آن رودخانه تا سرچشمه می‌رفت. سپس شمال به مدار ۴۲، که آن را به اقیانوس آرام دنبال کرد. ایالات متحده از تمام ادعاهای غرب و جنوب این مرز چشم پوشی کرد (تگزاس، نیومکزیکو، آریزونا، کالیفرنیا، کلرادو، یوتا، نوادا)، بنابراین اسپانیا هر عنوانی را که داشت به شمال غربی (کشور اورگان) تسلیم کرد.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست خارجی > جنگ‌های استقلال آمریکای جنوبی

در سال ۱۸۱۰، جنگ‌های استقلال آمریکای جنوبی با الهام از جنگ‌های انقلاب آمریکا و فرانسه آغاز شد، اما دولت مدیسون و همچنین شخص مونرو در اولین دوره ریاست جمهوری‌اش، درگیری‌ها را به عنوان جنگ داخلی تلقی کردند و ایالات متحده را بی‌طرف نگه داشتند. مونرو عمیقاً با جنبش‌های انقلابی علیه اسپانیا همدردی می‌کرد و مصمم بود که ایالات متحده هرگز نباید سیاست‌های دولت واشینگتن را در طول انقلاب فرانسه تکرار کند، زمانی که ملت نتوانسته بود همدردی خود را با آرمان‌های مردمی که به دنبال ایجاد جمهوری‌خواهی هستند نشان دهد. او مداخله نظامی در امور آمریکای لاتین را در نظر نداشت، بلکه فقط ارائه حمایت معنوی را مد نظر داشت، زیرا معتقد بود که مداخله مستقیم آمریکا سایر قدرت‌های اروپایی را برای کمک به اسپانیا تحریک می‌کند. مونرو در ابتدا از به رسمیت شناختن دولت‌های آمریکای لاتین به دلیل مذاکرات مداوم با اسپانیا بر سر فلوریدا خودداری کرد.
جمهوری‌های آمریکای جنوبی پس از اعلام استقلال خود، به سرعت نمایندگانی را برای به رسمیت شناختن دیپلماتیک و روابط اقتصادی و تجاری به واشینگتن فرستادند. در سال ۱۸۱۸، مونرو به نماینده استان‌های متحد ریو د لا پلاتا اطمینان داد که نگرش وی «بی‌طرفی بی طرفانه» است، اگرچه جمهوری‌های جوان از نظر دیپلماتیک به رسمیت شناخته نمی‌شوند، اما از مزایای یک کشور مستقل در روابط اقتصادی، تجاری و دیپلماتیک با یکدیگر برخوردار بودند. پس از اینکه اسپانیا و آمریکا در فوریه ۱۸۲۱ معاهده فلوریدا را به‌طور کامل تصویب کردند و یک دولت لیبرال در مادرید به قدرت رسید، مونرو رسماً کشورهای آرژانتین، پرو، کلمبیا، شیلی و مکزیک را به رسمیت شناخت. آدامز، وزیر امور خارجه، تحت نظارت مونرو، دستورالعمل‌های وزیران را به این کشورهای جدید نوشت. آنها اعلام کردند که سیاست ایالات متحده حمایت از نهادهای جمهوری‌خواه و جستجوی معاهدات بازرگانی بر مبنای مطلوب‌ترین ملت‌ها است. ایالات متحده از کنگره‌های بین‌آمریکایی که به توسعه نهادهای اقتصادی و سیاسی اختصاص دارد، حمایت می‌کند که اساساً با آن‌هایی که در اروپا غالب هستند متفاوت است. مونرو افتخار می‌کرد زیرا ایالات متحده اولین کشوری بود که به رسمیت شناخت و نمونه ای برای بقیه جهان برای حمایت از «آزادی و انسانیت» بود.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست خارجی > دکترین مونرو

در ژانویه ۱۸۲۱، آدامز برای اولین بار این ایده را بیان کرد که قاره دوگانه آمریکا باید به روی استعمار بیشتر توسط قدرت‌های خارجی بسته شود. این ایده که بعداً توسط مونرو پذیرفته شد، تحت تأثیر قرارداد فلوریدا و مذاکرات بر سر اختلافات مرزی در کشور اورگان قرار گرفت. آدامز تأکید کرد که استعمار بیشتر آمریکا به جز کانادا باید در دست خود آمریکایی‌ها باشد. این بعدها به یک اصل در دولت مونرو تبدیل شد. پس از پایان انقلاب اسپانیا در سال ۱۸۲۰ توسط فرانسه، وزیر جنگ کلهون و وزیر امور خارجه بریتانیا جورج کنینگ به مونرو هشدار دادند که ممکن است قدرت‌های اروپایی قصد مداخله در آمریکای جنوبی را داشته باشند و فشار بر او برای صحبت در مورد آینده نیمکره غربی افزایش یابد.
به نوبه خود، بریتانیا نیز علاقه شدیدی به اطمینان از نابودی استعمار اسپانیا، با تمام محدودیت‌های تجاری اعمال شده توسط مرکانتیلیسم داشت. در اکتبر ۱۸۲۳، ریچارد راش، وزیر آمریکایی در لندن، با کنینگ مکاتبه کرد تا موضع مشترکی در مورد مداخله احتمالی فرانسه در آمریکای جنوبی ایجاد کند. هنگامی که در اواسط اکتبر ۱۸۲۳ این نامه نگاری به مونرو ارائه شد، که هیچ نتیجه ملموسی به همراه نداشت، اولین واکنش او پذیرش پیشنهاد بریتانیا بود. آدامز به شدت با همکاری با بریتانیای کبیر مخالفت کرد و ادعا کرد که بیانیه ماهیت دوجانبه می‌تواند توسعه ایالات متحده را در آینده محدود کند. او همچنین استدلال کرد که بریتانیایی‌ها متعهد به رسمیت شناختن جمهوری‌های آمریکای لاتین نیستند و باید انگیزه‌های امپریالیستی داشته باشند.
دو ماه بعد، بیانیه دوجانبه پیشنهادی بریتانیا به بیانیه ای یک جانبه از سوی ایالات متحده تبدیل شد. در حالی که مونرو فکر می‌کرد که بعید است اسپانیا به تنهایی امپراتوری استعماری خود را دوباره برقرار کند، او می‌ترسید که فرانسه یا اتحاد مقدس به دنبال ایجاد کنترل بر متصرفات سابق اسپانیا باشند. در ۲ دسامبر ۱۸۲۳، مونرو در پیام سالانه خود به کنگره آنچه را که به دکترین مونرو معروف شد، بیان کرد. او ابتدا سیاست سنتی بی‌طرفی ایالات متحده را در رابطه با جنگ‌ها و درگیری‌های اروپایی تکرار کرد. او سپس اعلام کرد که ایالات متحده استعمار مجدد هیچ کشوری توسط ارباب اروپایی سابق خود را نخواهد پذیرفت، اگرچه او همچنین اذعان کرد که در مستعمرات موجود اروپایی در قاره آمریکا مداخله نمی‌کند. در نهایت، او اظهار داشت که کشورهای اروپایی دیگر نباید نیمکره غربی را برای استعمار جدید باز بدانند، حمله ای که عمدتاً روسیه را هدف قرار می‌دهد، که در تلاش برای گسترش مستعمره خود در ساحل شمالی اقیانوس آرام بود.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست داخلی > سازش میزوری

در دوره بین ۱۸۱۷ و ۱۸۱۹، می‌سی‌سی‌پی، ایلینوی، و آلاباما به عنوان ایالت‌های جدید به رسمیت شناخته شدند. این گسترش سریع منجر به شکاف اقتصادی فزاینده بین مناطق و تغییر قدرت در کنگره به ضرر ایالت‌های جنوبی شد که اقتصاد مزرعه ای خود را که وابسته به برده داری بود، به‌طور فزاینده ای در معرض تهدید می‌دانستند. در فوریه ۱۸۱۹، لایحه ای برای توانمند ساختن مردم منطقه میسوری برای پیش نویس قانون اساسی و تشکیل یک دولت مقدماتی برای ورود به اتحادیه به مجلس نمایندگان ارائه شد. در طول این اقدامات، نماینده کنگره، جیمز تالمج، جونیور از نیویورک، با ارائه اصلاحیه تالمج، که ورود بیشتر بردگان به میسوری را ممنوع می‌کرد و همه فرزندان برده آینده را ملزم می‌کرد، بمبی را به عصر احساسات خوب پرتاب کرد. والدین در آن باید در سن بیست و پنج سالگی آزاد باشند. پس از سه روز بحث کینه توزانه و گاه تلخ، این لایحه با اصلاحات تالمج به تصویب رسید. این اقدام سپس به مجلس سنا رفت، که هر دو اصلاحیه را رد کرد. یک کمیته کنفرانس مجلس و سنا ثابت کرد که قادر به حل اختلافات در مورد این لایحه نیست، و بنابراین کل اقدام شکست خورد.
در جلسه بعدی، مجلس لایحه مشابهی را با اصلاحیه ای تصویب کرد که در ۲۶ ژانویه ۱۸۲۰ توسط جان دبلیو. تیلور از نیویورک ارائه شد و به میسوری به عنوان یک ایالت برده اجازه ورود به اتحادیه را داد. در ابتدا، مونرو با هرگونه مصالحه ای که شامل محدودیت در گسترش برده داری در قلمروهای فدرال بود، مخالفت کرد. این سؤال با پذیرش در ماه دسامبر آلاباما، یک ایالت برده، پیچیده شده بود که تعداد ایالت‌های برده و آزاد را برابر می‌کرد. علاوه بر این، لایحه ای در مجلس (۳ ژانویه ۱۸۲۰) برای پذیرش مین به عنوان یک ایالت آزاد وجود داشت. در این طرح، که توسط مونرو تأیید شد، ایالت مین به گروگان برده‌داری در میسوری خواهد بود. در فوریه ۱۸۲۰، سنا لایحه ای را برای پذیرش مین با اصلاحیه ای تصویب کرد که به مردم میسوری امکان می‌داد قانون اساسی ایالتی را تشکیل دهند. قبل از اینکه این لایحه به مجلس بازگردانده شود، اصلاحیه دوم به پیشنهاد جسی بی. توماس از ایلینوی به تصویب رسید که بردگی را از قلمرو لوئیزیانا در شمال مدار ۳۶ درجه و ۳۰ دقیقه شمالی (مرز جنوبی میسوری) مستثنی کرد، به جز در داخل. محدودیت‌های ایالت پیشنهادی میسوری سپس مجلس این لایحه را با اصلاح سنا تصویب کرد. اگرچه مونرو به شدت مخالف هرگونه مصالحه ای بود که برده داری را در هر جایی محدود می‌کرد، اما او با اکراه سازش را به قانون امضا کرد (۶ مارس ۱۸۲۰) تنها به این دلیل که معتقد بود بدترین جایگزین برای برده داران جنوبی است. این قانون تصویب شد و به «مصالحه میسوری» معروف شد که به‌طور موقت مسئله برده داری در مناطق را حل کرد. نقش رهبری ریاست جمهوری مونرو در تهیه پیش نویس سازش میسوری مورد مناقشه است. وی به موضوع شرایط پذیرش بیشتر از منظر سیاسی می‌نگریست و هیئت دولت را در این خصوص تشکیل نداد.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست داخلی > بهبودهای داخلی

همان‌طور که ایالات متحده به رشد خود ادامه داد، بسیاری از آمریکایی‌ها از سیستم بهبودهای داخلی برای کمک به توسعه کشور حمایت کردند. کمک‌های فدرال برای چنین پروژه‌هایی به آرامی و به‌طور تصادفی تکامل یافت - محصول جناح‌های جنجالی کنگره و یک قوه مجریه که عموماً به جلوگیری از دخالت‌های فدرال غیرقانونی در امور ایالتی توجه داشت. مونرو معتقد بود که ملت جوان به یک زیرساخت بهبود یافته، از جمله شبکه حمل و نقل برای رشد و شکوفایی اقتصادی نیاز دارد، اما فکر نمی‌کرد که قانون اساسی کنگره را مجاز به ساخت، نگهداری و راه اندازی یک سیستم حمل و نقل ملی می‌کند، مونرو بارها از کنگره خواست تا اصلاحیه‌ای را تصویب کرد که به کنگره اجازه می‌داد تا بودجه بهبودهای داخلی را تأمین کند، اما کنگره هرگز به پیشنهاد او عمل نکرد، تا حدی به این دلیل که بسیاری از نمایندگان کنگره معتقد بودند که قانون اساسی در واقع تأمین مالی بهبودهای داخلی را مجاز می‌داند. در سال ۱۸۲۲، کنگره لایحه‌ای را تصویب کرد که بر اساس آن اخذ عوارض در جاده کامبرلند مجاز بود و از این عوارض برای تأمین مالی تعمیرات جاده استفاده می‌شد. مونرو با پایبندی به موضع اعلام شده در مورد بهبودهای داخلی، این لایحه را وتو کرد. مونرو در مقاله ای مفصل، دیدگاه‌های قانون اساسی خود را در مورد این موضوع بیان کرد. او اعتراف کرد که کنگره ممکن است پول تصاحب کند، اما ممکن است ساخت و ساز واقعی آثار ملی را بر عهده نگیرد و صلاحیت آنها را بر عهده نگیرد.
در سال ۱۸۲۴، دادگاه عالی در مورد Gibbons v. Ogden حکم داد که بند بازرگانی قانون اساسی به دولت فدرال این اختیار را می‌دهد که تجارت بین ایالتی را تنظیم کند. اندکی پس از آن، کنگره دو قانون مهم را تصویب کرد که با هم، آغازی برای دخالت مداوم دولت فدرال در کارهای عمرانی بود. قانون نظرسنجی عمومی به رئیس‌جمهور اجازه داد تا مسیرهای جاده‌ها و کانال‌ها را «از نظر تجاری یا نظامی یا برای حمل و نقل پست عمومی ضروری» بررسی کند. رئیس‌جمهور مسئولیت بررسی‌ها را به سپاه مهندسین ارتش واگذار کرد. قانون دوم که یک ماه بعد تصویب شد، ۷۵٬۰۰۰ دلار برای بهبود مسیریابی در رودخانه‌های اوهایو و می‌سی‌سی‌پی با حذف میله‌های شنی، گیره‌ها و سایر موانع اختصاص داد. متعاقباً، این قانون اصلاح شد تا رودخانه‌های دیگری مانند میزوری را نیز دربر گیرد. این کار نیز به سپاه مهندسین - تنها بدنه مهندسین آموزش دیده رسمی در جمهوری جدید و به عنوان بخشی از ارتش کوچک کشور که برای خدمت به خواسته‌های کنگره و قوه مجریه در دسترس است، داده شد.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست داخلی > وحشت ۱۸۱۹

در پایان اولین دوره ریاست جمهوری خود، مونرو با یک بحران اقتصادی به نام هراس ۱۸۱۹ مواجه شد که اولین رکود بزرگی بود که از زمان تصویب قانون اساسی در سال ۱۷۸۸ به کشور ضربه زد. این وحشت ناشی از کاهش واردات و صادرات، و کاهش قیمت‌های کشاورزی بود، زیرا بازارهای جهانی پس از جنگ ۱۸۱۲ و جنگ‌های ناپلئون با تولید و تجارت در زمان صلح مجدداً سازگار شدند. شدت رکود اقتصادی در ایالات متحده با سفته بازی بیش از حد در زمین‌های عمومی، که توسط انتشار بی بند و بار پول کاغذی از بانک‌ها و نگرانی‌های تجاری تقویت شد، تشدید شد. مونرو فاقد قدرت مداخله مستقیم در اقتصاد بود، زیرا بانک‌ها عمدتاً توسط ایالت‌ها تنظیم می‌شدند و او نمی‌توانست برای مهار بحران اقتصادی کاری انجام دهد. در نتیجه، کاهش‌هایی در بودجه دولتی در سال‌های بعد انجام می‌شد که عمدتاً بر بودجه دفاعی تأثیر می‌گذاشت، که رشد آن به بیش از ۳۵٪ از کل بودجه در سال ۱۸۱۸، جمهوری خواهان محافظه کار را شوکه کرده بود. برنامه استحکامات مونرو فعلاً بدون آسیب از کاهش‌ها جان سالم به در برد، در حالی که اندازه هدف ارتش دائمی از ۱۲۶۵۶ به ۶۰۰۰ در ماه مه ۱۸۱۹ کاهش یافت. سال بعد، بودجه برای تقویت و گسترش قلعه‌ها بیش از ۷۰ درصد کاهش یافت. تا سال ۱۸۲۱، بودجه دفاعی به ۵ میلیون دلار کاهش یافت، تقریباً نیمی از آنچه در سال ۱۸۱۸ بود.
قبل از شروع وحشت در سال ۱۸۱۹، برخی از رهبران تجاری از کنگره خواسته بودند تا نرخ تعرفه را برای رسیدگی به تراز منفی تجارت و کمک به صنایع در حال مبارزه افزایش دهد. با گسترش وحشت، مونرو از برگزاری جلسه ویژه کنگره برای رسیدگی به اقتصاد خودداری کرد. هنگامی که کنگره سرانجام در دسامبر ۱۸۱۹ تشکیل شد، مونرو درخواست افزایش تعرفه کرد اما از پیشنهاد نرخ‌های خاص خودداری کرد. کنگره تا تصویب تعرفه ۱۸۲۴ نرخ‌های تعرفه را افزایش نمی‌دهد. این وحشت منجر به بیکاری بالا و افزایش ورشکستگی‌ها و سلب مالکیت شد، و خشم مردم را علیه بانک‌ها و شرکت‌های تجاری برانگیخت.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > سیاست بومی آمریکا

مونرو اولین رئیس‌جمهوری بود که از غرب آمریکا بازدید کرد و مسئولیت بخش این منطقه را به وزیر جنگ کلهون سپرد. به منظور جلوگیری از حملات بی‌امان به سکونتگاه‌های بومیان آمریکا که با گسترش پیوسته پیشروی به سمت غرب همراه بود، او از تقسیم مناطق بین قلمروهای فدرال و کوه‌های راکی و اختصاص آنها به قبایل مختلف برای اسکان حمایت کرد. قرار بود هر ولسوالی دارای یک حکومت مدنی و یک سیستم مدرسه باشد. در یک سخنرانی در کنگره در ۳۰ مارس ۱۸۲۴، مونرو از اسکان بومیان آمریکایی ساکن در قلمرو ایالات متحده به سرزمین‌هایی فراتر از مرزهای غربی، جایی که می‌توانستند شیوه زندگی اجدادی خود را ادامه دهند، حمایت کرد. با این وجود، او نگرانی‌های جکسون و کلهون در مورد کشورهای مستقل هند را به اشتراک می‌گذاشت و معتقد بود که آنها مانعی بر سر راه توسعه آینده غرب هستند. او نیز مانند واشینگتن و جفرسون، مایل بود که بومیان را با مزایای فرهنگ آمریکایی و تمدن غربی به نفع خود و همچنین نجات آنها از انقراض معرفی کند.
ریاست جمهوری (۱۸۱۷–۱۸۲۵) > انتخابات ۱۸۲۰

مونرو زودتر نامزدی خود را برای دور دوم اعلام کرد. در کنگره جمهوری خواهان در ۸ آوریل ۱۸۲۰، ۴۰ عضو به اتفاق آرا تصمیم گرفتند نامزد مخالف مونرو را معرفی نکنند. فروپاشی فدرالیست‌ها باعث شد که مونرو در پایان دوره اول ریاست‌جمهوری خود بدون مخالفت سازمان‌یافته‌ای باقی بماند، و او بدون مخالفت برای انتخاب مجدد نامزد شد. یک انتخاب کننده از نیوهمپشایر، ویلیام پلامر، به جان کویینسی آدامز رای داد و از رای وحدت رویه در کالج انتخاباتی جلوگیری کرد. او این کار را کرد زیرا فکر می‌کرد مونرو بی کفایت است. در اواخر قرن، این داستان مطرح شد که او رأی مخالف خود را به صندوق انداخته بود تا فقط جرج واشینگتن افتخار انتخاب یکپارچه را داشته باشد. پلامر هرگز در سخنرانی خود از واشینگتن در توضیح رای خود به دیگر انتخاب کنندگان نیوهمپشایر نام برد. علی‌رغم این حمایت گسترده در انتخابات ریاست‌جمهوری، مونرو حامیان وفادار کمی داشت و در نتیجه نفوذ کمی در هفدهمین کنگره منتخب ایالات متحده داشت.
معجزه (مجموعه تلویزیونی کره جنوبی)

| معجزه | معجزه |
| --- | --- |
ژانر: عاشقانه  جوانی
نویسنده: لی هیو جین
کارگردان: میونگ هیون وو
بازیگران: کانگ چان هی کانگ مین آه هی‌جونگ
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
تولید: تولید
تولیدکننده: پروداکشن اچ
معجزه (انگلیسی: Miracle؛‏ کره‌ای: 미라클) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی است که نخستین بار در آوریل ۲۰۲۲ از شبکه تلویزیونی پولی ژاپنی ایگه‌کی پخش شد و سپس از ژوئن ۲۰۲۲ در پلتفرم‌های استریم ویو و ویکی پخش شد.
این مجموعه در مورد چند نوجوان است که در مسیر پیگیری آرزوهایشان با مشکلات روبه‌رو می‌شوند و در این مسیر رشد می‌کنند.
معجزه یک مجموعه اورجینال ویو است که از ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ در مناطق منتخب قابل دسترسی است.
بازیگران

کانگ چان هی در نقش لوئیس
کانگ مین آه در نقش سو رین
هی‌جونگ در نقش شی وو
محمدآباد (بخش مرکزی کازرون)

| محمدآباد | محمدآباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان: فارس
شهرستان: کازرون
بخش: بخش مرکزی
دهستان: دهستان دریس
جمعیت: ۱۸۴ نفر
محمدآباد روستایی در بخش مرکزی شهرستان کازرون در استان فارس است.
جمعیت

این روستا در دهستان دریس قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۴ نفر (۳۴ خانوار) بوده‌است.
شورلت نوا

Motor vehicle
| شورلت نوا | شورلت نوا |
| --- | --- |
شورلت نوا نسل ۴ ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ که در ایران تولید شد: شورلت نوا نسل ۴ ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ که در ایران تولید شد
دید کلی: دید کلی
شرکت: شورلت (جنرال موتورز) NUMMI (1985–88)
تولید: ۱۹۶۱–۱۹۷۹ ۱۹۸۵–۱۹۸۸
مدل سال: ۱۹۶۲–۱۹۷۹ ۱۹۸۵–۱۹۸۸
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی کامپکت کامپکت کوچک (۱۹۸۵–۸۸)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پسین: شورلت سایتیشن (compact model) Geo Prizm (subcompact model)
شورلت نوا (یا شوی II) (به انگلیسی: Chevrolet Chevy II / Nova) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۹ و ۱۹۸۵–۱۹۸۸ تولید شده ‌است. این خودرو جزو مقاوم‌ترین خودروها در برابر فشار هوا است. شورولت Chevy II Nova اتومبیل‌های جمع و جور هستند که توسط بخش شورولت جنرال موتورز در چهار نسل برای سالهای مدل ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۹ تولید شده‌اند. نوا بهترین مدل در ترکیب Chevy II تا سال ۱۹۶۸ بود. در سال ۱۹۶۹ اسم Chevy II کنار گذاشته شد و نوا تبدیل به اسم اصلی برای مدلهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹ شد؛ و روی پلت فرم بدنه X تا سال ۱۹۷۹ ساخته می‌شد، در بهار سال ۱۹۷۹، شورلت سایتیشن به عنوان جایگزین نوا معرفی شد. البته نسل پنجم شورلت نوا در سال ۱۹۸۵ با نام نوا دوباره بازگشت، ولی خیلی زود پایان یافت و این شرکت از سال ۱۹۸۸ به بعد تحت نام یکی زیر مجموعه‌های شرکت NUMMI و در قسمت ون ‌های محور جلو تویوتا ژاپن شرکت NUMMI به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
نسل سوم

مدل های 1968 با بازسازی گسترده در فاصله دو محور 111 اینچی کاملاً از نو طراحی شدند به این شکل که شاسی خودروهای کامپکت Chevy فقط یک اینچ کوتاهتر از کوپل متوسط ​​Chevelle بود. ساخت واگن استیشن و کوپه مسقف متوقف شد.
یکی از تغییرات قابل توجه ، مونتاژ فریم فریم جلو بود - در مقایسه با فورد ، کرایسلر و AMC ، که در آن ها کل سامانه تعلیق جلو با بدنه یکپارچه شده بود، یک فریم فرعی جداگانه جایگزین سبک قبلی شد (مثل قسمت جلوی قاب خودروهای GM) . اگر چه طراحی زیر قاب جلو برای نوا بی نظیر بود، لکن کامارو در مدل سال قبل خود اولین کسی بود که از چنین طرحی استفاده کرد.در بروشور فروش 15 آپشن برای انتخاب موتور در مدلهای کوپه ها و آپشن های بسیار دیگری در خودرو قید شده بود. آپشن هایی مثل ترمزهای برقی، فرمان برقی، تهویه خودرو چهار فصل و کمربندهای ایمنی بهتر. چند شورولت نواس ساخته شده با 194 ci (3.1 لیتر) ، همان موتوری که در نسل های قبلی Chevy II استفاده شده بود. اما فروش Chevy Nova 1968 به نصف کاهش یافت. به همین خاطر در سال 1969 شرکت شورولت بخش Chevy II را از نام خودرو حذف کرد و اکنون دیگر فقط به نام شورولت نوا به بازار عرضه می شد. در فاصله 2 سال یعنی 1968 تا 1970 موتور چهار سیلندر 2510 سی سی به بازار آمد، اما به دلیل عدم استقبال مردم ، کنار گذاشته شد و به دلیل محبوبیت بسیار بالای موتور 6 سیلندر 4600 سی سی شورلت نوا با این موتور به بازار آمد. حتی در این دو سال موتورهای V8 با حجم موتور 5030 سی سی نیز بنا به درخواست مشتری، روی این خودر نصب می شد. در این دو سال حتی مدلهایی با موتور  V8 ارائه شد که حجم موتور آنها 5360 سی سی بود. این موتور ها که از کاربراتور چهار دهنه استفاده می کردند قدرتی برابر با 275 اسب بخار داشتند. در اواسط سال، یک گیربکس نیمه اتوماتیک بنام Torque-Drive (RPO MB1) به عنوان یک آپشن ارزانتر (100 دلار کمتر از گیربکس Powerglide) نیز به بازار آمد اما گیربکس دو سرعته  Powerglide همچنان تنها گیربکس تمام اتوماتیک موجود در اکثر موتورها بود ، زیرا گیربکس توربو-هیدراماتیک سه سرعته مطلوب تر فقط روی موتورهای بزرگ V8 بود.
نسل سوم > نوا اس اس

Nova Super Sport که یک گزینه اصلاح شده بود کم کم در سال 1968 به یک مدل پر طرفدار تبدیل شد. نوا اس اس اکنون یکی از کوچکترین اتومبیل های عضلانی است که توسط دیترویت به میدان رفته است، که دارای یک موتور V8 با قدرت 295 اسب بخار (220 کیلووات) با حجم موتور 5700 سی سی است. دارای سامانه تعلیق سنگین و تمام سخت افزارهای عملکردی با قیمت 312 دلار. تازه بنا به سفارش مشتری دو موتور V8 نیز روی خودرو نصب می شد. هر دو از خانواده  موتورهای 6500 سی سی بودند که یکی 350 اسب بخار معادل 260 کیلو وات قدرت داشت و دیگری 375 اسب بخار قدرت داشت. هر دو مدل قیمتی حدود  348 دلار داشتند.  هر دو موتور با گیربکس های مختلفی از جمله جعبه دنده دستی سه سرعته M-21، چهار سرعته دستی سنگین M-22 "Rock Crusher" یا جعبه دنده اتوماتیک سه سرعته Turbo-Hydramatic 400 ارائه می شدند. ترمزهای دیسکی جلو در Nova SS 1968 آپشن اختیاری بودند. در مجموع 5571 کوپه SS در سال 1968 تولید شد. نوا اس اس تا سال 1976 از نشان SS استفاده می کرد.
نسل سوم > 1969-1972

دیدیم که در سال 1969 نام Chevy II بازنشسته شد و خانواده نام های Nova را ترک کرد. نشان لاستیک "Chevy II by Chevrolet" با "Nova by Chevrolet" و نشان "Chevy II" بالای مشبک با نشان پاپیون جایگزین شد و مدل 1969 با نام مدل Nova در ادبیات فروش شورولت تبلیغ شد.
در این دوره در تمام خودروهای جنرال موتور 1969 GM، از جمله نوا میل فرمان به قفل فرمان مجهز شد. دریچه های هواگیری تهویه اتاق از روی ستون عقب به گلگیر جلو زیر نشان Nova منتقل شدند، موتور V8 با حجم 5700 سی سی با کاربراتور چهار دهنه  با قدرت 295 اسب بخار که به طور استاندارد با گزینه SS ارائه می شد، با افزایش 5 اسب بخار (4 کیلو وات) به 300 اسب بخار (220 کیلو وات) اصلاح شد، و در سایر نسخه های نوا (گزینه های غیر از SS) نسخه کاربراتور دو دهنه ای  با موتور V8 با قدرت 255 اسب بخار (190 کیلووات) به عنوان گزینه جدید ارائه می شد. قیمت نوا SS همان  312 دلار باقی مانده بود.
مدل های غیر از SS با موتورهای شش سیلندر  V8 و یک گیربکس اتوماتبک توربو-هیدراماتیک 350 سه سرعته جدید ساخته می شدند، البته گیربکس های Powerglide دو سرعته قدیمی نیز همچنان در موجود بودند. نوا های SS مدل 1969 اولین مدلهای Nova SS بودند که دارای ترمزهای دیسکی جلو استاندارد بودند.
سال 1970، آخرین سال برای SS 396 بود خودرویی با موتور چهار سیلندر که به ندرت سفارش می گرفت . این ماشین پس از دو سال داشتن اسم های موقت (Chevy II Nova در 1968 و Chevrolet Chevy Nova در 1969) سرانجام امسال به شورولت نوا تبدیل شد. از 254242 نوای فروخته شده در سال 1970 ، 19،558 نسخه SS 350 یا SS 396 بود. تقریباً 177 سفارش تولید دفتر مرکزی (COPO) سفارش داده شد که 175 مورد توسط Yenko Chevrolet تبدیل شدند. دو مورد دیگر در کانادا فروخته شد. Nova امسال در مسابقات Trans-Am مورد استفاده قرار گرفت.
سال 1971 نوا مشابه سال قبل بود. موتور 4960 سی سی با موتور 5700 سی سی در مدل SS جایگزین شد. سال 1971 همچنین شاهد معرفی رالی نوا (Rally Nova) بود ، مدلی تر و تمیز که فقط دو سال تولید شد (تا اینکه دوباره در سال 1977 دوباره ساخت آن از سر گرفته شد). مدل رالی شامل سه خط راه راه های سیاه یا سفید بود که طول خودرو و پشت آن را دور می زد، برچسب رالی نوا در لبه جلو کاپوت سمت راننده، نصب شده بود و لاستیک های دور سفید رالی با گل 6 خط خود نمایی می کردند، دسته فنر عقب چند برگ و قوی تر بود و بدنه "اسپرت" با آینه بغل رنگی که سمت راننده از توی ماشین قابل تنظیم بود. شورلت وگا که فروش خوبی داشت ، امسال فروش نوا را به سرقت برد ، اما نوا بلافاصله فروش خود  را بیشتر کرد و این مدل نوا محبوبیتی را به دست آورد که تا اواخر دهه 1970 ادامه داشت.
مشخصات فنی

| مشخصات (واحد اندازه‌گیری) | نوع/میزان |
| --- | --- |
کشور سازنده:  ایالات متحده آمریکا
حجم موتور (سی‌سی): ۴۱۰۰
نوع موتور: احتراق داخلی بنزین سوز کاربراتوری
گیربکس: اتوماتیک
قدرت موتور: ۱۱۵ اسب بخار
حداکثر گشتاور: ۱۵۱ نیوتن متر
تعداد سیلندر: ۶ خطی
تعداد سوپاپ: ۱۲ عدد
تعداد دنده: ۳
قدرت موتور (اسب بخار): ۱۱۵
صفر تا صد: ۱۳ ثانیه
مصرف سوخت (لیتر): ۱۴ (شهر) ۱۰ (اتوبان) ۱۲ (ترکیبی)
سایز رینگ: ۱۴ اینچ
سیستم فرمان: هیدرولیک
سیستم تعلیق: مستقل برای هر چرخ
سیستم ترمز: جلو دیسکی، عقب کاسه ای
دیفرانسیل: عقب
انتقال قدرت: دیفرانسیل عقب
وزن: ۱۵۳۰ کیلوگرم
تعداد سرنشین: ۵
طول (سانتی‌متر): ۴۹۹
عرض (سانتی‌متر): ۱۸۳
ارتفاع (سانتی‌متر): ۱۳۳
حداکثر سرعت (کیلومتر): ۲۰۰
شتاب (ثانیه): ۱۳/۵
حجم باک (لیتر): ۷۹
مارک شورلت "نوا " که روی بدنه خودرو نصب می‌شود.
شورلت نوا سری ۴۰۰ کانورتیبل مدل ۱۹۶۲
شورلت Chevy II نوا سری ۴۰۰ واگن استیشن ۴ درب مدل ۱۹۶۳
شورلت نوا