سنجاب سیاه
تفاوت با سنجاب‌های غیر ملانیست

اگرچه گاهی اوقات در رسانه‌ها از سنجاب‌های خاکستری ملانیستی به عنوان «سوپر سنجاب» یاد می‌شود، مطالعه ای که در سال ۱۹۹۰ روی شکل‌های سیاه و خاکستری سنجاب خاکستری شرقی انجام شد به این نتیجه رسید که تفاوت عمده ای در رفتار بین شکل‌ها وجود ندارد.  همین مطالعه همچنین هیچ تفاوتی بین شکل‌ها در هنگام واکنش به شکارچی انسان یا سگ سگ پیدا نکرد.  با این حال، مطالعه دیگری در سال ۲۰۱۰ همچنین نشان داد که شکل‌های خاکستری سنجاب خاکستری شرقی پس از شنیدن یک شاهین دم قرمز، مستعد شروع پرواز نسبت به شکل‌های سیاه هستند.  اگرچه این واقعیت که مورف‌های سیاه پس از شنیدن یک شاهین دم قرمز کمتر احتمال دارد پرواز را آغاز کنند ممکن است اثر رنگدانه نباشد، بلکه محیطی است که در آنها زندگی می‌کنند.  با توجه به فراوانی بیشتر شکل‌های سیاه در یک محیط شهری، پیشنهاد شده‌است که مورف‌های سیاه تحمل بیشتری برای محرک‌های انسانی/شهری دارند.  همچنین پیشنهاد شده‌است که تفاوت‌های رفتاری با توجه به جفت‌گیری ممکن است بین جمعیت شهری و روستایی سنجاب‌های خاکستری شرقی وجود داشته باشد. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۹ روی سنجاب‌های روباه نشان داد که تفاوت قابل توجهی در متابولیسم بین رنگ‌های مختلف آن گونه وجود ندارد.  با این حال، همان مطالعه روی سنجاب‌های روباه نشان داد که سنجاب‌های روباه ملانیستی نسبت به همتایان غیرملانیست خود در ماه‌های زمستان و بهار فعال‌تر بودند، به طوری که سنجاب‌های روباه ملانیست در طول صبح‌ها ۳۰ درصد فعال‌تر از همتایان غیرملانیست خود بودند.  برعکس، سنجاب‌های روباهی غیرملانیستی در فصل پاییز فعال‌تر بودند.  پیشنهاد شده‌است که افزایش گرمای بیشتر سنجاب سیاه نسبت به دمای سطح آن دلیلی است که آنها می‌توانند زودتر در روز فعال باشند و مدت طولانی تری فعال بمانند. جمعیت‌های طبیعی سنجاب‌های خاکستری مشکی و روباهی را می‌توان در محدوده طبیعی هر دو گونه در آمریکای شمالی یافت، اگرچه فراوانی آنها بسته به منطقه متفاوت است. خز سیاه برای هر دو گونه سنجاب نادر است و با نرخ کمتر از یک درصد رخ می‌دهد. گفته شده‌است که از هر ۱۰۰۰۰ سنجاب خاکستری شرقی، یک مورد شکل سیاه است.پیشنهاد شده‌است که فراوانی رنگ سیاه در جمعیت سنجاب خاکستری شرقی از اواخر دهه ۱۷۰۰ کاهش یافته‌است، به ویژه در جنوب دریاچه‌های بزرگ.  فرکانس بیشتری از شکل سیاه در بخش‌های شمالی محدوده سنجاب خاکستری شرقی وجود دارد. که شامل بخش‌های جنوبی مرکز کانادا و شمال ایالات متحده است.  به‌طور خاص، جمعیت زیادی از سنجاب‌های سیاه در حوضه دریاچه‌های بزرگ یافت می‌شوند، با افزایش قابل توجه فراوانی آنها بین موازی۴۱ شمالی و موازی ۴۵ شمالی.
سنجاب‌های سیاه با بیشترین فراوانی در انتاریو و میشیگان اتفاق می‌افتند و رنگ‌های غالب در آن مناطق یافت می‌شوند. با شکل سیاه ۶۶ درصد از سنجاب‌های ثبت شده در iNaturalist در انتاریو و ۵۶ درصد در میشیگان. جمعیت قابل توجهی از مورف‌های سیاه در سایر استان ها/ایالت‌هایی که دریاچه‌های بزرگ را احاطه کرده‌اند نیز وجود دارد. تقریباً ۱۵ درصد از سنجاب‌های خاکستری شرقی در آن نواحی ملانیستی گزارش شده‌اند. جمعیت سنجاب‌های سیاه در جنوب دریاچه‌های بزرگ تا حد زیادی محلی باقی می‌مانند و فراوانی سنجاب‌های سیاه از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است. سنجاب‌های سیاه در مناطق شهری نسبت به مناطق روستایی و جنگل‌ها شایع‌تر بودند. در میان جمعیت‌های برون‌شهری سنجاب‌های خاکستری شرقی، شکل سیاه تنها در فرکانس‌های بالا در انتاریو و شمال میشیگان رخ می‌دهد. برعکس، شکل‌های سیاه سنجاب‌های روباه با بیشترین فراوانی در بخش جنوب شرقی محدوده طبیعی آن، در جنوب شرقی ایالات متحده رخ می‌دهد. مانند سنجاب‌های خاکستری شرقی، فراوانی سنجاب‌های روباه سیاه به منطقه بستگی دارد و به حداکثر فرکانس ۱۳ درصد می‌رسد. اگرچه آنها بیشتر در جنوب شرقی ایالات متحده رخ می‌دهند، اما جمعیت زیادی از سنجاب‌های روباه مورف سیاه ممکن است در مناطق دیگر از محدوده طبیعی این گونه یافت شوند. از جمله شورای بلوفز، آیووا، در اطراف رودخانه میسوری. تقریباً نیمی از سنجاب‌های روباهی که در شورای بلوف یافت می‌شوند، ملانیستی هستند.  سنجاب‌های روباه ملانیستی در شورای بلوفز از آن زمان در سراسر رودخانه میسوری به مناطق دیگر در منطقه شهری اوماها-Council Bluffs گسترش یافته‌اند. سنجاب‌های روباهی ملانیسم اکنون ۴٫۶ تا ۷٫۶ درصد از سنجاب‌های روباه در اوماها را تشکیل می‌دهند.