stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مجتمع تجاری فرهنگی کورش

مجموعه in تهران، }، ایران ایران
| مجتمع تجاری فرهنگی کورش | مجتمع تجاری فرهنگی کورش |
| --- | --- |
نمایی از بیرون مرکز خرید: نمایی از بیرون مرکز خرید
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: مجموعه
موقعیت: تهران
آدرس: تهران، بزرگراه شهید ستاری شمال، نبش خیابان پیامبر مرکزی، کورش مال، ضلع غربی
کشور:  ایران
آغاز ساخت: ۱۳۸۸
پایان: ۱۳۹۳
گشایش: ۱۶ شهریور ۱۳۹۳
مالک: گروه صنعتی گلرنگ هلدینگ میلان
جزئیات فنی: جزئیات فنی
سیستم سازه: قاب خمشی فولادی
مساحت زیربنا: ۹۵۰۰ متر مربع
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: مهرداد خليلى فرد
شرکت معماری: شركت طرح و سازه شميران نوين
وبگاه: وبگاه
کورش مال: کورش مال
مجتمع تجاری، فرهنگی و تفریحی کورش (کورش مال) یکی از بزرگترین مراکز خرید شهر تهران و ایران است که در شمال غرب تهران در باغ فیض و در زمینی به وسعت ۹۵۰۰ متر مربع در خیابان پیامبر مرکزی واقع شده‌است. همچنین بزرگترین پردیس سینمایی و «مرکز بازی» سالنی ایران نیز در این مجموعه قرار دارد.
امکانات و مشخصات

هفت طبقه پارکینگ
طبقه منفی دو: واحدهای تجاری، دیجیتال سنتر انتخاب من
طبقه منفی یک: واحدهای تجاری، بورس طلا و جواهر
طبقه همکف: بانک پاسارگاد، مجتمع فرهنگی تجاری کورش واحدهای تجاری، بورس طلا و جواهر
طبقه اول واحدهای تجاری در راهروهای اصلی و تراریوم، بورس موبایل، بانک ملت، بانک پاسارگاد
طبقه دوم: سرزمین بازی کورش و سرای غذا
طبقه سوم: گیشه سینما، خانه بازی کودک، داروخانه و فست فود
طبقه چهارم: سالن‌های شماره ۱ تا ۶ پردیس سینمایی کورش و رستوران
طبقه پنجم: واحدهای اداری، تجاری و فرهنگی، سالن VIP، کافی‌شاپ و رستوران و فست فود
طبقه ششم: سالن‌های شماره ۷ تا ۱۲ پردیس سینمایی کورش، بوفه سینما و رستوران
روف گاردن، فودکورت، رستوران سنتی
در واحدهای تجاری این مجموعه محصولات متنوعی مثل لوازم خانگی، پوشاک زنانه و مردانه، اسباب بازی، سیسمونی نوزاد و کودک، عطر، لوازم آرایش، طلاو جواهر، موبایل، آجیل خشکبار و لوازم آشپزخانه به فروش می‌رسد.
پردیس سینمایی

پردیس سینمایی کورش که بزرگترین پردیس سینمایی ایران است هم در این مجتمع قرار دارد و شامل ۱۲ سالن سینما می‌شود که روی هم ۲۸۰۰ نفر گنجایش دارند تجهیز سالن‌های سینما توسط گروه صنعتی رض کو صورت گرفته‌است. در این پردیس علاوه بر اکران فیلم، کنسرت، همایش و سمینارهای متعدد برگزار می‌گردد.
فست‌فودها، رستوران‌ها، کافی‌شاپ‌ها

طبقه منفی دو کافه ویونا طبقه منفی یک کافه دنو در طبقه دوم مجموعه و در مجاورت شهربازی مجتمع تجاری کورش، ۶ باب رستوران با برندهای داخلی و خارجی در فضایی به مساحت ۱۶۰۰ متر مربع از مراجعان پذیرایی می‌کنند. در طبقه سوم رستوران برگرلند، کافه امیرشکلات و فودکورت مجموعه، در طبقه چهار رستوران نایب، کافه آپ آرت مان در طبقه پنجم سیتی برگر، کافه پارت، رستوران جنارو در طبقه ششم ربوشف (رستوران رباتیک) در طبقه هفتم فودکورت بام کورش مال، کافه ویونا، رستوران سنتی
نمای مجتمع تجاری کورش

یکی از مهمترین جذبه‌های مجتمع تجاری کورش (کورش مال) داشتن نما شیشه‌ای و سقف شیشه ای نور گذر بسیار زیبا است که توسط آلومینیوم شیشه تهران اجرا گردیده‌است. کورش یکی از اولین پروژه‌هایی در ایران بود که قرارداد مجزایی برای مهندسی نما منعقد نموده که نشان از حساسیت گروه معماری ان (مهندسين مشاور طرح و سازه)به مقوله نمای شهری دارد. نمای مجتمع تجاری کوروش به نحوی طراحی گردید که حداکثر بهره وری در مدیریت بهره برداری مجتمع تجاری فراهم گردد. در زمان ساخت بحث‌های زیادی با کمیته نمای شهرداری تهران بر سر حجم‌ها نما مطرح شد که با توجه به رویکرد علمی و فنی مجتمع کورش در دفاع از طرح نمای پروژه کلیه طرح‌های نما از جمله نما اسپایدر بخش رستوران‌ها و سقف شیشه ای نور گذر سقف و نمای کرتین وال دیواره‌ها مورد تأیید استادان کمیته نما قرار گرفت.
لینک‌های مرتبط

سایت رسمی کورش مال
اپلیکیشن کوروش مال در گوگل پلی
مقاله مشخصات فنی مهندسی نما در مجتمع کورش
شهر بازی ژوپیتر (واقع در مجتمع کورش)
نمای داخلی مجتمع کورش
انکار هولوکاست

انکار هولوکاست (به انگلیسی: Holocaust denial) عمل انکار نسل‌کشی یهودیان در جریان هولوکاست در جنگ جهانی دوم است. منکران هولوکاست یک یا چند مورد از موارد زیر را اظهار می‌کنند:
راه حل نهایی آلمان نازی فقط اخراج یهودیان از رایش سوم را هدف قرار داده بود و شامل از بین بردن آنان نمی‌شد؛
مقامات نازی، از اردوگاه‌های مرگ و اتاق‌های گاز برای کشتار جمعی نسل‌کشانه یهودیان استفاده نکردند؛ یا
شمار واقعی یهودیان کشته‌شده، به‌طرز قابل توجهی از شمارش تاریخی پذیرفته شده ۵ الی ۶ میلیون نفر کم‌تر است، یعنی معمولاً نزدیک به یک‌دهم آن تعداد.
از آن جا که انکار هولوکاست وجه مشترکی از موارد به خصوصی از پروپاگاندای نژادپرستی می‌باشد، در بسیاری از مکان‌هایی که روی می‌دهد یک مسئله اجتماعی جدی به‌شمار رفته و در چندین کشور اروپایی از جمله آلمان و همچنین اسرائیل غیرقانونی است. انکار هولوکاست توسط برخی دولت‌های خاورمیانه‌ای، از جمله دولت ایران و سوریه حمایت می‌شود.
پژوهشگران، برای توصیف متدولوژی و دیدگاه‌های منکران هولوکاست از عبارت «انکار» استفاده می‌کنند، به این منظور که آنان را از «تجدید نظر طلبان تاریخی» عقلانی، که تفاسیر متعارفی تاریخ را، با استفاده از متدولوژی‌های تاریخی به‌ثبوت‌رسانده‌شده، به چالش می‌کشند جدا کنند. منکران هولوکاست عموماً اصطلاح «منکر» را به عنوان توصیفی مناسب از فعالیت‌هایشان نمی‌پذیرند، و به جای آن از حسن تعبیر «تجدیدنظرطلبی» استفاده می‌کنند. در حالی که برعکس، متدولوژیهای منکران هولوکاست اغلب بر یک نتیجه‌گیری از قبل تعیین شده‌استوار است که شواهد منکوب‌کننده تاریخی را نادیده می‌گیرد (بنابراین در این مقاله از عبارت منکر به جای تجدید نظر طلب استفاده می‌شود). در برخی دولت‌های پسا-شوروی، منکران هولوکاست، خودِ این واقعیت که کشتار دسته جمعی یهودیان اتفاق افتاده را انکار نمی‌کنند، بلکه برخی عناصر ملی یا منطقه ای هولوکاست را منکر می‌شوند.
بیش‌تر منکران هولوکاست، یا به‌طور صریح یا تلویحاً اظهار می‌کنند، که هولوکاست کلک‌بازی — یا مبالغه‌ای — است که از درون توطئه یهودی حساب‌شده برخاسته و به منظور پیش‌بردن منافع یهودیان به قیمت منافع دیگران طراحی شده‌است. به همین دلیل، به‌طور کلی انکار هولوکاست یک تئوری توطئه یهودستیزانه به حساب می‌آید.
پیش‌زمینه > کوشش‌ها در جهت پنهان‌کردن سوابق تاریخی

همچنین ببینید: دستور ویژه ۱۰۰۵ و سخنرانی‌های پوزن
پیش‌زمینه > کوشش‌ها در جهت پنهان‌کردن سوابق تاریخی > کوشش آلمانی‌ها

در حالی که جنگ جهانی دوم همچنان برقرار بود، نازی‌ها از قبل یک نقشه احتمالی برای پیشامد غیرمترقبه تدارک دیدند مبنی این که در صورت شکست به نابود سازی تمام سوابق آلمان اقدام کنند.
مورخان اسنادی را مستند کرده‌اند که نشان می‌دهد همان‌طور که شکست آلمان قریب‌الوقوع شد و رهبران نازی متوجه شدند که به احتمال زیاد اسیر می‌شوند به محاکمه کشانده می‌شوند، تلاش‌های عظیمی برای نابود کردن تمامی شواهد کشتارهای جمعی انجام شد. به عنوان یک مورد از بسیاری از نمونه‌ها، اجساد ۲۵۰۰۰ یهودی اکثراً لتونیایی، که فریدریش یکلن و سربازان تحت فرمانش در اواخر ۱۹۴۱ میلادی در رامبولا (نزدیک ریگا) گلوله زده بودند، از خاک درآورده و سوزانده شد. عملیات مشابهی در بلزک، تربلینکا و دیگر اردوگاه‌های مرگ به گردن گرفته شد. در سخنرانی‌های ننگین پوزن در ۱۹۴۳ میلادی مانند موردی که در ۴ اکتبر انجام شد، هیملر صراحتاً به نابودسازی یهودیان اروپا اشاره می‌کند و به علاوه اظهار می‌کند که نسل‌کشی باید به‌طور همیشگی راز نگه داشته شود:
من همچنین می‌خواهم این‌جا به صادقانه به مسئله‌ای بسیار دشوار اشاره کنم. ما الان می‌توانیم بی پرده دربارهٔ این در بین خودمان صحبت کنیم، و با این حال هیچ وقت به‌طور عمومی این را مورد بحث قرار نخواهیم داد. درست همان‌طور که در ۳۰ ژوئیه، ۱۹۳۴، برای انجام وظیفه‌مان آن طور که دستور داده شده بود تعلل نکردیم و [...] من الان دارم به تخلیفه یهودیان اشاره می‌کنم، به نابودکردن مردم یهود.

— هاینریش هیملر، ۴ اکتبر ۱۹۴۳
پیش‌زمینه > کوشش‌ها در جهت پنهان‌کردن سوابق تاریخی > هم‌دستی فرانسوی‌ها در تخریب آرشیو

در فرانسه اشغالی نیز شرایط در رابطه با حفظ سوابق جنگ چندان بهتر نبود، تا حدودی به سبب قوانین نهان کاری کشور فرانسه که کاملاً به دوره قبل از جنگ بر می‌گردد که به هدف حفاظت از دولت فرانسه و کشور در برابر افشاگری‌های شرم آور. برای مثال، در آزادسازی، Préfet de police تقریباً کل آرشیو عظیم دستگیری‌ها و دیپورت‌های یهودیان را از بین برد.
پیش‌زمینه > تلاش‌ها در جهت حفاظت از سابقه تاریخی > در طول جنگ

یکی از اولین تلاش‌ها در جهت حفظ سابقه تاریخی هولوکاست، در طول جنگ در فرانسه رخ داد، جایی که سوابق کمپ بازداشت درانسی با دقت حفاظت شدند و به دفتر جانبازان و قربانیان جنگ تحویل داده شدند.
پیش‌زمینه > تلاش‌ها در جهت حفاظت از سابقه تاریخی > دوره بلافاصله پس از جنگ

در ۱۹۴۵ میلادی، ژنرال دوایت آیزنهاور، فرمانده عالی متفقین، پیش‌بینی کرد که روزی کوششی انجام خواهد شد تا سند جنایات نازی به عنوان پروپاگاندا از نو توصیف شود و قدم بر ضد این برداشت.
پیش‌زمینه > تلاش‌ها در جهت حفاظت از سابقه تاریخی > محاکمه‌های نورمبرگ

محاکمه‌های نورمبرگ پس از جنگ در ۱۹۴۵–۱۹۴۶ میلادی در آلمان برقرار شد.
پیش‌زمینه > تلاش‌ها در جهت حفاظت از سابقه تاریخی > محاکمه آدولف آیشمان

مقالهٔ اصلی: آدولف آیشمان § محاکمه
در ۱۹۶۱ میلادی، دولت اسرائیل آدولف آیشمان را در آرژانتین دستگیر کرد و او را به اسرائیل آورد تا به خاطر جنایات جنگی بر جایگاه محاکمه بایستد.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم

در پی عواقب آنی ناشی از جنگ، پیش از کوشش‌های مفصل مستندسازی توسط نیروهای متفقین، یک حس ناباوری باعث شد بسیاری، گزارش‌های ابتدایی هولوکاست را منکر شوند.[نیازمند شفاف‌سازی]
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > هری المر بارنز

هری المر بارنز، که یک زمانی مورخ آمریکایی باب روزی (مین‌استریمی) بود، در سال‌های پسینش موضع انکار هولوکاست به خود گرفت.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > مراحل اولیه جنبش مدرن انکار

در ۱۹۶۱ میلادی، دیوید هوگان، دست‌نشانده بارنز، Der erzwungene Krieg (جنگ تحمیلی) را در آلمان غربی منتشر کرد، که مدعی شد آلمان قربانی توطئه آنگلو-پولیش (انگلیسو-لهستانی) در ۱۹۳۹ میلادی بوده‌است.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > IHR

در ۱۹۷۸ میلادی ویلیس کارتو، IHR را بنیان گذاشت، سازمانی که به چالش کشیدن تاریخ عموماً پذیرفته شده هولوکاست به‌طور عمومی تخصیص داده شد.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > جیمز کیگسترا

در ۱۹۸۴ میلادی، جیمز کیگسترا، یک معلم دبیرستان کانادایی، تحت قانون‌نامه جنایی کانادا به خاطر «اشاعه نفرت میان گروهی قابل شناسایی، از طریق مخابره بیانات ضدیهودی [یا یهودستیزانه] به دانشجویانش» متهم شد.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > محاکمه‌های زوندل

ارنست زوندل، رتوش‌کننده عکس مستقر در تورنتو یک مورد از مطبوعات کوچک را تحت عنوان Samisdat Publishers اداره کرد، که مطالب انکار هولوکاست را منتشر و توزیع کرد، مثل واقعاً شش میلیون نفر مردند؟ توسط ریچارد هاروود (نام مستعارِ ریچارد ورال، یک نئونازی بریتانیایی).
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > بردلی اسمیت و کمیته مناظره باز دربارهٔ هولوکاست

در ۱۹۸۷، بردلی ر. اسمیت، کارگردان سابق رسانه IHR, کمیته مناظره باز دربارهٔ هولوکاست را تأسیس کرد.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > ارنست نولته

فیلسوف و تاریخ‌دان آلمانی، ارنست نولته، با آغاز در دهه ۱۹۸۰ میلادی، مجموعه‌ای از تئوری‌های را پیش‌برد، که با این که هولوکاست را انکار نمی‌کرد، به نظر می‌رسید که با منکر ایتالیایی هولوکاست، Carlo Mattogno، به عنوان تاریخ‌دانی جدی به‌طور نیمه‌جدی و سرسری به کاری می‌پردازد.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > مناقشه مایر

در ۱۹۸۸ میلادی، تاریخ‌دان آمریکایی، آرنو ج. مایر کتابی تحت عنوان چرا افلاک تاریک نشدند؟ منتشر کرد، که صریحاً هولوکاست را انکار نکرد، اما به زعم لوسی داویدوز، با اظهار کردن این که بیش تر مردمی که در آشویتس مردند قربانی «علل طبیعی» مانند مریضی بودند، نه گاز سمی زدن، به انکار هولوکاست تکیه‌گاه قرض داد.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > دیوید ایروینگ و پرونده افترای لیپستاد

کتاب انکار هولوکاست سال ۱۹۹۳ میلادی دبورا لیپستات، به‌طور تند و تیزی منکران مختلف هولوکاست را نقد کرد، از جمله مؤلف بریتانیایی، دیوید ایروینگ را، به خاطر تعمداً عوضی جلوه دادن شواهد به جهت توجیه نتایج از پیش پنداشته شده خود.
تاریخ پس از جنگ جهانی دوم > کن مک‌وی و آلت. ریویژنیزم

کن مک‌وی، یک ساکن آمریکایی کانادا، از تلاش سازمان‌هایی مانند «مرکز سیمون ویزنتال» جهت سرکوب سخنان منکران هولوکاست آشفته شد. او معتقد بود بهتر است به صورت علنی با آن‌ها روبه‌رو شد تا اینکه آنها را سانسور کرد.
گروه‌های منکر هولوکاست

در میان مدافعان انکار هولوکاست، طیف‌های گوناگونی قرار دارند. در حقیقت منکران هولوکاست را نمی‌توان یک گروه متقارن شمرد، بلکه گسترهٔ آن‌ها از افراد و گروه‌هایی افراطی نظیر نئونازی‌ها، کوکلوس‌کلانها و محمود احمدی‌نژاد تا یهودیانی نظیر جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد متغیر است. برای مثال گروه‌های نئونازی پس از جنگ جهانی دوم تبلیغات خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز کردند. «جرج لینکون راکول» از اولین رهبران نئونازی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به انکار هولوکاست پرداخت.«هانس اشمیت» از نئونازی‌های آلمانی مشهور، پس ا ز ورودش به آمریکا در سال ۱۹۴۹، تبدیل به یک از فعالترین منکران هولوکاست در آمریکا شد.
گروه دیگری که به صورت سازمان یافته و با هیاهوی زیاد ادعای تجدید نظر طلبی می‌کنند، گروه‌های کوکلوس‌کلان هستند. آن‌ها از توزیع کنندگان مطالب منکر هولوکاست می‌باشند.
منکران هولوکاست از طیف‌های دیگری نیز تشکیل شده‌اند. گروهی یهودیاند مانند جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد، برخی مسیحی مانند روبر فوریسون، گرمار رودلف، میکائیل ای هافمن و رابرت کانتس و برخی بیخدایند مانند بردلی اسمیت. برخی نیز مسلمان هستند مانند روژه گارودی، ابراهیم علوش و احمد رامی.
از نظر حرفه و موقعیت اجتماعی نیز در میان منکران هولوکاست مشخصهٔ مشترک خاصی وجود ندارد، برخی از ایشان کسانی هستند که از سوی رژیم ناسیونال سوسیالیست تحت تعقیب بوده یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های تجمعی را دارند. (مانند پل راسینیر و جوزف جی. برگ) برخی استاد دانشگاه هستند (مانند: کریستین لیندر، کاستاس زاور دینوس و آرتور آر. بوتز) و گروه کثیری مدرک دکتری دارند (مانند: هربرت تیدمان، استفان هی‌وارد و…) برخی مهندس هستند (مانند: فردریش برگ و…) و گروهی تاریخ‌نگار حرفه‌ای هستند (مانند: مارک وبر و رابرت کونتس) بسیاری نیز به استادی کرسی‌های مختلف دانشگاه اشتغال دارند.
از دیدگاه گرایش سیاسی نیز گروه‌های منکر طیف همگنی را تشکیل نمی‌دهند. برخی کمونیست و سوسیالیست هستند (مانند: پل راسینیر) و برخی چپ میانه‌رو (مانند: سرج سیون) گروهی لیبرال بوده (مانند:دیوید کول) و برخی محافظه‌کارند (مانند:کارلو ماتوکنو) برخی طرفداران دست راستی در میان آنان به چشم می‌خورد (مانند:یودو والندی و مارک وبر) و برخی ناسیونال سوسیالیست می‌باشند (مانند ارنست زوندل).
منکران هولوکاست مدعی هستند که تکثر تجدیدنظرطلبان شامل: مذاهب متفاوت مشاغل گوناگون، عقاید سیاسی کاملاً متضاد و اقوام ملیتی مختلف، تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی مبری می‌کند.
تاریخچه

محققان معمولاً تجدیدنظر طلبی در هولوکاست را در سه دوره زمانی بررسی می‌کنند.
دوره اول این دوره، تقریباً بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم و محاکمات دادگاه‌های سران آلمانی آغاز شد. در این دوره، برخی مورخان با انتشار آثار تحقیقی و تحلیلی خود، واقع گرایی ادعاهای مطرح شده در دادگاه‌ها را به چالش کشیدند.
دوره دوم با آغاز انتشار فصلنامه بازنگری تاریخی در سال ۱۹۸۰، فصل جدیدی برای بازنگری در هولوکاست پدید آمد. تعداد کتب و مقالات منتشر شده در این دوره در خصوص بازنگری در هولوکاست به میزان زیادی افزایش یافت و تجدیدنظرطلبان به امکانات بیشتری دست یافتند؛ ولی از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳، این امکانات به تدریج بر اثر اختلافات مالی کاهش یافت و از بین رفت.
دوره سوم در این دوره که از سال ۲۰۰۳ و با آغاز به کار سایت اینترنتی و انتشار نشریه تجدیدنظر طلب آغاز شد، تجدیدنظر طلبان مجدداً فرصت پیدا کردند تا با مقالات تکنیکی‌تر و متنوع‌تر، به جنبه‌های حقوقی قضیه بیشتر بپردازند.
دلایل منکران هولوکاست

منکران هولوکاست دلایل گوناگونی برای نظر خود ارائه می‌دهند. مهم‌ترین این دلایل معمولاً شامل موارد زیر است.
هیچ فرمان یا دستوری از سوی حزب نازی یا سران و رهبران آلمان برای نابودسازی یهودیان وجود ندارد. در میان مدارک بدست آمده از آلمان پس از سقوط حتی یک برگه یا سند وجود ندارد که به عنوان دستور کشتار یهودیان از سوی مقامات به افسران یا گزارش انجام این عمل از سوی انجام دهندگان به مافوق‌هایشان تلقی شود. همچنین هیچ برنامه، طرح، سازمان یا حتی مدارک بودجه و حسابداری نیز برای کشتار یهودیان یافت نشده‌است.
تجهیزات صنعتی کافی و حتی سوخت کافی برای سوزاندن اجساد این تعداد از قربانی در تمام مناطق تحت اشغال آلمان وجود نداشته‌است. ظرفیت کوره‌های جسد سوزی (و نه آدم سوزی) کشف شده، حتی به اندازه سوزاندن اجسادی که به دلیل گرسنگی و بیماری فوت شده بودند نیز نبوده‌است.
منکران هولوکاست معتقدند که آمار یهودیان قبل و بعد از جنگ گواه آن است که در طول دوره جنگ جهانی دوم، با احتساب کسانی که به عنوان سرباز در جبهه‌های جنگ جان خود را از دست داده‌اند، سیصد هزار تا ۱٫۵ میلیون یهودی از دنیا رفته‌اند.
با وجود فعالیت سرویسهای اطلاعاتی متفقین و با وجود نزدیکی اردوگاه‌ها به مناطق سکونت مردم عادی، تا پیش از پایان جنگ، هیچ منبع رسمی، سازمان بین‌المللی و حتی کشورهای دشمن آلمان، ادعایی مبنی بر کشتار گسترده یهودیان نکرده‌اند.
از روش‌های ادعایی کشتار، هیچ مدرکی در دادگاه‌ها موجود نیست. برای مثال از هزاران کامیونی که ادعا می‌شود دارای اتاق گاز بوده و بازداشت شدگان را در حال انتقال خفه می‌کرده‌اند، حتی یک نمونه به عنوان مدرک به هیچ دادگاهی ارائه نگردیده‌است.
دکتر مارتین بروژات از انستیتو تاریخ معاصر آلمان که یک انستیتو نیمه دولتی است، طی یک نامه با ارائه مدارکی اعلام کرد در زمان جنگ جهانی دوم، در خاک آلمان کسی در اتاق گاز کشته نشده و مدارکی که در دادگاه نورنبرگ از آن‌ها برای اثبات کشتار توسط اتاق‌های گاز استفاده شده‌اند همگی جعلی هستند. همچنین دیوید اروینگ تاریخدان انگلیسی نیز با ارائه مدارکی، اعلام کرده‌است که وجود اتاقهای گاز برای کشتار انسانها، تخیلی و توهمی بیش نیست.
دلایل منکران هولوکاست > تناقض هولوکاست

منکران هولوکاست معتقدند، طرفداران هولوکاست در ادعا و آمار خود از هولوکاست، دچار تناقضات زیادی شده‌اند. تناقض مدعیان هولوکاست در تمامی موارد زیر است.
تناقض در تعداد قربانیان
تاکنون، براساس مقالات و منابع رسمی و غیررسمی مدعی هولوکاست، تعداد معتنابهی ارقام گوناگون برای قربانیان آورده شده‌است. برای مثال تنها برای اردوگاه آشویتس ۲۲ منبع معتبر، ارقامی از ۳۵۶ هزار نفر (فریتجوف مایر تاریخدان ۲۰۰۲) تا ۸ میلیون نفر (دفتر تحقیقات جنایات جنگی فرانسه ۱۹۴۵) را ارائه داده‌اند. فیلمها و منابع غیررسمی این رقم را فقط برای (بازداشتگاه داخائو) تا ۹ میلیون نفر (فیلم مستند شب و مه ۱۹۵۵ زیر نظر مشاوران تاریخی هنری میچل و الگا ورمسر میگات) نیز تبلیغ نموده‌اند.
تناقض در شیوه یا شیوه‌های کشتار
مدعیان هولوکاست شیوه‌های ادعایی همدیگر را تکذیب و رد کرده‌اند. برای مثال برخلاف مدعیان هولوکاست در سال‌های قبل‌تر، امروزه هیچ مدعی هولوکاستی ادعا نمی‌کند که از روش‌های جریان برق، کشتار در اتاق‌های بخار سوزان، مرگ به وسیلهٔ تخلیه هوا از اتاق، کشتار از طریق مسموم سازی خون و مرگ به کمک آهک برای کشتار یهودیان استفاده شده باشد.
تناقض در اردوگاه‌های دارای اتاق گاز
مدعیان هولوکاست در گذشته برای هر اردوگاه، اتاق گاز را الزامی دانسته بودند. برای مثال هارتلی شاوکراس، دادستان انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی بود کلیه اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد، ماتهاوزن، مجدانک و اورانین برگ دارای اتاق گاز بوده‌اند. امروزه هیچ مدعی هولوکاستی وجود ندارد که مدعی وجود اتاق گاز در داخائو، بوخنوالد و اورانین برگ باشد.
افسانه صابون‌سازی
سایمون وایزنتال یهودی، معروف به شکارچی نازیها در سال ۱۹۴۶ مدعی شد که آلمانی‌ها از چربی اجساد برای تولید صابون استفاده می‌کردند. بسیاری از غربیان همچنان این افسانه را باور دارند. در حالی که ساموئل کراکوفسکی، محقق اسرائیلی هولوکاست، این داستان را یک افسانه دانست که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن را ساخته‌اند. دروغ بودن افسانه صابون سازی به تأیید یدوشم رسیده‌است.
دلایل منکران هولوکاست > اعترافات و شهادت‌های نامطمئن

علاوه بر تناقضات موجود در بسیاری از ادعاهای مدعیان هولوکاست، اصولاً دلایلی که براساس آن هولوکاست اثبات می‌گردد، از دید منکران هولوکاست مردود است. مهم‌ترین دلیل مدعیان هولوکاست، اعترافات و شهادت گواهان دادگاه‌های نورنبرگ (IMTوNMT)، مونیخ، لوئن برگ، هامبورگ، فرانکفورت و بیت‌المقدس است. دلایل رد اعتبار این دادگاه‌ها و اعترافات آن‌ها از دید تجدیدنظر طلبان، عمدتاً به بیانات گردانندگان دادگاه و صورتجلسه‌های آن‌ها بازمی‌گردد. برای مثال
قاضی نورمن بیرکت، قاضی انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی شد که «این دادگاه تنها شکلی از یک فرایند قضایی را دارد و هدف اصلی آن سیاسی است»
قاضی کل دادگاه نورنبرگ چارلز ونیر استروم، مدعی شد «بسیاری از مدارک ارائه شده در دادگاه‌ها، از میان چندین تن! مدارک بدست آمده انتخاب شده‌اند… فضا در اینجا خفقان‌آور است. وکلا، منشی‌ها، بازجوها و مترجمانی بکار گرفته شده‌اند که به تازگی به تابعیت آمریکا درآمده‌اند. سابقه آنان سرشار از تنفر اروپایی است… اگر هفت ماه پیش می‌دانستم، هرگز به اینجا نمی‌آمدم.»
ماده ۱۹ اساسنامه دادگاه نورنبرگ تصریح می‌کند «دادگاه خود را به قواعد فنی ارائه مدرک مقید نمی‌کند… و هر مدرکی را خواهد پذیرفت» بنابراین هیچ متهمی در دادگاه نتوانست اصالت مدرکی را (معمولاً اعترافات هنگام بازجویی) رد نماید.
شموئل کراکوفسکی، رئیس مرکز یادبود هولوکاست در اسرائیل در سال ۱۹۸۶ اذعان نمود «بیش از ده هزار (از بیست هزار) شهادت‌های بایگانی شده غیرقابل اعتماد است»
دروغ بودن برخی از اعترافات و شهادت‌ها حتی در دادگاه نیز اثبات گردید. برای مثال در دادگاه داخائو یک شاهد یهودی به نام اینشتین مدعی شد که متهم منزل، برادر وی را به قتل رسانده‌است. متهم خاطرنشان کرد که برادر شاهد بر روی صندلی تماشاچیان نشسته‌است. در صورتجلسه دادگاه ثبت شده‌است که بازپرس با فریاد به شاهد خود (اینشتین) گفت: «چطور می‌توانیم این خوک را اعدام کنیم، در حالی که توی احمق برادرت را به دادگاه آورده‌ای؟»
دلایل منکران هولوکاست > سایر دلایل

علاوه بر این دلایل، بنابر ادعای منکران هولوکاست، برخی از ادعاهای هولوکاست، شرایط اولیه باورپذیری را نیز ندارند. برخی از این دلایل به این شرح است:
استفاده از گاز سیانور (سیکلون ب) برای کشتار مردم مقرون به صرفه نمی‌باشد. این شیوه اعدام در آمریکا، گرانترین شیوه اعدام محسوب می‌شود. یک مهندس آمریکایی بنام لشتر، که سمت مشاور در امور اعدام را در برخی ایالات آمریکا بر عهده داشت پس از بازدید دقیق و فنی که در سال ۱۹۸۸ از اردوگاه‌های مورد ادعا به عمل آورده‌است در گزارش خود صراحتاً اعلام کرد: «در هیچ‌یک از این مکان‌ها، اتاق گاز اعدام وجود نداشته‌است.»
شهادت‌های که ادعاهای منکران هولوکاست را رد می‌کند > شهادت‌های وقوع هولوکاست

شهادت‌های وقوع هولوکاست در درجه اول از خود دولت آلمان می‌آید. منبع دیگر، ارتش‌های متفقینی هستند که اردوگاه‌ های کار اجباری و اردوگاه‌ های نابودی را آزاد کردند و یافته‌ های خود را در فیلم و عکس ثبت کردند. علاوه بر این‌ها، شهادت‌های بازماندگان هولوکاست نیز وجود دارد.
هولوکاست یک پروژه عظیم بود که سالها در سراسر تقریباً تمام قاره اروپا (و کمی در خارج از آن) ادامه داشت، با ساختار کنترل و فرماندهی خاص خود. گرچه نازی‌ها تلاش کردند شواهد هولوکاست را نابود کنند هنگامی که دیدند شکست آنها اجتناب‌ناپذیر است، آنها تعداد زیادی از جعبه‌ های حاوی اسناد مربوط به هولوکاست را با وزن کلی چندین تن به جا گذاشتند. با توجه به فروپاشی سریع نیروهای نازی در اواخر جنگ، تلاش‌های آنها برای نابودی تمام شواهد محکوم به شکست بود.
تمام این موارد باعث شده تاریخ‌نگاران اصلی موافق باشند که انکار هولوکاست با واقعیت‌های تاریخی در تضاد است.
شهادت‌های که ادعاهای منکران هولوکاست را رد می‌کند > شهادت‌هایی از مسئولیت هیتلر در هولوکاست

منکران هولوکاست بر این واقعیت تکیه می کنند که هیچ دستور کتبی صریحی که توسط هیتلر امضا شده باشد و دستور نابودی جمعیت یهودی در مناطق تحت سلطه آلمان را صادر کند، یافت نشده است. منتقدان این ادعا نشان می دهند که نازی ها اغلب از اصطلاحاتی مانند «کشتن» یا «مرگ» برای توصیف اعمال خود استفاده نمی کردند. آنها تقریبا همیشه از اصطلاحاتی مانند «راه حل نهایی مسئله یهودیان» استفاده می کردند. با این حال، در سال ۱۹۳۹ هیتلر سخنرانی ایراد کرد که به طور مستقیم به نابودی یهودیان اشاره داشت و چنین گفت:
«امروز من یک بار دیگر می خواهم پیامبر باشم. اگر یهودیان پولدار بین المللی در اروپا و خارج از آن دوباره موفق شوند ملت ها را به جنگ جهانی بکشانند، نتیجه آن نه بلشویک شدن کره زمین و پیروزی یهودیان، بلکه نابودی نژاد یهودی در اروپا خواهد بود.»
یک پوستر حاوی این نقل قول در سال ۱۹۴۱ با دستور نصب آن در تمام ادارات دولتی منتشر شد.
هاینریش هیملر در سخنرانی روشن خود در برابر افسران اس اس در پوزنان درباره نابودی یهودیان صحبت کرد و از این رو یکی از رهبران ارشد نازی مسئولیت نابودی یهودیان را پذیرفت.
علاوه بر این، اسنادی وجود دارد که نشان می‌دهد سیاست منظم و سازمان یافته‌ ای از سوی رهبران نازی برای نابودی مردم یهودی وجود داشت. به عنوان مثال، گزارش هیملر به هیتلر درباره نابودی زندانیان در روسیه اشغال شده. این سند در دادگاه‌ های نورنبرگ به عنوان شواهدی از اینکه هیتلر از نابودی یهودیان و نیز نابودی گروه‌ های دیگر آگاه بود و آن را تأیید کرده بود، ارائه شد.
شهادت‌های که ادعاهای منکران هولوکاست را رد می‌کند > شهادت‌های که ادعاهای معتقدان هولوکاست را رد می‌کند > آخرین مصاحبه هانا رایچ، دهه ۱۹۷۰

رایچ در دهه ۱۹۷۰، در اواخر عمرش، توسط ران لایتنر، عکاس خبر نگار یهودی-آمریکایی، چندین بار از او مصاحبه و عکس گرفت، در سخنان پایانی خود از وی نقل شده است:
و الان در آلمان چه داریم؟ کشور بانکداران و خودروسازان. حتی ارتش بزرگ ما هم نرم شده است. سربازان ریش می گذارند و دستور می دهند. من خجالت نمی کشم که بگویم به ناسیونال سوسیالیسم اعتقاد داشتم. من هنوز صلیب آهنین را با الماس هایی که هیتلر به من داده است می پوشم. اما امروز در تمام آلمان نمی توانید یک نفر را پیدا کنید که به آدولف هیتلر رای دهد که به قدرت برسد  ... بسیاری از آلمانی ها در مورد جنگ احساس گناه می کنند. اما آنها گناه واقعی ما را که از دست دادیم توضیح نمی دهند.
در همین مصاحبه از وی نقل شده است،
یک روز از هرمان گورینگ پرسیدم: «این چه چیزی است که می‌شنوم که آلمان یهودی‌ها را می‌کشد؟» گورینگ با عصبانیت پاسخ داد: "دروغی کاملاً ظالمانه که توسط مطبوعات بریتانیا و آمریکا ساخته شده است. اگر در جنگ شکست بخوریم روزی از آن به عنوان طنابی استفاده خواهد شد تا ما را به دار آویزند."