stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
باران‌سنج

باران‌سنج ابزاری است که با استفاده از آن میزان بارندگی را در مدت زمانی معینی اندازه می‌گیرند. کشورهای مختلف در سراسر جهان برای ثبت میزان بارندگی در مکان‌های مختلف، از این وسیله استفاده می‌کنند. واحد اندازه‌گیری باران میلی‌متر است. نوع معمولی باران‌سنج به شکل یک استوانه با درپوش متحرک است. در داخل استوانه لوله‌ای باریک و دراز وجود دارد. این لوله میزان باران را نشان می‌دهد و سر آن به قیف متصل است. باران از روی قیف داخل لوله می‌رود. سطح این قیف‌ها ده برابر سطح لوله است. به این ترتیب، اگر یک میلی‌متر باران بر سطح قیف ببارد، ده میلی‌متر از لوله را پر خواهد کرد. سپس مقدار باران در لوله به‌وسیلهٔ خط‌کش اندازه‌گیری می‌شود. به ازای هر ده میلی‌متر از لوله که پر شود، یک میلی‌متر به‌عنوان میزان بارندگی ثبت می‌شود. اگر باران خیلی شدید باشد که لوله پر شود، آب اضافی از لوله سرریز شده و به استوانه می‌ریزد. سپس مقدار باران داخل لوله را اندازه‌گیری می‌کنند و بعد از آن آب داخل استوانه را به لوله منتقل و آن را هم اندازه‌گیری می‌کنند. میزان بارندگی برابر است با جمع این دو مقدار. باران‌سنج معمولاً در زمین‌هایی که به دور از ساختمان و خالی از درخت باشند قرار داده می‌شود تا این اندازه‌گیری دقیق و درست انجام شود. گونه‌ای از آن برف‌سنج است.
تاریخچه

مردم ساکن هند و یونانیان باستان در حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ سال قبل از میلاد شروع به ثبت بارندگی کردند. در هند بارندگی‌های ثبت شده با رشد مورد انتظار هماهنگی داشت. بر همین اساس، در ارته‌شاستره امپراتوری ماگدها استانداردهای دقیقی برای تولید غلات تعیین شد. حکومت امپراتوری جهت تعیین اندازه مالیات از باران سنج استفاده می‌کرد. اندازه‌گیری بارندگی در متن یهودی فلسطین نیز ذکر شده است. در سال ۱۲۴۷، سانگ، ریاضیدان و مخترع چینی، برف‌سنج و باران‌سنج حوضه تیانچی را برای مرجع اندازه‌گیری باران و بارش برف و همچنین سایر اشکال داده‌های هواشناسی اختراع کرد.
در سال ۱۴۴۱، ابزار چوگوگی در زمان سلطنت سجونگ بزرگ از سلسله چوسان کره به عنوان اولین باران سنج استاندارد اختراع شد. در سال ۱۶۶۲، کریستوفر رن اولین باران سنج سطلی را در بریتانیا با همکاری رابرت هوک ایجاد کرد.
باران‌سنج استاندارد اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده
نورث امریکن ای-۳۶ آپاچی

نورث امریکن ای-۳۶ آپاچی
نورث امریکن ای-۳۶ آپاچی (به انگلیسی: North American A-36 Apache) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ نورث امریکن اوییشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۴۲−۱۰−۰۱ ۱ اکتبر ۱۹۴۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مجید خیام‌دار

| مجید خیام‌دار | مجید خیام‌دار |
| --- | --- |
ملیت:  ایران
پیشه: خبرنگار
مجید خیام‌دار (زاده سال ۱۳۵۶ خورشیدی) خبرنگاری ایرانی است که در تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی کار می‌کند. او کار خبرنگاری را از تحریریه اخبار انگلیسی شبکه چهار تلویزیون ایران در سال ۱۳۷۹ آغاز کرد. خیام‌دار در رشته‌های مترجمی و آموزش زبان انگلیسی در دانشگاه علامه طباطبایی تهران تحصیل کرده‌ است. او در ترجمه چند کتاب آموزشی از انگلیسی به فارسی دست داشته و دهها کتاب درس زبان انگلیسی را برای دانشجویان ایرانی ویرایش کرده‌ است. او همچنین دانش‌آموخته کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل از دانشگاه ردینگ انگلستان است.
خبرنگاری در بی‌بی‌سی

مجید خیام‌دار در میان اولین گروه خبرنگارانی بود که تحریریه خبر تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی را در سال ۱۳۸۷ تشکیل دادند. او عمدتاً در زمینه‌های سیاسی و اجتماعی خبرنگاری کرده‌ است. خیام‌دار همچنین تهیه‌کننده مستندی با عنوان «انتخاباتی که ایران را لرزاند» بود که در سال ۱۳۸۸ از تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی پخش شد. این مستند ۲۶ دقیقه‌ای که ظرف مدت چند روز ساخته شد رویدادهای پیش و پس از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران را به تصویر کشیده‌ است. اتحادیه رادیو و تلویزیون‌های بین‌المللی (AIB)  در سال ۲۰۰۹ میلادی جایزه 'واضح‌ترین پوشش یک رویداد خبری' را به خاطر این مستند به تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی داد.  خیام‌دار همچنین مستند کوتاهی درباره زمینه‌ها و دلایل آغاز جنگ بین عراق و ایران ساخت که به مناسبت سی‌امین سالگرد شروع جنگ از بی‌بی‌سی فارسی پخش شد. او مدتی هم تهیه‌کننده برنامه «صفحه دو» در تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی بود که به بررسی مهم‌ترین رویدادها و مسائل ایران و جهان می‌پردازد. مجید خیام‌دار از زمان پیوستن به بی‌بی‌سی در لندن زندگی می‌کند.
پیوندها به بیرون

انتخاباتی که ایران را لرزاند
زمینه‌ها و دلایل آغاز جنگ بین عراق و ایران
تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی
اتحادیه رادیو و تلویزیون‌های بین‌المللی
وطن امروز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صفحه نخست شماره اول  وطن امروز در ۱۳ آبان ۱۳۸۷: صفحه نخست شماره اول  وطن امروز در ۱۳ آبان ۱۳۸۷
نوع: روزنامه
صاحب(ان) امتیاز: محمد آخوندی
مدیر مسئول: محمد آخوندی
سردبیر: سید عابدین نورالدینی
زبان: فارسی
راه‌اندازی دوباره: ۴ مهر ۱۳۸۸
دفتر مرکزی: تهران، ایران، خیابان انقلاب بین چهارراه کالج و ولیعصر (عج)، کوچه سعید، پلاک ۹
وبگاه: www.vatanemrooz.ir 
وطن امروز روزنامه‌ای ایرانی است که مجوز انتشار خود را در بهمن ۱۳۸۶ از وزارت ارشاد دریافت کرد و در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری ایران در ۱۳۸۸ آغاز به کار کرد. این روزنامه پس از ۱۰ سال فعالیت در ۱۱ مرداد ۱۳۹۸ اعلام کرد که به دلیل مشکلات مالی دیگر فعالیت نخواهد کرد، اما در نهایت در ۱۱ آبان ۱۳۹۸ فعالیت خود را مجدداً از سر گرفت.
مدیر مسئول این روزنامه مهرداد بذرپاش بود که در ۱۴ مهر ۱۳۸۸ با رای هیئت نظارت بر مطبوعات، مدیر مسئولی این روزنامه به محمد آخوندی تغییر پیدا کرد.
ادعای مصاحبه رادیو فردا با سخنگوی گروه جیش العدل

روزنامه وطن امروز در ۱۱ آبان ۱۳۹۲ در تیتر اول خود مدعی شد که رادیو فردا با سخنگوی یک گروهک مسلح تروریستی موسوم به جیش‌العدل مصاحبه کرده‌است؛ این مصاحبه با تکذیب رادیو فردا همراه شد. اما سایت اصول‌گرای رجانیوز، با رد تکذیبیه رادیو فردا، اقدام به انتشار تصاویر صفحات فیس‌بوک رسمی رادیو فردا و جیش‌العدل و همچنین شبکه وهابی کلمه کرد که در آن تصاویر اخبار و فایل این مصاحبه مشاهده می‌شود و بدین ترتیب رادیو فردا را متهم به دروغ‌گویی و پنهان‌کاری کرد.
شکایت‌های دولت از روزنامه

در دی ۱۳۹۳، هیئت نظارت بر مطبوعات به علت «توهین به رئیس‌جمهوری از طریق درج کاریکاتور» و «تیتر اولی که در تخریب رابطه با همسایگان و در مغایرت با مصوبات شورای عالی امنیت ملی» پروندهٔ این روزنامه را به دادگاه ارجاع داد. همچنین در اسفند ۱۳۹۵ هیئت نظارت بر مطبوعات اعلام کرد: روزنامه «وطن امروز» به دلیل بی‌توجهی به اصل وحدت اسلامی، عطف به بند ۴ ماده ۶ قانون مطبوعات تذکر دریافت کرده‌است و پرونده این روزنامه بابت انشار مطلبی با عنوان «پسابرجام و نعل‌های وارونه» مصداق اهانت به روحانیت قلمداد و عطف به بند ۸ ماده ۶ قانون مطبوعات، به دادگاه ارجاع شده‌است.
با این حال پس از برگزاری دادگاه و ارائه دفاعیات این روزنامه، وطن امروز از بعضی اتهامات تبرئه شد. علی‌اکبر کسائیان، سخنگوی هیئت منصفه دادگاه مطبوعات دربارهٔ نتیجه رای دادگاه به خبرگزاری میزان گفت: روزنامه «وطن‌امروز» بابت اتهام تخلف از مصوبات شورای عالی امنیت ملی با اکثریت آرا مجرم شناخته نشد. سخنگوی هیئت منصفه دادگاه مطبوعات تصریح کرد: این روزنامه به اتهام نشر مطالب خلاف واقع موضوع شکایت سازمان بهزیستی به اتفاق آرا مجرم شناخته نشد، همچنین به اتهام افتراء [موضوع شکایت وکیل مهدی هاشمی] به اتفاق آرا مجرم شناخته نشد.
مهرداد بذرپاش، مدیر مسئول وطن امروز در مصاحبه‌ای با خبرگزاری تسنیم در فرودین ۱۳۹۳، از دولت و شورای عالی امنیت ملی به خاطر برخوردهای مکرر با این روزنامه انتقاد کرد. او گفت منتقدین توافق هسته‌ای می‌خواهند دولت محتوای مذاکرات را به اطلاع مردم برساند. در این صورت نظر مردم خیلی تغییر خواهد کرد. او ادعا کرد مسئولین دولت چون از لحاظ کار اجرایی ضعیف هستند از منتقدین می‌ترسند و این که این روش آن‌ها با ژست آزادی بیان سازگاری ندارد. او دبیرخانه شورای امنیت را متهم کرد که برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی با رویکرد سیاسی با منتقدین برخورد می‌کند در حالی که این نهاد باید رویکرد فرابخشی داشته باشد تا به اعتبارش آسیب وارد نشود، و این که همین نهاد در برابر اظهارات بعضی از مقامات دولتی که خلاف امنیت ملی بوده حتی تذکر هم نداده‌است.
ابوالحسن صدیقی

| ابوالحسن صدیقی | ابوالحسن صدیقی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ مهر ۱۲۷۶ محله عودلاجان، تهران، ایران
درگذشت: ۲۰ آذر ۱۳۷۴ (۹۸ سال) تهران، ایران
آرامگاه: قطعه هنرمندان بهشت زهرا
ملیت: ایرانی
پیشه: نقاش مجسمه‌ساز
آثار: مجسمه فردوسی (میدان فردوسی، تهران). طرح چهره ابوعلی سینا.
همسر: قدرت‌السادات میرفندرسکی
فرزندان: فریدون، فرهاد، نوین‌دخت (جعفریان) نوشین دخت (میرفندرسکی) زرین دخت (دکائی)
والدین: میرزا باقرخان صدیق‌الدوله
وبگاه: www.sadighi.com
ابوالحسن صدیقی (۱۳ مهر ۱۲۷۶ – ۲۰ آذر ۱۳۷۴)،، مشهور به ابوالحسن‌خان صدیقی، نقاش و مجسمه‌ساز برجستهٔ ایرانی و از شاگردان کمال‌الملک بود.
تندیس فردوسی در میدان فردوسی، تندیس یعقوب لیث صفاری در زابل، تندیس خیام در پارک لاله تهران، تندیس نادرشاه افشار در آرامگاه نادرشاه در مشهد و طرح چهره ابوعلی سینا از کارهای برجستهٔ وی هستند.
در سال ۱۳۹۴ فیلم مستند سرآمد به کارگردانی سید هادی موسوی دربارهٔ وی ساخته شد. این فیلم مستند هم‌زمان با مروری بر زندگی و آثار هنرمند، داستان بازگشت مجسمه امیر کبیر به ایران را روایت می‌کند. این فیلم در هشتمین جشنواره بین‌المللی هنرهای تجسمی فجر و در مراسم یکصد و بیستمین سالگرد تولد استاد صدیقی در سینما تک موزه هنرهای معاصر ایران به نمایش درآمد.
زندگی

ابوالحسن‌خان صدیقی در سال ۱۲۷۶ خورشیدی در محلهٔ عودلاجان تهران به دنیا آمد. پدرش میرزا باقرخان صدیق‌الدوله پسر میرزا محمدرضاخان صدیق‌الدوله از اهالی نور مازندران بود، مادرش ملکه خانم از شاهزادگان قاجار و ملقب به شاجان. این خانواده سال‌ها پیش از زاده شدن ابوالحسن به تهران آمده بودند و ساکن عودلاجان شده بودند که آن زمان از مناطق اعیان‌نشین پایتخت بود. ابوالحسن در هفت سالگی به مدرسهٔ اقدسیه رفت که از مدارس جدید بود و سعیدالعلمای لاریجانی آن را بنیان گذاشته بود. پس از پایان آموزش ابتدایی، برای ادامه تحصیل به مدرسهٔ آلیانس رفت و در آن‌جا بدون این‌که استادی داشته باشد آغاز به نقاشی کرد؛ نقاشی‌های او روی دیوارهای مدرسه اعتراض مدیران مدرسه را در پی داشت.
هرچند خانواده اشرافی او آرزوهای دیگری برایش می‌پروراند و پدرش مایل نبود که فرزندش به نقاشی روی آورد، اما علاقهٔ بیش از اندازه ابوالحسن به نقاشی و طراحی او را بر آن داشت تا درس را در سال پایانی مدرسه رها کند و همراه دوستش علی‌محمد حیدریان نزد کمال‌الملک غفاری برود و در کلاس او در مدرسهٔ صنایع مستظرفه حاضر شود. پس از سه سال تحصیل در سال ۱۲۹۹ با درجهٔ ممتاز دیپلم گرفت و در همان مدرسه به‌عنوان آموزگار به آموزش هنرجویان پرداخت. شاگرد برجستهٔ او علی‌اکبر صنعتی در مورد این دوران می‌نویسد: [ابوالحسن] «... در کار هنرآفرینی آن‌چنان خوش می‌درخشد که به روایت مرحوم اسماعیل‌خان آشتیانی، آقا کمال‌الملک اغلب از سر طنز و تشویق شاگرد، او را آمیرزا ابوالحسن‌خان رقیب صدا می‌کرد!»
زندگی > مدرسه صنایع مستظرفه

میل مبهم درونی صدیقی را به سوی مجسمه‌سازی می‌کشاند و در حالی که در آن زمان هیچ استاد مجسمه‌سازی در ایران وجود نداشت و در هیچ‌کجا از جمله مدرسهٔ صنایع مستظرفه آموزش داده نمی‌شد، او در سال ۱۳۰۱ با وسایلی ابتدایی مجسمه‌ای گچی از نیم‌تنه کودکی می‌سازد و به کمال‌الملک عرضه می‌کند. کمال‌الملک با دیدن مجسمه متوجه استعداد صدیقی که اکنون دیگر یکی از آموزگاران نقاشی در مدرسه بود می‌شود و گلخانه مدرسه را تبدیل به کارگاه مجسمه‌سازی می‌کند و صدیقی ضمن آموزش دادن نقاشی به تجربه‌اندوزی در زمینهٔ مجسمه‌سازی می‌پردازد و با خواندن کتاب‌هایی که کمال‌الملک از اروپا با خود آورده بود تا اندازه‌ای با جنبه‌های نظری مجسمه‌سازی نیز آشنا می‌شود.
پس از آن‌که چندین مجسمهٔ گچی می‌سازد و طی دو سه سال توانایی بایسته را پیدا می‌کند روزی از کمال‌الملک می‌خواهد که امکان ساختن مجسمه‌ای از سنگ را برای او فراهم کند؛ کمال‌الملک نخست مخالفت می‌کند و امکانات و تجربهٔ صدیقی را کافی نمی‌داند اما سرانجام می‌پذیرد و هزینهٔ خرید سنگ را تقبل می‌کند. صدیقی از روی عکسی از مجسمهٔ ونوس میلو کار ساختن مجسمه ونوس را آغاز می‌کند و سرانجام در سال ۱۳۰۴ کار این مجسمهٔ سنگی به پایان می‌رسد. کمال‌الملک که متوجه استعداد کم‌نظیر شاگرد خود می‌شود، او را به همراه مجسمهٔ سنگی ونوس میلو به حضور احمدشاه می‌برد. در این دیدار احمدشاه پنجاه تومان که در آن زمان پول زیادی بود به کمال‌الملک می‌دهد و مقرری ماهانه‌ای به مبلغ ۲۰ تومان برای پیش‌برد، و تداوم کارهای صدیقی برای وی تعیین می‌کند؛ و کمال‌الملک نیز سرپرستی کارگاه تازه تأسیس شدهٔ مجسمه‌سازی مدرسه صنایع مستظرفه را به او می‌سپارد.
در این دوران او مجسمه‌های بسیاری می‌سازد از جمله:مجسمهٔ گچی فردوسی، مجسمه‌های نیم‌تنه و تمام قد امیرکبیر، مجسمه ابوالقاسم، مجسمهٔ الیاس دوره‌گرد و دلاک حمام. ماندگارترین مجسمهٔ این دوران، که در سال ۱۳۰۵ ساخته شده‌است، مجسمهٔ سیاه نی‌زن (حاج مقبل) است که از گچ فرنگی پتینه شده ساخته شده‌است و ارتفاع آن ۹۳ سانتی‌متر است و هم‌اکنون در موزه هنرهای ملی نگه‌داری می‌شود.
زندگی > عزیمت به اروپا

مدونا و مسیح اثر رافائل
چشمه اثر انگر که ابوالحسن صدیقی کپی بسیار دقیقی از آن کشیده‌است.
در سال ۱۳۰۶ کمال‌الملک از تمامی مناصب خود کناره‌گیری و به حسین‌آباد نیشابور کوچ کرد. او هنگام ترک تهران به صدیقی پیشنهاد داد که به اروپا رفته و تحصیلات تکمیلی خود را در آنجا بگذراند؛ پولی را هم که کمال‌الملک در این مدت از محل دریافت مستمری احمدشاه برای‌اش پس‌انداز کرده بود به او داد. با کوچ استاد، شاگردان و معلمان مدرسه نیز پراکنده شدند. یک سال بعد در ۱۳۰۷ صدیقی با هزینهٔ شخصی از تهران به آستارا و از آن‌جا به باکو و مسکو و از طریق مسکو به فرانسه رفت. مدتی به چند کشور اروپایی سفر کرد و سرانجام به مدت چهار سال در مدرسه عالی ملی هنرهای زیبای پاریس زیر نظر انژالبر به فراگیری و کسب تجربه در مجسمه‌سازی و حجاری پرداخت.
صدیقی که در فاصلهٔ دو جنگ جهانی در اروپا به سر می‌برد بیشتر وقت خود را به نقاشی می‌گذراند. او ۱۶۰ تابلو در این دوران کشید.
زندگی > بازگشت به کشور و ازدواج

در اسفند ۱۳۱۲ صدیقی با کوله‌باری از تجربه به کشور بازگشت؛ او چند ماه بعد در اردیبهشت ۱۳۱۳ با دختر خالهٔ خود قدرت‌السادات میرفندرسکی ازدواج کرد. با کسب اجازه از کمال‌الملک که در تبعید خودخواسته به‌سر می‌برد و با کمک دوست و هم‌کلاسی قدیمی‌اش علی‌محمد حیدریان دوباره مدرسهٔ هنرهای مستظرفه را دایر کرد. پس از مرگ کمال‌الملک در ۱۳۱۹ به دلایل نامعلومی این مدرسه تعطیل شد. اما بعد از مدتی مدرسه دیگری به نام مدرسهٔ هنرهای زیبا وابسته به وزارت فرهنگ تشکیل شد که صدیقی پس از مدتی سرانجام پذیرفت که در این مدرسهٔ جدید به تدریس بپردازد. این مدرسه بعد از تأسیس دانشگاه تهران تحت عنوان دانشکده هنرهای زیبا به کار خود ادامه داد و ریاست دپارتمان مجسمه‌سازی در این دانشکده به صدیقی سپرده شد.
زندگی > انجمن آثار ملی

در سال ۱۳۲۹ صدیقی به انجمن آثار ملی پیوست. در این دوران او چهره‌نگاری از مشاهیر علمی و ادبی ایرانی را به انجام رساند و مجسمه‌های ماندگاری از این مشاهیر ساخت. چهره‌نگاری از سعدی، بوعلی سینا، فردوسی و حافظ حاصل این دوران است.
او سرانجام در سال ۱۳۴۰ از دانشگاه تهران بازنشسته شد، اما تمام هم و غم خود را به مجسمه‌سازی اختصاص داد. با سفر به ایتالیا موفق شد مجسمه‌های ماندگاری در ایتالیا بسازد. مجسمه نادر و همراه‌اش در آرامگاه نادرشاه مشهد و مجسمه فردوسی در میدان فردوسی تهران و مجسمه خیام پارک لاله تهران هم حاصل این سال‌هاست.
زندگی > سال‌های پایانی

در جریان انقلاب ۱۳۵۷ مجسمه خیام آسیب جدی دید و به دلیل پرتاب سنگ به این مجسمه صورت و انگشتانش شکست. در روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ نیز گروهی ناشناس سر مجسمهٔ فردوسی را از تن جدا کردند که بعدها مرمت شد. در هنگام وقوع انقلاب، صدیقی در ایتالیا در کار ساختن مجسمهٔ امیرکبیر بود؛ ماکت گچی مجسمه تمام شده بود که مسئولان دولت حکومت جدید از پرداخت هزینه‌های بعدی سرباز زدند و مجسمهٔ برنزی که قرار بود ساخته شود، هرگز ساخته نشد. این ماکت گچی که ۲۲۵ سانتی‌متر ارتفاع دارد توسط لورنزو نیکولوچی ریخته‌گری شده و ساخته شد؛ اما به دلیل تغییر دولت در ایران در سال ۵۷ انتقال آن به تهران منتفی شد. این مجسمه پس از ۳۳ سال در تاریخ ۱۹ مهر سال ۱۳۸۹ به همت شهرداری وقت تهران، طی مراسمی با حضور خانواده ایشان و مسئولان شهرداری در پارک ملت در فضای زیبایی نصب گردید. محل نصب آن پس از ورودی پارک ملت، کمی بالاتر به پله‌هایی می‌رسید که در دو سوی آن تندیس‌های جاودانهٔ مشاهیر ایران‌زمین خودنمایی می‌کند. درست در نقطه بالایی پله‌ها و در افق زیبایی که به چشم می‌آید، مجسمهٔ رشید و پرابهت امیرکبیر که ۳۳ سال پیش در کارگاه هنرمند ایتالیایی به دست ابوالحسن صدیقی ساخته و توسط لورنزو نیکولوچی ریخته‌گری شده، خود را نشان می‌دهد.
در سال ۱۳۷۰ کمیسیون ملی یونسکو در ایران تصمیم گرفت از آثار صدیقی عکس‌برداری کند و کتابی در این زمینه منتشر کند. کتاب در سال ۱۳۷۳ منتشر شد. صدیقی یک سال پس از انتشار این کتاب در ۲۰ آذر ۱۳۷۴ درگذشت.
صدیقی بعد از مدتی به ایران بازگشت و سال‌های پایانی را در سکوت و انزوا به‌سر برد. در ۸ تیر ۱۳۷۱ همسرش نیز درگذشت. صدیقی سرانجام در ۲۰ آذر ۱۳۷۴ در سن ۹۸ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
پس از مرگ برای او مجالس بزرگ‌داشتی برگزار شد، همچنین سفارش ساخت مجسمه‌ای از او به فرزندش فریدون صدیقی (مجسمه‌ساز) داده شد که این تندیس نیم‌تنه هم‌اکنون در دانشکده هنرهای زیبا قرار دارد؛ تندیس مزبور اکنون در راهروی متروک جنب سالن مجسمه‌سازی دانشگاه تهران افتاده‌است. در سال ۱۳۸۸ نیز تندیس نیم‌تنه دیگری از این هنرمند در جزیره کیش و در قطعه گذر هنرمندان برپا گردید.
آثار > مجسمه‌ها

گوستینوس آمبروزی مجسمه‌ساز ایتالیایی در دیدار از مجسمهٔ فردوسی در ویلا بورگز رم در دفتر یادبود می‌نویسد:
«دنیا بداند، من خالق مجسمهٔ فردوسی را میکل آنژ ثانی شرق شناختم. میکل آنژ بار دیگر در مشرق زمین متولد شده‌است.»
ابوالحسن صدیقی مجموعاً ۸۳ مجسمه ساخته‌است که از بین آن‌ها، تعدادی که اطلاعات دقیقی در موردشان ثبت شده، در فهرست زیر آمده‌است؛ علاوه بر آن او به ساخت مجسمه‌هایی از سرشناسان معاصر ایران نیز پرداخته‌است. از جمله مجسمهٔ رضاشاه و محمدرضا پهلوی و تقی‌زاده (برای مجلس شورای ملی) دکتر حبیبی (یکی از رؤسای دانشکده کشاورزی)، بیات، کاشف‌السلطنه (مجسمه در لاهیجان است) تندیس کریم ساعی، امام قلی خان (حاکم فارس در زمان شاه عباس صفوی) در میدان مرکزی شهر قشم.
| سال | نام | جنس | ارتفاع (سانتی‌متر) | محل نگهداری |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۰۳ | نیم‌تنهٔ دختربچه | گچ فرنگی | ۲۰ | مجموعهٔ خصوصی |
| ۱۳۰۵ | سیاه نی‌زن (حاج مقبل) | گچ فرنگی پتینه شده | ۹۳ | موزه هنرهای ملی |
| ۱۳۰۵ | نیم‌تنهٔ حاج مقبل | گچ فرنگی پتینه شده | ۶۳ | موزهٔ هنرهای ملی |
| ۱۳۰۷ | نیم‌تنهٔ زن جوان | سنگ مرمر یزد | ۳۵ | مجموعهٔ خصوصی |
| ۱۳۱۲ |  نیم‌تنهٔ پیرمرد | گچ فرنگی | ۶۷ | مجموعهٔ خصوصی |
| ۱۳۱۲ | نیم‌تنهٔ جوان (ابوالقاسم) | گچ فرنگی | ۶۴ | مجموعهٔ خصوصی |
| ۱۳۱۲ | نیم‌تنهٔ خدمتکار خانه (ننه حسین) | گچ فرنگی پتینه شده | ۳۰ | مجموعهٔ خصوصی |
| ۱۳۱۲ | نیم‌تنهٔ پیرمرد | سنگ مرمر یزد | ۵۱ | مجموعه خصوصی |
| ۱۳۱۲ | مجسمهٔ فردوسی سوار بر سیمرغ | گچ | ۱۶۰ | از میان رفته! |
| ۱۳۱۳ | نیم‌تنهٔ ابوالقاسم فردوسی | گچ | ۷۰ | از میان رفته! |
| ۱۳۱۷ | نیم‌تنهٔ نادرشاه | سنگ مرمر یزد | ۷۰ | موزه توس مشهد |
| ۱۳۱۹ | مادر استاد (شاجان) | گچ فرنگی پتینه شده | ۳۳ | مجموعهٔ خصوصی |
| ۱۳۲۱ | چهار نقش برجسته از قضات ایران | سنگ سفید سپری | ۱۸۰×۹۰ | کاخ دادگستری تهران |
| ۱۳۲۲ | میرزا تقی‌خان امیرکبیر | گچ فرنگی پتینه شده | ۲۲۰ | مدرسه دارالفنون |
| ۱۳۲۳ | بانوی عدالت | سنگ مرمریت | ۲۲۰ | کاخ دادگستری تهران |
| ۱۳۲۵ | نقش برجستهٔ سه خوان از شاهنامه فردوسی | سنگ سپری | ۸۵×۴۳۰ | سردر زورخانه بانک ملی ایران |
| ۱۳۳۰ | شیخ اجل سعدی | سنگ مرمریت | ۲۸۵ | میدان سعدی شیراز |
| ۱۳۳۳ | حکیم ابوعلی سینا | سنگ مرمریت | ۲۸۵ | میدان آرامگاه ابوعلی سینا همدان |
| ۱۳۳۵ | نادرشاه و سربازانش | ریخته‌گری برنز سوخته | ۷ متر | آرامگاه نادرشاه مشهد |
| ۱۳۳۷ | نیم‌تنهٔ برادر استاد | گچ فرنگی | ۴۴ | مجموعهٔ خصوصی |
| ۱۳۴۷ | نقش برجستهٔ نیم‌رخ کمال‌الملک | سنگ مرمریت | ۶۰×۶۵ | آرامگاه کمال الملک، نیشابور |
| ۱۳۴۷ | حکیم ابوالقاسم فردوسی | سنگ مرمر کارارا | ۱۸۵ | میدان فردوسی ویلا بورگز رم |
| ۱۳۴۸ | حکیم ابوالقاسم فردوسی | سنگ مرمر کارارا | ۱۸۵ | آرامگاه فردوسی توس |
| ۱۳۴۹ | نیم‌تنهٔ خیام | سنگ مرمر کارارا | ۹۰ | آرامگاه خیام نیشابور |
| ۱۳۵۰ | حکیم ابوالقاسم فردوسی | سنگ مرمر کارارا | ۳ متر | میدان فردوسی تهران |
| ۱۳۵۴ | حکیم عمر خیام | سنگ مرمر کارارا | ۱۸۵ | پارک لاله تهران |
| ۱۳۵۵ | ماکت امیرکبیر | گچی | ۲۲۵ | ریخته‌گری میلان ایتالیا |
| ۱۳۵۶ | مجسمهٔ سواره یعقوب لیث صفاری (شهره به رستم) | برنز | ۴۵۰ | میدان مرکزی زابل |
| ۱۳۵۷ | مجسمهٔ امیر کبیر  | برنز | ؟ | پارک ملت تهران |
آثار > نقاشی‌ها

صدیقی نقاش آثار برجسته‌ای از خود به‌جا گذاشته و طرح‌های او از چهرهٔ بزرگان ادبیات کهن فارسی چهرهٔ آنان را تثبیت کرده‌است. علاوه بر آن دو تابلو از وی در موزه سعدآباد بوده و یک تابلو بزرگ به طول ۷ متر و ارتفاع ۳ متر از او در سفارت ایران در پاریس است. این تابلو چهرهٔ اولین ایلچی‌خان ایران (سفیر ایران) در دربار لویی شانزدهم است.
وی در سال‌هایی که در اروپا بود، ضمن نقاشی از مناظر اروپا، به منظور فراگرفتن شیوه استادان نقاشیِ اروپائی، در موزهٔ لوور از روی آثار رافائل، رامبرانت، روبنس و انگر تابلوهایی با شباهت بسیار به اصلِ آثار کپی کرده‌است. تابلوی روبنس بر اثر سهل‌انگاری از بین رفته‌است، اما کپی درخشان او از تابلوی مریم و عیسی اثر رافائل در اختیار فرزند او، فریدون صدیقی است. به گفته وی، این هنرمند «یک تابلوی تمام قد فرشته دختر چشمه (سورس) دارد و چون این تابلو خیلی عریان است، آدم هر جایی نمی‌تواند آن را نمایش دهد!»
صدیقی اغلب تابلوهای خود را با تکنیک آب‌رنگ و رنگ روغن کشیده‌است.
آثار > نقاشی‌ها > طرح‌ها

طرح‌های صدیقی از بزرگان ادبیات فارسی به عنوان طرح‌های تثبیت شده‌ای از چهره آنان رواج پیدا کرده‌است. به‌ویژه طرح چهرهٔ بوعلی سینا و سعدی و فردوسی.
در مورد طراحی چهرهٔ ابن‌سینا، در سال ۱۳۲۳ گروهی کارشناس تشکیل می‌شود و طراحی چهره به عهدهٔ ابوالحسن صدیقی گذاشته می‌شود؛ او در اردیبهشت ۱۳۲۴ تصویری تمام چهره با قلم سیاه طراحی کرد و در بیست و یکمین جلسهٔ انجمن آثار ملی این تصویر تصویب شد و بر روی اوراق بخت‌آزمائی ابن‌سینا چاپ شد. در دی ۱۳۲۷ طرح نیم‌رخ همان طرح تمام‌رخ نیز توسط صدیقی کشیده شد و در چاپ تمبر و مدال و موارد مشابه مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۳۲۸ گروه شش نفری که در آن هوشنگ سیحون و ابوالحسن صدیقی نیز حضور داشتند برای نبش قبر بوعلی سینا به همدان رفتند، پس از نبش قبر جمجمهٔ بوعلی سینا مورد بازدید این افراد قرار گرفت. پس از ساختن آرامگاه جدید بوعلی استخوان‌های او بار دیگر در آرامگاه جدید به خاک سپرده شد. پس از آن صدیقی از طرف انجمن آثار ملی مأموریت پیدا کرد که مجسمه‌ای از بوعلی سینا بسازد؛ این مجسمه نیز در ۱۳۳۳ ساخته شد و هم‌اکنون در میدان بوعلی سینا در شهر همدان قرار دارد.
| سال | نام | نوع | ابعاد |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۰۹ | پرترهٔ هنرمند در جوانی، فلورانس ایتالیا | مدادرنگی روی کاغذ | ۳۰×۲۰ |
| ۱۳۱۰ | پرترهٔ هنرمند در جوانی، پاریس | آب مرکب روی کاغذ | ۲۴×۱۶ |
| ۱۳۱۰ | چشم‌اندازی از فلورانس، ایتالیا | سیاه قلم روی کاغذ | ۲۵×۱۵ |
| ۱۳۱۰ | اسکله گوندوله‌ها در ونیز، ایتالیا | سیاه قلم روی کاغذ | ۲۰×۱۵ |
| ۱۳۱۰ | لنگرگاه مخصوص گوندوله‌ها در ونیز، ایتالیا | سیاه قلم روی کاغذ | ۲۰×۱۵ |
| ۱۳۲۴ | چهره ابوعلی سینا | سیاه قلم روی کاغذ |  |
| ۱۳۲۸ | نیمرخ بوعلی سینا | سیاه قلم روی کاغذ | ۳۵×۴۸ |
| ۱۳۲۸ | پرتره سعدی | سیاه قلم روی کاغذ | ۳۵×۴۸ |
| ۱۳۳۰ | پرتره زن جوان، رم ایتالیا | مدادرنگی روی کاغذ | ۲۱×۲۱ |
| ۱۳۵۰ | پرتره حافظ |  | ۱۱۰×۷۰ |
آثار > نقاشی‌ها > رنگ روغن

| سال | نام | ابعاد |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۰۳ | پرتره ننه حسین، خدمتکار باوفای مادر استاد | ۴۰×۳۲ |
| ۱۳۰۴ | پرتره خواهر استاد | ۵۵×۴۶ |
| ۱۳۰۶ | کپی از تابلوی مریم و عیسی اثر رافائل | ۸۵×۸۵ |
| ۱۳۰۶ | پرترهٔ مریم، استاد علی‌محمد حیدریان و استاد ابوالحسن صدیقی (پروژه دیپلم مدرسه کمال‌الملک) | ۴۵×۳۰ |
| ۱۳۰۷ | منظره‌ای از لتیان، اطراف تهران | ۵۰×۳۳ |
| ۱۳۰۷ | شمایل علی | ۴۰×۳۰ |
| ۱۳۰۷ | منظره‌ای از دهکدهٔ دماوند | ۵۰×۳۳ |
| ۱۳۰۷ | پرتره هنرمند در جوانی | ۵۵×۴۸ |
| ۱۳۰۹ | پرتره هنرمند در جوانی، فلورانس ایتالیا | ۲۷×۱۸ |
| ۱۳۰۹ | دو چشم‌انداز از میدان سان مارکو ونیز-ایتالیا | ۴۱×۳۴ |
| ۱۳۰۹ | پرتره هنرمند در جوانی، ونیز- ایتالیا | ۸۲×۶۵ |
| ۱۳۰۹ | دهکده‌ای کنار رود سن- پاریس |  |
| ۱۳۰۹ | پرتره هنرمند در ونیز- ایتالیا | ۴۰×۳۳ |
| ۱۳۰۹ | دهکده‌ای در نزدیکی فلورانس- ایتالیا | ۴۵×۳۵ |
| ۱۳۰۹ | چشم‌اندازی از جنوب فرانسه |  |
| ۱۳۰۹ | رخت‌شوی‌خانه‌ای در پاریس | ۴۲×۳۵ |
| ۱۳۰۹ | پرتره هنرمند در مارسی- فرانسه | ۷۰×۵۵ |
| ۱۳۱۰ | پرتره هنرمند در جوانی | ۳۳×۲۵ |
| ۱۳۱۰ | کپی از یک اثر رامبراند (تصویر خود رامبراند) | ۵۶×۳۵ |
| ۱۳۱۲ | پرتره همسر هنرمند (نیمه‌کاره) | ۷۰×۵۳ |
| ۱۳۳۷ | اقامت‌گاه هنرمند در مونتی‌پاریولی- رم – ایتالیا | ۴۰×۳۰ |
| ۱۳۳۹ | چشم‌اندازی از مونتی‌پاریولی- رم- ایتالیا | ۸۴×۶۲ |
| ۱۳۵۵ | چشم‌اندازی از مونتی‌پاریولی- رم- ایتالیا | ۵۰×۳۵ |
آثار > نقاشی‌ها > آب‌رنگ

| سال | نام | ابعاد |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۰۷ | کلیسای نتردام، پاریس | ۲۹×۲۱ |
| ۱۳۰۸ | چشم‌انداز یک پارک در پاریس | ۳۰×۲۲ |
| ۱۳۰۸ | منظره‌ای خارج از پاریس | ۵۲×۳۸ |
| ۱۳۰۹ | چشم‌اندازی از رود سِن- پاریس | ۳۰×۲۲ |
| ۱۳۰۹ | دورنمایی از شهر قدیمی ونیز- ایتالیا | ۵۳×۳۸ |
| ۱۳۰۹ | چشم‌اندازی از دهانهٔ ورودی کانال گرانده- ونیز- ایتالیا | ۵۴×۳۸ |
| ۱۳۰۹ | منظره‌ای نزدیک مارسی- فرانسه | ۴۹×۳۹ |
| ۱۳۰۹ | چشم‌اندازی از جنوب فرانسه | ۵۷×۴۲ |
| ۱۳۰۹ | یکی از لنگرگاه‌های ونیز- ایتالیا | ۲۹×۲۱ |
| ۱۳۰۹ | چشم‌اندازی از محله‌ای قدیمی در شهر پاریس | ۵۲×۴۲ |
| ۱۳۰۹ | دورنمایی از طبیعت- جنوب فرانسه | ۳۰×۲۲ |
| ۱۳۰۹ | دهکده‌ای در نزدیکی پاریس | ۳۰×۲۲ |
| ۱۳۰۹ |  منظره‌ای از اطراف پاریس | ۲۹×۲۲ |
| ۱۳۰۹ | دورنمایی از اطراف پاریس | ۵۱×۳۹ |
| ۱۳۰۹ | چشم‌انداز محله‌ای قدیمی در شهر پاریس | ۳۰×۲۲ |
| ۱۳۰۹ | دورنمای محله‌ای قدیمی در شهر پاریس | ۴۶×۴۱ |
| ۱۳۰۹ | دورنمای محله‌ای قدیمی در شهر پاریس | ۵۲×۴۲ |
| ۱۳۱۰ | دورنمای کلیسایی در ونیز- ایتالیا | ۳۰×۲۲ |
| ۱۳۱۰ | دورنمایی از ونیز- ایتالیا | ۳۰×۲۲ |
| ۱۳۱۰ | دورنمایی از سان مارکو- ونیز- ایتالیا | ۵۴×۳۸ |
| ۱۳۱۰ | دورنمایی از بندر ونیز- ایتالیا | ۵۴×۳۸ |
| ۱۳۱۰ |  پلی بر رود سن- پاریس | ۵۲×۴۲ |
| ۱۳۱۰ | دورنمای محله‌ای قدیمی در شهر پاریس | ۵۲×۴۲ |
| ۱۳۱۰ | منظره‌ای از رود سن- پاریس | ۵۲×۴۲ |
| ۱۳۱۰ | چشم‌اندازی از ونیز- ایتالیا | ۵۴×۳۸ |
| ۱۳۱۰ | چشم‌اندازی از رود سن- پاریس | ۵۲×۴۲ |
| ۱۳۱۰ | دورنمای محله‌ای قدیمی در شهر پاریس | ۵۴×۳۸ |
| ۱۳۱۰ | چشم‌اندازی از جنوب فرانسه | ۵۴×۳۸ |
| ۱۳۱۰ | میدان سن مارکو- ونیز- ایتالیا | ۳۰×۲۲ |
| ۱۳۱۰ | کلیسایی در شهر پاریس | ۲۵×۱۵ |
| ۱۳۳۰ | پل سن مارتین و کانال گرانده- ونیز- ایتالیا | ۲۹×۲۱ |