stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میدان امام خمینی (تهران)
طرح‌های بازسازی

این میدان از نماها و خاطره‌های سه دوره تاریخی قاجار، پهلوی اول و پهلوی دوم برخوردار است و بیشتر دگردیسی‌ها نیز در همین سه دوره رخ داده‌است. بازسازی این میدان و نمایش ارزش‌های هر سه دوره کار چندان آسانی نیست.
طرح بازسازی دوباره این ساختمان در چند سال پیش مطرح بوده‌است. از جمله در سال ۱۳۸۳ طرح بازسازی بدنه‌های شمالی و جنوبی میدان توپخانه تهران در کمیسیون ماده پنج شهرداری تهران به تصویب رسید و قرار بود که با جابجایی پایانه اتوبوس شهری از محل پیشین ساختمان بلدیه و ساخت راه زیرگذر پیاده‌رو از ایستگاه مترو به سوی خیابان فردوسی با احیای بدنه‌های تاریخی این میدان، سیمای تاریخی دوره پهلوی اول بازسازی شود. در سال ۱۳۹۱ نیز طرح احیای نقش فرهنگی- گردشگری میدان توپخانه مطرح شد.
طرح‌های بازسازی > طرح ساماندهی میدان امام خمینی

در مردادماه سال ۱۳۹۳ شورای شهر تهران طرحی یک فوریتی را برای ساماندهی «کهن‌ترین میدان پایتخت» یعنی میدان امام خمینی به همراه ۲۹ میدان دیگر به تصویب رساند. طرح ساماندهی این میدان در راستای جداسازی سطوح خدماتی، ترافیکی و پیاده‌راهی انجام می‌پذیرد و از چشم‌انداز دیگر طرح به‌گونه‌ای به اجرا در می‌آید که بناهای تاریخی آن در ضلع غربی و جنوب غربی و شرقی نمایان شود. مساحت کل این پروژه در حدود ۳۰۸۴۰ مترمربع است. اهداف اجرای این طرح عبارتند از:
باز زنده‌سازی و باز شناساندن نقش میدان توپخانه با رویکرد احیای بافت تاریخی
احیای فضای باز شهری سرزنده با قابلیت مکث طولانی در حضور شهروندان
پذیرایی و ساماندهی حضور فعالیت گردشگران داخلی و خارجی حاضر در مرکز شهر تهران
ایجاد فضای تنفس بافت متراکم پیرامون خود در مرکز شهر
واگذاری نقش گذرگاهی و ارتباطی ترافیکی به شریان‌های پیرامونی
بالا بردن نقش این میدان برای تبدیل شدن به یکی از مقاصد اصلی گردشگران در تهران
طرح‌های بازسازی > طرح ساماندهی میدان امام خمینی > خانه شهر

با گذشت نیم سده از ویرانی ساختمان بلدیه، در فروردین ۱۳۹۴ در راستای انجام پروژه «طرح ساماندهی میدان امام خمینی» عملیات اجرایی ساخت دوباره ساختمان بلدیه در میدان توپخانه با همان شکل و نما آغاز شد. در طرح ساماندهی میدان توپخانه ساختمانی به سیمای عمارت بلدیه تهران (ساختمان شهرداری تهران) به نام خانه شهر در بخش شمالی میدان ساخته می‌شود. این ساختمان ۱۸هزار مترمربعی قرار است با کاربری فرهنگی در چهار طبقه (دو طبقه زیرزمین و دو طبقه روی زمین) در زمینی به مساحت ۴۵۰۰ مترمربع بر پا گردد.
نگارخانه

عمارت شهرداری در بخش شمالی میدان در دهه ۱۳۱۰
ساختمان تلگرافخانه در بخش جنوبی میدان در دهه ۱۳۳۰
تندیس رضاشاه در میدان پیش از انقلاب
موزه صنعتی در بخش شمال غربی میدان
دومین نمای عمارت شهرداری پس از برداشتن تاج سر در ورودی و افزودن بالکن
بانک شاهی و عمارت شهرداری
ساختمان بانک شاهی (شعبه بانک تجارت کنونی) در بخش شرقی میدان
ساختمان مخابرات در بخش جنوبی میدان
میدان توپخانه و توپ‌های اطراف حوض در سال ۱۹۰۶ میلادی (۱۲۸۵ خورشیدی)
میدان توپخانه در دوره قاجار
ساختمان تلگرافخانه در دهه سی خورشیدی
ساختمان شهرداری و میدان توپخانه در دهه سی خورشیدی
عکس قدیمی از ساختمان بانک شاهی ایران (ساختمان بانک تجارت کنونی) در بخش شرقی میدان
کیهان (فیلم ۱۹۹۶)

| کیهان | کیهان |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: جنیفر آلین منون بریان Marie-Julie Dallaire Arto Paragamian André Turpin دنی ویلنوو
تهیه‌کننده: Roger Frappier
شرکت تولید: مکس فیلمز پروداکشنز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۵ نوامبر ۱۹۹۶ (۱۹۹۶-11-۱۵)  
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: کانادا
«کیهان» (انگلیسی: Cosmos (1996 film)) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی دنی ویلنو است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
ورزشگاه نیا پارکن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پارکن: پارکن
Nya Parken: Nya Parken
نام کامل: Nya Parken
مالک: IFK Norrköping via Parken Event Arena AB
گرداننده: IFK Norrköping
گنجایش: ۱۷٬۲۳۴
ابعاد زمین: ۱۰۵ × ۶۸ متر
سطح: چمن مصنوعی
ساخت: ساخت
ساخت: ۱۹۰۳
گشایش: ۱۹۰۴
نوسازی: ۲۰۰۹
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
IK Sleipner IF Sylvia IFK Norrköping: IK Sleipner IF Sylvia IFK Norrköping
ورزشگاه نیا پارکن (انگلیسی: Nya Parken) یک ورزشگاه چندمنظوره در نورشوپینگ، سوئد است.
این ورزشگاه که در سال ۱۹۰۴ میلادی ساخته شده دارای ۱۷٬۲۳۴ نفر ظرفیت می‌باشد و یکی از ورزشگاه‌های جام جهانی فوتبال ۱۹۵۸ بوده است.
پیتری لهتینن

پیتری لهتینن (به انگلیسی: Petteri Lehtinen) (زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۷۳) شناگر اهل فنلاند است.
میس افغانستان

زرلشت سادات
میس افغانستان مسابقه زیبایی زنانه می‌باشد که مخصوص زنان جوان افغانستانی است. این عمل اکنون در افغانستان ممنوع است و در خارج از کشور انجام می‌شود.
تاریخچه

زهره داود تنها خانمی است که در کشور خودش افغانستان در دسامبر ۱۹۷۲ عنوان میس افغانستان را کسب کرد.
زرلشت سادات در جریان گردهمایی مدل‌های افغانستانی در تبعید در هامبورگ به‌عنوان میس افغانستان ۲۰۰۹ انتخاب شد.
برندگان

زهره داود
ویدا صمدزی
زرلشت سادات
بهاری عبادت
شب بلورین

آتش زدن کنیسه‌ای در برلین
شب بلورین، کریستال‌ناخت (به آلمانی: Kristallnacht) یا شب شیشه‌های شکسته شب نهم به دهم ماه نوامبر ۱۹۳۸ بود. شب‌ که در آن به سرکردگی حزب نازی در آلمان، به بهانهٔ یهودی بودن عامل سو قصد به ارنست فم رات منشی سفارت آلمان در پاریس، به خانه‌ها، مغازه‌ها و کنیسه‌های یهودیان در لایپزیگ و دیگر شهرهای آلمان و اتریش حمله شد. این حمله‌ها به خرد شدن شیشه‌های ساختمان یا به آتش‌کشیده شدن آن‌ها همراه بود. با توجه به اینکه خیابان‌ها در روزهای بعد پر از خرده‌شیشه بود، این شب‌ها به شب‌های بلورین یا شب شیشه‌های شکسته معروف شدند. این اتفاق آغازی بر حملهٔ سازمان‌یافته به یهودیان بود
خانه‌ها، بیمارستان‌ها و مدارس یهودیان غارت شدند و مهاجمان با پتک ساختمان‌ها را تخریب کردند. شورشیان ۲۶۷ کنیسه را در سراسر آلمان، اتریش و سودتن‌لند تخریب کردند. بیش از ۷۰۰۰ کسب‌وکار یهودیان آسیب دید یا تخریب شد، و ۳۰,۰۰۰ مرد یهودی دستگیر و در اردوگاه‌های کار اجباری زندانی شدند.
تخمین‌های تلفهای ناشی از این حملات متفاوت بوده است. گزارش‌های اولیه تخمین زدند که ۹۱ یهودی به قتل رسیده‌اند، در ۱۰ نوامبر ۱۹۳۸. تحلیل‌های مدرن از منابع علمی آلمانی رقم بسیار بالاتری را نشان می‌دهد؛ هنگامی که مرگ‌های ناشی از بدرفتاری پس از دستگیری و خودکشی‌های بعدی در نظر گرفته شود، تعداد کشته‌شدگان به صدها نفر می‌رسد، به طوری که ریچارد جی. ایوانز تخمین می‌زند که ۶۳۸ نفر بر اثر خودکشی جان باخته‌اند.
مورخان این شب را به عنوان مقدمه‌ای برای راه‌حل نهایی و قتل شش میلیون یهودی در طول هولوکاست می‌دانند.
پیش‌زمینه > آزار و شکنجه های اولیه نازی ها

در دهه ۱۹۲۰، بیشتر یهودیان آلمان به‌طور کامل در جامعه این کشور به‌عنوان شهروندان ادغام شده بودند. آن‌ها در ارتش و نیروی دریایی خدمت می‌کردند و در هر زمینه‌ای از تجارت، علم و فرهنگ آلمان مشارکت داشتند.
شرایط برای یهودیان آلمان پس از انتصاب آدولف هیتلر (رهبر اتریشی‌الاصل حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان) به‌عنوان صدراعظم آلمان در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ و قانون تفویض اختیارات (که در ۲۳ مارس ۱۹۳۳ اجرا شد) که به هیتلر اجازه داد پس از آتش‌سوزی رایشس‌تاگ در ۲۷ فوریه ۱۹۳۳ قدرت را به دست بگیرد، شروع به بدتر شدن کرد.
از آغاز، رژیم هیتلر به سرعت به معرفی سیاست‌های یهودستیزی پرداخت. پروپاگاندای نازی‌ها ۵۰۰,۰۰۰ یهودی ساکن آلمان را که تنها ٪۰.۸۶ از کل جمعیت را تشکیل می‌دادند، بیگانه کرد و آن‌ها را به‌ عنوان دشمنی که مسئول شکست آلمان در جنگ جهانی اول و فاجعه‌های اقتصادی بعدی آن، مانند تورم شدید دهه ۱۹۲۰ و رکود بزرگ بعدی، معرفی کرد. از سال ۱۹۳۳، دولت آلمان مجموعه‌ای از قوانین یهودستیزی را تصویب کرد که حقوق یهودیان آلمان برای کسب درآمد، برخورداری از شهروندی کامل و دسترسی به آموزش را محدود می‌کرد، از جمله «قانون بازسازی خدمات مدنی حرفه‌ای» در ۷ آوریل ۱۹۳۳ که یهودیان را از کار در خدمات مدنی منع می‌کرد. قوانین نورنبرگ که در ۱۹۳۵ تصویب شدند یهودیان آلمانی را از شهروندی محروم کرد و ازدواج یهودیان با آلمانی‌های غیر یهودی را ممنوع کرد.
این قوانین منجر به طرد و بیگانگی یهودیان از زندگی اجتماعی و سیاسی آلمان شد. بسیاری به دنبال پناهندگی در خارج از کشور بودند؛ صدها هزار نفر مهاجرت کردند، اما همان‌طور که حییم وایزمن در سال ۱۹۳۶ نوشت:
«جهان به دو بخش تقسیم شده بود—آن مکان‌هایی که یهودیان نمی‌توانستند در آن زندگی کنند و آن‌هایی که نمی‌توانستند وارد شوند.»
کنفرانس بین‌المللی اویان در ۶ ژوئیه ۱۹۳۸ به مسئله مهاجرت یهودیان و مردم کولی به کشورهای دیگر پرداخت. تا زمان برگزاری کنفرانس، بیش از ۲۵۰,۰۰۰ یهودی از آلمان و اتریش که در مارس ۱۹۳۸ به آلمان ضمیمه شده بود، فرار کرده بودند؛ بیش از ۳۰۰,۰۰۰ یهودی آلمانی و اتریشی همچنان به دنبال پناهندگی و پناهگاه از ظلم بودند. با افزایش تعداد یهودیان و مردم کولی که می‌خواستند کشور را ترک کنند، محدودیت‌ها علیه آن‌ها افزایش یافت و بسیاری از کشورها قوانین پذیرش خود را سخت‌تر کردند.
تا سال ۱۹۳۸، آلمان «وارد مرحله جدیدی از فعالیت‌های ضدیهودی رادیکال شده بود». برخی از تاریخ‌نگاران معتقدند که دولت نازی در حال برنامه‌ریزی برای یک شورش خشونت‌آمیز علیه یهودیان بوده و منتظر یک تحریک مناسب بوده است؛ گواه هایی از این برنامه‌ریزی به سال ۱۹۳۷ بازمی‌گردد. در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۷، تاریخ‌نگار آلمانی هانس مومسن ادعا کرد که یکی از انگیزه‌های اصلی برای پوگروم تمایل گاولایترهای حزب نازی برای تصاحب اموال و کسب‌ وکارهای یهودیان بود.
رهبری صهیونیست در قیمومت بریتانیا بر فلسطین در فوریه ۱۹۳۸ نوشت که بر اساس «یک منبع خصوصی بسیار قابل اعتماد—که می‌توان آن را به بالاترین سطوح رهبری اس‌اس ردیابی کرد»، قصدی برای انجام یک پوگروم واقعی و دراماتیک در آلمان در مقیاس بزرگ در آینده نزدیک وجود دارد.
پیش‌زمینه > اخراج یهودیان لهستانی در آلمان

در اوت ۱۹۳۸، مقامهای آلمانی اعلام کردند که مجوزهای اقامت برای خارجی‌ها لغو شده و باید تمدید شوند. این شامل یهودیان آلمانی‌الاصل با تابعیت خارجی نیز می‌شد. لهستان اعلام کرد که حقوق شهروندی یهودیان لهستانی که حداقل پنج سال در خارج از کشور زندگی کرده‌اند را تا پایان اکتبر لغو خواهد کرد، که عملاً آن‌ها را بی‌تابعیت می‌کرد. در عملیات موسوم به «اخراج از زبنشین»، بیش از ۱۲,۰۰۰ یهودی لهستانی در ۲۸ اکتبر ۱۹۳۸ به دستور هیتلر از آلمان اخراج شدند. آن‌ها دستور داشتند که در یک شب خانه‌های خود را ترک کنند و تنها یک چمدان برای هر نفر برای حمل وسایل خود مجاز بود.  وقتی یهودیان اخراج می‌شدند، اموال باقی‌مانده آن‌ها هم توسط مقامهای نازی و هم توسط همسایگان به غارت رفت.
اخراج‌شدگان از خانه‌های خود به ایستگاه‌های راه‌آهن برده شدند و به قطارهایی به سمت مرز لهستان سوار شدند، جایی که نگهبانان مرزی لهستان آن‌ها را به آلمان بازگرداندند. این بن‌بست برای روزها در باران شدید ادامه داشت، با یهودیانی که بدون غذا یا پناهگاه بین مرزها راهپیمایی می‌کردند. چهار هزار نفر اجازه ورود به لهستان را یافتند، اما ۸,۰۰۰ نفر باقی‌مانده مجبور شدند در مرز بمانند. آن‌ها در شرایط سخت منتظر بودند تا اجازه ورود به لهستان را بگیرند. یک روزنامه بریتانیایی به خوانندگان خود گفت که صدها نفر «گزارش شده که بی‌پول و رها شده در روستاهای کوچک در امتداد مرز در نزدیکی جایی که توسط گشتاپو رانده شده و رها شده‌اند، دراز کشیده‌اند.»
شرایط در اردوگاه‌های پناهندگان «چنان بد بود که برخی واقعاً سعی کردند به آلمان بازگردند و تیراندازی شدند»، به یاد می‌آورد یک زن بریتانیایی که برای کمک به اخراج‌شدگان فرستاده شده بود.
پیش‌زمینه > تیراندازی به فوم رات

در میان اخراج‌شدگان خانواده سندل و ریوا گرینشپان بودند، یهودیان لهستانی که در سال ۱۹۱۱ به آلمان مهاجرت کرده و در هانوفر، آلمان مستقر شده بودند. در محاکمه آدولف آیشمان در سال ۱۹۶۱، سندل گرینشپان وقایع اخراج آن‌ها از هانوفر در شب ۲۷ اکتبر ۱۹۳۸ را بازگو کرد: «سپس ما را در کامیون‌های پلیس، در کامیون‌های زندانیان، حدود ۲۰ مرد در هر کامیون، بردند و ما را به ایستگاه راه‌آهن بردند. خیابان‌ها پر از مردمی بود که فریاد می‌زدند: Juden Raus! Auf Nach Palästina!» («یهودیان بیرون، به فلسطین بروید!»). پسر هفده‌ساله آن‌ها هرشل گرینشپان با عمویش در پاریس زندگی می‌کرد. هرشل یک کارت پستال از خانواده‌اش از مرز لهستان دریافت کرد که اخراج خانواده را توصیف می‌کرد: «هیچ‌کس به ما نگفت چه خبر است، اما ما فهمیدیم که این پایان خواهد بود ... ما یک پنی نداریم. می‌توانی چیزی برای ما بفرستی؟» او کارت پستال را در ۳ نوامبر ۱۹۳۸ دریافت کرد.
صبح روز دوشنبه، ۷ نوامبر ۱۹۳۸، او یک تپانچه و یک جعبه گلوله خرید، سپس به سفارت آلمان رفت و درخواست دیدار با یک مقام سفارت کرد. پس از اینکه او به دفتر دیپلمات نازی ارنست فوم رات برده شد، گرینشپان پنج گلوله به سمت فوم رات شلیک کرد که دو گلوله به شکم او اصابت کرد. گرینشپان هیچ تلاشی برای فرار از پلیس فرانسه نکرد و آزادانه به تیراندازی اعتراف کرد. در جیبش یک کارت پستال به والدینش با پیام «خدا مرا ببخشد ... من باید اعتراض کنم تا تمام جهان اعتراض من را بشنود، و این کار را خواهم کرد» داشت.
روز بعد، دولت آلمان تلافی کرد و کودکان یهودی را از مدارس ابتدایی دولتی آلمان منع کرد، فعالیت‌های فرهنگی یهودیان را به‌طور نامحدود تعلیق کرد و انتشار روزنامه‌ها و مجلهای یهودی، از جمله سه روزنامه ملی یهودیان آلمان را متوقف کرد. یک روزنامه در بریتانیا این حرکت آخر را که جمعیت یهودی را از رهبرانشان قطع کرد، به‌عنوان «قصد برای مختل کردن جامعه یهودی و ربودن آخرین پیوندهای ضعیفی که آن را نگه می‌دارد» توصیف کرد. حقوق آن‌ها به‌عنوان شهروندان سلب شده بود. یکی از اولین اقدامهای قانونی صادر شده، دستوری از سوی هاینریش هیملر، فرمانده کل پلیس آلمان، بود که یهودیان را از داشتن هرگونه سلاح منع می‌کرد و مجازات بیست سال حبس در اردوگاه کار اجباری را برای هر یهودی که از این پس در حال داشتن سلاح یافت شود، تحمیل می‌کرد.
پوگروم > مرگ ارنست فوم رات

ارنست فوم رات در ۹ نوامبر ۱۹۳۸ بر اثر جراحاتش درگذشت. خبر مرگ او در همان شب به هیتلر رسید، در حالی که او با چندین عضو کلیدی حزب نازی در یک شام به مناسبت یادبود کودتای مونیخ ۱۹۲۳ حضور داشت. پس از بحث‌های شدید، هیتلر به طور ناگهانی بدون ایراد سخنرانی معمول خود، جلسه را ترک کرد. وزیر تبلیغات، جوزف گوبلز، به جای او سخنرانی کرد و گفت که «پیشوا تصمیم گرفته است که... تظاهرات نباید توسط حزب آماده یا سازماندهی شود، اما تا جایی که به طور خودجوش بروز می‌کنند، نباید مانع آن‌ها شد.» قاضی ارشد حزب، والتر بوخ، بعداً اظهار داشت که پیام واضح بود؛ با این کلمات، گوبلز به رهبران حزب دستور داده بود که یک پوگروم را سازماندهی کنند.
برخی از مقامهای ارشد حزب با اقدامهای گوبلز مخالف بودند، زیرا از بحران دیپلماتیکی که ایجاد می‌کرد، می‌ترسیدند. هاینریش هیملر نوشت: "من فکر می‌کنم که این خودبزرگ‌بینی و... حماقت گوبلز است که مسئول شروع این عملیات در حال حاضر، در یک وضعیت دیپلماتیک به خصوص دشوار است."
تاریخ‌نگار اسرائیلی، سائول فریدلاندر، معتقد است که گوبلز دلایل شخصی برای به وجود آوردن کریستال‌ناخت داشت. گوبلز اخیراً به دلیل ناکارآمدی کمپین تبلیغاتی‌اش در طول بحران سودتنلند تحقیر شده بود و به دلیل یک رابطه با یک بازیگر چک، لیدا بارووا، در نوعی بی‌اعتباری قرار داشت. گوبلز نیاز به فرصتی داشت تا جایگاه خود را در چشم هیتلر بهبود بخشد.
در ساعت ۱:۲۰ بامداد ۱۰ نوامبر ۱۹۳۸، راینهارد هایدریش یک تلگرام فوری و محرمانه به زیشرهایتس‌پولیتسای (پلیس امنیت) و اس‌آ (SA) ارسال کرد که شامل دستورالعمل‌هایی در مورد شورش‌ها بود. این شامل دستورالعمل‌هایی برای حفاظت از خارجی‌ها و کسب‌وکارها و اموال غیر یهودی بود. به پلیس دستور داده شد که تا زمانی که دستورالعمل‌ها نقض نشوند، در شورش‌ها دخالت نکنند. همچنین به پلیس دستور داده شد که آرشیوهای یهودی را از کنیسه‌ها و دفاتر جامعه ضبط کنند و «یهودیان مرد سالم که خیلی پیر نیستند» را برای انتقال نهایی به اردوگاه‌های کار اجباری دستگیر کنند. هاینریش مولر، در پیامی به فرماندهان SA و SS، اعلام کرد که "شدیدترین اقدامها" باید علیه یهودیان اتخاذ شود.
پوگروم > شورش‌ها و کریستال‌ناخت

از ۹ نوامبر، SA و جوانان هیتلری شیشه‌های حدود ۷۵۰۰ فروشگاه و کسب‌وکار یهودی را شکستند، از این رو نام کریستال‌ناخت (شب کریستال) به آن داده شد، و کالاهای آن‌ها را غارت کردند. خانه‌های یهودیان در سراسر آلمان غارت شدند. اگرچه خشونت علیه یهودیان به طور صریح توسط مقامها تأیید نشده بود، مواردی از ضرب و شتم یا حمله به یهودیان گزارش شد. پس از خشونت‌ها، ادارات پلیس تعداد زیادی خودکشی و تجاوز را ثبت کردند.
شورشیان ۲۶۷ کنیسه را در سراسر آلمان، اتریش و سودتن‌لند تخریب کردند. بیش از ۱۴۰۰ کنیسه و اتاق‌های نماز، بسیاری از قبرستان‌های یهودی، بیش از ۷۰۰۰ فروشگاه یهودی آسیب دیدند و در بسیاری از موارد تخریب شدند. بیش از ۳۰,۰۰۰ مرد یهودی دستگیر و در اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها زندانی شدند؛ عمدتاً داخائو، بوخن‌والت و زاکسن‌هاوزن.
کنیسه‌ها، که برخی از آن‌ها قرن‌ها قدمت داشتند، نیز قربانی خشونت و وندالیسم قابل توجهی شدند. سنگ قبرها از جا کنده شدند و قبرها مورد تعرض قرار گرفتند. آتش‌سوزی‌هایی به راه افتاد و کتاب‌های دعا، طومارها، آثار هنری و متون فلسفی بر روی آن‌ها انداخته شد و ساختمان‌های ارزشمند یا سوزانده شدند یا تا حد غیرقابل تشخیص تخریب شدند. اریک لوکاس تخریب کنیسه‌ای را به یاد می‌آورد که یک جامعه کوچک یهودی تنها دوازده سال پیش در یک روستای کوچک ساخته بود:
«طولی نکشید که اولین سنگ های خاکستری سنگین فرو ریختند، و کودکان روستا سرگرم شدند در حالی که سنگ ها را به پنجره های رنگارنگ پرتاب می کردند. هنگامی که اولین پرتوهای خورشید سرد و رنگ پریده نوامبر از میان ابرهای تیره و سنگین نفوذ کرد، کنیسه کوچک فقط تلی از سنگ، شیشه شکسته و چوب خرد شده بود.»
خبرنگار دیلی تلگراف، هیو گرین، از وقایع برلین نوشت:
«در سراسر بعدازظهر و شب، قانون اوباش در برلین حکمفرما بود... من در پنج سال گذشته شاهد چندین شورش ضد یهودی در آلمان بوده ام، اما هرگز چیزی به این حد نفرت انگیز ندیده ام. به نظر می رسید نفرت و هیستری نژادی کاملاً بر مردمی که در غیر این صورت محترم بودند، چیره شده است. زنان شیک پوش را دیدم که دست می زدند و از شادی فریاد می کشیدند، در حالی که مادران محترم طبقه متوسط نوزادان خود را بلند می کردند تا «سرگرمی» را ببینند.»
شب بلورین به عنوان یک نقطه عطف

شب بلورین ماهیت آزار و اذیت یهودیان توسط آلمان نازی را از طرد اقتصادی، سیاسی و اجتماعی به خشونت فیزیکی، از جمله ضرب و شتم، زندانی کردن و قتل تغییر داد؛ این رویداد اغلب به عنوان آغاز هولوکاست شناخته می‌شود. در این دیدگاه، نه تنها به عنوان یک پوگروم توصیف می‌شود، بلکه به عنوان یک مرحله بحرانی در یک فرآیند توصیف می‌شود که هر مرحله بذر مرحله بعدی را می‌کارد.
یک گزارش نقل می‌کند که چراغ سبز هیتلر برای شب بلورین با این باور بود که به او کمک می‌کند تا به آرزوی خود برای خلاص شدن از یهودیان در آلمان برسد. پیش از این خشونت سازمان‌یافته و گسترده علیه یهودیان، هدف اصلی نازی‌ها اخراج آنها از آلمان بود، در حالی که ثروتشان را پشت سر می‌گذاشتند. به گفته مورخ مکس رین در سال ۱۹۸۸ٖ، «کریستال‌ناخت آمد... و همه چیز تغییر کرد.»
در حالی که نوامبر ۱۹۳۸ٖ قبل از بیان آشکار «راه‌حل نهایی» بود، پیش‌بینی نسل‌کشی آینده را داشت. در حدود زمان شب بلورین، روزنامه SS داس شوارتزه کورپس خواستار «نابودی با شمشیر و آتش» شد. در کنفرانسی در روز بعد از پوگروم، هرمان گورینگ گفت: «مسئله یهودیان به راه‌حل خود خواهد رسید اگر به زودی وارد جنگی فراتر از مرزهای خود شویم—در آن صورت واضح است که باید با یهودیان حساب نهایی را انجام دهیم.»
شب بلورین همچنین در تغییر افکار عمومی جهانی نقش داشت. به عنوان مثال، در ایالات متحده، این حادثه خاص بود که به نماد نازیسم تبدیل شد و ارتباط بین ناسیونال سوسیالیسم و شر را ایجاد کرد.
همزمانی جالب

روز یادبود شب بلورین با فروپاشی دیوار برلین در ۱۹۸۹ هم‌زمان است. این هم‌زمانی توسط بسیاری یکی از سمبلیک‌ترین کش‌مکش‌های تاریخ معاصر آلمان است. از آنجا که هر دو رویداد در یک تاریخ رخ دادند، این تاریخ به عنوان یک روز تعطیل در نظر گرفته نشد و تاریخ دیگری برای بزرگداشت سقوط دیوار برلین انتخاب شد.
مراجع

Friedlander, Saul (1998). Nazi Germany and the Jews: Volume 1: The Years of Persecution 1933–1939. New York, NY: Perennial. pp 269-293.آنلاین
دیم، جیمز ام. کریستال‌ناخت: ترور نازی که هولوکاست را آغاز کرد (2012) برای مدارس متوسطه. آنلاین
مک‌کالو، کالین، و ناتان ویلسون، ویراستاران. خشونت، حافظه، و تاریخ: برداشت‌های غربی از کریستال‌ناخت (2014) آنلاین
مارا، ویل. کریستال‌ناخت: آزار و اذیت نازی‌ها علیه یهودیان در اروپا (2009) برای مدارس متوسطه. آنلاین
ولچ، سوزان. "نظر آمریکایی‌ها نسبت به یهودیان در دوران نازی: نتایج نظرسنجی نمونه‌ای در دهه‌های 1930 و 1940." فصلنامه علوم اجتماعی 95.3 (2014): 615-635. آنلاین
گرهاردت، اوتا و توماس کارلوف، ویراستاران. شب شیشه‌های شکسته: روایت‌های شاهدان عینی از کریستال‌ناخت (2012) آنلاین
لوویت، روت، ویراستار. پگروم نوامبر 1938: شهادت‌هایی از 'کریستال‌ناخت'  (2015) آنلاین
تبعید یهودیان نورنبرگ در ۲۸ اکتبر ۱۹۳۸
هرشل گرینشپان
نازی ها برای آتش زدن آن روی نیمکت های کنیسه ای در کریستالناخت بنزین می ریزند.
آتش زدن کنیسه در آیزناخ
نامه تقاضا برای مشارکت در پرداخت هزینه های کریستالناخت.
نگوین وان لوک

| نگوین وان لوک | نگوین وان لوک |
| --- | --- |
۶مین Prime Minister of South Vietnam: ۶مین Prime Minister of South Vietnam
دوره مسئولیت ۱ نوامبر ۱۹۶۷ – ۱۸ مه ۱۹۶۸: دوره مسئولیت ۱ نوامبر ۱۹۶۷ – ۱۸ مه ۱۹۶۸
رئیس‌جمهور: Nguyễn Văn Thiệu
قائم‌مقام: Phạm Đăng Lâm
پس از: Nguyễn Cao Kỳ
پیش از: تران ون هوونگ
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۴ اوت ۱۹۲۲ وین لونگ Province, کوچین چین، هندوچین فرانسه
درگذشته: ۳۱ مهٔ ۱۹۹۲ (۶۹ سال) ایولین، فرانسه
ملیت: هندوچین فرانسه
حزب سیاسی: کنشگر سیاسی مستقل
دیگر عضویت‌های سیاسی: Military (1963–1967)
همسر(ان): Nguyễn Mông Hoa (1953–?) Nguyễn Thị Mai (1984–1992)
فرزندان: ۶
محل تحصیل: دانشگاه مونپلیه (کارشناسی حقوق) دانشگاه پاریس (کارشناسی ارشد)
امضا: 
نگوین وان لوک (انگلیسی: Nguyễn Văn Lộc; ۲۴ اوت ۱۹۲۲ – ۳۱ مهٔ ۱۹۹۲) سیاست‌مدار اهل هندوچین فرانسه بود. وی از ۱ نوامبر ۱۹۶۷ تا ۱۸ مه ۱۹۶۸ نخست‌وزیر ویتنام جنوبی بود.
نگوین وان لوک در ۳۱ مه ۱۹۹۲، در سن ۶۹ سالگی در ایولین، فرانسه درگذشت.
ورزشگاه تختی (تبریز)

همچنین ببینید: باغ‌شمال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام سابق: ورزشگاه باغ‌شمال / ورزشگاه رضا پهلوی
نام کامل: ورزشگاه تختی تبریز
محل: تبریز
بازسازی: ۱۳۳۵
توسعه یافتن: ۱۳۵۴
بازگشایی: ۱۳۲۷
مالک: وزارت ورزش و جوانان
گرداننده: اداره ورزش و جوانان آذربایجان شرقی
نوع زمین: چمن
گنجایش: ۲۵٬۰۰۰ نفر
مستاجرها: تیم دوومیدانی آذربایجان شرقی
ورزشگاه تختی که پیش‌تر با نام‌های ورزشگاه باغ‌شمال یا ورزشگاه رضا پهلوی نام‌گذاری شده بود، ورزشگاهی چندمنظوره در منطقه باغ‌شمال تبریز است. این ورزشگاه یکی از قدیمی‌ترین ورزشگاه‌های ایران و تبریز است که در سال ۱۳۲۷ گشایش یافت. این ورزشگاه به‌همراه ورزشگاه آریامهر تهران، میزبان جام ملت‌های آسیا در سال ۱۹۷۶ (۱۳۵۵) بود. تا پیش از ساخت ورزشگاه یادگار امام تبریز، این ورزشگاه به عنوان ورزشگاه اصلی تبریز به کار گرفته می‌شد. و بازی‌های تیم‌های اصلی تبریز از جمله ماشین‌سازی، تراکتورسازی، شهرداری تبریز (آتش‌نشانی) در ورزشگاه برگزار می‌شده
هم‌اکنون بر پایه دستور شورای تأمین استان آذربایجان شرقی دیدارهای لیگ برتر ایران در زمین چمن فوتبال این ورزشگاه برگزار نمی‌گردد و تنها بازی‌های دسته‌های پایین‌تر در آن انجام می‌گیرد.
تاریخچه

ورزشگاه باغ‌شمال در محله باغ‌شمال (شازدا باغی = باغ شازده) تبریز در سال ۱۳۲۷ گشایش یافت و در همان سال مسابقات قهرمانی کشور در رشته‌های فوتبال، بسکتبال و والیبال به صورت متمرکز در این ورزشگاه برگزار شد. در زمان برگزاری این مسابقات زمین فوتبال ورزشگاه خاکی بود.
در سال ۱۳۳۵، چمن ورزشگاه در بازی دوستانه منتخب تبریز و تیمی از آدانا ترکیه گشایش یافت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ این ورزشگاه به یاد غلامرضا تختی به ورزشگاه تختی تغییر نام یافت.
در سال ۱۳۹۵ دوومیدانی کاران این ورزشگاه به دلیل تجمع افراد در پیست دوومیدانی اعتصاب کردند و مانع‌های دوومیدانی را در پیست چیدند که این کار موجب اعتراض مسئولان ورزشگاه شد.
تاریخچه > پرتماشاگرترین بازی‌ها

در یکی از بازی‌های انجام شده در این ورزشگاه در سال ۶۴، نزدیک به ۴۰ هزار تماشاگر در ورزشگاه حضور داشتند به طوری که دور پیست و سقف ورزشگاه نیز مملو از جمعیت بود. این بازی بین تیم منتخب تبریز و تیم لوکوموتیو لایپزیک آلمان شرقی برگزار شد که با تساوی یک بر یک خاتمه یافت.
پرتماشاگرترین بازی دهه ۷۰ نیز به بازی دو تیم تراکتورسازی و پاس در سال ۷۱ مربوط است که ۳۰ هزار نفر از نزدیک این بازی را تماشا کردند.
تاریخچه > پرتماشاگرترین بازی‌ها > جام ملت‌های آسیا

این ورزشگاه در سال ۱۳۵۵ و در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا ۱۹۷۶ میزبان دیدارهای دور مقدماتی گروه آ مسابقات بود که با شرکت تیم‌های ملی فوتبال کویت، چین، و مالزی برگزار شد.
تاریخچه > پرتماشاگرترین بازی‌ها > تیم ملی ایران

چند بازی بین‌المللی تیم ملی نیز در این ورزشگاه انجام گرفته‌است که از آن جمله می‌توان به دیدار تیم ملی ایران با قطر ۱۳۷۵ - تیم ملی ایران با کویت در سال ۱۳۷۶، بازی‌های مقدماتی جام‌جهانی ۲۰۰۲ با حضور تیم‌های ایران، گوام ۱۳۷۹ و تاجیکستان و دیدارهای جام ال‌جی در سال ۲۰۰۲ و با شرکت تیم‌های ایران، پاراگوئه، مراکش و آفریقای جنوبی اشاره نمود.
هم‌چنین بهترین پیروزی تیم ملی فوتبال ایران در ورزشگاه تختی (باغ‌شمال) تبریز روی داد. در دیداری که در تاریخ ۱۲ آبان ۱۳۷۹ انجام شد، ایران موفق شد در دیداری یک‌سویه تیم ملی فوتبال گوام را با نتیجه پر گل ۱۹ بر صفر شکست دهد.
تاریخچه > جام آذربایجان

در نیمه نخست دهه هفتاد به مدت چند سال پیاپی جام آذربایجان با حضور چهار تیم (یک تیم خارجی و سه تیم داخلی) در ورزشگاه باغ‌شمال برگزار می‌شد.
تجمعات سیاسی

این ورزشگاه از آن‌جا که در مرکز شهر تبریز واقع شده، در هنگام سفرهای مقامات کشوری محل دیدارهای مردمی است.
سخنرانی سید علی خامنه‌ای رهبر ایران هنگام سفر به آذربایجان و سخنرانی‌های تبلیغاتی کاندیدهای ریاست جمهوری در این مکان برگزار می‌شود.
ورن بوچنن

| ورن بوچنن | ورن بوچنن |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از فلوریدا حوزهٔ حوزه انتخابیه شانزدهم فلوریدا: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از فلوریدا حوزهٔ حوزه انتخابیه شانزدهم فلوریدا
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۳ ژانویه ۲۰۱۳: آغاز به کار  ۳ ژانویه ۲۰۱۳
پس از: تام رونی
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از فلوریدا حوزهٔ حوزه انتخابیه سیزدهم فلوریدا: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از فلوریدا حوزهٔ حوزه انتخابیه سیزدهم فلوریدا
پس از: Katherine Harris
پیش از: بیل یونگ
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۸ مهٔ ۱۹۵۱ ‏(۷۳ سال) دیترویت
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
همسر(ان): Sandra "Sandy" Buchanan
اقامتگاه: ساراسوتا، فلوریدا
محل تحصیل: Cleary University, دانشگاه دیترویت مرسی
پیشه: automobile dealer, insurance executive
خدمات نظامی: خدمات نظامی
خدمت/شاخه: گارد ملی هوایی
یگان: Michigan
ورن بوچنن (به انگلیسی: Vern Buchanan) نمایندهٔ حوزه انتخابیه شانزدهم فلوریدا از حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۶ ژانویه ۲۰۰۷ میلادی به‌عضویت این مجلس درآمد.