stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اذان
متن اذان

| تکرار | متن عربیعربی قرآنی | متن فارسی | مذهب |
| --- | --- | --- | --- |
| ۴ بار | ٱللَّٰهُ أَکْبَرُ | خدا بزرگ‌تر است | شیعه و سنی |
| ۲ بار | أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلَّا ٱللَّٰهُ | گواهی می‌دهم که هیچ خدایی جز خدای یگانه نیست. | شیعه و سنی |
| ۲ بار | أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ ٱللَّٰهِ | گواهی می‌دهم که محمّد پیامبر خدا است. | شیعه و سنی |
| ۲ بار | أشهَدُ أَنّ عَلیاً ولیَّالله | گواهی می‌دهم که علی ولی خدا است | فقط شیعه |
| ۲ بار | حَیَّ عَلَیٰ ٱلصَّلَاةِحَیَّ عَلَیٰ ٱلصَّلَوٰةِ | بشتاب به سوی نماز. | شیعه و سنی |
| ۲ بار | حَیَّ عَلَیٰ ٱلْفَلَاحِحَیَّ عَلَیٰ ٱلْفَلٰحِ | بشتاب به سوی رستگاری. | شیعه و سنی |
| ۲ بار | حَیَّ عَلَیٰ خَیْرِ ٱلْعَمَلِ | بشتاب به سوی بهترین کار. | فقط شیعه |
| ۲ بار | ٱلصَّلَاةُ خَیْرٌ مِنَ ٱلنَّوْمِٱلصَّلَوٰةُ خَیْرٌ مِنَ ٱلنَّوْمِ | نماز از خوابیدن بهتر است ∗ | فقط سنی، در اذان صبح |
| ۲ بار | ٱللَّٰهُ أَکْبَرُ | خدا بزرگ‌تر است | شیعه و سنی |
| ۲ بار | لَا إِلٰهَ إِلَّا ٱللَّٰهُ | هیچ خدایی جز خدای یگانه نیست.∗ | شیعه دو بار اما سنی تنها یک بار |
^  برخی پیروان مذهب مالکی و برخی زیدیان الله اکبر ابتدای اذان را به جای چهار بار فقط دو بار می‌گویند.
^  برخی پیروان مذهب مالکی و برخی زیدیان الله اکبر ابتدای اذان را به جای چهار بار فقط دو بار می‌گویند.
^  عبارت «اشهد انّ علیّا ولی‌الله» یا «اشهد انّ علیّا حجت‌الله» که فقط توسط شیعیان و بعد از أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ ٱللَّٰهِ خوانده می‌شود به اذعان غالب فقهای شیعه جزو اذان و اقامه نیست و خواندن آن نیز واجب نیست بلکه مستحب و مستحسن است. گاهی بعضی از شیعیان عبارت دیگری را نیز به آن اضافه می‌کنند مانند «اشهد انّ مولانا امیرالمؤمنین علیّاً و ابناؤه المعصومین حجج الله» «گواهی می‌دهم که سرور ما امیر مؤمنان علی و پسران معصوم او حجّت و برهان‌هایی برای خدا (در زمین) هستند» و چیزهای دیگر.
^  جمله «الصلوة خیرمن النّوم» به معنی «نماز از خواب بهتر است» را فقط اهل سنّت در اذان صبح (فجر) می‌خوانند. بر اساس منابع اهل سنت، جمله «الصلوة خیرمن النّوم» به امر عمر بن خطاب پس از رحلت پیامبر اسلام به اذان اضافه شد.
^  جمله «حی علی خیرالعمل» به معنی "بشتاب به سوی بهترین کارهاً تنها توسط شیعیان گفته می‌شود. جمله «حی علی خیرالعمل» هم پس از رحلت پیامبر اسلام و در دوران خلافت عمر بن خطاب از اذان اهل سنت حذف شد.
^  شیعیان جملهٔ پایانی (لا اله الا الله) را دو بار تکرار می‌کنند.
برخی پیروان مذهب اباضی نیز به همین گونه اند.
دیگر تفاوت اذان برخی پیروان مذهب اباضی آن است که الله اکبر آخر اذان را به جای دوبار چهار بار می‌گویند.
اهل‌سنت، بر این باور هستند که بعضی عبارات اذان، مانند «الصلاة خیر من النوم» را عمربن‌خطاب افزوده‌است. این در حالی است که شیعیان اذان را عبادتی می‌دانند که از جانب خدا تعیین گردیده و تغییر در جملات اذان را بدعت می‌دانند، شیعیان همچنین از لفظ اشهد ان علی ولی‌الله و اشهد ان علی حجت‌الله در اذان استفاده می‌کنند ولی هیچ دلیلی از محمد مبنی بر کاربرد این الفاظ در اذان ثابت نشده‌است همچنین عقیدهٔ شیعه این است که محمّد پیش از هجرت، برای تمام نمازهای واجب خود، اذان می‌گفته‌است. در ایران، اغلب اذان را در آواز بیات ترک در گوشه روح‌الارواح می‌خوانده‌اند. در مراسم تعزیه، اگر اذان گفته شود، به آواز کردی است. اولین اذان سال در یکم هجری و در مدینه بود. در مسند ابوداود به اسناد صحیح از عبدالله‌بن‌زیدبن‌عبدربه انصاری آمده که او برای اولین بار پیشنهاد اذان را به محمد داده و محمد از او پذیرفته‌است.
اشاعه اجباری اذان شیعی

در ۱۵۰۱ میلادی شاه اسماعیل اول در جریان فتح تبریز جبرا مذهب شیعه را رواج داد. او با تهدید، مردم را مجبور به پذیرش اذان، اقامه و رسوم تشیع کرد.
دیدگاه اهل سنت

اهل سنت عقیده دارند که نخستین بار اذان در مدینه خوانده شد و حمزه پسر عبدالمطّلب این پیشنهاد را به محمّد داد (در حالی که بعضی دیگر طبل و بوق یا زنگ را برای دعوت مردم به نماز پیشنهاد کرده بودند).
دیدگاه شیعه

شیعیان اذان را عبادتی می‌دانند که از جانب خدا تعیین گردیده‌است و تغییر در جملات اذان را مترادف بدعت می‌دانند. هم چنین باور شیعیان این است که نخستین اذان بلال حبشی در مدینه بوده‌است اما علی نخستین اذان را در خانه کعبه سر داده‌است و همچنین محمد
پیش از هجرت به مدینه برای تمام نمازها خود، اذان می‌گفته‌است.
نحوه خواندن اذان

اذان پس از داخل شدن وقت نماز گفته می‌شود. مؤذن در هنگام اذان معمولاً در جای بلندی قرار گرفته و می‌ایستد. در بین مسلمانان معمول است که مؤذن در هنگام ادای جملات اذان، دست‌ها را به گوش می‌گذارد و با صدای بلند جملات اذان را قرائت می‌کند. هم چنین معمول است که مؤذن بین جملات اذان تا حد عرفی فاصله بدهد و اصوات را کشیده ادا کند. هم چنین اعتقاد بر این است که اگر موذّن در هنگام اذان صدا را در گلو بگرداند تبدیل به غنا می‌شود و حرام است.
دعا پس از اتمام جمله‌های اذان در بین مسلمانان رایج است. شیعیان معمولاً بعد از اذان عبارت «وصلّی الله علی سیّدنا محمّدٍ و آله و سلَّم» «و الله بر سرور ما محمّد و بر خاندان او درود و سلام فرستاد» را می‌افزایند. در بین اهل سنت این دعا معمول تر است: «اللهم رب هذه الدعوة التامة و الصلاة القائمة آت محمداً الوسیلة و الفضیلةو ابعثه مقاماً محموداً الذی وعدته» به معنی «خداوندا، پروردگار (صاحب) این دعوت کامل و نمازی که برپا می‌شود، به محمّد وسیله (درجه ای در بهشت) و فضیلت ببخش و او را به جایگاه ستوده‌ای که به وی وعده دادی برسان».
اذان در فرهنگ ایرانی

در ایران بیشتر اذان را در آواز بیات ترک در گوشه روح‌الارواح می‌خوانده‌اند. به ویژه اذان مؤذن‌زاده اردبیلی که این استعداد در خانواده او موروثی است. اذان را در شور و شهناز و حجاز ابوعطا هم می‌خوانند. بسیاری از خوانندگان آواز در موسیقی ایران مرتبه مؤذنی نیز داشته‌اند. در مراسم تعزیه اگر اذان گفته شود، حتماً به آواز کردی است.
اذان گویی با لحن موسیقی ایرانی توسط برخی خوانندگان آواز ایرانی در گذشته انجام شده‌است که از این دست می‌توان به اذان ابوالحسن دماوندی یکی از خوانندگان اواخر قاجاریه و اوایل پهلوی اشاره کرد. اذان او که در فواصل بیات ترک است در واقع نخستین نمونه ضبط شده اذان روی صفحات گرامافون است که در سال۱۳۰۸ ضبط شده‌است. او که علاوه بر خواننده بودن، مؤذن مظفرالدین شاه بوده‌است
اذان گویی در بین استادان موسیقی آوازی از سال‌های بسیار دور رواج داشتهاست از آن جمله می‌توان به سیدحسین عندلیب اصفهانی مؤذن مسجد سپهسالار (مطهری)، حاج مؤذن تفرشی پدر حسین قلی خان نکیسا که در عهد محمدعلی شاه، مؤذن مشهوری بود، ابوالحسن دماوندی مؤذن مظفرالدین شاه، سیدعبدالرحیم اصفهانی استاد دماوندی، قربان خان قزوینی معروف به شاهی و تاج اصفهانی اشاره کرد.
پس از دماوندی حدود ۱۵ سال بعد، تاج اصفهانی خواننده مکتب اصفهان، اذانی را در بیات ترک خواند.
عطا» الله امیدوار معمار، شهرساز، نقاش و موسیقیدان نیز همانند دیگر آوازخوانان موسیقی ایرانی به اذان گویی در دستگاه‌های مختلف موسیقی پرداخته‌است البته او بر خلاف دیگران که تنها در بیات ترک اذان گفته‌اند تجربه‌هایی را در دستگاه‌های نوا، همایون و چهارگاه انجام داده به‌طوری‌که با استناد به شیوه‌های آوازی در این دستگاه‌ها اذان گفته‌است.
البته به گفته بسیاری از اهالی فن موفق‌ترین تجربه امیدوار در اذان گویی در دستگاه چهارگاه است. این اذان به‌طور مشخص در گوشه منصوری شکل می‌گیرد.
در کنار تمامی موذنینی که یا خواننده بودند یا از ابتدا مؤذن، رحیم مؤذن زاده اردبیلی در ۳۰ سالگی یعنی در سال ۱۳۳۴ اذان معروفش را گفت. این اذان در حال حاضر جاودانه‌ترین اذان در ایران است که در گوشه «روح الارواح» و در بیات ترک خواند. ماندگاری این اذان بواسطه فضای دستگاه بیات ترک با صدای مؤذن زاده‌است که باعث شده اذان او به عنوان اولین رویداد از چهار رویداد منحصربه‌فرد در موسیقی آئینی -مذهبی ایران ثبت شود.
محمدرضا شجریان استاد آواز ایرانی که خود در خواندن قرآن و مناجات صاحب شناخت و مهارت غیرقابل انکاری است اذان مؤذن زاده اردبیلی را در تاریخ ماندگار می‌داند. به گفته شجریان او دستگاه عظیم بیات ترک را در ۵ دقیقه خلاصه کرده‌است. شیخ عبدالکریم، پدر رحیم مؤذن زاده اردبیلی تا دهه ۲۰ در اردبیل اذان می‌گفته و بعد از او رحیم فرزند او راه پدر را ادامه داده‌است البته دو برادر او سلیم و داوود نیز اذان می‌گویند.
سلیم مؤذن زاده اردبیلی که تا پایان عمرش در سال ۱۳۹۵ شمسی در حوزه نوحه خوانی و مداحی فعال بود اذانش را در دستگاه ماهور خوانده‌است.
حسین صبحدل از جمله موذنینی است که به تمام زوایای موسیقی ایرانی تسلط کافی دارد و همین مسئله باعث خلق اذان او در مایه بیات ترک شد. اذان او همانند مؤذن زاده در یک دستگاه است اما دو نوع متفاوت را با شیوه مختلف آوازی بیان می‌کند.
قدمت اذان صبحدل به سه دهه می‌رسد که در واقع جز» آخرین اذان‌های شکوهمند است. البته او اذانی هم در ماهور دارد.
به گفته بسیاری از صاحب نظران اذان رحیم مؤذن زاده اردبیلی و صبحدل هم پهلو و هم ردیف هستند و نمی‌توان یکی را بر دیگری برتر دانست.
در اذان مؤذن روح‌الله کاظم‌زاده معروف به انتظار آواز سنتی ایرانی استفاده نشده‌است.
اذان مرسوم به مذهب اهل‌سنت
اذان مرسوم به مذهب تشیع
کمندان (هرند)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| کمندان kamandan (اصفهان) | کمندان kamandan (اصفهان) |
| --- | --- |
village: village
کمندان kamandan (اصفهان): کمندان kamandan (اصفهان)
مختصات: ۳۲°۵۳′۵۰″ شمالی ۵۲°۲۱′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۸۹۷۲۲°شمالی ۵۲٫۳۶۳۰۶°شرقی﻿ / 32.89722; 52.36306: مختصات: ۳۲°۵۳′۵۰″ شمالی ۵۲°۲۱′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۸۹۷۲۲°شمالی ۵۲٫۳۶۳۰۶°شرقی﻿ / 32.89722; 52.36306
استان‌های ایران: استان اصفهان
شهرستان‌های ایران: شهرستان اصفهان
بخش (تقسیمات کشوری): بخش جلگه
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان امامزاده عبدالعزیز
کمندان: کمندان
حکومت: حکومت
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۲۰۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت (2017): جمعیت (2017)
 • کل: ۴۰۰
 • تراکم: ۰٫۰۰۸۰/کیلومتر مربع (۰٫۰۲۱/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
کمندان ، روستایی از توابع بخش جلگه شهرستان اصفهان در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان امامزاده عبدالعزیز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۰۰نفر (۱۰۰خانوار) بوده‌است.
اماکن مذهبی

این روستا دارای دو مسجد می‌باشد  که یکی به نام مسجد امام حسین است و دیگری به نام مسجد بقیه‌الله است.
جاذبه های گردشگری

از جاذبه های گردشگری این روستا می‌توان به آسیاب محمد خانم جان و آسیاب ملا سیف اله که قدمت ان به دوره ساسانیان می‌رسد می‌شود اشاره کرد و قرار است به همت  بازسازی شود
اماکن آموزشی

این روستا دارای سه  مدرسه می‌باشد  که دارای دو دبستان دخترانه نیایش و پسرانه جعفر طیار است و دیگری که توسط خیر مدرسه ساز بنا شده‌است دبیرستان دخترانه می‌باشد.
کوپلاند، کانزاس

مکان
| Copeland, Kansas | Copeland, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Copeland, Kansas: Location of Copeland, Kansas
مختصات: ۳۷°۳۲′۲۵″ شمالی ۱۰۰°۳۷′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۵۴۰۲۸°شمالی ۱۰۰٫۶۳۰۲۸°غربی﻿ / 37.54028; -100.63028: مختصات: ۳۷°۳۲′۲۵″ شمالی ۱۰۰°۳۷′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۵۴۰۲۸°شمالی ۱۰۰٫۶۳۰۲۸°غربی﻿ / 37.54028; -100.63028
ایالت: کانزاس
شهرستان: Gray
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۲۵ مایل مربع (۰٫۶۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۲۵ مایل مربع (۰٫۶۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۸۲۲ فوت (۸۶۰ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۱۰
 • برآورد (۲۰۱۱): ۳۱۶
 • تراکم: ۱۲۴۰٫۰/مایل مربع (۴۷۸٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۷۸۳۷
کد منطقه: ۶۲۰
FIPS کد: ۲۰-۱۵۴۷۵
GNIS feature ID: ۰۴۷۱۷۰۴
کوپلاند (به انگلیسی: Copeland) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۱۰ نفر بوده‌است.
مکران

مکان
| مُکْران مَکُّران | مُکْران مَکُّران |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
در جهت عقربه‌های ساعت از بالا = ۱-ساحل درک، زرآباد (کنارک) ۲-ساحل کوند ملیر، پارک ملی هنگول ۳-ساحل دران، جیونی ۴-بزرگراه ساحلی مکران ۵-جزیره آستولا ۶-تندیس شاهزاده امید، پارک ملی هنگول: در جهت عقربه‌های ساعت از بالا = ۱-ساحل درک، زرآباد (کنارک) ۲-ساحل کوند ملیر، پارک ملی هنگول ۳-ساحل دران، جیونی ۴-بزرگراه ساحلی مکران ۵-جزیره آستولا ۶-تندیس شاهزاده امید، پارک ملی هنگول
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
 • نام اهلیت: بلوچ
 • زبان: زبان بلوچی اقلیت: زبان جدگالی، زبان بشاگردی
بزرگ‌ترین شهرها: تربت پنجگور سراوان قصرقند ایرانشهر لس بیله گوادر فنوج چابهار کنارک جاسک میناب
مَکْران یا مُکْران یا مِکْران (به بلوچی: مَکُّران، به انگلیسی: Makoran) به مناطق جنوبی بلوچستان که در امتداد ساحل بلوچستان به طول ۶۰۰ مایل (حدودا ۱۰۰۰ کیلومتر) از راس الکوه در غرب جاسک و حد میناب در ایران تا شرق لس بیله و نزدیکی بندر کراچی در پاکستان گسترده است. مکران توسط مرز های سیاسی مدرن ایران و پاکستان به دو نیم تبدیل شده است.
ایالت مَکُران یا مکران یا زمین مکران نام جغرافیایی است که پس از اسلام بر ناحیه ای از کرمان تا رود سند گفته‌اند. حافظ ابرو در کتاب جغرافیا جلد ۳ می‌نویسد حد شرقی کرمان، زمین مکران است. بیابانی که بین کرمان و بحر است این بیابان میان کرمان و سجستان (سیستان امروزی) و خراسان واقع شده و جنوبی کرمان بحر مکران است. در بعضی منابع اروپایی سده‌های ۱۶ تا ۱۸ از ایالت مکران نام برده شده است. در دوره‌های مختلف تاریخی این منطقه خودمُختار و تحت اداره خان‌های محلی بوده که خود را رعایای دولت ایران می‌نامیدند. امپراتوری بریتانیا در سده هیجده این منطقه را جزو هند و مستعمره بریتانیا نمود. امروزه در هند و در پاکستان شهرهایی بنام مکران وجود دارد. مکران در دوره‌های مختلف تاریخی بخشی از قلمرو ایران بوده است. سفرنامه مارکو پولو نیز مکران را شرح داده است. در بعضی اسناد و نقشه‌های تاریخی اروپایی و بعضی نوشته‌های عربی دریای عرب امروزی نیز بحر مکوران بیان شده است.
کوه‌های خشک و بایر کرانه‌های مکران از دید جغرافیای طبیعی دنباله کویر است، که تا آنجا گسترش یافته. گویا در سده‌های میانه این سرزمین از آنچه اکنون دیده می‌شود، حاصلخیزتر بوده ولی هیچگاه از دید دارایی دارای اهمیت نبوده است. جغرافی‌نویسان پیشین اسامی بسیاری از شهرهای مکران را در کتاب‌های خود ثبت نموده‌اند ولی هیچ‌کدام به‌طور گسترده از آن شهرها یاد نکرده‌اند. مهم‌ترین درآمد مکران از نیشکر و یک گونه شکر موسوم به پانیذ بوده است که از آنجا به سرزمین‌های مجاور صادر می‌گردیده.
نام‌شناسی

مکُّران: مک + ران. مک، مچ، مغ، در زبان بلوچی به معنی نخل است. مکران یعنی سرزمین دارای نخل. نخلستان. این نام از جغرافیای طبیعی منطقه گرفته شده است.
در ادوار باستان در مکران از قوم بلوچ در کتب فارسی و عربی ذکر شده که اعراب آن را «بلوص» گزارش کرده‌اند به همین علت مکران را بلوچستان نام گذاشته‌اند.
مقدسی جغرافی دان قرن۴هجری قمری، مکران غربی و شرقی را سرزمینی واحدی وصف می کند که‌ زبان‌ سکنه آن‌ «بلوصی‌»(معرب بلوچی) و مرکز آن‌ «بَنَّجْبور» بود. بنجبور شاید معرب شهر پنجگور در مکران‌ پاکستان‌ کنونی‌ باشد که به نقل از مقدسی مردم بلوصی آن به کار نخل و دامداری مشغول بودند.
مکران در دوران اسلامی رایج شده ولی بیشتر پژوهشگران این نام را مرتبط با نام‌های دوران پیش از اسلام ساتراپ هخامنشی مکا(گدروزیا) و تمدن مگان می‌دانند. بی تردید ساتراپ هخامنشی مکا با سرزمین مگان یا ماکان که در متون سومری و بابلی برای اشاره به مناطق تجاری با بین النهرین ذکر شده منطق است. بنابراین مکا در کتیبه های پارسی باستان همان مگان است و مکران به دلایل همچون شواهد اسمی و شواهد شباهت مناطق باستانی عمان و امارات متحده عربی، گونه ای از مگان پیشنهاد شده است.
هردوت تاریخ نگار یونانیانی ساتراپ هخامنشی مکا را گدروزیا نام می برد و اسکندر طی لشکرکشی خود، هنگام تصمیم بازگشت به غرب از دهانه دره سند مجبور شد از گدروزیا عبور کند. محققان معتقد هستند گدروزیا نامی یونانی بوده که توسط یونانی ها به ساتراپ مکا یا بلوچستان کنونی اطلاق شده است.
همان نویسندگان سده‌های سیزده تا پانزده میلادی غالباً، واژه کیج (گچ) و مکران را استعمال می‌کردند و مارکوپولو نیز این منطقه را در سفرنامه خود کیس مکوران و عرب‌ها (تیز مکران) نامیده است بنظر می‌رسد تیز تغییر یافته گیچ باشد.
هم‌اکنون بخش جنوبی بلوچستان در قسمت واقع در خاک پاکستان تحت عنوان «کیچ مکران» و قسمت واقع در خاک ایران صرفاً «مکران» شناخته می‌شود.
کتاب خلیج فارس منتشر شده توسط دولت بریتانیا و وزارت خارجه انگلیس، بخش ایرانی مکران را مکران پارس نامیده است. کتاب خلیج فارس که ۱۹۱۷ توسط دولت بریتانیا منتشر شده است مناطق و آبادی‌ها و شهرهای «مکران پارس» را از بندر عباس تا گوادور نام برده است. مکران فارس نامی است که در کتب عربی در دوره تسلط پارسیان بر ممالک مکران بکار رفته است و بنظر می‌رسد انگلیسی‌ها واژه مکران پارس را از منابع عربی گرفته‌اند.
تاریخچه

برخی مورخان مکران را با تمدن magan (مَگان یا ماکان) یکسان می‌پندارند. مگان نام تمدنی کهن است که در حدود قبل۲۵۰۰ تا ۵۵۰ پیش از میلاد وجود داشته است که تاریخ پیدایش آن هم دوره سومری‌ها و اَکَدی‌ها تخمین زده می‌شود. و گستره آن بر بخش‌های جنوب بلوچستان و بخش‌هایی از عمان و امارات متحده عربی می‌رسید. در متون سومری و اَکَدی به مگان یا ماکان اشاره مستقیم شده چنانچه نارام سین پادشاه بزرگ اَکَدی لقب اکدی سامی «ملک» را به فرمانروای مغلوب مگان داد. مگان به خاطر کشتی‌سازی و قابلیت‌های دریایی‌اش شهرت داشت: یک کشتی مگان قادر به حمل حدود ۲۰ تن بار بود که هر کدام را به یک کشتی مهیب تبدیل می‌کرد. در متون یافت شده مربوط به سومریان هم از مگان به عنوان یکی از شرکای تجاری مهم سومریان یاد شده است که مس و دیوریت مورد نیاز بین‌النهرین از آنجا تأمین می‌شده است.
این پژوهش‌ها باعث شد که هانسمن ریشه نام مکران را از واژه قدیمی و اشاره شده ماکان یا مگان در متون سومری و اَکَدی بداند که بدون تردید ماکان در کتیبه‌های سومری و اَکَدی با ماکا یا مکا در کتیبه‌های هخامنشی یکسان است. واراهامیهیرا در دانشنامه مشهور خود بریهات-سامیتا از مردمان غرب شبه قاره هند تحت عنوان Makara نام برده است.
آریان گزنفون مورخ یونانی از اصطلاح Icthyophagy (یونانی باستان: Ἰχθυοφάγοι) برای ساکنان مناطق شمال بحر مکران کنونی استفاده کرده است. Icthyophagy اصطلاحی عمومی به معنی «ماهی خواران» است که توسط جغرافی دانان یونانی عهد باستان برای جوامع ساکن در کنار دریاها گفته می‌شد. حال آنکه در مکران، صرفاً نواحی ساحلی با دریا مرتبط هستند و بخش اعظم این منطقه بیابانی و کویری و کیلومترها دور از دریاست. سرزمین مکران به لحاظ موقعیت مکانی با ساتراپی مکا یکی از ساتراپی‌های ایران در دوران هخامنشیان تطابق دارد.
از مکا در کتیبه‌های به جامانده از دوران هخامنشیان در بیستون و تخت جمشید به عنوان ساتراپی چهاردهم ایران در عهد داریوش یاد شده است. ابوریحان بیرونی در کتاب خود تحقیق ماللهند بیان می‌کند که خط ساحلی شبه قاره هند از تیز، پایتخت مکران، آغاز می‌شود.
یاقوت حموی (۵۷۴–۶۲۶ ه‍.ق) جغرافی‌دان و تاریخ‌نویس مشهور در کتاب معجم البلدان در باب حرف میم در مورد دلیل نامگذاری مکران به این نام چنین می‌نویسد: «همانگونه که ذکر شد، سیره نویسان می‌گویند که: مکران به نام مکران بن فارک بن سام بن نوح علیه السلام نامگذاری شده است زیرا او به این منطقه آمده و در آنجا سکنی گزیده است»
جغرافیا

«ماکا» یا «مگان» یا «ماکان» (بعد تر به مکران تبدیل شده) که یونانی‌ها آن را «گدروزیا» نامیدند با گذر تاریخ رفته رفته کوچک‌تر و به سمت جنوب بلوچستان محدود می‌شده؛ چنانچه در اواخر ساسانیان و اوایل عصر اسلامی سرزمین گدروسیا شامل پنج ایالت پارادان، توران، مکران و سیستان، مازون بود. با اینکه پارادان از صفحه تاریخ محو شد و توران جای خود را به منطقه کلات داده اما باز هم گستره مکران کاهش یافته و محدود به جنوب بلوچستان شده است.
مکران امروزه به جنوب بلوچستان و خط ساحلی دریای مکران که میان دو کشور ایران و پاکستان تقسیم شده اطلاق می‌شود که از غرب با استان کرمان (رودبار زمین) و گیاوان زمین در استان هرمزگان، از شمال با منطقه سرحد بلوچستان در استان سیستان و بلوچستان، از شرق با مکران پاکستان در ایالت بلوچستان پاکستان و از جنوب به دریای مکران منتهی می‌شود.
جغرافیا > مکران ایران

مکران ایران (جنوب بلوچستان ایران) تقریباً بیشتر شهرستان‌های بلوچستانِ ایران، در استان سیستان و بلوچستان از جمله ایرانشهر، سراوان، سرباز، فنوج، نیکشهر، کنارک، زرآباد و چابهار را در بر می‌گیرد و از شمال با منطقه سرحد بلوچستان (شمال بلوچستان) که شامل خاش، زاهدان، میرجاوه، تفتان همسایه است.
مکران ایران به همراه سرحد بلوچستان دو منطقه بلوچستان ایران، در استان سیستان و بلوچستان را تشکیل می‌دهند.
جغرافیا > مکران پاکستان

مکران پاکستان که شامل نواحی:کیچ، پنجگور، گوادر می‌شود از شمال با نواحی خاران و واشک، از شرق با نواحی لسبیله و آواران همسایه است. منطقه مکران پاکستان از قرن ۱۸ تا قبل از انحلال سال ۱۹۵۵ تحت کنترل و حاکمیت خان نشین مکران، خاندان گیچکی بلوچ بود و بعد از سلطه انگلستان بر بلوچستان مکران پاکستان به عنوان ایالت شاهزاده نشین مکران یک ایالت فرعی از هند بریتانیا شد و تا سال ۱۹۵۵ بر مکران شرقی کنترل داشت.
جاذبه‌های گردشگری

مستند مکران در سال ۱۴۰۰ توسط یاسین قاسمی ساخته شد. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «مستند مکران تصاویری از نقاط دیدنی و جاذبه‌های زیبای بلوچستان و شهر چابهار را به نمایش می‌گذارد. نقاطی که در دنیا کم‌نظیر هستند. تپه گل افشان با خاصیت درمانی، کوه‌های مینیاتوری با قدمت ۵ میلیون سال، جنگل حرا، سواحل و اسکله‌های زیبا، تلاقی صحرا و دریا در روستایی شگفت‌انگیز و اما پیرمرد روستایی که سالیان سال با هزینه شخصی خودش از تمساح‌ها مراقبت می‌کند تا نسلشان منقرض نشود.»
مردم‌شناسی

ساکنان بومی سرزمین مکران قوم بزرگ بلوچ هستند. بندر باستانی هخامنشی تیس در این ناحیه قرار داشته است.
توسعه مکران

دولت چهاردهم در جمهوری اسلامی ایران، توسعه منطقه مکران را از اهداف اصلی توسعه ای خود اعلام کرده است (از طریق توسعه های جدید در زیرساختهای بندری، شهری، ریلی، جاده ای، ترانزیتی، اقتصادی، اجتماعی و رشد بیشتر در شاخص های توسعه انسانی در منطقه).
نگارخانه

ساحل دریای مکران چابهار
نمایی از شهر میناب و بستر رودخانه میناب
دماغه جاسک
کنارک، زرآباد، ساحل درک
جزیره مینو
مدل کشتی‌های مگان که هر یک قادر به حمل ۲۰ تن محموله بوده
موقعیت مکران در نقشه ایران در عصر خلفای عباسی برگرفته از کتاب جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی
قبایل بلوچ و مسیرهای آن منطقه، در زمان اسکندر
موقعیت مکانی مکا در نقشه ایران در عهد امپراتوری هخامنشی
گستره گدروزیا یا ماکا (بعد تر مکران) که از لحاظ مرزبندی مدرن امروزی، تقریباً با بلوچستان امروزی منطبق است با این تفاوت که گدروزیا نام یونانی که یونانی‌ها به بلوچستان دادند شامل شمال عمان، امارات، قطر هم می‌شد.
دشتیاری، بندر ماهیگیری بریس
بلک‌فوت (آیداهو)

مکان
| Blackfoot, Idaho | Blackfoot, Idaho |
| --- | --- |
شهر: شهر
Business District of Blackfoot: Business District of Blackfoot
موقعیت بلک‌فوت، آیداهو: موقعیت بلک‌فوت، آیداهو
Blackfoot, Idahoموقعیت در ایالات متحده آمریکا: Blackfoot, Idahoموقعیت در ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۴۳°۱۱′۲۴″ شمالی ۱۱۲°۲۰′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۱۹۰۰۰°شمالی ۱۱۲٫۳۴۶۱۱°غربی﻿ / 43.19000; -112.34611: مختصات: ۴۳°۱۱′۲۴″ شمالی ۱۱۲°۲۰′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۱۹۰۰۰°شمالی ۱۱۲٫۳۴۶۱۱°غربی﻿ / 43.19000; -112.34611
ایالت: آیداهو
شهرستان: بینگم
حکومت: حکومت
 • شهردار: Mike Virtue
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۰۷ مایل مربع (۱۵٫۷۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵٫۸۳ مایل مربع (۱۵٫۱۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۲۴ مایل مربع (۰٫۶۲ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۴۹۸ فوت (۱۳۷۱ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۱۸۹۹
 • برآورد (۲۰۱۲): ۱۱۸۵۲
 • تراکم: ۲۰۴۱٫۰/مایل مربع (۷۸۸٫۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: ۸۳۲۲۱
کد منطقه: ۲۰۸
FIPS code: ۱۶–۰۷۸۴۰
GNIS feature ID: ۰۳۹۶۱۴۱
وبگاه: cityofblackfoot.org
بلک‌فوت (به انگلیسی: Blackfoot) شهری در شهرستان بینگم ایالت آیداهو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۱٬۸۹۹ نفر بوده است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
تاریخ کرج

سرو ۱۳۰۰ ساله گوهردشت تا سال ۱۳۶۵ سبز بوده اما به مرور آثار خشکیدگی در آن نمایان شده‌است. در سال ۱۳۸۰ کارشناسان میراث فرهنگی این اثر ارزشمند را شناسایی کردند و از آن پس جزء آثار باستانی شهر کرج به‌شمار می‌آید. برخی‌ها می‌گویند در پای این سرو تاریخی، گنج و گوهر پیدا شده و دلیل نام‌گذاری گوهردشت هم همین است.
تاریخ شهر کرج به سال‌های دور بازمی‌گردد و آثار باقی مانده در عهد باستان و دوران حکومت هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان (آتشکده تخت رستم) در اطراف شهر کرج گواه این است که این ناحیه در روزگاران گذشته از تمدن پیشرفته ای برخوردار بوده و همچنین پس از ظهور و رواج اسلام وجود گورستان‌ها، امامزاده‌ها و اماکن متبرکه متعدد در این ناحیه نشان دیگری از اهمیت و آبادی آن می‌باشد.
کرج در کتاب‌ها

در سال ۷۴۰ هجری قمری حمدالله بن ابی بکر ابن محمد ابن نصر مستوفی در کتاب خود به نام نزهه القلوب از کرج نام برده و آن را در ولایات عراق عجم (شامل استان‌های تهران، مرکزی، زنجان، همدان، اصفهان امروزی)، از توابع طالقان ذکر نموده‌است. همچنین نام کرج در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب که به سال ۳۷۲ هجری قمری تألیف شده‌است نیز آمده بوده، ولی منظور «کرج ابودلف» بوده که حد فاصل سلطان آباد (اراک) و بروجرد قرار داشته‌است.
صفویان

با توجه به آثار باقی مانده مانند، کاروانسرای شاه عباسی، به‌طور یقین در دوران حکومت صفویان شهر کرج به عنوان یکی از منزلگاه‌های مهم مسیر پایتخت و سرحدات غربی کشور از اهمیت نسبی برخوردار بوده‌است. همچنین در دوران حکومت آقامحمدخان قاجار که شهر تهران به عنوان پایتخت ایران انتخاب شد، شهر کرج و ییلاق‌های اطراف آن رونق بیشتری گرفت. احداث کاخ شهرستانک در شمال خاوری شهر کرج نیز باعث اهمیت و رونق بیش از پیش آن شد.
در سده‌های میانهٔ اسلام و پس از آن به ویژه در عهد آخرین پادشاهان صفوی که تهران مقر حکومتی دربار می‌شود، مسیر تهران–کرج–قزوین مورد توجه قرار می‌گیرد و به احتمال فراوان کاروانسرای صفوی کرج قابل انتساب به همین دوره‌است.
کرج، مدتی جزء مازندران و زمانی بخشی از ری بوده‌است و گاهی از روستاهای طالقان یا شهرستانک محسوب می‌شده‌است. تا پیش از حملهٔ مغول رفت‌وآمد کاروان‌ها بیشتر از راهی بوده که از طریق سگز آباد و شهریار (تهران) به ری می‌رفته‌است. پس از این دوره راه قزوین–کرج–ری اهمیت بیشتری یافت ولی اهمیت کرج در دورهٔ صفوی به دلیل قرار گرفتن بر سر راه تهران-قزوین-تبریز بیشتر شده و کاروانسراها، پل‌ها و قلعه‌ها ایجاد شده در حاشیهٔ این جاده به آن هویت بخشیده‌است. مقدسی در سدهٔ چهارم هـ. ق از کرج به عنوان یکی از روستاهای ری نام برده‌است. در آغاز سدهٔ هفتم هـ. ق یاقوت حموی نیز کرج را تابع ری دانسته‌است.
قاجار

دورهٔ قاجار به ویژه دورهٔ فتحعلی شاه و ناصرالدین شاه کرج به علت هم‌جواری با پایتخت و قرار گرفتن بر سر راه ارتباطی سلطانیه و تبریز مورد توجهٔ سلیمان میرزا قرار گرفت و کاخ سلیمانیه را در آنجا ساخت. در همین دوران سپاهی‌ها زیادی از منطقه عبور کرده و یادداشت‌هایی از خود بر جای گذاشته‌اند. در این دورهٔ کرج به عنوان قسمتی از راه اصلی تهران-قزوین شناخته می‌شد. در بیشتر سفرنامه‌ها ایرانی و غربی به گستردگی از این مکان یاد نشده‌است.