smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ദ്രോണാചാര്യ പുരസ്‌കാര ജേതാവ് ആർ ഡി സിങ്ങാണ് ദേവേന്ദ്രയുടെ പരിശീലകൻ .
2002ൽ സൗത്ത് കൊറിയയിൽ നടന്ന എട്ടാമത് ഫാർ ഈസ്റ്റ് ആൻഡ് സൗത്ത് പെസഫിക് (FESPIC) ഗെയിംസിൽ സ്വർണ്ണം നേടി.
20014ൽ ഏതൻസിൽ നടന്ന പാരാലിമ്പിക് ഗെയിംസിലേക്ക് യോഗ്യത നേടി.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യ പാരാലിമ്പിക് അരങ്ങേറ്റമായിരുന്നു ഇത്.
ഈ ഗെയിംസിൽ ജാവലിൻ ത്രോയിൽ ലോക റെക്കോർഡ് സ്ഥാപിച്ചു.
59.77 മീറ്റർ എന്ന ലോക റെക്കോർഡ് തിരുത്തിയാണ് 62.15 മീറ്റർ ജാവലിൻ എറിഞ്ഞത്.
ഇതോടെ പാരാലിമ്പിക്‌സിൽ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് സ്വർണ്ണം നേടിയ രണ്ടാമത്തെ കായിക താരമായി ഇദ്ദേഹം.
പാരാലിമ്പിക്‌സിൽ സ്വർണ്ണം നേടിയ ആദ്യ ഇന്ത്യക്കാരൻ മുർളികാന്ത് പേട്കറാണ് .
2013ൽ ലിയോണിൽ നടന്ന ഐപിസി അത്‌ലറ്റിക്‌സ് വേൾഡ് ചാംപ്യൻഷിപ്പിൽ എഫ് -46 വിഭാഗം ജാവലിൻ ത്രോയിൽ സ്വർണ്ണം നേടി.
2014ൽ സൗത്ത്‌കൊറിയയിലെ ഇഞ്ചിയോണിൽ നടന്ന ഏഷ്യൻ പാരാ ഗെയിംസിൽ വെള്ളി മെഡൽ നേടി.
2015ൽ ദോഹയിൽ നടന്ന ഐപിസി അത്‌ലറ്റിക്‌സ് വേൾഡ് ചാംപ്യൻഷിപ്പിൽ വെള്ളി മെഡൽ നേടി.
2016ൽ ദുബൈയിൽ നടന്ന ഐപിസി അത്‌ലറ്റിക്‌സ് ഏഷ്യ-ഓഷ്യാനിയ ചാംപ്യൻഷിപ്പിൽ സ്വർണ്ണ മെഡൽ നേടി.
ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേയിൽ ജീവനക്കാരനായിരുന്ന ദേവേന്ദ്ര ഇപ്പോൾ സ്‌പോർട്‌സ് അഥോറിറ്റി ഓഫ് ഇന്ത്യയിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്.
മുൻ ദേശീയ കബടി ചാംപ്യൻ മഞ്ചുവാണ് ഭാര്യ.
പുരസ്‌കാരങ്ങൾ 2014ൽ എഫ്ഐസിസിഐ(FICCI) പാരാ-സ്‌പോർട്‌സ് പേഴ്‌സൺ പുരസ്‌കാരം 2012ൽ പദ്മശ്രി പുരസ്‌കാരം ( ഈ പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ച ആദ്യ പാരാലിമ്പ്യനാണ് ഇദ്ദേഹം) 2004ൽ അർജുന അവാർഡ്‌ അവലംബം
ദേവീഭാഗവതം വിക്കിപീഡിയയുടെ ഗുണനിലവാരത്തിലും, മാനദണ്ഡത്തിലും എത്തിച്ചേരാൻ ഈ ലേഖനം വൃത്തിയാക്കി എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്‌.
ശാക്തേയ സമ്പ്രദായത്തിലെ ഒരു ശ്രദ്ധേയമായ പുരാണമാണ് ദേവീഭാഗവതം .
ആദിപരാശക്തിയെയും ഭഗവതിയുടെ മൂന്ന് ഭാവങ്ങൾ ആയ മഹാകാളി, മഹാലക്ഷ്മി, മഹാസരസ്വതി എന്നിവരെയും പ്രധാനമായും സ്തുതിക്കുന്ന ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ മഹാമായയുടെ മാഹാത്മ്യങ്ങൾ ആണ് വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ശാക്തപുരാണങ്ങളിൽ പ്രമുഖം.
ദേവീപുരാണം, കാളികാപുരാണം, മഹാഭാഗവതം (ദേവീമഹാഭാഗവതം), ദേവീഭാഗവതം, ഭഗവതീപുരാണം, ചണ്ഡീപുരാണം (ചണ്ഡികാപുരാണം), സതീപുരാണം (കാളീപുരാണം, കാളികാപുരാണം) എന്നിവയാണ് പ്രധാന ശാക്തപുരാണങ്ങൾ.
ഭാഗവതപുരാണത്തെ പതിനെട്ട് മഹാപുരാണങ്ങളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കുമ്പോൾ ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തെയും ദേവീഭാഗവതത്തെയും പരിഗണിക്കുന്നതായാണ് പണ്ഡിതമതം.
മഹാപുരാണങ്ങളിൽ ദേവീഭാഗവതം ഉൾപ്പെടുന്നതായി വായുപുരാണം , മത്സ്യപുരാണം , കാളികാ ഉപപുരാണം , ആദിത്യ ഉപപുരാണം തുടങ്ങിയവയിൽ പ്രസ്താവമുണ്ട്.
പദ്മപുരാണം , വിഷ്ണുധർമോത്തരപുരാണം , ഗരുഡപുരാണം , ഉപകൂർമപുരാണം തുടങ്ങിയവയിൽ ദേവീഭാഗവതത്തെ ഉപപുരാണമായാണ് പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുള്ളത്.
ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണത്തിലും ദേവീഭാഗവതത്തിലും പന്ത്രണ്ട് സ്കന്ധങ്ങളിൽ പതിനെണ്ണായിരം ശ്ലോകങ്ങളാണുള്ളത് .
ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിൽ 332 അധ്യായങ്ങളും ദേവീഭാഗവതത്തിൽ 318 അധ്യായങ്ങളുമുണ്ട്.
ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിലെ പഞ്ചമസ്കന്ധത്തിലെയും ദേവീഭാഗവതത്തിലെ അഷ്ടമസ്കന്ധത്തിലെയും ഭൂഗോളവർണനയും മന്വന്തരവർണന, ഭൂഖണ്ഡവിവരണം തുടങ്ങിയവയും ഇവയുടെ സമാനത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഇവ രണ്ടിലെയും പ്രമേയം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ഭാഗവതമായിരുന്നു ആദ്യമുണ്ടായിരുന്നത് എന്നും ബൗദ്ധധർമപ്രഭാവത്തോടെ ഇതിന് പ്രചാരമില്ലാതായശേഷം പില്ക്കാലത്ത് വൈഷ്ണവഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആവിർഭാവത്തോടെ ഇതിൽനിന്ന് വൈഷ്ണവമായ ശ്രീമദ്ഭാഗവതവും തുടർന്ന് ശാക്തമായ ദേവീഭാഗവതവും പ്രത്യേകം രചിതമായി എന്നും വിശ്വാസമുണ്ട്.
സ്കന്ധത്തിന്റെയും ശ്ലോകത്തിന്റെയും എണ്ണത്തിലും പല വർണനകളിലുമുള്ള സമാനതയ്ക്ക് ഇതാണു കാരണമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരുണ്ട്.
ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിന്റെ സ്വാധീനം ദേവീഭാഗവതത്തിൽ പ്രകടമാണ് എന്നും പ്രസ്താവമുണ്ട്.
ദേവീഭാഗവതത്തിലെ വർണനകളുടെ വിശകലനത്തിൽ ഇതിന്റെ രചയിതാവ് ബംഗാളിൽ ജനിച്ച ശക്ത്യുപാസകനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനാണ് എന്ന് അനുമാനിക്കാം എന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
ഇദ്ദേഹം ദീർഘകാലം കാശിയിൽ വസിച്ചുവെന്നും അതിനുശേഷമാണ് ഈ പുരാണം രചിച്ചത് എന്നും 11, 12 ശതകങ്ങളാകാം ഇതിന്റെ രചനാകാലമെന്നും ചിലർ  അനുമാനിക്കുന്നു.
ശാക്തമതത്തിലെതന്നെ വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു സമീപനമാണ് ഇതിൽ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ശ്രീഭുവനേശ്വരീമൂർത്തിയായ ദേവിയെ ചതുർബാഹുസമന്വിതയായും ത്രിനയനയായും വർണിക്കുന്നു.
പാശാങ്കുശങ്ങളും അഭയ, വരദ മുദ്രകളുമാണ് പ്രത്യേകം നാല് കൈയിലുള്ളത്.
പരബ്രഹ്മരൂപിണിയും ആത്മസ്വരൂപിണിയുമാണെങ്കിലും സഗുണഭാവത്തിൽ പുരുഷനും പ്രകൃതിയും (ശിവശക്തി) ദുർഗ്ഗ , പാർവ്വതി , ലക്ഷ്മി , ഗംഗ , ഭദ്രകാളി , സരസ്വതി തുടങ്ങിയ ദേവിമാരുമായി പരിണമിച്ച് സർവജഗത്കാരണഭൂതയായും സർവമംഗളപ്രദയായും ഭക്താഭയപ്രദയായും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതായി വർണിക്കുന്നു.
പതിനെട്ട് പുരാണങ്ങളും (മഹാപുരാണങ്ങൾ) വേദവ്യാസനാണു രചിച്ചത് എന്നു പ്രസിദ്ധിയുണ്ട്.
ദേവീഭാഗവതത്തെ പതിനെട്ട് പുരാണങ്ങളിലുൾപ്പെടുത്തി ഇതും വ്യാസപ്രണീതം തന്നെയെന്ന് ദേവീഭാഗവതത്തിൽ പ്രസ്താവമുണ്ട്.
സൃഷ്ടിവർണന, പ്രളയവർണന, രാജവംശവർണന, മന്വന്തരവർണന തുടങ്ങിയവ ഉൾപ്പെടുന്നതിനാൽ പുരാണലക്ഷണം ഇതിനു യോജിക്കുന്നു.
ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിലെപ്പോലെ ഭാഗവത മാഹാത്മ്യവർണനയോടുകൂടിയാണ് ഗ്രന്ഥം ആരംഭിക്കുന്നത്.
പരീക്ഷിദുപാഖ്യാനം, ഇളോപാഖ്യാനം, സ്യമന്തകചരിതം എന്നിവ ദേവീമാഹാത്മ്യ പ്രകാശനത്തിനായി വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.
ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ഏഴുദിവസം കൊണ്ടു പാരായണം ചെയ്യുന്നതും പാരായണം ചെയ്യുന്നതു ശ്രവിക്കുന്നതും മോക്ഷദായകമാണെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നതിനു സമാനമായി നവാഹശ്രവണം- ഒൻപതുദിവസം കൊണ്ട് ദേവീഭാഗവതം ഒരാവർത്തി വായിച്ചുകേൾക്കുന്നത്-പുണ്യഫലപ്രദമാണെന്ന് മാഹാത്മ്യത്തിൽ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
“ അതോ നവാഹയജ്ഞോയം സർവസ്മാത്പുണ്യകർമണഃ ഫലാധികപ്രദാനേന പ്രോക്തഃ പുണ്യപ്രദോ നൃണാം. ”
ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തെപ്പോലെതന്നെ പുരാണകഥകളുടെ ഒരു ആകരമാണ് ദേവീഭാഗവതവും.
ദേവീമാഹാത്മ്യ പ്രതിപാദകമായ കഥകളാണ് അധികം.
മധുകൈടഭനിഗ്രഹകഥയാണ് ആദ്യത്തെ സ്കന്ധത്തിലെ പ്രധാന പ്രമേയം.
പരമശിവനും മഹാവിഷ്ണുവിനും കഴിയാതെ വന്നപ്പോഴാണത്രെ മഹാകാളി ദേവി ഈ കൃത്യം ഏറ്റെടുത്തത്.
പരാശക്തിയുടെ അനുഗ്രഹത്താലാണ് ദേവന്മാർ അസുരനിഗ്രഹത്തിനു പ്രാപ്തരാകുന്നത്.
വ്യാസപുത്രനായി ശ്രീശുകബ്രഹ്മർഷിയുടെ ജനനം, ശ്രീശുകമുനിയുടെ ദേവീഭാഗവതപഠനം തുടങ്ങിയവയും ഈ സ്കന്ധത്തിലെ പ്രധാന കഥകളാണ്.
മഹാഭാരതത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്ന ചില കഥകൾ രണ്ടാംസ്കന്ധത്തിൽ പ്രാധാന്യത്തോടെ പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്.
പരാശരമുനിയുടെ പുത്രനായി വേദവ്യാസന്റെ ജനനം, ശന്തനു മഹാരാജാവിന്റെയും സത്യവതിയുടെയും വിവാഹ കഥ, പാണ്ഡവരുടെ കഥ, പരീക്ഷിത്തിന്റെ ജനനം, പരീക്ഷിത്തിനെ തക്ഷകൻ ദംശിക്കുന്ന കഥ തുടങ്ങിയവയാണ് ഇതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവ.
ദേവീഭാഗവതമാഹാത്മ്യവർണനയോടെയാണ് ഈ സ്കന്ധം അവസാനിക്കുന്നത്.
തൃതീയസ്കന്ധത്തിൽ ബ്രഹ്മാവിഷ്ണു മഹേശ്വരന്മാരുടെ ദേവീസ്തുതി, അവർക്ക് ദേവി ജ്ഞാനോപദേശം നല്കുന്നത്, തത്ത്വനിരൂപണം, രാമായണകഥാസംഗ്രഹം, ശ്രീരാമന് നാരദൻ നവരാത്രി വ്രതോപദേശം നല്കുന്നത് തുടങ്ങിയവയാണ് പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ.
മൂന്നാം സ്കന്ധത്തിൽ രാമായണകഥയും നാലിൽ ശ്രീകൃഷ്ണചരിതവുമാണ് പ്രധാന പ്രതിപാദ്യം.
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾക്കു സമാനമായി പരാശക്തിയുടെ കർമങ്ങളും സർവജ്ഞതയും നാലാം സ്കന്ധത്തിൽ നിരൂപണം ചെയ്യുന്നു.
മഹിഷാസുര നിഗ്രഹവും ശുംഭനിശുംഭ നിഗ്രഹവുമാണ് അഞ്ചാം സ്കന്ധത്തിലെ പ്രധാന കഥകൾ.
ദേവീമാഹാത്മ്യത്തെപ്പറ്റി ബ്രഹ്മാവും മഹാവിഷ്ണുവും ചർച്ചചെയ്യുന്നതും പ്രധാന പ്രതിപാദ്യമാണ്.
വൃത്രാസുരവധം തുടങ്ങിയ അനേകം കഥകൾ ആറാം സ്കന്ധത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
മഹാമായാമഹിമ, ഭഗവതീമാഹാത്മ്യം എന്നിവയും അവസാനത്തെ അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
ദേവീമഹത്ത്വപ്രകാശകങ്ങളായ അനേകം കഥകൾ ഏഴാം സ്കന്ധത്തിലുണ്ട്.
വംശാനുചരിതവർണനയും ഈ ഭാഗത്തു കാണാം.
ദേവിയുടെ വിരാടരൂപം, ബ്രഹ്മനിരൂപണം, വിജ്ഞാനമഹിമ, ദേവീപൂജാവിധി, അതിന്റെ ഫലശ്രുതി എന്നിവയും ഈ സ്കന്ധത്തിൽ വർണിക്കുന്നു.
ദേവിയുടെ വിരാട് സ്വരൂപ വർണനത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ഭൂഗോള വർണനമാണ് എട്ടാം സ്കന്ധത്തിലെ പ്രധാന പ്രതിപാദ്യം.
പതിനാല് ലോകത്തിന്റെ വർണന ഇവിടെയുണ്ട്.
ദേവിയുടെ ശക്തിസ്വരൂപവർണനയും അനേകം കഥകളിലൂടെ ഇതിന്റെ വിശദീകരണവും ഒൻപതാം സ്കന്ധത്തിൽ കാണാം.
തുളസീമാഹാത്മ്യം, ദേവീ പൂജാവിധി, പാപകർമങ്ങൾ, അതിനനുസരിച്ചു ലഭിക്കുന്ന നരകം തുടങ്ങിയവയും ഈ ഭാഗത്തു വിവരിക്കുന്നു.
മന്വന്തരങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതാണ് പത്താം സ്കന്ധം.
സദാചാരവർണന, ആശൗചസ്നാനാദി വിധി, രുദ്രാക്ഷമാഹാത്മ്യം, ഭസ്മ മഹിമ, പല പ്രകാരത്തിലുള്ള വ്രതചര്യകൾ, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയാണ് പതിനൊന്നാം സ്കന്ധത്തിലെ മുഖ്യ വിഷയങ്ങൾ.
ദേവീസ്വരൂപത്തിൽ ഗായത്രീമന്ത്രത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം പന്ത്രണ്ടാം സർഗത്തിൽ മുഖ്യമായി വിവരിക്കുന്നു.
ദേവീഭാഗവത ഫലശ്രുതിയോടെയാണ് ഗ്രന്ഥം പരിസമാപിക്കുന്നത്.
ജഗത്കാരണഭൂതയായ ജഗദംബികയിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയാണ് ഫലശ്രുതിയിൽ പരമപ്രധാനമായി നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്.
ഒൻപതു ദിവസം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന ദേവീപൂജയും ഒൻപതുദിവസംകൊണ്ട് ദേവീഭാഗവതപാരായണവും ശ്രവണവും അതീവപുണ്യവും ഭക്തിമുക്തിപ്രദവുമാണെന്ന് ദേവീഭാഗവതത്തിൽത്തന്നെ നിർദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ട്.
വിജയദശമി ദിനത്തിനു മുമ്പുള്ള ഒൻപതുദിവസം നവരാത്രം എന്നു പ്രസിദ്ധമാണ്.
ദുർഗാപൂജ, സരസ്വതീപൂജ, ആയുധപൂജ, പുസ്തകം-തൊഴിൽ ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവ പൂജിക്കൽ തുടങ്ങിയ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ വിജയദശമി ദിനത്തിനു മുമ്പുള്ള ഒൻപതുദിവസം ഭക്തിനിർഭരമായ ആഘോഷം ഭാരതത്തിൽ എല്ലാ ദേശങ്ങളിലും പതിവുണ്ട്.
“ നവരാത്രിവിധാനേന സംപൂജ്യ ജഗദംബികാം,
നവാഹോഭിഃ പുരാണംച ദേവ്യാ ഭാഗവതം ശൃണു.
(ഒൻപതു ദിവസം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന ദേവീഭജനത്തിനുശേഷം ഒൻപതുദിവസം കൊണ്ട് ദേവീഭാഗവതം ഒരാവർത്തി വായിച്ചുകേൾക്കുകയും വേണം എന്നാണ് നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്.)
ത്രിമൂർത്തിസങ്കല്പം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടി സ്ഥിതി സംഹാര കാരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിപുരാണങ്ങളിൽ വർണിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.
ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണു മഹേശ്വരന്മാരുടെ ശക്തികേന്ദ്രമായും സഹായഭൂതയായും വർത്തിക്കുന്ന പരാശക്തിയുടെ പ്രഭാവം ദേവീഭാഗവതത്തിലും മറ്റു ശാക്തപുരാണങ്ങളിലും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിലും ദേവീഭാഗവതത്തിലും ഭക്തിയുടെ പരമപ്രാധാന്യമാണ് ഏറ്റവുമധികം വിശദമാക്കുന്നത്.
ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിൽ ദർശനങ്ങൾ പ്രാമുഖ്യത്തോടെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ ദേവീഭാഗവതത്തിൽ തന്ത്രത്തിനാണ് ആ സ്ഥാനം നല്കിയിട്ടുള്ളത്.
ഈ സ്വാധീനമാണ് രാധാസങ്കല്പത്തിന് ദേവീഭാഗവതത്തിൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കാൻ കാരണം.
മംഗള, ചണ്ഡി, ഷഷ്ഠി, മാനസ തുടങ്ങിയ മൂർത്തിഭേദങ്ങളുടെ ഉപാസന പില്ക്കാലത്ത് ഉൾപ്പെടുത്തിയതാണ് എന്നു പരാമർശമുണ്ട്.
ബംഗാളിലെ ശക്ത്യുപാസനയുടെ സ്വാധീനത്താലാണിത് എന്നാണു വിശ്വാസം.
ദേവീഭാഗവതത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളെങ്കിലും ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തെക്കാൾ പ്രാചീനമാണെന്നു കരുതുന്നുണ്ട്.
എന്നാൽ ദേവീഭാഗവതം ഇന്നത്തെ നിലയിൽ  ഒൻപതും പതിനൊന്നും ശതകങ്ങൾക്കിടയിൽ രൂപപ്പെട്ടെന്നു കരുതാമെന്നാണ് പണ്ഡിത മതം.
നീലകണ്ഠൻ, സ്വാമി തുടങ്ങിയവരുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ഭാരതീയ പ്രാദേശിക ഭാഷകളിൽ വിവർത്തനങ്ങളും അനേകം അനുവർത്തനങ്ങളും ദേവീഭാഗവതത്തിനു ലഭ്യമാണ്.
കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ ദേവീഭാഗവതം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
ദേവേഷ് ചൗഹാൻ Devesh Chauhan Devesh Chauhan
ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഹോക്കി ഗോൾകീപ്പർ ആണ് ദേവേഷ് ചൗഹാൻ.1981 ഡിസംബറിൽ 11 തീയതി ഇദ്ദേഹം ഉത്തർപ്രദേശിലെ സിലയ്റ്റ ഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ചു
2000ൽ ദേവേഷ് ചൗഹാൻ, ദേശീയ ടീമിനു വേണ്ടി തന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര അരങ്ങേറ്റം കുറിച്ചു.2000 (സിഡ്നി, ഓസ്ട്രേലിയ) 2004 (ഏഥൻസ്, ഗ്രീസ്), എന്നി ഒളിമ്പിക്സിൽ രണ്ടുതവണ ജന്മദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.2001ൽ ഇന്ത്യ സ്വർണ്ണം നേടിയ ക്വലാലമ്പൂർ ചാമ്പ്യൻസ് ചലഞ്ചിൽ ഇദ്ദേഹം ഇന്ത്യക്കായി ഹോക്കി കളിച്ചു
2001 ൽ  ലക്ഷ്മൺ അവാർഡ് ലഭിച്ചു
2003 അർജുന അവാർഡ് ലഭിച്ചു
2005 ൽ യാഷ് ഭാരതി  അവാർഡ് ലഭിച്ചു
2006 അഹല്യഭായി ഹില്ലാരി  അവാർഡ് ലഭിച്ചു.
അവലംബം Bharatiya Hockey Archived 2006-10-09 at the Wayback Machine .
തിരുപ്പത്തൂർ ജില്ല
തമിഴ്‌നാട്ടിലെ 38 ജില്ലകളിൽ ഒന്നാണ് തിരുപ്പത്തൂർ ജില്ല ( Tirupathur district ,திருப்பத்தூர் மாவட்டம்) .
2019-ൽ വെല്ലൂർ ജില്ലയെ മൂന്ന് ജില്ലകളായി വിഭജിച്ചാണ് ഇത് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടത് തിരുപ്പത്തൂർ നഗരമാണ് ജില്ലയുടെ ആസ്ഥാനം.
വടക്ക് കിഴക്ക് വെല്ലൂർ ജില്ല , തെക്ക് പടിഞ്ഞാറ് കൃഷ്ണഗിരി ജില്ല തെക്ക് കിഴക്ക് തിരുവണ്ണാമല ജില്ല വടക്ക് പടിഞ്ഞാറ് ആന്ധ്രാപ്രദേശ്ഇലെ ചിറ്റൂർ ജില്ലഎന്നിവയാണ് ഈ ജില്ലയുടെ അതിർത്തികൾ.
ഡെൽഹി- ചെന്നൈ ദേശീയപാത 66 തിരുപ്പത്തൂർ ജില്ലയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു.
വെല്ലൂർ ജില്ലയിലെ തെക്ക് പടിഞ്ഞാറൻ താലൂക്കുകളായിരുന്ന തിരുപ്പത്തൂർ , വാണിയമ്പാടി , അംബൂർ എന്നീ താലൂക്കുകളെ ഉൾപ്പെടുത്തി രൂപീകൃതമായ ഈ ജില്ലയിൽ നാത്രംപള്ളി ഉൾപ്പെടെ നാല് താലൂക്കുകളാണുള്ളത്.
തിരുപ്പാവൈ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Thiruppavai
ആണ്ടാൾ രചിച്ച മുപ്പതു പാചുരങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണ് തിരുപ്പാവൈ എന്ന പ്രാചീന തമിഴ് കൃതി.
പെരുമാളിനെ ( വിഷ്ണു ) സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടു് പാടുന്ന ഈ പാട്ടുകൾ നാലായിരം ദിവ്യപ്രബന്ധം എന്ന തമിൾ വൈഷ്ണവ ഭക്തിസാഹിത്യശേഖരത്തിന്റെ ഭാഗമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
അമ്പാടിയിലെ ഇടയപ്പെൺകൊടിമാർ മാർകഴി മാസത്തിൽ ആചരിച്ച 'പാവൈ നോയ്മ്പ്' എന്ന ആതിരാവ്രതത്തിന്റെ ഗീതചിത്രീകരണമാണു് ഈ മുപ്പതു പാട്ടുകളിലൂടെ ആണ്ടാൾ നിർവ്വഹിക്കുന്നതു്.
ഇടക്കാലത്തു് പ്രചാരം തീരെക്കുറഞ്ഞുപോയ ഈ വ്രതാചരണം കാഞ്ചി ശങ്കരാചാര്യരുടേയും മറ്റും ശ്രമഫലത്താൽ പുനർജ്ജീവിക്കപ്പെട്ടു.
മലയാള പരിഭാഷ http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2021/06/thiruppavai-malayalam-simple/ പ്രചോദനം
തിരുപ്പാവൈയിലെ പാട്ടുകൾക്കു് പ്രചോദനമായ മൂലകഥ ഭാഗവതത്തിലെ കൃഷ്ണാവതാരമാണെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു.
ശ്രീമദ് ഭാഗവതപുരാണത്തിലെ ദശമസ്കന്ധം 22-ആം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഒരു കാത്യായനീവ്രതത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ടു്.
നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കേ ആ കുമാരൻ തങ്ങളുടെ ഭർത്താവായിത്തീരണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്ന പെൺകിടാങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരു നൊയമ്പായാണു് കാത്യായനീവ്രതത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്.
ഹേമന്തഋതുവിലെ ആദ്യമാസത്തിൽ കാളിന്ദീനദിയിൽ കുളിച്ച് മണലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ദേവീപ്രതിമയെ ഗന്ധമാല്യാദികളാൽ പൂജിച്ചുകൊണ്ട് "കാത്യായനി മഹാമായേ മഹായോഗിന്യധീശ്വരീ! നന്ദഗോപസുതം ദേവി, പതിം മേ കുരു തേ നമഃ" എന്ന മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ടു് എല്ലാ വർഷവും ഒരു മാസത്തോളം അവർ ഈ വ്രതം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നുവത്രേ.
അക്കാലത്തു് അവർ നൈവേദ്യം മാത്രമേ ഭക്ഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ എന്നും എല്ലാ ദിവസവും പ്രഭാതമാവുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റ് കൂട്ടം ചേർന്നു്, അന്യോന്യം കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, കൃഷ്ണനെപ്പറ്റി ഉറക്കെപ്പാടിക്കൊണ്ടുമായിരുന്നു കാളിന്ദിയിൽ നീരാടാൻ പോയിരുന്നത് എന്നും ഭാഗവതത്തിൽ വർണ്ണിച്ചിട്ടുണ്ടു്.
("ഉഷസ്യുത്ഥായ ഗോത്രൈഃ സ്വൈരന്യോന്യാബദ്ധബാഹവഃ; കൃഷ്ണമുച്ചൈർ ജഗുര്യാന്ത്യഃ കാളിന്ദ്യാം സ്നാതുമന്വഹം" - ഭാഗവതം).
ഈ കഥാസന്ദർഭമായിരിക്കണം 'തിരുപ്പാവൈ'യ്ക്കു പ്രചോദനമായിട്ടുണ്ടാവുക.
പക്ഷേ, ഇതിലുപരി, ഭാഗവതത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്താത്ത ഏതോ പാരമ്പര്യമാണു് തിരുപ്പാവൈയുടെ വിപുലമായ വർണ്ണനയ്ക്ക് ആധാരം എന്നു് പിൽക്കാല വ്യാഖ്യാതാക്കൾ അനുമാനിക്കുന്നു .
മേൽപ്പറഞ്ഞ  പതിവുകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി 'പാവൈനോമ്പ്' എന്ന ആചാരത്തിലെ ചടങ്ങുകൾ വിവരിക്കപ്പെടുന്നതാണു് ഈ അനുമാനത്തിനു കാരണം.
ലളിതസുന്ദരമായ മുപ്പതു പാട്ടുകൾ ആണു് തിരുപ്പാവൈയുടെ പ്രധാന ഉള്ളടക്കം.
എന്നാൽ പിൽക്കാലത്തു് അനുഗാമികൾ എഴുതിച്ചേർത്ത മൂന്നു തനിയനുകൾ (ഒറ്റശ്ലോകങ്ങൾ) കൂടി തിരുപ്പാവൈയുടെ ഭാഗമായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയോ ആചരിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടു്.
ഇതിനും പുറമേ, ഗോദാസ്തുതി എന്ന പേരിൽ ഒരു പദ്യം കൂടി തിരുപ്പാവൈയുടെ ഭാഗമായി പഠിതാക്കൾക്കു കണക്കാക്കാം.
ഗോദാസ്തുതി
ഭാരതീയകാവ്യസങ്കൽപ്പമനുസരിച്ചുള്ള 'കാവ്യപ്രശംസ' എന്ന അംഗമായി കണക്കാക്കാവുന്ന  ഈ പദ്യം ആണ്ടാളുടെ ഐതിഹ്യത്തിനോ ചരിത്രത്തിനോ ആധാരമാവുന്ന ഒരു പിൻ‌കാലരേഖകൂടിയാണു്.
വേദാന്തദേശികന്റെ പ്രബന്ധസാരം എന്ന കൃതിയിൽനിന്നും എടുത്ത ഗോദാസ്തുതി ഇപ്രകാരമാണു്:
വേയർ പുകഴ്വില്ലിപുത്തൂരാടിപ്പൂരം മേൾമേലു മിക വിളങ്ക വിട്ടുചിത്തൻ തൂയതിരുമകളായ് വന്തരങ്കനാർക്കു് തുഴായ്മാലൈ മുചൂടിടിക്കൊടുത്തമാതേ നേയമുടൻ തിരുപ്പാവൈ പാട്ടാറൈൻതു നീയുരൈത്ത തൈയൊരു തിങ്കൾ പാമാലൈ ആയപുകഴ് നൂറ്റുനാർപ്പതുമൂന്റും അൻപുടനേ അടിയേനുക്കരുൾചെയ് നീയേ
(ചുറ്റുമുള്ളവർ പുകഴ്ത്തുമാറു് ശ്രീവില്ലിപുത്തൂരിൽ ആടി (കർക്കിടകം) മാസത്തിലെ പൂരം നാളിൽ മേൽക്കുമേൽ മികച്ച പ്രസിദ്ധിയാർജ്ജിച്ച  വിഷ്ണുചിത്തന്നു് തൂമയും(പരിശുദ്ധി) ശ്രീയും നിറഞ്ഞ മകളായി വന്നു് ശ്രീരംഗനാഥനു് തുളസിമാല , സ്വന്തം മുടിയിൽ ചൂടിയതിനുശേഷം നൽകിയ സ്ത്രീയേ, പ്രേമത്തോടെ, തിരുപ്പാവൈ എന്ന മുപ്പതു പാട്ടുകളും തൈ (മകരം) മാസത്തിൽ നീ പാടിയ പാട്ടുകളുടെ മാലയാകുന്ന ( നാച്ചിയാർ തിരുമൊഴി ) പ്രസിദ്ധമായ 143 പാസുരങ്ങളേയും കാരുണ്യപൂർവ്വം അടിയനു നീ പറഞ്ഞുതന്നാലും) തനിയനുകൾ പരാശരഭട്ടന്റെ സംസ്കൃതശ്ലോകം
തിരുപ്പാവൈയെ പ്രകീർത്തിക്കുകയോ അവതരിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന മൂന്നു തനിയനുകളിൽ ഒന്നു് പരാശരഭട്ടർഎഴുതിയ സംസ്കൃതത്തിലുള്ള ശ്ലോകമാണു്.
നിളാതുംഗസ്തനഗിരിതടീസുപ്തമുദ്ബോധ്യ കൃഷ്ണം പാരാർത്ഥ്യം സ്വംശ്രുതി ശത ശിരസ്സിദ്ധമധ്യാപയന്തീ സ്വോച്ഛിഷ്ടായാം സ്രജി നിഗളിതം യാ ബലാത്കൃത്യ ഭുംക്തേ ഗോദാ, തസ്യൈ നമഃ ഇദമിദം ഭൂയ ഏവാസ്തു ഭൂയഃ ഉയ്യക്കൊണ്ടാരുടെ തമിഴ് തനിയനുകൾ
ഉയ്യക്കൊണ്ടാർ എന്ന തമിഴ് കവി പില്ക്കാലത്തു രചിച്ച രണ്ടു തനിയനുകളെ തിരുപ്പാവൈയുടെ പതിയം (ആമുഖം) ആയി കണക്കാക്കുന്നു:
അന്നവയൽ പുതുവൈ ആണ്ടാൾ അരങ്കർക്കു പന്നു തിരുപ്പാവൈ പൽപതികം ഇന്നിശൈയാൽ പാടിക്കൊടുത്താൾ നൽ പാമാലൈ പൂമാലൈ ചൂടിക്കൊടുത്താളൈ ചൊൽ
ചൂടിക്കൊടുത്ത ചുടർക്കൊടിയേ തൊല്പാവൈ പാടിയരുളവല്ല പല്വളൈയായ് - നാടിനീ വേങ്കടവർക്കു എന്നൈ വിതി എന്റവിമ്മാറ്റം നാം കടവാ വണ്ണമേ നൽകു് പ്രകൃതം
സംഘസാഹിത്യത്തിനു ശേഷമുള്ള രണ്ടു സമാന്തര പഥങ്ങളാണു് ശൈവസാഹിത്യ സംബന്ധമായ തേവാരങ്ങളും വൈഷ്ണവസാഹിത്യ സംബന്ധമായ ദിവ്യപ്രബന്ധവും.
ഈ പരിവർത്തന കാലഘട്ടത്തിൽ തമിഴിലെ ഭാഷയിലും ശൈലിയിലും വൃത്താലങ്കാര ശീലങ്ങളിലും പ്രകടമായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നുചേർന്നിരുന്നു.
സംഘകൃതികളിലെ തമിഴ്, താരതമ്യേന സംക്ഷിപ്തദുർഗ്രഹവും അതിന്റെ ശൈലി സങ്കേതജടിലവുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ തേവാരങ്ങളിലും ദിവ്യപ്രബന്ധത്തിലും കാണുന്ന ഭാഷ സാഹിത്യ സംസ്കാര സമ്പന്നവും അതേ സമയം തന്നെ ലളിതവുമായി കാണപ്പെടുന്നു.
താളമിട്ടു പാടുവാൻ തക്ക വിധത്തിലാണു് ഇക്കാലത്തെ രചനകൾ മുഴുവൻ സ്വരൂപിച്ചിട്ടുള്ളതു്.
തിരുപ്പാവൈയിലെ പദ്യങ്ങളാകട്ടെ, സംസ്കൃതരീതി പിന്തുടർന്നുകൊണ്ടുള്ള ചതുഷ്പാദികളാണു്.
കൊച്ചകക്കലിപ്പാ എന്നറിയപ്പെടുന്ന വൃത്തത്തിലാണു് തിരുപ്പാവൈ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതു്.
ഓരോ പാചുരത്തിലും എട്ടു പാദങ്ങളും ഓരോ പാദത്തിലും നാലു ഗണങ്ങളുമുണ്ടു്.
(ഗണങ്ങളെ ചീരുകൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു).
എന്നാൽ സംസ്കൃതത്തിലുള്ളതിനു വിരുദ്ധമായി, ഗണങ്ങൾ കണക്കാക്കുന്നതു് അതിലെ അക്ഷരങ്ങളെ നോക്കിയല്ല, പകരം 'അചൈ'കളെ എണ്ണിയാണു്.
ഒരു 'അചൈ'യിൽ ഒരക്ഷരമോ രണ്ടക്ഷരമോ ആവാം.
തമിഴിലെ എല്ലാ വൃത്തങ്ങളും താരതമ്യേന സംഗീത പ്രധാനമാണു്.
അവയെല്ലാം പാടാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് താളാധിഷ്ഠിതമായി തയ്യാറാക്കി വെച്ചിട്ടുള്ളവയുമാണു്.
ദിവ്യപ്രബന്ധത്തിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ പാട്ടുകൾക്കും, മുമ്പേ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട രാഗങ്ങളും താളങ്ങളും ഉണ്ടു്.
ഇവയിൽ അത്യന്തം പ്രാചീനമായ ചില രാഗവിശേഷങ്ങളാണു് തമിഴിൽ പണ്ണുകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നതു്.
ഇടക്കാലത്തു് പ്രയോഗം കുറഞ്ഞുപോയ ഇവയെ കർണ്ണാടകസംഗീത സമ്പർക്കം മൂലം പരിഷ്കരിക്കപ്പെട്ട ആധുനിക തമിഴ് സംസ്കാരം പുനരുദ്ധരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടു്.
തിരുപ്പാവൈയിലെ പാചുരങ്ങൾ അട , ആദി , ത്രിപുട , രൂപകം എന്നീ താളങ്ങളും ബിലഹരി , പന്തുവരാളി , കാംബോജി , തോടി , ഭൂപാളം , മോഹനം , അസാവേരി , കേദാരഗൗള , ശഹാന , അഠാണ , സാരംഗം , സൗരാഷ്ട്രം , യമുനാകല്യാണി , ശ്രീ , സാവേരി , ദേശി , ഭൈരവി , പിയാകടൈ , ശങ്കരാഭരണം , ആരഭി , ആനന്ദഭൈരവി , ധന്യാശി , കല്യാണി , സുരുട്ടി എന്നീ രാഗങ്ങളിൽ പാടണമെന്നു നിർദ്ദേശങ്ങളോ കീഴ്- വഴക്കങ്ങളോ പതിവുണ്ടു്.
എം.എസ്. സുബ്ബലക്ഷ്മി , എം.എൽ. വസന്തകുമാരി തുടങ്ങിയ ആധുനിക കർണ്ണാടകസംഗീതജ്ഞരിലൂടെ തിരുപ്പാവൈ പാട്ടുകൾ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടു്.
ആധുനിക സംഗീതോപകരണങ്ങളുടെ വരവോടെ, തിരുപ്പാവൈ പ്രാചുരങ്ങൾ വിവിധ ശൈലികളിൽ പാടിപ്പരത്താൻ പുതിയ തലമുറയ്ക്കു് അവസരം ലഭിക്കുന്നുമുണ്ടു്.
മാർകഴി ( മാർഘശീർഷം ) മാസത്തിലെ സുഖകരമായ കുളിരുള്ളതും നിലാവു നിറഞ്ഞതുമായ ദിവസങ്ങളിൽ അമ്പാടിയിലെ സുന്ദരിമാരായ പെൺകിടാങ്ങൾ നീരാടാൻ പോകുമ്പോൾ 'പാവൈനോൻപ്' എന്ന വ്രതത്തിനാവശ്യമായ ' പറ ' എന്ന താളവാദ്യം വാങ്ങുന്നതിനു് ഗോത്രനായകനായ നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ വിളിച്ചുണർത്തുന്നതാണു് തിരുപ്പാവൈയുടെ ആസകലപ്രതിപാദ്യം.
കൂട്ടുകാരൊരുമിച്ച് കൃഷ്ണസ്തുതികളും ചേർത്തു പാട്ടുപാടിപ്പോകുന്ന അവർ കൃഷ്ണനെ മാത്രമല്ല നന്ദഗോപരേയും യശോദയേയും ബലരാമനേയും കൂടി വിളിച്ചുണർത്തുന്നു.
നന്ദഗോപരുടെ പുത്രപത്നിയായ ' നപ്പിന്നൈ 'യോടു ഉണർന്നു വന്നു് കതകു തുറക്കാൻ അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
ചുറ്റിലും കുത്തുവിളക്കുകൾ എരിയവേ, ആനക്കൊമ്പു കൊണ്ടു തീർത്ത കട്ടിലിൽ പഞ്ഞിക്കിടക്കയിൽ, വിരിഞ്ഞ പൂങ്കുല, മുടിയിൽ ചൂടിയ നപ്പിന്നൈയെ പുണർന്നുറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു്  അപ്പോഴും ശ്രീകൃഷ്ണൻ.
മഴക്കാലത്തു് ഗുഹയിൽ നിന്നും ഉണർന്നെണീറ്റു വന്നു് സിംഹാസനത്തിലിരിക്കുന്ന സിംഹത്തെപ്പോലെ, പുറത്തു വന്നു് തങ്ങളുടെ നിവേദനത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ അവർ കൃഷ്ണനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
പറ (ഒരു താളവാദ്യം), ശംഖുകൾ, മംഗലഗാനങ്ങൾ പാടുന്ന ഗായകർ, കുത്തുവിളക്കു്, കൊടി, വിതാനം മുതലായവ തങ്ങൾക്കു നൽകാൻ അവർ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.
അഥവാ അറിവില്ലാതെ എന്തെങ്കിലും തെറ്റായി പറഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തങ്ങളോടു ക്ഷമിക്കണമെന്നും യഥാർത്ഥത്തിൽ പറ വാങ്ങുന്നതല്ല തങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം, പ്രത്യുത ഈയുള്ള ജന്മവും ഇനിയുള്ള ജന്മങ്ങളും അങ്ങയെ സേവിക്കുവാൻ അവസരമുണ്ടാകണമെന്നതാണെന്നും അതിനുവേണ്ടി തങ്ങളുടെ നിസ്സാര സേവനങ്ങൾ അങ്ങു സ്വീകരിക്കണമെന്നും അപേക്ഷിക്കാനാണു് 'ചിറ്റും ചെറുകാലേ' തങ്ങൾ വന്നു് 'ഉണർത്തിക്കുന്ന'തെന്നും പെൺകിടാങ്ങൾ ശ്രീകൃഷ്ണനെ അറിയിക്കുന്നു.
"ആയ്പ്പാടിച്ചെൽവച്ചിറുമി"കളുടെ പാവൈനോമ്പുകൊണ്ടു്  അവർക്കു മാത്രമല്ല പുണ്യം എന്നു് അവകാശപ്പെടുന്നു.
നാൾകാലേ നീരാടിയും നെയ്യും പാലുമുണ്ണാതെയും കണ്ണിൽ മയ്യെഴുതാതെയും മലർചേർത്തു മുടി മെടയാതെയും ചെയ്തുകൂടാത്തവ ചെയ്യാതെയും ഏഷണിയിൽ ഏർപ്പെടാതെയും ദാനധർമ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടും അവരിങ്ങനെ നോമ്പുനോൽക്ക കൊണ്ടു് നാട്ടിലെ ദോഷങ്ങൾ തീരും, മാസം തോറും മുമ്മൂന്നു മഴ വീതം പെയ്യും, ചെന്നെല്ലു വിളഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പാടങ്ങളിൽ കയൽമീനുകൾ നീന്തിത്തുടിക്കും, വിരിഞ്ഞ കുമളപ്പൂവുകൾക്കുള്ളിൽ വണ്ടുകൾ തേനുണ്ടു മയങ്ങും, തടിച്ച പശുക്കൾക്കരികിലിരുന്നു് ഇടയർ വീർത്ത അകിടുകൾ കറന്നു് പാൽക്കുടങ്ങൾ നിറയ്ക്കും, ഇതു
വഴി നാടാകെ സമ്പൽസമൃദ്ധിയും സമാധാനവും നിറയും എന്നെല്ലാം അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
ഇപ്രകാരം ലളിതമായ ആവശ്യങ്ങളുടെ പ്രതിപാദനമാണു് ഈ പാട്ടുകൾ എന്നു് പ്രഥമദൃഷ്ട്യാ തോന്നാമെങ്കിലും പ്രചത്തി (ആരാദ്ധ്യദേവന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഭക്തന്റെ സമ്പൂർണ്ണമായ ആത്മസമർപ്പണം) ആണു് തിരുപ്പാവൈയുടെ ആന്തരികപ്രമേയമെന്നു് വ്യാഖ്യാതാക്കൾ വിശദീകരിക്കുന്നു.
തിരുപ്പാവൈയും പഴയമലയാളവും
പഴയ മലയാളത്തിലെ പല ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങൾക്കും തിരുപ്പാവൈയുടെ പാചുരങ്ങളിലുള്ള ശൈലികളുമായി പ്രകടമായ സാദൃശ്യമോ സംക്രമണലക്ഷണങ്ങളോ ഉണ്ടെന്നു് ഭാഷാചരിത്രകാരന്മാർ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടുണ്ടു്.
മലയാളവുമായി ഏറ്റവും അടുത്തുനിന്ന തമിൾ ഭാഷാഘട്ടം തിരുപ്പാവൈയുടെ കാലഘട്ടമായിരിക്കണമെന്നു് വേണുഗോപാലപ്പണിക്കർ അനുമാനിക്കുന്നു.
ഇതിനു് ഉപോൽബലകമായി അദ്ദേഹം ചില വസ്തുതകൾ ഉദാഹരിക്കുന്നുണ്ടു്:
ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ പഴയമലയാളം കൃതികളിൽ കാണുന്ന ക്രിയാരൂപങ്ങൾ കാലപ്രത്യയാന്തങ്ങൾ (ഉദാ: വന്നു, വരുന്നു, വരും) ആയിരുന്നില്ല.
പകരം കർത്താവിനെ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു് വന്നാൻ (അവൻ വന്നു), വന്നാൾ (അവൾ വന്നു), വന്നൂ(തു) (അതു വന്നു),   വന്നായ് (നീ വന്നു), വന്നേൻ (ഞാൻ വന്നു), വന്നന (അവ വന്നു) എന്നെല്ലാമായിരുന്നു.
ഇവയ്ക്കു സമാനമാണു് തിരുപ്പാവൈയിലെ ക്രിയാപ്രയോഗങ്ങൾ.
എന്നാൽ പ്രാചീന തമിളിൽ ഇത്തരം പ്രയോഗങ്ങൾ (പ്രത്യേകിച്ച് സർവ്വനാമപ്രത്യയങ്ങൾ) സമാനമല്ല .
"നെയ്യുണ്ണോം, പാലുണ്ണോം (നെയ്യുണ്ണാതെയും പാലുണ്ണാതെയും) എന്നീ നിഷേധാർത്ഥസഹിതമായ വാക്കുകൾ  പൂർണ്ണക്രിയകളല്ല.
വിനയെച്ചങ്ങൾ - മുറ്റെച്ചങ്ങൾ ആണു്.
നിഷേധപ്രത്യയം ചേർക്കുന്നതിനുപകരം ഉൺ-ഓം എന്നീ ധാതുവും സർവ്വനാമപ്രത്യയവും വിളക്കിച്ചേർത്താണു് അർത്ഥപൂർത്തി വരുത്തുന്നതു്.
ഒട്ടും പൂട്ടേൻ (കെട്ടിപ്പിടിക്കയില്ല), മുകവുമണയേൻ (ചുംബിക്കയില്ല), തംബലം പോലുമൊന്നു താരേൻ കൊള്ളേൻ (താംബൂലം പോലും തരികയോ ഇങ്ങോട്ടുതന്നാൽ സ്വീകരിക്കുകയോ ഇല്ല) തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങൾ ലീലാതിലകശ്ലോകത്തിലുള്ളതു്   ഈ ശീലത്തിനു സമാനമാണു് .
മലയാളത്തിലുള്ളതുപോലെ, വാൻ / പാൻ എന്നീ പ്രത്യയങ്ങൾ ചേർത്ത് പിൻവിനയെച്ചമുണ്ടാക്കുന്ന രീതി (പാസുരം 8 : പോവാൻ , കൂവുവാൻ ,14: ചങ്കിടുവാൻ , എഴുപ്പുവാൻ )  തമിഴിൽ തിരുപ്പാവൈയ്ക്കുമുമ്പോ പിൻപോ പ്രചുരപ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടില്ല.
ചിറ്റാമൽ, പേശാമൽ തുടങ്ങിയവയ്ക്കു പകരം 'ചിറ്റാതെ', 'പേശാതെ' എന്നെല്ലാം (പാചുരം 11) പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇതിലെ 'ആ'(ആതവണ്ണം) എന്ന പ്രത്യയമാണു് മലയാളത്തിലെ മൂല നിഷേധപ്രത്യയം എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക.
പൂർണ്ണക്രിയയിൽ അവസാനിക്കുന്ന വാക്യത്തെ മുഴുവനായോ നാമം പോലെ ആക്കി വിഭക്തിപ്രത്യയവും ചേർത്തു്  കർമ്മമാക്കുന്ന രീതി ((1)പാചുരം 13:"പുള്ളിൻവായ് കീണ്ടാനൈ - (അവൻ പുള്ളിന്റെ വായ് പിളർന്നു - അവനെ); (2)പൊല്ലാവരക്കനെ കിള്ളി കളനിതാനൈ; (3)ആയർചിറുമിയരോമുക്കു))   പുതുമലയാളത്തിൽ പ്രയോഗത്തിലില്ലെങ്കിലും കൃഷ്ണഗാഥയുടെ ശൈലിയുമായി പലയിടത്തും ഒത്തുപോകുന്നു. ഉദാ: (പാവകൻ വന്നു വിഴുങ്ങുന്നോനെ; എന്തങ്ങു ചെയ്യുന്നോൻ; കാർമുകിൽവർണ്ണൻ കളിക്കുന്നോനേ,...). ഇതുപോലെ തോറ്റംപാട്ടുകളിലെ വരികളുമായി സാദൃശ്യമുള്ളതാണു് "നന്നാളാൽ"( നല്ല നാളിൽ) എന്ന പ്രയോഗത്തിലുള്ള സപ്തമീവിഭക്ത്യർത്ഥം ( ഉദാ: "വണ്ണായിക്കടവാൽ നീരാടി...")
ഭൂമിയിൽ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന "വൈയത്തു" എന്ന വാക്കു് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധേയമാണു്. 'വയറ്റത്തു്', 'ഇരുട്ടത്തു്', 'മഴയത്തു്', 'വെയിലത്തു്' തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങൾ ഇന്ന് മലയാളത്തിൽ മാത്രമാണുള്ളതു്.
കർണ്ണാടക സംഗീതജ്ഞനും വായ്പ്പാട്ടുകാരനുമായ അരിയക്കുടി രാമാനുജ അയ്യങ്കാർ മുപ്പതുഗീതങ്ങൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തി ശബ്ദലേഖനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ഇന്ത്യയ്ക്കു പുറത്ത്
ഈ കൃതി തായ്‌ലാന്റിലും ആലപിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.
തമിഴ് കലണ്ടറിലെ മാർഗഴി മാസത്തോടനുബന്ധിച്ച് ഡിസംബർ ജനുവരി മാസങ്ങളിലാണ് ത്രിയംപാവൈ-ത്രിപ്പാവൈ എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന ചടങ്ങിൽ ഗാനമാലപിക്കപ്പെടുന്നത്.
അവലംബം പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ വങ്കക്കടൽ കടൈന്ത , എന്ന തിരുപ്പാവൈ സിക്കിൾ ഗുരുചരൺ പാടിയത് http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2021/06/thiruppavai-malayalam-simple/ ജയകൃഷ്ണ രാമാനുജദാസ പരിഭാഷ നടത്തിയത്.
തിരുപ്പറങ്കുൻറം മുരുകൻ ക്ഷേത്രം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Arulmigu_Subramaniya_Swamy_Temple,_Thiruparankundram
സുബ്രഹ്മണ്യസ്വാമിയുടെ ആറ് ദിവ്യക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ( ആറുപടൈവീടുകൾ ) ഒന്നാണ് തിരുപ്പറങ്കുൻറം മുരുകൻ ക്ഷേത്രം (തമിഴ്: திருப்பரங்குன்றம் ).
തമിഴ്‍നാട്ടിലെ മധുരൈ ജില്ലയിൽ തിരുപ്പറങ്കുൻറത്താണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.
ക്ഷേത്ര ഐതിഹ്യപ്രകാരം സുബ്രഹ്മണ്യസ്വാമി ദേവയാനിയെ വിവാഹം കഴിച്ചത് ഇവിടെ വെച്ചാണ്.
ക്ഷേത്രനഗരമായ മധുരൈയിൽ നിന്നും കേവലം 8 കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.
തിരുപ്പുവാരം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Thiruppuvaram
മതധർമസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ നൽകുന്ന നഷ്ടപരിഹാര തുകയാണ് തിരുപ്പുവാരം (annuity).
വർഷാശനം എന്ന് മറ്റൊരു പേരിലും ഇതറിയപ്പെടാറുണ്ട്.
2016 ൽ കേരള സർക്കാർ ഈ തുക മൂന്നിരട്ടിയായി വർധിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഓരോ 5 വർഷം കഴിയുമ്പോഴും തുകയിൽ 25% വർധന വരുത്താനും തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
1969 ൽ ഇത് നിരോധിച്ച്  കേരള സർക്കാർ നിയമം പാസാക്കി (The Thiruppuvaram Payment (Abolition) Act, 1969).
2011 ൽ നിയമസഭ ഈ നിയമം ഭേദഗതി ചെയ്തു (THE  THIRUPPUVARAM  PAYMENT  (ABOLITION) AMENDMENT  BILL,  2011).
എ.കെ.ജി , ഇ.
ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, പന്തളം പി.ആർ.രാഘവൻ പിള്ള എന്നീ നേതാക്കളുടെ നിർദ്ദേശ പ്രകാരം പാട്ടം , തിരുപ്പുവാരം , ജൻമിക്കരം തുടങ്ങിയ അനീതികൾക്കെതിരെ   നിരവധി പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നാവായിക്കുളത്തും കേരളത്തിലെ മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലും  നടന്നിട്ടുണ്ട്.
Reference ↑ ↑ ↑ http://niyamasabha.org/bills/13kla/published/30-pub-eng.pdf ↑ http://lsgkerala.in/navaikulampanchayat/history/%5Bപ്രവർത്തിക്കാത്ത+കണ്ണി%5D
തിരുപ്പഴനം ആപത്സഹായേശ്വരർ ക്ഷേത്രം ഈ ലേഖനത്തിന്റെ യാന്ത്രികവിവർത്തനത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ ശരിയാക്കാൻ തിരുത്തലുകൾ വേണ്ടിവന്നേയ്ക്കും.
( 2023 ഓഗസ്റ്റ് ) ( Learn how and when to remove this message ) ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Apathsahayar_Temple,_Thirupazhanam
ഇന്ത്യയിലെ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തിരുവയ്യാറിനടുത്തുള്ള തിരുപ്പഴനത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ശിവക്ഷേത്രമാണ് ആപത്സഹായർ ക്ഷേത്രം .
ചോള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്നതാണ് ഇത് എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ക്ഷേത്രനിർമ്മാണത്തിലും പരിപാലനത്തിലും വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിലായി ചോളന്മാർ, തഞ്ചാവൂർ നായക് രാജവംശം, തഞ്ചാവൂരിലെ തന്നെ മറാത്ത ഭരണകൂടം എന്നിവരുടെ പങ്കാളിത്തം കാണപ്പെടുന്നു.
ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്ന ലിഖിതങ്ങളും ഫലകങ്ങളും ക്ഷേത്രത്തോടനുബന്ധിച്ച് കാണാവുന്നതാണ്.
ഏറ്റവും പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന ചുമരുകൾ ചോളന്മാരുടെ കാലത്തുള്ളതാണ് എന്നാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.
ഗോപുരരൂപത്തിലുള്ള പ്രവേശന കവാടം തഞ്ചാവൂരിലെ നായക് രജവംശമാണ് പണികഴിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.