smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
പുരസ്കാരങ്ങൾ Wildlife Conservation Awards-Arunachal Pradesh (2014) വിറ്റ്ലി പുരസ്ക്കാരം (2013) Woman of Discovery Humanity Award (2009) പുറം കണ്ണികൾ http://ncf-india.org/people/aparajita-datta https://scholar.google.co.in/citations?user=CWrER1AAAAAJ hl=en അവലംബം ↑ http://www.nationalgeographic.com/explorers/bios/aparajita-datta/ ↑ http://www.wpsi-india.org/news/04092009.php ↑ https://whitleyaward.org/winners/hornbills-as-flagships-for-the-protection-of-himalayan-forests/ ↑ http://www.dnaindia.com/scitech/report-indian-hornbill-conservator-aparajita-datta-wins-green-oscar-1830241 ↑ http://ncf-india.org/people/aparajita-datta ↑ https://www.researchgate.net/profile/Aparajita_Datta ↑ ↑ https://whitleyaward.org/winners/hornbills-as-flagships-for-the-protection-of-himalayan-forests/ ↑ http://www.wingsworldquest.org/datta
അപഭ്രംശം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Apabhra%E1%B9%83%C5%9Ba
പ്രാചീന ഭാരതത്തിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്ന സംസ്കൃതേതര ഭാഷയ്ക്ക് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്ന പേരാണ് അപഭ്രംശം .
വ്യാകരണശാസ്ത്ര വിരുദ്ധങ്ങളും അപാണിനീയങ്ങളുമായ പ്രയോഗങ്ങളാണ് ഇതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അപഭ്രംശോ ?
പശബ്ദഃ എന്ന് അമരകോശത്തിൽ ഇതേപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്.
ഗുർജര (ആധുനിക ഗുജറാത്ത് ) ദേശത്തിന്റെ തെക്കു കിഴക്കുള്ള ആഭീരദേശത്തെയും മറ്റും വിവിധ ജനവർഗങ്ങൾ വ്യവഹരിച്ചുവന്ന പ്രാകൃത ഭാഷാരൂപമാണ് അപഭ്രംശമെന്ന് ചില ചരിത്ര കൃതികളിൽ നിന്ന് അനുമാനിക്കാം.
പ്രാചീനകാലത്ത് അപഭ്രംശ ശബ്ദത്തിന് ചില സവിശേഷാർഥങ്ങളുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.
കാലാന്തരത്തിൽ അത് ഒരു പ്രത്യേക ഭാഷയുടെ പേരായി മാറി.
ബി.സി. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പതഞ്ജലി രചിച്ച മഹാഭാഷ്യത്തിൽ, ദേശഭാഷാരൂപങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട സംസ്കൃതപദങ്ങൾക്ക് അപഭ്രംശം എന്നു നാമകരണം ചെയ്തിരുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഗൌഃ എന്ന സംസ്കൃതപദത്തിന്റെ സമാനരൂപങ്ങളായി നാടോടിഭാഷയിൽ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഗാവീ , ഗോണി , ഗോതാ , ഗോപോതലികാ എന്നിവ അപഭ്രംശ ശബ്ദങ്ങളാണ് ( ഗൌരിത്യസ്യ ഗാവീ ഗോണീ ഗോതാ ഗോപോതലികേത്യേവമാദയോ?പഭ്രംശാ മഹാഭാഷ്യം, അ. പാ. ആഹ്നിക) എന്ന് പതഞ്ജലി അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
ഭാരതത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗമായ മധ്യദേശത്തിന്റെ ഭാഷയാണ് കാലക്രമേണ ദേശീയഭാഷയായി പ്രതിഷ്ഠനേടിയത്.
പിൽക്കാലത്ത് ഛാന്ദസം, സംസ്കൃതം, പാലി , ശൌരസേനി, പ്രാകൃതം, അപഭ്രംശം എന്നീ പേരുകളിൽ പ്രസിദ്ധങ്ങളായിത്തീർന്ന ഭാഷകളെല്ലാം തന്നെ മധ്യപ്രദേശത്ത് ഉദ്ഭവിച്ച് ഇതരഭാഗങ്ങളിലേക്ക് പ്രചരിച്ചവയാണ്.
ഇന്നു രാഷ്ട്രഭാഷയായിത്തീർന്നിരിക്കുന്ന ഹിന്ദിയുടെയും സ്ഥിതി ഇതുതന്നെ.
ഇവിടെ മധ്യപ്രദേശം എന്നുദ്ദേശിക്കുന്നത് മനുസ്മൃതിയിൽ (അ.2, ശ്ലോ. 21) വിവരിക്കുന്നതുപോലെ, ഹിമാലയത്തിനും വിന്ധ്യപർവതത്തിനും മധ്യേ, കുരുക്ഷേത്രത്തിനു കിഴക്കും പ്രയാഗയ്ക്കു പടിഞ്ഞാറുമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന ഭൂവിഭാഗത്തെയാണ്.
വിനയപിടക മഹാവർഗ(5-13, 12)മനുസരിച്ച് ബിഹാറിൽ ഭഗൽപൂർ വരെയുള്ള പ്രദേശമാണ് മധ്യപ്രദേശം.
ഗരുഡപുരാണമനുസരിച്ച് (1-15) മധ്യദേശത്തിന്റെ പരിധിയിൽ മത്സ്യം, അശ്വകൂടം, കുല്യം, കുന്തളം, കാശി , കോസലം , അർക്കലിംഗം, മലയം, വൃകപ്രദേശം എന്നീ രാജ്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നുണ്ട്.
അപഭ്രംശം ഈ മധ്യപ്രദേശത്തിലെ ജനഭാഷയും സാഹിത്യഭാഷയും ആയിരുന്നു.
എ.ഡി. 600 മുതൽ 1000 വരെ ഈ ഭാഷ വ്യവഹാരത്തിലിരുന്നുവെന്നതിന് ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വികാസപരിണാമങ്ങൾ
ഭാരതീയഭാഷകളുടെ വികാസചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ പ്രധാനമായി മൂന്നു ഘട്ടങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയും:- പ്രാചീനഭാരതീയ ആര്യഭാഷാകാലം (ബി.സി. 1500-600); മധ്യഭാരതീയ ആര്യഭാഷാകാലം (ബി.സി. 600 മുതൽ എ.ഡി. 1000 വരെ); ആധുനികകാലം (എ.ഡി. 1000 മുതൽ).
മധ്യഭാരതീയ ആര്യഭാഷാകാലം
മധ്യഭാരതീയ ആര്യഭാഷാകാലത്തെ പ്രഥമചരണം, ദ്വിതീയചരണം, തൃതീയചരണം എന്നു മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളായി ഭാഷാപണ്ഡിതന്മാർ വിഭജിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രഥമചരണത്തിൽ അശോകന്റെ കാലത്തെ പ്രാകൃതഭാഷകളും പാലിയും ദ്വിതീയചരണത്തിൽ ശൌരസേനി, മഹാരാഷ്ട്രി, അർധമാഗധി എന്നീ പ്രാകൃതങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
തൃതീയചരണത്തിലെ (എ.ഡി. 600 മുതൽ 1000 വരെയുള്ള കാലം) മുഖ്യഭാഷ ശൌരസേനി അപഭ്രംശമാണ്.
ഈ ശൌരസേനി അപഭ്രംശത്തിനാണ് ആചാര്യഹേമചന്ദ്രൻ, അപഭ്രംശം എന്നു പൊതുവായ പേരിട്ടത്.
ഇന്നത്തെ ഗുജറാത്തിയും രാജസ്ഥാനിയും വ്രജഭാഷയും ഈ അപഭ്രംശത്തിൽ നിന്നും വികസിച്ചുവന്നവയാണ്.
ഭാരതത്തിന്റെ മധ്യദേശം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ച് ജനഭാഷയായി വികസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രാകൃതം, ഇന്നത്തെ ഹിന്ദിയും ബംഗാളിയും ഗുജറാത്തിയുമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതിനു മുൻപുള്ള ഭാഷാരൂപമാണ് അപഭ്രംശം.
അപഭ്രംശകവികൾ തങ്ങളുടെ ഭാഷയ്ക്കു മറ്റു മൂന്നു പേരുകൾകൂടി നല്കിയിരുന്നു: ഭാസാ, ദേസീഭാസാ, ഗാമെല്ല ഭാഷ (ഗ്രാമീണ ഭാഷ).
മധ്യദേശത്തിലെ മൂന്നു ഭാഷാഭേദങ്ങൾ
കാലക്രമമനുസരിച്ച്, മധ്യദേശത്തിലെ ഭാഷയെ സംസ്കൃതം, പ്രാകൃതം, അപഭ്രംശം എന്നു മൂന്നായി തരംതിരിക്കാം.
ഗീതഗോവിന്ദത്തിന് നാരായണ പണ്ഡിതർ എഴുതിയ രസികസർവസ്വത്തിൽ (5-2) സംസ്കൃതത്തെക്കാൾ പ്രിയങ്കരം പ്രാകൃതമാണെന്നും പ്രാകൃതത്തെക്കാൾ പ്രിയമേറിയത് അപഭ്രംശമാണെന്നും ( സംസ്കൃതാത്പ്രാകൃതം ഇഷ്ടം, അതോ?പഭ്രംശഭാഷണം ) സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
അഭിജ്ഞാനശാകുന്തളത്തിന്റെ ടീകാകാരനായ ശങ്കരപണ്ഡിതനും ഈ അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
('സംസ്കൃതാത്പ്രാകൃതം ശ്രേഷ്ഠം, തതോ?പഭ്രംശ ഭാഷണം, ടീക, 9-10).
ഈ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളിൽനിന്ന് സ്പഷ്ടമാകുന്നത് അപഭ്രംശം പ്രാകൃതത്തിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പ്രത്യേക ഭാഷയാണെന്നാണ്.
വരരുചി , നമിസാധു (രുദ്രഭട്ടന്റെ കാവ്യാലങ്കാരത്തിന് ഭാഷ്യം രചിച്ച പണ്ഡിതൻ.) എന്നീ ആചാര്യൻമാരും അപഭ്രംശത്തിന്റെ മേൻമയെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അപഭ്രംശത്തിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങൾ
മാർക്കണ്ഡേയാചാര്യൻ അപഭ്രംശഭാഷയെ മൂന്ന് ഉപവിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു: നാഗരം, ഉപനാഗരം, ബ്രാചഡ്.
മാർക്കണ്ഡേയൻ അഭീരൻമാരുടെ ഭാഷയെ വിഭാഷികളുടെ വിഭാഗത്തിൽ പെടുത്തി അത് അപഭ്രംശമാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
അദ്ദേഹം പാഞ്ചാലം, മാളവം, ഗൌഡം, ഔഡ്രം, കാലിംഗ്യം, കാർണാടികം, ദ്രാവിഡം, ഗൌർജരം തുടങ്ങി 26 തരത്തിലുള്ള അപഭ്രംശരൂപങ്ങളെപ്പറ്റി പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്.
അപഭ്രംശം സാധാരണ ജനതയുടെ ഭാഷ ആയിരുന്നു എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മതം.
അപഭ്രംശത്തിന് വിവിധ രൂപങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയിൽ മുഖ്യമായത് നാഗരം ആണ്.
നാഗരംഅപഭ്രംശത്തിൽനിന്നാണ് ബ്രാചഡ് അപഭ്രംശം ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നത്.
നാഗരവും ബ്രാചഡും കൂടിക്കലർന്നതിന്റെ ഫലമായി ഉപനാഗരം എന്ന അപഭ്രംശരൂപം ഉടലെടുത്തു.
ഈ അപഭ്രംശരൂപങ്ങൾ സിന്ധുദേശം മുതൽ ബംഗാൾ വരെ സംസാരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
ശൂരസേനജനപദത്തിൽ സംസാരിച്ചുപോന്നിരുന്ന അപഭ്രംശരൂപത്തിന് ശൌരസേനി അപഭ്രംശം എന്നു പേരുണ്ടായി.
ഹേമചന്ദ്രൻ എഴുതിയ പ്രസിദ്ധമായ വ്യാകരണഗ്രന്ഥം, ശൌരസേനി അപഭ്രംശത്തെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ളതാണ്.
ദേശഭേദം അനുസരിച്ച് മറ്റ് അപഭ്രംശഭാഷാരൂപങ്ങളും പ്രസിദ്ധമായിത്തീർന്നു.
മഹാരാഷ്ട്രി, മാഗധി, കേകയം എന്നീ പേരുകൾ ഇതിനുദാഹരണമായി പറയാം.
നാഗര അപഭ്രംശം
നാഗരം എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന അപഭ്രംശം ഗുജറാത്തിലും പശ്ചിമ രാജസ്ഥാനിലും പ്രചരിച്ചിരുന്നു.
ശൌരസേനീപ്രാകൃതത്തിൽനിന്നും വികസിച്ച സാഹിത്യപുഷ്കലമായ യഥാർഥ അപഭ്രംശം ഇതു തന്നെയാണ്.
ഭരതമുനി ഇതിനെ ആഭീരാദികളുടെ ഭാഷ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഹേമചന്ദ്രൻ തന്റെ വ്യാകരണഗ്രന്ഥത്തിൽ ഈ അപഭ്രം രൂപത്തിന്റെ വിശദവിശ്ളേഷണം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
നാഗര അപഭ്രംശത്തിൽനിന്നാണ് ഗുജറാത്തിഭാഷ വികസിച്ചതെന്ന് ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞൻമാർ കരുതുന്നു.
നാഗരഅപഭ്രംശത്തിനും ശൌരസേനിഅപഭ്രംശത്തിനും തമ്മിൽ മൌലികമായി വലിയ അന്തരമില്ല.
വ്രജഭാഷ, കനൌജി, ബുന്ദേലി എന്നീ ഭാഷകളുടെ ഉറവിടം ശൌരസേനി അപഭ്രംശമാണ്.
ഉപനാഗര അപഭ്രംശം
അപഭ്രംശാചാര്യൻമാരായ മാർക്കണ്ഡേയന്റെയും നമിസാധുവിന്റെയും അഭിപ്രായമനുസരിച്ച് ഉപനാഗര അപഭ്രംശം നാഗര അപഭ്രംശത്തിന്റെയും ഗ്രാമ്യ അപഭ്രംശത്തിന്റെയും മിശ്രരൂപം മാത്രമാണ്.
ഈ ഉപനാഗര അപഭ്രംശത്തിൽനിന്നാണ് രാജസ്ഥാനി ഭാഷ പൊട്ടിവിടർന്നത്.
ഇത് പൂർവ സൌരാഷ്ട്രത്തിലെ ജനഭാഷ ആയിരുന്നു.
ഗുജറാത്തിനും സിന്ധിനും കിഴക്കുള്ള പ്രദേശത്തു മുഴുവൻ ഉപനാഗര അപഭ്രംശം വ്യവഹരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഇതിന് പ്രത്യേകം സാഹിത്യം ഇല്ല.
എങ്കിലും ഹിന്ദീചാരണസാഹിത്യത്തിലെ ഭാഷ വിശ്ലേഷണം ചെയ്തു നോക്കുമ്പോൾ അത് ഉപനാഗരത്തിന്റെ ഒരു രൂപാന്തരമാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്.
ബ്രാചഡ് അപഭ്രംശം
ബ്രാചഡ് അപഭ്രംശം സിന്ധി ഭാഷയുടെ ജനനിയാണെന്നാണ് ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞൻമാരുടെ അഭിപ്രായം.
എ.ഡി. 11-ആം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ ബ്രാചഡ് അപഭ്രംശത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പരാമർശം ലഭിക്കുന്നുണ്ട്; പക്ഷേ, യാതൊരു സാഹിത്യരചനയും കിട്ടിയിട്ടില്ല.
8-ആം നൂറ്റാണ്ടു തൊട്ട് സിന്ധുപ്രദേശത്ത് അറബികളുടെ ആധിപത്യം ഉണ്ടായതായി ചരിത്രരേഖകളുണ്ട് .
അറബികളുടെ ഈ ആധിപത്യം അവിടത്തെ ഭാഷയേയും ശക്തിമത്തായി സ്വാധീനിച്ചു.
തൻമൂലം ബ്രാചഡ് അപഭ്രംശം സിന്ധിഭാഷയായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടപ്പോൾ അതിൽ അറബിയുടെയും പേർഷ്യന്റെയും അതിപ്രസരം ദൃശ്യമായി.
കേകയ അപഭ്രംശം
കേകയഅപഭ്രംശം ദക്ഷിണ കാശ്മീരും പശ്ചിമ പഞ്ചാബും ഉൾപ്പെട്ട കേകയ രാജ്യത്തിൽ വ്യവഹരിച്ചു പോന്നിരുന്നു.
സത്ലജ്, ബിയാസ് എന്നീ നദികളുടെ ഇടയ്ക്കുള്ള ഭൂഭാഗങ്ങളിലും ഈ ഭാഷ പ്രചരിച്ചിരുന്നു.
കേകയഅപഭ്രംശത്തിൽ നിന്നാണ് ലഹം ദാ ഭാഷാ ഉദ്ഭവിച്ചത്.
മാർക്കണ്ഡേയാചാര്യൻ കേകയഭാഷയെപ്പറ്റി പല പ്രാവശ്യം പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അപഭ്രംശത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഭിന്നമതങ്ങൾ
അപഭ്രംശഭാഷയെ സംബന്ധിച്ച് രണ്ടു ഭിന്നമതങ്ങൾ നിലവിലിരിക്കുന്നു: ഒന്നാമത്തേത് നമിസാധുവിന്റെയും രണ്ടാമത്തേത് ഭാമഹൻ, ദണ്ഡി എന്നിവരുടേതുമാണ്.
നമിസാധു (എ.ഡി. 1069) അപഭ്രംശത്തെ പ്രാകൃതം എന്നു വിളിക്കുന്നു; ഭാമഹനും (6-ആം നൂറ്റാണ്ട്) ദണ്ഡിയുമാകട്ടെ, അപഭ്രംശം പ്രാകൃതത്തിൽനിന്നും ഭിന്നമായ ഒരു സ്വതന്ത്രഭാഷയാണെന്ന് വാദിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, ഈ രണ്ടു വാദഗതികളെയും പറ്റി വിശദമായ അധ്യയനം നടത്തിയ യാക്കോബി എന്ന ജർമൻ പണ്ഡിതൻ, (ഭവിസ്സമത്തകഹാ എന്ന പ്രാകൃത ഗ്രന്ഥത്തിന് യാക്കോബി ജർമൻ ഭാഷയിൽ എഴുതിയ ഭൂമികയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ ബറോഡയിലെ ഓറിയന്റൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ ഗവേഷണപത്രികയിൽ-ജൂൺ 1955 - പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.) സമർഥിക്കുന്നു.
പദസമൂഹത്തെ ആസ്പദമാക്കി നോക്കുമ്പോൾ രണ്ടു ഭാഷകൾക്കും സാമാന്യമായ ചില സാദൃശ്യങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും വ്യാകരണപരമായ സവിശേഷതകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ കേകയഅപഭ്രംശം പ്രാകൃതത്തിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഭാഷതന്നെയാണ്.
രണ്ടു ഭാഷകൾക്കും തമ്മിൽ ശബ്ദപരവും വ്യാകരണപരവുമായുള്ള സാജാത്യവൈജാത്യങ്ങൾക്ക് ഏതാനും ഉദാഹരണങ്ങൾ താഴെ കൊടുക്കുന്നു:
പദങ്ങൾക്കുള്ള സാജാത്യവൈജാത്യങ്ങൾ സംസ്കൃതം പ്രാകൃതം അപഭ്രംശം പുത്ര പുത്ത പുത്ത കമലം കമലം കമലം
വ്യാകരണപരമായ സാജാത്യവൈജാത്യങ്ങൾ സംസ്കൃതം പ്രാകൃതം അപഭ്രംശം കമലാനി (പ്ര.ബ.വ.) കമലാനി കമലഇ പുത്രഃ (പ്ര.ഏ.വ) പുത്തോ പുത്തു പുത്രാഃ (പ്ര.ബ.വ.) പുത്താ പുത്ത പുത്രേണ (തൃ.ഏ.വ.) പുത്തേണ പുത്തിണ, പുത്തേം പുത്രൈഃ (തൃ.ബ.വ.) പുത്തേഹി പുതിഹിം പുത്രസ്യ (ഷ.ഏ.വ.) പുത്തസ പുത്തഹ പുത്രേ (സ.ഏ.വ.) പുത്തസി പുത്തി പുത്രേഷു (സ.ബ.വ.) പുത്തേസു പുത്തഹിം
അപഭ്രംശത്തിൽ സ്വരവത്കരണപ്രവൃത്തി മുന്തിനിൽക്കുന്നു.
തന്മൂലം പ്രാകൃതത്തിലെ പുത്തോഗദോ (പുത്രൻ പോയി), പുത്താ ഗദ (പുത്രൻമാർ പോയി) എന്നീ പ്രയോഗങ്ങൾ അപഭ്രംശത്തിൽ പുത്തുഗയ ഉ , പുത്തഗയ എന്നായിത്തീരുന്നു.
പ്രാകൃതത്തിലെ ദീർഘസ്വരങ്ങൾ അപഭ്രംശത്തിലെത്തുമ്പോൾ ഹ്രസ്വമായിത്തീരുന്നു.
പ്രാകൃതത്തിലെ പുത്തോ അപഭ്രംശത്തിൽ പുത്തു എന്നും പുത്തേണ പുത്തിണ എന്നും ആയി മാറുന്നു; ഷഷ്ഠിയിലെ പുത്തസ്സ പുത്തഹ എന്നും.
അപഭ്രംശത്തിലേക്കു വരുമ്പോൾ പ്രാകൃതത്തിലെ വിഭക്തികൾ പലതും ലുപ്തമായിത്തീരുന്ന സ്ഥിതിയാണ് കാണുന്നത്.
കൂടാതെ പ്രാകൃതത്തെ അപേക്ഷിച്ച് പരസർഗങ്ങളുടെ പ്രയോഗം അപഭ്രംശത്തിൽ അധികമാണുതാനും.
ഹേമചന്ദ്രന്റെ സിദ്ധഹേമശബ്ദാനുശാസനം എന്ന അപഭ്രംശവ്യാകരണഗ്രന്ഥത്തിൽ അപഭ്രംശത്തിനും പ്രാകൃതത്തിനും തമ്മിലുള്ള സാജാത്യവൈജാത്യങ്ങൾ സവിസ്തരം പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അപഭ്രംശത്തിന് സമുന്നതമായ സാഹിത്യസമ്പത്തുണ്ട് .
9-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സ്വയംഭൂ എന്ന കവി, രാമായണത്തെ ആധാരമാക്കി പഇമചരി ഉ എന്ന അപഭ്രംശകാവ്യം രചിച്ചു.
പിൽക്കാലത്ത് തുളസീദാസ് എഴുതിയ രാമചരിതമാനസത്തിൽ ഈ അപഭ്രംശകൃതിയുടെ സ്വാധീനത ദൃശ്യമാകുന്നുണ്ട്.
മഹാകവി പുഷ്പദന്തൻ (10-ആം നൂറ്റാണ്ട്) ജൈനപരമ്പരയിൽപെട്ട 63 മഹാപുരുഷൻമാരുടെ ജീവിതചരിതത്തെ ആസ്പദമാക്കി മഹാപുരാണം എന്ന ഒരു അപഭ്രംശബൃഹത്കാവ്യം രചിച്ചു.
ഈ മഹാഗ്രന്ഥത്തിൽ രാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും ചരിതവും പരാമൃഷ്ടമായിട്ടുണ്ട്.
ണായകുമാരചരിഉ, ജസഹരീചരിഉ എന്ന രണ്ടു ലഘുകാവ്യങ്ങൾകൂടി പുഷ്പദന്തകവി അപഭ്രംശത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
ധനപാലന്റെ (10-ആം നൂറ്റാണ്ട്.) ഭവിസ്സയത്തകഹാ എന്ന അപഭ്രംശകഥാഗ്രന്ഥം പ്രാചീന കഥാരചനയ്ക്ക് നല്ലൊരു മാതൃകയാണ്.
ആധ്യാത്മികകാര്യങ്ങളെ അധികരിച്ച് ചില ജൈനമുനിമാർ രചിച്ചിട്ടുള്ള കൃതികളും അപഭ്രംശസാഹിത്യത്തെ സമ്പുഷ്ടമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഇക്കൂട്ടത്തിൽ രാമസിംഹന്റെ പാഹുഡദോഹാ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയർഹിക്കുന്നു.
അപഭ്രംശഭാഷയിൽ ശൃംഗാരവീരരസസമ്മിശ്രങ്ങളായ നിരവധി കാവ്യങ്ങൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നതായി പ്രബന്ധചിന്താമണി, സിദ്ധഹേമശബ്ദാനുശാസനം എന്നീ ലക്ഷണഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പരാമർശങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ട്.
അപഭ്രംശസാഹിത്യം സമൃദ്ധമാണെന്നുള്ളതിന് സംശയമില്ല.
മഹത്ത്വമേറിയ നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇനിയും അപ്രകാശിതാവസ്ഥയിൽ കിടപ്പുണ്ട്.
175 ഉത്കൃഷ്ട ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ ഭാരതത്തിന്റെ വിവിധ കേന്ദ്രങ്ങളിൽനിന്നും ലഭിച്ചിട്ടുള്ളതായി ഗവേഷകൻമാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
ഹിന്ദി, മറാത്തി, ഗുജറാത്തി തുടങ്ങിയ ഉത്തരേന്ത്യൻ ഭാഷാസാഹിത്യങ്ങളിൽ അപഭ്രംശത്തിന്റെ പ്രഭാവം പ്രകടമാണ്.
കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അപഭ്രംശം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അപരക്രിയ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Funeral അപരക്രിയ
പരേതന്റെ ശരീരത്തെ വിധിപ്രകാരം സംസ്കരിക്കുന്ന ചടങ്ങിനെ അപരക്രിയ എന്നു പറയുന്നു.
വിവിധ മതാനുയായികളുടെ ഇടയിൽ വിഭിന്ന രീതിയിലാണ് ശവസംസ്കാരക്രിയ നടക്കുന്നത്.
ഓരോ മതത്തിലും അവാന്തരവിഭാഗങ്ങളനുസരിച്ച് ചടങ്ങുകളിൽ അല്പസ്വല്പം വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരിക്കും.
ബ്രാഹ്മണർക്കിടയിലെ അപരക്രിയ ഇപ്രകാരമാണ്.
ബ്രാഹ്മണർക്കിടയിലെ ആചാരം
മരിച്ച ഉടനെ, ശരീരത്തെ തെക്കോട്ടു തലവച്ച് കിടത്തുന്നു.
തള്ളവിരൽ ചേർത്തുകെട്ടി അത്തിമരപ്പലകയിൽ മാന്തോൽ വിരിച്ച് കിടത്തുകയാണ് പതിവ്.
ശ്മാശാനത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ അഗ്നിയെ മന്ത്രപൂർവകം സംഭരിച്ച് മൺപാത്രത്തിലാക്കി എടുത്തുകൊണ്ടു മുൻപേ നടക്കുന്നു.
ശവം എടുത്തുകൊണ്ട് ആളുകൾ പിന്നാലെയും.
ശ്മശാനസ്ഥലത്തു എത്തുന്നതിനു മുൻപ് വഴിയിൽ നാലു സ്ഥലങ്ങളിൽ താഴെവയ്ക്കുകയും ശവശരീരത്തിൻമേൽ ചില ക്രിയകൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇതിനിടയിൽ നദീതീരത്തുള്ള ശ്മശാനത്തിൽ ചിതയിൽ പലാശം ( പ്ലാവ് ) മുതലായവയുടെ ചമത (വിറക്)കൾവച്ച് പ്രോക്ഷിച്ചു എള്ളും അരിയും കലർത്തി ഇട്ട് സംസ്കരിക്കുവാനുള്ള ഏർപ്പാടുകൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരിക്കും.
ശവത്തെ അതിൻമേൽവച്ച് പുത്രൻ തീ കൊളുത്തുന്നു.
പിന്നീടു തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നദിയിൽ വന്ന് ദക്ഷിണാഭിമുഖനായി കുളിച്ച് ഉദകദാനാദി ക്രിയകൾ ചെയ്ത് ആദ്യദിവസത്തെ ക്രിയ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെ പത്തുദിവസം ഉദകദാനാദിക്രിയകൾ ചെയ്യണം.
ഓരോ ദിവസവും ഈക്രിയയുടെ എണ്ണം ക്രമേണ കൂടുന്നതായിരിക്കും.
ദഹനം കഴിഞ്ഞ് 3, 5, 7 എന്നീ ഏതെങ്കിലും ഒരു ദിവസം അസ്ഥിസഞ്ചയനം നടത്തുന്നു.
പിന്നീട് ചാരത്തെ പുരുഷാകൃതിയിലാക്കി എടുത്തു നദിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചു സ്നാനം ചെയ്യുന്നു.
പാഷാണസ്ഥാപനാനന്തരം വാസോദകതിലോദകാദിക്രിയകൾ പത്തുദിവസവും ചെയ്യുന്നു.
പത്താംദിവസം ശാന്തിഹോമം നടത്തുന്നു.
പിന്നീട് ഏകോദ്ദിഷ്ടം, സപിണ്ഡീകരണം എന്നിവ ചെയ്തു ഗൃഹയജ്ഞ ത്തോടുകൂടി ചടങ്ങുകൾ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.
അപരക്രിയ ചെയ്യുന്ന കാലങ്ങളിൽ അതു ചെയ്യന്ന ആളിന് വേദാധ്യയനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ദക്ഷിണായനകൃഷ്ണപക്ഷാദികളിൽ മരിച്ചാലും, സർപ്പദംശം, വൈദ്യുതാഘാതം എന്നിവകൊണ്ടു മരിച്ചാലും യഥാവിധി പ്രായശ്ചിത്താദികർമങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കണം.
ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയെ ബ്രഹ്മമേധസംസ്കാരവിധിപ്രകാരം സംസ്കരിക്കേണ്ടതാണ്.
ആപസ്തംബന്റെ ധർമസൂത്രത്തിൽ അപരപ്രയോഗം എന്ന പ്രകരണത്തിൽ ഈ കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പുറംകണ്ണികൾ http://www.indianfuneral.com/ http://hinduism.iskcon.org/practice/604.htm Archived 2011-08-15 at the Wayback Machine .
http://www.iloveindia.com/indian-traditions/funeral-traditions.html Images for funeral കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അപരക്രിയ എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അപരദനം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Erosion തിരമാലകൾ മലഞ്ചെരുവിൽ വരുത്തുന്ന അപരദനം മണ്ണൊലിപ്പു മൂലമുണ്ടാകുന്ന അപരദനം
പ്രകൃതിശക്തികളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തെ ജീർണിപ്പിച്ചും കരണ്ടും ശിലാംശങ്ങളെയും അവശിഷ്ടങ്ങളെയും സമാർജിക്കുന്ന ഭൂരൂപപ്രക്ര(geomorphic process)മമാണ് അപരദനം .
അപരദനത്തിന്റെ ആംഗലരൂപമായ എറോഷൻ (erosion) എറോദെരേ (കാർന്നെടുക്കൽ) എന്ന ലാറ്റിൻ പദത്തിൽനിന്നാണ് നിഷ്പന്നമായിട്ടുള്ളത്.
നിർവചനപ്രകാരം ശരിയല്ലെങ്കിലും സൌകര്യത്തിനുവേണ്ടി ശിലാംശങ്ങളെ വഹിച്ചുനീക്കുന്ന പ്രക്രിയ (പരിവഹനം) കൂടി അപരദനത്തിലുൾപ്പെടുത്തിവരുന്നു.
ഭൂമിയുടെ നന്നേ ചെറിയ ഭാഗങ്ങളിൽപോലും അനുഭവപ്പെടുന്ന ഉത്ഥാനപതനങ്ങളുടേതായ ആവർത്തനത്തിൽ (geocycle), നിയതവും സുപ്രധാനവുമായ ഒരു സ്ഥാനമാണ് അപരദനത്തിനുള്ളത്.
ഈ പ്രക്രിയയുടെ കാരണങ്ങൾ മണൽകാറ്റുകൾ, ചുഴലികൾ, വെള്ളത്തിന്റെ കൂലംകുത്തിയുള്ള ഒഴുക്ക്, വെള്ളപ്പാച്ചിലും ശക്തമായ കാറ്റും മൂലമുണ്ടാകുന്ന മണ്ണൊലിപ്പ് എന്നിവയാണ്.
തിരയടിക്കുന്നതിലൂടെ അനുദിനം ക്ഷയിച്ചുവരുന്ന തടരേഖകൾ മറ്റൊരു പ്രത്യക്ഷദൃഷ്ടാന്തമാണ്.
മണ്ണിടിച്ചിൽപോലെ വൻതോതിലുള്ള ഭൂതലജീർണതയ്ക്ക് കളമൊരുക്കുന്നതും അപരദനമാണ്.
ആഴിത്തട്ടിലെ ശിലാതലങ്ങളിൽ സന്ധികൾ (joints), ഭ്രംശങ്ങൾ (faults) തുടങ്ങിയ അനുകൂലമേഖലകളിലൂടെ അധസ്തലപ്രവാഹങ്ങൾ ആഴമേറിയ ചാലുകളുണ്ടാക്കുന്നത് അപരദനക്രിയയുടെ മറ്റൊരു രൂപമാണ്.
അപരദനകാരകങ്ങൾ ഗുരുത്വാകർഷണം മൂലമുള്ള അപരദനം
ഒഴുക്കുവെള്ളം, കാറ്റ് , ഹിമാനി , ജലം , തിരമാലകൾ എന്നിവയാണ് മുഖ്യഅപരദനകാരകങ്ങൾ.
ഭൂമിയിലെ ഉയർന്ന തലങ്ങളെ നിരപ്പാക്കുവാനും അവിടത്തെ ശിലാപദാർഥങ്ങളെ താഴ്വാരങ്ങളിലേക്കും സമുദ്രങ്ങളിലേക്കും നീക്കാനും ഇവ അവിരാമമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഭൂപ്രതലത്തിന്റെ രൂപവും ഭാവവും നിർണയിക്കുന്നതിൽ ഇവയ്ക്കു സാരമായ പങ്കുണ്ട്.
അപക്ഷയം (weathering) ഇവയുടെ പ്രവർത്തനത്തെ ത്വരിപ്പിക്കുന്നു.
എന്നാൽ അപക്ഷയത്തിന്റെ പിന്നോടിയായി മാത്രമേ അപരദനം നടക്കാവൂ എന്നില്ല.
ഒഴുക്കുവെള്ളം
അപരദനകാരകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രമുഖം ഒഴുക്കുവെള്ളമാണ്.
മഴപെയ്തുണ്ടാകുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ മൂന്നിലൊരുഭാഗത്തിലധികം നീർച്ചാലുകളിലൂടെയും തോടുകളിലൂടെയും നദികളിലൂടെയും മറ്റുയായി ഒഴുകി ഒടുവിൽ സമുദ്രങ്ങളിലോ മറ്റു ജലാശയങ്ങളിലോ എത്തുന്നു.
ഒഴുക്കും ജലവ്യാപ്തവും ശിലാവസ്തുക്കളെ ലയിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള അസാമാന്യരാസശക്തിയുമാണ് ജലത്തിന്റെ അപരദനശക്തിയെ വർധിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒഴുക്കിന്റെ ശക്തിയിൽ നീർച്ചാലിന്റെ വശങ്ങളിലും അടിത്തട്ടിലുമുള്ള ശിലാപാളികൾ അടർന്നുമാറുന്നു.
മിക്കവാറും ശിലാംശങ്ങൾ ജലത്തിൽ ലയിച്ചുചേരുന്നവയാണ്.
വലിപ്പമുള്ള ശിലാഖണ്ഡങ്ങൾ ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ട് ഉരുണ്ടുപോകുകയും തൻമൂലമുണ്ടാകുന്ന സ്ഥാനവ്യതിചലനം അവയെ കൂടുതൽ വിഘടിതമാക്കുകയും ചെയ്യും.
രാസപ്രക്രിയയിലൂടെ ജലം ശിലകളെ ജീർണിപ്പിക്കുന്നു.
കുത്തിയൊലിക്കുന്ന ജലത്തിൽപെട്ട ശിലാകണങ്ങളും ഖണ്ഡങ്ങളും അന്യോന്യവും വശങ്ങളിലെ ശിലാഭിത്തികളുമായും കൂട്ടിയുരസുന്നതും വിഘടനപ്രക്രിയയെ ത്വരിപ്പിക്കുന്നു.
വെള്ളത്തിന്റെ വഹനക്ഷമത പ്രവാഹവേഗത്തിന്റെ നാലാംവർഗത്തിന് ആനുപാതികമാണ്.
നദീ അപരദനത്തിന്റെ ഫലമായി കോടാനുകോടി ടൺ ശിലാദ്രവ്യങ്ങളാണ് ആണ്ടുതോറും സമുദ്രതലങ്ങളിലെത്തുന്നത്.
ഇന്ത്യയിലെ നദികൾ പ്രതിവർഷം 600 കോടി ടൺ അവസാദം കടലിലെത്തിക്കുന്നതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഭൂജലം കാർസ്ട് സ്ഥലരൂപം
മഴവെള്ളം അടിഞ്ഞമർന്നാണ് ഭൂജലം (ground water) രൂപംകൊള്ളുന്നത്.
ഭൂമുഖത്താകെയുള്ള വാർഷികവർഷപാതത്തിന്റെ പത്തിരട്ടി ഭൂഗർഭത്തിൽ ജലരൂപത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുവെന്നനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
ശിലാതലങ്ങളിലുള്ള രന്ധ്രങ്ങൾ, വിടവുകൾ തുടങ്ങിയവയിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങുന്ന ജലം രാസപ്രവർത്തനംകൊണ്ടു ശിലാംശങ്ങളെ ധാരാളമായി ലയിപ്പിക്കുന്നു.
ധാതുസമ്പൂർണമായ ഈ ജലം ഉറവുകളും സ്രോതസ്സുകളുമായി ഉപരിതലത്തിലെത്തി താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു.
ജലത്തിന്റെ ഈ വിലായകസ്വഭാവത്തിന്റെ ഫലമായി ഭൂമിക്കടിയിൽ വിശാലമായ കിടങ്ങുകളോ വിസ്തൃതങ്ങളായ താഴ്വരകൾതന്നെയുമോ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാം.
ഇങ്ങനെ സഞ്ചയിക്കപ്പെട്ട ശിലാംശങ്ങൾ ദൂരത്തേക്കു വഹിച്ചു നീക്കപ്പെടുന്നു.
ചുണ്ണാമ്പു പ്രദേശങ്ങളിലാണ് ഭൂജലത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം സജീവമായി നടക്കുന്നത്.
കാർസ്ട് സ്ഥലരൂപ(Karst topography)ങ്ങളിലെ വിചിത്രഭൂരൂപങ്ങളൊക്കെയും ഭൂജലത്തിന്റെ അപരദനസൃഷ്ടികളാണ്.
ഓളങ്ങൾ കടൽത്തിരയുടെ ശക്തിമൂലമുണ്ടാകുന്ന അപരദനം
സമുദ്രത്തിലെ തിരകളും കായലിലെ ഓളങ്ങളും തടരേഖകളെ അല്പാല്പമായി കാർന്നെടുക്കുന്നു.
വേലാതരംഗങ്ങളും സുനാമി (Tsunami) തുടങ്ങിയ വൻതിരകളും തടപ്രദേശത്ത് ദൃശ്യമായ പരിവർത്തനങ്ങൾ വരുത്തുന്നു.
കടലാക്രമണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അപരദനം അനേകായിരം മടങ്ങു ശക്തമായിത്തീരും.
നദീ അപരദനത്തോളം ശക്തമല്ല സമുദ്രാപരദനം.
കരളലിനെ ത്വരിപ്പിക്കുന്ന തിരമാലകൾ തന്നെ ചിലപ്പോൾ നിക്ഷേപണവും തൻമൂലം പ്രതലസൃഷ്ടിയും നിർവഹിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിനു കാരണം.
കാറ്റ് വായൂമൂലമുണ്ടാകുന്ന അപരദനം
വായുമൂലമുള്ള അപരദനം പ്രഭാവിതമായിക്കാണുന്നത് ശുഷ്കപ്രദേശങ്ങളിലാണ്.
അപക്ഷയം, വിശിഷ്യ രാസാപക്ഷയം ഗണ്യമായി നടക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ വാതാപരദനം (wind erosion) കൂടുതൽ ശക്തിയാർജിക്കുന്നു.
മണൽത്തരികളും ധൂളിയും കലർന്ന വായു ഊക്കോടെ വീശുമ്പോൾ അതിനു മിനുക്കുകടലാസിന്റെ (sand paper) സ്വഭാവമുണ്ടാകുന്നു.
ശക്തിയായ ഉരസൽകൊണ്ടു കടുപ്പമേറിയ ശിലാശേഖരങ്ങൾക്കുപോലും ജീർണത വരുത്തുവാൻ മണൽക്കാറ്റിനു കഴിയും.
എന്നാൽ കാറ്റിന്റെ ഗതിയിലെ നിസ്സാരങ്ങളായ പ്രതിബന്ധങ്ങളും നനവുള്ള പ്രദേശങ്ങളും അതിന്റെ അപരദനശക്തിയെ ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു.
മലഞ്ചരിവുകളിൽനിന്നും താഴ്വാരങ്ങളിലേക്കാണ് കാറ്റുമൂലമുള്ള അപരദനം ശക്തമായി കണ്ടുവരുന്നത്.
ഹിമാനി
ഒഴുക്കുവെള്ളത്തോളം തന്നെ ശക്തമായ മറ്റൊരു കാരകമാണ് ഹിമാനി (glacier).
ഭൂമുഖത്തെ ഉന്നതപർവത ശിഖരങ്ങളൊക്കെയും മഞ്ഞുകൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഗ്രീൻലൻഡിലും അന്റാർട്ടിക്കയിലുമായി ഇന്നു നിലവിലുള്ള ഹിമപാളികളുടെ വിസ്തീർണം 1.5 കോടി ച.
ആണെന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
10,000 വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഇവ ഉത്തര അക്ഷാംശങ്ങളിലെ വൻകരാപ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് അതിക്രമിച്ച് ഇന്നത്തേതിന്റെ ഇരട്ടി സ്ഥലത്തു വ്യാപിച്ചിരുന്നു.
ആൽപ്സ് , ഹിമാലയം , റോക്കി , ആൻഡീസ് തുടങ്ങിയ പർവതങ്ങളിൻമേൽ ഹിമാനികൾ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്നതു നിമിത്തം പുതിയ ഭൂരൂപങ്ങൾ ഉടലെടുത്തു കാണുന്നു.
ചലിക്കുന്ന ഹിമാനിക്ക് ഉയർന്ന പ്രതിബന്ധങ്ങളെപ്പോലും മറികടന്നുപോകാൻ കഴിയും.
ഈ ഗതിയിൽ അവയ്ക്ക് അടിത്തറയിലും പാർശ്വങ്ങളിലുമുള്ള ശിലാപാളികളെ ഒന്നാകെ തുരന്നും അടർത്തിയും മാറ്റാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്.
വൻപിച്ച പാറക്കെട്ടുകളും കുന്നുകളും ഇങ്ങനെ തകർന്നടിയുന്നു.
പൂർവപ്രകൃതിയിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഭൂദൃശ്യമായിരിക്കും ഹിമാനീകൃതസ്ഥലരൂപങ്ങൾ(glacial topography)ക്കുണ്ടായിരിക്കുക.
വടക്കേ അമേരിക്കയുടെ ഉയർന്ന അക്ഷാംശപ്രദേശങ്ങളിൽ ഇത്തരം ഭൂദൃശ്യങ്ങൾ സുലഭമാണ്.
അപരദനഫലമായി ഉണ്ടാകുന്ന മണ്ണരിപ്പുമൂലം ചില ഭൂഭാഗങ്ങൾ ശരിയായ ആധാരമില്ലാത്തവയായിത്തീരുന്നു.
ഈ സ്ഥിതിയിൽ ഭൂഗുരുത(gravity)യുടെ ഫലമായി അവ തകർന്നടിയുന്നു.
മണ്ണിടിച്ചിൽ (land slide), ഉരുൾപൊട്ടൽ തുടങ്ങിയവ ഇതിനുദാഹരണങ്ങളാണ്.
ചരിവുതലങ്ങളിലെ പൊടിഞ്ഞിളകിയ പൂഴിമണ്ണ് ഊർന്നിറങ്ങി പുഴപോലെ നീങ്ങുന്നത് (solifluction) മറ്റൊരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്.
അപരദനം മൂലം രൂപപ്പെട്ട ഗ്രാനൈറ്റ്
ഇളകിയ മണ്ണിലാണ് അപരദനം സുഗമമായി നടക്കുക.
പുല്ലും സസ്യങ്ങളും നിബിഡമായി വളരുന്നത് ഈ പ്രക്രിയയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു.
കൃഷിസ്ഥലങ്ങളിലാണ് മണ്ണൊലിപ്പു രൂക്ഷമായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്.
ചരിവുതലങ്ങളിലെ മണ്ണ് ഒന്നാകെ ഒലിപ്പിച്ചു നഗ്നശിലാതലങ്ങളോളമെത്താൻ ഒഴുക്കുവെള്ളത്തിനു നന്നേ കുറച്ചു സമയമേ വേണ്ടൂ.
തലങ്ങും വിലങ്ങുമായുള്ള ഓടകൾ നിറഞ്ഞ വിച്ഛേദിതപ്രവണങ്ങൾ (dissected slopes) നിർമ്മിക്കുന്ന ഇത്തരം പ്രക്രിയ (gully erosion) മണ്ണിന്റെ ഫലപുഷ്ടിയിൽ സാരമായ കുറവു വരുത്തുന്നു.
തമിഴ്നാട്ടിലെ രാമനാട്, തിരുനെൽവേലി , കന്യാകുമാരി എന്നീ ജില്ലകളിലും ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഝാൻസി , ഗ്വാളിയർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലും ഈ രീതിയിലുള്ള മണ്ണൊലിപ്പ് പരിഹാരം കാണാത്ത പ്രശ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു.
ഇളകിയ മണ്ണ് വഹിച്ചുനീക്കുന്നതിൽ അദ്യശ്യമായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ കാറ്റും പങ്കുചേരുന്നു.
മേൽ വിവരിച്ച തരത്തിലുള്ള അപരദനം വ്യക്തമായ വ്യതിയാനങ്ങളാണ് വരുത്തുന്നതെങ്കിലും ഏറിയകൂറും ഈ പ്രക്രിയ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെപോകുകയാണ് പതിവ്.
അദൃശ്യവും അല്പവുമായ ഈ പരിവർത്തനങ്ങൾ മനുഷ്യായുസ്സിന്റെ പരിധിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നവയല്ല; കാലാന്തരങ്ങളിലുള്ള പ്രതലവ്യതിയാനത്തിന് അവ കാരണമാകുകയും ചെയ്യും.
അമേരിക്കയിൽ അപരദനത്തിന്റെ അളവ്, ഇന്നത്തെ രീതിയിൽ തുടർന്നാൽ വൻകരകളെ മുഴുവൻ 25 കോടി വർഷങ്ങളിൽ ഒലിപ്പിച്ചുകളയാൻ പോന്നതാണെന്ന് ഭൂവിജ്ഞാനികൾ അനുമാനിക്കുന്നു.
അപരദനം പൊതുവേ വിനാശകാരകമാണ്.
എന്നാൽ സമാർജിക്കപ്പെടുന്ന ശിലാംശങ്ങളുടെ നിക്ഷേപണത്തിലൂടെ പുതിയ ഭൂരൂപങ്ങളുടെ നിർമിതിയിൽ ഇതൊരു സർഗശക്തിയായി പെരുമാറുന്നു.
അപരദനംമൂലം മണ്ണിന്റെ ഫലപുഷ്ടി കുറയുമ്പോൾതന്നെ, നിക്ഷേപപ്രദേശങ്ങളിൽ അത്യധികമായ വളക്കൂറുള്ള എക്കൽതലങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
മണ്ണൊലിപ്പ് മൂലം അനാവൃതമാക്കപ്പെട്ട ശിലാതലങ്ങളിൽ വിലപ്പെട്ട ധാതുനിക്ഷേപങ്ങളും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അവലംബം പുറംകണ്ണികൾ http://geography.about.com/od/physicalgeography/a/erosion.htm Archived 2011-10-10 at the Wayback Machine .
http://soilerosion.net/ http://www.bestindiansites.com/nature/soil-erosion-conservation.html Archived 2011-10-25 at the Wayback Machine .
Images for Erosion കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അപരദനം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അത്തും
പുരാതന ഈജിപ്റ്റിൽ ആരാധിച്ചിരുന്ന ഒരു ദേവനാണ് അത്തും (ഇംഗ്ലീഷ്: Atum ( /ɑ.tum/ )).
അത്തേം (Atem), തേം (Tem) എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
പൂർത്തിയാക്കുക നിർവഹിക്കുക എന്നൊക്കെ അർത്ഥം വരുന്ന തേം എന്ന പദത്തിൽനിന്നാണ് അത്തും എന്ന നാമം ഉദ്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ആയതിനാൽ അത്തും ദേവനെ പലപ്പോഴും സമ്പൂർണ്ണനായ ദേവനായി ആവിഷ്കരിച്ചിരുന്നു.
ഭൂമിയിലുണ്ടായ ആദ്യത്തെ ദേവനാണ് അത്തും എന്നാണ് പ്രാചീന ഈജിപ്ഷ്യർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.
പ്രളയജലത്തിൽനിന്നും സ്വയംഭൂവായ് ജനിച്ച ഇദ്ദേഹം പിന്നീട് മറ്റു ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
ഈജിപ്റ്റിലെ ഹീലിയോപോളിസ് നഗരമാണ് ( Egyptian : Annu or Iunu ) അത്തും ദേവന്റെ പ്രധാന ആരാധനാകേന്ദ്രം .
p. 150 ↑ Wilkinson, Richard H. (2003).
pp. 99–101 ↑ {{ cite web }} : Check date values in: | access-date= ( help )
അത്താഴം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Supper അത്താഴത്തിന്റെ വിഭങ്ങൾ
രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണമാണ് അത്താഴം .
അല്ലിലെ തായം , (അതായത് രാത്രിയിലെ പങ്ക്) എന്നതാണ് അത്താഴം എന്ന പദത്തിന്റെ മൂലരൂപം.
സംസ്കൃതത്തിൽ സായമാശം എന്നും തമിഴിൽ അത്താളം എന്നും പറയുന്നു.
അത്താഴം ലഘുവായിരിക്കണമെന്ന അർഥത്തിൽ അത്താഴം അത്തിപ്പഴത്തോളം എന്നും അത്താഴമുണ്ടാൽ അര വയറേ നിറയാവൂ എന്നും മറ്റും പഴഞ്ചൊല്ലുകളുണ്ട് .
എന്നാൽ സാധാരണക്കാരുടെ ഒരു ദിവസത്തെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായ ആഹാരം അത്താഴമാണ്.
താഴ്ന്ന വരുമാനക്കാരിൽ ഭൂരിഭാഗവും പ്രാതലിനും കൂടി ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടാണ് അത്താഴം തയ്യാറാക്കുന്നത്.
ആയുർവേദ വിധിയനുസരിച്ച് സന്ധ്യയ്ക്ക് അല്പം മുമ്പായിട്ടാണ് അത്താഴം കഴിക്കേണ്ടത്.
ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ആഹാരമാണ് ' മുത്താഴം .
മുത്താഴം കഴിച്ചാൽ മുള്ളിലും കിടക്കണം എന്നും അത്താഴം ഉണ്ടാൽ അരക്കാതം നടക്കണം എന്നും പഴമൊഴികൾ ഉണ്ട്.
അത്താഴത്തെപ്പറ്റി പല നാടൻപാട്ടുകളിലും, ആട്ടപ്രകാരത്തിലും ധാരാളം പരാമർശങ്ങളുണ്ട്.
അത്താഴത്തിനു കണ്ണിമാങ്ങ പുളിയൻ മോരും കരിങ്കാളനും എന്നാണ് ആട്ടപ്രകാരത്തിലുള്ള വർണന.
സ്ത്രീകളുടെ സദസ്സിനെ അത്താഴക്കോടതി എന്നും ദാരിദ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിന് അത്താഴപ്പട്ടിണി എന്നും പറയാറുണ്ട്.
അത്താഴം മുട്ടിക്കുക എന്നാൽ ചെറിയ ഉപദ്രവങ്ങൾ വരുത്തിവയ്ക്കുക എന്നാണ് അർഥം.
പുളവൻ, നീർക്കോലി മുതലായവ കടിച്ചാൽ അത്താഴം കഴിക്കാൻ പാടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇവയെ അത്താഴം മുടക്കികൾ എന്നു പറയാറുണ്ട്.
അത്താഴത്തിന് ഇംഗ്ലീഷിൽ സപ്പർ (Supper) എന്നു പറയുമെങ്കിലും രാത്രിയിൽ നടത്തുന്ന വിരുന്നുകൾ ഡിന്നർ (Dinner) എന്ന പേരിലാണ് സാധാരണ അറിയപ്പെടുന്നത്.
യേശുവിന്റെ അന്ത്യവിരുന്നാണ് തിരുവത്താഴം .
ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ രാത്രിയിൽ നടത്തുന്ന ദേവപൂജയ്ക്ക് അത്താഴശീവേലി എന്നാണ് പറയുന്നത്.
റംസാൻ നോമ്പുകാലങ്ങളിൽ അർധരാത്രിക്കുശേഷം അത്താഴം കഴിക്കാനായി ഓരോ ഗൃഹത്തിലും ചെന്ന് വ്രതക്കാരെ വിളിച്ചുണർത്തുന്ന ആളാണ് അത്താഴപക്കീർ .
വിവാഹം മുതലായ അടിയന്തരങ്ങളുടെ തലേദിവസം നടത്തുന്ന സദ്യയ്ക്ക് അത്താഴമൂട്ട് , അത്താഴസദ്യ എന്നെല്ലാം പറയാറുണ്ട്.
ക്ഷണിക്കാതെ അത്താഴമുണ്ണാൻ ചെല്ലുന്നതിനെ ഉദ്ദേശിച്ച് അത്താഴം കേറുക എന്നൊരു ശൈലിയും പ്രചാരത്തിലുണ്ട്.
ഇവ കൂടി കാണുക പ്രാതൽ മുത്താഴം പുറംകണ്ണികൾ അത്താഴം കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അത്താഴം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അത്തി (വിവക്ഷകൾ)
അത്തി എന്ന പേരിൽ ഒന്നിലധികം സസ്യങ്ങളുണ്ട്.