smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ഇത്തരം കത്തുകൾ അക്കാലത്ത് ഒരു പ്രത്യേക സാഹിത്യശാഖയായി വികാസം പ്രാപിച്ചു എന്നു പറയാം.
-ത്തിന്റെ പ്രാരംഭ ദശകങ്ങളിൽ സാധാരണക്കാർക്കു സുഗ്രഹമായ ഭാഷയിൽ ഗദ്യസാഹിത്യരചന നടത്താൻ കൂടുതൽ ആളുകൾ സന്നദ്ധരായി.
അതിനു പുറമേ വാർത്തകൾ, കാലിക പ്രാധാന്യമുള്ള വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങൾ എന്നിവ വായിക്കാൻ ജനസാമാന്യത്തിനുള്ള കൌതുകത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുവേണ്ടി ദിനപത്രങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.
ആദ്യമായി പുറത്തുവന്ന ദിനപത്രങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്ന് സ്വദേശമിശ്രൻ (1882) ആണ്.
ഈ പത്രത്തിന്റെ നടത്തിപ്പിൽ വിഖ്യാത തമിഴ്കവിയായ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയും പങ്കുചേർന്നു.
പ്രത്യേക പരാമർശമർഹിക്കുന്ന ദേശഭക്തൻ എന്ന ആനുകാലിക പത്രമാണ് ഇക്കാലത്ത് ആരംഭിച്ച മറ്റൊരു പ്രസിദ്ധീകരണം.
അതിന്റെ പത്രാധിപർ വി. കല്യാണസുന്ദര മുതലിയാർ ആയിരുന്നു.
നവശക്തിയിൽ കല്യാണസുന്ദര മുതലിയാർ എഴുതിയിരുന്ന ലേഖനങ്ങൾ, കാലിക പ്രാധാന്യമുള്ള വിഷയങ്ങൾ എന്നിവ ഏതൊരു വായനക്കാരനേയും ആകർഷിക്കുമാറ് പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നു.
കല്ക്കി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന കൃഷ്ണമൂർത്തി ആകർഷകമായ ശൈലിയിൽത്തന്നെ ലേഖനങ്ങളും കഥകളും മറ്റും എഴുതിയിരുന്ന ആളാണ്.
ഇത്തരം പത്രലേഖകരിലൂടെ നോവൽ, കഥ തുടങ്ങിയവയിൽനിന്നു ഭിന്നമായ ഒരു ഉപന്യാസ സാഹിത്യരൂപവും വളർന്നുവന്നു.
എ. ജി. ഗാർഡിനർ, ജി.കെ. ചെസ്റ്റർട്ടൻ, ജെ.ബി. പ്രീസ്റ്റ്ലി തുടങ്ങിയ ഇംഗ്ളീഷ് എഴുത്തുകാരുടെ മാതൃക പിൻതുടർന്ന് ധർമ്മബോധം തുളുമ്പുന്ന ശൈലിയിൽ ലഘൂപന്യാസങ്ങൾ എഴുതാൻ 20-ാം ശ.
-ത്തിന്റെ രണ്ടാംപാദത്തിൽ തമിഴിലെ ചില പുതിയ എഴുത്തുകാർ നടത്തിയ പരിശ്രമം തമിഴിലെ ഗദ്യസാഹിത്യത്തിന് പുതിയൊരു മാനം കൂടി നല്കി.
മണിക്കൊടി എന്ന പത്രത്തിൽ ലേഖനങ്ങൾ എഴുതിയിരുന്ന വാ.
(വി. രാമസ്വാമി അയ്യങ്കാർ) ഏതു വിഷയവും പ്രൌഢമായ രീതിയിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പര്യാപ്തവും അതേസമയം ലളിതവും മൂർച്ചയേറിയതുമായ ഒരു ഗദ്യശൈലി ആവിഷ്കരിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
-യുടെ രചനാശൈലിയോട് സാദൃശ്യമുള്ളതും അതേസമയം സവിശേഷ വ്യക്തിത്വം പാലിക്കുന്നതുമായ ഒരു ശൈലി ആവിഷ്കരിച്ച ഗദ്യകാരനാണ് ടി.ജെ. രംഗനാഥൻ.
തമിഴിൽ ആദ്യമായി ഒരു ചരിത്രഗ്രന്ഥം എഴുതിയത് കലാനിധി മാസികയുടെ പത്രാധിപരായ പഗഡാല നരസിംഹലുനായുഡു ആണ്.
1902-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ദക്ഷിണേന്ത്യാ ചരിത്രമാണ് ഈ ഗ്രന്ഥം.
ഇതിനേത്തുടർന്ന് വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിലെ തമിഴ്നാടിന്റെ ചരിത്രം പ്രതിപാദിക്കുന്ന പല ഗ്രന്ഥങ്ങളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുതുടങ്ങി.
അക്കൂട്ടത്തിൽ എടുത്തു പറയത്തക്ക ഒരെണ്ണം സദാശിവപണ്ടാരത്താരുടെ പാണ്ഡ്യ-ചോഴ ചരിത്രമാണ്.
തുടർന്ന് എം.രാഗവയ്യങ്കാരുടെ ചേരവംശചരിത്രം പുറത്തുവന്നു.
രാജ്യ ചരിത്രങ്ങൾക്കു പുറമേ തമിഴ് ജനതയുടേയും ഭാഷയുടേയും ചരിത്രങ്ങളും അചിരേണ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടുതുടങ്ങി.
ആയിനത്തിൽപ്പെടുന്ന ആദ്യത്തെ ശ്രദ്ധേയമായ ഗ്രന്ഥം കെ. ശ്രീനിവാസപിള്ളയുടെ തമിഴർ വരലാറു എന്ന കൃതിയാണ്.
വൈയ്യാപുരിപിള്ളയുടെ ഇലക്കിയ ഉദയവും തമിഴ്ചുടർമണികളും, മീനാക്ഷിസുന്ദരത്തിന്റെ കാനൽവരി എന്ന ഗ്രന്ഥവും തമിഴ്സാഹിത്യത്തിന്റെ വിവിധ വശങ്ങളേയും വിവിധ ഘട്ടങ്ങളേയും കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യേക പഠനങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
കെ.കൈലാസപതി എഴുതിയ തമിഴ്നോവൽ ഇലക്കിയം, ക.
സുബ്രഹ്മണ്യത്തിന്റെ പഠിത്തിരുക്കീറീർകളാ, കെ.ശിവതമ്പിയും ശെന്തിൽനാഥനും ചേർന്ന് എഴുതിയ തമിഴ് ചെറുകഥാചരിത്രം എന്നിങ്ങനെ സാഹിത്യത്തിന്റെ വിവിധ ശാഖകളുടെ ചരിത്രം പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഈ ഗദ്യശാഖയെ കൂടുതൽ സമ്പന്നമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
-ത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ എസ്.വി.സുബ്രഹ്മണ്യത്തിന്റേതായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട സാഹിത്യചരിത്രഗ്രന്ഥം ആ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
തമിഴ്സാഹിത്യത്തിന്റെ വിഭിന്നവശങ്ങളേയും ഘട്ടങ്ങളേയും അധികരിച്ചു നടന്നിട്ടുള്ള ഗവേഷണങ്ങൾ പല രൂപത്തിൽ വായനക്കാരുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെ കാര്യവും ഇവിടെ സ്മരണീയമാണ്.
വിവിധ ശാസ്ത്രങ്ങളേയും സാങ്കേതിക ശാസ്ത്രങ്ങളേയും അധികരിച്ച് തമിഴിൽ 1930 മുതൽ ഒട്ടേറെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പുറത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്.
ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് തമിഴ്ഭാഷയുടെ വിജ്ഞാനസാഹിത്യത്തെ സമ്പന്നമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
തമിഴ്ഭാഷയിലുള്ള പത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ വിഭിന്ന വശങ്ങളെക്കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്ന നിരവധി ലേഖനങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന് ഉതകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഗദ്യരചനകൾ തമിഴിൽ വികാസം പ്രാപിക്കുന്നതിന് ഇ.
വി.രാമസ്വാമിനായ്ക്കരും സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചിന്താഗതിക്കാരും എഴുതിയിട്ടുള്ള പത്രലേഖനങ്ങൾ വഴിതെളിച്ചു.
-ത്തിന്റെ ആരംഭം തൊട്ട് തമിഴിൽ യാത്രാവിവരണപരമായ ഒട്ടേറെ ലേഖനങ്ങളും ഏതാനും ഗ്രന്ഥങ്ങളും പുറത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്.
വിജ്ഞാനപ്രദവും സരസവുമായ ഒരു ഗദ്യരചനാമേഖല ഇവയിലൂടെ രൂപംകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെ തമിഴ് ഗദ്യസാഹിത്യം കൂടുതൽ വൈചിത്ര്യവും വികാസവും ആർജ്ജിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുത മേൽപ്പറഞ്ഞ ഗദ്യസാഹിത്യശാഖകളുടെ വിവരണത്തിൽ നിന്നു വ്യക്തമാകുന്നു.
തമിഴ്നാട്ടിലെ പ്രാചീനകാല നേതാക്കന്മാരുടെ ജീവിതകഥകൾ സംഘം കവിതകളിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ കവിതകളുടെ ഭാവനയ്ക്കൊത്ത രൂപത്തിലാണ് അവർ ആ കഥകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്.
അതിനെത്തുടർന്ന് വീരപുരുഷന്മാരുടെ കഥകളും ഇതേ രീതിയിൽ പ്രാചീനകാവ്യങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നു.
ഇവയിൽ നായനാർമാരുടെ ജീവചരിത്രം പ്രതിപാദിക്കുന്ന പെരിയപുരാണം, മാണിക്യവാചകരുടെ ജീവചരിത്രമായ തിരുവാണ്ടവുരാർ പുരാണം, പട്ടിണത്തടികൾ പുരാണം എന്നിവ പ്രധാനമാണ്.
-ത്തിലും 20-ാം ശ.
-ത്തിലുമുള്ള എഴുത്തുകാർ തങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് അറിയാവുന്ന വ്യക്തികളുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ ഗദ്യരൂപത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എങ്കിലും അപ്രകാരമുണ്ടായ പല കൃതികളിലും കഥാപുരുഷന്മാരുടെ ജീവിതത്തിലെ മുഖ്യ സംഭവങ്ങളുടെ വിവരണവും സ്തുതിവചനങ്ങളുമാണ് പ്രായേണ കാണപ്പെടുന്നത്.
ഇവയ്ക്കു പുറമേ പാശ്ചാത്യഭാഷകളിലെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തി അവതരിപ്പിക്കാനും ചില എഴുത്തുകാർ തയ്യാറായിട്ടുണ്ട്.
അവയ്ക്കു സാഹിത്യമൂല്യം കുറവാണെന്ന് എടുത്തു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
പ്രശസ്ത കവിയായ മീനാക്ഷിസുന്ദരംപിള്ള(1815-76)യുടെ ജീവചരിത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനായിരുന്ന സ്വാമിനാഥയ്യർ (1855-1942) രണ്ട് വാല്യങ്ങളായി എഴുതി പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കഥാപുരുഷന്റെ വ്യക്തിത്വത്തേയും ജീവിതത്തേയും അദ്ദേഹം സാഹിത്യത്തിനു നല്കിയിട്ടുള്ള സംഭാവനകളേയും അതിസൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കി രചിക്കപ്പെട്ട ഈ ജീവചരിത്രം വസ്തുനിഷ്ഠവും വിജ്ഞാനപ്രദവുമാണ്.
ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളെല്ലാം ആധികാരികമായതുകൊണ്ട് അത് തമിഴിലെ ജീവചരിത്രസാഹിത്യത്തിന് ഉറപ്പുള്ള ഒരു അടിത്തറ പാകി എന്നു പറയാം.
ആധുനിക തമിഴ് കവികളിൽ അഗ്രഗണ്യനായ സുബ്രഹ്മണ്യ ഭാരതി (1882-1921)യുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ പലരും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
അക്കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ആധികാരികവും വിശിഷ്ടവുമായ ഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധ സാഹിത്യകാരനായ വാ.
(വ. രാമസ്വാമി അയ്യങ്കാർ) രചിച്ചതാണ്. ' മഹാകവി ഭാരതിയാർ ' എന്ന ഈ പുസ്തകം 126 പേജുകൾ മാത്രം അടങ്ങുന്നതാണെങ്കിലും കഥാപുരുഷന്റെ ജീവിതത്തേയും കാവ്യസാധനയേയും മനസ്സിലാക്കാൻ വായനക്കാർക്ക് തികച്ചും സഹായകമായ ഒരു സാഹിത്യകൃതിയാണ്.
തമിഴ്നാട്ടുകാരുടെ ഭാഷണത്തിൽ നിന്ന് സംസ്കൃത പദങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണമെന്ന വാദം ഒരു പ്രസ്ഥാന മുദ്രാവാക്യമെന്ന നിലയിൽ പ്രചരിപ്പിച്ച സ്വാമിവേദാചലധമറൈമലൈ അടികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു (1876-1950)പത്തിന്റെ ജീവിതകഥയെ ആസ്പദമാക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രനായ തിരുനാവുക്കരശു രചിച്ചിട്ടുള്ള ജീവചരിത്ര ഗ്രന്ഥം വസ്തുനിഷ്ഠവും സൂക്ഷ്മവും വിജ്ഞാനപ്രദവുമാണ്.
തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു പ്രമുഖ ഭിഷഗ്വരനായിരുന്ന ഡോ. രംഗാ ചാരി(1882-1932)യെക്കുറിച്ച് രാജംകൃഷ്ണൻ എഴുതിയ ജീവചരിത്രം മൂല്യവത്താണെന്നു പറയാം.
തമിഴിലെ പ്രശസ്ത നോവലെഴുത്തുകാരനും കഥാകൃത്തുമായ കല്ക്കി കൃഷ്ണമൂർ ത്തിയുടെ (1899-1954) ജീവിതകഥ പൊന്നിയിൻ പുതൽവൻ എന്ന പേരിൽ സുന്ദരം (എം.ആർ. എം. സുന്ദരം) രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
900 പേജുകൾ അടങ്ങിയ ഈ ജീവചരിത്രം വസ്തുനിഷ്ഠവും ആസ്വാദ്യവുമാണ്.
തമിഴ് ചെറുകഥാകാരന്മാരിൽ അഗ്രഗണ്യനായ പുതുമൈപ്പിത്തന്റെ (സാക്ഷാൽ പേര് വൃദ്ധാചലം) ജീവിതത്തെ അധികരിച്ച് ടി.എം.സി. രഘുനാഥൻ എഴുതിയിട്ടുള്ള ജീവചരിത്രവും (1951) പ്രധാനമാണ്.
വളരെ ഹ്രസ്വമാണെങ്കിലും കഥാനായകന്റെ ജീവിതത്തേയും എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന സിദ്ധികളേയും മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായകമാണ് ഈ ഗ്രന്ഥം.
വി.കൃഷ്ണസ്വാമിയെക്കുറിച്ച് മകൻ ചന്ദ്രശേഖർ രചിച്ചിട്ടുള്ള ജീവചരിത്രവും മദ്രാസ് മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന ഓമനൂർ രാമസ്വാമി റെഡ്ഡ്യാരെക്കുറിച്ച് സോമലേ എഴുതിയ ജീവചരിത്രവും സാമാന്യം വിപുലമാണ്.
ഹാ.
വാലമിനെക്കുറിച്ച് മതു.
ചാ.
വിമലാനന്ദം രചിച്ച ഇലക്കിയ ജ്യോതി, രാമലിംഗസ്വാമികളെക്കുറിച്ച് ഊരൻ അടികൾ രചിച്ച രാമലിംഗ അടികൾ വരലാറു എന്നിവയാണ് മറ്റു പ്രധാന ജീവചരിത്രങ്ങൾ.
ആത്മകഥകൾ
തമിഴിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ആത്മകഥാപരങ്ങളായ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവ യു.വി. സ്വാമിനാഥയ്യർ എഴുതിയിട്ടുള്ള എൻചരിതം, വി. കല്ല്യാണസുന്ദരം രചിച്ചിട്ടുള്ള വാഴ്കൈക്കുറിപ്പുകൾ, നാമക്കൽ രാമലിംഗംപിള്ളയുടെ എൻകതൈ, കോവൈ അയ്യാമുത്തിന്റെ എനദു നിനൈവുകൾ തുടങ്ങിയവയാണ്.
ഈ ആത്മകഥാകാരന്മാർ അവരുടെ പ്രവർത്തനമേഖലകളേയും സമകാലിക സാമൂഹികജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ച വസ്തുതകളേയും കൂടി തങ്ങളുടെ സ്മരണകളുടെ ഭാഗമായി വിവരിച്ചിട്ടുള്ളതുമൂലം അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്ക് വ്യക്തിഗതമല്ലാത്ത പ്രാധാന്യം കൂടി സിദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മറ്റു ഭാഷകളിലുള്ള സുപ്രധാനങ്ങളായ പല ജീവചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളും ആത്മകഥകളും തമിഴിലേക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന വസ്തുതയും ഇവിടെ സ്മരണീയമാണ്.
അവയിലൊന്ന് ഗാന്ധിജി രചിച്ചിട്ടുള്ള ആത്മകഥയുടെ പരിഭാഷയാണ്.
പ്രാചീനകാലത്ത് ബാലികാബാലന്മാർക്കുവേണ്ടി മുതിർന്നവർ കഥകൾ സങ്കല്പിച്ചുണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്ന് തൊല്കാപ്പിയത്തിലെ പരാമർശങ്ങളിൽ നിന്നു മനസ്സിലാക്കാം.
ഇപ്രകാരമുള്ള കഥകൾ പറയാനും കേൾക്കാനുമുള്ള താത്പര്യം പഴയകാലത്തും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലവിലിരുന്നു എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം.
കടങ്കഥകളെ 'പിച്ചി' എന്നാണ് തൊല്കാപ്പിയത്തിൽ വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ആ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന കല്പിതകഥകൾ പലതരം ജന്തുക്കൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളും അവയുടെ പലതരം വ്യാപാരങ്ങളും ചിത്രീകരിക്കുന്നവയാണ്.
കടങ്കഥകൾക്ക് പിൽക്കാലത്തെന്നപോലെ ഈ പ്രാചീനകാലത്തും പദ്യസദൃശമായ രൂപം ഉണ്ടായിരുന്നതായി അനുമാനിക്കാം.
എന്നാൽ കല്പിതകഥകൾ ഗദ്യച്ഛായയുള്ള രൂപത്തിലാണ് നിലനിന്നുപോന്നിട്ടുള്ളത്.
കുട്ടികൾക്കു ചൊല്ലാനും ചൊല്ലിക്കേൾപ്പിക്കാനും വേണ്ടിയുള്ള നാടോടിപ്പാട്ടുകൾ അനവധി നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പു മുതൽ തമിഴിൽ പ്രചരിച്ചുപോരുന്നു.
കുട്ടികൾക്കു കേൾക്കാൻ കൌതുകമുള്ള സംഭവകഥകളും സങ്കല്പങ്ങളും ചിത്രീകരിക്കുന്നവ ആയിരുന്നു ഈ പാട്ടുകൾ.
അവയും വളരെ അടുത്തകാലംവരെ വായ്മൊഴി രൂപത്തിലാണ് നിലനിന്നുപോന്നിട്ടുള്ളത്.
പ്രാചീനങ്ങളായ ഈ നാടോടിപ്പാട്ടുകൾ ശേഖരിച്ച് ആദ്യമായി അച്ചടിച്ചത് ആർ. അയ്യസ്വാമിയാണ്.
അവയ്ക്ക് അദ്ദേഹം 'കുളൈന്തകൾക്കാന നാടോടിപാടൽകൾ' എന്നാണ് പേരു നല്കിയിരിക്കുന്നത്.
സദാചാരതത്ത്വങ്ങൾ പ്രതിപാദിക്കുന്ന നാടോടിപ്പാട്ടുകൾ പല നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പു മുതൽ തമിഴ്നാട്ടിൽ പ്രചരിച്ചു വരുന്നു.
ഔവ്വയാരുടെആത്തിച്ചുടിയും (ആത്തിപുഷ്പം ചൂടിയവർ), പാണ്ഡ്യന്റെ വെട്റിവെർക്കയും ഉലകനാഥരുടെ ഉലകനീതിയുംഇവയുടെ കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ചില നാടൻപാട്ടുകൾ ആണ്.
പ്രാചീനകാലത്തു തന്നെ ഇങ്ങനെ പലതരം നാടോടിപ്പാട്ടുകൾ തമിഴിൽ പ്രചാരത്തിലിരുന്നുവെങ്കിലും അവയെല്ലാം ഇന്നു നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന അർത്ഥത്തിലുള്ള ബാലസാഹിത്യത്തിൽപ്പെടുന്നവ ആയിരുന്നില്ല.
ബാലന്മാർക്കുവേണ്ടി ലളിതഗാനങ്ങളും ലഘു കവിതകളും ബോധപൂർവം രചിക്കപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയത് ആധുനിക തമിഴിലെ പ്രമുഖകവിയായ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയുടെ കാലം മുതൽക്കാണ്.
ബാലികാബാലന്മാർക്ക് പാടിനടക്കാവുന്ന പല ലഘു കവിതകളും ഭാരതി രചിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ ഭാവനയ്ക്കൊത്ത ഗാനങ്ങളും കവിതകളും ഏറ്റവും കൂടുതൽ രചിച്ചിട്ടുള്ളത് കവിമണി ദേശികവിനായകം പിള്ള യാണ്.
മറ്റൊരു പ്രശസ്തകവിയായ ഭാരതീദാസനും കുട്ടികളുടെ മനസ്സിനിണങ്ങുന്ന അനേകം ലഘുഭാവഗീതങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയുടെ പാപ്പപ്പാട്ട് (കുട്ടികൾക്കുള്ള പാട്ട്) എന്ന കൃതി ആധുനിക ബാലസാഹിത്യത്തിന് ലഭിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ഉത്തമ കൃതിയാണ്.
അത് ഔവ്വയാരുടെ ബാലകവിതകളെപ്പോലെ സാരോപദേശങ്ങൾ അടങ്ങിയവയത്രേ.
ദേശികവിനായകംപിള്ള കുട്ടികൾക്കു പാടാൻ പറ്റിയ ഗാനരൂപത്തിലുള്ള അനവധി ലഘുകവിതകൾ രചിച്ചിട്ടുള്ള ആളാണ്.
ആ കവിതകൾ 'ഇളം തെന്റൽ' (ഇളംകാറ്റ്) എന്ന പേരിൽ സമാഹരിച്ച് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെപശുവും കന്റും (പശുവും കിടാവും) എന്ന കവിത ആധുനികകാലത്തെ ബാലകവിതകളിൽ വച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രചാരമാർജ്ജിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.
കവിതാരൂപത്തിൽ കുട്ടികൾക്ക് ആസ്വാദ്യങ്ങളായ കഥകൾ പറയുന്ന കൃതികൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇന്നത്തെ അമുദു എന്നപേരിൽ രണ്ടുഭാഗങ്ങളായി സമാഹരിച്ചിട്ടുള്ള ബാലകവിതകളുടെ കർത്താവായ ഭാരതീദാസൻ ബാലസാഹിത്യത്തിന് പുതിയൊരു മാതൃക ആവിഷ്കരിച്ച ആളാണ്.
കീർത്തനങ്ങൾഎന്ന പേരിൽ അദ്ദേഹം കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി എഴുതിയിട്ടുള്ള പാട്ടുകൾ വിഖ്യാതങ്ങളത്രേ.
സംസ്കൃതപദങ്ങളോ ഗ്രാമ്യപദങ്ങളോ കലരാത്ത തമിഴിലാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ബാലകവിതകൾ രചിച്ചത്.
ഇളൈജ്ഞർ ഇലക്കിയം (യുവസാഹിതി) എന്ന പേരുള്ള ഒരു കവിതാസമാഹാരവും അദ്ദേഹത്തിന്റേതായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
താഴ്ന്ന ക്ളാസുകളിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി തയ്യാറാക്കുന്ന പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ ചേർക്കാൻവേണ്ടി ബാലകവിതകൾ എഴുതാറുള്ള ചില എഴുത്തുകാർ തമിഴിലുണ്ട്.
സി.ആർ. നമശിവായമുതലിയാർ, മണിതിരുനാവുക്കരശു, മയിലൈശിവമുത്തു എന്നിവർ ഇത്തരം കവികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ശ്രദ്ധേയരാണ്.
നമശിവായമുതലിയാരുടെ ബാലകവിതകൾ സുഗ്രഹങ്ങളും മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നവയുമാണ്.
അപ്പാവൈപ്പോൽ നാൻ ആനാൽ (ഞാൻ അച്ഛനു തുല്യനായിത്തീർന്നാൽ, അതായത് അച്ഛനോളം വളർന്നാൽ) എന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന കവിത ഇതിനൊരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്.
ശിവമൂർത്തി രചിച്ച പിട്ടു (ഒരു ഉറക്കുപാട്ട്) എന്ന കൃതിയും പ്രസിദ്ധമാണ്.
മുത്തുപാടൽകൾ എന്ന പേരിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ സമാഹരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.
കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള കവിതകളുടെ രചനയിലൂടെ പ്രസിദ്ധിയാർജ്ജിച്ച മറ്റൊരാളാണ് അഴവള്ളിയപ്പ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു കൃതിയാണ് മലരും ഉള്ളം (വിടരുന്ന ഹൃദയം).
ഈ കവിയുടെ പ്രശസ്തി മറ്റു പലരേയും ബാലകവിതാ രചനയിലേക്ക് ആകർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അഖിലേന്ത്യാ റേഡിയോയിൽ കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള പരിപാടിയുടെ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന ആർ. അയ്യാസ്വാമി (1912-80) ബാലകവിതകളുടെ കർത്താവെന്ന നിലയിൽ അനുസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാലരാമായണം കുട്ടികൾക്ക് ആസ്വാദ്യമാംവണ്ണം രാമായണകഥ പ്രതിപാദിക്കുന്ന നല്ലൊരു കൃതിയാണ്.
തമിഴ്ഒലി, തനിഹൈ ഉലകനാഥൻ, പൂവണ്ണൻ, പെരിയ സ്വാമി തൂരൻ, നാഗമുത്തയ്യ, നമ്പിശ്രീനിവാസൻ എന്നിവരാണ് പ്രശസ്തരായ മറ്റു ബാലകവിതാരചയിതാക്കൾ.
രാജം സീതാരാമന്റെ ബാലർ ഇയർക്കൈപാടൽ, വി.ആർ. ശിവജ്ഞാന വള്ളലിന്റെ കുളന്തൈകൾക്ക് അണ്ണ, അരുമ സോമസുന്ദരത്തിന്റെ ചിറവരക്കു വിജ്ഞാനം, പിറൈ അണിവോന്റെ അറിവ് കേൾവികൾ, പി.വി. മുത്തുകൃഷ്ണന്റെ ശിറുവർ ഉലകം, ഷൺമുഖ സുബ്ബയ്യന്റെ കണ്ണൻ എൻ തമ്പി എന്നിവ എടുത്തുപറയത്തക്ക ബാലകവിതാസമാഹാരങ്ങളാണ്.
ബാലകഥകൾ
കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള കഥകൾ എഴുതാൻ മുൻകൈയെടുത്തിട്ടുള്ള ആളാണ് വീരമാമുനിവർ (1680-1746).
കുമാരസ്വാമി നായിഡു ആൻഡ് സൺസ് എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണശാല കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള പല ചെറുകഥാസമാഹാരങ്ങളും പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഇതിനുപുറമേ വായ്ഗോവിന്ദൻ എന്നൊരാൾ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി നാടോടിക്കഥകൾ പുനരാഖ്യാനം ചെയ്ത് തന്റെ അനിൽ എന്ന മാസികയിലൂടെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആർ. രാജചൂഢാമണി ഇന്ത്യയിലെ പല നാടോടിക്കഥകളും തമിഴിൽ പുനരാഖ്യാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള സാരോപദേശ കഥകളുടെ പല സമാഹാരങ്ങളും പുറത്തുവന്നിട്ടുള്ളതും സ്വാഗതാർഹമാണ്.
ഇതുപോലെതന്നെ കുട്ടികൾക്കായി നിരവധി നോവലുകൾ തമിഴിൽ പ്രസിദ്ധീകൃതങ്ങളായിട്ടുണ്ട്.
തമിഴ്വാണന്റെ ഭയമായിരുക്കെ എന്ന കൃതിയാണ് കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി തുടർക്കഥാരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആദ്യനോവൽ.
പിൽഗ്രിംസ് പ്രോഗ്രസ് എന്ന ഇംഗ്ളീഷ് കൃതിയുടെ പുനരാഖ്യാനമാണ് പെരിയസ്വാമിതൂരന്റെ മായക്കള്ളൻ എന്ന കൃതി.
കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള അനവധി കുറ്റാന്വേഷണ നോവലുകളും രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
അക്കൂട്ടത്തിൽ ദേവന്റെ തുപ്പറിയും ശാംബു, ദേവശിഖാമണിയുടെ പരമൻ അരുൾ, ആർ. വി.യുടെ അശട്ടുപിച്ചു, ഇനിയവന്റെ പൊൻമനം എന്നിവ ശ്രദ്ധേയങ്ങളാണ്.
മറ്റു ലോകഭാഷകളിൽനിന്ന് തമിഴിലേക്ക് കുറ്റാന്വേഷണ നോവലുകൾ തർജ്ജമ ചെയ്യാനും അനേകം എഴുത്തുകാർ തയ്യാറായിട്ടുണ്ട്. 'ആലിസ് ഇൻ വണ്ടർലാൻഡ് ' എന്ന കൃതി അലമുവിൻ അതിശയ ഉലകം എന്ന പേരിൽ റ്റി.
ജെ. രംഗനാഥൻ വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
കുട്ടികളുടെ വിജ്ഞാനവർദ്ധനവിന് ഉതകുന്ന ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും സാമാന്യ വിജ്ഞാനപ്രദങ്ങളായ കൃതികളും ഇപ്പോൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള ആനുകാലികങ്ങൾ
കുട്ടികളുടെ പാരായണത്തിനുള്ള കവിതകൾ, നാടകങ്ങൾ, ശാസ്ത്രലേഖനങ്ങൾ, നോവലുകൾ, കഥകൾ തുടങ്ങിയവ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന പല ആനുകാലികങ്ങളും അല്പകാലത്തിനു മുമ്പുതൊട്ട് തമിഴ് നാട്ടിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിവരുന്നുണ്ട്.
തമിഴ് തായ്, ബാലദീപിക എന്നിവ ഇതിനു ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാണ്.
തമിഴിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ആനുകാലികങ്ങളിൽ അടുത്തകാലത്ത് ബാലസാഹിത്യപ്പതിപ്പുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
തമിഴിലെ ബാലസാഹിത്യം ആശാസ്യമായ തോതിലുള്ള വികാസം ഇതിനകം നേടിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും ഇനിയും അത് കൂടുതൽ സമ്പന്നമായിത്തീരാനുള്ള സാധ്യതകൾ തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും മേൽപ്പറഞ്ഞ വസ്തുതകൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
സാഹിത്യരചന നടത്തുന്നവർ വ്യക്തികളാണെങ്കിലും അതിന്റെ വികാസവും മൂല്യവും സാധ്യമാകുന്നതിന് സംഘടിതപരിശ്രമങ്ങൾ അന്ത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
തമിഴ്നാട്ടിൽ സാഹിത്യത്തിന്റെ വികാസത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംഘടനകൾ പ്രാചീനകാലം മുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടുണ്ട്.
ഇപ്രകാരമുള്ള ആദ്യത്തെ സംഘടന സുപ്രസിദ്ധമായ തമിഴ്സംഘമത്രേ.
ഈ പേരിൽ മൂന്ന് സംഘടനകൾ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലായി നിലവിലിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവയിൽ മൂന്നാമത്തെ സംഘടനയായി കരുതപ്പെടുന്ന മധുരൈ തമിഴ്സംഘത്തെപ്പറ്റി മാത്രമേ വ്യക്തമായ അറിവ് ഇന്നു ലഭ്യമായിട്ടുള്ളൂ.
പ്രസ്തുത സംഘം ക്രിസ്തുവർഷത്തിന്റെ ആദ്യശതകങ്ങളിലാണ് നിലവിലിരുന്നതെന്നും സംഘംകൃതികൾ എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന കാവ്യങ്ങൾ ആ സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിലാണ് സമാഹരിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതെന്നും കണ്ടെത്താൻ ഗവേഷകർക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ജൈനമതസന്ന്യാസിമാർ അവരുടേതായ സാഹിത്യസംഘങ്ങൾ രൂപവൽക്കരിച്ചിരുന്നു എന്ന അഭിപ്രായം പല ഗവേഷകൻമാരും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പ്രസിദ്ധങ്ങളായ സംഘംകൃതികൾക്കുശേഷം ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ട ധർമ്മോപദേശപരങ്ങളായ കൃതികളിൽ പലതും ജൈനസാഹിത്യ സംഘത്തിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെട്ടവ ആയിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
ജൈന ബുദ്ധ മതങ്ങളുടെ സ്വാധീനത വെളിപ്പെടുത്തുന്ന കാവ്യങ്ങളുടെ കാലത്തിനുശേഷം തമിഴ്നാട്ടിൽ തഴച്ചുവളർന്ന ഭക്തികാവ്യങ്ങൾ ശൈവ-വൈഷ്ണവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽപ്പെട്ട ദാർശനികൻമാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ രചിക്കപ്പെടുകയും പ്രചാരം നേടുകയും ചെയ്തവയാണ്. 'ആഴ്‌വാർമാർ' എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന വൈഷ്ണവ സിദ്ധന്മാരും 'നായനാർമാർ ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ശൈവമത സിദ്ധരുമാണ് ഈ കാവ്യപരമ്പരയുടെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്.
ആധ്യാത്മിക ചിന്തയോടും മതവിശ്വാസത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട സംഘടനകളാണ് തമിഴ്നാട്ടിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ മഠങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് വഴിതെളിച്ചത്.
ധാർമ്മികജീവിതം പ്രചരിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഈ മഠങ്ങളുടെ പരമപ്രധാനമായ ലക്ഷ്യം.
തിരുവാടു തുറൈ, ധർമ്മപുരം, കാഞ്ചീപുരം, സൂര്യനാർ കോയിൽ എന്നിവിടങ്ങളിലെ മഠങ്ങൾ ഇവിടെ പ്രത്യേക പരാമർശമർഹിക്കുന്നു.
ധർമ്മപുരം മഠം എന്ന വിഖ്യാതമഠം സ്ഥാപിച്ചത് തിരുജ്ഞാനസംബന്ധർ എന്ന മഹാജ്ഞാനിയാണ്.
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് എതിരായുള്ള പ്രക്ഷോഭം ആരംഭിച്ച കാലം മുതൽ അനൌപചാരികമായ ഒരു സംഘടിതപ്രസ്ഥാനം തമിഴ്നാട്ടിൽ രൂപംകൊണ്ടു.
ഗാന്ധിജിയുടെ രംഗപ്രവേശത്തെതുടർന്ന് കോൺഗ്രസ് സംഘടനയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രക്ഷോഭം ശക്തമായിത്തീർന്നു.
അങ്ങനെ സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തിൽ നിന്നു രൂപംകൊണ്ട സംഘടിതശക്തിയുടെ ഫലമായിട്ടാണ് തമിഴ് സാഹിത്യം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സമ്പന്നമായിത്തീർന്നത്.
വി. രാമസ്വാമിനായ്ക്കരുടെ സ്വയമര്യാദൈ പ്രസ്ഥാനം തമിഴ്സാഹിത്യത്തിന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിന് അത്യന്തം സഹായകമായിട്ടുണ്ടെന്ന് ഭാരതീദാസന്റെ കവിതകളും മറ്റനേകം സാഹിത്യകാരൻമാരുടെ കൃതികളും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഏതാനും ദശകങ്ങൾക്കുമുമ്പ് തമിഴ്നാട്ടിൽ രൂപംകൊണ്ട പല സാഹിത്യപ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഈ സന്ദർഭത്തിൽ പരാമർശമർഹിക്കുന്നു.
പുരോഗമന സാഹിത്യപ്രസ്ഥാനം, നവീന സാഹിത്യപ്രസ്ഥാനം എന്നിവ സാഹിത്യത്തിൽ പുതിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നതിന് എഴുത്തുകാരെ പ്രചോദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അവലംബം കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ തമിഴ് സാഹിത്യം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
തമിഴ് ലിപി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/%E0%B4%A4%E0%B4%AE%E0%B4%BF%E0%B4%B4%E0%B5%8D_%E0%B4%B2%E0%B4%BF%E0%B4%AA%E0%B4%BF ഈ ലേഖനം ഏതെങ്കിലും സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുള്ള വേണ്ടത്ര തെളിവുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നില്ല.
തമിഴ് ഭാഷ എഴുതുവാനുപയോഗിക്കുന്ന ലിപിയാണ് തമിഴ് ലിപി .
തമിഴ് ലിപികളും പ്രാചീന കാലത്തെ ബ്രാഹ്മി ലിപിയിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നതാണെന്നാണ് വിദഗ്ദ്ധരുടെ അഭിപ്രായം.
മറ്റു ദ്രാവിഡഭാഷകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ തമിഴിലെ അക്ഷരമാല പരിമിതമാണ്.
തമിഴിൽ ആകെ 12 സ്വരാക്ഷരങ്ങളാണുള്ളത് .
ഇവയെ 'ഉയിർ എഴുത്തുക്കൾ' എന്നുപറയുന്നു.
ഇവയിൽ അ, ഇ, ഉ, എ, ഒ എന്നിവ ഹ്രസ്വസ്വരങ്ങളും ആ, ഈ, ഊ, ഏ, ഓ എന്നിവ ദീർഘ സ്വരങ്ങളുമാണ്.
ഐ, ഔ എന്നിവ സംയുക്ത സ്വരങ്ങളാണ്.
തമിഴിൽ 18 വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളേ ഉള്ളൂ.
ഇവയെ 'മെയ് എഴുത്തുക്കൾ' എന്നുപറയുന്നു.
ഇവയിൽ ആറെണ്ണം സ്പർശ വ്യഞ്ജനങ്ങളും {ക, ച, ട, ത, പ, റ} ആറെണ്ണം അവയുടെ അനുനാസികങ്ങളും ആണ് {ങ, ഞ, ണ, ന ( ദന്ത്യം) , മ, ഩ (വർത്സ്യം)} ഇവയ്ക്കു പുറമേ {യ, ര, ല, വ, ഴ, ള} എന്നിങ്ങനെ ആറ് മധ്യമ വ്യഞ്ജനങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്.
മേല്പറഞ്ഞ ലിപികൾക്കു പുറമേ ആയ്തം ( ஃ)  എന്ന മറ്റൊരു ചിഹ്നം കൂടി തമിഴിലുണ്ട്.
ഇതിന് സംസ്കൃതത്തിലെ വിസർഗത്തിനു സദൃശമായ ഉച്ചാരണമാണുള്ളത്.
സ്പർശ്യ വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള വർത്സ്യമായ 'റ്റ' കാരം രേഖപ്പെടുത്താൻ തമിഴിൽ പ്രത്യേക ചിഹ്നമില്ല.
രണ്ട് റ ചേർത്താണ് ഇത് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്.
വർത്സ്യമായ 'ന (ഩ)'കാരത്തിനു ചിഹ്നമുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റേയും ദന്ത്യ 'ന'കാരത്തിന്റേയും ഉച്ചാരണങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തമിഴർ വീക്ഷിക്കാറില്ല.
സംസ്കൃതത്തിലെ ഊഷ്മാക്കളായ ശ, ഷ, സ, ഹ എന്നിവ തമിഴിലില്ല.
എന്നാൽ തമിഴർ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ ഈ ഊഷ്മാക്കളും ഉച്ചരിക്കാറുണ്ട് (ചാതം-ശാതം/സാതം).
തമിഴിൽ കൂട്ടക്ഷരങ്ങളെക്കുറിക്കാൻ സംയുക്ത ചിഹ്നങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാറില്ല.
കൂട്ടക്ഷരം രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടിവരുമ്പോൾ ആദ്യ വർണത്തിന്റെ ചിഹ്നമെഴുതി മുകളിൽ ഒരു കുത്തു രേഖപ്പെടുത്തിയതിനു ശേഷം രണ്ടാമത്തെ വർണത്തെ കുറിക്കുന്ന ലിപി എഴുതുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
(ക്+ക = ക്ക).
വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ പദാദിയിലോ പദാന്ത്യത്തിലോ വരാറില്ല.
ര, ഴ എന്നിവ ഒഴിച്ചുള്ള എല്ലാ വ്യഞ്ജനങ്ങൾക്കും ദ്വിത്വമുണ്ട്.
ക, ച, ത, പ എന്നിവ ഒഴിച്ചുള്ള എല്ലാ വ്യഞ്ജനങ്ങളിലും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് വ്യഞ്ജനങ്ങൾ ചേർന്ന സന്ധികൾ വരും.
തമിഴ് അക്ഷരമാല സ്വരങ്ങൾ തമിഴ് സ്വരാക്ഷരങ്ങൾ அ
അ ஆ
ആ இ
ഇ ஈ
ഈ உ
ഉ ஊ
ഊ எ
എ ஏ
ഏ ஐ
ഐ ஒ
ഒ ஓ
ഓ ஔ
ഔ ஃ
അഃക്ക് വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ അക്ഷരം മലയാള അക്ഷരം க ക ங ങ ச ച ஞ ഞ ட ട ண ണ த ത ந ന ப പ ம മ ய യ ர ര ல ല வ വ ழ ഴ ள ള ற റ ன ഩ
ഗ്രന്ഥ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ അക്ഷരം മലയാള അക്ഷരം ஜ ജ ஶ ശ ஷ ഷ ஸ സ ஹ ഹ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളുടെ കൂടെ സ്വരം വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ സ്വരം அ അ ஆ ആ இ ഇ ஈ ഈ உ ഉ ஊ ഊ எ എ ஏ ഏ ஐ ഐ ஒ ഒ ஓ ഓ ஔ ഔ க் ക് க கா கி கீ கு கூ கெ கே கை கொ கோ கௌ ங் ങ് ங ஙா ஙி ஙீ ஙு ஙூ ஙெ ஙே ஙை ஙொ ஙோ ஙௌ ச் ച് ச சா சி சீ சு சூ செ சே சை சொ சோ சௌ ஞ் ഞ് ஞ ஞா ஞி ஞீ ஞு ஞூ ஞெ ஞே ஞை ஞொ ஞோ ஞௌ ட் ട് ட டா டி டீ டு டூ டெ டே டை டொ டோ டௌ ண் ണ് ண ணா ணி ணீ ணு ணூ ணெ ணே ணை ணொ ணோ ணௌ த் ത് த தா தி தீ து தூ தெ தே தை தொ தோ தௌ ந் ന് ந நா நி நீ நு நூ நெ நே நை நொ நோ நௌ ப் പ് ப பா பி பீ பு பூ பெ பே பை பொ போ பௌ ம் മ് ம மா மி மீ மு மூ மெ மே மை மொ மோ மௌ ய் യ് ய யா யி யீ யு யூ யெ யே யை யொ யோ யௌ ர் ര് ர ரா ரி ரீ ரு ரூ ரெ ரே ரை ரொ ரோ ரௌ ல் ല് ல லா லி லீ லு லூ லெ லே லை லொ லோ லௌ வ் വ് வ வா வி வீ வு வூ வெ வே வை வொ வோ வௌ ழ் ഴ് ழ ழா ழி ழீ ழு ழூ ழெ ழே ழை ழொ ழோ ழௌ ள் ള് ள ளா ளி ளீ ளு ளூ ளெ ளே ளை ளொ ளோ ளௌ ற் റ് ற றா றி றீ று றூ றெ றே றை றொ றோ றௌ ன் ഩ് ன னா னி னீ னு னூ னெ னே னை னொ னோ னௌ ഗ്രന്ഥ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ സ്വരം அ അ ஆ ആ இ ഇ ஈ ഈ உ ഉ ஊ ഊ எ എ ஏ ഏ ஐ ഐ ஒ ഒ ஓ ഓ ஔ ഔ ஜ் ജ് ஜ ஜா ஜி ஜீ ஜு ஜூ ஜெ ஜே ஜை ஜொ ஜோ ஜௌ ஶ் ശ് ஶ ஶா ஶி ஶீ ஶு ஶூ ஶெ ஶே ஶை ஶொ ஶோ ஶௌ ஷ் ഷ് ஷ ஷா ஷி ஷீ ஷு ஷூ ஷெ ஷே ஷை ஷொ ஷோ ஷௌ ஸ் സ് ஸ ஸா ஸி ஸீ ஸு ஸூ ஸெ ஸே ஸை ஸொ ஸோ ஸௌ ஹ் ഹ് ஹ ஹா ஹி ஹீ ஹு ஹூ ஹெ ஹே ஹை ஹொ ஹோ ஹௌ க்ஷ் ക്ഷ് க்ஷ க்ஷா க்ஷி க்ஷீ க்ஷு க்ஷூ க்ஷெ க்ஷே க்ஷை க்ஷொ க்ஷோ க்ஷௌ തമിഴ് അക്കങ്ങൾ 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 100 1000 ௦ ௧ ௨ ௩ ௪ ௫ ௬ ௭ ௮ ௯ ௰ ௱ ௲
തമിഴ് സംഗീതവും കർണ്ണാടക സംഗീതവും ഈ  ലേഖനം വിക്കിപീഡിയ ശൈലി അനുസരിച്ച് വിക്കിവൽക്കരിക്കേണ്ടതുണ്ട് .
പഴന്തമിഴ് സംഗീതവും കർണ്ണാടക സംഗീതവും തമ്മിൽ ധാരാളം സാദൃശ്യങ്ങൾ കാണാവുന്നതാണ്.
കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ കർണ്ണാടക സംഗീതം താരതേമ്യേന കൂടുതൽ പ്രശസ്തമായെങ്കിലും ഈ രണ്ടു സംഗീത രീതികളും താരതമ്യം ചെയ്തു നോക്കുമ്പോൾ പഴന്തമിഴ് സംഗീതത്തിലെ രീതികൾക്ക് പുതിയ പേരിട്ടു കൊണ്ടും, കാലാനുസൃതമായി കൂടുതൽ ചിട്ടപ്പെടുത്തപ്പെട്ട സംഗീത രീതിയായി രൂപപ്പെട്ടതായിരിക്കണം കർണ്ണാടക സംഗീതം എന്ന് തമിഴ് ഇസൈ വരലാറു (തമിഴ് സംഗീത ചരിത്രം) എന്ന പുസ്തകത്തിൽ രാജ ത്യാഗരാജൻ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തമിഴ് സംഗീതത്തിന്റെ വീഴ്ചയും, കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിന്റെ ആവിർഭാവവും
ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ 12-ാം നൂറ്റാണ്ടു വരെയുള്ള കാലത്ത് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ഭക്തി തമിഴ് സാഹിത്യം പ്രബലമായിരുന്നു.
അപ്പരും , തിരുജ്ഞാന സംബന്ധരും, സുന്ദരരും, മാണിക്കവാചകരും , പന്നീരാഴ്‌വാർമാരും, അരുണഗിരി നാദരും പാടിയ ആയിരക്കണക്കിന് ഭക്തിഗീതങ്ങളിലൂടെ തമിഴ് സംഗീതത്തിന്റെ ഖ്യാതി ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിനു പുറത്തേക്ക് എത്താനിടയാക്കി.
മാനസ ഉല്ലാസം എന്ന ഗ്രന്ഥം രചിച്ച സോമേശ്വര പുല്ലോകമാൽ രാജാവായിരുന്നു കി.
പി. 1116 മുതൽ 1127 വരെ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ രാജാവ്.
സംഗീത പ്രിയനായ അദ്ദേഹം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള തമിഴ് സംഗീതത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ നിന്ന് തമിഴ് സംഗീതജ്ഞരെ തന്റെ നാട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുകയും ചെയ്തു.
ദക്ഷിണേന്ത്യ അന്ന് കർണ്ണാടക എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹം സംഗീതജ്ഞരെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തിയത് കർണ്ണാടകത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞതിൽ അതിശയോക്തിയില്ല.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള സംഗീതത്തെ അദ്ദേഹം ആധികാരികമായി കർണ്ണാടത്തിൽ നിന്നുള്ള സംഗീതം എന്നു വിളിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംഗീതമെന്നാൽ കർണ്ണാടക സംഗീതം എന്ന പതിവ് നിലവിൽ വന്നു.
പി. 6-ാം നൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷം പിന്നീടങ്ങോട്ട് തമിഴ്‌നാടിന്റെ ഭരണം തെലുങ്ക് മാതൃഭാഷയായുള്ള പല്ലവ രാജവംശത്തിന്റെയും, മഹാരാഷ്ട്രയിൽ നിന്നുള്ള രാജാക്കന്മാരുടേയും പക്കലായതോടെ പാരമ്പര്യ പഴന്തമിഴ് സംഗീതത്തിന്റെ വീഴ്ചയും, കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിന്റെ വളർച്ചയും തുടങ്ങി.
ത്യാഗരാജർ, ശ്യാമ ശാസ്ത്രികൾ, മുത്തുസ്വാമി ദീക്ഷിതർ തുടങ്ങിയവർ തെലുങ്കിൽ കീർത്തനങ്ങളെഴുതി, വേദികൾ വശത്താക്കി.
അതോടു കൂടി അരുണാചല കവിരായർ, മുത്തു താണ്ഡവർ, മാരിമുത്താ പിള്ളൈ എന്നീ ത്രിമൂർത്തികൾ പോറ്റി വളർത്തിയ തമിഴ് സംഗീതം കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു.
തമിഴ് സംഗീത രാഗങ്ങളും തത്തുല്യമായ കർണ്ണാടക സംഗീത രാഗങ്ങളും നമ്പർ തമിഴ് രാഗം കർണ്ണാടക രാഗം 1.
നട്ടപ്പാടൈ നാട്ട 2.
കൊല്ലി പിയന്തൈക്കാന്താരം കാന്താരം കൊല്ലി കൗവാനം നൗറോസ്‌ 6.
കൗശികം ഭൈരവി 7.
യാഴ്മുരി അടാന 8.
നട്ടരാഗം, സാധാരി പന്തുവരാളി 10.
11 തക്കരാഗം, തക്കേശി കാംബോജി 12.
പുറനീർമൈ ഭൂപാളം 13.
അന്താളി കുറിഞ്ചി ശ്യാമ 14.
പഴന്തക്കരാഗം ശുദ്ധസാവേരി 15.
പഴംപഞ്ചുരം ശങ്കരാഭരണം 16.
ചെവ്വഴി യദുകുല കാംബോജി 17.
കാന്താര പഞ്ചമം കേദാര ഗൗള 18.
ഇന്തളം നാദ നാമക്രിയ 19.
ശീകാമരം, കുറിഞ്ചി ഹരികാംബോജി 21.
ചെന്തുരുത്തി മധ്യമാവതി 22.
പഞ്ചമം ആകിരി 23.
മേഘരാഗ കുറിഞ്ചി നീലാംബരി 24.
വ്യാഴക്കുറിഞ്ചി സൗരാഷ്ട്രം 25.
ചാളരാപാണി **** 26.
മോഹനം **** കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിനു തത്തുല്യമായ ചില തമിഴ് സംഗീത പ്രയോഗങ്ങൾ നമ്പർ തമിഴ് പ്രയോഗം കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിൽ 1.
പൺ രാഗം 2.
താളം താളം 3.
പദം സ്വരം 4.
പദം ഏഴ്‌ സ്വരം ഏഴ്‌ 5.
ആരോശൈ ആരോഹണം 6.
അമരോശൈ അവരോഹണം 7.
കുരൽ സ  (ഷഡ്ജം) 8.
തുത്തം രി  (ഋഷഭം) 9.
കൈക്കിളൈ ഗ (ഗാന്ധാരം) 10.
ഉഴൈ മ (മധ്യമം) 11.
ഇളി പ (പഞ്ചമം) 12.
വിളരി ദ (ധൈവതം) 13.
താരം നി (നിഷാദം) അവലംബം
തമിഴ് സംഘങ്ങൾ
മുൻകാലത്ത് തമിഴിൽ ഉണ്ടായ സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ കൂട്ടായ്മകളാണു സംഘങ്ങൾ.
ഇത്തരം മൂന്നു കൂട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായതായി കരുതപ്പെടുന്നു.
ആദ്യ രണ്ടെണ്ണം ഇന്നു കടലെടുക്കപ്പെട്ട പ്രദേശത്തും മൂന്നാമതു സംഘം മധുരയിലുമാണു നടന്നതു്.
ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ (ക്രി.മു. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ പൊ.വ. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട്) സംഘകൂട്ടായ്മയായി ബന്ധപ്പെട്ടും അല്ലാതെയും ഉണ്ടായ തമിഴ് കൃതികളെ സംഘംകൃതികൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
സംഘകാലഘട്ടത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹ്യ-സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചു പഠിക്കുന്നതിൽ സംഘകൃതികൾ വളരെയധികം സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സംഘം കൂട്ടായ്മ നടന്ന പ്രദേശം നേതൃത്വം രാജവംശം പുസ്തകം ഒന്നാം തേന്മധുരൈ അഗസ്ത്യൻ പാണ്ഡ്യ ലഭ്യമല്ല രണ്ടാം കപടപുരം ആദ്യം - അഗസ്ത്യൻ ശേഷം - തോൽകാപ്പിയർ (അഗസ്ത്യശിഷ്യൻ) പാണ്ഡ്യ തോൽക്കാപിയം മൂന്നാം മധുരൈ നക്കീരർ പാണ്ഡ്യ ലഭ്യമായ മിക്ക സംഘംകൃതികളും