smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
പെൺഡെവിളുകളിലെ ഈ ഉയർന്ന നിരക്ക് ആൺ ടൈഗർ ക്വോളുകളേക്കാൽ വളരെ കൂടുതലാണ്.
ഡെവിളുകൾക്ക് താഴ്ന്ന വൃക്ഷം കയറാനുള്ള കഴിവുള്ളതിനാലാണ് ഇതു സാധിക്കുന്നത്.
മൂന്ന് ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾ മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നു, ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ ഭക്ഷണം സാമൂഹികമാണ്.
കൂടാതെ 2 മുതൽ 5 വരെയുള്ള ഗ്രൂപ്പുകൾ ഇതിൽ സാധാരണമാണ്.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾ ഒറ്റയ്ക്ക് വേട്ടയാടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവയുടെ സാമുദായിക വേട്ടയാടലിന് തെളിവില്ലാത്ത ചില അവകാശവാദങ്ങളുണ്ട്.
ഇതിൽ ഒരു ഡെവിൾ ഇരയെ അതിന്റെ ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നും പുറന്തള്ളുന്നു.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ ഒരു സാമൂഹിക സംഭവമാണ് ഭക്ഷണരീതി.
ഏകാന്തമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഡെവിളിന്റെ ഭക്ഷണ സമയത്തുള്ള സംയോജനം ഡെവിളിനെ മാംസഭോജികൾക്കിടയിൽ സവിശേഷമാക്കുന്നു.
സാമുദായിക ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനായാണ് ഇവ ഭൂരിഭാഗവും ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത്.
അതിൽ 12 എണ്ണം വരെ ഒത്തുചേരുന്നു.
രണ്ട് മുതൽ അഞ്ച് വരെയുള്ള ഗ്രൂപ്പുകൾ സാധാരണമാണ്.
ഇവയുടെ ശബ്ദം പലപ്പോഴും കിലോമീറ്റർ അകലെ വരെ കേൾക്കാം.
ഭക്ഷണത്തിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള സഹപ്രവർത്തകർക്കുള്ള അറിയിപ്പുകളായാണ് ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിച്ചിരിക്കുന്നത്.
അതിനാൽ ഭക്ഷണം ചീയുന്നതു മൂലം പാഴാകാതിരിക്കുകയും കൂടുതൽ ഊർജ്ജം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശബ്ദത്തിന്റെ അളവ് ചത്ത ജീവിയുടെ ശരീരവലുപ്പവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഒരു വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അനുസൃതമായി ഡെവിളുകൾ ഭക്ഷിക്കുന്നു.
ചെറിയ ഡെവിളുകൾ സന്ധ്യാസമയത്ത് കൂടുതൽ സജീവമാണ്.
അതിനാൽ മുതിർന്നവർക്ക് മുമ്പായി അവർ തങ്ങളുടെ ഉറവിടത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു.
താരതമ്യേനെ മുതിർന്ന ഒരു മൃഗം അതിനു സംതൃപ്തി അടയുന്നതു വരെ ഭക്ഷിക്കുന്നു.
ഇതിനിടയിൽ ഏതെങ്കിലും വെല്ലുവിളികളുണ്ടെങ്കിൽ അതിനോടു പൊരുതുകയും ചെയ്യുന്നു.
പരാജയപ്പെട്ട മൃഗങ്ങൾ മുടിയും വാലും നിവർന്ന് മുൾപടർപ്പിനകത്തേക്ക് ഓടുന്നു.
ഡെവിളുകൾ അവയെ പിന്തുടർന്ന് പിടിക്കുകയും ഇരയുടെ പിൻഭാഗത്ത് കടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
മറ്റ് ഡെവിളുകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിനുപകരം ആവശ്യത്തിന് ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നതിനാൽ ഭക്ഷ്യ സ്രോതസ്സ് കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് തർക്കങ്ങൾ കുറവായിരിക്കും.
ക്വോളുകൾ ഒരു ശവം കഴിക്കുമ്പോൾ ഡെവിളുകൾ അവയെ ഓടിക്കുന്ന പ്രവണത കാണിക്കും.
സ്പോട്ടഡ് ടെയിൽഡ് ക്വോളുകൾക്ക് ഇത് ഗണ്യമായ പ്രശ്നമാണ്.
കാരണം അവ താരതമ്യേന വലിയ ഇരകളെ കൊല്ലുകയും ഡെവിളുകൾ വരുന്നതിനുമുമ്പ് ഭക്ഷണം പൂർത്തിയാക്കാൻ സാധിക്കാതെ വരികയും ചെയ്യുന്നു.
എന്നാൽ ഇതിനു വിപരീതമായി ഈസ്റ്റേൺ ക്വാളുകൾ വളരെ ചെറിയ ഇരകളെ വേട്ടയാടുന്നു.
അതിനാൽ ഡെവിളുകൾ വരുന്നതിനുമുമ്പ് അവ ഭക്ഷണം പൂർത്തിയാക്കുന്നു.
താരതമ്യേന ചെറിയ അംഗങ്ങളുള്ള സ്പോട്ടഡ് ക്വോളുകൾക്ക് ഇത് ഒരു പ്രശ്നമായി കാണുന്നു.
ഡെവിളുകളുടെ ഭക്ഷണരീതികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പഠനത്തിൽ അവയുടെ നിർദ്ദയമായ പ്രവർത്തി ഉൾപ്പെടെ ഇരുപത് ശാരീരിക സവിശേഷതകൾ കണ്ടെത്തി.
കൂടാതെ പതിനൊന്ന് വ്യത്യസ്ത ശബ്ദങ്ങളിലൂടെ ഡെവിളുകൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നു.
കായികബലം നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും സാധാരണഗതിയിൽ ശബ്ദവും ശാരീരികവുമായ ഭാവത്തിലൂടെയാണ് അവർ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നത്.
ഡെവിളിന്റെ ശരീരത്തിലെ വെളുത്ത പാടുകൾ അതിന്റെ സഹജീവികൾക്ക് രാത്രി കാഴ്ചയ്ക്ക് കാണാം.
രാസ ആംഗ്യങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നു.
പ്രായപൂർത്തിയായ ആൺഡെവിളുകളാണ് ഏറ്റവും ആക്രമണകാരികൾ.
ഇവയുടെ ദേഹത്ത് വടുക്കൾ സാധാരണമാണ്.
സുമോ ഗുസ്തിക്കാരെ പോലെ അവയുടെ പിൻ‌കാലുകളിൽ നിൽക്കാനും പരസ്പരം തോളിൽ മുൻ‌കാലുകളും തലകളും ഉപയോഗിച്ച് തള്ളിയിടാനും സാധിക്കുന്നു.
വായിലും പല്ലിനു ചുറ്റും കീറിയ മാംസഭാഗങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും നിരീക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കും.
ഭക്ഷണത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിലും ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാം.
ഡാസ്യുറിഡുകളിൽ ദഹനം വളരെ വേഗതയുള്ളതാണ്.
എന്നാൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഭക്ഷണം ചെറിയ കുടലിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ എടുക്കുന്ന ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മറ്റ് ചില ഡാസ്യൂറിഡകളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വളരെ നീണ്ട കാലയളവാണ്.
വിസർജ്ജനത്തിനായി ഒരേ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങാൻ ഡെവിളുകൾ ശ്രമിക്കുന്നതിനാൽ അത്തരം സ്ഥലത്തെ ഒരു ഡെവിൾ ലാട്രിൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ഓവനും പെംബെർട്ടണും വിശ്വസിക്കുന്നത് ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളും തൈലാസീനുകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം "വളരെ അടുത്തതും സങ്കീർണ്ണവുമായിരുന്നു" എന്നാണ്.
കാരണം അവർ ഇരയെ നേരിട്ടും ഒരുപക്ഷേ അഭയത്തിനും വേണ്ടി പരസ്പരം മത്സരിച്ചു.
തൈലാസിനുകൾ ഡെവിളുകളുടെ ഇരയായിരുന്നു.
തൈലാസിൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിൽ നിന്ന് ഡെവിളുകൾ ഉയർന്നു.
രണ്ട് ഇനങ്ങളും ടാസ്മാനിയയിൽ അപെക്സ് വേട്ടക്കാരന്റെ പങ്ക് പങ്കുവെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് മെന്ന ജോൺസ് അനുമാനിക്കുന്നു.
വെഡ്ജ്-ടെയിൽഡ് കഴുകന്മാർക്ക് ഡെവിളുകളോട് സമാനമായ ഭക്ഷണ രീതിയുണ്ട്.
അതിനാൽ അവയെ എതിരാളികളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ക്വോളുകളും ഡെവിളുകളും ടാസ്മാനിയയിൽ നേരിട്ടുള്ള മത്സരത്തിലാണ്.
ക്വോളുകൾ വെറും 100–200 തലമുറകൾക്കുള്ളിൽ നിലവിലെ അവസ്ഥയിലേക്ക് പരിണമിച്ചുവെന്ന് ജോൺസ് വിശ്വസിച്ചു.
ഏകദേശം രണ്ട് വർഷക്കാലമാണ് ഡെവിളുമായി അകലം നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളും ക്വോളുകളും സസ്തനികൾക്കിടയിലെ ശരാശരി പരിണാമനിരക്കിനേക്കാൾ 50 മടങ്ങ് വേഗത്തിൽ പരിണമിച്ചതായി തോന്നുന്നു.
പ്രത്യുത്പാദനം ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ വളർച്ചയിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങൾ.
മാറ്റങ്ങൾ എത്ര സമയമെടുക്കുന്നുവെന്ന് ഡയഗണൽ ലൈനുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു പിശാചിന് ശരീരത്തിലുടനീളം രോമങ്ങൾ വളരാൻ 90 ദിവസമെടുക്കും.
ലൈംഗികമായി പക്വതയിലെത്തുമ്പോൾ പെൺ‌കുഞ്ഞുങ്ങൾ‌ പ്രജനനം ആരംഭിക്കുന്നു.
സാധാരണയായി രണ്ടാം വയസ്സിലാണ് പ്രജനനം ആരംഭിക്കുന്നത്.
ഈ സമയത്ത് അവ വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ ബീജസങ്കലനത്തിന് തയാറാകുകയും ചൂടിലായിരിക്കുമ്പോൾ ഒന്നിലധികം അണ്ഡങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വസന്തകാലത്തും വേനൽക്കാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലും ഇരകൾ കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്നതിനാൽ ഡെവിളിന്റെ പ്രത്യുത്പാദന ചക്രം മാർച്ച് അല്ലെങ്കിൽ ഏപ്രിൽ മാസത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു.
അതിനാൽ മുലകുടി നിർത്തുന്ന കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം പുതുതായി പ്രായമായി വരുന്ന ചെറു ഡെവിളുകൾക്ക് കാട്ടിലെ ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ പരമാവധി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനോട് ഇത് അനുകൂലമാണ്.
മാർച്ച് മാസത്തിൽ ഇണചേരൽ രാവും പകലും അവയുടെ അഭയസ്ഥാനങ്ങളിൽ നടക്കുന്നു.
പ്രജനന കാലഘട്ടത്തിൽ ആൺഡെവിളുകൾ പെൺഡെവിളുകളോട് പൊരുതുന്നു.
പെൺഡെവിളുകൾ പ്രബലരായ പുരുഷനുമായി ഇണചേരും.
21 ദിവസ കാലയളവിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് മൂന്ന് തവണ വരെ അണ്ഡവിസർജ്ജനം നടക്കുന്നു.
കൂടാതെ കോപ്പുലേഷന് അഞ്ച് ദിവസമെടുക്കും.
എട്ട് ദിവസം ഇണകൾ ഇണചേരലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിന്റെ ഒരു സംഭവം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ആൺ‌ഡെവിളുകൾ ഇണചേരലിനുശേഷം കാവൽ നിന്നില്ലെങ്കിൽ പെൺഡെവിളുകൾ നിരവധി ആൺ‌ഡെവിളുകളുമായി ഇണചേരും.
ഒരു സീസണിൽ ആൺ‌ഡെവിളുകളും നിരവധി പെൺഡെവിളുകളുമായി പ്രത്യുൽപാദനം നടത്തുന്നു.
മികച്ച സന്തതികളെ ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള ശ്രമത്തിൽ പെൺഡെവിളുകൾ പ്രത്യേകമായി കഴിവു തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഉദാഹരണത്തിന് ചെറിയ ഡെവിളുകളുടെ മുന്നേറ്റത്തെ ചെറുക്കുക.
ആൺ‌ഡെവിളുകൾ പലപ്പോഴും തങ്ങളുടെ ഇണകളെ ഗുഹയിൽ തടവിൽ വയ്ക്കുന്നു.
അല്ലെങ്കിൽ അവിശ്വാസത്തിൽ ഏർപ്പെടാതിരിക്കാൻ വെള്ളം കുടിക്കാൻ ആവശ്യമെങ്കിൽ അവയെ കൂടെകൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു.
ആണുങ്ങൾക്ക് അവരുടെ ജീവിതകാലത്ത് 16 സന്തതികൾ വരെ ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയും.
പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ശരാശരി നാല് ഇണചേരലും 12 സന്താനങ്ങളും ഉണ്ടാകാം.
ഒരു ഡെവിളിന് അവയുടെ ജനസംഖ്യയ്ക്ക് വാർഷികാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇരട്ടിയാക്കാനും ഉയർന്ന മരണനിരക്കിൽ നിന്ന് ഈ ഇനത്തെ സംരക്ഷിക്കാനും കഴിയുമെന്ന് ഇത് അർഥമാക്കുന്നു.
ഇവയുടെ ഗർഭധാരണ നിരക്ക് താരതമ്യേന ഉയർന്നതാണ്.
രണ്ട് വയസുള്ള പെണ്ണുങ്ങളിൽ 80% ഇണചേരൽ കാലഘട്ടത്തിൽ സഞ്ചിയിൽ നവജാതശിശുക്കളുമായി കാണപ്പെട്ടു.
ഇണചേരലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പുതിയ പഠനങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ഫെബ്രുവരി മുതൽ മാർച്ച് വരെയല്ല, അവ ഫെബ്രുവരി മുതൽ ജൂൺ വരെയാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കുന്നു.
21 ദിവസം വരെയാണ് ഇവയുടെ ഗർഭാവസ്ഥ .
20-30 വരെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിക്കുന്നു.
ഓരോന്നിനും ഏകദേശം 0.18–0.24 ഗ്രാം ഭാരം ഉണ്ടായിരിക്കും.
ജനിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മുൻകാലുകൾ നന്നായി വികസിച്ചതും നഖങ്ങളുള്ളതുമാണ്.
പല മാർസുപിയലുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഇവയുടെ നഖങ്ങൾ കൊഴിയുന്നവയല്ല.
മറ്റ് മിക്ക മാർസുപിയലുകളെ പോലെ മുൻകാലുകൾക്ക് (0.26–0.43 സെ.മീ) പിൻകാലിനേക്കാൾ (0.20–0.28 സെ.മീ) നീളമുണ്ട്.
കണ്ണുകളിൽ പാടുകൾ ഉണ്ട്, ശരീരം പിങ്ക് നിറവുമാണ്.
ബാഹ്യമായി ചെവികളോ അതിന്റെ തുറക്കലുകളോ ഇല്ല.
ബാഹ്യ വൃഷണസഞ്ചി ഉള്ളതിനാൽ ലിംഗഭേദം ജനനസമയത്ത് തന്നെ നിർണ്ണയിക്കാനാകും.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ "പപ്സ്", "ജോയിസ്" അല്ലെങ്കിൽ "ഇംപ്സ്" എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിക്കുമ്പോൾ യോനിയിൽ നിന്ന് മ്യൂക്കസിന്റെ ഒഴുക്കിലൂടെ സഞ്ചിയിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ അവ തമ്മിലുള്ള മത്സരം കഠിനമാണ്.
സഞ്ചിക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ അവ ഓരോന്നും അടുത്ത 100 ദിവസത്തേക്ക് ഒരു മുലക്കണ്ണിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പെൺ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ സഞ്ചി വൊംബാറ്റിനെപ്പോലെ പുറകിലേക്കാണ് തുറക്കുന്നത്.
അതിനാൽ പെൺഡെവിളിന് സഞ്ചിയിൽ ഇടപഴകുവാൻ ശാരീരികമായി ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
ജനനസമയത്ത് വളരെയധികം കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഡെവിളിന് നാല് മുലക്കണ്ണുകൾ മാത്രമേയുള്ളൂ.
അതിനാൽ നാലിൽ കൂടുതൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഒരിക്കലും സഞ്ചിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നില്ല.
ഒരു പെൺഡെവിളിന് പ്രായമാകുമ്പോൾ അതിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ചെറുതായിത്തീരും.
കുഞ്ഞുങ്ങൾ മുലക്കണ്ണുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ അത് വികാസം പ്രാപിക്കുന്നു.
അതിന്റെ ഫലമായി അമിതവണ്ണമുള്ള മുലക്കണ്ണിൽ നവജാതശിശു മുറുകെ പിടിക്കുകയും സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് വീഴാതിരിക്കാൻ അവസരം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശരാശരി നോക്കിയാൽ പെൺഡെവിളുകളാണ് കൂടുതലും അതിജീവിക്കുന്നത്.
കുഞ്ഞുങ്ങളിൽ 60% വരെ പക്വത പ്രാപിക്കുന്നില്ല.
കൂട്ടിൽ വളർത്തപ്പെട്ട ഡെവിളുകൾക്ക് മറ്റു പാലുകൾ പലപ്പോഴും നൽകുന്നു.
അനാഥരായ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കൊ രോഗികളായ ഡെവിളിൽ ജനിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കോ വേണ്ടിയാണ് ഇത്തരത്തിൽ പാൽ നൽകുന്നത്.
മറ്റ് മാർസുപിയലുകളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഡെവിളിന്റെ പാലിന്റെ ഘടനയെക്കുറിച്ച് വളരെക്കുറച്ച് വിവരങ്ങൾ മാത്രമേ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളു
സഞ്ചിക്കുള്ളിൽ കഴിയുന്ന ഡെവിളുകൾ വേഗത്തിൽ വളർച്ച പ്രാപിക്കുന്നു.
രണ്ടാമത്തെ ആഴ്ചയിൽ മൂക്കിന്റെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള ഭാഗം വ്യതിരിക്തവും കനത്തതുമായി മാറുന്നു.
15 ദിവസം കൊണ്ട് ചെവിയുടെ ബാഹ്യ ഭാഗങ്ങൾ ദൃശ്യമാകുന്നു.
എങ്കിലും ഡെവിളിന് 10 ആഴ്ച പ്രായമാകുന്നതുവരെ ചെവികൾ തുറക്കില്ല.
1 സെന്റിമീറ്റർ നീളമുള്ള ചെവി 40 ദിവസത്തിനുശേഷം കറുത്തതായി തുടങ്ങുന്നു.
ചെവി നിവർന്നുനിൽക്കുമ്പോഴേക്കും ഇത് 1.2 മുതൽ 1.6 സെന്റിമീറ്റർ വരെ നീളം വെയ്ക്കുന്നു.
കൺപോളകൾ 16 ദിവസത്തിലും മീശകൾ 17 ദിവസത്തിലും ചുണ്ടുകൾ 20 ദിവസത്തിലും പ്രകടമാകുന്നു.
എട്ട് ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം ഡെവിളുകൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കൻ തുടങ്ങുന്നു.
ഏകദേശം 10–11 ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം ഇവ ചുണ്ടുകൾ തുറക്കുന്നു.
കൺപോളകളുടെ രൂപമുണ്ടെങ്കിലും കണ്ണുകൾ മൂന്നുമാസത്തേക്ക് തുറക്കില്ല.
എങ്കിലും കൺപീലികൾ 50 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ രൂപം കൊള്ളുന്നു.
ചെറിയ ഡെവിളുകൾക്ക് ഈ സമയം വരെ ശരീരം പിങ്ക് നിറമായിരിക്കും.
49 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ രോമങ്ങൾ വളരാൻ തുടങ്ങുകയും 90 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ശരീരം മുഴുവൻ ഒരു ആവരണം ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യുന്നു.
രോമങ്ങൾ വളരുന്ന പ്രക്രിയ മൂക്കിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ശരീരത്തിലൂടെ വാലറ്റത്തേക്ക് പോകുന്നു.
രോമവളർച്ച ആരംഭിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് നഗ്നമായ ഡെവിളിന്റെ ചർമ്മത്തിന്റെ നിറം ഇരുണ്ടതായിരിക്കും.
ഒപ്പം വാൽ ഭാഗം കറുപ്പ് അല്ലെങ്കിൽ ഇരുണ്ട ചാരനിറമാവുകയും ചെയ്യും.
മൂന്ന് ചെറിയ ഡെവിളുകൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ
രോമവളർച്ചയ്ക്കു തൊട്ടുപിന്നാലെ അവയുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുകയും 100 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ വായ കൊണ്ട് മുലക്കണ്ണിൽ പിടിക്കാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യും.
ജനിച്ച് 105 ദിവസത്തിനുശേഷം കുഞ്ഞുങ്ങൾ സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോകുന്നു.
മാതാപിതാക്കളുമായി വളരെ സാമ്യമുള്ള ഇവയ്ക്ക് 200 ഗ്രാം ഭാരം കാണുകയും ചെയ്യുന്നു.
സഞ്ചിയിൽ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ടതിനുശേഷവും കുഞ്ഞുങ്ങൾ മൂന്നുമാസം കൂടി ഗുഹയിൽ തന്നെ തുടരുന്നു.
ഒക്ടോബർ മുതൽ ഡിസംബർ വരെ ഗുഹയിൽ കഴിയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനുവരിയോടെ സ്വതന്ത്രമാകുന്നു.
സഞ്ചിയിലെ ഈ പരിവർത്തന ഘട്ടത്തിൽ ചെറുപ്പക്കാരായ ഡെവിളുകൾ പൊതുവെ മുതിർന്നവരെ അനുഗമിക്കുന്നതിനാൽ വേട്ടയാടലിൽ നിന്ന് താരതമ്യേന സുരക്ഷിതരായിരിക്കുന്നു.
അമ്മ വേട്ടയാടുമ്പോൾ അവർക്ക് ഒരു സുരക്ഷിതകേന്ദ്രത്തിൽ താമസിക്കാനോ ഒപ്പം വരാനോ കഴിയും.
പലപ്പോഴും അമ്മയുടെ പുറകിലായി കുഞ്ഞുങ്ങൾ സവാരി ചെയ്യുന്നു.
ഈ സമയത്തും അവർ പാൽ കുടിക്കുന്നത് തുടരുന്നു.
വർഷത്തിൽ ഏകദേശം ആറാഴ്ചയൊഴികെ പെൺഡെവിളുകൾ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്നു.
പ്ലാസന്റൽ സസ്തനികളുടെ പാലിനേക്കാൾ ഉയർന്ന അളവിൽ ഇരുമ്പ് ഇതിൽ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
ഗൈലറുടെ 1970 ലെ പഠനപ്രകാരം തങ്ങളുടെ സന്തതികളെ സഞ്ചിയിൽ വളർത്തുന്നതിനിടയിൽ ഒരു പെൺഡെവിളും ചത്തിട്ടില്ല.
സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോയ ശേഷം അവയ്ക്ക് ആറുമാസം പ്രായമാകുന്നതുവരെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഒരു മാസം 0.5 കിലോഗ്രാം വരെ വളരും.
മിക്ക കുഞ്ഞുങ്ങളും മുലകുടി മാറി അതിജീവിക്കുമെങ്കിലും, മൂന്നിലൊന്നും പക്വത പ്രാപിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഗൈലർ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു.
വേനൽക്കാലത്ത് കുഞ്ഞുങ്ങൾ അടക്കം ഡെവിളുകളുടെ എണ്ണം കൂടുതൽ ആയതിനാൽ പ്രായപൂർത്തിയായവയുടെ എണ്ണം വളരെക്കൂടുതൽ ആണെന്നു കാഴ്ചയിൽ പ്രതീതി ഉളവാക്കുന്നു.
അനാഥരും കൂട്ടിൽ വളർന്നവരുമായ ഡെവിളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പഠനത്തിൽ സ്ഥിരമായി മാറിയ ഈ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഡെവിളുകൾ മറ്റുള്ളവയേക്കാൾ നന്നായി രക്ഷപ്പെട്ടുവെന്ന് കണ്ടെത്തി.
എമ്പ്രിയോണിക് ഡയാപോസ് ഇവയിൽ സംഭവിക്കുന്നില്ല.
ബന്ധനത്തിലാക്കിയ ഡെവിളുകളിൽ തുടർച്ചയായ ഹെർമാഫ്രോഡിറ്റിസം (ലൈംഗിക മാറ്റം) സംഭവിച്ചതായി ഗൈലർ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു.
പെംബെർട്ടണും മൂനിയും 2004-ൽ ഒരു വൃഷണവും പ്രവർത്തനരഹിതമായ സഞ്ചിയുമുള്ള ഒരു ഡെവിളിന്റെ കാര്യം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഡെവിൾ ഫേഷ്യൽ ട്യൂമർ രോഗമുള്ള (ഡിഎഫ്ടിഡി) പ്രദേശങ്ങളിലെ പെൺഡെവിളുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ തന്നെ പ്രജനനം ആരംഭിക്കുന്നു.
ഈ രോഗം പ്രത്യുൽപാദന കാലത്തെ കൃത്യമായി നിർവചിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥലേക്ക് നയിച്ചു.
അതിനാൽ ജനനം വർഷം മുഴുവനും വ്യാപിക്കുന്നു.
ഡിഎഫ്ടിഡി ഉള്ള അമ്മമാർക്ക് ജനിക്കുന്ന കുട്ടികളിൽ ആൺഡെവിളുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ പെൺഡെവിളുകൾ ജനിക്കുന്നു.
സേവ് ദ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ പ്രോഗ്രാം സൂ ആൻഡ് അക്വേറിയം അസോസിയേഷൻ , ടാരോംഗ കൺസർവേഷൻ സൊസൈറ്റി , സിഡ്നി യൂണിവേഴ്സിറ്റി എന്നിവ തമ്മിലുള്ള സംയുക്ത പരിപാടിയിൽ പെൺഡെവിളുകൾക്കായി സ്ലോ-റിലീസ് ഹോർമോൺ ഗർഭനിരോധന ഇംപ്ലാന്റ് വികസിപ്പിക്കുകയും പരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ വന്യജീവി ഗർഭനിരോധന പരിപാടിയുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശം സ്വതന്ത്രമായി ഇണചേരൽ വഴി ഡെവിളുകളെ അവരുടെ വന്യമായ പെരുമാറ്റം തുടരാൻ സഹായിക്കുകയെന്നതാണ്.
എന്നാൽ ചില പെൺഡെവിളുകൾ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് വളരെയധികം സംഭാവന നൽകാതെ വരുന്നതിലൂടെ അത് ദീർഘകാല ജനിതക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും പുരുഷ ഡെവിളുകളുടെ ഗർഭനിരോധന പരീക്ഷണങ്ങൾ മറ്റ് പുരുഷ സസ്തനികളെ അപേക്ഷിച്ച് ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറയുന്നതിനുപകരം അവയുടെ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ വർദ്ധിച്ചതായി കാണിച്ചു.
ആദ്യകാല പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പെൺ‌ ഗർഭനിരോധന മാർഗ്ഗം വിജയകരമായിരുന്നു എന്നാണ്.
പരിപാലന സ്ഥിതി ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളും ഒരു തൈലാസിനും ഉൾപ്പെടുന്ന 1808-ലെ ജോർജ്ജ് ഹാരിസ് വരച്ച ചിത്രം
പ്ലീസ്റ്റോസീൻ കാലഘട്ടത്തിൽ ഓസ്‌ട്രേലിയയിലുടനീളം വ്യാപകമായിരുന്ന ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ 3,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മധ്യ- ഹോളോസീൻ കാലഘട്ടത്തിൽ മൂന്ന് കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് ഒതുങ്ങി.
റോക്ക് ആർട്ടുകളും ഡാർവിനടുത്തുള്ള ഒരൊറ്റ ഫോസിലും വടക്കൻ മേഖലയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടത്തിലേക്ക്  വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു.
തെക്കുകിഴക്കൻ മേഖലയിലെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മുറെ നദിയുടെ പ്രധാന ഭാഗത്തു നിന്നും കിഴക്കോട്ട് വിക്ടോറിയയിലെ പോർട്ട് ഫിലിപ്പിന് സമീപമുള്ള തെക്കുകിഴക്കൻ പ്രദേശം വരെയുള്ള സംഖ്യയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
വടക്കൻ വിക്ടോറിയ, ന്യൂ സൗത്ത് വെയിൽസ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഈ എണ്ണം ചുരുങ്ങിയത്.
ഹോളോസീനിലെ സമുദ്രനിരപ്പ് ഉയരുന്ന പ്രതിഭാസം ടാസ്മാനിയയിലെ അവയുടെ എണ്ണത്തിൽ കുറവു വരുത്തി.
മൂന്നാമത്തെ സംഖ്യ വെസ്റ്റേൺ ഓസ്ട്രേലിയയിലെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറ് നിന്നുള്ളവയായിരുന്നു.
ഈ അവസാന സ്ഥലത്തു നിന്നുള്ള ഫോസിൽ തെളിവുകൾ വിവാദമായിട്ടുണ്ട്.
പല തദ്ദേശീയ മൃഗങ്ങളേയും പോലെതന്നെ പുരാതന ഡെവിളുകളും അവരുടെ സമകാലീന പിൻഗാമികളേക്കാൾ വലിപ്പമുള്ളതായിരുന്നു.
1972-ൽ മൈക്ക് ആർച്ചറും അലക്സ് ബെയ്‌ൻസും വെസ്റ്റേൺ ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ അഗസ്റ്റയ്ക്കടുത്തുള്ള ഒരു മലഞ്ചെരിവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു ഡെവിളിന്റെ പല്ല് കണ്ടെത്തി.
അതിന് 430±160 വയസ്സ് വരെ പഴക്കമുള്ളതായി കണ്ടെത്തുകയും വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
ഓസ്ട്രേലിയൻ പുരാവസ്തു ഗവേഷകനായ ഒലിവർ ബ്രൗൺ ഇക്കാര്യത്തിൽ തർക്കമുന്നയിച്ചു.
പല്ലിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ അനിശ്ചിതത്വം അതിന്റെ പ്രായത്തിൽ സംശയം ജനിപ്പിക്കുന്നു.
പ്രത്യേകിച്ചും മറ്റ് അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഏകദേശം 3,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ളതാണെന്നതും എതിർപ്പിനു കാരണമായി.
പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്ത് നിന്ന് ഡെവിളുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായതിന്റെ കാരണം വ്യക്തമല്ല.
എന്നാൽ അവയുടെ എണ്ണത്തിലെ ഇടിവ് തദ്ദേശീയ ഓസ്‌ട്രേലിയക്കാരുടെയും ഡിംഗോകളുടെയും പ്രധാന ഭൂപ്രദേശങ്ങളിലുടനീളമുള്ള വിപുലീകരണവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതായി സംശയിക്കുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, ഇവയെ ആളുകൾ നേരിട്ട് വേട്ടയാടുന്നുണ്ടോ, ഡിംഗോകളുമായുള്ള മത്സരം, വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന മനുഷ്യ ജനസംഖ്യയിൽ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയോ അല്ലെങ്കിൽ ഇവ മൂന്നിന്റെയും സംയോജനം ആണോ എന്നതും അജ്ഞാതമാണ്.
3000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഭൂഖണ്ഡത്തിലുടനീളമുള്ള എല്ലാ ആവാസവ്യവസ്ഥകളും അവ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ഏകദേശം 3000 വർഷമായി ഡെവിളുകൾ പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്ത് ഡിങ്കോകളുമായി സഹവസിച്ചിരുന്നു.
ഹോളോസീൻ കാലഘട്ടത്തിൽ എൽ നിനോ-സതേൺ ഓസിലേഷൻ (ENSO) ശക്തമായി വളർന്നുവെന്നും, ഹ്രസ്വകാല ആയുസ്സുള്ള ചത്ത മൃഗമാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന മൃഗമെന്ന നിലയിൽ ഡെവിൾ ഇതിനോട് വളരെ ലോലമായി പ്രതികരിക്കുക ആയിരുന്നുവെന്നും ബ്രൗൺ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഡിംഗോ രഹിത ടാസ്മാനിയയിൽ, യൂറോപ്യന്മാർ വരുമ്പോൾ മാംസഭോജികളായ മാർസുപിയലുകൾ ഇപ്പോഴും സജീവമായിരുന്നു.
യൂറോപ്യന്മാരുടെ വരവിനുശേഷം തൈലാസിനെ ഉന്മൂലനം ചെയ്തതിനെപ്പറ്റി എല്ലാവർക്കും അറിയാം.
എന്നാൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനും ഇത് ഭീഷണിയായിരുന്നു.
തൈലാസിനുകൾ ഡെവിളുകളെ ഇരയാക്കി, തൈലാസിനിന്റെ ചെറുപ്പത്തിലെ ഡെവിളുകൾ അവയെയും ഇരയാക്കി.
തന്മൂലം ഡെവിളുകൾ തൈലാസിന്റെ വംശനാശം വേഗത്തിലാക്കിയിരിക്കാം.
തൈലാസിനുകൾ ഉള്ളപ്പോൾ തന്നെ ഡെവിളുകളെ വേട്ടയാടുന്നതിന് പുറമെ അത് അതിജീവനത്തിനായി ഡെവിളിനെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കിയിരിക്കാം.
ഭക്ഷണവും നിലനില്പും അവയെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കിയിരിക്കാം.
ഇരു മൃഗങ്ങളും ഗുഹകളും മാളങ്ങളും തേടി.
തൈലാസിൻ ഉപേക്ഷിച്ച മാളങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കാൻ ഡെവിളുകൾ കൂടുതൽ മുൻ‌തൂക്കവും ആധിപത്യവും നേടിയിരിക്കാമെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
അമ്മമാർ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്ന ഇടങ്ങളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ മരണനിരക്ക് വർദ്ധിക്കുന്നു.
ക്യാൻസറാണ് സാധാരണയായി ഡെവിളുകളുടെ നേരത്തെയുള്ള മരണകാരണം.
2008-ൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളിൽ ഉയർന്ന അളവിൽ അർബുദ സാധ്യതയുള്ള ഫ്ലെയിം റിട്ടാർഡന്റ് രാസവസ്തുക്കൾ കണ്ടെത്തി.
ടാസ്മാനിയൻ സർക്കാർ ഉത്തരവിട്ട പരിശോധനകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 16 ഡെവിളുകളിൽ നിന്ന് കൊഴുപ്പ് കലകളിൽ കണ്ടെത്തിയ രാസവസ്തുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാഥമിക ഫലത്തിൽ ഉയർന്ന അളവിലുള്ള ഹെക്സാബ്രോമോബിഫെനൈൽ (ബിബി 153), മിതമായി ഉയർന്ന അളവിൽ ഡെകബ്രോമോഡിഫെനൈൽ ഈതർ (ബിഡിഇ 209) എന്നിവ കണ്ടെത്തി.
സേവ് ദ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഔദ്യോഗിക ധനസമാഹരണ സ്ഥാപനമാണ് സേവ് ദി ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ അപ്പീൽ.
കാടുകളിൽ ടാസ്‌മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ നിലനിൽപ്പ് ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ മുൻഗണന.
1999 മുതൽ ഈ രംഗത്ത് പിടിച്ച എല്ലാ ഡെവിളുകൾക്കും ചെവിയുടെ ബയോപ്സി എടുത്തിട്ടുണ്ട്.
ഡിഎൻ‌എയുടെ സാമ്പിളുകൾക്കായാണ് ഇത്തരത്തിൽ ബയോപ്സി എടുക്കുന്നത്.
2010 സെപ്റ്റംബർ വരെ ഈ ശേഖരത്തിൽ 5,642 സാമ്പിളുകൾ ഉണ്ട്.
എണ്ണത്തിലുള്ള കുറവ്
1909-ലും 1950-ലും ഡെവിളുകളുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ എണ്ണം രേഖപ്പെടുത്തി.
പകർച്ചവ്യാധി രോഗങ്ങൾ മൂലമാണിത് സംഭവിച്ചത്.
1850-കളിൽ ഇത് ഡെവിളിനെ ദുർലഭമാക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇവയുടെ ജനസംഖ്യയുടെ വലുപ്പം കണക്കാക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
1990-കളുടെ മധ്യത്തിൽ ഇവയുടെ എണ്ണം 130,000–150,000 എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇത് അമിതമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരിക്കാം.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ ജനസംഖ്യ 2008-ൽ ടാസ്മാനിയയിലെ ഡിപ്പാർട്മെന്റ് ഓഫ് പ്രൈമറി ഇൻഡസ്ട്രീസ് ആന്റ് വാട്ടർ 10,000 മുതൽ 100,000 വരെയായി കണക്കാക്കുന്നു.
20,000 മുതൽ 50,000 വരെ മുതിർന്ന ഡെവിളുകൾ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
1990-കളുടെ പകുതി മുതൽ ഡെവിളിന്റെ എണ്ണത്തിൽ 80% ത്തിലധികം കുറവുണ്ടായതായും 2008-ലെ കണക്കനുസരിച്ച് 10,000–15,000 പേർ മാത്രമേ കാട്ടിൽ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നും വിദഗ്ദ്ധർ കണക്കാക്കുന്നു.
ടാസ്മാനിയൻ ത്രെട്ടൻഡഡ് സ്പീഷീസ് പ്രൊട്ടക്ഷൻ ആക്ട് 1995 പ്രകാരം 2005-ൽ ഡെവിളിനെ ദുർബല ഇനം എന്ന പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി.
2006-ൽ എൻവയണ്മെന്റ് പ്രൊട്ടക്ഷൻ ആന്റ് ബയോഡൈവേഴ്സിറ്റി കൺസർവേഷൻ ആക്ട് 1999 പ്രകാരം ഇവയെ ഇടക്കാലത്ത് വംശനാശ ഭീഷണിയിലാണ് എന്ന് കണക്കാക്കി തരം തിരിച്ചു.
ഐ‌യു‌സി‌എൻ 1996-ൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെ താഴ്ന്ന അപകടസാധ്യതയുള്ള വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടൂത്തിയിരുന്നു.
എന്നാൽ 2009-ൽ അതിനെ വംശനാശഭീഷണിയുള്ള ഇനങ്ങളുടെ ഒപ്പമാക്കി.
വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ടാസ്മാനിയയിലെ സാവേജ് റിവർ നാഷണൽ പാർക്ക് പോലുള്ള ഉചിതമായ വന്യജീവി കേന്ദ്രങ്ങൾ അവയുടെ നിലനിൽപ്പിന് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു.
കശാപ്പ്
ആദ്യത്തെ യൂറോപ്യൻ ടാസ്മാനിയൻ കുടിയേറ്റക്കാർ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെ കശാപ്പ് ചെയ്ത് ഭക്ഷിച്ചു.
അതിനു കിടാവിന്റെ പോലെ രുചിയാണെന്ന് അവർ വിശേഷിപ്പിച്ചു.
ദുർബലമായ ആടുകളെ തിന്നുന്ന ഡെവിളുകളുടെ രീതി കാരണം അവ കന്നുകാലികളെ വേട്ടയാടുകയും കൊല്ലുകയും ചെയ്യുമെന്ന് അക്കാലത്ത്  വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
അതിനാൽ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് ഡെവിളിനെ ഉൽമൂലനം ചെയ്യാനുള്ള ദൗത്യം 1830-ൽ തന്നെ ആരംഭിച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും കന്നുകാലികളുടെ നാശത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം മോശം ഭൂവിനിയോഗ നയങ്ങളും കാട്ടുനായ്ക്കളുമാണെന്ന് ഗൈലറുടെ ഗവേഷണം വാദിച്ചു.
ഇപ്പോൾ കോഴികൾ ഡെവിൾ ഇല്ലാത്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ ക്വോളുകളാൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നത് തുടരുന്നു.
മുൻകാലങ്ങളിൽ രോമങ്ങൾക്കായുള്ള വേട്ടയാടലിൽ വാലബികളും ഒരു വലിയ ബിസിനസായിരുന്നു.
1923-ൽ 9,00,000 മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു.
രോമവ്യവസായത്തിന് വലിയ ഭീഷണിയാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ഡെവിളുകളുടെ വേട്ടയാടൽ തുടരുന്നതിന്റെ ഫലമായി ഡെവിളുകളെ നീക്കം ചെയ്യാൻ ആരംഭിച്ചു.
സംശയാസ്‌പദമായ മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നതിൽ വിദഗ്ധർ കൂടുതൽ സമർത്ഥരാണെങ്കിലും അവർ ഡെവിളുകളെയും വേട്ടയാടി.
അടുത്ത ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുള്ളിൽ കെണിയിലും വിഷത്തിലും പെടുത്തി ഡെവിളിനെ വംശനാശത്തിന്റെ വക്കിലെത്തിച്ചു.
1936-ലെ അവസാന തൈലാസിനിന്റെ അന്ത്യത്തോടെ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെ 1941 ജൂണിൽ നിയമപ്രകാരം സംരക്ഷിക്കുകയും അവയുടെ അംഗസംഖ്യ പതുക്കെ വീണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
1950-കളിൽ കന്നുകാലികൾക്ക് നാശനഷ്ടമുണ്ടായതായി പരാതി ഉയർന്നതിനെത്തുടർന്ന് ഡെവിളുകളെ പിടികൂടാനുള്ള ചില അനുമതികൾ ലഭിച്ചു.
1966-ൽ വിഷം കൊടുക്കുന്നതിനുള്ള അനുമതി നൽകി.
ഈ സമയത്ത് പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകരും കൂടുതൽ തുറന്നുപറച്ചിലോടെ മുന്നോട്ടു വന്നു.
പ്രത്യേകിച്ചും ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ പുതിയ വിവരങ്ങൾ നൽകിയതിനാൽ കന്നുകാലികൾക്ക് ഡെവിളുകളുടെ ഭീഷണി വളരെയധികമെന്നത് അതിശയോക്തിപരമായിരുന്നു.
അംഗവർധനവിന് ശേഷം 1970-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ എണ്ണം ഉയർന്നതായി വിലയിരുത്തിയെങ്കിലും 1975-ൽ അവ കുറവാണെന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ഇവയുടെ എണ്ണക്കൂടുതലും അതിന്റെ ഫലമായി ഭക്ഷണ ദൗർലഭ്യം ഉണ്ടായതും ഇതിനു കാരണമാകാം.
ഡെവിളുകളുടെ അംഗസംഖ്യാ വർദ്ധനവും  കന്നുകാലികളുടെ നാശനഷ്ടവും സംബന്ധിച്ച മറ്റൊരു റിപ്പോർട്ട് 1987-ൽ പുറത്തു വന്നു.
അടുത്ത വർഷം മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതും മനുഷ്യരെ ബാധിക്കുന്നതുമായ പരാന്നഭോജിയായ ട്രിച്ചിനെല്ല സ്പൈറാലിസ് ഡെവിളുകളിൽ കണ്ടെത്തി.
30% ഡെവിളുകളിൽ ഇതുണ്ടെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത് ചെറിയ പരിഭ്രാന്തി പരത്തി.
കൊലപ്പെടുത്താനുള്ള അനുമതി 1990-കളിൽ അവസാനിപ്പിച്ചു.
എങ്കിലും നിയമവിരുദ്ധമായ കൊലപാതകം പ്രാദേശികമായി തീവ്രമാണെങ്കിലും പരിമിതമായ അളവിൽ ഇന്നും തുടരുന്നു.
ഇത് ഡെവിളിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് കാര്യമായ പ്രശ്നമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നില്ല.
1990-കളുടെ മധ്യത്തിൽ പ്രതിവർഷം പതിനായിരത്തോളം ഡെവിളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഡി.എഫ്.ടി.ഡി. ബാധിച്ച ഡെവിളുകളെ ഒഴിവാക്കുന്നതിനായി ഒരു പ്രത്യേക പദ്ധതി നടന്നിട്ടുണ്ട്.
എങ്കിലും ഇത് രോഗത്തിന്റെ പുരോഗതിയുടെ തോത് കുറയ്ക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ചാകുന്ന മൃഗങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
ഡി.എഫ്.ടി.ഡി. ബാധിച്ച ഡെവിളുകളെ കൊല്ലുന്നത് ജീവിവർഗങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിന് സഹായകമാകുമോ എന്നറിയാൻ ഒരു മാതൃക പരീക്ഷിച്ചു.
കൊല്ലുന്നത് ഉചിതമായ മാർഗ്ഗമല്ലെന്ന് അതിനാൽ കണ്ടെത്തി.
റോഡിലെ മരണനിരക്ക് ടാസ്മാനിയയിലെ ഒരു റോഡ് ചിഹ്നം, ആ റോഡിനടുത്തുള്ള ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾസിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഡ്രൈവർമാരെ അറിയിക്കുന്നു.
പൊതുവേ എണ്ണത്തിൽ കുറവുള്ള ടാസ്മാനിയൻ സസ്തനികളുടെ പ്രാദേശിക അംഗസംഖ്യയ്ക്ക് മോട്ടോർ വാഹനങ്ങൾ ഒരു ഭീഷണിയാണ്.
2010-ലെ ഒരു പഠനത്തിൽ ഡെവിളുകൾ പ്രത്യേകിച്ച് അപകടസാധ്യതയുള്ളവയാണെന്ന് കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി.
ഒൻപത് ഇനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള, പ്രത്യേകിച്ച് സമാന വലുപ്പത്തിലുള്ള മാർസുപിയലുകളിൽ നടന്ന പഠനത്തിൽ ഡ്രൈവർമാർക്ക് ഡെവിളുകളെ കണ്ടെത്താനും ഒഴിവാക്കാനും കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് വ്യക്തമായി.
അപകടം ഒഴിവാക്കാൻ ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ നിലവിലെ വേഗപരിധിയുടെ പകുതിയോളം വേഗത്തിൽ വേണം വാഹനമോടിക്കുവാൻ.
ഉയർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ ഡെവിളുകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഡ്രൈവർക്ക് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ കാഴ്ചാപരിധി എന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ട്.
അതു മറ്റു മൃഗങ്ങളുടെ ശരാശരിയേക്കാൾ 40% അടുത്താണ്.
ഡെവിളിനെ ഒഴിവാക്കാൻ വാഹനം ഓടിക്കുന്നയാൾക്ക് 20% വേഗത കുറയ്‌ക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കുറഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ കാഴ്ചാപരിധിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഏഴാമത്തെ മോശം ജീവിയാണ് ഡെവിൾ.
ഇത് ശരാശരിയേക്കാൾ 16% താഴെയാണ്.
1990-കളിൽ ടാസ്മാനിയയിലെ ഒരു ദേശീയ ഉദ്യാനത്തിൽ പ്രാദേശിക ഡെവിളുകളെക്കുറിച്ച് നടത്തിയ ഒരു പഠനത്തിൽ ഇതുവരെ മൺറോഡുകൾ നവീകരിക്കുകയും ബിറ്റുമെൻ ഉപയോഗിച്ച് വികസിപ്പിക്കുകയും വീതികൂട്ടുകയും ചെയ്തതിന് ശേഷം ഡെവിളിന്റെ അംഗസംഖ്യ പകുതിയോളം കുറഞ്ഞതായി രേഖപ്പെടുത്തി.
അതേസമയം പുതിയ റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ മൂലമുണ്ടായ മരണങ്ങളിൽ വലിയ വർധനയുണ്ടായി.
റോഡിൽ മുദ്രയിട്ട ഭാഗത്താണ് കൂടുതൽ അപകടങ്ങൾ സംഭവിച്ചത്.
വേഗതയിലുണ്ടായ വർദ്ധനവാണ് ഇതിന് കാരണമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇളം മണ്ണിനുപകരം വന്ന ഇരുണ്ട ബിറ്റുമിൻ നിറത്തിൽ മൃഗങ്ങളെ കാണാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്നും അനുമാനിക്കപ്പെട്ടു.
ഭക്ഷണത്തിനും റോഡിലൂടെയുള്ള യാത്രയ്ക്കുമായി പലപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നതിനാൽ ഡെവിളും ക്വോളും അപകടകാര്യത്തിൽ വളരെ ദുർബലമാണ്.
പ്രശ്‌നപരിഹാരത്തിനായി വാഹനവേഗത കുറയ്ക്കുന്നതിനുള്ള നടപടികൾ, ഡെവിളുകൾക്ക് ബദൽ യാത്രാമാർഗങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനിർമ്മിത പാതകൾ, വിദ്യാഭ്യാസ കാമ്പെയ്‌നുകൾ, ലൈറ്റ് റിഫ്ലക്ടറുകൾ സ്ഥാപിക്കൽ എന്നിവ നടപ്പാക്കി.
തന്മൂലം വാഹനാപകടങ്ങളിൽ കുറവുണ്ടായതായി കണക്കാക്കുന്നു.
മറ്റ് വാഹനാപകടങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ശരീരം ഭക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഡെവിളുകൾ‌ പലപ്പോഴും അപകടത്തിന് ഇരയായിട്ടുണ്ട്.
ചത്ത മൃഗങ്ങളെ റോഡിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യുന്നതിനായി ശാസ്ത്രജ്ഞനായ മെന്ന ജോൺസും ഒരു കൂട്ടം സംരക്ഷണ സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരും നടത്തിയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലമായി ഡെവിളിന്റെ റോഡ് സഞ്ചാരത്തിൽ ഗണ്യമായ കുറവുണ്ടായി.
2001-2004 കാലയളവിൽ പ്രതിവർഷം 3,392 എണ്ണം അഥവാ അംഗസംഖ്യയുടെ 3.8 മുതൽ 5.7% വരെ ഡെവിളുകൾ വാഹനം ഇടിച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ടെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
2009-ൽ സേവ് ദ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ ഗ്രൂപ്പ് "റോഡ്കിൽ പ്രോജക്റ്റ്" ആരംഭിച്ചു.
ഇതിലൂടെ റോഡിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ഡെവിളുകളുടെ ദൃശ്യങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ പൊതുജനങ്ങളെ അനുവദിച്ചു.
2015 സെപ്റ്റംബർ 25-ന് രോഗപ്രതിരോധശേഷിയുള്ള 20 ഡെവിളുകളെ മൈക്രോചിപ്പ് ഘടിപ്പിച്ച് നരവന്താപു നാഷണൽ പാർക്കിൽ വിട്ടയച്ചു.
ഒക്ടോബർ 5 ഓടെ കാറുകൾ തട്ടി.
ഡി‌എഫ്‌ടിഡിക്ക് ശേഷം ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഭീഷണിയാണ് വാഹനാപകടമെന്ന് സേവ് ദ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ നേതാവ് സമന്ത ഫോക്സ് വിശേഷിപ്പിച്ചു.
വാഹനങ്ങൾ അടുക്കുമ്പോൾ ശബ്ദവും ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റുകളും ഉണ്ടാക്കുന്ന നിരവധി സൗരോർജ്ജ പവർ അലാറങ്ങൾ പരീക്ഷിച്ച് മൃഗങ്ങൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.
ഇതിന്റെ പരീക്ഷണം 18 മാസത്തോളം നീണ്ടുനിന്നു.
മൂന്നിൽ രണ്ട് മരണം ഇതിലൂടെ കുറയ്ക്കാൻ സാധിച്ചു.
ഡെവിൾ ഫേഷ്യൽ ട്യൂമർ ഡിസീസ് ഡെവിൾ ഫേഷ്യൽ ട്യൂമർ രോഗം , ഇത് വായിലും പുറത്തും മുഴകൾ രൂപപ്പെടാൻ കാരണമാകുന്നു.
തന്മൂലം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ സാധിക്കാതെ വരികയും ഒടുവിൽ പട്ടിണി മൂലം മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു
1996-ൽ വടക്കുകിഴക്കൻ ടാസ്മാനിയയിലെ മൗണ്ട് വില്യം എന്ന സ്ഥലത്ത് ആദ്യമായി കണ്ടെത്തിയ ഡെവിൾ ഫേഷ്യൽ ട്യൂമർ ഡിസീസ് (ഡി.എഫ്.ടി.ഡി) ടാസ്മാനിയയിലെ കാട്ടു ഡെവിളുകളെ നശിപ്പിച്ചു.
ഇതിന്റെ ആഘാതം 20% മുതൽ 80% വരെ ഡെവിൾ അംഗസംഖ്യയിൽ കുറവിനു കാരണമായി.
സംസ്ഥാനത്തിന്റെ 65 ശതമാനത്തിലധികം പ്രദേശത്തെ ഇതു ബാധിച്ചു.
സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരപ്രദേശവും വടക്ക്-പടിഞ്ഞാറുമാണ് ഡെവിൾ ട്യൂമർ ബാധിക്കാത്ത പ്രദേശങ്ങൾ.
അസുഖം ബാധിച്ച ഡെവിളുകൾ  മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മരണപ്പെടുന്നു.
പകരുന്ന അർബുദത്തിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമാണ് ഈ രോഗം.
ഇത് പകർച്ചവ്യാധിയാണെന്നും ഒരു മൃഗത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് കൈമാറുന്നുവെന്നും ഇതിലൂടെ അർത്ഥമാക്കുന്നു.
കൂടുതൽ കടിയേറ്റ സ്വഭാവത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന പ്രബലരായ ഡെവിളുകൾ ഈ രോഗത്തിന് കൂടുതൽ ഇരയാകുന്നു.
ടിഷ്യു ഗ്രാഫ്റ്റ് എന്നും ഇത് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.