smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
സ്വന്തം താത്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിയ്ക്കാൻ, നയതന്ത്രത്തെക്കാൾ സൈനിക നടപടികൾക്കാണ് തുടക്കത്തിൽ രാജ്യങ്ങൾ ഊന്നൽ നൽകിയിരുന്നത്.
ഇതിന് സ്വന്തമായും ഇതരശക്തികളുമായി സഖ്യത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടും രാജ്യങ്ങൾ തയ്യാറെടുപ്പുനടത്തി.
ശാക്തികസന്തുലനവും (Balance of power) ഇതിന്റെ മറ്റൊരുൾപ്പിരിവായിരുന്നു.
ഇത്തരം ശാക്തിക കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളെ പല സമ്പ്രദായങ്ങളായി തരംതിരിക്കാനാകും.
രണ്ടിൽകൂടുതൽ ശക്തികൾ ഉള്ളപ്പോൾ അത് ബഹുഘടകാത്മകമായും (Multipolar), രണ്ട് ശക്തിയായി ചുരുങ്ങുമ്പോൾ ധ്രുവീകൃതവും (Bipolar), ഒരു ശക്തിമാത്രമാകുന്ന വേളയിൽ അത് ഏകധ്രുവ സമ്പ്രദായവുമായി(Unipolar)തീരുന്നു.
രണ്ടാം ലോക യുദ്ധത്തിനു മുൻപ് യൂറോപ്പിലുണ്ടായിരുന്ന ശാക്തികക്രമം ബഹുഘടകാത്മക സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്.
ഈ ഘട്ടത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത അന്താരാഷ്ട്രബന്ധം യൂറോപ്പ് കേന്ദ്രീകൃതമായിരുന്നു എന്നതാണ്.
ചരിത്രത്തിലേക്കു നോക്കിയാൽ 1815-ലെ നെപ്പോളിയാനിക്ക് യുദ്ധങ്ങൾക്കുശേഷം ആസ്ട്രിയ, ഫ്രാൻസ് , ബ്രിട്ടൻ , റഷ്യ , പ്രഷ്യ എന്നീ രാഷ്ട്രങ്ങളായിരുന്നു അന്താരാഷ്ട്രരംഗത്തെ പ്രധാനികൾ എന്നുകാണാം.
പിന്നീട് ഇറ്റലിയും , അമേരിക്കയും , ജപ്പാനും മുൻനിരയിലേക്കു വന്നു.
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം പല സാമ്രാജ്യങ്ങളും വിഭജിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും ശക്തി പല രാജ്യങ്ങളെയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുതന്നെ നിലനിന്നു.
ഇതിനുമാറ്റം വരുന്നത് രണ്ടാംലോകയുദ്ധത്തെ തുടർന്നാണ്.
യുദ്ധത്തിനുശേഷം ധ്രുവീകൃത സമ്പ്രദായം - തുല്യശക്തികളുള്ള രണ്ടു ശാക്തിക ചേരികളുടെ രാഷ്ട്രീയം - നിലവിൽവന്നു.
തുടർന്നിങ്ങോട്ട് ഏതാണ്ട് മൂന്നര പതിറ്റാണ്ടുകാലത്തോളം സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെയും അമേരിക്കയുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ ലോകം രണ്ടു ചേരികളായി മുറിഞ്ഞുമാറി.
ഇന്ത്യയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഒട്ടനവധി മൂന്നാം ലോക രാഷ്ട്രങ്ങൾ ഇരുചേരികളിൽനിന്നും മാറി ചേരിചേരാ സംഘമായി നിന്നെങ്കിലും വൻശക്തികൾ നയിച്ച ശാക്തികചേരികൾ പ്രബലമായിരുന്നതിനാൽ ഈ കാലഘട്ടത്തെ ധ്രൂവീകൃത സമ്പ്രദായമായിത്തന്നെ കണക്കാക്കുന്നു.
ഈ ചേരിതിരിവാകട്ടെ ഒരേസമയം സൈനികവും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവുമായിരുന്നു, കമ്യൂണിസവും മുതലാളിത്തവും തമ്മിലുള്ള ഭിന്നതയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒന്ന്.
മറ്റു ചില സവിശേഷതകളും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ദർശിക്കാനാവും.
ഇതിൽ ആദ്യത്തേത് യൂറോപ്യൻ രാഷ്ട്രീയ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ആധിപത്യം അവസാനിക്കുകയും അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങൾ യൂറോകേന്ദ്രീകൃതമല്ലാതാവുകയും ചെയ്തുഎന്നതാണ്.
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം ഏഷ്യയിലും ആഫ്രിക്കയിലും ഉണ്ടായ സമൂലപരിവർത്തനങ്ങൾ ഇതിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യയും ചൈനയും സ്വതന്ത്രശക്തികളായതും ഈ കാലയളവിലാണ്: യൂറോപ്പിന്റെ അധഃപതനം, കോളനിവാഴ്ചയുടെ അന്ത്യം, ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ വളർച്ച എന്നിവ, മുൻപ് പിന്നോക്കാവസ്ഥയിൽ കിടന്ന പല രാജ്യങ്ങളെയും ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മുൻപന്തിയിൽ എത്തിച്ചു.
ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ മറ്റുരണ്ടു സവിശേഷതകൾ, അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളിൽ പ്രത്യയശാസ്ത്ര നിലപാടുകൾ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനവും പരസ്പരം പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുവാൻ രാജ്യങ്ങൾ ബലപരീക്ഷണത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നയതന്ത്രത്തെ കൂടുതലായി ആശ്രയിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയതുമാണ്.
ഇതിൽ ആദ്യത്തേതിന്റെ കാരണം കമ്യൂണിസത്തിന്റെ ആവിർഭാവമായിരുന്നെങ്കിൽ രണ്ടാമത്തേത് ആണവായുധങ്ങളുടെ കണ്ടുപിടിത്തവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
എന്നാൽ എൺപതുകളുടെ ആരംഭത്തിൽ ആഗോളതലത്തിൽ കമ്യൂണിസത്തിനുനേരിട്ട തിരിച്ചടി അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളെ സമൂലം പരിവർത്തിക്കുകയുണ്ടായി.
അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങൾ ജനാധിപത്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടതും ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്.
ഇതിലേക്കുള്ള സുപ്രധാന ചുവടുവയ്പായിരുന്നു ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ സ്ഥാപനം.
എന്നാൽ, അതിന്റെ ജനാധിപത്യസ്വഭാവം വാർന്നുപോകുകയും ധ്രൂവീകൃത സമ്പ്രദായത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഏകധ്രുവ ലോകം നിലവിൽവരുകയും ചെയ്തു.
അധികാരം ഒരു ശക്തിയിൽ യു.എസ്സിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും അത് അതിന്റെ അധീശത്വം സ്ഥാപിക്കുവാൻ തുനിയുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത.
ഇത് പല പുത്തൻ പ്രവണതകൾക്കും കാരണമായിരിക്കുന്നു.
ആധുനിക പ്രവണതകൾ
അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളിൽ പ്രത്യയ ശാസ്ത്രനിലപാടുകളുടെ നിറം മങ്ങുകയും നയതന്ത്രത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സൈനിക ഇടപെടലുകൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പോരെങ്കിൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പ്രസക്തികുറയുകയും അതിന്റെ സ്ഥാനം യു.എസ്സിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പടിഞ്ഞാറൻ ശക്തികളും ലോക ബാങ്കും അന്താരാഷ്ട്ര നാണയനിധിയും ലോക വാണിജ്യ സംഘടനയും കവർന്നെടുക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ഫലമോ, അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കാൾ പ്രാധാന്യം വാണിജ്യത്തിനും, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തെക്കാൾ മുൻതൂക്കം ആഗോള മൂലധന ശക്തികളുടെ താത്പര്യങ്ങൾക്കുമാണ്.
വിവര സാങ്കേതികവിദ്യയിലും ആശയവിനിമയരംഗത്തും ഉണ്ടായ വിപ്ളവകരമായ മാറ്റം ഈ പ്രക്രിയയെ ത്വരിതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
സാമ്പത്തിക ആഗോളവൽക്കരണം, ഒരു ഭാഗത്ത് സമ്പന്ന-ദരിദ്ര രാഷ്ട്രങ്ങളും അവയിലെ ജനങ്ങളും തമ്മിലുമുള്ള അസമത്വം വർധിപ്പിക്കുകയും, മറുഭാഗത്ത് രാഷ്ട്രീയ സാംസ്കാരിക അധിനിവേശത്തിന് കളമൊരുക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ഇതിന്റെയെല്ലാം ആകെതുകയാണ് വർധിച്ചുവരുന്ന വംശീയ കലാപങ്ങളും ആഗോളതീവ്രവാദവും.
ഇതാണ് 21-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങൾ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി.
പുറംകണ്ണികൾ http://www.international-relations.com/ Archived 2011-08-19 at the Wayback Machine .
http://www.internationalrelations.com/ http://www2.lse.ac.uk/internationalRelations/Home.aspx Archived 2011-08-11 at the Wayback Machine .
http://www.irc.iisc.ernet.in/agreements.html#India Archived 2011-07-18 at the Wayback Machine .
http://www.dfa.gov.za/ http://internationalrelations.stanford.edu/ കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങൾ എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയം
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലോ, അന്താരാഷ്ട്ര നിയമമനുസരിച്ച് സ്വതന്ത്രമായി നിലനില്പുള്ള സമിതികൾ തമ്മിലോ, ഉള്ള തർക്കങ്ങൾക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര കോടതികൾ (International Tribunals) ഉണ്ടാക്കുന്ന അന്തിമമായ വിധിത്തീർപ്പാണ് അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയം .
അനുരഞ്ജനം (Conciliation), മധ്യസ്ഥത (Arbitration or Mediation) എന്നിവയും ന്യായനിർണയവുമായി ചില സാദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും സാരമായ വ്യത്യാസമുണ്ട്.
കക്ഷികൾ തമ്മിൽ ഒരു ഒത്തുതീർപ്പുണ്ടാക്കാൻ അനുരഞ്ജന-മധ്യസ്ഥസമിതികൾ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ന്യായനിർണയം എന്ന പ്രക്രിയ ഒരു തീരുമാനം അംഗീകരിക്കാൻ അവരെ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്ര തർക്കങ്ങളുടെ ന്യായനിർണയം ചെയ്യുന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര കോടതിയാണ്; മറ്റു നീതിന്യായക്കോടതികളുടേതെന്നപോലെ, ഈ കോടതിയുടെ വിധിയും നിരുപാധികമായി അംഗീകരിച്ച് നടപ്പിലാക്കാൻ തർക്കരാഷ്ട്രങ്ങൾ (കക്ഷികൾ) ബാധ്യസ്ഥരാണ്.
അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയത്തിന് ഐക്യരാഷ്ട്രസംവിധാനത്തിൽ പ്രമുഖമായ സ്ഥാനമുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ നിർവഹണത്തിൽ അനിവാര്യമായ ചില പരിമിതികൾ നേരിടുന്നുണ്ട്.
ഒന്നാമതായി അന്താരാഷ്ട്രകോടതിയുടെ അധികാരപരിധി നിർബന്ധിതമായി രാഷ്ട്രങ്ങളെക്കൊണ്ട് അംഗീകരിപ്പിക്കാൻ വ്യവസ്ഥയൊന്നുമില്ല.
അവയ്ക്ക് തോന്നിയാൽ മാത്രമേ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ, ഇന്നത്തെ ഘടനയനുസരിച്ച് ഇതിനു വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടതായുള്ളു.
സാധാരണ നിയമങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇതിന്റെ നടപടിച്ചട്ടങ്ങൾക്ക് അനിശ്ചിതത്വം കൂടുതലുണ്ട് എന്നതാണ് രണ്ടാമത്തെ ന്യൂനത.
ഇതിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് സംശയിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങൾ ഭേദഗതി ചെയ്യാനോ പുതിയ നിയമവ്യവസ്ഥകൾ പ്രയോഗക്ഷമമാക്കാനോ നിയമനിർമ്മാണ സംഘടന ഇതിനില്ലെന്നതും ഇതിന്റെ പരിമിതികളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്ര നിശ്ചയങ്ങൾ നടപ്പിൽ വരുത്താനുള്ള ആസൂത്രിതമായ നടപടിച്ചട്ടങ്ങൾക്ക് രൂപംകൊടുക്കാൻ ഇതിന് സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്നതും എടുത്തുപറയേണ്ട മറ്റൊരു ന്യൂനതയാണ്.
ഉദ്ഭവ വികാസങ്ങൾ
ക്രിസ്തുവിന് മുൻപുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകങ്ങളിൽ ഡൽഹിയിൽവച്ച് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് സമ്മേളിച്ചിരുന്ന ആംഫിക്റ്റിയോണി ലീഗിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്ന് നഗരരാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള തർക്കങ്ങൾ ഒതുക്കുകയും യുദ്ധങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയുമായിരുന്നു.
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ റോമൻസെനറ്റും സാമ്രാജ്യസ്ഥാപത്തിനുശേഷം ചക്രവർത്തിയും സാമന്തരാജ്യങ്ങളെ തമ്മിൽ അനുരഞ്ജിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുപോവുക പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കർത്തവ്യമായി കരുതി.
മധ്യകാലഘട്ടങ്ങളിൽ പല അന്താരാഷ്ട്ര തർക്കങ്ങളിലും ചക്രവർത്തിയും മാർപാപ്പയും ചേർന്ന് മധ്യസ്ഥതീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തിട്ടുള്ളതിന് ചരിത്രരേഖകളുണ്ട്.
എ.ഡി. 13-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ അമിയൻസ് കരാറ് (Mise of Amiens) പ്രഭുക്കൻമാർ തമ്മിലുണ്ടായ തർക്കത്തിൽ വരുത്തിയ തീർപ്പായിരുന്നു.
സെയിന്റ് ലൂയിയിൽ വച്ച് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഹെന്റി III-ആമനും (1207-72) മാടമ്പികളും തമ്മിൽ 1264-ൽ ഉണ്ടായ ഒരു യുദ്ധം അവസാനിച്ചത്, മാർപാപ്പയുടെ മധ്യസ്ഥതയുടെ ഫലമായാണ്.
പുതിയതായി കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ട നവലോക ത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അവകാശതർക്കങ്ങളിൽ സ്പെയിനും പോർത്തുഗലുമായി മധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുകയും പ്രദേശങ്ങൾ ഇരുകൂട്ടർക്കും വിഭജിച്ചുകൊടുക്കുകയും (1493) ചെയ്ത മാർപാപ്പ അലക്സാണ്ടർ VI (1431-1503) അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും വലിയ അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയമാണ് ചെയ്തത്.
വെർവിൻസിലേയും (1598) വെസ്റ്റ്ഫേലിയയിലേയും (1648) വെസ്റ്റ്മിനിസ്റ്ററിലേയും (1655) പിരണിസിലേയും (1659) റിസ്വിക്കിലേയും (1697) യൂട്രെക്റ്റിലേയും (1713) സന്ധികളും സമാധാന ഉടമ്പടികളും എല്ലാം ഒരർഥത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയങ്ങളായിരുന്നു.
എന്നാൽ 1794-ൽ ബ്രിട്ടനും യു.എസും.
ചേർന്ന് രൂപവത്കരിച്ച ജേ സഖ്യ(Treaty of Jay)ത്തോടുകൂടിയാണ് അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയത്തിന്റെ ആധുനിക ചരിത്രമാരംഭിക്കുന്നത്.
19-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ അന്താരാഷ്ട്രമാധ്യസ്ഥ സമ്പ്രദായം ഏതാണ്ട് സാർവത്രികമായിത്തീർന്നു.
വിശേഷിച്ചും അമേരിക്കകളിലെ വിവിധ ഭൂവിഭാഗങ്ങളുടെ അന്താരാഷ്ട്രാതിർത്തികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം.
12 സംസ്ഥാനങ്ങൾ കക്ഷിചേർന്ന വെനിസുലൻ തർക്കതീരുമാനങ്ങൾ (1903-04), ആംഗ്ലോ-അമേരിക്കൻ അവകാശവാദങ്ങളുടെ മധ്യസ്ഥതീർപ്പ് (1910), മെക്സിക്കൻ അവകാശവാദക്കമ്മിഷൻ (Mexican Claims Commission-1923-34) എന്നിവ അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഓരോ പ്രധാന നാഴികക്കല്ലുകളാണ്.
ഹേഗ് സമാധാന സമ്മേളനം
ഭൂപ്രദേശങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള വിരുദ്ധാവകാശങ്ങൾ വർധിച്ചുവന്നതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്, 1899-ൽ ഹേഗിൽ പല രാഷ്ട്രങ്ങളും പങ്കെടുത്ത ഒരു സമാധാന സമ്മേളനം വിളിച്ചുകൂട്ടിയത്.
നിർബന്ധിത മധ്യസ്ഥതയ്ക്ക് ഒരു സ്ഥിരം അന്താരാഷ്ട്രകോടതി സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലാണ് അവർ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്; അവരുടെ ആശയങ്ങൾക്കനുസൃതമായ ഒരു കോടതി നിലവിൽ വരികയും ചെയ്തു.
സമ്മേളനം ചില നടപടിക്രമങ്ങൾക്കും രൂപംകൊടുത്തു.
എന്നാൽ ഈ സമ്മേളനമോ 1907-ൽ ഹേഗിൽ വീണ്ടും കൂടിയ രണ്ടാം സമാധാനസമ്മേളനമോ, നിർബന്ധിത ന്യായനിർണയതത്ത്വം രാഷ്ട്രങ്ങളെക്കൊണ്ട് അംഗീകരിപ്പിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചു എന്ന് കരുതുന്നത് ശരിയല്ല.
പല രാഷ്ട്രങ്ങളേയും പങ്കെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ സമ്മേളനങ്ങൾ ഏതാനും ഉഭയസമ്മത സഖ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും സ്ഥിരമായ ഒരു കോടതിയുടെ സ്ഥാപനം സാധ്യമായില്ല.
1920-ൽ സർവരാഷ്ട്രസഖ്യത്തിന്റെ പൊതുസഭകൂടി അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായനിർണയത്തിനുവേണ്ടി ഒരു സ്ഥിരം കോടതി സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള നിയമവ്യവസ്ഥകൾ അംഗീകരിക്കുകയും 1921-ൽ അത് നിലവിൽവരികയും ചെയ്തു.
1922-40 കാലത്ത് ഈ കോടതി 33 വിധിതീർപ്പുകളും 27 ഉപദേശങ്ങളും (Advisory opinions) നല്കുകയുണ്ടായി.
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് ഇതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ മന്ദീഭവിച്ചു.
യുദ്ധാനന്തരം രൂപംകൊണ്ട ഐക്യരാഷ്ട്രസംഘടനയാണ്, ഈ സ്ഥിരം കോടതി(Permanent Court)യെ അന്താരാഷ്ട്രനീതിന്യായക്കോടതി (International Court of Justice) എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്ത് അതിന്റെ പ്രവർത്തന വ്യവസ്ഥകൾ മാറിയ പരിതഃസ്ഥിതികളിൽ ക്രമപ്പെടുത്തിയത്.
അന്താരാഷ്ട്രക്കോടതിയുടെ അധികാരപരിധിക്ക് പല പരിമിതികളുമുണ്ട്.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള തർക്കങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, രാഷ്ട്രങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര സമിതികളും തമ്മിലുള്ള വിവാദങ്ങളിലും അന്താരാഷ്ട്രസമിതികൾ കൈക്കൊള്ളുന്ന നടപടികളുടെ നിയമവിധേയത്വത്തിലും ന്യായനിർണയം ചെയ്യാൻ കെല്പുറ്റ ഒരു കോടതിയായി ഇതിനെ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള ചില ശ്രമങ്ങൾ നടന്നുവരുന്നു.
ബർലിൻ പ്രതിസന്ധി (1961), ഇന്ത്യാ - ചൈനാ അതിർത്തിത്തർക്കം (1962), ക്യൂബയിലേയും ഇന്തോനേഷ്യയിലേയും സംഭവവികാസങ്ങൾ, യൂ-2-ആർ.
ബി-47 വിമാനങ്ങളിൽ നടത്തിയതായി ആരോപിക്കപ്പെട്ട ചാരപ്രവർത്തനങ്ങൾ (1962), അക്വബാ ഉൾക്കടൽ സംഭവം (1967) തുടങ്ങിയവ വരുത്തിവച്ച സ്ഫോടനാത്മകമായ പ്രതിസന്ധികളിൽ തീരുമാനം കല്പിക്കാൻ അന്താരാഷ്ട്രകോടതിക്ക് കഴിയാതെപോയത്, അതിന് നിർബന്ധം ചെലുത്താവുന്ന അധികാരപരിധി ഇല്ലാതിരുന്നതിനാലാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു.
യു.എസ്.എയും യു.എസ്.എസ്.ആറും ജനകീയ ചൈനയും ഈ ശക്തിച്ചേരികളിലുള്ള നിരവധി രാഷ്ട്രങ്ങളും ലോകകോടതിക്ക് എല്ലാ അന്താരാഷ്ട്ര തർക്കങ്ങളിലും നിർബന്ധിതമായ അധികാരപരിധി നൽകുന്ന കാര്യത്തിൽ വിഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളാണ് സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്.
ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം, അവയുടെ ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി, വ്യതിയാനപ്രവണതയെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള സന്നദ്ധത തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളാണ് ഇത്തരം വീക്ഷണവൈജാത്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം.
സമ്പന്ന അവികസിത രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വിടവുകൾ നികത്താനോ, സാങ്കേതികവിജ്ഞാനത്തെ മനുഷ്യന്റെ യജമാനസ്ഥാനത്തുനിന്നും പിടിച്ചിറക്കി സേവനസ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കാനോ, അന്താരാഷ്ട്രന്യായനിർണയത്തിന്റെ വർത്തമാനകാലസംവിധാനത്തിന് സാധ്യമല്ലെങ്കിലും സമാധാനപരവും വ്യവസ്ഥാപിതവുമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെ ഏതാനും കോടി ജനങ്ങൾക്കെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്രത്തിനുള്ള വഴി തെളിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിലും ലോകത്തിന്റെ ആകമാനമുള്ള സാമ്പത്തിക വികസനത്തിൽ വസ്തുനിഷ്ഠമായ താത്പര്യം ചെലുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തബോധം സമ്പന്നരാഷ്ട്രങ്ങളിൽ വളർത്തുന്നതിലും അത് ഒരളവുവരെ വിജയിച്ചു എന്നത് അതിന്റെ ഒരു നേട്ടം തന്നെയാണ്.
എതിർചേരികളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന രാഷ്ട്രീയസിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ മത്സരമൂർഛക്ക് അയവുവരുത്താൻ ഈ കോടതി വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ഇന്ന് സാധ്യമല്ലെങ്കിൽതന്നെ, നിയമഭരണത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന രാഷ്ട്രസഞ്ചയങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇന്നത്തെ അന്താരാഷ്ട്രഘടനയിൽ ഫലപ്രദവും ആശാസ്യവുമായ ഒരു സംവിധാനം ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല.
ചുരുക്കത്തിൽ ദേശീയതലത്തിൽ നീതിന്യായക്കോടതികൾ നിർവഹിക്കുന്ന ചുമതലകൾ അന്താരാഷ്ട്ര മണ്ഡലത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ ഈ ന്യായനിർണയസംവിധാനത്തിന് കഴിയണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം.
മറ്റുചില അനുരഞ്ജന സംവിധാനങ്ങൾ
വിദേശ നിക്ഷേപങ്ങളെയോ അന്താരാഷ്ട്ര വാണിജ്യത്തെയോ സംബന്ധിച്ച് ഉണ്ടാകുന്ന തർക്കങ്ങൾ അന്താരാഷ്ട്രന്യായനിർണയത്തിന് വിധേയമാക്കാറുണ്ട്.
ഇവയുടെ ന്യായാന്യായങ്ങൾക്ക് തീരുമാനം കല്പിക്കുന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര വാണിജ്യമണ്ഡലം (International Chamber of Commerce) പോലെയുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളാണ്.
ഇവയുടെ വിധിത്തീർപ്പുകൾക്കും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിൽ ഗണനീയമായ സ്ഥാനം നല്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
യു.എസ്.എസ്.ആറുമായി ലെനാ സ്വർണഖനികളെക്കുറിച്ചുണ്ടായ തർക്കം (Lena Gold Fields Arbitration, 1930), അബുദാബിയിലെ ഷെയ്ഖും പേർഷ്യൻ കടൽത്തീരത്തുള്ള (Trucial coast) രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുണ്ടായ വിവാദം (1952) തുടങ്ങിയവ അവസാനം ഒത്തുതീർപ്പിൽ എത്തിച്ചത് മേല്പറഞ്ഞ രീതിയിലുള്ള ന്യായനിർണയസംവിധാനങ്ങളാണ്.
ഇവയുടെ ഫലക്ഷമതയും പ്രയോജനവും വർധിപ്പിക്കാനായി 1958-ൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര വാണിജ്യാനുരഞ്ജന സമ്മേളനം വിളിച്ചുകൂട്ടിയിരുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയത്തിൽ സമീപകാലത്ത് പ്രമുഖസ്ഥാനം വഹിക്കുന്നത് യൂറോപ്യൻ കോർട്ട് ഒഫ് ജസ്റ്റിസ്, യൂറോപ്യൻ കോർട്ട് ഒഫ് ഹ്യുമൻ റൈറ്റ്സ് (ഇ.സി.എച്ച്.ആർ.), ഇന്റർനാഷനൽ ക്രിമിനൽ കോർട്ട് (ഐ.സി.സി.) തുടങ്ങിയ സ്ഥാപനങ്ങളാണ്.
1952-ൽ ഇ.
സി.ജെ. സ്ഥാപിതമായി.
1997-ലെ ആംസ്റ്റർഡാം ഉടമ്പടിയെത്തുടർന്ന് നിലവിൽവന്ന യൂറോപ്യൻ യൂണിയന്റെ മുഖ്യ ന്യായനിർണയ സ്ഥാപനമാണ് ഇ.
സി.ജെ. യൂറോപ്യൻ യൂണിയനിലെ അംഗരാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലും യൂണിയൻ സ്ഥാപനങ്ങളായ യൂറോപ്യൻ കമ്മിഷൻ, കൌൺസിൽ, പാർലമെന്റ് എന്നിവയ്ക്കിടയിലുമുള്ള മധ്യസ്ഥന്റെ സ്ഥാനമാണ് ഇ.
സി.ജെ. വഹിക്കുന്നത്.
യൂറോപ്യൻ നിയമം വ്യാഖ്യാനിക്കാനുള്ള ചുമതലയും ഇ.
സി.ജെയിൽ നിക്ഷിപ്തമാണ്.
യൂറോപ്യൻ യൂണിയനിലെ അംഗരാജ്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന 15 ജഡ്ജിമാർ ഇ.
സി.ജെ.യിലുണ്ട്.
ഇതുംകൂടികാണുക അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം അന്തർദേശീയ നീതിന്യായ കോടതി ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടന അവലംബം പുറംകണ്ണികൾ http://www.crinfo.org/articlesummary/10048/ http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=507003 A Common Law of International Adjudication Chester Dr. Brown http://www.iccwbo.org/uploadedFiles/Court/DRS/ADR/News/Full_News/2011/June-London-dispute-boards.pdf%5Bപ്രവർത്തിക്കാത്ത+കണ്ണി%5D http://www.oxfordscholarship.com/oso/public/content/law/9780199206506/toc.html കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അന്താരാഷ്ട്ര ന്യായനിർണയം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര പരിഭാഷാ ദിനം സെന്റ് ജെറോം പഠനത്തിൽ.
ഡൊമെനിക്കോ ഘിർലാൻ‌ഡായോയുടെ ഒരു പെയിന്റിംഗ്
എല്ലാ വർഷവും സെപ്റ്റംബർ 30-ന് ആണ് അന്താരാഷ്ട്ര പരിഭാഷാ ദിനമായി ആഘോഷിക്കുന്നത്.
വിവർത്തകരുടെ രക്ഷാധികാരിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ബൈബിൾ പരിഭാഷകനും മദ്ധ്യസ്ഥനായ വിശുദ്ധ ജെറോമിന്റെ തിരുനാളാണ് സെപ്റ്റംബർ 30.
ഇന്റർനാഷണൽ ഫെഡറേഷൻ ഓഫ് ട്രാൻസ്ലേറ്റേഴ്സ് (എഫ്ഐടി) എന്ന ഒരു അന്തർ‌ദ്ദേശീയ ഫെഡറേഷനാണ് അന്താരാഷ്ട്ര വിവർത്തന ദിനത്തെ 1953 മുതൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത്.
യുഎൻ പ്രമേയം
2017 മെയ് 24 ന് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പൊതുസഭ സെപ്റ്റംബർ 30 അന്താരാഷ്ട്ര വിവർത്തന ദിനമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന പ്രമേയം പാസാക്കി.
രാജ്യങ്ങളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിൽ പ്രൊഫഷണൽ വിവർത്തനത്തിന്റെ പങ്ക് തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള നടപടിയാണിത് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ഈ പ്രവർത്തനം.
അസർബൈജാൻ , ബംഗ്ലാദേശ് , ബെലാറസ് , കോസ്റ്റാറിക്ക , ക്യൂബ , ഇക്വഡോർ , പരാഗ്വേ , ഖത്തർ , തുർക്കി , തുർക്ക്മെനിസ്ഥാൻ , വിയറ്റ്നാം എന്നി പതിനൊന്ന് രാജ്യങ്ങൾലാണ് എ/71/എൽ.68 എന്ന കരട് പ്രമേയത്തിൽ ഒപ്പുവെച്ചത്.
ഇന്റർനാഷണൽ ഫെഡറേഷൻ ഓഫ് ട്രാൻസ്ലേറ്റേഴ്സ് പുറമേ, മറ്റ് നിരവധി സംഘടനകൾ ഈ പ്രമേയം അംഗീകരിക്കണമെന്ന് വാദിക്കുന്നു.
ഇന്റർനാഷണൽ അസോസിയേഷൻ ഓഫ് കോൺഫറൻസ് ഇന്റർപ്രെറ്റേഴ്സ് , ക്രിട്ടിക്കൽ ലിങ്ക് ഇന്റർനാഷണൽ, ഇന്റർനാഷണൽ അസോസിയേഷൻ ഓഫ് പ്രൊഫഷണൽ ട്രാൻസ്ലേറ്റേഴ്സ് ആൻഡ് ഇന്റർപ്രെറ്റേഴ്സ് , റെഡ് ടി , വേൾഡ് അസോസിയേഷൻ ഓഫ് ആംഗ്യഭാഷാ ഇന്റർപ്രെറ്റേഴ്സ്.
ഉറവിടങ്ങളും ബാഹ്യ ലിങ്കുകളും CEATL , യൂറോപ്യൻ കൗൺസിൽ ഓഫ് ലിറ്റററി ട്രാൻസ്ലേറ്റേഴ്സ് അസോസിയേഷനുകൾ.
യൂറോപ്പിലുടനീളം അവർ ഈ ആഘോഷം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു.
ഇറ്റലിയിലെ എഫ്ഐടി കോൺഫറൻസിൽ എൽ. കാറ്റ്ഷിക്ക 1997 ൽ അവതരിപ്പിച്ച പ്രബന്ധം Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine .
അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂപടശാസ്ത്ര സംഘടന ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/International_Cartographic_Association
ഭൂപടശാസ്ത്രജ്ഞൻമാരുടെ (Cartographers) അന്താരാഷ്ട്ര സംഘടനയാണ് അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂപടശാസ്ത്ര സംഘടന (ഐ.സി.എ) .
1959 ജൂൺ 9ന് സ്വിറ്റ്സർലാന്റിലെ ബേണിൽ വച്ച് രൂപം കൊണ്ടെങ്കിലും ആദ്യ ഔദ്യോഗിക സമ്മേളനം നടത്തിയത് 1961-ൽ പാരിസിൽ ആയിരുന്നു.
ഈ സംഘടനയിൽ സ്ഥാപകാംഗങ്ങളായി 13 രാഷ്ട്രങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു; പിന്നീട് 12 രാഷ്ട്രങ്ങളെക്കൂടി അംഗങ്ങളായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയുണ്ടായി.
ഭൂപടങ്ങളുടെ നിർമ്മാണത്തിനാവശ്യമായ സ്ഥിതി വിവരങ്ങൾ അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ കൈമാറുവാനും അതിനു യുനെസ്കോയുടെ സഹായം ലഭിക്കാനും വ്യവസ്ഥ ചെയ്യപ്പെട്ടു.
അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂപട (International map) നിർമ്മാണത്തെ സംബന്ധിച്ച വിശദ വിവരങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുവാൻ 1962-ൽ വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലെ ഭൂപടശാസ്ത്രജ്ഞൻമാർ സമ്മേളിക്കുകയുണ്ടായി.
അദ്ധ്യക്ഷന്മാർ
ഐ.സി.എ. യുടെ ആദ്യ അദ്ധ്യക്ഷൻ പ്രൊഫസർ എഡ്വേർഡ് ഇംഹോഫ്, സ്വിറ്റ്സർലാന്റ് (1961-1964) ആയിരുന്നു.
തുടർന്ന് ബ്രിഗ് ഡെന്നിസ് താക്വെൽ, ഇംഗ്ലണ്ട് (1964-1968), പ്രൊഫസർ കോൺസ്റ്റന്റാറ്റിൻ സാലിച്ച്ചേവ്, റഷ്യ (1968-1972), പ്രൊഫസർ ആർതർ എച്. റോബിൻസൺ, വടക്കേ അമേരിക്ക (1972-1976), പ്രൊഫസർ ഫെർഡിനാന്റ് ഒർമലിങ്, ഹോളണ്ട് (1976-1984), പ്രൊഫസർ ജോയൽ മോറിസൺ, വടക്കേ അമേരിക്ക (1984-1987), പ്രൊഫസർ ഫ്രേസർ ടെയ്ലർ, കാനഡ (1987-1995), ഡോക്ടർ മൈക്കിൾ വുഡ് ഓബിഇ, ഇംഗ്ലണ്ട് (1995-1999), പ്രൊഫസർ ബെങ്ത് റൈസ്റ്റെഡ്, സ്വീഡൻ (1999-2003), പ്രൊഫസർ മിലാൻ കൊണൻസി, ചെക്ക് റിപ്പബ്ലിക് (2003-2007), പ്രൊഫസർ വില്യം കാർട്ട് റൈറ്റ്, ആസ്ത്രേലിയ (2007-2011) എന്നിവർ അദ്ധ്യക്ഷസ്ഥാനം വഹിച്ചു.
ഇപ്പോഴത്തെ അദ്ധ്യക്ഷൻ ആസ്ത്രിയയിൽ നിന്നുമുള്ള പ്രൊഫസർ ജോർജ് ഗാർട്ണർ ആണ്.
രണ്ടാം ഔദ്യോഗിക സമ്മേളനം
ഈ സംഘടനയുടെ രണ്ടാമത്തെ ഔദ്യോഗിക സമ്മേളനം നടന്നത് ലണ്ടനിലായിരുന്നു (1964).
മൂന്നു കാര്യങ്ങളാണ് സമ്മേളനത്തിൽ പ്രധാനമായും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടത്:- മാനചിത്രകാരൻമാരുടെ വിദഗ്ദ്ധ പരിശീലനത്തിനായുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര കൈമാറ്റ പദ്ധതി മാനചിത്രങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ട ചിഹ്നങ്ങളുടെയും പദാവലിയുടെയും നിർവചനം, വർഗീകരണം, അന്താരാഷ്ട്ര സമീകരണം എന്നിവ; ഭൂപടശാസ്ത്രത്തിലെ ആട്ടൊമേഷൻ (automation).
ഇവയ്ക്കായി പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം കമ്മിഷനുകൾ ഉണ്ടാക്കി.
ആറു പുതിയ രാഷ്ട്രങ്ങൾ കൂടി ചേർന്നു മൊത്തം അംഗസംഖ്യ 31 ആയി.
ഈ സംഘടന മൂന്നാമതു സമ്മേളിച്ചത് ഡൽഹിയിലാണ് (1968).
ഏഴു രാഷ്ട്രങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്നതോടെ അംഗ സംഖ്യ 38 ആയി ഉയർന്നു.
നാനൂറോളം പ്രതിനിധികൾ ഈ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുത്തു.
വസ്തുവിവരണ ഭൂപടശാസ്ത്രത്തെ (Thematic Cartography) അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ, സംഘടനയും അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂമിശാസ്ത്ര യൂണിയനു (International Geographical Union) മായുള്ള പരസ്പര ബന്ധം, അന്താരാഷ്ട്ര സഹകരണം എന്നിവയാണ് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടത്.
വസ്തു വിവരണ ഭൂപടശാസ്ത്രത്തെ സംബന്ധിച്ച പഠനത്തിനായി ഒരു കമ്മിഷൻ രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ടു.
അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂപടപദ്ധതി കൂടുതൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാനും ഭൂമ്യാലേഖം സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ സംഗ്രഹിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനും ഈ സംഘടന ഗണ്യമായ ശ്രമം നടത്തുന്നു.
കാലാനുസൃതമായ മാറ്റങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട് സമകാലിക പ്രശ്നങ്ങൾ അപഗ്രഥിക്കുവാനും പരിഹരിക്കുവാനുമുള്ള ഒരു ഉപാധിയാകാൻ ഭൂപട നിർമ്മാണ ശാസ്ത്രത്തെ സജ്ജമാക്കുക എന്നതും ഈ സംഘടനയുടെ ലക്ഷ്യമാണ്.
മൂന്നാം സമ്മേളന കാലത്തേതിൽ നിന്ന് അംഗ സംഖ്യ അഞ്ചിരട്ടിയോളം വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവലംബം പുറംകണ്ണികൾ http://www.google.co.in/search?q=international+map hl=en client=firefox-a hs=iRt rls=org.mozilla:en-US:official prmd=ivnscm tbm=isch tbo=u source=univ sa=X ei=of5DTtLoB47krAeK6eTLBw ved=0CEAQsAQ biw=1024 bih=574 Images for international map http://icaci.org/ http://icaci.org/mission http://earthdirectory.net/gcartography Archived 2016-03-11 at the Wayback Machine .
http://www.facebook.com/pages/International-Cartographic-Association/104100506292976 കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂപടശാസ്ത്ര സംഘടന എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂഭൗതിക വർഷം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/International_Geophysical_Year
ഭൂമിയുടെ ഭൗതിക സവിശേഷതകൾ, അന്തരീക്ഷം , ഭൂസൗരബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയെപ്പറ്റി ഗാഢമായ ഗവേഷണപഠനങ്ങൾ നടത്താൻ വിനിയോഗിക്കപ്പെട്ട അന്താരാഷ്ട്ര ശാസ്ത്രീയ സഹകരണവർഷമാണ് അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂഭൗതിക വർഷം .
1957 ജൂലൈ.
1-ന് തുടങ്ങി, 1958 ഡിസംബർ 31-ന് അവസാനിച്ചു.
പ്രസ്തുതവർഷത്തിൽ സൂര്യകളങ്കങ്ങളുടെ എണ്ണം പരമാവധി വർധിക്കും എന്നതായിരുന്നു ഭൂഭൗതിക ഗവേഷണത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്രസഹകരണത്തിനായി ഈ വർഷംതന്നെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടാൻ കാരണം.
ഓരോ പതിനൊന്നു വർഷം കൂടുമ്പോഴും ഇത്തരം സൂര്യകളങ്കാവർത്തനം (Sunspot cycle) സംഭവിക്കുന്നു.
ഭൂമിയുമായി ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്ന നക്ഷത്രമായ സൂര്യനാണ് ഭൂതലത്തിന്റെ ജീവന്റെ പ്രഭവങ്ങൾക്കും മറ്റു ഭൌതിക പ്രതിഭാസങ്ങൾക്കും കാരണമായി വർത്തിക്കുന്നത്.
അതിനാൽ ഭൂസൗരബന്ധങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള പഠനങ്ങൾ വളരെ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നു.
നിരീക്ഷണ കേന്ദ്രങ്ങൾ
അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂഭൗതികപരിപാടികളിൽ ആദ്യം മുതൽ സഹകരിച്ച ഒരു രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യ .
ഇതിലേക്കുള്ള ഇന്ത്യൻ ദേശീയസമിതി 1953-ൽ രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ടു.
അന്താരാഷ്ട്ര ദിനങ്ങളും വാർത്താവിനിമയവും അന്തരീക്ഷവിജ്ഞാനീയം ഭൂകാന്തത (Geomagnetism) ധ്രുവ-വായുദീപ്തികൾ അയോണോസ്ഫിയർ ‍ സൌരപ്രക്രിയകൾ കോസ്മിക് രശ്മികൾ അക്ഷാംശരേഖാംശങ്ങൾ ഹിമനദീയനം (Glaciation) സമുദ്രവിജ്ഞാനീയം റോക്കറ്റുകളും കൃത്രിമോപഗ്രഹങ്ങളും ഭൂകമ്പവിജ്ഞാനീയം ഭൂഗുരുത്വമിതി അണുപ്രസരണം
എന്നീ പതിനാലു പ്രസക്തശാഖകളിലും ഇന്ത്യ പഠനം നടത്തി.
അറുപത്തിയാറു രാഷ്ട്രങ്ങളിൽനിന്നായി അറുപതിനായിരത്തിലേറെ ശാസ്ത്രകാരൻമാർ പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുത്തു.
ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെ നാലായിരം നിരീക്ഷണകേന്ദ്രങ്ങളിലായി അവർ പ്രവർത്തിച്ചു.
നൂറിലധികം നിരീക്ഷണകേന്ദ്രങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽതന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
റോക്കറ്റുകൾ, ഉപഗ്രഹങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പ്രത്യേക ഉപകരണങ്ങൾ ഗവേഷണത്തെ സഹായിച്ചു.
നിരീക്ഷണഫലങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തുന്നതിനും മറ്റുമായി ഇലക്ട്രോണിക് കംപ്യൂട്ടർപോലെയുള്ള യന്ത്രസാമഗ്രികൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.
സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ 1957 ഒക്ടോബർ 4-ന് വിക്ഷേപിച്ച സ്പുട്നിക്-I എന്ന ആദ്യത്തെ ഭൌമോപഗ്രഹം ഗവേഷണത്തെ ബഹുദൂരം മുന്നോട്ടു നയിച്ചു.
പ്രസ്തുത ഭൂഭൌതിക വർഷത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനും യു.എസ്സും മൂന്ന് ഉപഗ്രഹങ്ങൾ വീതം വിക്ഷേപിക്കുകയുണ്ടായി.
ഈ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ ഭൂമിയുടെയും ഉപര്യന്തരീക്ഷത്തിന്റെയും പരിമാണങ്ങൾ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തി.
ഇതുകൂടാതെ മറ്റു ചില പ്രധാന നേട്ടങ്ങൾക്കും ഉപഗ്രഹവിക്ഷേപണം സഹായകമായി.
അന്റാർട്ടിക്കയിലേക്ക് ആദ്യമായി ഒരു അന്വേഷണയാത്ര സാധ്യമായിത്തീർന്നത് ഇതിന്റെ ഫലമാണ്.
ഭൂരൂപത്തെപ്പറ്റിയുള്ള സങ്കല്പത്തിനു മാറ്റംവന്നു.
രണ്ടഗ്രങ്ങളും പരന്ന ഗോളാകൃതിയാണ് ഭൂമിയുടേതെന്നായിരുന്നു അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ധാരണ.
എന്നാൽ പുതിയ ഗവേഷണഫലമായി ഭൂമി ദീർഘവൃത്തജാകാരമാണെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടു.
തരംഗദൈർഘ്യമേറിയ റേഡിയോവീചികൾ ധ്രുവപ്രദേശത്തു സംലയനം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനെപ്പറ്റിയും സൌരജ്വാലാ(solar flares) പ്രസരങ്ങളുടെ സ്വഭാവപരിമാണങ്ങളെപ്പറ്റിയുമുള്ള വിശദമായ പഠനങ്ങളും നടന്നു.
പുറംകണ്ണികൾ http://www7.nationalacademies.org/archives/igystamp.html Archived 2012-02-10 at the Wayback Machine .
http://www.answers.com/topic/international-geophysical-year http://rammb.cira.colostate.edu/dev/hillger/igy.htm http://arago.si.edu/index.asp?con=1 cmd=1 mode=1 tid=2032767 Archived 2008-03-04 at the Wayback Machine .
കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അന്താരാഷ്ട്ര ഭൂഭൌതിക വർഷം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര പുരോഗതിക്കായുള്ള സുസ്ഥിര വിനോദസഞ്ചാരവർഷം
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ 70 ആം ജനറൽ അസംബ്ലി തീരുമാനപ്രകാരം (A/RES/70/193), 2017 അന്താരാഷ്ട്ര പുരോഗതിക്കായുള്ള സുസ്ഥിര വിനോദസഞ്ചാരവർഷം (International Year of Sustainable Tourism for Development) ആയി ആചരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
2016 ഡിസമ്പർ 4നു ചേർന്ന യു എൻ പൊതു സഭയാണ് ഈ തീരുമാനമെടുത്തത്.
അന്താരാഷ്ട്ര ബാലികാദിനം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/International_Day_of_the_Girl_Child ഒക്ടോബർ 11 - പെൺകുട്ടികളുടെ അന്താരാഷ്ട്ര ദിനം
പെൺകുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും അവർ നേരിടുന്ന ലിംഗവിവേചനത്തിനെതിരെ ബോധവൽക്കരണം നൽകുന്നതിനുമായി എല്ലാവർഷവും ഒക്ടോബർ 11 -ന് അന്താരാഷ്ട്ര ബാലികാദിനം (International Day of the Girl Child) ആയി ആചരിക്കുന്നു.
2012 മുതലാണ് ഐക്യരാഷ്ട്രസംഘടന ഇങ്ങനെയൊരു ദിനം ആചരിച്ചുതുടങ്ങിയത്.
ഈ ദിവസം എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും വിവിധ പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കാറുണ്ട്.
2011 ഡിസംബർ 19 -ന് ന്യൂയോർക്കിലെ യു.എൻ. ആസ്ഥാനത്തു ചേർന്ന സമ്മേളനത്തിലാണ് പെൺകുട്ടികൾക്കായുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര ദിനാചരണത്തിന്റെ പ്രമേയം അംഗീകരിച്ചത്.
ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യത്തെ വനിതാ പ്രധാനമന്ത്രിയായി 1966 -ൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധി ചുമതലയേറ്റ ജനുവരി 24 ആണ് ദേശീയ പെൺകുട്ടി ദിനമായി ഇന്ത്യ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
2008 മുതലാണ് ഇത് നിലവിൽ വന്നത്.
ലിംഗവിവേചനമാണ് പെൺകുട്ടികൾ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികളുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം.
വിദ്യാഭ്യാസമടക്കമുള്ള അവകാശങ്ങൾ അവർക്കു നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു.
ശൈശവ വിവാഹവും ശാരീരികപീഡനങ്ങളും ബാലവേലയും അവരുടെ ബാല്യത്തെ ദുരിതപൂർണ്ണമാക്കുന്നു.
പെൺകുട്ടികൾക്ക് കൂടുതൽ അവകാശങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കുന്നതിനും ലിംഗവിവേചനത്തിനെതിരെ പോരാടുന്നതിനുമായി ഒരു ദിനം ആവശ്യമാണെന്ന നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ടുവച്ചത് പ്ലാൻ ഇന്റർനാഷണൽ എന്ന സർക്കാർ ഇതര സംഘടനയാണ്.
ശൈശവ വിവാഹത്തിനെതിരെയുള്ള ആഹ്വാനത്തോടെ 2012 ഒക്ടോബർ 11-ന് ആദ്യത്തെ ബാലികാദിനം ആചരിച്ചു.
ഓരോ വർഷത്തെയും ദിനാചരണവും മുദ്രാവാക്യവും 2012 - Ending Child Marriage (ശൈശവവിവാഹം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.) 2013 - Innovating for Girl's Education (പെൺകുട്ടിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായുള്ള നവീകരണം) 2014 - Empowering Adolescent Girls ; Ending Circle of Violence (കുമാരിമാരുടെ ശാക്തീകരണം : അക്രമപരമ്പരയുടെ അന്ത്യം) 2015 - The Power of the Adolescent Girl : Vision for 2030 (കൗമാരക്കാരിയുടെ കരുത്ത് : 2030-ലേക്കുള്ള വീക്ഷണം) വനിതകൾക്കായുള്ള ദിനാചരണങ്ങൾ