smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
1895 -ൽ, എഡ്വേർഡ് ഡീൻ ആഡംസ്, ടെസ്‌ലയുടെ ലാബ് സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ കണ്ടതിൽ മതിപ്പുണ്ടായി, നിക്കോള ടെസ്‌ല കമ്പനി രൂപീകരിക്കുന്നതിന് സഹായിക്കാമെന്നു സമ്മതിച്ചു, മുമ്പത്തെ വിവിധ ടെസ്‌ല പേറ്റന്റുകളും കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾക്കും പുതിയവയ്ക്കും ധനസഹായം ചെയ്യാനും വികസിപ്പിക്കാനും വിപണനം ചെയ്യാനും സജ്ജമാക്കി.
ഇത് കുറച്ച് നിക്ഷേപകരെ കണ്ടെത്തി; 1890-കളുടെ പകുതി സാമ്പത്തികമായി വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ സമയമായിരുന്നു, അതിനാൽത്തന്നെ കമ്പോളത്തിലേക്ക് സജ്ജമാക്കിയ വയർലെസ് ലൈറ്റിംഗ്, ഓസിലേറ്റർ പേറ്റന്റുകൾ ഒരിക്കലും പുറത്തിറങ്ങിയില്ല.
തുടർന്നുള്ള ദശകങ്ങളിൽ ടെസ്‌ലയുടെ പേറ്റന്റുകൾ കമ്പനി കൈകാര്യം ചെയ്തു.
പരീക്ഷണശാലയിലെ തീപ്പിടുത്തം
1895 മാർച്ച് 13 ന് അതിരാവിലെ , ടെസ്‌ലയുടെ ലാബ് സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന സൗത്ത് ഫിഫ്ത്ത് അവന്യൂ കെട്ടിടത്തിന് തീപിടിച്ചു.
കെട്ടിടത്തിന്റെ ബേസ്മെന്റിൽ ആരംഭിച്ച ടെസ്‌ലയുടെ നാലാം നിലയിലെ ലാബ് തീപിടിച്ച് രണ്ടാം നിലയിലേക്ക് തകർന്നു വീണു.
തീപിടുത്തം ടെസ്‌ലയുടെ നിലവിലുള്ള പ്രോജക്റ്റുകളെ പിന്നോട്ടടിക്കുക മാത്രമല്ല, 1893 -ലെ വേൾഡ്സ് കൊളംബിയൻ എക്‌സ്‌പോസിഷനിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നവ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആദ്യകാല കുറിപ്പുകളുടെയും ഗവേഷണസാമഗ്രികളുടെയും മോഡലുകളുടെയും പ്രകടന ശകലങ്ങളുടെയും ശേഖരം നശിപ്പിച്ചു.
ടെസ്‌ല പറഞ്ഞു" ന്യൂ യോർക്ക് ടൈംസ് "എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര സങ്കടമുണ്ട്.
ഞാൻ എന്ത് പറയാനാണ്?
" തീപിടുത്തത്തിനുശേഷം ടെസ്‌ല 46, 48 ഈസ്റ്റ് ഹ്യൂസ്റ്റൺ സ്ട്രീറ്റിലേക്ക് മാറി അവിടെ 6, 7 നിലകളിൽ ലാബ് പുനർനിർമിച്ചു എക്സ് റേ പരീക്ഷണങ്ങൾ ടെസ്‌ലയുടെ കയ്യിന്റെ എക്സ് റേ
1894 മുതൽ ടെസ്‌ല തന്റെ പരീക്ഷണശാലയിൽ കേടായ ഫിലിം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് "അദൃശ്യ" തരത്തിലുള്ള വികിരണ ഊർജ്ജം ഏതാണെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
(ഇതാണ് പിന്നീട് " റോന്റ്‌ജെൻ കിരണങ്ങൾ " അല്ലെങ്കിൽ "എക്സ്-റേ" എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്).
തണുത്ത കാഥോഡ് ഇലക്ട്രിക്കൽ ഡിസ്ചാർജ് ട്യൂബായ ക്രൂക്ക്സ് ട്യൂബുകൾ ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാലപരീക്ഷണങ്ങൾ.
വിൽഹെം റോൺട്ജൻ 1895 ഡിസംബറിൽ എക്സ്-കിരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയതായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനും ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കു മുൻപ് മാർക്ക് ട്വെയിനെ ആദ്യകാലത്തുള്ള ഗ്യാസ് ഡിസ്ചാർജ് ട്യൂബ് ആയ ഒരു ഗെയ്‌സ്‌ലർ ട്യൂബ് പ്രകാശിപ്പിച്ച് ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ടെസ്‌ല ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കാതെതന്നെ ഒരു എക്സ്-റേ ചിത്രം പകർത്തിയിരിക്കാം എന്നു കരുതുന്നു.
ക്യാമറ ലെൻസിലെ മെറ്റൽ ലോക്കിംഗ് സ്ക്രൂ മാത്രമാണ് ചിത്രത്തിൽ പക്ഷേ ലഭ്യമായത്.
1898 - ൽ, റേഡിയോ നിയന്ത്രിത ബോട്ട് ടെസ്‌ല പ്രദർശിപ്പിച്ചു, ഇത് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നാവികസേനയ്ക്ക് ഒരു ഗൈഡഡ് ടോർപ്പിഡോയായി വിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
1896 മാർച്ചിൽ എക്സ്-റേയും, എക്സ്-റേ ഇമേജിംങ്ങും (റേഡിയോഗ്രാഫി) റോൺട്ജൻ കണ്ടെത്തിയത് കേട്ടശേഷം, ടാർഗെറ്റ് ഇലക്ട്രോഡ് ഇല്ലാത്തതും ടെസ്‌ല കോയിലിന്റെ ഔട്ട്‌പുട്ടിൽ നിന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നതുമായ സ്വന്തം ഡിസൈനിന്റെ ഉയർന്ന ഊർജ്ജ സിംഗിൾ ടെർമിനൽ വാക്വം ട്യൂബ് വികസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ടെസ്‌ല എക്സ്-റേ ഇമേജിംഗിൽ സ്വന്തമായി പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തി.
(ഈ ഉപകരണം നിർമ്മിക്കുന്ന പ്രതിഭാസത്തിന്റെ ആധുനിക പദം ബ്രെംസ്ട്രാഹ്ലംഗ് അല്ലെങ്കിൽ ബ്രേക്കിംഗ് റേഡിയേഷൻ എന്നാണ്).
തന്റെ ഗവേഷണത്തിൽ, എക്സ്-റേ നിർമ്മിക്കാൻ ടെസ്‌ല നിരവധി പരീക്ഷണാത്മക സജ്ജീകരണങ്ങൾ ആവിഷ്കരിച്ചു.
തന്റെ സർക്യൂട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ചാൽ സാധാരണ ട്യൂബുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഉണ്ടാക്കാവുന്നതിലും എത്രയോ അധികം ഊർജ്ജമുള്ള തരംഗങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനാവുമെന്ന് ടെസ്‌ല പ്രഖ്യാപിച്ചു.
തന്റെ സർക്യൂട്ട് സിംഗിൾ-നോഡ് എക്സ്-റേ ഉൽ‌പാദിപ്പിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ‌ക്കൊപ്പം പ്രവർ‌ത്തിക്കുന്നതിലെ അപകടങ്ങൾ‌ ടെസ്‌ല ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഈ പ്രതിഭാസത്തിന്റെ ആദ്യകാല അന്വേഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിരവധി കുറിപ്പുകളിൽ, ചർമ്മത്തിന് കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കുന്നതിന് വിവിധ കാരണങ്ങൾ അദ്ദേഹം ആരോപിച്ചു.
ചർമ്മത്തിന് കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കുന്നത് റോൺട്ജെൻ രശ്മികളല്ല, മറിച്ച് ചർമ്മവുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുന്ന ഓസോൺ വഴിയാണെന്നും ഒരു പരിധിവരെ നൈട്രസ് ആസിഡ് മൂലമാണെന്നും അദ്ദേഹം നേരത്തെ വിശ്വസിച്ചു.
എക്സ്-കിരണങ്ങൾ പ്ലാസ്മയിലെ തരംഗങ്ങളിൽ ഉൽ‌പാദിപ്പിക്കുന്നതുപോലുള്ള അനുദൈർഘ്യതരംഗങ്ങളാണെന്ന് ടെസ്‌ല തെറ്റായി വിശ്വസിച്ചു.
ഈ പ്ലാസ്മ തരംഗങ്ങൾ ബലങ്ങളില്ലാത്ത കാന്തികക്ഷേത്രങ്ങളിൽ സംഭവിക്കാം.
1934 ജൂലൈ 11 ന് ന്യൂയോർക്ക് ഹെറാൾഡ് ട്രിബ്യൂൺ ടെസ്‌ലയെക്കുറിച്ച് ഒരു ലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു, അതിൽ തന്റെ സിംഗിൾ-ഇലക്ട്രോഡ് വാക്വം ട്യൂബുകളിൽ പരീക്ഷണം നടത്തുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ നടന്ന ഒരു സംഭവം അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
ഒരു ചെറിയവസ്തു കാഥോഡ് തകർത്ത് ട്യൂബിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുകയും തന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിക്കുകയും ചെയ്തതായിരുന്നു അത്:
ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നിടത്തും പുറത്തുപോകുന്നിടത്തും മൂർച്ചയേറിയ വേദന അനുഭവപ്പെട്ടെന്നും ടെസ്‌ല പറഞ്ഞു.
ഈ കണങ്ങളെ തന്റെ "ഇലക്ട്രിക് തോക്ക്" ഉപയോഗിച്ച് പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്ത ലോഹത്തിന്റെ ബിറ്റുകളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഈ ബീമിലെ കണികകളുടെ ശക്തി കൂടുതലും മറ്റേതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിവുള്ള്തുമാണ്, എന്നല്ല അവ വലിയ സാന്ദ്രതയിലും സഞ്ചരിക്കും..
റേഡിയോ റിമോട്ട് കണ്ട്രോൾ
1898-ൽ മാഡിസൺ സ്ക്വയർ ഗാർഡനിൽ നടന്ന ഒരു ഇലക്ട്രിക്കൽ എക്സിബിഷനിൽ പൊതുജനങ്ങൾക്കായി ടെസ്‌ല കോഹറർ അധിഷ്ഠിത റേഡിയോ നിയന്ത്രണം ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ബോട്ട് പ്രദർശിപ്പിച്ചു, – "ടെലൗട്ടോമാറ്റൺ" എന്ന് അദ്ദേഹം അതിനെ വിളിച്ചു.
ടെസ്‌ല തന്റെ ആശയം ഒരുതരം റേഡിയോ നിയന്ത്രിത ടോർപ്പിഡോ ആയി യുഎസ് മിലിട്ടറിക്ക് വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവർ അതിൽ താൽപര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.
ഒന്നാം ലോക മഹായുദ്ധം വരെയും അതിനുശേഷംവും നിരവധി രാജ്യങ്ങൾ സൈനിക പരിപാടികളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതുവരെ വിദൂര റേഡിയോ നിയന്ത്രണം ഒരു പുതുമയായിത്തന്നെ തുടർന്നു.
1899 മെയ് 13 ന് കൊളറാഡോ സ്പ്രിംഗ്സിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ചിക്കാഗോയിലെ കൊമേഴ്‌സ്യൽ ക്ലബിന്റെ ഒരു മീറ്റിംഗിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് "ടെലിടോമാറ്റിക്സ്" കൂടുതൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ ടെസ്‌ലയ്ക്ക് അവസരം ലഭിച്ചു.
വയർലെസ്സ് വൈദ്യുതി ഈസ്റ്റ് ഹ്യൂസ്റ്റൺ സെന്റ് ലബോറട്ടറിയിൽ വയർലെസ് വൈദ്യുതപരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ച സർപ്പിള കോയിലിന് മുന്നിൽ ടെസ്‌ല ഇരിക്കുന്നു
1890 മുതൽ 1906 വരെ, വയറുകളില്ലാതെ വൈദ്യുതോർജ്ജം പകരുന്നത് വികസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നിരവധി പദ്ധതികൾക്കായി ടെസ്‌ല തന്റെ സമയവും സമ്പത്തും ചെലവഴിച്ചു.
വയർലെസ് ലൈറ്റിംഗിൽ അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ശക്തി പകരാൻ കോയിലുകൾ ഉപയോഗിക്കുക എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയത്തിന്റെ വിപുലീകരണമായിരുന്നു അത്.
ലോകമെമ്പാടും വലിയ അളവിൽ വൈദ്യുതി പകരാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗം മാത്രമല്ല, തന്റെ മുൻ പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആശയവിനിമയങ്ങൾ കൈമാറുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായും അദ്ദേഹം ഇതിനെ കണ്ടു.
ടെസ്‌ല തന്റെ ആശയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സമയത്ത്, വലിയ ദൂരത്തിൽ നിന്ന് വിദൂരമായി ആശയവിനിമയ സിഗ്നലുകൾ കൈമാറാൻ സാധ്യമായ ഒരു മാർഗ്ഗവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, എന്നിട്ടല്ലേ വൈദ്യുതി.
ടെസ്‌ല നേരത്തെ റേഡിയോ തരംഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുകയും ഈ വിഭാഗത്തിൽ നിലവിൽ ഹെർട്സ് നടത്തിയ പഠനത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തെറ്റാണെന്ന നിഗമനത്തിലെത്തുകയും ചെയ്തു.
കൂടാതെ, ഈ പുതിയ വികിരണം ഒരു ഹ്രസ്വദൂര പ്രതിഭാസമായി അക്കാലത്ത് പരക്കെ കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അത് ഒരു മൈലിൽ താഴെവരെ മാത്രമേ എത്തുകയുള്ളൂവെന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്.
റേഡിയോ തരംഗങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ശരിയാണെങ്കിൽപ്പോലും, താൻ വിചാരിച്ച കാര്യങ്ങൾക്കായി അവ ഒട്ടും മതിയാവില്ലെന്നും ടെസ്‌ല അഭിപ്രായപ്പെട്ടു, കാരണം ഈ "അദൃശ്യ പ്രകാശം" മറ്റേതൊരു വികിരണത്തെയും പോലെ ദൂരം കൂടുന്തോറും ശക്തികുറയുകയും നേർരേഖയിൽ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് സഞ്ചരിച്ച് "പ്രതീക്ഷകളില്ലാതെ നഷ്ടപ്പെട്ടു" പോവുകയും ചെയ്യും എന്നദ്ദേഹം കരുതി.
1890 കളുടെ പകുതിയോടെ, ഭൂമിയിലൂടെയോ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെയോ വളരെ ദൂരം വൈദ്യുതി കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുമെന്ന ആശയത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു ടെസ്‌ല, ഈ ആശയം പരീക്ഷിക്കുന്നതിനായി ഹ്യൂസ്റ്റൺ സ്ട്രീറ്റ് ലാബിൽ ഒരു വലിയ റെസണൺസ് ട്രാൻസ്ഫോർമർ നിർമ്മിക്കന്നതേപ്പറ്റി അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു.
ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷം ചാലകമാണെന്ന ഒരു പൊതു ആശയത്തിൽ നിന്ന് കടമെടുത്തുകൊണ്ട്, 30,000 അടി (9,100) ഉയരത്തിൽ വായുവിൽ ഇലക്ട്രോഡുകൾ സസ്പെൻഡ് ചെയ്യുന്നതും പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യുന്നതും സ്വീകരിക്കുന്നതുമായ ബലൂണുകൾ അടങ്ങിയ ഒരു സംവിധാനം അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചു, അവിടെ താഴ്ന്ന മർദ്ദം ഉയർന്ന വോൾട്ടേജുകൾ (ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വോൾട്ട്) അയയ്ക്കാൻ അനുവദിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി.
കൊളറാഡോ സ്പ്രിങ്ങ്സ് ടെസ്‌ലയുടെ കൊളറാഡോ സ്പ്രിംഗ്സ് ലബോറട്ടറി
താഴ്ന്നമർദ്ദമുള്ള വായുവിന്റെ ചാലകസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതലറിയാൻ, ടെസ്‌ല 1899 ൽ കൊളറാഡോ സ്പ്രിംഗ്സിലെ ഉയരം കൂടിയ പ്രദേശത്ത് ഒരു പരീക്ഷണാത്മക സ്റ്റേഷൻ സ്ഥാപിച്ചു.
തന്റെ ന്യൂയോർക്ക് ലാബിന്റേതുപോലെ സ്ഥലപരിമിതികൾ കൊണ്ടുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകളൊന്നുമില്ലാത്തതിനാൽ അവിടെ വളരെ വലിയ കോയിലുകൾ സുരക്ഷിതമായി പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു, കൂടാതെ ഒരു അസോസിയേറ്റ് എൽ പാസോ പവർ കമ്പനിക്ക് പ്രത്യാവർത്തി ധാരവൈദ്യുതി സൗജന്യമായി വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ഒരു സംവിധാനവും അവിടെ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
തന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് ധനസഹായം നൽകുന്നതിന്, ജോൺ ജേക്കബ് ആസ്റ്റർ നാലാമനെ 100,000 ഡോളർ (ഇന്നത്തെ ഡോളറിൽ 28,34,800 ഡോളർ) നിക്ഷേപിക്കുവാനും നിക്കോള ടെസ്‌ല കമ്പനിയിൽ ഭൂരിപക്ഷ ഓഹരി ഉടമയാകാമെന്നും അദ്ദേഹം ബോധ്യപ്പെടുത്തി.
താൻ പ്രധാനമായും പുതിയ വയർലെസ് ലൈറ്റിംഗ് സംവിധാനത്തിലാണ് നിക്ഷേപിക്കുന്നതെന്ന് ആസ്റ്റർ കരുതി, പക്ഷേ തന്റെ കൊളറാഡോ സ്പ്രിംഗ്സ് പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് പണം കണ്ടെത്താനായി ടെസ്‌ല ഈ പണം ഉപയോഗിച്ചു.
പൈക്ക്സ് പീക്കിൽ നിന്ന് പാരീസിലേക്ക് സിഗ്നലുകൾ കൈമാറാനുള്ള വയർലെസ് ടെലിഗ്രാഫി പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്താൻ പദ്ധതിയിട്ടുട്ടുണ്ടെന്ന് അവിടെയെത്തിയ അദ്ദേഹം മാധ്യമപ്രവർത്തകരോട് പറഞ്ഞു.
ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വോൾട്ടുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ടെസ്‌ലയുടെ [[[മാഗ്നിഫൈയിംഗ് ട്രാൻസ്മിറ്റർ
”ന് സമീപം ഇരിക്കുന്നതിന്റെ ഒന്നിലധികം എക്‌സ്‌പോഷർ ചിത്രം.
}} പരിവർത്തനം | 7 | m | adj = on}} നീളമുള്ള കമാനങ്ങൾ സാധാരണ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല, മറിച്ച് പവർ സ്വിച്ച് വേഗത്തിൽ ചുറ്റിച്ചുകൊണ്ട് ഇഫക്ടിനുവേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാണ്.
അവിടെ, മെഗാവോൾട്ട് ശ്രേണിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു വലിയ കോയിൽ ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹം പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തി, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വോൾട്ടുകളും 135 അടി (41) വരെ നീളമുള്ള ഡിസ്ചാർജുകളും അടങ്ങിയ കൃത്രിമ മിന്നലും (ഇടിമുഴക്കവും) അദ്ദേഹം നിർമ്മിച്ചു, ഒരു ഘട്ടത്തിൽ എൽ പാസോയിലെ ജനറേറ്റർ അശ്രദ്ധമായി കത്തിപ്പോയി വൈദ്യുതി മുടക്കം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു.
മിന്നലാക്രമണത്തിന്റെ ഇലക്ട്രോണിക് ശബ്ദത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം നടത്തിയ നിരീക്ഷണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ (തെറ്റായി) ഭൂമി മുഴുവൻ വൈദ്യുതോർജ്ജം പ്രവഹിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന നിഗമനത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.
ലബോറട്ടറിയിൽ ആയിരുന്ന സമയത്ത്, ടെസ്‌ല തന്റെ റിസീവറിൽ അസാധാരണമായ സിഗ്നലുകൾ നിരീക്ഷിച്ചു, അത് മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ആശയവിനിമയമാണെന്ന് അദ്ദേഹം അനുമാനിച്ചു.
1899 ഡിസംബറിൽ ഒരു റിപ്പോർട്ടറിനും 1900 ഡിസംബറിൽ റെഡ്ക്രോസ് സൊസൈറ്റിക്കും അയച്ച കത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇക്കാര്യം പരാമർശിച്ചിരുന്നു ടെസ്‌ല ചൊവ്വയിൽ നിന്ന് സിഗ്നലുകൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്ന നിഗമനത്തിലേക്ക് റിപ്പോർട്ടർമാർ ഇതിനെ സംവേദനാത്മക കഥയാക്കി മാറ്റി.
1901 ഫെബ്രുവരി 9 ന്‌ "ടോക്കിംഗ് വിത്ത് പ്ലാനറ്റ്സ്" എന്ന തലക്കെട്ടിൽ കൊളിയറുടെ പ്രതിവാര ലേഖനത്തിൽ കേട്ട സിഗ്നലുകളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു, അവിടെ "ബുദ്ധിപരമായി നിയന്ത്രിത സിഗ്നലുകൾ" കേൾക്കുന്നുവെന്ന് തനിക്ക് പെട്ടെന്ന് വ്യക്തമായിട്ടില്ലെന്നും സിഗ്നലുകൾ ചൊവ്വ, ശുക്രൻ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് ഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് വരുന്നതാകാമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
1899 ജൂലൈയിൽ ഗുഗ്ലിയെൽമോ മാർക്കോണിയുടെ യൂറോപ്യൻ പരീക്ഷണങ്ങളെ അദ്ദേഹം പിടിച്ചെടുത്തതായിരിക്കാമെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു – മാർക്കോണി ഒരു നാവിക പ്രകടനത്തിൽ എസ് (ഡോട്ട് / ഡോട്ട് / ഡോട്ട്) അക്ഷരം കൈമാറിയിരിക്കാം, ടെസ്‌ല കൊളറാഡോയിൽ കേട്ടത് ഈ ശബ്ദമാകാമെന്നു കരുതുന്നു – അല്ലെങ്കിൽ വേറാരെങ്കിലും നടത്തിയ വയർലെസ് ട്രാൻസ്മിഷനുകളിൽ നിന്നുമുള്ള സിഗ്നലുകൾ.
തന്റെ കണ്ടെത്തലുകളെക്കുറിച്ച് ഒരു ലേഖനം നിർമ്മിക്കാൻ ടെസ്‌ലയ്ക്ക് ദി സെഞ്ച്വറി മാഗസിൻ എഡിറ്ററുമായി ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ നടക്കുന്ന ജോലികളുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ മാഗസിൻ ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറെയും കൊളറാഡോയിലേക്ക് അയച്ചു.
"ഹ്യൂമൻ എനർജി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പ്രശ്നം" എന്ന ലേഖനം 1900 ജൂൺ മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
താൻ വിഭാവനം ചെയ്ത വയർലെസ് സിസ്റ്റത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു, പക്ഷേ ലേഖനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ശാസ്ത്രീയ വിവരണത്തേക്കാൾ ദൈർഘ്യമേറിയ ഒരു ദാർശനികലേഖനമായിരുന്നു, അതുവഴി അവ ടെസ്‌ലയുടെയും കൊളറാഡോ സ്പ്രിംഗ്സ് പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും കാലം ഓർത്തിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്തു.
വാർഡൻക്ലിഫ് 1904-ൽ ലോംഗ് ഐലൻഡിലെ ടെസ്‌ലയുടെ വാർഡൻക്ലിഫ് പ്ലാന്റ്.
ഈ സൗകര്യത്തിൽ നിന്ന് അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിലുടനീളം വൈദ്യുതോർജ്ജത്തിന്റെ വയർലെസ് പ്രക്ഷേപണം സാധ്യമാകുമെന്ന് ടെസ്‌ല പ്രതീക്ഷിച്ചു.
ന്യൂയോർക്കിലെങ്ങും ചുറ്റിനടന്ന് തന്റെ വയർലെസ് ട്രാൻസ്മിഷൻ സാമ്പത്തികമായും സാങ്കേതികമായും സാധ്യമാണ് എന്നു നിക്ഷേപകരെ പലവിധേനയും വിശ്വസിപ്പിക്കാനായി വൈൻ‌ഡോർഫ്-അസ്റ്റോറിയയുടെ പാം ഗാർഡനിലും (അക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരുന്ന ഹോട്ടൽ) ദ പ്ലെയേഴ്സ് ക്ലബിലും ഡെൽമോണിക്കയിലും അവരെ അദ്ദേഹം സൽക്കരിച്ചു.
1901 മാർച്ചിൽ, ജെപി മോർഗനിൽ നിന്ന് ടെസ്‌ല നേടിയ ഏതെങ്കിലും വയർലെസ് പേറ്റന്റുകളുടെ 51% വിഹിതത്തിന് പകരമായി 150,000 ഡോളർ (ഇന്നത്തെ ഡോളറിൽ, 42,52,200) അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ചു.
ലോംഗ് ഐലൻഡിന്റെ വടക്കൻ തീരത്ത് ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിന് കിഴക്ക് 100 മൈൽ അകലെ ഷോർഹാമിൽ വാർഡൻക്ലിഫ് ടവർ നിർമ്മാണം ആസൂത്രണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
1901 ജൂലൈ ആയപ്പോഴേക്കും സ്വന്തം കണ്ടുപിടുത്തത്തിന്റെ പകർപ്പാണെന്ന് ടെസ്‌ല കരുതിയ മാർക്കോണിയുടെ റേഡിയോ അധിഷ്ഠിത സംവിധാനത്തെ മറികടന്ന് കൂടുതൽ ശക്തമായ ട്രാൻസ്മിറ്റർ നിർമ്മിക്കാനുള്ള പദ്ധതി അദ്ദേഹം വിപുലീകരിച്ചു.
വലിയ സംവിധാനം നിർമ്മിക്കുന്നതിന് കൂടുതൽ പണം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മോർഗനെ സമീപിച്ചെങ്കിലും കൂടുതൽ ഫണ്ടുകൾ നൽകാൻ മോർഗൻ വിസമ്മതിച്ചു.
1901 ഡിസംബറിൽ മാർക്കോണി ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിന്ന് ന്യൂഫൗണ്ട് ലാൻഡിലേക്ക് എസ് എന്ന അക്ഷരം വിജയകരമായി അയച്ചുകൊണ്ട് അത്തരമൊരു പ്രക്ഷേപണം പൂർത്തിയാക്കുന്ന ആദ്യ മത്സരത്തിൽ ടെസ്‌ലയെ പരാജയപ്പെടുത്തി.
മാർക്കോണിയുടെ വിജയത്തിന് ഒരു മാസത്തിനുശേഷം, "ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വൈബ്രേഷനുകൾ" നിയന്ത്രിച്ച് സന്ദേശങ്ങളും വൈദ്യുതിയും കൈമാറുന്നതിനുള്ള അതിലും വലിയ പദ്ധതിയെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ ടെസ്‌ല നിരവധി തവണ മോർഗനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു.
അടുത്ത അഞ്ചുവർഷത്തിൽ വാർഡൻക്ലിഫിന്റെ നിർമ്മാണം പൂർത്തിയാക്കാൻ അധിക ഫണ്ട് ആവശ്യപ്പെടുകയും അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ടെസ്‌ല മോർഗന് 50 ലധികം കത്തുകൾ എഴുതി.
ടെസ്‌ല ഒമ്പത് മാസം കൂടി, 1902 വരെ ആ പദ്ധതി തുടർന്നു.
187 അടി (57 അടി) ഉയരത്തിലാണ് ടവർ സ്ഥാപിച്ചത്.
1902 ജൂണിൽ ടെസ്‌ല തന്റെ ലാബ് പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഹ്യൂസ്റ്റൺ സ്ട്രീറ്റിൽ നിന്ന് വാർഡൻക്ലിഫിലേക്ക് മാറ്റി.
വാൾസ്ട്രീറ്റിലെ നിക്ഷേപകർ തങ്ങളുടെ പണം മാർക്കോണിയുടെ സംവിധാനത്തിലേക്ക് മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു, ചില പത്രങ്ങൾ ടെസ്‌ലയുടെ പദ്ധതി തട്ടിപ്പാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ തിരിയാൻ തുടങ്ങി.
1905-ൽ പദ്ധതി നിലച്ചു, 1906-ൽ സാമ്പത്തിക പ്രശ്‌നങ്ങളും മറ്റ് സംഭവങ്ങളും കാരണം, ടെസ്‌ലയുടെ ജീവചരിത്രകാരൻ മാർക്ക് ജെ. സീഫർ സംശയിക്കുന്നതുപ്രകാരം, അദ്ദേഹം മാനസികമായി തകർന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകാം.
വാൾഡോർഫ്-അസ്റ്റോറിയയിലെ കടങ്ങൾ നികത്താൻ ടെസ്‌ല വാർഡൻക്ലിഫ് സ്വത്ത് പണയംവച്ചിരുന്നു, ഇത് ഒടുവിൽ 20,000 ഡോളറായി (ഇന്നത്തെ ഡോളറിൽ 4,70,900 ഡോളർ) ).
1915 ൽ പണമടയ്ക്കാനാവാത്തതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന് സ്വത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടു, 1917 ൽ ഭൂമിയെ കൂടുതൽ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മൂല്യമുള്ളതാക്കാൻ പുതിയ ഉടമസ്ഥൻ ടവർ പൊളിച്ചുമാറ്റി.
വാർഡൻ‌ക്ലിഫ് അടച്ചതിനുശേഷം ടെസ്‌ല മോർഗന് കത്തെഴുതി; "ആ മഹാനായ മനുഷ്യൻ" മരിച്ചതിനുശേഷം, ടെസ്‌ല മോർഗന്റെ മകൻ ജാക്കിന് കത്തെഴുതി, പദ്ധതിക്കായി കൂടുതൽ ധനസഹായം നേടാൻ ശ്രമിച്ചു.
1906-ൽ ടെസ്‌ല മാൻഹട്ടനിലെ 165 ബ്രോഡ്‌വേയിൽ ഓഫീസുകൾ തുറന്നു.
1910 മുതൽ 1914 വരെ മെട്രോപൊളിറ്റൻ ലൈഫ് ടവറിൽ ഓഫീസുകൾ തുടർന്നു.
വൂൾവർത്ത് കെട്ടിടത്തിൽ കുറച്ച് മാസത്തേക്ക് വാടകയ്ക്ക് തുടരുകയും വാടക താങ്ങാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ അവിടുന്ന് മാറുകയും ചെയ്തു: 1915 മുതൽ 1925 വരെ 8 വെസ്റ്റ് 40 സ്ട്രീറ്റിലെ ഓഫീസ് സ്ഥലത്തേക്ക്.
8 വെസ്റ്റ് 40 സ്ട്രീറ്റിലേക്ക് മാറിയശേഷം അദ്ദേഹം ഫലപ്രദമായി പാപ്പരായി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിക്ക പേറ്റന്റുകളും തീർന്നു, കൂടാതെ അദ്ദേഹം വികസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളിൽ പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.
ടെസ്‌ല ടർബൈൻ ടെസ്‌ലയുടെ ബ്ലേഡ്‌ലെസ്സ് ടർബൈന്റെ ഡിസൈൻ
1906 ൽ തന്റെ അമ്പതാം ജന്മദിനത്തിൽ ടെസ്‌ല 200 കുതിരശക്തി (150 വാട്ട് വാട്ട്) 16,000 ആർ‌പി‌എം ബ്ലേഡ്‌ലെസ് ടർബൈൻ പ്രദർശിപ്പിച്ചു.
1910-1911 കാലഘട്ടത്തിൽ, ന്യൂയോർക്കിലെ വാട്ടർസൈഡ് പവർ സ്റ്റേഷനിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബ്ലേഡ്‌ലെസ്സ് ടർബൈൻ എഞ്ചിനുകൾ 100–5,000 എച്ച്പിയിൽ പരീക്ഷിച്ചു.
1919 മുതൽ 1922 വരെ മിൽ‌വാക്കിയിൽ അല്ലിസ്-ചൽ‌മേഴ്‌സിനടക്കം ടെസ്‌ല നിരവധി കമ്പനികളുമായി പ്രവർത്തിച്ചു.
കമ്പനിയുടെ മുഖ്യഎഞ്ചിനീയറായ ഹാൻസ് ഡാൽ‌സ്ട്രാൻഡിനൊപ്പം ടെസ്‌ല ടർബൈൻ ശരിയാക്കാൻ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിച്ചു, പക്ഷേ എഞ്ചിനീയറിംഗ് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കാരണം ഇത് ഒരിക്കലും ഒരു പ്രായോഗിക ഉപകരണമാക്കി മാറ്റാനായില്ല.
ടെസ്‌ല ഈ ആശയം ഒരു സൂക്ഷ്മഉപകരണ കമ്പനിക്ക് ലൈസൻസ് നൽകി, അത് ആഡംബര കാർ സ്പീഡോമീറ്ററുകളിലും മറ്റ് ഉപകരണങ്ങളിലും ഉപയോഗിച്ചു.
വയർലെസ് നിയമനടപടികൾ
ഒന്നാം ലോക മഹായുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഇരു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വിവരങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനായി ബ്രിട്ടീഷുകാർ യുഎസിനെ ജർമ്മനിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന അറ്റ്‌ലാന്റിക് ടെലിഗ്രാഫ് കേബിൾ മുറിച്ചു.
പേറ്റന്റ് ലംഘനത്തിന് ജർമ്മൻ റേഡിയോ കമ്പനിയായ ടെലിഫങ്കനെതിരെ യുഎസ് മാർക്കോണി കമ്പനി കേസെടുക്കുന്നതിലൂടെ യുഎസിലേക്കും പുറത്തേക്കും ജർമ്മൻ വയർലെസ് ആശയവിനിമയം നിർത്തലാക്കാനും അവർ ശ്രമിച്ചു.
ടെലിഫങ്കൻ ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞരായ ജോനാഥൻ സെന്നക്കിനെയും കാൾ ഫെർഡിനാന്റ് ബ്രൗണിനെയും അവരുടെ പ്രതിരോധത്തിനായി കൊണ്ടുവന്നു, ടെസ്‌ലയെ ഒരു സാക്ഷിയായി രണ്ടുവർഷത്തേക്ക് പ്രതിമാസം 1,000 ഡോളറിന് നിയമിച്ചു.
1917 ൽ ജർമ്മനിക്കെതിരായ യുദ്ധത്തിൽ യുഎസ് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ കേസ് സ്തംഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
തന്റെ വയർലെസ് ട്യൂണിംഗ് പേറ്റന്റുകൾ ലംഘിച്ചതിന് 1915 ൽ ടെസ്‌ല മാർക്കോണി കമ്പനിക്കെതിരെ കേസെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മാർക്കോണിയുടെ പ്രാരംഭ റേഡിയോ പേറ്റന്റ് 1897 ൽ യുഎസിൽ നൽകിയിരുന്നു, എന്നാൽ റേഡിയോ പ്രക്ഷേപണത്തിന്റെ മെച്ചപ്പെടുത്തലുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന 1900-ലെ പേറ്റന്റ് സമർപ്പിക്കൽ പലതവണ നിരസിക്കപ്പെട്ടു, 1904 ൽ ഇത് അംഗീകരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, 1897-ലെ രണ്ട് ടെസ്‌ല വയർലെസ് പവർ ട്യൂണിംഗ് പേറ്റന്റുകൾ ഉൾപ്പെടെ നിലവിലുള്ള മറ്റ് പേറ്റന്റുകൾ ലംഘിച്ചുവെന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് കേസു കൊടുത്തത്.
ടെസ്‌ലയുടെ 1915 ലെ കേസ് എങ്ങുമെത്തിയില്ല, എന്നാൽ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു കേസിൽ, അതിൽ മാർക്കോണി കമ്പനി രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തെ പേറ്റന്റ് ലംഘനവിഷയത്തിൽ അമേരിക്കൻ സർക്കാരിനെതിരെ 1943 ൽ സുപ്രീം കോടതിയിൽ പോയി.
1943 കോടതി ഒലിവർ ലോഡ്ജ്, ജോൺ സ്റ്റോൺ, ടെസ്‌ല എന്നിവരുടെ പേറ്റന്റുകൾ തിരികെ നൽകി.
റേഡിയോ പ്രക്ഷേപണം നേടിയ ആദ്യത്തെ മാർക്കോണിയുടെ അവകാശവാദത്തെ അവരുടെ തീരുമാനത്തിന് യാതൊരു സ്വാധീനവുമില്ലെന്ന് കോടതി പ്രഖ്യാപിച്ചു, പേറ്റന്റ് നേടിയ ചില മെച്ചപ്പെടുത്തലുകൾക്കായുള്ള മാർക്കോണിയുടെ അവകാശവാദം സംശയാസ്പദമായതിനാൽ, കമ്പനിക്ക് അതേ പേറ്റന്റിൽ ലംഘനം അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്നും കോടതി പറഞ്ഞു.
നൊബേൽ പുരസ്കാര കേട്ടുകേൾവികൾ
1915 നവംബർ 6 ന് ലണ്ടനിൽ നിന്നുള്ള റോയിട്ടേഴ്സ് വാർത്താ ഏജൻസിയുടെ റിപ്പോർട്ടിൽ 1915 ലെ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം തോമസ് എഡിസണിനും നിക്കോള ടെസ്‌ലയ്ക്കും ലഭിച്ചു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു; എന്നിരുന്നാലും, നവംബർ 15 ന്, സ്റ്റോക്ക്ഹോമിൽ നിന്നുള്ള ഒരു റോയിട്ടേഴ്സ് സ്റ്റോറി, സർ വില്യം ഹെൻറി ബ്രാഗിനും വില്യം ലോറൻസ് ബ്രാഗിനും "എക്സ്-കിരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ക്രിസ്റ്റൽ ഘടനയെ വിശകലനം ചെയ്തതിന് നൽകിയ സേവനങ്ങൾക്ക്" ആ വർഷം സമ്മാനം നൽകിയെന്നായിരുന്നു.
ടെസ്‌ലയോ എഡിസനോ സമ്മാനം നിരസിച്ചതായി അക്കാലത്ത് തെളിവുകളില്ലായിരുന്നു.
"ഒരു വ്യക്തി നോബൽ സമ്മാനം നിരസിച്ചതിനാൽ അയാൾക്ക് അത് നൽകിയിട്ടില്ലെന്ന അഭ്യൂഹം തെറ്റാണ്, കാരണം ഒരു വിജയിയെ പ്രഖ്യാപിച്ചതിനുശേഷം മാത്രമേ സ്വീകർത്താവിന് നോബൽ സമ്മാനം നിരസിക്കാൻ കഴിയൂ" എന്നാണ് ഇതേപ്പറ്റി നോബൽ ഫൗണ്ടേഷൻ പറഞ്ഞത്.
എഡിസണും ടെസ്‌ലയും യഥാർത്ഥ സ്വീകർത്താക്കളാണെന്നും ടെസ്‌ല ജീവചരിത്രകാരന്മാർ പിന്നീട് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നു, പരസ്പരം ശത്രുതകാരണം ഇരുവർക്കും അവാർഡ് ലഭിച്ചില്ല; രണ്ടുപേരും മറ്റേയാളുടെ നേട്ടങ്ങളും അവാർഡ് നേടാനുള്ള അവകാശവും കുറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; മറ്റേയാൾക്ക് ആദ്യം അവാർഡ് ലഭിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇരുവരും അവാർഡ് സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു; ഇത് പങ്കിടാനുള്ള സാധ്യത രണ്ടുപേരും നിരസിച്ചു; ഒരു സമ്പന്നനായ എഡിസൺ ടെസ്‌ലയ്ക്ക് 20,000 ഡോളർ സമ്മാനത്തുക ലഭിക്കുന്നത് തടയാൻ നൊബേൽ പുരസ്കാരം പങ്കുവയ്ക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു എന്നെല്ലാമാണ് കഥകൾ.
ഈ അഭ്യൂഹങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള വർഷങ്ങളിൽ, ടെസ്‌ലയോ എഡിസനോ സമ്മാനം നേടിയില്ല (1915 ൽ സാധ്യമായ 38 പേരുകളിൽ ഒന്ന് എഡിസണും 1937 ൽ സാധ്യമായ 38 പേരുകളിൽ ഒന്ന് ടെസ്‌ലയുമായിരുന്നെങ്കിലും).
മറ്റ് ആശയങ്ങൾ, പുരസ്കാരങ്ങൾ, പേറ്റന്റുകൾ
നിരവധി മെഡലുകളും അവാർഡുകളും ടെസ്‌ല നേടിയിട്ടുണ്ട്.
അവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നവ: ഗ്രാൻഡ് ഓഫീസർ ഓഫ് ദി ഓർഡർ ഓഫ് സെന്റ് സാവ ( സെർബിയ , 1892) എലിയട്ട് ക്രെസ്സൺ മെഡൽ ( ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് , യുഎസ്എ, 1894) ഗ്രാൻഡ് ക്രോസ് ഓഫ് ദി ഓർഡർ ഓഫ് പ്രിൻസ് ഡാനിലോ ഒന്നാമൻ ( മോണ്ടിനെഗ്രോ , 1895) AIEE എഡിസൺ മെഡൽ ( ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഇലക്ട്രിക്കൽ ആൻഡ് ഇലക്ട്രോണിക്സ് എഞ്ചിനീയേഴ്സ് , യുഎസ്എ, 1917) ഗ്രാൻഡ് ക്രോസ് ഓഫ് ദി ഓർഡർ ഓഫ് സെന്റ് സാവ (യുഗോസ്ലാവിയ, 1926) ക്രോസ് ക്രോസ് ഓഫ് ദി ഓർഡർ ഓഫ് യുഗോസ്ലാവ് കിരീടം (യുഗോസ്ലാവിയ, 1931) ജോൺ സ്കോട്ട് മെഡൽ (ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഫിലാഡൽഫിയ സിറ്റി കൗൺസിൽ, യുഎസ്എ, 1934) ഗ്രാൻഡ് ക്രോസ് ഓഫ് ദി ഓർഡർ ഓഫ് വൈറ്റ് ലയൺ ( ചെക്കോസ്ലോവാക്യ , 1937) പാരീസ് സർവകലാശാലയുടെ മെഡൽ (പാരീസ്, ഫ്രാൻസ്, 1937) യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് മെഡൽ സെന്റ് ക്ലെമന്റ് ഓഫ് ഒക്രിഡ ( സോഫിയ , ബൾഗേറിയ , 1939) 1915 ഏപ്രിൽ 23-ന് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് റേഡിയോ എഞ്ചിനീയേഴ്സിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വിരുന്നു യോഗം.
ടെസ്‌ല മധ്യഭാഗത്ത് നിൽക്കുന്നു.
ഓസോണിന്റെ ഉൽപാദനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ടെസ്‌ല നിരവധി ഉപകരണങ്ങൾ വിപണനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു.
1900 -ലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ടെസ്‌ല ഓസോൺ കമ്പനി ടെസ്‌ല കോയിലിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി 1896-ൽ പേറ്റന്റ് നേടിയ ഒരു ഉപകരണം വിവിധതരം എണ്ണകളിലൂടെ ഓസോൺ ബബിൾ ചെയ്യുന്നതുവഴി ഒരു ചികിത്സാ ജെൽ നിർമ്മിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചു.
ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആശുപത്രികൾക്കുള്ള റൂം സാനിറ്റൈസർ എന്ന നിലയിൽ ഇതിന്റെ മാറ്റം വരുത്തിയ ഒരു യന്ത്രം വികസിപ്പിക്കാനും അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു.
തലച്ചോറിലേക്ക് വൈദ്യുതി പ്രവഹിക്കുന്നത് ബുദ്ധിശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്ന് ടെസ്‌ല വിചാരിച്ചു.
1912-ൽ, "ബുദ്ധികുറഞ്ഞ വിദ്യാർത്ഥികളെ അബോധാവസ്ഥയിൽ വൈദ്യുതി ഉപയോഗിച്ച് പൂരിതമാക്കുകയും" ഒരു സ്കൂൾ മുറിയുടെ ചുമരുകൾ വയർ ചെയ്യുകയും സ്കൂൾ മുറി അപൂർണ്ണമായ വൈദ്യുത തരംഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഉയർന്ന ആവൃത്തിയിൽ വൈബ്രേറ്റുചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പദ്ധതി അദ്ദേഹം തയ്യാറാക്കി.
മുറി മുഴുവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതുവഴി ആരോഗ്യം നൽകുന്നതും ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നതുമായ വൈദ്യുതകാന്തികക്ഷേത്രമായി അല്ലെങ്കിൽ 'ബാത്ത്' ആയി പരിവർത്തനം ചെയ്യുമെന്ന് ടെസ്‌ല അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഈ പദ്ധതിക്ക് താൽക്കാലികമായി, അന്നത്തെ ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റി സ്കൂളുകളുടെ സൂപ്രണ്ട് വില്യം എച്ച്. മാക്സ്വെൽ അംഗീകാരവും നൽകിയിരുന്നു.
ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് മുമ്പ് ടെസ്‌ല വിദേശനിക്ഷേപകരെ തേടി.
യുദ്ധം ആരംഭിച്ചതിനുശേഷം, യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലെ പേറ്റന്റുകളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച തുക ടെസ്‌ലയ്ക്ക് നഷ്ടമായി.
ഇലക്ട്രിക്കൽ എക്സ്പിരിമെൻറർ മാസികയുടെ 1917 ഓഗസ്റ്റ് പതിപ്പിൽ, "അതിശയകരമായ ആവൃത്തി" യുള്ള "ഇലക്ട്രിക് കിരണത്തിന്റെ" പ്രതിഫലനം ഉപയോഗിച്ച് അന്തർവാഹിനികൾ കണ്ടെത്തുന്നതിന് വൈദ്യുതി ഉപയോഗിക്കാമെന്ന് ടെസ്‌ല അഭിപ്രായപ്പെട്ടു, സിഗ്നൽ ഒരു ഫ്ലൂറസെന്റ് സ്ക്രീനിൽ കാണാമെന്നും (ഈ സിസ്റ്റത്തിന് ആധുനിക റഡാറുമായി ഉപരിപ്ലവമായ സാമ്യമുണ്ടെന്ന് കാണാവുന്നതാണ്).
ഉയർന്ന ആവൃത്തിയിലുള്ള റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ തുളച്ചുകയറുമെന്ന ടെസ്‌ലയുടെ ധാരണ പക്ഷേ തെറ്റായിരുന്നു.
1930 -കളിൽ ഫ്രാൻസിന്റെ ആദ്യത്തെ റഡാർ സംവിധാനം വികസിപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ച എമിലെ ഗിരാർദിയോ 1953 ൽ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത് വളരെ ശക്തമായ ഹൈ-ഫ്രീക്വൻസി സിഗ്നൽ ആവശ്യമാണെന്ന ടെസ്‌ലയുടെ നിഗമനം ശരിയായിരുന്നു.
ഗിരാർദിയോ പറഞ്ഞു, "(ടെസ്‌ല) പ്രവചിക്കുകയോ സ്വപ്നം കാണുകയോ ചെയ്തു, കാരണം അവ നടപ്പിലാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് മാർഗമില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നത്, ശരിയായ സ്വപ്നം തന്നെയായിരുന്നു എന്നത് ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്".
1928-ൽ ടെസ്‌ലയ്ക്ക് (1,655,114 ആം നമ്പർ യു എസ് പേറ്റന്റ്) ലംബമായി (വിടിഒഎൽ വിമാനം) പറന്നുയരാൻ കഴിവുള്ള ഒരു ബൈപ്ലെയ്ന് പേറ്റന്റ് ലഭിച്ചു.
തുടർന്ന് എലിവേറ്റർ ഉപകരണങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ആ വിമാനം പരമ്പരാഗതരീതിയിൽ പറക്കുന്നതായിരുന്നു ആശയം.
യുഎസ് സൈന്യം ഉപയോഗിക്കുന്ന വി -22 ഓസ്പ്രേയുമായി നേർത്ത സാമ്യമുണ്ടെങ്കിലും വിമാനം പ്രായോഗികമല്ലെന്ന് കരുതുന്നുണ്ട്.
ഈ വിമാനം 1,000 ഡോളറിൽ താഴെ വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാനാവുമെന്ന് ടെസ്‌ല കരുതി.
ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന പേറ്റന്റായിരുന്നു, രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് തുറന്ന 350 മാഡിസൺ അവന്യൂവിലെ തന്റെ അവസാന ഓഫീസ് ഈ സമയത്ത് ടെസ്‌ല അടയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
ജീവിത ചുറ്റുപാടുകൾ
1900 മുതൽ ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിലെ വാൾഡോർഫ് അസ്റ്റോറിയയിൽ ആയിരുന്നു ടെസ്‌ല താമസിച്ചിരുന്നത്, ഇത് വലിയ ചെലവേറിയ ഇടമായിരുന്നു.
1922-ൽ സെന്റ് റെജിസ് ഹോട്ടലിലേക്ക് താമസം മാറിയ അദ്ദേഹം അതിനുശേഷം ഏതാനും വർഷങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ മറ്റൊരു ഹോട്ടലിലേക്ക് മാറുകയും ബില്ലുകൾ അടയ്ക്കാതെ കിടക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
പ്രാവുകൾക്ക് തീറ്റകൊടുക്കാൻ ടെസ്‌ല എല്ലാ ദിവസവും പാർക്കിലേക്ക് നടന്നുപോകുമായിരുന്നു.
തന്റെ ഹോട്ടൽ മുറിയുടെ ജനാലയിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങിയ അദ്ദേഹം പരിക്കേറ്റ പക്ഷികളെ ആരോഗ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
പരിക്കേറ്റ ഒരു വെളുത്ത പ്രാവ് ദിവസവും അദ്ദേഹത്തെ സന്ദർശിച്ചിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ആ പക്ഷിയെ പരിപാലിക്കാനും അതിന്റെ തകർന്ന ചിറകും കാലും സുഖപ്പെടുമ്പോൾ അവളെ സഹായിക്കാനും അദ്ദേഹം നിർമ്മിച്ച ഉപകരണം ഉൾപ്പെടെ അദ്ദേഹം 2,000 ഡോളറിലധികം ചിലവഴിച്ചു.
ടെസ്‌ല പറഞ്ഞു:
വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ആയിരക്കണക്കിന് പ്രാവുകളെ പോറ്റുന്നു.
പക്ഷേ, അതിലൊരെണ്ണം വളരെ മനോഹരിയായിരുന്നു, ചിറകുകളിൽ ഇളം ചാരനിറത്തിലുള്ള നുറുങ്ങുകളുള്ള ശുദ്ധമായ വെള്ള; അത് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അതൊരു പെണ്ണായിരുന്നു.
വിളിച്ചാൽ അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് പറന്നുവന്നിരുന്നു.
ഒരു പുരുഷൻ ഒരു സ്ത്രീയെ സ്നേഹിക്കുന്നത് പോലെ ഞാൻ ആ പ്രാവിനെ സ്നേഹിച്ചു, അവൾ എന്നെയും സ്നേഹിച്ചു.
എനിക്ക് അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നിടത്തോളം കാലം എന്റെ ജീവിതത്തിന് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ടെസ്‌ലയുടെ അടയ്ക്കാത്ത ബില്ലുകളും പ്രാവുകൾ ഉണ്ടാക്കിയ കുഴപ്പങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പരാതികളും 1923 ൽ സെന്റ് റെജിസിൽ നിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെടാൻ കാരണമായി.
1930 ൽ ഹോട്ടൽ പെൻസിൽവാനിയയും 1934 ൽ ഹോട്ടൽ ഗവർണർ ക്ലിന്റനും വിടേണ്ടിവന്നു.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹം ഹോട്ടൽ മാർഗൂറിയിലും മുറികൾ എടുത്തു.
1934 ൽ ടെസ്‌ല ന്യൂയോർക്കറിലെ ഹോട്ടലിലേക്ക് മാറി.
ഈ സമയത്ത് വെസ്റ്റിംങ്‌ഹൗസ് ഇലക്ട്രിക് മാനുഫാക്ചറിംഗ് കമ്പനി വാടക നൽകുന്നതിന് പുറമേ പ്രതിമാസം 125 ഡോളർ അദ്ദേഹത്തിനുനൽകാനും തുടങ്ങി.
ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്നതിന്റെ അക്കൗണ്ടുകളിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണാനുണ്ട്.
തങ്ങളുടെ മുൻ സൂപ്പർ കണ്ടുപിടുത്തക്കാരൻ താമസിച്ചിരുന്ന ദാരിദ്ര്യാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന മോശം പ്രചാരണത്തെക്കുറിച്ച് വെസ്റ്റിംങ്‌ഹൗസ് ആശങ്കാകുലരായിരുന്നുവെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് നിരവധി ഉറവിടങ്ങൾ അവകാശപ്പെടുന്നു.
ചാരിറ്റി സ്വീകരിക്കുന്നതിനോടുള്ള ടെസ്‌ലയുടെ അകൽച്ച ഒഴിവാക്കാൻ "കൺസൾട്ടിംഗ് ഫീസ്" എന്നാണ് പേയ്‌മെന്റിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നത്.
വെസ്റ്റിംങ്‌ഹൗസ് പേയ്‌മെന്റുകൾ "വ്യക്തമാക്കാത്ത സെറ്റിൽമെന്റ്" എന്നാണ് ടെസ്‌ല ജീവചരിത്രകാരൻ മാർക്ക് സീഫർ വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
എന്തായാലും, വെസ്റ്റിംങ്ഹൗസ് ടെസ്‌ലയ്ക്ക് തന്റെ ശേഷിച്ചജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഫണ്ട് നൽകി.
ജന്മദിനങ്ങളും പത്രസമ്മേളനങ്ങളും തന്റെ 75 അം പിറന്നാൽ പതിപ്പിൽ ടെസ്‌ല 'ടൈം മാഗസിന്റെ കവറിൽ
1931 ൽ ടെസ്‌ലയുമായി ചങ്ങാത്തത്തിലായ ഒരു യുവ പത്രപ്രവർത്തകൻ കെന്നത്ത് എം. സ്വീസി ടെസ്‌ലയുടെ 75 ആം ജന്മദിനത്തിനായി ഒരു ആഘോഷം സംഘടിപ്പിച്ചു.
ആൽബർട്ട് ഐൻ‌സ്റ്റൈൻ ഉൾപ്പെടെ സയൻസ്, എഞ്ചിനീയറിംഗ് മേഖലകളിലെ 70 ലധികം മുൻനിരക്കാരിൽ നിന്നും ടെസ്‌ലയ്ക്ക് അഭിനന്ദനക്കത്തുകൾ ലഭിച്ചു, കൂടാതെ ടൈം മാസികയുടെ പുറംചട്ടയിലും അദ്ദേഹത്തെ ഉൾപ്പെടുത്തി.
വൈദ്യുതോർജ്ജ ഉൽ‌പാദനത്തിനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനയെ മാനിച്ച് കവർ അടിക്കുറിപ്പ് "ലോകം മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പവർഹൗസ്" എന്നായിരുന്നു.