smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
അങ്ങനെ തിയൊഡോർ ഹെർസലിന്റെയും ആദ്യകാലത്തെ സയോണിസ്റ്റുകളുടെയും ചിരകാലസ്വപ്നം സഫലീകൃതമായി.
നിയന്ത്രണരേഖകൾ സ്ഥാപിക്കാനുള്ള സമ്മതത്തോടെ 1949ലാണ് അറബ്-ഇസ്രയേൽ യുദ്ധം അവസാനിച്ചത്.
ഇതനുസരിച്ച് ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭാ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ചുള്ള പ്രദേശങ്ങളും ഈ നിർദ്ദേശത്തിൽതന്നെ അറബികൾക്കായി നീക്കിവച്ച പ്രദേശങ്ങളുടെ പകുതിയോളവും ഇസ്രയേലിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായി.
ഗാസാ മുനമ്പ് ഈജിപ്തും വെസ്റ്റ് ബാങ്ക് ജോർദാനും കൈക്കലാക്കി.
ഒന്നാം അറബ്-ഇസ്രയേൽ യുദ്ധത്തെ തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ പോരാട്ടമായാണ് ഇസ്രയേൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.
രൂപവത്കരിച്ചു നാളുകളാകും മുൻപേ അറബ് രാജ്യങ്ങൾക്കെതിരെ ഇസ്രയേൽ ഒറ്റയ്ക്കു നേടിയ വിജയം ലോകത്തെ അമ്പരിപ്പിച്ചു.
യഹൂദരോടു കീഴടങ്ങേണ്ടിവന്നത് അറബ് ലോകത്തെയാകെ അസ്വസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തു.
രണ്ടാം സംഘട്ടനം ഇസ്രയേൽ ഭടൻ ഈജിപ്റ്റൻ ഗണ്ണിനുസമീപം
രണ്ടാമത്തെ പ്രധാന അറബി യഹൂദസംഘട്ടനം 1956 ഒക്ടോബർ - നവംബർ മാസങ്ങളിലാണ് നടന്നത്.
സൂയസ് പ്രതിസന്ധി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ട ഈ യുദ്ധത്തിൽ ബ്രിട്ടനും ഫ്രാൻസും ഇസ്രയേലും ചേർന്ന് ഈജിപ്തിനെതിരായി ഒരു ത്രിശക്തി പ്രകടനം നടത്തുകയാണുണ്ടായത്.
സൂയസ്തോടിനെ സാമ്രാജ്യശക്തികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനും ഈജിപ്തിലെ ഗമാൽ അബ്ദുൽ നാസറുടെ ഭരണത്തെ തകിടം മറിക്കാനും ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ഒരു ആക്രമണമായിരുന്നു അത്.
ഇതിനു തുടക്കമിട്ടുകൊണ്ട് 1956 ഒക്ടോബർ 29-നു ഇസ്രയേലി സൈന്യം സിനായ് പ്രദേശത്തെ ഈജിപ്ഷ്യൻ സൈനികനിരകളെ ആക്രമിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം ആംഗ്ളോ-ഫ്രഞ്ചു ഗവൺമെന്റുകൾ 12 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അറബി-ഇസ്രയേലി സൈന്യങ്ങൾ യുദ്ധശ്രമങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു സൂയസ്സിന്റെ തീരം വിട്ടുമാറണമെന്ന അന്ത്യശാസനം നൽകി.
സൂയസ്തോടിന്റെ തീരത്ത് അതിലൂടെയുള്ള ഗതാഗതസുരക്ഷിതത്വം ഉദ്ദേശിച്ച് താത്കാലികമായി ആംഗ്ളോ-ഫ്രഞ്ചുസൈന്യങ്ങളെ നിർത്താൻ സമ്മതിക്കണമെന്നും അവർ ഈജിപ്തിനോടാവശ്യപ്പെട്ടു.
ഈജിപ്ത് അന്ത്യശാസനം നിരസിച്ചതുമൂലം അവരുടെ വിമാനത്താവളങ്ങൾക്കും സൈനികശേഖരങ്ങൾക്കും നേരെ ബ്രിട്ടീഷ് വ്യോമസേന ആക്രമണം നടത്തി (ഒക്ടോബർ 31 മുതൽ നവംബർ 4 വരെ).
ഇതേത്തുടർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് വിമാനങ്ങൾ സൂയസ് കനാൽ മേഖലയിൽ ഇറങ്ങി.
പോർട്ട് സയ്യിദിലും മറ്റു ദിക്കുകളിലും ഈജിപ്റ്റുകാർ അവരെ എതിർത്തു.
ലോകജനത ഒന്നടങ്കം ആക്രമണങ്ങൾക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തി.
യു.എസ്സും യു.എസ്.എസ്.ആറും യോജിച്ച് ഇസ്രയേലിന്റെയും സഖ്യരാഷ്ട്രങ്ങളുടെയും മേൽ സമ്മർദം ചെലുത്തി അവരെ ആക്രമണത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിപ്പിച്ചു.
ഇന്ത്യയും മറ്റ് ആഫ്രോ-ഏഷ്യൻ രാഷ്ട്രങ്ങളും അറബികളെ അനുകൂലിച്ചുള്ള നിലപാടാണ് സ്വീകരിച്ചത്.
നവംബർ 6-7-ന് വെടിനിർത്തൽ നിലവിൽവന്നപ്പോഴേക്കും സിനായ് ഉപദ്വീപും ഗാസാപ്രദേശവും പൂർണമായും ഇസ്രയേലിനധീനമായിരുന്നു.
ഷറം അൽഷെയിക്കും അക്വാബാ ഉൾക്കടലിന്റെ പ്രവേശനദ്വാരത്തിലുള്ള ടിറാൻ ദ്വീപും അവർ കൈയടക്കി.
സംഘട്ടനങ്ങളവസാനിപ്പിക്കാനും സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാനുമായി ഒരു അടിയന്തരസേനയെ (emergency force) അങ്ങോട്ടയയ്ക്കാൻ യു.എൻ. പൊതുസഭ (നവംബർ 5-ന്) തീരുമാനിച്ചു.
നവംബർ 15-ന് അവരുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ്-ഫ്രഞ്ച് സൈന്യങ്ങൾ പിൻവാങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
1957 മാർച്ചിൽ മാത്രമേ ഇസ്രയേൽ 1949-ലെ യുദ്ധവിരാമരേഖയ്ക്കു പിന്നിലേക്കു പോയുള്ളു.
മൂന്നാം സംഘട്ടനം ഇസ്രയേലി നാവികസേന ഭടന്മാർ വിജയാഹ്ലാദത്തിൽ
1967 ജൂൺ 5-ന് ഈജിപ്തിലെയും സിറിയയിലെയും വിമാനത്താവളങ്ങളെ ഇസ്രയേൽ പെട്ടെന്ന് ആക്രമിച്ചു.
പഴയ ജറുസലേം പട്ടണവും ഗാസായും സിനായ് മരുഭൂമിയും ജോർദാന്റെ പടിഞ്ഞാറെ കരയും സിറിയയിലെ ഗോലാൻ കുന്നുകളും അവർ കൈവശപ്പെടുത്തി.
യു.എൻ. രക്ഷാസമിതി വെടിനിർത്തലിന് നാലു പ്രമേയങ്ങൾ പാസാക്കി.
തങ്ങൾക്കുവേണ്ട ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ കൈയിലായതോടെ ഇസ്രയേൽ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിച്ചു.
ഈ ആറുദിനയുദ്ധം അറബിലോകത്തെ അപ്പാടെ നടുക്കിക്കളഞ്ഞു.
ഈജിപ്താണ് ജൂൺ 5-ന് യുദ്ധം തുടങ്ങിയതെന്നാണ് ഇസ്രയേൽ ആരോപിച്ചതെങ്കിലും സത്യം നേരെ മറിച്ചായിരുന്നു; ആത്മരക്ഷാർഥവുമായിരുന്നില്ല ഇസ്രയേലിന്റെ നടപടി.
ടിറാൻ കടലിടുക്ക് തങ്ങളുടെ കപ്പലുകൾക്ക് പോകാൻ പറ്റാത്തവിധം ഈജിപ്ത് അടച്ചപ്പോഴാണ് യുദ്ധം തുടങ്ങിയതെന്ന് ഇസ്രയേൽ വാദിച്ചു.
എന്നാൽ അത് യുദ്ധം തുടങ്ങാനുള്ള കാരണമാക്കി ഇസ്രയേൽ സ്വീകരിച്ച നടപടിയായിരുന്നു.
ഇസ്രയേലിന്റെ പ്രകോപനപരമായ നടപടികൾമൂലം ഈജിപ്ത് ടിറാൻ മാർഗ്ഗം അടയ്ക്കുകയാണുണ്ടായത്.
സിറിയൻ-ഇസ്രയേൽ അതിർത്തിയിലെ യുദ്ധവിരാമമേഖലയായിരുന്നു യുദ്ധകാരണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച സംഭവങ്ങൾക്കു കളമൊരുക്കിയത്.
വെടിനിർത്തൽ കരാറുപ്രകാരം 1948-ലെ യുദ്ധകാലത്ത് ഓടിപ്പോയ അറബികൾ മടങ്ങിവന്ന് സ്വന്തം സ്വത്തും വീടുകളും വീണ്ടെടുത്തപ്പോൾ ഇസ്രയേൽ അതു തടഞ്ഞു.
കൂടാതെ യുദ്ധവിരാമമേഖലയിൽ തങ്ങിയിരുന്ന അറബികളെ അവർ ഒഴിപ്പിക്കാനും ശ്രമിച്ചു.
അറബികളുടെ കൃഷിഭൂമികൾ യഹൂദന്മാർ കൈയേറി കൃഷിചെയ്യാൻ ആരംഭിച്ചു.
സിറിയക്കാർക്കെതിരെ പല സന്ദർഭങ്ങളിലും പട്ടാളനടപടികൾ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി.
രക്ഷാസമിതി ഈ സംരംഭങ്ങൾ അറിയുകയും ഇസ്രയേലികളെ അക്രമപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നു പിൻതിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഇസ്രയേലിന്റെ അക്രമപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കെതിരെ സിറിയ 1966-ലെ ഉടമ്പടി (Mutual Defence Pact) അനുസരിച്ച് ഈജിപ്തിന്റെ സഹായം തേടി.
അതുപ്രകാരം ഈജിപ്റ്റ് അലക്സാൺഡ്രിയയിലേക്കും ഇസ്മാലിയയിലേക്കും സൈന്യങ്ങളെ അയച്ചു.
യു.എൻ. സേനയെ ഈജിപ്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നു പിൻവലിക്കാൻ പ്രസിഡണ്ട് നാസർ സെക്രട്ടറി ജനറലിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
യു.എൻ.സൈന്യങ്ങൾ യുദ്ധവിരാമമേഖലയിലെ ഷറം അൽഷെയിക്കിൽ നിന്നും പിൻവലിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഈജിപ്ത് അവിടെ സൈന്യങ്ങളെ അണിനിരത്തി.
ടിറാൻ കടലിടുക്കിനു സമീപമായിരുന്നതുകൊണ്ട് അത് ഈജിപ്തിന്റെ അധികാരപരിധിക്കുള്ളിൽ (Territorial Waters)പ്പെട്ടതായിരുന്നു.
1967 മേയ് 22-ന് ഈ ജലമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ഇസ്രയേലിന് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു.
ഇതേത്തുടർന്ന് സംഘർഷം വർധിക്കുകയും ഇരുഭാഗവും യുദ്ധത്തിനു തയ്യാറാവുകയും ചെയ്തു.
ബ്രിട്ടനും യു.എസ്സും ഇസ്രയേലിനു ടിറാന്റെമേലുള്ള അവകാശമുറപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വൈസ് പ്രസിഡണ്ട് സക്കറിയാ മൊഹിയുദ്ദീനെ ജൂൺ ആദ്യത്തിൽ വാഷിങ്ടനിലേക്കയച്ച് പ്രശ്നം സമാധാനപരമായി പരിഹരിക്കാൻ ഈജിപ്ത് ശ്രമിച്ചു.
1966 മുതൽ ഇസ്രയേലിൽനിന്നു ധാരാളം യഹൂദന്മാർ ഒഴിഞ്ഞുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.
തൊഴിലില്ലായ്മയും മറ്റു സാമ്പത്തികപരാധീനതകളും ഏറുകയും വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയെ രാഷ്ട്രം നേരിടുകയും ചെയ്തിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.
അറബികളെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനും ആഭ്യന്തരമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്കു പരിഹാരം കാണുന്നതിനും സയോണിസത്തെ രക്ഷിക്കുന്നതിനും യുദ്ധം തന്നെയാണ് പോംവഴിയെന്ന് ഇസ്രയേൽ കരുതി.
1967 ജൂൺ 5-ന് പ്രഭാതത്തിൽ ഈജിപ്തിനും സിറിയയ്ക്കും ജോർദാനും എതിരായി ഇസ്രയേൽ യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഇത് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ നടന്ന മൂന്നാമത്തെ യുദ്ധമായിരുന്നു.
1967 ജൂണിലെ യുദ്ധത്തിനു മുൻപ് അറബി-യഹൂദ സംഘർഷം പലസ്തീൻ പ്രശ്നത്തെച്ചൊല്ലിയായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഈ യുദ്ധത്തിനുശേഷം പ്രശ്നം കൂടുതൽ സങ്കീർണമായിത്തീർന്നു.
അറബികളുടെ ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ കൈയടക്കിയതും അഭയാർഥി പ്രശ്നം ഗുരുതരമാക്കിയതും പഴയ ജറുസലേം നഗരം കീഴടക്കിയതും മറ്റും കൂടുതൽ സംഘർഷാവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ചു.
നാലാം സംഘട്ടനം ഈജിപ്റ്റ് പട്ടാളം സൂയസ്കനാൽ കടക്കുന്നു
അറബിരാഷ്ട്രങ്ങളും ഇസ്രയേലും തമ്മിലുള്ള 4-ആമത്തെ സംഘട്ടനം 1973 ഒക്ടോബർ 6-ന് ആരംഭിച്ചു.
ഈ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചത് യഹൂദരുടെ യോംകിപ്പൂർ വ്രതധ്യാനനാളിലായതിനാൽ ഈ യുദ്ധത്തെ യോംകിപ്പൂർ യുദ്ധം എന്നും പരാമർശിച്ചുവരുന്നു.
ഈജിപ്തിന്റെ സേനകളും ഇസ്രയേൽ സേനകളും തമ്മിൽ സൂയസ്തോടിന്റെ തീരത്തും സിനായ് മരുഭൂമിയിലും, സിറിയൻ സേനകളും ഇസ്രയേൽ സേനകളും തമ്മിൽ ഗോലാൻ കുന്നിൻപ്രദേശങ്ങളിലും നടന്ന രൂക്ഷമായ യുദ്ധം 17 ദിവസം നീണ്ടുനിന്നു.
ആദ്യവിജയങ്ങൾ നേടിയ ഈജിപ്തിന്റെ സേന, സൂയസ്തോട് തരണം ചെയ്തു സിനായ് മരുഭൂമിയിലെ പ്രതിരോധ നിരയായ ബാർലെവ് ലൈൻ കടന്നു.
ഗോലാൻ കുന്നുകളിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച ഇസ്രയേൽസേന സിറിയൻ തലസ്ഥാനമായ ദമാസ്കസിലേക്കു മുന്നേറിയെങ്കിലും അതു തടയപ്പെട്ടു.
വമ്പിച്ച യു.എസ്. ആയുധസഹായം ലഭിച്ച ഇസ്രയേൽസേന സൂയസ്തോടിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തുകൂടെ കടന്ന് സൂയസ്-കെയ്റോ റോഡിൽ എത്തി.
യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള യു.എൻ. രക്ഷാസമിതിയുടെ ശ്രമങ്ങൾ ആദ്യം ഫലവത്തായില്ലെങ്കിലും യു.എസ്സും യു.എസ്.എസ്.ആറും ചേർന്നവതരിപ്പിച്ച പ്രമേയം പിന്നീട് യു.എൻ. രക്ഷാസമിതി അംഗീകരിക്കുകയും ആ പ്രമേയത്തിലെ നിർദ്ദേശാനുസരണം അറബി-ഇസ്രയേൽ സംഘട്ടനം അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിൽ യു.എസ്സും യു.എസ്.എസ്.ആറും നിർണായകമായ പങ്കു വഹിച്ചിരുന്നു.
ഈ സംഘട്ടനത്തിൽ മറ്റ് അറബിരാഷ്ട്രങ്ങൾ ഈജിപ്തിനും സിറിയയ്ക്കും സഹായസഹകരണങ്ങൾ നൽകി.
എണ്ണ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന അറബിരാഷ്ട്രങ്ങൾ, എണ്ണയെ ഒരായുധമാക്കി മാറ്റാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
1967-ലെ 3-ആം അറബി-ഇസ്രയേൽ യുദ്ധത്തിൽ പിടിച്ചെടുത്ത അറബിപ്രദേശങ്ങൾ ഇസ്രയേൽ പൂർണമായി വിട്ടൊഴിയുന്നതുവരെ, തങ്ങളുടെ എണ്ണ ഉത്പാദനവും കയറ്റുമതിയും ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കുമെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു.
തന്മൂലം ആഗോളവ്യാപകമായി പെട്രോളിയത്തിനും പെട്രോളിയം ഉത്പന്നങ്ങൾക്കും ക്ഷാമവും വിലക്കയറ്റവും ഉണ്ടായി.
യു.എസ്സിന്റെയും യു.എസ്.എസ്.ആറിന്റെയും ശ്രമഫലമായി യു.എൻ. മേൽനോട്ടത്തിൽ ഇസ്രയേലിന്റെയും ഈജിപ്തിന്റെയും പ്രതിനിധികൾ ആദ്യമായി ജനീവയിൽ സമ്മേളിച്ച് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ശാശ്വതസമാധാനം കൈവരുത്താനുള്ള കൂടിയാലോചനകൾ ആരംഭിച്ചു.
യു.എസ്. സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി ഡോ. ഹെന്റി കിസിഞ്ജറുടെ ദൌത്യഫലമായി ഇസ്രയേൽ തങ്ങളുടെ സേനകളെ സൂയസ്തോടിന്റെ ഇരുകരകളിൽനിന്നും പിൻവലിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു (1974).
അഞ്ചാം സംഘട്ടനം
ഈ ഘട്ടത്തിൽ നടന്ന അറബി-ഇസ്രയേലി സംഘട്ടനങ്ങൾ നേർക്കുനേരെയുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ല.
സാർവദേശീയരംഗത്തു പൊതുവിലും പശ്ചിമേഷ്യയിൽ പ്രത്യേകിച്ചും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്ന പുതിയ സംഭവവികാസങ്ങൾ ഇസ്രയേലി-പലസ്തീൻ സംഘട്ടനങ്ങളെ നിശ്ചിതകാലയളവിൽ നടക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങൾ എന്ന രീതിയിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാക്കി.
യോംകിപ്പൂർ പരാജയത്തിനുശേഷം അറബിരാഷ്ട്രങ്ങൾ പലസ്തീനിനെ തുണയ്ക്കാൻ നേരിട്ടുള്ള യുദ്ധംവഴി പിന്നീടൊരിക്കലും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.
അക്കാലംവരെ അറബിരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മുഴുവനും നേതൃത്വം വഹിച്ചിരുന്ന ഈജിപ്ഷ്യൻ പ്രസിഡന്റ് ഗമാൽ അബ്ദുൾ നാസർ 1970-ൽ നിര്യാതനായതോടെ അറബിലോകത്തിന് ഒരു അനാഥാവസ്ഥ അനുഭവപ്പെടുകയും ഈജിപ്തിലെ നാസറിന്റെ പിൻഗാമികൾ ഇസ്രയേലിനോടും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടിനോടും ചായ്‌വ് പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
ഉദാഹരണത്തിന് നാസറിന്റെ നിര്യാണശേഷം പ്രസിഡന്റ്പദം ഏറ്റെടുത്ത അൻവർ സാദത്ത് പലസ്തീൻകാരോടോ മറ്റ് അറബിരാഷ്ട്രങ്ങളോടോ ആശയവിനിമയം പോലും ചെയ്യാതെ 1979 മാർച്ച് 26-ന് ഇസ്രയേലിനെ അംഗീകരിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ രാഷ്ട്രമായി മാറി കരാറിൽ ഒപ്പുവച്ചത് അറബികൾക്കിടയിൽ കടുത്തരോഷപ്രകടനത്തിനിടയാക്കി.
ഇതിന്റെ ഫലമായിട്ടായിരിക്കണം 1981 ഒക്ടോബർ 6-ന് അൻവർ സാദത്ത് ഒരു ഈജിപ്തുകാരനാൽ വധിക്കപ്പെട്ടത് തുടർന്ന് പ്രസിഡന്റായ ഹോസ്നി മുബാറക്ക് സാദത്തിന്റെ നയംതന്നെ അല്പം മയപ്പെടുത്തി ആണെങ്കിലും തുടർന്നു.
ഈ ഒത്തുതീർപ്പ് ഇസ്രയേലിന്റെ യുദ്ധപ്രവണതയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയല്ലാതെ കുറച്ചില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് 1981 ജൂൺ 7-ന് ഇസ്രയേൽ സമാധാനപരമായ വൈദ്യുതി ഉത്പാദനത്തിനും മറ്റുമായി പ്രവർത്തിച്ചുവന്ന ഇറാഖിലെ ആണവപരീക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിനെതിരെ വ്യോമാക്രമണം നടത്തിയത്.
ഇതിനെക്കാൾ കുറേക്കൂടി രൂക്ഷമായ നടപടി ആയിരുന്നു പലസ്തീൻ വിമോചന സംഘടനയുടെ താവളങ്ങൾ തകർക്കാൻ എന്നുപറഞ്ഞ് 1982 ജൂൺ 6-ന് ലെബനന്റെ മേൽ വളരെയേറെ ആൾനാശം ഉണ്ടാക്കിയ വൻആക്രമണം ഇസ്രയേൽ നടത്തിയത്.
പിൽക്കാലത്ത് ഇസ്രയേലി പ്രധാനമന്ത്രിയായ അന്നത്തെ രാജ്യരക്ഷാമന്ത്രി ഏരിയൽ ശാരോൺ ആണ് ഈ കടന്നാക്രമണത്തിനു മുൻകൈ എടുത്തത്.
ഈ ആക്രമണം ഇസ്രയേലിനെതിരെയുള്ള അറബികളുടെ രോഷം വർധിപ്പിക്കുകയും ഭീകരസംഘടനയെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഹിസ്ബുള്ള എന്നൊരു ഇസ്ലാമിക് പോരാട്ടസംഘടനയ്ക്ക് ജന്മം നൽകുകയും ചെയ്തു.
ആറാം സംഘട്ടനം
ഇറാഖിനും ലെബനനും എതിരെ ഇസ്രയേൽ നടത്തിയ കടന്നാക്രമണങ്ങളും അതേത്തുടർന്ന് പലസ്തീൻ മേഖലയിലാകെ ഇസ്രയേലിനെതിരെ വ്യാപകമായി വളർന്ന രോഷവും ചെറുത്തുനില്പും 1987-ൽ ഇൻതിഫാദ എന്ന സംഘടിത ചെറുത്തുനില്പു പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ചെന്നെത്തി.
ഇൻതിഫാദ എന്നാൽ ഉയർത്തെഴുന്നേല്പ്, ചെറുത്തുനില്പ് എന്നെല്ലാമാണ് അർഥം.
ഇൻതിഫാദയുടെ വ്യാപ്തിയും ശക്തിയും ലോകരാഷ്ട്രസമൂഹത്തെ ഉണർത്തുകയും ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും ചില സമാധാനവാദികളായ രാഷ്ട്രങ്ങളും മധ്യസ്ഥതയ്ക്കു തയ്യാറാവുകയും ചെയ്തു.
ഈ മധ്യസ്ഥശ്രമങ്ങളിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ച നോർവേയുടെ തലസ്ഥാനമായ ഒസ്ലോയിൽ വച്ച് 1993 സെപ്റ്റംബർ 13-ന് പലസ്തീൻ സമരത്തിനു പൊതുവേയും ഇൻതിഫാദയ്ക്കും നേതൃത്വം നൽകിയിരുന്ന പാലസ്തീൻ വിമോചനസംഘടനയും (പി.എൽ.ഒ.) ഇസ്രയേലും ചേർന്ന് ഒത്തുതീർപ്പുകൾക്ക് അടിസ്ഥാനമാകേണ്ട തത്ത്വങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു രേഖയിൽ ഒപ്പുവച്ചു.
ഈ തത്ത്വങ്ങൾ പ്രകാരം പി.എൽ.ഒ. ഇസ്രയേലിനെ അംഗീകരിക്കുകയും പലസ്തീൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ അറബികളുടെ സ്വതന്ത്രപരമാധികാര റിപ്പബ്ലിക് രൂപീകരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം ഇസ്രയേൽ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഭാവിയിൽ രൂപംകൊള്ളാൻ പോകുന്ന സ്വതന്ത്രപരമാധികാര പലസ്തീൻ റിപ്പബ്ലിക്കൻ സർക്കാരിന്റെ പ്രാഥമിക രൂപമായി പലസ്തീൻ അതോറിറ്റി എന്നൊരു സ്ഥാപനം നിലവിൽ വരും.
ഈ വിശദാംശങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒസ്ലോ താത്കാലിക ഉടമ്പടിയിൽ 1995 സെപ്റ്റംബർ 8-ന് ഇരുകക്ഷികളും ഒപ്പുവച്ചു.
ഇതിൽ രോഷാകുലരായ ഇസ്രയേലി തീവ്രവാദികൾ 1995 നവംബർ 4-ന് ഇസ്രയേൽ പ്രധാനമന്ത്രി ഇത്സാഖ് റാബിനെ വെടിവെച്ചുകൊന്നു.
തൽസ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്ത ലേബർ നേതാവ് ശിമോൺ പെരസ് ഒസ്ലോ കരാറുകൾ അനുസരിച്ചുതന്നെ മുന്നോട്ടുപോയി.
തുടർന്നു പ്രധാനമന്ത്രിപദം ഏറ്റെടുത്ത ലേബർ നേതാവ് യഹൂദ് ബരാക്കും ഒസ്ലോ കരാറുപ്രകാരം സമാധാനമാർഗ്ഗത്തിൽ തുടർന്നപ്പോൾ മുൻപ് ലെബനോൺ ആക്രമണത്തിനു നേതൃത്വം നൽകിയ ലിക്കുഡ് പാർട്ടി നേതാവ് ഏരിയൽ ശാരോൺ യറൂശലേം സന്ദർശിച്ച് യഹൂദരെ ഇളക്കി സമാധാനശ്രമങ്ങൾക്കു ഭീഷണി ഉയർത്തുകയും വീണ്ടും ഇൻതിഫാദാ മാതൃകയിൽ അറബികൾ സമരമാരംഭിക്കാൻ ഇടവരികയും ചെയ്തു.
2001-ൽ നടന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ശാരോൺ പ്രധാനമന്ത്രിയായി വന്നതോടുകൂടി സമാധാനശ്രമങ്ങൾ മന്ദഗതിയിലായി.
2004 നവംബർ 11-ന് പി.എൽ.ഒ. നേതാവും പലസ്തീൻ അതോറിറ്റി പ്രസിഡന്റുമായ യാസർ അറാഫത്ത് നിര്യാതനായതോടെ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടും ഇസ്രയേലും പി.എൽ.ഒ.യും അതോറിറ്റിയും ആയി കൂടിയാലോചനകൾ ആരംഭിച്ചു.
അറബി-ഇസ്രയേൽ ബന്ധങ്ങൾ സൗഹാർദപരമായി പരിഹരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഇനിയും വിജയം കണ്ടിട്ടില്ല.
ഇതുംകൂടി കാണുക അറബ് ലീഗ് യാസ്സർ അറാഫത്ത് * 1948-ലെ അറബ്  ഇസ്രയേൽ യുദ്ധം അവലംബം പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ https://www.science.co.il/Arab-Israeli-conflict/ http://www.historyteacher.net/Arab-Israeli_Conflict.htm http://www.israel-palestina.info/arab-israeli_conflict-html/ Archived 2012-05-12 at the Wayback Machine http://samsonblinded.org/titles/Israel_war_resolve.htm Archived 2012-05-05 at the Wayback Machine http://www.arabisraeliconflict.info/ Archived 2012-06-15 at the Wayback Machine കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അറബി-ഇസ്രയേൽ യുദ്ധങ്ങൾ എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇറാഖ് അധിനിവേശയുദ്ധം (2003‌) ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/2003_invasion_of_Iraq This article does not cite any sources .
Find sources: "ഇറാഖ് അധിനിവേശയുദ്ധം" 2003‌ – news · newspapers · books · scholar · JSTOR ( Learn how and when to remove this message )
ഇറാഖിൽ സദ്ദാം ഹുസൈൻ്റെ ഏകാധിപത്യവും ഇസ്ലാമിക ഭീകരതയും അവസാനിപ്പിച്ച് ജനാധിപത്യം പുനസ്ഥാപിക്കാൻ ജോർജ്ജ് ബുഷിൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അമേരിക്ക നടത്തിയ യുദ്ധമാണിത്.
2003 മാർച്ച് 20-നു അമേരിക്കയും ബ്രിട്ടനും പ്രധാന സഖ്യകക്ഷികളായ സേന ഇറാഖിനെ ആക്രമിക്കുകയും 2003 മേയ് 1-നു അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
അതേസമയം ടൈഗ്രിസിലും യൂഫ്രട്ടീസിലുമൊഴുകുന്ന ജലത്തിലും ഇറാഖിന്റെ കനത്ത എണ്ണ സമ്പത്തിലും അമേരിക്കക്കുള്ള താത്പര്യമാണ് യുദ്ധത്തിന്റെ  കാരണം എന്നു ഇറാഖികൾ വിശദമ്ക്കുന്നത്.
രണ്ടാം ഗൾഫ് യുദ്ധം എന്നും ഇതറിയപ്പെടുന്നു അവലംബം
യുനൈറ്റെഡ് അറബ് റിപബ്ലിക് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/United_Arab_Republic ഈ ലേഖനം പ്രതിപാദ്യവിഷയത്തെക്കുറിച്ച് പ്രാഥമികവിവരങ്ങൾ പോലും നൽകാത്ത ഒറ്റവരിലേഖനമായി  2020 ജൂലൈ മുതൽ തുടരുന്നു.
ഈജിപ്തിന്റെയും സിറിയയുടെയും ഏകീകൃത രാഷ്ട്രീയ ഏകീകരണമാണ് യുണൈറ്റഡ് അറബ് എമിറേറ്റ്സ്.
അറബ് ഇസ്രയേൽ യുദ്ധം (1948) ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/1948_Arab%E2%80%93Israeli_War
ബ്രിട്ടീഷ് മാൻഡേറ്റിന് കീഴിൽ പലസ്തീൻ പ്രദേശത്ത് 1948-ൽ നടന്ന യുദ്ധമാണ് 1948-ലെ അറബ് ഇസ്രയേൽ യുദ്ധം .
ഇസ്രയേലിൽ സ്വാതന്ത്ര്യ യുദ്ധം ( ഹീബ്രു : מלחמת העצמאות ‎ , മിൽ‌കെമെറ്റ് ഹാറ്റ്‌സ്മാത്ത് ) എന്നറിയപ്പെടുമ്പോൾ അറബിയിൽ നക്ബ ( ദുരന്തം, അറബി : النكبة ‎ , അൽ-നക്ബ ), എന്നാണ് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഇസ്രായേൽ-പലസ്തീൻ പ്രതിസന്ധിയിലെ പ്രഥമ യുദ്ധമാണ് ഇത്.
1917 ലെ ബ്രിട്ടീഷ് അധിനിവേശത്തിന് മുമ്പ് ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു പ്രവിശ്യയായിരുന്ന പലസ്തീനിൽ നിന്ന് ഈ യുദ്ധത്തോടെ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യം പിന്മാറി.
യഹൂദന്മാർ ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രം സ്ഥാപിച്ചതോടെ യുദ്ധം അവസാനിച്ചു, 700,000 ഫലസ്തീൻ അറബികളെ നാടുകടത്തുകയും അവരുടെ മിക്ക ഗ്രാമങ്ങളും പട്ടണങ്ങളും നഗരങ്ങളും പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ പലസ്തീന്റെ ജനസംഖ്യാപരമായ പരിവർത്തനം സമ്പൂർണ്ണമായി.
പലസ്തീൻ അറബികൾ ഈജിപ്തും ജോർദാനും പിടിച്ചടക്കിയ പലസ്തീൻ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കോ ചുറ്റുമുള്ള അറബ് രാജ്യങ്ങളിലേക്കോ നാടുകടത്തപ്പെട്ടു.
അവരിൽ പലരും അവരുടെ പിൻഗാമികളും അഭയാർഥിക്യാമ്പുകളിൽ തുടരുന്നു.
യുദ്ധത്തോടെ പ്രദേശത്തിന്റെ 78 ശതമാനം ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രത്തിനും ബാക്കി പലസ്തീൻ ജനതക്കുമായി വീതിക്കപ്പെട്ടു.
ജോർദ്ദാന്റെ കൈവശത്തിലുള്ള വെസ്റ്റ് ബാങ്ക് , ഈജിപ്തിന്റെ കൈവശത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഗാസ എന്നിവയിലാണ് പലസ്തീൻ സർക്കാർ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്.
1948- ജൂൺ 11-ന് പകൽ 10 മണിക്ക് വെടിനിർത്തൽ കരാർ നിലവിൽ വരുന്നതുവരെ യുദ്ധം നീണ്ടുനിന്നു.
ജൂലൈ 9-ന് യുദ്ധം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു.
ജൂലൈ 17-ന് വീണ്ടും വെടിനിർത്തൽ കരാർ വരുമ്പോഴേക്കും അറബ് സൈന്യത്തിന് കനത്ത തിരിച്ചടി നൽകാൻ ഇസ്രയേലിന് സാധിച്ചു.
മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലിനും ജോർദാൻ നദിക്കും ഇടയിലുള്ള ഭൂമിയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന അറബികളും കുടിയേറ്റക്കാരായ ജൂതന്മാരും തമ്മിലുള്ള 60 വർഷത്തിലേറെ നീണ്ട സംഘർഷത്തിന്റെ ഫലമായിരുന്നു 1948 ലെ യുദ്ധം.
യഹൂദമതത്തിന്റെ ഉൽഭവം ഇവിടെയായിരുന്നെങ്കിലും കാലാകാലങ്ങളിൽ വിവിധ വിഭാഗങ്ങൾ പലസ്തീൻ കീഴടക്കുകയുണ്ടായി.
റോമക്കാർക്ക് ശേഷം ബൈസാന്റിയൻ സാമ്രാജ്യം, ഖലീഫ ഉമറിന്റെ കാലത്ത് മുസ്‌ലിംകൾ, കുരിശുയുദ്ധക്കാർ , മംലൂക്കുകൾ എന്നിവരിലൂടെ 1881-ൽ ഉസ്മാനിയാ ഖിലാഫത്തിന്റെ കീഴിൽ പലസ്തീൻ പ്രദേശം വന്നു.
ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തോടെ ബ്രിട്ടന്റെ അധീനതയിൽ വന്ന പലസ്തീൻ, മറ്റു അയൽ രാജ്യങ്ങൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോഴും പലസ്തീനെ മന:പൂർവ്വം ഒഴിവാക്കി.
1917 നവംബറിൽ ബാൽഫോർ പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ ബ്രിട്ടൻ ജൂതഗേഹമായി പലസ്തീനെ മാറ്റുകയായിരുന്നു.
സൂയസ് കനാലിന്റെ കാര്യത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ മേഖലയിലെ ജൂതരാഷ്ട്രം സഹായകമാവുമെന്ന് ബ്രിട്ടൻ കണക്കുകൂട്ടി .
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് കുടിയേറ്റത്തിന്റെ ശക്തി കൂടിക്കൂടിവന്നു.
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ വിഭജനപദ്ധതി
രണ്ട് (ജൂതരാഷ്ട്രവും അറബ് പലസ്തീൻ രാഷ്ട്രവും) പരമാധികാരരാഷ്ട്രങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്രനഗരമായി ജറൂസലം നഗരവും പലസ്തീൻ പ്രദേശത്ത് രൂപീകരിക്കാൻ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ 181-ആം നമ്പർ പ്രമേയത്തിലൂടെ തീരുമാനിച്ചു .
32 ശതമാനം വരുന്ന ജൂതന്മാർക്ക് 56 ശതമാനം ഭൂമി, 68 ശതമാനം അറബികൾക്ക് 42 ശതമാനം ഭൂമി, ജറൂസലമിന്റെ ബഹുസ്വരത സംരക്ഷിക്കാനായി അവിടെ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ഭരണം എന്നിങ്ങനെയാണ് വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ടത്.
അഭ്യന്തരയുദ്ധം പലസ്തീൻ വിഭജന പദ്ധതി
1948-ൽ യുദ്ധം നടക്കുന്നതിന് മുൻപ് 1947 നവംബറിൽ തന്നെ അഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന് തുടക്കമായിരുന്നു.
നവംബർ 29-ന് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ പലസ്തീൻ പ്രദേശത്തെ വിഭജിച്ച് ജൂതരാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കാനായി തീരുമാനിച്ചതിന് തൊട്ടുപിറകെയാണ് അഭ്യന്തരയുദ്ധം തുടങ്ങിയത്.
കൊലകളും പ്രതികാരനടപടികളും അനുസ്യൂതം തുടർന്നു.
അക്രമങ്ങൾക്ക് തടയിടാൻ ആരും ശ്രമിച്ചതുമില്ല.
1948 മേയ് 14-ന് ബ്രിട്ടീഷ് മാൻഡേറ്റ് അവസാനിക്കുകയും ഇസ്രയേൽ രാഷ്ട്രം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത് വരെ ഈ അഭ്യന്തരയുദ്ധം തുടർന്നു.
ആഴ്ചതോറും നൂറിലധികം മരണങ്ങളും 200-ലധികം ആളുകൾക്ക് പരിക്കും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടുവന്നു .
1948 ജനുവരി മുതലാണ് അഭ്യന്തരയുദ്ധം കൂടുതലായി സൈനികവത്കരിക്കപ്പെട്ടത്.
അറബ് ലിബറേഷൻ ആർമി തീരപ്രദേശ പട്ടണങ്ങളിൽ തമ്പടിച്ചു.
ഗലീലി, ശമര്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ അവർ ആധിപത്യമുറപ്പിച്ചു .
അബ്ദുൽഖാദിർ അൽ ഹുസൈനിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ജറൂസലമിലെ ജൂതന്മാരെ ഉപരോധിച്ചു .
ഈജിപ്റ്റിൽ നിന്നും സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർ എത്തിയത് പലസ്തീൻ അറബികൾക്ക് ശക്തിപകർന്നു.
ഉപരോധത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഹഗാനയുടെ അംഗങ്ങൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അത് പരാജയപ്പെട്ടു.
ഹഗാനയുടെ നൂറോളം കവചിതവാഹനങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും നൂറുകണക്കിന് പ്രവർത്തകർ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു .
സാഹചര്യം മോശമായതോടെ വിഭജനപദ്ധതിക്കുള്ള പിന്തുണ അമേരിക്ക പിൻവലിച്ചു.
വിഭജനപദ്ധതിയെ ചെറുക്കാൻ അറബ് ലിബറേഷൻ ആർമിയുടെ ഇടപെടലോടെ സാധിക്കുമെന്ന് അറബ് ലിഗ്ഗ് കണക്കുകൂട്ടി.
1948 ഫെബ്രുവരിയിൽ പലസ്തീന്റെ അറബ് ഭാഗം പിടിച്ചെടുക്കാൻ ജോർദ്ദാനിന് ബ്രിട്ടൻ അനുമതി നൽകി .
ജൂതന്മാർ അവരുടെ ഭൂമിയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കണമെന്ന് നേതൃത്വം ആഹ്വാനം ചെയ്തു .
എന്നാൽ യഹൂദ മേധാവിത്വമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ ഒരു ലക്ഷത്തോളം അറബികൾ വിദേശത്തേക്കോ കിഴക്ക് അറബ് കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കോ പലായനം ചെയ്തു.
ഇതിനകം തന്നെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തങ്ങളുടെ സൈന്യത്തെ പിൻവലിച്ചിരുന്നു.
ഈ സാഹചര്യം അയൽരാജ്യങ്ങളായ അറബ് രാജ്യങ്ങളെ പലസ്തീനിൽ ഇടപെടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചെങ്കിലും, പക്ഷേ അവരുടെ തയ്യാറെടുപ്പ് പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല.
ഫലസ്തീൻ അറബികളുടെ പ്രതീക്ഷകൾ ട്രാൻസ്‌ജോർഡാന്റെ രാജാവായിരുന്ന അബ്ദുല്ല ഒന്നാമൻ രാജാവിലായിരുന്നു.
പലസ്തീൻ പ്രദേശം ജോർദ്ദാൻ പിടിച്ചെടുക്കുമെന്ന് ധരിച്ചിരുന്നതിനാൽ പലസ്തീനിൽ സ്വതന്ത്ര അറബ് ഭരണകൂടം സൃഷ്ടിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഉദ്ദേശിച്ചില്ല.
ജൂത അധികാരികളുമായും അറബ് ലീഗുമായും ഒരേസമയം ബന്ധപ്പെട്ടുവന്ന രാജാവ് പലസ്തീൻ വിഭജനത്തെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ പിന്തുണച്ചിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് നിലപാട് മാറ്റുകയായിരുന്നു.
പ്ലാൻ ഡാലെറ്റ്
1948 ഏപ്രിൽ ആദ്യത്തിൽ ഡേവിഡ് ബെൻ-ഗുരിയന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം പ്ലാൻ ഡാലെറ്റ് (പ്ലാൻ ഡി) ആരംഭിച്ചു.
ജറൂസലമിലേക്കുള്ള ഉപരോധം നീക്കലായിരുന്നു ഇതിന്റെ ആദ്യപദ്ധതി.
ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഹഗാനയാണ് പദ്ധതി നടത്തിപ്പിൽ പങ്കാളിയായിരുന്നത്.
ചരക്കുകൾ ജറൂസലമിലെത്തിക്കാനുള്ള ജൂതന്മാരുടെ ശ്രമം വിജയിച്ചില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, സൈനികരേയും വാഹനങ്ങളെയും നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തതോടെ അവരുടെ ആത്മവീര്യം തകർന്നുതുടങ്ങി.
ഏപ്രിൽ 20-ന് പൂർത്തിയായ ഒരു ഓപ്പറേഷനിൽ 1500 ഹഗാന ഭടന്മാർ പങ്കെടുത്തു, അതിൽ രണ്ടുമാസത്തേക്കുള്ള ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾ ജറൂസലമിലെ ജൂതസമൂഹത്തിന് എത്തിക്കുന്നതിൽ അവർ വിജയം കണ്ടു.
അൽ ഹുസൈനിയുടെ മരണമാണ് ഓപ്പറേഷന്റെ വിജയത്തിന് സഹായകമായത്.
ഈ സമയത്ത് ഇർഗൂൺ , ലെഹി എന്നീ അകമിസംഘങ്ങൾ ഡീർ യാസിനിൽ 107 അറബികളെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്തു.
ഇതിനെ ജൂതനേതൃത്വം അപലപിച്ചു രംഗത്തുവന്നെങ്കിലും അറബ് ആത്മവിശ്വാാസത്തിനേറ്റ വലിയൊരു മുറിവായി ഈ കൂട്ടക്കൊല മാറി.
ആദ്യഘട്ടങ്ങളിലെ വലിയ മുന്നേറ്റം തുടരാൻ അറബ് ലിബറേഷൻ ആർമിക്ക് സാധിക്കാതെ വന്നു.
ഡ്രൂസ് അവരുടെ സഖ്യത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയത് മെഷ്മാർ ഹാഎമെക് യുദ്ധത്തിൽ അവരുടെ പരാജയത്തിന് ഹേതുവായി.
പ്ലാൻ ഡാലറ്റ് അനുസരിച്ച് ഹഗാന, പൽമാച്ച്, ഇർഗൂൺ എന്നീ സൈന്യങ്ങൾ ചേർന്ന് തിബെര്യാസ്, ഹൈഫ , സഫേദ്, ബെഇസന്, ജാഫ, ഏക്കർ എന്നീ സമ്മിശ്ര ജനസംഖ്യയുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ കീഴടക്കാനാരംഭിച്ചു.
2,50,000-ത്തിലധികം ഫലസ്തീൻ അറബികൾ ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പലായനം ചെയ്തു.
ഇസ്രയേൽ രാഷ്ട്രം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു
1948 മെയ് 14 ന്, ബ്രിട്ടീഷ് മാൻഡേറ്റ് കാലഹരണപ്പെടുന്നതിന്റെ തലേദിവസം, ഡേവിഡ് ബെൻ-ഗുരിയൻ ഒരു ജൂത രാഷ്ട്രം സ്ഥാപിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഇത് ഇസ്രായേൽ സ്റ്റേറ്റ് എന്നറിയപ്പെട്ടു.
വൻശക്തി നേതാക്കളായ യുഎസ് പ്രസിഡന്റ് ഹാരി എസ്. ട്രൂമാൻ , സോവിയറ്റ് നേതാവ് ജോസഫ് സ്റ്റാലിൻ എന്നിവർ ഉടൻ തന്നെ പുതിയ രാജ്യത്തെ അംഗീകരിച്ചു.
അറബ് ലീഗ് യുഎൻ വിഭജന പദ്ധതി അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും അറബികൾക്ക് സ്വയം നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള അവകാശം പലസ്തീനിലുടനീളം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു, നിയമപരമായ രാജ്യമില്ലാത്ത പലസ്തീൻ അറബികളുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും സംരക്ഷണം നൽകാൻ മറ്റ് അറബിരാഷ്ട്രങ്ങൾ ഇടപെടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് അറബ്‌ലീഗ് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
യുദ്ധത്തിന്റെ ഒന്നാം ഘട്ടം
രാഷ്ട്രപ്രഖ്യാപനത്തെ തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ, അക്കാലത്തെ അറബ് ലീഗിൽ നിന്നുള്ള ഈജിപ്റ്റ്‌ , ഇറാഖ് , ട്രാൻസ്ജോർഡാൻ , സിറിയ എന്നിവ പലസ്തീൻ ആക്രമിച്ച് ഇസ്രായേലികളോട് യുദ്ധം ചെയ്തു.
അറബ് ലിബറേഷൻ ആർമിയും സൗദി അറേബ്യ , ലെബനൻ , യെമൻ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരുടെ സംഘവും അവരെ പിന്തുണച്ചിരുന്നു.
അറബ് സൈന്യം എല്ലാ മുന്നണികളിലും ഒരേസമയം ആക്രമണം നടത്തി: തെക്ക് നിന്ന് ഈജിപ്ഷ്യൻ സൈന്യം, കിഴക്ക് നിന്ന് ജോർദാൻ, ഇറാഖ്-സിറിയൻ സൈന്യം വടക്ക് നിന്ന് എന്നിങ്ങനെ.
എന്നാൽ ഈ അറബ് രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ പോരാട്ടത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഏകോപനമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
യുദ്ധത്തിന്റെ ഒന്നാം ഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം ജൂലൈ 7 ന് ജനറൽ മുഹമ്മദ് നാഗുബിന്റെ കീഴിലുള്ള ഈജിപ്ഷ്യൻ സൈന്യം നെഗ്ബയെ ആക്രമിച്ചു.
1948 ജൂൺ 11-ന് ഒന്നാം വെടിനിർത്തൽ നിലവിൽ വന്നു.
ഒന്നാം വെടിനിർത്തൽ കരാർ
മെയ് 29 ന് പ്രഖ്യാപിച്ച യുഎൻ വെടിനിർത്തൽ കരാർ ജൂൺ 11 ന് ആരംഭിച്ച് 28 ദിവസം നീണ്ടുനിന്നു.
വെടിനിർത്തലിന് യുഎൻ മധ്യസ്ഥനായ ഫോൽക്ക് ബെർണാഡോട്ടും യുഎൻ നിരീക്ഷകരും ബെൽജിയം , അമേരിക്ക , സ്വീഡൻ , ഫ്രാൻസ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥരും മേൽനോട്ടം വഹിച്ചു.
"പുണ്യസ്ഥലങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനും ജനസംഖ്യയുടെ ക്ഷേമം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും ഫലസ്തീന്റെ ഭാവി സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമാധാനപരമായ ക്രമീകരണം" പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനും ബെർണാഡോട്ടിനെ പൊതുസഭ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
"ക്രിസ്മസോടെ സമാധാനം" എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തോടെയാണ് സമാധാനദൗത്യം ആരംഭിച്ചത്, എന്നാൽ അറബ് ലോകം ഒരു ജൂത രാഷ്ട്രത്തിന്റെ അതിർത്തിയുടെ വിഷയത്തിലല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ അറബിഭൂമിയിലെ അസ്ഥിത്വത്തെയായിരുന്നു നിഷേധിച്ചിരുന്നത്.
ഇരുപക്ഷവും തങ്ങളുടെ ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ഈ അവസരം ഉപയോഗിച്ചു.
"അറബികൾ പുതിയ യൂണിറ്റുകൾ ( സുഡാൻ , സൗദി , , യെമൻ , മൊറോക്കോ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള യൂണിറ്റുകൾ) സംഘടിപ്പിക്കുകയും ഒറ്റപ്പെട്ട ഇസ്രായേലി വാസസ്ഥലങ്ങൾ ഉപരോധിച്ചും, ഇടക്ക് വെടിയുതിർത്തും സന്ധി ലംഘിച്ചു. ചെക്കോസ്ലോവാക്യയിൽ നിന്ന് ആയുധങ്ങൾ വാങ്ങുകയും സേനയുടെ പരിശീലനം മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും സൈന്യത്തെ പുന:സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ സേന കരാർ ലംഘിച്ചത്. ഇസ്രായേലിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയായ ഐ.ഡി.എഫ് കമാൻഡറായിരുന്ന യിത്ഷാക് റാബിൻ പറഞ്ഞു, " ചെക്കോസ്ലോവാക്യയിൽ നിന്ന് ആയുധങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ...