smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
-ത്തിൽ നന്തിവർമൻ എന്ന പല്ലവരാജാവിന്റെ കാലത്താണ് ഇത് രചിക്കപ്പെട്ടത്.
അതിന്റെ ചെറിയ ഒരംശം മാത്രമേ ഇപ്പോൾ കിട്ടാനുള്ളൂ.
അതിലെ പദ്യം ചെന്തമിഴിലും ഗദ്യം മണിപ്രവാളത്തിലുമാണ്.
-ത്തിൽ അരുണിലൈ വിശാഖൻ അഥവാ വത്സരാജൻ എന്നയാൾ ഭാരതം തമിഴിലാക്കി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതി പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു.
-ത്തിൽ വില്ലി പുത്തൂരാർ ഹൃദ്യമായ ശൈലിയിൽ ഭാരതം എഴുതിയതിനു ശേഷം പഴയ ഭാരതകഥകളെക്കുറിച്ച് ആരും വേവലാതിപ്പെടാറില്ല.
പെരുന്തേവരുടെ പഴയ ഭാരതത്തെപ്പോലെ അകവൽ വൃത്തത്തിൽ രചിച്ച ഒരു പഴയ തമിഴ് രാമായണവും ലഭ്യമായിട്ടുണ്ട്.
അതിലെ അഞ്ച് പദ്യങ്ങൾ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ കിട്ടാനുള്ളൂ.
ജൈനരുടെ പ്രശംസയ്ക്കു പാത്രമായ ഒരു ജൈന രാമായണവും പ്രചാരത്തിലിരുന്നു.
അതിലെ അല്പഭാഗം മാത്രം ഇപ്പോൾ ലഭ്യമാണ്.
പില്ക്കാലത്തെ കവികൾ തങ്ങളുടെ രചനകളിൽ അവ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കമ്പരാമായണം എഴുതപ്പെട്ടതിനു ശേഷം അതിന്റെ അസാധാരണമായ സാഹിത്യ ഭംഗിയുമായി കിടപിടിക്കാനാവാതെ പഴയ രാമായണങ്ങൾ അസ്തപ്രഭങ്ങളായി.
ഒരു വിഷയത്തിൽ ഒരു വിശിഷ്ടഗ്രന്ഥം രചിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ അതേ വിഷയത്തിൽ അതിനു മുമ്പു രചിച്ച കൃതികളെ ജനങ്ങൾ വിസ്മരിക്കുമെന്നതിന് തമിഴ് സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ നിരവധി ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്.
ജൈനരും ബൌദ്ധരും ശൈവ-വൈഷ്ണവ വിശ്വാസികളുമായി മത്സരിക്കുകയും ഓരോ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരും അവരവരുടെ മതവിശ്വാസം പ്രചരിപ്പിക്കാനുതകുന്ന കാവ്യങ്ങളും പുരാണങ്ങളും രചിക്കുകയും ചെയ്തു.
പെരുംകതൈ, മേരുമന്ത്രപുരാണം, ജീവകചിന്താമണി മുതലായവ അവയിൽ ചിലതാണ്.
ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കുറേയെണ്ണം ലക്ഷണമൊത്ത കാവ്യങ്ങളായി സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാനം നേടി.
സാഹിത്യമൂല്യം കുറഞ്ഞ മതപ്രചാരണം മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കിയ ചില കാവ്യങ്ങളെ പിന്നീട് ജനങ്ങൾ വിസ്മരിച്ചു.
-ത്തിനു ശേഷം തമിഴ്നാട്ടിൽ നിലവിൽ വന്ന ചോഴരാജഭരണം തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കു കുതിപ്പേകി.
അക്കാലത്തെ ചോഴരാജാക്കന്മാർ തമിഴ് കവികളുടെ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും ആർജ്ജിച്ചിരുന്നു.
കാവ്യരചനയുടെ മർമ്മം കണ്ടറിഞ്ഞ രാജാക്കന്മാരായിരുന്നു അവരിൽ ചിലർ.
പെരിയപുരാണകർത്താവായ ചേക്കിഴാരെ , കുലോത്തുംഗചോഴൻ ആരാധിച്ചിരുന്നു.
രാമായണം എഴുതിയ കമ്പന്റെ ചങ്ങാതിയായിരുന്നു മറ്റൊരു ചോഴൻ.
കവിചക്രവർത്തിയെന്ന ബഹുമതി നേടിയ ഒട്ടക്കൂത്തൻ ഒരു ചോഴരാജാവിന്റെ പുത്രന്റേയും പേരക്കുട്ടിയുടേയും ഗുരുവും രാജസദസ്സിലെ ആസ്ഥാന കവിയുമായിരുന്നു.
ചോഴഭരണത്തിന്റെ പെരുമ, നാടിന്റെ ഒരറ്റം മുതൽ മറ്റേയറ്റം വരെയും കടൽ കടന്നും വ്യാപിച്ചു.
ചോഴരാജൻ പല രാജ്യങ്ങളും ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കി.
ആകാശം മുട്ടുന്ന ക്ഷേത്രഗോപുരങ്ങൾ പണികഴിപ്പിച്ചു.
പല മഹത് കൃത്യങ്ങളും അനുഷ്ഠിച്ച് തമിഴ്നാടിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാനം നേടി.
അതോടൊപ്പം, തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നല്കി.
മറ്റു കൃതികളെ അവലംബമാക്കിയതോ വിവർത്തന രൂപത്തിലുള്ളതോ അല്ലാതെ തമിഴ്നാടിനു സ്വന്തമായി ഇടക്കാലത്തുണ്ടായ കാവ്യമാണ് പെരിയപുരാണം .
ചേക്കിഴാർ ആണിതിന്റെ കർത്താവ്.
ചോഴരാജാവ് കുലോത്തുംഗന്റെ സചിവനായിരുന്ന ഇദ്ദേഹം പിന്നീട് ശൈവമത പ്രചാരണത്തിന് ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവച്ചു.
-ത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ശങ്കരമൂർത്തി നായനാർ അറുപത്തി മൂന്ന് ശൈവനായനാർമാരെ സ്തുതിക്കുന്ന തിരുത്തൊണ്ടത്തൊകൈ എന്ന പതിനെട്ട് പാട്ടുകളുള്ള ഒരു കൃതി രചിച്ചു.
പിന്നീട് നമ്പിയാണ്ടാർ നമ്പി എന്ന കവി പ്രസ്തുത നായനാരുടെ ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കി തിരുത്തൊണ്ടർ, തിരുവന്താദി എന്നീ ലഘു ഗ്രന്ഥങ്ങളെഴുതി.
ഇവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ചേക്കിഴാർ നാലായിരത്തിലധികം പദ്യങ്ങളുള്ള കാവ്യം രചിച്ചത്.
മന്ത്രിയായതുകൊണ്ടുള്ള സൗകര്യം ഉപയോഗിച്ച് നാട്ടിൽ പലയിടത്തും ചുറ്റിസഞ്ചരിച്ചും നായനാർമാർ ജീവിച്ചിരുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ നേരിൽ കണ്ടും അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഐതിഹ്യങ്ങൾ കേട്ടറിഞ്ഞും 63 പേരുടെയും ജീവചരിത്രമെഴുതാനുള്ള വിവരങ്ങൾ അദ്ദേഹം ശേഖരിച്ചു.
മറ്റു കവികളെപ്പോലെ ഭാവനാസൃഷ്ടമായ സംഭവങ്ങൾ വിവരിച്ച് കാവ്യത്തെ ആകർഷകമാക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല.
കേട്ടറിഞ്ഞതും അന്വേഷിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയതുമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയത്.
ഭാവനയുടെ അംശം തെല്ലുപോലും അതിലില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്തിനു മുൻപു തന്നെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ വായ്മൊഴിയായി പ്രചരിച്ചവയോടൊപ്പം സാങ്കല്പിക സംഭവങ്ങളും കൂടിക്കലർന്നിരിക്കാം.
ചേക്കിഴാർ സത്യമെന്നു തനിക്കു ബോധ്യപ്പെട്ടവയെക്കുറിച്ചു മാത്രം ലളിതമായ തമിഴിൽ കാവ്യരചന നടത്തി.
അങ്ങനെ അക്കാലത്തെ ജനങ്ങളുടെ ആചാരമര്യാദകളും ജീവിതചര്യകളും വിശ്വാസങ്ങളും ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളും ഒരു ചരിത്രരേഖയിലെന്നതുപോലെ പെരിയപുരാണത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു.
തമിഴ്നാടിന് 'കമ്പൻ ജനിച്ച നാട്' എന്ന ഖ്യാതി നേടിക്കൊടുത്ത കവീന്ദ്രനാണ് കമ്പർ എന്ന് സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ അദ്വിതീയമായൊരു സ്ഥാനമാണു കമ്പർക്കുള്ളത്.
കമ്പർക്കും ഔവ്വയാർക്കും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചില കഥകളും പാട്ടുകളുമുണ്ട്.
കർഷകന്റെ ജീവിതത്തേയും തൊഴിലിനേയും പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട് ഏർ എഴുപത് , തിരുക്കൈ വഴക്കം എന്നീ കൃതികളും സരസ്വതീ സ്തുതിയായ സരസ്വതി അന്താദി , നമ്മാഴ്‌വാരെ ഭക്തിപൂർവ്വം വണങ്ങുന്ന ശടകോപർ അന്താദി എന്നീ കവിതകളും മറ്റു പല പാട്ടുകളും കമ്പർ രചിച്ചു.
കമ്പരാമായണത്തിൽ കമ്പരുടേതല്ലാത്ത ചില കവിതകൾ പില്ക്കാലത്ത് ചിലർ കൂട്ടിച്ചേർത്തതായി കാണുന്നു. 'കവിയിൽ പെരിയാർ കമ്പർ' എന്ന ചൊല്ല് അന്വർഥമാക്കുന്നതാണ് കമ്പരുടെ കവിത്വസിദ്ധി.
കമ്പരുടെ ഏറ്റവും മികച്ച കൃതി കമ്പരാമായണ മാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല.
ഉത്തമ കവിതയുടെ ലക്ഷണങ്ങളെല്ലാം ഒത്തിണങ്ങുന്നതാണ് പതിനായിരം പാട്ടുകളുള്ള ഈ കാവ്യം.
ഔവ്വയാർ
വിദ്യാസമ്പന്നരും അല്ലാത്തവരുമായ എല്ലാ തമിഴ്നാട്ടുകാരും ഒരുപോലെ ആരാധനാപൂർവം സ്മരിക്കുന്ന നാമമാണ് ഔവ്വയാരുടേത് .
സംഘകാല കവികളിൽ മുപ്പത് സ്ത്രീകളുണ്ടായിരുന്നു; അവരിലൊരാളാണ് ഔവ്വയാർ.
പാരി, അതിയമാൻ എന്നീ നാടുവാഴികളോടും ചേര- ചോള- പാണ്ഡ്യ- രാജാക്കന്മാരോടും ഇവർ ഇടപഴകിയിരുന്നു.
ആയുസ്സു വർദ്ധിക്കുവാൻ അതിയമാനു ലഭിച്ച നെല്ലിക്ക അദ്ദേഹം ഭക്ഷിക്കാതെ ഔവ്വയാർക്കു സമ്മാനിച്ചതായി ഒരു കഥയുണ്ട്.
അതിയമാന്റെ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഈ നടപടിയെ ശ്ളാഘിച്ച് ഔവ്വയാർ എഴുതിയ പാട്ട് പ്രശസ്തമാണ്.
പുറനാനൂറിലും മറ്റു സമാഹാരങ്ങളിലുമായി ഔവ്വയാർ എഴുതിയ 59 പാട്ടുകളുണ്ട്.
കമ്പർ, ഒട്ടക്കൂത്തർ മുതലായവരുടെ കാലത്തു ജീവിച്ചിരുന്ന ഔവ്വയാർ തമിഴിന്റെ മുത്തശ്ശിയായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇവരാണ് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ വളരെയധികം പ്രശസ്തി നേടിയിട്ടുള്ള കവയിത്രി.
സംഘകാലത്തെ ഔവ്വയാർ ചേലും ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
മാത്രമല്ല, അവർ ഊരുകൾ തോറും ചുറ്റി- സഞ്ചരിച്ച് ഗ്രാമങ്ങളിലെ കർഷകരുടെ കുടിലുകളിൽ താമസിക്കുകയും അവർ സ്നേഹപൂർവ്വം നല്കിയ കഞ്ഞിവെള്ളം കുടിച്ച് പാടുകയും ചെയ്തു.
-ത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി ഔവ്വയാരുടെ ഗ്രന്ഥമായ ആത്തിചൂടിയുടെ പേരിൽത്തന്നെ ഒരു ഗ്രന്ഥം രചിച്ചുവെന്നത് ഈ കവയിത്രിയുടെ മഹത്ത്വം വെളിവാക്കുന്ന സംഭവമാണ്.
മാറ്റങ്ങളുടേയും കുഴപ്പങ്ങളുടേയും നാളുകൾ
ചേക്കിഴാരുടേയും കമ്പരുടേയും കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും തമിഴ്നാട്ടിൽ ഭരണം ശിഥിലമാകാൻ തുടങ്ങി.
അങ്ങിങ്ങ് കുഴപ്പങ്ങൾ തലനീട്ടി.
ചോഴസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വിസ്തൃതി കുറഞ്ഞുവന്നു.
നഷ്ടപ്പെട്ട ശക്തി വീണ്ടെടുക്കാൻ പാണ്ഡ്യർക്കും സാധിച്ചില്ല.
ഹൊയ്സലക്കാർക്ക് തമിഴ്നാട്ടിൽ സ്വാധീനം വർദ്ധിച്ചുവന്നു.
-ത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ ഉത്തരേന്ത്യ ഭരിച്ചിരുന്ന അലാവുദ്ദീന്റെ പടത്തലവൻ മാലിക്ഗഫൂർ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ രാജാക്കന്മാരെ ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കി അവിടത്തെ സമാധാനത്തിനു ഭംഗം വരുത്തി.
അയാളുടെ സൈന്യം മധുരയിലും പ്രവേശിച്ചു.
പാണ്ഡ്യനാട് അൻപത് വർഷക്കാലം മാലിക്ഗഫൂറിന്റേയും അയാളുടെ പിൻഗാമികളുടേയും നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.
ആന്ധ്രയിൽ വിജയനഗരസാമ്രാജ്യം നിലവിൽ വരുന്നതുവരെ തമിഴ്നാട്ടിൽ സമാധാനപൂർണ്ണമായൊരു ഭരണം നിലവിലില്ലായിരുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യ മുഴുവനും വിജയനഗരഭരണത്തിലായി.
വിജയനഗരസാമ്രാജ്യം മധുരയിൽ നായ്ക്കന്മാരുടെ ഭരണം ഏർപ്പെടുത്തി.
കലയും സാഹിത്യവും വീണ്ടും തളിർക്കാൻ തുടങ്ങി.
തഞ്ചാവൂർ പ്രദേശവും (ചോളനാട്) നായ്ക്കരുടെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നു.
പിന്നീട് ആ പ്രദേശം മറാത്താരാജാക്കന്മാർക്ക് അധീനമായി.
തമിഴ്നാടിന്റെ ഉത്തര ഭാഗം കർണാടക നവാബ് സ്വന്തമാക്കി ഭരണം തുടങ്ങി.
കലഹങ്ങളും യുദ്ധങ്ങളും പതിവായിത്തീർന്നു.
നാട്ടിൽ സമാധാനം പരിരക്ഷിക്കാനാരുമുണ്ടായില്ല.
നായ്ക്കരാജാക്കന്മാർ മതഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കും ക്ഷേത്രകലകൾക്കും പ്രോത്സാഹനം നല്കിയിരുന്നതുകൊണ്ട് കാലാകാലങ്ങളിൽ മതപണ്ഡിതന്മാർ മികച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങളെഴുതി.
പഴയ മതഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കു വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ രചിച്ചു.
മതങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനുള്ള മഠങ്ങളുണ്ടായി.
മഠങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന ചില കവികൾ മതത്തേയും തമിഴ് ഭാഷയേയും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
കവികൾ സ്ഥലപുരാണങ്ങൾ പാടി അതതു പ്രദേശങ്ങളിലുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
മറ്റു ചിലർ നിലവാരം കുറഞ്ഞ ശൃംഗാരച്ചുവയുള്ള പാട്ടുകളെഴുതി അവരെ ആഹ്ളാദിപ്പിച്ചു.
തഞ്ചാവൂർ ഭരിച്ചിരുന്ന മറാത്താരാജാക്കന്മാരുടെ പ്രോത്സാഹനത്തിലും അത്തരം ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടു.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, രാജാക്കന്മാരെയോ പ്രഭുക്കന്മാരെയോ മാനിക്കാത്ത സിദ്ധന്മാരെന്നറിയപ്പെട്ട ജ്ഞാനികൾ തത്ത്വചിന്തകളെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഗാനങ്ങളെഴുതി.
തത്ത്വരായരെ പ്പോലുള്ള ജ്ഞാനികളായ കവികൾ ഇക്കാലത്താണുണ്ടായത്.
ശാന്തിയും സമാധാനവും നഷ്ടപ്പെട്ട ഈ നൂറ്റാണ്ടുകളിലും കവിത പാടേ നശിച്ചുപോയില്ല.
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കവികൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
കുറഞ്ഞ തോതിലെങ്കിലും പുതിയ സാഹിത്യ കൃതികളുണ്ടായി.
അരുണ ഗിരിനാഥരും വില്ലിപുത്തൂരാരും ആയിരക്കണക്കിനു പാട്ടുകൾ രചിച്ചു.
കാളമേഘം പോലുള്ള കവികളും രസകരമായ ഗാനങ്ങൾകൊണ്ട് തമിഴ്മൊഴിയെ സമ്പന്നമാക്കി.
കുമരഗുരുപരനും ശിവപ്രകാശരും അക്കാലത്തെ മികച്ച കവികളായിരുന്നു.
മതസിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ പ്രചാരണമായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യമെങ്കിലും അവരുടെ കൃതികൾക്ക് സാഹിത്യമൂല്യം കുറവല്ലായിരുന്നു.
ഭരണരംഗത്ത് അസ്ഥിരതയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സാഹിത്യസൃഷ്ടി മുറയ്ക്കു നടന്നിരുന്നു.
അതിനുമുമ്പ് തമിഴ്സാഹിത്യം പല നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി തഴച്ചുവളർന്നിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇടയ്ക്ക് ഒന്നു രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകളിലുണ്ടായ ഭരണപരമായ കുഴപ്പങ്ങൾ അതിനെ ആഴത്തിൽ ബാധിച്ചില്ല.
പതിവുപോലെ സാഹിത്യരചന നിർബാധം തുടർന്നു.
പല പുതിയ പ്രവണതകൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കപ്പെട്ടു.
ചെറുകൃതികൾകൊണ്ട് സാഹിത്യരംഗം സജീവമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇക്കാലത്ത് 'പൊയ്യാമൊഴിയാർ' എന്ന കവി തഞ്ചൈവാണൻ കോവൈ എഴുതി.
സങ്കല്പസൃഷ്ടികളായ കാമുകീകാമുകന്മാരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിൽ ഒരു കഥപോലെ നാനൂറ് പദ്യങ്ങളിലായി അതിൽ വിവരിക്കുന്നു.
നാനൂറ് പദ്യങ്ങളിലും തഞ്ചാവൂരിലെ നാടുവാഴിയെ സ്തുതിക്കുന്നുമുണ്ട്.
വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ടിപ്പണികളും
തമിഴ്നാട്ടിൽ മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ക്ഷേത്രങ്ങളും മാളികകളും ഇക്കാലത്ത് ശില്പങ്ങളും മണ്ഡപങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കൃതമായി.
മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന മതഗ്രന്ഥങ്ങൾക്ക് വ്യാഖ്യാനങ്ങളും വിശദീകരണങ്ങളും രചിക്കപ്പെട്ടു.
അതുപോലെ പഴയ സാഹിത്യകൃതികളിൽ പലതും വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ ജനപ്രീതി നേടി.
-ത്തിൽ കളവിയൽ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന് നക്കീരർ എഴുതിയതാണ് ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന വ്യാഖ്യാനം.
വ്യാഖ്യാനമെന്നു തോന്നാത്ത മട്ടിൽ ഒരു കവിതപോലെ അതു വായിച്ചുപോകാം.
തൊല്കാപ്പിയത്തിന് ഇളംപൂരണനാർ പൂർണ്ണരൂപത്തിലുള്ള ഒരു വ്യാഖ്യാനമെഴുതി.
നക്കീരന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിലെ ആലങ്കാരിക ഭാഷയേക്കാൾ കൂടുതൽ ലളിതമായിരുന്നു അത്.
-ത്തിനു മുമ്പാണ് ഇദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നതെന്ന് കരുതാം.
അടുത്ത നൂറ്റാണ്ടിൽ തൊല്കാപ്പിയത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തിനും തിരുക്കോവൈയാർക്കും വ്യാഖ്യാനം രചിച്ചത് പേരാശിരിയർ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരാളായിരുന്നു.
ഒഴുക്കും ഭംഗിയുമുള്ളതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി.
സേനാവരൈയർ തൊല്കാപ്പിയം ഉത്തരാർദ്ധത്തിനു വ്യാഖ്യാനമെഴുതി.
ലാളിത്യവും ഗഹനതയും ഇടകലർന്ന രീതിയാണദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നത്.
സംസ്കൃതത്തിലും അദ്ദേഹത്തിനു പാണ്ഡിത്യമുണ്ടായിരുന്നു.
സംസ്കൃതം പഠിച്ച മറ്റൊരു വ്യാഖ്യാതാവാണ് നച്ചിനാർക്കിനിയാർ.
അദ്ദേഹം തമിഴ്സാഹിത്യത്തിനു വിലപ്പെട്ട സംഭാവന നല്കി.
തമിഴിലെ പല ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കും അദ്ദേഹം വ്യാഖ്യാനങ്ങളെഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
സംസ്കൃത പുരാണങ്ങൾ
(സംസ്കൃത) പുരാണങ്ങൾ തമിഴിലെഴുതാനുള്ള ശ്രമം ഇക്കാലത്ത് ആരംഭിച്ചു.
അവയിൽ ഏറ്റവും വലുത് പതിനായിരത്തിലധികം പദ്യങ്ങളുള്ള സ്കന്ദപുരാണമായിരുന്നു.
സംസ്കൃതത്തിലെ ശിവശങ്കര-സംഹിതയെ ഉപജീവിച്ച് എഴുതപ്പെട്ടതാണിത്.
മുരുകന്റെ ജനനം, വളർച്ച, തിരുവിളയാടൽ, ശൂരപത്മാസുരനുമായുള്ള പോര്, ദെയ്വാനയെ (ദേവയാനി) വിവാഹം ചെയ്തത്, വള്ളിയുടെ പ്രേമം മുതലായവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി ഈ പുരാണത്തിൽ വർണ്ണിക്കുന്നു.
കച്ചിയപ്പശിവാചിരിയാർ എന്നു പേരുള്ള അതിന്റെ കർത്താവ് പഴയ തമിഴ്സാഹിത്യ പാരമ്പര്യത്തെയാണു മുറുകെപ്പിടിച്ചത്.
പ്രതിപാദ്യം കാവ്യാത്മകമായതുകൊണ്ട് മറ്റു പുരാണങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് മികച്ചതാണ് സ്കന്ദപുരാണം.
പാണ്ഡ്യരാജ കുടുംബാംഗമായ അതിവീരരാമപാണ്ഡ്യർ കൂർമ്മപുരാണവും ലിംഗപുരാണവും കച്ചിയപ്പമുനിവർ വിനായക-പുരാണവും വീരകവിരായർ ഹരിശ്ചന്ദ്രപുരാണവും തമിഴിൽ എഴുതി.
ആർജ്ജവമുള്ളതാണ് വീരകവിരായരുടെ രചനാശൈലി.
വായനക്കാരനെ അത് ഹഠാദാകർഷിക്കും.
വടമലയപ്പർ മത്സ്യപുരാണം തർജ്ജമ ചെയ്തു.
'മണ്ഡലപുരുഷൻ' എന്ന ജൈനൻ സംസ്കൃതത്തിലെ ജൈനപുരാണമായ ആദിപുരാണം തമിഴിലാക്കി ശ്രീപുരാണമെന്നു പേരിട്ടു.
മണിപ്രവാളശൈലിയിലാണ് അതിന്റെ രചന.
കയചിന്താമണി എന്ന ജൈനമതഗ്രന്ഥവും മണിപ്രവാളത്തിൽ എഴുതിയതാണ്.
വാമനമുനിവർ രചിച്ചതാണ് മേരുമന്ത്രപുരാണം.
അറനെറിസാരം എന്ന നീതിശാസ്ത്രഗ്രന്ഥം രചിച്ചത് ജൈനനായ മുന്റുറൈയരയനാർ ആണ്.
-ത്തിൽ 'ഉമാപതിശിവം' എന്ന കവി, കോവിൽ പുരാണം എന്ന പേരിൽ ഒരു സ്ഥലപുരാണം എഴുതി.
അതിനെത്തുടർന്ന് പല സ്ഥലപുരാണങ്ങളും രചിക്കപ്പെട്ടു.
അവയിൽ പേരുകേട്ടവയാണ് മധുരയിലെ 'ശിവപെരുമാളുടെ' അറുപത്തിനാലു തിരുവിളയാടലു-കൾ വർണ്ണിക്കുന്ന പുരാണങ്ങൾ.
വേമ്പത്തൂരാൻ, പെരുമ്പറ്റ പുലിയൂർ നമ്പി, പരംജ്യോതി എന്നീ കവികളും തിരുവിളയാടൽ പുരാണങ്ങളെഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
വ്യാപകമായ പ്രശംസ നേടിയത് പരംജ്യോതിയുടെ തിരുവിളയാടലാണ്.
ചൊവ്വൈച്ചൂടുവാർ എന്ന കവി സംസ്കൃതത്തിലെ ഭാഗവതത്തെ അവലംബമാക്കി കാളിദാസന്റെ രഘുവംശത്തെ 2480 പദ്യങ്ങളിൽ മൊഴിമാറ്റം നടത്തി.
സംസ്കൃത കൃതികളുടെ അനുവാദവും ആശയാനുവാദവും
വില്ലിപുത്തൂരാൻ ഭാരതകഥ നാലായിരത്തി മൂന്നൂറ് വിരുത്തങ്ങളിൽ തമിഴിൽ എഴുതി.
സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ അതിനു മുഖ്യമായൊരു സ്ഥാനമുണ്ട്.
അതിലെ കവിതകൾ മികച്ചവയാണ്.
യുദ്ധം വർണ്ണിക്കുമ്പോൾ പദപ്രയോഗം ചടുലമാകുന്നു.
കഥാസന്ദർഭത്തിനു യോജിച്ച രചനാരീതിയാണ് കവി സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്.
പ്രധാന സംഭവങ്ങളൊന്നും വിട്ടുകളയാതെയും എന്നാൽ സംക്ഷിപ്ത രൂപത്തിലും കഥ പറയാൻ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.
കവിതകളിൽ തമിഴിനോടൊപ്പം സംസ്കൃതപദങ്ങളും അദ്ദേഹം പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
വില്ലിപുത്തൂരാനെപ്പോലെ തമിഴ് പദ്യത്തിൽ പരിമിതമായി സംസ്കൃതപദങ്ങളുപയോഗിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു കവിയാണ് അരുണ ഗിരിനാഥർ .
മനോഹരമായ ഗാനങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുള്ളത്.
അരുണഗിരിനാഥരുടെ മൂവായിരം പാട്ടുകൾ തിരുപ്പുകഴ് എന്ന പേരിൽ സമാഹരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എല്ലാം മുരുകനെ സ്തുതിക്കുന്ന ഭക്തിഗീതങ്ങളാണ്.
താളലയങ്ങളോടെ പാടാൻ കഴിയുന്ന ഇത്തരം പാട്ടുകൾ വേറെയില്ലെന്നാണ് സംഗീതജ്ഞന്മാരുടെ അഭിപ്രായം.
ഇന്നും തമിഴ് സംഗീതക്കച്ചേരികളിൽ തിരുപ്പുകഴ് പാടാറുണ്ട്.
തേവാര കാലത്തിനു ശേഷം നമുക്കു ലഭിച്ച ഏറ്റവും നല്ല ഗാനങ്ങൾ തിരുപ്പുകഴിലേതാണ്.
ഭൂരിഭാഗം പാട്ടുകളുടേയും ആദ്യഭാഗത്ത് ഗണികകളുടെ വേഷവിധാനങ്ങളോടുള്ള പുച്ഛവും രണ്ടാം ഭാഗത്ത് മുരുകന്റെ തിരുവിളയാടലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പുരാണകഥകളുമാണ് പ്രതിപാദ്യവിഷയമായിട്ടുള്ളത്.
ഈ കവിയുടെ തന്നെ സ്കന്ദർ അനുഭൂതി, സ്കന്ദർ അലങ്കാരം എന്നിവ ഭക്തികാവ്യങ്ങളാണ്.
കന്തരന്താദി, മൂവേൽ വിരുത്തം, മയിൽ വിരുത്തം, തിരുവകുപ്പ് എന്നിവയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റു കൃതികൾ.
സംസ്കൃതകാവ്യമായ മഹാഭാരതത്തിലുള്ള നളനെന്ന രാജാവിന്റെ കഥ പുകഴേന്തി (16-ാം ശ.-ത്തിൽ) വെൺപാവൃത്തത്തിൽ മനോഹരമായൊരു കാവ്യമാക്കി.
ഒട്ടക്കൂത്തന്റെ കാലത്താണ് ഇദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നതെന്നും ചോഴരാജാവ് പാണ്ഡ്യരാജകുമാരിയെ വിവാഹം ചെയ്തുകൊണ്ടുപോയപ്പോൾ സ്ത്രീധനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ചോഴനാട്ടിലെത്തിയെന്നും ഒട്ടക്കൂത്തൻ അദ്ദേഹത്തെ ദ്രോഹിച്ചെന്നും ജയിലിലായ പുകഴേന്തി കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന തടവുപുള്ളികളെ തമിഴ് പഠിപ്പിച്ചെന്നും അവരിൽ ചിലർ കവികളായെന്നും ഈ കവികളുടെ പ്രാഗല്ഭ്യം കണ്ടറിഞ്ഞ് സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ രാജാവ് പുകഴേന്തിയെ മോചിപ്പിച്ചെന്നും കഥകളിൽപ്പറയുന്നു.
പാണ്ഡ്യ പാരമ്പര്യത്തിൽപ്പെട്ട അതിവീരരാമപാണ്ഡ്യൻ തെങ്കാശി കേന്ദ്രമാക്കിയുള്ള ചില പ്രദേശങ്ങളുടെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു.
കവി കൂടിയായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണത്തെക്കുറിച്ച് ആർക്കും അറിഞ്ഞുകൂടെങ്കിലും അദ്ദേഹം രചിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്നു.
2525 പദ്യങ്ങളിൽ രചിച്ച കാശികാണ്ഡം കാശിയുടെ മഹത്ത്വം വർണിക്കുന്നു.
മഹാഭാരതത്തിലെ നളന്റെ കഥ പറയുന്ന നൈഷധം ഇദ്ദേഹം നല്ലൊരു തമിഴ് കാവ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ആശു കവികൾ
തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ കവിതയെഴുതാൻ കഴിവുള്ളവരെ നിമിഷകവികൾ (ആശുകവികൾ) എന്നു പറയുന്നു.
തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ നിമിഷകവിതകൾ ധാരാളമെഴുതി പേരെടുത്തയാളാണ് കാളമേഘപ്പുലവർ .
ഇദ്ദേഹം 15-ാം ശ.
-ത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു.
അവിചാരിതമായി പെരുമഴ ചൊരിയുന്ന കാളമേഘത്തെപ്പോലെ നാട്ടിലെ പല സുപ്രധാന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും അനേകം നിമിഷകവിതകൾ രചിച്ചുപാടിയതുകൊണ്ടാണ് കാള മേഘം എന്ന പേരുണ്ടായത്.
കവിയുടെ ശരിയായ പേര് കാലക്രമേണ വിസ്മൃതമായി.
കാളമേഘത്തിന്റെ മിക്ക കവിതകളും ശ്രോതാക്കൾക്കു പെട്ടെന്നു മനസ്സിലാകുന്നവയും ആശയഗാംഭീര്യമുള്ളവയുമാണ്.
നിഗൂഢാർത്ഥമുള്ള ചില കവിതകളുമുണ്ട്.
കവികളെ മാനിക്കാത്ത ധിക്കാരികളുടെ അഹംഭാവത്തെ പുച്ഛിക്കുന്ന കവിതകളും ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പരമ്പരാഗതശൈലിയിലുള്ള കവിതകളും കാളമേഘം എഴുതി.
അവയിൽ തിരുവാനൈക്കാവുലാ, ചിത്തിരമടൽ എന്നിവ ഏറെ പ്രശസ്തമാണ്.
ജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഘോഷയാത്രയായി വരുന്ന നേതാവിനെ വർണ്ണിക്കുന്ന കൃതിയാണ് ആദ്യത്തേത്.
വഞ്ചിതരായ കാമുകരുടെ ദുഃഖം ചിത്തിരമടലിൽ വർണ്ണിക്കുന്നു.
ഈ കൃതികളേക്കാൾ, കാളമേഘത്തിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട കവിതകളാണ് ആസ്വാദകരെ കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചിട്ടുള്ളതെന്നു പറയാം.
രണ്ട് കവികൾ തങ്ങളുടെ ശാരീരികവൈകല്യങ്ങൾ കാരണം ഒന്നായി ജീവിച്ച് കവിതാരചനയിലേർപ്പെട്ട അത്ഭുതകരമായ ചരിത്രവും തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലുണ്ട്.
അടുത്ത ബന്ധുക്കളായ രണ്ടുപേരിൽ ഒരാൾ അന്ധനും അപരൻ മുടന്തനുമായിരുന്നു.
അന്ധൻ മുടന്തനെ ചുമന്നുകൊണ്ടു നടന്നു.
മുടന്തൻ വഴി കാണിച്ചു.
അങ്ങനെ പരസ്പരം സഹായിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരിൽ ഒരാൾ ഇളം സൂര്യനെന്നും മറ്റെയാൾ മുതു സൂര്യനെന്നും അറിയപ്പെട്ടു.
രണ്ടു പേരെയും ചേർത്ത് ഇരട്ടകളെന്നും വിളിച്ചിരുന്നു.
ജന്മനായുള്ള അംഗവൈകല്യം മറന്ന് അവർ കവിതകളെഴുതി.
ഒരു പദ്യത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ രണ്ടുവരി ഒരാൾ എഴുതുമ്പോൾ രണ്ടാമൻ അടുത്ത രണ്ടുവരി എഴുതി പൂർത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്.
പാണ്ഡിത്യത്തെ മാനിക്കാത്ത പണക്കാരെ, പുച്ഛിക്കുന്നതും സൽസ്വഭാവികളായ ധനികരെ പ്രശംസിക്കുന്നതുമായ ഇവരുടെ കവിതകൾക്ക് അർത്ഥഭംഗിയും ശബ്ദഗാംഭീര്യവുമുണ്ട്.
ഹാസ്യരസപ്രധാനമായ പാട്ടുകളും ഇവർ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
കവി വീരരാഘവ മുതലിയാർ ജന്മനാ അന്ധനായിരുന്നു.
കവിതാവാസന-യുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം സംഗീതവും അഭ്യസിച്ചിരുന്നു.
അദ്ദേഹം രചിച്ച പാട്ടുകൾ അർത്ഥപൂർണ്ണവും ശ്രവണമധുരവുമാണ്.
ശ്രീലങ്കയിൽ ചെന്ന് അവിടത്തെ രാജാവായിരുന്ന പരരാജശിങ്കനെ തന്റെ പാട്ടുകൾ കൊണ്ടു സന്തോഷിപ്പിച്ച് സമ്മാനം നേടാനും അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു.
മഠത്തിൽ വളർന്ന സാഹിത്യം
ശൈവമതസംരക്ഷണാർഥം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ശൈവമഠങ്ങൾ മതത്തിന്റെ വളർച്ചയെ സഹായിച്ചതോടൊപ്പം തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും പ്രോത്സാഹനമേകി.
പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും പുതിയ കൃതികൾ രചിക്കാനും ഈ മഠങ്ങൾ സഹായം നല്കിയിട്ടുണ്ട്.
ചില മഠാധിപതികൾ പണ്ഡിതന്മാരും സാഹിത്യ ഗവേഷണ തത്പരരുമായിരുന്നതുകൊണ്ട് പേരെടുത്ത പല കവികളും മഠങ്ങളിൽത്തന്നെ താമസിച്ച് കവിതാരചന നടത്തി.
മഠാധിപതികളും ചില താത്ത്വിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചു.
-ത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട തിരുവാവാടുതുറൈ-മഠത്തിലും ധർമ്മപുരമഠത്തിലും വസിച്ചിരുന്ന കവികൾ സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ചില കൃതികൾ എഴുതുകയും പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കു വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ രചിക്കുകയും ചെയ്തു.
വീരശൈവ സമുദായക്കാരുടെ വകയായ തിരുവണ്ണാമല മഠവും തുറൈമംഗല മഠവും തമിഴ്സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയെ സാരമായി സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ധർമ്മപുരമഠവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കവികളിൽ പ്രശസ്തൻ 17-ാം ശ.
-ത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കുമാരഗുരുപരർ ആകുന്നു.
നന്നേ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ഇദ്ദേഹം സന്ന്യാസിയും കവിയുമായി.
മധുര ഭരിച്ചിരുന്ന തിരുമലനായ്ക്കന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം മധുര-മീനാക്ഷിയുടെ അപദാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് 'പിള്ളൈത്തമിഴ് 'പാടി.
മീനാക്ഷിയമ്മൈ പിള്ളൈത്തമിഴ് എന്ന പേരിലുള്ള പ്രസ്തുതകൃതിക്ക് പിള്ളൈത്തമിഴ് എന്ന കവിതാവിഭാഗത്തിൽ മുഖ്യസ്ഥാനമുണ്ട്.
ഭക്തിയുടേയും സാഹിത്യത്തിന്റേയും സംഗീതത്തിന്റേയും സമ്മിളിത രൂപമാണ് ഈ പാട്ടുകൾ.
മധുരാപുരിയെ വർണ്ണിക്കുന്ന ഒരു കലമ്പകവും തിരുവാരൂരിനെപ്പറ്റിയുള്ള നാന്മണിമാലൈ എന്ന ഗ്രന്ഥവും ചിദംബരത്തെപ്പറ്റി മുമ്മണിക്കോവൈ, ചെയ്യുൾകോവൈ, ശിവകാമിയമ്മൈ ഇരട്ടൈ മണിക്കോവൈ എന്നീ കൃതികളും രചിച്ചു.
ധർമ്മപുരത്തിലെ സ്വന്തം ഗുരുവിനെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് പണ്ടാരമുമ്മണിക്കോവൈ എഴുതി.
ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ചെന്നു താമസിച്ച് തമിഴ് കൃതികൾ പാടിയ ഒരേയൊരു തമിഴ് കവിയാണിദ്ദേഹം.
കാശിയിൽ ഇദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച മഠം ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
ഡൽഹി ഭരിച്ചിരുന്ന സുൽത്താനെ നേരിൽ കണ്ട് സഹായം തേടാനും ശ്രമിച്ചു.
അതിനുവേണ്ടി ഹിന്ദുസ്ഥാനി ഭാഷ പഠിക്കാൻ സരസ്വതീ കടാക്ഷം തേടി സകലകലാവല്ലിമാല എന്ന കാവ്യം രചിച്ചു.
ഉത്തരേന്ത്യയിൽ താമസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ കമ്പരാമായണം വ്യാഖ്യാനിച്ച് ഹിന്ദുസ്ഥാനിയിൽ പ്രസംഗിക്കുകയും പുരാണകൃതികളെ ആധാരമാക്കി പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
കാശിയെ വർണ്ണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കലമ്പകവും എഴുതി.
തിരുവാവാടുതുറൈ മഠത്തിലെ 'ഈശാനദേശികർ' എന്ന 'സ്വാമിനാഥദേശികർ' ഇലക്കണക്കൊത്ത് എന്ന ഗ്രന്ഥവും കലമ്പകം വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന ചില കൃതികളും രചിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യൻ ശങ്കരനമശ്ശിവായർ നന്നൂലിനു വ്യാഖ്യാനമെഴുതി.
മഠവുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്ന ശിവജ്ഞാനമുനിവർ എന്ന മഹാകവി അതിന് ഒരു ടിപ്പണിയും തയ്യാറാക്കി.
സംസ്കൃതത്തിലും തമിഴിലും പണ്ഡിതനായിരുന്ന അദ്ദേഹം തൊല്കാപ്പിയത്തിലെ ആദ്യത്തെ സൂത്രത്തെ ആസ്പദമാക്കി ഒരു ഗവേഷണഗ്രന്ഥവും രചിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഞ്ചിപുരാണം തമിഴിലെ സ്ഥലപുരാണങ്ങളിൽ വച്ച് ഏറ്റവും മികച്ചതാണ്.
തിരുക്കുറളിലെ വരികൾ ഉൾപ്പെടുത്തി വെൺപാമട്ടിൽ അദ്ദേഹം രചിച്ച സാരോപദേശകൃതിയാണ് സോമേശ്വര മുതുമൊഴിവെൺപാ.
തിരുക്കുറളിലെ ഉപദേശങ്ങൾക്കു യോജിച്ച കഥകളും ചരിത്രസംഭവങ്ങളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ശൈവസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന-ഗ്രന്ഥമായ ശിവജ്ഞാനബോധ ത്തിന് മഹാഭാഷ്യം എന്ന വ്യാഖ്യാനവും ഒരു ലഘുവിവരണവും തയ്യാറാക്കിയതും മറ്റു ചില മതഗ്രന്ഥങ്ങൾക്ക് വിശദീകരണങ്ങൾ കൊടുത്തതും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന പാണ്ഡിത്യത്തിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
പുതിയ വീരശൈവ കഥകൾ
-ത്തിൽ മദ്രാസിനടുത്തുള്ള തിരുപ്പോരൂർ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു മഠം സ്ഥാപിച്ച കവിയാണ് ശാന്തിലിംഗ സ്വാമികൾ.
വീരശൈവമതവിശ്വാസിയായ ഒരു സന്ന്യാസിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം.
വൈരാഗ്യശതകം, വൈരാഗ്യദീപം, അവിരോധ ഉന്തിയാർ, കൊലൈ മറുത്തൽ, നെഞ്ചുവിടുദൂത് മുതലായവ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളാണ്.
ശാന്തിലിംഗത്തിന്റെ പിൻഗാമിയായ ചിദംബരസ്വാമികൾ രചിച്ച കീർത്തനങ്ങളാണ് തിരുപ്പോരൂർ സന്നിധി എന്ന സമാഹാരത്തിലുള്ളത്.
മധുര-മീനാക്ഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു നീണ്ട കവിതയും നെഞ്ചുവിടുദൂത് എന്ന ഗ്രന്ഥവും മറ്റു ചില പാട്ടുകളും തിരുപ്പോരൂരിലെ മുരുകനെപ്പറ്റിയുള്ള പിള്ളൈത്തമിഴ്, താരാട്ട്, തിരുപ്പണിയെഴുച്ചി കിളിപ്പാട്ട്, കുയിൽ പാട്ട്, ദൂത് എന്നിവയും ഇദ്ദേഹം രചിച്ചു.
കവിതകളായും നാടൻപാട്ടുകളുടെ രൂപത്തിലും തത്ത്വചിന്താപരമായ കൃതികൾ രചിച്ച കവിയാണ് 'തത്തുവരായർ'.
ഇത്രയധികം ശീലുകളിൽ പാട്ടുകളെഴുതിയ മറ്റൊരു കവിയില്ല.
ഉലാ, ദൂത്, കലമ്പകം, അന്താദി, ഭരണി മുതലായ പല കാവ്യരൂപങ്ങളിലും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ കാണുന്നുണ്ട്. 'അഞ്ചവതൈ പരണി'യും 'മോഹവതൈ പരണി'യും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മികച്ച രചനകളാണ്.
ഇവയിൽ രാജാക്കന്മാർ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധമില്ല; മറിച്ച്, ജ്ഞാനികൾ തമ്മിലുള്ള പാണ്ഡിത്യപോരാട്ടമാണുള്ളത്.
ചില പാട്ടുകൾ തിരുവാചകത്തെ അനുകരിച്ചുള്ളവയാണ്.
ഭക്തിയേക്കാൾ അദ്വൈത സിദ്ധാന്തത്തിനു മുൻതൂക്കം നല്കിയതുകൊണ്ട് തിരുവാചകത്തെപ്പോലെ ഇതിനു പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചില്ല.
310 പദ്യഭാഗങ്ങളിൽ അദ്വൈതസിദ്ധാന്തത്തെ സുവ്യക്തമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഒരു കൃതിയാണ് കൈവല്യ നവനീതം .
തത്ത്വചിന്തയെ എത്ര സരളവും സരസവുമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുമെന്നതിന് ഉദാഹരണമാണ് താണ്ഡവരായസ്വാമികൾ എന്ന സന്ന്യാസി രചിച്ച ഈ ഗ്രന്ഥം.
ലളിതമായ ശൈലിയിലും പാടി രസിക്കാവുന്ന രീതിയിലാണ് ഇത് വിരചിച്ചിരിക്കുന്നത്.
തമിഴിലും സംസ്കൃതത്തിലും ഒരുപോലെ പാണ്ഡിത്യം നേടിയ വ്യക്തിയായിരുന്നു തായുമാനർ (1705-42).
അക്കാലത്ത് തിരുച്ചിറപ്പള്ളി ഭരിച്ചിരുന്ന വിജയകങ്ക ചൊക്കനാഥരുടെ മന്ത്രിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം.
ഐഹികസുഖങ്ങളിൽ വിരക്തനായി, സ്ഥാനമൊഴിഞ്ഞ്, കവിതകളെഴുതിയും തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചും കാലം കഴിച്ചു.
ശൈവമതത്തേയും അദ്വൈതസിദ്ധാന്തത്തേയും പൊരുത്തപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള പാട്ടുകളാണ് ഇദ്ദേഹം എഴുതിയത്.
ഉപനിഷത്തുകളുടേയും മറ്റു സൈദ്ധാന്തിക ഗ്രന്ഥങ്ങളുടേയും സാരാംശം സ്പഷ്ടമായി പാട്ടുകളിൽ ആവിഷ്കരിക്കാൻ ഇദ്ദേഹത്തിനു സാധിച്ചു.
ഭക്തിപരമായ കവിതകളും ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആധുനിക സാഹിത്യം
-ത്തിന്റെ ഉത്തരാർദ്ധത്തിലും 20-ാം ശ.
-ത്തിന്റെ പൂർവാർദ്ധത്തിലും ഭാരതീയഭാഷകളിലാകമാനം പാശ്ചാത്യസാഹിത്യം സ്വാധീനം ചെലുത്തി.
ഇംഗ്ളീഷ് വിദ്യാഭ്യാസവും വിദേശ മിഷനറിമാരുമാണ് ഇതിനു കളമൊരുക്കിയത്.
ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പാശ്ചാത്യസമീപന-ങ്ങളും മാതൃകകളും മാത്രമല്ല അവയുടെ പരിണാമഗതി തന്നെ മിക്ക ഭാരതീയഭാഷകളിലേക്കും സാഹിത്യത്തിലേക്കും കടന്നുവരികയുണ്ടായി.
റൊമാന്റിസിസം, റിയലിസം തുടങ്ങിയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ഭാരതീയഭാഷകൾ സ്വീകരിച്ചു.
സാഹിത്യം അന്തർദേശീയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കു-ന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.
ആധുനിക പാശ്ചാത്യസാഹിത്യരൂപങ്ങൾ ക്രമേണ ഭാരതീയ ഭാഷകളിലേക്കും കടന്നുവന്നു.
പാശ്ചാത്യരീതിയിൽ കവിത, നോവൽ, ചെറുകഥ, നാടകം, നിരൂപണം എന്നിവ ഭാരതീയ ഭാഷകളിലും രചിച്ചു തുടങ്ങി.
ഈ ആധുനിക പ്രവണതകളുടെ വേലിയേറ്റം മറ്റു ഭാരതീയ ഭാഷകളിലെന്നതുപോലെ തമിഴിലുമുണ്ടായി.
ഇവയുടെ സംക്ഷിപ്ത വിവരണം താഴെ കൊടുക്കുന്നു.
കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലും അതിനു മുമ്പുള്ള നൂറ്റാണ്ടിലും ഉള്ള കവികളിൽ അധികം പേരും ഉലാ, മടൽ, അന്താദി തുടങ്ങിയ വൃത്തങ്ങളിൽ സമ്പന്നരെ സ്തുതിക്കുന്ന കവിതകളാണു രചിച്ചിരുന്നത്.
ചിലർ പ്രാസഭംഗിക്കും മറ്റു ചിലർ അഷ്ടനാഗബന്ധം പോലുള്ള കവിതകൾ രചിക്കുന്നതിനും പ്രാധാന്യം നല്കി.
പദപ്രയോഗത്തിനും ശബ്ദഭംഗിക്കുമാണ് അക്കാലത്തെ കവികൾ പ്രാമുഖ്യം നല്കിയിരുന്നത്.
ഇതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി സമകാലികസമൂഹത്തിലെ സാധാരണമനുഷ്യരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ, സങ്കല്പങ്ങൾ, ചിന്താഗതികൾ, വൈകാരികാനുഭൂതികൾ എന്നിവയെല്ലാം താരതമ്യേന ലളിതവും സരളവുമായ ശൈലിയിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്ന കവിതകൾ ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങിയതോടുകൂടിയാണ് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ ആധുനികയുഗം ആരംഭിച്ചത്.
കവിതയിലെ ഉള്ളടക്കവും രൂപശില്പവും ഒരുപോലെ ആസ്വാദ്യവും അകൃത്രിമവും ആയിത്തീർന്നു എന്നതാണ് പുതിയ പ്രവണതയുടെ മുഖ്യസവിശേഷത.
ഈ പരിവർത്തനത്തിനു നാന്ദികുറിച്ചതും അതിന് ഉത്തമ മാതൃകകൾ കാഴ്ചവച്ചതും അഖിലേന്ത്യാ പ്രശസ്തി ആർജ്ജിച്ചിട്ടുള്ള സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയാണ്.
സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി
സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയും ആദ്യം സമ്പന്നരെ വാഴ്ത്തുന്ന സ്തുതിഗീതങ്ങളാണ് രചിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം സ്തുതിഗീതങ്ങളെ പുച്ഛിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കവിതകൾ രചിച്ചു.
സ്വാതന്ത്ര്യവാഞ്ഛയും സത്യാന്വേഷണ തത്പരതയും ജനങ്ങളുടെ ദുരിതവുമാണ്, ഗതിമാറി സഞ്ചരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ പങ്കുകൊണ്ടതും വാ.
ശു.
അയ്യർ, വാ.
ഉ.
ചിദംബരംപിള്ള മുതലായവരുടെ സൗഹൃദവും തിലകനുമായുള്ള അടുപ്പവും ഇതിനു കാരണമായി.
ഉത്ക്കടമായ ദേശീയാവേശത്തോടെ മദ്രാസ് കടൽത്തീരത്തുനിന്ന് അദ്ദേഹം പാടി.
അനേകം കവിതകൾ അച്ചടിച്ചു പ്രചരിപ്പിച്ചു.
പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും കാട്ടുതീപോലെ പടർന്നുകയറിയ ആവേശം ജനങ്ങളെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് തട്ടിയുണർത്തി.
1921-ൽ മരിക്കുന്നതുവരെ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി നാടൊട്ടുക്കും ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
ജനങ്ങൾ ക്ഷേമൈശ്വര്യങ്ങളോടെ ജീവിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഭാരതിയാർ നാടിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം കൊണ്ടുമാത്രം തൃപ്തിപ്പെട്ടില്ല.
ജനക്ഷേമത്തിനു പ്രതിബന്ധമായി നില്ക്കുന്ന കൊള്ളരുതായ്മകളെയെല്ലാം തന്റെ കവിതകളിലൂടെ അദ്ദേഹം ശക്തിയായി എതിർത്തു.
ജാതിചിന്തയെ അപലപിച്ചു.
അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ എതിർത്തു.
കുട്ടികൾക്ക് കരുത്തു പകർന്നു.
സ്ത്രീകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിനെതിരായി ആഞ്ഞടിച്ചു.
മാതൃഭാഷയെ അവഗണിച്ച് ആംഗലഭാഷയ്ക്കു പ്രാധാന്യം നല്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തെ എതിർത്തു.
ഇങ്ങനെ സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടി അദ്ദേഹം രചിച്ച കവിതകൾ ഇന്നും ജനങ്ങൾക്ക് ആവേശം പകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പുതിയ കവികൾ
-ത്തിലെ തമിഴ് കവികളിൽ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തൻ പുരട്ചികവി (വിപ്ളവകവി) എന്ന അപരനാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഭാരതീദാസൻ (1891-1964) ആണ്.
കനകസുബ്ബുരത്തിനം എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നാമം.
തമിഴ്നാടിന്റെ സംസ്കാരത്തേയും അവശ ജനവിഭാഗത്തിന്റെ ഗുണത്തേയും ലക്ഷ്യമാക്കി നിരവധി കവികൾ തീക്ഷ്ണഭാവങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന കവിതകൾ രചിച്ചു.
കവിമണി ദേശിക വിനായകംപിള്ള (1876-1952), ശുദ്ധാനന്ദ ഭാരതി, നാമക്കൽ രാമലിംഗംപിള്ള (1888-1972) തുടങ്ങിയവരാണ് ഇവരിൽ പ്രമുഖർ.
കവിമണി ദേശിക വിനായകംപിള്ള പഴയതും പുതിയതുമായ ശൈലിയിൽ നിരവധി കവിതകൾ എഴുതി.
സമാധാനപൂർണ്ണവും ലളിതവുമായ ജീവിതം നയിച്ചയാളാണ് ഇദ്ദേഹം.
അതേ ലാളിത്യവും ശാന്തിയും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിലും കാണാം.
സമരതീക്ഷ്ണമായൊരു കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ടും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സും കവിതയും ശാന്തമായി വർത്തിച്ചത് അത്ഭുതമെന്നു വേണം പറയാൻ.
കവിതാരചനയിൽ ഇദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന വൈദഗ്ദ്ധ്യം അനിതര സാധാരണമാണ്.
അതീവ ഹൃദ്യവും ഒഴുക്കുള്ളതുമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി.
പുരോഗമനപരമായ ആശയങ്ങൾ ക്ളിഷ്ടതയില്ലാതെ ഉള്ളിൽ തട്ടും പടി ഇദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചു.