smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
തികഞ്ഞ ലിബറൽ ചിന്താഗതിക്കാരനും മതഭക്തനുമായിരുന്ന മഥിസൻ സാഹിത്യമൂല്യനിർണയത്തിൽ കർക്കശമായ നിലപാടെടുത്തിരുന്ന ആളാണ്.
ദി അച്ചീവ്മെന്റ് ഒഫ് റ്റി.
എസ്. എലിയറ്റ് (1935), അമേരിക്കൻ റെനെയ്സൻസ് (1941), ഹെന്റി ജെയംസ്; ദ മേജർ ഫെയ്സ് (1944) എന്നിവ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ മികച്ചു നില്ക്കുന്നു.
1930-കളുടെ അന്ത്യത്തിൽ രൂപംകൊണ്ട് 1940 കളിൽ നിരൂപണരംഗത്ത് പ്രാമുഖ്യം നേടിയ 'നവനിരൂപണ' പദ്ധതി (New Criticism)യെക്കുറിച്ചാണ് ഇനി ചിന്തിക്കാനുള്ളത്.
ചരിത്രം, ജീവചരിത്രം തുടങ്ങിയ സാഹിത്യബാഹ്യപരിഗണനകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു സാഹിത്യകൃതിയെ ഒരു ജൈവസ്വരൂപമായി (Organic Unit) കാണുക എന്നതാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ മുഖ്യസവിശേഷത.
കൃതിയുടെ പാഠ്യാംശത്തിന്റെ (text) സൂക്ഷ്മമായ അപഗ്രഥനത്തിലൂടെ കവിഹൃദയം കണ്ടെത്തുന്ന ഈ സമ്പ്രദായം പാഠനിരൂപണവിഭാഗത്തിൽ (textual criticism) പെടുന്നു.
ടി.എസ്. എലിയറ്റും ഇംഗ്ളീഷ് വിമർശകനായ ഐ.എ. റിച്ചാഡ്സ്, വില്യം എംപ്സൻ എന്നിവരുമാണ് ഇക്കൂട്ടർക്ക് വഴികാട്ടികളായത്.
1938-ൽ ക്ളെയന്ത് ബ്രൂക്സും റോബർട്ട് പെൻ വാറനും ചേർന്നു പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ അൺഡർസ്റ്റാൻഡിങ് പോയട്രി എന്ന ഗ്രന്ഥത്തോടെ ഈ നിരൂപണ പദ്ധതി ഔപചാരികമായി ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യപ്പെട്ടതായി കണക്കാക്കാം.
മൂന്നു വർഷത്തിനുശേഷം 1941-ൽ ജോൺ ക്രോ റാൻസം രചിച്ച ന്യൂ ക്രിട്ടിസിസം എന്ന ഗ്രന്ഥം ഈ സമ്പ്രദായത്തിനു സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ നേടിക്കൊടുത്തു.
അലൻ റ്റെയ്റ്റ് (1899-1978), ഐവർ വിന്റേഴ്സ് (1900-68), ആർ.പി. ബ്ളാക്മൂർ (1904-65), കെന്നത്ത് ബർക് (1897-1993), സ്റ്റാൻലി എഡ്ഗർ ഹൈമൻ എന്നിവരാണ് മറ്റു നവനിരൂപകരിൽ പ്രമുഖർ.
പുതിയ കവിതയുടെ കാലഘട്ടം ആരംഭിക്കുന്നത് ഹാരിയറ്റ് മൺറോയുടെ (1860-1936) കവിത, ഒരു പദ്യമാസിക (Poetry A Magazine of Verse) എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ ഒന്നാം ലക്കത്തോടുകൂടിയാണെന്നു (1912) പറയാം.
ഇക്കാലത്തെ പുത്തൻ കവികളുടെ വിഹാരരംഗമായിരുന്നു ഈ പ്രസിദ്ധീകരണം.
കവിതയിലെ ഈ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഉത്പത്തി കേന്ദ്രങ്ങൾ വാസ്തവത്തിൽ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാനും എഡ്ഗാർ അല്ലൻ പോയും എമിലി ഡിക്കിൻസനുമായിരുന്നു.
സ്പൂൺ റിവർ ആന്തോളജി (Spoon River Anthology, 1915) യിലൂടെ പ്രശസ്തിയിലേക്കുയർന്ന എഡ്ഗാർ ലീ മാസ്റ്റേഴ്സും (1869-1950) മോഹഭംഗത്തിന്റെ ഹൃദയവേദനയെപ്പറ്റി പാടിയ ഈ.
എ. റോബിൻസണും (1869-1935) പുത്തൻ അമേരിക്കൻ ജീവിത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനമെന്നുദ്ഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന ഷിക്കാഗോ കവിതകളുടെ (Chicago, 1916) കർത്താവായ കാൾ സാൻബർഗും (1878-1967) ആണ് കവിതാനവോത്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാല നായകന്മാർ.
ഇവരെല്ലാവരും കാവ്യഭാഷയെ നിത്യജീവിതത്തിലെ സംസാരഭാഷയോടടുപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർബന്ധബുദ്ധിക്കാരായിരുന്നു.
ടി.എസ്.എലിയറ്റ്
എസ്രാ പൗണ്ട് (1885-1972) ആരംഭിച്ച ഇമേജിസ്റ്റ് (Imagist) പ്രസ്ഥാനം 20-ാം ശ.
-ത്തിലെ അമേരിക്കൻ കാവ്യസരണിയെ കൂടുതൽ സമ്പന്നമാക്കി.
ഫ്രഞ്ച്-ചൈനീസ് സാഹിത്യങ്ങളിൽനിന്നും പ്രചോദനം നേടിയ ഒരു സാർവജനീനകാവ്യപ്രതിഭയായിരുന്നു പൌണ്ടിന്റേത്.
ഏമി ലോവൽ (1874-1925), ജോൺ ഗൂൽഡ് ഫ്ളെച്ചർ (1886-1950) ഹിൽഡാ ഡൂലിറ്റിൽ (1886-1961), കോൺറാഡ് ഐക്കൻ (1889-1973) എന്നിവരാണ് ഈ ഇമേജിസ്റ്റ് സ്കൂളിന്റെ മറ്റു പ്രതിനിധികൾ.
1922-ൽ ആദ്യമായി ഇംഗ്ളണ്ടിലും പിന്നീട് അമേരിക്കയിലും പ്രസിദ്ധം ചെയ്ത തരിശുഭൂമി (The Waste Land) യുടെ കർത്താവായ ടി.എസ്. എലിയറ്റ് (1888-1965) 20-ാം ശ.
-ത്തിലെ പുത്തൻ കാവ്യപരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഒരു പ്രധാന പ്രചോദനകേന്ദ്രമായിത്തീർന്നു.
ഹാട്ട് ക്രെയിൻ (1899-1932), മാൽക്കം കൗലി (1898-1989), ആർചിബാൾഡ് മാക്ലീഷ് (1892-1982) തുടങ്ങിയ കവികളെ എലിയറ്റ് ഗണ്യമായി സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എലിയറ്റിന്റെ സ്വാധീനത ഉൾക്കൊണ്ട മറ്റൊരു കവിയും ബുദ്ധിജീവിയുമാണ് അല്ലൻ ടേറ്റ് (1899-1979).
ജോൺ ക്രോ റാൻസം (1888-1974), റോബർട്ട് പെൻ വാറൻ (1905-1989) എന്നിവരും അക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്നു.
കരുത്തുറ്റ ഒരു കാവ്യശൈലിയുടെ ഉടമകളാണ് റോബിൻസൺ ജെഫേഴ്സും (1887-1962), വാലസ് സ്റ്റീവൻസും (1879-1955).
ന്യൂ ഇംഗ്ളണ്ടിലെ നാട്ടിൻപുറങ്ങളുടെ മനോഹരങ്ങളായ ചിത്രങ്ങളവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള റോബർട്ട് ഫ്രോസ്റ്റിന്റെ (1874-1963) ആദ്യത്തെ പ്രസിദ്ധ കൃതി ഒരു വൃക്ഷസാക്ഷി (A Witness Tree, 1942) ആണ്.
ആഫ്രോ-അമേരിക്കൻ കവികളുടെ സംഭാവനകളും ശ്രദ്ധേയങ്ങളാണ്.
വെൽഡൺ ജോൺസൺ (1871-1938), കൗണ്ടി കളൻ (1903-46) എന്നിവരാണ് ഇവരിൽ പ്രമുഖർ.
അമേരിക്കൻ നാടകം മറ്റു സാഹിത്യശാഖകളെപ്പോലെതന്നെ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഇംഗ്ളണ്ടിലെ നാടകത്തിന്റെ ദുർബലമായ അനുകരണമായിരുന്നു.
സ്ഥായിയായ കലാമൂല്യമുള്ള അപൂർവം നാടകങ്ങളേ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളു.
നാടകകൃത്തിനെക്കാൾ പ്രാധാന്യം നടന്മാർക്കും നിർമാതാക്കൾക്കുമായിരുന്നു.
പലപ്പോഴും ഇംഗ്ലണ്ടിൽനിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത നാടകങ്ങളാണ് അമേരിക്കയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.
ടോം  ടെയിലർ എന്ന ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരൻ എഴുതിയ നമ്മുടെ അമേരിക്കൻ മച്ചുനൻ (Our American Cousin, 1858) എന്ന നാടകം വാഷിങ്ടണിലെ ഫോഡ്സ് തിയെറ്ററിൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് യു.എസ്. പ്രസിഡന്റ് എബ്രഹാം ലിങ്കൺ (1809-65) വധിക്കപ്പെട്ടത്.
ഇക്കാലത്ത് അരങ്ങേറിയിരുന്ന മിക്ക കൃതികളും പ്രസിദ്ധങ്ങളായ നോവലുകളുടെ നാടകാവിഷ്കരണങ്ങളായിരുന്നു.
ഡബ്ള്യു.ഡി. ഹവൽസ് തുടങ്ങിയ നാടകരചയിതാക്കൾക്കുപോലും അന്ന് ഈ സാഹിത്യരൂപത്തിന് ഏറെ പുതുമ നല്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെ വളരെക്കാലം അമേരിക്കൻ നാടകസാഹിത്യം, യൂറോപ്പിന്റെയും ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെയും വളരെയധികം പിന്നിലായിരുന്നു.
-ത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽപ്പോലും അമേരിക്ക ഈ രംഗത്ത് ശ്രദ്ധേയമായ എന്തെങ്കിലും നേട്ടം കൈവരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യദശകം അവസാനിക്കാറായപ്പോഴേക്കും നാടകരംഗത്ത് ഒരു പുതുജീവന്റെ നാഡിമിടിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടുതുടങ്ങി.
ജോസഫയിൻ പീബഡി (1874-1922) യുടെ പൈപ്പർ (Piper, 1910) എന്ന കാവ്യനാടകമായിരുന്നു ഈ ചലനത്തിന്റെ പ്രഥമാങ്കുരം.
പഴയ സങ്കേതങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ആശാവഹമായ ഒരു വ്യതിയാനം കാണുവാൻ പിന്നെയും കുറേനാൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു.
പ്രധാനമായും ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ചെറിയ തോതിലാരംഭിച്ച പുതിയ നാടകാവതരണപ്രസ്ഥാനം 1920 ആയപ്പോഴേക്കും ഒട്ടൊക്കെ തഴച്ചുവളരാൻ തുടങ്ങി. 'ബോക്സ് ഓഫീസ്' വിജയം ഒരു പ്രശ്നമല്ലാതായതോടുകൂടിയാണ് നാടകകൃത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും വ്യക്തിത്വവും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയത്.
ഈ പുതിയ നാടകസാഹിത്യപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാല പ്രവർത്തകരിൽ എഡ്നാ ഫെർബറും (1885-1968) എഡ്നാ സെന്റ് വിൻസെന്റ് മിലേയും (1892-1950) ഉൾപ്പെടുന്നു.
യൂജിൻ ഒനീൽ
യൂജിൻ ഒനീലിന്റെ (1888-1953) വരവോടുകൂടിയാണ് അമേരിക്കൻ നാടകസാഹിത്യത്തിലെ ആധുനികഘട്ടം ആരംഭിക്കുന്നത്.
റിയലിസ്റ്റ്-ഇംപ്രഷനിസ്റ്റ് സങ്കേതങ്ങളുടെ ഒരു സങ്കരമാണ് ഒനീലിന്റെ പരീക്ഷണനാടകങ്ങളിൽ കാണുന്നത്.
1920-ൽ അരങ്ങേറിയ ദി എമ്പറർ ജോൺസ് (The Emperor Jones) ഈ പരീക്ഷണയത്നങ്ങളുടെ ഒരുത്തമ നിദർശനമാണ്.
1924-ൽ എഴുതിയ ആൾ ഗോഡ്സ് ചിൽഡ്രൻ ഗോട്ട് വിങ്സ് (All God's Children Got Wings) കറുത്തവരും വെള്ളക്കാരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് പ്രമേയമാക്കുന്നത്.
ഒനീലിന്റെ മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയമായ നാടകമാണ് മോണിങ് ബികംസ് എലക്ട്ര (Mourning Becomes Electra, 1931); പ്രസിദ്ധമായ ഒരു യവനേതിഹാസകഥ ഉപയോഗിച്ച്, അമേരിക്കൻ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങൾ ഈ നാടകത്തിൽ സമർഥമായി കൈകാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ഇരുപതു വർഷക്കാലം, തളരാത്ത ആവേശത്തോടുകൂടി, ഇദ്ദേഹം നാടകങ്ങളെഴുതി.
അവയിൽ ചിലതു പ്രേക്ഷകരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല.
എങ്കിലും നാടകൃത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വവും ആധിപത്യവും അമേരിക്കൻ തിയെറ്ററിൽ ആദ്യമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.
ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിൽ മാത്രം 2,500-ലധികം പ്രാവശ്യം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു നാടകമായിരുന്നു ഏബീസ് ഐറിഷ് റോസ്' (Abies Irish Rose, 1922) .
അതിന്റെ രചയിതാവ് ആൻ നിക്കോൾസ് ആണെന്ന് അധികം പേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഒനീലിന്റെ സ്വാധീനത യൂറോപ്പിലേക്കും വ്യാപിക്കുകയുണ്ടായി.
അമേരിക്കയിലെ ഏറ്റവും തലയെടുപ്പുള്ള നാടകകൃത്തെന്ന പദവി ഇന്നും ഒനീലിനുതന്നെയാണ്.
സിഡ്നി ഹവാഡ് (1891-1939), എൻ.എസ്. ബെർമാൻ (1893-), ഫിലിപ് ഫാരി (1896-1949), റോബർട്ട് ഷെർവുഡ് (1896-1955), മോസ്ഹാർട്ട് (1904-61), ജോർജ് കോഫ്മാൻ (1889-1961) എന്നിവരാണ് പ്രമുഖരായ മറ്റ് അമേരിക്കൻ നാടകകൃത്തുകൾ.
ഇവരിൽ ചിലരുടെ കൃതികൾക്ക് ഒനീലീന്റെ നാടകങ്ങളെക്കാൾ ശില്പഭംഗി അവകാശപ്പെടാമെങ്കിലും അവയ്ക്കൊന്നിനും ഒനീലിന്റെ നാടകങ്ങളുടെ വികാരസാന്ദ്രതയില്ല.
പരീക്ഷണപ്രധാനമായ ഒരു നാടകമാണ് എൽമർ റൈസിന്റെ (1892-1967) ദി ആഡിങ് മെഷീൻ (The Adding Machine, 1923).
നോവലിസ്റ്റുകൂടിയായ തോൺടൺ വൈൽഡറുടെ നമ്മുടെ പട്ടണം (Our Town, 1938) എന്ന നാടകവും പരീക്ഷണപ്രധാനമായ ഒന്നാണ്.
ഒനീലിനുശേഷം വന്ന ഏറ്റവും ഊർജസ്വലനായ ഒരു നാടകകൃത്താണ് ക്ലിഫഡ്സ് ഓഡറ്റ്സ് (1906-63).
വെയിറ്റിങ് ഫോർ ലെഫ്റ്റി (Waiting for Lefty, 1935), എവെയ്ക്ക് ആൻഡ് സിങ് (Awake and Sing, 1935) എന്നീ നാടകങ്ങളാണ് ഓഡറ്റ്സിന്റെ യശസ്സിന് അടിത്തറ പാകിയത്.
അമേരിക്കൻ സംസാരഭാഷ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലുള്ള അനന്യസാധാരണമായ കഴിവാണ് ഓഡറ്റ്സിന്റെ നാടകങ്ങളുടെ വശ്യതയ്ക്കുള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണം.
ഗദ്യനാടകങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് അമേരിക്കയിൽ കാവ്യനാടകങ്ങളിൽ നടത്തപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങൾ ഏറെക്കുറെ ദുർബലങ്ങളായിരുന്നു.
വാലസ് സ്റ്റീവൻസിന്റെ കാർലോസ് എമങ് ദി കാൻഡിൽസ് (Carlos Among the Candles, 1917), ത്രീ ട്രാവലേഴ്സ് വാച്ച് എ സൺറൈസ് (Three Travellers Watch a Sunrise, 1920) എന്നീ കാവ്യനാടകങ്ങൾ ശ്രദ്ധാർഹങ്ങളാണ്.
എങ്കിലും അവ നാടകങ്ങളെന്നതിനെക്കാൾ കവിതകളായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവയുടെ ആസ്വാദനക്ഷമത പരിമിതമാണ്.
വിന്റർസെറ്റ് (1935) അടക്കമുള്ള, മാക്സ്വെൽ അൻഡേഴ്സന്റെ (1888-1959) എല്ലാ നാടകങ്ങളുടെയും നില ഇതുതന്നെ.
ആർച്ചിബാൾഡ് മാക്ലീഷിന്റെ കാവ്യനാടകങ്ങളാണ് രചനാകൗശലത്തിൽ മറ്റു നാടകങ്ങളെക്കാൾ മുന്തിനില്ക്കുന്നത്.
1958-ൽ എഴുതപ്പെട്ട ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ജെ.ബി. (J.B) എന്ന നാടകത്തിനു പൊതുവേ നല്ല സ്വീകരണമാണു ലഭിച്ചത്.
'ഓഫ് ബ്രോഡ്വേ' (Off Broadway) നാടകങ്ങളുടെ ആഗമനം പരീക്ഷണകുതുകികളായ നാടകകൃത്തുകൾക്ക് വളരെയധികം പ്രചോദനം നല്കുകയുണ്ടായി.
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനു ശേഷം ഏറ്റവുമധികം പൊതുജനശ്രദ്ധയാകർഷിച്ച നാടകകൃത്തുകൾ ടെന്നസ്സി വില്യംസും (1911-83) ആർതർ മില്ലറും (1915-2005) ആണ്.
ദി ഗ്ലാസ് മെനാജറി (The Glass Menagerie, 1944), എ സ്ട്രീറ്റ് കാർ നെയിംഡ് ഡിസയർ (A Street Car Named Desire, 1947) എന്നീ നാടകങ്ങളോടുകൂടിയാണ് ടെന്നസ്സി വില്യംസിന്റെ പ്രശസ്തിയുയർന്നത്.
ക്യാറ്റ് ഓൺ എ ഹോട്ട് ടിൻ റൂഫ് (Cat on a Hot Tin Roof, 1954) തുടങ്ങിയ മറ്റു കൃതികൾ ഈ പ്രശസ്തിയെ ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിച്ചു.
1949-ൽ എഴുതിയ ഡെത് ഒഫ് എ സെയിൽസ്മാൻ (Death of a Salesman), 1953-ൽ പ്രസിദ്ധം ചെയ്ത ദി ക്രൂസിബിൾ (The Crucible) എന്നീ നാടകങ്ങൾ ആർതർ മില്ലറെ ശ്രദ്ധേയനായ ഒരു നാടകകൃത്താക്കി.
എന്നാൽ ഈ ആദ്യകാലകൃതികൾ വഴി ഇദ്ദേഹം ഉണർത്തിവിട്ട പ്രതീക്ഷകളെ ഉത്ഫുല്ലമാക്കാൻ പോന്നവയായിരുന്നില്ല പിന്നീടെഴുതിയ നാടകങ്ങൾ.
യൂറോപ്പിന്റെ ശ്രദ്ധയെ ഹഠാദാകർഷിച്ച മറ്റൊരു അമേരിക്കൻ നാടകകൃത്താണ് എഡ്വേർഡ് ആൽബി (1928- ).
അസംബന്ധത്തിന്റെ അരങ്ങ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഒരു പ്രമുഖ പ്രതിനിധിയാണ് ആൽബി.
ദ് സൂ സ്റ്റോറി (The Zoo Story, 1958),  ദ് ഡെത് ഒഫ് ബെസ്സി സ്മിത്ത് (The Death of Bessie Smith, 1959), ദി അമേരിക്കൻ ഡ്രീം (The American Dream, 1961), ഹു ഈസ് അഫ്രയ്ഡ് ഒഫ് വെർജീനിയ വൂൾഫ് (Who's Afraid of Virginia Woolf, 1962) എന്നിവയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യ നാടകങ്ങൾ.
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനു ശേഷം
അമേരിക്കൻ സാഹിത്യം അതിന്റെ മൂന്നാം ഘട്ടത്തിലേക്ക്, രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം പ്രവേശിച്ചു.
ലബ്ധപ്രതിഷ്ഠരായ എഴുത്തുകാർ അവരുടെ പ്രഖ്യാതമായ നിലപാടുകളിൽ ഉറച്ചുനിന്നപ്പോൾഒരു കൂട്ടം യുവസാഹിത്യകാരന്മാർ രംഗത്തേക്കു വന്നു.
അമേരിക്കൻ സാഹിത്യകാരന്മാരിൽ പ്രമുഖരായ പലരുടെയും നേതൃത്വം ലോകം ഇന്ന് അംഗീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഫോക്നർ തന്നെയാണ് ഒരുദാഹരണം.
ഫ്രാൻസിലെയും മെക്സിക്കോയിലെയും യുവസാഹിത്യകാരന്മാരിൽ ഇദ്ദേഹം ചെലുത്തിയിട്ടുള്ള സ്വാധീനത പ്രകടമാണ്.
എന്നാൽ ഈ സ്വാധീനത എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെയല്ല പ്രവഹിക്കുന്നത്.
സാഹിത്യപരമായ ഈ ആദാനപ്രദാനങ്ങൾ അമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തെ സമ്പന്നമാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നു സമ്മതിക്കാതെ തരമില്ല.
ജോൺ സ്റ്റെയിൻബെക്ക്
അമേരിക്കൻ സാഹിത്യനവോത്ഥാനത്തിന്റെ ശംഖൊലി മുഴക്കിയ മിക്കവാറും എല്ലാ പ്രമുഖ സാഹിത്യനായകന്മാരും രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം തങ്ങളുടെ വിശിഷ്ടമായ ഒരു കൃതിയെങ്കിലും രചിക്കുകയുണ്ടായി.
കവിതയിൽ ഫ്രോസ്റ്റും നോവലിൽ ഹെമിങ്വേയും ഫോക്നറും (1897-1962) സ്റ്റെയിൻബെക്കും നാടകത്തിൽ ഒനീലും പുതിയ നേട്ടങ്ങളുണ്ടാക്കി.
ഇവരുടെ സാഹിത്യപിന്തുടർച്ചക്കാരാണു നോവലിൽ ജോൺ അപ്ഡൈക്കും (1932-) കവിതയിൽ റോബർട്ടു ലൊവലും (1917-77) നാടകത്തിൽ എഡ്വേഡ് ആൽബി(1928- )യും.
അമ്പരിപ്പിക്കുന്ന സങ്കീർണതയിലും വൈവിധ്യങ്ങളിലും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും തനിമയുമാണ് ഇവർ നേടുന്നത്.
ഈ അന്വേഷണം മൂന്നു പ്രധാന സാംസ്കാരിക ഉപഗ്രൂപ്പുകളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയാണു പ്രകടമായത്.
ദാക്ഷിണാത്യ-ആഫ്രോ അമേരിക്കൻ-യഹൂദ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ.
പ്രമാണം:Saul Bellow, 1990.jpg സോൾ ബെല്ലോ ദാക്ഷിണാത്യ സാഹിത്യം
അടിമത്തത്തിന്റെയും ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെയും അസന്തുലിതാവസ്ഥയുടെയും ഫലമായി ഉളവായ വ്രണിതാഭിമാനത്തിൽ നിന്നുയിർക്കൊണ്ട അന്യവത്കരണമാണു തെക്കിന്റെ മുഖമുദ്ര.
അവരുടെ സൈനിക പരാജയത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള വടു മനസ്സിൽ മായാതെ കിടക്കുന്നു.
തെക്കിന്റെ സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവുമധികം പ്രതിഭാധനനായ ഫോക്നറുടെ കഥാലോകം യുദ്ധത്തിനുമുൻപുള്ള ഐതിഹാസികമായ സംസ്കാരത്തിന്റെയും ആചാരങ്ങളുടെയും ക്രൂരതകളുടെയും യുദ്ധാനന്തരമുള്ള ദുരാഗ്രഹത്തിന്റെയും അവസരവാദത്തിന്റെയും പുരോഗതിയുടെയും ഇടയ്ക്ക് എവിടെയോ ആണുകിടക്കുന്നത്.
രണ്ടു വിഭിന്നജീവിത സമ്പ്രദായങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അക്രമോത്സുകമായ സംഘട്ടനങ്ങളുടെ അതിർത്തിപ്രദേശമാണത്.
മറ്റു ശ്രദ്ധേയരായ ദാക്ഷിണാത്യന്മാർ നാടകത്തിൽ ടെന്നസ്സി വില്യംസും (1911-83) നോവലിൽ ബഹുമുഖ പ്രതിഭാധനനായ റോബർട്ട് പെൻ വാറനും (1905-1989) കാതറീൻ ആൻ പോർട്ടറും (1890-1980) കാഴ്സൺ മാക്കള്ളേഴ്സും (1917-67) ഫ്ളാനറി ഒക്കോണറും (1925-64) മറ്റുമാണ്.
ഇവരെല്ലാം അങ്ങേയറ്റം പ്രാദേശിക മനഃസ്ഥിതിക്കാരാണെങ്കിലും വേരുകൾ തേടിയലയുന്ന ആധുനിക അമേരിക്കക്കാരന്റെ ദുഃഖഭാരം പേറുന്നവർ കൂടിയാണ്.
ആഫ്രോ-അമേരിക്കൻ സാഹിത്യം
തെക്കും കറുത്തവർഗക്കാരുടെ ജീവിതവും കെട്ടുപിണഞ്ഞാണ് കിടന്നിരുന്നത്.
എന്നാൽ ഇന്നിപ്പോൾ അതു തെക്കും വടക്കും മാത്രമായിട്ടല്ല നഗര-ഗ്രാമ ജീവിതവൈരുദ്ധ്യങ്ങളായും വളർന്നിരിക്കുന്നു.
ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലെ മൂന്നു ക്ളാസ്സിക് കൃതികളിൽ നിന്നാണ് ആധുനിക ആഫ്രോ-അമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിന്റെ തുടക്കം.
ബുക്കർ ടി. വാഷിങ്ടന്റെ (1856-1915) ആത്മകഥയായ അപ് ഫ്രം സ്ളേവറി (1901), ഡൂബോയ്സി (വില്യം എഡ്വേഡ് ബർഗഹാർട്ട്) ന്റെ കാവ്യോപന്യാസങ്ങളായ ദ് സോൾസ് ഒഫ് ബ്ളാക് ഫോക് , ജെയിംസ് വെൽഡൻ ജോൺസണി (1871-1938)ന്റെ ദ് ഓട്ടോബയോഗ്രഫി ഒഫ് ആൻ എക്സ്-കളേഡ്മാൻ (1912) എന്നിവയാണ് ആ കൃതികൾ.
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിന്റെ യാതനകൾക്കുശേഷം അനുഗൃഹീതകവികളായ ക്ലോഡ് മാക്കേ (1890-1948), കൗണ്ടി കുള്ളൻ (1903-46), ജീൻ ടൂമർ (1894-1967), ലാങ്സ്റ്റൺ ഹ്യൂസ് (1902-67) എന്നിവർ ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടെ ജീവിതങ്ങളിലും അനുഭവങ്ങളിലും ഒരു പുതിയ താത്പര്യമുണർത്തി.
ഇവരിൽ ഹ്യൂസ് ആണ് ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയൻ.
റിച്ചാഡ് റൈറ്റിന്റെ (1908-60) നേട്ടത്തെ തുടർന്നു ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടെ നോവൽസാഹിത്യം ഗണനീയമായ ഒരു വിഭാഗമായിത്തീർന്നു.
റാൾഫ് എലിസന്റെ (1914-94) നോവലിലും ജെയിംസ് ബാൾഡ്വി(1924-87)ന്റെ കൃതികളിലും ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടെ ഇതികർത്തവ്യതാബോധം പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്.
ദ് ഡിസ്കവറി ഒഫ് വോട്ട് ഇറ്റ് മീൻസ് ടു ബി ആൻ അമേരിക്കൻ ഇതിനൊരുദാഹരണമാണ്.
ക്ളീവറിന്റെ ആത്മകഥയിലും രക്തസാക്ഷിയായ മാർട്ടിൻ ലൂഥർ കിങ്ങി(1929-68)ന്റെ കത്തിടപാടുകളിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടെ ആത്മീയമായ നൊമ്പരം അതിന്റെ സങ്കീർണതയിലും ആഴത്തിലും മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയും.
ഉദാഹരണമായി, മാർട്ടിൻ ലൂഥർ കിങ്ങിന്റെ ഐ ഹാവ് ഏ ഡ്രീം അമേരിക്കയെ ഒരു വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയായിട്ടാണു വിഭാവനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.
ഒരു ഇരുണ്ട ശരീരത്തിൽ പൊരുത്തപ്പെടാത്ത രണ്ടാത്മാക്കൾ, രണ്ടു ചിന്താസരണികൾ, രണ്ടുതരം അഭിനിവേശങ്ങൾ - ഇതാണു ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരന്റെ ശാപം.
ഈ ശാപത്തിൽ നിന്നു മോചനം നേടുകയാണു പരമമായ ലക്ഷ്യം.
യഹൂദസാഹിത്യം
ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടേതിനെക്കാൾ വ്യാപകവും ചരിത്രദൈർഘ്യമുള്ളതുമായ മറ്റൊരു തരം ശാപം പേറിനടക്കുന്നവരാണു യഹൂദന്മാർ.
അവരുടെ ഉത്കണ്ഠയും തനതായ വ്യക്തിത്വത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണവുമാണ് അവരുടെ മാനസികവ്യഥയുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രങ്ങൾ.
അമേരിക്കയിലെ ജനസംഖ്യയിൽ ഒരു ചെറിയ വിഭാഗമായ ജൂതന്മാർക്ക് അമേരിക്കയുടെ മണ്ണിൽ ആണ്ടിറങ്ങിയ ആത്മീയവേരുകളില്ല.
എങ്കിലും രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷമുള്ള അവരുടെ സാഹിത്യത്തിന്റെ സമ്പന്നതയും പ്രാധാന്യവും അത്ഭുതകരമാണ്.
ബർണാഡ് മാലമഡ് (1914-86), നോർമൻ മെയ്ലർ (1923-2007), ജെ.ഡി. സാലിഞ്ജർ (1919- ), സോൾ ബെലോ (1915-2005) എന്നിവരുടെതായി 1945-നുശേഷം ഇരുന്നൂറ്റി അമ്പതിലേറെ നോവലുകൾ പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.
നാടകത്തിൽ ആർതർ മില്ലറും (1915-2005), നിരൂപണത്തിൽ ലയണൽ ട്രില്ലിങും (1905-75), ആൽഫ്രഡ് കാസിനും (1915- ) ലെസ്ളി ഫീഡ്ലറും (1917-2003) ഉന്നതശീർഷന്മാരാണ്.
യുവമനസ്സുകളെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ള അലൻ ഗിൻസ്ബർഗ് (1926- ) ബീറ്റ് കവിതാ ചൊൽക്കാഴ്ചകളിൽ ഗണനീയനാണ്.
മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഉപസംസ്കാരത്തിന്റെ സാഹിത്യമായ യഹൂദസാഹിത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സവിശേഷത അതിന്റെ വ്യക്തിപരതയാണ്.
സമൂഹവുമായി പൂർണമായും പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത പ്രത്യേകതരം കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് യഹൂദനോവലിസ്റ്റുകൾ തങ്ങളുടെ വർഗത്തിന്റെ സങ്കീർണങ്ങളായ വികാരവിചാരങ്ങൾക്കു പ്രകാശനം നല്കുന്നത്.
അനിശ്ചിതത്വവും ആശയക്കുഴപ്പവും അശാന്തിയും നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി രണ്ടു ലോകങ്ങൾക്കിടയിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പ്രതീതിയാണ് ഇവരുടെ കൃതികളിലെ യഹൂദമനസ്സ് അനുവാചകരിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
അതിലെ നർമരസത്തിനു കണ്ണുനീരിന്റെ നനവുള്ളതായിക്കാണാം.
നിരൂപണരംഗം
ഷിക്കാഗോ സർവകലാശാലയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 1950-കളിൽ അമേരിക്കൻ സാഹിത്യനിരൂപണരംഗത്ത് കടന്നുവന്ന ഒരു കൂട്ടം എഴുത്തുകാർ 'ഷിക്കാഗോ നിരൂപകർ' (Chicago critics) എന്ന പേരിൽ ഖ്യാതി നേടി.
1952-ൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായ ക്രിറ്റിക്സ് അൻഡ് ക്രിറ്റിസിസം: എയ്ൻഷ്യന്റ് അൻഡ് മോഡേൺ എന്ന നിരൂപണഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ലേഖകരെ സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ഈ പദം ആദ്യമായി പ്രയോഗിച്ചത്; ക്രമേണ ഇവരുടെ സ്വാധീനത്തിൽ വളർന്നുവന്ന നിരൂപകരും ഈ പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
റൊണാൾഡ് എസ്.ക്രെയ്ൻ, എൽഡർ ഓൾസൻ, വെയ്ൻ ബൂഥ്, നോർമൻ ഫ്രീഡ്മാൻ എന്നിവർ ഇക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്നു.
ഒരു സാഹിത്യനിരൂപണരീതിക്കും മറ്റൊന്നിനെക്കാൾ ഔത്കൃഷ്ട്യം അവകാശപ്പെടാനില്ലെന്നു വിശ്വസിച്ച ഇവരുടെ വിമർശനസമീപനത്തെ ബഹുമുഖമെന്നു (pluralist) വിശേഷിപ്പിക്കാം.
ആദ്യകാലത്ത് അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ കാവ്യശാസ്ത്രത്തോട് ആഭിമുഖ്യം പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്ന ഇവർ നിയോ-അരിസ്റ്റോട്ടലിയൻസ് (Neo-Aristotelians) എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
കാവ്യപാഠത്തെ മാത്രം നിരൂപണാധിഷ്ഠാനമാക്കിയ 'നവനിരൂപണ' സിദ്ധാന്തത്തോട് ഇക്കൂട്ടർക്ക് പൊതുവേ വിയോജിപ്പായിരുന്നു.
ഉത്തരാധുനികത
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം അറുപതുകളുടെ അവസാനത്തിലും എഴുപതുകളുടെ ആരംഭത്തിലുമായി ഒട്ടേറെ കൃതികൾ അമേരിക്കയിൽ പുറത്തിറങ്ങി.
മിക്കതിലും യുദ്ധക്കെടുതികളായിരുന്നു പ്രതിപാദ്യം.
സിൽവിയ പ്ളാത്തിന്റെ ബെൽ ജാർ, വ്ളാഡിമർ നബക്കോവിന്റെ ലോലിത നോർമൻ മെയ്ലറുടെ ദ് നേക്കഡ് ആൻഡ് ദ് ഡെഡ്, ജോസഫ് ഹെല്ലറുടെ ക്യാച്ച്-22 , കുർട്ട് വോണെഗട്ട് ജൂനിയറിന്റെ സ്ളോട്ടർ ഹൗസ്-ഫൈവ് എന്നിവ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാന കൃതികളാണ്.
പുതിയ എഴുത്തുകാർ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തതോടെ അമേരിക്കൻ സാഹിത്യവിഹായസ്സിൽ മാറ്റത്തിന്റെ ശംഖൊലിയുയർന്നു.
പുതു ആശയങ്ങളും, ചിന്താഗതികളും, വൈവിധ്യവും, ആവേശജനകങ്ങളായ വിവരണങ്ങളും ആധുനിക സാഹിത്യത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായി മാറി.
സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക സാങ്കേതിക പുരോഗതി, പിൻതള്ളപ്പെട്ടു കിടന്നിരുന്ന സമൂഹങ്ങൾക്കും വിഭാഗങ്ങൾക്കും മുൻനിരയിലേക്ക് കടന്നുവരാൻ അവസരമൊരുക്കി.
-ത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സാഹിത്യകൃതികൾ കുറേക്കൂടി ജനകീയങ്ങളായി.
ഒപ്പം തന്നെ പ്രാദേശിയതയ്ക്ക് ഊന്നൽ ലഭിച്ചുതുടങ്ങി.
ആഗോള സാഹിത്യകാരന്മാർ അമേരിക്കൻ സംസ്കാരത്തെ താന്താങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളിലൂടെ അവലോകനം ചെയ്തപ്പോൾ ഒരു ദേശത്തിന്റെ സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക സമ്പത്ത് ലോകജനതയ്ക്ക് പരിചിതമായി.
ബഹുവംശീയ സാഹിത്യകൃതികൾ പ്രചാരം നേടി.
സമകാലീന അമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിന്റെ ആധുനിക മുഖമായ ഉത്തരാധുനികതയുടെ പ്രത്യേകതയാണ് ക്രമഭംഗം (fragmentariness).
വിഭിന്ന സ്വരങ്ങളും വ്യക്തിത്വങ്ങളും, പശ്ചാത്തലങ്ങളും കൊളാഷും, സങ്കരതയും ഉത്തരാധുനികതയിൽ ഇഴചേരുന്നു.
രാഷ്ട്രീയവും, കലാപരവും, താത്ത്വികവുമായ ബാഹ്യഘടനകളെ തിരസ്കരിക്കുന്ന ഈ സാഹിത്യരചനകളിൽ ആധുനിക സാഹിത്യകൃതികളിൽക്കാണുന്ന ആഖ്യാനപാടവം പാടേ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
ആഖ്യാനത്തിലും പാത്രസൃഷ്ടിയിലും ഭാഗികതയെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഇത്തരം കൃതികളിലെ രംഗങ്ങൾ ഫാസ്റ്റ്ഫുഡ് റസ്റ്റാറന്റുകളിലും, സബ്വേകളിലും, ഷോപ്പിങ് ഹാളുകളിലുമൊക്കെയാണ് ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്നത്.
ടെലിവിഷൻ കമേർഷ്യലുകൾ, പ്ലാസ്റ്റിക് സർജറി, ഡ്രഗ്സ് തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഈ കൃതികൾക്കു വിഷയങ്ങളാണ്.
ഉത്തരാധുനിക സാഹിത്യകാരന്മാർ പ്രത്യേകിച്ച് ഡേവിഡ് എഗ്ഗേഴ്സ്, ഷക്ക് പൊളാനിക്ക് (Chuck Palahnick) തുടങ്ങിയവർ തങ്ങളുടെ കഥാപാത്രങ്ങളെ വക്രബുദ്ധിയോടും, പരിഹാസഭാവത്തോടും, ദാക്ഷിണ്യമനോഭാവത്തോടും കൂടിയാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സ്ത്രീ പുരുഷഭേദങ്ങളും വിഭിന്ന ജാതിമത സംസ്കാരവും നിറഭേദങ്ങളും പകർന്നു നൽകിയ വ്യത്യസ്താനുഭവങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഓർമക്കുറിപ്പുകളും ആത്മകഥകളും മറ്റു കഥേതര രചനകളും ഈ കാലയളവിൽ ജനപ്രീതി നേടി.
ഇന്ത്യൻ വംശജനായ വേദ് മേത്ത സ്റ്റോളൻ ലൈറ്റിൽ അന്ധത വികലമാക്കിയ തന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ വേദനയും പേറി ഏകനായി പഠനത്തിന് അമേരിക്കയിലേക്ക് പോകേണ്ടിവന്നതും, തുടർന്നുണ്ടായ ജീവിതാനുഭവങ്ങളും ഹൃദയസ്പർശിയായി വിവരിക്കുന്നു.
ഐറിഷ് അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരനായ ഫ്രങ്ക് മക് കോർട്ടിന്റെ എയ് ൻജലാസ് ആഷസ്, പോൾ ആസ്റ്ററിന്റെ ഹാൻഡ്സ് റ്റു മൗത്ത് എന്നീ കൃതികളിലും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
ഫെമിനിസത്തിന്റെ ഉത്തരഫലങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്ന കൃതികളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നവയാണ് സൂസൻ ഡഗ്ളസും, മെറിഡിത്ത് മൈക്കൽസും ചേർന്നെഴുതിയ മമ്മി മിത്ത്.
ജനിഫർബൗംഗാർഡ്നറിന്റെയും ആമി റിച്ചാർഡ്സിന്റെയും സംയുക്ത രചനയായ മാനിഫെസ്റ്റ് എ യങ് വിമൻ, ഫെമിനിസം ആൻഡ് ദി ഫ്യൂച്ചർ എന്നിവ.
എഴുപതുകളിൽ ഓജസറ്റുപോയ ചെറുകഥാ സാഹിത്യം ഏണസ്റ്റ് ഹെമിങ്വേ പുനരുദ്ധരിച്ചു.
ഡൊണാൾഡ് ബാർത്തമെ, റോബർട്ട് കൂവർ, ജോൺ വാർത്ത്, വില്യം ഗാസ് എന്നിവർ ഏതാനും മെറ്റഫിക്ഷൻ കഥകൾ രചിക്കുകയുണ്ടായി.
കടുത്ത ദാരിദ്ര്യവും, മദ്യാസക്തിയും അതിജീവിച്ച് റെയ്മൺഡ് കാർവർ യു.എസ്സിലെ ഏറ്റവും ജനപ്രീതി നേടിയ കഥാകൃത്തായി.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിൽ യു പ്ളീസ് ബി ക്വയറ്റ് പ്ളീസ്, വോട്ട് വീ ടോക് എബൗട്ട് വെൻ വി ടോക് എബൗട്ട് ലവ്, അയാം കാളിംഗ് ഫ്രം എന്നീ കൃതികൾ വിരസങ്ങളായ തൊഴിലിന്റെ നുകവും പേറി, വാടക വീടുകളുടെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ മദ്യത്തിനടിമകളായി ആശയറ്റു ജീവിക്കുന്ന തൊഴിലാളി സമൂഹത്തിന്റെ കഥ പറയുന്നു.
ഗതിമാറി ഒഴുകുന്ന അമേരിക്കൻ സാമൂഹികജീവിതത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മ ദൃശ്യങ്ങളടങ്ങിയ ആൻ ബിയാറ്റിയുടെ പാർക് സിറ്റി, പെർഫക്ട് റീകോൾ തുടങ്ങിയ കൃതികളിൽ ലക്ഷ്യബോധമില്ലാതെ അലയുന്ന ഇടത്തരക്കാരാണ് കഥാപാത്രങ്ങൾ.
പല നിയോ റിയലിസ്റ്റിക് രചയിതാക്കളിലും കാർവറുടെയും ബിയാറ്റിയുടെയും പ്രഭാവം പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ആ മി ഹെംപലിന്റെ റീസൺസ് റ്റു ലിവ്, ഡേവിഡ് ലിവിറ്റിന്റെ ഫാമിലി ഡാൻസിങ്, റിച്ചാഡ് ഫോർഡിന്റെ റോക്ക് സ്പ്രിങ്സ്, ബോബി ആൻ മെയ്സന്റെ ഷീലോ ആൻഡ് അദർ സ്റ്റോറീസ്, ജോൺ അപ്ഡയ്ക്കിന്റെ ദി ആഫ്റ്റർ ലൈഫ് ആൻഡ് അദർ സ്റ്റോറീസ് എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
1986-ൽ റോബർട്ട് ഷപ്പാർഡും, ജെയിംസ് തോമസും ചേർന്ന് പുറത്തിറക്കിയ 'സഡൻ ഫിക്ഷൻ' എന്ന ചെറിയ ചെറുകഥാമഞ്ജരിയെ അനുകരിച്ച് അനേകം കുട്ടിക്കഥകൾ അഥവാ എഹമവെ ളശരശീിേ എന്നൊരു വിഭാഗവും അമേരിക്കൻ ഉത്തരാധുനിക സാഹിത്യത്തിലുണ്ട്.
ഗദ്യകവിതയോട് സാദൃശ്യം പുലർത്തുന്ന ഇത്തരം കഥകളിൽ പാത്രവികാസത്തിന് സാധ്യത കുറവാണ്.
സമകാലീന അമേരിക്കൻ നാടക സാഹിത്യത്തിൽ സങ്കല്പവും യാഥാർഥ്യവും കൂടിക്കലരുന്നു.
റ്റോണി കുഷ്നറുടെ 'എയ്ഞ്ചൽസ് ഇൻ അമേരിക്ക' നാടകങ്ങളിൽ 80-കളിൽ വിനാശം വിതച്ച എയ്ഡ്സ് രോഗവും സ്വവർഗരതിയുമാണ് വിഷയം. 'പാർട്ട് വൺ മില്ലേനിയം അപ്രോച്ചസ്സി'ലും 'പാർട്ട് റ്റു പെരിസ്ട്രോയിക്ക'യിലും അതിഭാവുകതയും, നർമവും, രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളും സമന്വയിക്കുന്നു.
ക്രൈംസ് ഒഫ് ദ ഹാർട്ടി ന്റെ രചയിതാവായ ബെത്ത് ഹെൻലി, ദ് ഹെയ്ദി ക്രോണക്കിൾസിന്റെ കർത്താവായ വെൻഡി വാസ്സെർ സ്റ്റെയ് ൻ , അമേരിക്കപ്ളേയുടെ കർത്താവും ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരിയുമായ സൂസൻ ലോറി പാർക്ക്സ് എന്നിവർ ഇക്കാലത്തെ പ്രധാന സ്ത്രീ നാടകകൃത്തുക്കളാണ്.
ഇലക്ട്രോണിക് പുരോഗതി സാഹിത്യസൃഷ്ടിയെ വികേന്ദ്രീകരിച്ചതിന് തെളിവാണ് അമേരിക്കൻ നോവൽ സാഹിത്യം.
പല നോവലിസ്റ്റുകളും താന്താങ്ങളുടെ വേരുകൾ തേടി പാരമ്പര്യങ്ങളിലേക്കും, ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലേക്കും ചൂഴ്ന്ന് നോക്കിത്തുടങ്ങി.
സോൾ ബെല്ലോ, ബെർനാഡ് മലാമുദ്, ഹൊർട്ടൻസ് ക്യാലിഷർ, ഫിലിപ്പ് റോത്ത് എന്നിവർ നഗരവാസികളായ ബുദ്ധിജീവികളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് യഹൂദന്മാരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജോൺ അപ്ഡൈക്, ജോൺ ഷീവർ എന്നിവർ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാരായ ഇടത്തരക്കാരെയാണ് ചിത്രീകരിച്ചത്.
പ്രമുഖരായ ഉത്തരാധുനിക നോവലിസ്റ്റുകളാണ് തോമസ് പിങ്ഷൊൺ, റ്റിം ഒ ബ്രയൻ, സോൺ ദിലിലോ, റ്റോണി മോറിസൺ, ജോയ്സ് കരോൾ ഓട്ട്സ് എന്നിവർ.
പിങ്ഷൊൺന്റെ ദ് ക്രയിങ് ഒഫ് ലോട്ട് 49-ൽ നിഷ്കാസിതരായ ഒരുകൂട്ടം ജനങ്ങളുടെ രഹസ്യതന്ത്രങ്ങളാണ് വിഷയം.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെയും കുർട്ട് വോനെഗട്ട് ജൂനിയറിന്റെയും കൃതികളിൽ കാല്പനികതയും, നർമവും, ഭീതിയും ഉദ്വേഗവും ചേർത്തിണക്കി ലോകത്തിന്റെ മായികാവസ്ഥയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
ഓട്ട്സ്, വില്യം ബറോഡ്, റെയ്മൻഡ് കാർവർ എന്നിവർ വിഷയമാക്കിയത് അമേരിക്കൻ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തട്ടുകളിലും നടമാടിയിരുന്ന അക്രമവും അരാജകത്വവുമാണ്.
മൂർച്ചയേറിയ നർമവും പരിഹാസത്തോടുകൂടിയ പ്രശംസയും ആണ് റോത്ത് ജോസഫ്, ഹെലൻ ജൂൾസ് ഫെയ്ഫർ എന്നിവർക്ക് ആയുധങ്ങളായത്.
ശാസ്ത്ര നോവലുകളിലൂടെ പ്രശസ്തി നേടിയ ഒക്ടേവിയ ബട്ട്ലറുടെ വൈൽഡ് സീഡ്, ആഫ്രോ അമേരിക്കൻ നോവലിസ്റ്റായ സോറനീൽ ഹേസ്റ്റന്റെ ദെയർ ഐസ് വേർ വാച്ചിങ് ഗോഡ്, വില്ലാ കാതറിന്റെ മൈ അൻറ്റോണിയ എന്നിവയും ജനസമ്മതി നേടിയ കൃതികളാണ്.
വിദേശീയരുടെ രചനകളും അമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിന് മുതൽ കൂട്ടായിട്ടുണ്ട്.
അഫ്ഗാൻ വംശജനായ ഖാലിദ് ഖൊസെയ്നിയുടെ കൈറ്റ് റണ്ണർ, ഇന്ത്യൻ വംശജയായ ഭാരതി മുഖർജിയുടെ മിഡിൽമാൻ ആൻഡ് അദർ സ്റ്റോറീസ്, മലേഷ്യാക്കാരിയായ ഷെർലി ഗോക്ക്ലിൻ ലിമിസിന്റെ ജൂ ആൻഡ് ഗോൾഡ്, ഫിലിപ്പൈൻകാരിയായ ബിയാൻ വെനിഡോ സാന്റോസിന്റെ കാവ്യാഖ്യായികയായ (poetic novel) സെന്റ് ഒഫ് ആപ്പിൾസ്, ചൈനീസ്വംശജനായ ചീനഹാജിനിന്റെ വെയിറ്റിങ് ഇവയെല്ലാം ജനപ്രിയ രചനകളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
മീന അലക്സാണ്ഡർ, ചിത്രാ ബാനർജി ദിവകരുണി, ജുംപ ലാഹിരി എന്നിവരും പ്രശസ്തി നേടിയ ഇന്ത്യൻ അമേരിക്കൻ നോവലിസ്റ്റുകളാണ്.
ലോക അക്ഷര സമ്പത്തിന്റെ മുൻ നിരയിൽ നിൽക്കുന്ന അമേരിക്കൻ സാഹിത്യം കൊളോണിയൽ പൂർവകാലം മുതൽ ചരിത്ര സാമൂഹിക ഘടകങ്ങളുടെ തലോടലേറ്റ് പരിണാമം പ്രാപിച്ച് ഉത്തരാധുനികതയിലെത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരേസമയം മാനുഷികതയും, ക്രൌര്യവും പ്രസന്നതയും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
അവലംബം കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അമേരിക്കൻ സാഹിത്യം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അമേരിക്കൻ വാട്ടർ സ്പാനിയൽ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/American_Water_Spaniel
19 നുറ്റാണ്ടിൽ അമേരിക്കയിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ഒരിനം നായ ആണ് അമേരിക്കൻ വാട്ടർ സ്പാനിയൽ .
ഇവയെ വേട്ടനായ ആയിയായിരുന്നു ഉപയോഗിച്ച് വന്നിരുന്നത്.
ഇവ ഇന്ന് വളരെ അപൂർവ്വമായ ഒരിനം നായയാണ്.
അവലംബം American Water Spaniel എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
അമേരിക്കൻ സംഗീത പുരസ്കാരം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/American_Music_Award
അമേരിക്കൻ മ്യൂസിക്ക് അവാർഡ് ഒരു അമേരിക്കൻ സംഗീത പുരസ്കാര ദാന ചടങ്ങാണ്.
എ.ബി.സി എന്ന ചാനലി നു വേണ്ടി ഡിക്ക് ക്ലാർക്ക്ണ് ഈ ചടങ്ങ് തുടങ്ങി വച്ചത്.
ഇവരുടെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റിലൂടെയുള്ള  ആരാധകരുടെയും പൊതുജനങ്ങളുടെയും വോട്ടിലൂടെ ആണ് വിജയിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക.
മൈക്കിൾ ജാക്സൺ ഉം ഡൊന്ന്യ്‌ ഓസ്മൊൻഡ് ഉം ചേർന്നാണ് 1974 ലെ ആദ്യ അമേരിക്കൻ സംഗീത പുരസ്കാര ചടങ്ങ് അവതരിപ്പിച്ചത്.
ഏറ്റവും കൂടുതൽ പുരസ്കാരം നേടിയവർ
ഏറ്റവും കൂടുൽ അമേരിക്കൻ സംഗീത പുരസ്കാരം നേടിയത് ടെയ്ലർ സ്വിഫ്റ്റ് ആണ് ദശാബ്ദത്തിലെ കലാകാരി എന്ന ബഹുമതി അടക്കം 29 എണ്ണം.
ദശാബ്ദത്തിലെ കലാകാരൻ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ കലാകാരൻ എണ്ണിവയടക്കം മൈക്കിൾ ജാക്സൺ 26 പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്.
അതുപോല ഒരു അവാർഡ് ദാന ചടങ്ങിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഈ പുരസ്കാരം നേടിയതും (അവാർഡ് ഓഫ് മെറിറ്റ് അടക്കം) ജാക്സനാണ്  .1984 ൽ 8 പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടിയ ജാക്സൺ ന്റെ നേട്ടത്തിനൊപ്പ 1994 ൽ വിറ്റനിയും എത്തി.
മൈക്കിൾ ജാക്സൺ 26 വിറ്റ്നി ഹ്യൂസ്റ്റൺ 22 ടയ്‌ലൊർ സ്വിഫ്റ്റ് 19 അലബാമ 19 കെന്നി റോജേഴ്സ് 19 ഗാരത് ബ്രൂക്‌സ് 17 റീബ മാകെന്റർ 15 ലയണൽ റിച്ചി 15 വില്ലീ നെൽസൺ 12 സ്റ്റിവി വണ്ടർ 11 ജാനറ്റ് ജാക്സൺ 10 ടിം മഗ്രൗ 10 റാന്റി ട്രാവിസ് 10 മറായ കേറി 10 അവലംബം
അമേരിക്കൻ സേന ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/United_States_Army
ലോകത്തിലെ സുശക്തമായ ഒരു സേനയാണ് അമേരിക്കയ്ക്കുള്ളത്.
ലോകത്തിൽ യുദ്ധാവശ്യങ്ങൾക്കായി ഏറ്റവും കൂടുതൽ പണം ചിലവഴിക്കുന്നതും
അമേരിക്കയാണ്.