smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ഹരികുമാർ ശ്രീപാർവ്വതിയുടെ പാദം 6 മികച്ച ടി.വി. ഷോ പട്ടുറുമാൽ കൈരളി ടി.വി. (നിർമ്മാണം) 7 മികച്ച കോമഡി പ്രോഗ്രാം മറിമായം ആർ. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ (സംവിധാനം) 8 മികച്ച കൊമേഡിയൻ മണികണ്ഠൻ പട്ടാമ്പി മറിമായം 9 മികച്ച ഡബ്ബിങ് ആർട്ടിസ്റ്റ് (മെയിൽ) ഷോബി തിലകൻ ഭദ്ര 10 മികച്ച ഡബ്ബിങ് ആർറ്റിസ്റ്റ് (ഫീമെയിൽ) വിമ്മി മറിയം ജോർജ്ജ് ദൈവത്തിന് സ്വന്തം ദേവൂട്ടി 11 കുട്ടികളുറ്റെ മികച്ച ഷോർട്ട് ഫിലിം കാത്തു മധു കെ.എസ്. (സംവിധാനം) 12 മികച്ച സംവിധായകൻ ജീൻ പോൾള്ളാൽ ഡെബ്റ്റ് (ടെലിഫിലിം/ടെലി സീരിയൽ) 13 മികച്ച നടൻ ബാബു അന്നൂർ ദൈവത്തിന് സ്വന്തം ദേവൂട്ടി 14 മികച്ച രണ്ടാമത്തെ നടൻ അച്യുതാനന്ദൻ തട്ടുമ്പുറത്തപ്പൻ 15 മികച്ച നടി ശ്രീലക്ഷ്മി അർദ്ധചന്ദ്രന്റെ രാത്രി 16 മികച്ച രണ്ടാമത്തെ നടി ശോഭ മോഹൻ ചൂട് 17 മികച്ച ബാലതാരം അപ്പു കെ.ജി മഞ്ഞാന 18 മികച്ച ക്യാമറാമാൻ ആൽബി ഡെബ്റ്റ് 19 മികച്ച ചിത്ര സംയോജകൻ രതീഷ് കെ.ആർ ഡെബ്റ്റ് 20 മികച്ച സംഗീത സംവിധായകൻ രമേശ് നാരായൺ ചൂട് 21 മികച്ച ശബ്ദലേഖകൻ ടി. കൃഷ്നനുണ്ണി മ്യൂസിക് ഓഫ് ദ ബ്രൂം 22 മികച്ച കലാസംവിധായകൻ ജസ്റ്റിൻ കൊടികൾ മാറുകയാണ് 23 പ്രത്യേക ജൂറി പുരസ്കാരം (ടി.വി. ഷോ) ഫ്ളവേഴ്സ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ലക്ഷ്മി എൻ. നായർ 24 പ്രത്യേക ജൂറി പുരസ്കാരം (തിരക്കഥ, സംഭാഷണം) പ്രവീൺ ഇറവങ്കര വീണ്ടും ഒരാൾ 25 മികച്ച ഡോക്യുമെന്ററി (ജനറൽ) മൗനത്തിന്റെ നിലവിളി സന്തോഷ് പി.ഡി (സംവിധാനം) 26 മികച്ച ഡോക്യുമെന്ററി (സയൻസ് ) ലോസ്റ്റ് വുഡ്സ സി.റഹീം (സംവിധാനം) 27 മികച്ച ഡോക്യുമെന്ററി (ബയോഗ്രഫി) കവിയൂർ രേവമ്മ ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ (സംവിധാനം) 28 മികച്ച ഡോക്യുമെന്ററി (വിമൺ ചിൽഡ്രൺ) ഷം‌നാദ് പുതുശ്ശേരി (സംവിധാനം) ഏഷ്യാനെറ്റ് കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻസ് (നിർമ്മാണം) 29 മികച്ച എജ്യുക്കേഷണൽ പ്രോഗ്രാം നാഞ്ചിനാടിന്റെ ഉപ്പുപെരുമ കെ.എസ്. രാജശേഖരൻ (സംവിധാനം) 30 മികച്ച ആങ്കർ ഫോർ എജ്യൂക്കേഷൻ പ്രോഗ്രാം സൂര്യ എസ്. നായർ ദി ന്യൂട്രൽ ആക്സന്റ് 31 മികച്ച സംവിധായകൻ (ഡൊക്യുമെന്ററി) എം.ജി. അനീഷ് മരണാനന്തരം 32 മികച്ച ന്യൂസ് ക്യാമറാമാൻ ബിപിൻ രാജ് തോമസ് മരണാനന്തരം 33 മികച്ച വാർത്താവതാരക പ്രജുല ബി ഏഷ്യാനെറ്റ് ന്യൂസ് 34 മികച്ച കോമ്പിയർ /ആങ്കർ ജയമോഹൻ നായർ എസ്. തിരുവാ എതിർവാ 35 മികച്ച കമന്റേറ്റർ (ഔട്ട് ഓഫ് വിഷൻ) എം.ജി. അനീഷ് മരണാനന്തരം 36 മികച്ച ആങ്കർ / ഇന്റർവ്യൂവർ ഷനി ടി.പി. ഗ്രൗണ്ട് റിയാലിറ്റി ഷോ 37 മികച്ച ഇൻവെസ്റ്റിഗേറ്റീവ് ജേർണലിസ്റ്റ് ഷിബു ജോസഫ് ആദിവാസി വന്ധ്യം‌കരണം- അന്വേഷണം 38 മികച്ച ടി.വി. ഷോ നാടകമേ ഉലകം വി.എസ്. കൃഷ്ണരാജ് (നിർമ്മാണം) 39 മികച്ച കുട്ടികളുടെ പരിപാടി കിങ്ങിണി റജി സൈൻ (സംവിധാനം) 40 പ്രത്യേക ജൂറി പുരസ്കാരം കാഴ്ചപ്പതിപ്പ് എം. എസ്. ബനേഷ് (സംവിധാനം) 41 പ്രത്യേക ജൂറി പരാമർശം നമ്പൂതിരി-വരയുടെ കുലപതി ബിനുരാജ് കലാപീഠം (സംവിധാനം) 42 പ്രത്യേക ജൂറി പരാമർശം ഹരിതവിദ്യാലയം മനോജ് കൃഷ്നൻ (സംവിധാനം) 43 ടെലിവിഷൻ സംബന്ധിയായ മലയാളലേഖനം സിനിമയും ടെലിവിഷനും- ഗുണവും ദോഷവും സുധീർ പരമേശ്വരൻ (രചന)
കേരളസംസ്ഥാന ടെലിവിഷൻ പുരസ്കാരം 2014
2014-ൽ മലയാളത്തിൽ സെൻസർ ചെയ്തവയും ടെലിവിഷൻ വഴി സം‌പ്രേക്ഷണം ചെയ്തതുമായ ഡോക്യുമെന്ററികൾ, ഷോർട്ട് ഫിലിമുകൾ മറ്റ് വിജ്ഞാന-വിനോദപരിപാടിക്കുള്ള കേരള സർക്കാരിന്റെ പുരസ്കാരങ്ങൾ സാംസ്കാരികകാര്യ വകുപ്പു മന്ത്രിയായ എ.കെ. ബാലൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
മികച്ച സംവിധായകനായി മനോജ്.
കെ, ഉന്മാദം എന്ന ടെലിഫിലിമിലെ അഭിനയത്തിന് മുരുകൻ മികച്ച നടനായും മാവേലിക്കര പോസ്റ്റ്‌ഓഫീസ് എന്ന ടെലിഫിലിമിലെ അഭിനയത്തിന്  കോട്ടയം റഷീദിന് രണ്ടാമത്തെ മികച്ച നടനായും തിരഞ്ഞെടുത്തു.
മോക്ഷം എന്ന ടെലിഫിലിമിലെ അഭിനയത്തിന് സീമ ജി. നായരെ മികച്ച നടിയായും മീര മുരളീധരനെ രണ്ടാമത്തെ മികച്ച നടിയായും അക്ഷയ്, നിതിൻ എന്നിവരെ ബാലതാരങ്ങളായും തിരഞ്ഞെടുത്തു.
കേരളസാഹിത്യം
കേരളസാഹിത്യം അല്ലെങ്കിൽ കേരളത്തിലെ സാഹിത്യം എന്നത് 1956-ലെ കേരള സംസ്ഥാന പുനഃസംഘടന മുതൽ കേരളത്തിലോ , അതിനു മുമ്പ് തിരുവിതാംകൂർ , കൊച്ചി , മലബാർ എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിലോ, പ്രാചീന ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ കേരളം ഉൾപെടുന്ന പ്രദേശതോ നിന്ന് നിർമ്മിക്കുകയോ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയോ ചെയ്ത സാഹിത്യസൃഷ്ടികളെയാണ് കുറിക്കുന്നത്.
ഭൂരിഭാഗം സൃഷ്ടികളും മലയാളത്തിലാണെങ്കിലും , തമിഴ് , കന്നഡ , സംസ്കൃതം , ഹിന്ദി , കൊങ്കണി , അറബി , തുളു , ഉർദു , ഇംഗ്ലീഷ് എന്നീ ഭാഷകളിലുള്ള സാഹിത്യ സംഭാവനകൾ ഈ മേഖലയിൽ നിന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
മലയാള സാഹിത്യം
സാഹിത്യചരിത്രഘട്ടങ്ങൾ.
മലയാളസാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രഘട്ടങ്ങൾ പണ്ഡിതന്മാർ നിർദേശിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരം സംക്ഷേപിക്കാം.
ആദിമമലയാളം ബി.സി. 600 മുതൽ എ.ഡി. 800 വരെ, മധ്യമലയാളം 800 മുതൽ 1500 വരെ, നവീന മലയാളം 1500 മുതൽ (ആദ്യ ഭാഷാചരിത്രകാരനായ പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ള).
ആദ്യഘട്ടം, മധ്യഘട്ടം, ആധുനികഘട്ടം, യഥാക്രമം 825-1325, 1325-1625, 1625- മുതൽ (ഏ.ആർ. രാജരാജവർമ) പ്രാചീന സാഹിത്യകാലം, നവീന സാഹിത്യകാലം അദ്യതന സാഹിത്യകാലം യഥാക്രമം കൊല്ലം 700 വരെ, 700 മുതൽ 1030 മുതൽ (ഉള്ളൂർ എസ്. പരമേശ്വരയ്യർ), പ്രാചീനകാലം 13-ാം ശ.
വരെ, മധ്യകാലം 16-ാം ശ.
വരെ, പിന്നെ ആധുനികകാലം (പ്രൊഫ. പി. ശങ്കരൻ നമ്പ്യാർ), പ്രാചീനകാലഘട്ടം, എഴുത്തച്ഛന്റെ കാലഘട്ടം വരെ, തുടർന്ന് ആധുനിക കാലഘട്ടം (ഡോ. കെ.എം. ജോർജ്).
വിവിധ തരംഗദൈർഘ്യമുള്ള ഒരു അനുസ്യൂത പ്രവാഹമാണ് കേരളസാഹിത്യചരിത്രത്തിനുള്ളത്.
അതെവിടെയും നിന്നു പോകുന്നില്ല.
സംഘകാലം, രാമചരിതകാലം, എഴുത്തച്ഛന്റെയും കുഞ്ചൻനമ്പ്യാരുടെയും കാലം, ഉണ്ണായിവാര്യരുടെ കാലം, ആധുനിക കാലം എന്നിങ്ങനെ ആ പ്രവാഹം തുടരുന്നു.
സംഘകാല സമകാലികത, ആര്യപാരമ്പര്യസമീകരണം, സംസ്കൃത  കാവ്യരൂപങ്ങളുടെ സ്വാധീനത, ഗദ്യത്തിന്റെ കഥാപരവും കഥേതരവുമായ വിവിധതരം വികാസങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഉൾച്ചേർന്നതാണ് ഈ സാഹിത്യതരംഗം.
എന്നാൽ പ്രാചീന മലയാളം എന്നത് തികച്ചും അയഥാർഥമായ ഒരു സങ്കല്പമാണെന്നും ആധുനികമലയാളത്തിന്റെ മുൻഗാമി എന്നതാണ് സത്യമെന്നും വാദമില്ലായ്കയില്ല.
കാരണം പ്രാചീന കാലത്തു ഇന്നത്തെ ഭാരതീയ ഭാഷകൾ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്ന് ഈ വാദം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
പദ്യസാഹിത്യം
പാട്ട്, മണിപ്രവാളം തുടങ്ങിയവ.
സാഹിത്യത്തിൽ, ഗദ്യത്തിന്റെയും പദ്യത്തിന്റെയും വിവിധവും സമ്പന്നവുമായ വികാസ രീതികളാണ് കേരളഭാഷയിൽ കാണുന്നത്.
ലഭ്യമായിട്ടുള്ള ആദ്യത്തെ മലയാള ലിഖിതരചന ഭാഷാകൗടലീയത്തിന്റെ പരിഭാഷയാണ്.
ഈ ഗദ്യകൃതി ഭാഷയുടെ അന്നത്തെ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ സാക്ഷ്യപത്രമാകുന്നു.
പദ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും കുറേക്കൂടി പ്രകടമാണ്.
ആദ്യത്തെ മലയാള പദ്യരചന എന്ന സ്ഥാനം ചീരാമകവി രചിച്ച ഇരാമചരിതം എന്ന രാമചരിതത്തിനാണ്.
പദ്യസാഹിത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രബലമായ ഒരു വിഭജനം ഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനും ഒരുപോലെ സ്ഥാനം നൽകുന്നതായിരുന്നു.
14-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ലീലാതിലകം എന്ന മണിപ്രവാള ലക്ഷണശാസ്ത്രത്തിലാണ് ഈ വിഭജനം നിർവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.
പാട്ട്, മണിപ്രവാളം എന്നിങ്ങനെയാണ് വിഭജനം.
ദ്രാവിഡ ഭാഷയിൽ ലഭ്യമായ ലിപി ഉപയോഗിച്ച് തമിഴിൽ പ്രചുരമായ വൃത്തങ്ങളിൽ 'എതുക', 'മോന'  എന്നീ പ്രാസങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് രചിക്കപ്പെടുന്നതാണ് പാട്ട്.
ബ്രാഹ്മണരും അവരുടെ പാർശ്വവർത്തികളുമടങ്ങുന്ന ത്രൈവർണികർ സംസ്കൃതത്തോട് പക്ഷപാതം കാണിച്ചെഴുതിയതാണ് പൊതുവേ മണിപ്രവാളം.
രാജഭാഷ എന്നനിലയ്ക്ക് തമിഴിനും കേരളത്തിലെ മതാധികാര കോയ്മകളുടെ ഭാഷ എന്ന നിലയ്ക്ക് സംസ്കൃതത്തിനും പ്രാമാണ്യം തുല്യമായിരുന്നു.
ചീരാമകവി ത്രൈവർണികനാണെങ്കിലും അദ്ദേഹം അന്നത്തെ സാധാരണക്കാരുടെ ഭാഷയും ഭാഷണസംസ്കൃതിയും ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയത് ആസ്വാദകവിവേചനത്തിന്റെ ഫലമായാണ്. 'ഊഴിയിൽ ചെറിയവർക്കു' വേണ്ടിയാണ് താൻ രാമകഥാഖ്യാനം നടത്തുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡമാണ് നൂറ്റി അറുപത്തിനാല് പടലങ്ങളിലായി ആയിരത്തി എണ്ണൂറ്റി പതിനാലുപാട്ടുകളുള്ള ഈ ഗാനകാവ്യത്തിലെ പ്രമുഖ കഥാംശം.
വാങ്മയ കവിതയുടെ എല്ലാ അംശങ്ങളും കൂട്ടിച്ചേർത്ത് അദ്ദേഹം അത് ജനപ്രിയമാക്കി.
വാല്മീകി രാമായണത്തിൽ ഇല്ലാത്ത കവിഭാവനകളും പ്രകൃതി വർണനകളും തന്റെ കൃതിയിൽ അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കേരളചരിത്രവും ആചാരങ്ങളും ദേവതാ സങ്കല്പങ്ങളും ഇഴ ചേർന്ന തിരുനിഴൽമാല, രാമചരിതത്തിന്റെ പാട്ടു പാരമ്പര്യത്തിൽ തുടർന്നുളള മുന്നേറ്റം കുറിക്കുന്നു.
ഇതെഴുതിയത് ഗോവിന്ദൻ എന്നൊരു കവിയാണെന്ന് കൃതിയിൽ സൂചനയുണ്ട്.
തിരുവാറന്മുളയപ്പന്റെ തിരുനിഴൽ കൊണ്ടാടുന്നത് മൂന്നു ഭാഗമായി ഇതിൽ വർണിക്കുന്നു.
ഒന്നാം ഭാഗത്ത് ചരിത്രപരമായ  പശ്ചാലത്തിന്റെ കാവ്യാത്മക വർണനയാണ്.
രണ്ടാം ഭാഗത്ത് ദേവന്മാരും ദേവിമാരും ഋഷികളും പങ്കെടുക്കുന്ന തൂവലുഴിയലും, ദേവന്മാരും, ഊരാളർ, നാടികൾ, തളിയാന്മാർ, പൊതുവാണന്മാർ, ചാക്യാന്മാർ, പുഷ്കന്മാർ, വാര്യാന്മാർ, ഓതിക്കന്മാർ തുടങ്ങിയവരുടെ നാകൂറുമാണ് പ്രതിപാദ്യം.
മൂന്നാംഭാഗത്ത് മലയരുടെ ബലിയാണ് വർണിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഇതാണ് തിരുനിഴൽമാലയിലെ പ്രധാന അംശം.
തമിഴ്ച്ചുവ കുറഞ്ഞ മലയാള ഭാഷയാണ് ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലേത്.
സാമാന്യജനതയുടെ ദേശഭാഷ എത്രത്തോളം വ്യത്യസ്തമായ വളർച്ച പ്രാപിച്ചു എന്ന് ഈ രചന നമുക്ക് അറിവ് തരുന്നു.
നാടൻശീലുകളും തമിഴ് വിരുത്തങ്ങളും കൊണ്ട് സംസ്കൃത ചമ്പു എന്ന 'ഗദ്യപദ്യമയം' കാവ്യത്തിന് സമാന്തരമായൊരു ധാര ഇതിൽ പ്രകടമാകുന്നു.
പ്രബലമായ ഒരു 'മലനാട്ടു കവിഗണം' ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഈ കൃതി സൂചന നൽകുന്നു.
കേരളത്തിന്റെ തനത് ആചാരങ്ങൾ, ചരിത്രം, അധികാരഘടന, സമുദായ വൈചിത്ര്യം ഇവയിലേക്കെല്ലാം ഈ കൃതി ആദ്യമായി കാല്പനികതയ്ക്കൊപ്പം വെളിച്ചം വീശുന്നു.
രാമകഥാപ്പാട്ട് എന്ന ജനകീയ മഹാകാവ്യം മലയാളം, തമിഴ്, സംസ്കൃതം എന്നിവയുടെ സവിശേഷമായ മിശ്രണമുള്ള കാവ്യശൈലിയിൽ രചിച്ചതാണ്. 'ചന്ദ്രവളയം' എന്ന സംഗീതോപകരണത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ പാടുന്നതിന് രചിക്കപ്പെട്ട രാമകഥാപ്പാട്ട് രചിച്ചത് ആയിരത്തിനാനൂറാമാണ്ടോടുകൂടി കോവളത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന അയ്യിപ്പിള്ള ആശാനാണ്.
മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ പൂർണരാമായണ കൃതിയാണ് രാമകഥാപ്പാട്ട്.
ദ്രാവിഡ വൃത്തങ്ങളിലും ഗാനശീലുകളിലുമായി ഇതിൽ 279 വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്; ആകെ 3163 ശീലുകൾ.
ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പകുതിയിലേറെ യുദ്ധകാണ്ഡമാണ്.
പാട്ടിന് ലീലാതിലകകാരൻ നിർദേശിച്ച ലക്ഷണത്തെ അതിലംഘിച്ചെങ്കിലും പാട്ടിന്റെ മൗലികതയായ ദ്രാവിഡത്വം അദ്ദേഹം തിരസ്കരിക്കുന്നില്ല.
ശ്രദ്ധേയമാണ് ഭാഷാപരമായ ഈ പരിണാമം.
രാമകഥാപ്പാട്ട് വെറും ഭക്തി കാവ്യമായല്ല രചിച്ചിരിക്കുന്നത്.
തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിൽ കണ്ഠഗതപ്രാണമായിരുന്ന ഈ പാട്ട് ഡോ. പി.കെ. നാരായണപിള്ള പ്രസാധനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ദ്രാവിഡത്തനിമ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന മാവാരതം പാട്ട് രചിച്ചത് അയിനിപ്പിള്ളയാണ്.
ഈ കൃതികൾക്കൊപ്പം, ഐതിഹ്യനിഷ്ഠമായ ഒട്ടേറെ ദേശചരിതങ്ങളും നാടോടി എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടാതെ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഉലകുടപെരുമാൾ പാട്ട്, അഞ്ചുതമ്പുരാൻ പാട്ട്, ഇരവിക്കുട്ടിപ്പിള്ളപ്പോര്, പഞ്ചവൻകാട്ടുനീലിപ്പാട്ട്, കുഞ്ചുത്തമ്പിപ്പാട്ട്, കന്നടിയൻ പോര്, പുരുഷാദേവിയമ്മപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയവ ഇതിൽപ്പെടുന്നു.
ഇവയെ 'തെക്കൻപാട്ട്' എന്ന് പൊതുവേ വിളിക്കാറുണ്ട്.
തെക്കൻപാട്ടിൽ തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെ ദേശ്യഭാഷയിൽ അവിടത്തെ വീരകഥാപാത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് പാടുമ്പോൾ, വടക്കൻപാട്ടിൽ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെ വീരപുരുഷന്മാരാണ് കഥാപാത്രങ്ങൾ.
ഭാഷാപരമായ വികാസം കേരളത്തിലെവിടെയും ഒരുപോലെയല്ലെന്ന് ഈ പാട്ടുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഭാഷാപരിണാമ (എ.ഡി. 1400-1500) ഘട്ടത്തിൽ അടുത്തതായി വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടവരാണ് നിരണം കവികൾ.
ത്രൈവർണികരുടെ മണിപ്രവാള സംസ്കാരത്തിന് ബദലായ വിഷയവും ഭാഷയും അവതരിപ്പിച്ച നിരണം കവികൾ ഒരു കവികൂട്ടായ്മ എന്ന നിലയിൽ വേറിട്ടുനില്ക്കുന്നു.
ഗാനാത്മകത തികഞ്ഞ സംസ്കൃത വൃത്തം, ദ്രാവിഡരീതിയിൽ വളർത്തിയെടുത്തതാണ് നിരണം വൃത്തം.
സംസ്കൃത വ്യാകരണവും ഭാഷാവ്യാകരണവും അവർ കൂട്ടിക്കലർത്തി.
മൂന്നുപേരാണ് നിരണം കവികൾ-മാധവപ്പണിക്കർ, ശങ്കരപ്പണിക്കർ, രാമപ്പണിക്കർ.
ഇവരുടെ പൂർവികനായ കണ്ണശ്ശപ്പണിക്കർ ഒരു ഉഭയകവീശ്വരനാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
രാമപ്പണിക്കരുടേതാണ് കണ്ണശ്ശരാമായണം.
മഹാഭാരതത്തിന്റെ മലയാളത്തിലുണ്ടായ ആദ്യ സംഗ്രഹം ശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ ഭാരതമാലയാണ്.
ഭഗവദ്ഗീതയ്ക്ക് ഏതെങ്കിലുമൊരു പ്രാദേശിക ഭാഷയിലുണ്ടായ ആദ്യ തർജുമ മാധവപ്പണിക്കരുടെ ഭാഷാഭഗവദ്ഗീതയുമാകുന്നു.
പുരാണങ്ങളിലുള്ള അവഗാഹതയും അവ കേരളീയ സമൂഹത്തിന് പ്രത്യേകരീതിയിൽ പകർന്നുകൊടുക്കുന്നതിലുള്ള ക്രാന്തദർശിത്വവും നിരണം കവികളെ വ്യതിരിക്തരാക്കുന്നു.
കണ്ണശ്ശ ഭാഗവതവും ഭാരതമാലയും കണ്ണശ്ശരാമായണവും ഭഗവദ്ഗീതാ വിവർത്തനവും പില്ക്കാലത്ത് എഴുത്തച്ഛൻ വികസിപ്പിച്ച ഭക്തി സാഹിത്യ സംസ്കാരത്തിന് മാർഗദർശിത്വം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇക്കാലത്ത് വടക്കൻ കേരളത്തിൽ പിറന്ന കൃതിയാണ് മഹാകാവ്യലക്ഷണങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന കൃഷ്ണഗാഥ അഥവാ കൃഷ്ണപ്പാട്ട്.
കോലത്തുനാട് ഭരിച്ചിരുന്ന ഉദയവർമൻ എന്ന രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് ചെറുശ്ശേരി നമ്പൂതിരി രചിച്ചതാണ് ഈ ഗാഥ.
മലയാളവൃത്തത്തിൽ രചിക്കപ്പെടുന്ന ആദ്യമഹാകാവ്യം എന്ന് ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാം.
ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധത്തെയാണ് രചനയ്ക്ക് ആധാരമാക്കിയിട്ടുള്ളത്.
നവരസങ്ങളും തികഞ്ഞ ഈ കാവ്യത്തിൽ ശൃംഗാരത്തിനും ഭക്തിക്കും പ്രത്യേകസ്ഥാനം നൽകിയിരിക്കുന്നു.
നമ്പൂതിരിക്കവിതകളുടെ ഹാസ്യബോധം ഗാഥയെ സജീവമാക്കുന്നു.
തത്ത്വചിന്തകൾ സുലഭമാണെങ്കിലും അവ കവിതാഭംഗിക്ക് ദാസ്യം വഹിക്കുന്നുവെന്ന് കാണാം.
സാമ്യോക്തി അലങ്കാരങ്ങളുടെ നിബിഡത കൃഷ്ണഗാഥയുടെ സവിശേഷതയാണ്.
പുരാണങ്ങളിൽ നിന്നും കാളിദാസാദികളുടെ കൃതികളിൽ നിന്നും ധാരാളം വാങ്മയങ്ങൾ കൃഷ്ണഗാഥാ കർത്താവ് സർഗാത്മകമായി മിനുക്കിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്.
പാട്ടിന്റെ ഭാഷാപരമായ വളർച്ചയും മണിപ്രവാള കവിതയുടെ വിഷയാപഗ്രഥന രീതികളും വിളക്കിയെടുത്തതാണ് കൃഷ്ണഗാഥയുടെ സമഗ്രശില്പം.
മണിപ്രവാളം
പാട്ടിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്കു കടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ത്രൈവർണികർ വളർത്തിയെടുത്ത മണിപ്രവാള സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഷാപരവും സാംസ്കാരികവുമായ പ്രത്യേകതകൾ അവലോകനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
മണിപ്രവാളത്തിന് ലീലാതിലകകാരൻ നൽകിയിട്ടുള്ള നിർവചനം 'ഭാഷാസംസ്കൃതയോഗോ മണിപ്രവാളം' എന്നാണ്.
മണിപ്രവാളത്തിലെ ആദികാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് വൈശികതന്ത്രം.
എന്നാൽ തോലകവി രചിച്ചതെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ധാരാളം ഒറ്റ ശ്ളോകങ്ങൾ പൂർവകാല മണിപ്രവാളത്തിലുണ്ട്.
ലീലാതിലകകാരൻ ഭാഷയ്ക്കും സംസ്കൃതത്തിനുമുള്ള വിവിധതരം ചേർച്ചകളും സഹൃദയഹൃദയങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതിലുള്ള കഴിവും മുൻനിർത്തി മണിപ്രവാളത്തെ ത്രൈവർണിക ഭാഷയുടെ സൌന്ദര്യശാസ്ത്രമാക്കി ഉയർത്തി.
ഭാഷയ്ക്കും വ്യംഗ്യത്തിനും പ്രാധാന്യമുള്ള രചനയെ ഉത്തമമണിപ്രവാളം എന്നദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിച്ചു.
സംസ്കൃതത്തിനും വാച്യാർഥത്തിനും പ്രാധാന്യമുള്ളത് അധമ മണിപ്രവാളം.
ഈ നാല് അംശങ്ങളുടെ വിവിധ ചേർച്ചകളിലൂടെ മണിപ്രവാളത്തിന്റെ വിപുലമായ സാധ്യതകൾ അദ്ദേഹം സൂക്ഷ്മമായി വിലയിരുത്തി.
അതിലൂടെ കേരളത്തിന്റെ ഭാഷാരീതിയിൽ പുതിയൊരു സമന്വയത്തിന് സാധ്യത തെളിയുകയും ചെയ്തു.
മൂന്ന് ഘട്ടമായി മണിപ്രവാളത്തെ വിഭജിക്കാറുണ്ട്.
പ്രാചീന മണിപ്രവാളം, മധ്യകാല മണിപ്രവാളം, ആധുനിക മണിപ്രവാളം എന്നിങ്ങനെ.
പ്രാചീന മണിപ്രവാളത്തിൽ തോലനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടും അല്ലാതെയുമുള്ള ഒറ്റശ്ലോക സംസ്കാരത്തിന് ഒപ്പം ആദ്യകാലത്തെ മൂന്ന് അച്ചീചരിതങ്ങളായ ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം, ഉണ്ണിയാടീചരിതം, ഉണ്ണിച്ചിരുതേവീചരിതം എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു.
പതിനാലാം ശതകത്തിലേതാണ് ഉണ്ണിയാടീ ചരിതം.
കർത്താവ് ഒരു ദാമോദര ചാക്യാർ.
ഉണ്ണിച്ചിരുതേവി ചരിതത്തിന്റെ കർത്താവ് ആരെന്ന് വ്യക്തമല്ല.
മധുര മലയാണ്മയുടെ ഗാനാത്മകത, ശബ്ദപ്രാസങ്ങളുടെ തടസ്സമില്ലാത്ത ഒഴുക്ക്, കേരളപ്രകൃതിയുടെ മനംമയക്കുന്ന ദൃശ്യാവിഷ്കാരങ്ങൾ, ദ്രാവിഡവൃത്തമെന്ന ചമ്പുഗദ്യം എന്നിവയുടെ അകമ്പടിയോടെ അലൌകിക സൌന്ദര്യം അലതല്ലുന്ന നായികമാരെ വർണിക്കലാണ് മൂന്ന് അച്ചീചരിതങ്ങളുടെയും ഉള്ളടക്കം.
ധാരാളം ലഘുകവനങ്ങൾ നായികാ വർണനകളായി, പ്രാചീനമണിപ്രവാളത്തിലുണ്ട്.
കാവ്യരൂപത്തിന്റെ സൌകുമാര്യത്തിന് ഉതകുന്ന പരിചിത ജീവിതങ്ങളുടെ അനുഭൂതി മണ്ഡലമാണ് ഒരുതരത്തിൽ ഈ ദന്തഗോപുരവാസികൾ ആവിഷ്കരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.
കാളിദാസന്റെ മേഘസന്ദേശത്തിന്റെ മാതൃക മണിപ്രവാള കവികളെ വശീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ശുകസന്ദേശം, ഭ്രമരസന്ദേശം, മയൂരദൂതം, കോകില സന്ദേശം, സുഭഗസന്ദേശം തുടങ്ങിയവ കേരളീയ കവികളുടെ സംസ്കൃത സന്ദേശകാവ്യങ്ങളാകുന്നു.
ഉണ്ണുനീലീസന്ദേശം, കോകസന്ദേശം എന്നിവയാണ് ഇക്കാലത്തെ മികച്ച മണിപ്രവാള സന്ദേശകാവ്യങ്ങൾ.
തിരുവനന്തപുരം മുതൽ കടുത്തുരുത്തി വരെയുള്ള മാർഗ വിവരണവും അതിനിടെ കാണാവുന്ന ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ദേവദാസി ഗൃഹങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയുടെ വർണനയും സന്ദേശവുമാണ് ഉണ്ണുനീലീസന്ദേശത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം.
പൂർണമായി ഇനിയും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ലാത്ത കോകസന്ദേശത്തിൽ (1400-ന് അടുത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടത്) ചേതിങ്കനാട്ടിൽ നായികയോടു കൂടി വസിക്കുന്ന നായകൻ, തന്നെ ഒരു ആകാശചാരി പൊക്കിക്കൊണ്ടുപോകുകയും വെള്ളാട്ടുകരെ വിടുകയും ചെയ്യുന്നത് സ്വപ്നം കാണുന്നു.
സ്വപ്നത്തിൽത്തന്നെ നായികയ്ക്ക് കോകം വഴി സന്ദേശം അയയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കിട്ടിയ തൊണ്ണൂറ്റാറു ശ്ലോകങ്ങളിൽ ഗുരുവായൂരിനടുത്തുള്ള വെള്ളാട്ടുകര മുതൽ ഇടപ്പള്ളി വരെയുള്ള സ്ഥലങ്ങളുടെ വർണന കാണാം.
ഇക്കാലത്തുതന്നെ നിരവധി സ്ത്രോത്രകൃതികളും രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
അവയിൽ ശ്രദ്ധേയമാണ് ചെല്ലൂർ നാഥോദയം.
ഏതു സംവേദനരീതിയും ചെടിച്ചു പോയാൽ അതിനോടുള്ള പ്രതികരണം പ്രതിഭാശാലികളിൽ നിന്നുണ്ടാകും.
സന്ദേശകാവ്യങ്ങളെ പരിഹസിക്കുന്ന കാകസന്ദേശം അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കൃതിയാണ്.
എന്നാൽ ദേവദാസീസംസ്കാരത്തിന് വിടുപണിചെയ്യുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ സമർഥമായി വിമർശിക്കുകയും ആഴത്തിൽത്തന്നെ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മണിപ്രവാളകാവ്യമാണ് 1500-ന് അടുത്ത് രചിക്കപ്പെട്ട ചന്ദ്രോത്സവം.
സംസ്കൃത ചമ്പുക്കളുടെ ക്ളാസ്സിക്കൽ മാതൃകകൾ ആണ് മധ്യകാല മണിപ്രവാളകവികൾ പിന്തുടർന്നത്.
സംസ്കൃത ശ്ളോകങ്ങൾ പദ്യമെന്നും ദ്രാവിഡവൃത്തത്തിലുള്ളത് ഗദ്യമെന്നും പരിഗണിക്കപ്പെട്ടു.
ശ്ലോകങ്ങൾ മണിപ്രവാളത്തിലും സംസ്കൃതത്തിലും ഉണ്ടെന്നത് കേരളീയ ചമ്പുക്കളുടെ പ്രത്യേകതയാണ്.
മൂന്നു ചമ്പുക്കളാണ് മധ്യകാലമണിപ്രവാളത്തിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധേയം.
പുനം നമ്പൂതിരിയുടെ രാമായണംചമ്പു, ഭാരതംചമ്പു, മഴമംഗലം നമ്പൂതിരിയുടെ നൈഷധം ചമ്പു എന്നിവ.
ഇരുപതു ഖണ്ഡങ്ങളിലായി രാമായണകഥ പ്രപഞ്ചനം ചെയ്യുന്ന രാമായണം ചമ്പൂപ്രതിഭയുടെ ആഴവും പരപ്പും കൊണ്ട് നിസ്തുലമാണ്.
മാനവിക്രമസദസ്സിലെ കവിരാജനായ നമ്പൂതിരിയെ ഭാഷാകവി ആയതുകൊണ്ട് അരക്കവി എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.
പതിനാലു ഖണ്ഡങ്ങളായി ആഖ്യാനം ചെയ്തിട്ടുള്ള ഭാരതം ചമ്പുവും ഇദ്ദേഹത്തിന്റേതുതന്നെ എന്നു വിശ്വസിച്ചുപോരുന്നു.
മേല്പുത്തൂർ പതിമൂന്ന് ചമ്പുക്കളും മഴമംഗലം നൈഷധം, രാജരത്നാവലീയം, കൊടിയവിരഹം, ബാണയുദ്ധം എന്നീ നാലു ചമ്പുക്കളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നീലകണ്ഠകവിയുടെ തെങ്കൈലനാഥോദയം ചമ്പു വടക്കുന്നാഥ ക്ഷേത്രത്തിലെ ശിവപ്രതിഷ്ഠയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.
പുരാണകഥകൾ അല്ലാത്ത ചമ്പുക്കളിൽ പൊതുവേ ഒരു നവ ചമ്പുസംസ്കാരമാണ് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത്.
ഭാരതസംസ്കൃതിയോട് കേരള മനസ്സിനെ അടുപ്പിക്കുന്ന ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗിക പുരാണമായി ഇതിനെ കണക്കാക്കാം.
ചമ്പൂകവികളെ അത്യന്തം ആകർഷിച്ച കാവ്യരൂപങ്ങളിൽ ദണ്ഡകവൃത്തവും മുക്തകങ്ങളും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.
ഗദ്യങ്ങൾ വിവരണാത്മകവും പ്രാസനിർഭരവും ഹാസ്യപ്രധാനവും പലപ്പോഴും സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണപരവുമാണ്.
ഏറെ ശക്തമായിരുന്നു മധ്യകാലചമ്പുക്കളുടെ നവശ്രേഷ്ഠ പ്രഭാവം.
ചാക്യാർ കൂത്തിന്റെയും പാഠകത്തിന്റെയും ബന്ധത്തോടെ സുഘടിതമാണ് ഈ കാവ്യ സർഗാത്മകത.
തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ.
തുഞ്ചത്തെഴുച്ഛന്റെ പേർ രാമൻ എന്നാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ഭൂസ്വത്തിന്റെ രേഖ തെളിയിക്കുന്നു.
രാമാനന്ദൻ എന്ന് ആശ്രമജീവിതകാലത്ത് സന്ന്യാസനാമം സ്വീകരിക്കാമെന്ന് ചിറ്റൂർ ഗുരുമഠത്തിലെ രാമാനന്ദാഗ്രശാല എന്ന പേരും തെളിവാണ്.
അദ്ദേഹം സ്വന്തമായി വാങ്ങി കളരിയും ആശ്രമവും അഗ്രഹാരങ്ങളും വേദശാസ്ത്രപാഠശാലയും സ്ഥാപിച്ച വിപ്ളവാത്മകമായ സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന് വഴിതെളിച്ച് തെക്കേഗ്രാമം കേരളീയന്റെ നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിൽ സുപ്രധാനമാകുന്നു.
ഭക്തിയുടെ ഉന്നതാശയങ്ങളും സന്ദർഭങ്ങളും പാമരനു പോലും പ്രയോഗിച്ചു നോക്കാവുന്ന ജപസംസ്കാരത്തോട് സംയോജിപ്പിച്ച് എഴുത്തച്ഛൻ കേരളജനതയുടെ ചിന്താസംസ്കാരവും ഭക്തിമാർഗവും പുനർനിർവചിച്ചു.
പണ്ഡിതന്റെയും പാമരന്റെയും ചിന്താമാർഗങ്ങൾ സമന്വയിപ്പിച്ചതാണ് എഴുത്തച്ഛന്റെ ചരിത്രപരമായ സംഭാവന.
കേരളമൊട്ടാകെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ഭാഷാന്തരീക്ഷം എഴുത്തച്ഛൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
തെക്കും വടക്കും കണ്ണശ്ശക്കവികൾ, ചെറുശ്ശേരി തുടങ്ങിയവരുടെ കൃതികളിലൂടെ പ്രാദേശികമായി വളർന്നുവന്ന ഭാഷയ്ക്ക് സാമാന്യവത്കരണത്തിന്റെ മഹിമ ലഭിച്ചത് എഴുത്തച്ഛൻ കൃതികളിലൂടെയാണ്.
ഭാഷയ്ക്കും ഭാവത്തിനും ലഭിച്ച നവത്വവും അതിന്റെ സാമാന്യവത്കരണവും അദ്ദേഹത്തിന് 'ഭാഷയുടെ പിതാവ്' എന്ന ആലങ്കാരികപദവി നൽകി.
സാംസ്കാരിക ബോധത്തിന് സമഗ്രമായ പരിവർത്തനം വരുത്താൻ എഴുത്തച്ഛന്റെ ഭാഷയും കാവ്യവിഷയങ്ങളും സമർഥമായി.
തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ അധ്യാത്മരാമായണം, മഹാഭാരതം എന്നിവയുടെ പരിഭാഷ രചിച്ചു.
ഉത്തരരാമായണം, ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണം, ഭാഗവതത്തിൽ കാളിയമർദനം വരെയുള്ള ഭാഗങ്ങൾ, ദേവീമാഹാത്മ്യം, ശതമുഖരാമായണം എന്നിവയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളാണെന്ന് ഉള്ളൂരിനെപ്പോലുള്ളവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഹരിനാമകീർത്തനം എഴുത്തച്ഛന്റെ കൃതിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർ കുറവല്ല.
ഇതിഹാസ പരിഭാഷകൾക്കൊപ്പം കേരളം മുഴുവൻ പ്രചരിക്കുകയും വിളക്കു വച്ച് വായിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത കൃതിയാണ് ഹരിനാമകീർത്തനം.
മറ്റൊരു കൃതിക്കും അത്തരം സ്ഥാനം വ്യാപകമായി ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
ഇത്ര ഭക്തിസാന്ദ്രത എഴുത്തച്ഛന്റെ ഇതിഹാസ തർജുമകളിലേ കാണുന്നുമുള്ളൂ.
ഭക്തിഗൗരവം കൊണ്ട് അവ ഏകകർത്തൃകമാണെന്ന് വാദിച്ചാൽ തെറ്റില്ല.
അധ്യാത്മരാമായണത്തിന് കൂടുതൽ ഗാഢമായ ഭാവസംക്രമണം തന്നെ നൽകി, കേരളത്തിലെ ഹൈന്ദവ മനസ്സുകളിൽ രാമപ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയത് യഥാർഥത്തിൽ എഴുത്തച്ഛന്റെ അധ്യാത്മരാമായണപരിഭാഷയാണ്.
പക്വതയുള്ള ദ്രാവിഡ ശീലുകളിൽ എഴുതിയ ഈ കിളിപ്പാട്ട് മലയാളിയുടെ ആലാപന സംസ്കാരത്തിൽ ഒരു വഴിത്തിരിവ് സൃഷ്ടിച്ചു.
മലയാള ഭാഷയ്ക്ക് ശ്രേഷ്ഠത വരുത്തിയത് എഴുത്തച്ഛന്റെ ആഖ്യാനഭാഷയാണ്.
ആർജവവും ലാളിത്യവും ഭാവാനുസൃതമായ ആഖ്യാനവൈവിധ്യങ്ങളുമുള്ളതാണ് ആ ഭാഷ.
കവിത്വത്തിന് എഴുത്തച്ഛൻ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകിയത് മഹാഭാരത തർജുമയിലാണ്.
നാനാരസഭാവതരംഗിതവും സംഭവബഹുലവുമായ മഹാഭാരതം മുഖ്യ സന്ദർഭങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുത്ത് ആഖ്യാന സൌന്ദര്യത്തിന് പോറലേല്പിക്കാതെ അവിസ്മരണീയമായ വേദാന്താശയങ്ങൾ വിന്യസിച്ച് സ്വതന്ത്ര ശില്പത്തിന്റെ മൗലികതയോടെ അദ്ദേഹം ഭാഷാന്തരം ചെയ്തു.
അധർമവും കലഹവും ഹിംസയും ദുഷിച്ച രാജധർമങ്ങളും നിറഞ്ഞ സമകാലികതയോടെ, ധർമത്തെ, സത്യത്തെ ഈശ്വരനെ പൂജിക്കുക എന്ന ആഹ്വാനമാണ് എഴുത്തച്ഛന്റെ കാവ്യധർമത്തിന്റെ പൊരുൾ.
നിയതാർഥത്തിൽ എഴുത്തച്ഛന്റേത് കേരളീയ സമൂഹത്തിന് ലഭിച്ച പിതൃശാസനയാണ്.
പില്ക്കാല തലമുറ.
കീർത്തനങ്ങളിലൂടെയും ആത്മനിഷ്ഠമായ കഥാഗാനങ്ങളിലൂടെയും ഏതു പാമരനും ഹൃദ്യമായ ഭക്തി സാഹിത്യം രചിച്ച പൂന്താനത്തെ നമ്പൂതിരിക്കവികളുടെ വൈഷയിക പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞ ശ്രേഷ്ഠ പ്രതിഭയായി പില്ക്കാലത്ത് നാം അറിയുന്നു (കാലം 1547-1640).
ഇരുപതിലേറെ ഭക്തി കൃതികൾ മലയാളത്തിലും കുറേയെണ്ണം തമിഴിലും പൂന്താനം നമ്പൂതിരി രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കേരളത്തിന്റെ സ്വന്തം ഭഗവദ്ഗീതയാണ് പൂന്താനത്തിന്റെ ജ്ഞാനപ്പാന, ഘനസംഘം, ആനന്ദനൃത്തം തുടങ്ങിയവ ഭക്തിലഹരിയിൽ സ്വയം മറന്നു പാടിയവയാണ്.
നരജന്മത്തിന്റെ മഹത്ത്വവും, അതിൽ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ശോകത്തെ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള മാർഗങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യ ആഖ്യാന വിഷയങ്ങളാകുന്നു.
ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും മാത്രമല്ല, കർമശുദ്ധിയും ആ കവിതകളിലൂടെ അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നു.
തുടർന്ന് രാമപുരത്തുവാര്യരുടെ (1703-1763) ഏറെ പ്രസിദ്ധമായ കുചേലവൃത്തം വഞ്ചിപ്പാട്ട് എന്ന ആത്മാംശഭരിതമായ ഖണ്ഡകാവ്യം വിരചിതമായി.
ഈ തത്സമയ കവിത ലളിതവും ഒട്ടേറെ ഭാഗങ്ങൾ വികാരവത്തുമാണ്.
കുചേലന്റെ ആത്മസംഭാഷണത്തിൽ കവിയുടെ സ്വന്തം മനസ് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് ഐതിഹ്യം.
ഇക്കാലത്ത് പണ്ഡിതനായ ഒരു കവി ബൃഹത്തായ ഒരു ഗീതപ്രബന്ധം രചിച്ചത് സാഹിത്യഗവേഷകർക്കിടയിൽ ചർച്ചാവിഷയമായിട്ടുണ്ട്.
പൊതുവേ പണ്ഡിതോചിതമായ ഭാഷയിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ഗിരിജാകല്യാണം, ക്ലിഷ്ട കല്പനകളുടെ പ്രദർശന ശാലയാണ്.
അപൂർവമാണ് ഇത്തരം ഒരു കാവ്യോദ്യമം എന്ന് ഈ ഗീതപ്രബന്ധത്തെ വിലയിരുത്താതെ വയ്യ.
ക്രൈസ്തവഭവനങ്ങളിൽ പാരായണം ചെയ്തിരുന്ന പുത്തൻപാന (അർണോസ്പാതിരി രചിച്ചത്) ക്രൈസ്തവ ഭക്തിഗാഥയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പൂർവിക കൃതിയാണ്.
ചേകോട്ടാശാൻ, ചാക്കോമാപ്പിള തുടങ്ങി കേരളീയ കവികളും ക്രൈസ്തവ ഭക്തി പോഷിപ്പിച്ചവരാണ്.
കൊട്ടാരക്കര തമ്പുരാന്റെ രാമനാട്ടം, കോട്ടയത്ത് തമ്പുരാന്റെ ബകവധം, കല്യാണസൗഗന്ധികം, കിർമീരവധം, കാലകേയവധം എന്നിവ കഥകളിയുടെ വികാസപരിണാമങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആട്ടക്കഥകളാണ്.
നാട്യപോഷണത്തിന് യുക്തമായ രചനകളാണ് കോട്ടയം കഥകൾ.
എന്നാൽ സാഹിത്യകൃതി എന്ന നിലയ്ക്ക് ഉണ്ണായിവാര്യരുടെ നളചരിതത്തിനുള്ള ഔന്നത്യം മറ്റൊരു ആട്ടകഥയ്ക്കുമില്ല.
അത് നാട്യകൃതി മാത്രമല്ല സാഹിത്യകൃതിയും കൂടിയാണ്. 'വെങ്കലഭാഷ' എന്നാണ് നളചരിതഭാഷയെ ഏ.
ആർ. രാജരാജവർമ വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
നാലു ദിവസമായി ആടാൻ സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ ആട്ടക്കഥ ഭാഷയുടെ ഉച്ഛൃംഖലത കൊണ്ട് അഭിനയ കലാകാരന്മാരെ വിഷമിപ്പിക്കും.
എന്നാൽ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഹൃദയാന്തരാളത്തിലേക്ക് ഇത്രയേറെ കടന്നുചെന്ന ഒരു കവിയില്ലെന്ന് ഇതിന്റെ വ്യാഖ്യാനതലങ്ങൾ നമ്മെ അനുഭവപ്പെടുത്തുന്നു.
മലയാളിയുടെ ശാകുന്തളമാണിതെന്ന് മുണ്ടശ്ശേരി പ്രശംസിക്കുമ്പോൾ ഈ കൃതിയുടെ ഭാവഗൗരവമാണ് നിർദേശിക്കപ്പെടുന്നത്.
ശ്ലോകങ്ങൾക്ക് മലയാളിത്തവും ഊർജസ്വലതയും നല്കുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, വിവിധ രസങ്ങൾ ഏറ്റവും ഹൃദ്യമായ രീതിയിൽ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിലും ഉണ്ണായിവാര്യർ മഹാകവിത്വം കാണിച്ചു.
കാർത്തികതിരുനാൾ, അശ്വതിതിരുനാൾ, ഇരയിമ്മൻതമ്പി തുടങ്ങിയവർ ആട്ടക്കഥാകൃത്തുകളെന്ന യശസ്സ് ഇന്നും കൂടുതൽ പരിവേഷത്തോടെ നിലനിർത്തുന്നു.
നരകാസുരവധം (കാർത്തികതിരുനാൾ), പൂതനാമോക്ഷം, അംബരീക്ഷചരിതം, രുക്മിണീ സ്വയംവരം, പൗണ്ഡ്രകവധം (അശ്വതി തിരുനാൾ) കീചകവധം, ദക്ഷയാഗം, ഉത്തരാസ്വയംവരം (ഇരയിമ്മൻതമ്പി) എന്നിവ ഇന്നും നാട്യരംഗത്ത് സജീവമായ ആട്ടക്കഥകളാണ്.
ഇരയിമ്മൻതമ്പി ഗാനലയസംവിധമായ തന്റെ രചനകൾ കൊണ്ട് ഉണ്ണായി വാര്യർക്ക് സമശീർഷനായി നില്ക്കുന്നു.
കൊച്ചിയിലെ വീരകേരളവർമ തന്നെ നൂറോളം ആട്ടക്കഥകൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഹൈന്ദവപുരാണങ്ങൾ പോലെ ക്രൈസ്തവപുരാണങ്ങളും മറ്റു ക്ലാസ്സിക്കുകളും കഥാവിഷയമായിട്ടുണ്ട്.
കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ.
ഭക്തി, ശൃംഗാരം, ഹാസ്യം ഇവയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചാണ് മലയാള കവിതാചരിത്രം രൂപപ്പെട്ടത്.
കവിതയിൽ ഹാസ്യസംസ്കാരത്തിന് ശക്തമായ അടിത്തറയിട്ടത് കലക്കത്ത് കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരാണ്.
സമകാലികതയുടെ സമ്പർക്കം നൽകി അദ്ദേഹം പുരാണകഥകളെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും പുനരാവിഷ്കരിച്ചു.
അന്നത്തെ കേരളത്തിന്റെ അവസ്ഥകളെ ധർമപ്രേരണ കൊണ്ട് കൂർത്ത പരിഹാസത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ തുള്ളലുകൾ വഴി ഉദ്യമിച്ചത്.
തുള്ളലിന് നമ്പ്യാർ നൽകിയ വിഭജനം തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിപ്രേക്ഷ്യം വിശദമാക്കും.
ശീതങ്കൻ തുള്ളൽ, ഓട്ടൻ തുള്ളൽ, പറയൻ തുള്ളൽ എല്ലാം അധഃസ്ഥിതവർഗങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്.
ഊഴിയിൽ ചെറിയവർക്കൊപ്പം നിന്ന പൂർവികരായ പാട്ടുകാരെക്കാൾ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണം ദൃഢലക്ഷ്യമാക്കിയ നമ്പ്യാർ പൗരാണിക സാംസ്കാരിക ഭാവങ്ങളെ ഉടച്ചു വാർത്ത് സമകാലികതയ്ക്കുവേണ്ട കരുക്കൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
കേരളീയനിൽ പഴഞ്ചൊല്ലു പോലെ, സൂത്രവാക്യങ്ങൾ പോലെ, അവ എന്നും നിലനില്ക്കുന്നു.
കണ്ണടച്ചു പ്രാർഥിക്കാനല്ല, കണ്ണും ചെവിയും തുറന്ന് ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യാനാണ് അദ്ദേഹം നിഷ്കർഷിച്ചത്.
അതിനു അനുയോജ്യമായ ഭാഷയും ആഖ്യാനരീതിയും അദ്ദേഹം ബോധപൂർവം തെരഞ്ഞെടുത്തു.
പില്ക്കാലത്ത് തുള്ളലുകൾ രചിച്ചവർക്ക് കുഞ്ചൻനമ്പ്യാരുടെ പ്രതിബദ്ധത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതിനാൽ അവരുടേത് അനുകരണങ്ങൾ മാത്രമായി.
കേരളീയ സ്ത്രീകൾക്കുവേണ്ടി ഒരു പ്രത്യേക ഗാനരീതി രൂപപ്പെട്ടു: കൈകൊട്ടിക്കളിപ്പാട്ട് അഥവാ തിരുവാതിരക്കളിപ്പാട്ട്.
ഇതിൽ ഏറെ കേമനായ കവി പണ്ഡിതനും ജ്യോത്സ്യനുമായ മച്ചാട്ട് ഇളയതാണ്.
രണ്ടു വൃത്തം മുതൽ ഇരുപത്തിനാലു വൃത്തം വരെയുണ്ട് ഈ ഗാനങ്ങൾ.
പുരാണകഥകൾ പലതും കേരളത്തിലെ ഹിന്ദു സ്ത്രീകൾക്ക് ഇത്തരം ഗാനങ്ങളായി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.  'ഓടും നരപതി', 'കല്യാണി കളവാണി' തുടങ്ങിയ മച്ചാട്ടിന്റെ പാട്ടുകൾ അവിസ്മരണീയങ്ങളാകുന്നു.
വാഗ്ഗേയകാരനായ സ്വാതിതിരുനാളിന്റെ നിരവധി ശാസ്ത്രീയ രചനകൾ, ഇരയിമ്മൻതമ്പിയുടെ രസ നിഷ്യന്ദിയായ ഗാനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ മികച്ച ഭാവകാവ്യങ്ങളുടെ ഗാനരൂപങ്ങൾ ഇക്കാലത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടത് ഇന്നും ആസ്വാദകരിൽ സജീവമാണ്.
കവികളുടെ വിനോദത്തിൽപ്പെട്ട മുക്തകങ്ങൾക്കും ഒരു സദസ്സുകിട്ടി.
ഒരു പരിധിവരെ കവിത ചൊല്ലുന്നതിന്റെ ഭംഗി സംരക്ഷിക്കുന്ന അക്ഷരശ്ളോകസദസ്സ് മലയാള കവിതാ ചരിത്രത്തിൽ വിസ്മരിക്കാവുന്നതല്ല.
വെണ്മണികളും പൂർവകാല്പനികതയും.
ഭാഷയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും ഭാവപരിണാമത്തിന് വ്യത്യസ്തമായ ചില ചരിത്രഗതികൾ ഇവിടെ സംക്ഷിപ്തമായി പ്രതിപാദിക്കേണ്ടിയിരുന്നു.
അച്ചടിക്കുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ലഭ്യമായത് ഗ്രന്ഥപ്രസാധനത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി.
സാഹിത്യത്തിലും വൈജ്ഞാനിക മേഖലയിലും സാമൂഹികതലത്തിലും ഇംഗ്ലീഷ്ഭാഷയും സാഹിത്യവുമായുള്ള സമ്പർക്കങ്ങൾ മനോവ്യതിയാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
മതേതരമായ സാഹിത്യത്തിലേക്ക് പതുക്കെയെങ്കിലുമുള്ള മാറ്റം ഇതിന്റെ ഫലമാണ്.
ഇവിടെ ആദ്യം പരിചയപ്പെടേണ്ടത് വെണ്മണി പ്രസ്ഥാനമാണ്.
സംസ്കൃത മേൽക്കോയ്മയിൽ നിന്ന് ഉപരിവർഗ കവികൾ തന്നെ സാധാരണക്കാരുടെ ഭാഷാ ശൈലിയിലേക്ക് വഴിമാറിയതിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച പ്രസ്ഥാനമാണിത്.
ഇവരിൽ ചിലർ മുക്തകങ്ങളിൽ റിയലിസ്റ്റിക്കായ ചിത്രങ്ങൾ ആവിഷ്കരിച്ചു.
ചേലപ്പറമ്പു നമ്പൂതിരിയാണ് ഈ പ്രവണതയുടെ മുൻഗാമി.
കൊടുങ്ങല്ലൂർ കോവിലകത്തിന്റെ കളരിയിലാണ് ഈ കാവ്യകലയുടെ സമൃദ്ധ കേളികൾ ഉണ്ടായത്.
പാണ്ഡിത്യം തുടികൊട്ടിനിന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ ജന്മവാസനകൊണ്ട് അനുഗൃഹീതരായ പൂന്തോട്ടം നമ്പൂതിരിയും വെണ്മണി അച്ഛനും മഹനും ഈ കാവ്യരീതിക്ക് ഉന്മേഷം നൽകി.
പ്രത്യേകിച്ച് മഹൻ നമ്പൂതിരി.
തൃശൂർപ്പൂരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൂരപ്രബന്ധം ശ്രദ്ധേയമാണ്.
കവിതയിൽ ഒന്നാംതരം തൂലികാചിത്രങ്ങൾ ഇക്കാലത്ത് ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടു.
കയ്പവള്ളിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ ആവിഷ്കരിച്ച അന്നത്തെ കവിയും, കയ്പവല്ലരിയെയും കാക്കയെയും സ്നേഹിച്ച ആധുനിക കവിയും സൗന്ദര്യസദാചാരത്തിന്റെ സമാനതയാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.