smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ചന്ദ്രനെ അടുത്ത് നിന്ന് ചിത്രീകരിക്കാനുള്ള യുഎസ് ശ്രമങ്ങളിലെ ആറുവർഷത്തെ പരാജയചരിത്രം തിരുത്തി കൊണ്ട്, റേഞ്ചർ 7 ദൗത്യം ഒരു ദേശീയ വഴിത്തിരിവായുകയും അത് 1965-ലെ നാസയുടെ പ്രധാന ബജറ്റ് വിനിയോഗം യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് കോൺഗ്രസിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ അനുവദിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുകയും ചെയ്തു.
റേഞ്ചർ 8, റേഞ്ചർ 9 എന്നിവയ്‌ക്കൊപ്പമുള്ള തുടർന്നുള്ള വിജയങ്ങൾ യുഎസിന്റെ പ്രതീക്ഷകളെ കൂടുതൽ ഊർജസ്വലമാക്കി.
സോവിയറ്റ് അൺ ക്രൂവഡ് സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിങുകൾ (1966-1976) ലൂണ 16 ചന്ദ്രന്റെ മണ്ണിന്റെ സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച റിട്ടേൺ ലാൻഡറിന്റെ മാതൃക സോവിയറ്റ് ലുനോഖോഡ് ഓട്ടോമാറ്റിക് മൂൺ റോവറിന്റെ മാതൃക
സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ വിക്ഷേപിച്ച ലൂണ 9 പേടകം 1966 ഫെബ്രുവരി 3 ന് ആദ്യത്തെ വിജയകരമായ സോഫ്റ്റ് മൂൺ ലാൻഡിംഗ് നടത്തി.
എയർബാഗുകൾ അതിന്റെ 99 കിലോഗ്രാം (218 lb) ഭാരം സംരക്ഷിച്ചു, അതിൻ്റെ പുറന്തള്ളാവുന്ന കാപ്‌സ്യൂൾ 15 metres per second (54 km/h; 34 mph) ആഘാതവേഗത്തെ അതിജീവിച്ചു.
1966 ഡിസംബർ 24-ന് സമാനമായി ചന്ദ്രനിലിറങ്ങിയതോടെ ലൂണ 13 ഈ നേട്ടം ആവർത്തിച്ചു.
രണ്ട് ദൗത്യങ്ങളും ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ നിന്നുള്ള ആദ്യ പനോരമിക് ഫോട്ടോഗ്രാഫുകൾ പകർത്തി.
1969-ലെ ലൂണോഖഡ് വിക്ഷേപണത്തിലെ പരാജയത്തെ തുടർന്ന് വന്ന ലൂണ ഇ-8 നമ്പർ.201, ലൂണ 17, ലൂണ 21 എന്നിവ വിജയകരമായ ലൂണാർ റോവർ ദൗത്യങ്ങളായിരുന്നു.
1970-ലും 1973-ലും രണ്ട് ലുനോഖോഡ് ("മൂൺവാക്കർ") റോബോട്ടിക് ലൂണാർ റോവറുകൾ ചന്ദ്രനിലേക്ക് എത്തിച്ചു, അവ യഥാക്രമം 10, 4 മാസങ്ങൾ വിജയകരമായി പ്രവർത്തിച്ചു.
ഈ റോവർ ദൗത്യങ്ങൾ മൂൺ ഫ്ലൈബൈ, ഓർബിറ്റർ, ലാൻഡിംഗ് ദൗത്യങ്ങളുടെ സോണ്ട്, ലൂണ പരമ്പരകൾക്കൊപ്പം ഒരേസമയം പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.
മിഷൻ ഭാരം (കി. ഗ്രാം) ബൂസ്റ്റർ ലോഞ്ച് തീയതി ലക്ഷ്യം ഫലം ലാൻഡിങ് സോൺ അക്ഷാംശം / രേഖാംശം ലൂണ -9 1580 സെമ്യോർക്ക – 8K78 31 ജനുവരി  1966 ലാൻഡിങ് വിജയം – ആദ്യ ലൂണാർ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിങ്, നിരവധി ഫോട്ടോകൾ പകർത്തി ഓഷ്യാനസ് പ്രോസെല്ലാറം 7.13°N 64.37°W ലൂണ -13 1580 സെമ്യോർക്ക – 8K78 21 ഡിസംബർ 1966 ലാൻഡിങ് വിജയം – രണ്ടാം ലൂണാർ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിങ്, നിരവധി ഫോട്ടോകൾ പകർത്തി ഓഷ്യാനസ് പ്രോസെല്ലാറം 18°52'N 62°3'W പ്രോട്ടോൺ 19 ഫെബ്രുവരി 1969 ലൂണാർ റോവർ പരാജയം – ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം, തിരിച്ച് ഭൌമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തിയില്ല പ്രോട്ടോൺ 14 ജൂൺ 1969 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ പരാജയം – ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം, തിരിച്ച് ഭൌമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തിയില്ല ലൂണ -15 5,700 Proton 13 ജൂലൈ 1969 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ പരാജയം – ചന്ദ്രനിൽ ഇടിച്ചുതകർന്നു മെയർ ക്രിസിയം അറിയില്ല കോസ്മോസ് -300 പ്രോട്ടോൺ 23 സെപ്റ്റംബർ 1969 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ പരാജയം – ലോ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റിൽ തുടർന്നു കോസ്മോസ് -305 പ്രോട്ടോൺ 22 ഒക്ടോബർ 1969 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ പരാജയം – ലോ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റിൽ തുടർന്നു പ്രോട്ടോൺ 6 ഫെബ്രുവരി 1970 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ പരാജയം – ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം, തിരിച്ച് ഭൌമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തിയില്ല ലൂണ -16 5,600 പ്രോട്ടോൺ 12 സെപ്റ്റംബർ 1970 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ വിജയം – 0.10 കിലോ ഗ്രാം ചന്ദ്രനിലെ മണ്ണ് ശേഖരിച്ച് മടങ്ങി മെയർ ഫേകുണ്ടിറ്റാറ്റിസ് 000.68S 056.30E ലൂണ -17 5,700 പ്രോട്ടോൺ 10 നവംബർ 1970 ലൂണാർ റോവർ വിജയം – ലൂണോഖോട്-1 റോവർ ചന്ദ്ര ഉപരിതലത്തിൽ 10.5 കിമീ ദൂരം സഞ്ചരിച്ചു മെയർ ഇമ്പറിയം 038.28N 325.00E ലൂണ -18 5,750 പ്രോട്ടോൺ 2 സെപ്റ്റംബർ 1971 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ പരാജയം – ചന്ദ്രനിൽ ഇടിച്ചുതകർന്നു മെയർ ഫേകുണ്ടിറ്റാറ്റിസ് 003.57N 056.50E ലൂണ -20 5,727 പ്രോട്ടോൺ 14 ഫെബ്രുവരി 1972 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ വിജയം – 0.05 കിലോ ഗ്രാം ചന്ദ്രനിലെ മണ്ണ് ശേഖരിച്ച് മടങ്ങി മെയർ ഫേകുണ്ടിറ്റാറ്റിസ് 003.57N 056.50E ലൂണ -21 5,950 പ്രോട്ടോൺ 8 ജനുവരി 1973 ലൂണാർ റോവർ വിജയം – ലൂണോഖോട്-2 റോവർ ചന്ദ്ര ഉപരിതലത്തിൽ  37.0 കിമീ ദൂരം സഞ്ചരിച്ചു LeMonnier Crater 025.85N 030.45E ലൂണ -23 5,800 പ്രോട്ടോൺ 28 ഒക്ടോബർ 1974 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ പരാജയം – ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങിയെങ്കിലും സാമ്പിൾ ശേഖരിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു മെയർ ക്രിസിയം 012.00N 062.00E പ്രോട്ടോൺ 16 ഒക്ടോബർ 1975 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ പരാജയം – ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം, തിരിച്ച് ഭൌമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തിയില്ല ലൂണ -24 5,800 പ്രോട്ടോൺ 9 ആഗസ്റ്റ് 1976 സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങൽ വിജയം – 0.17 കിലോ ഗ്രാം ചന്ദ്രനിലെ മണ്ണ് ശേഖരിച്ച് മടങ്ങി മെയർ ക്രിസിയം 012.25N 062.20E യുഎസ് ക്രൂവഡ് സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിങുകൾ (1966-1968) സർവേയർ 1 ന്റെ സമാരംഭം അപ്പോളോ 12 ന്റെ കമാൻഡറായ പീറ്റ് കോൺറാഡ് സർവേയർ 3 ലാൻഡറിന് അടുത്തായി നിൽക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലത്തിൽ അപ്പോളോ 12 ലാൻഡർ, ഇൻട്രെപിഡ് .
മനുഷ്യർക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനായി ചന്ദ്രനിൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്നതിനും ചന്ദ്രനിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ നിയന്ത്രിത ടച്ച്ഡൌൺ നടത്താൻ ആവശ്യമായ റഡാറും ലാൻഡിംഗ് സംവിധാനങ്ങളും പരീക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു യുഎസ് റോബോട്ടിക് സർവേയർ പ്രോഗ്രാം.
സർവേയറുടെ ഏഴ് ദൗത്യങ്ങളിൽ അഞ്ചെണ്ണം അൺ ക്രൂവഡ് മൂൺ ലാൻഡിംഗുകൾ നടത്തി.
അപ്പോളോ 12-ന്റെ ജീവനക്കാർ ചന്ദ്രനിലിറങ്ങി രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം സർവേയർ 3 സന്ദർശിച്ചു.
ചന്ദ്രന്റെ പരിതസ്ഥിതിയിൽ ദീർഘകാലമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുന്നതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ നിർണ്ണയിക്കാൻ അവർ ഭൂമിയിലെ പരിശോധനയ്ക്കായി അതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്തു.
ദൗത്യം ഭാരം (കിലോ) ബൂസ്റ്റർ ലോഞ്ച് തീയതി ലക്ഷ്യം ഫലം ലാൻഡിംഗ് സോൺ അക്ഷാംശം / രേഖാംശം സർവേയർ 1 292 അറ്റ്ലസ് - സെന്റോർ 1966 മെയ് 30 ലാൻഡിംഗ് വിജയം - 11,000 ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി, ആദ്യത്തെ യു.എസ്. മൂൺ ലാൻഡിംഗ് ഓഷ്യാനസ് പ്രൊസെല്ലാരം 002.45S 043.22W സർവേയർ 2 292 അറ്റ്ലസ് - സെന്റോർ 20 സെപ്റ്റംബർ 1966 ലാൻഡിംഗ് പരാജയം - മിഡ്‌കോഴ്‌സ് എഞ്ചിൻ തകരാർ, വാഹനം വീണ്ടെടുക്കാനാകാത്ത വിധം കോപ്പർനിക്കസ് ക്രേറ്ററിന്റെ തെക്കുകിഴക്കായി തകർന്നു സൈനസ് മെഡി 004.00S 011.00W സർവേയർ 3 302 അറ്റ്ലസ് - സെന്റോർ 20 ഏപ്രിൽ 1967 ലാൻഡിംഗ് വിജയം - 6,000 ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി; റോബോട്ട് കൈ 18 മണിക്കൂർ ഉപയോഗിച്ച് 17.5 സെമീ ആഴം വരെ കുഴിച്ചു ഓഷ്യാനസ് പ്രൊസെല്ലാരം 002.94S 336.66E സർവേയർ 4 282 അറ്റ്ലസ് - സെന്റോർ 1967 ജൂലൈ 14 ലാൻഡിംഗ് പരാജയം - ടച്ച്ഡൗണിന് 2.5 മിനിറ്റ് മുമ്പ് റേഡിയോ കോൺടാക്റ്റ് നഷ്ടപ്പെട്ടു; മികച്ച ഓട്ടോമേറ്റഡ് മൂൺ ലാൻഡിംഗ് സാധ്യമാണ്, പക്ഷേ ഫലം അജ്ഞാതമാണ് സൈനസ് മെഡി അജ്ഞാതം സർവേയർ 5 303 അറ്റ്ലസ് - സെന്റോർ 8 സെപ്റ്റംബർ 1967 ലാൻഡിംഗ് വിജയം - 19,000 ഫോട്ടോകൾ തിരികെ ലഭിച്ചു, ആൽഫ സ്കാറ്റർ സോയിൽ കോമ്പോസിഷൻ മോണിറ്ററിന്റെ ആദ്യ ഉപയോഗം മാരേ ട്രാൻക്വിലിറ്റാറ്റിസ് 001.41N 023.18E സർവേയർ 6 300 അറ്റ്ലസ് - സെന്റോർ 1967 നവംബർ 7 ലാൻഡിംഗ് വിജയം - 30,000 ഫോട്ടോകൾ തിരിച്ചെത്തി, റോബോട്ട് ആം ആൻഡ് ആൽഫ സ്കാറ്റർ സയൻസ്, എഞ്ചിൻ പുനരാരംഭിക്കൽ, രണ്ടാമത്തെ ലാൻഡിംഗ് 2.5 മീറ്റർ അകലെ സൈനസ് മെഡി 000.46N 358.63E സർവേയർ 7 306 അറ്റ്ലസ് - സെന്റോർ 7 ജനുവരി 1968 ലാൻഡിംഗ് വിജയം - 21,000 ഫോട്ടോകൾ തിരികെ ലഭിച്ചു; റോബോട്ട് കൈയും ആൽഫ സ്കാറ്റർ സയൻസും; ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള ലേസർ രശ്മികൾ കണ്ടെത്തി ടൈക്കോ ഗർത്തം 041.01S 348.59E ഡയറക്റ്റ് അസൻ്റ് ലാൻഡിംഗുകളിൽ നിന്ന് ചന്ദ്ര ഓർബിറ്റ് പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്കുള്ള മാറ്റം
1966-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്‌സും പരസ്പരം നാല് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ക്രൂവില്ലാത്ത ബഹിരാകാശ പേടകം ഉപയോഗിച്ച് വിജയകരമായി ചന്ദ്രനിലിറങ്ങൽ നടത്തി.
സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് ഇരു രാജ്യങ്ങളും ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്നുള്ള ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് ചിത്രങ്ങൾ തിരികെ നൽകിക്കൊണ്ട് ഏകദേശം തുല്യമായ സാങ്കേതിക കഴിവുകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു.
വരാനിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ ചന്ദ്രനിലിറക്കുന്ന ക്രൂവ്ഡ് ലാൻഡറുകളെ കൂടുതൽ ഭാരമുള്ള ചന്ദ്ര മണ്ണ് പിന്തുണയ്ക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്ന നിർണായക ചോദ്യത്തിന് ഈ ചിത്രങ്ങൾ ഒരു പ്രധാന ഉത്തരം നൽകി.
ലൂണ 9 ഉം സർവേയർ 1 ഉം പ്രധാന ദേശീയ നേട്ടങ്ങളാണെങ്കിലും, സർവേയർ 1 മാത്രമാണ് ക്രൂവ്ഡ് ഫ്ലൈറ്റിന് ആവശ്യമായ പ്രധാന സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ച് ലാൻഡിംഗ് സൈറ്റിൽ എത്തിയത്.
അങ്ങനെ, 1966-ന്റെ മധ്യത്തോടെ, ഒരു മനുഷ്യനെ ചന്ദ്രനിൽ ഇറക്കാനുള്ള സ്പേസ് റേസ് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന മത്സരത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ പിന്നിലാക്കി അമേരിക്ക മുന്നേറാൻ തുടങ്ങി.
1957-നും 1975-നും ഇടയിലുള്ള സ്പേസ് റേസിൻ്റെ ഒരു ടൈംലൈൻ, യു.എസ്., യു.എസ്.എസ്.ആർ.
ക്രൂവ്ഡ് ബഹിരാകാശ വാഹനങ്ങൾ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ ഇറക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മറ്റ് മേഖലകളിൽ മുന്നേറ്റം ആവശ്യമായിരുന്നു.
ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ ഫ്ലൈറ്റ് പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനുള്ള വൈദഗ്ധ്യം വികസിപ്പിക്കുക എന്നത് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്.
റേഞ്ചർ, സർവേയർ, പ്രാരംഭ ലൂണ മൂൺ ലാൻഡിംഗ് ശ്രമങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥം കൂടാതെ നേരിട്ട് ഉപരിതലത്തിലേക്ക് പറന്നു.
അത്തരം നേരിട്ടുള്ള കയറ്റങ്ങൾ ഒരു വൺ-വേ യാത്രയിൽ ക്രൂവില്ലാത്ത ബഹിരാകാശവാഹനങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ അളവിൽ ഇന്ധനം ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയാണ്.
നേരെമറിച്ച്, ക്രൂവ്ഡ് വാഹനങ്ങൾക്ക് ചാന്ദ്ര ലാൻഡിംഗിന് ശേഷം വാഹത്തിലെ ക്രൂവിന് ഭൂമിയിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്ര സാധ്യമാക്കുന്നതിന് അധിക ഇന്ധനം ആവശ്യമാണ്.
അത്തരം ഇന്ധനം ചന്ദ്ര ഉപരിതലത്തിൽ എത്തിക്കുന്നതിന് പകരം ചന്ദ്ര ഭ്രമണപഥത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നതാണ് കൂടുതൽ നല്ലതെന്ന നിഗമനത്തിൽ എത്തി.
1966-ന്റെ മധ്യത്തോടെ, യുഎസും സോവിയറ്റ് യൂണിയനും ഒരു ക്രൂഡ് മൂൺ ലാൻഡിംഗിന് സ്വാഭാവികമായും ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ നിലയുറപ്പിക്കുന്നത് ഒരു മുൻവ്യവസ്ഥയാക്കുന്ന സാങ്കേതികയിൽ പുരോഗമിച്ചു.
ക്രൂഡ് ലാൻഡിംഗ് സൈറ്റുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനും സോവിയറ്റുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഭാവിയിലെ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗുകളിൽ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന റേഡിയോ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻസ് ഗിയറുകളുടെ ചെക്ക്ഔട്ടിനുമായി മുഴുവൻ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിന്റെയും വിപുലമായ ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് മാപ്പിംഗ് ആയിരുന്നു ഈ പ്രാരംഭ അൺക്രൂവ്ഡ് ഓർബിറ്ററുകളുടെ പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യങ്ങൾ.
സോവിയറ്റ് ചാന്ദ്ര ഭ്രമണപഥ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ (1966-1974) USSR ദൗത്യം ഭാരം (കിലോ) ബൂസ്റ്റർ വിക്ഷേപണ തീയതി ദൗത്യ ലക്ഷ്യം ദൗത്യ ഫലം കോസ്മോസ് - 111 മോൾനിയ-എം 1 മാർച്ച് 1966 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ പരാജയം - ലോ ഏർത്ത് ഭ്രമണപഥത്തിൽ കുടുങ്ങി ലൂണ-10 1,582 മോൾനിയ-എം 1966 മാർച്ച് 31 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം – 2,738 കിലോമീറ്റർ x 2,088 കിമി x 72 ഡിഗ്രി ഭ്രമണപഥം, 178 m കാലയളവ്, 60 ദിവസത്തെ ശാസ്ത്ര ദൗത്യം ലൂണ-11 1,640 മോൾനിയ-എം 24 ഓഗസ്റ്റ് 1966 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം – 2,931 കിലോമീറ്റർ x 1,898 കിമി x 27 ഡിഗ്രി ഭ്രമണപഥം, 178 m കാലയളവ്, 38 ദിവസത്തെ ശാസ്ത്ര ദൗത്യം ലൂണ-12 1,620 മോൾനിയ-എം 22 ഒക്ടോബർ 1966 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം – 2,938 കിലോമീറ്റർ x 1,871 കിമീ x 10 ഡിഗ്രി പരിക്രമണപഥം, 205 m കാലയളവ്, 89 ദിവസത്തെ ശാസ്ത്ര ദൗത്യം കോസ്മോസ്-159 1,700 മോൾനിയ-എം 1967 മെയ് 17 പ്രോട്ടോടൈപ്പ് ടെസ്റ്റ് വിജയം - ഹൈ എർത്ത് ഓർബിറ്റ് ക്രൂഡ് ലാൻഡിംഗ് കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻസ് ഗിയർ റേഡിയോ കാലിബ്രേഷൻ ടെസ്റ്റ് മോൾനിയ-എം 7 ഫെബ്രുവരി 1968 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ പരാജയം - ബൂസ്റ്റർ തകരാർ, ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു - റേഡിയോ കാലിബ്രേഷൻ ടെസ്റ്റ് ശ്രമിച്ചോ?
ലൂണ-14 1,700 മോൾനിയ-എം 1968 ഏപ്രിൽ 7 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം - 870 കിലോമീറ്റർ x 160 കിമീ x 42 ഡിഗ്രി പരിക്രമണപഥം, 160 m കാലയളവ്, അസ്ഥിരമായ ഭ്രമണപഥം, റേഡിയോ കാലിബ്രേഷൻ ടെസ്റ്റ്?
ലൂണ-19 5,700 പ്രോട്ടോൺ 28 സെപ്റ്റംബർ 1971 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം - 140 കിലോമീറ്റർ x 140 കിമീ x 41 ഡിഗ്രി പരിക്രമണപഥം, 121 m കാലയളവ്, 388 ദിവസത്തെ ശാസ്ത്ര ദൗത്യം ലൂണ-22 5,700 പ്രോട്ടോൺ 29 മെയ് 1974 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം - 222 കിലോമീറ്റർ x 219 കിമീ x 19 ഡിഗ്രി പരിക്രമണപഥം, 130 മീറ്റർ കാലയളവ്, 521 ദിവസത്തെ ശാസ്ത്ര ദൗത്യം
1966 ഏപ്രിൽ 3-ന് ചന്ദ്രനെ ചുറ്റുന്ന ആദ്യത്തെ ബഹിരാകാശ പേടകമായി ലൂണ 10 മാറി.
യുഎസ് ചാന്ദ്ര ഭ്രമണപഥ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ (1966-1967) യുഎസ് ദൗത്യം ഭാരം (കിലോ) ബൂസ്റ്റർ വിക്ഷേപണ തീയതി ദൗത്യ ലക്ഷ്യം ദൗത്യ ഫലം ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ 1 386 അറ്റ്ലസ് - അജീന 1966 ഓഗസ്റ്റ് 10 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം – 1,160 km X 189 കിമി x 12 ഡിഗ്രി ഭ്രമണപഥം, 208 m കാലയളവ്, 80 ദിവസത്തെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ദൗത്യം ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ 2 386 അറ്റ്ലസ് - അജീന 6 നവംബർ 1966 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം – 1,860 km X 52 കിമി x 12 ഡിഗ്രി ഭ്രമണപഥം, 208 m കാലയളവ്, 339 ദിവസത്തെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ദൗത്യം ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ 3 386 അറ്റ്ലസ് - അജീന 5 ഫെബ്രുവരി 1967 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം – 1,860 km X 52 കിമീ x 21 ഡിഗ്രി ഭ്രമണപഥം, 208 m കാലയളവ്, 246 ദിവസത്തെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ദൗത്യം ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ 4 386 അറ്റ്ലസ് - അജീന 4 മെയ് 1967 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം – 6,111 കിലോമീറ്റർ X 2,706 കിമി x 86 ഡിഗ്രി ഭ്രമണപഥം, 721 m കാലയളവ്, 180 ദിവസത്തെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ദൗത്യം ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ 5 386 അറ്റ്ലസ് - അജീന 1 ഓഗസ്റ്റ് 1967 ലൂണാർ ഓർബിറ്റർ വിജയം – 6,023 km X 195 കിമീ x 85 ഡിഗ്രി പരിക്രമണപഥം, 510 m കാലയളവ്, 183 ദിവസത്തെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ദൗത്യം സോവിയറ്റ് സർക്കംലൂണാർ ലൂപ്പ് ഫ്ലൈറ്റുകൾ (1967-1970)
ഭൂമിയിൽ നിന്ന് അയക്കുന്ന ഒരു ബഹിരാകാശ പേടകം ചന്ദ്രനെ ചുറ്റുകയും ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ പ്രവേശിക്കാതെ തന്നെ ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നത് സാധ്യമാണ്,  ഫ്രീ റിട്ടേൺ ട്രാക്ടറി എന്ന് ഇത് വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിലെത്തിക്കുന്ന ദൗത്യങ്ങളേക്കാൾ ലളിതമാണ് ഇത്തരം സർക്കം ലൂണാർ ലൂപ്പ് ദൗത്യങ്ങൾ, കാരണം ചാന്ദ്ര ഭ്രമണപഥം മുറിച്ചുകടക്കുന്നതിനും തിരിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നതിനും റോക്കറ്റുകൾ ആവശ്യമില്ല.
എന്നിരുന്നാലും, ഒരു ക്രൂഡ് സർക്കുലുനാർ ലൂപ്പ് ട്രിപ്പ് ഒരു ക്രൂഡ് ലോ-എർത്ത്-ഓർബിറ്റ് മിഷനിൽ ഉള്ളതിനേക്കാൾ കാര്യമായ വെല്ലുവിളികൾ ഉയർത്തുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും ഇത് ക്രൂഡ് മൂൺ ലാൻഡിംഗിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിൽ വിലപ്പെട്ട പാഠങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.
ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വീണ്ടും പ്രവേശിക്കുന്നത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതാണ് ഇതിൽ പ്രധാനം.
സ്‌പേസ് ഷട്ടിൽ പോലുള്ള ആളുകൾ ഉള്ള ഭൂമിയെ പരിക്രമണം ചെയ്യുന്ന വാഹനങ്ങൾ ഏകദേശം 27,000 km/h (7,500 m/s) വേഗതയിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു ഗുരുത്വാകർഷണത്തിന്റെ സ്വാധീനം കാരണം, ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് മടങ്ങുന്ന ഒരു വാഹനം ഏകദേശം 40,000 km/h (11,000 m/s) വേഗതയിൽ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
തത്ഫലമായുണ്ടാകുന്ന ഡീസിലറേഷൻ സമയത്ത് ബഹിരാകാശയാത്രികരുടെ ജി-ലോഡിംഗ്  മനുഷ്യന്റെ എൻ ഡ്യൂറൻസ്  പരിധിയിലായിരിക്കും.
ചന്ദ്രനിൽ നിന്നുള്ള തിരിച്ചുവരവിലെ വാഹനത്തിന്റെ ഫ്ലൈറ്റ് പാതയിലും റീഎൻട്രി ആംഗിളിലുമുള്ള ചെറിയ വ്യതിയാനങ്ങൾ മാരകമായ തോതിൽ വേഗത കുറയ്ക്കാൻ ഇടയാക്കും.
ഒരു ക്രൂഡ് ലൂണാർ ലാൻഡിംഗിന് മുമ്പ് ഒരു ക്രൂഡ് സർക്കുലുനാർ ലൂപ്പ് ഫ്ലൈറ്റ് അയക്കുക എന്നത് സോണ്ട് ബഹിരാകാശ പേടക പരിപാടിയിലൂടെ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യമായി മാറി.
ആദ്യത്തെ മൂന്ന് സോണ്ടുകൾ റോബോട്ടിക് പ്ലാനറ്ററി പേടകങ്ങളായിരുന്നു; അതിനുശേഷം, സോണ്ടിന്റെ പേര് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മനുഷ്യ ബഹിരാകാശ യാത്രാ പ്രോഗ്രാമിലേക്ക് മാറ്റി.
ഈ പിന്നീടുള്ള സോണ്ടുകളുടെ പ്രാഥമിക ശ്രദ്ധ ആവശ്യമായ ഹൈ-സ്പീഡ് റീഎൻട്രി ടെക്നിക്കുകളുടെ വിപുലമായ പരീക്ഷണമായിരുന്നു.
ഈ ഫോക്കസ് യുഎസ് പങ്കിട്ടില്ല, പകരം ഒരു ക്രൂഡ് സർക്കുലുനാർ ലൂപ്പ് മിഷന്റെ സ്റ്റെപ്പിംഗ് സ്റ്റോൺ മറികടക്കാൻ തീരുമാനിച്ച അവർ, ഈ ആവശ്യത്തിനായി ഒരു പ്രത്യേക ബഹിരാകാശ പേടകം വികസിപ്പിച്ചില്ല.
1960-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ, സോവിയറ്റ് വോസ്റ്റോക്ക് , യുഎസ് മെർക്കുറി പ്രോഗ്രാമുകൾ മനുഷ്യനെ ഭൂമിയുടെ ലോ എർത്ത് ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തിച്ചു.
വോസ്‌കോഡ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന വോസ്റ്റോക്ക് പ്രോഗ്രാമിന്റെ രണ്ട്-ഫ്ലൈറ്റ് എക്‌സ്‌റ്റൻഷൻ,  ബഹിരാകാശ നടത്തം ചെയ്യുന്നതിന്, അവയുടെ എജക്ഷൻ സീറ്റുകൾ നീക്കം ചെയ്‌ത വോസ്റ്റോക്ക് ക്യാപ്‌സ്യൂളുകൾ ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിച്ചു.
മുമ്പത്തെ മെർക്കുറിയുമായി വളരെ സാമ്യമുള്ള ഒരു പുതിയ രണ്ടാം തലമുറ ബഹിരാകാശ പേടക രൂപകൽപ്പന ഉപയോഗിച്ച് പിന്നീട് 1965-ലും 1966-ലും നടന്ന പത്ത് ജെമിനി ലോ എർത്ത് ഓർബിറ്റ് ദൗത്യങ്ങൾ യുഎസ് നടത്തി.
ഈ ജെമിനി ദൗത്യങ്ങൾ ഒരു ക്രൂഡ് ലൂണാർ ലാൻഡിംഗ് മിഷൻ പ്രൊഫൈലിൽ നിർണ്ണായകമായ പരിക്രമണ സംഗമത്തിനും ഡോക്കിങ്ങിനുമുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ തെളിയിച്ചു.
ജെമിനി പ്രോഗ്രാമിന്റെ അവസാനത്തിനുശേഷം, സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ അവരുടെ രണ്ടാം തലമുറ സോണ്ട് ക്രൂഡ് ബഹിരാകാശ പേടകം, 1967-ൽ ചന്ദ്രനുചുറ്റും ഒരു ബഹിരാകാശയാത്രികനെ വലയം ചെയ്ത് അവനെ അല്ലെങ്കിൽ അവളെ ഉടൻ തന്നെ ഭൂമിയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരിക എന്ന ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യത്തോടെ അയക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടു T. നൂതന N-1 ബൂസ്റ്ററിന്റെ വികസനം ആവശ്യമായ മൂന്നാം തലമുറ സോയൂസ് ബഹിരാകാശ പേടകത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അക്കാലത്ത് നടന്നിരുന്ന സമാന്തര സോവിയറ്റ് ഹ്യൂമൻ മൂൺ ലാൻഡിംഗ് ശ്രമത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ലളിതവും ഇതിനകം പ്രവർത്തനക്ഷമവുമായ പ്രോട്ടോൺ വിക്ഷേപണ റോക്കറ്റ് ഉപയോഗിച്ചാണ് സോണ്ട് ബഹിരാകാശ പേടകം വിക്ഷേപിച്ചത്.
അങ്ങനെ സോവിയറ്റുകൾ യുഎസ് മനുഷ്യ ചന്ദ്ര ലാൻഡിംഗിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു ക്രൂഡ് സോണ്ട് സർക്കുലുനാർ ഫ്ലൈറ്റ് നേടാമെന്നും അങ്ങനെ പ്രചാരണ വിജയം നേടാമെന്നും വിശ്വസിച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും, കാര്യമായ വികസന പ്രശ്നങ്ങൾ സോണ്ട് പ്രോഗ്രാമിന് കാലതാമസം വരുത്തി, തുടർന്നുള്ള യുഎസ് അപ്പോളോ ലൂണാർ ലാൻഡിംഗ് പ്രോഗ്രാമിന്റെ വിജയം സോണ്ട് പ്രോഗ്രാം അവസാനിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചു.
USSR ദൗത്യം ഭാരം (കിലോ) ബൂസ്റ്റർ വിക്ഷേപണ തീയതി ദൗത്യ ലക്ഷ്യം പേലോഡ് ദൗത്യ ഫലം കോസ്മോസ്-146 5,400 പ്രോട്ടോൺ 1967 മാർച്ച് 10 ഹൈ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റ് ക്രൂവില്ലാത്ത ഭാഗിക വിജയം - ഉയർന്ന ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ വിജയകരമായി എത്തി, പക്ഷേ ഒറ്റപ്പെട്ടു, നിയന്ത്രിത ഉയർന്ന വേഗതയുള്ള അന്തരീക്ഷ പുനഃപ്രവേശന പരിശോധന ആരംഭിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല കോസ്മോസ്-154 5,400 പ്രോട്ടോൺ 8 ഏപ്രിൽ 1967 ഹൈ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റ് ക്രൂവില്ലാത്ത ഭാഗിക വിജയം - ഹൈ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റ് ൽ വിജയകരമായി എത്തി, പക്ഷേ ഒറ്റപ്പെട്ടു, നിയന്ത്രിത ഉയർന്ന വേഗതയുള്ള അന്തരീക്ഷ പുനഃപ്രവേശന പരിശോധന ആരംഭിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല പ്രോട്ടോൺ 28 സെപ്റ്റംബർ 1967 ഹൈ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റ് ക്രൂവില്ലാത്ത പരാജയം - ബൂസ്റ്റർ തകരാർ, ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു പ്രോട്ടോൺ 22 നവംബർ 1967 ഹൈ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റ് ക്രൂവില്ലാത്ത പരാജയം - ബൂസ്റ്റർ തകരാർ, ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു സോണ്ട്-4 5,140 പ്രോട്ടോൺ 2 മാർച്ച് 1968 ഹൈ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റ് ക്രൂവില്ലാത്ത ഭാഗിക വിജയം - 300,000 വരെ വിജയകരമായി സമാരംഭിച്ചു കി.
മീ ഉയർന്ന ഭൗമ ഭ്രമണപഥം, ഹൈ സ്പീഡ് റീഎൻട്രി ടെസ്റ്റ് ഗൈഡൻസ് തകരാർ, സോവിയറ്റ് യൂണിയന് പുറത്തുള്ള കരയിൽ വീഴുന്നത് തടയാൻ മനഃപൂർവം സ്വയം നശിപ്പിക്കൽ നടത്തി പ്രോട്ടോൺ 23 ഏപ്രിൽ 1968 സർക്കംലൂണാർ ലൂപ്പ് മനുഷ്യേതര ബയോളജിക്കൽ പേലോഡ് പരാജയം - ബൂസ്റ്റർ തകരാർ, ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു; ലോഞ്ച് തയ്യാറെടുപ്പ് ടാങ്ക് പൊട്ടിത്തെറിച്ച് പാഡ് ജീവനക്കാരിൽ മൂന്ന് പേർ മരിച്ചു സോണ്ട്-5 5,375 പ്രോട്ടോൺ 1968 സെപ്റ്റംബർ 15 സർക്കംലൂണാർ ലൂപ്പ് മനുഷ്യേതര ബയോളജിക്കൽ പേലോഡ് വിജയം - ഭൂമിയുടെ ആദ്യത്തെ ചന്ദ്രനു സമീപമുള്ള ജീവരൂപങ്ങൾ, രണ്ട് ആമകൾ, മറ്റ് ജീവശാസ്ത്രപരമായ മാതൃകകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ചന്ദ്രനുചുറ്റും ലൂപ്പ് ചെയ്തു, ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന് പുറത്ത് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് ഇറങ്ങിയിട്ടും കാപ്സ്യൂളും പേലോഡും സുരക്ഷിതമായി ഭൂമിയിലേക്ക്.
സോണ്ട്-6 5,375 പ്രോട്ടോൺ 1968 നവംബർ 10 സർക്കംലൂണാർ ലൂപ്പ് മനുഷ്യേതര ബയോളജിക്കൽ പേലോഡ് ഭാഗിക വിജയം - ചന്ദ്രനുചുറ്റും ലൂപ്പ് ചെയ്തു, വിജയകരമായ പുനഃപ്രവേശനം, പക്ഷേ ക്യാബിനിലെ വായു മർദ്ദം നഷ്ടപ്പെട്ടത് ബയോളജിക്കൽ പേലോഡ് മരണം, പാരച്യൂട്ട് സിസ്റ്റം തകരാർ, ലാൻഡിംഗ് സമയത്ത് വാഹനത്തിന് ഗുരുതരമായ കേടുപാടുകൾ എന്നിവയ്ക്ക് കാരണമായി.
പ്രോട്ടോൺ 20 ജനുവരി 1969 സർക്കംലൂണാർ ലൂപ്പ് മനുഷ്യേതര ബയോളജിക്കൽ പേലോഡ് പരാജയം - ബൂസ്റ്റർ തകരാർ, ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു സോണ്ട്-7 5,979 പ്രോട്ടോൺ 8 ഓഗസ്റ്റ് 1969 സർക്കംലൂണാർ ലൂപ്പ് മനുഷ്യേതര ബയോളജിക്കൽ പേലോഡ് വിജയം - ചന്ദ്രനുചുറ്റും ലൂപ്പ് ചെയ്തു, ബയോളജിക്കൽ പേലോഡ് സുരക്ഷിതമായി ഭൂമിയിലേക്ക് തിരികെ നൽകി.
സോണ്ട്-8 5,375 പ്രോട്ടോൺ 1970 ഒക്ടോബർ 20 സർക്കംലൂണാർ ലൂപ്പ് മനുഷ്യേതര ബയോളജിക്കൽ പേലോഡ് വിജയം - ചന്ദ്രനുചുറ്റും ലൂപ്പ് ചെയ്തു, ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന് പുറത്ത് ടാർഗെറ്റില്ലാതെ ഇറങ്ങിയിട്ടും ജൈവിക പേലോഡ് സുരക്ഷിതമായി ഭൂമിയിലേക്ക് തിരികെ നൽകി
സ്പേസ് റേസിന്റെ അവസാന ലാപ്പിന് തുടക്കമിട്ടുകൊണ്ട്, ആമകൾ, പ്രാണികൾ, സസ്യങ്ങൾ, ബാക്ടീരിയകൾ എന്നിവയുടെ പേലോഡുമായി ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രന്റെ സമീപത്തേക്ക് സഞ്ചരിച്ച് മടങ്ങിയ ആദ്യത്തെ ബഹിരാകാശ പേടകമാണ് സോണ്ട് 5.
അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ പരാജയം നേരിട്ടെങ്കിലും, സോണ്ട് 6 ദൗത്യം വിജയകരമാണെന്ന് സോവിയറ്റ് മാധ്യമങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു.
ലോകമെമ്പാടും ശ്രദ്ധേയമായ നേട്ടങ്ങളായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടെങ്കിലും, ഈ രണ്ട് സോണ്ട് ദൗത്യങ്ങളും മനുഷ്യ ദൌത്യം സാദ്ധ്യമാക്കാൻ കെൽപ്പുള്ളതായിരുന്നില്ല.
തൽഫലമായി, മനുഷ്യ ദൌത്യം  പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനുള്ള അവരുടെ വിശ്വാസ്യത തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ അൺ ക്രൂഡ് സോണ്ട് ടെസ്റ്റുകൾ തുടരാൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ രഹസ്യമായി പദ്ധതിയിട്ടു.
എന്നിരുന്നാലും, ലൂണാർ മൊഡ്യൂൾ സംബന്ധിച്ച നാസയുടെ തുടർച്ചയായ പ്രശ്‌നങ്ങൾ കാരണവും, 1968-ന്റെ അവസാനത്തിൽ സോവിയറ്റ് ക്രൂഡ് സർക്കുലുനാർ ഫ്ലൈറ്റിനെക്കുറിച്ചുള്ള CIA റിപ്പോർട്ടുകൾ കാരണവും, നാസ അപ്പോളോ 8 ന്റെ ഫ്ലൈറ്റ് പ്ലാൻ ഏർത്ത് -ഓർബിറ്റ് ലൂണാർ  മൊഡ്യൂൾ പരീക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് ചന്ദ്ര പരിക്രമണ ദൗത്യത്തിലേക്ക് മാറ്റി, 1968 ഡിസംബർ അവസാനം ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്തു.
മനുഷ്യരെ ചന്ദ്രനിലേക്ക് അയക്കുന്നത് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ദൗത്യങ്ങൾ (1969–1972) യുഎസ് തന്ത്രം യുഎസ് സാറ്റേൺ V ഉം സോവിയറ്റ് N1 ഉം
ഐസനോവർ ഭരണകാലത്ത് മനുഷ്യ ചന്ദ്ര പര്യവേക്ഷണത്തിനുള്ള പദ്ധതികൾ ആരംഭിച്ചു.
1950-കളുടെ മധ്യത്തിൽ കോളിയേഴ്‌സ് മാസികയിലെ ലേഖനങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയിൽ, വേൺഹെർ വോൺ ബ്രൗൺ ഒരു ചാന്ദ്ര താവളം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു ക്രൂവ്ഡ് പര്യവേഷണം എന്ന ആശയം ജനകീയമാക്കിയിരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും ഒരു മനുഷ്യനെ ചന്ദ്രനിൽ ഇറക്കുക എന്നത് യുഎസിനും സോവിയറ്റ് യൂണിയനും നിരവധി സാങ്കേതിക വെല്ലുവിളികൾ ഉയർത്തി.
മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിനും ഭാര പരിപാലനത്തിനും പുറമെ, അമിത ചൂടാക്കൽ ഇല്ലാതെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് റീ-എൻട്രി നടത്തുക ഒരു പ്രധാന തടസ്സമായിരുന്നു.
സോവിയറ്റുകൾ സ്പുട്നിക് വിക്ഷേപിച്ചതിന് ശേഷം, 1965-ഓടെ ഒരു ചാന്ദ്ര സൈനിക ഔട്ട്‌പോസ്റ്റ് സ്ഥാപിക്കാനുള്ള യുഎസ് ആർമിയുടെ പദ്ധതി വോൺ ബ്രൗൺ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
ആദ്യകാല സോവിയറ്റ് വിജയങ്ങൾക്ക് ശേഷം, പ്രത്യേകിച്ച് യൂറി ഗഗാറിന്റെ ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരത്തിന് ശേഷം, അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ജോൺ എഫ്. കെന്നഡി പൊതുജനങ്ങളുടെ ഭാവനയെ ആകർഷിക്കുന്ന ഒരു പദ്ധതിക്കായി ശ്രമിച്ചു.
യുഎസിന്റെ ലോകനേതൃത്വം തെളിയിക്കുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രീയ ശ്രമത്തെക്കുറിച്ച് ശുപാർശകൾ നൽകാൻ അദ്ദേഹം വൈസ് പ്രസിഡന്റ് ലിൻഡൺ ജോൺസനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
മൂന്നാം ലോകത്തിന് പ്രയോജനം ചെയ്യുന്നതിനായി ബൃഹത്തായ ജലസേചന പദ്ധതികൾ പോലെയുള്ള നോൺ-സ്പേസ് ഓപ്ഷനുകളും ആ നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
അക്കാലത്ത് സോവിയറ്റുകൾക്ക് യുഎസിനേക്കാൾ ശക്തമായ റോക്കറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് ചിലതരം ബഹിരാകാശ ദൗത്യങ്ങളിൽ അവർക്ക് നേട്ടമുണ്ടാക്കി.
യുഎസ് ആണവായുധ സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ പുരോഗതി ചെറുതും ഭാരം കുറഞ്ഞതുമായ പോർമുനകളുടെ വികാശത്തിലേക്ക് നയിച്ചു; സോവിയറ്റു ആയുദ്ധങ്ങള്ക്ക് കൂടുതൽ ഭാരമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അവ വഹിക്കാൻ ശക്തമായ R-7 റോക്കറ്റ് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു.
ചന്ദ്രനുചുറ്റും പറക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിലെ ഒരു സ്പേസ് ലാബ് (രണ്ടും കെന്നഡി വോൺ ബ്രൗണിന് നിർദ്ദേശിച്ചതാണ്) പോലെയുള്ള കൂടുതൽ എളിമയുള്ള ദൗത്യങ്ങൾ സോവിയറ്റുകൾക്ക് വളരെയധികം നേട്ടമുണ്ടാക്കി; എന്നിരുന്നാലും ലാൻഡിംഗ് , ലോകത്തിന്റെ ഭാവനയെ പിടിച്ചെടുക്കും എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടു.
അപ്പോളോ ലാൻഡിംഗ് സൈറ്റുകൾ
സ്പുട്നിക് മുതൽ ഉള്ള യുഎസ് മനുഷ്യ ബഹിരാകാശ യാത്രാ പദ്ധതിയിൽ ജോൺസൺ പങ്കാളിയായിരുന്നു.
1961-ൽ കെന്നഡി സോവിയറ്റുകളുടെ മുന്നേറ്റത്തെ ചെറുക്കാനുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച നേട്ടം ഏതെന്ന് പറയാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഒരു മനുഷ്യനെ ചന്ദ്രനിൽ ഇറക്കുന്നതിൽ കുറഞ്ഞതൊന്നും സോവിയറ്റ് മുന്നേറ്റത്തിന് പകരമാവില്ലെന്ന്  ജോൺസൺ പ്രതികരിച്ചു.
ബഹിരാകാശ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ശക്തിപകരാൻ 1963-ലെ നികുതിയിളവിൽ നിന്ന് ബഹിരാകാശ ചെലവ് സംരക്ഷിക്കുകയും, നാസയുടെ മറ്റ് ശാസ്ത്ര പദ്ധതികളിൽ നിന്ന് പണം വകമാറ്റുകയും ചെയ്തു.
ഈ വഴിതിരിച്ചുവിടലുകൾ നാസയുടെ നേതാവ് ജെയിംസ് ഇ വെബ്ബിനെ നിരാശപ്പെടുത്തി, അദ്ദേഹം ശാസ്ത്ര സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് നാസയുടെ പിന്തുണയുടെ ആവശ്യകത മനസ്സിലാക്കി.
മൂൺ ലാൻഡിംഗിന് വലിയ സാറ്റേൺ V ലോഞ്ച് വെഹിക്കിളിന്റെ വികസനം ആവശ്യമായിരുന്നു.
പതിമൂന്ന് വിക്ഷേപണങ്ങളിൽ, കാറ്റസ്റ്റ്രൊഫിക് പരാജയങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ ലോഞ്ച് വെഹിക്കിൾ കാരണമായ മിഷൻ പരാജയങ്ങൾ ഒന്നുപോലും ഇല്ലാതെ ഒരു മികച്ച റെക്കോർഡ് നേടി.
സോവിയറ്റ് തന്ത്രം
സോവിയറ്റ് നേതാവ് നികിത ക്രൂഷ്ചേവ് 1963 ഒക്ടോബറിൽ പറഞ്ഞു, സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ഓട്ടത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, "നിലവിൽ ബഹിരാകാശയാത്രികർ ചന്ദ്രനിലേക്കുള്ള യാത്ര ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞു.
ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം മാത്രമാണ് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ പൂർണ്ണമായും പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരായത്, എന്നിരുന്നാലും അത് ആത്യന്തികമായി പരാജയപ്പെട്ടു.
അതേസമയം, സോവിയറ്റ്, യുഎസ് ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾ ഒരുമിച്ച് ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയും മികച്ച കാലാവസ്ഥാ നിരീക്ഷണ ഉപഗ്രഹങ്ങളുടെ വികസനവും ഉൾപ്പെടെ വിവിധ സംയുക്ത പരിപാടികൾ കെന്നഡി നിർദ്ദേശിച്ചിരുന്നു, അത് ഒടുവിൽ അപ്പോളോ-സോയൂസ് ദൗത്യത്തിൽ കലാശിച്ചു.
റഷ്യൻ ബഹിരാകാശ സാങ്കേതികവിദ്യ മോഷ്ടിക്കാനുള്ള കെന്നഡിയുടെ ശ്രമം മനസ്സിലാക്കിയ ക്രൂഷ്ചേവ് ആദ്യം ഈ ആശയം നിരസിച്ചുകൊണ്ട് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ചന്ദ്രനിലേക്ക് പോയാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകും എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ക്രൂഷ്ചേവ് ഒടുവിൽ ഈ ആശയം അംഗീകരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, കെന്നഡിയുടെ കൊലപാതകം ചന്ദ്രനിലിറങ്ങുന്നതിന്റെ സംയുക്ത പരിപാടികളുടെ സാക്ഷാത്കാരത്തെ ഇല്ലാതാക്കി.
സോവിയറ്റ് ബഹിരാകാശ പദ്ധതിയുടെ ചീഫ് ഡിസൈനറായ സെർജി കൊറോലെവ് തന്റെ സോയൂസ് ക്രാഫ്റ്റും മനുഷ്യനെ  ചന്ദ്രനിലിറക്കാനുള്ള ശേഷിയുള്ള N1 ലോഞ്ചർ റോക്കറ്റും പ്രമോട്ട് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
നിലവിലുള്ള വോസ്റ്റോക്ക് സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ കൂടുതൽ ബഹിരാകാശ സൗകര്യങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കാൻ ക്രൂഷ്ചേവ് കൊറോലെവിന്റെ ഡിസൈൻ ബ്യൂറോയ്ക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകി, അതിനൊപ്പം തന്നെ മറ്റൊരു ടീമിനെ മനുഷ്യ സിസ്‌ലൂണാർ ഫ്ലൈറ്റിനായി ഒരു പുതിയ ലോഞ്ചറും ക്രാഫ്റ്റും പ്രോട്ടോൺ ബൂസ്റ്ററും സോണ്ടും നിർമ്മിക്കാൻ നിയമിച്ചു.
1964-ൽ പുതിയ സോവിയറ്റ് നേതൃത്വം കൊറോലെവിന് ചന്ദ്രനിലിറങ്ങാനുള്ള ശ്രമത്തിന് പിന്തുണ നൽകുകയും എല്ലാ ക്രൂഡ് പ്രോജക്റ്റുകളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തു.
കൊറോലെവിന്റെ മരണത്തോടെയും 1967-ലെ ആദ്യത്തെ സോയൂസ് വിമാനത്തിന്റെ പരാജയത്തോടെയും സോവിയറ്റ് മൂൺ ലാൻഡിംഗ് പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഏകോപനം പെട്ടെന്ന് അവസാനിപ്പിച്ചു.
സോവിയറ്റുകൾ ഒരു ലാൻഡിംഗ് ക്രാഫ്റ്റ് നിർമ്മിക്കുകയും ഒരു ദൗത്യത്തിനായി ബഹിരാകാശയാത്രികരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു, വിജയിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അത് ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ അലക്സി ലിയോനോവിനെ എത്തിക്കുമായിരുന്നു, എന്നാൽ 1969-ൽ N1 ബൂസ്റ്ററിന്റെ തുടർച്ചയായ വിക്ഷേപണ പരാജയങ്ങൾ മൂലം, ഒരു ക്രൂവ്ഡ് ലാൻഡിംഗിനുള്ള പദ്ധതികൾ ആദ്യം കാലതാമസം നേരിടുകയും പിന്നീട് റദ്ദാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
അപ്പോളോ ദൗത്യങ്ങൾ ആദ്യത്തെ ചാന്ദ്ര ലാൻഡിംഗ് ദൗത്യത്തിന്റെ ലൂണാർ മോഡ്യൂൾ പൈലറ്റായ എഡ്വിൻ ആൾഡ്രിൻ , ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ അപ്പോളോ 11 എക്സ്ട്രാ വെഹിക്കുലാർ ആക്റ്റിവിറ്റി (ഇവിഎ) സമയത്ത് വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ദേശീയപതാകയ്ക്ക് അരികിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നു.
മൊത്തത്തിൽ, ഇരുപത്തിനാല് യുഎസ് ബഹിരാകാശയാത്രികർ ചന്ദ്രനിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു.
മൂന്ന് പേർ രണ്ട് തവണ യാത്ര ചെയ്തു, പന്ത്രണ്ട് പേർ ചന്ദ്ര ഉപരിതലത്തിൽ നടന്നു.
അപ്പോളോ 8 ഒരു ചാന്ദ്ര ഭ്രമണപഥസഞ്ചാരത്തിന് മാത്രമുള്ള ഒരു ദൗത്യമായിരുന്നു, അപ്പോളോ 10-ൽ അൺഡോക്കിംഗും ഡിസന്റ് ഓർബിറ്റ് ഇൻസേർഷനും (DOI) ഉണ്ടായിരുന്നു, തുടർന്ന് വന്ന അപ്പോളോ 13, ഒരു ലാൻഡിംഗ് ആയി ആദ്യം ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്‌തുവെങ്കിലും ഫ്രീ റിട്ടേൺ ട്രജക്റ്ററി വഴി അത് ലൂണാർ ഫ്ലൈ-ബൈ ആയി അവസാനിച്ചു.
അതിനാൽ, ഈ ദൗത്യങ്ങളൊന്നും ലാൻഡിംഗ് നടത്തിയില്ല.
അപ്പോളോ 7, അപ്പോളോ 9 എന്നിവ ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപഥത്തിലേക്ക് മാത്രമുള്ള ദൗത്യങ്ങളായിരുന്നു.
ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരി അലൻ ബീൻ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, അപ്പോളോ 13-ൽ കണ്ടതുപോലെ, ക്രൂഡ് മൂൺ പര്യവേഷണങ്ങളുടെ അപകട ഘടകങ്ങൾ കൂടാതെ, അവ നിർത്തലാക്കാനുള്ള ഒരു കാരണം അത് സർക്കാർ സബ്‌സിഡിയിൽ ചുമത്തുന്ന ചെലവാണ്.