smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
വ്യക്തികളെ മാത്രമല്ല, രാഷ്ട്രങ്ങളെയും പരസ്പരം ആശ്രയിക്കുന്നതിന് നിർബന്ധിതമാക്കിയ ഒരു സംഭവമാണ് വ്യാവസായികവിപ്ലവം.
സാമ്പത്തിക മേഖലയിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല ഈ പരസ്പരാശ്രയത്വം.
രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ അതിർവരമ്പുകളെ മാനിക്കാത്ത ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും കലയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയുമൊക്കെ രംഗങ്ങളിൽ ഈ അവസ്ഥ ദൃശ്യമാകുന്നുണ്ട്.
പ്രവൃത്തിപഥത്തിൽ
വിഭിന്നങ്ങളായ ദേശീയ താത്പര്യങ്ങളെ സമീകരിക്കുന്നതിനും പൊരുത്തപ്പെടുത്തുന്നതിനും സഹായകരമായ രീതിയിൽ പൊതുവായ ചില തത്ത്വങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം അന്താരാഷ്ട്രസഹകരണം സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടത്.
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ വീക്ഷണം മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മേൽ അടിച്ചേല്പിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമവും വിജയിക്കുകയില്ല.
സഹകരണം ഇല്ലാതാകാൻപോലും അതു കാരണമാകയും ചെയ്യും.
അന്താരാഷ്ട്രീയത എന്ന ആദർശത്തെ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നത് യു.എൻ. പോലുള്ള ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിൽ കൂടിയായിരിക്കണം.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ യോജിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചാൽ മാത്രമേ അവയ്ക്കിടയിലുള്ള സംശയങ്ങളും അവിശ്വാസവും ദൂരികരിക്കപ്പെടാനും പരസ്പരധാരണയുടെ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാനും കഴിയൂ.
ഇത് സാധ്യമാക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയുള്ള ശ്രമങ്ങൾ 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിനു മുമ്പുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
തത്കാല രാഷ്ട്രീയ സ്ഥിതിയെ നിലനിർത്തുക എന്ന സങ്കുചിതവും സ്വാർഥതാത്പര്യപ്രേരിതവുമായ ആ വിധ ശ്രമങ്ങളൊക്കെതന്നെ പരാജയപ്പെട്ടു.
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം നിലവിൽവന്ന സർവരാഷ്ട്ര സഖ്യത്തിനും ഈ ദുരന്തം നേരിട്ടു.
എങ്കിലും അന്താരാഷ്ട്രീയത എന്ന ആശയത്തിന്റെ പ്രായോഗികതയ്ക്കാവശ്യമായ വ്യവസ്ഥാപിത ചട്ടവട്ടങ്ങൾ അതിനുണ്ടായിരുന്നു.
ആ നിലയ്ക്ക് അന്താരാഷ്ട്രീയതയുടെ സാക്ഷാത്കരണസംരംഭങ്ങളിലെ ആദ്യത്തെ നാഴികക്കല്ലായി അത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
കഴിഞ്ഞകാലശ്രമങ്ങൾ പരാജയമടഞ്ഞതെന്തെന്നു മനസ്സിലാക്കാനും ഭാവിപ്രതീക്ഷകൾക്കുള്ള കാരണങ്ങൾ അവയിൽ കണ്ടെത്താനും കഴിയുമെങ്കിലും സുനിശ്ചിതമായ രീതിയിൽ ഈ ആദർശത്തെ നടപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പദ്ധതി ആവിഷ്കരിക്കാൻ ഇതുവരെ സാധിച്ചിട്ടില്ല.
ഒരു സർവരാഷ്ട്ര സഖ്യ മല്ല ഒരു സർവജനസഖ്യ സഭ യാണ് അന്താരാഷ്ട്രീയതയുടെ പ്രായോഗികതയ്ക്കാവശ്യമായിട്ടുള്ളത് എന്ന് ഇടതുപക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാരായ ജനാധിപത്യവാദികളും ഭരണകർത്താക്കളും ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പരസ്പരവിരുദ്ധമായ തത്ത്വങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ് മേല്പറഞ്ഞ രണ്ടു സമ്പ്രദായങ്ങളും.
സഖ്യത്തിലെ ഓരോ അംഗത്തിന്റെയും പരമാധികാരത്തെ മാനിക്കുന്നതാണ് ആദ്യത്തേത്.
ജനാഭിലാഷത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമെന്നനിലയിൽ എല്ലാ രാഷ്ട്രങ്ങളും ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന പുതിയൊരു ലോകത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനെ ലക്ഷ്യമാക്കിക്കൊണ്ടുള്ളതാണ് രണ്ടാമത്തേത്.
അംഗരാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങളാൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതും പരമാധികാരസ്വഭാവത്തോടുകൂടിയതുമായ ഒരു അന്താരാഷ്ട്രനിയമസഭയും, രാഷ്ട്രീയവും ഭരണപരവും സൈനികവുമായ അധികാരങ്ങളുള്ള ഒരു നിർവഹണസമിതിയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് രണ്ടാമത്തെ പദ്ധതി.
വിവിധജനതകൾ തമ്മിൽ പരിപൂർണമായ ഐക്യം ഇന്നില്ല എന്നതുകൊണ്ട് ലോകതാത്പര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച യഥാർഥ ബോധമുള്ള ഒരു നിയമസഭ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാൻ സാധ്യമല്ലെന്നാണ് ആദ്യം പറഞ്ഞ പദ്ധതിക്കുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവരുടെ അഭിപ്രായം.
ഒരു അന്താരാഷ്ട്രഭരണകൂടം യഥാർഥത്തിൽ നിലവിൽവരാതെ അന്താരാഷ്ട്രബോധം സാധ്യമല്ലെന്നാണ് ഇതിനൊരു മറുപടിയായി പറയപ്പെടുന്നത്.
ഈ ബോധം ജനഹൃദയങ്ങളിൽ ജനിപ്പിക്കുന്നതിന് സമയം , പരിശീലനം, പരിചയം തുടങ്ങിയവ ആവശ്യമാണ്.
സോഷ്യലിസ്റ്റു ചേരി തകരുകയും ശീതസമരം അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ, ആഗോളവത്ക്കരണവും ഉദാരവത്ക്കരണവും കൂടുതൽ വ്യാപകവും സ്വീകാര്യവുമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന വംശീയ സംഘട്ടനങ്ങളും മേഖലായുദ്ധങ്ങളും ലോകസമാധാനത്തിനു പുതിയ ഭീഷണികളുയർത്തുന്നു.
ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിന്റെ ഫലമായി അമേരിക്കയ്ക്കു ലഭിച്ച മേധാവിത്വം അന്താരാഷ്ട്രീയതയുടെ സന്തുലിതത്വത്തെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നു എന്ന് ചിലർ വിമർശിക്കുന്നുണ്ട്.
ഏകലോകാദർശം
രാഷ്ട്രീയസാമ്പത്തിക താത്പര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് ഒരു അന്താരാഷ്ട്രസംഘടന കൂടാതെ കഴിയാൻ മനുഷ്യർക്ക് സാധ്യമല്ല.
ഇന്നത്തെ മനുഷ്യർ തങ്ങൾക്കു ശരിയാണെന്നു തോന്നുന്ന മാർഗങ്ങൾ പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുന്നു.
എന്നാൽ രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ ദൃഢപ്പെടുത്തുന്നതിനാവശ്യമായ നീതിബോധം, സദാചാരബോധം എന്നിവയിൽ അവയ്ക്കുള്ള വിശ്വാസക്കുറവുകൊണ്ടും രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തിന്റെ കണികയെങ്കിലും ബലിയർപ്പിക്കാനുള്ള തയ്യാറില്ലായ്മകൊണ്ടും സങ്കുചിതമായ ദേശീയതാത്പര്യങ്ങൾക്ക് മുൻതൂക്കം നല്കുന്നതുകൊണ്ടും അത്തരം ശ്രമങ്ങളൊന്നും തന്നെ അന്താരാഷ്ട്രബോധം വളർത്തുന്നതിന് സഹായകരമാകുന്നില്ല.
അന്താരാഷ്ട്രീയതയ്ക്കെതിരെയുള്ള വെല്ലുവിളികളെ ഫലപ്രദമായി നേരിടുന്നതിനാവശ്യമായ സൈനികശക്തിയോടുകൂടിയ ഒരു ലോക ഭരണകൂടമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ശാശ്വതസമാധാനം നിലനിർത്താൻ അന്താരാഷ്ട്രസമൂഹത്തിനു കഴിയുകയുള്ളു.
ഇതിന്റെ അർഥം ദേശീയഭരണകൂടങ്ങളിൽനിന്നും വളരെയധികം അധികാരങ്ങൾ ലോകഭരണകൂടത്തിലേക്ക് മാറ്റുക എന്നതാണ്.
അത്തരത്തിലൊരു ഭരണകൂടം സ്ഥാപിക്കുകയെന്നത് അനായാസേന സാധിക്കാവുന്ന ഒന്നായിട്ടാണ് അന്താരാഷ്ട്രീയതയെക്കുറിച്ച് ആവേശഭരിതരാകുന്നവർ ചിന്തിക്കാറുള്ളത്.
ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ ജനാധിപത്യ രീതിയിലുള്ള ഒരു ലോകഭരണകൂടം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുക എന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ ഒരു കാര്യമായിരിക്കും.
ആ ഭരണകൂടത്തിനു കീഴിൽ ജനങ്ങൾക്ക് സമാധാനപരമായി കഴിയണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതു സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ വളരെ ധൃതിപിടിച്ചതും ഉഗ്രപ്രയോഗസ്വഭാവത്തോടുകൂടിയതും ആയിക്കൂടാ.
മന്ദഗതിയിലുള്ള ഒരു പ്രക്രിയയിൽ കൂടിയായിരിക്കണം ഈ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തേണ്ടത്.
ജനതകളുടെ വൈകാരികമായ ചിന്തയ്ക്കും അവർ തമ്മിൽ നിലനില്ക്കുന്ന ബന്ധത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിനും വിപ്ലവകരമായ ഒരു മാറ്റം ഇതിനാവശ്യമാണ്.
പൊതുവായ നയങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിനുള്ള അധികാരത്തോടുകൂടിയ ഒരു കേന്ദ്രശക്തിയെ സ്വമേധയാ അംഗീകരിക്കാൻ രാഷ്ട്രങ്ങൾ തയ്യാറാകണം.
ഈ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ചുമതലകൾ പ്രധാനപ്പെട്ടതും വ്യക്തമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ടതും ആയിരിക്കണം.
അതിനു പുറമേ ഓരോ അംഗരാഷ്ട്രവും സ്വകർമം നിറവേറ്റുന്ന കാര്യത്തിൽ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായി നിലകൊള്ളണം.
ഈ സവിശേഷതകളൊത്തുചേർന്ന ഒരു ലോകഭരണകൂടം സ്ഥാപിക്കുന്ന ശ്രമത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ് പല ചിന്തകന്മാരും ഭരണകർത്താക്കളും.
ഭാവിയിലുണ്ടാകാനിരിക്കുന്ന അന്താരാഷ്ട്രീയതയെന്ന ആദർശത്തിലധിഷ്ഠിതമായ രാഷ്ട്രീയസംവിധാനത്തിന്റെ രൂപവും ഭാവവും എന്തായിരിക്കുമെന്ന് കാലേകൂട്ടി നിർവചിക്കുക പ്രയാസമാണ്.
ഇതുകൂടികാണുക അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങൾ അന്താരാഷ്ട്ര-രാഷ്ട്രതന്ത്രം പുറംകണ്ണികൾ http://www.thefreedictionary.com/internationalism http://en.internationalism.org/inter/interarchive.shtml http://www.amazon.com/Pop-Internationalism-Paul-Krugman/dp/0262611333 http://www.ips-dc.org/mideast Archived 2014-06-07 at the Wayback Machine .
http://online.wsj.com/article/SB10001424052748703899704576204761671518054.html കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അന്താരാഷ്ട്രീയത എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അന്താരാഷ്‌ട്ര പയറുവർഗ്ഗ വർഷം 2016 ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/International_Year_of_Pulses_2016 Logo of International Year of Pulses 2016
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ 68 ആം ജനറൽ അസംബ്ലി തീരുമാനപ്രകാരം(A/RES/68/231) 2016 ന്താരാഷ്‌ട്രപയറുവർഗ്ഗ വർഷം(International Year of Pulses-IYP) ആയി ആചരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭ 2016 വർഷത്തെ അന്താരാഷ്ട്ര പയർ വർഷമായി ആചരിക്കുന്നതിന് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
2013 ഡിസമ്പർ മാസം 20 നു ചേർന്ന യു എൻ പൊതു സഭയാണ് ഈ തീരുമാനമെടുത്തത്.
പയർവർഗ വിളകളിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന ഉണങ്ങിയ പയർമണികളെയാണ് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ പയർ എന്ന പദം കൊണ്ട് പൊതുവെ വിവക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്.
മനുഷ്യന്റെ ആരോഗ്യ സംരക്ഷണത്തിൽ പയറിനുള്ള മേന്മകളെക്കുറിച്ച് ബോധവത്കരണം നടത്തുക, വിളപരിക്രമണങ്ങളിൽ പയർവർഗ വിളകൾ കൂടുതലായി ഉൾപ്പെടുത്തുക, ഗവേഷണം ഊർജ്ജിതപ്പെടുത്തുക, പയറിന്റെ വിപണനത്തിലെ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടാനുള്ള തന്ത്രങ്ങൾക്ക് രൂപം നൽകുക തുടങ്ങിയവയാണ് വർഷാചരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ.
സുസ്ഥിരമായ ഭാവിക്ക് പോഷകമേന്മയുള്ള വിത്തുകൾ എന്നതാണ് വർഷാചരണത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം.
മുദ്രാവാക്യം : സുസ്ഥിര ഭാവിക്ക് പോഷകമൂല്യമുള്ള വിത്ത് ( Nutrition Seeds for a Sustainable Future )
വർഷാചരണതിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഉദ്ഘാടനം 2015 നവംബർ 10ആ തീയതി റോമിൽ വച്ച് നടക്കുകയുണ്ടായി.
ചടങ്ങിനോടനുബന്ധിച്ചു നടന്ന വിരുന്ന് പയറുവർഗ്ഗ വിഭവങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമായി.
തുടർന്നു വന്ന ആഴ്ചകളിൽ വടക്കെ അമേരിക്ക , ആഫ്രിക്ക തുടങ്ങിയ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലെ രാജ്യങ്ങളും ഔപചാരിക ഉദ്ഘാടനം നിർവഹിക്കുകയുണ്ടായി.
ട്വിറ്റർ ഫേസ്ബുക്ക് , ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം .
യൂട്യൂബ്തുടങ്ങിയ സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളും ഇതിനായി ഔദ്യോഗികമായി ഉപയോഗച്ചു തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞു
സാർവ്വത്രിക ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയും പോഷകീയതയും മുൻ നിർത്തിയുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഭാഗമായി, പയറുവർഗ്ഗങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് അവബോധം സൃഷ്ടിക്കുകയെന്നതാണ് വർഷാചരണത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
പയറുവർഗ്ഗ വിളവർധന, വിളക്രമീകരണം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളും ഈ വർഷാചരണ വേളയിൽ ചർച്ചചെയ്യപ്പെടും.
ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയുടെ ഭക്ഷ്യ/കാർഷികകാര്യ ഉപസംഘടനയായ എഫ്.എ.ഒ (food and agriculture organization) ആയിരിക്കും പ്രസ്തുത വർഷാചരണത്തിനു മേൽനോട്ടം വഹിക്കുക.
വിവിധ രാജ്യ സർക്കാരുകളുമായും സർക്കാരേതര സന്നദ്ധസംഘടനകളുമായും കൂടിയാലോചനകൾ നടത്തുകയും പ്രവർത്തനങ്ങളെ ഏകോപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരിക്കും എഫ്.എ.ഒ.യുടെ ദൗത്യം.
അവലംബം പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ International Year of the Pulse website Food and Agriculture Organization
അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങൾ, മനഃശാസ്ത്രപരം വിക്കിപീഡിയയുടെ ഗുണനിലവാരത്തിലും, മാനദണ്ഡത്തിലും എത്തിച്ചേരാൻ ഈ ലേഖനം വൃത്തിയാക്കി എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്‌.
മതം , വർഗം, ആദർശം, സംസ്കാരം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന അനൌപചാരികമായ സമ്പർക്കം മനഃശാസ്ത്രപരായ അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളുടെ പരിധിയിൽപ്പെടുന്നു.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ രണ്ടായി വിഭജിക്കാം: ഔപചാരികമായ പ്രഖ്യാപിതബന്ധം അനൌപചാരികമായ വൈകാരികബന്ധം
ഔപചാരികബന്ധം ഭൂമിഃശാസ്ത്രപരമായ കാരണങ്ങൾകൊണ്ടോ സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങൾകൊണ്ടോ രാഷ്ട്രീയ പരിഗണനകൾകൊണ്ടോ ഉടലെടുക്കുന്നു.
വൈകാരികബന്ധം സൌഹാർദത്തിലോ ശത്രുതയിലോ അധിഷ്ഠിതമാകാം.
സൌഹൃദത്തിൽ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ ഔപചാരികമായ സംഘട്ടനങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം.
അതുപോലെതന്നെ ഔപചാരികമായി സംഘട്ടനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ വൈകാരികമായ സുഹൃദ്ബന്ധം വളർന്നുകൂടെന്നുമില്ല.
രാജ്യങ്ങളുടെ അതിർവരമ്പുകളെ അതിലംഘിച്ച് പടർന്നുകിടക്കുന്ന സംഘടനകൾ സംസ്കാരം, മതം, ആദർശം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ വൈകാരികബന്ധം ഉളവാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ശത്രുതയ്ക്ക് വൈകാരികമായ പല കാരണങ്ങളുണ്ട്.
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിലെ ജനങ്ങൾക്കു മറ്റൊരു രാഷ്ട്രത്തിലെ ജനങ്ങളെ അന്യരായിട്ടല്ലാതെ കാണാൻ സാധ്യമല്ല.
ഭാഷ , മതം , ആദർശം, പേര്, വസ്ത്രധാരണം, ആഹാരരീതി തുടങ്ങിയവയിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇത്തരം മനോഭാവമുണ്ടാക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
അതിർത്തി സംരക്ഷണ ഏർപ്പാടുകൾ, ചുങ്കവ്യവസ്ഥകൾ, പാസ്പോർട്ടു നിബന്ധനകൾ മുതലായവ ഈ അന്യർ എന്നുള്ള ചിന്താഗതിയെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഈ അന്യരെ അവർ സ്നേഹിക്കുമോ ഭയപ്പെടുമോ സംശയദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കുമോ വെറുക്കുമോ എന്നുള്ളത് പ്രധാനമായും പല കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
അതൃപ്തി
അതൃപ്തനായി, നിരാശനായി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ എല്ലാറ്റിനെയും വെറുക്കുന്നു എന്നുള്ളത് മനഃശാസ്ത്രസത്യമാണ്.
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിലെ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും, ഒരുതരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരുതരത്തിൽ അസംതൃപ്തരായിരിക്കുകയും ഇതിൽനിന്നും അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന വെറുപ്പിനെയും ക്ഷോഭത്തെയും അന്യരാജ്യക്കാരുടെ നേരെ തിരിച്ചുവിട്ട് സ്വയം രക്ഷനേടുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രത്തലവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ ഈ പ്രക്രിയ പൂർണമാകുന്നു.
രാഷ്ട്രത്തലവന്റെ മാനസികാരോഗ്യം
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഇടപാടുകളിൽ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ പ്രതിനിധികളായി രാഷ്ട്രത്തലവന്മാർ തമ്മിൽ കാര്യങ്ങൾ ചർച്ചചെയ്തു തീരുമാനിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഈ രാഷ്ട്രത്തലവന്മാർ വർധിച്ച പ്രതാപത്തിലും അന്താരാഷ്ട്രരംഗത്തെ അന്തസ്സിലും ശക്തിപ്രകടനത്തിലും താത്പര്യമുള്ളവരാകുമ്പോഴും അപകർഷബോധം മുതലായ മാനസികദുർബലതകൾകൊണ്ട് വസ്തുനിഷ്ഠമായി കാര്യങ്ങൾ ചർച്ചചെയ്യാൻ അശക്തരാകുമ്പോഴും അവർ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നത വർധിക്കുന്നു.
അതിന്റെ പ്രതികരണങ്ങൾ രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ഉലയ്ക്കുന്നു.
മൂഢവിശ്വാസങ്ങൾ
അതിരുകടന്ന സ്വരാജ്യസ്നേഹം, സ്വവർഗത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെയും മേൻമയെയും കുറിച്ചുള്ള മൂഢവിശ്വാസങ്ങൾ എന്നിവ അന്യരാജ്യക്കാരെ വെറുക്കുന്നതിന് ഒരു ജനതയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
മുൻവിധികൾ
വിവിധ രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ സാധാരണ ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ സമ്പർക്കം പുലർത്തുക വളരെ വിരളമാണ്.
എങ്കിലും ഓരോ രാജ്യത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലും മറ്റു രാജ്യക്കാരെക്കുറിച്ച് ചില ധാരണകൾ പ്രചാരത്തിലിരിക്കും.
ഈ ധാരണകൾ ശരിയോ തെറ്റോ ആകാമെങ്കിലും അന്യരാജ്യക്കാരോടുള്ള മനോഭാവത്തെ ഇവ പ്രബലമായി സ്വാധീനിക്കുന്നു.
സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് യഥാർഥ വസ്തുതകൾ ലഭിക്കാതിരുന്നാൽ സൌഹൃദ ബന്ധങ്ങൾ തകരാനിടയാകും.
അന്താരാഷ്ട്രപ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും സംഭവവികാസങ്ങളുടെയും യഥാർഥ വിവരം സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാതെവരും.
ഇങ്ങനെ വരുമ്പോൾ സ്ഥാപിത താത്പര്യക്കാരുടെ പ്രചാരണങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്ന സാധാരണ ജനങ്ങൾ വസ്തുനിഷ്ഠമായി കാര്യങ്ങൾ വീക്ഷിച്ച് നീതിപൂർവമായ തീരുമാനം എടുക്കാൻ സാധിക്കാതെ ചേരിതിരിഞ്ഞ് അന്യരാജ്യക്കാരെ വെറുക്കുന്നു.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ശത്രുതാമനോഭാവത്തിന്റെ മൂർധന്യാവസ്ഥയാണ് യുദ്ധം .
യുദ്ധത്തിന് അല്ലെങ്കിൽ നശീകരണത്തിന് ഉള്ള വാസന മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ ഒരു വശമെന്നനിലയ്ക്ക് യുദ്ധം ഭൂമുഖത്ത് അനിവാര്യമാണെന്നും ചരിത്രം അതു തെളിയിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളുടെ മനഃശാസ്ത്രവശം വിശകലനം ചെയ്യുന്ന ചിലർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
നശീകരണത്തിനുള്ള വാസന മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ ഒരു വശമല്ലെന്നും അസംതൃപ്തിയും നൈരാശ്യവും ബാധിച്ച മനസ്സിന്റെ ഒരു ചാപല്യം മാത്രമാണെന്നും അതുകൊണ്ട് ഇവ രണ്ടും ഭൂമുഖത്തുനിന്നും മാറ്റിയാൽ യുദ്ധം ഇല്ലാതാക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നും മറ്റൊരു വിഭാഗം ചിന്തകന്മാർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ചില പ്രത്യേക മനുഷ്യവർഗവും രാജ്യക്കാരും അന്യരെ അപേക്ഷിച്ച് അക്രമസ്വഭാവം ഉള്ളവരാണ് എന്നൊരു സിദ്ധാന്തവും നിലവിലുണ്ട്.
പക്ഷെ അവരുടെ പരിതഃസ്ഥിതിയാണോ പാരമ്പര്യമാണോ ഇതിന് കാരണമെന്ന് അസന്ദിഗ്ധമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ നടപടികളോടൊപ്പം മാനസികാരോഗ്യവും ശാരീരികാരോഗ്യം പോലെതന്നെ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നു എന്നു ഗ്രഹിച്ചു ലോകത്തെങ്ങും എല്ലാത്തരത്തിലുമുള്ള മനുഷ്യരിലും അതു വളർത്തിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുക, യുവതലമുറകളിൽ അന്താരാഷ്ട്ര ചിന്താഗതി വളർത്തിയെടുക്കുക, മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ ജനങ്ങളെക്കുറിച്ച് വസ്തുനിഷ്ഠമായ അറിവു ലഭ്യമാക്കുക തുടങ്ങിയ മനഃശാസ്ത്രപരമായ നടപടികൾകൂടി സ്വീകരിച്ചാൽ മാത്രമേ ശാശ്വതമായ അന്താരാഷ്ട്രസൌഹാർദം നിലനില്ക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് മനഃശാസ്ത്രജ്ഞൻമാർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഇതുകൂടി കാണുക അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങൾ പുറംകണ്ണികൾ http://faculty.haas.berkeley.edu/tetlock/vita/philip%20tetlock/phil%20tetlock/1999-2000/2001%20psychology%20and%20international%20relations%20theory.pdf Archived 2010-07-16 at the Wayback Machine .
http://www.apa.org/international/governance/cirp/index.aspx http://www1.plymouth.ac.uk/courses/undergraduate/1626/Pages/CourseOverview.aspx Archived 2012-11-05 at the Wayback Machine .
കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങൾ, മനഃശാസ്ത്രപരം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അസ്തിത്വവാദം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Existentialism ദാർശനികരായ കീർക്കഗോറും ഫ്രഡറിക് നീഷെയും
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിനു ശേഷം ജർമ്മനിയിൽ ഉടലെടുത്ത ഒരു പ്രത്യേക ജീവിതവീക്ഷണമാണു് അസ്തിത്വവാദം .
വ്യക്തിത്വത്തിനും സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛയ്ക്കും പ്രാധാന്യം കല്പിക്കയും യുക്തിയെക്കാൾ ഇച്ഛയ്ക്കു മുൻതൂക്കം നല്കുകയും ഇച്ഛാനുസരണം വിധിയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും എന്നു വിശ്വസിക്കയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഈ വീക്ഷണത്തിന്റെ കാതൽ.
അസ്തിത്വവാദികൾ മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതോടൊപ്പം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് മുൻകൂട്ടി അറിയാൻ കഴിയും എന്ന വാദത്തെ നിരാകരിക്കയും ചെയ്യുന്നു.
ഇവർ അസ്തിത്വത്തിന്റെ നിസ്സാരതയെപ്പറ്റി ഊന്നിപ്പറയുകയും പ്രപഞ്ചം അർഥശൂന്യമാണെന്നു വാദിക്കുകയും സാൻമാർഗികമൂല്യങ്ങളെ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പ്രകൃതിനിയമങ്ങളുടെയും ചരിത്രസംഭവങ്ങളുടെയും മുൻപിൽ നിസ്സഹായത പ്രകടമാക്കുന്ന കോമരങ്ങളായി മനുഷ്യരെ കണക്കാക്കുന്നതിനെതിരെ രൂപംകൊണ്ട ചിന്താഗതിയാണിത്.
യുക്തിയാണ് യഥാർഥമായിട്ടുള്ളതെന്ന ഹെഗലിന്റെ ദർശനത്തെ അസ്തിത്വവാദികൾ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.
ഡൻമാർക്കിലെ സോറൻ കീർക്കെഗാഡ് , ഫ്രാൻസിലെ ഴാങ് പോൾ സാർത്ര് (Jean Paul Sartre, 1905), അൽബേർ കാമ്യു (Albert Camus, 191360), സ്പെയിനിലെ മീഗേൽ ദേ ഊനാ മൂനോ (Miguel De Una Muno), ജർമനിയിലെ ജൊഹാൻ ഹാമാൻ (Johann Hamann), നിക്കൊളായ് ബർദിയായേഫ് (Nicholai Berdyaev), ഫ്രഡറിക് നീഷെ (Friedrich Nietzsche), ഫ്രാൻസ് കാഫ്‌ക തുടങ്ങിയവരാണ് പ്രമുഖ അസ്തിത്വവാദികൾ.
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം ഈ ചിന്താഗതികൾക്കു കലാസാഹിത്യമേഖലകളിലും വലിയ പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചു.
അസ്തിത്വം
ഡാനിഷ് ചിന്തകനായ കീർക്കഗോർ അസ്തിത്വവാദത്തിന്റെ പിതാവായി കരുതപ്പെടുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ മിക്ക അസ്തിത്വവാദികളെയും സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഈ കൃതികൾക്കു വലിയ വില കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിലും 1909-14-ൽ ഇവയുടെ ജർമൻ പരിഭാഷ പുറത്തു വന്നതോടുകൂടി ഇവയുടെ സ്വാധീനം വർധിച്ചുതുടങ്ങി.
വൈപരീത്യങ്ങളും തിന്മകളും നിറഞ്ഞ ലോകത്തിൽ താൻ ഒറ്റപ്പെട്ടവനാണെന്നു കീർക്കഗോറിന് തോന്നി.
ഈ പരിതഃസ്ഥിതിയിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാനുള്ള മാർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ഇദ്ദേഹം ആലോചിച്ചു.
ഭയവും ഉത്കണ്ഠയുംമൂലം മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വം പീഡിതമാണ്.
ഈ അവസ്ഥയിൽനിന്നു രക്ഷ നേടുന്നതിന് അദ്ദേഹം ഈശ്വരസത്തയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു.
മീൻ, മരം, കല്ല്, മനുഷ്യൻ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം അസ്തിത്വമുള്ളവയാണ്.
എന്നാൽ പുതിയ അർഥത്തിൽ അസ്തിത്വം മനുഷ്യനുമാത്രമേ ഉള്ളു.
ഒരു ഉദാഹരണംകൊണ്ട് കീർക്കഗോർ ഇതു വ്യക്തമാക്കുന്നു.
കുതിരവണ്ടിയിൽ സവാരിചെയ്യുന്ന രണ്ടു തരത്തിലുള്ള വ്യക്തികളാണ് താരതമ്യത്തിനു നിദാനം.
ഒരാൾ കടിഞ്ഞാൺ കൈയിൽ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഉറക്കമാണ്; അയാളുടെ യാത്രയെക്കുറിച്ച് അയാൾ ബോധവാനല്ല.
പരിചയംമൂലം കുതിര നിർദിഷ്ടമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ പോകുന്നു.
രണ്ടാമൻ കുതിരയുടെ ഗതിയെ (തന്റെ യാത്രയെ) അനുനിമിഷം നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഈ രണ്ടു സവാരിക്കാർക്കും ഒരുവിധത്തിൽ അസ്തിത്വം അവകാശപ്പെടാമെങ്കിലും കീർക്കഗോർ വിവരിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള അസ്തിത്വം ഇതിൽ രണ്ടാമനു മാത്രമേ ഉള്ളു.
ഈ അസ്തിത്വം ബോധപൂർവം ഒരു പ്രവൃത്തിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന വ്യക്തിയിലാണ് നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്നത്.
ശാസ്ത്രീയമായോ അതിഭൌതികമായോ മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കുക സാധ്യമല്ലെന്നും അവൻ ചിന്തിക്കുകയും തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയാണെന്നും സ്വതന്ത്രനാണെന്നും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ദുഃഖിതനുമാണെന്നും അസ്തിത്വവാദം സമർഥിക്കുന്നു.
അവന്റെ ഭാവി അവന്റെ സ്വതന്ത്രമായ ഇച്ഛയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മുൻവിധി സാധ്യമല്ല.
നാസ്തിക-അസ്തിത്വവാദം.
അസ്തിത്വവാദം നാസ്തികമെന്നും ക്രൈസ്തവമെന്നും രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
പ്രപഞ്ചോത്പത്തി ഈശ്വരനിൽനിന്നാണെന്നുള്ള വിശ്വാസത്തെ ഫ്രഞ്ച് അസ്തിത്വവാദികൾ പാടേ നിഷേധിക്കുന്നു.
പ്രപഞ്ചത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനും മനുഷ്യനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും ആയി ദൈവം എന്നൊരു ശക്തി ഇല്ലെന്ന് ഇവർ ഉറപ്പിച്ചുപറയുന്നു.
സാർവലൌകികമായ മനുഷ്യപ്രകൃതിയെയും സാർവത്രികമായ മാനുഷികമൂല്യങ്ങളെയും അവർ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.
മനുഷ്യാവസ്ഥ (Human Condition) എന്ന് ഒന്നുമാത്രമേയുള്ളു എന്നാണ് സാർത്ര് കരുതുന്നത്.
മേല്പറഞ്ഞ രണ്ടു വിഭാഗത്തിലെയും അസ്തിത്വവാദികൾ പൊതുവേ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്രതത്ത്വമുണ്ട്: 'സത്തയ്ക്കു മുൻപ് അസ്തിത്വം' (Existence precedes essence).
മനുഷ്യൻ ജീവിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവനെ സംബന്ധിക്കുന്ന യാതൊരു സത്തയുമില്ല; യാതൊരർഥവുമില്ല.
മനുഷ്യപ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചോ മനുഷ്യൻ എന്തായിത്തീരുമെന്നതിനെക്കുറിച്ചോ മുൻകൂട്ടി ഒന്നും വിധിക്കുക സാധ്യമല്ല.
മനുഷ്യൻ ആദ്യം ജീവിക്കുന്നു.
പിന്നീട് എന്തെങ്കിലും ആയിത്തീരുന്നു.
തന്നെത്താൻ നിർവചിക്കുന്നു.
ഇതാണ് 'സത്തയ്ക്കുമുൻപ് അസ്തിത്വം' എന്നതിന്റെ അർഥം.
സാർത്രിന്റെ വാദവും ഇതുതന്നെ.
ഈശ്വരന്റെയും മനുഷ്യസത്തയെ മുൻകൂട്ടി അറിയുന്ന ഒരു മനസ്സിന്റെയും അഭാവത്തിൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ സത്തയെ സ്വയം വളർത്തിയെടുക്കണം.
സ്വന്തം ഇച്ഛയനുസരിച്ച് അവൻ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടതായി വരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് അവന്റെ പ്രവൃത്തിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവൻ സ്വതന്ത്രനാണ്.
എന്നാൽ മാനവരാശിക്കു മുഴുവൻ അവൻ ഒരു മാതൃകയായിരിക്കണം.
ഒരുദാഹരണംകൊണ്ട് സാർത്ര് ഇതു വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഒരു കത്രികകൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ബോധം അതിന്റെ നിർമ്മാണത്തെ സാധ്യമാക്കുന്നു; അതായത് കത്രികയുടെ സത്തയ്ക്ക് അതിന്റെ ഉത്പത്തിക്കു മുൻപുതന്നെ അസ്തിത്വമുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് ഇക്കാര്യത്തിൽ അസ്തിത്വത്തിനു മുൻപ് സത്ത എന്നാണ് പറയേണ്ടത്.
എന്നാൽ മനുഷ്യരുടെ കാര്യത്തിൽ നേരേ മറിച്ചാണ് ക്രമം.
മനുഷ്യൻ എന്താണ്, എങ്ങനെയാണ്, എന്തിനാണ് എന്നൊക്കെ കത്രിക നിർമ്മിക്കുന്നവനെപ്പോലെ ആരും കാലേകൂട്ടി ചിന്തിച്ച് തിട്ടപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
സ്വയം എന്തായിത്തീരുന്നുവോ അതാണ് മനുഷ്യൻ.
ഈ ചിന്താഗതി ഫ്രോയ്ഡിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്കും റോമൻ കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമാണ്.
ക്രൈസ്തവ-അസ്തിത്വവാദം
ഈശ്വരൻ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നില്ലെന്ന് നാസ്തിക-അസ്തിത്വവാദികൾ വാദിക്കുന്നതിനെതിരെ ക്രൈസ്തവ-അസ്തിത്വവാദികൾ സത്തയ്ക്കുമുൻപ് അസ്തിത്വം എന്ന പൊതുതത്ത്വത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പുതിയൊരു ചിന്താഗതി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
ഈശ്വരൻ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നില്ലെന്നു പറയുകയാണെങ്കിൽ സത്തയ്ക്കുമുൻപ് ഒരു ഭാവം (being) എങ്കിലും ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ഈ ഭാവം മനുഷ്യനോ, ഹൈഡഗ്ഗർ വ്യവഹരിക്കുന്നതുപോലെ, മാനുഷികതത്ത്വമോ (Human reality) ആയിരിക്കും.
സ്വയം നിർമ്മിക്കുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല മനുഷ്യൻ.
അവന്റെ ജീവിതം മാത്രമാണ് അവൻ.
എത്രമാത്രം അവൻ സ്വയം ഭാവിയിലേക്കു പ്രക്ഷേപണം (project) ചെയ്യുന്നുവോ അതിനനുസരണമായി അവന് അസ്തിത്വമുണ്ടാകുന്നു.
ചുരുക്കത്തിൽ സ്വന്തം പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയാണ് അവൻ.
തൻമൂലം അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾക്ക് ഉത്തരവാദിയും അവൻ തന്നെയാകുന്നു.
അതുകൂടാതെ അവനു മനുഷ്യവർഗത്തോടും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.
അവൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സംഗതികൾ അവനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, പ്രത്യുത മനുഷ്യവർഗത്തിനുകൂടി വേണ്ടിയാകുന്നു.
നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ തിൻമയല്ല, നൻമയായിരിക്കും സ്വീകരിക്കുന്നത്.
അന്യർക്കു ഗുണപ്രദമായതു മാത്രമേ നമുക്കും ഗുണകരമായിരിക്കുകയുള്ളു.
അതിനാൽ മനുഷ്യക്ഷേമത്തിനുവേണ്ടിയാകുമ്പോൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്തം നാം ധരിക്കുന്നതിലേറെ വർധിക്കുന്നു.
തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഏക മാനദണ്ഡം മൂല്യങ്ങളല്ല; പ്രാമാണികത (Authenticity) യാകുന്നു.
ഈശ്വരൻ ഇല്ലെന്നുവന്നാൽ നിയമങ്ങളെയും ശാസനകളെയും അനുസരിക്കുകയോ അന്യർക്കുവേണ്ടി അവയെ മാനിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
മനുഷ്യൻ പൂർണസ്വതന്ത്രനായിത്തീരുന്നു.
വാസ്തവത്തിൽ നമുക്ക് പൂർണസ്വാതന്ത്യ്രം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്.
കാരണം മനുഷ്യനെ അവന്റെ ഇഷ്ടവും അഭിപ്രായവും ആരായാതെ ലോകത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്.
ഈ കാര്യത്തിൽ അവനു യാതൊരു നിയന്ത്രണവും ഇല്ല.
എങ്കിലും ഒന്നുപേക്ഷിച്ചു മറ്റൊന്നു തിരഞ്ഞെടുക്കുവാനുള്ള ഇച്ഛാസ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളതിനാൽ അവന്റെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയിൽ അവന് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.
കാൾബാർത് (Karlbarth), കാൾ യാസ്പേഴ്സ് (Karl Jaspers), ഗബ്രിയേൽ മാർസെൽ (Gabriel Marcel), റൂഡോൾഫ് ബൾട്ട്മാൻ (Rudolf Bultman), മാർട്ടിൻ ബൂബർ (Martin Buber), പോൾ ടിലിച് (Paul Tillich) എന്നീ ആധുനിക ചിന്തകർ ഈ വീക്ഷണത്തിനു വലിയ പ്രചാരം നല്കി.
ഇരുപതാം ശതകത്തിൽ അസ്തിത്വവാദത്തെക്കുറിച്ച് സമഗ്രമായി പഠനം നടത്തിയത് ജർമനിയിലെ കാൾ യാസ്പേഴ്സ് (1883-1973) ആണ്.
മാർട്ടിൻ ഹൈഡഗ്ഗർ (Martin Heidegger, 1889-1976) ആണ് മറ്റൊരു പ്രമുഖ അസ്തിത്വവാദി.
എഡ്മണ്ഡ് ഹുസേളി (Edmund Husserl) (1859-1938) ന്റെ ശിഷ്യനാണ് ഇദ്ദേഹം.
ഹുസേളിന്റെ അഭിപ്രായം ദാർശനികർ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ് ആന്തരികാനുഭവങ്ങളിലേക്കു ശ്രദ്ധ തിരിക്കണമെന്നാണ്.
അസ്തിത്വവാദത്തിന്റെ പ്രമുഖ ഉപജ്ഞാതാക്കളിലൊരാളായ ഴാങ് പോൾ സാർത്ര് ലാനോസേ (Lanausee) എന്ന തത്ത്വശാസ്ത്ര നോവൽ കൂടാതെ നിലനില്പും നിശൂന്യതയും (Being and Nothingness), അസ്തിത്വവാദവും മാനവതാവാദവും (Existentialism and Humanism) തുടങ്ങിയ പല ദാർശനിക ഗ്രന്ഥങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇവയ്ക്കു പുറമേ നിരവധി നാടകങ്ങളും പ്രബന്ധങ്ങളും കഥകളും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വകയായിട്ടുണ്ട്.
ഒരു അസ്തിത്വവാദി ക്രിസ്ത്യാനിയോ നിരീശ്വരവാദിയോ ആകാം എന്ന് സാർത്ര് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
സാർത്ര് ഒരു നിരീശ്വരവാദിയാണെങ്കിലും 1948 വരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളിൽ കത്തോലിക്കരും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.
മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെപ്പറ്റി വിവിധ അസ്തിത്വവാദികൾക്കു ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളാണുള്ളത്.
കീർക്കഗോർ, സാർത്ര് തുടങ്ങിയവർ മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതയെപ്പറ്റി ഊന്നിപ്പറയുന്നു.
കാൾ യാസ്പേഴ്സ്, ഗബ്രിയേൽ മാർസെൽ തുടങ്ങിയവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ജീവിതലക്ഷ്യം മനുഷ്യനും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരധാരണയാണ്.
ആധുനികകാലത്തു യൂറോപ്പിൽ പൊതുവേ അസ്തിത്വവാദത്തിന് നല്ല സ്വാധീനം ഉണ്ടായി.
എന്നാൽ ബ്രിട്ടൻ, അമേരിക്ക എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഇതിന് അത്രമേൽ പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചില്ല.
എങ്കിലും സാഹിത്യമണ്ഡലത്തിൽ സാർത്ര്, സിമോൺ ദ് ബോവ്വാർ, അൽബേർ കാമ്യു തുടങ്ങിയവരുടെ കൃതികൾക്ക് ഗണ്യമായ പ്രചാരം ലഭിച്ചു.
അസ്തിത്വവാദത്തിനു പുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നല്കിക്കൊണ്ട് സ്വന്തം കൃതികൾ അസ്തിത്വവാദത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നുവെന്നു പല സാഹിത്യകാരന്മാരും അവകാശപ്പെടാറുണ്ട്.
കാൾ ഹൈം (Karl Heim) എന്ന ജർമൻ സാഹിത്യകാരൻ ഊർജതന്ത്രത്തിന്റെ തത്ത്വശാസ്ത്രത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അസ്തിത്വവാദത്തെ നിർവചിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരിധിയിൽ കർശനമായി പെടാത്ത ഏതു വിഷയവും അസ്തിത്വവാദത്തിന്റെ പഠനവിഷയമായി അദ്ദേഹം കണക്കാക്കുന്നു.
അസ്തിത്വവാദം ദൈവശാസ്ത്രത്തിലെന്നപോലെ രാഷ്ട്രതന്ത്രത്തിലും മനഃശാസ്ത്രത്തിലും സാഹിത്യത്തിലും വിവിധതലത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിവരുന്നു.
അസ്തിത്വവാദത്തിന്റെ സ്വാധീനം സാഹിത്യത്തിൽ.
ഫ്രഞ്ച് ദാർശനികരായ ഷാൺ-പോൾ സാർത്രും സീമോങ് ദ് ബുവയും
സാഹിത്യമണ്ഡലത്തിൽ സർഗാത്മക പ്രക്രിയയ്ക്കു പ്രചോദനം നല്കിയ അസ്തിത്വവാദികളിൽ പ്രധാനി ആൽബേർ കാമ്യു (1913-60)വാണ്.
ലെത്രാൻഷേർ (അപരിചിതൻ) എന്ന പ്രഥമ നോവലിൽ പ്രപഞ്ചം അവ്യവസ്ഥിതവും അയുക്തികവും അജ്ഞേയവും ആണെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം തെളിഞ്ഞുകാണാം.
ലാ ഷൂത് (പതനം), ലാ പെസ്ത് (പ്ളേഗ്) എന്നീ നോവലുകളും ലെ മിത്ത് ദ് സിസിഫസ് (സിസിഫസ് പുരാണം) ലോം റെവോൽത് (ദ് റെബൽ) എന്നീ ഉപന്യാസങ്ങളും ആണ് കാമ്യുവിന്റെ മികച്ച സംഭാവനകൾ.
ലെതാംപ്സ് മോഡേൺസ് എന്ന എക്സിസ്റ്റൻഷ്യലിസ്റ്റ് മാസികയുടെ നടത്തിപ്പിൽ സാർത്രിന്റെ വലംകയ്യായിരുന്ന സിമോൺ ദ ബൊവ (1908-)യുടെ ലിൻവിറ്റിയെ (അവൾ താമസിക്കാനായി വന്നു), ല്സാങ് ദെ ഓത്ര്സ് (മറ്റുള്ളവരുടെ ചോര) എന്നീ നോവലുകളും യൂജിൻ അയനെസ്കോ (1912-) യുടെ അമീദില്റ്വസ് മ്യൂർത്ത് (രാജാവു നാടുനീങ്ങുന്നു), ല് റിനോസെറോസ് (കാണ്ടാമൃഗം), ലാ ലെസൊൻ (പാഠം), ല് ചെയ്സെ (കസേരകൾ) എന്നീ നാടകങ്ങളും ഫ്രഞ്ച് സാഹിത്യത്തിലെ അസ്തിത്വവാദപരമായ പ്രമുഖകൃതികളാണ്.
കഥാസാഹിത്യത്തിനു പുതിയ കൂമ്പുകൾ പൊടിപ്പിച്ച ജർമൻ സാഹിത്യകാരനായ ഫ്രാൻസ് കാഫ്ക (1833-1924) ഈ രംഗത്ത് സവിശേഷശ്രദ്ധയർഹിക്കുന്നു.
-ത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കഥകളിൽ ഒന്നായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ദീ വെർവാൻദ് ലുങ് (രൂപാന്തരപ്രാപ്തി) അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭീകരദർശനം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു ഭൂമിയിൽ തന്റെ സ്ഥാനമെന്തെന്നു നിർണയിക്കാനുള്ള ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ വൃഥാശ്രമത്തെ അന്യാപദേശരൂപത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്ന രണ്ട് ഉത്കൃഷ്ട കൃതികളാണ് ദെർ പ്രോസെസ് (വിചാരണ), ദാസ് ഷ്ളോസ് എന്നീ നോവലുകൾ.
ജർമൻ സാഹിത്യത്തിൽ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിനു ലഭിച്ച മികച്ച സംഭാവനകളിൽ മാക്സ് ഫിഷറിന്റെ (1911- സ്റ്റില്ലർ (ശാന്തത കൈവരുത്തുന്നവൻ), ഫ്രീഡ്റിഹ് ഡ്യൂറൻമറ്റി (1921-)ന്റെ ദെർ റിഷ്തെർ ഉൺഡ് സയിൻ ഹെൻകർ (ജഡ്ജിയും ആരാച്ചാരും), ദെർ ഫെർദാഷ്ത് (ഇര), ദെർ ബ്യൂഷ് ദെർ ആൾടെൻ ഡെയിം (സന്ദർശനം), ദീ പിസിക്കർ (ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞൻ) എന്നീ നാടകങ്ങളും ഹെർമൻ ഹെസ്സി(1877-1962)ന്റെ ദെർ സ്റ്റെപ്പൻവുർഫ്, സിദ്ധാർഥ, നാർസിസ് ഉൺഡ് ഗോൾഡ്മണ്ഡ് എന്നീ നോവലുകളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
സാഹിത്യസൃഷ്ടിയിലെ വീക്ഷണം എന്തായാലും അതിന്റെ ബാഹ്യസംയോജകം വിശ്വാസ്യവും ആന്തരികഭദ്രതയുള്ളതും ആയിരിക്കണമെന്നു വാദിച്ച ഇംഗ്ളീഷ് കവി ടി.എസ്. എലിയട്ടി (1888-1965)ന്റെ ദ് വേസ്റ്റ് ലാൻഡ് (തരിശുഭൂമി), ദ് ഹോളൊമെൻ (പൊള്ളയായ മനുഷ്യൻ) എന്നീ കവിതകളിൽ ആധുനിക മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഭയത്തിന്റെയും ശൂന്യതയുടെയും ആത്മസംഘർഷമാണ് ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുള്ളത്.
ജീവിതനിരർഥകതയും സംഭ്രാന്തിയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കലാശില്പങ്ങളാണ് സാമുവൽ ബെക്കറ്റി(1906-89)ന്റെ വെയ്റ്റിങ് ഫോർ ഗോദൊ (ഗോദൊയെ കാത്ത്), എൻഡ്ഗെയിം (കടശ്ശിക്കളി) എന്നീ നാടകങ്ങൾ.