smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ഇവരുടെ കാലത്തുതന്നെ എഴുതിത്തുടങ്ങുകയും കഥാവീക്ഷണത്തിൽ സ്വതന്ത്രവും മൗലികവും ആയ രീതി പിന്തുടരുകയും ചെയ്ത കേശവദേവ്, തകഴി, ബഷീർ, പൊൻകുന്നംവർക്കി തുടങ്ങിയവരാണ് നവോത്ഥാന കാഥികർ എന്ന് ഏറെ പ്രശസ്തരായവർ.
തകഴി പുതിയ സംവേദനത്തിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നാണ് എഴുത്ത് ഗൗരവതരമാക്കിയത്.
അനുഭവങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി ഉൾക്കൊണ്ടതിന്റെ ഫലമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകൾ.
അവ ലക്ഷ്യബോധമുള്ളതുമാണ്.
പുരോഗമനാശയങ്ങളുടെ ചേരിയിൽ ഉറച്ചു നിന്ന് ഈ കഥാകൃത്ത് കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെയും താണവർഗക്കാരുടെയും മധ്യവർഗത്തിന്റെയും കഥകൾ ധാരാളം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
അവ അദ്ദേഹം അടുത്തുനിന്നു നോക്കിക്കണ്ടവയാണ്.
മനസ്സിൽ കൊള്ളുന്ന വിധം നാട്ടിൻപുറത്തെ ഭാഷ ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹം കഥാരചന നിർവഹിക്കുന്നു.
നാട്ടിൻപുറത്തെ നിഷ്കളങ്കരായ മനുഷ്യർ, കുട്ടനാട്ടിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ തുടങ്ങിയവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളിൽ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.
നാടൻ ഭാഷയും ചിന്തയും കൊണ്ടു തന്നെ മികച്ച ഊന്നലുകൾ ആഖ്യാനത്തിനു നല്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 'വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ', 'വെളുത്തകുഞ്ഞ്', 'തഹസീൽദാരുടെ അച്ഛൻ', 'ദീർഘയാത്ര', 'മാഞ്ചുവട്ടിൽ', 'ഇങ്ക്വിലാബ്' തുടങ്ങിയ കഥകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവരൂപപരമായ വൈവിധ്യവും സാങ്കേതികമായ പക്വതയും തെളിഞ്ഞുകാണുന്നു.
കേരളത്തിലെ ദരിദ്രരായ പ്രൈവറ്റ്സ്കൂൾ അധ്യാപകരും സാധുകർഷകരുമായിരുന്നു കാരൂരിന്റെ പ്രിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ.
വാധ്യാർ കഥകളെഴുതിയ കാഥികൻ എന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. 'പൊതിച്ചോറ്', 'പെൻഷൻ', 'ഉത്തരക്കടലാസ്', 'അദ്ഭുത മനുഷ്യർ' തുടങ്ങിയ അത്തരം കഥകൾ നിരവധിയാണ്.
വ്യംഗ്യമധുരമായും അഭിജാതമായും ഏതു ഭാവം അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനും കാരൂരിനുള്ള കഴിവ് 'പൂവമ്പഴം', 'മരപ്പാവകൾ', 'മോതിരം' എന്നിവയിൽ കാണാം.
വൈക്കം മുഹമ്മദ്ബഷീർ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരപോരാളിയും സഞ്ചാരിയും യാഥാർഥ്യവും വിഭ്രാന്തിയും സർഗാത്മകമായി ഇണചേർന്ന വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഉടമയും ആയിരുന്നു.
വിശക്കുന്നവരും ശരീരംവിറ്റു ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നവരും കള്ളന്മാരും വിരൂപികളുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥാലോകത്തിലെ സാന്നിധ്യങ്ങളായി.
പ്രേതങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യസമരസേനാനികളും ഭൂമിയുടെ എല്ലാ അവകാശികളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളാണ്.
ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ കാഥികരിൽ ഏറ്റവും വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു ബഷീർ. 'ഒരു ജയിൽപ്പുള്ളിയുടെ ചിത്രം' എന്ന കഥയിലെ മറിയാമ്മ സ്വാതന്ത്ര്യസമരചരിത്രത്തിന്റെ മഹത്ത്വകാലം അനുഭവിപ്പിക്കുന്ന അസാധാരണ പരിവേഷമുള്ള ഒരു മാതൃകയാണ്. 'തേന്മാവ്', 'നിലാവു കാണുമ്പോൾ', 'നീലവെളിച്ചം' തുടങ്ങിയവ ഭ്രമാത്മക കഥകളാണ്.
ഒരു വാർത്തയുടെ സർഗാത്മകമായ വിപുലനമാണ് 'വിശ്വവിഖ്യാതമായമൂക്ക്'. 'മുച്ചീട്ടുകളിക്കാരന്റെ മകൾ', 'എട്ടുകാലിമമ്മൂഞ്ഞ്', 'ആനവാരിയും പൊൻകുരിശും', 'സ്ഥലത്തെ പ്രധാന ദിവ്യൻ', ഇവയിലെല്ലാം ഫലിതമോ ആക്ഷേപഹാസ്യമോ കൊണ്ടാണ് ശൈലി മിനുക്കിയിരിക്കുന്നത്.
മതാധിപത്യത്തെയും സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തെയും ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്നവയാണ് പൊൻകുന്നം വർക്കിയുടെ ചെറുകഥകൾ.
പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച വർക്കി പുരോഹിതവർഗത്തിന്റെ സദാചാരച്യുതിക്കെതിരെ ക്രൈസ്തവ മതത്തിന്റെ മതപരിവർത്തന പ്രവണതകൾക്കെതിരെ നിരവധി കഥകൾ എഴുതി. 'അന്തോണീ നീയും അച്ഛനായോടാ', 'ബൈബിൾ', 'രണ്ടു ചിത്രം', 'വിരുന്നുകാരി' തുടങ്ങിയ കഥകൾ. 'വിത്തുകാള', 'ശബ്ദിക്കുന്ന കലപ്പ' എന്നീ കഥകൾ പൊൻകുന്നം വർക്കിയുടെ കഥാഖ്യാന ചാരുതയ്ക്കും ആഴമേറിയ മാനവികതയ്ക്കും മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
ലളിതാംബിക അന്തർജനവും സ്വന്തം സമുദായത്തിലെ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായി പ്രതികരിച്ച കാഥികയാണ്. 'കുറ്റസമ്മതം', 'രാത്രിയുടെ കഥ', 'മൂടുപടത്തിൽ', 'പ്രതികാരദേവത', 'ജീവിതവും മരണവും' എന്നിങ്ങനെ സമുദായ പരിഷ്കരണത്തിലൂന്നിയ ഒട്ടേറെ കഥകൾ അവർ എഴുതി.
ജന്മിത്തത്തിന്റെ പതനം അനിവാര്യമാണെങ്കിലും അതു സൃഷ്ടിച്ച ചില മാനുഷിക പ്രശ്നങ്ങൾ ഒരെഴുത്തുകാരിക്ക് കാണാതിരിക്കാനാവില്ല. 'മനുഷ്യപുത്രി' എന്ന ഹൃദയാവർജകമായ കഥയുടെ പ്രമേയം ഈ പ്രശ്നങ്ങളാണ്.
പൊൻകുന്നം വർക്കിയുടെ 'ശബ്ദിക്കുന്ന കലപ്പപോലെ' വളർത്തു മൃഗവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ഹൃദയബന്ധമാണ് 'മാണിക്കൻ'എന്ന കഥ.
എസ്.കെ. പൊറ്റെക്കാട്ട് കവിയും കാഥികനും സോഷ്യലിസ്റ്റും സഞ്ചാരിയുമായിരുന്നു.
കാല്പനികതയുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകൾ പലതും പിറവിയെടുത്തിട്ടുള്ളത്.  'പുള്ളിമാൻ', 'ഒട്ടകം', 'അന്തകന്റെ തൊട്ടി', 'ടൈംപീസിന്റെ കഥ', 'ഭ്രാന്തൻ നായ', 'ഏഴിലം പാല', 'കൊഹേരി' എന്നിവയെല്ലാം ശക്തമായ കഥാസാന്നിധ്യമുള്ള രചനകളാണ്.
'മനുഷ്യന് നന്മയിലുള്ള വിശ്വാസം എന്നെ വിങ്ങി വിങ്ങിക്കരയിപ്പിക്കുന്നു, പരിഹസിപ്പിക്കുന്നു' എന്ന് എഴുതിയ കാഥികനാണ് ഉറൂബ്.
മനുഷ്യസ്നേഹം കൊണ്ടു വലയുന്ന മനുഷ്യരെ കാണണമെങ്കിൽ ഉറൂബിലേക്കു കടന്നു ചെല്ലണം, ഗോപാലൻ നായർ ('ഗോപാലൻ നായരുടെ താടി'), കഥാകാരൻ ('നനഞ്ഞ സായാഹ്നം'), മൗലവി ('പൊന്നു തൂക്കുന്ന തുലാസ്') തുടങ്ങിയവ.
പെണ്മ തന്റെ നിലപാടും വിഷയവുമായി അംഗീകരിച്ച കാഥികയാണ് കെ. സരസ്വതി അമ്മ.
സമുദായത്തിലുള്ള സ്ത്രീയുടെ വിമോചനമല്ല സരസ്വതി അമ്മ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്.
സ്ത്രീ എന്ന നിലയ്ക്കു തന്നെയുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.
രമണൻ വായിച്ചിട്ട് സരസ്വതി അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയത് ചന്ദ്രികയെ സാധൂകരിക്കണമെന്നാണ്. 'സ്ത്രീജന്മം', 'കീഴ്ജീവനക്കാരി', 'പെൺബുദ്ധി', 'എല്ലാം തികഞ്ഞ ഭാര്യ' തുടങ്ങിയ കഥകളിലൂടെ സ്വതന്ത്രമായ സ്ത്രൈണഭാവുകത്വത്തിന് ശക്തമായ അടിത്തറ അവർ സ്ഥാപിച്ചു.
മലയാള ചെറുകഥയിൽ ഇംപ്രഷനിസത്തിന്റെ ശൈലി പ്രയോഗിച്ചു നോക്കിയ ആദ്യ കാഥികനാണ് പുളിമാന പരമേശ്വരൻപിള്ള.
റിയലിസവും റൊമാന്റിസിസവും ശക്തമായ കഥാപ്രേരണകളായിരുന്ന കാലത്ത് അവയോടൊപ്പം ഇംപ്രഷനിസവും എക്സ്പ്രഷനിസവും അദ്ദേഹം രചനകളിൽ പരീക്ഷിച്ചു. 'പ്രതിമ', 'ശകുന്തള', 'അടഞ്ഞവാതിലുകൾ', 'മഴവില്ല്' തുടങ്ങിയവയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മികച്ച കഥകൾ.
ജനപ്രിയ നോവലുകൾ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയനായ മുട്ടത്തുവർക്കിയുടെ മിക്ക ചെറുകഥകളിലും മധ്യതിരുവിതാംകൂർ ക്രൈസ്തവ പശ്ചാത്തലം തന്നെയാണുള്ളത്.
ധാർമിക നീതികൾക്ക് മുൻതൂക്കം കൊടുക്കുന്ന വർക്കി സമൂഹത്തിലും കുടുംബത്തിലും നിലനില്ക്കേണ്ട സൗമ്യമായ അന്തരീക്ഷം തന്റെ കൃതികളുടെ കഥാഘടനയിൽ നിലനിർത്തുന്നു.
വെട്ടൂർ രാമൻനായരും പാവങ്ങളുടെ കാഥികനാണ്. 'ദാനത്തെങ്ങ്', 'ദേവദാസി', 'അശാസ്ത്രീയമായ ഒരു സ്നേഹം', 'വ്യാകുലമാതാവ്' തുടങ്ങിയവ പ്രധാന കഥകൾ.  'രണ്ടു തലമുറ', 'ചങ്ക്രാന്തി അട', 'ജാതിയെന്താ' തുടങ്ങിയ കഥകളിലൂടെ ടി.കെ.സി. വടുതല ചിത്രീകരിക്കുന്നത് ദലിതരുടെ പ്രമേയങ്ങളാണ്.
വടക്കേ മലബാറിന്റെ അന്തരീക്ഷമാണ് പി.എ. മുഹമ്മദ്കോയയുടെ കഥകളിൽ.
മുസ്ലിങ്ങളുടെ പുരോഗതിക്കു വിഘാതം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആചാരങ്ങളെ അദ്ദേഹം തന്റെ കഥകളിൽ വിമർശിക്കുന്നു.
കളിക്കാരുടെ  ദയനീയാവസ്ഥയിലേക്കുള്ള ആർദ്രമായ വീക്ഷണമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'സ്പോർട്സ്മാൻ'.
ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിനുണ്ടാവേണ്ട പരിഷ്കരണത്തെക്കുറിച്ച് കഥകളിലൂടെ ചിന്തിച്ച എഴുത്തുകാരനാണ് പോഞ്ഞിക്കര റാഫി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫുട്ട്റൂൾ പൈതൃകമുദ്രയുടെ പഠനമെന്ന് അവകാശപ്പെടാവുന്ന അസാധാരണ കഥയാണ്.
സി.എ.കിട്ടുണ്ണി, ആർ.എസ്. കുറുപ്പ്, ഡി.എം. പൊറ്റെക്കാട്ട്, സരളാരാമവർമ എന്നിങ്ങനെ കാഥികരുടെ സുസജ്ജമായ ഒരു കൂട്ടായ്മ ആ കാലഘട്ടത്തിലുണ്ട്.
വേളൂർ കൃഷ്ണൻകുട്ടി ചെറുകഥയിൽ ഫലിതത്തിൽ മാത്രം മുഴുകിയ കാഥികനാണ്.
ഈ തലമുറയിൽ നിന്ന് പില്ക്കാല തലമുറയിലേക്ക് പടർന്ന പ്രതിഭകളാണ് എം. ഗോവിന്ദനും, (ബഷീറിന്റെ-'പുന്നാര മൂഷികൻ'), വി.കെ.എൻ എന്ന പുരുഷഹാസ്യവും ('പയ്യൻ കാലഘട്ടത്തിലെ പയ്യൻ', 'പയ്യന്റെ കാലം', 'പയ്യന്റെ യാത്രകൾ', 'പയ്യന്റെ സമരം').
ഗോവിന്ദൻ ദർശനവും രൂപസന്നിവേശവും കൊണ്ടും വി.കെ.എൻ. മൗലികമായ ഭാഷാന്തര സന്നാഹം കൊണ്ടും വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു.
എന്നാൽ സർഗാത്മകത വി.കെ.എന്നിന് ഏറും.
ആധുനികതയുടെ തുടക്കം.
മലയാള ചെറുകഥാരംഗത്ത് കാല്പനികതയും ആധുനികതയും കഥന തീവ്രതയുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം പിന്തുടരാൻ തുടങ്ങിയത് ടി. പദ്മനാഭനോടെയാണ്.
പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെടുന്ന നന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആത്മീയവേദനയാണ് പദ്മനാഭന്റെ കഥകളുടെ മുഖ്യഭാവം.
മലയാളകഥയ്ക്ക് മാനസിക യൗവനം ലഭിച്ചത് പദ്മനാഭനോടെയാണ്. 'പ്രകാശം പരത്തുന്ന പെൺകുട്ടി', 'മുഖൻസിങ്ങിന്റെ മരണം', 'കാലഭൈരവന്റെ ഗൗരി', 'കുടയനെല്ലൂരിലെ സ്ത്രീ', 'കത്തുന്ന രഥചക്രം', 'പുഴകടന്ന് മരങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക്' തുടങ്ങിയ കഥകൾ മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട കഥാശില്പങ്ങളാണ്.
ലാവണ്യബോധത്തിന്റെ മാതൃകാ രൂപങ്ങളാണ് എം.ടി.യുടെ കഥകൾ.
നോവലിലെന്നപോലെതന്നെ അദ്ദേഹം തന്റെ പരിചയ സീമകളിലാണ് കഥാബീജങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നത്.
ഏറെയും ആത്മനിഷ്ഠമാണെങ്കിലും കഥാകാരൻ നിസ്സംഗതയോടെ പലകഥകളിലും മാറ്റി നിർത്തുന്നു.
അമർഷത്തിന്റെ അനുരണനം, പക, തകർച്ച എന്നിവ കഥകളിൽ ധാരാളം കേൾക്കാം.
അനായാസം വികസിപ്പിക്കാവുന്ന സംഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹം വെറും സ്പർശങ്ങൾ കൊണ്ട് നമ്മിൽ ഉണർത്തിയെടുക്കുന്നു. 'ഇരുട്ടിന്റെ ആത്മാവ്', 'ഓപ്പോൾ', 'കുട്ട്യേടത്തി', 'ബന്ധനം', 'അക്കൽദാമയിൽ പൂക്കൾ വിരിയുമ്പോൾ', 'വാനപ്രസ്ഥം' തുടങ്ങിയവയാണ് എം.ടി.യുടെ മികച്ച കഥകൾ.
മലയാളത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചെറുകഥകൾ രചിച്ചിട്ടുള്ളത് അഞ്ഞൂറിലേറെ കഥകൾ രചിച്ചിട്ടുള്ള പുതൂർ ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണനാവാം.
തീക്ഷ്ണമായ ജീവിതാനുഭവങ്ങളാണ് മിക്ക കഥകളുടെയും പ്രമേയം.
ഭാഷയുടെ വികാരപരമായ പ്രവാഹ രീതിയും ദ്രുതതാളസമ്പന്നതയും  ഈ കഥകളെ സഹൃദയാകർഷകമാക്കുന്നു.
രാജലക്ഷ്മിയുടെ കഥകളും കുടുംബവ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള സജീവ പ്രതികരണങ്ങളാണ്.
വള്ളുവനാടൻ ശൈലിയുടെ സ്വാഭാവിക നിയോഗമാണ് അവരുടെ കഥനഭാഷ. 'മകൾ' എന്ന അവിസ്മരണീയമായ കഥ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയർഹിക്കുന്നു.
തറവാടിന്റെ അഭിമാനം കൊരുത്ത കഥകൾ പി.ആർ. ശ്യാമള രചിച്ചത് വ്യത്യസ്തമായാണ്.
അതിൽ പ്രകടമാവുന്നത് ചരിത്രബോധം നല്കുന്ന അന്തസ്സും പൗരുഷവുമാണ്.
പി. വത്സല പ്രതിജ്ഞാബദ്ധയായ എഴുത്തുകാരിയെന്ന നിലയ്ക്ക് കഥാലോകത്തും സജീവമായി. 'അനുപമയുടെ കാവൽക്കാരൻ', 'ചാമുണ്ഡിക്കുഴി' തുടങ്ങിയ കഥകളിൽ അവർ കരുത്തും വിശാലതയുമുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ അപഗ്രഥനം നിർവഹിക്കുന്നു.
കഥാരംഗത്തെ ശക്തിധനരിൽ ചാട്ടുളിപോലെ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്ന കോവിലൻ ('ഒരു പലം മനയോല', 'ശകുനം', 'പിത്തം'), ലളിതമനസ്കനായ നന്തനാർ ('മിസ്റ്റർ കുൽക്കർണി'), വിപ്ലവപാരുഷ്യം നിറഞ്ഞ പട്ടത്തുവിള കരുണാകരൻ ('മുനി', 'നട്ടെല്ലികളുടെ ജീവിതം'), എൻ. പി. മുഹമ്മദ് ('42-ാം വീട്ടിൽ ചെകുത്താൻ'), എൻ. മോഹനൻ എന്നിവരെല്ലാം ('എന്റെ കഥ നിന്റെയും') വിശദപഠനം അർഹിക്കുന്നവരാണ്.
കഥയും കലയും ഒരു പോലെ ആത്മാനുഭവമാകുന്ന അസാധാരണത്വം മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥകളെ ജാജ്ജ്വല്യമാക്കുന്നു.
യാഥാർഥ്യത്തിനും മാന്ത്രികാനുഭവത്തിനും ഇടയ്ക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സിനെ അവരുടെ കഥകളിൽ കാണാം. 'പക്ഷിയുടെ മരണം', 'ചുവന്ന പാവാട', 'നെയ്പ്പായസം', 'നരച്ചീറുകൾ പറക്കുമ്പോൾ', 'രാജാവിന്റെ പ്രേമഭാജനം' തുടങ്ങിയ കഥകളിൽ ഇന്ദ്രിയ സ്പർശകമായ ഭാഷയുടെ വെളിപാടുകൾ കാണാം.
ആധുനികത.
സംവേദനത്തെ പലതരത്തിൽ ഞെട്ടിച്ച് ഉണർത്തിയെടുക്കാം.
കാക്കനാടൻ, എം.പി. നാരായണപിള്ള, ഒ.വി. വിജയൻ, സേതു, എം. സുകുമാരൻ, എം. മുകുന്ദൻ, പുനത്തിൽ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള, സക്കറിയ, കെ.പി. നിർമൽകുമാർ ടി.ആർ., മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ, എൻ.എസ്. മാധവൻ എന്നിങ്ങനെ സംവേദനത്തിന് ഞെട്ടിക്കുന്ന പുതുമ നല്കിയ ചെറുകഥാകൃത്തുകൾ ഇത്തരം നിയോഗങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിച്ചവരാണ്.
കാക്കനാടന്റെ ഉറഞ്ഞുതുള്ളുന്ന ഭാഷ കാല്പനികതയെ നിഷ്പ്രഭമാക്കി പുതിയ സംവേദനത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി.
എം.പി. നാരായണപിള്ള കൂസലില്ലാത്ത പരുക്കൻ കഥകളെഴുതി.
ഒ.വി.വിജയൻ സമകാലിക സമസ്യകൾക്ക് ധ്യാനാത്മകമായ തീക്ഷ്ണതകൾ നല്കി.
സേതു ചിഹ്നങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ കഥയുടെ അംശമാക്കി.
എം. സുകുമാരൻ കത്തുന്ന വിപ്ലവത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് കഥ രചിച്ചത്.
എം. മുകുന്ദൻ ഭാഷയെ ആദ്യന്തം സൈക്കഡലിക് ആയ അനുഭവവും വിശ്ലഥ ചിത്രങ്ങളുടെ വാഹകവുമാക്കി.
സക്കറിയ ഗൂഢഭാഷയുടെയും നർമത്തിന്റെയും പുതിയ സങ്കേതങ്ങൾ കഥയിൽ പരീക്ഷിച്ചു. 'ജാസ്സെക്കിനെ കൊല്ലരുത്' പോലെയുള്ള കഥകളിൽ ടി.ആർ. കഥയ്ക്ക് പ്രഹേളികയുടെ സ്വഭാവം നല്കുന്നു.
ഭാഷയുടെ പ്രഹേളികയാണ് നിർമൽകുമാറും മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണനും അനുഭവിപ്പിക്കുന്നത്.
ഭാഷയിലെ മികച്ച ഒട്ടേറെ കഥകൾ മൌലികമായ സർഗാത്മകതയിൽ നിന്നാണ് പിറന്നു വീണത്. 'ശ്രീചക്രം' (കാക്കനാടൻ), 'മുരുകനെന്ന പാമ്പാട്ടി' (എം.പി. നാരായണപിള്ള), 'കടൽത്തീരത്ത്' (ഒ.വി. വിജയൻ), 'പേടി സ്വപ്നങ്ങൾ' (സേതു), 'പർവതങ്ങളെ നീക്കം ചെയ്ത വിഡ്ഢിയായ വൃദ്ധൻ' (എം. സുകുമാരൻ), 'അഞ്ചര വയസ്സുള്ള കുട്ടി' (എം. മുകുന്ദൻ), 'മലമുകളിലെ അബ്ദുള്ള' (കുഞ്ഞബ്ദുള്ള) 'കണ്ണാടി കാണ്മോളവും' (സക്കറിയ), 'കൃഷ്ണഗണ്ഡകജ്വാലകൾ' (കെ.പി. നിർമൽകുമാർ), 'നാം നാളെയുടെ നാണക്കേട്' (ടി. ആർ), 'ചൂളൈമേട്ടിലെ ശവങ്ങൾ' (എൻ. എസ്. മാധവൻ) എന്നിങ്ങനെ അവ ഒരു കാലഘട്ടം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു.
ആനന്ദിന്റെ സംവേദനാത്മകമായ കഥകൾ ഈ നവീനതയുടെ ആശയനിർധാരണപരമായ മറ്റൊരു മുഖമാണ്.
ഈ കഥാപരിസരം സൃഷ്ടിച്ച കഥാപ്രതിഭകളിൽ വി.പി. ശിവകുമാർ, ടി.വി. കൊച്ചുബാവ, മുണ്ടൂർ കൃഷ്ണൻകുട്ടി, ശത്രുഘ്നൻ, മാനസി, അഷിത, അക്ബർ കക്കട്ടിൽ, ജയനാരായണൻ, ഇ.
ഹരികുമാർ, എൻ. പ്രഭാകരൻ, വിക്ടർ ലീനസ്, ജോസഫ് വൈറ്റില, വൈശാഖൻ, യു.പി. ജയരാജ്, ബി.എം. സുഹ്റ, ഗ്രേസി, എം. ചന്ദ്രശേഖരൻ, കെ രഘുനാഥൻ, അശോകൻ ചരുവിൽ, വി.ആർ. സുധീഷ്, സി. വി. ബാലകൃഷ്ണൻ, എബ്രഹാം ജോസഫ്, ബാബു കുഴിമറ്റം, യു.കെ. കുമാരൻ, അംബികാസുതൻ മാങ്ങാട് തുടങ്ങിയവർ ഉൾപ്പെടുന്നു.
വി.കെ. ശ്രീരാമൻ ഈ കാലത്ത് ഗൃഹാതുരത്വമുള്ള കനത്ത ഓർമകളും ചരിത്രവും നിറഞ്ഞ കഥകളിലൂടെ വേറിട്ട വ്യക്തിത്വം സ്ഥാപിച്ചു.
ഇആധുനികതയ്ക്കു പിന്നാലെ വന്ന രൂപപരീക്ഷണങ്ങളുടെ അന്തരീക്ഷവും മലയാളത്തിലെ കാഥികർ അനുഭവിക്കാതിരുന്നില്ല.
ആധുനികോത്തര കഥയുടെ മാതൃകകൾ സാക്ഷാത്കരിച്ചവരിൽ ബി. മുരളി, സുസ്മേഷ് ചന്ദ്രോത്ത്, സന്തോഷ് ഏച്ചിക്കാനം, ശിഹാബുദീൻ പൊയ്ത്തുംകടവ്, ടി.എൻ. പ്രകാശ്, ഉണ്ണി ആർ., കെ.പി. രാമനുണ്ണി, പി. സുരേന്ദ്രൻ, ഗീതാഹരണ്യൻ, ഇന്ദുമേനോൻ എന്നിങ്ങനെ ഏറെ പ്രതിഭകളുണ്ട്.
വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കൃതി ഇവിടെ പരാമർശിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.
ബൈബിൾ വാക്യങ്ങൾ കഥാപരമാക്കി ജെയ്മോൻ കുമരകം രചിച്ച അഞ്ഞൂറോളം കഥകൾ ഉള്ള 'സന്ദേശകഥാസാഗര'മാണത്.
നാടകസാഹിത്യം
ആദ്യകാല നാടകങ്ങൾ.
ഗ്രാമക്ഷേത്രങ്ങളിലെ അനുഷ്ഠാനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ദൃശ്യകലകൾ കേരളത്തിൽ ധാരാളമുണ്ട്.
രംഗകലയും സാഹിത്യവുമുള്ള അവയെ കേരളത്തിന്റെ തനതു സംസ്കാരത്തിന്റെ നാടകരൂപമായി കണക്കാക്കാം.
സംസ്കൃത നാടകങ്ങളുടെ രംഗാവതരണമായ കൂടിയാട്ടവും രംഗകലകളായ കഥകളി, തുള്ളൽ എന്നിവയുംമൂലം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു നാടകവേദി രൂപപ്പെട്ടുവന്നില്ല.
പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ വരവോടെ ക്രിസ്ത്യൻ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള ഒരു നാടകരൂപത്തിന് കേരളം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു; ഇന്ന് പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചവിട്ടു നാടകം.
പാശ്ചാത്യനാടകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മലയാളത്തിൽ ആദ്യമുണ്ടായത് ഷെയ്ക്സ്പിയറിന്റെ കോമഡി ഒഫ് എറേഴ്സ് എന്ന നാടകത്തിന് കല്ലൂർ ഉമ്മൻ ഫിലിപ്പോസ് തയ്യാറാക്കിയ ആൾമാറാട്ടം അഥവാ കേളീസല്ലാപം എന്ന തർജുമയാണ് (1866).
പതിനാറു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം കേരളവർമ വലിയകോയിത്തമ്പുരാൻ അഭിജ്ഞാന ശാകുന്തളം തർജുമ ചെയ്തതാണ് നാടകപ്പിറവിയെന്ന നിലയിൽ രംഗവേദി ആഘോഷിച്ചത്.
കാളിദാസൻ, ഭാസൻ, ഭവഭൂതി തുടങ്ങിയവരുടെ നാടകങ്ങൾക്ക് ഒട്ടേറെ പരിഭാഷകൾ ഉണ്ടായി.
അവയിൽ ഉത്തരരാമചരിതം (ചാത്തുക്കുട്ടിമന്നാടിയാർ), മാളവികാഗ്നിമിത്രം, സ്വപ്നവാസവദത്തം (ഏ.ആർ. രാജരാജവർമ), മാലതീമാധവം (കൊട്ടാരത്തിൽ ശങ്കുണ്ണി) തുടങ്ങിയവ ഏറെ പ്രസിദ്ധങ്ങളാണ്.
ഇതേകാലത്തുതന്നെ തമിഴ് നാടക വേദിയുടെ സ്വഭാവങ്ങളും ഇവിടെ പടർന്നു പിടിച്ചിരുന്നു.
കോവിലൻ ചരിതം, നല്ലതങ്കാൾ ചരിത്രം, അല്ലി അർജുന, ഗുലേബക്കാവലി തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങൾ ഇക്കാലത്തേതാണ്.
സദാറാം നാടകം എന്ന നാടകത്തെ മുൻനിർത്തി കെ.സി.കേശവപിള്ള സദാരാമ എന്നൊരു നാടകം എഴുതി.
ടി.സി. അച്യുതമേനോന്റെ സംഗീത നൈഷധവും എരുവയിൽ ചക്രപാണിവാര്യരുടെ സംഗീത ഹരിശ്ചന്ദ്രവും ആണ് മറ്റു രണ്ടു വിഖ്യാത കൃതികൾ.
അക്കാലത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിറ്റഴിക്കപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥമാണ് നൈഷധം.
കുട്ടമത്തിന്റെയും വിദ്വാൻ പി. കേളുനായരുടെയും നാടകങ്ങളാണ് വടക്കൻ ദിക്കിൽ ഏറെ പ്രചരിച്ചത്.
കുട്ടമത്തിന്റെ സംഗീത ശാകുന്തളവും കേളുനായരുടെ പാക്കനാർ ചരിതവും ഇക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്നു.
വെള്ളരി നാടകങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട ഈ വടക്കൻ നാടകശേഖരം സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ രംഗങ്ങളിൽ ശക്തമായ ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
സംസ്കൃത നാടകതർജുമകൾ, ആ രൂപം ഉൾക്കൊണ്ട് സ്വതന്ത്രനാടകങ്ങൾ രചിക്കുന്നതിനും പ്രേരകമായി.
ലക്ഷണാസംഗമം, ചന്ദ്രിക (കൊടുങ്ങല്ലൂർ കൊച്ചുണ്ണി തമ്പുരാൻ), ലക്ഷ്മി കല്യാണം (കേശവപിള്ള), എബ്രായക്കുട്ടി (കണ്ടത്തിൽ വറുഗീസ് മാപ്പിള) എന്നിവ സംസ്കൃത നാടകരൂപത്തിലുള്ള സ്വതന്ത്ര രചനകളാണ്.
കല്യാണി നാടകമാണ് സാമൂഹിക വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ആദ്യ സ്വതന്ത്രനാടകം.
ചന്ദ്രിക ഉത്തരേന്ത്യൻ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ട കഥയാണ്.
എബ്രായക്കുട്ടി ബൈബിൾ സന്ദർഭം സ്വീകരിച്ചെഴുതിയ കൂടുതൽ ശില്പഭംഗിയുള്ള നാടകമാണ്.
സമകാലിക സാമൂഹ്യാചാരങ്ങളെ പരിഷ്കരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ എഴുതിയ സാമുദായിക നാടകമാണ് ലക്ഷ്മീകല്യാണം.
വയസ്കര മൂസ്സിന്റെ മനോരമ വിജയം (1891) രവിവർമ കോയിത്തമ്പുരാന്റെ കവി സഭാരഞ്ജനം (1892) എന്നിവ ശ്രദ്ധേയമാണ്.
എന്നാൽ കത്തോലിക്കാ സമൂഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രചിച്ച മറിയാമ്മാ നാടകം ഇക്കാലത്തെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ രചനയാകുന്നു.
മുൻഷി രാമക്കുറുപ്പിന്റെ ചക്കീചങ്കരവും കെ.സി. നാരായണൻ നായരുടെ ചക്കീചങ്കരവും (രണ്ടും 1864) ശീവൊള്ളി നമ്പൂതിരിയുടെ ദുസ്പർശ നാടകവും  നാടകസംവേദനത്തെ ദുഷിപ്പിക്കുന്ന രചനകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ സഹായകമാണ്.
ഇംഗ്ലീഷ് നാടകങ്ങളുടെ തർജുമകളും ഇക്കാലത്തു വ്യാപകമായി.
ഷെയ്ക്സ്പിയർ നാടകത്തിന്റെ തർജുമയായിരുന്നു ആൾമാറാട്ടം അഥവാ കേളീസല്ലാപം.
ഇതാണ് വാസ്തവത്തിൽ മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ നാടക സംബന്ധിയായ രചന.
തുടർന്ന് ഷെയ്ക്സ്പിയറുടെ റ്റെയ്മിങ് ഒഫ് ദ് ഷ്റൂ ഷെയ് എന്ന പ്രഹസനം കണ്ടത്തിൽ വറുഗീസ് മാപ്പിള കലഹിനീ ദമനകം എന്ന പേരിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തി (1893).
ടെമ്പസ്റ്റ്, ഹാംലെറ്റ്, കിങ്ലിയർ, മർച്ചന്റ് ഒഫ് വെനീസ് എന്നീ പ്രഖ്യാത നാടകങ്ങളും പരിഭാഷാരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
കുഞ്ഞിക്കുട്ടൻ തമ്പുരാൻ, ദിവാൻ ബഹദൂർ എ. ഗോവിന്ദപ്പിള്ള തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു പരിഭാഷകർ.
മാക്ബത്ത്, ഒഥല്ലോ തുങ്ങിയ കൃതികൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത് ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയാണ്.
സി.വി. രാമൻപിള്ളയുടെ പ്രഹസനങ്ങൾ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ നാടകാസ്വാദകരെ ഏറെ ആകർഷിച്ചു.
തന്റെ രചനകളിൽ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണമായ പ്രമേയങ്ങൾ ഹാസ്യാത്മകമായി അവതരിപ്പിക്കാനാണ് സി.വി. ശ്രമിച്ചത്.
1884-ലെ ചന്ദ്രമുഖീ വിലാസം, 1893-ലെ മത്തവിലാസം എന്നിവ രണ്ടും തിരുവനന്തപുരത്തെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ നേർക്കുള്ള ഒളിയമ്പുകളായിരുന്നു.
കുറുപ്പില്ലാക്കളരിയിൽ പാശ്ചാത്യഭ്രമത്തെയാണ് അദ്ദേഹം വിമർശനപൂർവം പരിഹസിക്കുന്നത്.
പാശ്ചാത്യ പ്രഹസനങ്ങളുടെ മാതൃക സ്വീകരിച്ച ആദ്യ മലയാള കൃതിയാണ് കുറുപ്പില്ലാകളരി.
തുടർന്ന്  തെന്തനാം കോട്ട് ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ (1914), കയ്മളശ്ശന്റെ കടശ്ശിക്കൈ (1915), ചെറുതേൻ കൊളംബസ് (1917), പണ്ടത്തെ പാച്ചൻ (1918), ബട്ളർ പപ്പൻ (1921) തുടങ്ങിയവയും രചിച്ചു.
സി.വി.യുടെ നോവലുകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഭാഗധേയം പിന്തുടർന്നാണ് ഇ.
വി.കൃഷ്ണപിള്ള സീതാലക്ഷ്മി, രാജാകേശവദാസൻ എന്നീ ചരിത്ര സംബന്ധിയായ നാടകങ്ങൾ രചിച്ചത്.
സ്വാമി ബ്രഹ്മവ്രതൻ രചിച്ച്  പ്രഖ്യാത നടന്മാർ അവതരിപ്പിച്ച കരുണ എന്ന സംഗീത നാടകം വർഷങ്ങളോളം രംഗത്ത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
ചരിത്ര നാടകങ്ങളുടെ ഒരു പെരുംകൂട്ടം തന്നെ ഇക്കാലത്തുണ്ടായി.
വേലുത്തമ്പി, ഇരവിക്കുട്ടിപ്പിള്ള തുടങ്ങിയ കേരള ചരിത്രപുരുഷന്മാരും മുഗൾ കഥാപാത്രങ്ങളുമെല്ലാം അതിഭാവുകത്വം നിറഞ്ഞ ഈ നാടകങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.
നവോത്ഥാനം നാടകരംഗത്ത്.
കൈനിക്കര കുമാരപിള്ളയുടെ ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, മോഹവും മുക്തിയും, പദ്മനാഭപിള്ളയുടെ കാൽവരിയിലെ കല്പപാദപം എന്നിവ രചനാപരമായ മാറ്റം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
എൻ.പി. ചെല്ലപ്പൻ നായർ പ്രഹസനത്തിന്റെയും മെലോഡ്രാമയുടെയും അംശങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് മിന്നൽ പ്രണയം, വികടയോഗി തുടങ്ങിയ ജനപ്രിയ നാടകങ്ങൾ രചിച്ചു.
ടി.എൻ. ഗോപിനാഥൻ നായർ, ജഗതി എൻ.കെ. ആചാരി എന്നിവർ പിന്നീട് തുടർന്നത് ഈ മാർഗമാണ്.
വി.ടി.യുടെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അരങ്ങത്തേക്ക്, എം.ആർ.ബി.യുടെ മറക്കുടയ്ക്കുള്ളിലെ മഹാനരകം, പ്രേംജിയുടെ ഋതുമതി എന്നീ പരിഷ്കരണപരമായ രചനകളെല്ലാം മുപ്പതുകളിലാണ് രചിക്കപ്പെട്ടത്.
മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന് ശക്തി പകരാനാണ് കെ. ദാമോദരൻ പാട്ടബാക്കി എഴുതിയത് (1938).
മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയനാടകമാണിത്.
ആഢ്യനായികാനായകന്മാരെ മാറ്റി നിർത്തി യാചകർക്ക് പ്രമുഖ സ്ഥാനം കല്പിച്ചു കൊടുത്ത കേശവദേവിന്റെ യാചകപ്രേമം എന്ന നാടകവും ഇക്കാലത്ത് എഴുതിയതാണ്.
ഇക്കാലത്ത് അഭിനയിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലാത്ത യൂറോപ്യൻ നാടകങ്ങളുടെ അനുകരണങ്ങളോ തർജുമകളോ ആയ നാടകങ്ങളും കടന്നുവന്നു.
മലയാളിയുടെ മനസ്സിൽ ചിന്താവിപ്ളവം അഴിച്ചുവിട്ട കേസരി ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയായിരുന്നു ഇതിനും വഴിയൊരുക്കിയത്.
ലോക നാടകവേദിയിലെ അതികായനും പ്രശ്നനാടകങ്ങളുടെ ജനയിതാവെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന നാടകകൃത്തുമായ ഇബ്സന്റെ ഗോസ്റ്റസ് എന്ന നാടകം ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയും എ.കെ. ഗോപാലകൃഷ്ണപിള്ളയും ചേർന്ന് പ്രേതങ്ങൾ എന്ന പേരിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തി.
ഇബ്സന്റെ റോസ്മർഷോമായിരുന്നു സി. നാരായണപിള്ള മുല്ലയ്ക്കൽ ഭവനമെന്ന പേരിൽ പുനഃസൃഷ്ടിച്ചത്.
ഇബ്സന്റെ മാർഗം പിന്തുടർന്നാണ് കെ. രാമകൃഷ്ണപിള്ള തപ്തബാഷ്പം രചിച്ചത്.
ഇതിനിടെ നാടകത്തിൽ തിക്കുറിശ്ശി സുകുമാരൻനായർ വിപ്ലകരമായ മറ്റൊരു മാറ്റമുണ്ടാക്കി.
കൂർത്തു മൂർത്ത ഡയലോഗുകൾക്ക് അദ്ദേഹം രചനയിൽ സ്ഥാനം നല്കി.
ഇത്തരത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ആദ്യ നാടകം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ത്രീയാണ്.
കെ. രാമകൃഷ്ണപിള്ള നിഴലുകൾ, തൂക്കുമുറിയിൽ, പ്രതിമ എന്നീ രാഷ്ട്രീയ നാടകങ്ങൾ രചിച്ചത് ഈ ശൈലിയിലാണ്.
ഇബ്സന്റെ ഗാർഹിക പ്രശ്നാധിഷ്ഠിതമായ നാടകങ്ങളുടെ  രൂപഭാവങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി പിന്തുടർന്ന് നാടകമെഴുതിയത് ഭഗ്നഭവന(1942)ത്തിന്റെ കർത്താവായ എൻ. കൃഷ്ണപിള്ളയാണ്.
ഇബ്സന്റെ പാവകളുടെവീട്, ബർണാഡ് ഷായുടെ വിഭാര്യന്മാരുടെ വീട് എന്നിവയുടെ ചുവടുപിടിച്ചു രചിച്ചതാണ് എൻ. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ഭഗ്നഭവനം, കന്യക, അഴിമുഖത്തേക്ക്, അനുരഞ്ജനം, ബലാബലം എന്നിവ.
ചിന്താപരമായ മൗലികതകൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയനായ സി.ജെ.തോമസ് നാടക വീക്ഷണത്തിലും മൌലികത പുലർത്തി.
1128-ൽ രചിച്ച ക്രൈം 27 എന്ന നാടകമാണ് മൗലികത കൊണ്ട് ഏറെ ശ്രദ്ധേയം.
ആ മനുഷ്യൻ നീ തന്നെ, അവൻ വീണ്ടും വരുന്നു ഇവയെല്ലാം ഇതിഹാസാംശങ്ങളുടെ മൗലിക പരിചരണങ്ങളാണ്.
സി.എൻ. ശ്രീകണ്ഠൻ നായർ ഇതിഹാസങ്ങളെ മൗലികമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന കാഞ്ചനസീത, ലങ്കാലക്ഷ്മി, സാകേതം എന്നിവ മികച്ച നാടകാനുഭവങ്ങളാക്കി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കലി നവീനതയുടെ രംഗഭാഷയാണ് ആവിഷ്കരിച്ചത്.
രംഗവേദിയിൽ വിപ്ളവം സൃഷ്ടിച്ച കെ.ടി. മുഹമ്മദിന്റെ രചനകൾ സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരം, സമന്വയം എന്നിവയാണ്.
ബർണാഡ് ഷാ തൊട്ട് അബ്സേർഡ് നാടകകൃത്തുക്കളെവരെ തന്റെ പ്രതിഭാസമ്പത്തിൽ നവീകരിച്ച നടനും നാടകനിരൂപകനുമായ എൻ.എൻ.പിള്ള പ്രേതലോകം, ആത്മബലി, കാപാലിക, ക്രോസ്ബെൽറ്റ്, മെഹർബാനി, ഈശ്വരൻ അറസ്റ്റിൽ, മരണനൃത്തം തുടങ്ങിയ രചനകളിലൂടെ സാമൂഹ്യവിമർശനവും രംഗവേദി പരിഷ്കരണവും ഒരു പോലെ നിർവഹിച്ചു.
തോപ്പിൽ ഭാസിയുടെ നാടകങ്ങൾ പ്രതിബദ്ധത കൊണ്ടാണ് ഏറെ സമ്പന്നമായത്.
നിങ്ങളെന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റാക്കി, സർവേക്കല്ല്, അശ്വമേധം എന്നിവ മലയാളനാടകത്തിലെ അഭിരുചി വിധാതാക്കളായി.
എൻ. എൻ. പിള്ളയുടെ നാടകങ്ങളും ഇക്കാലത്ത് ശ്രദ്ധേയമായി.
സി. എൽ. ജോസ്, പറവൂർ ജോർജ്, ഇബ്രാഹിം വേങ്ങര, പിരപ്പൻകോടു മുരളി എന്നിവർ വിവിധ സാമൂഹ്യസന്ദർഭങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് നാടകരചനയിൽ ഏർപ്പെട്ടവരാണ്, വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരൻ നായരുടെ ജാതുഗൃഹം, വീരന്റെ തൂവലും തുമ്പയും, സി.ജി. ഗോപിനാഥിന്റെ കുരുതിക്കളം, എസ്.എൽ. പുരം സദാനന്ദന്റെ ഒരാൾ കൂടി കള്ളനായി, പി. ആർ. ചന്ദ്രന്റെ അഹല്യ, മുഹമ്മദ് യൂസഫിന്റെ കണ്ടംബെച്ചകോട്ട്, കെ.ജി. സേതുനാഥിന്റെ വീട്ടുമൃഗം, പി.വി. കുര്യക്കോസിന്റെ കുപ്പിച്ചില്ലുകൾ, കാലടി ഗോപിയുടെ ഏഴു രാത്രികൾ, കെ.എക്സ്. ആന്റോയുടെ ഇത്രകേക്കാ പടിഞ്ഞാറ്, തിക്കോടിയന്റെ പ്രസവിക്കാത്ത അമ്മ, രാജമാർഗം, സുരാസുവിന്റെ വിശ്വരൂപം തുടങ്ങിയവ മലയാള നാടകവേദിയിൽ മുദ്രപതിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള നാടകങ്ങളാണ്.
അരങ്ങ്പുതുക്കൽ.
അരങ്ങ് പുതുക്കിയെടുക്കാൻ നാടകകൃത്തുക്കൾ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങൾ ഇതോടൊപ്പം കാണണം.
അബ്സേർഡ് നാടകങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ഉൾക്കൊണ്ട് മലയാളത്തിൽ ഉണ്ടായ ആദ്യനാടകം പി.എൽ.ആന്റണിയുടെ ഏപ്രിൽഫൂൾ ആണ്.
ശ്രീകണ്ഠൻനായരുടെ കലി അയനസ്കോയുടെ അമീദിയെ അനുകരിക്കുന്നു.
കാവാലം നാരായണപ്പണിക്കരാണ് പരീക്ഷണവുമായി അരങ്ങിലെത്തിയ മറ്റൊരു പ്രതിഭാശാലി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവനവൻ കടമ്പ, ദൈവത്താർ എന്നിവ സ്വത്വാന്വേഷണത്തിന്റെ ദ്രാവിഡഭംഗി തനതു രംഗഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.
അധികാരം എന്ന പ്രശ്നത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മകമായ ആവിഷ്കാരമാണ് എം.ടി. വാസുദേവൻ നായരുടെ ഗോപുര നടയിൽ എന്ന പരീക്ഷണ നാടകം.
സി. രാധാകൃഷ്ണന്റെ ദ്വീപ്, ഓംചേരിയുടെ പ്രളയം, ചുമ്മാർ ചൂണ്ടലിന്റെ കാളിത്തെയ്യം, നരേന്ദ്രപ്രസാദിന്റെ സൗപർണിക, വയലാ വാസുദേവൻ പിള്ളയുടെ വരവേല്പ്, പി.എം. ആന്റണിയുടെ സ്പാർട്ടാക്കസ്, പി.എം. താജിന്റെ കുടുക്ക അഥവാ വിശക്കുന്നവന്റെ വേദാന്തം, വാസുപ്രദീപിന്റെ അഭിമതം, മധുമാസ്റ്ററുടെ കലുഗുല, കെ.ജെ. ബേബിയുടെ നാട്ടുഗദ്ദിക (മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ തെരുവുനാടകം ഇതാണെന്നു തോന്നുന്നു), എൻ. ശശിധരനും.
പി. രാജഗോപാലനും രചിച്ച കേളു, സി.പി. രാജശേഖരന്റെ മൂന്നു വയസന്മാർ, ടി.പി. സുകുമാരന്റെ ദക്ഷിണായനം, പി. ബാലചന്ദ്രന്റെ പാവം ഉസ്മാൻ എന്നിവയെല്ലാം കരുത്തുള്ള പ്രമേയത്തിന് സ്വന്തമായ രംഗഭാഷ സൃഷ്ടിച്ചവയാണ്.
പി.കെ. വേണുക്കുട്ടൻ നായരുടെ ഏലംകുളം മനയ്ക്കലെ അമ്മ രംഗവേദിയിൽ ഏറെ ചലനങ്ങൾക്കു വഴിയൊരുക്കി.
കാവാലം നാരായണപ്പണിക്കർ, ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള, നരേന്ദ്രപ്രസാദ്, വയലാ വാസുദേവൻപിള്ള തുടങ്ങിയവരാണ് രംഗവേദിയെ സമഗ്രമാറ്റത്തിന് ഒരുക്കിയവർ.
പിന്നാലെ ജയപ്രകാശ് കൂളൂർ, സതീഷ് കെ. സതീഷ് തുടങ്ങിയ ഒരു നീണ്ട നിരയുണ്ട്.
ലോകനാടകവേദിയിലെ ചലനങ്ങളാണ് അവർക്ക് ഏറെ ആഭിമുഖ്യം.
ഇത് തനത് സങ്കല്പത്തെ ഉലച്ചുകളയുന്നുമുണ്ട്.
ആദ്യഘട്ടം.
ഗദ്യസാഹിത്യത്തിൽ സർഗാത്മക സാഹിത്യവും വൈജ്ഞാനികസാഹിത്യവും ഉൾപ്പെടുന്നു.
രണ്ടിനും ഒരുപോലെ പ്രാധാന്യം നല്കാൻ ഈ രംഗത്ത് പ്രവർത്തിച്ചവർ ആദ്യകാലം തൊട്ടേ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മലയാള ഗദ്യത്തിന് സുതാര്യത നല്കിയത് ആനുകാലികങ്ങളിലെ ഇത്തരം രചനകളാണ്.
സാഹിത്യ നിരൂപണം, വിവിധ ഭൗതിക സാമൂഹികശാസ്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങൾ, ജീവചരിത്രം, ആത്മകഥ, സഞ്ചാരസാഹിത്യം എന്നിങ്ങനെ പല വഴികളിലൂടെ ഗദ്യവും വൈജ്ഞാനിക മണ്ഡലവും വളരുന്നത് സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി നാം കാണുന്നു.
ഇതിൽ സർഗസാഹിത്യത്തിന് സമാന്തരമായി വളർന്നു വന്നതാണ് സാഹിത്യ നിരൂപണം.
സാഹിത്യ രചനകളിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന സർഗാത്മകത, ആസ്വാദ്യത, മൂല്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണ് സാഹിത്യനിരൂപണം.
മലയാള നിരൂപണത്തിൽ ധർമശാസ്ത്രം, സാമൂഹ്യശാസ്ത്രം, മനഃശാസ്ത്രം, രൂപം, ആദിരൂപം, സൗന്ദര്യാത്മകത ഇവയെ എല്ലാം മാനദണ്ഡമായി നിരൂപകർ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സംസ്കൃത സാഹിത്യത്തിലെയും പാശ്ചാത്യസാഹിത്യത്തിലെയും താത്ത്വികവും പ്രായോഗികവുമായ ആശയങ്ങളാണ് മലയാള നിരൂപണത്തെ കൂടുതലും നിയന്ത്രിക്കുന്നത്.
മലയാള ഭാഷയുടെയും മലയാളിയുടെയും തനതു സംസ്കാരവും കാവ്യരീതിയും ചിന്താവിഷയമാക്കുന്നതിൽ നിരൂപകർ ഏറെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല.
കൂടിയാട്ടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രംഗകലയിലുണ്ടായ ആട്ടപ്രകാരങ്ങൾക്ക് നിരൂപണപരമായ സ്ഥാനം ഉണ്ട്.
വിഷയങ്ങളുടെ പുതുമയെക്കാൾ രചനയുടെ പ്രൗഢിയും ആലങ്കാരികതയോടുള്ള വിധേയത്വവും പരിഗണിച്ച നിയോ ക്ലാസ്സിസത്തിന്റെ പരീക്ഷണഘട്ടമായിരുന്നു കേരളവർമയുടെ കാലം.
ഉള്ളൂർ രചിച്ച ഉമാകേരളം എന്ന മഹാകാവ്യത്തിന് കേരളവർമ വലിയകോയിത്തമ്പുരാനെഴുതിയ അവതാരിക ശ്രദ്ധേയമത്രേ.
നിരൂപണത്തിന്റെ പല അംശങ്ങളും തെളിഞ്ഞുകാണുന്നതാണ് ഈ അവതാരിക.
ഗ്രന്ഥകാരന്റെ സ്ഥാനം, കൃതിയുടെ സ്വഭാവം, സമൂഹത്തിന് നല്കുന്ന സന്ദേശം, ഇതര കൃതികളുമായുള്ള താരതമ്യം എല്ലാം ഇതിലുണ്ട്.
മണ്ഡനപരമായ നിരൂപണത്തിന് ഉത്തമമാതൃകയാണ് ഈ അവതാരിക.
എന്നാൽ ഏതു കൃതിയെയും ഗുണദോഷങ്ങളുടെ നിഷ്കൃഷ്ട പരിശോധനയിലൂടെ വിലയിരുത്തണമെന്ന സി.പി. അച്യുതമേനോന്റെ നിർദേശം ഗ്രന്ഥരചന ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു പ്രയത്നമായി കാണാൻ എഴുത്തുകാരെ നിർബന്ധിപ്പിച്ചു.
അദ്ദേഹം പ്രായേണ ഖണ്ഡന നിരൂപണമാണ് അവലംബിച്ചത്.
സമകാലികതയ്ക്കപ്പുറം നവീനതയോടുള്ള ആഭിമുഖ്യം കല്യാണീ നാടകം, മയൂരസന്ദേശം ഇവയ്ക്കെഴുതിയ മണ്ഡനനിരൂപണങ്ങളിൽ കാണാം.
തന്റെ കാലത്തെ സാഹിത്യത്തിന് ഒരു തിരുത്തൽ ശക്തിയായിരുന്നു സി.പി. അച്യുതമേനോന്റെ നിരൂപണം.
നവീനതയുടെ പക്ഷത്ത് തന്റെ കാലത്തെ മലയാളസാഹിത്യത്തെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നതിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധിച്ച നിരൂപകനാണ് ഏ.
ആർ. രാജരാജവർമ.
നവീനത പദ്യത്തിൽ മാത്രമല്ല ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങളിലും ഗദ്യങ്ങളിലും അലങ്കാരങ്ങളിലും വേണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം.
നിരൂപണത്തിൽ ഏ.
ആറിന്റെ ശിഷ്യന്മാരും അനുയായികളും ഒരേ തരക്കാരായിരുന്നില്ല.
സാഹിത്യപഞ്ചാനനൻ പി.കെ.നാരായണപിള്ള സമകാലിക സാഹിത്യത്തെ അവഗണിച്ച് ക്ളാസ്സിക്ഗൌരവത്തിന്റെ അപഗ്രഥനത്തിനാണ് മുന്നോട്ടു വന്നത്.
എ. ബാലകൃഷ്ണപിള്ള ലോകസാഹിത്യത്തിന്റെ ആശയലോകത്തേക്ക് മലയാള നിരൂപണത്തെയും സർഗസാഹിത്യത്തെയും മുന്നിൽനിന്ന് നയിച്ചു.
ആറിനെ ഗുരുവിനെപ്പോലെ കരുതിയ കുമാരനാശാൻ മഹാകാവ്യസംസ്കാരത്തെ കെട്ടുകുതിര ഏർപ്പാടായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭകൻ കൂടിയായ സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ള വ്യക്തിപരമായ സ്നേഹവും വിദ്വേഷവും കൊണ്ട് കാവ്യനിരൂപണത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ജാതിപരമായ മലിനതകൾക്ക് സാഹിത്യത്തിൽ ഇടം നല്കുകയും ചെയ്തു.
മൂർക്കോത്തു കുമാരൻ നിരൂപണത്തെ ആഴത്തോടൊപ്പം സരസവുമാക്കി.
നെടിയം വീട്ടിൽ ബാലകൃഷ്ണമേനോൻ നോവലിന്റെ പഠനത്തിൽ ക്രാന്തദർശിത്വം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
വടക്കുംകൂർ രാജരാജവർമയും ശിരോമണി പി. കൃഷ്ണൻ നായരും സംസ്കൃത പ്രഭാവത്തിന്റെ പക്ഷം നിന്നു.
സി.എസ്. നായർ എന്ന പ്രഗല്ഭ നിരൂപകൻ ദേശീയതയ്ക്ക് നിരൂപണത്തിൽ സ്ഥാനം നല്കി.
ഉള്ളാട്ടിൽ ഗോവിന്ദൻകുട്ടിനായർ, കെ.എസ്. എഴുത്തച്ഛൻ തുടങ്ങിയ സൗമ്യനിരൂപകർ സി.എസ്സി.
നോടു കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പ്രൊഫ. പി. ശങ്കരൻ നമ്പ്യാർ, അപ്പൻ തമ്പുരാനെ പിന്തുടർന്ന് പാശ്ചാത്യ കാവ്യരൂപങ്ങൾ ഭാഷയിൽ പ്രചരിപ്പിക്കാൻ തന്റെ നിരൂപണത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.
സഞ്ജയൻ ഉള്ളൂരിനെയും വി.സി.യെയും ഏറെ ആദരിച്ച പണ്ഡിതനായ നിരൂപകനാണ്.