smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
പാതിരിമലയാളം അന്നത്തെ ഗദ്യത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് കേരളോത്പത്തി, കേരളചരിത്രം എന്നീ ഗദ്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു.
കരിയാറ്റിൽ ഔസേപ്പുകത്തനാരുടെ വേദതർക്കവും (1768), മലയാളത്തിലെ ആദ്യയാത്രാവിവരണ ഗ്രന്ഥമായ വർത്തമാനപുസ്തകവും ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ഗദ്യഭാഷയ്ക്ക് ഉദാഹരണമാണ്.
വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെ കുണ്ടറ വിളംബരം (കൊ.വ. 984) പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഗദ്യത്തിന്റെ മാതൃകയാണ്.
ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്ലിയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് മലയാളം നിഘണ്ടു, പുതിയനിയമത്തിന്റെയും പഴയനിയമത്തിന്റെയും പരിഭാഷകൾ, (കൂട്ട്യത്നങ്ങളാണവ) മലയാളം-ഇംഗ്ലീഷ് നിഘണ്ടു, ഡ്രമ്മണ്ടിന്റെ മലയാള ഭാഷയുടെ വ്യാകരണം റവ.
ജോസഫ് പിറ്റ്, ഗാർത്ത് വെയിറ്റ് തുടങ്ങിയവരുടെ യത്നങ്ങൾ, ജർമൻ മിഷനറിയായ ഡോ. ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ മലയാളം ഇംഗ്ളീഷ് നിഘണ്ടു, മലയാള വ്യാകരണം, ഭാഷാപാഠാവലികൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ച മിഷനറിമാർ മതപരിവർത്തനത്തിനു മാത്രമല്ല ഭാഷാ പരിവർത്തനത്തിനും നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരായി.
ഇംഗ്ളീഷിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഗദ്യത്തിലെ ചിഹ്നങ്ങൾ ഭാഷയിൽ നടപ്പിലാക്കിയത് ഗുണ്ടർട്ടാണ്.
ഗദ്യത്തിന്റെ നവോത്ഥാനപരമായ പ്രചാരത്തിന് മാധ്യമങ്ങൾ നല്ല പങ്കു വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മാധ്യമ പ്രകാശനത്തിന് വഴികാട്ടി യായത് ഗുണ്ടർട്ട് തന്നെയാണ്.
1847-ൽ രണ്ടു പത്രികകൾക്ക് അദ്ദേഹം തുടക്കം കുറിച്ചു.
രാജ്യസമാചാരവും പശ്ചിമോദയവും.
ആദ്യത്തെ സാഹിത്യമാസിക വിദ്യാവിലാസിനിയാണ് (1881).
വിദ്യാവിനോദിനി, ഭാഷാപോഷിണി, കേരളപത്രിക, മലയാളി, മലയാള മനോരമ എന്നിവയോടൊപ്പം ജ്ഞാനനിക്ഷേപം, പശ്ചിമതാരക, സത്യനാദകാഹളം, കേരളമിത്രം, നസ്രാണി ദീപിക എന്നിവയും ഗദ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് മികച്ച വാഹകങ്ങളായി.
കേരളവർമ വലിയകോയിത്തമ്പുരാന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഒരു പാഠപുസ്തക കമ്മിറ്റി നിലവിൽ വന്നു.
പുസ്തകങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയും അല്ലാതെയും വിവിധ വിഷയങ്ങളിൽ ധാരാളം ഗദ്യപ്രബന്ധങ്ങൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചു.
കഥ, ജീവചരിത്രം, വിദ്യാഭ്യാസം, സന്മാർഗം, സാമ്പത്തികകാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ഈ രചനകളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
ആർ. രാജരാജവർമയുടെ സാഹിത്യസാഹ്യം, കുട്ടികൃഷ്ണമാരാരുടെ മലയാള ശൈലി, നാലപ്പാട്ടു നാരായണമേനോന്റെ പാവങ്ങൾ (തർജുമ) തുടങ്ങിയവ മലയാള ഗദ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് നിർണായകമായി.
നിയമങ്ങളെ പിന്തള്ളി ഗദ്യം സർഗസാഹിത്യത്തിൽ ബഹുശാഖയായി വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു-നോവൽ, കഥ, നാടകം എന്നിങ്ങനെ.
സാഹിത്യനിരൂപണം, ഉപന്യാസം, ജീവചരിത്രം, ആത്മകഥ, സഞ്ചാരസാഹിത്യം, വൈജ്ഞാനികഗ്രന്ഥങ്ങൾ, മതഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ചരിത്രം, സാഹിത്യചരിത്രം, ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, സാമൂഹ്യ ശാസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ സർഗേതരമായ മേഖലയും സമ്പന്നമാണ്.
ഗദ്യത്തിന് പുതിയ പദാവലി നല്കുന്നതിന് കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ യത്നങ്ങൾ ശ്ലാഘനീയമാണ്.
ഗദ്യം പദ്യത്തിനെതിരല്ല, പരിപൂരകമാണ് എന്ന് സാഹിത്യചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
പ്രാരംഭം.
മലയാളത്തിൽ നോവലിന് തുടക്കം കുറിച്ചത് പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്.
ആദ്യകാല മലയാള നോവൽ മിഷനറി ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
ജോസഫ് പിറ്റ് എന്ന മിഷനറി തർജുമ ചെയ്ത കാതറൈൻ മുല്ലെൻസിന്റെ ഫുൽമോനി എന്നും കോരുണ എന്നും പേരായ രണ്ടു സ്ത്രീകളുടെ കഥ(1854)യാണ് ഗ്രന്ഥരൂപം പൂണ്ട ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ നോവൽ.
മിഷനറി ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്ത മിസ്സിസ് കോളിൻസ് ഘാതകവധം എന്നൊരു നോവൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ രചിച്ചു.
അതു പൂർത്തിയാക്കുകയും മലയാളത്തിലേക്ക് തർജുമ തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്തത്, അവരുടെ ഭർത്താവും മിഷനറിയുമായ റിച്ചാർഡ് കോളിൻസാണ് (1878) തർജുമ നിർവഹിച്ചത്.
തുടർന്ന് രചിക്കപ്പെട്ട പുല്ലേലിക്കുഞ്ചു എന്ന, ആർച്ച് ഡീക്കൺ കോശിയുടെ നോവലിലുമുണ്ട് മിഷനറി ദൗത്യം.
നോവൽ എന്നു വിളിക്കാമെങ്കിലും ഈ പ്രാരംഭ കലാരചനകൾ മികച്ച സർഗാത്മക മാതൃകകൾ അല്ല.
ചന്തുമേനോനും, സി.വി.യും.
തുടർന്ന് പ്രസിദ്ധീകൃതമായ കുന്ദലത(അപ്പുനെടുങ്ങാടി, 1887)യെ ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ സ്വതന്ത്ര നോവലെന്ന് ചില നിരൂപകർ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിലും സിംബർ ലൈൻ, ഐവാൻ ഹോ എന്നീ ഇംഗ്ലീഷ് നോവലുകളുടെ സ്വതന്ത്രമായ അനുകരണം മാത്രമാണത്.
യൂറോപ്യൻ നോവലുകളുടെ താവഴിയിൽ വർത്തമാനകാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് രചിക്കപ്പെട്ട ഇന്ദുലേഖ (ചന്തുമേനോൻ, 1889) നോവൽ എന്ന സാഹിത്യരൂപത്തോട് കൂടുതൽ നീതിപുലർത്തുന്ന മൗലിക രചനയാണ്.
ബ്രാഹ്മണർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന സംബന്ധ വ്യവസ്ഥയെയാണ് ഇന്ദുലേഖ എതിർത്തതെങ്കിൽ ജന്മിത്വത്തോടാണ്, ചന്തുമേനോന്റെ രണ്ടാമത്തെ നോവലിലെ നായികയായ ശാരദയ്ക്ക് ഏറ്റുമുട്ടേണ്ടി വരുന്നത്.
ശാരദ അപൂർണരചനയാണ്.
കോമാട്ടിൽ പാഡുമേനോന്റെ ലക്ഷ്മീകേശവം ശ്രദ്ധേയമാണ്.
തിരുവിതാംകൂറിലെ നോവൽചരിത്രം തുടങ്ങുന്നത് അധികാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാകുന്നു.
സമകാലിക രാഷ്ട്രീയവുമായി സജീവ ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്ന ആളാണ് സി.വി. രാമൻപിള്ള.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാർത്താണ്ഡവർമയാണ് മലയാളത്തിലെ ആദ്യ ചരിത്രനോവൽ.
സി.വി. ഈ കൃതിക്കു പിന്നാലെ ധർമരാജ, രാമരാജബഹദൂർ എന്നീ ചരിത്രനോവലുകളും രചിച്ചു.
ഓരോ കഥാപാത്രത്തിനും അത്രപ്രധാനമോ അപ്രധാനമോ ആകട്ടെ, ചേഷ്ടകളും സംസാര സവിശേഷതകളും ഉണ്ട്.
ധർമരാജ, അനന്തപദ്മനാഭൻ, കേശവപിള്ള, പെരിഞ്ചക്കോടൻ, കാളിയുടയാൻ ചന്ത്രക്കാരൻ, ത്രിപുരസുന്ദരിക്കുഞ്ഞമ്മ, സുഭദ്ര തുടങ്ങിയവരുടെ രൂപഭാവങ്ങളും ഭാഷയും കൃത്യമായി വിവേചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സമകാലികസമൂഹത്തെ വിമർശിക്കുന്നതിൽ ഒ. ചന്തുമേനോൻ പരിഷ്കരണപരമായ നിർദേശങ്ങളും ശക്തമായ ഹാസ്യവും ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ സി.വി. ഭൂതകാല മഹത്ത്വം നമ്മിൽ ഉദ്ദീപിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സമകാലികാവശ്യങ്ങളെ ധ്വനിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
മലയാള നോവലിന് ആഖ്യാനപരമായ മുന്നേറ്റം നല്കിയ പ്രതിഭാധനരെന്ന നിലയ്ക്ക് ഇരുവരുടെയും സ്ഥാനം തുല്യമാണ്.
ഈ കുലപതികൾക്കു പിന്നാലെ മലയാള നോവൽ ബഹുശാഖയായി പടർന്നു വികസിച്ചു.
പില്ക്കാല വികാസങ്ങൾ.
എൻ. കെ. കൃഷ്ണപിള്ള, നാട്ടുക്കൂട്ടത്തിന്റെ ചേരിയിൽ നിന്ന് സി. വി.യ്ക്കെതിരെ നിലപാടെടുത്ത് ഉദയമാർത്താണ്ഡൻ, ബാലരാമവർമ, വേലുത്തമ്പി ദളവ എന്നീ കൃതികൾ രചിച്ചു.
അപ്പൻ തമ്പുരാന്റെ ഭൂതരായർ വെറും സാങ്കല്പികമായ ഒരു കഥയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാസ്കരമേനോൻ ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ അപസർപ്പക നോവലായി.
നമ്പൂതിരി സമുദായ പ്രശ്നങ്ങൾ മുഖ്യ വിഷയമായ ആദ്യ നോവൽ ഭാസ്കരൻ നമ്പൂതിരിപ്പാടാണ്.
നാരായണ കുരുക്കളുടെ പാറപ്പുറം, ഉദയഭാനു, സത്യാഗ്രഹി എന്നിവയിൽ ഭാരതത്തിന്റെ ബൗദ്ധികപാരമ്പര്യത്തിന്റെ പരിഷ്കരണങ്ങൾ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നു.
കാരാട്ട് അച്യുതമേനോന്റെ വിരുതൻ ശങ്കു പ്രതിപാദനരീതികൊണ്ട് ഏറെ രസിപ്പിച്ച ആദ്യത്തെ ജനപ്രിയ നോവലാണ്.
കെ.എം. പണിക്കരുടെ നിരവധി നോവലുകളിൽ ഏറ്റവും പരിഗണനീയം കേരളസിംഹവും ഝാൻസിറാണിയുടെ ആത്മകഥയുമാകുന്നു.
ടി. രാമൻ നമ്പീശന്റെ കേരളേശ്വരൻ പ്രതിപാദനഭംഗിയിലും മധ്യകേരളഭാഷയിലും ഏറ്റവും മികച്ചു നില്ക്കുന്നു.
കപ്പന കൃഷ്ണമേനോന്റെ ചേരമാൻ പെരുമാൾ ഐതിഹ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ച കഥയാണെങ്കിൽ വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരപിള്ളയുടെ ബാഷ്പമണ്ഡപം അക്ബർകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പേർഷ്യൻ റിക്കാർഡുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയതാണ്.
കൊച്ചീപ്പൻ തരകന്റെ ബാലികാ സദനം, കുന്നുകുഴിയിൽ കൊച്ചുതൊമ്മന്റെ പരിഷ്കാരപ്പൊതി എന്നിവ ക്രിസ്ത്യൻ സാമുദായിക രംഗത്തേക്കുള്ള എത്തിനോട്ടങ്ങളാണ്.
തരവത്ത് അമ്മാളുവമ്മയായിരുന്നു ആദ്യമായി ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട നോവലെഴുത്തുകാരി.
അവരുടെ കോമളവല്ലി എഴുത്തുകാരുടെ അനുകരണത്തിനും വായനക്കാരുടെ അതിരുകവിഞ്ഞ അനുമോദനത്തിനും വിധേയമായ കൃതിയാണ്.
നോവൽ നവോത്ഥാനം.
നോവലിന്റെ മാത്രമല്ല പൊതുവേ ഗദ്യത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവിന് ഇടയാക്കിയ ഗ്രന്ഥമാണ് നാലപ്പാട്ട് നാരായണമേനോന്റെ പാവങ്ങൾ.
മൂലഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഭാവുകത്വവും സംസ്കാരവും അനുഭവിപ്പിക്കുന്നതാകണം തർജുമ എന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി.
വിദേശനോവലുകളുമായുള്ള പരിചയത്തിനും ഭാഷാ നോവലുകളുടെ പുനർനവീകരണത്തിനുമുള്ള അന്തരീക്ഷം ഇപ്രകാരം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.
സാഹിത്യ നവോത്ഥാനത്തിന് ഒരു ഒറ്റയാൻ പ്രസ്ഥാനം കേരളത്തിൽ സജീവമായിരുന്നു.
കേസരി എ. ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയുടേതാണ് ആ വ്യക്തിത്വം.
ഒരു മതാത്മക സമൂഹത്തെ അതിന്റെ യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിൽ നിന്ന് ഉണർത്തി വർത്തമാനകാലത്തെക്കുറിച്ചും ഭാവിയെക്കുറിച്ചും ജാഗരൂകമാക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹം ഏറ്റെടുത്ത ദൗത്യം.
കൃതികളെയും എഴുത്തുകാരെയും വിലയിരുത്തുകയും സർഗാത്മകമായ മാറ്റങ്ങൾക്ക്  പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനം ഇത്തരം മാറ്റങ്ങൾക്ക് സംഘബലം നല്കി.
മലയാള നോവലിൽ നവോത്ഥാനം സൃഷ്ടിച്ച തലമുറ ഈ സംവേദനാന്തരീക്ഷത്തിൽ എഴുതിത്തെളിഞ്ഞവരുടേതാണ്.
വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ, തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ള, പി. കേശവദേവ് തുടങ്ങിയവരുടെ സമഗ്രവീക്ഷണത്തിലാണ് ഈ അന്തരീക്ഷത്തിന് സർഗാത്മകമായ തിളക്കം ലഭിച്ചത്.
ആത്മകഥയുടെ മറ്റൊരു രൂപമായി രചനകളെ മാറ്റിയ വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ വിശപ്പിന്റെ കഥകൾ ഒട്ടേറെ എഴുതി.
ബാല്യകാലസഖി, ശബ്ദങ്ങൾ, ന്റുപ്പുപ്പാക്കൊരാനേണ്ടാർന്നു, പാത്തുമ്മയുടെ ആട്, പ്രേമലേഖനം, മതിലുകൾ എന്നിങ്ങനെ ബഷീറിന്റെ നോവലുകളെല്ലാം പ്രമേയങ്ങളെ മൗലികമായി പരിചരിക്കുന്നതാണ്.
ആഢ്യസംവേദനത്തെ സമ്പൂർണമായി തിരസ്കരിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ, മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന്റെ മാറ്റം സൂചകമാക്കിയ ന്റുപ്പുപ്പാക്കൊരാനേണ്ടാർന്നു വ്യക്തിദുഃഖങ്ങളുടെ ഓർമക്കുറിപ്പുകളായ ഇതര രചനകൾ ഇവയെല്ലാം അനനുകരണീയമായ ഒരു ജീവിതം കണ്ടെത്തിയ അനനുകരണീയമായ ശൈലിയിലാണ് രചിക്കപ്പെട്ടത്.
ദുരന്ത സ്വനത്തിന് കുറഞ്ഞ ഫലിതത്തിന്റെ മൂർച്ച ലഭിച്ചത് ബഷീറിന്റെ അനന്വയമായ ദർശനസിദ്ധി കൊണ്ടാണ്.
തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ള കുട്ടനാടിന്റെ കാഥികനാണ്.
കർഷകത്തൊഴിലാളികളും ജന്മിമാരും മുതലാളിമാരും ബ്യൂറോക്രാറ്റുകളും വിപ്ലവകാരികളും തോട്ടികളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ ഇടതിങ്ങിനില്ക്കുന്നു, തലയോട്, രണ്ടിടങ്ങഴി, തോട്ടിയുടെ മകൻ, കയർ, ചെമ്മീൻ തുടങ്ങിയവ തകഴിയുടെ പ്രശസ്ത രചനകളാണ്.
കേരള ജനതയുടെ പരിവർത്തനം വിവിധ നോവലുകളിൽ ചിത്രീകരിച്ച തകഴി, കാല്പനികതയുടെ സാന്ദ്രതയോടെ പ്രകൃതിയെ കാണുന്നതിന്റെ പ്രൗഢനിദർശനമാണ്.
കടലിനെക്കുറിച്ചുള്ള മിത്ത് കൊണ്ട് ജീവിതം മിനുക്കുന്ന മുക്കുവരുടെ കഥപറയുന്നു ചെമ്മീൻ.
സ്ഥലപരമായ ദർശനം തകഴിയുടെ സവിശേഷതയാകുന്നു.
പി. കേശവദേവ് എതിർപ്പിന്റെ മൂല്യം ആവിഷ്കരിച്ച നോവലിസ്റ്റാണ്.
അദ്ദേഹം തൊഴിലാളികളുടെ കഥ പറയുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, അവരെ സംഘടിത ശക്തിയാക്കുന്നതിന് പ്രവർത്തിക്കുക കൂടി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകളിൽ ഏറ്റവും മികച്ചു നില്ക്കുന്നത് അയൽക്കാരാണ്.
ഭാവഗീതത്തിന്റെ ഒതുക്കത്തോടെ ഒരു റിക്ഷാത്തൊഴിലാളിയുടെ മനഃശുദ്ധിയുടെ കഥപറയുന്ന ഓടയിൽ നിന്ന്, ഇന്ത്യാ-പാക് വിഭജനത്തോടെ ഭ്രാന്തൻ കലാപഭൂമിയായ ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള രോദനമായ ഭ്രാന്താലയം എന്നിവ കേശവദേവിന്റെ മികച്ച രചനകളാണ്.
സഞ്ചാരപ്രിയനായ എസ്.കെ. പൊറ്റെക്കാട്ട് കാല്പനികമായ ചിത്രീകരണത്തിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധിച്ച ഇക്കാലത്തെ മറ്റൊരു നോവലിസ്റ്റാണ്.
കുടിയേറ്റ സമൂഹത്തിനെ കേന്ദ്രീകരിച്ചെഴുതിയ വിഷകന്യക, തെരുവിന്റെ കഥ, ഒരു ദേശത്തിന്റെ കഥ എന്നീ നോവലുകൾ പൊറ്റെക്കാട്ടിന്റെ കഥനസമഗ്രതയുടെ പൂർണരൂപം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെ മാത്രം വായിച്ചു പോകാവുന്ന നോവലാണ് ഒരു ദേശത്തിന്റെ കഥ.
ഉറൂബ് എന്ന പി.സി. കുട്ടിക്കൃഷ്ണൻ മനോമണ്ഡലത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നതിൽ തത്പരനായ നോവലിസ്റ്റാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാനനോവലുകളാണ് ഉമ്മാച്ചു, അമ്മിണിയും സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരും.
മലബാറിലെ കലുഷിതമായ ജാതിമത രാഷ്ട്രീയാന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ചിത്രമാണ് സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരും എന്ന നോവൽ.
നോവൽ രംഗത്തെ ഈ മഹാരഥന്മാർക്കൊപ്പം സ്മരിക്കപ്പെടേണ്ട സമകാലികരായ നോവലിസ്റ്റുകളിൽ നാഗവള്ളി (തോട്ടി), വെട്ടൂർ രാമൻ നായർ (ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോയ സ്ത്രീ), സരസ്വതി അമ്മ (പ്രേമഭാജനം) തുടങ്ങിയവരുണ്ട്.
സ്ത്രീപക്ഷത്തു നിന്നുള്ള കഥാവീക്ഷണം ശക്തമായി അവതരിപ്പിച്ച കാഥികയാണ് സരസ്വതി അമ്മ.
വർഗസമരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വള്ളുവനാടൻ ജീവിതത്തിന്റെ അപഗ്രഥനം ചെറുകാടിന്റെ മണ്ണിന്റെ മാറിൽ, മുത്തശ്ശി തുടങ്ങിയ നോവലുകളിൽ സമൃദ്ധമാണ്.
ജനപ്രിയനോവൽ രചന പത്രമാസികകളുടെ വർധനവോടെ ഭാഷയിൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
മുട്ടത്തുവർക്കി, കാനം ഇ.
ജെ. തുടങ്ങിയവരാണ് ഇത്തരം കൃതികൾ ധാരാളമായി എഴുതിയവരിൽ പ്രധാനികൾ.
ഇക്കാലത്തു തന്നെ ഡിറ്റക്ടീവ് നോവലുകളുടെ പ്രളയവും ഉണ്ടായി.
പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ട ഇത്തരം നോവലുകൾ ഇന്നു പാടേ നിലച്ചിട്ടില്ല.
പോഞ്ഞിക്കര റാഫിയുടെ സ്വർഗദൂതൻ ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ ബോധധാരാനോവലാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാനായിലെ കല്യാണം തുടങ്ങിയ നോവലുകളിൽ ഈ ശൈലി ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.
സംവാദത്തിന്റെ കല ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയ കെ. സുരേന്ദ്രൻ മനോവീക്ഷണത്തിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധിച്ച കുടുംബ നോവലിസ്റ്റാണ്.
താളം, കാട്ടുകുരങ്ങ് തുടങ്ങിയവയിൽ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കിയ ഈ സങ്കേതം മരണം ദുർബലം, ഗുരു തുടങ്ങിയവയിൽ പൂർണതയിലെത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ബിഗ് ബിസിനസ്സിന്റെ ലോകമാണ് ഇ.
എം. കോവൂർ നോവലിന് വിഷയമാക്കിയത്.
മധ്യതിരുവിതാംകൂറിലെ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിന്റെ കഥകളാണ് കാട്, മുള, മലകൾ, ഗുഹാജീവികൾ എന്നിവയെല്ലാം.
ആശുപത്രിയുടെ ലോകം പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന  ജി. വിവേകാനന്ദന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച കഥാപാത്രം ഈ ലോകത്തിലുൾപ്പെടാത്ത തന്റേടിയായ കള്ളിച്ചെല്ലമ്മയാണ്.
മലയാറ്റൂർ രാമകൃഷ്ണനും ഇ.
വാസുവും ബ്യൂറോക്രസിയെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന നോവലുകളെഴുതി, യന്ത്രം, ചുവപ്പുനാട എന്നിവ.
എന്നാൽ ആത്മകഥാംശമുള്ള വേരുകൾ ആണ് രാമകൃഷ്ണന്റെ ഏറ്റവും കെട്ടുറപ്പുള്ള നോവൽ.
ചിന്തയിലും സാംസ്കാരിക പഠനത്തിലും അദ്വിതീയനായ വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ ധാരാളം നോവൽ രചിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗോത്രയാനം വേറിട്ടു നില്ക്കുന്നു.
മരം, എണ്ണപ്പാടം, ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണ് എന്നിവയിൽ എൻ. പി. മുഹമ്മദ് മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതം ഒരു മിത്തുപോലെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.
പാറപ്പുറത്ത്, ഏകലവ്യൻ, നന്തനാർ, കോവിലൻ തുടങ്ങിയവരെ പട്ടാളകാഥികർ എന്ന് ചേർത്തുവിളിച്ചിരുന്നു.
അവരുടെ രചനകളിൽ ബാരക്കുകളും യുദ്ധഭൂമിയുമായിരുന്നു പ്രധാന ജീവിതകേന്ദ്രങ്ങൾ.
ഭാവശൈലിയിലും ആഖ്യാന തീവ്രതയിലും കോവിലൻ ഇവരിൽ മുന്തി നില്ക്കുന്നു.
എ മൈനസ് ബി, ഏഴാമെടങ്ങൾ, താഴ്വരകൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഹിമാലയം, തോറ്റങ്ങൾ, ഭരതൻ എന്നിവയിലേക്കുള്ള ഭാവപരമായ കുതിപ്പ് അമ്പരപ്പിക്കുന്നതാണ്.
തട്ടകം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഐതിഹാസിക രചനയുടെ പൂർണരൂപമാകുന്നു.
ആഖ്യാനത്തിലെ ആധുനികത കോവിലനെ ശ്രദ്ധേയനാക്കുന്നു.
പുരാണകഥകളുടെ സ്വതന്ത്രാഖ്യാനങ്ങൾ ദേശീയ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ സാംസ്കാരികനേട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.
ഇതിഹാസങ്ങളിലെ നാനാർഥങ്ങൾ കാണുന്ന ഈ അന്വേഷണത്തിന് പി.കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ മൗലികദീപ്തി നല്കി.
എം.ടി. വാസുദേവൻനായർ കൂട്ടുകുടുംബങ്ങളുടെ തകർച്ചയ്ക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച കാഥികനാണ്.
നാലുകെട്ട് എന്ന നോവലിന്റെ പ്രമേയം അണുകുടുംബത്തിലേക്ക് പതുക്കെ പതുക്കെ മാറുന്നതിന് കൂട്ടുകുടുംബങ്ങളിലെ പുതിയ തലമുറകളെ പ്രേരിപ്പിച്ച ബന്ധശൈഥില്യമാണ്.
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ കവിതയാണ് മഞ്ഞ് എന്ന നോവൽ.
അസുരവിത്ത്, അറബിപ്പൊന്ന് (കൂട്ടുരചന), കാലം, രണ്ടാമൂഴം എന്നിവയാണ് എം.ടി.യുടെ പ്രഖ്യാതമായ മറ്റു നോവലുകൾ.
രണ്ടാമൂഴം മഹാഭാരതകഥാപാത്രമായ ഭീമസേനന്റെ സൂക്ഷ്മതലങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഒരു നിഷേധിയുടെ വ്യഥ നിറഞ്ഞ പര്യടനമാണ്.
എം.ടി.യുടെ സമകാലികനായ ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണൻ പുതൂർ കൂട്ടുകുടുംബ പശ്ചാത്തലം കുറേക്കൂടി രൂക്ഷവും വാചാലവുമായി പ്രതിപാദിച്ച കാഥികനാണ്.
ആത്മീയതയുടെ പരിസരങ്ങൾ മാലിന്യമാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള രോഷം ബലിക്കല്ല്, നാഴികമണി തുടങ്ങിയ നോവലുകളിൽ ആത്മകഥാംശത്തോടെ അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നു.
രോഗം പ്രമേയമാക്കി അദ്ദേഹം രചിച്ച മനസ്സേ ശാന്തമാകൂ എന്ന നോവൽ മലയാള നോവലിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു കഥാശില്പമാണ്.
ജലസമാധിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷ അസ്വസ്ഥതയെ സമീകരിക്കുന്ന അദ്ഭുതം കണ്ടെത്താം.
പുതൂരിന്റെ ഇതിഹാസമായ നോവലാണ് ധർമചക്രം.
ആക്ഷേപഹാസ്യത്തിന്റെ ചേരിയിലാണെങ്കിലും ഗൗരവപരമായ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ തികഞ്ഞതാണ് വി.കെ.എന്നിന്റെ നോവലുകൾ.
പിതാമഹൻ, ആരോഹണം, സിൻഡിക്കേറ്റ്, ജനറൽ ചാത്തൻസ് തുടങ്ങിയവയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന നോവലുകൾ.
ഭാഷയുടെ ശ്ലീലാശ്ലീലതകളുടെ അതിർവരമ്പ് അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും ഭേദിച്ചു കളയുന്നു.
സി. രാധാകൃഷ്ണൻ എം.ടി.യെ അനുകരിച്ചാണ് തുടങ്ങിയത്.
എന്നാൽ തന്റെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശാസ്ത്രലോകം പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥനലോകമായി.
സ്പന്ദമാപിനികളേ  നന്ദിയാണ് ഇതിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധേയം.
എല്ലാം മായ്ക്കുന്ന കടൽ, പുഴ മുതൽ പുഴ വരെ, പുള്ളിപ്പുലികളും വെള്ളിനക്ഷത്രങ്ങളും, മുമ്പേപറക്കുന്ന  പക്ഷികൾ, ഇനിയൊരു നിറ കൺചിരി എന്നിങ്ങനെ പ്രമേയ സമഗ്രമാണ് രാധാകൃഷ്ണന്റെ രചനകൾ.
നോവൽ പ്രത്യക്ഷവത്കരണമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു വിലാസിനി എന്ന എം.കെ. മേനോൻ.
ഇണങ്ങാത്ത കണ്ണികൾ, ഊഞ്ഞാൽ, ചുണ്ടെലി, യാത്രാമുഖം എന്നീ നോവലുകളിലെല്ലാം ബോധധാരാസമ്പ്രദായം ആഖ്യാനത്തിന് ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
മലയാളഭാഷയിലെ ഏറ്റവും ബൃഹത്തായ നോവൽ വിലാസിനിയുടെ അവകാശികൾ ആകുന്നു.
നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിലെ പരിഷ്കരണ പ്രവണതകൾ ധാരാളം സാഹിത്യകൃതികൾക്ക് നിദാനമായിട്ടുണ്ട്.
ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ അഗ്നിസാക്ഷിയാകട്ടെ ആ ചരിത്ര സംഭവങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു പിന്തിരിഞ്ഞുനോട്ടമാണ്.
കാലമല്ല, കാലത്തിന്റെ ഗൃഹാതുരത്വമാണ് അഗ്നിസാക്ഷിയുടെ ആത്മാവ്.
പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ട ആദിവാസിജനതയും ദലിത് വിഭാഗവും ഒട്ടേറെ നോവലുകളിൽ പ്രമേയ സാധ്യത കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പൊറ്റെക്കാട്ടിന്റെ വിഷകന്യകയിൽ വേലിക്കപ്പുറം ഒളിഞ്ഞുനിന്നവരായിരുന്നു ആദിവാസികൾ.
കെ. നാരായണൻ നായരുടെ ഓലപ്പീപ്പിയും മുളന്തണ്ടുമാണ് ആദിവാസികളെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ആദ്യമെഴുതപ്പെട്ട ഇതര നോവൽ.
തുടർന്ന് നെല്ല്, ആഗ്നേയം, കൂമൻകൊല്ലി തുടങ്ങിയ നോവലുകളിലൂടെ ആദിവാസി ജീവിതത്തിലേക്ക് പി. വത്സല തീർഥയാത്ര നടത്തി.
സമകാലിക ജീവിതത്തിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ആദിവാസികളെ പിടിച്ചു നിർത്തിയ മറ്റൊരു കഥാകൃത്താണ് ടി.സി. ജോൺ (ഉറാട്ടി) .
പോൾ ചിറക്കരോട്, ടി.കെ.സി. വടുതല, വത്സല എന്നിവർ ദലിത്ജീവിതത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ നോവലിന് ശക്തമായ വിഷയങ്ങളാക്കി.
കെ.ജെ.ബേബിയുടെ മാവേലി മൺറമാണ് തനതു വർഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നോവലുകളിൽ ഏറെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട കൃതി.
ആദിവാസി സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന എഴുത്തുകാരനാണ് നാരായൺ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൊച്ചരേത്തി ആ നിലയ്ക്ക് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധാർഹമാണ്.
പെരുമ്പടവം ശ്രീധരൻ (അഭയം, ഒരു സങ്കീർത്തനം പോലെ), യു.എ.ഖാദർ (ഖുറൈഷിക്കൂട്ടം, തൃക്കോട്ടൂർപെരുമ), കെ.എൽ. മോഹനവർമ (ഓഹരി, ക്രിക്കറ്റ്), സാറാതോമസ് (നാർമടിപ്പുടവ), കെ. രാധാകൃഷ്ണൻ (നഹുഷപുരാണം), കെ.ബി. ശ്രീദേവി (യജ്ഞം), പി. അയ്യനേത്ത് (വാഴ്വേമായം), എ.പി. കളയ്ക്കോട് (അഗ്നിഹോത്രം), ജി.എൻ പണിക്കർ (കഥയിങ്ങനെ), പി.ആർ. ശ്യാമള (ശരറാന്തൽ), ജി. ബാലചന്ദ്രൻ (ജക), ജോർജ് ഓണക്കൂർ (ഇല്ലം), മാടമ്പു കുഞ്ഞുക്കുട്ടൻ (അശ്വത്ഥാമാവ്) എന്നിങ്ങനെ നോവലിൽ വൈവിധ്യമുള്ള ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്ത നോവലിസ്റ്റുകൾ ഏറെയാണ്.
കാലിക്കച്ചവടക്കാർ (ചാട്ട-പി.ആർ. നാഥൻ), താറാവുവളർത്തുകാർ (താറാവ്-പി.കെ. മോഹനൻ), ഈറ്റത്തൊഴിലാളികൾ (പനമ്പ്-ജേക്കബ് നായത്തോട്), കൊങ്കണി ബ്രാഹ്മണൻ (ദെവ്ലി-കെ.കൃഷ്ണൻ വാധ്യാർ), മൺപാത്ര നിർമാതാക്കൾ (പന്നഗം തോട്-ജോസഫ് മറ്റം), കോളജ് കാമ്പസ് (രാഗക്കുരുവികൾ-തുളസി), പരമ്പരാഗത ശില്പവിദ്യക്കാർ (രാജശില്പി-എടത്വ പരമേശ്വരൻ) തുടങ്ങി വിവിധ വിഷയങ്ങൾ മലയാള നോവലിനു മിഴിവേകി.
തീവ്രവാദപരമായ സമീപനങ്ങളും (പ്രകൃതിനിയമം-സി.ആർ. പരമേശ്വരൻ), ഗാന്ധിയൻ പൈതൃകവും (അർധനഗ്നർ-പുഴങ്കര ബാലനാരായണൻ), സ്ത്രീപക്ഷരചനകളും (അലാഹയുടെ പെൺമക്കൾ-സാറാജോസഫ്) മലയാള നോവലിനെ സമ്പന്നമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
നോവൽ നവീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
മലയാളിയുടെ നോവൽ സംസ്കാരത്തെ ശക്തമായി സ്വാധീനിച്ച രണ്ടു കൃതികളാണ് ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസവും ആൾക്കൂട്ടവും.
ഇതരകാഥികർ കെട്ടിപ്പൊക്കിക്കൊണ്ടു നടന്ന പിരമിഡിയൻ രചനയിൽ നിന്ന് ചാക്രികമായ ലോകവീക്ഷണം ലോകകഥയ്ക്കു സമ്മാനിച്ച ആഖ്യാന സംസ്കാരത്തിന്റെ മാതൃകകളാണ് അവ.
അശാന്തനായ ഒരു മാനസിക സഞ്ചാരിയുടെ മനസ്സാണ് ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം.
വിജയന്റെ ധർമപുരാണത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തത മറ്റൊരു തലത്തിലാണ്.
അതിൽ വൈരൂപ്യത്തിന്റെ സൌന്ദര്യശാസ്ത്രവും ദുരാചാരത്തിന്റെ സദാചാരവുമാണ് രാഷ്ട്രീയ ധ്വനികളോടെ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഗുരുസാഗരം ആത്മീയതയുടെ കേവലചിന്തകളിലേക്ക് ഉയർന്നു പോകുന്ന രചനയാണ്.
മധുരംഗായതി, ആത്മീയമായ പ്രപഞ്ചദർശനവും പ്രവാചകന്റെ വഴി സ്നേഹത്തിന്റെ ആത്മീയതയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
ആനന്ദിന്റെ രചനയാണ് നാഗരികബൗദ്ധികാന്തരീക്ഷം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആൾക്കൂട്ടം.
ആധുനിക ജീവിതത്തെ ഇളക്കിമറിച്ച ഈ ചിന്താപദ്ധതിയുടെ ആദ്യ മലയാള നോവൽ മാതൃകയാണ് ആൾക്കൂട്ടം.
ജൈവമനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തയെ നയിക്കുന്നത്.
അഭയാർഥികൾ, മരുഭൂമികൾ ഉണ്ടാകുന്നത്, വ്യാസനും വിഗ്നേശ്വരനും, ഗോവർധന്റെ യാത്രകൾ എന്നിവയിലെല്ലാം ഇന്ത്യൻ അവസ്ഥയുടെ വിവിധ മുഖങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
മലയാള നോവലിനെ കാല്പനികമായ മയക്കത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിച്ച് എഴുന്നേല്പിച്ച നോവലാണ് കാക്കനാടന്റെ അജ്ഞതയുടെ താഴ്വരകൾ.
വിപ്ലവരാഷ്ട്രീയത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന ധർമക്ഷയങ്ങൾ ആദർശശാലികളെ ഭ്രഷ്ടരാക്കുന്നതാണ് ഉഷ്ണമേഖലയിലെ പ്രതിപാദ്യം.
കോഴി, സാക്ഷി, വസൂരി എന്നിവയിൽ ആധുനികതയുടെ ആഗോള സംവേദനങ്ങളുടെയും ആഖ്യാനരീതികളുടെയും അംഗീകരണം കാണാം.
തന്റെ പരിചയാനുഭവങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് കന്യാവനം, മരുന്ന്  എന്നിവ പുനത്തിൽ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള രചിച്ചത്.
മിത്തും ചരിത്രവുമെല്ലാം യോജിപ്പിച്ച് സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും വ്യക്തിസവിശേഷതകളും ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്ന സ്മാരകശിലകൾ ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യ രചന.
എം. ടി. വാസുദേവൻ നായരും എൻ. പി. മുഹമ്മദും കൂട്ടായി രചിച്ച അറബിപ്പൊന്നിന് ശേഷമുണ്ടായ ഒരു കൂട്ടരചനയാണ് കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയും സേതുവും കൂടി ഒരുമിച്ച നവഗ്രഹങ്ങളുടെ തടവറ.
കൂട്ടംതെറ്റി മേയുന്നവരുടെ ലോകമാണ് മുകുന്ദന്റെ കൃതികളിൽ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.
ഡൽഹി, ഹരിദ്വാറിൽ മണിമുഴങ്ങുന്നു, കൂട്ടംതെറ്റി മേയുന്നവർ എന്നിവയിൽ അലക്ഷ്യ താരുണ്യത്തെയാണ് പരിചയപ്പെടുന്നത്.
ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികൾ, മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരങ്ങളിൽ, കേശവന്റെ വിലാപങ്ങൾ എന്നിവ മുകുന്ദന്റെ പില്ക്കാല കൃതികളാണ്.
നൃത്തം, ദൽഹിഗാഥകൾ, പ്രവാസം എന്നിവയാണ് മുകുന്ദന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ നോവലുകൾ.
ഫാന്റസിയെ പിന്തുടരുന്ന നോവലിസ്റ്റാണ് സേതു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഖ്യാതമായ പാണ്ഡവപുരം അതേ പേരുള്ള ഗ്രാമത്തിന്റെ ആചാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിൽ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ വിഭ്രാന്ത ലോകമാണ്.
നിയോഗം, താളിയോല, അടയാളങ്ങൾ എന്നിവ സേതുവിന്റെ ഇതര രചനകളിൽപ്പെടുന്നു.
യാഥാർഥ്യത്തെ നിസ്സംഗമായി കീറിമുറിക്കുന്നതിനും ആത്മകഥയും കഥയും സമന്വയിപ്പിക്കുന്നതിനും ശരീരധ്യാനത്തിന്റെ  വെളിപാടുകളായി ഭാഷയെ മാറ്റുന്നതിനും ചെറുകഥയിൽ ശ്രദ്ധിച്ച മാധവിക്കുട്ടിയുടെ പ്രതിഭ കടൽമയൂരം, മനോമി, രുക്മിണിക്കൊരു പാവക്കുട്ടി, മാനസി എന്നീ നോവലുകളിലും പ്രകടമാണ്.
അനുഭവ സ്വാതന്ത്യ്രത്തിന് അവർ ആർജവത്തോടെ പിന്തുണ നല്കുന്നു.
നോവലിനെ ആഖ്യാന പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ മാധ്യമമാക്കിയതിനും മലയാള നോവൽസാഹിത്യ ചരിത്രം സാക്ഷിയാണ്.
ടി.ആർ.-ന്റെ കൊരുന്ന്യോടത്ത് കോമൂട്ടി, കരൂർ ശശിയുടെ മെതിയടിക്കുന്നു, കല്പറ്റ ബാലകൃഷ്ണന്റെ ചൂളിമല, യു.കെ. കുമാരന്റെ ഒരിടത്തുമെത്താത്തവർ, ഡി. വിനയചന്ദ്രന്റെ ഉപരികുന്ന്, മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണന്റെ സൂര്യവംശം, ചുവന്ന വിദൂഷകരുടെ അഞ്ചാം പത്തി, ബ്രാ, രവിയുടെ പാതിരാമണൽ, കെ. രഘുരാമന്റെ ഭൂമിയുടെ പൊക്കിൾക്കൊടി, എൻ.എസ്. മാധവന്റെ ലന്തൻബത്തേരിയിലെ ലുത്തിനിയകൾ എന്നിവ പരീക്ഷണാംശങ്ങൾ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമത്രേ.
മലയാള നോവലിലെ ഏറ്റവും സർഗാത്മക സാഹസികൻ മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണനാണ്.
ചടുലമായ മധ്യമാർഗം പിന്തുടർന്ന ഒട്ടേറെ പ്രതിഭാശാലികൾ രതിയും നർമവും ഗൃഹാതുരത്വവും വിപ്ളവബോധവും ആക്ഷേപഹാസ്യവും ആഖ്യാനപരിഷ്കൃതിയോടെ നോവൽ വിഷയങ്ങളാക്കി.
പി. പദ്മരാജൻ (നക്ഷത്രങ്ങളേ കാവൽ), സക്കറിയ  (ഭാസ്കരപട്ടേലരും എന്റെ ജീവിതവും), സി.വി. ബാലകൃഷ്ണൻ (ആയുസ്സിന്റെ പുസ്തകം), ടി.വി.കൊച്ചുബാവ (വൃദ്ധസദനം), മനോജ് (കാട്ടാളൻ), കെ.പി. രാമനുണ്ണി (സൂഫി പറഞ്ഞ കഥ), വത്സലൻ വാതുശ്ശേരി (വാർഷികരേഖ), എൻ. പ്രഭാകരൻ (തിയ്യൂർ രേഖകൾ), പി. സുരേന്ദ്രൻ (സാമൂഹ്യപാഠം), എം. സുകുമാരൻ (ശേഷക്രിയ, ജനിതകം), എം.പി. നാരായണപിള്ള (പരിണാമം), ഇ.
ഹരികുമാർ, അക്ബർ കക്കട്ടിൽ എന്നിങ്ങനെ.
പ്രമേയപരമായി പുതിയ കാലത്തെ ശ്രദ്ധേയമായ നോവലാണ് കരുണാകരന്റെ യുദ്ധകാലത്തെ നുണയും മരക്കൊമ്പിലെ കാക്കയും.
നോവലിസ്റ്റുകളിൽ വനിതകളുടെ പ്രാതിനിധ്യവും പ്രകടമായി വരുന്നുണ്ട്.
എം.ഡി. രത്നമ്മ, മല്ലികായൂനസ്, ചെല്ലമ്മ ജോസഫ്, ചന്ദ്രകല എസ്. കമ്മത്ത്, ബിം.
എം. സുഹ്റ, കെ.ആർ. മീര എന്നിങ്ങനെ.
എങ്കിലും സ്ത്രീത്വത്തെ സമഗ്രമായ ക്ഷോഭവാസനയോടെ കണ്ട മാധവിക്കുട്ടിയെ മാനസികമായി പിന്തുടർന്ന സാറാ ജോസഫിന്റെ ആലാഹായുടെ പെൺമക്കളും ഒതപ്പും അപൂർവശോഭയുള്ള സ്ത്രൈണശക്തി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
കെ.ആർ. മീരയുടെ ആരാച്ചാർ ഭാവഗൗരവംകൊണ്ട് ഭാഷാപരിമിതിയെ അതിലംഘിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ നോവലത്രെ.
പ്രവാസി സാഹിത്യകാരൻ എന്ന നിലയിൽ ബെന്യാമിന്റെ ആടുജീവിതം എന്ന നോവൽ അനുഭവതീക്ഷ്ണതകൊണ്ടും നവ്യമായ ആഖ്യാനശൈലികൊണ്ടും വേറിട്ടുനില്ക്കുന്നതാണ്.
മനുഷ്യന് ഒരാമുഖം എന്ന നോവലിലൂടെ സുഭാഷ് ചന്ദ്രനും മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ പുതിയ പ്രതീക്ഷയായി മാറിയിട്ടുണ്ട്.
ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര എന്ന നോവലിലൂടെ റ്റി.
ഡി. രാമകൃഷ്ണനും.
മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ ചില ചേരികൾ ഇന്ന് സജീവമാണ്.
ദലിത് സാഹിത്യം, സ്ത്രീപക്ഷ സാഹിത്യം, പ്രവാസി സാഹിത്യം, ക്രിസ്ത്യൻ സാഹിത്യം, ഹൈന്ദവ സാഹിത്യം, മുസ്ലിം സാഹിത്യം, സെക്കുലർ സാഹിത്യം എന്നിങ്ങനെ.
ഈ ചേരികളെല്ലാം സാഹിത്യത്തിൽ അവർ പിന്തുടരുന്ന ആശയങ്ങളുടെയും സമീപനങ്ങളുടെയും ക്രോഡീകരണമാണ്.
പുതിയ രചനാസങ്കേതങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരുകൂട്ടം നോവലിസ്റ്റുകൾ ഇന്നുണ്ട്.
അവർ അനുഭവങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മതകൾക്ക് ആഖ്യാനത്തിന്റെ വൈചിത്ര്യങ്ങൾ ഒരുക്കാൻ ഏറെ പ്രയത്നിക്കുന്നുണ്ട്.
ആദ്യകാഥികർ.
കേരളത്തിലെ കഥാപരമായ നാടൻ പാട്ടുകൾ പദ്യത്തിലുള്ള വാങ്മയങ്ങൾ ആണ്.
അവയുടെ ഘടന ചെറുകഥകളുടേതാണെങ്കിലും ചെറുകഥ എന്നു വിളിക്കാത്തതിന് ഒരു കാരണമേ ഉള്ളൂ.
അവ ഗദ്യത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടതല്ല.
രേഖപ്പെടുത്താത്ത എത്രയോ മുത്തശ്ശിക്കഥകൾ ഭൂതകാല കേരളത്തിന്റെ സ്മരണകളിലുണ്ട്.
ചരിത്രവും പുരാണങ്ങളും ഐതിഹ്യങ്ങളും അവയിൽ സജീവമായ ചെറുകഥയുടെ ഘടന അണിയുന്നു.
എന്നാൽ പാശ്ചാത്യസമ്പർക്കത്തോടെയാണ് ചെറുകഥ വ്യക്തിത്വമുള്ള ഒരു ഗദ്യസാഹിത്യരൂപമായി അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങുന്നത്.
മലയാള ചെറുകഥയ്ക്കും മിഷനറി ദൗത്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം കാണുന്നു.
മിഷനറി സ്കൂളിലെ പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ ബൈബിളിൽ നിന്നുള്ള സാരോപദേശ കഥകൾ തർജുമ ചെയ്തു ചേർത്തിരിക്കുന്നു.
ചെറുപൈതങ്ങൾക്ക് ഉപകാരാർഥം, ഇംഗ്ലീഷിൽ നിന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ കഥകൾ (1829) ഇത്തരം കഥാഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളതാണ്.
കേരളവർമ വലിയകോയിത്തമ്പുരാൻ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ വിജ്ഞാന മഞ്ജരിയിലെ 'രണ്ടു യാചകന്മാരായ ചെറുപ്പക്കാരുടെ കഥ', ജ്ഞാനനിക്ഷേപം എന്ന ആനുകാലികത്തിലെ 'ആനയെയും തുന്നനെയും കുറിച്ചുള്ള കഥ' (1849), വിദ്യാവിലാസിനി എന്ന സാഹിത്യമാസികയിലെ ഒരു കല്ലൻ (1881) എന്നിവ ആദ്യകാലത്തെ ചെറുകഥാരൂപങ്ങളാണ്.
വിദ്യാവിനോദിനിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച വാസനാവികൃതി (1891) എന്ന അപസർപ്പക കഥ(വേങ്ങയിൽ കുഞ്ഞിരാമൻ നായനാരുടേതെന്ന് ഉള്ളൂർ)യാണ് ആദ്യ ചെറുകഥയെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നവരുമുണ്ട്.
സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ഇതിവൃത്തം രസാത്മകമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന കഥയാണിത്.
വേങ്ങയിൽ കുഞ്ഞിരാമൻ നായനാർ, കെ. സുകുമാരൻ, എ.ആർ.കെ.സി., അമ്പാടി നാരായണപ്പൊതുവാൾ, സി.എസ്. ഗോപാലപ്പണിക്കർ, മൂർക്കോത്തു കുമാരൻ തുടങ്ങിയവരുടേതാണ്.
ചെറുകഥാചരിത്രത്തിലെ ആദ്യതലമുറയിൽപ്പെട്ടവർ വിദ്യാവിലാസിനി, ഭാഷാപോഷിണി, രസികരഞ്ജിനി, ശാരദ, വിദ്യാവിനോദിനി തുടങ്ങിയവ അക്കാലത്തെ ആനുകാലികങ്ങളിൽ ധാരാളം കഥകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
മൂർക്കോത്തു കുമാരന്റെ ചില കഥകളിൽ പ്രകടമായ സാമൂഹ്യ പരിവർത്തനോത്സാഹം കാണുന്നു.
ഇക്കാലത്തെ പ്രാതിനിധ്യസ്വഭാവമുള്ള കഥകളാണ് കണ്ണിപ്പറമ്പിലെ കൊലപാതകൻ (എം.ആർ.കെ.സി), 'കുഞ്ഞു നമ്പൂതിരിയുടെ രണ്ടാം വേളി' (തേലപ്പുറത്ത് നാരായണൻ തമ്പി), 'ഞാനും മഹാത്മാവും' (വി.കെ. തോമസ്), 'ഒരു ഭർത്താവിന്റെ മനസ്താപം' (കെ. ശങ്കരക്കുറുപ്പ്), 'കനകലത' (പെരിഞ്ചേരി രാമൻ മേനോൻ), 'സ്വതന്ത്ര തമസ്' (ചിത്രമെഴുത്ത് കെ.എം. വർഗീസ്) തുടങ്ങിയവ.
മലയാളത്തിൽ ആദ്യത്തെ സ്വതന്ത്ര ചെറുകഥ എഴുതിയ കാഥിക എം. സരസ്വതിഭായിയാണെന്ന് അഭിപ്രായമുണ്ട്. 'കഥ', 'തലച്ചോറില്ലാത്ത സ്ത്രീകൾ' (1911 ഭാഷാപോഷിണി), ഒരു കൊലപാതകിയുടെ മനസ്സാക്ഷിയും അയാളുടെ മോഹവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം ചിത്രീകരിക്കുന്ന അമ്പാടി നാരായണി അമ്മയുടെ 'മനസ്സാക്ഷിയും മോഹവും' ഇക്കാലത്തെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കഥയാണ്.
ഉപരിവർഗ ഉന്നതകുലജാതരുടെ കലാരൂപമായി ചെറുകഥ മാറിയതിനെ പരിഹസിക്കുന്ന വേറൊരു കഥാരത്നമാല-പ്രഥമഗുച്ഛകം ഇക്കാലത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
വി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ചെറുകഥകളാണ് തുടർന്ന് വിഷയവൈവിധ്യം കൊണ്ടും രചനാപരമായ പുതുമകൾ കൊണ്ടും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടത്.
ഇക്കാലത്തെ കഥാസാഹിത്യത്തിന് ലഭിച്ച അനശ്വരമായ നേട്ടം കൊട്ടാരത്തിൽ ശങ്കുണ്ണിയുടെ ഐതിഹ്യമാലയാണ്.
വാങ്മയമായി പ്രചരിച്ചിരുന്ന ഐതിഹ്യങ്ങൾ അക്കാലത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിനും ആചാരവിശ്വാസങ്ങൾക്കും ഒട്ടും പോറലേല്പിക്കാതെ പുനരാഖ്യാനം നിർവഹിച്ച ഈ ഉപന്യാസ കഥകൾ മലയാളിയുടെ മനസിൽ ഇന്നും സജീവ സാന്നിധ്യമാണ്.
കേസരിയും പില്ക്കാലവും.
കേരളത്തിന്റെ സാഹിത്യാവബോധത്തെ വിപ്ലവകരമായി പരിഷ്കരിക്കുന്നതിന് കാരണക്കാരനായ കേസരി ബാലകൃഷ്ണപിള്ള പാശ്ചാത്യകഥകളുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം ചർച്ചാവിഷയമാക്കുകയും ലോകകഥകൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ജീവിതത്തോടു സജീവ ബന്ധമുള്ള കഥകൾ രചിക്കുന്നതിന് മാർഗനിർദേശം നല്കുകയും യൂറോപ്യൻ സാഹിത്യപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
യഥാതഥ പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കഥകൾ രചിച്ച ആദ്യകാല കാഥികർ സി. അച്യുതക്കുറുപ്പ്, എം.ആർ.ബി, കെ.എൻ. എഴുത്തച്ഛൻ, വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാട്, മൂത്തിരിങ്ങോട്ടു ഭവത്രാതൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട്, സി.ബി. കുമാർ, വി.കെ. അമ്മുണ്ണി, ഗ്രാമീണൻ, എസ്.കെ.ആർ. കമ്മത്ത്, വി.വി. മേനോൻ തുടങ്ങിയവരാണ് കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ അസ്വാരസ്യങ്ങൾ, സമുദായപരമായ അനാചാരങ്ങൾ, വിഭ്രാന്തമായ മാനസികാവസ്ഥകളുടെ സ്വാഭാവികമായ ആവിഷ്കാരങ്ങൾ, ദാരിദ്ര്യം, അധഃസ്ഥിതരുടെ ജീവിതദുരിതങ്ങൾ, സാമൂഹ്യവിപ്ലവ പ്രശ്നങ്ങൾ, ജീവിതത്തിലെ വ്യർഥതകൾ, സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ഈ കാഥികരുടെ രചനകളിൽ സവിശേഷ ശക്തിയോടെ നാം അനുഭവിക്കുന്നു.