smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
മാരിടൈം വിമൻസ് ക്രിസ്ത്യൻ ടെമ്പറൻസ് യൂണിയൻ (ഡബ്ല്യുസിടിയു), നാഷണൽ കൗൺസിൽ ഓഫ് വിമൻ ഓഫ് കാനഡ , ലോക്കൽ കൗൺസിൽ ഓഫ് വിമൻ ഓഫ് ഹാലിഫാക്സ് എന്നിവയ്ക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ കനേഡിയൻ സർഫാജിസ്റ്റും എഴുത്തുകാരിയുമായിരുന്നു എഡിത്ത് ജെസ്സി ആർച്ചിബാൾഡ് (ജീവിതകാലം: 5 ഏപ്രിൽ 1854 - 11 മെയ് 1936) പലതരം സാമൂഹ്യപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ജോർജ്ജ് അഞ്ചാമൻ രാജാവ് അവരെ "ലേഡി ഓഫ് ഗ്രേസ്" എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു.
1997 ൽ കാനഡ സർക്കാർ ദേശീയ ചരിത്ര പ്രാധാന്യമുള്ള വ്യക്തിയായി അവരെ നിയമിച്ചു.
ന്യൂഫൗണ്ട് ലാൻഡിലെ സെന്റ് ജോൺസിൽ കാതറിൻ എലിസബത്ത് (റിച്ചാർഡ്സൺ) ആർച്ചിബാൾഡ്, സർ എഡ്വേർഡ് മോർട്ടിമർ ആർച്ചിബാൾഡ് എന്നിവരുടെ മകളായി ജനിച്ച എഡിത്ത് ജെസ്സി ആർച്ചിബാൾഡ് പൊതുസേവന ചരിത്രമുള്ള ഒരു പ്രമുഖ കുടുംബത്തിൽ പെട്ടയാളായിരുന്നു.
ലണ്ടനിലും ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിലും അവർക്ക് ആദ്യകാല വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചു.
അവിടെ അവരുടെ പിതാവ് ബ്രിട്ടീഷ് കോൺസൽ ജനറൽ ആയിരുന്നു.
ഇരുപതാമത്തെ വയസ്സിൽ രണ്ടാമത്തെ കസിൻ മൈനിംഗ് എഞ്ചിനീയറായ നോവ സ്കോട്ടിയയിലെ കൗ ബേയിൽ ഗൗറി കൽക്കരി ഖനന ഉടമയായിരുന്ന ചാൾസ് എ. ആർച്ചിബാൾഡിനെ വിവാഹം കഴിച്ചു.
1893-ൽ അദ്ദേഹം കൊളിയറി വിറ്റ് ഹാലിഫാക്സിലെ ബാങ്ക് ഓഫ് നോവ സ്കോട്ടിയയുടെ പ്രസിഡന്റും ഡയറക്ടറുമായി ചുമതലയേറ്റു.
അവർക്ക് നാല് മക്കളുണ്ടായിരുന്നു - സൂസൻ ജോർജീന (ജോർജി എന്നറിയപ്പെടുന്നു), തോമസ്, ചാൾസ്, എഡ്വേർഡ് - ഹാലിഫാക്സിലേക്ക് പോകുന്നതിനുമുമ്പ് പോർട്ട് മോറിയനിലെ "സീവ്യൂ" എന്ന മാളികയിൽ അവർ താമസിച്ചു.
അവലംബം കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക് Ruth Bordin, Woman and Temperance: The Quest for Power and Liberty, 1873-1900 (Philadelphia: Temple University Press, 1981) Ernest R. Forbes, "Battles in Another War: Edith Archibald and the Halifax Feminist Movement" in Challenging the Regional Stereotype: Essays on the 20th Century Maritimes (Fredericton: Acadiensis Press, 1989) Ernest R. Forbes.
Prohibition and the Social Gospel in Nova Scotia .
Janet Guildford.
"Edith Jessie Archibald: Ardent Feminist and Conservative Reformer" Journal of the Royal Nova Scotia Historical Society, 2008.
Joanne E. Veer, "Feminist Forebears: The Woman's Christian Temperance Union in Canada's Maritime Provinces, 1875-1900" (PhD thesis, University of New Brunswick, 1994), 5.
പുറംകണ്ണികൾ Edith Archibald എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
Archibald in SFU Digitized Collections, Simon Fraser University , Coll.
Canada's Early Women Writers
എഡിംഗ്ടൺ ലുമിനോസിറ്റി
പുറത്തേക്ക് പ്രവർത്തിക്കുന്ന വികിരണബലവും ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഗുരുത്വാകർഷണബലവും തമ്മിൽ സന്തുലിതമാകുമ്പോൾ ഒരു നക്ഷത്രത്തിന് നേടാനാകുന്ന പരമാവധി പ്രകാശമാണ് എഡിംഗ്ടൺ പ്രകാശം.
എഡിംഗ്ടൺ പരിധി എന്നും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു.
ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥയെ ഹൈഡ്രോസ്റ്റാറ്റിക് സന്തുലിതാവസ്ഥ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ഒരു നക്ഷത്രം എഡിംഗ്ടൺ പരിധി കവിയുമ്പോൾ അതിന്റെ പുറം പാളികളിൽ നിന്ന് വളരെ തീവ്രമായ വികിരണങ്ങൾ അടങ്ങിയ നക്ഷത്രവാതം രൂപംകൊള്ളും.
ഒട്ടുമിക്ക കൂറ്റൻ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും എഡിംഗ്ടൺ പരിധിക്ക് വളരെ താഴെയുള്ള തിളക്കം മാത്രമേ ഉള്ളു എന്നതിനാൽ, അവയിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുന്ന കാറ്റ് താരതമ്യേന തീവ്രത കുറഞ്ഞവയായിരിക്കും.
ക്വാസാറുകൾ , തമോഗർത്തങ്ങൾ എന്നിവയിലെ പ്രകാശവികിരണത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നതിനാണ് എഡിംഗ്ടൺ പരിധി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
യഥാർത്ഥത്തിൽ, സർ ആർതർ എഡിംഗ്ടൺ ഈ പരിധി കണക്കാക്കുമ്പോൾ ഇലക്ട്രോൺ സ്കാറ്ററിംഗ് മാത്രമാണ്  പരിഗണിച്ചിരുന്നത്.
ഇതിനെ ഇപ്പോൾ ക്ലാസിക്കൽ എഡിംഗ്ടൺ പരിധി എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ഇക്കാലത്ത്, പരിഷ്കരിച്ച എഡിംഗ്ടൺ പരിധി ബൗണ്ട്-ഫ്രീ, ഫ്രീ-ഫ്രീ റേഡിയേഷൻ ((ബ്രെംസ്ട്രാഹ്ലുങ് കാണുക) ഇടപെടൽ പോലുള്ള മറ്റ് റേഡിയേഷൻ പ്രക്രിയകളെയും കണക്കാക്കുന്നു.
എഡിത് ഐറിൻ സൊഡെർഗ്രാൻ
സ്വീഡിഷ് ഭാഷ സംസാരിച്ചിരുന്ന ഫിന്നീഷ് കവയിത്രിയായിരുന്നു എഡിത് ഐറിൻ സൊഡെർഗ്രാൻ (ജീവിതകാലം : 4 ഏപ്രിൽ 1892 – 24 ജൂൺ 1923).
സ്വീഡിഷ് ഭാഷാ സാഹിത്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ ആധുനിക കവയിത്രിയായിരുന്നു അവർ.
ഫ്രഞ്ച് പ്രതീകാത്മകത , ജർമ്മൻ ആന്തരികജീവിതസിദ്ധാന്തം, റഷ്യൻ ഭവിതവ്യതാവാദം എന്നിവ അവരുടെ ആധുനിക കവിതകളെ വളരെയേറെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു.
തന്റെ 24 ആം വയസിൽ “Dikter” (കവിതകൾ) എന്ന പേരിൽ ആദ്യകവിതാസമാഹാരം അവർ പുറത്തിറക്കിയിരുന്നു.
കൗമാരകാലത്തു പിടിപെട്ട ക്ഷയരോഗം കാരണമായി, എഡിത് ഐറിൻ സൌഡെർഗ്രാൻ തന്റെ 31 ആം വയസ്സിൽ അകാലത്തിൽ അന്തരിച്ചു.
തന്റെ കവിതകളുടെ ലോക വ്യാപകമായ അഭിനന്ദനത്തിനുവേണ്ടി അവർ ജീവിച്ചിരുന്നില്ല.
അവരുടെ കവിതകൾ പിൽക്കാലത്തു വന്ന പല കവികളുടെയും രചനകളെ വളരെയേറെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എഡിത് സോഡെർഗാൻ മഹാന്മാരായ ആധുനിക സ്വീഡിഷ്-ഭാഷാ കവികളിൽ ഒരാളായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നു.
അവരുടെ രചനകൾ സ്വീഡിഷ്-ഭാഷ യിലെ മെയർ കാൻഡ്രെ , ഗുന്നാർ ഹാർഡിങ് , ഇവ റുണെഫെൽറ്റ് , ഇവ ഡാഹ്‍ൽഗ്രൻ തുടങ്ങിയവരെപ്പോലുള്ളവരുടെ കവിതകളെയും സംഗീത ശൈലികളെയും ഇക്കാലത്തും  സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
എഡിത് ഐറിൻ സൊഡെർഗ്രാൻ റഷ്യ യിലെ സെന്റ് പീറ്റേർസ്ബർഗ്ഗിൽ മധ്യവർഗ്ഗ ഫിന്നിഷ് - സ്വീഡിഷ് കുടുംബത്തിലാണ് ജനിച്ചത്.
സ്വീഡിഷ് ഭാഷ തങ്ങളുടെ മാതൃഭാഷയായി സംസാരിക്കുന്ന ഫിൻലാൻറിലെ , ഫിന്നിഷ്-സ്വീഡിഷ് ന്യൂനപക്ഷത്തിലുള്ള  മാതാപിതാക്കളായ മാറ്റ്സ സൊഡെർഗ്രാൻ , ഹെലനാ ഹോംറൂസ് എന്നിവരുടെ ഏക മകളായിട്ടാണ് അവർ വളർന്നത്.
അവരുടെ അമ്മയായ ഹെലന വിവാഹത്തിനു മുമ്പ് ഒരു റഷ്യൻ സൈനികനുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ ഒരു പുത്രനു ജന്മം നൽകിയിരുന്നെങ്കിലും രണ്ടു ദിവസം മാത്രമേ കുട്ടി ജീവിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
ഭാര്യയുടെ മരണശേഷം വിഭാര്യനായിരുന്ന അവരുടെ പിതാവ് രണ്ടു ചെറിയ കുട്ടികളുമായി അക്കാലത്തു കഴിയുകയായിരുന്നു.
ഇരുവരുടെയും കഴിഞ്ഞകാലം തങ്ങൾ ഒരു വിവാഹത്തിന് പൂർണ്ണമായി അനുയോജ്യരല്ല എന്നുള്ള പൂർണ്ണബോധ്യത്തോടെയും ഇരുഭാഗത്തുമുണ്ടായ ദുരന്തങ്ങളെയും മുൻനിറുത്തി മാതാപിതാക്കൾ വിവാഹിതരാകുകയായിരുന്നു.
എഡിത്തിന്റെ അമ്മ ഒരു ഉന്നതകുടുംബത്തിൽനിന്നുള്ള വനിതയായിരുന്നു.
അവരുടെ കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹ്യപദവി ശക്തമായിരുന്നു.
പിതാവുമായി എത്രമാത്രം ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതലായി വിവരങ്ങളില്ല.
അവർക്ക് 15 വയസു പ്രായമുള്ളപ്പോൾ പിതാവ് മരണപ്പെട്ടു.
എഡിത്തിന് ഏതാനും മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ സൊഡെർഗ്രാൻ കുടുംബം കരെലിയാൻ ഇസ്തുമസിലുള്ള റയ്‍വോള വില്ലജിലേയ്ക്കു മാറിത്താമസിച്ചു.
അവിടെ മുത്തഛനായ ഗബ്രിയേൽ ഹോംറൂസ് അവർക്കായി ഒരു വീടു വാങ്ങിയിരുന്നു.
ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം മാറ്റ്സ് ഒരു തടിയറപ്പു മില്ലിൽ മേൽനോട്ടക്കാരനായുള്ള ജോലി സമ്പാദിച്ചു.
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹം ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കമ്പനി പാപ്പരാകുകയും കുടുംബം ചെലവുകൾക്കു പണം കണ്ടെത്താൻ വളരെയധികം വിഷമിക്കുകയും ചെയ്തു.
അമ്മയായ ഹെലനയുടെ പിതാവ് ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം മരണപ്പെടുകയും പിതാവിന്റെ സ്വത്ത് ഹെലനയ്ക്കും അവരുടെ അമ്മയ്ക്കുമായി വിഭജിച്ചു നൽകുകയും ചെയ്തു.
അങ്ങനെ ലഭിച്ച പണം ഉപയോഗിച്ച് അവർ കടങ്ങൾ വീട്ടുകയും സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള പ്രാപ്തി കൈവരിക്കുകയും ചെയ്തു.
മാറ്റ്സിന്റെ വിജയകരമല്ലാത്ത വ്യാപാരങ്ങളും മറ്റുമായി ബാക്കിയുള്ള പണം പെട്ടെന്നുതന്നെ തീർന്നു.
ഹെലന അമ്മയുടെ ഭഗത്തുനിന്നു കിട്ടിയ ഷെയർ ഉപയോഗിച്ച് ഒരിക്കൽക്കൂടി കുടുംബത്തിന്റെ കടങ്ങൾ വീട്ടി.
എഡിത്, സെന്റ് പീറ്റേർസ്ബർഗ്ഗിലെ പെട്രിസ്ഷ്യൂളിലെ ഗേൾസ് സ്കൂളിൽ പഠനത്തിനു ചേർന്നു.
പെട്രിസ്ഷ്യൂൾ പാരമ്പര്യസമ്പന്നമായ ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു.
ഈ സ്ഥലം എഡിത്തിന് വളരെ തന്റെ ബുദ്ധിപരമായ കഴിവുകളെ വളർത്തുന്നതിനു പറ്റിയ ചുറ്റുപാടുകൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
1904 ൽ അവരുടെ പിതാവിന് ക്ഷയരോഗം കണ്ടെത്തുകയും 1906 മെയ് മാസത്തിൽ നെലാൻറിലെ നുമ്മെല സോനിട്ടോറിയത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
ഭേദപ്പെടാത്ത അസുഖത്തോടെ അദ്ദേഹം വീട്ടിലേയക്കു തിരിച്ചയയ്ക്കപ്പെട്ടു.
1907 ഒക്ടോബർ മാസത്തിൽ മാറ്റ്സ് സൊഡെർഗ്രാൻ അസുഖം മൂർഛിച്ച് മരണമടഞ്ഞു.
ഇത് എഡിത്തിന് അസുഖം കണ്ടുപിടിക്കപ്പെടുന്നതിന് ഏകദേശം ഒരു വർഷം മുമ്പായിരുന്നു.
ഈ സങ്കീർണ്ണമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ കുടുംബത്തെ താങ്ങി നിർത്തേണ്ട ഉത്തിവാദിത്വം എഡിത്തിന്റെ അമ്മയുടെ ചുമതലയായിരുന്നു, പ്രത്യകിച്ച് മാറ്റ്സ് സൊഡെർഗ്രാനിന്റെ  ആരോഗ്യം മോശമായ അവസ്ഥയിൽ.
എഡിത്ത് നല്ലൊരു ഫോട്ടോഗ്രാഫർ കൂടിയായിരുന്നു.
അവരുടെ ശേഖരത്തിൽ അമ്മയുമൊത്തുള്ള അനേകം ഫോട്ടോകളുടം പിതാവിന്റെ ഏതാനും ചിത്രങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ അമ്മയായ ഹെലന സൊഡെർഗ്രാന് വിവേകമതിയും ബുദ്ധിമതിയുമായ സ്ത്രീയായിരുന്നു.
എഡിറ്റ് അമ്മയുമായുള്ള സഹവാസം ആസ്വദിച്ചിരുന്നു.
ഒരു കവയിത്രിയാകുക എന്ന മകളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് ഹെലന എപ്പോഴും പിന്താങ്ങുകുയും സഹായസഹകരണങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു.
എഡിത്തും പിതാവും തമ്മിൽ ചിലവഴിക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ സമയം അമ്മയും മകളും തമ്മിൽ ചിലവഴിച്ചിരുന്നു.
അവർ സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ സെൻറ് പീറ്റേർസ്ബർഗ്ഗ് ചുറ്റിനടന്നു കാണുന്നതിനു സമയം കണ്ടെത്തുകയും ഇടയ്ക്ക് നഗരത്തിലെ വിബോർഗ്സ്ക ഭാഗത്ത് താമസിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
എഡിത്തിൻറെ പിതാവ് അവരോടൊപ്പം നഗരത്തിൽ കുറച്ചുകാലം മാത്രമാണ് കഴിഞ്ഞത്.
എഡിത്തിന് ഏതാനും സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.
ഹെലന, തന്റെ മകളെ ഏകാന്തതായിലകപ്പെട്ടു പോകുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ടു.
ഗുന്നാർ ടിഡെസ്ട്രോമിനെപ്പോലെയുള്ള ചില ജീവചരിത്രകാരന്മാർ, ഹെലന എഡിത്തിനു കൂട്ടായിരിക്കുവാൻ അതേ പ്രായമുള്ള സിൻഗ എന്നു പേരായ ഒരു വളർത്തുമകളായ സഹോദരിയെ കണ്ടെത്തിയതായി അവകാശപ്പെടുന്നു.
സ്കൂൾ പഠനകാലത്ത് സിൻഗ സൊഡെർഗ്രാൻ കുടുംബത്തോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞിരുന്നതായും അവധിക്കാലങ്ങളിൽ മാത്രം തൻറെ യഥാർത്ഥ കുടുംബത്തിലേയ്ക്കു പോയിരുന്നതായും കരുതപ്പെടുന്നു.
ഒരിക്കൽ സിൻഗ അവിടെനിന്ന് സ്വന്തം കുടുബത്തിലേയ്ക്ക് ഓടിപ്പോയിരുന്നതായും റെയിൽപാളത്തിനു സമീപത്തുകൂടി നടക്കവേ അവൾ ട്രെയിൻ തട്ടി മരണമടഞ്ഞാതായും പിന്നീട് ഹെലന അവളുടെ വികൃതമായ മൃതശരീരം കണ്ടതായും പറയപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ മറ്റു ജീവചരിത്രകാരന്മാരായ എബ്ബ വിറ്റ്-ബ്രാട്ട്സ്ട്രോമിനെപ്പോലുള്ളവർ ഈ കഥ തള്ളിക്കളയുന്നു.
സിൻ‌ഗെയന്ന പെൺകുട്ടി ജീവിച്ചിരുന്നതായി തെളിവുകൾ ഒന്നുമില്ല എന്ന് ഇവർ സമർത്ഥിക്കുന്നുd.
1902 ലാണ് Die deutsche Hauptschule zu St. Petri ( Russian : Петришуле ) എന്ന സ്കൂളിൽ എഡിത്ത് സ്കൂൾ പഠനം ആരംഭിക്കുന്നത് .
അവിടെ 1909 വരെ പഠനം തുടർന്നിരുന്നു.
ഈ സ്കൂൾ വർഷങ്ങൾ ആശങ്കകളുടേയും ശക്തമായ സാമൂഹ്യ സംഘർഷങ്ങളുടേതുമായിരുന്നു.
ഇത് അവരുടെ ലോകവീക്ഷണത്തെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു.
Vaxdukshäftet പോലെയുള്ള കവിതകളിൽ അവരുടെ സ്കൂൾ ജീവിതത്തിൻറ നിഴലുകൾ കാണാം.
അക്കാലത്തുള്ള കവിതകളിൽ രാഷ്ട്രീയ തീമുകളും കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കുന്നതാണ്.
സ്കൂളിൽ ജർമ്മൻ , റഷ്യൻ , ഫിന്നിഷ് , സ്കാൻഡിനേവിയൻ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ രാജ്യക്കാരാണ് പഠനം നടത്തിയിരുന്നത്.
ആധുനിക ഭാഷകൾ പഠിക്കുന്നതിലാണ് അവർ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്.
ജർമ്മൻ , ഫഞ്ച് , ഇംഗ്ലീഷ്, റഷ്യൻ എന്നിവയെല്ലാം പരിശീലിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും മാതൃഭാഷയായി സ്വീഡിഷിൽ വലിയ പരിശീലനം കിട്ടിയിരുന്നില്ല.
സ്വീഡിഷ് ഭാഷ യിലെ ഗ്രാമർ പരിജ്ഞാനം തീരെക്കുറവായിരുന്നു.
സ്കൂളിലും സുഹൃത്തുക്കളോടും ജർമ്മൻ ഭാഷ യിലാണ് അവർ ആശയവിനിമയം നടത്തിയിരുന്നത്s.
എഡിത്ത് വളരെ ബുദ്ധിമതിയായി കുട്ടിയായിരുന്നു.
അറിവ് വളരെ വേഗം ഗ്രഹിക്കുന്നതിനുള്ള അസാമാന്യമായ പാടവം അവർക്ക് സ്കൂൾജീവിതകാലത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ഫ്രഞ്ച് പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നതിൽ അവർ അത്യധികമായ താൽപര്യം കാട്ടിയിരുന്നു.
ഇതിനു പ്രധാനകാരണം അവരുടെ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്ന ഹെൻഡ്രി കോട്ടിയർ ആയിരുന്നു.
1908 കളിൽ എഡിത്ത്, തൻറെ കവിതകളിലും എഴുത്തുകളിലും സ്വീഡിഷ് പ്രധാന ഭാഷയായി ഉപയോഗിക്കുവാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ജർമ്മൻ ഭാഷ യിലുള്ള എഴുത്തു പൊടുന്നനവെ നിർത്തുകയും ചെയ്തു.
ഇത്‍ സ്വയം എടുത്ത തീരുമാനപ്രകാരമല്ലായിരുന്നു.
സ്വീഡിഷ് സാഹിത്യവുമായി അവർക്ക് അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതുപോലെ ഫിൻലാൻറ്-സ്വീഡിഷ് കവിത അവഗണിക്കപ്പെട്ടുകിടക്കുകയുമായിരുന്നു.
ഈ തീരുമാനത്തിനുപിന്നിലെ പ്രധാനപ്രേരണ അവരുടെ അടുത്ത ബന്ധുവും ഫിൻലാൻഡ്-സ്വീഡിഷ് ഭാഷാ ഗവേഷകനായിരുന്ന ഹൂഗോ ബെർഗ്രോത്ത് ആയിരുന്നു.
ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് അവർ Hoppet ("The Hope") എന്ന പേരിൽ ഒരു കവിത പുറത്തിറക്കിയിരുന്നു.
ഇത് ഹെൽസിങ്ഫോർസിൽ വച്ച് സ്വീഡിഷ് ലിബറൽ പാർട്ടിയ്ക്കായി ഒരു മെമ്പർഷിപ്പ് ന്യൂസ്‍ലെറ്റിനുവേണ്ടി തയ്യാറാക്കിയതായിരുന്നു.
ഈ കവിത ഫിൻലാൻറ്-സ്വീഡിഷ് രചയിതാക്കളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിരുന്നു.
അതുപോലെതന്നെ സ്വീഡിഷ് ഭാഷയിലേയ്ക്കുള്ള മാറ്റം ആ ഭാഷയിൽത്തന്നെ കവിതകളെഴുതുവാൻ പ്രചോദനമായിത്തീർന്നു.
അസുഖകാലം
1908 നവംബർ മാസത്തിലെ ഒരു ദിവസം എഡിത്ത് സ്കൂളിൽനിന്നെത്തിയത് വളരെ ക്ഷീണിതയായാണ്.
തനിക്ക് ഒരു സുഖവും തോന്നുന്നല്ല എന്ന ആവലാതിയിൽ ഹെലെന ഒരു ഭിഷഗ്വരനെ വിളിച്ചുവരുത്തുകയും അദ്ദേഹം പരിശോധനനടത്തിയശേഷം എഡിത്തിന് ശ്വാസകോശത്തിൽ വീക്കമുണ്ടെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
1909 ലെ പുതുവത്സരദിനത്തിൽ എഡിത്തിന് ക്ഷയരോഗമുണ്ടെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു.
പരിശോധനാറിപ്പോർട്ട് വന്ന ഒരു മാസത്തിനുള്ളില്ത്തന്ന എഡിത്ത് നുമ്മെല സാനിട്ടോറിയത്തിൽ അഡ്മിറ്റായി.
അവരുടെ പിതാവ് മരണപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് ചികിത്സിച്ചിരുന്ന അതേ ആശുപത്രിയായിരുന്നു അത്.
ഓർമ്മകൾ അവരെ വേട്ടയാടുകയും അവിടുത്തെ ചികിത്സ അവർക്ക് സുഖപ്രദമല്ലാതെ വരുകയും ചെയ്തു.
അക്കാലത്ത് ക്ഷയരോഗം പൂർണ്ണമായി സുഖപ്പെടുവാനുള്ള സാഹചര്യങ്ങളില്ലായിരുന്നു.
70 മുതൽ 80 ശതമാനം വരെയുള്ള കേസുകളിൽ രോഗികൾ അസുഖം കണ്ടുപിടിച്ച് 10 വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മരണമടഞ്ഞിരുന്നു.
നുമ്മെലയിൽ എഡിത്ത് വളരെ അസന്തുഷ്ടയായി കാണപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവരുടെ പിതാവിൻറെ മരണവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കേന്ദ്രമെന്ന നിലയിൽ പ്രത്യേകിച്ചും.
അവരുടെ തൂക്കം കുറയുകയും മാനസികാരോഗ്യം വളരെ താഴ്ന്നനിലയിലെത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
തനിക്കു മാനസികരോഗിയായി മാറിയിട്ടുണ്ടെയെന്ന് അവർ ഒരിക്കൽ ഡോക്ടറോട് സംശയം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
അവരെ ഭൂതകാലം വേട്ടയാടുകയും ആ സ്ഥലം സ്ഥലം കൂടുതൽ ഒരു ജയിലിൽ സാദൃശ്യമുള്ളതായി അവർക്കു തോന്നകയും ചെയ്തു.
വിരസമായ ദിവസങ്ങളിൽ അവർ മറ്റു ദേശങ്ങളിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നതായി ദിവാസ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കഴിയവേ  അവർ തന്റെ മനസ്സിനെ വിചിത്രമായ ലോകത്തേയ്ക്കു പാറിപ്പറക്കുന്നതിനായി അഴിച്ചുവിട്ടു.
അടുത്ത വർഷം അവരുടെ സ്ഥിതി കൂടുതൽ വഷളായിത്തീർന്നിരുന്നു.
അതിനാൽ കുടുംബം വിദേശത്തുനിന്നുള്ള സഹായം ലഭിക്കുവാനുള്ള സാദ്ധ്യതകൾ ആരാഞ്ഞു.
പ്രഥമഗണന സ്വിറ്റ്സർലാന്റ് ആയിരുന്നു.
അക്കാലത്ത് യൂറോപ്പിലെ ക്ഷയരോഗ ചികിത്സയുടെ കേന്ദ്രമായി സ്വിറ്റ്സർലാന്റ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
1911 ലെ ഒക്ടോബർ മാസത്തിൽ, അസുഖനിർണ്ണയം നടത്തി ഏകദേശം മൂന്നു വർഷങ്ങൾത്തു ശേഷം എഡിത്തും അവരുടെ അമ്മയും സ്വിറ്റസർലാൻറിലെ അറോസായിലേയ്ക്കു യാത്രയായി.
എന്നാൽ അവിടെയും അവർ‌ക്ക് സുഖകരമായി തോന്നിയില്ല.
മൂന്നു വ്യത്യസ്ത ഡോക്ടർമാർ അവരെ പരിശോധിക്കുകയും അസുഖം ഭേദമാകുന്നതിനുള്ള തികച്ചും വ്യത്യസ്തങ്ങളായ വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം അവരെ ഡവോസ്-ഡോർഫ് സാനിട്ടോറിയത്തിലെ ഡോക്ടർ ലുഡ്‍വിഗ് വോൺ മുറാൾട്ടിന്റെ അടുത്തെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
പ്രസ്തുത ഡോക്ടറെ കണ്ടമാത്രയിൽത്തന്നെ അവർക്ക് വളരെ ആശ്വാസം അനുഭവപ്പെടുകയും, ഡോക്ടർ വോൺ മുറാൾട്ട് അവർക്ക് വലതു ഭാഗത്തു ചെയ്യാവുന്നതായ ന്യൂമോത്തൊറാക്സ് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ചികിത്സ നിർദ്ദേശിച്ചു.
ഇത് ശസ്ത്രക്രിയക്കിടയിൽ ശ്വാസകോശം തുളച്ച് അതിൽ നൈട്രജൻ ഗ്യാസ് നിറക്കുന്ന പ്രക്രയയും ഉൾപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
തുളയ്ക്കുന്ന ശ്വാസകോശം ഉപയോഗക്ഷമമല്ലാതാവുമെങ്കിലും അത് വിശ്രമാവസ്ഥയിലാകുമായിരുന്നു.
1912 മെയ് മാസത്തിനു ശേഷം അസുഖം ഭേദപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിലും  അവരുടെ ശ്വാസകോശത്തിൽ ക്ഷയരോഗത്തിന്റെ ബാക്ടീരിയകൾ ഒന്നും തന്നെ അവശേഷിച്ചായി കാണപ്പെട്ടില്ല.
അവർ ഓരോ ദിവസവും അനേകമണിക്കൂറുകൾ വിശമിക്കേണ്ടതും ആഹാരക്രമം അനുഷ്ടിക്കേണ്ടതുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഫിൻലാൻറിലെ ഒരു ചെറു പ്രദേശത്തുനിന്ന് ബൌധികമായി വളരെ ഉന്നതനിലയിലുള്ള ഒരു രാജ്യത്തെത്തിയ അവർക്ക് അവിടെനിന്ന് വളരെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ പകർന്നുകിട്ടി.
യൂറോപ്പിലെ പ്രതിഭാധനരായ നിരവധി ആളുകളുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തുവാൻ സാനിട്ടോറിയത്തിലെ ചികിത്സാകാലത്ത് അവർക്ക് സാധിച്ചിരുന്നു.
ഇത്തരം ആളുകളിൽനിന്ന് ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഇത് സെന്റ് പീറ്റേർസ്ബർഗ്ഗിലെ താമസത്തിനിടയിൽ വളരെ വിരളമായി ലഭിച്ചിരുന്നതാണ്.
തീർച്ചയായും അവരുടെ വിശ്വാസവും സൗഹൃദം നേടിയ ആദ്യ ഡോക്ടർ വോൺ മുറാൾട്ട് ആയിരുന്നു.
1917 ൽ ഡോക്ടർ വോൺ മുറാൾട്ട് അന്തരിച്ചവേളയിൽ “Trädet i skogen”  ("The Tree in the Forest") “Fragment av en stämning”  ("Fragment of a Mood") എന്നിങ്ങനെ  രണ്ടു കവിതകൾ അവർ അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ച് എഴുതുകയുണ്ടായി.
സ്വിറ്റ്സർലന്റിലെ വാസകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തെസംബന്ധിച്ച് അവർക്കുണ്ടായിരുന്ന ബഹുമാനവും ദുഖവും സ്നേഹവുമൊക്കെ ഈ കവിതകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ക്രമേണ എഡിത്തിൻറെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുകയും ചുമ മാറുകയും ചെയ്തതിൻറെ ഫലമായി സാധാരണ ജീവിതത്തിലേയ്ക്കു മെല്ലെ പ്രവേശിച്ചു.
1914 ലെ വസന്തത്തിൽ അവർ കുടുംബത്തിലേയ്ക്കു യാത്രതിരിച്ചു.
എന്നാൽ അവരോടൊപ്പം അസുഖത്തിൻറ നിഴൽ ഒപ്പം സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സാഹിത്യവിപ്ലവം
എഡിത്തിൻറെ ആദ്യ പുസ്തകം Dikter ("Poems") ആയിരുന്നു.
ഇത് പുറത്തിറങ്ങിയത് 1916 ലെ ഒരു ശരത്കാലത്തായിരുന്നു.
ഇത് അക്കാലത്ത് വലിയ ചലനങ്ങളുണ്ടാക്കിയില്ല.
എങ്കിലും ചില നിരൂപകരുടെ ശ്രദ്ധനേടിയിരുന്നു.
Dagen svalnar...
("The Day Cools..."), Vierge moderne ("Modern Lady") എന്നീ കൃതികൾ സ്വീഡിഷ് ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു.
1917 ലെ ഒക്ടോബർ വിപ്ലവത്തിനു ശേഷം എഡിത്തിൻറെയും അമ്മയുടെയും സാമ്പത്തിക ആസ്തികൾ, അവ ഉക്രേനിയൻ സെക്യൂരിറ്റികളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതിനാൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ പ്രയോജനമില്ലാതെയായി.
1918 ലെ വസന്തകാലത്ത് അവർ താമസിച്ചിരുന്ന കരെലിയൻ ഇസ്തുമസ് ഒരു യുദ്ധമേഖലയായി മാറി.
പെട്രോഗ്രാഡിൽ (1914 മുതൽ സെൻറ് പീറ്റേർസ്ബർഗ്ഗ് അങ്ങനെ അറിയപ്പെട്ടു) ആളുകൾ വിചാരണയില്ലാതെ വെടിവച്ചു കൊല്ലപ്പെട്ടു.
തൻറെ അനേകം സഹപാഠികൾ പട്ടണത്തിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോയതായി എഡിത് സൊഡെർഗ്രാൻ മനസ്സിലാക്കി.
ജീവിതത്തിൽ ഒന്നിനുമീതേ ഒന്നായി വരുന്ന മാറ്റങ്ങൾക്കും അധഃപതനങ്ങൾക്കുമെതിരെ പൊരുതി എങ്ങനെ നിവർന്നു നിൽക്കണമെന്നുള്ള സിദ്ധാന്തം അവർ ഫ്രീഡ്രിച്ച് നീറ്റ്ഷെയുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽനിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
അവരുടെ പുതിയ ദിശയിലുളള കാവ്യമായ “ Septemberlyran” ("The September Lyre") പൊതുസമൂഹത്തിലോ വിമർശകരിലോ വലിയ പ്രതികരണങ്ങൾ ഉളവാക്കിയില്ല.
1918 ലെ പുതുവർഷത്തിൽ, ഹെൽസിങ്കി ന്യൂസ്പേപ്പറായ “ Dagens Press” ൻറെ എഡിറ്റർക്ക് ഒരു കുപ്രസിദ്ധ കത്തിലൂടെ തൻറെ കവിതാ പുസ്തകത്തിൻറെ ഇതിവൃത്തവും കവിതയുടെ വിരോധാഭാസരൂപത്തിലുള്ള ദർശനവും ഉദ്ദേശ്യവും മറ്റും  ചർച്ച ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആദ്യ ചർച്ചയിൽ ആധുനികതയെക്കുറിച്ച് പ്രകോപനപരമായ ചർച്ചയ്ക്കുപകരം ഈ ചർച്ച ചിന്തോദ്ദീപകമായ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ അവർ വിജയിച്ചിരുന്നു.
ആധുനികതയിലെ ദുർഗ്രഹമായ ആഖ്യാനശൈലി സ്വീഡിഷ് ഭാഷയിലുള്ള ചർച്ചയിലൂടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്.
ഈ ചർച്ച വളരെ പരുഷമായി രീതിയിലുള്ളതായിരുന്നു.
ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുത്ത ഒരാൾക്കും കവിത ഏതു പരിതഃസ്ഥിതിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണെന്നുള്ള സാമാന്യജ്ഞാനമോ അവബോധമോ ഇല്ലായിരുന്നു.
കവിതയിൽ വിശപ്പ്, ക്ഷയരോഗം, റയ്‍വോള ചുവപ്പു ഗാർഡുകളുടെ അധീനതയിലായലുണ്ടാകുന്ന നാടുകടത്തൽ ഭീഷണി, കൊല്ലപ്പെടുമെന്നുള്ള ഭയം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ കവിതയിൽ സന്നിവേശപ്പിച്ചിരുന്നു.
ഈ ചർച്ച അവർക്ക് യുവ നിരൂപകയായ ഹാഗർ ഒൽസോം (1893–1978) എന്ന ഒരു ആജീവനാന്ത സുഹൃത്തിനെ നേടിയെടുക്കൊടുത്തു.
വിദൂരമായ ഗ്രാമത്തിൽ ഭീഷണമായ സാഹചര്യത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു കഴിയുന്ന  എഡിത്തിൻറെയുടുത്ത് ഒൽസോം ഒരു നിരന്തര സന്ദർശകയായി മാറി.
രണ്ടു യുവതികളും കത്തിലൂടെ ബന്ധപ്പെട്ട് സൌഹൃദവും ചിന്തകളും കൈമാറിയിരുന്നു.
ഇത് എഡിത് സൊഡെർഗ്രാനിൻറെ മരണത്തിന് ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കു മുമ്പുവരെ തുടർന്നിരുന്നു.
1923 ൽ റയ്‍വോളയിലുള്ള വസതിയിൽവച്ച് എഡിത്ത് അന്തരിക്കുകുയം വില്ലേജിലെ പള്ളിയിൽ സംസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു.1939 വരെ അവരുടെ അമ്മ ഇതേ വില്ലേജിൽ ജീവിതം തുടർന്നു.
ശൈത്യകാലത്തു നടന്ന യുദ്ധത്തിൽ നിന്നു പാലായനം ചെയ്യവേ അവർ മരണപ്പെട്ടു.
പിന്നീട് 1940 ലെ മോസ്കോ പീസ് ട്രീറ്റി അനുസരിച്ച് ഈ വില്ലേജ് സോവിയറ്റ് ഭൂപ്രദേശമാകുകയും പിന്നീട് റഷ്യൻ പ്രദേശമായി മാറുകയും ചെയ്തു.
1950 മുതൽ ഈ മേഖല ക്രമമായി നഗരവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും സൊഡെഗ്രാൻ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ അടയാളങ്ങൾ ക്രമേണ മാഞ്ഞുപോകുകയും ചെയ്തു.
എഡിത്തിൻറെ ശവസംസ്കാരം നടത്തിയ സ്ഥലം അജ്ഞാതമായി അവശേഷിക്കുന്നു.
1960 ൽ അവരുടെ ഒരു പ്രതിമ റയ്‍വോളയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
യുദ്ധം അവസാനിച്ചശേഷം റയ്‍വോളയുടെ പേര് റോസ്ചിനോ (Russian: Рощино) എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
അവരുടെ പഴയ ഭവനത്തിൻറെ സ്ഥാനത്ത് കല്ലുകൾ മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചിരുന്നത്.
ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളിയുടെ പിൻഭാഗത്തായിട്ടാണ് ഇതിൻറെ സ്ഥാനം.
സോവിയറ്റ് യൂണിയൻറെ തകർച്ചയ്ക്കു ശേഷം ഈ ഭവനത്തിൻറെ പഴയ ഫോട്ടോകൾ ആധാരമാക്കി പുനർനിർമ്മിച്ചിരുന്നു.
കൃതികളും ആസ്വാദനനിലവാരവും.
എഡിത് സൊഡെർഗ്രാൻ ആധുനിക സ്വീഡിഷ് കവിതകളുടെ ഉപജ്ഞാതാവു കൂടിയായിരുന്നു.
ആധുനിക സ്വീഡിഷ് കവിതാരംഗത്ത് എൽമെർ ഡിക്ടോണിയസ് (1896–1961), ഗുന്നാർ ബ്ജോർലിങ് (1887–1960), റബ്ബെ എൻക്കെൽ (1903–74) എന്നിങ്ങനെ അവർക്ക് അനേകം അനുയായികളുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വീഡനിൽ അവർ ഗുന്നാർ എകെലോഫ് , കരിൻ ബോയെ തുടങ്ങി അനേകം കവികൾക്ക് പ്രധാന വഴികാട്ടിയായിരുന്നു.
അതുപോലെ തന്നെ അവരുടെ കവിതകൾ റഷ്യൻ, സ്പാനിഷ്, ചൈനീസ്, മറ്റു ഭാഷകൾ എന്നിവയിലേയ്ക്ക് മൊഴിമാറ്റവും നടന്നിരുന്നു.
അവർ തിരിച്ചറിയപ്പെടാനും ആദരിക്കപ്പെടാന് അനേകവർഷങ്ങളെടുത്തു.
അവരുടെ കവിതകൾ തീർച്ചയായും അർത്ഥസമ്പുഷ്ടമായിരുന്നുവെന്നും സാധാരണജനങ്ങൾ ഈ കവിതകളെ വിലമതിക്കുമെന്നി വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നുവെന്നും  എഡിത് സൊഡെർഗ്രാൻ അന്തരിച്ച് 14 വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഗ്രന്ഥകാരനായ ജാൾ ഹെമ്മർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
അവർ പലപ്പോഴും ആന്തരികജീവിതത്തിൽ ശ്രദ്ധ ഊന്നുന്നതരത്തിലുള്ള സാഹിത്യരചനയിൽ ഭ്രമിച്ചിരുന്നുവങ്കിലും ഭാവാത്മകതയിലൂന്നിയ പദപ്രയോഗത്തിലും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
അവരുടെ ഏറെ പ്രശസ്തമായ കവിതകളിൽ ചിലത് “ Svart eller vitt” ("Black or White"), “ Ingenting” ("Nothing"), “ Min barndoms träd” ("My Childhood's Trees"), “ Landet som icke är” ("The Land which is not") എന്നിവയാണ്.
അവരുടെ കവിതകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് “ Dagen svalnar” ("The Day Cools...") എന്ന കവിതയാണ്.
ഈ കവിതയിൽ തീവ്രാഭിലാഷം, പേടി, സാമീപ്യം, അകലം എന്നിവയെക്കുറിച്ചെല്ലാം പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
ഒരു ചെറിയ ജീവിതകാലത്ത് എഡിത്ത് സൊഡെർഗ്രാൻ കവിതാസമാഹാരങ്ങലുടെ നാലു വാള്യങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.
അവർ അന്തരിച്ചതിനു ശേഷം മുൻ കവിതാ സമാഹാരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പട്ട കവിതകളുടെ സമാഹാരമായ “Landet som icke är” ("The Land which Is Not") പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
Dikter ("Poems", 1916) Septemberlyran ("ദ സെപ്റ്റംബർ ലൈർ", 1917) Rosenaltaret ("ദ റോസ് അൾട്ടാർ", 1919) Framtidens skugga ("ദ ഷാഡോ ഓഫ് ദ ഫൂച്ചർ", 1920).
Landet som icke är ("ദ ലാൻറ് വിച്ച് ഈസ് നോട്ട്", 1925) ഇംഗ്ലീഷ് രചനകൾ മുഴുവൻ കവിതകളും.
(ഡേവിഡ് മക്ഡഫ് മൊഴിമാറ്റം നടത്തിയത്.
Bloodaxe Books, 1984, 1992.
ISBN 9780906427385 ലവ് സോളിറ്റ്യൂഡ്, എഡിത് സൊഡെർഗ്രാനിന്റെ തെരഞ്ഞെടുത്ത കവിതകൾ.
ദ്വിഭാഷാ ശതാബ്ധ എഡിഷൻ.
മൊഴിമാറ്റ നടത്തിയത് – സ്റ്റിന  കാറ്റ്ചഡൂറിയൻ.
Fjord Press, 1992.
ISBN 9780940242142 എഡിത് സൊഡെർഗ്രാനിൻറെ കവിതകൾ - മൊഴിമാറ്റം ഗൂനിൽ ബ്രൌൺ , Icon Press.
1990, ISBN 9780951106952 വി വിമൻ - സാമുവൽ ചാർട്ടേർസ് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത്.
Tavern Books, 2015.
ISBN 9781935635468 അവലംബം ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑
എഡിത് പിയാഫ് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Edith_Piaf
ഫ്രഞ്ച് ഗായികയും അഭിനേത്രിയുമായിരുന്നു എഡിത് പിയാഫ് ( ഡിസംബർ 19 1915 - ഒക്ടോബർ 10 1963).
എഡിത് ജിയൊവാന ഗാസ്സ്യോ എന്നതായിരുന്നു യഥാർത്ഥ നാമം.
ഫ്രാൻസിലെ മഹതികളായ ഗായികമാരിലൊരാളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു" .
ബല്ലാഡുകളാണ് പ്രധാനമായും ആലപിച്ചിരുന്നത്.
പാരീസിലെ ബെല്ലെവിയ്യയിൽ 1915-ൽ ജനിച്ചു.
എഡിത് ജിയൊവാന ഗാസ്സ്യോ എന്നായിരുന്നു യഥാർത്ഥ നാമം.
മാതാവ് അനെറ്റ ജിയൊവാന മൈലാർഡ് കഫേ ഗായികയും പിതാവ് ലൂയി അൽഫോൺസ് ഗാസ്സ്യോ നാടകനടനും കായികാഭ്യാസിയുമായിരുന്നു.
ഏറെക്കഴിയുംമുമ്പ് മാതാപിതാക്കൾ അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
വല്ല്യമ്മയും പിന്നീട് മാതാവ് നോർമാൻഡിയിൽ നടത്തിയിരുന്ന വേശ്യാലയത്തിലെ അന്തേവാസികളുമാണ് എഡിത്തിനെ വളർത്തിയത്.
ഫ്രാൻസ് ചുറ്റിക്കൊണ്ട് കായികാഭ്യാസപ്രകടനങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്ന പിതാവിന്റെ പ്രകടനങ്ങളിൽ പാടിക്കൊണ്ടാണ് പതിനാലാം വയസ്സിൽ സംഗീതജീവിതമാരംഭിച്ചത്.
മരണവും ശേഷിപ്പുകളും പാരീസിലെ പിയറെ ലാച്ചൈസെ സെമിത്തേരിയിലെ പിയാഫിന്റെ ശവകുടീരം
കരളിൽ അർബ്ബുദം ബാധിച്ച് 47-ആം വയസ്സിലാണ് പിയാഫ് മരിച്ചത്.
ഫ്രഞ്ച് റിവിയേറയിലെ ( ഗ്രാസെ ) എന്ന സ്ഥലത്തെ തന്റെ വസതിയിൽ വച്ച് 1963 ഒക്റ്റോബർ 11-നായിരുന്നു മരണം.
മരണത്തിനു മുൻപ് കുറച്ചുമാസം പിയാഫ് ഇടയ്ക്കിടെ അബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്നു.
"ജീവിതത്തിൽ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ വിഢിത്തത്തിനും നിനക്ക് വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും."
എന്നായിരുന്നു പിയാഫിന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ.
പിയാഫിന്റെ ശവകുടീരം ധാരാളം പേർ സന്ദർശിക്കാറുണ്ട്.
പിയാഫിന്റെ ജീവിതരീതി കാരണം പാരീസിലെ ആർച്ച് ബിഷപ്പ് ഇവർക്ക് മരണാനന്തര ചടങ്ങുകൾ നിഷേധിച്ചുവെങ്കിലും സംസ്കാരത്തിനായുള്ള യാത്രയിൽ പതിനായിരങ്ങൾ പങ്കെടുക്കുകയുണ്ടായി.
സെമിത്തേരിയിലെ ചടങ്ങിൽ 100,000-ലധികം ആരാധകർ പങ്കെടുത്തു.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം പാരീസിലെ ട്രാഫിക് പൂർണ്ണമായി നിലച്ച ആദ്യ സംഭവമായിരുന്നു ഈ വിലാപയാത്ര എന്ന് ചാൾസ് അസനാവർ പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പാരീസിൽ രണ്ടു മുറികളുള്ള ഒരു മ്യൂസിയം എഡിത്ത് പിയാഫിനായി സമർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രധാന ഗാനങ്ങൾ പിങ്ക് നിറമുള്ള ജീവിതം (La vie en rose) - 1946 സ്നേഹത്തിന്റെ ഭജന (Hymne à l'amour) - 1949 Milord - 1959 ഇല്ല, എനിക്കൊന്നിലും മനസ്താപമില്ല (Non, je ne regrette rien) - 1960 l'Accordéoniste - 1941 ജനക്കൂട്ടം (La Foule) Padam...
Padam അവലംബം പുറത്തേയ്ക്കുള്ള കണ്ണികൾ എഡിത് പിയാഫ് എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
ന്യൂസ് റീൽ ഓൺ എഡിത്ത് പിയാഫ്സ് ലൈഫ് ഇന്റർനെറ്റ് മൂവി ഡാറ്റാബേസിൽ നിന്ന് Édith Piaf എഡിത് പിയാഫ്സ് സോങ്സ് ജീനിയലോജി ഓഫ് എഡിത് പിയാഫ് , Généalogie magazine, n° 233, pp. 30–36 എഡിത് പിയാഫ് ആൻഡ് ഹെർ പാരിസ്
എച്ച്.വി. കനോലി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/H.
V._Canolly മദ്രാസ് സെന്റ് ജോർജ്ജ് പള്ളിയിലെ ഹെന്രി വാലന്റൈൻ കനോലി സ്മാരക ശിലാഫലകം
ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ മലബാർ ജില്ലയുടെ കലക്ടറും മജിസ്ത്രേട്ടും ആയി ഏകദേശം 1841 മുതൽ 1855 വരെ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച ഒരു ബ്രിട്ടീഷുകാരനായിരുന്നു ലെഫ്ടനന്റ് സർ ഹെന്രി വാലന്റൈൻ കനോലി (1806 - സെപ്റ്റംബർ 11, 1855).
മലബാറിലെ പുഴകളെ തമ്മിൽ തോടുകൾ വെട്ടി ബന്ധിപ്പിച്ച് ജലഗതാഗത മാർഗ്ഗം വികസപ്പിച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണ്.
എലത്തൂർ പുഴയേയും കല്ലായി പുഴയേയും ബന്ധിപ്പിച്ച് 1848 -ൽ പണി പൂർത്തിയായ കനോലി കനാൽ ഇവിടുത്തെ വികസനത്തിന് ഒട്ടേറെ സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
നിലമ്പൂരിലെ കനോലി തേക്ക് തോട്ടം വെച്ചു പിടിപ്പിച്ചതും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ആണ്.
1855-ൽ അദ്ദേഹം കോഴിക്കോട് വെസ്റ്റ് ഹില്ലിലെ സ്വവസതിയിൽ വച്ച് ചില ബ്രിട്ടീഷ്അധിനിവേശ വിരുദ്ധ പോരാളികളാൽ ദാരുണമായി കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവക്കല്ലറയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലെ ഇംഗ്ലീഷ് പള്ളിയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ മിഡ്‌ലാൻഡ്സിൽ 1806 ലാണ് വാലന്റൈൻ ജനിച്ചതു്.
നാലു സഹോദരന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഇളയവനായിരുന്നു വാലന്റൈൻ.
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ റഗ്ബിയിൽ നിന്നും വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി 18 വയസ്സിൽ 1824ൽ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയിൽ ചേർന്നു.
1826ൽ ബെല്ലാരി പ്രിൻസിപ്പാൾ കളക്ടറുടെ സഹായി.
രണ്ടുവർഷത്തിനു ശേഷം തഞ്ചാവൂർ കളക്ടറുടെ മുഖ്യസഹായി.
ഒപ്പം സൈന്യത്തിൽ ഡെപ്യൂട്ടി സെക്രട്ടറി.
1831ൽ സർക്കാർ രേഖകൾക്കുവേണ്ടി ഇംഗ്ലീഷ് - കന്നഡ ഭാഷകളിൽ തർജ്ജമയുടെ ചുമതല.
1834ൽ സർക്കാർ ബാങ്കിലെ കാഷിയർ.
1835: സബ് ട്രഷറർ അസിസ്റ്റന്റ്.
1836: ആക്റ്റിങ്ങ് അഡീഷണൽ ഗവണ്മെന്റ് കമ്മീഷണർ ( കർണ്ണാടകം ).
1838ൽ ഫർലോയിലേക്കു മടങ്ങിയ അദ്ദേഹം രണ്ടുവർഷത്തിനുശേഷം ഇന്ത്യയിലേക്കു തിരിച്ചുവന്നു.
1841ൽ മലബാർ കളക്ടറും മജിസ്ട്രേട്ടുമായി ഉത്തരവാദിത്തമേറ്റെടുത്തു.
1841 മുതൽ 1855 വരെ മലബാർ ജില്ലയുടെ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന ഇദ്ദേഹം ഒട്ടേറെ പരിഷ്കാരങ്ങളും വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളും ജില്ലയൊട്ടാക്കെ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു.
ലോകത്തിലെ മനുഷ്യനിർമിതമായ ആദ്യത്തെ തേക്കിൻ തോട്ടമായ കനോലി പ്ലോട്ട് , കോരപ്പുഴയെയും കല്ലായിപ്പുഴയെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കനോലി കനാൽ എന്നിവ ഇദ്ദേഹത്തിൻറെ സംഭാവനകളായിരുന്നു.
തീപ്പിടുത്തത്തെ അകറ്റാൻ 1847 ഇൽ വലിയങ്ങാടിയിലെ ഓലമേഞ്ഞ കെട്ടിടങ്ങൾ ഓട് പാകി മെച്ചപ്പെടുത്തിയതും, വലിയങ്ങാടിയിലെ കച്ചവടക്കാർക്ക് കച്ചവടം വിപുലീകരിക്കാൻ അഞ്ചു വർഷം കൊണ്ടുള്ള തിരിച്ചടവായി രണ്ടായിരം ഉറുപ്പിക വീതം വെച്ച് നൽകിയതും, മുട്ടിച്ചിറ, ചേരൂർ കലാപങ്ങളെ തുടർന്ന് അവർണ്ണ ജാതികൾക്ക് പൊതുവഴി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ഉത്തരവിറക്കിയതുമൊക്കെ ഭരണ വൈപുണ്യമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
അടിസ്ഥാന വിഭാഗങ്ങളെ അടിമകളാക്കി ജന്മികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് വിലക്കിയും അവർക്ക് മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്ന അതേ  കൂലിയിൽ ഗവർമെന്റ് ജോലി തരപ്പെടുത്തിയതും ഭരണ പരിഷ്കാരങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധേയമാണ് സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തോടുള്ള നിലപാട്
കനോലിയുടെ മലബാർ ജില്ലയിൽ ഭരണ സാരഥ്യം മുട്ടിച്ചറ ലഹള , ചേരൂർ കലാപം , കൊളത്തൂർ ലഹള , മഞ്ചേരി കലാപം , തൃക്കാളൂർ ലഹള എന്നിവകൾ ഉൾപ്പെടെ മാപ്പിള ലഹളകൾ ശക്തമായ കാലത്തായിരുന്നു.