smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
വലന്തല ഇടന്തലയെ അപേക്ഷിച്ച്‌ വായവട്ടം കുറഞ്ഞിരിക്കും.
വലന്തലയിൽ മുദ്ര, മീട്ടുതോൽ, മദ്ധ്യതട്ട് എന്നീ തോലുകൾ ഉണ്ടാവും.
തോൽ‌വാറുകൾ കോർത്തിരിക്കുന്ന അരികുവശം മുദ്ര എന്നും, മുകളിലുള്ള തോൽ മീട്ടുതോൽ എന്നും അതിനു താഴെയുള്ള തോൽ മദ്ധ്യതട്ട് എന്നുമാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
മദ്ധ്യതട്ടിന്മേൽ ശ്രുതിയും നാദവും കിട്ടാനായി ചോറ്, കിട്ടം മുതലായവ അരച്ചു തേച്ച്‌ പിടിപ്പിച്ചിരിക്കും.
ഇടന്തലയിൽ മുദ്ര, തട്ടുതോൽ, അതിനു താഴെ തൊപ്പിത്തോൽ എന്നിവയാണുള്ളത്.
ഇടന്തലയുടെ ശ്രുതി മന്ദ്രസ്ഥായി പഞ്ചമത്തോട് ചേർക്കാനായി തൊപ്പിത്തോലിന്മേൽ ഗോതമ്പ് മാവോ, റവയോ നനച്ച്‌ ഒട്ടിച്ച്‌ വയ്ക്കാറുണ്ട്.
ഗമകരൂപത്തിലുള്ള ഗും കാരശബ്ദം വരുത്താൻ ഇതു ഉപകരിക്കുന്നു.
മുദ്രത്തോലിന്റെ അറ്റത്ത് തടിക്കഷണം കൊണ്ടിടിച്ച്‌ ശ്രുതിയിൽ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകൾ വരുത്താം.
ഹെച്ച് സ്ഥായി, തഗ്ഗ് സ്ഥായീ എന്ന്‌ രണ്ടു സ്ഥായികളിലുള്ള മൃദംഗങ്ങൾ പൊതുവെ ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നു.
കോമള ശബ്ദങ്ങൾക്ക്‌ അകമ്പടിയായി (പൊതുവെ സ്ത്രീകൾക്ക്‌) വായിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന ഹെച്ച് സ്ഥായി മൃദംഗങ്ങൾക്ക്‌ തഗ്ഗ് സ്ഥായി മൃദംഗങ്ങളേക്കാൾ നീളം കുറവായിരിക്കും.
കർണ്ണാടക സംഗീതം, ഭരതനാട്യം, മോഹിനിയാട്ടം ഓട്ടൻതുള്ളൽ തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് പിന്നണിയായി മൃദംഗം  ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്.
പരിശീലനം മുളങ്കാടകം ഭാസി ആശാൻ, വിജയ ദശമി ദിനത്തിൽ മൃദംഗ പഠനത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു.
ദേവി മൃദംഗ കളരി, കൊല്ലം ദേവി മൃദംഗ കളരി, കൊല്ലം ദേവി മൃദംഗ കളരി, കൊല്ലം
പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച ഗുരുക്കന്മാരുടെ കീഴിലാണ് മൃദംഗ പരിശീലനം തേടാറുള്ളത്.
കേരളത്തിനകത്തും പുറത്തും നിരവധി വാദ്യ കലാലയങ്ങളിലും സംഗീത വിദ്യാലയങ്ങളിലും മൃദംഗം പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
തിരുവനന്തപുരം സ്വാതി തിരുന്നാൾ സംഗീത കോളേജിൽ  മൃദംഗം  പ്രധാന വിഷയമായി മൂന്നു വർഷത്തെ ബാച്ചലർഓഫ് പെർഫോമിംഗ് ആർട്സ് കോഴ്സ് നടത്തുന്നുണ്ട്.
കുറിപ്പുകൾ Mridangam എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
കേൾക്കവാൻ
↑ http://sstcmtvpm.ac.in/?page_id=52
ചാക്യാർക്കൂത്ത് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Chakyar_Koothu ഗുരു മാണി മാധവചാക്യാർ ചാക്യാർക്കൂത്ത് അവതരിപ്പിക്കുന്നു ചാക്യാർക്കൂത്ത് അവതരിപ്പിക്കുന്ന കലാകാരൻ - ഹരീഷ് നമ്പ്യാർ
കേരളത്തിലെ അതിപ്രാചീനമായ ഒരു രംഗകലയാണ് ചാക്യാർക്കൂത്ത് .
കൂത്ത് പരമ്പരാഗതമായി ചാക്യാർ സമുദായത്തിലെ അംഗങ്ങളാണ് അവതരിപ്പിക്കുക.
അതുകൊണ്ട് ചാക്യാന്മാരുടെ കൂത്ത് എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് ഈ പേർ നിലവിൽ വന്നത്.
ഇത് ഒരു ഏകാംഗ കലാരൂപമാണ്.
ഒന്നിൽ കൂടുതൽ ചാക്യാന്മാർ ചേർന്ന് സംസ്കൃതനാടകങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനെ കൂടിയാട്ടം എന്നും വിളിക്കുന്നു.
ഭാസൻ തുടങ്ങിയ മഹാകവികളുടെ സംസ്കൃത നാടകങ്ങളെ ഉപജീവിച്ച് നാട്യശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം അഭിനയിക്കപ്പെടുന്ന കലാരൂപമാണ് ഇത്.
കേരളക്കരകൂടി ഉൾപ്പെടുന്ന പഴയ തമിഴകത്ത് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന കൂത്ത് എന്ന കലാരൂപം പരിണമിച്ചുണ്ടായതാണ് ചാക്ക്യാർകൂത്ത് എന്ന് പ്രൊ. ഇളംകുളം കുഞ്ഞൻപിള്ള നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.
എ.ഡി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ എന്ന രാ‍ജാവ് ഉത്തരദിഗ്വിജയം കഴി‍ഞ്ഞ് മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ വടക്കൻ പറവൂരുകാരനായ ഒരു ചാക്യാർ (കൂത്തച്ചാക്കൈയൻ) ത്രിപുരദഹനം കഥയാടി അദ്ദേഹത്തെ രസിപ്പിച്ചുവെന്ന് ഇളംകോവടികളുടെ ചിലപ്പതികാരത്തിൽ വർണിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കുലശേഖരപ്പെരുമാളിന്റെ കാലത്താണ് ഏതാനും പരിഷ്കരണങ്ങൾക്കു ശേഷം കൂത്ത് ഇന്നത്തെ രൂപത്തിലായത്.
ചാക്ക്യാന്മാരും അവരുടെ കലാസപര്യകളും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പ് വടക്കൻ കേരളത്തിലെ പെരിഞ്ചെല്ലൂർ പ്രദേശത്ത് മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നതെന്നും തുടർന്നുള്ള പതിനെട്ട് ചാക്ക്യാർ കുടുംബങ്ങൾ അവിടെ നിന്ന് കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിയതാണെന്നും പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്.
പേരിനു പിന്നിൽ "കൂത്ത്" എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം നൃത്തം എന്നാണ്.
ചാക്യാർ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവർ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ ഇത് ചാക്യാർക്കൂത്ത് ആയി.
ശാക്യമുനിയുടെ വംശത്തിൽ പെട്ടവരാണ്‌ ചാക്യാർ എന്ന് ചില ചരിത്രകാരന്മാർ കരുതുന്നു.
ചാക്യാർ എന്നതിന്‌ ബുദ്ധമതക്കാർ എന്നാണ്‌ ശബ്ദതാരാവലി അർത്ഥം നൽകിയിരിക്കുന്നത് ഇത് പാലി ഭാഷയിൽ നിന്നുത്ഭവിച്ചതാണ്‌.
പാലിയിൽ സാകിയ എന്നാൽ ബുദ്ധൻ ജനിച്ച ക്ഷത്രിയവംശം എന്നാണ്‌.
അവരുടെ പിന്തുടർച്ചക്കാരാണ്‌ ചാക്യാന്മാർ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.
ബൌദ്ധന്മാർ മതപ്രചരണത്തിനൊരുപകരണമായി നാട്യകലയെ വളർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു.
അവരാണ് കൂത്ത് എന്ന കലാരൂപത്തെ കേരളത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയത്.
കേരളത്തിലെ ബ്രാഹ്മണാധിപത്യകാലത്ത് നമ്പൂതിരിമാർ സ്വന്തം ജാതിയിൽ നിന്ന് ഭ്രഷ്ട് കല്പിച്ച് പുറന്തള്ളിയിരുന്നവർ ചാക്യാർമാരായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
നമ്പൂതിരികുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നും പുറം തള്ളപ്പെട്ടിരുന്ന അംഗങ്ങളെ (ഭൃഷ്ട്) ചാക്യാർമാർ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.
അതോടെ അവരുടെ അംഗസംഘ്യ വർദ്ധിച്ചിരിക്കാം കുലീനരും വാഗ്വിലാസത്താൽ അനുഗൃഹീതരുമാകയാൽ അവർ ശ്ലാഘ്യരാണെന്നും, ‘ശ്ലാഘ്യർ‘ എന്ന പദമാൺ ‘ചാക്യാർ‘ ആയതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
നൃത്തനാട്യങ്ങൾ നടത്തുന്ന ആൾ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ പ്രയോഗത്തിലിരുന്ന “ചാക്കയ്യൻ“ എന്ന പദമാൺ ചാക്യാർ ആയത് എന്ന ഒരു വാദഗതിയുമുണ്ട്.
നാട്യാചാര്യന്മാരെ കൂത്തച്ചാക്കയ്യൻ എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്.
ചാക്യാർകൂത്തിൽ നൃത്തത്തിന്റെ അംശം വളരെ കുറവാണ്.
വേഷവിതാനവും മുഖഭാവങ്ങളും മറ്റു ശരീരഭാഷകളും ആണ് ചാക്യാർക്കൂത്തിലെ ആശയസംവേദനത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നത്.
പരമ്പരാഗതമായി ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ കൂത്തമ്പലങ്ങളിലാണ് ചാക്യാർകൂത്ത് അവതരിപ്പിക്കാറുള്ളത്.
കലാകാരൻ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠയോട് ഒരു പ്രാർത്ഥനചൊല്ലി കൂത്തു തുടങ്ങുന്നു.
ഇതിനുശേഷം സംസ്കൃതത്തിൽ ഒരു ശ്ലോകം ചൊല്ലി അതിനെ മലയാളത്തിൽ നീട്ടി‍ വിശദീകരിക്കുന്നു.
തുടർന്നുള്ള അവതരണം പല സമീപകാലസംഭവങ്ങളെയും സാമൂഹികചുറ്റുപാടുകളെയും ഒക്കെ ഹാസ്യം കലർന്ന രൂപത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
കൂത്തു കാണാനിരിക്കുന്ന കാണികളെ കളിയാക്കിയും ചാക്യാർക്ക് മറ്റുള്ളവരെ ചിരിപ്പിക്കാം.
ഈ കളിയാക്കലുകൾക്കെതിരെ സദസ്സിൽനിന്ന് യാതൊരുവിധ പ്രതിഷേധങ്ങളും ഉണ്ടായിക്കൂടാ എന്ന അലിഖിതനിയമവും നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഇങ്ങനെ കളിയാക്കുന്നതിനിടെ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളെയും ചാക്യാന്മാർ വിമർശിക്കുക പതിവായിരുന്നു.
അതേത്തുടർന്ന് രാജകോപം കാരണം പിൽക്കാലത്ത് പ്രവാസികളായിമാറേണ്ടിവന്ന ചാക്യാന്മാരും ചരിത്രത്തിലുണ്ട്.
ചാക്യാർക്കൂത്തിൽ രണ്ട് വാദ്യോപകരണങ്ങൾ മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കുന്നുള്ളൂ - മിഴാവും ഇലത്താളവും .
അവതരണം തുടങ്ങുന്നതിൻറെ മുന്നോടിയായി മിഴാവുമെച്ചപ്പെടുത്തുന്നു.
പിന്നെ നടൻ വിളക്കിനു നേരെ നിന്ന് ചാരി എന്ന നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.
പിന്നീട് വിദൂഷക സ്തോഭം നടിക്കലാണ്.
പിന്നീട് ഇഷ്ടദേവ പ്രാർത്ഥനയും പീഠികയുമാണ്.
പീഠിക പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ സദസ്യർക്ക് ആശിസ്സ് പ്രാർത്ഥിക്കും.
അന്നത്തെ കഥയെ ആശ്രയിച്ചാണ് ആശീർവാദത്തിൽ രക്ഷാപുരുഷനെ നിശ്ചയിക്കുന്നത്.
ഉപക്രമം കഴിഞ്ഞാൽ സംക്ഷേപത്തിൽ കഥാസന്ദർഭം വ്യക്തമാക്കും.
സംക്ഷേപം പറഞ്ഞ് ശ്ലോകത്തിനോട് ബന്ധം വരുത്തി ശ്ലോകം ചൊല്ലി
ആകാംക്ഷാക്രമത്തിൽ പദങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ച് സവിസ്തരം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.
മിഴാവുമെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതു മുതൽ സംക്ഷേപം കഴിയുന്നതുവരെയുള്ളത് പൂർവ രംഗമാണ്.
അതു കഴിഞ്ഞാൽ പ്രബന്ധങ്ങളിലെ ഗദ്യങ്ങളും പദ്യങ്ങളും അവതരിപ്പിച്ച് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.
ഇതാണ് കൂത്തിലെ പ്രധാനഭാഗം.
മാണി മാധവ ചാക്യാർ
ഹിന്ദു അമ്പലങ്ങളിലെ കൂത്തമ്പലങ്ങളിൽ മാത്രമേ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ചാക്യാർകൂത്ത് നടന്നിരുന്നത്.
നാട്യാചാര്യ പദ്മശ്രീ മാണി മാധവചാക്യാർ ആണു കൂത്ത് കൂടിയാട്ടം തുടങ്ങിയ കലകളെ അമ്പലങ്ങളുടെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു സാധാരണക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ചത്.
ഓൾ ഇന്ത്യ റേഡിയോയിലും ദൂർദർശനിലും ആദ്യമായി ചാക്യാർകൂത്ത് അവതരിപ്പിച്ചത് അദ്ദേഹമാണ്.
അനവധിപ്പേർ അദ്ദേഹത്തെ ആധുനിക കാലത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച ചാക്യാർകൂത്ത്, കൂടിയാട്ടം കലാകാരനായി കണക്കാക്കുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഗുരു രാമ വർമ പരിക്ഷിത് തമ്പുരാൻ പ്രഹ്ലാദചരിതം എന്ന പേരിൽ ഒരു സംസ്കൃത ചമ്പു പ്രബന്ധം എഴുതി അത് മുതിർന്ന കലാകാരന്മാരോട് പഠിക്കാനും അവതരിപ്പിക്കാനും പറഞ്ഞു എന്നാണു കഥ.
എന്നാൽ മുതിർന്ന കലാകാരന്മാർക്ക് ആർക്കും തന്നെ അതിനു സാധിച്ചില്ല.
പിന്നീട് യുവാവായ മണി മാധവ ചാക്യാരുടെ ഊഴമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം ഈ പ്രബന്ധയുടെ ഒരു ഭാഗം ഒരു രാത്രികൊണ്ട് പഠിച്ചു അന്നത്തെ കൊച്ചിയുടെ തലസ്ഥാനമായ ത്രിപ്പൂണിത്തറയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.
സംസ്കൃതത്തിലും പ്രാചീന കലാരൂപമായ ചാക്യാർകൂത്തിലുമുള്ള ആദ്ദേഹത്തിൻറെ പാണ്ഡിത്യം അങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു.
കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം പ്രഹ്ലാദചരിത പൂർണമായി അതേ വേദിയിൽ അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചു.
അമ്മന്നൂർ മാധവചാക്യാർ , പൈങ്കുളം രാമൻ ചാക്യാർ എന്നിവരും ചാക്യാർകൂത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രമുഖ കലാകാരന്മാരാണ്.
പ്രപഞ്ചകർത്താവായ ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാർക്ക് രസിക്കുന്നതിനും സ്ത്രീശൂദ്രാദികളൂടെ ആസ്വാദനത്തിനുമായി നലുവേദങ്ങളിൽ നിന്നും ശബ്ദസ്വരരസാഭിനയങ്ങളെ സംഗ്രഹിച്ച് നിർമ്മിച്ചതാണ് നാട്യവേദമെന്നും അത് ഭരതമുനി ശിഷ്യന്മാർക്കും സ്വപുത്രന്മാർക്കും മറ്റും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാനായി ചിട്ടവട്ടങ്ങളോട് കൂടി നടപ്പിൽ വരുത്തിയതാണ് നാട്യശാസ്ത്രം എന്നാണ് ഐതിഹ്യം.
ആദ്യം വളരെ പ്രചാരത്തിൽ ഇരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീട് ക്ഷയോന്മുഖമായ ഈ ശാസ്ത്രം ശാക്യമുനിയാണ് സം‍രക്ഷിച്ചെടുത്തത്.
2000 വർഷത്തിലേറേ പാരമ്പര്യമുള്ളൊരു കലാരൂപമാണ്‌ ചാക്യാർക്കൂത്ത്{ ബൗദ്ധരാണ് ഈ നാട്യകലയെ ഇന്നു കാണുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് വളർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നത്.
ബൌദ്ധന്മാർ നാട്യകലയെ അവരുടെ മതപ്രചരണത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വിവരം അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യ സന്ദർശിച്ച വിദേശ സഞ്ചാരികൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ചീന യാത്രികനായ ഫാഹിയാൻ മഥുരയെപ്പറ്റി വിവരിക്കുമ്പോൾ വർഷക്കാലത്ത് ബുദ്ധവിഹാരങ്ങളിൽ വസ്സാ ആഘോഷിക്കുന്നതിനിടയിൽ സാരീപുത്തന്റേയും മൌദ്ഗല്ല്യായനന്റേയും മറ്റും മതപരിവർത്തനകഥകൾ നടന്മാരെ വരുത്തി അഭിനയിപ്പിക്കറുണ്ട് എന്ന് പരാമർശിച്ചു കാണുന്നു.
പ്രാചീനതമിഴ് ഗ്രന്ഥമായ ചിലപ്പതികാരത്തിൽ പറയുന്ന പറയൂർ കൂത്തച്ചാക്യാർ ഒരു ബുദ്ധസന്യാസിയാണ് .
ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കാശ്മീരത്തിൽ വച്ചു ദാമോദര ഗുപ്തനെഴുതിയ കുട്ടനീമതം എന്ന കാവ്യത്തിൽ ഹർഷവർദ്ധനൻ എന്ന രാജാവിന്റെ രത്നാവലീനാടിക യിലെ പ്രസ്താവനയും  ഒന്നാമങ്കവും വാരാണസിയിൽ നിന്നു വന്ന ഒരു സംഘം നടീസംഘക്കാർ വിസ്തരിച്ചാടിയതിനെ പറ്റി വിശദമായി വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നു.
കേരളത്തിലെ കൂടിയാട്ടത്തിൽ വിസ്തരിച്ചാടുന്ന സമ്പ്രദായം അതിലുമുണ്ട്.
ചാക്യാർക്കൂത്ത് കേരളത്തിൽ ബുദ്ധമതത്തിന്റെ പ്രഭാവം നിലനിന്നിരുന്ന കാലത്ത് ബുദ്ധമതവിശ്വാസികളായ മുനിമാർ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്ന നൃത്തരൂപമാണ്‌ .
എന്നാൽ കാലക്രമത്തിൽ ബ്രാഹ്മണമേധാവികളാൽ തുരത്തപ്പെട്ടതോ മതപരിവർത്തനം നടത്തപ്പെട്ടതോ ആയ മുനിമാരെ ശാക്യ എന്ന വംശത്തിൽ (ബുദ്ധന്റെ വംശം) പെടുത്തി.
പ്രതിലോമബന്ധത്തിൽ പെട്ട ഇവരെ ബ്രാഹ്മണരിൽ നിന്നും ഒരു പടി താഴെയുള്ള സ്ഥാനം നൽകി അലങ്കരിച്ചു.
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ബുദ്ധന്റെ ഗാഥകൾ പാടിയിരുന്ന ഇവർ പിന്നീട് പുരാണങ്ങൾ പാടാനായി വിധിക്കപ്പെട്ടു.
ഇത് കൂടാതെ നമ്പൂതിരി കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നും പുറം തള്ളപ്പെട്ടിരുന്ന അംഗങ്ങളെ (ഭൃഷ്ട്) ചാക്യാർമാർ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.
അതോടെ അവരുടെ അംഗസംഖ്യ വർദ്ധിച്ചിരിക്കാം ചാക്യാർ കൂത്ത് ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ കൂത്തമ്പലങ്ങളിൽ മാത്രമേ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നുള്ളൂ .
ശാക്യമുനിയാണ് കൂത്തിനെ ആദ്യം പരിഷകരിച്ചത്.
അദ്ദേഹം പുരാണ കഥാപ്രസംഗത്തിന്റെ സുഹൃത്സമ്മിതത മാറ്റി കാന്താസമ്മിതത സ്വീകരിക്കുകയും, അഭിനയത്തിനും കഥാകഥനത്തിനും കാവ്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുകയും രണ്ടിനും കൂത്ത് നൃത്യമെന്നെ ഒരേ സംജ്ഞ ഉപയോഗിക്കുകയും, കൂത്ത് മൊത്തത്തിൽ ലളിതമാക്കി ജനങ്ങൾക്ക് എളുപ്പം മനസ്സിലാവുന്ന രീതിയിലുമാക്കുകയും ചെയ്തു.
ഈ പരിഷ്കരങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് അന്നു മുതൽ കൂത്ത് നൃത്യം “ ശാക്യര് കൂത്ത് “ എന്നും അഭിനേതാക്കളേ “ ശാക്യര് “ എന്നും വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
കഥാഭിനയത്തിന് ‘ പ്രബന്ധക്കൂത്ത് ’ എന്നും നാടകാഭിനയത്തിണ് കൂടിയാട്ടക്കൂത്ത് എന്നും വിളിച്ചു തുടങ്ങി.
ഇന്ത്യയിലെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലേക്കാൾ ബുദ്ധസന്യാസിമാർ കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാലോ മറ്റോ കേരളം ഈ നാട്യകലകളുടെ കേന്ദ്രമായി ഭവിച്ചു.
978 മുതൽ 1036 വരെ കേരളം ഭരിച്ചിരുന്ന കുലശേഖരപ്പെരുമാൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തും ഫലിതകവിയുമായ തോലന്റെ സഹായത്തോടെ ഈ കലാരൂപത്തെ വീണ്ടും പരിഷ്കരിക്കുകയുണ്ടായി.
അതാണ് ഇന്നു കാണുന്ന കൂത്തും കൂടിയാട്ടവും.
പ്രശസ്ത ചാക്യാർക്കൂത്ത്-കൂടിയാട്ടം കലാകാരനായ യശശ്ശരീരനായ ഗുരു നാട്യാചാര്യ പൈങ്കുളം രാമചാക്യാർ ആണ് ചാക്യാർ കൂത്തിനെയും കൂടിയാട്ടത്തെയും അമ്പലത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്ക് അകത്തുനിന്ന് സാധാരണക്കാരുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്.
അദ്ദേഹം ആധുനിക കാലത്തെ ഏറ്റവും മഹാനായ കൂത്ത്-കൂടിയാട്ടം കലാകാരനായി കരുതപ്പെടുന്നു.
ഇരിങ്ങാലക്കുട കൂടൽമാണിക്യം  ക്ഷേത്രത്തോടനുബന്ധിച്ച് പ്രശസ്തമായ ഒരു കൂത്തമ്പലം ഉണ്ട്.
ഇവിടെ എല്ലാവർഷവും കൂത്തുകൾ നടന്നുവരുന്നു.
മാണി മാധവചാക്യാരുടെ ഗുരുവായ ദർശനകലാനിധി രാമവർമ്മ പരീക്ഷത്ത് തമ്പുരാൻ പ്രഹ്ലാദചരിതം എന്ന ഒരു പുതിയ സംസ്കൃത ചമ്പു പ്രബന്ധം എഴുതി പല തലമുതിർന്ന കലാകാരന്മാരോടും ഇത് കൂത്തമ്പലത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
താരതമ്യേന ചെറുപ്പമായിരുന്ന മാണി മാധവചാക്യാരോട് തമ്പുരാൻ ഇത് അവതരിപ്പിക്കുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു രാത്രികൊണ്ട് ഇതിന്റെ ഒരു ഭാഗം പഠിച്ച് പിറ്റേ ദിവസം കൊച്ചി രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായ തൃപ്പൂണിത്തറയിൽ ഇത് അവതരിപ്പിച്ചു.
ഈ സംഭവത്തോടെ മഹാപണ്ഡിതൻ‌മാർ സംസ്കൃത-തനതു കലകളിലുള്ള മാണി മാധവചാക്യാരുടെ പ്രാഗൽഭ്യം അംഗീകരിച്ചു.
വിദൂഷകന്റെ വേഷമാണ് കൂത്തിൽ ചാക്യാർക്കുള്ളത്.
മുഖത്തും നെഞ്ചിലും കൈമുട്ടിനു മേലെയും അരിമാവുകൊണ്ട് അണിയും.
കണ്ണിൽ വീതിയിൽ കണ്ണെഴുതി വാലിടും.
നെറ്റി, മൂക്ക്, കവിളുകൾ, താടി, നെഞ്ച്, കൈകൾ എന്നിങ്ങനെ പതിനാലു ഭാഗങ്ങളിൽ ചുവന്ന പൊട്ടുണ്ട്.
മീശയ്ക്ക് മേൽക്കൊമ്പും കീഴ്ക്കൊമ്പുമുണ്ട്.
ചെവിപ്പൂക്കളും കുടുമയും വാസിയും പീലിപ്പട്ടവുമുണ്ടാകും.
കൈകളിൽ കടകം, മാറിടത്തിൽ പൂണൂൽ എന്നിവയുണ്ടാകും.
ഒരു ചെവിയിൽ തെച്ചിമാലയും മറ്റേതിൽ വെറ്റിലചുരുളും വയ്ക്കും.
മാറ്റുമടക്കി പിന്നിൽ കനപ്പിച്ച് പൈതകം വച്ചുടുത്ത് കടിസൂത്രം കെട്ടും.
രംഗസംവിധാനം
സ്റ്റേജിനു മുൻപിൽ വലിയ വിളക്കുണ്ടാകും.
അതിന് അഭിമുഖമായാണ് കൂത്തു പറയുന്നത്.
ഇരിക്കാൻ ഒരു പീഠമുണ്ടാകും.
സ്റ്റേജിനു പിന്നിൽ മിഴാവിപക്ക ത്തിന്മേലുരുന്ന് നമ്പ്യാർ മിഴാവുകൊട്ടൂം വലതുവശത്ത് നിലത്ത് വിരിച്ച തുണിയിലിരുന്ന് നങ്ങ്യാർ കുഴിത്താളം കൊട്ടും.
പീഠികയുടെ ഭാഗമായി ചാക്യാർ ചെയ്യുന്ന നടനം കൂത്തമ്പലത്തിനു പുറത്തെ അവതരണം
ആദ്യമായി ക്ഷേത്രത്തിന് പുറത്ത് ചാക്യാർക്കൂത്ത് അവതരിപ്പിച്ചത് പൈങ്കുളം രാമച്ചാക്യാരാണ്.
കൊല്ലം ജില്ലയിലെ കൊട്ടാരക്കരക്ക് സമീപത്തുള്ള പവിത്രേശ്വരം പഞ്ചായത്തിലെ ചെറുപൊയ്ക എന്ന ഗ്രാമത്തിലുള്ള മുടപ്പിലാപ്പിള്ളി മഠത്തിന്റെ നാലുകെട്ടിലായിരുന്നു അവതരണം.
1949 സപ്തംബർ 21 ന് മുടപ്പിലാപ്പിള്ളി കുടുംബാംഗങ്ങളേയും ഗ്രാമവാസികളെയും സാക്ഷിയാക്കി നടത്തിയ ആ അവതരണത്തെത്തുടർന്ന് സ്വസമുദായത്തിൽ നിന്നും ഉണ്ടായ ശക്തമായ എതിർപ്പുകളേയും ആക്ഷേപങ്ങളേയും അതിജീവിച്ച് കേരളത്തിലെ വിദ്യാലയങ്ങളിലും, കലാലയങ്ങളിലും, ഗ്രന്ഥശാലകളിലും, ക്ഷേത്ര മൈതാനങ്ങളിലും ധാരാളം അവതരണങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു.
ചിത്രശാല ചാക്യാർ കൂത്തിൽ മിഴാവു വായിക്കുന്ന കലാകാരൻ (കലാമണ്ഡലം അച്ച്യുതാനന്ദൻ) മിഴാവ് ഇലത്താളം Chakyarkoothu Chakyarkoothu മറ്റു കൂത്തുകൾ നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് പറയൻകൂത്ത് പാവക്കൂത്ത് ഇവയും കാണുക കേരളത്തിലെ കലാരൂപങ്ങൾ മാണി മാധവ ചാക്യാർ കൂടിയാട്ടം ഓട്ടൻ‌തുള്ളൽ കഥകളി മോഹിനിയാട്ടം കൂടിയാട്ടം പഞ്ചവാദ്യം നമ്പ്യാർ ചാക്യാർ പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ Chakyar koothu എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
ചാക്യാർ കൂത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ Archived 2006-08-26 at the Wayback Machine .
നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് അവതരണം നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് അവതരണം നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത്
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയോടു കൂടി ജാതിമത ഭേദമന്യേ എല്ലാവരും  ഈ കലാരൂപം അഭ്യസിക്കുകയും അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു വരുന്നുണ്ട്.
എല്ലാ  ചാക്യാന്മാർക്ക് അംഗുലീയാങ്കം എങ്ങനെയോ, അതുപോലെയാണ് നങ്ങ്യാന്മാർക്ക് ശ്രീകൃഷ്ണചരിതമെന്നുസാരം.
അതിലെ കഥാപാത്രം സുഭദ്രാധനഞ്ജയം നാടകത്തിന്റെ രണ്ടാമങ്കത്തിലെ ‘ചേടി’ (സുഭദ്രയുടെ ദാസി) ആ‍ണ്.
ദ്വാരകാവർണന, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അവതാരം, ബാലലീലകൾ എന്നിവ തൊട്ട് സുഭദ്രയും അർജ്ജുനനും തമ്മിൽ പ്രേമബദ്ധരാകുന്നതുവരെയുള്ള ഭാഗം ചേടി വിസ്തരിച്ച് അഭിനയിക്കുന്നു.
ഇതിനിടയിൽ ചേടിക്ക് പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളുമായ പലകഥാപാത്രങ്ങളുമായി പകർന്നാടേണ്ടി വരുന്നു.
സുഭദ്രാധനഞ്ജയം നാടകം കുലശേഖര പെരുമാളുടെ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ച് ചിട്ടപ്പെടുത്തി തോലൻ രംഗത്ത് അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവലംബിച്ച രീതിയാണ് കൂടിയാട്ടം.
സംസ്കൃത നാടകാഭിനയമാണ് ഇത്.
നമ്പ്യാന്മാരുടെ സഹായത്തോടെ ചാക്യാന്മാരാണ് ഇത് നടത്തിയിരുന്നത്.
കൂടിയാട്ടത്തിൽ പുരുഷവേഷം ചാക്യാരും സ്ത്രീവേഷം നങ്ങ്യാരുമാണ് കെട്ടിയിരുന്നത്.
നാടകാഭിനയത്തിന് ആദ്യകാലത്തു പറഞ്ഞിരുന്ന പേരാണ് കൂത്ത്.
ഇത് ഒന്നിലധികം കഥാപാത്രങ്ങൾ ചേർന്ന് അഭിനയിക്കുമ്പോൾ കൂടിയാട്ടമായി മാറുന്നു.
ചാക്യാന്മാരുടെ നാടാകാഭിനയത്തിന് പൊതുവിൽ കൂടിയാട്ടമെന്നു പറഞ്ഞുവരുന്നു.
ചാക്യാരും നങ്ങ്യാരും കൂടിയുള്ള അഭിനയവും കൂടിയാട്ടമാണ്.
അഭിനയാംശം തീരെ കുറഞ്ഞ നാടകാവതരണമാണ് കൂത്ത്.
സുഭദ്രാധനഞ്ജയം നാടകത്തിൽ നായികയുടെ തോഴി ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം സാത്വികാഭിനയത്തിലൂടെയും ആംഗികാഭിനയത്തിലൂടെയും ആവിഷ്കരിക്കുന്നതാണ് നങ്ങ്യാർകൂത്ത്.
കൂത്തിന്റെ പ്രധാനാംശം വാചികാഭിനയമാണെങ്കിൽ നങ്ങ്യാർകൂത്തിൽ വാചികാഭിനയത്തിനു സ്ഥാനമില്ല.
കൂടിയാട്ടത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന മിഴാവും ഇടയ്ക്കയും തന്നെയാണ് നങ്ങ്യാർകൂത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലം.
നാടകാഭിനയചതുരയായ ഒരു നങ്ങ്യാർയുവതിയെ കുലശേഖരവർമൻ വിവാഹം കഴിച്ചുവത്രെ.
ഇവരുടെ പരമ്പരയിൽപ്പെട്ട നങ്ങ്യാർമാർക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കൂത്ത് നടത്താൻ അദ്ദേഹം അനുവാദം കൊടുത്തു.
അവരുടെ അഭിനയത്തിനുവേണ്ടി സുഭദ്രാധനഞ്ജയംനാടകത്തിൽ ഒരു ചേടിയെ അവതരിപ്പിച്ചുവെന്നും ഈ ചേടി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ സാർവത്രികമായി അദ്ദേഹം നടത്തിച്ചുപോന്നുവെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
ഇവരുടെ അഭിനയമികവ് സർവാദൃതമായിരുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് കൂടിയാട്ടത്തിനൊപ്പം നങ്ങ്യാർകൂത്തിന് പ്രാധാന്യമുണ്ടായത്.
കേരള കലാമണ്ഡലത്തിൽ കൂത്തും കൂടിയാട്ടവും അഭ്യസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നങ്ങ്യാർകൂത്തും പഠനവിധേയമായി.
ഈ കലാരൂപങ്ങളൊന്നും രംഗകല എന്ന നിലയിൽ ഇന്ന് സാർവത്രികമല്ല.
എങ്കിലും കലാകാരന്മാരുടെയും കലാകാരികളുടെയും അർപ്പണബോധംകൊണ്ട്, കലാമൂല്യം കുറഞ്ഞുപോകാതെ തുടർന്നുപോകുന്നു.
ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം മുഴുവൻ അവതരിപ്പിക്കാൻ പഠിച്ചിട്ടുള്ള കുറച്ചു കലാകാരികൾ ഇന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം  ക്ഷേത്രത്തിനു പുറത്ത് വിവിധ വേദികളിൽ അവതരിപ്പിച്ചു വരുന്നുണ്ട്
ആംഗികം, വാചികം, ആഹാര്യം, സാത്ത്വികം എന്നിങ്ങനെ നാല് വിധം അഭിനയങ്ങളെ കൂട്ടി ഇണക്കി നൃത്തവാദ്യങ്ങളോടുകൂടി അഭിനയിക്കുന്ന സംസ്കൃതനാടകമാണ് കൂടിയാട്ടം .
ചാക്യാർ പുരാണകഥ പറയുന്നതിനെ ചാക്യാർക്കൂത്തെന്നും നങ്ങ്യാർ പുരാണകഥ അഭിനയിക്കുന്നതിനെ നങ്ങ്യാർക്കൂത്തെന്നും പറയുന്നു.
നങ്ങ്യാരുടെ ഉടയാടയിലെ ചുവന്ന പട്ട്, ശിരോഭൂഷണത്തിലെ ചെത്തിപ്പൂവ്, മുടിയിലെ നാഗഫണം എന്നിവയെല്ലാം കേരളത്തിലെ ഭഗവതീസങ്കല്പത്തോട് ഏറെ ബന്ധം പുലർത്തുന്നവയാണ്.
അമ്പലപ്പുഴ ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്രം ,തൃശ്ശൂർ വടക്കുംനാഥൻ ക്ഷേത്രം , ഇരിഞ്ഞാലക്കുട കൂടൽമാണിക്യം ക്ഷേത്രം , തൃപ്പൂണിത്തുറ പൂർണ്ണത്രയീശക്ഷേത്രം , കോട്ടയം കുമാരനല്ലൂർ ഭഗവതീക്ഷേത്രം തുടങ്ങിയ പല പ്രമുഖക്ഷേത്രങ്ങളിലും നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് ഒരനുഷ്ഠാനമായി നാമമാത്രമായി നടത്തിവരുന്നു.
ശ്രീകൃഷ്ണകഥയാണ് നങ്ങ്യാർക്കൂത്തിലെ ഇതിവൃത്തം .
വില്ലുവട്ടം, കോശമ്പിള്ളി, മേലട്ട്, എടാട്ട് തുടങ്ങിയ കുടുംബങ്ങളിൽ നങ്ങ്യാർകൂത്ത് അനുഷ്ഠാനമായി ചെയ്തുവരുന്ന നങ്ങ്യാരമ്മമാർ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്.
ഒരു ചടങ്ങെന്ന നിലയിൽ കാണിക്കുവാനേ ഇവരിൽ പലർക്കും സാധിക്കുകയുള്ളു.
പ്രോത്സാഹനക്കുറവുകൊണ്ട് കുറേവർഷങ്ങളായി നിഷ്കൃഷ്ടമായ അഭ്യാസമില്ലാതെ പോയതായിരിക്കണം ഇതിന് കാരണം.
ദശമം കൂത്ത്
നങ്ങ്യാർ കൂത്തിലെ ഒരു  വകഭേദമാണ് ദശമം കൂത്ത്.
അഗ്നിഷ്ടോമം ചെയ്ത അക്കിത്തിരി മരിച്ചല്ലാൽ പത്നി ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടേങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിനും പത്നിക്കും സദ്ഗതി വരുന്നതിനായി സഞ്ചയനത്തോടനുബന്ധിച്ച് മൂന്ന് ദിവസമായി ഇതവരരിപ്പിക്കുന്നു.
സഞ്ചയനത്തോടനുബന്ധിച്ച് അസ്ഥികുംഭം മുന്നിൽ വച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇത് ചെയ്യുന്നത് എന്നതുകൊണ്ട് ചുടലക്കൂത്ത് എന്നും പറയുന്നു.
300 വർഷം മുമ്പ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതായി കാണാനുണ്ട്.
2014ൽ നടുവം മനയിൽ ഇത് നടന്നു.
2021 ആഗസ്റ്റ് 6,7,8 തീയതികളിൽ കൈമുക്ക് മനയിൽ ആണ് അവസാനം ഇത് നടന്നത് .
കൈമുക്ക് വൈദികൻ രാമൻ അക്കിത്തിരിപ്പാടിന്റെ സഞ്ചയനത്തോടനുബന്ധിച്ച് അപർണാ നങ്ങ്യാർ ആണ് ഇത് അവതരിപ്പിച്ച്ത്.
നടുവം മനയിലും അപർണയാണ് ഇത് അവതരിപ്പിച്ചത്.
ശാപം കിട്ടിയ ഘൃതാചി എന്ന അപ്സരസ്സിനു ലോഷ്ഠാതിരിയുടെ (അക്കിത്തിരിയുടെ) സഞ്ചയനത്തോടനുബന്ധിച്ച് ദശമം കൂത്തവതരിപ്പിച്ചാൽ മോക്ഷം കിട്ടുമെന്ന് അറിഞ്ഞതനുസരിച്ച അവർ അവതരിപ്പിച്ച്താണത്രേ ദശമം കൂത്ത്.
ഈ ഘൃതാചിയുടെ പിന്മുറക്കാരണത്രെ നങ്ങ്യാർമാർ.
പന്തൽ, കൈമുക്ക് എന്നീ ഇല്ലങ്ങളിൽ നിന്നും കിട്ടിയ ക്രമദീപികയുടെ താളിയോലകളും അമ്മന്നൂർ കുട്ടൻചാക്യാരുടെ നിർദ്ദേശങ്ങളും അനുസരിച്ച് അപർണ്ണാനങ്ങ്യാർ ഇത് അവതരണയോഗ്യമാക്കി ചിട്ടപ്പെടുത്തി.
ചിത്രശാല Nangyar Koothu എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് പൂതനാമോക്ഷം നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് നങ്ങ്യാർക്കൂത്ത് അവലംബം ഭക്തപ്രിയ-ഗുരുവായുർ ദേവസ്വം പ്രസിദ്ധീകരണം.
പരാമർശങ്ങൾ കൂടുതൽ വായനക്ക്
സർവ്വവിജ്ഞാനകോശം  വെബ് സൈറ്റ്
കുച്ചിപ്പുടി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Kuchipudi കുച്ചിപ്പുടി
ഭാരതത്തിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ളതും തനതായതുമായ നൃത്തരൂപമാണ്‌ കുച്ചിപ്പുടി .
ആന്ധ്രാപ്രദേശിലെ കുച്ചിപ്പുടി ഗ്രാമത്തിലാണ്‌ ഇത് പിറവിയെടുത്തത്.
യാമിനി കൃഷ്‌ണമുർത്തി , സ്വപ്നസുന്ദരി , ശോഭാ നായിഡു , രാജരാധാറെഡ്ഢി എന്നിവരാണ് പ്രശസ്തരായ ഭാരതീയ കുച്ചിപ്പുടി നർത്തകർ.
ആന്ധ്രാപ്രദേശിലെ കുച്ചിപ്പുഡി ഗ്രാമത്തിലാണ്‌ ഇത് പിറവിയെടുത്തത്.
കുശീലവപുരി, കുചേലപുരം എന്ന പേരിലും കുച്ചിപ്പുടി ഗ്രാമം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
തെലുങ്കാനയിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുതന്നെ പ്രാകൃതനാടകങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കകത്ത് ദേവദാസികൾ നൃത്തം ചെയ്തപ്പോൾ, ക്ഷേത്രത്തിന് പുറത്ത് പുരുഷന്മാർ അവരുടേതായ നാട്യാമേളാനാടകങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു.
ഇതിനെ ഭാഗവതമേളാനാടകങ്ങൾ എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു.
മേളാനാടകങ്ങളുടെ പരിഷ്കരിച്ച നൃത്തരൂപം കുച്ചിപ്പുടി ഗ്രാമത്തിൽ പ്രചാരത്തിൽ വന്നു.
പിൽക്കാലത്ത് ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ പേരിൽതന്നെ ഈ നാട്യരൂപം അറിയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
കുച്ചിപ്പുടി നൃത്തംകൊണ്ട് ഉപജീവനം കഴിക്കുന്ന നാനൂറില്പരം കുടുംബങ്ങൾ ഈ ഗ്രാമത്തിലുണ്ട്.
വെമ്പട്ടി ചിന്നസത്യത്തെപ്പൊലുള്ള നാട്യാചാര്യന്മാരുടെ ശ്രമഫലമായി ഒരു നവോത്ഥാനംതന്നെ കുച്ചിപ്പുടി നൃത്തത്തിനുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
കുച്ചിപ്പുടിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ രണ്ട് നാമധേയങ്ങൾ എന്നെന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടും.
സംഗീതവും, നൃത്തവും, നാടകവും കൂടി യോജിപ്പിച്ച് കുച്ചിപ്പുടിയെ മനോഹരമായ ഒരു നാട്യകലയാക്കിയ സിദ്ധേന്ദ്രയോഗിയും, തഞ്ചാവൂർ സ്വദേശിയായിരുന്ന യോഗി തീർത്ഥാനന്ദയും ആണ് ആ രണ്ട് വ്യക്തികൾ.
യതി സുപ്രസിദ്ധനായ ഒരു അഷ്ടപതിഗായകനായിരുന്നു.
അവതരണ ശൈലി
നാട്യശാസ്ത്രം തന്നെയാണ് കുച്ചിപ്പുടിക്ക് പ്രമാണഗ്രന്ഥം.
ജതികൾ, അടവുകൾ എന്നിവയിൽ ഭരതനാട്യത്തിനും കുച്ചിപ്പുടിക്കും തമ്മിൽ പ്രകടമായ ചില സാദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ട്.
ഭാഗവതത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണകഥകളാണ് കുച്ചിപ്പുടി നൃത്തനാടകങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഭരതനാട്യത്തിന്റെയും യക്ഷഗാനത്തിന്റെയും സ്വാധീനത ഈ നൃത്തനാടകങ്ങളിൽ കാണാവുന്നതാണ്.
ഗിരിജാകല്യാണം, കീചകവധം, ഹരിശ്ചന്ദ്രചരിതം എന്നീ നൃത്തനാടകങ്ങൾ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ കുച്ചിപ്പുടിരീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു.
കുച്ചിപ്പുടി നർത്തകർ തെലുങ്കും സംസ്കൃതവും പഠിച്ചിരിക്കണം.
അതുപോലെ നാട്യശാസ്ത്രം, അഭിനയദർപ്പണം, രസമഞ്ജരി, താണ്ഡവലക്ഷണം എന്നീ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും അഭ്യസിക്കണം.
തരംഗം, പദം, മുക്തായി, ശബ്ദപല്ലവി, മണ്ഡൂകശബ്ദം എന്നിങ്ങനെ പല ഇനങ്ങളും നർത്തകർ പരിശീലിക്കുന്നു.
കൃഷ്ണലീലാതരംഗിണി എന്ന ദീർഘമായ നൃത്തനാടകത്തിലെ “ബാലഗോപാലതരംഗം” മാത്രം കേരളത്തിൽ പെൺകുട്ടികൾ അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്.
കുച്ചിപ്പുടി അന്നും ഇന്നും
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ കുച്ചിപ്പുടി നൃത്തനാടകം തുറന്ന വേദികളിലാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നത്.
സൂത്രധാരൻ രംഗത്തെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നു.
കഥയുടെ രത്നച്ചുരുക്കം സൂത്രധാരൻ പ്രാരംഭത്തിൽ സദസ്യർക്ക് നൽകിയിരുന്നു.
വേഷവിധാനങ്ങളോടെ ചുവടുവച്ച് നൃത്തം ചെയ്തിരുന്ന സൂത്രധാരൻ ഒരു ദണ്ഡുകൊണ്ട് രംഗക്രിയകൾ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നു.
ഓരോ കഥാപാത്രവും പാത്രസ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
പാട്ട് പാടി താളം ചവിട്ടിയാണ് രംഗപ്രവേശം ചെയ്തിരുന്നത്.
ഹാസ്യപ്രകടനത്തിലൂടെ സദസ്യരെ രസിപ്പിച്ച വിദൂഷക വേഷങ്ങളുമുണ്ട്.
സൂത്രധാരൻ കർണ്ണാടകസംഗീതജ്ഞനായിരിക്കണം.
നട്ടുവാങ്കം പറയാനുള്ള കഴിവുണ്ടായിരിക്കുകയും വേണം.
ഇപ്പോൾ സൂത്രധാരൻ സം‌വിധായകനായി വാദ്യക്കാർക്കൊപ്പം ഇരിക്കുന്നു.
വയലിൻ, തംബുരു, ഹർമ്മോണിയം, ഫ്ളൂട്ട്, മൃദംഗം എന്നീ വാദ്യങ്ങൾ കുച്ചിപ്പുടിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
സന്ദർഭാനുസരണമുള്ള രസോദീപനത്തിനു സഹായിക്കുന്നതാണ് രാഗതാളങ്ങൾ.
വേഷവിധാനങ്ങൾ വളരെ ലളിതമാണ്.
സത്യഭാമയുടെ വേഷം വർണ്ണശബളമാണ്.
കുച്ചിപ്പുടിയുടെ രസം ശൃംഗാരമാണെങ്കിലും അതിൽനിന്ന് ലഭിക്കുന്ന അനുഭൂതി ഭക്തിയാണ്.
പ്രതിഭകൾ
കുച്ചിപ്പുടിയുടെ മുഖ്യശില്പിയായ വെമ്പട്ടിചിന്നസത്യം കുച്ചിപ്പുടിയുടെ പര്യായമായി തീർന്നിട്ടുണ്ട്.
വൈജയന്തിമാല, ഹേമമാലിനി, മഞ്ജുഭാർഗ്ഗവി, ശോഭാനായിഡു, അനുപമ മോഹൻ, കലാമണ്ഡലം സരസ്വതി തുടങ്ങി പ്രശസ്തരായ ഒരു ശിഷ്യപരമ്പര അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്.
വെങ്കിടേശ്വരനാട്യമണ്ഡലിയുടെ സ്ഥാപകനായ ചിന്ന വെങ്കിട്ടരാമയ്യ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യരായ വേദാന്തം ലക്ഷ്മി നാരായണശാസ്ത്രി, കൊരഡ നരസിംഹറാവു, സി.ആർ.ആചാര്യ, ജഗന്നാഥശർമ്മ എന്നിവരെല്ലാം കുച്ചിപ്പുടിനൃത്തത്തിന്റെ വളർച്ചയെ സഹായിച്ചവരാണ്.
അർച്ചനരാജ അവലംബം
മടവൂർ ഭാസിയുടെ “ലഘുഭരതം”
അക്ഷരശ്ലോകം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Aksharaslokam
വളരെ പ്രാചീനമായ ഒരു സാഹിത്യ വിനോദമാണ്‌ അക്ഷരശ്ലോകം.
ഇതു മലയാളഭാഷയിലും സംസ്കൃത ഭാഷയിലുംമാത്രമാണ്‌ കണ്ടിട്ടുള്ളത്.
ഹിന്ദിയിലെ അന്താക്ഷരി ഏതാണ്ടിതുപോലെയാണെങ്കിലും, സാഹിത്യഗുണവും സംസ്കാരഗുണവും കണക്കാക്കുമ്പോൾ അക്ഷരശ്ലോകം അന്താക്ഷരിയേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായതുതന്നെയാണ്‌.
സംസ്കൃത വൃത്തങ്ങളിലുള്ള ശ്ലോകങ്ങളാണ്‌ ഇതിൽ ചൊല്ലാറുള്ളത്.
മത്സരമായും സദസ്സായും നിശയായും ഇതു നടത്തപ്പെടുന്നു.
ആദ്യം ചൊല്ലുന്ന ശ്ലോകത്തിന്റെ മൂന്നാമത്തെ വരിയിലെ ആദ്യ അക്ഷരം കൊണ്ട് അടുത്തയാൾ ശ്ലോകം ചൊല്ലണം‌ എന്നതാണ്‌ നിബന്ധന.
വൃത്ത നിബന്ധനയുള്ള സദസ്സുകളും  എകാക്ഷര സദസ്സുകളും ഉണ്ട്.
അനുഷ്ടുപ്പ് വൃത്തത്തിലുള്ള ശ്ലോകങ്ങൾ സ്വീകാര്യമല്ല.
അക്ഷരം കിട്ടിയ ശേഷം അതിനൊപ്പിച്ച്‌ നിമിഷശ്ലോകം ഉണ്ടാക്കി ചൊല്ലാവുന്നതാണ്.
കൊടുങ്ങല്ലൂർ കുഞ്ഞിക്കുട്ടൻ തമ്പുരാൻ കൊച്ചുണ്ണി തമ്പുരാൻ മുതലായവർക്ക് ഇങ്ങനെ ചൊല്ലാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.
ഋ ഖ ഘ ങ ഛ ഝ ട ഠ ഡ ഢ ണ ഥ ഷ ള ഴ റ എന്നീ അക്ഷരങ്ങൾ കേരളത്തിൽ ഉടനീളം വർജ്യമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഞ ഫ എന്നീ അക്ഷരങ്ങൾ ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ സ്വീകാര്യവും ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ വർജ്യവുമാണ്‌.
വർജ്യാക്ഷരം കിട്ടിയാൽ അതിനുശേഷം ആദ്യം കാണുന്ന സ്വീകാര്യ അക്ഷരത്തിൽ ശ്ലോകം ചൊല്ലുക എന്നതാണു സാധാരണ രീതി.
സാധാരണ മത്സരങ്ങളിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ശ്ലോകം ചൊല്ലാതിരുന്നാൽ മത്സരത്തിൽ നിന്നു പുറത്താകും.
ഏകാക്ഷരമത്സരങ്ങളിൽ ഒരു ചാൻസ് വിട്ടാൽ പുറത്താകും.
കിട്ടിയ അക്ഷരത്തിൽ ശ്ലോകം ചൊല്ലാതിരിക്കുന്നതിനെ അച്ചുമൂളൽ എന്നു പറയുന്നു.
അച്ചുമൂളാതെ അവസാനം വരെ ചൊല്ലുന്ന ആളാണ് ജയിക്കുക.
അവതരണ മത്സരങ്ങളിൽ സാഹിത്യമൂല്യം അവതരണഭംഗി മുതലായവ അളന്നു മാർക്കിടും.
മാർക്കു കൂടുതൽ കിട്ടുന്നവരാണ് അവയിൽ ജയിക്കുക.
ഒരേ അക്ഷരം തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കൊടുത്തു പിൻഗാമിയെ തോല്പിക്കുന്ന രീതി പണ്ട് പ്രചാരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അതു മിക്കവാറും എല്ലാ മത്സരങ്ങളിലും നിയമവിരുദ്ധമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
അവലംബം അക്ഷരശ്ലോകങ്ങൾ യാഹൂ ഗ്രൂപ്-അക്ഷര ശ്ലോകം- Archived 2011-05-22 at the Wayback Machine .
ചലച്ചിത്രങ്ങളും, ശബ്ദങ്ങളും- Archived 2012-02-17 at the Wayback Machine .
അക്ഷരശ്ലോക മത്സരങ്ങൾ- Archived 2007-12-21 at the Wayback Machine .
aksharaslokam.com അരിയന്നൂർ ഇ മാഗസിൻ www.aksharaslokam.com
പരിചമുട്ടുകളി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Parijamuttukali
കേരളത്തിലെ വിവിധഭാഗങ്ങളിലായി പ്രചാരത്തിലുള്ള ഒരു ആയോധനകലയാണ് പരിചമുട്ടുകളി .
പത്തോപന്ത്രണ്ടോ പുരുഷന്മാരടങ്ങിയ സംഘമായാണ് അവതരിപ്പിയ്ക്കുന്നത്.
വാളും പരിചയം കയ്യിലേന്തി ആശാൻ ചൊല്ലുന്ന പാട്ടിന്റെ ഈണത്തിൽ കളരിച്ചുവടുകൾ വച്ച് നൃത്തം ചെയ്താണ്‌ ഈ കളി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
കളരിപ്പയറ്റിന്റേയും പരിചകളിയുടേയും സ്വാധീനം ദർശിക്കാവുന്നതായ ഈ കലാരൂപം കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവരുടെ വിവാഹാഘോഷങ്ങൾ, പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ തുടങ്ങിയ വിശേഷവസരങ്ങളിൽ മുഖ്യ ഇനമായി അവതരിപ്പിച്ചു വന്നിരുന്നു.
ഇപ്പോഴും ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ പെരുന്നാളുകളോടനുബന്ധമായി പരിചമുട്ടുകളി അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്.
ക്രിസ്ത്യാനികളെ കൂടാതെ ഹിന്ദു, മുസ്ലീം പാരമ്പര്യത്തിലും ഈ കളി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
പാരമ്പര്യരീതികൾ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യം ഉത്ഭവം
കേരളത്തിലെ നസ്രാണികൾക്കിടയിൽ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്‌ ഇത് ഉടലെടുത്തത്.