smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
വളരെ ലളിതമായ ചിന്താഗതിക്കാരൻ, എന്നാൽ ഭാഗ്യവാനായ യുവാവുമാണ്.
സുന്ദരമായ മുടിയും നീലക്കണ്ണുകളുമുള്ള യുവാവായാണ് ഇവാൻ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഇവാൻ ദി ഫൂളിന്റെ സാഹസികതയുടെ ഏകദേശ ക്രമീകരണം 15 അല്ലെങ്കിൽ 16-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ റഷ്യയാണ്.
ഇവാൻ ദി ഫൂൾ സാധാരണയായി കഥകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ഒരു കർഷകനായോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിന്റെ മകനായോ ആണ്.
അവൻ മൂന്ന് സഹോദരന്മാരിൽ ഇളയവനാണ്.
അവന്റെ മൂത്ത സഹോദരങ്ങൾ അവനെക്കാൾ മിടുക്കന്മാരായി കാണപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ അവനോട് ദയയും അസൂയയും കാണിക്കുന്നു.
സാധാരണ നായകന്മാരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇവാന്റെ ലാളിത്യവും കൗശലമില്ലായ്മയും അവന്റെ സാഹസികതയിൽ അവനെ സഹായിക്കുന്നു.
ഉദാഹരണത്തിന്, അവൻ തന്റെ മനസ്സിനെക്കാൾ തന്റെ ഹൃദയത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു, അവൻ എളുപ്പത്തിൽ കുറ്റം മറക്കുകയും സ്വന്തം ചെലവിൽ പോലും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അവന്റെ നിഷ്കളങ്കതയും ദയയും ധൈര്യവും വില്ലന്മാരോട് യുദ്ധം ചെയ്യാനും സുഹൃത്തുക്കളെ ഉണ്ടാക്കാനും രാജകുമാരിമാരുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കാനും അവനെ സഹായിക്കുന്നു, ആത്യന്തികമായി അയാൾക്ക് പകുതി രാജ്യം അല്ലെങ്കിൽ സമാനമായ ചില നേട്ടങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നു.
ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/The_Death_of_Ivan_Ilyich
റഷ്യൻ സാഹിത്യകാരൻ ലിയോ ടോൾസ്റ്റോയി (1828-1910) എഴുതിയ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ലഘുനോവലാണ് (Novella) ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണം ( Russian : Смерть Ивана Ильича - സ്മെർറ്റ്' ഇവാനാ ഇല്ലിച്ചാ; ഇംഗ്ലീഷ് : The Death of Ivan Ilych ).
1886-ലാണ് അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്.
റഷ്യയിലെ പ്രാദേശികകോടതികളിലൊന്നിൽ ജഡ്ജിയായിരുന്ന ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് എന്ന മനുഷ്യന്റെ മരണത്തിന്റേയും അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്റേയും കഥയാണ് ഈ നോവൽ പറയുന്നത്.
1875-78 കാലഘട്ടത്തിൽ കടന്നുപോയ ഒരു ആത്മീയപ്രതിസന്ധിയെ തുടർന്ന് താൻ ജനിച്ച് വളർന്ന റഷ്യൻ ഒർത്തോഡോക്സ് സഭ പോലുള്ള വ്യവസ്ഥാപിത മതങ്ങളുടെ ജീവിതവീക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് ടോൾസ്റ്റോയി അകന്നു പോയിരുന്നു.
റഷ്യൻ ഒർത്തൊഡോക്സ് സഭ ടോൾസ്റ്റോയിയെ അതിന്റെ കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്നു പുറത്താക്കുകപോലും ചെയ്തു.
പരമ്പരാഗതക്രൈസ്തവസമൂഹങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പുതിയ ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനമാണ് അദ്ദേഹത്തിന് സംഭവിച്ചത്.
ഈപുതിയ മതവീക്ഷണമാണ് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം.
കഥാസംഗ്രഹം മരണം, പ്രതികരണം
കോടതിനടപടികളുടെ ഇടവേളകളിലൊന്നിൽ, വർത്തമാനപ്പത്രത്തിലെ ചരമഅറിയിപ്പിൽ നിന്ന് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞ അടുത്ത സഹപ്രവർത്തകരെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് നോവലിന്റെ തുടക്കം.
അവർക്ക് ആശ്വാസവും സന്തോഷവും ആയിരുന്നു.
മരിച്ചത് താൻ അല്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് ആശ്വസിക്കുകയും ഈ മരണം സൃഷ്ടിച്ച ഒഴിവിൽ കിട്ടാൻ സാധ്യതയുള്ള ഉദ്യോഗക്കയറ്റത്തിന്റെ കാര്യമോർത്ത് സന്തോഷിക്കുകയുമാണ് ഓരോരുത്തനും ചെയ്തത്.
ബാല്യകൗമാരങ്ങൾ മുതൽ പരേതനെ അറിയാമായിരുന്ന പീറ്റർ ഇവാനോവിച്ചിന്റെ പോലും മനോഭാവം ഇതായിരുന്നെങ്കിലും എല്ലാവരും അനുശോചനത്തിന്റെ ഔപചാരികതകളിലൂടെ കടന്നുപോയി.
മരണവീട് സന്ദർശിച്ച പീറ്റർ ഇവാനോവിച്ച്, മൃതദേഹത്തിന് മുൻപിൽ വണങ്ങുന്നതാണോ, കുരിശടയാളം വരയ്ക്കുന്നതാണോ ഉചിതമെന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള സന്ദേഹം നിമിത്തം വണക്കവും കുരിശുവരയും കലർത്തിയാണ് ഉപചാരം കാട്ടിയത്.
പരേതന്റെ വിധവ പ്രസ്കോവ്യക്കൊപ്പം പീറ്റർ ഇവാനോവിച്ച് കുറേ സമയം പങ്കിട്ട് അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ദുഃഖം പങ്കുവെയ്ക്കുമ്പോഴും, തനിക്ക് കിട്ടാൻ സാധ്യതയുള്ള പെൻഷന്റേയും മറ്റാനുകൂല്യങ്ങളുടേയും കാര്യമാണ് പ്രസ്കോവ്യക്ക് ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്.
മരണവീട്ടിലേക്കുള്ള ഈ സന്ദർശനം ഒഴിവാക്കാനായില്ലെങ്കിലും, പീറ്റർ ഇവാനോവിച്ചിന് സായാഹ്നങ്ങളിൽ പതിവുള്ള ചീട്ടുകളിയിൽ അന്നും പങ്കു ചേരാനായി.
അയാൾ എത്തുമ്പോൾ കളി ഒരു വട്ടം മാത്രമേ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളു.
ഭയാനകമായ സാധാരണജീവിതം
ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ 45 വർഷത്തെ ജീവിതം "ഒട്ടും സങ്കീർണതയില്ലാത്തതും തീരെ സാധാരണവും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും" ആയിരുന്നു.
ഒരു സർക്കാരുദ്യോഗസ്ഥന്റെ മൂന്നു മക്കളിൽ മൂപ്പിലും കഴിവിലും ശരാശരി ആയിരുന്നു അയാൾ.
നിയമം പഠിച്ച് പാസായ ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് സിവിൽ സർ‌വീസിലെ ഒരു പരീക്ഷ എഴുതി ജയിച്ചതിനെ തുടർന്ന് ഒരു പ്രവിശ്യയിൽ ഗവർണറുടെ ഓഫീസിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ആദ്യത്തെ ഉദ്യോഗക്കയറ്റം അയാളെ മജിസ്ട്രേട്ട് സ്ഥാനത്തെത്തിച്ചു.
എല്ലാക്കാര്യങ്ങളിലും അയാൾ നാട്ടുനടപ്പും തന്നേക്കാൾ മേലേയുള്ളവരുടെ മാതൃകയും പിന്തുടർന്നു.
ഔദ്യോഗികജീവിതത്തിന്റെ ചുറ്റുവട്ടങ്ങളിൽതന്നെ ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളും രൂപപ്പെട്ടു.
എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അത്യാവശ്യം സൗന്ദര്യവും, സാമാന്യം സ്വത്തുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ പ്രണയിച്ച് അയാൾ വിവാഹവും കഴിച്ചു.
തീർത്തും ശരിയായ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പായിരുന്നു അത്.
ആദ്യത്തെ കുട്ടിയുടെ ജനനത്തിനു തൊട്ടുമുൻപുള്ള സമയം തൊട്ടു അവരുടെ ദാമ്പദ്യജീവിതം സ്വരച്ചേർച്ചയില്ലാത്തതായി.
ഉദ്യോഗകാര്യങ്ങൾക്കും ചീട്ടുകളിക്കും കൂടുതൽ സമയം നീക്കിവച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് വിവാഹജീവിതത്തിലെ വിരസതയെ നേരിട്ടത്.
ഇതിനിടയിലും ഔപചാരികതകൾക്കൊന്നും കുറവില്ലാതെ, ജീവിതം സാധാരമെന്ന മട്ടിൽ നീങ്ങി.
ഔദ്യോഗികജീവിതത്തിലും സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളിലും അസാധാരണമായതൊന്നും സംഭവിക്കാൻ അയാൾ ഇടകൊടുത്തില്ല.
ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന് വേറേയും ഉദ്യോഗക്കയറ്റങ്ങൾ ലഭിച്ചു.
അവർക്ക് പലകുട്ടികൾ ജനിക്കുകയും ചിലതൊക്കെ മരിക്കുകയും ചെയ്തു.
അവരുടെ മൂത്ത മകൾക്ക് പതിനാറ് വയസ്സയി.
മകൻ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുക്കയായിരുന്നു.
ഇതിനിടെ, 1880-ൽ, കിട്ടേണ്ട ഒരുദ്യോഗക്കയറ്റം കിട്ടാതെ പോയത് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിനെ ഉലച്ചു.
പ്രൗഢിയിലുള്ള ജീവിതത്തിനു ശമ്പളം തികയാതായിരുന്നു.
തലസ്ഥാനത്ത് പോയി ചില പരിചയങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ അയ്യായിരം റൂബിൾ ശമ്പളമുള്ള പുതിയൊരു ജോലി അവിടെത്തന്നെ സംഘടിപ്പിച്ചു.
പുതിയ ജോലിസ്ഥലത്തെ വീട് സജ്ജീകരിക്കുമ്പോൾ ഉൽസാഹം മൂത്ത് ഒരു കർട്ടൻ സ്വയം പിടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ ഒരുവശം ഇടിച്ച് വീണതുമൂലമുണ്ടായ വേദന താമസിയാതെ മാറി.
പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവിതം "നന്നായി മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ആനന്ദപൂർ‌വം ഒഴുകി".
വീഴചയെത്തുടർന്നുണ്ടായ വേദന വീണ്ടും തോന്നിയപ്പോൾ ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് വൈദ്യസഹായം തേടി.
ആർക്കും ഊഹിക്കാവുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങൾക്കും മറുപടികൾക്കും ശേഷം, കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് ഡോക്ടർ അയാൾക്ക് സമർഥമായി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.
എന്നാൽ രോഗം ഗുരുതരമാണോ എന്ന അയാളുടെ അപ്രസക്തമായ ചോദ്യം കേട്ട ഡോക്ടർ, അയാളോട് കോടതിയിൽ വായാടിയാകുന്ന തടവുകാരനോടെന്ന പോലെയാണ് പെരുമാറിയത്.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഭാര്യയോടും മകളോടും കാര്യങ്ങൾ വിവരിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവർക്കും ക്ഷമയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മരുന്ന് മുറക്കു കഴിച്ചാൽ എല്ലാം ശരിയാകും എന്ന അഭിപ്രായമായിരുന്നു ഭാര്യക്ക്.
കൊടിയ വേദനയും വായിലെ അരുചിയും അയാളെ വിട്ടുമാറിയില്ല.
പ്രശ്നം വൃക്കയുടേതാണെന്നും അപ്പെൻഡിക്സിന്റേത് ആണെന്നുമൊക്കെ വൈദ്യന്മാർ തോന്നിയതുപോലെ ഓരോന്നു പറഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിന്റേയും മരണത്തിന്റേയും പ്രശ്നത്തിനു മാത്രം സമാധാനം കിട്ടിയില്ല.
മരണവുമായി മുഖാമുഖം
" സീസർ മനുഷ്യനാണ്, മനുഷ്യരെല്ലാം മരിക്കും, അതിനാൽ സീസറും മരിക്കും" എന്ന സില്ലോഗിസം ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് കേട്ടിരുന്നെങ്കിലും അത് സീസറേയും മറ്റു മനുഷ്യരേയും മാത്രം ബാധിക്കുന്ന നിയമമാണെന്നാണ് കരുതിയുരുന്നത്.
രോഗം തുടങ്ങി മൂന്നു മാസം ആയതോടെ ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ കാര്യത്തിൽ എല്ലാവർക്കുമുള്ള താത്പര്യം എന്നു മരിക്കുമെന്നത് മാത്രമാണെന്ന് വ്യക്തമായി.
ആർക്കും അയാളോട് ആത്മാർഥതയോ സഹതാപമോ ഇല്ലായിരുന്നു.
ഇതിന് ഒരപവാദമായിരുന്നത്, വിസർജ്ജനം പോലെയുള്ള സ്വകാര്യതകളിൽ പോലും നിസ്സഹായത വന്ന അയാൾക്ക്, സഹായത്തിനു കിട്ടിയ ജെറാസിം എന്ന കർ‍ഷകയുവാവ് ആയിരുന്നു.
രോഗത്തിന്റേയും മരണത്തിന്റേയും അനിവാര്യത അറിഞ്ഞിരുന്ന അവൻ അയാളെ സഹതാപപൂർ‌വം സഹായിച്ചു.
അയാൾ മരിക്കുകയല്ല ഭേദമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് ഭാവിച്ച ബന്ധുക്കളുടേയും പരിചയക്കാരുടേയും നുണയും വഞ്ചനയും ആണ് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിനെ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിച്ചത്.
ആ നുണയിൽ പങ്കുചേരാൻ അവർ രോഗിയെ നിർബ്ബന്ധിച്ചു.
ഒരോ സന്ദർശനത്തിലും സാധാരണമട്ടിൽ വിപുലമായ പരിശോധനകൾക്ക് അയാളെ വിധേയനാക്കിയ ഡോക്ടറോട്, "നുണപറയുന്നതിൽ ലജ്ജയില്ലേ" എന്നു ചോദിക്കണമെന്നു തോന്നി അയാൾക്ക്.
മരണത്തെ അശ്ലീലമാക്കുകയായിരുന്നു അവരെല്ലാം.
ജെറാസിം മാത്രം നുണ പറഞ്ഞില്ല.
ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ ലജ്ജാശീലനായ മകനും പിതാവിനെ ഇടക്ക് സഹതാപപൂർ‌വം നോക്കി.
അതുവരെ, താൻ ജീവിച്ചിരുന്നത് ശരിയായ രീതിയിലാണ് എന്നു കരുതിയിരുന്ന ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിനെ ചിലപ്പോൾ സംശയങ്ങൾ പിടികൂടിയെങ്കിലും അവയെ അയാൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് തുരത്തി.
പകരം, ഒറ്റക്കാകുമ്പോൾ, അർഹിക്കാത്ത ഈ വിധി തനിക്ക് തന്ന ദൈവത്തോട് ഇല്ലിച്ച് ന്യായവാദം നടത്തി.
തന്റെ സഹനത്തിന് എന്തെങ്കിലും അർത്ഥമോ വിശദീകരണമോ കണ്ടെത്താൻ അയാൾ‍ക്കായില്ല.
എല്ലാവരേയും അയാൾ വെറുത്തു.
തന്റെ നിസ്സഹായതയും ഏകാന്തതയും, മനുഷ്യന്റേയും ദൈവത്തിന്റേയും ക്രൂരതയും, ദൈവത്തിന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യവും ഓർത്ത് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ കരഞ്ഞു.
ഇടക്ക് ഭാര്യയുടെ നിർബ്ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി അയാൾ കുമ്പസാരിച്ച് കുർബ്ബാന സ്വീകരിച്ചു.
അപ്പോൾ, ആശ്വാസം തോന്നുന്നില്ലേ എന്നു ഭാര്യയുടെ അന്വേഷണത്തിന് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച്, മനസ്സില്ലാതെയാണെങ്കിലും ആദ്യം ഉണ്ടെന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ അയാൾ, അലറിക്കരയാൻ തുടങ്ങി.
മൂന്നു ദിവസം തുടർച്ചയായി അയാൾ അലറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആ അലർച്ച അകലെ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
കൊലക്കുവിധിക്കപ്പെട്ടവൻ ആരാച്ചാരുമായി മൽ‌പ്പിടിത്തം നടത്തുന്നതു പോലെയായിരുന്നു അത്.
തനിക്കു കടന്നു ചെല്ലാൻ പറ്റാത്ത ഇരുട്ടുനിറഞ്ഞ ഒരു കുഴിയിലേക്ക് ആരോ തന്നെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് ഇറക്കുകയാണെന്ന് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന് തോന്നി.
തന്റെ ജീവിതം നല്ലതായിരുന്നു എന്ന അയാളുടെ വിശ്വാസമാണ് അതിലേക്ക് കടക്കാൻ അയാളെ അനുവദിക്കാതിരുന്നത്.
അലർച്ച തുടങ്ങി മൂന്നാം ദിവസം അവസാനം, മരിക്കുന്നതിനു രണ്ടു മണിക്കൂർ മുൻപ്‍, കൈകാലടിച്ച് അലറുകയായിരുന്ന ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിനെ ഏതോ ശക്തി പ്രഹരിച്ചു.
അതോടെ, നേരത്തേ കയറാൻ പറ്റാതിരുന്ന ആ കുഴിയിലേക്ക് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് വീണു.
അതിനടിയിൽ വെളിച്ചമായിരുന്നു.
സംഭവിച്ചതിതായിരുന്നു: അലറുന്നതിനിടെ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ കൈ, അപ്പോൾ അയാളുടെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ പതുങ്ങിയെത്തിയ മകന്റെ തലയിലിടിച്ചു.
കുട്ടി ആ കൈ പിടിച്ച് അമർത്തി ചുംബിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി.
ആ നിമിഷം ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് കുഴിയിലേക്കു വീണ് അതിനടിയിലെ വെളിച്ചം കണ്ടു.
തന്റെ ജീവിതം വേണ്ടതുപോലെയായിരുന്നില്ലെങ്കിലും അതിനെ ഇനിയും രക്ഷപെടുത്താനാകുമെന്ന് അപ്പോൾ അയാൾ അറിഞ്ഞു.
മകനെ അയാൾ സഹതാപത്തോടെ നോക്കി.
അവിടെ വന്ന ഭാര്യയോടും ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന് അനുകമ്പ തോന്നി.
എല്ലാവരേയും അയാൾ സഹതാപത്തോടെ കണ്ടു.
തന്നെ അലട്ടിയിരുന്ന ബാധകളൊന്നായി വിട്ടുപോകുന്നത് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് അറിഞ്ഞു.
അത് എത്ര എളുപ്പം സംഭവിച്ചു എന്നോർത്തപ്പോൾ അയാൾ‍ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി.
ശരീരത്തിന് തോന്നിയിരുന്ന വേദനയെക്കുറിച്ച് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് ഓർത്തു.
അത് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ വേദന ഇപ്പോൾ അയാൾക്ക് പ്രശ്നമായി തോന്നിയില്ല.
അതിനെ അയാൾ അതിന്റെ വഴിക്ക് വിട്ടു.
മരണത്തോടുള്ള ഭയം അയാളെ വിട്ടുപോയിരുന്നു.
മരണത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോൾ വെളിച്ചമാണ് അയാൾ കണ്ടത്.
അയാൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആനന്ദം തോന്നി.
താമസിയാതെ ഇവാൻ ഇല്ലിച്ച് അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചു.
പരേതന്റെ മുഖത്തെ നോവലിസ്റ്റ് വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ് :-
പതിവുപോലെ, മരണശേഷം അയാളുടേയും മുഖം ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോഴത്തേക്കാൾ സുന്ദരവും കുലീനവും ആയി കാണപ്പെട്ടു.
സാധിക്കേണ്ടത് സാധിച്ചെന്നും, നന്നായി സാധിചെന്നും മുഖത്തെ ഭാവം പറഞ്ഞു.
അതിനു പുറമേ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്കുനേരേ ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തലും മുന്നറിയിപ്പും ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
യുദ്ധവും സമാധാനവും , അന്നാ കരേനിന തുടങ്ങി ഐതിഹാസികമായ ബൃഹദ്കൃതികൾ രചിച്ച ടോൾസ്റ്റോയിക്ക്, 1870-കളിലെ ആത്മീയപ്രതിസന്ധിക്കും പരിവർ‍ത്തനത്തിനും ശേഷം അത്തരം രചനകളിൽ താത്പര്യമില്ലാതായി.
പിന്നീടുള്ള രചനകളിൽ ഒരു ധർ‍മ്മപ്രഭാഷകന്റെ മട്ടായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്.
വെറും കഥാരചനയിൽ താത്പര്യമില്ലാതായ ടോൾസ്റ്റോയി, ഒടുവിലെഴുതിയ ഹാഡ്ജി മുറാദ് എന്ന ഒന്നാംതരം കഥ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതുതന്നെയില്ല.
ആ കൃതി വെളിച്ചംകണ്ടത് ഗ്രന്ഥകർ‍ത്താവിന്റെ കാലശേഷമാണ്.
ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണം കലാകാരനായ ടോൾ‍സ്റ്റോയിയുടെ ഒരു തിരിച്ചുവരവായിരുന്നു.
അതിൽ വായനക്കാർക്ക് ധർമ്മപ്രഭാഷകനായ ടോൾസ്റ്റോയിയേയും കാണാം.
കലാകാരനായ ടോൾസ്റ്റോയിയും പ്രഭാഷകനായ ടോൾസ്റ്റോയിയും ചേർന്ന് നിർ‌വഹിച്ച രചനയാണത്.
ഇതിൽ ടോൾസ്റ്റോയി കലാസൃഷ്ടിയുടെ മാധ്യമത്തിലൂടെ തന്റെ പുതിയ മതവീക്ഷണം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
അവലംബം ↑ "Ivan Ilych's life had been most simple and most ordinary and therefore most terrible."
ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണം, രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കം- Louise and Aylmer Maude-ന്റെ പരിഭാഷ - https://web.archive.org/web/20010418142604/http://www.geocities.com/short_stories_page/tolstoydeath.html ↑ ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണം - ആറാം അദ്ധ്യായം ↑ ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണം - ഒന്നാം അദ്ധ്യായം ↑ http://www.ourcivilisation.com/smartboard/shop/smmnsej/tolstoy/chap10.htm
ഇവാൻ കവലറിഡ്സെ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Ivan_Kavaleridze
ഒരു ഉക്രേനിയൻ - സോവിയറ്റ് ശിൽപിയും ചലച്ചിത്ര നിർമ്മാതാവും, ചലച്ചിത്രസംവിധായകനും നാടകകൃത്തുമായിരുന്നു ഇവാൻ പെട്രോവിച്ച് കവലറിഡ്സെ അല്ലെങ്കിൽ കവാലറിഡ്സെ (ഉക്രേനിയൻ ഇവാൻ പെട്രോവിച് CAvaleridze; 13 ഏപ്രിൽ 1887 - 3 ഡിസംബർ 1978) .
ജീവിതം ബൈക്കോവ് സെമിത്തേരിയിലെ ഇവാൻ കവലറിഡ്സെയുടെ ശവക്കുഴി.
കവലറിഡ്‌സെ ജനിച്ചത് ലഡാൻസ്‌കിയിലാണ് (ഇപ്പോൾ നോവോപെട്രിവ്ക, റോംനി റയോൺ, സുമി ഒബ്ലാസ്റ്റ്, ഉക്രെയ്ൻ).
1907 മുതൽ 1909 വരെ അദ്ദേഹം കിയെവ് ആർട്ട് സ്കൂളിൽ പഠിച്ചു.
1909 മുതൽ 1910 വരെ അദ്ദേഹം ഇംപീരിയൽ അക്കാദമി ഓഫ് ആർട്‌സിലെ കലാ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു.
1910 മുതൽ 1911 വരെ അദ്ദേഹം പാരീസിൽ നൗം ആരോൺസണോടൊപ്പം പഠിച്ചു.
1910-ഓടെ, റോംനിയിൽ സ്വന്തം അമേച്വർ നാടക കമ്പനി നടത്തിയതിലൂടെ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു.
1911-ൽ വോളോഡിമർ സ്ട്രീറ്റിൽ കവലറിഡ്സെ റഷ്യൻ വിശുദ്ധരുടെ ഒരു മാർബിൾ സ്മാരകം സ്ഥാപിച്ചു.
1934-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ നീക്കം ചെയ്തതിനുശേഷം 1996-ൽ ഇത് പുനഃസ്ഥാപിച്ചു.
1918 മുതൽ 1920 വരെ അദ്ദേഹം താരാസ് ഷെവ്ചെങ്കോയുടെയും ഗ്രിഗറി സ്കോവോറോഡയുടെയും സ്മാരകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
1960-കളിലും 1980-കളിലും, കീവ് സർവകലാശാലയ്‌ക്ക് എതിർവശത്ത് സ്ഥാപിച്ച ഷെവ്‌ചെങ്കോയുടെ പ്രതിമ ദേശീയവാദ പ്രകടനങ്ങളുടെ ഇടമായി മാറി.
1928 മുതൽ 1933 വരെ അദ്ദേഹം ഒഡേസ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോയിലും 1934 മുതൽ 1941 വരെ കിയെവ് ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോയിലും കലാകാരനായും എഴുത്തുകാരനായും സംവിധായകനായും പ്രവർത്തിച്ചു.
1936-ൽ, മൈക്കോള ലൈസെങ്കോയുടെ നടാൽക പോൾട്ടാവ്കയുടെ സ്‌ക്രീൻ അഡാപ്റ്റേഷൻ കവാലറിഡ്‌സെ പുറത്തിറക്കി.
സോവിയറ്റ് സിനിമയിലെ ആദ്യത്തെ ചലച്ചിത്ര-ഓപ്പറയായിരുന്നു ഇത്.
1957 മുതൽ 1962 വരെ ഡോവ്‌ഷെങ്കോ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോയിൽ സംവിധായകനായിരുന്നു.
ബൈക്കോവ് സെമിത്തേരിയിൽ അദ്ദേഹത്തെ സംസ്കരിച്ചു.
അവലംബം ↑ 1 2 ↑ 1 2 ↑ 1 2 ↑
ഇവാൻ കുച്ചുഹുറ-കുചെരെൻകോ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Ivan_Kuchuhura-Kucherenko Ivan Kuchuhura-Kucherenko ( right ).
A NKVD document issued sentencing Kucherenko to death by firing squad.
Death mask of I. Kucherenko done by Fedir Yemetz .
ഇവാൻ ഇയോവിച്ച് കുച്ചുഹുറ-കുചെരെൻകോ (ഉക്രേനിയൻ: Іван Іович Кучугура-Кучеренко; ജൂലൈ 7, 1878 - നവംബർ 24, 1937) ഒരു ഉക്രേനിയൻ സ്‌തുതിപാഠകനും (കോബ്സാർ) ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഏറ്റവും സ്വാധീനിച്ച കോബ്സാറുകളിലൊരാളുമായിരുന്നു .
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കലാരൂപത്തിന് 1919 ൽ "പീപ്പിൾസ് ആർട്ടിസ്റ്റ് ഓഫ് ഉക്രെയ്ൻ" പിന്നീട് "പീപ്പിൾസ് ആർട്ടിസ്റ്റ് ഓഫ് ഉക്രേനിയൻ സോവിയറ്റ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് റിപ്പബ്ലിക് " എന്നീ പദവികൾ ലഭിച്ചു.
1878 ജൂലൈ 7 ന് റഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഖാർകോവ് ഗവർണറേറ്റിലെ ബോഹോഖിവ് ഉയിസെഡിലെ മുറാഫ ഗ്രാമത്തിലാണ് ഇവാൻ കുചെരെൻകോ (അല്ലെങ്കിൽ പിന്നീട് അറിയപ്പെടുന്നതനുസരിച്ച്,  കുച്ചുഹുറ-കുചെരെൻകോ) ജനിച്ചത്.
3-ാം വയസ്സിൽ ഇടതുകണ്ണിന് കാഴ്ചശക്തി നഷ്ടപ്പെടുകയും വലതുകണ്ണിന് കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു.
എട്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ പിതാവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട് അനാഥനായി.
യുവ കുചെരെൻ‌കോയ്ക്ക് അസാധാരണമായ സംഗീത പ്രതിഭയുണ്ടായിരുന്നു.
അത് ഒരു കോബ്സാറിന്റെ ജീവിതശൈലിയിലേക്ക് നയിച്ചു.
കോബ്സാർ പാവ്‌ലോ ഹാഷ്ചെങ്കോയിൽ നിന്ന് പരിശീലനം നേടിയ അദ്ദേഹം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഒരു കോബ്സറായി പ്രകടനം ആരംഭിച്ചു.
1902 ൽ ഖാർകിവിൽ നടന്ന പന്ത്രണ്ടാമത് പുരാവസ്തു സമ്മേളനത്തിൽ കുചെരെൻകോ പങ്കെടുത്തു.
അവിടെ കുചെരെൻകോ 24 വയസ്സുള്ള ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞവ്യക്തിയായിരുന്നു.
സമ്മേളനത്തിലെ പ്രകടനം സംഘടിപ്പിച്ചത് ഹനാത് ഖോട്ട്കെവിച്ച് ആയിരുന്നു.
കോബ്സാർ അസാധാരണമായവിധം വായിക്കുന്നതും കച്ചേരിയുടെ തയ്യാറെടുപ്പിനിടെ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ധാരാളം സമയം ചെലവഴിച്ചതായും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഖോട്ട്‌കെവിച്ചുമായുള്ള ഈ ബന്ധം കുചെരെൻ‌കോയെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചു.
ഖോട്ട്‌കെവിച്ച് തന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളിൽ എഴുതി:
എന്റെ പ്രകടനങ്ങൾ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രത്യേകമായി പഠിപ്പിച്ചില്ല, പക്ഷേ അദ്ദേഹം എന്റെ പ്രകടനം ശ്രദ്ധിച്ചു.
കഴിവുള്ള ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയിൽ എന്നെ സ്വതന്ത്രമായി പകർത്തി.
1906-ൽ കുചെരെൻകോ യെക്കാറ്റെറിനോസ്ലാവിലെ (ഇപ്പോൾ ഡിനിപ്രോപെട്രോവ്സ്ക്) മാർക്കറ്റിൽ പ്രകടനം നടത്തുകയായിരുന്നു.
പ്രശസ്ത ചരിത്രകാരനായ ഡിമിട്രോ യാവോർണിറ്റ്സ്കി ഇത് കേട്ടു.
കുചെരെൻകോയുടെ ഉയർന്ന കലാസൃഷ്ടി യാവോർണിറ്റ്സ്കിയെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു.
യാവോർണിറ്റ്സ്കി എഴുതി:
എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അദ്ദേഹം ഒരു യജമാനൻ മിനുക്കിയതിനുശേഷം മാത്രം നിറങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന വിലയേറിയ ഒരു വജ്രമായിരുന്നു.
സോവിയറ്റ് കാലഘട്ടത്തിൽ, കുചെരെങ്കോയ്ക്ക് കൂടുതൽ തവണ പ്രകടനം നടത്താൻ കഴിഞ്ഞു.
തുടക്കത്തിൽ ഈ പ്രകടനങ്ങളിൽ പലതിനും സർക്കാർ പിന്തുണ നൽകി.
1921-ൽ, ബൊഹോദുഖിവ് നഗരത്തിൽ, ഒരു കോബ്സാറിന്റെ 25-ാം വാർഷികം ആഘോഷിക്കുന്നതിനായി ഒരു പ്രത്യേക കച്ചേരി സംഘടിപ്പിച്ചു, 1926-ൽ ഉക്രേനിയൻ സോവിയറ്റ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ പീപ്പിൾസ് ആർട്ടിസ്റ്റ് എന്ന അഭിമാനകരമായ പദവി ലഭിച്ച ആദ്യത്തെ കലാകാരന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
1928 ന് ശേഷം കുചെരെങ്കോ കനിവിലെ താരാസ് ഷെവ്ചെങ്കോയുടെ ശവകുടീരത്തിന്റെ സ്മാരകത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
1930-കളിൽ അദ്ദേഹം രഹസ്യമായി ഉക്രേനിയൻ ഓട്ടോസെഫാലസ് ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളിയിൽ ഓർത്തഡോക്സ് പുരോഹിതനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടതായി അറിയാം.
അടുത്ത കാലം വരെ കുചെരെങ്കോയുടെ യഥാർത്ഥ മരണ തീയതി ഔദ്യോഗികമായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
ജർമ്മൻ അധിനിവേശത്തിനിടെ 1943-ൽ ഖാർകിവിൽ വച്ച് അദ്ദേഹം മരിച്ചുവെന്ന് സോവിയറ്റ് എൻസൈക്ലോപീഡിയ പോലുള്ള സോവിയറ്റ് സ്രോതസ്സുകൾ പ്രസ്താവിച്ചു.
അടുത്തിടെ,[എപ്പോൾ?] കുചെരെങ്കോ അറസ്റ്റിലാവുകയും എട്ട് മാസത്തെ നീണ്ട പീഡനത്തിന് ശേഷം 1937-ൽ NKVD വെടിവച്ചുകൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
ഖാർകിവിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശത്തുള്ള പിയാറ്റിഖത്കി പ്രദേശത്തെ കെജിബി വിനോദ കേന്ദ്രത്തിന്റെ പ്രദേശത്തെ ഒരു കൂട്ട ശവക്കുഴിയിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം അടക്കം ചെയ്തത്.
അവലംബം Колесса Ф..
Melodii ukrayinskykh narodnykh dum – К.
: Наукова думка, 1969.
– С.
316 Danylenko, K. Narodnyi spivets-kobzar Ivan Iovych Kuchuhura-Kucherenko ...
ІМФЕ.
Ф.8-к.3, од.
зб.15, - Арк.
3-4, 1921 Danylenko, K. Narodnyi spivets-kobzar Ivan Iovych Kuchuhura-Kucherenko – “Selianskyi budynok”, Bohodukhiv , 1921 - P. 16.
Danylevskyi, K. Slavetnyi ukrayinskyi kobzar – Ivan Kuchuhura-Kucherenko (8 rokiv yak zamorduvaly NKVD) // UVAN, Materialy taboriv DP, Regensburg , 1946 - P. 7.
Danylevskyi, K. Petliura v sertsiakh i picniakh svoho narodu // Nakladom filii Tovarystva ukrayinskykh politychnykh v’iazniv v Regensburzi, 1947 - P. 11.
Danylevskyi, K. О.
Professor Petliura v sertsiakh i picniakh svoho narodu // Vidbytka z Narodnoho Slova, Pittsburgh , USA , 1951 - P. 24.
Zinchenko, T. Slavetnyi banduryst I. Kuchuhura-Kucherenko // “NTE” 1961, №4  - P. 106-7 Martynovych, P.D. Kobzar Кобзар Ivan Kuchuhura-Kucherenko – IMFE, f. ІІ-4, od.
Зб.
940 Mizynets, V. Koryfei kobzarskoho mystetstva // Bandura, 1985, №13/14,  - P. 45-48 Sarkyzova-Sarazyny, I. Poslednyi kobzar // Vsemyrnyi turysy.
1930, №5, - P. 132.
Cheremskiy, K. P. Povernennia tradnytsii / K. Cheremskyi – Tsentr Lesia Kurbasa – 1999.
– P. 288.
Cheremskiy, K. P. Shliakh zvychaiu / – Х.
: Hlas.
– 2002.
– P. 444.
ഇവാലെജെച്ച പെറ്റ്കോവിക് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Eva_Haljecka_Petkovi%C4%87
ഒരു സെർബിയൻ ഭിഷഗ്വരയും വനിതാ ഡോക്ടർമാരുടെ അവകാശ പ്രവർത്തകയുമായിരുന്നു ഇവാലെജെച്ച പെറ്റ്കോവിക് (ജീവിതകാലം: 1870-1947).
ബാൽക്കണിലെ ആദ്യത്തെ വനിതാ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റായിരുന്നു അവർ.
ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് ഓഫ് മെറ്റേർണിറ്റി ആന്റ് വിമൺസ് ഡിസീസ് ഇൻ നിസ് ന്റെ ആദ്യ തലവനും സെർബിയയിൽ ഒരു സിസേറിയൻ നടപ്പിൽ വരുത്തിയ ആദ്യത്തെ സ്ത്രീയുമായിരുന്നു.
1870-ൽ റഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള കോൺഗ്രസ് പോളണ്ടിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ് ഇവാ ഹാൽജെക്ക പെറ്റ്കോവിച്ച് ജനിച്ചത്.
ഈവയുടെ അമ്മ പ്രസവസമയത്ത് മരിച്ചു.
അവരുടെ പിതാവ് മാർക്കോ ഹാൽജെക്കി ഒരു കൺസ്ട്രക്ഷൻ എഞ്ചിനീയറായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബിസിനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം കാരണം, അവർ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുകയും പലപ്പോഴും മാറിതാമസിക്കുകയും ചെയ്തു.
പെറ്റ്കോവിച്ച് അവരുടെ പിതാവിൽ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്.
അവൾ ഒഡെസയിൽ പ്രൈമറി സ്കൂളും അവരുടെ പിതാവ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കിയെവിൽ അവരുടെ സെക്കൻഡറി സ്കൂളും പൂർത്തിയാക്കി.
ഹൈസ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, അവർ 1886-ൽ മെഡിക്കൽ സ്‌കൂളിൽ ചേർന്നു.
ബേൺ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിലും തുടർന്ന് സൂറിച്ച് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിലും പഠിച്ചു.
അവിടെ 1891-ൽ ബിരുദം നേടി.
വിയന്ന സർവകലാശാലയിൽ സ്‌കൂളിലെ ഗൈനക്കോളജി ആൻഡ് ഒബ്‌സ്റ്റട്രിക് ക്ലിനിക്കിൽ പ്രൊഫസർ ഫ്രെഡറിക് സൗത്തിന്റെ ക്ലാസിൽ സ്പെഷ്യലൈസേഷൻ പൂർത്തിയാക്കി.
അവലംബം Bibliography Beric, B., "Dr Eva Haljecka (1870-1947), the first woman obstetrician-obstetrician in Yugoslav countries", Yugoslav gynecology and obstetrics , 23 ( 1983 ), pp. 95–99 (in Serbian) Jovanovic, A., "Dr Eva Haljecka: First Director of the Gynecology Department of the Nis Hospital", Women's History of Niš , Niš 2013, pp. 34–36 (in Serbian) Krstić, M., Female doctors awarded in Serbian liberation wars during 1876-1878 and 1912-1918 .
(in Serbian) Milojević, В.
, "Dr Eva M. Haljecka-Petkovic: the first woman doctor in Nis and the first woman gynecologist in the field of today's Yugoslavia", Acta medica Medianae , 29, 2 ( 1990 ), pp. 107–124 (in Serbian) Zivic, R. S., Gnostics of Nis Medicine , Nis 1997; В.
Kujundzic, Dr Draga Ljocic and first female doctors, Serbian archive, 5 ( 1911 ), pp. 593–594 (in Serbian)
ഇവാൻ അക്സകൊവ് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Ivan_Aksakov Portrait by Ilya Repin .
ഇവാൻ അക്സകൊവ് (Russian: Ива́н Серге́евич Акса́ков; October 8 [O.S. September 26] 1823, Nadezhdino, Orenburg Governorate - February 8 [O.S. January 27] 1886, Moscow)ഇവാൻ സെർഗെയേവിച്ച് അക്സകോവ് റഷ്യക്കാരനായ പത്രപ്രവർത്തകനും, സ്ലാവിക്ക് വർഗ്ഗവാദിയുമായിരുന്നു.
സെർഗി അക്സക്കോവിന്റെ മകനും കോൺസ്റ്റാന്റിൻ അക്സക്കോവിന്റെ സഹോദരനുമായിരുന്നു.
ബാഷ്കോർടോസ്ഥാൻ എന്ന സ്ഥലത്താണ് അദ്ദേഹം ജനിച്ചത്.
1842 ൽ ഇമ്പീരിയൽ സ്കൂൾ ഓഫ് ജൂറിസ്ഫുഡൻസിൽ നിന്നും ബിരുദം കരസ്തമാക്കി.
ക്രിമിയൻ യുദ്ധത്തിൽ അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു.
1877-78 കാലഘട്ടത്തിൽ നടന്ന റഷ്യയും ടർക്കിയുമായുള്ള യുദ്ധസമയത്ത് അദ്ദേഹം റഷ്യൻ മാധ്യമങ്ങളിൽ വിശാല സ്ലാവ് വാദം പ്രചരിപ്പിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യാപിതാവും സ്ലാവുവാദിയുമായിരുന്നു.
Aksakov's gravestone in the Troitse-Sergiyeva Lavra .
പുരസ്ക്കരങ്ങൾ
ഇവാൻ അക്സാക്കോവിന്റെ പേരിൽ ബൾഗേറിയായുടെ തലസ്ഥാനമായ സോഫിയായിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു തെരുവുണ്ട്.
ഇതും കാണുക List of 19th-century Russian Slavophiles അവലംബം
ഇവാൻ ജേക്കബ് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Ivan_Jacob
പ്രമുഖ ഇന്ത്യൻ കായിക താരമായിരുന്നു ഇവാൻ ജേക്കബ്.
1952ൽ ഫിൻലണ്ടിലെ ഹെൽസിങ്കിൽ നടന്ന ഒളിമ്പിക്‌സിൽ  ഇന്ത്യയ്ക്കു വേണ്ടി 400 മീറ്റർ ഓട്ട മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുത്തു.
നേട്ടങ്ങൾ ഏഷ്യൻ ഗെയിംസിൽ വെള്ളി മെഡൽ നേടിയ ആദ്യ കേരളീയനാണ് ഇവാൻ ജേക്കബ്.
1954ൽ മനിലയിൽ നടന്ന ഏഷ്യൻ ഗെയിംസിൽ 400 മീറ്റർ ഓട്ടത്തിൽ വെള്ളി മെഡൽ നേടി.
400 മീറ്റർ ഓട്ടത്തിൽ 48.2 സെക്കന്റ് എന്ന സമയത്തിൽ ഫിനിഷ് ചെയ്ത് ദേശീയ റെക്കോർഡ് സ്ഥാപിച്ചു.
തുടർച്ചയായി നാലു വർഷം ഈ റെക്കോർഡ് നിലനിർതതി.
ഇവാൻ നാലാമൻ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Ivan_IV_of_Russia "ഭയങ്കരൻ ഇവാൻ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇവാൻ നാലാമൻ - "സാർ"(Tzar) എന്ന സ്ഥാനപ്പേർ സ്വീകരിച്ച റഷ്യയിലെ ആദ്യത്തെ ഭരണാധികാരി ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു‍
ഭയങ്കരൻ ഇവാൻ (റഷ്യൻ: ഇവാൻ ഗ്രോസ്നി ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇവാൻ നാലാമാൻ വാസിലിയേവിച്ച് (ജനനം: മോസ്കോ 1530 ആഗസ്റ്റ് 25; മരണം :  മോസ്കോ 1584 മാർച്ച് 28)  പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടു കാലം റഷ്യയുടെ ഭരണാധികാരി ആയിരുന്നു.
"ഭയങ്കരൻ" എന്നർത്ഥം വരുന്ന ഗ്രോസ്നി എന്ന പദം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശേഷണമായിരിക്കുന്നത്, ഭീകരതയേയോ, ക്രൂരതയേയോ എന്നതിലുപരി, ശക്തിയേയും, അധികാരത്തേയും, കാർക്കശ്യത്തേയും സൂചിപ്പിക്കാനാണ്.
1547-ൽ സാർ (Tzar - സീസർ) എന്ന സ്ഥാനപ്പേരോടെ മുഴുവൻ റഷ്യയുടേയും ചക്രവർത്തിയായി സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച ഇവാൻ,  മധ്യകാലത്തെ കേവലം ഒരു ദേശരാഷ്ട്രം(nation state)  എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് പ്രാദേശികശക്തിയും സാമ്രാജ്യവുമായുള്ള റഷ്യയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് നേതൃത്വം കൊടുത്തു.
അരനൂറ്റാണ്ടുകാലം ദീർഘിച്ച ഇവാന്റെ ഭരണകാലത്ത് ഖാന്മാരുടെ ഭരണത്തിലായിരുന്ന കാസാൻ, അസ്ട്രാഖാൻ, സൈബീരിയ എന്നീ പ്രദേശങ്ങൾ നിയന്ത്രണത്തിൽ വന്നതോടെ, റഷ്യ ഒരു ബില്യൻ ഏക്കർ വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ബഹുവംശ, ബഹുധർമ്മ രാഷ്ട്രമായിത്തീർന്നു.
ഇവാന്റെ ഭരണത്തിന്റെ ഓരോ ദിവസവും, റഷ്യയുടെ വിസ്തീർണ്ണം 50 ചതുരശ്രമൈൽ എന്ന നിരക്കിൽ വർദ്ധിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു.
ഇവാന്റെ സങ്കീർണ്ണമായ വ്യക്തിത്വം പലതരം വിശേഷണങ്ങൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്:  ബുദ്ധിമാൻ, ഭക്തൻ, വികാരവിവശൻ എന്നൊക്കെ അദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; കോപാവേശത്തിനും ഇടക്കിടെയുള്ള മനോവിഷാദത്തിനും അദ്ദേഹം അടിമയായിരുന്നു.
അതിരുവിട്ടുള്ള ഭോഗക്കൂത്തുകളെ തുടർന്ന് അതിരില്ലാത്ത പാശ്ചാത്താപത്തിലൂടേയും  അദ്ദേഹം കടന്നുപോയി.
സന്യാസാശ്രമങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചതിനു പിന്നാലെ പുതിയ ആശ്രമങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.
കൊലപാതകങ്ങൾക്കു ശേഷം  പശ്ചാത്തപിച്ച ഇവാൻ, അവയ്ക്കിരകളായിത്തീർന്നവരുടെ ആത്മശാന്തിക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ അവരുടെ പട്ടിക സന്യാസാശ്രമങ്ങൾക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു ഇവാന്റെ അടക്കിയാലൊതുങ്ങാത്ത കോപത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ ഇരകളിലൊന്ന് അനന്തരാവകാശിയായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന മകൻ ഇവാൻ ഇവാനോവിച്ചായിരുന്നു.
കോപാവേശത്തിലുള്ള പിതാവിന്റെ പ്രഹരത്തിൽ ഇവാൻ ഇവാനോവിച്ച് മരിച്ചതിനാൽ മന്ദബുദ്ധിയായ ഇളയ മകനാണ് ഒടുവിൽ അനന്തരാവകാശിയായത്.
ബാല്യം 1897-ൽ വിക്ടോർ വാസ്നെട്ട്സോവ് വരച്ച ഇവാന്റെ ചിത്രം - മോസ്കോയിലെ ട്രേട്യാക്കോവ് ഗാലറിയിലാണിതിപ്പോൾ
റഷ്യയിലെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന വാസിലി മൂന്നാമൻ ഇവാനോവിച്ചിന് ഏറെക്കാലം കാത്തിരുന്നുണ്ടായ മകനായിരുന്നു ഇവാൻ.
വന്ധ്യയെന്നു കരുതിയ ആദ്യഭാര്യയെ മന്ത്രവാദക്കുറ്റം ആരോപിച്ച് ഒരു കന്യാസ്ത്രീമഠത്തിൽ ശിഷ്ടജീവിതം കഴിക്കാൻ ഉപേക്ഷിച്ചശേഷമാണ്  1525-ലാണ് വാസിലി ഇവാന്റെ അമ്മ എലീന ഗ്ലിൻസ്കായയെ വിവാഹം കഴിച്ചത്.
ഇവാന് മൂന്നു വയസ്സുമാത്രമുള്ളപ്പോൾ വാസിലി പരുവും കാലിൻ നീരും മൂത്തുണ്ടായ രക്തദൂഷ്യത്തിൽ മരിച്ചു.
വാസിലിയുടെ ആഗ്രഹമനുസരിച്ച് ഇവാനെ അനന്തരാവകാശിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഇവാന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഭരണത്തിനു മേൽനോട്ടം വഹിച്ചത് അമ്മയായിരുന്നു.
എന്നാൽ  അദ്ദേഹത്തിന് എട്ടുവയസ്സുള്ളപ്പോൾ അമ്മയും മരിച്ചു.
അവരെ വിഷം കൊടുത്തു കൊല്ലുകയായിരുന്നുവെന്ന് ആരോപണമുണ്ട്.
തുടർന്ന്, ഇവാൻ സ്വയം ഭരണം ഏറ്റെടുക്കുന്നതുവരെ, അധികാരത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ "ബോയാർമാർ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രഭുക്കന്മാരുടെ കയ്യിലായി.
ഇവാന്റെ തന്നെ കത്തുകളനുസരിച്ച് ഷൂയിസ്കി, ബെസൽസ്കി കുടുംബങ്ങളിൽ പെട്ട ബോയാർമാരുടെ കീഴിൽ ഇവാനും ഇളയ സഹോദരൻ യൂറി വാസിലേവിച്ചും അവഗണനയും അപമാനവും സഹിച്ച് അനാഥരെപ്പോലെയാണ് വളർന്നുവന്നത്.
തന്റെ കിടക്കയിൽ ആന്ദ്രേ ഷൂയിഷ്കി സ്വന്തം ചെരുപ്പ് വച്ചെന്ന് ഒരു കത്തിൽ ഇവാൻ പരാതിപ്പെടുന്നുണ്ട്.
ഇക്കാലത്തെ അനുഭവങ്ങൾ ഇവാന്റെ സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ കാര്യമായ പങ്കുവഹിച്ചിരിക്കാം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. 'സാർ' പദവിയിലേയ്ക്ക്
1544-ൽ ബോയാർമാരുടെ നേതാവായിരുന്ന അന്ദ്രേ ഷൂയിസ്കിയിയെ തന്റെ നായ്ക്കളെ നിറച്ച ഒരു മുറിയിൽ അടച്ചിട്ട് അവയുടെ കടിയേല്പിച്ച് കൊന്നശേഷം, പതിമൂന്നു  വയസ്സുണ്ടായിരുന്ന ഇവാൻ അധികാരം സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു.
മൂന്നു വർഷം കഴിഞ്ഞ് മോസ്കോയിലെ മെത്രാപ്പോലിത്ത ഇവാനെ മുഴുവൻ റഷ്യയുടേയും സാർ(സീസർ) ആയി അഭിക്ഷേകം ചെയ്തു.
തുടർന്ന് തന്റെ ഭരണസീമയിൽ പെട്ട പ്രഭുകന്യകമാരുടെ ഒരു കൂട്ടത്തെ മോസ്കോയിൽ വരുത്തിയ ഇവാൻ, അവർക്കിടയിൽ നിന്ന് അനാസ്താസിയ റൊമാനോവ്നയെ ഭാര്യയായി തെരഞ്ഞെടുത്തു.