smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
1991, 1996, 1998 എന്നീ വർഷങ്ങളിൽ നടന്ന ലോക്സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പാർലമെൻ്റ് അംഗമായ ഗെഹ്ലോട്ട് 1998-ൽ നടന്ന നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നിയമസഭയിൽ കോൺഗ്രസിന് ഭൂരിപക്ഷം ലഭിച്ചതിനെ തുടർന്ന് ലോക്സഭാംഗത്വം രാജിവച്ച് ആദ്യമായി രാജസ്ഥാൻ മുഖ്യമന്ത്രിയായി.
1999-ൽ നടന്ന നിയമസഭ ഉപ-തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സർദാർപുര മണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് വിജയിച്ച ഗെഹ്ലോട്ട് പിന്നീട് നടന്ന എല്ലാ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും സർദാർപുരയിൽ നിന്ന് നിയമസഭാംഗമായി.
2008, 2018 എന്നീ വർഷങ്ങളിൽ നടന്ന നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കോൺഗ്രസിന് നിയമസഭയിൽ ഭൂരിപക്ഷം കിട്ടിയതിനെ തുടർന്ന് വീണ്ടും മുഖ്യമന്ത്രിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
പ്രധാന പദവികളിൽ 1974-1979 : എൻ.എസ്.യു.ഐ, സംസ്ഥാന പ്രസിഡൻറ് 1979-1982 : പ്രസിഡൻറ്, ജോധ്പൂർ സിറ്റി കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റി 1980 : ലോക്സഭാംഗം, ജോധ്പൂർ (1) 1982 : ജനറൽ സെക്രട്ടറി, രാജസ്ഥാൻ പ്രദേശ് കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റി (ആർ.പി.സി.സി) 1982-1983 : കേന്ദ്ര ടൂറിസം വകുപ്പ് സഹ-മന്ത്രി 1983-1984 : കേന്ദ്ര ടൂറിസം, വ്യേമയാന വകുപ്പ് സഹ-മന്ത്രി 1984 : ലോക്സഭാംഗം, ജോധ്പൂർ (2) 1984 : കേന്ദ്ര കായിക വകുപ്പ് സഹ-മന്ത്രി 1984-1985 : കേന്ദ്ര ടൂറിസം, വ്യേമയാന വകുപ്പ് മന്ത്രി 1985-1989 : പ്രസിഡൻറ്, രാജസ്ഥാൻ പി.സി.സി 1989 : കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര സഹമന്ത്രി 1991 : ലോക്സഭാംഗം, ജോധ്പൂർ (3) 1991-1993 : കേന്ദ്രമന്ത്രി, സംസ്ഥാന ചുമതല 1994-1997 : പ്രസിഡൻറ്, ആർ.പി.സി.സി 1996 : ലോക്സഭാംഗം, ജോധ്പൂർ (4) 1997-1999 : പ്രസിഡൻറ്, ആർ.പി.സി.സി 1998 : ലോക്സഭാംഗം, ജോധ്പൂർ (5) 1998-2003 : രാജസ്ഥാൻ മുഖ്യമന്ത്രി 1999 : ലോക്സഭാംഗത്വം രാജിവച്ചു 1999 : നിയമസഭാംഗം, ഉപ-തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, സർദാർപുര (1) 2003 : നിയമസഭാംഗം, സർദാർപുര (2) 2004-2008 : എ.ഐ.സി.സി, ജനറൽ സെക്രട്ടറി 2008 : നിയമസഭാംഗം, സർദാർപുര (3) 2008-2013 : രാജസ്ഥാൻ മുഖ്യമന്ത്രി (2) 2013 : നിയമസഭാംഗം, സർദാർപുര (4) 2017-2019 : എ.ഐ.സി.സി, ജനറൽ സെക്രട്ടറി 2018 : നിയമസഭാംഗം, സർദാർപുര (5) 2018-2023 : രാജസ്ഥാൻ മുഖ്യമന്ത്രി (3) 2018-2019 : എ.ഐ.സി.സിയുടെ സംഘടന ചുമതലയുള്ള ദേശീയ ജനറൽ സെക്രട്ടറി 2023-തുടരുന്നു : നിയമസഭാംഗം, സർദാർപുര (6) രാജസ്ഥാൻ മുഖ്യമന്ത്രി
1998-ലെ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ആകെയുള്ള 
200-ൽ 153 സീറ്റും നേടി മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം കോൺഗ്രസ് പാർട്ടിയ്ക്ക് ലഭിച്ചതിനെ തുടർന്നാണ്  ലോക്സഭാംഗമായിരുന്ന അശോക് ഗെഹ്ലോട്ട് ആദ്യമായി മുഖ്യമന്ത്രിയാവുന്നത്.
ഭരണ വിരുദ്ധ വികാരം അലയടിച്ച
1998-ലെ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബി.ജെ.പി 33 സീറ്റിലൊതുങ്ങി.
അഞ്ച് വർഷം കൂടുമ്പോൾ ഭരണം മാറുന്ന പ്രക്രിയ 1998 മുതൽ രാജസ്ഥാനിൽ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.
2003-ലെ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബിജെപി 120 സീറ്റ് നേടി അധികാരം ഉറപ്പിച്ചപ്പോൾ കോൺഗ്രസ് 56 സീറ്റിലേയ്ക്ക് ചുരുങ്ങി.
2008-ലെ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബി.ജെ.പി 78 സീറ്റുകളിൽ ജയിച്ചപ്പോൾ കോൺഗ്രസ് 96 സീറ്റ് നേടിയെങ്കിലും കേവല ഭൂരിപക്ഷത്തിലേക്ക് എത്തിയില്ല.
ഒടുവിൽ 4 സീറ്റ് നേടിയ ബി.എസ്.പിയുടെ പിന്തുണയോടെ സംസ്ഥാനത്ത് 2008-ൽ കോൺഗ്രസ് ഭരണമുറപ്പിച്ചപ്പോൾ അശോക് ഗെഹ്ലോട്ട് രണ്ടാമതും മുഖ്യമന്ത്രിയായി ചുമതലയേറ്റു.
കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന ഭരണ വിരുദ്ധ വികാരം ആഞ്ഞടിച്ചതിനെ തുടർന്ന് 
2013-ലെ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ 21 സീറ്റിലേക്ക് കോൺഗ്രസ് കൂപ്പുകുത്തി വീണപ്പോൾ ബി.ജെ.പി 163 സീറ്റുമായി കുതിച്ച് കയറി.
2018-ൽ വീണ്ടും സംസ്ഥാനത്ത് ഭരണമാറ്റം.
73 സീറ്റിൽ ബി.ജെ.പി ജയിച്ചപ്പോൾ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പി.സി.സി പ്രസിഡൻറായിരുന്ന യുവനേതാവ് സച്ചിൻ പൈലറ്റിൻ്റെ മികവിൽ 100 സീറ്റ് നേടി കോൺഗ്രസ് ഭരണത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയെങ്കിലും നിയമസഭാംഗങ്ങളിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ഗെഹ്ലോട്ടിനെ പിന്തുണച്ചതോടെ മൂന്നാം തവണയും അശോക് ഗെഹ്ലോട്ട് രാജസ്ഥാൻ മുഖ്യമന്ത്രിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
2023-ലെ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബി.ജെ.പി 115 സീറ്റ് നേടി ഭൂരിപക്ഷമുറപ്പിച്ച് രാജസ്ഥാനിൽ അധികാരത്തിൽ തിരിച്ചുകയറിയപ്പോൾ 69 സീറ്റുകൾ നേടാനെ കോൺഗ്രസിന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തെ തുടർന്ന് 2023 ഡിസംബർ 3ന് അശോക് ഗെഹ്ലോട്ട് മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം രാജിവച്ചു.
അശോക് കുമാർ ഗാംഗുലി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Asok_Kumar_Ganguly
മുൻ സുപ്രീം കോടതി ന്യായാധിപനും ഒഡിഷ ഹൈക്കോടതി മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതി എന്നിവയുടെ ചീഫ് ജസ്റ്റിസായും സേവനമനുഷ്ടിച്ച ന്യായാധിപനാണ് അശോക് കുമാർ ഗാംഗുലി അഥവാ എ.കെ. ഗാംഗുലി .
ഇദ്ദേഹം പശ്ചിമബംഗാൾ മനുഷ്യാവകാശ കമ്മിഷൻ മുൻ അധ്യക്ഷനായിരുന്നു.
ഇദ്ദേഹം ജനിച്ചത് 1947 ഫെബ്രുവരി 3-നാണ്.
ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാനിയമം (1860) ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Indian_Penal_Code
ഇന്ത്യയിൽ ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്ക് നൽകപ്പെടുന്ന ശിക്ഷകളെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്ന നിയമസംഹിത.
ഇന്ത്യയ്ക്ക് പൊതുവായി ഒരു ശിക്ഷാനിയമം ആവശ്യമായതിനാൽ നിയമമാക്കപ്പെട്ട ഒരുകൂട്ടം നിയമങ്ങൾ അടങ്ങിയതാണ്‌ ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാനിയമം 1860 (ഹിന്ദി: भारतीय दण्ड संहिता) (Indian Penal Code).
ഈ നിയമത്തെ ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാനിയമം എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
ഇന്ത്യ മുഴുവനും ഇത് ബാധകമാണ്.
ഈ നിയമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകൾക്ക് വിരുദ്ധമായോ വീഴ്ചവരുത്തിയോ ഇന്ത്യയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവർത്തിച്ച് കുറ്റക്കാരനാകുന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിയേയും ഈ നിയമത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥകൾ അനുസരിച്ച് ശിക്ഷാർഹനായി തീരും.
ഒരു വിദേശി ഇന്ത്യയിൽ വെച്ചു കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ നടത്തിയാലും ഇന്ത്യൻ  പൗരൻ വിദേശത്ത് വച്ച് കുറ്റകൃത്യം ചെയ്താലും ഈ നിയമം ബാധകമാണ്.
ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാനിയമത്തിൽ (Indian Penal Code)  ആകെ 511 വകുപ്പുകളുണ്ട്.
ഈ വകുപ്പുകളിലായി ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങളെ യുക്തിപൂർ‌‌വം തരംതിരിച്ച് അവയ്ക്കു നൽകപ്പെടേണ്ട ശിക്ഷകൾ ക്രമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ജർമ്മനി , ഫ്രാൻസ് , ഇറ്റലി , ജപ്പാൻ എന്നീരാജ്യങ്ങളിലും ഇതുപോലെ പീനൽകോഡുകൾ നിലവിലുണ്ട്.
ഇഗ്ലണ്ടിൽ ലിഖിത നിയമസംഹിതയില്ല.
കീഴ് നടപ്പുകളുടെയും ആചാരാനുഷ്ടാനങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ശിക്ഷാർഹങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ (Common Law Offences) ആണ് ക്രിമിനൽ നിയമത്തിന്റെ പരിധിയിൽ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുള്ളത്.
അത്തരം ഓരോ കുറ്റകൃത്യത്തിനും ആധാരമായി ഓരോ പാർലമെന്ററി നിയമം (Act of Parliament) ഉണ്ടായിരിക്കും.
ഉദാഹരണത്തിന് മോഷണത്തിന് ലാർസെനി ആക്ട് (Larceny Act), കള്ളപ്രമാണം സൃഷ്ടിക്കലിന് ഫോർജറി ആക്ട് (Forgery Act), കള്ളമൊഴി പറയുന്നതിനും കള്ളസത്യം ചെയ്യുന്നതിനും പെർജുറി ആക്ട് (Perjury Act), പുനർ‌‌വിവാഹം തുടങ്ങിയ സാമൂഹ്യ അനാചാരങ്ങൾക്ക് ഒഫൻസസ് എഗൻസ്റ്റ് ദി പേഴ്സൺ ആക്ട് (Offences Against the Person Act) ശിശുഹത്യയ്ക്ക് ഇൻഫെന്റിസൈഡ് ആക്ട് (Infanticide Act) ദി ഇൻഫന്റ് ലൈഫ് പ്രിസർ‌‌വേഷൻ ആക്ട് (The Infant Life Preservation Act), പുരയ്ക്കു തീവയ്ക്കൽ തുടങ്ങിയ ദ്രോഹപ്രവർത്തികൾക്ക് ദി മലീഷ്യസ് ഡാമേജ് ആക്ട് (The Malicious Damage Act) എന്നിവ.
ഇന്ത്യൻ പീനൽകോഡ് 1860-ൽ നടപ്പിൽ വന്നു.
1834-ൽ രൂപംകൊണ്ട ഇന്ത്യൻ ലാ കമ്മീഷൻ (മെക്കാളെ കമ്മീഷൻ) ആണ് പീനൽ കോഡിന്റെ ഉപജ്ഞാതാക്കൾ.
കമ്മിഷനിലെ അംഗങ്ങൾ മെക്കാളെ , മക്ളിയോട്, അൻഡേഴ്സൺ, മില്ലെ എന്നീ നാലുപേരായിരുന്നു; എങ്കിലും ഇതിന്റെ പ്രധാന ശില്പി മെക്കാളെ പ്രഭു തന്നെയായിരുന്നു.
മെക്കാളെയും കൂട്ടരും ഇതിൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ സസൂക്ഷ്മം നിർ‌‌വചിക്കുകയും തുല്യസ്വഭാവമുള്ള കുറ്റങ്ങൾ പരസ്പരം വേർതിരിച്ചു കാണിക്കുകയും ചെയ്തു.
സമഗ്രമായ ഒരു നിയമസം‌‌വിധാനമെന്നതിനു പുറമേ, മികച്ച ഒരു സാഹിത്യ സൃഷ്ടി എന്ന നിലയിലും പീനൽ കോഡ് സ്വീകാര്യമായിതന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
രൂപപെടുന്നതിന് മുമ്പ്
ശിക്ഷാനിയമസംഹിത നടപ്പിൽ വരുന്നതിനുമുമ്പ് ഇന്ത്യയിലെ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലെന്നല്ല, ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ പ്രസിഡൻസികളിൽ പോലും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ശിക്ഷാനിയമങ്ങളാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്.
ബംഗാൾ പ്രസിഡൻസിയിൽ കള്ളസാക്ഷ്യം പറയുന്ന കുറ്റത്തിന് (Perjury) നൽകുന്ന തടവുശിക്ഷയുടെ ഇരട്ടിക്കാലത്തേക്കുള്ള തടവാണ് വ്യാജ നിർമ്മാണക്കുറ്റത്തിന് (Forgery) ശിക്ഷയായി നൽകിയിരുന്നത്.
നേരെ തിരിച്ചായിരുന്നു ബോംബെ പ്രസിഡൻസിയിൽ.
അവിടെ കള്ളസാക്ഷ്യം പറയുന്ന കുറ്റത്തിനുള്ള ശിക്ഷ, വ്യാജനിർമ്മാണക്കുറ്റത്തിനു നൽകുന്ന തടവുശിക്ഷയുടെ ഇരട്ടിക്കാലത്തേക്കുള്ള തടവായിരുന്നു.
മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയിൽ കള്ളസാക്ഷ്യം പറയുന്ന കുറ്റത്തിനും, വ്യാജ നിർമ്മാണ കുറ്റത്തിനും തുല്യശിക്ഷയാണ് നൽകിയിരുന്നത്.
ശിക്ഷാനിയമസംഹിത നിലവിൽവന്നപ്പോൾ അതിനുമുമ്പ് ഇന്ത്യയിലുണ്ടായിരുന്ന ക്രിമിനൽകുറ്റത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ചട്ടങ്ങളും, റെഗുലേഷനകളും റദ്ദാക്കപ്പെട്ടു.
ജാതിമതഭേദമില്ലാതെ ഏകീക്യത ക്രിമനൽ നിയമം ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ നടപ്പിലായി.
പീനൽ കോഡിന്റെ ആവിർഭാവത്തിനുമുമ്പ് ഭാരതത്തിൽ ന്യായം നടത്തലിനും ക്രമസമാധാന പാലത്തിനും ആലംബമായിരുന്നത് മനു , യാജ്ഞവൽക്യൻ, ബൃഹസ്പതി , സുമതി ഭാർഗവൻ തുടങ്ങിയ സ്മൃതികാരന്മാരുടെ ദണ്ഡവിധികളായിരുന്നു .
സ്മൃതികാരന്മാരുടെ വിവക്ഷയിൽ നിയമങ്ങളുടെയെല്ലാം ഉറവിടം ഭരണാധിപനായ രാജാവായിരുന്നു.
നീതി നിർ‌‌വഹണം രാജധർമത്തിന്റെ അതിപ്രധാന ഘടകമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു.
നീതിയുടെ മുമ്പിൽ എല്ലാ ജനങ്ങളും സമൻ‌‌മാരാണെന്ന സർ‌‌വാദരണീയ തത്ത്വം അതിപ്രാചീന കാലം മുതൽക്കേ ഭാരതം അംഗീകരിച്ചിരുന്നു.
മയൂരധർമം എന്നാണ് ഈ സമഭാവനയെ ചിത്രീകരിച്ചു പോന്നിരുന്നത്.
മയൂരം അതിന്റെ ശബളമായ പീലിവലയം അന്തരീക്ഷത്തിൽ വിടർത്തി നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, നീതി അതിന്റെ  സം‌‌രക്ഷണഛത്രം എല്ലാ ജനങ്ങളെയും ഉൾകൊള്ളതക്കവണ്ണം വിടർത്തി വിസ്തൃതമായി നിലകൊള്ളുന്നു എന്നാണ് ഈ സങ്കല്പത്തിന്റെ സാരം.
പക്ഷേ, പ്രയോഗത്തിൽ ഈ സങ്കല്പം അവഗണിക്കപ്പെടുകയോ അവമതിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തതായിട്ടാണു കാണുന്നത്.
കാരണം കുറ്റവാളികളുടെ ശിക്ഷ നിർണയിച്ചിരുന്നത് അയാളുടെ ജാതിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ആയിരുന്നു.
കീഴ്ജാതിക്കാരനായ കുറ്റവാളിക്കു കഠിനശിക്ഷയും അതേകുറ്റത്തിന് മേൽജാതിക്കാരനു ലഘുവായ ശിക്ഷയും നൽകിവന്നു.
കുറ്റവാളി ബ്രാഹ്മണനാണെങ്കിൽ ശിക്ഷതന്നെ ഇല്ല.
ആദ്യത്തെ രണ്ട് കൊലപാതകങ്ങൾക്ക് പോലും ശിക്ഷയില്ലായിരുന്നു.
മൂന്നാമതും കൊലചെയ്താൽ ബ്രാഹ്മണനായ കുറ്റവാളിയുടെ തല മുണ്ഡനം ചെയ്ത് കഴുതപ്പുറത്തു കയ്യറ്റി തന്റെ മുഖം കഴുതയുടെ വാലിനുനേരെ ആക്കി ഇരുത്തി ഒരു പട്ടണ പ്രദക്ഷിണം നടത്തും.
ഈ വിവേചനം കാലാന്തരത്തിൽ ദോഷഫലങ്ങൾക്കു വഴിതെളിച്ചതായും നീതിന്യായ പാലനം തന്നെ അത്തരം കുൽസിതവൃത്തികൾ മൂലം അപഹാസ്യഭാവം കൈക്കൊണ്ടതായും രേഖകളുണ്ട്.
ശത്രു സംഹാരത്തിന് അബ്രാംഹ്മണർ ബ്രാഹ്മണരെ പിണിയാളുകൾ ആക്കിപ്പോന്നു.
കൊലപാതകത്തിന് ക്ഷത്രിയനാണെങ്കിൽ പിഴശിക്ഷയും വൈശ്യനാണെങ്കിൽ തടവുശിക്ഷയും ശൂദ്രനാണെങ്കിൽ വധശിക്ഷയും എന്നായിരുന്നു ക്രമം.
ദണ്ഡവിവേക, ദണ്ഡതത്വപ്രകാശിക, ദണ്ഡഭേദവ്യവസ്ഥ തുടങ്ങിയ ചില പ്രാചീന നിയമഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഈ ദണ്ഡവിവേചന പ്രക്രിയയെപ്പറ്റി  സവിസ്തരം പ്രതിപാതിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കൗഡില്യന്റെ കാലമായപ്പോഴേക്കും ഈ സ്ഥിതിക്ക് അല്പമൊരു മാറ്റം വന്നു.
നിയമത്തിന് ഭാരതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു അടുക്കും ചിട്ടയും വരുത്തിയത്  അദ്ദേഹമായിരുന്നു.
നിയമങ്ങളെ ക്രോഡീകരിക്കുകയാണ് അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിൽ അദ്ദേഹം ചെയ്തത്.
ബ്രാഹ്മണൻ അനുഭവിച്ചുവന്ന ശിക്ഷയിളവുകളും സൗജന്യങ്ങളും രാജദ്രോഹം തുടങ്ങിയ ചില പ്രത്യേക കുറ്റങ്ങൾക്കു ബാധകമാവുകയില്ല എന്ന ഭേദഗതി കൗഡില്യൻ നടപ്പിൽ വരുത്തി.
രാജസ്ഥാനത്തെ അപഹസിക്കുകയോ അവഹേളിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണനെ ജലാശയത്തിൽ മുക്കി ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലണമെന്നായിരുന്നു അർധശാത്ര വ്യവസ്ഥ ഭരണാധിപനെ അധിക്ഷേപിക്കുകയോ അദ്ദേഹത്തെ പരാമർശിക്കുന്ന രഹസ്യങ്ങൾ പുറത്തുപറയുകയോ ചെയ്യുന്നതും ഹീനമായ കുറ്റമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു.
അപഹാസകന്റെ നാക്കു പിഴുതു കളയുക എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ ശിക്ഷ.
അപഹാസകൻ ബ്രാഹ്മണനായാലും ശിക്ഷയ്ക്കു മാറ്റമില്ല.
ഇന്നത്തെ പീനൽകോടിൽ പ്രതിപദിക്ക പെട്ടിട്ടുള്ള മിക്ക കുറ്റകൃത്യങ്ങളും അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിൽ സമഗ്രമായും സമർഥമായും പ്രതിപദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഭക്ഷണ പദാർഥങ്ങളിൽ മായംചേർക്കൽ തുടങ്ങി ആധുനിക ഛായയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ പോലും അർത്ഥശസ്ത്രത്തിൽ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അത്തരം സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധ നടപടികൾക്ക് കഠിനമായ ശിക്ഷ നിർദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വകുപ്പുകൾ അർത്ഥശസ്ത്രത്തിൽ ഉണ്ട്.
അർത്ഥശാത്രത്തിൽ വിവരിക്കുകയും വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ള രാജ്യദ്രോഹകുറ്റം ഇംഗ്ലീഷ് നിയമത്തിലെ കടുത്ത രാജ്യദ്രോഹ (high treason) ത്തിനോട് പലതുകൊണ്ടും സാദൃശ്യം വഹിക്കുന്നതാണ്.
ഭരണാധിപന്റെ ദേഹരക്ഷയെ ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള ഒന്നായിരുന്നു ഇത്.
രാജാവിനെതിരേ സമരത്തിനിറങ്ങുക; രാജാവിനെയോ രാജ്ഞിയേയോ അവരുടെ സീമന്തപുത്രനെയോ കൊലപ്പെടുത്താനായി ഗൂഢാലോചന നടത്തുക; രാജ്ഞിയെയോ അവരുടെ മൂത്ത പുത്രിയെയോ, മൂത്തപുത്രന്റെ പത്നിയെയോ ബലാല്കാരം ചെയ്യുക; കള്ളനാണയങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക; ചാൻസലറെയോ, ന്യായാധിപനെയോ ഊദ്യോഗിക കൃത്യനിർ‌‌വഹണ വേളയിൽ കൊലചെയ്യുക എന്നിവയായിരുന്നു രാജദ്രോഹകുറ്റത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ.
ഇവയെല്ലാം അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിലെ രാജ്യദ്രോഹകുറ്റത്തിന്റെ ഘടകങ്ങൾ തന്നെയാണ്.
രാജാവിന്റെ ഭൂസ്വത്തിൽ അതിമോഹം കൊള്ളുക; രാജാവിനെ ആക്രമിക്കാൻ ശത്രുക്കളെ പ്രേരിപ്പിക്കുക; ശത്രുഭാഗം ചേരുക; പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്കു കൂട്ടു നിൽക്കുക; രാജ്ഞിയെയോ അഃന്തപുരത്തിലെ മറ്റു സ്ത്രീകളെയോ മാനഭംങ്ങപ്പെടുത്തുകയോ അവിഹിതവേഴ്ചയ്ക്കു പ്രേരിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്നിവ അർത്ഥശാത്രമനുസരിച്ച് രാജദ്രോഹകുറ്റത്തിന്റെ സീമയിൽപ്പെടുന്ന പ്രവർത്തികളാണ്.
രാജദ്രോഹകുറ്റം ഇംഗ്ലണ്ടിൽ വ്യക്തമായ രൂപം പ്രാപിക്കുന്നതിന് എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപുതന്നെ അർത്ഥശാത്രത്തിൽ അതുസ്ഥാനം പിടിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനി ഇന്ത്യയിൽ ഭരണം തുടങ്ങിയ ഘട്ടത്തിൽ, സ്മൃതികാരന്മാരുടെയും കൗഡില്ല്യന്റെയും നിയമ ശാസനകൾ ആയിരുന്നു നീതിന്യായ ഭരണത്തിനു സഹായകമായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.
ഭരണീയരുടെ മതവിശ്വാസങ്ങളെയും ജാതീയമായ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളെയും ആദരിച്ചും പരിഗണിച്ചുമാണ് കമ്പനിക്കാർ ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്.
ഹിന്ദു മതതത്വങ്ങൾ കോടതിക്കു വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കാൻ ഹിന്ദു പണ്ഡിറ്റുകളും, ഇസ്ലാമിക തത്ത്വവങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാൻ മുള്ളാമാരും ഓരോ ക്രിമിനൽ കേസു വിസ്തരിക്കുമ്പോഴും കോടതിൽ ഹാജരുണ്ടായിരിക്കും.
ഇവർക്കു പ്രത്യേകം ഇരിപ്പിടങ്ങൾ കോടതിയിൽ സജ്ജമാക്കിയിരുന്നു.
കേസിന്റെ വിസ്താരം കഴിഞ്ഞാൽ, ജഡ്ജി അവരുടെ അഭിപ്രായം ആരായുകയും അതിനനുസരിച്ച് ശിക്ഷ ക്രമപ്പെടുത്തി വിധി പ്രസ്താവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഇന്ത്യൻ പീനൽകോഡ് നടപ്പിൽ വന്നതോടെ സ്ഥിതി ആകെ മാറി.
കുറ്റവാളികളുടെ ജാതിയോ മതമോ ന്യായം നടത്തലിനു ഇന്ന് പ്രതിബന്ധമായി നിൽക്കുന്നില്ല.
എങ്കിലും അബലാത്വം വധശിക്ഷയിൽ നിന്നും വഴുതി ജീവപര്യന്തം തടവിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കാൻ കൊലപാതകി ആയസ്ത്രീയെ ചിലപ്പോൾ സഹായിച്ചെന്നുവരാം.
വധശിക്ഷയും ജിവപര്യന്തം തടവും നിയമത്തിന്റെ കണ്ണിൽ സമാന്തര ശിക്ഷകളാണ്.
കൊലപാതകം തെളിയിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ കോടതിയുടെ യുക്തംപോലെ വധശിക്ഷയോ ജീവപര്യന്തം തടവു ശിക്ഷയോ നൽകാം.
അബലത്വം അപരാധഭാരം ലഘൂകരിക്കുന്ന ഒരു ഉപാധിയായി കോടതിക്കു തോന്നിയാൽ വധശിക്ഷയ്ക്കു പകരം ജീവപര്യന്തം തടവുശിക്ഷ നൽകാവുന്നതാണ്.
പീനൽകോഡ് ഇന്ന് അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ള ശിക്ഷകളെ പ്രധാനമായി നാലായി തരംതിരിക്കാം വധശിക്ഷ അല്ലെങ്കിൽ ജീവപര്യന്തം തടവ് (കഠിനതടവാണ് ഇവിടെ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്).
തടവുശിക്ഷ - ജീവപര്യന്തം തടവുമാകാം; അതിൽ കുറഞ്ഞ കാലത്തേക്കുമാകാം.
തടവുശിക്ഷതന്നെ കഠിനതടവോ വെറുംതടവോ ഏകാന്തതടവോ ആകാം.
വസ്തുവകകൾ കണ്ടുകെട്ടൽ.
പിഴശിക്ഷ.
ഇവകൂടാതെ മുക്കാലിയിൽ കെട്ടി അടി അല്ലെങ്കിൽ ചമ്മട്ടിപ്രഹരം (whipping) എന്നൊരു ശിക്ഷകൂടി ആദ്യകാലത്തുണ്ടായിരുന്നു.
മനുഷ്യോചിത മല്ലാത്ത ഈ ശിക്ഷയുടെ നേരേ ശക്തമായ പൊതുജനാഭിപ്രായം ഉയർന്നതിനെതുടർന്ന് അതുപേക്ഷിക്കുകയുണ്ടായി.
1864-ലാണ് ചമ്മട്ടിപ്രഹര നിയമം പാസാക്കിയത്.
1909 - ലെ നിയമമനുസരിച്ച് ചമ്മട്ടിപ്രഹരം ബാലാപരാധികൾക്കും നിരവധി കേസുകളിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു തഴമ്പിച്ച കുറ്റവാളികൾക്കും മാത്രം നൽകിയാൽ മതി എന്നു വ്യവസ്ഥപ്പെടുത്തി.
ഈ ശിക്ഷ പരസ്യമായി നടത്താൻ പാടില്ലെന്നും കർശനമായി നിഷ്കർഷിച്ചിരുന്നു.
അടി നടത്തുന്ന സമയം മെഡിക്കൽ ആഫീസർ കൂടി സന്നിഹിതനായിരിക്കണം.
കുറ്റവാളിയുടെ പൃഷ്ഠഭാഗത്തു മാത്രമേ അടിക്കാൻ പാടുള്ളു.
പ്രഹരം നടക്കുമ്പോൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നീങ്ങി ശരീരത്തിന്റെ മറ്റുഭാഗങ്ങളിൽ പ്രഹരം ഏൽക്കാതിരിക്കാൻ കുറ്റവാളിയെ ഒരു മുക്കാലികൊണ്ട് ബന്തവസ് ചെയ്തിരിക്കും.
ഒരു നേർത്ത വസ്ത്രം മെർക്കുറി പെർക്ലോറൈഡ് ലായനിയിൽ മുക്കി പൃഷ്ഠ ഭാഗത്തു ചുറ്റിയിട്ടു വേണം പ്രഹരം ഏൽപ്പിക്കാൻ.
പ്രഹരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ചൂരൽ അര ഇഞ്ചു ചുറ്റളവിൽ കവിഞ്ഞതാകാൻ പാടില്ല.
കുറ്റവാളി 16 വയസിൽ താഴെ പ്രായമുള്ള ആളാണെങ്കിൽ വടി ഇതിലും കനം കുറഞ്ഞതായിരിക്കണം.
ബാലകുറ്റവാളികൾക്ക് 15 പ്രഹരത്തിൽ കൂടുതൽ നൽകാൻ പാടില്ല.
മുതിർന്ന കുറ്റവാളിയാണെങ്കിൽ 30 പ്രഹരം വരെ ആകാം.
1955 - ലെ ഒരു നിയമം മുഖേന ചമ്മട്ടിപ്രഹരം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
ജീവപര്യന്തം നാടുകടത്തൽ കൊലപാതകത്തിനുള്ള ഒരു സമാന്തര ശിക്ഷയായി പീനൽകോഡ് അംഗീകരിച്ചിരുന്നു നാടുകടത്തൽ എന്ന പദം കൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കിയിരുന്നത് കടലിനക്കരെ കടത്തുക എന്നായിയിരുന്നു.
ആൻഡമാൻ ദ്വീപിലേക്കാണ് നാടുകടത്തപ്പെട്ടവരെ അയച്ചിരുന്നത്.
ഇംഗ്ലണ്ടിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കടലിനപ്പുറത്തേക്കുള്ള നാടുകടത്തൽ 1854 - ൽ നിറുത്തലാക്കി, എന്നാൽ ഇന്ത്യയിൽ അതൊരു അംഗീകൃത ശിക്ഷയായി തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ, കടലിനപ്പുറത്തേക്കുള്ള നാടുകടത്തൽ പിന്നീട് മാറ്റുകയുണ്ടായി.
ക്രിമിനൽ നടപടിനിയമം 368 (2) അനുസരിച്ച് നാടുകടത്തൽ ശിക്ഷ വിധിക്കുമ്പോൾ ഇന്ന സ്ഥലത്തേക്കാണെന്ന് കോടതി തന്നെ സ്പഷ്ടമാക്കണം.
പ്രിസണേഴ്സ് ആക്റ്റിലെ 29 മുതൽ 32 വരെ വകുപ്പുകൾ അനുശാസിക്കുന്നത് നാടുകടത്തൽ സമുദ്രത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് ആയിരിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ലെന്നാണ്.
കടലിനപ്പുറത്തുള്ള ഒരുസ്ഥലം നിർദ്ദേശിക്കുന്നതിനുള്ള ചുമതല ഗവണ്മെന്റിന് ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല.
പ്രസ്തുത നിയമം 32-ാം വകുപ്പനുസരിച്ച് രാജ്യത്തിനു പുറത്തുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് കുറ്റവാളികളെ നാടുകടത്താവുന്നതാണ്.
ജീവപര്യന്തം നാടുകടത്തൽ എന്ന പദംകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കേണ്ടത് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട പ്രതിയുടെ ജീവാവസാനം വരെ പീനൽ കോളനിയിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടണം എന്നാണ്.
സൽസ്വഭാവത്തിനും മാതൃകാപരമായ പെരുമാറ്റത്തിനും ഈ കലാവധിയിൽ കുറെ ഇളവുകിട്ടും.
മൊത്തം കാലാവധി 20 കൊല്ലമായി കണക്കാക്കാം.
1955 - ലെ ഭേദഗതി നിയമത്തോടെ നാടുകടത്തൽ നിറുത്തലാക്കി.
അതിനുപകരം ജീവപര്യന്തം തടവ് മതിയായ ശിക്ഷയായി പരിഗണിച്ചുവരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത്, നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ പ്രത്യേകം ശിക്ഷാനിയമങ്ങൾ നടപ്പിലിരുന്നു.
നാടുകടത്തൽ ഒരു ശിക്ഷവിധിയായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല.
കൊലക്കുറ്റത്തിന് നൽകപ്പെട്ടിരുന്നത് വധശിക്ഷയോ ജീവപര്യന്തം തടവോ ആയിരുന്നു.
എന്നാൽ രാജാക്കന്മാരിൽ നിക്ഷിപ്തമായ  പരമാധികാരം ഉപയോഗിച്ച് കടുത്ത വിപ്ലവകാരികളേയും തീവ്രവാതികളേയും നാടുകടത്താൻ അവർക്കു സാധിച്ചിരുന്നു.
ഈ അധികാരം ഉപയോഗിച്ചാണ് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെ നാടുകടത്തിയത്.
പീനൽ കോഡിന്റെ സം‌‌വിധായകർ നാടുകടത്തൽ പീനൽ കോഡിൽ തിരുകികയറ്റുവാൻ പറഞ്ഞ പ്രധാന ന്യായം അത് ജീവപര്യന്തം തടവിനെക്കാൾ കുറ്റവാളിയിൽ ഭീതിയും നടുക്കവും ഉളവാക്കുന്നു എന്നതാണ്.
ഇന്ത്യൻ പൗരാവലി, പ്രത്യേകിച്ച്, സമുദ്രതീരത്തുനിന്ന് വളരെ അകന്നു നാട്ടിൻപുറത്തു ജീവിക്കുന്നവർ സമുദ്രത്തെ അത്യന്തം ഭീതിയോടെയാണ് വീക്ഷിച്ചിരുന്നത്.
ഈ കരിജലഭീതി കൊലചെയ്യലിൽ നിന്നും അവരെ ഫലപ്രദമാം‌‌വണ്ണം പിന്തിരിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നാണ് മെക്കാളെയും കൂട്ടരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.
പ്രാചീന ഭാരതത്തിൽ, ശിക്ഷ നിശ്ചയിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കൊലപാതകത്തിന്,  ഭരണാധിപന് ഉണ്ടായിരുന്ന അധികാരം അനിയന്ത്രിതവും അഭേദ്യവുമായിരുന്നു.
കൊലപാതകിയുടെ ജീവൻ നശിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ആജ്ഞ നൽകൽ മാത്രമല്ല, ഏതു പ്രകാരത്തിൽ ആയിരിക്കണം ജീവൻ നശിപ്പിക്കേണ്ടതെന്നു കൂടി തീരുമാനിക്കാനുള്ള അധികാരവും രാജാവിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നു.
അംഗവിച്ഛേദമാണ് നൽകപ്പെടുന്ന ശിക്ഷയെങ്കിൽ ഏതവയവമാണു ഛേദിക്കേണ്ടതെന്നും രാജാവുതന്നെ തീരുമാനിക്കും.
വധ ശിക്ഷ നടപ്പിൽ വരുത്തിയിരുന്നത്, തീയിലേക്കു വലിച്ചെറിഞ്ഞും കഴുത്തുവെട്ടിയും തൂക്കിലിട്ടും വലിച്ചിഴച്ച് അവയവങ്ങൾ വേർപ്പെടുത്തിയും വണ്ടിചക്രത്തിൽ ശിരസ്സു കയറ്റിവച്ചു ഞെരുക്കിയും വെള്ളത്തിൽ മുക്കി ശ്വാസം മുട്ടിച്ചും കല്ലെറിഞ്ഞും ജീവനോടെ തൊലിയുരിച്ചും കൈവാൾകൊണ്ട് അറുത്തു മുറിച്ചും ആനയെ കൊണ്ടു ചവുട്ടിയും നിർബന്ധിത ദ്വന്ദ്വയുദ്ധത്തിൽ പെടുത്തിയും ക്രൂരമൃഗങ്ങളുടെ മുമ്പിലേക്കെറിഞ്ഞും തിളക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ മുക്കിയും ചുറ്റുപാടും കുറ്റിയടിച്ചു കെട്ടിനിറുത്തി ശൂലമോ കുന്തമോകൊണ്ടു കുത്തിയും കുരിശിൽ തറച്ചും കഴുത്തു ഞെക്കിയും അമ്പെയ്തും പട്ടിണികിടത്തിയും വിഷം കൊടുത്തും ഒക്കെ ആയിരുന്നു.
ശിക്ഷ നൽകുന്ന ഭരണാധികാരിയുടെ മനോധർമം പോലെ നൂതന സമ്പ്രദായങ്ങൾ അപ്പഴപ്പോൾ കണ്ടുപിടിച്ച് നടപ്പിൽ വരുത്തിയിരുന്നു.
ഇക്കാലത്ത് വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് ഇത്തരം മൃഗീയവും അപരിഷ്കൃതവുമായ സമ്പ്രദായങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാറില്ല.
തൂക്കിലിട്ടാണ് ഇന്ത്യയിൽ വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കുന്നത്..
യു. എസ്സിൽ വൈദ്യുതാഘാതംകൊണ്ടും (Electric Chair) സോവിയറ്റ് റഷ്യയിൽ കരിങ്കൽ ഭിത്തിയിൽ ചാരിനിറുത്തി വെടിവച്ചും ആണ് വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കുന്നത്.
16 വയസ്സിനു താഴെയുള്ള കൊലപാതകിയെ വധശിക്ഷ നൽകാതെ ദുർഗുണപരിഹാര പാഠശാലയിലേക്ക് അയക്കുകയാണു പതിവ്.
കൊലപ്പുള്ളി ഗർഭിണി ആണെങ്കിൽ പ്രസവം കഴിഞ്ഞ് 6 മാസക്കാലം കാത്തതിനു ശേഷം ശിക്ഷ നടപ്പിൽ വരുത്തും.
സുപ്രീംകോടതി വധശിക്ഷ ശരിവച്ചശേഷം പ്രസിഡന്റിന്റെ മുമ്പിൽ ദയാഹർജി സമർപ്പിക്കാൻ പ്രതിക്കവകാശമുണ്ട്.
ദയാഹർജി തള്ളിയതായി വിവരം കിട്ടിയാൽ പ്രതിയെ തൂക്കിക്കൊല്ലാനുള്ള തിയതിയും സമയവും നിശ്ചയിച്ച് സെഷൻസ് ജഡ്ജി ജയിൽ സൂപ്രണ്ടിന്റെപേർക്ക് മരണവാറണ്ട് (Death warrant) അയയ്ക്കും.
മൂന്നാഴ്ചയിൽ കുറയാത്ത കാലയളവു വച്ചുള്ള ഒരു തിയതിയായിരിക്കും നിശ്ചയിക്കുന്നത്.
പ്രതിയുടെ മതാനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ചുള്ള വിശേഷദിവസങ്ങൾ ഇക്കാര്യത്തിൽ വർജ്ജിക്കേണ്ടതാണെന്നു വ്യവസ്ഥയുണ്ട്.
കാലത്ത് അഞ്ചുമണിക്കാണ് സാധാരണ തൂക്കികൊല നിർ‌‌വഹിക്കുന്നത്,  സ്ഥലത്തെ ഒന്നാംക്ലാസ് മജിസ്ട്രേട്ടും ജില്ലാമെഡിക്കൽ ആഫീസറും ഈ ക്രിയക്കു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.
ഒരു പ്രയോഗം കൊണ്ടു പുള്ളി മരിച്ചില്ലങ്കിൽ പിന്നെയും തൂക്കിലിടണം.
മരിക്കും വരെ തൂക്കിലിടണം.
മരിച്ചു എന്ന് മെഡിക്കൽ ആഫീസർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ വാറണ്ട് മടങ്ങി സെഷൻസ് ജഡ്ജിക്കു കിട്ടണമെന്നാണു വ്യവസ്ഥ.
മുൻ‌‌കാലങ്ങളിൽ തുറസ്സായ മൈതാനത്തു വച്ചാണ് തൂക്കിലിടൽ കർമ്മം നിർ‌‌വഹിച്ചിരുന്നത്.
കൃത്യം കഴിഞ്ഞാലും മൃതദേഹം അങ്ങനെതന്നെ കുറെ മണിക്കൂർ നിറുത്തിയേക്കുമായിരുന്നു.
ആ കാഴ്ച കാണാൻ ഇടയാകുന്നവർ കൊലചെയ്യാൻ മടിക്കും എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തിലാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നത്.
ലോകത്തുള്ള എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും വധശിക്ഷ അതിപ്രാചീന കാലം മുതലേ നിലവിലിരുന്നിരുന്നു.
ജീവകാരുണ്യ പ്രസ്ഥാനക്കാർ വധശിക്ഷക്കെതിരായി ചിലപ്പോഴൊക്കെ ശബ്ദമുയർത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും പരമാവധി ശിക്ഷ എന്ന നിലയ്ക്ക് വധശിക്ഷയ്ക്ക് അമിത പ്രാധാന്യം എല്ലാ ശിക്ഷാക്രമ സം‌‌വിധായകരും കല്പിച്ചു പോന്നിരുന്നു.
ശ്രീബുദ്ധന്റെ കാലത്ത് വധശിക്ഷക്കെതിരായി ഭാരതത്തിൽ ശക്തമായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റു വീശി; പക്ഷേ ഫലമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.
അഹിംസാ ധർമം ഉത്തമമായ അനുഷ്ഠാനമെന്ന നിലയിൽ സ്വീകാര്യവും ആകർഷകവും ആണെന്നിരുന്നാലും, അതിനെ നിയമമണ്ഡലത്തിലേക്കു കടത്തിവിടുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കുകയില്ല എന്നായിരുന്നു അന്നത്തെ ഭരണാധിപൻമാരുടെ അഭിപ്രായം.
ബുദ്ധമതാനുയായികളായ ഭരണാധികാരികളിൽ പ്രമുഖനായിരുന്ന അശോകചക്രവർത്തി പോലും ഈ അഭിപ്രായക്കാരനായിരുന്നു.
വധശിക്ഷ നടപ്പിൽ വരുത്തുന്ന കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയും കാണിച്ചിരുന്നില്ല.
വധശിക്ഷക്കു വിധിക്കപ്പെട്ട കൊലപുള്ളിക്ക് സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുജനങ്ങളെയും കണ്ടു യാത്രപറയാൻ മൂന്നു ദിവസം അനുവദിച്ചിരുന്നു എന്നത് അശോകന്റെ നാലാം ശിലാസ്തംഭത്തിൽ കൊത്തിവച്ചിരുന്നതായി ചരിത്രകരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അക്കാലത്തും അതിനുമുമ്പും ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യസ്നേഹികൾ വധശിക്ഷയെ എതിർത്തിരുന്നു.
വധശിക്ഷ അത്യന്തം പൈശാചികവും പ്രാകൃതവും അപഹസ്യവും പരിഷ്കൃത ലോകത്തിനു വച്ചുപൊറുപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ശിക്ഷാ സമ്പ്രദായമാണെന്നു ആധുനിക ദണ്ഡതത്വ വിശാരദന്മാരിൽ ഒരു കൂട്ടർ വാദിക്കുമ്പോൾ പരമാവധി ദണ്ഡനക്രിയ എന്ന നിലയിൽ വധശിക്ഷ നിലനിറുത്തേണ്ടത് ആവശ്യമാണെന്നും കൊലചെയ്യാനുള്ള പ്രവണതയിൽ നിന്നും ജനങ്ങളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ വധശിക്ഷയ്ക്കു മാത്രമേ കഴിയൂവെന്നും മറുപക്ഷക്കാരും വാദിക്കുന്നു.
പൊതുജനാഭിപ്രായത്തെ ആദരിച്ച് ചില രാജ്യങ്ങൾ വധശിക്ഷ നിറുത്തൽ ചെയ്തുവെങ്കിലും കൊലപാതകങ്ങൾ ക്രമാതീതമഅയി വർദ്ധിച്ചു എന്ന് സ്ഥിതിവിവര കണക്കുകളിൽ നിന്നും ബോധ്യമാവുകയാൽ വീണ്ടും അത് ഏർപ്പെടുത്തുകയാണുണ്ടായത്.
വധശിക്ഷ നിറുത്തലാക്കണമെന്ന പക്ഷക്കാർ പ്രാചീന ഭാരതത്തിലുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ജീവനെ നശിപ്പിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം അയാളെ ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ഭാര്യാപുത്രാദികളുടെ ജീവനെയും ഫലത്തിൽ നശിപ്പിക്കുകയാണ് യഥാർദ്ധത്തിൽ ചെയ്യുന്നതെന്നും ക്രൂരനായ ഒരു മനുഷനിൽ നിന്നും ചിലപ്പോൾ ഉത്തമരായ സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചുകൂടെന്നില്ലെന്നും അതുകൊണ്ട് വധശിക്ഷ  സ്വീകാര്യമായ ഒരുശിക്ഷാവിധി അല്ലെന്നും ഋഷീശ്വരന്മാർ വാദിച്ചിരുന്നതായി കാണുന്നു.
എതിർ പക്ഷക്കാർ അക്കാലത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശുക്രാചാര്യർ ഇക്കൂട്ടത്തിൽ പെടുന്നു.
ദുഷ്ടന്മാരെയും കൊലപാതകികളെയും വധിക്കുന്നത് ശ്രുതിവചനപ്രകാരം യഥാർഥ അഹിംസ ആണെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മതം.
ക്രൂരസ്വഭാവികളായ കുറ്റവാളികൾക്കു ചിലപ്പോൾ ഏകാന്തത്തടവും നൽകാറുണ്ട് (പീനൽ കോഡ് 73 - 74 വകുപ്പുകൾ).
കഠിനതടവിനു വിധിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവാളിയുടെ ശിക്ഷയിൽ മൊത്തം 3 മാസത്തിൽ കവിയാത്ത ഒരു കാലയളവ് ഏകാന്തത്തടവായി അനുഭവിക്കണം എന്ന് നിർദ്ദേശിക്കാൻ കോടതിക്ക് അവകാശമുണ്ട്.
ഓരോപ്രാവശ്യവും നൽകപ്പെടുന്ന ഏകന്തത്തടവ് 14 ദിവസത്തിൽ കൂടാൻ പാടില്ല.
ചെയ്ത കുറ്റത്തെപറ്റി പശ്ചാത്തപിച്ച്, തന്നിൽ മാനസിക പരിവർത്തനം വളർത്താൻ ഏകാന്തത്തടവ് ഉപരിക്കും എന്നാണു കരുതപ്പെടുന്നതെങ്കിലും ഫലത്തിൽ മറിച്ചാണ് കാണുന്നത്.
ഈ ശിക്ഷയുടെ ഫലമായി ഏകാന്തതയിലിരുന്ന് ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച് മനസു മുരടിക്കുവാനും മനസ്സിക രോഗിയാകുവാനും ഇടയക്കുന്നുവെന്ന് ഈ ശിക്ഷാസമ്പ്രദായത്തെപ്പറ്റി വിശേഷ ജ്ഞാനം നേടിയിട്ടുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
സ്വത്തു കണ്ടുകെട്ടൽ (Forfeiture of Property) ഒരു ക്രിമിനൽ ശിക്ഷ എന്ന നിലയിൽ ഇംഗ്ലണ്ട് അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല.
ക്രിമിനൽ കുറ്റത്തിനു നൽകാവുന്ന ശിക്ഷ എന്ന നിലയ്ക്ക് കണ്ടുകെട്ടലിന് നിയമസാധുതയില്ല.
നിയമനിഷേധി (outlaw) കളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമേ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഇന്ന് സ്വത്തു കണ്ടുകെട്ടൽ പ്രയോഗത്തിൽ വരുത്തുന്നുള്ളു.
ഇന്ത്യയിലെ ഇന്നത്തെ നിയമമനുസരിച്ച്, നമ്മുടെ രാജ്യവുമായി രമ്യതയിലിരിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് കടന്നുചെന്ന് കൊള്ളയടിക്കുക (പീനൽ കോഡ് 126-ാം വകുപ്പ്), അങ്ങനെ ലഭ്യമാകുന്ന സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുക (127), ഗവൺണ്മെന്റ് ഉദ്യോഗത്തിലിരിക്കെ ക്രമരഹിതമായി സ്വത്തുകൾ വിലയ്ക്കു വാങ്ങുകയോ ലേലത്തിൽ പിടിക്കുകയോ ചെയ്യുക (169) മുതലായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരുടെ മേൽ‌‌വിവരിച്ച വിധം സമ്പാതിക്കുന്ന സ്വത്തുക്കൾ കണ്ടുകെട്ടാം.
ക്രിമിനൽ നടപടി നിയമം 517 - ം വകുപ്പനുസരിച്ച് കോടതിയുടെ കൈവശം വന്നുചേരുന്ന സാധനങ്ങൾ കേസിന്റെ അവസാനം കണ്ടുകെട്ടാം.
കൂടതെ അഴിമതി നിരോധനനിയമം തുടങ്ങിയ പ്രത്യേക സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടുകൾ അനുസരിച്ച് ചില പ്രത്യേക പരിസ്ഥികളിലും കണ്ടുകെട്ടൽ ആകാം.
പിഴശിക്ഷയും ഒരു തരം കണ്ടുകെട്ടൽ തന്നെയാണ്.
കുറ്റവാളിയുടെ സാമ്പത്തിക ശേഷി അനുസരിച്ചു വേണം പിഴശിക്ഷ ചുമത്തേണ്ടത്.
തടവുശിക്ഷ വിധിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അതിനുമീതെ പിഴയും കൂടി വിധിക്കുന്നത് നിയമവിധേയം ആണെങ്കിലും ആശാസ്യമല്ല.
തടവുശിക്ഷയോടുകൂടി പിഴയും വിധിക്കാവുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾ പ്രധാനമായും മൂന്നാണ്:- പ്രായാധിക്യം കൊണ്ടോ അനാരോഗ്യം ഹേതുവായോ നീണ്ട ജയിൽ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധേയനാകാൻ പ്രതി അപ്രാപ്തനാണെന്നു കാണുക; ആവലാതിക്കാരനു നഷ്ടപരിഹാരം നൽകേണ്ടതായ അവസരം വരുക.
ആരോപിതമായ കുറ്റം തന്നെ പണാപഹരണ ആയിത്തീരുക.
മറ്റു ശിക്ഷകൾ
പീനൽ കോഡിൽ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുള്ള പ്രധാന ശിക്ഷകളാണ് മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ചത്.
ഇവകൂടാതെ മറ്റുചില ശിക്ഷകളും പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ബോഴ്സ്റ്റൺ സ്കൂളിലും ദുർഗ്ഗുണപരിഹാര പാഠശാലയിലും റിമാണ്ട് ഹോമിലും മറ്റും അയക്കുന്നതും താക്കീതുകോടുത്തു വിട്ടയക്കുന്നതും മറ്റും ഇക്കൂട്ടത്തിൽ പെടുന്നു.
ബാലാപരാധികളെയും സദാചാരവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകളെയും മറ്റുമാണ് ആദ്യം പറഞ്ഞ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് അയക്കുന്നത്.
കോടതി പിരിയുന്നതുവരെ തടവു ശിക്ഷ വിധിക്കാറുമുണ്ട്.
ഒരു ദിവസത്തെ തടവു ശിക്ഷയായി ഇതിനെ കണക്കാക്കുന്നു.
കോടതിയെ അവഹേളിക്കുക; കോർട്ടലക്ഷ്യപരമായി പ്രവർത്തിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രത്യേകതരം കുറ്റങ്ങൾക്ക് ഈ ശിക്ഷ നൽകാറുണ്ട്.
പ്രതി ഒരു രോഗിയോ വൃദ്ധനോ ആണെങ്കിലും കുറ്റം വളരെ ലഘുവായതാണെങ്കിലും ഈ ശിക്ഷ നൽകാറുണ്ട്.
ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാനിയമ പദ്ധതി പീനൽ കോഡിന്റെ നാലതിരുകക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞുകൂടാ.
സമൂഹത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമെന്നു തോന്നുന്ന ചുറ്റുപാടുകളിൽ പുതിയ പീനൽ സ്റ്റാട്യൂട്ടുകൾ പാസ്സാക്കേണ്ടതായി വരും.
മായംചേർക്കൽ തടയൽ നിയമം (Prevention of Food Adulteration Act), സിറ്റി പോലീസ് നിയമം (City Police Act), മുനിസിപാലിറ്റീസ് നിയം (Municipalities Act) തുടങ്ങിയവ ഇക്കൂട്ടത്തിൽ പെടുന്നു.
ഇവയിലെ പീനൽ വകുപ്പുകൾ ലംഘിക്കുന്നവരുടെ മേൽ പ്രൊസിക്യൂഷൻ നടപടി എടുത്ത് ക്രിമിനൽ കോടതികൾക്ക് യുക്തമെന്നു തോന്നുന്ന ശിക്ഷകൾ നൽകാം.
ക്രിമിനൽ നടപടി നിയമത്തിലും ഇത്തരം പീനൽ വകുപ്പുകൾ ഉണ്ട് ശിശുക്കളും കുറ്റങ്ങളും
ഏഴുവയസിനു താഴെ പ്രായമുള്ള ഒരു ശിശു ചെയ്യുന്ന യാതൊരു പ്രവൃത്തിയും ക്രിമിനൽ കുറ്റത്തിൽ പെടുകയില്ല.
പീനൽ കോഡുമാത്രമല്ല എല്ലാ ലിഖിത നിയമങ്ങളും ഈ തത്ത്വത്തിനു വിധേയമാണ്.