smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ഭക്തിയും ശൃംഗാരവും വാത്സല്യവുമെല്ലാം കോരിവിളമ്പിയവരാണ് വെണ്മണികൾ.
പ്രതിപാദ്യത്തിന് ആത്മനിഷ്ഠത നൽകാൻ ഏതവസരത്തിലും അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഇതേ ആഖ്യാന പരിസരത്തിൽ വളർന്ന പ്രവണതകൾ ഏറെയാണ്.
സംസ്കൃത മഹാകാവ്യത്തിന്റെ രൂപശില്പത്തിലുള്ള രാമചന്ദ്രവിലാസം (അഴകത്ത് പദ്മനാഭക്കുറുപ്പ്) തുടക്കമിട്ട മഹാകാവ്യപ്രസ്ഥാനം പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ പക്ഷപാതത്തിൽ വളർന്നു വന്നു.
കവിപക്വാവലി, കവിപുഷ്പമാല, കവിഭാരതം, കവി മൃഗാവലി, കവിപക്ഷിമാല തുടങ്ങിയവ പില്ക്കാലത്ത് സ്വതന്ത്രകാലഘട്ടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നേതാക്കളെ വിലയിരുത്താനും കവികൾ മാതൃകയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
കാവ്യസമസ്യകൾ, കൂട്ടുകവിത, പദ്യത്തിലുള്ള കത്തെഴുത്തുകൾ, ദ്രുതകവിതകൾ, പച്ചമലയാളം, പ്രാസവാദം, വലിയകോയിത്തമ്പുരാൻ തുടങ്ങിവച്ച സംസ്കൃത നാടക തർജുമ, കവിസമാജപ്രവർത്തനങ്ങൾ, ഒറ്റശ്ലോകങ്ങളുടെ പെരുപ്പം ഇവയെല്ലാം സാഹിത്യാന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.
എന്നാൽ പ്രതിഭയുടെ ഉത്തുംഗത പ്രകാശിതമായത് ഏകഹസ്തനായി വെറും ഇരുപത്തിയൊമ്പതു മാസം കൊണ്ട് കുഞ്ഞിക്കുട്ടൻ തമ്പുരാൻ നിർവഹിച്ച മഹാഭാരതം തർജുമയിലാണ് (1906).
ക്ലേശപൂരിതമായ ഇത്തരമൊരു ഏകാന്തശ്രമം വള്ളത്തോളും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
വാല്മീകി രാമായണ തർജുമ (1907), ഉമാകേരളം, മയൂരസന്ദേശം, കേശവീയം, ശ്രീയേശുവിജയം, വേദവിഹാരം, കോമപ്പൻ എന്നിങ്ങനെ കാലഘട്ടത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന കാവ്യങ്ങൾ അക്കാലത്ത് ആവിർഭവിച്ചു.
കേരളവർമയുടെ കാലത്തു തന്നെ മുളപൊട്ടിയിരുന്ന പ്രവണതകൾ കാല്പനികതയുടെ വികാസഘട്ടത്തിലെത്തിയപ്പോൾ മലയാള കവിതയ്ക്ക് പുനർജന്മം ലഭിച്ചതുപോലെയായി.
കാല്പനികതയുടെ വികാസം.
ഭാഷയുടെ വ്യാകരണത്തിനും അലങ്കാര ദർശനത്തിനും സാഹിത്യ നിരൂപണത്തിനും രൂപബന്ധിതമായ രചനകളിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലിനും ആശയപരമായ പിന്തുണ നൽകിയ ഏ.
ആർ. രാജരാജവർമയാണ് പൂർണാർഥത്തിലുള്ള ഒരു മൗലിക കാല്പനിക ഖണ്ഡകാവ്യം ഭാഷയിൽ ആദ്യമായി രചിച്ചത്; 'മലയവിലാസം' എന്ന കവിത (1895).
കേശവപിള്ളയുടെ ആസന്നമരണ ചിന്താശതകം, സി.എസ്. സുബ്രഹ്മണ്യൻ പോറ്റിയുടെ ഒരു വിലാപം, എം. രാജരാജവർമയുടെ പ്രിയ വിലാപം, വി.സി. ബാലകൃഷ്ണപ്പണിക്കരുടെ ഒരു വിലാപം, ആശാന്റെ വീണപൂവ് എന്നിങ്ങനെ ഇംഗ്ലീഷിലെ 'എലിജി'യുടെ രൂപമാതൃകയും ഭാവസാന്ദ്രതയും ആവാഹിച്ചുകൊണ്ട് ഒട്ടേറെ കവിതകൾ ഇക്കാലത്ത് ഉണ്ടായി.
പ്രകൃത്യുപാസനയുടെ ആദ്യമാതൃകയായിരുന്നു വി.സി.യുടെ വിശ്വരൂപം.
കാലത്തെയും വ്യാഖ്യാനങ്ങളെയും വീണപൂവാണ് ഏറെ ആകർഷിച്ചത്.
മനുഷ്യന്റെ ദുഃഖം മാനുഷികം മാത്രമല്ലെന്നും അത് പ്രകൃതിയിലെ ചരാചരങ്ങൾ ഏതിനോടും ബന്ധപ്പെട്ടതും അനിവാര്യവുമായ അനുഭവമാണെന്നും നിസ്സഹായമായി നാം അതിനെ നേരിട്ടേ പറ്റൂ എന്നും വീണപൂവ് പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നു.
ഈ മൃത്യുകാവ്യങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം മൃതിയെ മറികടക്കാനുള്ള ദാർശനികത അവയിൽ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്.
കുമാരനാശാൻ.
ശ്രീ നാരായണഗുരുവിന്റെ ആത്മീയ ദർശനം കേരളീയനെ വിപ്ളവകരമായി സ്വാധീനിച്ചതിന്റെ കാവ്യപ്രഭാവമാണ് ആധുനിക കവിത്രയമെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നവരിൽ മുൻപനായ കുമാരനാശാൻ.
രതിയും വിരതിയും ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ആത്മീയതയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതയ്ക്ക് ഭാവമായി.
നളിനിയും ലീലയുമാണ് ഈ നിലയ്ക്ക് ശ്രദ്ധാർഹമായ കൃതികൾ.
ജാതിഭേദങ്ങൾ കൊണ്ടു കലുഷിതമായ സാമൂഹ്യനീതിക്കെതിരെ കേരളീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ദുരവസ്ഥയും ഭാരതീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയും അദ്ദേഹം രചിച്ചു.
സ്ത്രീശാക്തീകരണത്തിന്റെ നാവായി ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത.
ഏതു രീതിയിലും പൊട്ടിവിടരുന്ന സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ ആത്മസമർപ്പണമാണ് കരുണയിലെ പ്രതിപാദ്യം.
നിലവിലുള്ള കാവ്യാന്തരീക്ഷത്തെ സമഗ്രമായി മാറ്റിമറിക്കാനും കവിതയെഴുത്ത് വിനോദമല്ല, ആത്മസമർപ്പണവും പരിഷ്കൃതിയുടെ ആയുധവുമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്താനും ആശാന് കഴിഞ്ഞു.
ആത്മീയ വിപ്ലവത്തിന്റെ പാഠങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം പ്രബോധിപ്പിച്ചത്.
മലയാള കവിതയ്ക്ക് കവിത്രയത്തോടെ സംഭവിച്ച പരിവർത്തനത്തിന് ശക്തമായ അടിത്തറ കുമാരനാശാന്റെ കവിതകളാണ്.
വള്ളത്തോൾ.
കവിത്രയത്തിലെ മറ്റൊരു കവി വള്ളത്തോൾ നാരായണമേനോനാണ്.
ഇന്ത്യൻ ദേശീയ ചരിത്രത്തിൽ ഗാന്ധിയുഗം ആരംഭിച്ചതോടെ മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ഉറച്ച അനുയായി യായി മാറിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവകവിതകളുടെ സമാഹാരമാണ് സാഹിത്യമഞ്ജരി.
മതസമന്വയം അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വിഷയമായിരുന്നു.
അവയെല്ലാം ദേശീയ പ്രബുദ്ധതയുടെ ഭാഗമായി ഗാന്ധിജി സ്വപ്നം കണ്ടതാണ്.
ഗാന്ധിജിയുടെ വ്യക്തിത്വവും കർമപരിപാടികളും, സത്യം, അഹിംസ, സമരരീതികൾ, സാമൂഹികപരിപ്രേക്ഷ്യം എന്നിവകളും വള്ളത്തോളിന്റെ കാവ്യശേഖരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങളായിരുന്നു.
കവിത്രയത്തിലെ ഈ കവി തൊട്ടുമുമ്പുള്ള നിയോക്ലാസ്സിക് കാവ്യസംസ്കാരം ഉൾക്കൊണ്ട്, പിന്നെ അതിൽ നിന്ന് കുതറിമാറി റൊമാന്റിക്കായി സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളുടെ തെളിഞ്ഞ പാട്ടുകാരനായി.
കഥകളിയും മോഹിനിയാട്ടവും അഭ്യസിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര സ്ഥാപനമെന്ന നിലയ്ക്ക് ഇന്ന് വികസിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള കേരളകലാമണ്ഡലം വള്ളത്തോളിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ആരംഭിച്ചതാണ്.
മഗ്ദലനമറിയവും കൊച്ചുസീതയും എഴുതിയ ഈ കവി മതേതര കവിതകൾ കൊണ്ട് മലയാളിയെ ഏറെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഉള്ളൂർ.
കവിത്രയത്തിലെ മൂന്നാമൻ ഉള്ളൂർ എസ്. പരമേശ്വരയ്യർ ആണ്.
പാണ്ഡിത്യം സർഗാത്മകതയ്ക്കെതിരാകുമെന്ന വാദത്തിന് പലപ്പോഴും ഉദാഹരിക്കപ്പെടാവുന്ന കവി.
എന്നാൽ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിൽ ദത്തശ്രദ്ധനായ ഈ കവിയുടെ ജ്ഞാനകുബേരത്വവും പദകുബേരത്വവും മലയാളത്തിലെ മറ്റൊരു കവിക്കും ഇത്ര വരപ്രസാദമായി ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
പുരാണങ്ങളിലെ ധാർമിക കഥാപാത്രങ്ങളും സന്ദർഭങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരവധി കവിതകളുടെ ഉള്ളടക്കങ്ങളായി.
മഹാകാവ്യവും ചമ്പുവും ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളും ഭാവഗീതങ്ങളും മുക്തകങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യരചനകളിൽപ്പെടുന്നു.
അക്കാലത്തെ സാഹിത്യ സംവാദങ്ങളിലും, സാഹിത്യ ചരിത്രസംവാദങ്ങളിലും ഭാഷാ സംവാദങ്ങളിലും നിർണായകമായ പങ്ക് ഉള്ളൂർ വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വികാരവത്തായ കവിതയും തനിക്കു രചിക്കാനാകുമെന്ന് പ്രേമസംഗീതത്തിലൂടെ തെളിയിച്ച ഈ കവി ക്ഷേത്രപ്രവേശനവിളംബരത്തെ അനുകൂലിച്ചും കവിതയെഴുതി.
അഗാധമായ ഇംഗ്ലീഷ് പരിജ്ഞാനം 'കവിത വിവേകപൂർണമായ സംവാദമാണെ'ന്ന ബോധം ഇദ്ദേഹത്തിൽ ജനിപ്പിച്ചു.
കവിയും പണ്ഡിതനും വൈദ്യനും ഗുഢശാസ്ത്രനിപുണനുമായ കരിപ്പാടുമാമൻ കുരുക്കൾ വിവിധ രാമായണ കഥാസന്ദർഭങ്ങൾ കോർത്തിണക്കി പാന, കേക, കാകളി എന്നീ വൃത്തങ്ങളിൽ രചിച്ച നവീനരാമായണം ഹൈന്ദവ ഭക്തിയുടെ സാഫല്യം എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന കൃതിയാണ്.
നാട്ടിൻപുറം നന്മകളാൽ സമൃദ്ധമെന്ന് വിശ്വസിച്ച കുറ്റിപ്പുറത്ത് കേശവൻ നായർ, രാവണായനവാദക്കാരനായ പള്ളത്തുരാമൻ, കവികുലഗുരുവെന്ന് ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ട പി.വി. കൃഷ്ണവാര്യർ, കണ്ണുനീർത്തുള്ളിയുടെ കർത്താവായ നാലപ്പാട്ടു നാരായണമേനോൻ ടാഗൂർ ദർശനത്തിന്റെ സാരം ഉൾക്കൊണ്ട് ഗീതങ്ങളുടെയും മുക്തകങ്ങളുടെയും കാവ്യവർഷം പൊഴിച്ച, മിസ്റ്റിക് മയക്കമുള്ള കെ.കെ. രാജാ, സ്വാതന്ത്ര്യകാല കവിതകൾ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയനായ വാരിക്കോലിൽ കേശവനുണ്ണിത്താൻ, തുളസീദാസ രാമായണം തർജുമ ചെയ്ത വെണ്ണിക്കുളം ഗോപാലക്കുറുപ്പ് തുടങ്ങിയ ഒട്ടേറെപ്പേർ കവിത്രയകാലത്തെ പോഷിപ്പിച്ച കവികളാണ്.
ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പിന്റെ തലമുറ.
ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പിന്റെ സർഗാത്മക തലമുറ മലയാള കവിതയിലെ അർഥപൂർണമായ കാല്പനികതയ്ക്ക് ഊർജം നൽകി.
മതനിരപേക്ഷമായ മിസ്റ്റിസിസം, ഫ്രഞ്ചുസിംബലിസ്റ്റുകളുടെ ഓർമ ഉണർത്തുന്ന ഇമേജറിയുടെ മായാപ്രവാഹങ്ങൾ, സയൻസ് കണ്ടെത്തുന്ന പ്രകൃതി ദർശനങ്ങൾ, വിശ്വസംസ്കാരത്തെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ഹിംസദർശനങ്ങളുടെ ഭീഷണമുഖങ്ങൾ, സ്വാതന്ത്ര്യഗാഥകൾ ഇവയെല്ലാം ഇഴയടുപ്പമേറിയ രചനകളിൽ അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.
ബുദ്ധിയുടെയും വികാരത്തിന്റെയും വിപുലമായ സാംസ്കാരികാന്തരീക്ഷത്തിൽ ജീവിച്ച ജി. യുടെ ഭാഷയും ചിന്തയും പരിഷ്കൃതമായ കാവ്യസന്ദേശത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ആദ്യത്തെ ജ്ഞാനപീഠ ഉപലബ്ധിയോടെ ഇന്ത്യൻ കവികളിലൊന്നാമനായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ട ജി. മലയാളകവിതയിലെ ഭാവ പരിഷ്കൃതിയുടെ ഏറ്റവും മികച്ച ശക്തിസ്പന്ദമാകുന്നു.
ഭാവാത്മകതയ്ക്കൊപ്പം ഗീതം, ഗീതകം, സ്വഗതാഖ്യാനം തുടങ്ങിയ ഭാവഗീതമാതൃകകൾക്ക് സ്വീകാര്യത വർധിപ്പിച്ചതും ജി.യുടെ സർഗാത്മക രചനകളാണ്.
അലയാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട കവിയായ പി. കുഞ്ഞിരാമൻ നായരാണ് ജി. യുടെ മഹത്ത്വത്തിനൊപ്പം നിന്ന മറ്റൊരു പ്രതിഭ.
അനാദികാലം മുതലേ മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്ന തീർഥയാത്രാബോധവും നഷ്ടസ്വർഗഭാവവും പി.യുടെ ജീവിതത്തിലും കവിതയിലും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.
കളിയച്ഛനാണ് പി.യുടെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധ കവിത.
തീവ്രമായ പാപബോധത്തിൽ നിന്ന് ശാന്തിക്കുവേണ്ടി പ്രകൃതിയെ പ്രാപിക്കുന്ന ഒരു ഗുരുനിന്ദകന്റെ ആത്മഭാവമാണത്.
നരബലി എന്ന കവിത നന്മയുടെ തീവ്രശക്തിക്കുവേണ്ടി സ്വയം ബലിയർപ്പിക്കാൻ ത്വരകൊള്ളുന്ന മനസ്സിന്റെയും 'ചെമ്പകാശോകപുന്നാഗസൗഗന്ധികസുമ'ങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ ദേവി, കവിയുടെ വിളിപ്പാട്ടിലുണ്ട്.
ഭൗതിക ദുഃഖങ്ങളിലാണ്ടുമുങ്ങുമ്പോഴും കവിതയെഴുത്ത് ഉന്നതമായ ഒരു ദൗത്യമാണെന്ന് കുറവനും കിളിയും എന്ന കവിതയിൽ കവി ധ്വനിപ്പിക്കുന്നു.
പൂക്കളം, രഥോത്സവം എന്നിവയിൽ സമാഹരിച്ചിട്ടുള്ള കവിതകൾ സമകാലികജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യച്യുതിക്കെതിരെ ശക്തി ജ്വാല വഹിക്കുന്ന ധർമരോഷത്തിന്റെകൂടി കവിതയാണ്.
സ്ത്രീമനസ്സിന്റെ അമൃതധാരയാണ് ബാലാമണിയമ്മയുടെ കവിത.
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അമ്മയായിത്തീരുക എന്ന ദിവ്യഭാവം അവരുടെ കവിതകളുടെ ശക്തിയാകുന്നു.
അമ്മ, കുടുംബിനി, മുത്തശ്ശി, വെയിലാറുമ്പോൾ എന്നീ കവിതാനാമങ്ങൾ തന്നെ താൻ കടന്നുപോന്ന അവസ്ഥകളുടെ പ്രതികരണഭാവങ്ങളാണ്. 'മാതൃത്വത്തിന്റെ കവയിത്രി' എന്നവർ അറിയപ്പെടുന്നു.
സിസ്റ്റർ മേരി ബനീഞ്ജ, മേരി ജോൺ കൂത്താട്ടുകുളം, കടത്തനാട്ട് മാധവിയമ്മ, മുതുകുളം പാർവതി അമ്മ, ലളിതാംബിക അന്തർജനം തുടങ്ങിയവരാണ് അവരുടെ സമകാലികരായ കവയിത്രികളിൽ ചിലർ.
റൊമാന്റിസിസത്തിന്റെ സ്വപ്നാത്മകതയിൽ മുങ്ങിയ കവികളാണ് ഇടപ്പള്ളി രാഘവൻപിള്ളയും ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ളയും.
കേരളീയന്റെ മനസ്സിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കടന്നു ചെന്ന, ചങ്ങമ്പുഴയുടെ കാവ്യമാണ് രമണൻ.
യുദ്ധകാലത്തിന്റെ ദീനതയും വിഷാദാത്മകമായ യൗവനവികാരങ്ങളും മരണാഭിമുഖ്യവുമൊക്കെ അവരുടെ കൃതികളിൽ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.
ചങ്ങമ്പുഴ വിശ്വസാഹിത്യംകൊണ്ട് മനസ്സു നിറച്ച പ്രതിഭയായിരുന്നു.
ഇത്രയേറെ അനുയായികളെ സൃഷ്ടിച്ച മറ്റൊരു കവിയില്ല.
ഇടപ്പള്ളിയുടെ ഏറ്റവും വിഖ്യാതമായ കാവ്യം മണിനാദമാണ്.
ചങ്ങമ്പുഴയാകട്ടെ ബാഷ്പാഞ്ജലി തൊട്ട് നീറുന്ന തീച്ചൂള വരെ വിലാപവും വിപ്ലവവും ഹാസ്യവും പ്രണയവും ഉന്മത്തതയും തികഞ്ഞ നാല്പതിലേറെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചു.
പാലാ നാരായണൻ നായർ, കെ.എസ്.കെ. തളിക്കുളം, വി.വി.കെ. നമ്പ്യാർ, ബോധേശ്വരൻ, പി. കൃഷ്ണകുമാർ തുടങ്ങിയവർ ചങ്ങമ്പുഴയുടെ കാവ്യപരിസരത്ത് ജീവിച്ചവരാണ്.
അതേ പരിസരത്ത് ജീവിച്ചിട്ടും വ്യക്തിത്വത്തോടെ കാവ്യഗതി മാറ്റിയ പ്രമുഖകവി വൈലോപ്പിള്ളിയാകുന്നു.
വൈലോപ്പിള്ളിയെ മലയാള കവിതയിലെ 'സംക്രമപുരുഷൻ' എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. 'നെഞ്ചുകീറിക്കാട്ടുന്ന നേരാണ്' അദ്ദേഹത്തിന് കവിത.
കുടിയൊഴിയൽ എന്ന കൃതിയിൽ മധ്യവർഗത്തിന്റെ വിപ്ളവബോധവും വിഷാദവും അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിച്ചു. 'കാച്ചിക്കുറുക്കിയ കവിത'കളാണ് വൈലോപ്പിള്ളിയുടേത്.
അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ അന്തകനായും ഹൃദയലാളിത്യത്തിന്റെ ഭാവഗായകനായും ബോധവിപ്ളവത്തിന്റെ പേരാളിയായും ആധുനികമായ അറിവുകളുടെയും അതുണർത്തുന്ന ലോകക്രമത്തിന്റെയും ആരാധകനായും നാടൻമണ്ണിന്റെയും ഗ്രാമീണലാളിത്യത്തിന്റെയും കാമുകനായും സുവർണ പ്രതിപക്ഷമായ രാഷ്ട്രീയവേദാന്തിയായും അദ്ദേഹം കവിതകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
മാനുഷികമായതെന്തിനെയും മഹത്ത്വമുള്ളതായി കാണുന്ന കവിക്ക് മനുഷ്യ സമത്വത്തിന്റെ ഉദ്ഗാനമാണ് കവിത.
'ശക്തിയുടെ കവി' എന്നാണ് ഇടശ്ശേരി ഗോവിന്ദൻ നായർ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഗ്രാമീണ ജീവിതമാണ് അദ്ദേഹത്തിന് കവിതയുടെ നിലപാടും.
ഗാന്ധിജി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുരുബിംബമാണ്.
മന്ത്രസമാനമായ കവിതകളെഴുതിയ ഇടശ്ശേരി ആധുനിക ശൈലിയുടെയും ശക്തി ആവാഹിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
കാവിലെപ്പാട്ട്, ബുദ്ധനും ഞാനും നരിയും, പൂതപ്പാട്ട്, കുറ്റിപ്പുറം പാലം തുടങ്ങിയവ പ്രഖ്യാത കവിതകൾ.
എം. ഗോവിന്ദൻ സ്വതന്ത്രചിന്തകനും സ്വന്തം ഭാഷാശൈലിയിലൂടെ സ്വന്തം ചിന്ത പ്രകാശിപ്പിച്ച തനതുകവിയുമാണ്.
പൊന്നാനിക്കാരന്റെ മനോരാജ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ തനതു കവിതയാകുന്നു.
ചങ്ങമ്പുഴയ്ക്ക് ബദലായി കവിതയെഴുത്ത് തുടങ്ങിയ എൻ.വി. കൃഷ്ണവാര്യർ മലയാള കവിതയുടെ കാല്പനികത കുടഞ്ഞുകളയാൻ നേതൃത്വപരമായി പുതിയ ശൈലിയും വിഷയങ്ങളും വീക്ഷണങ്ങളും സ്വീകരിച്ചു.
നീണ്ട കവിതകൾ എന്ന രീതി മലയാളത്തിൽ അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചു.
കൊച്ചുതൊമ്മൻ, അലക്ലിസ്പുണ്യവാളൻ, തീവണ്ടിയിലെ പാട്ട്, ഗാന്ധിയും ഗോഡ്സെയും തുടങ്ങിയ കവിതകളെല്ലാം പ്രകടമായ ലക്ഷ്യബോധം നിറഞ്ഞവയാണ്.
പ്രണയകവിതകളിൽ നിന്ന് അസംബന്ധകവിതകളിലെത്തിയ ഗാന്ധിയൻ ആക്ടിവിസ്റ്റായ കവി ജി. കുമാരപിള്ള, വിപ്ളവബോധവും സമുദായബോധവും തികഞ്ഞ കവിതകളെഴുതിയ ഒളപ്പമണ്ണ സുബ്രഹ്മണ്യൻ നമ്പൂതിരി, 'ഇരുപതാംനൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഇതിഹാസകാരനായ' അക്കിത്തം അച്യുതൻ നമ്പൂതിരി, ചുവന്ന ദശകങ്ങളുടെ പാട്ടുകാരായ കെ.പി.ജി, പി. ഭാസ്കരൻ (ഓർക്കുക വല്ലപ്പോഴും, ഒറ്റക്കമ്പിയുള്ള തംമ്പുരു), ഒ.എൻ.വി. (കറുത്തപക്ഷിയുടെ പാട്ട്, ഉപ്പ്), തിരുനല്ലൂർ കരുണാകരൻ (റാണി), വയലാർ രാമവർമ (ആയിഷ, സർഗസംഗീതം), പുതുശ്ശേരി രാമചന്ദ്രൻ, പുനലൂർ ബാലൻ തുടങ്ങിയവരും പുരോഗമിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ലോകവ്യവസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് ആവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ പാടിയവരാണ്.
അവർ കവിതയ്ക്ക് സമകാലികതയും ഭൗതികതയുടെ മാനവിക പ്രേരണകളും കൂടുതലായി നൽകി.
ആധുനിക കവിതകൾ.
മലയാള കാവ്യശൈലിയെ പാടേ പരിവർത്തനം ചെയ്തകാലമാണ് ആധുനികകാലമെന്നറിയപ്പെടുന്നത്.
നഗരകവിതകൾ എന്ന് ഇതിലെ പല കവിതകളെയും വിശേഷിപ്പിക്കാം.
ഉള്ളിൽ കുരുങ്ങുന്ന ഭഗ്നബിംബങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളുടെ രോഷവും വിശ്വാസഭംഗവും അവർ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.
ലോകമാകെവന്ന സംവേദന വ്യതിയാനത്തിൽ മലയാള സാഹിത്യം പങ്കുചേർന്നു.
യുക്തിഭദ്രമായ വൈലോപ്പിള്ളിക്കവിതയിൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയ നവീനസംവേദനത്വം മാധവൻ അയ്യപ്പത്തിന്റെ മണിയറക്കവിതകളാണ് പ്രകടമായ സാന്നിധ്യം ആദ്യം അനുഭവിച്ചത്.
എന്നാൽ അയ്യപ്പപ്പണിക്കരുടെ കവിതകളിൽ അതിന്റെ സമഗ്രദർശനം സാധ്യമായി.
അയ്യപ്പപ്പണിക്കരുടെ കുരുക്ഷേത്രം നവീനകവിതയ്ക്ക് ദിശാബോധം സൂചിപ്പിച്ച കാവ്യമാണ്.
പാതാളത്തിന്റെ മുഴക്കം, വജ്രകുണ്ഡലം, സഫലമീയാത്ര, തുടങ്ങിയ കാവ്യങ്ങൾ രചിച്ച എൻ.എൻ. കക്കാട് ചിരന്തനമൂല്യങ്ങളുടെ അന്വേഷണവും പുതിയ നാഗരികതയുടെ പൊള്ളത്തരങ്ങളും ഗ്രാമജീവിതത്തിന്റെ ജീർണിപ്പുമെല്ലാം തന്റേതായ വഴിയേ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
വിവിധതരം ശൈലികൾ പരീക്ഷിച്ച ഈ കവി തനി നാടോടിശൈലിയിൽ എഴുതിയ കവിതകളിൽ വിമർശനാത്മകമായ ഹാസ്യം തെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.
മൗനത്തോടടുത്തഭാഷയിൽ കവിത എഴുതിയ ആർ. രാമചന്ദ്രൻ, ദാർശനികന്റെ ചിരി നിറഞ്ഞ കവിതകളെഴുതിയ കുഞ്ഞുണ്ണി, നാടോടിസംസ്കാരത്തിന്റെ താളലയത്തിലും ഭാഷാവിവേകത്തിലുമൊതുങ്ങിയ കാവാലം നാരായണപ്പണിക്കർ, പുരാവൃത്തങ്ങളും മായാഭ്രമങ്ങളും സഞ്ചയിച്ച ചെറിയാൻ കെ. ചെറിയാൻ, പാരമ്പര്യവും സമകാലവൈരുധ്യങ്ങളും ശക്തമായ ഭാവബിംബങ്ങളിൽ ധ്വനിപ്പിക്കുന്ന ആറ്റൂർ രവിവർമ, ആധുനികതയെ തനതു തലങ്ങളിൽ ഉജ്ജ്വലിപ്പിച്ചു നിർത്തിയ താളബോധത്തിന്റെ വാങ്മയം കൊണ്ട് ഗംഭീര ധ്വനികളാക്കിയ കടമ്മനിട്ട രാമകൃഷ്ണൻ, കാല്പനികതയെ വൈദികപ്രഭാവവുമായി കൂട്ടിയിണക്കിയ വിഷ്ണുനാരായണൻ നമ്പൂതിരി, കാല്പനികതയ്ക്ക് പ്രകൃതിസ്നേഹപരവും സ്ത്രീശാക്തീകരണപരവുമായ ധ്വനികൾ നല്കിയ സുഗതകുമാരി, യൂറോപ്യൻ കവിത, ലാറ്റിനമേരിക്കൻ കവിത, ആഫ്രിക്കൻ കവിത തുടങ്ങിയവയുടെ വീര്യം കലർത്തി ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യങ്ങളെ വാചാലമാക്കിയ സച്ചിദാനന്ദൻ, സമകാലിക ധ്വനികൾക്ക് കവിതയെ വിട്ടുകൊടുത്ത കെ.ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള, കേരള സ്മൃതിയുടെ സമകാലിക ഭാവവും താളവും തോറ്റിയെടുത്ത ഡി. വിനയചന്ദ്രൻ, ആഘാതവും പീഡനങ്ങളും കൊണ്ട് ദുഃസ്വപ്നത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണവന്റെ ബലിപൂർണമായ കാവ്യബിംബങ്ങൾ കവിതയാക്കിയ എ. അയ്യപ്പൻ, പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായ കവിത രചിക്കുന്ന പ്രഭാവർമ, എഴാച്ചേരി രാമചന്ദ്രൻ, കുഞ്ഞപ്പ പട്ടാന്നൂർ, വിഹ്വല യൗവനത്തിന്റെ  ഉരുകുന്ന വചനങ്ങളിലൂടെ പ്രശസ്തനായ ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്, വിപ്ലവ വചസ്സും കാരുണ്യവും നിറഞ്ഞ ബൈബിളിന്റെ പരിസരങ്ങളിൽ അലയുന്ന വി.ജി. തമ്പി (തച്ചനറിയാത്ത മരം, നഗ്നൻ), വാഗ്ഗേയകാരനായ വി. മധുസൂദനൻ നായർ, ശോകത്തിന്റെ ഏകാന്തസൗഖ്യം കണ്ടെത്തിയ ഒ.വി.ഉഷ, വിജയലക്ഷ്മി തുടങ്ങിയവർ വർത്തമാനകാല മലയാള കവിതാചരിത്രത്തെ പുതുക്കി നിർവചിക്കാൻ ജാഗരൂകരാണ്.
നവീന കവിക്കൂട്ടം മലയാളകവിതയുടെ പുതിയ കുതിച്ചുചാട്ടത്തിന് അരങ്ങൊരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
മൗലികതകൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയനായ പി.എൻ. ഗോപീകൃഷ്ണൻ, സെബാസ്റ്റ്യൻ, എസ്. ജോസഫ്, അൻവർ അലി, എം.ബി. മനോജ്, പി.പി. രാമചന്ദ്രൻ, പി. രാമൻ, മുരുകൻ കാട്ടാക്കട എന്നിവർ പുതിയ പൊടിപ്പുകളാണ്.
തനതു സാഹിത്യഭാവങ്ങൾ
തനതു സംസ്കാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വാങ്മയ സാഹിത്യം ഏതു നാടിനുമുണ്ട്.
അത് അപരിഷ്കൃതമെന്ന് സമകാലികരും ഇതിഹാസ പാരമ്പര്യവാദികളും പറഞ്ഞെന്നിരിക്കും.
അജ്ഞാതകർത്തൃകം എന്നാണ് നാടോടിക്കു നൽകുന്ന ആദ്യ ലക്ഷണം.
പലപ്പോഴും ഒരു കർത്താവല്ല, ഒരു കർത്തൃസമൂഹമാകും വാങ്മയസാഹിത്യം രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്.
കേരളീയ ജനതയുടെ സ്വകീയവും സൂക്ഷ്മവുമായ ഈ ഈടുവയ്പ് സാംസ്കാരികതയുടെ ശക്തമായ മുദ്രയാണ്.
കേരളീയരുടെ വാങ്മയതയിൽ ഏറ്റവും കുറച്ച് പരിവർത്തനവിധേയമായത് ആദിവാസികളുടേതാണ്.
ആദിവാസികളുടെ ഗാനങ്ങൾ, കഥകൾ, കടങ്കഥകൾ, പഴഞ്ചൊല്ലുകൾ, അറിവുകൾ എന്നിവ അധികം മാറ്റങ്ങൾക്കു വിധേയമായിട്ടില്ല.
കേരളത്തിലെ ആദിവാസികളിൽ പണിയരാണ് പ്രധാന ആദിമവർഗം.
കൃഷിപ്പണി, മലദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കൽ, താരാട്ടുപാടൽ തുടങ്ങിയവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ധാരാളം പാട്ടുകളും അസാധാരണാംശങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കഥകളും അവർക്കിടയിലുണ്ട്.
ദാരിദ്യ്രത്തിന്റെ കെടുതികൾ പലകഥകളിലും പാട്ടിലും നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു.
കുട്ടി കരഞ്ഞാലും പന്തലുപൊളിഞ്ഞാലും ഉപ്പിന്റെയും മുളകിന്റെയും തിനയുടെയും കടംവീട്ടാൻ ചെട്ടിയാന് ശരീരം വിൽക്കുന്ന പണിയത്തിയുടെ ജീവിതം മറ്റൊരു പാട്ടിന്റെ വിഷയമാണ്.
കാണികൾക്കിടയിൽ വാതപ്പാട്ട്, സ്ത്രീകളുടെ തുങ്കിപ്പാട്ട് എന്നിവയും പത്തടിപ്പാട്ട്, ചേനൻപാട്ട്, ചേരയാൻ പാട്ട്, ഭീമൻ പാട്ട്, മയിലാട്ടം പാട്ട് തുടങ്ങിയ ഒട്ടേറെ പാട്ടുകളും ഇന്നും സജീവം.
കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്റെ കഥ പറയുന്ന നാടൻ ഇതിഹാസം കുറിച്യരുടേതാണ്.
കൃഷിപ്പാട്ട്
സംഘകാലം തൊട്ടേ കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിൽ സുപ്രധാന പങ്കു വഹിച്ചവരാണ് പാണസമൂഹം.
രാമായണം കഥ, നാരായണം പിറവി, പാലാഴിമഥനം കഥ, തിരുവരങ്കൻ പാട്ട്, കൃഷ്ണലീല തുടങ്ങിയവ ഈ സമുദായത്തിന്റെ  പ്രത്യേകമായ നാടൻപാട്ടുകളാണ്.
കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളിവർഗ പാരമ്പര്യം പുലയ സമൂഹത്തോട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അധ്വാനത്തെ ലഘൂകരിക്കാൻ അവർ ചമച്ച നാടൻപാട്ടുകൾ ഏറെ വിഖ്യാതമാണ്.
ഞാറ്റുപാട്ട് കുട്ടനാടിന്റെ ഹരിതഭൂമിയിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നു.
വട്ടി, കുട്ട, ഓല തുടങ്ങിയവ മെടയൽ കൃഷിയോടൊപ്പം അവരുടെ കൈത്തൊഴിലാണ്.
അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുമുണ്ട് ധാരാളം പാട്ടുകൾ.
കൃഷിപ്പാട്ടിൽ അവരുടെ ആശകളും പീഡനങ്ങളും ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയും ദൈവസങ്കല്പങ്ങളുമെല്ലാം തികഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ഞാറ്റുപാട്ടിന്റെ ഉത്സവ പ്രതീതി വിടർന്നു നില്പുണ്ട്.
ചെങ്ങന്നൂർ കുഞ്ഞാൽ, അതിയാരുപിള്ള, ഇടനാടൻ തുടങ്ങിയ വീരന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള വീരാപദാനകഥകളും ഇവയോടൊപ്പം സ്മരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.
പുരാണങ്ങളിൽ വേലസമുദായം കണ്ടെത്തുന്ന വംശമഹിമകൾ 'വേലൻ പിറവി' തുടങ്ങിയ പാട്ടുകളിൽ അവർ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കുന്നു.
കാക്കാരിശ്ശി നാടകത്തിന്റെ സമ്പ്രദായത്തിലുള്ളവയാണ് പലതും.
കുറവന്മാരുടെ സ്വന്തം പാട്ടാണ് പാൽ നെയ്യടപ്പാട്ട്.
നാടൻപാട്ടുകളിലെ വിഷാദമധുരമായ ഒരു വിഭാഗമാണ് വള്ളപ്പാട്ടുകൾ.
മധ്യതിരുവിതാംകൂറിലെ അനുഷ്ഠാനപരമായ കോലംതുള്ളലുകൾ നാടൻപാട്ടുകളിലെ മുഖ്യമായ ഒരു വിഭാഗമാണ്.
ഭദ്രകാളിക്കോലം, പിശാച് കോലം, മറുതക്കോലം, പിള്ളതീനിക്കോലം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പാട്ടുകൾ ദ്രാവിഡ സങ്കല്പങ്ങളിൽ ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്നവയാണ്.
ഓണക്കാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി നാടൻപാട്ടുകളുണ്ട്.
തുമ്പിതുള്ളൽ, ഊഞ്ഞാൽപ്പാട്ട്, കോലടി കളി, കമ്പടി കളി, പൊലിപ്പാട്ട് എന്നിവ ചിലതുമാത്രം.
തെക്കൻപാട്ടുകൾ
തെക്കൻപാട്ടുകൾ എന്ന് വ്യവഹരിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രവും അസാധാരണത്വവും ചേർന്ന കഥകൾ നാടൻ കവികളുടെ രചനകളാണ്.
ചരിത്രപരമായ തെക്കൻപാട്ടാണ് ഇരവിക്കുട്ടിപ്പിള്ളപ്പോര്.
അഞ്ചുതമ്പുരാൻപാട്ടിലെ വിഷയം തിരുവിതാംകൂർ രാജവംശത്തിലെ അന്തച്ഛിദ്രങ്ങളാണ്.
പുരുഷാദേവിപ്പാട്ട്, ഉലകുടപെരുമാൾപാട്ട്, കന്നടിയൻ പോര് എന്നിവയ്ക്ക് ചരിത്രാംശമില്ലെങ്കിൽപ്പോലും വികാരനിർഭരമായ കഥാരംഗങ്ങളുണ്ട്.
പുതുവാതപ്പാട്ട് കേരളവർമയുടെ കഥ എന്ന പേരിലും പ്രസിദ്ധമായ ഒരു വിൽപ്പാട്ടാണ്.
വലിയ തമ്പി കുഞ്ഞുതമ്പികഥ, ദിവാൻ വെറ്റി, ധർമരാജാവിന്റെ രാമേശ്വരം യാത്ര എല്ലാം ചരിത്രപരം.
പഞ്ചവൻകാട്ടു നീലിയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ നാടോടി അന്തരീക്ഷത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രതികാര കഥയാണ്.
തോറ്റം പാട്ട്
ദേശദേവതകളെക്കുറിച്ചുള്ള തോറ്റങ്ങൾ കേരളത്തിലെമ്പാടുമുണ്ട്.
അവയിൽ കരുവൂർ തോറ്റം, പാണ്ഡവർ തോറ്റം, കുറതോറ്റം, ദാരുകവധം തോറ്റം, ശാസ്താവ് തോറ്റം, കാലിത്തോറ്റം മണ്ണാൻപാട്ട് മണിമങ്കത്തോറ്റം തുടങ്ങിയ കണ്ണകിത്തോറ്റങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ ഏറെ പാനത്തോറ്റങ്ങളുണ്ട്.
വടക്കേ മലബാറിലെ തെയ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കതിവന്നൂർവീരൻ തോറ്റം, പൊട്ടൻ തെയ്യത്തോറ്റം, മലയൻ തോറ്റം, മുത്തപ്പൻ തോറ്റം, പൂമാലത്തെയ്യൻ തോറ്റം, മരക്കലത്തോറ്റം എന്നിങ്ങനെ സമൃദ്ധമാണ് തോറ്റങ്ങൾ.
പൂരക്കളി വർണനാപരമാണ്.
ചെറുമരുടെ നേർച്ചപ്പാട്ട്, വണ്ണാന്മാരുടെ പാട്ട്, കുറുന്തിരിപ്പാട്ട്, കണിയാന്മാരുടെ കളം പാട്ട്, പടപ്പാട്ട്, പാറപൊട്ടിക്കുന്നവരുടെ പാട്ട്, കുമ്പളങ്ങാപ്പാട്ട്, തവരപ്പാട്ട്, ചീരപ്പാട്ട്, കക്കരിപ്പാട്ട്, പാചകപ്പാട്ടുകൾ, പാപ്പാന്മാരുടെ പാട്ട്, വേട്ടക്കാരുടെ പാട്ട് എന്നിങ്ങനെ നാടൻപാട്ടുകളുടെ ശേഖരം വിപുലമാണ്.
അയ്യപ്പൻപാട്ടിനെ ആസ്പദമാക്കി തീയാട്ടു നമ്പ്യാന്മാരുടെയും, ഭദ്രകാളിയോട് ബന്ധപ്പെട്ട്, തായാട്ടുണ്ണികളുടെയും 'തീയാട്ട്' എന്ന അനുഷ്ഠാനകല നിലനില്ക്കുന്നു.
ബ്രാഹ്മണികളുടെ അനുഷ്ഠാനഗാനമാണ് ബ്രാഹ്മണിപ്പാട്ട്.
ഐവർ കളി, പത്തോ അതിലധികമോ ആളുകൾ ഒരു മുച്ചാൺ വടി കൈയിൽ വച്ചുകൊണ്ട് ചോടുവച്ചു കളിക്കുന്ന ഒരു നാടൻ വിനോദമാണ്, പാലക്കാടൻ ജില്ലയിൽ പ്രചുരമാണ് നായന്മാരുടെ ദേശത്തുകളി അഥവാ കണിയാർ കളി.
ഏഴാമത്തുകളി നമ്പൂതിരിമാരും അമ്പലവാസികളും പങ്കെടുക്കുന്ന വിനോദമാണ്.
സംഘക്കളി നമ്പൂതിരിമാർ മാത്രമുള്ള ഒരനുഷ്ഠാനകലാ വിനോദമാണ്.
കുമ്മാട്ടിക്കളിക്കുമുണ്ട് തനതു പാട്ടുകൾ.
മാപ്പിളപ്പാട്ട്
മാപ്പിളപ്പാട്ട് മലബാറിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തെ ഏറെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ച ഒരു കാവ്യവിഭാഗമാണ്.
അതിൽ നാടോടിയല്ലാത്ത കവിതകളുമുണ്ട്.
കെസ്സുപാട്ടുകൾ, കത്തുപാട്ടുകൾ, കല്യാണപ്പാട്ടുകൾ, താലോലപ്പാട്ട്, സർക്കീട്ടുപാട്ട്, അമ്മായിപ്പാട്ട്, കപ്പപ്പാട്ട്, കുപ്പിപ്പാട്ട്, മയിലാഞ്ചിപ്പാട്ട്, വെറ്റിലപ്പാട്ട്, തേങ്ങാപ്പാട്ട്, മാങ്ങാപ്പാട്ട്, നരിപ്പാട്ട്, ഒട്ടകമാൻ പാട്ട് എന്നിങ്ങനെ ബഹുലമാണ് മാപ്പിളപ്പാട്ടുകളുടെ ഗാനശേഖരം.
കെസ്സുപാട്ട്, മയിലാഞ്ചിപ്പാട്ട്, കത്തുപാട്ട് എന്നിവ സമകാലിക ഗാനസന്ദർഭങ്ങളെ പോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അറബിമലയാളത്തിലെ ആദ്യ പകുതി മുഹയുദ്ദീൻമാലയാണ് (ഖാസി മുഹമ്മദ്, 1607).
മലയാള ലിപിയിലെഴുതിയ ആദ്യമാപ്പിളപ്പാട്ട് മെഹറിന്റെ നെടുവീർപ്പുകൾ ആകുന്നു.
കുഞ്ഞായിൻ മുസലിയാർ, മൊയ്തു മുസലിയാർ, ടി. ഉബൈദ്, ചേറ്റുവായ്, പരീക്കുട്ടി, കെ.ടി.മുഹമ്മദ്, ഒ. അബു, പുലിക്കോട്ടിൽ ഹൈദർ, പുത്തൂർ ആമിന, ബി. ആയിശക്കുട്ടി തുടങ്ങിയവർ മാപ്പിളപ്പാട്ടു സാഹിത്യത്തിലെ മറ്റു പ്രശസ്തരിൽപ്പെടുന്നു.
ക്രൈസ്തവർക്കുമുണ്ട് തനതെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടാവുന്ന കലാരൂപങ്ങളും പാട്ടുകളും.
ചവിട്ടുനാടകവും മാർഗംകളിയും  ക്രിസ്തുമതപ്രചാരണാംശങ്ങൾ  നിറഞ്ഞ നൃത്യനൃത്തകലാരൂപങ്ങളാണ്.
മംഗല്യവട്ടക്കളി (കല്യാണനിശ്ചയം, വിളിച്ചു ചൊല്ലൽ എന്നിവയുടെ വിവരണ ഗാനം), അന്തം ചാർത്തുപാട്ട് (വരന്റെ ഒരുക്കം), മയിലാഞ്ചിപ്പാട്ട് (വധുവിന്റെ ഒരുക്കം), അയിനിപ്പാട്ട് (അയിനി അപ്പം വഹിച്ചുകൊണ്ട് വിവാഹദിവസം വരന്റെ പെങ്ങൾ പള്ളിയിൽ പോകുന്നത്.) എന്നിവ വിവാഹം ഒരു ഉത്സവമായി ആഘോഷിക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ സ്മരണകൾ ഉണർത്തുന്നു.
വിവാഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു പാട്ടുകളാണ് നല്ലോരോരോശലം വാടി മനം (വട്ടുകളി), വാഴ്വു പാട്ട്, ചന്തൽപ്പാട്ട്, എണ്ണപ്പാട്ട്, കളിപ്പാട്ട്, വിളക്കു തൊടീൽ പ്പാട്ട്, അടച്ചുതുറപ്പാട്ട്, താണ്യദിവസം പാട്ട് എന്നിവ.
വടക്കൻപാട്ടുകൾ
വടക്കൻപാട്ടുകൾ ഉത്തരകേരളത്തിന്റെ വീരപാരമ്പര്യം ഉണർത്തിയെടുക്കുന്ന നാടൻ പാട്ടുകളാണ്.
തച്ചോളി ഒതേനൻ, ആരോമൽച്ചേകവർ, തച്ചോളിചന്തു, പാലാട്ടു കോമപ്പൻ, ആറ്റുംമണമ്മേലെ ഉണ്ണിയാർച്ച തുടങ്ങി പേരുകേട്ട ഒട്ടേറെ വീരജന്മങ്ങൾ ഈ കഥകളിൽ അവതരിക്കുന്നു.
അങ്കം, പൊയ്ത്ത്, വിശ്വാസം, ആചാരം എന്നിങ്ങനെ ഒരു പൂർവകാലത്തിന്റെ മനുഷ്യജീവിതസമൃദ്ധി ഇവയിലുണ്ട്.
കേരളീയ വീരപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഒരു മുഖമുദ്ര വടക്കൻപാട്ടിനുണ്ട്.
കേരളത്തിന്റെ തനതു പാരമ്പര്യം അന്വേഷിക്കുന്നവർക്ക് ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികവുമായ ഒട്ടേറെ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്ന അക്ഷയഖനിയാണ് വടക്കൻപാട്ടുകൾ.
ഗദ്യസാഹിത്യം
മലയാള ഗദ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിന് വാങ്മയ ഭാഷയും ലിഖിതഭാഷയും പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.
ചിലപ്പതികാരം, തൊല്ക്കാപ്പിയം എന്നീ കൃതികളിൽ അന്നത്തെ ചെന്തമിഴ് ശൈലിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പ്രയോഗങ്ങളും ശൈലികളും ചുരുക്കമായെങ്കിലും കാണുന്നത്, ഗവേഷകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്.
ശാസനങ്ങൾ അന്നത്തെ രാജഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെടുന്നതും നിശ്ചിത രീതി പിന്തുടരുന്നതുമാണെങ്കിലും അവയിൽ വ്യത്യസ്തമായ ഭാഷാംശങ്ങൾ ഉണ്ട്.
സാഹിത്യഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കാൾ ശാസനങ്ങൾ ഭാഷാമാതൃകയ്ക്ക് വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഇളംകുളത്തെപ്പോലുള്ളവർ വാദിക്കുന്നു.
എ.ഡി. ഒമ്പതാം ശതകം മുതലുള്ള ശാസനങ്ങളും ചെപ്പേടുകളും നമുക്കു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
രാജശേഖര ചക്രവർത്തിയുടെ വാഴപ്പള്ളി ശാസനമാണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളത്.
പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ ഗദ്യകൃതിയായ ഭാഷാകൌടലീയത്തിന്റെ കാലം വരെയുള്ള ഭാഷ, കാലമറിയുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ ഇത്തരം ചെപ്പേടുകളിലും ക്ഷേത്രരേഖകളിലും വിളംബരങ്ങളിലും ഒതുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.
ശാസനങ്ങളിലെ ലിപി വട്ടെഴുത്താണ്.
അതിനുമുണ്ടൊരു പ്രത്യേകത.
വട്ടെഴുത്തിൽ വരാത്ത അതിഖരം, മൃദു, ഘോഷം, ഊഷ്മാവ് എന്നിവയ്ക്ക് ഗ്രന്ഥാക്ഷരം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.
കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ പിരിച്ചെഴുതുന്നതും ചില്ലുകൾ അടിസ്ഥാനവർണം കൊണ്ട് സൂചിപ്പിക്കുന്നതും എ, ഒ എന്നീ ഹ്രസ്വങ്ങൾ ദീർഘമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതും അനുസ്വാരത്തിന് മകാരം ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഇതിലെ രീതികളിൽപ്പെടുന്നു.
മലയാള ഭാഷയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ചുവടുവയ്പിൽ സുപ്രധാനമായ ചില ഘടകങ്ങൾ കേരളപാണിനി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്.
പുരുഷപ്രത്യയനിരാസം, അനുനാസികാതിപ്രസരം, സ്വരസംവരണം, താലവ്യാദേശം, അംഗഭംഗം, ഖിലോപസംഗ്രഹം എന്നീ ആറുനയങ്ങളാണവ.
കൊല്ലം ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടു മുതലുള്ള ശാസനങ്ങളിൽ ഇവയുടെ പ്രവർത്തനം സ്പഷ്ടമാകുന്നുണ്ട്.
പുരുഷപ്രത്യയമില്ലാത്ത പ്രയോഗങ്ങൾ ഭാഷയുടെ കെട്ടുറപ്പു കുറയ്ക്കുമെങ്കിലും മലയാളഗദ്യത്തിന്റെ സവിശേഷതയായി അതുമാറി.
വാക്യക്രമമെന്നത് കർത്താവ്-കർമം-ക്രിയ എന്നിങ്ങനെ ക്രമപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.
സമ്പത്തിക്രിയ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന 'ആകുന്നു', 'ആണ്' എന്നിവ വാക്യപൂരണത്തിന് പ്രയോഗിച്ചു തുടങ്ങി ഇന്നത്തെ മലയാളത്തോട് അടുക്കുന്ന വിഭക്തി പ്രയോഗങ്ങൾ, സമുച്ചയ വികല്പങ്ങളുടെ ഉപയോഗം, സർവനാമങ്ങളുടെ പ്രയോഗം, മലയാള വിഭക്ത്യന്തപദങ്ങൾ, തത്സമങ്ങൾ, തദ്ഭവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ക്രമേണ മലയാള ഗദ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തുടങ്ങി.
എന്നാൽ ഒട്ടേറെ അവ്യവസ്ഥയുടെ ഘട്ടങ്ങൾ താണ്ടിയാണ് ഈ വളർച്ച.
ഭാഷാകൌടലീയമാണ് ഈ അവ്യവസ്ഥയുടെ ആദ്യമാതൃകയായ സാഹിത്യകൃതി.
എന്നാൽ ഹീനജാതിക്കാരേ ഉപയോഗിക്കൂ എന്ന 14-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലീലാതിലകകാരൻ പറയുന്ന പല പ്രയോഗങ്ങളും 12-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഈ കൃതിയിൽ ധാരാളമായുണ്ട്.
ചാക്യാന്മാരും പാഠകക്കാരും തങ്ങളുടെ മാത്രമായ ത്രൈവർണികാന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രചരിപ്പിച്ച ഗദ്യത്തിനും തെളിവുകളുണ്ട്.
കൂത്തിനും കൂടിയാട്ടത്തിനും ഗദ്യത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ആട്ടപ്രകാരങ്ങളും ക്രമദീപികകളുമാണവ.
അഭിനയവിധികളാണ് ആട്ടപ്രകാരം.
രംഗാവതരണവും വിദൂഷകന്റെ പങ്കുമാണ് ക്രമദീപിക, ദൂതവാക്യം, ഗദ്യം, മത്തവിലാസം, ശൂർപ്പണഖാങ്കം, അശോകവനികാങ്കം എന്നീ ആട്ടപ്രകാരങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയം.
ചാക്യാന്മാരുടെ ഈ രചനകളിൽ ഇന്നത്തെ ഗദ്യശൈലിയുടെ തനിപ്പകർപ്പ് പലേടത്തും കാണാം.
പാഠകം പറഞ്ഞിരുന്നത് നമ്പ്യാന്മാരാണ്. 'നമ്പ്യാന്തമിഴ്' എന്നാണ് അതിനെ വിളിച്ചിരുന്നത്.
തന്റെ മണിപ്രവാള നിയമങ്ങൾക്ക് ഇണങ്ങാത്തതുകൊണ്ട് ലീലാതിലകകാരൻ നമ്പ്യാന്തമിഴിനെ വേർതിരിച്ചു നിർത്തി.
നമ്പ്യാന്തമിഴ് ഗദ്യസാഹിത്യത്തിൽ പ്രാമാണ്യം പുലർത്തി.
രാമായണം, തമിഴ്, ഭാഗവതം ഗദ്യം, ഉത്തരരാമായണം ഗദ്യം, തിരുക്കുറളിന്റെ ആദ്യ പരിഭാഷയായ തിരുക്കുറൾ ഭാഷ, പരമജ്ഞാനവിളക്കം, സംഗീതശാസ്ത്രം, കളരിവിദ്യ എന്നീ ഗദ്യകൃതികൾ നമ്പ്യാർത്തമിഴിന്റെ വിഭിന്ന ഭാഷാസങ്കലന രീതികൾക്ക് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
ചമ്പുക്കളിലെ ദ്രാവിഡവൃത്തത്തിലുള്ള ഗദ്യത്തിൽ നിന്നു വിഭിന്നമായി ഒരു ഗദ്യം ശക്തിപ്പെട്ടുതുടങ്ങി.
സംഘക്കളി തുടങ്ങിയ നാടൻ വിനോദങ്ങളിൽ ഭാഷണ ശക്തിയുള്ള ഗദ്യം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കേരളീയജീവിതത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ വിദേശികൾ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക-മത രംഗങ്ങളിൽ ഒരു നവീന ഗദ്യത്തിന്റെ  വളർച്ചയ്ക്ക് വഴിതെളിച്ചു.
1599-ലെ ഉദയം പേരൂർ സുനഹദോസ് എന്ന സമ്മേളനത്തിൽ മതമേലധ്യക്ഷന്മാരും ക്രൈസ്തവ ജനപ്രതിനിധികളും പ്രഖ്യാപിച്ച തീരുമാനങ്ങളുടെ പരിഭാഷയാണ് മിഷനറി ഗദ്യത്തിലെ ആദ്യമലയാള ഗ്രന്ഥം.
കാര്യമാത്രപ്രസക്തമായ ആഖ്യാനരീതിയും ആജ്ഞാപരമായ പ്രൗഢിയും ഭാഷയുടെ ശൈലിക്ക് വ്യക്തിത്വം നൽകിയിരിക്കുന്നു.
പില്ക്കാലത്ത് ഈ ഭാഷയെ പാതിരി മലയാളമെന്നും മിഷനറി ഗദ്യമെന്നും വിളിച്ചു. 'പറങ്കി പാഴ'യിലും 'മലയാം പാഴ'യിലും ചൊല്ലിയ കേരളാരാമം എന്ന സസ്യശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥം (ഹോർത്തൂസ് മലബാറിക്കസ്) ഇതേ ഗദ്യവഴി പിന്തുടർന്നു.
മിഷനറിമാർ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചത് ഭാഷാപഠനത്തിന് അനിവാര്യമായ വ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങളും നിഘണ്ടുക്കളും നിർമിക്കുന്നതിനാണ്.
കവി കൂടിയായ അർണോസ് പാതിരി ഒരു വ്യാകരണഗ്രന്ഥവും മലയാളം പോർച്ചുഗീസ് നിഘണ്ടുവും നിർമിച്ചു.
സംഭാഷണഭാഷയെ ആശ്രയിച്ച് ആഞ്ജലോസ് ഫ്രാൻസിസ് എന്ന കത്തോലിക്കാ ബിഷപ്പ് ഒരു വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥം സാധാരണക്കാരുടെ ഭാഷ വിദേശികൾക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ രചിച്ചു.
മലയാളത്തിൽ അച്ചടിച്ച ആദ്യകൃതി ക്ളമന്റ് പാതിരിയുടെ സംക്ഷേപവേദാർഥമാകുന്നു (1772).
മലയാളത്തിൽ പാണ്ഡിത്യം നേടിയ ആദ്യ പാശ്ചാത്യ മിഷനറി, റോസിന്റെ നിയമാവലി രചിച്ച ഫ്രാൻസിസ് റോസ് ആണ്.