smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
എന്നാൽ പോളിഗോണേസീ (Polygonaceae) കുടുംബത്തിലെ ബക് വീറ്റ് (buck wheat) എന്ന് പൊതുവേ അറിയപ്പെടുന്ന ഫാഗോപൈറം സജിറ്റേറ്റവും (Fagopyrum sagittatum) ധാന്യവിളകളിൽപ്പെടുന്നു.
ഈ ധാന്യത്തിന്റെ പൊടി ഗോതമ്പുപൊടിയുമായിച്ചേർത്ത് റൊട്ടിയുണ്ടാക്കാനുപയോഗിക്കുന്നു.
വിത്തിന്റെ ഉമി മാറ്റിയശേഷമാണ് കഞ്ഞിയുണ്ടാക്കുന്നത്.
സൂപ്പും കറികളും മറ്റും കട്ടിയുള്ളതാക്കാൻ ഇതിന്റെ പൊടി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
കാലിത്തീറ്റയായും ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന റുട്ടിൻ (rutin) എന്ന ഗ്ളൂക്കോസൈഡ് ജന്തുക്കളുടെ രക്തധമനികൾ പൊട്ടിപ്പോകാൻ കാരണമാകാറുണ്ട്.
മനുഷ്യർക്കും കന്നുകാലികൾക്കും ത്വഗ്രോഗങ്ങൾക്കും ചൊറിച്ചിലിനും കാരണമാകുന്നതിനാൽ പലപ്പോഴും ഇത് തീറ്റയായി നല്കാറില്ല.
വിത്ത് പക്ഷികൾക്ക് ആഹാരമായി നല്കിവരുന്നു.
ധാന്വന്തരം തൈലം
ഒരു ആയുർവേദ ഔഷധമാണ് ധാന്വന്തരം തൈലം.
മിക്കവാറും എല്ലാ ആയുർവേദ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഇതിനെപ്പറ്റി വിവരിച്ചുകാണുന്നു.
വാതരോഗം, പക്ഷവാതം, സർവാംഗവാതം, ധാതുക്ഷയം എന്നീ രോഗങ്ങൾക്കും പ്രസവാനന്തരം ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുക്കാനും ആയി മറ്റ് ഔഷധങ്ങളിൽ ചേർത്ത് ഉള്ളിൽ കഴിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
പുറമേ അഭ്യംഗത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുവാനും ധാന്വന്തരം തൈലം വിശേഷമാണ്.
ചേരുവകളും നിർമ്മാണരീതിയും
കുറുന്തോട്ടി- 4608 ഗ്രാം, ദശമൂലം - 200 ഗ്രാം എന്നിവ മരുന്നിന്റെ 8 ഇരട്ടി വെള്ളത്തിൽ കഷായം വച്ച് 1/8 ആക്കി വറ്റിച്ച് കഷായം അരിച്ചെടുക്കുക.
കുലരഥം (മുതിര), ലന്തക്കുരു, യവം - ഇവ മൂന്നും തുല്യഭാഗമെടുത്തത് 570 ഗ്രാം; 8 ഇരട്ടി വെള്ളത്തിൽ കഷായം വച്ച് എട്ടിൽ ഒന്നാക്കി വറ്റിച്ചെടുക്കുക.
കഷായം അരിച്ചു മാറ്റിവയ്ക്കുക.
മുകളിൽ പറഞ്ഞ രണ്ടുകഷായങ്ങളും ഒന്നിച്ചുചേർത്ത്, കൂടെ 4,500 മില്ലിലിറ്റർ പാലും 768 മില്ലിലിറ്റർ എള്ളെണ്ണയും ചേർത്ത് വയ്ക്കുക.
ഇതിൽ മേദാ, മഹാമേദ, ദേവതാരം, മഞ്ചട്ടി, കാകോളി, ക്ഷീരക, കോളി, ചന്ദനം, നറുനീണ്ടി, കൊട്ടം, തകരം, ജീവക, ഋഷഭകം, ഇന്തുപ്പ്, ഉലുവാ, കൽപായൻ, വയമ്പ്, തഴുതാമവേര്, അകിൽ, അമുക്കുരം, ശതാവരിക്കിഴങ്ങ്, പാൽമുതുക്കിൻകിഴങ്ങ്, ഇരട്ടിമധുരം, കടുക്കാത്തോട്, നെല്ലിക്കാത്തോട്, താന്നിക്കാത്തോട്, ശതകുപ്പ, കാട്ടുഴുന്നിൻവേര്, കാട്ടുപയറിൻവേര്, ഏലത്തരി, ഇലവങ്ഗം, പച്ചില ഇവ ഓരോന്നും സമമെടുത്തത് മൊത്തത്തിൽ 128 ഗ്രാം എടുത്ത് പൊടിച്ച് അരച്ചു ചേർത്ത് മന്ദാഗ്നിയിൽ കാച്ചി ഖരചിക്കണ പാകത്തിൽ (കൽക്കൻ അധികം മൂക്കുന്നതിനുമുമ്പ്) ഇറക്കി അരിച്ചെടുക്കുക.
അവലംബം കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ ധാന്വന്തരം തൈലം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
ധാതുവിജ്ഞാനീയം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Mineralogy
ധാതുക്കളുടെ പരൽഘടന, രാസസംഘടനം, ഭൗതിക-രാസ ഗുണങ്ങൾ, ഉദ്ഭവം, അഭിജ്ഞാനം, ഉപസ്ഥിതി, വർഗീകരണം എന്നിവയെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഭൂവിജ്ഞാനീയ ശാഖയാണു് ധാതുവിജ്ഞാനീയം (Mineralogy).
ഖനിജവിജ്ഞാനീയം എന്നും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു.
ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന് ഗണിതം പ്രത്യേകിച്ചും ക്ഷേത്രഗണിതം , രസതന്ത്രം , ഊർജതന്ത്രം എന്നീ ശാസ്ത്രശാഖകളുമായുള്ള ബന്ധം അഭേദ്യമാണ്.
ഭൂവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ശാഖയാണെങ്കിലും ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തെ കൃഷിശാസ്ത്രം , ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ ശാസ്ത്രശാഖകളെപ്പോലെ തികച്ചും വ്യതിരിക്തമായൊരു ശാസ്ത്രശാഖയായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.
-ത്തിൽ നിലവിൽവന്ന ഭൂവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ ശാഖയാണെങ്കിലും ഈ ശാസ്ത്രശാഖയെക്കാൾ ഏതാണ്ട് രണ്ടായിരം വർഷത്തിലധികം പഴക്കം അഥവാ ചരിത്രം ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിനുണ്ട്.
നിയതാർഥത്തിൽ ആദിമ മനുഷ്യൻ ഭൂമുഖത്ത് കണ്ട പ്രാകൃതിക വസ്തുക്കളെ നിരീക്ഷിക്കാനും വിശദീകരിക്കാനും ശ്രമം തുടങ്ങിയതോടെയാണ് ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത്.
മനുഷ്യൻ ലിപിസമ്പ്രദായം ആവിഷ്കരിച്ച കാലഘട്ടത്തിനും വളരെ മുമ്പുതന്നെ കൽപ്പാളികളെയും ധാതുക്കളെയും ചില പ്രത്യേക ആവശ്യങ്ങൾക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു.
ആദിമ മനുഷ്യന്റെ ആവാസകേന്ദ്രങ്ങളായ ഗുഹകളിലും മറ്റും കൽപ്പാളികളും വർണധാതുക്കളുംകൊണ്ട് ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ചിത്രങ്ങൾ ശിലായുഗം മുതൽ മനുഷ്യൻ ഇവയെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതിന്റെ രേഖാചിത്രമാണ് നല്കുന്നത്.
ചുവപ്പും കറുപ്പും നിറങ്ങളിലുള്ള ധാതുക്കൾ, പ്രത്യേകയിനം ഹീമറ്റൈറ്റ് , പൈറോലൂസൈറ്റ്, മാംഗനീസ് ഓക്സൈഡുകൾ തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു ചരിത്രാതീതകാലത്ത് ആദിമ മനുഷ്യൻ ഗുഹാചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്നതിനുള്ള സാമഗ്രികളായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
ജേഡ്, ഫ്ളിന്റ്, ഒബ്സിഡിയൻ തുടങ്ങിയ കട്ടികൂടിയ ധാതുക്കളെയും കൽപ്പാളികളെയും ആയുധങ്ങളായും ആദിമ മനുഷ്യൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
മനുഷ്യസംസ്കൃതിയുടെ ലിഖിത ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ മനുഷ്യൻ സ്വർണം , വെള്ളി , ഇരുമ്പ് , ചെമ്പ് , ലെഡ് , വെങ്കലം തുടങ്ങിയ ലോഹങ്ങളുടെ അയിരുകൾ ഖനനം ചെയ്ത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഗ്രീക്കുകാരാണ് ധാതുക്കളെ സംബന്ധിക്കുന്ന വിശദമായ പഠനങ്ങൾക്കും നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും തുടക്കം കുറിച്ചത്.
ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തകനായ അരിസ്റ്റോട്ടൽ (ബി.സി. 384-322) അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ മെറ്ററോളൊജിക് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ധാതുക്കൾ, ലോഹങ്ങൾ, ജീവാശ്മം എന്നിവയെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്.
തുടർന്ന് അരിസ്റ്റോട്ടലിന്റെ ശിഷ്യനായ തിയോഫ്രാസ്റ്റസ് ധാതുക്കളെ സംബന്ധിക്കുന്ന ആദ്യ ഗ്രന്ഥം ഓൺ സ്റ്റോൺസ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
തിയോഫ്രാസ്റ്റസിനുശേഷം പ്ളിനി (എ.ഡി. 23-79) ആണ് ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന് വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നല്കിയവരിൽ പ്രമുഖൻ.
റോമാക്കാരുടെ പ്രകൃതിചരിത്രജ്ഞാനം രേഖപ്പെടുത്തിയത് പ്ലിനി ആയിരുന്നു.
ഏഴ് വാല്യങ്ങളിലായി പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർവവിജ്ഞാനകോശ സമാനമായ ഹിസ്റ്റോറിയ നാച്യുറാലിസിന്റെ അഞ്ച് വാല്യങ്ങളിലും രത്നങ്ങൾ, പിഗ്മെന്റുകൾ, ലോഹ അയിരുകൾ എന്നിവയുടെ ഖനനം, ഉപയോഗം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയെപ്പറ്റിയുള്ള സമഗ്രമായ വിശദീകരണം കാണാം.
ജർമൻ ഭിഷഗ്വരനും ഖനന വിദഗ്ദ്ധനുമായ ജോർജ് ബൗർ (1494-1555) നവോത്ഥാനത്തിന്റെ പൂർവ-മധ്യ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ധാതുക്കളെ സംബന്ധിക്കുന്ന നിരവധി അടിസ്ഥാന വസ്തുതകൾ അവതരിപ്പിച്ചു.
ജോർജിയസ് അഗ്രികോള എന്ന ലാറ്റിൻ നാമധേയത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായിരുന്ന ബൌർ ധാതുക്കളെ സംബന്ധിക്കുന്ന രണ്ട് പ്രധാന ഗ്രന്ഥങ്ങളായ ഡിനാച്യുറ ഫോസിലിയം (1546), ഡി റി മെറ്റാലിക്ക (1556) എന്നിവ രചിച്ചു.
ഈ രണ്ട് ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന ധാതുക്കളെ പ്രത്യേകിച്ചും അന്ന് ഖനനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ധാതുക്കളെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരങ്ങളാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്.
ഡിനാച്യുറ ഫോസിലം എന്ന തന്റെ പ്രഥമ ഗ്രന്ഥത്തിൽ അഗ്രികോള മുഖ്യമായും ധാതുക്കളുടെ കാഠിന്യം , വിദളനം തുടങ്ങിയ ഭൗതിക ഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.
ധാതുനിർണയത്തിന് അഗ്രികോള ആവിഷ്കരിച്ച സമ്പ്രദായമാണ് ധാതുക്കളുടെ സ്ഥൂല നിർണയത്തിന് ഇപ്പോഴും അനുവർത്തിക്കുന്നത്.
അഗ്രികോള ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കു നല്കിയ അമൂല്യമായ സംഭാവനകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ എബ്രഹാം ഗോട്ട്ലോസ് വെർനറും മറ്റു ചില ശാസ്ത്രചരിത്രകാരന്മാരും അദ്ദേഹത്തിന് 'ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ പിതാവ്' എന്ന വിശേഷണം നല്കിയിട്ടുണ്ട്.
ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ വികാസത്തിന് അതുല്യമായ സംഭാവനകൾ നല്കിയ ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് ഡച്ചുകാരനായ നീൽസ് സ്റ്റെൻസെൻ.
ലാറ്റിനിൽ ഇദ്ദേഹം നിക്കോളസ് സ്റ്റെനോ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
1669-ൽ ഇദ്ദേഹം ക്വാർട്ട്സ് പരലുകളുടെ മുഖാന്തർകോണുകൾ തുല്യമാണെന്നു കണ്ടെത്തി.
പരൽരൂപങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യത്തിലേക്കു വെളിച്ചം വീശിയ പ്രസ്തുത കണ്ടെത്തലാണ് പില്ക്കാലത്ത് ക്രിസ്റ്റലോഗ്രഫി എന്ന ശാസ്ത്രശാഖയുടെ ഉദ്ഭവത്തിന് വഴിതെളിച്ചത്.
1700 വരെ ഭൂമിക്കടിയിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന പദാർഥങ്ങളെ മുഴുവൻ സൂചിപ്പിക്കുവാൻ പൊതുവേ 'ഫോസിൽസ്' എന്ന പദമാണ് ഉപയോഗിച്ചുകാണുന്നത്.
എന്നാൽ 12-ാം ശ.
-ത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ 'മിനെറലെ' എന്ന സംജ്ഞ ലാറ്റിൻ പദാവലിയിൽ സ്ഥാനം നേടി.
അതുവരെ മെറ്റല്ലം, ലാപിസ് എന്നീ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന പദാർഥങ്ങളെയാണ് 'മിനെറലെ' എന്ന പേരിൽ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
1690-ൽ ഇംഗ്ലീഷ് ഭൂവിജ്ഞാനിയായ റോബർട്ട് ബോയിൽ (1627-91) മിനറോളജി എന്ന പദം ധാതുപഠനങ്ങളിൽ ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചു.
ബോയിലിനു മുമ്പ് 1646-ൽ ഇംഗ്ലീഷ് ഭിഷഗ്വരനായ സർ തോമസ് ബ്രൊനി (1605-82) മിനറോളജി എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ചു കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും റോബർട്ട് ബോയിലാണ് പ്രസ്തുത പദത്തെ വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിച്ചത്.
നിരവധി പുതിയ ധാതുക്കളുടെ കണ്ടെത്തലും വിശദീകരണവും സാധ്യമായ 18-ാം ശ.
-ത്തിലാണ് സാവധാനമെങ്കിലും ധാതുവിജ്ഞാനീയം നിർണായകമായ വളർച്ച കൈവരിച്ചത്.
ഭൂവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ശാഖയായി സർവകലാശാലകളിൽ ധാതുവിജ്ഞാനീയം പാഠ്യവിഷയമാക്കുന്നതും ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്.
ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ ധാതുവിജ്ഞാനീയ അദ്ധ്യാപകൻ പ്രൊഫ. എ.ജി. വെർനർ (1750-1818), ധാതുക്കളുടെ നാമകരണം, വിവരണം എന്നിവയിൽ ശ്രദ്ധേയമായ സംഭാവനകൾ നല്കി.
-ത്തിന്റെ അവസാന ദശാബ്ദങ്ങളിൽ ഉണ്ടായ ക്രിസ്റ്റലോഗ്രഫിയുടെ വികാസവും ധാതുക്കളുടെ പരൽഘടനാ പഠനത്തിൽ നിർണായകമായി.
തുടർന്ന് ഫ്രഞ്ച് ശാസ്ത്രജ്ഞരായ ജീൻ ബാപ്റ്റിസ്റ്റെ ലൂയിസ് റോമെ ഡെ ഇസിലെ(1736-90)യും റിനെ ജെസ്റ്റ് ഹൌയിയും ക്രിസ്റ്റലോഗ്രഫിയുടെ സാധ്യതകൾ ധാതുപഠനത്തിൽ സന്നിവേശിപ്പിച്ചു.
ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തെ ഒരു വ്യത്യസ്ത ശാസ്ത്രശാഖയായി വികസിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഹൌയി നല്കിയ സംഭാവനകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇദ്ദേഹത്തെ 'ഗണിത-ക്രിസ്റ്റലോഗ്രഫിയുടെ പിതാവ്' എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.
1805-ൽ ബ്രിട്ടിഷ് രസതന്ത്രജ്ഞനായ ജോൺ ഡാൾട്ടൺ (1766-1844) അറ്റോമിക സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവസ്തുതകൾ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയതിനെത്തുടർന്ന് നിയതമായ രാസസംഘടനയുള്ള രാസസംയുക്തങ്ങളാണ് ധാതുക്കളെന്നു നിർണയിക്കപ്പെട്ടു.
തുടർന്ന് സ്വീഡിഷ് രസതന്ത്രജ്ഞനായ ജെ.ജെ. ബെർസിലിയും (1779-1848) അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥിയായ ഇൽഹർഡ് മിസ്ചെർലിച്ചും (1794-1863) ചേർന്ന് ധാതുക്കളുടെ രാസസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചു നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ രാസസ്വഭാവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിലവിലിരുന്ന ധാതുക്കളുടെ വർഗീകരണ തത്ത്വങ്ങളെ പരിഷ്കരിക്കുന്നതിനു സഹായകമായി.
1837-ൽ ജെയിംസ് ഡ്വെയിറ്റ് ഡാന (1813-95) സിസ്റ്റം ഒഫ് മിനറോളജി എന്ന ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിലെ ആധികാരിക ഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി.
1854-ൽ ഡാന സന്നിവേശിപ്പിച്ച രാസസ്വഭാവങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ധാതുക്കളുടെ വർഗീകരണ രീതിയാണ് ഇപ്പോഴും ഭൂരിഭാഗം ധാതുവിജ്ഞാനികളും പിന്തുടരുന്നത്.
-ത്തിന്റെ തുടക്കം മുതൽ സൂക്ഷ്മദർശിനികൾ ധാതുപഠനത്തിന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കിലും 1828-ൽ ബ്രിട്ടിഷ് ഊർജതന്ത്രജ്ഞനായ വില്യം നിക്കോൾ (1768-1851) പോളറൈസർ കണ്ടുപിടിച്ചതോടെയാണ്സൂക്ഷ്മദർശിനികളുടെ ഉപയോഗം ധാതുപഠനത്തിൽ വ്യാപകമാകുന്നത്.
ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിൽ പ്രകാശിക ധാതുവിജ്ഞാനീയം (Opticalmineralogy) എന്ന നൂതനശാഖയ്ക്കു തുടക്കംകുറിച്ചു.
എക്സ്-റേയുടെ ഉപയോഗം 20-ാം ശ.
-ത്തിൽ ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് നിർണായകമായ സംഭാവനകൾ നല്കി.
എക്സ് കിരണങ്ങൾ ധാതുക്കളെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആസ്പദമാക്കിയായിരുന്നു ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ധാതു പഠനം പുരോഗമിച്ചത്.
മാക്സ് ഫോൺലാവെയുടെ (1879-1960) നേതൃത്വത്തിൽ മ്യൂണിക്കിൽ (1912) തുടക്കം കുറിച്ച പഠനങ്ങളിൽ വാൾട്ടർ ഫ്രെഡറിക്, പോൾ നിപ്പിങ് എന്നീ ഗവേഷണ വിദ്യാർത്ഥികളും സജീവമായി പങ്കെടുത്തു.
തുടർന്ന് കേംബ്രിജ് സർവകലാശാലയിലെ ഡബ്ളിയു.
എച്ച്. ബ്രാഗും (1890-1971) അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ ഡബ്ളിയു.
എൻ. ബ്രാഗും ധാതുക്കളിൽ നടത്തിയ എക്സ് കിരണങ്ങളുടെ പഠനഫലം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
നിരവധി ധാതുക്കളുടെയും ക്രിസ്റ്റലീകൃത പദാർഥങ്ങളുടെയും അറ്റോമിക ഘടനകളും ഇവർ എക്സ്-കിരണങ്ങളുടെ സഹായത്താൽ നിർണയിച്ചു.
1916-ൽ സൂറിച്ചിലെ പി.ഡി. ബൈയിൽ, പി. ഷെറെർ എന്നീ ശാസ്ത്രജ്ഞരും അമേരിക്കയിലെ പി.ഡബ്ലിയു.
ഹള്ളും ഇപ്പോൾ ധാതുപഠനത്തിൽ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന എക്സ്-റേ പൌഡർ മെതേഡ് വെവ്വേറെ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു.
ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന് പ്രധാനമായും രണ്ട് ശാഖകളാണുള്ളത്.
ഭൌതിക ധാതുവിജ്ഞാനീയവും രാസ ധാതു വിജ്ഞാനീയവും.
ഭൌതിക ധാതുവിജ്ഞാനീയം ധാതുക്കളുടെ ഭൌതിക സ്വഭാവങ്ങൾ, പരൽഘടന തുടങ്ങിയവയെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുമ്പോൾ രാസ ധാതുവിജ്ഞാനീയം ധാതുക്കളുടെ രാസസംഘടന, അറ്റോമിക ഘടന, തുടങ്ങിയവയെ വിശകലനവിധേയമാക്കുന്നു.
ധാതുക്കളുടെ പരൽഘടനയെപ്പറ്റിയുള്ള പഠനമാണ് ക്രിസ്റ്റലോഗ്രഫി (നോ: ക്രിസ്റ്റൽ വിജ്ഞാനീയം).
ധാതുക്കളുടെ പ്രകാശീയ സവിശേഷതകളെ പഠനവിധേയമാക്കുന്ന മറ്റൊരു ഭൗതിക ധാതു വിജ്ഞാനീയ ശാഖയാണ് പ്രകാശിക ധാതുവിജ്ഞാനീയം.
ധാതുക്കളിൽ രത്ന സ്വഭാവ സവിശേഷതകൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നവയെ പ്രത്യേകം വേർതിരിച്ച് പഠനവിധേയമാക്കുന്ന ശാഖയാണ് രത്ന വിജ്ഞാനീയം.
ഭൂമിയെയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടക പദാർഥങ്ങളെയും പറ്റിയുള്ള വിവരങ്ങൾ നല്കുന്നതിന് ധാതുക്കളെപ്പറ്റിയുമുള്ള പഠനം നിർണായകമാണ്.
സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം, സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രം എന്നീ വൈജ്ഞാനിക ശാസ്ത്രശാഖകളിലും അതിപ്രധാനമായ സ്ഥാനമാണ് ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിനുള്ളത്.
ധാതുക്കളുടെ ഖനനം , വിപണനം, ഉപയോഗം എന്നിവ ആധുനിക രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സമ്പദ്ഘടനയിൽ സുപ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുന്നു.
സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തിൽ രത്നങ്ങൾക്കുള്ള സ്ഥാനവും നിർണായകമാണ്.
കൃത്രിമ ധാതുക്കളുടെ നിർമ്മാണം, ഉപയോഗം എന്നിവയും പ്രധാനം തന്നെ.
കൃഷിശാസ്ത്രം, ലോഹശാസ്ത്രം , വൈദ്യശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ ശാസ്ത്രശാഖകളുടെ വികസനത്തിനും ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരിക്കുന്നു.
ഖനിജങ്ങളുടെ ഖനനവും ചൂഷണവും ഉപയോഗവുമാണ് നിയതാർഥത്തിൽ ധാതുവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഉത്പ്രേരകമായിത്തീർന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ.
വാണിജ്യപ്രാധാന്യമുള്ള ധാതുക്കളുടെ വ്യവഹാരത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന രണ്ട് പ്രധാന പദങ്ങളാണ് അയിര്ധാതുവും വ്യാവസായികധാതുവും.
സാമ്പത്തികമൂല്യമുള്ള ലോഹപദാർഥങ്ങൾ പ്രദാനം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ധാതുവാണ് ആദ്യത്തേത്; അലോഹപദാർഥങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നവ രണ്ടാമത്തേതും.
ഇലക്ട്രിക്കൽ- തെർമൽ ഇൻസുലേറ്ററുകൾ, റിഫ്രാക്റ്ററുകൾ, സിറാമിക്സ്, സ്ഫടികം , സിമന്റ് , രാസവളം തുടങ്ങിയ ഉത്പന്നങ്ങളുടെ നിർമ്മാണത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന വ്യാവസായിക പ്രാധാന്യമുള്ള ധാതുക്കളെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ധാതുവിജ്ഞാനീയ ശാഖ സാമ്പത്തിക ധാതുവിജ്ഞാനീയം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
പുരാതനകാലം മുതൽ സൌന്ദര്യശാസ്ത്രത്തിൽ ധാതുക്കൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ചും രത്നങ്ങൾക്ക് അതിപ്രധാനമായൊരു സ്ഥാനമാണ് നല്കിയിട്ടുള്ളത്.
നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുമ്പുതന്നെ ആഭരണങ്ങളിൽ രത്നങ്ങളായും കിരീടങ്ങളിൽ അലങ്കാരത്തിനായും ലോകവ്യാപകമായി ധാതുക്കൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി കാണാം.
സൗന്ദര്യ വർദ്ധനവിനു വേണ്ടിയുള്ള ധാതുക്കളുടെ ഉപയോഗം ഓരോ വർഷവും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതായാണ് കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പുതന്നെ കെട്ടിടനിർമ്മാണത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ചും, കൊട്ടാരങ്ങളും മറ്റും മോടിപിടിപ്പിക്കുന്നതിന് ധാതുക്കൾ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ ധാതുപഠനത്തിൽ നിരവധി നൂതന സാങ്കേതിക വിദ്യകളും ഉപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
സാധാരണ മൈക്രോസ്കോപ്പ് , ഇലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പ്, അറ്റോമിക് ഇൻഫ്രാറെഡ് അബ്സോർപ്ഷൻ സ്പെക്ട്രോസ്കോപ്പ്, എമിഷൻ ആൻഡ് എക്സ്-റേ ഫ്ളൂറസെൻസ് സ്പെക്ട്രോഗ്രഫി, വിവിധയിനം ഇലക്ട്രോൺ ആൻഡ് എക്സ്-റേ ഡിഫ്രാക്റ്റോമീറ്ററുകൾ എന്നിവ ഇവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ്.
ധാന്യം ഈ ലേഖനം പ്രതിപാദ്യവിഷയത്തെക്കുറിച്ച് പ്രാഥമികവിവരങ്ങൾ പോലും നൽകാത്ത ഒറ്റവരിലേഖനമായി  2013 ജൂൺ മുതൽ തുടരുന്നു.
മനുഷ്യരുടേയോ മൃഗങ്ങളുടെയോ ഭക്ഷണാവശ്യങ്ങൾക്കുതകുന്ന തോടോ ഫലകവചമോ ഉള്ളതോ ഇല്ലാത്തതോ ആയ ചെറുതും ഉറപ്പുള്ളതും വരണ്ടതുമായ സസ്യവിത്തുക്കളെയാണ് ധാന്യങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.
കർഷകരും കാർഷിക സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധരും ഇത്തരം വിത്തുകൾ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന സസ്യങ്ങളെ ധാന്യവിളകൾ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.
അവലംബം ↑ http://www.thefreedictionary.com/grain ↑ http://education.nationalgeographic.com/education/encyclopedia/grain/?ar_a=1
ധാതു (വിവക്ഷകൾ) ധാതു - പ്രാകൃതിക പാദാർത്ഥം ധാതു (ഭാഷാശാസ്ത്രം) - പദങ്ങളുടെ മൂലാംശം ഇതൊരു വിവക്ഷാതാളാണ് : ഒരേ വാക്കിനാൽ വിവക്ഷിക്കാവുന്ന വിവിധ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള താളുകൾ ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.
ധാബൂള ഗുഹാക്ഷേത്രം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Dambulla_cave_temple
ശ്രീലങ്കയുടെ മധ്യഭാഗത്തായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ലോകപൈതൃക കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്‌ ധാബൂള ഗുഹാ ക്ഷേത്രം ( Sinhalese : Dam̆būlū Len Vihāraya , Tamil Tampuḷḷai Poṟkōvil ) .
ധാബൂളയിലെ സുവർണ്ണ ക്ഷേത്രമായി (ഗോൾഡൻ ടെമ്പിൾ ഓഫ് ധാബൂള) ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു.1991-ൽ ലോകപൈതൃകകേന്ദ്രമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത ഈ പ്രദേശം കൊളംബോയുടെ കിഴക്ക് 148 കിലോമീറ്ററും(92മൈൽ) കാൻഡിയുടെ വടക്ക് 72കിലോമീറ്റർ(45മൈൽ) വ്യാപിച്ച് കിടക്കുന്നു.
ശ്രീലങ്കയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സംരക്ഷിത ഗുഹാക്ഷേത്ര സമുച്ചയമാണ്‌ ഇത്.
സമതലത്തിൽ നിന്ന് 160 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ പാറക്കെട്ടുകൾ കാണപ്പെടുന്നു .
ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഏകദേശം 80-ൽ അധികം ഗുഹകൾ കാണപ്പെടുന്നു.
ഇവയിൽ ഏറ്റവും ആകർഷണീയതയുള്ള അഞ്ച് ഗുഹകളിൽ പലതരത്തിൽ ചിത്രങ്ങളും പ്രതിമകളും കാണപ്പെടുന്നു.
ഇവ ഗൗതമ ബുദ്ധന്റെ ജീവിതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയവയാണ്‌.153 ബുദ്ധ പ്രതിമകളും മൂന്ന് ശ്രീലങ്കൻ രാജാവിന്റെയും നാലെണ്ണം ദേവി ദേവതമാരുടെയുമാണ്‌ .
ഗണേശന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും പ്രതിമകൾ അവയിൽ ഉൽപ്പെടുന്നു.
ജലഛായങ്ങൾ 2100 ചതുരശ്ര മീറ്റർ (23000 ചതുരശ്ര അടി) യിൽ അവിടെ കാണപ്പെടുന്നു .
ബുദ്ധമതത്തിന്റെ വരവിനു മുൻപ് തന്നെ ചരിത്രാതീത ശ്രീലങ്കൻ ജനത ഗുഹയിൽ താമസിച്ചിരുന്നതിനു തെളിവുകൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.2700 വർഷം പഴക്കമുള്ള മനുഷ്യ അസ്ഥികൂടം ധാബൂള ഗുഹാ സമുച്ചയത്തിന്റെ സമീപമായ ഇബ്ബാങ്കതുവ(Ibbankatuwa)യിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അഞ്ച് ഗുഹകൾ
അഞ്ച് ഗുഹകൾ ചേർന്നാണ്‌ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഈ ഗുഹകൾ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിർമ്മാണം ആരംഭിച്ച് ,കാലാകാലങ്ങളായി  പുതുക്കി പണിതിരുന്നു.
ഏറ്റവും വലിയ ഗുഹയുടെ നീളം കിഴക്ക് നിന്ന് പടിഞ്ഞാറ്‌ വരെ 52മീറ്ററും.
പ്രവേശനം മുതൽ പിൻഭാഗം വരെ 23 മീറ്ററുമാണ്‌..
മനോഹരമായ ഈ ഗുഹയുടെ ഏറ്റവും ഉയരമുള്ള ഭാഗം 7മീറ്ററാണ്‌.
ഹിന്ദു ദേവതമാരുടെ പ്രതിമകളും ഇവിടെ കാണാം.
വളഗംബൻ,നിസ്സാങ്കമല്ല,ആനന്ദൻ തുടങ്ങിയബുദ്ധ ശിഷ്യന്മാരായ രാജാക്കന്മാരുടെ പ്രതിമകളും ഇവിടെ കാണാം .
പരിശുദ്ധ രാജാവിന്റെ ഗുഹ
ആദ്യത്തെ ഗുഹയെ ദേവരാജ ലെന(ലെന എന്നാൽ സിംഹാള ഭാഷയിൽ ഗുഹ) എന്നും പരിശുദ്ധ രാജാവിന്റെ ഗുഹ (Cave of the Divine King) എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
ഒന്നാം നൂറ്റണ്ടിലെ ബ്രഹ്മി ശിലാലിഖിതവും ഒന്നാമത്തെ ഗുഹയുടെ പ്രവേശന സ്ഥലത്ത് കാണപ്പെടുന്നു.
ഈ ഗുഹയിൽ 14 മീറ്ററുള്ള ബുദ്ധപ്രതിമ കാണപ്പെടുന്നു.
അത് പലപ്രാവശ്യം പെയിന്റടിച്ചതാണ്‌.
ബുദ്ധന്റെ കാൽചുവട്ടിലായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രിയശിഷ്യനായ ആനന്ദന്റെ പ്രതിമയും ഉണ്ട് .
മഹാന്മമരായ രാജാക്കന്മാരുടെ ഗുഹ
ഈ ഗുഹയാണ്‌ ധാബൂളയിലെ ഗുഹാ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രണ്ടാമത്തെ ഗുഹ.
ഇവിടെ ബുദ്ധന്റെ 16 നിൽക്കുന്നതും 40 ഇരിക്കുന്നതുമായ പ്രതിമകൾ ഇവിടെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.
വട്ടഗമണി അഭയ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും നിസ്സങ്ക മല്ലൻ 12ആം നൂറ്റാണ്ടിലും ഈ ഗുഹയിൽ പ്രതിമകൾ സ്ഥപിച്ചതായി ഗുഹയുടെ പ്രവേശന ശിലാലിഖിതത്തിൽ രേഖപ്പെടൂതിയിടുണ്ട്.
അതിനാലാണ്‌ മഹാത്മമാരായ രാജാക്കന്മാരുടെ ഗുഹ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.
മഹത്തായ പുതിയ മഠം A pagoda at Dambulla golden temple
മൂന്നാമത്തെ ഗുഹ “‘മഹാ അലുത് വിഹാരം”’മഹത്തായ പുതിയ മഠ്ം(Great New Monastery) മേൽത്തട്ടും ചുവരുകളും കാൻഡി ശൈലിയിൽ മോടി പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു ക്രിതി ശ്രീ രാജസിംഹം(1747-1782) ഇവിടെ 50 പുതിയ ബുദ്ധ പ്രതിമയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിമയും സൃഷ്ടിച്ചു.
ചിത്രശാല Exterior view Mural paintings Sculptures of Buddha Sculpture of reclining Buddha The inside of the Dambulla Cave Temple അവലംബം പുറത്തേയ്ക്കുള്ള കണ്ണികൾ Dambulla cave temple എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
Photos from inside Dambulla Cave Temple This page incorporates content from Dr. Rohan Hettiarachchi's used with permission of website owner.
7°51′N 80°39′E ﻿ / ﻿ 7.850°N 80.650°E ﻿ / 7.850; 80.650
ധാതു (ഭാഷാശാസ്ത്രം) ഈ  ലേഖനം വിക്കിപീഡിയ ശൈലി അനുസരിച്ച് വിക്കിവൽക്കരിക്കേണ്ടതുണ്ട് .
പദങ്ങളുടെ മൂലാംശംമാണു് ധാതു .
വ്യാകരണപരമായ അടിസ്ഥാന ശബ്ദം അഥവാ പ്രകൃതി എന്നും ധാതുവിനെ നിർവചിക്കാം.
ഭാഷയിലെ അർത്ഥയുക്തമായ ഏറ്റവും ചെറിയ ശബ്ദമൂലക സമൂഹമാണ് രൂപമൂലകം (morpheme).
രൂപമൂലകങ്ങളുടെ ക്രമീകൃത വിന്യാസത്തിൽനിന്നാണ് പദം ഉണ്ടാകുന്നത്.
ഒരു പദം കുറിക്കുന്ന ആശയത്തിന്റെ മുഖ്യ ഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രൂപമൂലകത്തെ മുഖ്യ രൂപമൂലകം എന്നും അതിനോടു ചേർന്നുനില്ക്കുന്ന രൂപമൂലകത്തെ സഹായക രൂപമൂലകമെന്നും വിളിക്കുന്നു.
പാടി, ഓടി എന്നീ പദങ്ങളിൽ പാട്, ഓട് എന്നിവ മുഖ്യ രൂപമൂലകവും 'ഇ' സഹായക മൂലകവുമാണ്.
മുഖ്യരൂപമൂലകത്തോട് സഹായക രൂപമൂലകങ്ങൾ ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന പദത്തെ ധാതു, പ്രത്യയം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടായി തിരിക്കാം.
മുഖ്യരൂപമൂലകമാണ് ധാതു.
ഇതിനോടു ചേർന്നുനില്ക്കുന്ന സഹായക രൂപമൂലകങ്ങൾ പ്രത്യയങ്ങളും.
പ്രത്യയങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതിനാവശ്യമായ രൂപഭേദം വരുത്തിയ ധാതുവിന് പ്രകൃതി എന്നാണു പേര്.
രൂപഭേദങ്ങൾ വരാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ ധാതു തന്നെയാണ് പ്രകൃതി.
നട നട + ന്നു പ്രത്യയം
ധാതു ഒന്നിലധികം ശബ്ദമൂലകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണെങ്കിൽ പ്രത്യയം ധാതുവിനുള്ളിലും ചേർക്കാറുണ്ട്.
മുഖ്യ രൂപമൂലകത്തിനോ അതിന്റെ പ്രകൃതിക്കുമുമ്പോ വരുന്ന പ്രത്യയത്തെ പുരപ്രത്യയം (prefix) എന്നും രൂപമൂലകത്തിനുള്ളിൽ ചേർന്നുവരുന്ന പ്രത്യയത്തെ മധ്യപ്രത്യയം (infix) എന്നും പ്രകൃതിയെ തുടർന്നുവരുന്ന പ്രത്യയത്തെ പരപ്രത്യയം (suffix) എന്നും വിളിക്കുന്നു.
ധാതുവെന്നാൽ ക്രിയയെ കുറിക്കുന്ന പദമെന്ന് കേരളപാണിനി അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും നാമത്തിൽനിന്ന് രൂപംകൊള്ളുന്ന ധാതുക്കളെ നാമധാതുക്കൾ എന്നും വിളിക്കുന്നു.
ധാതുക്കൾ രണ്ടുവിധമുണ്ട്.
നാമത്തിൽനിന്ന് നാമധാതുവും ക്രിയയിൽനിന്ന് ക്രിയാധാതുവും ഉണ്ടാകുന്നു.
തടി-തടി-തടിക്കുന്നു നാമധാതു
കല്ല്-കല്ലി-കല്ലിക്കുന്നു
അടി-അടിക്-അടിക്കുന്നു ക്രിയാധാതു
ഇടി-ഇടിക്-ഇടിക്കുന്നു
ക്രിയയോട് സദാ ചേർന്നുനില്ക്കുന്ന ഓരോരോ ഉപാധികളെ കുറിക്കുന്നതിന് അതതിന്റെ വാചകമായ ധാതുവിൽ ഓരോരോ വികാരങ്ങളെ ചെയ്യുന്നു.
ഈ വികാരങ്ങളാണ് ധാതുവിന്റെ രൂപങ്ങൾ.
പ്രകൃതി, സ്വഭാവം, കാലം, പ്രകാരം, പ്രയോഗം, പുരുഷൻ, ലിംഗം, വചനം എന്നിവയാണ് ഉപാധികൾ.
സ്വതേ ഉള്ള ധാതുക്കൾ കൂടാതെ മറ്റു ശബ്ദങ്ങളിൽനിന്നു സൃഷ്ടിക്കുന്ന ധാതുക്കൾ മിക്കവാറും നാമജങ്ങളാകയാൽ ഇവയെ നാമധാതുക്കൾ എന്നു പറയുന്നു.
നാമധാതുക്കൾ വിവിധ പ്രത്യയങ്ങൾ ചേർത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്നു.
"ഇ' പ്രത്യയത്താൽ കൃതിയായ്
ചമയും മിക്ക നാമവും' (കേരള പാണിനീയം).
ചില നാമങ്ങളോട് 'ഇ' ചേർത്ത് ക്രിയാധാതു ഉണ്ടാക്കുന്നു.
ഒന്ന്-ഒന്നിക്കുന്നു
കല്ല്-കല്ലിക്കുന്നു.
'നാമം സ്വരാന്തമാണെങ്കിൽ
കാരിതീകരണം മതി.
സ്വരത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന നാമത്തിന് കാരിതത്തിനുള്ള 'ക്കു' പ്രയോഗവും ഭൂതകാല 'തു'കാര ദ്വിത്വവും മതിയാകും (അടു-അടുക്കുന്നു, ബല-ബലക്കുന്നു).
'വികാരമെന്നിയേ നാമം
ധാതുവാകുമപൂർവമായ്'
അപൂർവം ചില ധാതുക്കൾ വികാരമൊന്നും കൂടാതെ യഥാസ്ഥിതമായ നിലയിൽത്തന്നെ ധാതുവാകുന്നുണ്ട് (കരി-കരിയുന്നു, പുക-പുകയുന്നു).
'കൊള്ളാം പെടുകയെന്നുള്ള
ധാതുവോട് സമാസവും.
പെട് എന്ന ധാതുവിനോട് സമാസം ചെയ്തും നാമധാതുവിനെ ഉണ്ടാക്കാം (സുഖ-സുഖപ്പെടുന്നു, ഗുണ-ഗുണപ്പെടുന്നു).
'ഗുണം പ്രസക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ
ചെയ്തിട്ടി പ്രത്യയത്തോടെ
പ്രയോഗിപ്പൂ സംസ്കൃതത്തിൽ
നിന്നു ധാതുവെടുക്കുകിൽ
രൂപമെല്ലാമികാരാന്ത
കാരിതത്തിനു തുല്യമാം.
സംസ്കൃതത്തിൽനിന്ന് ധാതുക്കളെ ഭാഷയിലേക്ക് എടുക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് സംസ്കൃത പ്രസിദ്ധമായ 'ഗുണം' എന്ന സ്വരവികാരം നിമിത്തമുള്ളിടത്തെല്ലാം ചെയ്തിട്ട് പ്രയോജകത്തിനു പറഞ്ഞ 'ഇ' പ്രത്യയം ചേർക്കണം.
അപ്പോൾ അത് 'ഇ'കാരാന്ത കാരിതധാതുപോലെ ആയിത്തീരുന്നതിനാൽ ആ നിലയിൽ വരുന്ന രൂപങ്ങളെല്ലാം അതിന് വന്നുചേരും (നമ്-നമി-നമിക്കുന്നു, ചിന്ത്-ചിന്തി-ചിന്തിക്കുന്നു).
ഏതൊരു ക്രിയയോടും ചില പ്രത്യയങ്ങൾ ചേർക്കുമ്പോൾ ആ ക്രിയയുടെ പേരിനെ കുറിക്കുന്ന നാമരൂപങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു (എഴുതുക-എഴുത്ത്, കഴിക്കുക-കഴിപ്പ്).
ക്രിയകളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന നാമരൂപങ്ങളെ ക്രിയാനാമങ്ങൾ എന്നു പറയുന്നു.
ക്രിയാപദങ്ങളെ ക്രിയാനാമങ്ങളാക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ധാരാളം പ്രത്യയങ്ങൾ (കൃത്ത്) ഉണ്ട്: ചുട്-ചൂട്, വിടു-വിടുതൽ, കിട-കിടപ്പ്, അറി-അറിവ്, കാൺ-കാഴ്ച, കെടു-കെടുതി, മറ-മറവി, വരു-വരുമാനം, നൽ-നന്മ, നീൾ-നീളം ആദിയായവ.
ഇതും കാണുക ഖിലധാതുക്കൾ അവലംബം
ധാതുപര്യവേക്ഷണം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Mineral_Exploration
സമ്പദ്പ്രാധാന്യമുള്ള ധാതുക്കളുടെ അവസ്ഥിതി കണ്ടെത്തുന്നതിനും, അവയുടെ ലാഭകരമായ ഉത്ഖനനത്തിനുള്ള സാധ്യത നിർണയിക്കുന്നതിനും, ഖനന വിധേയമാക്കാവുന്ന അയിരിന്റെ അളവ് തിട്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനുമുള്ള യത്നങ്ങളെ മൊത്തത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന സംജ്ഞയാണു് ധാതുപര്യവേക്ഷണം (Mineral Exploration).
പുതിയ ധാതുക്കളുടെ സമ്പന്ന നിക്ഷേപങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച അറിവുകൾ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ എത്രയും വേഗം കണ്ടെത്തുന്നതിന് പൊതു-സ്വകാര്യ മേഖലകൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്ന സംരംഭ-സംവിധാനങ്ങൾക്കും ധാതുപര്യവേക്ഷണം എന്ന സംജ്ഞയാണു നല്കാറുള്ളത്.
ധാതുപര്യവേക്ഷണത്തിൽ പരമപ്രധാനമായ പങ്കു നിർവഹിക്കേണ്ടത് ഭൂവിജ്ഞാനികളാണ്.
ധാതുനിക്ഷേപങ്ങളുടെ സ്ഥാനം, സ്വഭാവം, പരിമാണം, ഗുണമേന്മ തുടങ്ങിയവ ഏറെക്കുറെ കൃത്യമായി നിർവഹിക്കപ്പെട്ടശേഷം മാത്രമേ അവയുടെ ഖനന സാധ്യത തിട്ടപ്പെടുത്താനാവുകയുള്ളൂ.
ശിലാഘടനയെയും ശിലാസവിശേഷതകളെയും സംബന്ധിച്ച വിശദമായ പഠനത്തിലൂടെയാണ് ധാതുക്കളുടെ സാന്നിധ്യം നിർണയിക്കുന്നത്.
പ്രസക്തമേഖലയുടെ ഭൂവിജ്ഞാനീയ മാനചിത്ര(Geological map)ങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയാണ് ഈ പഠനം നിർവഹിക്കുന്നത്.
ആധികാരികത അവകാശപ്പെടാവുന്ന മാനചിത്രങ്ങളെ മാത്രമേ പ്രയോജനപ്പെടുത്താനാവൂ; ഇത്തരം മാനചിത്രണം നടന്നിട്ടില്ലാത്ത ഇടങ്ങളിൽ ധാതുപര്യവേക്ഷണത്തിന്റെ ആദ്യപടിയായി ഈ ജോലി പൂർത്തിയാക്കണം.
ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് ധാതുസാന്നിധ്യം നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവിടം ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുള്ള മേഖലയുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള ശിലാസവിശേഷതകൾ മനസ്സിലാക്കുവാനാണ് ഭൂവിജ്ഞാനികൾ താത്പര്യപ്പെടുന്നത്.
കണ്ടെത്തുന്ന ധാതുനിക്ഷേപം ഒരിടത്തുമാത്രം അഗാധതലത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി അവസ്ഥിതമായിരിക്കുന്നത് നന്നേ അപൂർവമാണ്; മറിച്ച് സമാന സ്വഭാവത്തിലുള്ള ശിലാപ്രസ്തരങ്ങൾക്കിടയിലേക്കു പടർന്നുകയറി, വ്യത്യസ്ത കനത്തിൽ രൂപം കൊണ്ടുകാണുന്നത് വളരെ സാധാരണവുമാണ്.
ശിലാഘടനയിലുള്ള വ്യതിയാനങ്ങൾ കണ്ടെത്താവുന്ന നിക്ഷേപങ്ങളിലെ സഹധാതുക്കളുടെയും ഉപധാതുക്കളുടെയും ഏറ്റക്കുറച്ചിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നു.
ഖനനസാധ്യമായ നിക്ഷേപങ്ങളിൽത്തന്നെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്ത ധാതുക്കളുടെ കനത്ത തോതിലുള്ള അവസ്ഥിതി ഉണ്ടാവുന്നതും അസാധാരണമല്ല.
ഒരിടത്ത് കണ്ടെത്തുന്ന അയിരുകൾ അതേ ഘടനയിലും സ്വഭാവസവിശേഷതകളിലുമുള്ള ശിലാപ്രസ്തരങ്ങൾക്കടിയിലും സാന്ദ്രീകൃതമായി കാണപ്പെടുവാനുള്ള സാധ്യത തെളിയുമ്പോൾ പ്രസക്ത ശിലാസമുച്ചയത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പ്രദേശത്തിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിക്ക് പ്രാധാന്യം കല്പിക്കേണ്ടിവരും.
ഖനനസാധ്യത എന്നതിനെക്കാൾ, ലാഭകരമായ ഖനനം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ അനുയോജ്യമായ പരിസ്ഥിതിയുള്ളയിടങ്ങൾക്ക് മുൻതൂക്കമുണ്ടാകുന്നു.
ഖനനത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ ഉച്ചാവചം, പ്രതല സ്വഭാവം, ജനവാസം, അധിവാസകേന്ദ്രങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അകലം, പ്രസക്തസ്ഥലത്തേക്കുള്ള ഗതാഗത സൌകര്യം തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ താരതമ്യ വിശകലനത്തിനു വിധേയമാക്കേണ്ടിവരും.
ഒരു സമ്പന്ന നിക്ഷേപത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഖനനത്തിനു വിധേയമാകുമ്പോൾ മറ്റു ഭാഗങ്ങൾ അചുംബിതമായി നിലനിർത്തപ്പെട്ടെന്നും വരാം.
ചുരുക്കത്തിൽ ഒരു ധാതുനിക്ഷേപത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ ആ സ്ഥാനത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മേഖലയിലെ മൊത്തം അവസ്ഥിതി നിരൂപിക്കുകയാണ് ഭൂവിജ്ഞാനികൾ ചെയ്യേണ്ടത്.
ഇതിനായി, മാനചിത്രങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയും അല്ലാതെയും നേരിട്ടുള്ള സർവേഷണത്തിനു തുനിയുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ, നേരത്തേയുണ്ടായിട്ടുള്ള പഠനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച രേഖകൾ പരിശോധിക്കുവാനും പര്യവേക്ഷകർ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഭൂഭൗതികം, ഭൗമരസതന്ത്രം, വിദൂര സർവേഷണം (Remote Sensing) എന്നീ അനുബന്ധ ശാസ്ത്രശാഖകളിലെ നൂതന പ്രവിധികൾ മേഖലാപരമായ പര്യവേക്ഷണത്തിൽ വളരെയേറെ സഹായകമാകുന്നുണ്ട്.
ഈദൃശ പ്രവിധികൾ ഇലക്ട്രോമാഗ്നറ്റിക് തരംഗങ്ങളെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി, ധാതുനിക്ഷേപങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
പ്രത്യേക അയിരുകളുടെ ഇലക്ട്രോമാഗ്നറ്റിക സ്വഭാവം നിർണയിച്ച്, സദൃശങ്ങളായ തരംഗങ്ങൾ ഉദ്വമിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാനങ്ങൾ ഇലക്ട്രോണിക സജ്ജീകരണങ്ങളുപയോഗിച്ചു കണ്ടെത്തുന്ന രീതിയാണ് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.
അധികം ആഴത്തിലേക്കു കടന്ന് നിരീക്ഷണം നടത്താവുന്ന ഒരു നിലയിലേക്ക് ഇവ വികസിച്ചിട്ടില്ല.
തന്നിമിത്തം നിർദിഷ്ടമാവുന്നയിടങ്ങളിൽ പരമ്പരാഗതമായ ശൈലിയിൽ ഭൂവിജ്ഞാനീയ പഠനം നിർവഹിക്കേണ്ടിവരുന്നു.
നിക്ഷേപങ്ങളുടെ സ്ഥാനം നിർണയിച്ചുകിട്ടുന്നതിലൂടെ ഭൂവിജ്ഞാനിയുടെ ഭാരം ഗണ്യമായി ലഘൂകരിക്കപ്പെടുന്നു.
ഭൂഗുരുതാപരം, കാന്തികം, കുറഞ്ഞ ആവൃത്തിയിലുള്ള വൈദ്യുതകാന്തികം, ഭൂകമ്പീയം (Seisonic), വൈദ്യുതം എന്നിങ്ങനെയുള്ള, ധാതുക്കളുടെ പ്രത്യേക സ്വഭാവ വിശേഷങ്ങളെ അവലംബിച്ചാണ് ഭൂഭൗതിക പര്യവേക്ഷണം (Geophysical prospecting) സാധിക്കുന്നത്.
കാന്തിക, വൈദ്യുത, വൈദ്യുതകാന്തിക തരംഗങ്ങൾ ഭൂമിക്കടിയിൽ 600 മീ.
ആഴത്തോളം സജീവമായി വർത്തിക്കുന്നു.
വായൂഢ(airborne)വും ഭൂതലീയ(ground)വുമായ കാന്തിക സർവേഷണത്തിലൂടെ ധാതുസഞ്ചയം ഉൾക്കൊണ്ടിട്ടുള്ള മാഗ്നട്ടൈറ്റ്, പൈറോട്ടൈറ്റ് തുടങ്ങിയ അയിര്ധാതുക്കളുടെ അളവ് തിട്ടപ്പെടുത്താം.
വായൂഢവും ഭൂതലീയവുമായ ഇലക്ട്രോമാഗ്നറ്റിക പ്രവിധികളിൽ ശിലാപടലങ്ങളിലേക്ക് വൈദ്യുതിപ്രവാഹം കടത്തിവിടുകയും വൈദ്യുതചാലകങ്ങളായ ധാതുക്കൾ ഉദ്വമിക്കുന്ന വൈദ്യുത-കാന്തിക ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സ്വഭാവംവച്ച് അവയുടെസ്രോതസ്സായ ധാതുവിനെ വേർതിരിച്ചറിയുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഈദൃശ പ്രവിധികളിൽ ഏറ്റവും കാര്യക്ഷമം പ്രേരിത-ധ്രൂവീകരണ (Induced Polarisation-IP) രീതിയാണ്.