smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
അഡ കേംബ്രിഡ്‍ജ് (ജീവിതകാലം : 21 നവംബർ 1844 – 19 ജൂലൈ 1926), ഒരു ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ജനിച്ച ആസ്ട്രേലിയൻ എഴുത്തുകാരിയായിരുന്നു.
അവർ പിൽക്കാലത്ത് അഡ ക്രോസ് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
ഫിക്ഷൻ വിഭാഗത്തിൽ അവർ ഇരുപത്തിരണ്ടു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചിരുന്നു.
അതുകൂടാതെ കവിതകളുടെ മൂന്നു വാല്യങ്ങൾ, രണ്ട് ആത്മകഥാഗ്രന്ഥങ്ങൾ എന്നിവയും അവരുടെ കൃതികളാണ്.
അഡ കേംബ്രിഡ്ജിൻറെ അനേകം നോവലുകൾ ആസ്ട്രേലിയൻ വർത്തമാനപ്പത്രങ്ങളിൽ ഖണ്ഡശ്ശ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
അതിൽ പലതും പുസ്തകരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
അവരുടെ സ്നേഹിതരുടെയം കുടുംബത്തിൻറെയുമിടയിൽ വിവാഹിതയായശേഷമുള്ള പേരായ അഡ ക്രോസ് എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.
പുസ്തകങ്ങൾ നോവലുകൾ The Two Surplices (1865) My Guardian : A Story of the Fen Country (1874) Up the Murray (1875) In Two Years Time (1879) Dinah (1880) A Mere Chance (1880) Missed in the Crowd (1882) A Girl's Ideal (1882) Across the Grain (1882) The Three Miss Kings (1883) A Marriage Ceremony (1884) A Little Minx (1885) Against the Rules (1886) A Black Sheep (1889) A Woman's Friendship (1889) (Serialised in the Age , 1889; first published in book form in 1988) Not All in Vain (1891) Fidelis (1895) Materfamilias (1898) Path and Goal (1900) The Devastators (1901) Sisters (1904) A Platonic Friendship (1905) A Happy Marriage (1906) The Eternal Feminine (1907) The Making of Rachel Rowe (1914) കവിതാ സമാഹാരങ്ങൾ Hymns on the Litany (1865) Hymns on the Holy Communion (1866) Echoes (1869) The Manor House and Other Poems (1875) Unspoken Thoughts (1887) The Hand in the Dark and Other Poems (1913) ചെറുകഥാ സമാഹാരങ്ങൾ The Vicar's Guest : A Tale (1869) At Midnight and Other Stories (1897) കുട്ടികളുടെ ഫിക്ഷൻ Little Jenny (1867) ആത്മകഥകൾ Thirty Years in Australia (1903) The Retrospect (1912) അവലംബം ↑ Cato (1989) p. v
അടൽ ബിഹാരി വാജ്പേയി സ്റ്റേഡിയം
ഇന്ത്യ യിലെ ഹിമാചൽ പ്രദേശ് എന്ന സംസ്ഥാനത്തിൽ നദൗണിലാണ് അടൽ ബിഹാരി വാജ്പേയി സ്റ്റേഡിയം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.
നദൗൺ സ്റ്റേഡിയം അല്ലെങ്കിൽ അമതർ ഗ്രൗണ്ട് എന്നും ഈ ക്രിക്കറ്റ് ഗൗണ്ട് അറിയപ്പെടുന്നു.
2005 ജനുവരിയിൽ 2004/05 രഞ്ജി ട്രോഫി ഏകദിന മത്സരത്തിൽ ഹിമാചൽ പ്രദേശ് സർവീസസ് കളിച്ചപ്പോൾ ഗ്രൗണ്ട് ആദ്യമായി ഒരു ലിസ്റ്റ് എ മത്സരം നടത്തി.
ഗ്രൗണ്ട് നാല് ലിസ്റ്റ് എ മത്സരങ്ങൾ കൂടി നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഇതിൽ അവസാനത്തേത് ഒരേ മത്സരത്തിൽ വന്നു.
ഹരിയാന യും ജമ്മു കശ്മീർ തമ്മിൽ നടന്ന കളിയിൽ , മഴ കാരണം മത്സരം ഉപേക്ഷിക്കുകയുണ്ടായി.
അവലംബങ്ങൾ ബാഹ്യ ലിങ്കുകൾ Amtar Ground at ESPNcricinfo Amtar Ground at CricketArchive
അടൽ മിഷൻ ഫോർ റിജുവനേഷൻ ആന്റ് അർബൻ ട്രാൻസ്ഫർമേഷൻ(അമൃത്) ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Atal_Mission_for_Rejuvenation_and_Urban_Transformation
നഗര ഭരണ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾക്കായുള്ള കേന്ദ്രാവിഷ്‌കൃത പദ്ധതിയാണ് അമൃത് .
2015-16 കാലയളവിൽ നടത്തേണ്ട നടപടികൾ സമയബന്ധിതമായി പൂർത്തിയാക്കിയതിന്റെ അംഗീകാരമായി കേരളം അധിക ഗ്രാന്റിന് അർഹത നേടി.
15 കോടിയുടെ അധിക ഗ്രാന്റാണ്  ലഭിച്ചത്.  'അമൃത്' പദ്ധതിയിൽ 11 നഗരപരിഷ്‌കരണ നടപടികളിലൂടെ അഞ്ചുവർഷംകൊണ്ട് (2015-20) 54 നാഴികക്കല്ലുകൾ നേടുകയാണ് ലക്ഷ്യം.
ഇതിൽ 28 എണ്ണം 2015-16 സാമ്പത്തികവർഷം കൈവരിക്കണം.
സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ പദ്ധതി നടത്തിപ്പ് വിലയിരുത്തി 70 ശതമാനം മാർക്ക് നേടുന്നവർക്കാണ് ഇൻസെന്റീവ് അനുവദിക്കുന്നത്.
ഇതിൽ ശരാശരി 81 ശതമാനം സ്‌കോർ ഓരോ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾക്കും നേടിയാണ് കേരളം ദേശീയതലത്തിൽ അഞ്ചാമതെത്തിയത്.
അവലംബം ↑ http://www.prd.kerala.gov.in/news/a2015.php?tnd=15 tnn=290038 Line=Directorate,%20Thiruvananthapuram count=0 dat=05/10/2016%5Bപ്രവർത്തിക്കാത്ത+കണ്ണി%5D
ഇന്ത്യയുടെ ഇടക്കാല ഗവൺമെന്റ് ഈ ലേഖനം ഇപ്പോൾ നിർമ്മാണ പ്രക്രിയയിലാണ്.
ഈ ലേഖനം താൾ അവസാനം തിരുത്തിരിക്കുന്നത് 2 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് Viswajith surendran ( talk | contribs ) ആണ്.
ബ്രിട്ടനിൽ നിന്നുള്ള ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ കൈമാറ്റം സുഗമമാക്കുന്നതിനായ് 1946 സെപ്റ്റംബർ 2 ന് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു താത്കാലിക ഭരണ സംവിധാനമാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഇടക്കാല ഗവൺമെന്റ് .
1946 ആഗസ്തിൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഭരണഘടന നിർമ്മാണസഭയിൽ നിന്നാണ് ഇടക്കാല ഗവൺമെന്റിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ നിലവിൽ വന്ന 1947 ആഗസ്ത് 15 വരെയായിരിന്നു ഇടക്കാല ഗവൺമെന്റിന്റെ കാലാവധി.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം അവസാനിച്ചതിനുശേഷം, ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് അധികാരികൾ ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്ത എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ തടവുകാരെയും മോചിപ്പിച്ചു.
ദീർഘകാലമായി സ്വയം ഭരണത്തിനുവേണ്ടി പോരാടിയ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ്, ഭരണഘടനാ അസംബ്ലി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പങ്കെടുക്കാൻ സമ്മതിച്ചു.
സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു ഗവൺമെന്റ് രൂപീകരിക്കുന്നതിനുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുന്നതിന് ക്ലെമന്റ് ആറ്റ്ലിയുടെ  സർക്കാർ 1946 ലെ ക്യാബിനറ്റ് മിഷൻ ഇന്ത്യയിലേക്ക് അയച്ചു.
ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നേരിട്ടുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പായിരുന്നില്ല.
ഓരോ പ്രവിശ്യാ നിയമസഭകളിൽ നിന്നും അംഗങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ പതിനൊന്ന് പ്രവിശ്യകളിൽ എട്ടിൽ കോൺഗ്രസിന് വ്യക്തമായ ഭൂരിപക്ഷമുണ്ടായിരുന്നു.
വൈസ്രോയിയുടെ എക്സിക്യൂടീവ് കൗൺസിൽ ഇടക്കാല ഗവൺമെന്റിന്റെ കേബിനെറ്റ് ആദ്യത്തെ കേബിനെറ്റ് പുനസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട കെബിനെറ്റ് പ്രവർത്തനങ്ങൾ
ഇന്ത്യയുടെ ഉപരാഷ്ട്രപതിമാരുടെ പട്ടിക ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/List_of_Vice-Presidents_of_India
1950-ൽ ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന നിലവിൽ വന്നതുമുതൽ ഇന്ത്യയിലെ ഉപരാഷ്ട്രപതിമാരായി സ്ഥാനമേറ്റവരുടെ സമ്പൂർണ്ണ പട്ടിക .
ക്രമനമ്പർ വൈസ് പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനമേറ്റെടെറ്റുത്ത ദിവസം സ്ഥാനമൊഴിഞ്ഞ ദിവസം പ്രസിഡന്റ് 1 ഡോ.എസ്. രാധാകൃഷ്ണൻ മേയ് 13 , 1952 മേയ് 12 , 1962 ഡോ. രാജേന്ദ്രപ്രസാദ്‌ 2 ഡോ. സാക്കിർ ഹുസൈൻ മേയ് 13 , 1962 മേയ് 12 , 1967 എസ്. രാധാകൃഷ്ണൻ 3 വി.വി. ഗിരി മേയ് 13 , 1967 മേയ് 3 , 1969 ഡോ. സാക്കിർ ഹുസൈൻ 4 ഗോപാൽ സ്വരൂപ് പഥക് ഓഗസ്റ്റ് 31 , 1969 ഓഗസ്റ്റ് 30 , 1974 വി.വി. ഗിരി 5 ബി.ഡി. ജട്ടി ഓഗസ്റ്റ് 31 , 1974 ഓഗസ്റ്റ് 30 , 1979 ഫക്രുദ്ദീൻ അലി അഹമ്മദ്‌ 6 മുഹമ്മദ് ഹിദായത്തുള്ള ഓഗസ്റ്റ് 31 , 1979 ഓഗസ്റ്റ് 30 , 1984 നീലം സഞ്ജീവ റെഡ്ഡി 7 ആർ. വെങ്കിട്ടരാമൻ ഓഗസ്റ്റ് 31 , 1984 ജൂലൈ 27 , 1987 ഗ്യാനി സെയിൽ സിംഗ്‌ 8 ശങ്കർ ദയാൽ ശർമ്മ സെപ്റ്റംബർ 3 , 1987 ജൂലൈ 24 , 1992 ആർ. വെങ്കിട്ടരാമൻ 9 കെ.ആർ. നാരായണൻ ഓഗസ്റ്റ് 21 , 1992 ജൂലൈ 24 , 1997 ശങ്കർ ദയാൽ ശർമ്മ 10 കൃഷൻ കാന്ത് ഓഗസ്റ്റ് 21 , 1997 ജൂലൈ 27 , 2002 കെ.ആർ. നാരായണൻ 11 ഭൈറോൺ സിങ് ശെഖാവത്ത് ഓഗസ്റ്റ് 19 , 2002 ജൂലൈ 21 , 2007 എ.പി.ജെ. അബ്ദുൾകലാം 12 മുഹമ്മദ് ഹമീദ് അൻസാരി ഓഗസ്റ്റ് 11 , 2007 ഓഗസ്റ്റ് 11 , 2017 പ്രതിഭാ പാട്ടീൽ പ്രണബ് മുഖർജി 13 എം വെങ്കയ്യ നായിഡു ഓഗസ്റ്റ് 11 , 2017 തുടരുന്നു റാം നാഥ് കോവിന്ദ് ഇതും കാണുക ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രപതിമാരുടെ പട്ടിക ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിമാരുടെ പട്ടിക ഇന്ത്യയിലെ ലോക്‌സഭാ സ്പീക്കർമാരുടെ പട്ടിക അവലംബം ↑ രാഷ്ട്രപതിമാരുടെയും ഉപരാഷ്ട്രപതിമാരുടെയും പട്ടിക - തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ ↑ ഉപരാഷ്ട്രപതിയായിരിക്കെ മരിച്ചു ↑ ദി ഹിന്ദു പത്രത്തിലെ റിപ്പോർട്ട് പുറമേക്കുള്ള കണ്ണികൾ ഇന്ത്യൻ ഉപരാഷ്ട്രപതി (ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ്)
ഇന്ത്യയുടെ ഗവർണർ ജനറൽ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Governor-General_of_India
ബ്രിട്ടീഷ് അധീന ഇന്ത്യയിലെ ഭരണത്തലവനായിരുന്നു ഇന്ത്യയുടെ ഗവർണർ ജനറൽ ( ഇംഗ്ലീഷ് : Governor-General of India ).
1858 മുതൽ 1947 വരെ വൈസ്രോയ് ( ഇംഗ്ലീഷ് : Viceroy and Governor-General of India ) എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുകൂടി ഗവർണർ ജനറലിനുണ്ടായിരുന്നു.
1947-ൽ ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായതിനു ശേഷം ഇന്ത്യയുടെ രാജാവിന്റെ പ്രതിനിധി എന്ന പേരിലും രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗികതലവൻ എന്ന നിലയിലും ഈ സ്ഥാനം 1950 വരെ നിലനിന്നിരുന്നു.
1773-ലാണ് ഫോർട്ട് വില്യം പ്രെസിഡൻസിയുടെ ഗവർണർ ജനറൽ എന്ന പേരിൽ ഈ തസ്തിക സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്.
വാറൻ ഹേസ്റ്റിങ്സ് ആയിരുന്നു ആദ്യത്തെ ഗവർണർ ജനറൽ.
അന്ന് ഗവർണർ ജനറലിന്, കൽക്കത്തയിലെ വില്യം കോട്ടയിൽ മാത്രമേ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണാധികാരമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അതിനുപുറമേ, ഇന്ത്യയിലെ മറ്റ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനി ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ മേലധികാരവുമുണ്ടായിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ നേരിട്ടൂള്ള സമ്പൂർണ്ണനിയന്ത്രണം ഗവർണർ ജനറലിന് ലഭിച്ചത് 1833-ലാണ് അതോടെ ഈ തസ്തികയുടെ പേര് ഇന്ത്യയുടെ ഗവർണർ ജനറൽ എന്നായി.
1858-ൽ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ നിയന്ത്രണപ്രദേശങ്ങൾ, ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ പ്രത്യക്ഷനിയന്ത്രണത്തിലായി ( ബ്രിട്ടീഷ് രാജ് എന്ന താൾ കാണുക).
അപ്പോൾ വൈസ്രോയ് എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുകൂടി ലഭിച്ച ഗവർണർ ജനറൽ, പഞ്ചാബ്, ബംഗാൾ, ബോംബെ, മദ്രാസ്, യുണൈറ്റഡ് പ്രൊവിൻസെസ് തുടങ്ങിയവയടങ്ങിയ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ പ്രവിശ്യകളുടെ ഭരണച്ചുമതലയുള്ള ഇന്ത്യയിലെ കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ തലവനായി മാറി.
അതേ സമയം, ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് പ്രവിശ്യകൾക്ക് പുറത്തുള്ള നിരവധി നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിനോട് വിധേയത്വമുണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം ഇവക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവുമായായിരുന്നു നയതന്ത്രബന്ധമുണ്ടായിരുന്നത്.
ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവിന്റെ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രതിനിധി എന്ന നിലയിലാണ് വൈസ്രോയ് എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുകൂടി ഗവർണർ ജനറലിനൊപ്പം ചേർത്തത്.
ഇന്ത്യക്കും പാകിസ്താനും സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതോടെ വൈസ്രോയ് എന്ന സ്ഥാനപ്പേര് ഒഴിവാക്കി.
എന്നാൽ ഇരുരാജ്യങ്ങളും യഥാക്രമം 1950-ലും 1956-ലും റിപ്പബ്ലിക്കൻ ഭരണഘടന സ്വീകരിക്കുംവരെ ഗവർണർ ജനറൽ എന്ന തസ്തിക തുടർന്നുപോന്നു.
ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ ഡയറക്റ്റർമാരുടെ സഭയാണ് 1858 വരെ ഗവർണർ ജനറലിനെ തെരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത്.
ഗവർണർ ജനറലിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തവും ഈ സഭയോടായിരുന്നു.
അതിനുശേഷം ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ ശുപാർശപ്രകാരം ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവാണ് നിയമനം നടത്തിയിരുന്നത്.
ബ്രിട്ടീഷ് മന്ത്രിസഭയിലെ ഇന്ത്യക്കുവേണ്ടിയുള്ള വിദേശകാര്യസെക്രട്ടറിയുടെ കീഴിലായിരുന്നു ഈ നിയമനം.
1947-നു ശേഷം ഇന്ത്യൻ സർക്കാരിന്റെ ശുപാർശയിലാണ് ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവ് ഈ നിയമനം നടത്തിയിരുന്നത്.
ഗവർണർ ജനറലിന്റെ ഭരണകാലാവധി അഞ്ചുവർഷത്തേക്കായിരുന്നു.
ചിലപ്പോൾ ഈ കാലാവധി പൂർത്തിയാകുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു.
ഒരു ഗവർണർ ജനറലിന്റെ കാലാവധി തീർന്ന് മറ്റൊരാൾ ചുമതലയേറ്റെടുക്കുന്നതുവരെ താൽക്കാലിക ഗവർണർ ജനറൽമാരും ചുമതലയേൽക്കാറുണ്ട്.
ഏതെങ്കിലും പ്രവിശ്യകളിലെ ഗവർണർക്കാണ് സാധാരണഗതിയിൽ ഈ താൽക്കാലിക ചുമതല നൽകിയിരുന്നത്.
1864-ൽ ഗവർണർ ജനറലിന് താഴെപ്പറയുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ മേലധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
മദ്രാസ് , ബോംബെ പ്രെസിഡൻസികളിലെ ഗവർണർമാർ ബംഗാൾ , വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകൾ , പഞ്ചാബ് എന്നിവയുടെ ലെഫ്റ്റനന്റ് ഗവർണർമാർ മദ്ധ്യപ്രവിശ്യകൾ , ബർമ്മ , മൈസൂർ , അവധ് എന്നിവിടങ്ങളിലെ കമ്മീഷണർമാർ
ഇതിനും പുറമേ വിവിധ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലെ റെസിഡന്റുമാരും ഏജന്റുമാരും ഗവർണർ ജനറലിന്റെ കീഴിലുണ്ടായിരുന്നു.
മദ്രാസിലെയും ബോംബെയിലെയും ഗവർണർമാർക്ക് വലിയ അളവിലുള്ള സ്വയംഭരണാവകാശമുണ്ടായിരുന്നു.
സൈനികം, സാമ്പത്തികം, മറ്റു പ്രവിശ്യകളും രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയവയൊഴികെയുള്ള പല കാര്യങ്ങളിലും ഇവർ സ്വന്തം തീരുമാനമെടുക്കുകയും ലണ്ടനുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.
എന്നാൽ ബാക്കിയുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ പൂർണ്ണനിയന്ത്രണം ഗവർണർ ജനറലിനായിരുന്നു.
എക്സിക്യൂട്ടീവ് കൗൺസിൽ , ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ എന്നീ രണ്ട് ഭരണസമിതികളുടെ പ്രസിഡണ്ടായിരുന്നു വൈസ്രോയ്.
എക്സിക്യൂട്ടീവ് കൗൺസിലിൽ ഏഴ് അംഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ ഈ കൗൺസിൽ യോഗം ചേർന്നിരുന്നു.
കമാൻഡർ ഇൻ ചീഫിനു പുറമേ വിദേശകാര്യം, ആഭ്യന്തരം, ലെജിസ്ലേറ്റീവ്, സൈനികം, ധനകാര്യം, പൊതുമരാമത്ത് എന്നീ വകുപ്പുകളുടെ തലവന്മാരായിരുന്നു എക്സിക്യൂട്ടീവ് കൗൺസിലിലെ അംഗങ്ങൾ.
എക്സിക്യൂട്ടീവ് കൗൺസിലിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് പുറമേ പൊതുഭരണ-സൈനികരംഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള അനൗദ്യോഗികാംഗങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ടതായിരുന്നു ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ.
ഗവർണർ ജനറൽമാരുടെ പട്ടിക # പേര് (ജനനം–മരണം) ചിത്രം സ്ഥാനമേറ്റത് സ്ഥാനമൊഴിഞ്ഞത് നിയമിക്കുന്നത് വില്ല്യം കോട്ടയിലെ ഗവർണർ ജനറൽമാർ, 1774–1833 1 വാറൻ ഹേസ്റ്റിങ്സ് (1732–1818) 1773 ഒക്ടോബർ 20 1785 ഫെബ്രുവരി 1 ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനി 2 ജോൺ മക്ഫേഴ്സൺ (കാവൽ) (1745–1821) 1785 ഫെബ്രുവരി 1 1786 സെപ്റ്റംബർ 12 3 കോൺവാലിസ് പ്രഭു (1738–1805) 1786 സെപ്റ്റംബർ 12 1793 ഒക്ടോബർ 28 4 ജോൺ ഷോർ (1751–1834) 1793 ഒക്ടോബർ 28 1798 മാർച്ച് 18 5 അല്യൂഡ് ക്ലേർക്ക് (കാവൽ) (1744–1832) 1798 മാർച്ച് 18 1798 മേയ് 18 6 റിച്ചാഡ് വെല്ലസ്ലി (1760–1842) 1798 മേയ് 18 1805 ജൂലൈ 30 7 കോൺവാലിസ് പ്രഭു (1738–1805) 1805 ജൂലൈ 30 1805 ഒക്ടോബർ 5 8 ജോർജ് ബാർലോ (കാവൽ) (1762–1847) 1805 ഒക്ടോബർ 10 1807 ജൂലൈ 31 9 മിന്റോ പ്രഭു (1751–1814) 1807 ജൂലൈ 31 1813 ഒക്ടോബർ 4 10 മോയ്റ പ്രഭു (1754–1826)
1813 ഒക്ടോബർ 4 1823 ജനുവരി 9 11 ജോൺ ആഡം (കാവൽ) (1779–1825) 1823 ജനുവരി 9 1823 ഓഗസ്റ്റ് 1 12 വില്യം ആംഹേഴ്സ്റ്റ് (1773–1857) 1823 ഓഗസ്റ്റ് 1 1828 മാർച്ച് 13 13 വില്യം ബട്ടർവത്ത് ബെയ്ലി (കാവൽ) (1782–1860) 1828 മാർച്ച് 13 1828 ജൂലൈ 4 14 വില്യം ബെന്റിക് (1774–1839) 1828 ജുലൈ 4 1833 ഇന്ത്യയുടെ ഗവർണർ ജനറൽമാർ, 1833–1858 14 വില്യം ബെന്റിക് (1774–1839) 1833 1835 മാർച്ച് 20 ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനി 15 ചാൾസ് മെറ്റ്കാഫ് (കാവൽ) (1785–1846) 1835 മാർച്ച് 20 1836 മാർച്ച് 4 16 ഓക്ലൻഡ് പ്രഭു (1784–1849) 1836 മാർച്ച് 4 1842 ഫെബ്രുവരി 28 17 എല്ലൻബറോ പ്രഭു (1790–1871) 1842 ഫെബ്രുവരി 28 1844 ജൂൺ 18 വില്യം വിൽബെർഫോഴ്സ് ബേഡ് (കാവൽ) (1784–1857) 1844 ജൂൺ 1844 ജൂലൈ 23 19 ഹെൻറി ഹാർഡിഞ്ച് (1785–1856) 1844 ജൂലൈ 23 1848 ജനുവരി 12 20 ഡൽഹൗസി പ്രഭു (1812–1860) 1848 ജനുവരി 12 1856 ഫെബ്രുവരി 28 21 കാനിങ് പ്രഭു (1812–1862) 1856 ഫെബ്രുവരി 28 1858 നവംബർ 1 Governors-General and Viceroys of India, 1858–1947 21 കാനിങ് പ്രഭു (1812–1862) 1858 നവംബർ 1 1862 മാർച്ച് 21 വിക്റ്റോറിയ 22 എൽജിൻ പ്രഭു (1811–1863) 1862 മാർച്ച് 21 1863 നവംബർ 20 23 റോബർട്ട് നേപ്പിയർ (കാവൽ) (1810–1890) 1863 നവംബർ 21 1863 ഡിസംബർ 2 24 വില്ല്യം ഡെനിസൺ (കാവൽ) (1804–1871) 1863 ഡിസംബർ 2 1864 ജനുവരി 12 25 ജോൺ ലോറൻസ് (1811–1879) 1864 ജനുവരി 12 1869 ജനുവരി 12 26 മേയോ പ്രഭു (1822–1872) 1869 ജനുവരി 12 1872 ഫെബ്രുവരി 8 27 ജോൺ സ്ട്രാഷെ (കാവൽ) (1823–1907) 1872 ഫെബ്രുവരി 9 1872 ഫെബ്രുവരി 23 28 നേപ്പിയർ പ്രഭു (കാവൽ) (1819–1898) 1872 ഫെബ്രുവരി 24 1872 മേയ് 3 29 നോർത്ത്ബ്രൂക്ക് പ്രഭു (1826–1904) 1872 മേയ് 3 1876 ഏപ്രിൽ 12 30 ലിട്ടൻ പ്രഭു (1831–1891) 1876 ഏപ്രിൽ 12 1880 ജൂൺ 8 31 റിപ്പൺ പ്രഭു (1827–1909) 1880 ജൂൺ 8 1884 ഡിസംബർ 13 32 The Earl of Dufferin (1826–1902) 13 December 1884 10 December 1888 33 The Marquess of Lansdowne (1845–1927) 10 December 1888 11 October 1894 34 The Earl of Elgin (1849–1917) 11 October 1894 6 January 1899 35 The Lord Curzon of Kedleston (1859–1925) 6 January 1899 18 November 1905 36 The Earl of Minto (1845–1914) 18 November 1905 23 November 1910 Edward VII 37 The Lord Hardinge of Penshurst (1858–1944) 23 November 1910 4 April 1916 George V 38 The Lord Chelmsford (1868–1933) 4 April 1916 2 April 1921 39 The Earl of Reading (1860–1935) 2 April 1921 3 April 1926 40 The Lord Irwin (1881–1959) 3 April 1926 18 April 1931 41 The Earl of Willingdon (1866–1941) 18 April 1931 18 April 1936 42 The Marquess of Linlithgow (1887–1952) 18 April 1936 1 October 1943 Edward VIII 43 The Viscount Wavell (1883–1950) 1 October 1943 21 February 1947 George VI 44 The Viscount Mountbatten of Burma (1900–1979) 21 February 1947 15 August 1947 Governors-General of the Union of India , 1947–1950 44 The Viscount Mountbatten of Burma (1900–1979) 15 August 1947 21 June 1948 George VI 45 C. Rajagopalachari (1878–1972) 21 June 1948 26 January 1950 അവലംബം
ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയപതാക ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Flag_of_India ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പതാക അനുപാതം: 2:3
ഇന്ത്യക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പതാകയിൽ വിവിധ പരിണാമങ്ങൾ വരുത്തിയതിനു ശേഷം സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയതാണ് ത്രിവർണ്ണപതാക എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പതാക .
(Indian National Flag) 1947 ജൂലൈ 22 -ന് കൂടിയ ഭരണഘടനാ സമിതിയുടെ പ്രത്യേക സമ്മേളനമാണ് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പതാക ഇന്നുള്ള രൂപത്തിൽ അംഗീകരിച്ചത്.
സ്വയംഭരണ ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയപതാകയായി 1947 ഓഗസ്റ്റ് 15 മുതൽ 1950 ജനുവരി 26 വരേയും, അതിനുശേഷം സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടേയും  ദേശീയ പതാകയായി ഇത് മാറി.
ഇന്ത്യയിൽ ഇത് ത്രിവർണ്ണ പതാക എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
ഈ പതാകയിൽ തിരശ്ചീനമായി മുകളിൽ കുങ്കുമ നിറം, നടുക്ക് വെള്ളയും, താഴെ പച്ചയും നിറങ്ങളാണ് ഉള്ളത്.
മദ്ധ്യത്തിലായി നാവികനീല നിറമുള്ള 24  ആരങ്ങൾ ഉള്ള അശോക ചക്രവും ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഈ പതാക ഇന്ത്യൻ കരസേനയുടെ യുദ്ധപതാകയും കൂടിയാണ്.
ഇന്ത്യൻ കരസേനയുടെ ദിവസേനയുള്ള സേനാവിന്യാസത്തിനും ഈ പതാക ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പതാക രൂപകല്‌പന ചെയ്തത് പിംഗലി വെങ്കയ്യ ആണ് .
ഖാദി കൊണ്ട് മാത്രമേ നിർമ്മിക്കാവൂ എന്ന്  പതാകയുടെ ഔദ്യോഗിക നിയമങ്ങൾ അനുശാസിക്കുന്നു.
പതാകയുടെ പ്രദർശനവും ഉപയോഗവും ഇന്ത്യൻ പതാക നിയമം ഉപയോഗിച്ച് കർശനമായി നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നു.
രൂപകല്‌പന
പതാകയിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ട നിറങ്ങളുടെ വിശദവിവരം താഴെ ഉള്ള പട്ടികയിൽ കാണുന്നതാണ്.
Scheme നിറം HTML CMYK Textile colour Pantone കുങ്കുമം കുങ്കുമം #FF9933 0-50-90-0 India saffron 1495c വെള്ള വെള്ള #FFFFFF 0-0-0-0 White 1c ഇന്ത്യൻ പച്ച ഇന്ത്യൻ പച്ച #138808 100-0-70-30 India green 362c നാവിക നീല നാവിക നീല #000080 100-98-26-48 Navy blue 2755c പ്രതീകാത്മകത അശോക ചക്രം
ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയായ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് സ്വാതന്ത്യത്തിനു മുൻപ് 1921 -ൽ  ചുവപ്പും, പച്ചയും, വെള്ളയും ചേർന്ന ഒരു പതാക അതിന്റെ ഔദ്യോഗികപതാകയായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നു.
ഈ പതാകയിലെ ചുവപ്പ് ഹൈന്ദവതയേയും , പച്ച ഇസ്ലാമിനേയേയും , വെള്ള മറ്റ് ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷമതവിഭാഗങ്ങളെയേയും ആണ് പ്രതിനിധാനം ചെയ്തിരുന്നത്.
ഐർലാന്റിന്റെ ദേശീയപതാകയിലേതു പോലെ വെള്ള രണ്ട് പ്രധാന മതവിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സമാധാനം നിലനിർത്തുന്നതിനു വേണ്ടിയാണ് നില കൊള്ളുന്നത് എന്ന വേറെ ഒരു വാദവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
1931 -ൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് കുങ്കുമം , പച്ച, വെള്ള എന്നീ നിറങ്ങൾ അടങ്ങിയ മദ്ധ്യഭാഗത്തെ വെള്ള നാടയിൽ ഒരു ചർക്ക ആലേഖനം ചെയ്ത ആയ  മറ്റൊരു പതാക  അതിന്റെ ഔദ്യോഗികപതാകയായി അംഗീകരിച്ചു.
ഈ പതാകയ്ക്ക് നേരെത്തെയുള്ള പതാകയെ പോലെ മതങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതിരൂപാത്മകത്വം ഒന്നും കല്‌പിച്ചിരുന്നില്ല.
1947 ഓഗസ്റ്റ് 15 -നു ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രയാകുന്നതിനു കുറച്ചു നാൾ മുൻപ് ഭരണഘടനാസമിതിയുടെ ഒരു പ്രത്യേക സമ്മേളനം ചേർന്ന് ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ പതാക എല്ലാ രാഷ്ട്രീയസംഘടനകൾക്കും മതവിഭാഗങ്ങൾക്കും സമ്മതമായ ചില മാറ്റങ്ങളോടെ കൂടി സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയപതാക ആക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മാറ്റം മദ്ധ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ചർക്കയ്ക്ക് പകരം അശോകചക്രം വെച്ചു എന്നതാണ്.
മുൻപുണ്ടായിരുന്ന പതാകയിലെ നിറങ്ങൾക്ക് വിവിധ മതവിഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധം കല്‌പിച്ചിരുന്നതിനാൽ, പിന്നീട് ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യത്തെ ഉപരാഷ്ട്രപതിയായ സർവേപ്പള്ളി രാധാകൃഷ്ണൻ , ഇന്ത്യയുടെ പുതിയ പതാകയ്ക്ക് മതവിഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധം ഇല്ല എന്നും പതാകയിലെ വിവിധ പ്രതിരൂപങ്ങളെ താഴെ കാണുന്ന വിധം നിർവചിക്കുകയും ചെയ്തു.
“ കാവി  ത്യാഗത്തെയും നിഷ്‌പക്ഷതയേയും  സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ നേതാക്കന്മാർ ഐഹിക സമ്പത്ത് നേടുന്നതിൽ താല്‌പര്യം ഇല്ലാത്തവരാണെന്നും അവർ ചെയ്യുന്ന ജോലിയിൽ പൂർണ്ണമായും മുഴുകിയിരിക്കുന്നവരുമാണെന്നും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നടുക്കുള്ള വെള്ള നിറം നമ്മുടെ പ്രവൃ‍ത്തിയെ സത്യത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ നയിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പച്ച നിറം നമ്മുടെ ജീവിതം നിലനിർത്തുന്ന പ്രകൃതിയുമായും ഭൂമിയിലെ സസ്യലതാദികളുമായുള്ള ബന്ധത്തേയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നടുക്കുള്ള അശോകചക്രം ധർമ്മത്തിന്റെ ചക്രമാണ്. സത്യം, ധർമ്മം ഇവ ആയിരിക്കും ഈ പതാകയെ അംഗീകരിക്കുന്ന എല്ലാവരുടേയും  മാർഗ്ഗദർശി. ചക്രം ചലനത്തേയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സ്തംഭനാവസ്ഥയിൽ മരണം ഉള്ളപ്പോൾ ചലനത്തിൽ ജീവൻ ആണ് ഉള്ളത്. ഇന്ത്യ മാറ്റങ്ങളെ തടഞ്ഞു  നിർത്താതെ മുൻപോട്ട് പോകണം. ചക്രം ഇങ്ങനെ സമാധാനപരമായ മാറ്റത്തെ ആണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ”
കുങ്കുമം  പരിശുദ്ധിയേയും ആത്മീയതയേയും, വെള്ള സമാധാനത്തേയും സത്യത്തേയും, പച്ച സമൃദ്ധിയേയും ഫലഭൂവിഷ്ടിതയേയും, ചക്രം നീതിയേയും ആണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് അനൗദ്യോഗികമായ മറ്റൊരു വ്യാഖ്യാനവും ഉണ്ട്.
പതാകയിലുള്ള വിവിധ നിറങ്ങൾ ഇന്ത്യയിലെ മതങ്ങളുടെ നാനാത്വമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്നും കുങ്കുമം  ഹൈന്ദവതയേയും, പച്ച ഇസ്ലാമിനേയും, വെള്ള ജൈനമതം, സിഖ് മതം, ക്രിസ്തുമതം എന്നിവയേയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു എന്നും വേറൊരു വ്യാഖ്യാനവുമുണ്ട്.
ചരിത്രം ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ പതാക ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ സേനയുടെ പതാക കൽക്കത്ത പതാക 1907-ൽ ബികാജി കാമ ഉയർത്തിയ പതാക.
1917-ൽ ഹോം റൂൾ പ്രസ്ഥാനം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പതാക.
1921-ൽ അനൌദ്യോഗികമായി സ്വീകരിച്ച പതാക.
1931-ൽ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട ചർക്ക ആലേഖിതമായ കുങ്കുമ പതാക.
1931-ൽ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട പതാക.
ഇതുതന്നെയായിരുന്നു ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ആർമിയുടെ പതാകയും.
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനം ലക്ഷ്യമിട്ടുകൊണ്ടു്‌ ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പ്രസ്ഥാനം , ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ശക്തമായ അടിത്തറ പാകിയപ്പോൾ, ജനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യാഭിവാഞ്ഛയ്ക്കു്‌ ഊർജ്ജം പകരാൻ ഒരു ദേശീയ പതാക തികച്ചും ആവശ്യമായി വന്നു.
1904 -ൽ, സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ ശിഷ്യയായ സിസ്റ്റർ നിവേദിത എന്ന ഐറിഷ് വനിതയാണു ഭാരതത്തിനു ആദ്യമായി ഒരു ദേശീയ പതാക സമ്മാനിച്ചതു്‌.
ഈ പതാക പിന്നീടു്‌ സിസ്റ്റർ നിവേദിതയുടെ പതാക എന്നറിയപ്പെട്ടുപോന്നു.
വെള്ളത്താമരയോടൊപ്പം വജ്രചിഹ്നവും (thunderbolt) ആലേഖനം ചെയ്തിട്ടുള്ള ചുവന്ന സമചതുരപ്പതാകയുടെ ഉള്ളിൽ മഞ്ഞനിറമായിരുന്നു.
മാതൃഭൂമിയ്ക്കു വന്ദനം എന്നർത്ഥം വരുന്ന ' ബന്ദേ മാതരം ' എന്ന ബംഗാളി പദം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്ന പതാകയിലെ അരുണവർണ്ണം സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെയും പീതവർണ്ണം വിജയത്തെയും വെള്ളത്താമര പരിശുദ്ധിയെയുമായിരുന്നു പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നതു്‌.
ബംഗാൾ വിഭജനത്തിനെതിരേ , 1906 ആഗസ്ത് 7 നു്‌ കൽക്കത്തയിലെ പാഴ്സി ബഗാൻ ചത്വരത്തിൽ നടന്ന പ്രതിഷേധപ്രകടനത്തിൽ സചിന്ദ്രപ്രസാദ് ബോസാണ് ആദ്യമായി ഒരു ത്രിവർണ്ണ പതാക നിവർത്തിയതു്‌.
മുകളിൽ നിന്നു താഴേയ്ക്കു യഥാക്രമം ഓറഞ്ചു്‌, മഞ്ഞ, പച്ച നിറങ്ങളിൽ തുല്യവീതിയുള്ള മൂന്നു തിരശ്ചീനഖണ്ഡങ്ങൾ ചേർന്ന ഒന്നായിരുന്നു അതു്‌.
1907 ഓഗസ്റ്റ് 22-ന് ബികാജി കാമ മറ്റൊരു ത്രിവർണ്ണ പതാക ജർമ്മനിയിലെ സ്റ്ററ്റ്ഗർട്ടിൽ ചുരുൾവിടർത്തി.
മേൽഭാഗം ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പച്ചയും നടുവിൽ ഹൈന്ദവതയെയും ബുദ്ധമതത്തെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന കുങ്കുമവും ഏറ്റവും താഴെ ചുവപ്പും നിറങ്ങളുള്ള പതാകയായിരുന്നു അതു്‌.
ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ എട്ടു പ്രവിശ്യകളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്തുകൊണ്ടു്‌, പച്ചപ്പട്ടയിൽ എട്ടു താമരകൾ ഒരു വരിയിൽ ആലേഖനം ചെയ്ത ആ പതാകയുടെ മദ്ധ്യഭാഗത്ത്‌ 'വന്ദേ മാതരം' എന്നു്‌ ദേവനാഗരി ലിപിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
താഴത്തെ ഖണ്ഡത്തിൽ കൊടിമരത്തിനോടടുത്തുള്ള ഭാഗത്തായി ചന്ദ്രക്കലയും അഗ്രഭാഗത്തായി സൂര്യന്റെ ചിത്രവും ആലേഖനം ചെയ്തിട്ടുന്നാം ലോക മഹായുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, ഇത്‌ ബർലിൻ സമിതിയിലെ ഇന്ത്യൻ വിപ്ലവകാരികൾ തങ്ങളുടെ പതാകയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതിനാൽ ബർലിൻ കമ്മിറ്റി പതാക എന്നായിരുന്നു ഇത്‌ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നതു്‌.
ഇതുതന്നെയായിരുന്നു ഒന്നാംലോകമഹായുദ്ധക്കാലത്തു മെസപ്പൊട്ടാമിയയിലും സജീവമായി ഉപയോഗിച്ചുപോന്നതു്‌.
ചുരുങ്ങിയ കാലത്തേയ്ക്കാണെങ്കിലും ഐക്യനാടുകളിൽ ഖദർ പാർട്ടി പതാകയും ഇന്ത്യയുടെ പ്രതീകമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ബാലഗംഗാധരതിലകും ആനിബസന്റും ചേർന്നു്‌ 1917-ൽ രൂപം നല്കിയ സ്വയംഭരണപ്രസ്ഥാനത്തിനു വേണ്ടി സ്വീകരിച്ചതു്‌ ചുവപ്പും പച്ചയും ഇടകലർന്നു അഞ്ച് തുല്യഖണ്ഡങ്ങളുള്ള ഒരു പതാകയായിരുന്നു.
അതിന്റെ ഇടതുവശത്തു ഏറ്റവും മേലെയായി യൂണിയൻ ജാക്കും സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
ആ പ്രസ്ഥാനം കൈവരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച നിയന്ത്രണാധികാരപദവിയെ അതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ഏഴു വെള്ള നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഹിന്ദുക്കൾ പരിപാവനമായി കരുതുന്ന സപ്തർഷി താരസമൂഹത്തിന്റെ (the constellation Ursa Major) മാതൃകയിൽ ക്രമീകരിച്ചിരുന്ന പതാകയുടെ മുകൾഭാഗത്തു്‌ വെള്ളനിറത്തിൽ ഒരു ചന്ദ്രക്കലയും നക്ഷത്രവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
യൂണിയൻ ജാക്കിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യവും അതിനോടുള്ള വിരക്തിയും കൊണ്ടാവാം ഈ പതാക ഇന്ത്യൻ ജനതയ്ക്കിടയിൽ അത്ര അംഗീകാരം കിട്ടാതെ പോയതു്‌.
1916-ന്റെ ആരംഭഘട്ടത്തിൽ ആന്ധ്രാപ്രദേശിലെ മച്ചലിപട്ടണത്തിൽ നിന്നുള്ള പിംഗലി വെങ്കയ്യ എന്ന വ്യക്തി സർവ്വസമ്മതമായ ഒരു പതാക നിർമ്മിക്കാനുള്ള ശ്രമം തുടങ്ങി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിശ്രമങ്ങൾ ഉമർ സോബാനി , എസ്.പി. ബൊമൻജി എന്നിവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുകയും അവർ ഇന്ത്യൻ ദേശീയപതാകാ ദൌത്യം ഒന്നിച്ചു ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
വെങ്കയ്യ, മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ അംഗീകാരത്തിനായി പതാക സമർപ്പിക്കുകയും, "ഇന്ത്യയുടെ മൂർത്തിമദ്ഭാവത്തിന്റെയും അവളുടെ ദു:സ്ഥിതിയിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിന്റെയും പ്രതിനിധാനം എന്ന നിലയിൽ" ചർക്ക കൂടി പതാകയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്നു ഗാന്ധിജി നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തികനവോത്ഥാനത്തിന്റെ പാവനമായ പ്രതീകമായി ചർക്ക എന്ന ലളിതമായ നൂൽനൂൽക്കൽ യന്ത്രം മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അങ്ങനെ, ചുവപ്പും പച്ചയും പശ്ചാത്തലമാക്കി ചർക്ക കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തി മറ്റൊരു പതാകയും പിംഗലി വെങ്കയ്യ മുന്നോട്ടു വെച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും ആ പതാക ഭാരതത്തിന്റെ എല്ലാ മതങ്ങളേയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നതല്ലെന്നുള്ള അഭിപ്രായമായിരുന്നു ഗാന്ധിജിക്ക്‌.
മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ആശങ്ക മാനിച്ചുകൊണ്ടു്‌ മറ്റൊരു പതാകയും രൂപകല്പന ചെയ്യുകയുണ്ടായി.
ന്യൂനപക്ഷ മതവിഭാഗങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു്‌ മുകളിൽ വെള്ള, ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു്‌ നടുവിൽ പച്ച, ഹൈന്ദവതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ താഴെ ചുവപ്പു്‌ എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു പതാകയിലെ നിറവിന്യാസം.
ചർക്ക മൂന്നു ഖണ്ഡങ്ങളിലും വരത്തക്ക വിധം ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിനെതിരെയുള്ള മറ്റൊരു പ്രധാന സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ഐറിഷ് പതാകയോടു സാദൃശ്യമുള്ള രീതിയിലാണു സമാന്തരഖണ്ഡങ്ങൾ പതാകയിലുള്ളതു്‌.
അഹമ്മദാബാദിൽനടന്ന കോൺഗ്രസ് പാർട്ടി സമ്മേളനത്തിലായിരുന്നു ആദ്യമായി ഈ പതാക നിവർത്തിയതു്‌.
ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ്സിന്റെ ഔദ്യോഗിക പതാകയായി സ്വീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ ഇതു വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി.
എങ്കിലും പതാകയുടെ സാമുദായിക വ്യാഖ്യാനത്തിൽ പലരും തൃപ്തരല്ലായിരുന്നു.
1924-ൽ കൽക്കട്ടയിൽ നടന്ന അഖിലേന്ത്യാ സംസ്കൃത കോൺഗ്രസ്സിൽ ഹൈന്ദവ പ്രതീകങ്ങളായി കുങ്കുമനിറവും വിഷ്ണുവിന്റെ ആയുധമായ ‘ ഗദയും ’ ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്ന ആവശ്യം ഉയർന്നു.
പിന്നീടു്‌ അതേ വർഷം തന്നെ, "ആത്മത്യാഗത്തിന്റെ ഓജസ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും ഹിന്ദു സന്യാസിമാരുടെയും യോഗികളുടെയും എന്ന പോലെ മുസ്ലീം ഫക്കീറുകളേയും ഒരുപോലെ പ്രതിനിധീകരിക്കാനുതകുന്നതുമായ മൺചുവപ്പു നിറം"(geru (an earthy-red colour)) ഉപയോഗിക്കണമെന്നും നിർദ്ദേശമുണ്ടായി.
സിഖുകാരാകട്ടെ , ഒന്നുകിൽ തങ്ങളുടെ പ്രതീകമായി മഞ്ഞനിറം കൂടി പതാകയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുകയോ മതപരമായ പ്രതീകാത്മകത മൊത്തമായും ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യണമെന്ന ആവശ്യവുമായി മുന്നോട്ടുവന്നു.
ഈ സംഭവവികാസങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലാണു്‌, പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനായി 1931 ഏപ്രിൽ 2-ന് കോൺഗ്രസ് പ്രവർത്തകസമിതി , ഒരു ഏഴംഗ പതാകാ സമിതിയെ  നിയോഗിച്ചു.
"സാമുദായികാടിസ്ഥാനത്തിൽ നിർവ്വചിക്കപെട്ടിട്ടുള്ള പതാകയിലെ മൂന്നു നിറങ്ങളോടും വിയോജിപ്പു" രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു അവതരിപ്പിച്ച പ്രമേയം സമിതി അംഗീകരിച്ചു.
ഈ സംവാദങ്ങളുടെ ഫലമായി കുങ്കുമ നിറത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, മുകളിൽ കൊടിമരത്തോടടുത്തുള്ള ഭാഗത്തായി ചർക്ക ആലേഖനം ചെയ്ത, ഒരു പതാകയായിരുന്നു പതാക സമിതി നിർദ്ദേശിച്ചതു്‌.
ഒരു സാമുദായികാശയം മാത്രം ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു എന്ന ധാരണ ഉളവാക്കുന്ന ഈ പതാക കോൺഗ്രസ്സിനു സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല.
പിന്നീട് 1931-ൽ കറാച്ചിയിൽ കൂടിയ കോൺഗ്രസ് സമിതി പതാകയുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു അന്തിമ തീരുമാനം കൈക്കൊണ്ടു.
പിംഗലി വെങ്കയ്യ രൂപകല്പന ചെയ്ത ത്രിവർണ്ണ പതാകയായിരുന്നു അന്നു സ്വീകരിച്ചതു്‌.
മൂന്നു സമാന്തര ഖണ്ഡങ്ങളിലായി മുകളിൽനിന്നു യഥാക്രമം കുങ്കുമം, ശുഭ്ര, ഹരിത വർണ്ണങ്ങളും നടുവിൽ ചർക്കയും അടങ്ങിയ ഈ പതാക സമിതി അംഗീകരിച്ചു.
കുങ്കുമം  ധീരതയുടെയും വെള്ള സത്യത്തിന്റെയും ശാന്തിയുടെയും പച്ച വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളാണെന്നും വ്യാഖ്യാനമുണ്ടായി.
ചർക്ക ഭാരതത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെയും ജനങ്ങളുടെ കഠിനാദ്ധ്വാനത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി.
അതേ സമയം ഇന്ത്യൻ നാഷനൽ ആർമി ഈ പതാകയിൽ ചില്ലറ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി ഉപയോഗിച്ചു പോന്നു.
ചർക്കയ്ക്കു പകരം ചാടിവീഴുന്ന കടുവയും 'ആസാദ് ഹിന്ദ്' എന്നുമായിരുന്നു ഐ.എൻ.എ. പതാകയിൽ ആലേഖനം ചെയ്തിരുന്നതു്‌.
ഗാന്ധിജിയുടെ അക്രമരാഹിത്യത്തിനു വിപരീതമായുള്ള സുഭാഷ് ചന്ദ്ര ബോസിന്റെ സായുധസമരരീതി ഇതിൽ വെളിവാകുന്നുണ്ട്.