smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ബ്രേക്‌ത്രൂ ലിസൺ ഈ ലേഖനം ഏതെങ്കിലും സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുള്ള വേണ്ടത്ര തെളിവുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നില്ല.
ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Breakthrough_Listen The Green Bank Telescope is one of the radio telescopes used by the project .
പ്രപഞ്ചത്തിലെ അന്യഗ്രഹജീവികളെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കാനും കണ്ടെത്താനും ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പദ്ധതിയാണ് ബ്രേക്‌ത്രൂ ലിസൺ.
2016 ജനുവരിയിൽ ആരംഭിച്ച ഇത് പത്തു വർഷത്തോളം നീണ്ടു നിൽക്കുമെന്നു കരുതുന്നു.
ബെർക്ലിയിലെ കാലിഫോർണിയ സർവ്വകലാശാലയിലാണ് ഇതിന്റെ ആസ്ഥാനം.
ഉത്തരധ്രുവത്തിൽ ഗ്രീൻ ബാങ്ക് ഗവേഷണകേന്ദ്രം, ദക്ഷിണദ്രുവത്തിലെ പാർക്സ് ഗവേഷണകേന്ദ്രം എന്നിവയിലൂടെ റേഡിയോ കിരണങ്ങളും ഓട്ടോമാറ്റഡ് പാത്ത് ഫൈന്ററിലൂടെ ദൃശ്യപ്രകാശവും ബ്രേക്ത്രൂ ലിസൺ സ്വീകരിക്കുന്നു.
ഏതാണ്ട് പത്തുലക്ഷത്തോളം നക്ഷത്രങ്ങളേയും നൂറോളം താരാസമൂഹങ്ങളുടെ കേന്ദ്രത്തേയും ഗവേഷണവിധേയമാക്കാൻ ഇതിലൂടെ പദ്ധതിയിടുന്നു.
ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് ടൈം (ചിത്രം) ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Breakfast_Time_(painting)
1887-ൽ സ്വീഡിഷ് കലാകാരി ഹന്നാ പൗളി (1864-1940) പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരു ഓയിൽ പെയിന്റിംഗാണ് ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് ടൈം അല്ലെങ്കിൽ ഫ്രൂക്കോസ്റ്റ്ഡാഗ്സ് .
ഇത് 91 മുതൽ 87 സെന്റിമീറ്റർ വരെ (36 മുതൽ 34 ഇഞ്ച് വരെ) വലിപ്പമുള്ള ഈ ചിത്രം 1910-ൽ നാഷണൽ മ്യൂസിയം വാങ്ങിയിരുന്നു.
പൂന്തോട്ടത്തിൽ ഒരു ഡൈനിംഗ് ടേബിൾ നിൽക്കുന്നതായി ചിത്രത്തിൽ കാണാം.
1800 കളിലെ യഥാർത്ഥ വിലപ്പെട്ട വസ്‌തുക്കളിലൊന്നായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന മ്യൂസിയത്തിലെ ഏറ്റവും ജനപ്രിയ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് ടൈം.
1880 കളുടെ അവസാനത്തിൽ നോർഡിക് കലാ രംഗത്ത് ഹന്നാ പൗളി മുന്നേറുന്നതിൽ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് ടൈം ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.
പാരീസിൽ അടുത്തിടെ അക്കാഡെമി കൊളറോസിയിൽ പഠിച്ച അവർ 1887-ൽ ഗോഥെൻബർഗ് മ്യൂസിയം ഓഫ് ആർട്ട് കൈവശം വച്ചിട്ടുള്ള ഫിന്നിഷ് സഹ കലാകാരനും ശിൽപിയുമായ വെന്നി സോൾഡന്റെ ചായാചിത്രവുമായി പാരീസ് സലൂണിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ഒരു ഓപ്പൺ എയർ പെയിന്റിംഗ് ആയ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് ടൈം സൂര്യപ്രകാശമുള്ള ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനായി ഒരു മേശ സജ്ജീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ശാന്തമായ രംഗം ചിത്രീകരിക്കുന്നു.
ചിത്രത്തിന്റെ ചുവടെ വലതുവശത്ത് ഒരു ബെഞ്ചിനും രണ്ട് കസേരകൾക്കുമൊപ്പം വെളുത്ത മേശവിരി പൊതിഞ്ഞ ഒരു മേശയുണ്ട്.
ഇതിന്റെ സ്ഥാനം ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലാണ്.
അതിന്റെ ശാഖകൾ മേശപ്പുറത്തിന് സമീപത്തേയ്ക്ക് നീണ്ടു നിൽക്കുന്നു.
ഒരു വേലക്കാരി കയ്യിൽ ഒരു ട്രേ ചുമന്ന് മേശയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു.
മേശയിലെ തിളങ്ങുന്ന വസ്തുക്കളിൽ നിന്നും വെളുത്ത മേശവിരിയിൽ നിന്നും പ്രകാശം പ്രതിഫലിക്കുന്നു.
നിറമുള്ള ലൈറ്റുകളും ഷാഡോകളും ഉപയോഗിച്ച് വോള്യങ്ങളും ഡെപ്റ്റും നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ഇംപ്രഷനിസ്റ്റുകളുടെ മാർഗ്ഗം കലാകാരന് ഭാഗികമായി പ്രചോദനമായിട്ടുണ്ട്.
ഇത് ടേബിളും ടേബിൾ ക്രമീകരണവും സസ്യജാലങ്ങളും തിളങ്ങുന്ന ലൈറ്റ് റിഫ്ലെക്സുകളിൽ മുങ്ങിപോകുന്നു.
അക്കാലത്തെ സ്വീഡിഷ് കലാകാരന്മാർക്കിടയിൽ ഈ പെയിന്റിംഗ് ജനപ്രിയമായിരുന്നു.
ബ്രേസ് പ്രഹേളിക
റോഡ് ശൃംഖലകളെ പരിഷ്കരിക്കാനുള്ള ഒരു നിർദ്ദേശമെന്ന നിലയ്ക്ക് Dietrich Braess എന്ന ഗണിതജ്ഞൻ 1968 ൽ ആവിഷ്കരിച്ച ഒരു മാതൃകയാണിത്.
പ്രധാന പാത അടച്ചിടുക വഴി മൊത്തത്തിലുള്ള ഗതാഗതം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രീതിയെ ഇത് വിശദമാക്കുന്നു.
വൈദ്യുത ഗ്രിഡുകളുടെ കാര്യത്തിലും കമ്പ്യൂട്ടർ നെറ്റ്വർക്കുകളുടെ കാര്യത്തിലും ജൈവ വ്യവസ്ഥകളിലും ഇതിന് സാധർമ്യം കണ്ടെത്താനാകും.
ഇവിടെ  A യിൽ നിന്ന് B യിലേക്ക് എത്താൻ പല വഴികൾ ഉണ്ട്.
AD, CB എന്നീ പാതകൾ തെരഞ്ഞെടുത്താൽ അതിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിനനുസരിച്ചായിരിക്കും  സമയം ( വാഹനങ്ങളുടെ എണ്ണം / 100 ) നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുക.
AC യും DB യും കടക്കാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ഏതാണ്ട് നിശ്ചിത സമയം (30 മിനിറ്റ്)  ആണ് വേണ്ടിവരിക.
C യിൽ നിന്ന് D യിലേക്കുള്ള ദൂരം 5 മിനിറ്റും ആണ്.
ആകെ 2000 വണ്ടികളാണ് ഒരു സമയം ഓടുന്നത്.
ആദ്യം A യിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് C യിലേക്ക് പോകാൻ എടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ(30) കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് AD + DC വഴി C യിലെത്താം.
(എല്ലാ വണ്ടികളും ഈ വഴി ഉപയോഗിക്കുകയാണെങ്കിൽ പോലും (2000/100) + 5  = 25 മിനിറ്റേ വേണ്ടിവരുന്നുള്ളൂ) ആയതിനാൽ തന്നെ എല്ലാവരും ഈ വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കും.
ഇനി, D യിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് B യിലേക്ക് പോകാൻ 30 മിനിറ്റ് എടുക്കും എന്നതിനാലാണ് ആളുകൾ D യിൽ നിന്ന് C വഴി B തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.
(മുൻപത്തെ പോലെ തന്നെ എല്ലാ വണ്ടികളും ഈ വഴി ഉപയോഗിക്കുകയാണെങ്കിൽ പോലും (2000/100) + 5  = 25 മിനിറ്റേ വേണ്ടിവരുന്നുള്ളൂ)
അതുകൊണ്ട്, ഒരു ഡ്രൈവറെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഏറ്റവും യുക്തിപരമായ തീരുമാനം ADCB എന്ന വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ആണ്.
എല്ലാ വാഹനങ്ങളും ഒരു വഴിയിലൂടെ എന്ന് കരുതിയാൽ പോലും,  AD + DC + CB = (2000/100) + 5 + (2000/100) = 45 മിനുറ്റ് മാത്രമേ ആകുന്നുള്ളൂ.
എല്ലാ വാഹനങ്ങളും  ഈ വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കും.
D യിൽ നിന്ന് C യിലേക്കുള്ള സുവർണ്ണ പാതയാണ് ഈ സൗകര്യം ഒരുക്കിക്കൊടുക്കുന്നത്.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം ഈ വഴി അറ്റകുറ്റപ്പണികൾക്കായി അടച്ചിടുകയാണ് എന്ന് കരുതുക.
ഇപ്പോൾ ആളുകൾ ADB തെരഞ്ഞെടുത്താലും ACBതെരഞ്ഞെടുത്താലും ഒരേ സമയമാണ് വേണ്ടിവരിക (30 + (n/100)).
അതിനാൽ ഏതു വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സംഭാവ്യതയും 50% ആണ്.
പകുതിപ്പേർ(1000)  ACBയും  ബാക്കി(1000) ADBയും വഴി പോകുന്നു.
ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും എത്തിച്ചേരാനെടുക്കുന്ന സമയം 30 + (1000/100) = 40 ആണ്.
ഈ അവസ്ഥയെ ഗെയിം തിയറിയിൽ നാഷ് ഇഖ്വിൽബ്രിയം എന്നു പറയുന്നു.
DC തുറന്നുകൊടുത്താൽ ഇത് വീണ്ടും 45 മിനിറ്റ് ആയിത്തീരും.
ബ്രേക്ക്‌ ഡാൻസ് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Break_Dance
ഹിപ് ഹോപ്‌ സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അമേരിക്കയിലെ ആഫ്രോ അമേരിക്കൻ, ലാറ്റിനോ വംശജരായ ചെറുപ്പക്കാർ അവതരിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയ ഒരു തെരുവ് നൃത്ത രീതിയാണ് ബ്രേക്ക്‌ ഡാൻസ് , ബി ബോയിംഗ് (B-boying ) അഥവാ ബ്രേക്ക് ഡാൻസിംഗ് (break dancing).
1970കളിലാണ് ഇതിൻറെ തുടക്കം.
ന്യൂയോർക്ക്‌ സിറ്റിയിലെ വഴിയോരങ്ങളിലാണ് ആദ്യമായി ഇത് അവതരിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
ബ്രേക്ക്‌ ഡാൻസ് എന്നാണ് പൊതുവേ അറിയപ്പെടുന്നതെങ്ങിലും ഇതിൻറെ യഥാർത്ഥ നാമം ബി ബോയിംഗ്(B-boying) അല്ലെങ്കിൽ ബ്രേക്കിംഗ്(breaking) എന്നാണ്.
ഡാൻസ് ചെയ്യുന്ന ആളുകളെ ബി ബോയ്സ് (b-boys), ബി ഗേൾസ്‌ (b-girls ), അല്ലെങ്കിൽ ബ്രെക്കേഴ്സ് (breakers ) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
നാല് തരത്തിലുള്ള നീക്കങ്ങളാണ് ഈ നൃത്ത രീതിക്കുള്ളത്.
അവ toprock, downrock, power moves,  freezes/suicides എന്നിവയാണ്.
ആദ്യ കാലങ്ങളിൽ ഹിപ് ഹോപ്‌ സംഗീതം മാത്രമേ ഇതിനു ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുള്ളു.
എന്നാൽ പിന്നീട് ഒരേ രീതിയിലുള്ള ഡ്രം ബീറ്റ് ഉള്ള പല മറ്റു സംഗീതശാഖ കളുടെകൂടെയും ഇത് അവതരിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി.
മധുര ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Madurai
9°48′N 78°06′E ﻿ / ﻿ 9.8°N 78.10°E ﻿ / 9.8; 78.10 തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെ തമിഴ്നാട്ടിൽ വൈഗൈ നദിക്കരയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു പൗരാണിക നഗരമാണ് മധുര (Tamil: மதுரை, IPA: [mɐd̪urəj]).
2001 -ലെ സെൻസെസ് പ്രകാരം 922,913 ജനസംഖ്യയുള്ള ഈ നഗരസഭയുടെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം 2500 വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടുനിൽക്കുന്നു.
പാണ്ഡ്യരാജാവായിരുന്ന കുലശേഖരൻ നിർമ്മിച്ച ‌ മധുരയിലെ മീനാക്ഷി സുന്ദരേശ്വര ക്ഷേത്രം പ്രസിദ്ധമായ തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രമാണ്.
മനോഹരവും ഗംഭീരവുമായ ഒരു ഭഗവതി ക്ഷേത്രമാണ് ഇത്.
ചരിത്രപ്രശസ്തവുമാണ്‌ ഈ നഗരം.
പ്രധാന ആകർഷണങ്ങൾ മതുരൈ മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രം തിരുമലനായിക്കർ കൊട്ടാരം എക്കോ പാർക്ക് തെപ്പക്കുളം തിരുപ്പുരം കുന്റ്രം അഴഗർ കോവിൽ മതുരൈ മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രം
പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പാണ്ഡ്യരാജാവായ ചടയവർമ്മൻ സുന്ദരപാണ്ഡ്യന്റെ ഭരണകാലത്താണ് മധുര മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രം നിർമ്മിക്കുന്നത്.
പിന്നീട് പതിമൂന്നും പതിനാറും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിടയിൽ ഇതിന്റെ ഒമ്പതു നിലകൾ പണികഴിക്കപ്പെട്ടു.
പാണ്ഡ്യരാജാവായ കുലശേഖര പാണ്ഡ്യനാണ് ക്ഷേത്രനഗരം പണിതത്.
വാസ്തുശില്പ മാതൃക കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമായ ഈ ക്ഷേത്രനഗരം 14 ഏക്കർ സ്ഥലത്ത് പരന്നു കിടക്കുന്നു.
നാലു വലിയ ഗോപുരങ്ങളും എട്ട് ചെറിയ ഗോപുരങ്ങളും ചേർന്നതാണ് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കെട്ടിടം.
കൂടാതെ ആയിരംകാൽ ‍മണ്ഡപം, അഷ്‌ടശക്‌തിമണ്ഡപം, പുതുമണ്ഡപം, തെപ്പക്കുളം, നായ്‌ക്കൽ മഹൽ എന്നിവവും  ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.
തെപ്പക്കുളം
നാലുവശവും റോഡുകളോടു കൂടിയതും ഒത്ത നടുഭാഗത്ത് ഒരു ചെറു ദ്വീപെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നതുമായ ഒരു ക്ഷേത്രവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വലിയ കുളമാണിത്.
എക്കോ പാർക്ക്
മധുരയിലെ പട്ടണത്തിനകത്തു നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്ന പാർക്കാണിത്.
ഈ പാർക്കിൽ രാത്രികാലങ്ങളിൽ വർണവിളക്കുകൾ തെളിയിക്കുകയും  ചെയ്യും.
തിരുപ്പുരം കുന്റ്രം
മധുരയിൽ നിന്ന് പത്തു കി.
തെക്കുഭാഗത്ത്‌ ഉള്ള ഒരു മനോഹരമായ ക്ഷേത്രമാണ് തിരുപ്പുരം കുന്റ്രം.
ഒരു ഗുഹാ ക്ഷേത്രം ആണിത്.
ഇന്ദ്രന്റെ പുത്രിയായ ദേവസേനയെ സുബ്രമണ്യൻ ഇവിടെ വെച്ചാണ് വിവാഹം കഴിച്ചത് എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ശിവൻ, വിഷ്ണു, ദുർഗ, ഗണപതി, വേദവ്യാസൻ തുടങ്ങി ധാരാളം വിഗ്രഹങ്ങൾ ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ കാണാം.
അഴഗർ കോവിൽ
മധുരയിൽ നിന്ന് പത്തൊമ്പത് കി.
കിഴക്കുഭാഗത്ത്‌ കാണാവുന്ന ശില്പഭംഗിയുള്ള  ഒരു ക്ഷേത്രമാണ് അഴഗർ കോവിൽ.
വിഷ്ണുവാണ് ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഈശ്വരൻ.
സുന്ദരരാജ പ്രതിഷ്ഠയാണ് ഇവിടെ ഉള്ളത്.
ചിത്രശാല ചിത്രങ്ങൾ Vegetable Seller at Melur, Madurai മദുര തെപ്പക്കുളം രാത്രി ദ്യശ്യം, നടുഭാഗത്തുള്ള ക്ഷേത്രമാണ് ചിത്രത്തിൽ, എതിർവശത്തുള്ള വഴിവിളക്കുകളും കാണാം മദുര മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായ ആയിരം കൽത്തൂണുകളുള്ള മണ്ഡപം.
മദുരയിലെ പ്രസിദ്ധമായ നായിക്കർ കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുൻവശം അവലംബം
മധുബാല ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Madhubala
മധുബാല (ജനനം മുംതാസ് ജഹാൻ ബീഗം ദെഹ്‌ലവി ; 14 ഫെബ്രുവരി 1933 - 23 ഫെബ്രുവരി 1969) ഹിന്ദി സിനിമയിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ഒരു ഇന്ത്യൻ നടിയും നിർമ്മാതാവുമാണ്.
20 വർഷത്തിലേറെ നീണ്ട കരിയറിൽ, ഒരു ദശാബ്ദക്കാലം മാത്രമാണ് അവർ പ്രധാനമായും സജീവമായിരുന്നത്, എന്നാൽ 1969-ൽ മരിക്കുമ്പോഴേക്കും 60-ലധികം സിനിമകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
അരനൂറ്റാണ്ടിന് ശേഷവും, അവളുടെ ചിത്രീകരണങ്ങളിലൂടെ അവർ ഉയർന്ന പരിഗണനയിൽ തുടരുന്നു.
ശക്തമായ ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള, സ്വതന്ത്ര കഥാപാത്രങ്ങളെ ഇന്ത്യൻ സ്‌ക്രീനിലെ സ്‌ത്രീകളുടെ പതിവ് ചിത്രീകരണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഗണ്യമായ വ്യതിചലനമായി കാണുന്നു.
ഡൽഹിയിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന മധുബാല 8 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ബോംബെയിലേക്ക് താമസം മാറി, താമസിയാതെ നിരവധി സിനിമകളിൽ ചെറിയ വേഷങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
1940-കളുടെ അവസാനത്തിൽ അവൾ പ്രധാന വേഷങ്ങളിലേക്ക് പുരോഗമിക്കുകയും നീൽ കമൽ (1947), അമർ (1954), ഹൊറർ ചിത്രം മഹൽ (1949), റൊമാന്റിക് ചിത്രങ്ങളായ ബാദൽ (1951), തരാന (1951) എന്നിവയിലൂടെ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒരു ചെറിയ തിരിച്ചടിക്ക് ശേഷം, ഹൗറ ബ്രിഡ്ജ് , കാലാ പാനി , ചൽതി കാ നാം ഗാഡി (1958), ഹാഫ് ടിക്കറ്റ് (1962) എന്നീ കോമഡികളിലെ തന്റെ വേഷങ്ങളിലൂടെ മധുബാല അന്താരാഷ്ട്ര പ്രശസ്തിയിലേക്ക് ഉയർന്നു.
1958), സംഗീത ബർസാത് കി രാത്ത് (1960).
ചരിത്രപരമായ ഇതിഹാസ നാടകമായ മുഗൾ-ഇ-അസം (1960) എന്ന ചിത്രത്തിലെ അനാർക്കലിയെ മധുബാല അവതരിപ്പിച്ചു-അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവുമധികം കളക്ഷൻ നേടിയ ചിത്രം-അവർക്ക് വ്യാപകമായ അംഗീകാരവും മികച്ച നടിക്കുള്ള ഫിലിംഫെയർ അവാർഡിന് നാമനിർദ്ദേശവും ലഭിച്ചു; അവളുടെ പ്രകടനത്തെ ഇന്ത്യൻ സിനിമാ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഒന്നായി നിരൂപകർ വിശേഷിപ്പിച്ചു.
1960 കളിൽ അവൾ സിനിമയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ പ്രവർത്തിച്ചു, ഷറാബി (1964) എന്ന നാടകത്തിൽ അവസാനമായി അഭിനയിച്ചു.
കൂടാതെ, മധുബാല പ്രൈവറ്റ് ലിമിറ്റഡ് എന്ന പ്രൊഡക്ഷൻ ഹൗസിന് കീഴിൽ അവർ മൂന്ന് സിനിമകൾ നിർമ്മിച്ചു, അത് 1953-ൽ അവർ സഹസ്ഥാപിച്ചു.
ശക്തമായ സ്വകാര്യത കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിട്ടും, ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചതിന്, നടൻ ദിലീപ് കുമാറുമായുള്ള ഏഴ് വർഷം നീണ്ടുനിന്ന ബന്ധത്തിനും, ഒടുവിൽ 1960-ൽ വിവാഹം കഴിച്ച നടനും ഗായകനുമായ കിഷോർ കുമാറുമായുള്ള ബന്ധത്തിനും മധുബാലയ്ക്ക് കാര്യമായ മാധ്യമ കവറേജ് ലഭിച്ചു.
അവളുടെ മുപ്പതുകളുടെ തുടക്കം മുതൽ.
, വെൻട്രിക്കുലാർ സെപ്റ്റൽ വൈകല്യം മൂലമുണ്ടാകുന്ന ശ്വാസതടസ്സവും ഹീമോപ്റ്റിസിസും ആവർത്തിച്ചുള്ള ആക്രമണങ്ങളാൽ അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ടു, ഒടുവിൽ 1969-ൽ അവളുടെ അകാല മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.
കുട്ടിക്കാലവും കരിയറിന്റെ തുടക്കവും മധുബാലയുടെ ജന്മനഗരം, ഡൽഹി
1933 ഫെബ്രുവരി 14 ന് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ (ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ) ദില്ലിയിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ പതിനൊന്ന് മക്കളിൽ അഞ്ചാമത്തെയാളായി മുംതാസ് ജെഹാൻ ബീഗം ഡെഹ്‌ലവി എന്ന പേരിൽ മധുബാല ജനിച്ചു.
അത്താഉള്ളാ ഖാൻ, ആയിഷ ബീഗം എന്നിവരായിരുന്നു മാതാപിതാക്കൾ.
പത്ത് സഹോദരങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന മുംതാസിന്റെ സഹോദരങ്ങളിൽ നാലുപേർ മാത്രമാണ് പ്രായപൂർത്തിയിലെത്തിയത്.
പഷ്തൂണിലെ യൂസഫ്സായ് ഗോത്രത്തിൽ പെട്ടയാളും മർദാൻ, സ്വാബി എന്നീ മേഖലകൾ ഉൾപ്പെട്ട ഇന്നത്തെ പാകിസ്ഥാനിലെ പെഷവാർ താഴ്‌വരയിൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നയാളായിരുന്നു പിതാവ് അത്താഉള്ളാ ഖാൻ.
പെഷവാറിലെ ഇംപീരിയൽ ടുബാക്കോ കമ്പനിയിലെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട അദ്ദേഹം കുടുംബത്തെ ആദ്യം ഡൽഹിയിലേക്കും പിന്നീട് ബോംബെയിലേക്കും മാറ്റി.
കുടുംബം നിരവധി ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലൂടെ കടന്നുപോയി.
അഞ്ച്, ആറ് വയസുകളിൽ മധുബാലയുടെ മൂന്ന് സഹോദരിമാരും രണ്ട് സഹോദരന്മാരും മരണമടഞ്ഞു.
1944 ഏപ്രിൽ 14 ലെ ഡോക്ക് സ്ഫോടനവും തീയും അവരുടെ ചെറിയ വീട് നശിപ്പിച്ചു.
ഒരു പ്രാദേശിക തീയറ്ററിൽ സിനിമ കാണാൻ പോയതുകൊണ്ടാണ് കുടുംബം ഈ ദുരന്തത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടത്.
അവശേഷിക്കുന്ന ആറ് പെൺമക്കളെ പരിപാലിക്കുന്നതിനായി പിതാവും ബാലികയായ മധുബാലയും ജോലിയന്വേഷിച്ച് ബോംബെയിലെ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോകളിൽ പതിവായി സന്ദർശനം നടത്താൻ തുടങ്ങി.
ഒൻപതാമത്തെ വയസ്സിൽ, സിനിമാ മേഖലയിലേയ്ക്കുള്ള മധുബാലയുടെ ആദ്യ പരിചയപ്പെടുത്തലായിരുന്ന ഈ സന്ദർശനങ്ങൾ അവളുടെ കുടുംബത്തിന് സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകുമായിരുന്നു.
ഭവനത്തിൽ തന്റെ മാതൃഭാഷയായ പാഷ്ടോ സംസാരിച്ചിരുന്ന മധുബാലയ്ക്ക് ഉറുദു, ഹിന്ദി ഭാഷകളിലും നൈപുണ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കുകൾ സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ആ ഭാഷ പഠിക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
പിന്നീട് അവൾ ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസുകളിൽ പങ്കെടുക്കുകയും ആ ഭാഷയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടുകയും ചെയ്തു.
പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ ഡ്രൈവിംഗ് പഠിച്ച മധുബാല പലപ്പോഴും ദൂരയാത്രകൾ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു.
തുടക്കം മുതലേ കടുത്ത സിനിമാപ്രേക്ഷകയായ അവൾ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചിത്രമായ സൊഹ്‌റാബ് മോദിയുടെ പുകാർ (1939) എന്ന ചിത്രത്തിലെ രംഗങ്ങൾ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയും നൃത്തം ചെയ്യുകയും സിനിമാ കഥാപാത്രങ്ങളെ അനുകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
അവളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ യാഥാസ്ഥിതിക ആശയങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഒരു അഭിനേത്രിയെന്ന നിലയിൽ ഒരു കരിയർ പിന്തുടരാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു-അച്ഛൻ ആദ്യം അതിനെ എതിർത്തിരുന്നു.
1940-ൽ ഒരു മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനോട് മോശമായി പെരുമാറിയതിന് ജീവനക്കാരുടെ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഖാൻ തന്റെ തീരുമാനം മാറ്റി.
തങ്ങളുടെ ഇളയ മകളെ വിനോദ വ്യവസായത്തിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചതിന് അവർ പുറത്താക്കപ്പെടുമെന്ന് മധുബാലയുടെ അമ്മ ഭയപ്പെട്ടു, എന്നാൽ ഖാൻ ഉറച്ചുനിന്നു, ഉടൻ തന്നെ ആകാശവാണി നിലയത്തിലെ കുട്ടികളുടെ പ്രോഗ്രാമുകൾക്കായി പാട്ടുകൾ ( ഖുർഷിദ് അൻവർ രചിച്ചത്) പാടാൻ മധുബാലയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
അവിടെ ഏഴുവയസ്സുകാരൻ മാസങ്ങളോളം ജോലിയിൽ തുടരും.
ജോലിസ്ഥലത്ത്, ഖാനും മധുബാലയും ബോംബെയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന രാജ്യത്തെ പ്രമുഖ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോകളിലൊന്നായ ബോംബെ ടാക്കീസിന്റെ ജനറൽ മാനേജരായ റായ് ബഹദൂർ ചുന്നിലാലുമായി പരിചയപ്പെട്ടു.
ചുന്നിലാൽ മധുബാലയോട് പെട്ടെന്ന് ഇഷ്ടപ്പെടുകയും അവളോടൊപ്പം ബോംബെ സന്ദർശിക്കാൻ ഖാനോട് നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
ആദ്യകാല ജീവിതവും കുടുംബവും ആദ്യകാല ജോലിയും മുന്നേറ്റവും (1942-1947) ബേബി മുംതാസ് (മധുബാല) ബോംബെ ടാക്കീസിന്റെ നിർമ്മാണം, ബസന്ത് (1942), മുംതാസ് ശാന്തി (ഇടത്), ഉല്ലാസ് (വലത്ത്) എന്നിവരിൽ ഒരു ചെറിയ വേഷം ചെയ്തു.
1941-ലെ വേനൽക്കാലത്ത് ഖാനും മധുബാലയും മറ്റ് കുടുംബാംഗങ്ങളും ബോംബെയിലേക്ക് താമസം മാറുകയും ബോംബെയിലെ മലാഡ് പ്രാന്തപ്രദേശത്തുള്ള ഒരു ഗോശാലയിൽ താമസമാക്കുകയും ചെയ്തു.
സ്റ്റുഡിയോ എക്സിക്യൂട്ടീവുകളിൽ നിന്നുള്ള അംഗീകാരത്തെത്തുടർന്ന്, ബോംബെ ടാക്കീസിന്റെ നിർമ്മാണം, ബസന്ത് (1942) എന്ന സിനിമയിൽ 150 രൂപ ശമ്പളത്തിൽ മധുബാലയെ ഒരു ജുവനൈൽ റോളിലേക്ക് ചുണ്ണിലാൽ ഒപ്പിട്ടു.
1942 ജൂലൈയിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ബസന്ത് വാണിജ്യപരമായി വൻ വിജയമായി, എന്നാൽ മധുബാലയുടെ പ്രവർത്തനം അഭിനന്ദനം നേടിയെങ്കിലും, ആ സമയത്ത് ഒരു ബാലതാരത്തെ ആവശ്യമില്ലാത്തതിനാൽ സ്റ്റുഡിയോ അവരുടെ കരാർ ഉപേക്ഷിച്ചു.
നിരാശനായ ഖാന് തന്റെ കുടുംബത്തെ ഒരിക്കൽ കൂടി ഡൽഹിയിലേക്ക് തിരിച്ചയക്കേണ്ടി വന്നു.
പിന്നീട് നഗരത്തിൽ കുറഞ്ഞ ശമ്പളമുള്ള താത്കാലിക ജോലികൾ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി, പക്ഷേ സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ട് തുടർന്നു.
1944-ൽ ബോംബെ ടാക്കീസിന്റെ മേധാവിയും മുൻ നടിയുമായ ദേവിക റാണി , ജ്വാർ ഭട്ടയിൽ (1944) അഭിനയിക്കാൻ മധുബാലയെ വിളിക്കാൻ ഖാനെ വിളിച്ചു.
മധുബാലയ്ക്ക് ആ സിനിമ ലഭിച്ചില്ല, എന്നാൽ സിനിമയിലെ സാധ്യത കണ്ട് ബോംബെയിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കാൻ ഖാൻ ഇപ്പോൾ തീരുമാനിച്ചു.
കുടുംബം വീണ്ടും മലാഡിലെ അവരുടെ താൽക്കാലിക വസതിയിലേക്ക് മടങ്ങി, ഖാനും മധുബാലയും ജോലി തേടി നഗരത്തിലുടനീളമുള്ള ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോകളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ സന്ദർശിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചന്ദുലാൽ ഷായുടെ സ്റ്റുഡിയോ രഞ്ജിത് മൂവിടോണുമായി 300 രൂപ പ്രതിമാസ പേയ്‌മെന്റിൽ മധുബാല ഉടൻ തന്നെ മൂന്ന് വർഷത്തെ കരാറിൽ ഒപ്പുവച്ചു.
അവളുടെ വരുമാനം ഖാൻ കുടുംബത്തെ മലാഡിലെ ഒരു വാടക വീട്ടിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചു.
1944 ഏപ്രിലിൽ, ഒരു ഡോക്ക് സ്‌ഫോടനത്തിൽ വാടക വീട് തകർന്നു; നാട്ടിലെ ഒരു തിയേറ്ററിൽ പോയതുകൊണ്ടുമാത്രമാണ് മധുബാലയും കുടുംബവും രക്ഷപ്പെട്ടത്.
സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറിയതിന് ശേഷം, മധുബാല തന്റെ സിനിമാ ജീവിതം തുടർന്നു, രഞ്ജിത്തിന്റെ അഞ്ച് സിനിമകളിൽ ചെറിയ വേഷങ്ങൾ ചെയ്തു: മുംതാസ് മഹൽ (1944), ധനാ ഭഗത് (1945), രജപുതാനി (1946), ഫൂൽവാരി (1946), പൂജാരി (1946); അവയിലെല്ലാം അവൾ "ബേബി മുംതാസ്" ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഈ വർഷങ്ങളിൽ അവൾ നിരവധി പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിട്ടു; 1945-ൽ ഫൂൽവാരിയുടെ ഷൂട്ടിംഗിനിടെ, മധുബാല രക്തം ഛർദ്ദിച്ചു, ഇത് പതുക്കെ വേരൂന്നിയ അവളുടെ അസുഖത്തെ മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ചു.
1946ൽ ഗർഭിണിയായ അമ്മയുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി ഒരു സിനിമാ നിർമ്മാതാവിൽ നിന്ന് പണം കടം വാങ്ങേണ്ടി വന്നു.
വ്യവസായത്തിൽ കാലുറപ്പിക്കാനുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ, 1946 നവംബറിൽ, മോഹൻ സിൻഹയുടെ രണ്ട് സംവിധാന സംരംഭങ്ങളായ ചിത്തോർ വിജയ് , മേരെ ഭഗവാൻ എന്നിവയുടെ ഷൂട്ടിംഗ് മധുബാല ആരംഭിച്ചു.
ഒരു മുൻനിര വനിതയായി സ്ഥാപിക്കൽ (1947-52)
സൊഹ്‌റാബ് മോദിയുടെ ദൗലത്ത് ആയിരുന്നു മധുബാലയുടെ ആദ്യ പ്രോജക്റ്റ്, പക്ഷേ അത് അനിശ്ചിതകാലത്തേക്ക് മാറ്റിവച്ചു (അടുത്ത വർഷം വരെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കില്ല).
കിദാർ ശർമ്മയുടെ നീൽ കമൽ എന്ന നാടകത്തിലൂടെയാണ് നായികയായി അവളുടെ അരങ്ങേറ്റം, അതിൽ നവാഗതനായ രാജ് കപൂർ , ബീഗം പാര എന്നിവരോടൊപ്പം അഭിനയിച്ചു.
ശർമ്മയുടെ ആദ്യ ചോയ്‌സായ നടി കമല ചാറ്റർജിയുടെ മരണശേഷം അവൾക്ക് സിനിമ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
1947 മാർച്ചിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ നീൽ കമൽ പ്രേക്ഷകർക്കിടയിൽ ജനപ്രിയനായിരുന്നു, മധുബാലയ്ക്ക് വ്യാപകമായ പൊതു അംഗീകാരം ലഭിച്ചു.
1947-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ചിത്തോർ വിജയ്, ദിൽ കി റാണി എന്നിവയിലും അടുത്ത വർഷം പുറത്തിറങ്ങിയ അമർ പ്രേമിലും അവർ കപൂറിനൊപ്പം വീണ്ടും അഭിനയിച്ചു.
ഈ സിനിമകൾ അവളുടെ കരിയറിനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ട സംരംഭങ്ങളായിരുന്നു.
ഈ കാലയളവിൽ, കൂടുതൽ ഓഫറുകൾ ആകർഷിക്കാൻ അവൾക്ക് അവളുടെ സാധാരണ ഫീസിനേക്കാൾ താരതമ്യേന കുറഞ്ഞ തുക ഈടാക്കേണ്ടി വന്നു.
കുടുംബത്തെ സാമ്പത്തികമായി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ മധുബാല 24 സിനിമകളിൽ ഒപ്പിട്ടു.
മധുബാലയെ "മുംതാസ്" എന്ന് വിളിക്കുന്ന നീൽ കമൽ എന്ന ചിത്രത്തിലെ അഭിനയത്തിൽ ആകൃഷ്ടയായ ദേവിക റാണി അവളെ "മധുബാല" എന്ന് തന്റെ പ്രൊഫഷണൽ നാമമായി എടുക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
ലാൽ ദുപ്പട്ട എന്ന നാടകത്തിലൂടെ മധുബാല തന്റെ ആദ്യ നിരൂപണപരവും വാണിജ്യപരവുമായ വിജയം കണ്ടെത്തി, ദി ഇന്ത്യൻ എക്‌സ്പ്രസ് അവളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് ഒരു വഴിത്തിരിവായി പരാമർശിച്ചു.
"സ്ക്രീൻ അഭിനയത്തിലെ അവളുടെ പക്വതയുടെ ആദ്യ നാഴികക്കല്ല്" എന്നാണ് നിരൂപകൻ ബാബുറാവു പട്ടേൽ ചിത്രത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
പാരായ് ആഗ് (1948), പരാസ്, സിംഗാർ (രണ്ടും 1949) എന്നീ ചിത്രങ്ങളിലെ പിന്തുണാ ഭാഗങ്ങൾക്ക് അവർക്ക് കൂടുതൽ നല്ല അവലോകനങ്ങൾ ലഭിച്ചു.
1949-ൽ, കമൽ അംരോഹിയുടെ മഹൽ എന്ന ചിത്രത്തിൽ മധുബാല ഒരു സ്ത്രീയെ അവതരിപ്പിച്ചു-ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ ആദ്യത്തെ ഹൊറർ സിനിമ.
സുരയ്യ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി നടിമാരെ ഈ കഥാപാത്രത്തിലേക്ക് പരിഗണിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും മധുബാലയെ കാസ്റ്റ് ചെയ്യണമെന്ന് അമ്രോഹി നിർബന്ധിച്ചു.
സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കം കാരണം മിതമായ ബജറ്റിലാണ് ചിത്രം നിർമ്മിച്ചത്, പാരമ്പര്യേതര വിഷയം കാരണം ട്രേഡ് അനലിസ്റ്റുകൾ പരാജയപ്പെടുമെന്ന് പ്രവചിക്കുന്നു.
മഹൽ 1949 ഒക്ടോബറിൽ പുറത്തിറങ്ങി, പ്രേക്ഷകർക്കിടയിൽ വളരെ ജനപ്രിയമായ ഒരു ചിത്രമായി മാറി.
ബിയോണ്ട് ദ ബൗണ്ടറീസ് ഓഫ് ബോളിവുഡിൽ, തന്റെ തോട്ടക്കാരനായ പിതാവിന്റെ തൊഴിലുടമയുടെ സ്‌നേഹം നേടുന്നതിനായി ഒരു പ്രത്യക്ഷനായി നടിക്കുന്ന കാമിനി എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ ദുരൂഹമായ സ്വഭാവം മധുബാലയുടെ പ്രേക്ഷകർക്കിടയിലുള്ള അജ്ഞത കൂട്ടിച്ചേർത്തതായി റേച്ചൽ ഡ്വയർ കുറിച്ചു.
നടനും ഭാര്യാസഹോദരനുമായ അശോക് കുമാറുമായുള്ള മധുബാലയുടെ ആദ്യ കൂട്ടുകെട്ടുകളിൽ ഒന്നായ ഈ ചിത്രം, ഈ വർഷത്തെ മൂന്നാമത്തെ വലിയ ബോക്‌സ് ഓഫീസ് വിജയമായി മാറി, അതിന്റെ ഫലമായി മുൻനിര താരങ്ങൾക്കൊപ്പം അഭിനയിച്ച ഒരു നിര തന്നെ അഭിനയിച്ചു.
ദുലാരി (1949) എന്ന ചിത്രത്തിലെ മറ്റൊരു ബോക്‌സ് ഓഫീസ് ഹിറ്റിനെ തുടർന്ന്, കെ. അമർനാഥിന്റെ സാമൂഹിക നാടകമായ ബെഖാസൂരിൽ (1950) അജിത്തിന്റെ പ്രണയിനിയായി മധുബാല അഭിനയിച്ചു.
ഈ ഫീച്ചറിന് പോസിറ്റീവ് അവലോകനങ്ങൾ ലഭിക്കുകയും ഈ വർഷത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച വരുമാനം നേടിയ ബോളിവുഡ് പ്രൊഡക്ഷനുകളിൽ ഇടം നേടുകയും ചെയ്തു.
1950-ൽ, ഹാൻസ്‌റ്റെ ആൻസൂ എന്ന ഹാസ്യ-നാടകത്തിലും അവർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, 1949 ഡിസംബറിൽ യഥാർത്ഥ ഇന്ത്യൻ സിനിമാട്ടോഗ്രാഫ് ആക്ടിന്റെ (1918) ഭേദഗതിയെത്തുടർന്ന് മുതിർന്നവർക്കുള്ള സർട്ടിഫിക്കേഷൻ ലഭിക്കുന്ന ആദ്യ ഇന്ത്യൻ സിനിമയായി ഇത് മാറി.
അടുത്ത വർഷം മധുബാല അഭിനയിച്ചു.
അമിയ ചക്രവർത്തി സംവിധാനം ചെയ്ത ആക്ഷൻ ചിത്രം ബാദൽ (1951), ദി അഡ്വഞ്ചേഴ്സ് ഓഫ് റോബിൻ ഹുഡിന്റെ റീമേക്ക്.
പ്രേംനാഥിന്റെ കഥാപാത്രത്തെ അറിയാതെ പ്രണയിക്കുന്ന ഒരു രാജകുമാരിയുടെ അവളുടെ ചിത്രത്തിന് സമ്മിശ്ര അവലോകനങ്ങൾ ലഭിച്ചു; ഒരു നിരൂപകൻ അവളുടെ രൂപത്തെ പ്രശംസിച്ചുവെങ്കിലും "അവളുടെ വരികളിലൂടെ ഏകതാനമായ ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നതിനുപകരം അവളുടെ സംഭാഷണം സാവധാനത്തിലും വ്യക്തമായും ഫലപ്രദമായും സംസാരിക്കാൻ പഠിക്കാൻ" അവളെ ഉപദേശിച്ചു.
അവർ പിന്നീട് എം. സാദിഖിന്റെ റൊമാൻസ് സയാൻ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ടൈറ്റിൽ റോൾ അവതരിപ്പിച്ചു, സിംഗപ്പൂർ ഫ്രീ പ്രസ്സിലെ റോജർ യു അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ബാദലും സയാനും വലിയ ബോക്‌സ് ഓഫീസ് വിജയങ്ങളാണെന്ന് തെളിയിച്ചു.
മധുബാല പിന്നീട് നടൻ ദിലീപ് കുമാറുമായി തുടർച്ചയായി രണ്ടുതവണ സഹകരിച്ചു, 1951-ലെ കോമഡി തരാനയിലും 1952-ലെ നാടകമായ സാംഗ്ദിലും.
ഈ സിനിമകൾ സാമ്പത്തികമായും മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവച്ചു, ഓൺ സ്‌ക്രീൻ ജോഡികളെ വിശാലമായ പ്രേക്ഷകർക്കിടയിൽ ജനപ്രിയമാക്കി.
തരണയെക്കുറിച്ചുള്ള ബാബുറാവു പട്ടേലിന്റെ ഫിലിംഇന്ത്യ റിവ്യൂ ഇങ്ങനെ, "ആകസ്മികമായി, ഈ ചിത്രത്തിൽ മധുബാല തന്റെ സ്‌ക്രീൻ കരിയറിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രകടനമാണ് കാണിക്കുന്നത്. ഒടുവിൽ അവൾ തന്റെ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തിയതായി തോന്നുന്നു. ദിലീപ് കുമാറിന്റെ കമ്പനിയിൽ."
കരിയർ വെല്ലുവിളികളും പുനരുജ്ജീവനവും (1953–57)
1950-കളുടെ മധ്യത്തിൽ മധുബാലയുടെ വിജയത്തിൽ ഇടിവ് സംഭവിച്ചു, അവളുടെ റിലീസുകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും വാണിജ്യപരമായി പരാജയപ്പെട്ടതിനാൽ അവളെ "ബോക്‌സ് ഓഫീസ് വിഷം" എന്ന് ലേബൽ ചെയ്തു.
കാമിനി കൗശൽ പകരം വയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മധുബാല വേഷവിധാനം ചെയ്ത ഷഹെഷാഹ് (1953) എന്ന നാടകത്തിൽ അഭിനയിച്ചു.
1953 ഏപ്രിലിൽ, മധുബാല മധുബാല പ്രൈവറ്റ് ലിമിറ്റഡ് എന്ന പേരിൽ ഒരു നിർമ്മാണ കമ്പനി സ്ഥാപിച്ചു.
അടുത്ത വർഷം, എസ്. എസ്. വാസന്റെ ബഹുത് ദിൻ ഹ്യൂവെ (1954) എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ ഷൂട്ടിംഗ് മദ്രാസിൽ വെച്ച് നടക്കുമ്പോൾ, ഹൃദ്രോഗം മൂലം അവർക്ക് വലിയ ആരോഗ്യപ്രശ്നമുണ്ടായി.
സിനിമ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം അവർ ബോംബെയിലേക്ക് മടങ്ങി, ജോലിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഹ്രസ്വകാല മെഡിക്കൽ ലീവ് എടുത്തു, ഇത് ഉറാൻ ഖട്ടോലയിൽ (1955) അവളെ മാറ്റി ( നിമ്മിയാൽ ) നയിച്ചു.
മധുബാല പിന്നീട് 1954-ലെ മറ്റൊരു സിനിമയിൽ അഭിനയിച്ചു-മെഹബൂബ് ഖാന്റെ അമർ, ദിലീപ് കുമാറിനും നിമ്മിക്കുമൊപ്പം ത്രികോണ പ്രണയത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട ഒരു സാമൂഹിക പ്രവർത്തകയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
മധുബാല സിനിമയിലെ ഒരു രംഗം മെച്ചപ്പെടുത്തി; അത് ബോക്സോഫീസിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.
എന്നിരുന്നാലും, മധുബാല തന്റെ സഹനടന്മാരെ മറികടന്നുവെന്നും "സൂക്ഷ്മമായ പ്രകടനത്തിലൂടെ തന്റെ റോളിനെ മികച്ചതാക്കുകയായിരുന്നു" എന്നും ഫിലിംഫെയറിലെ രചിത് ഗുപ്ത പറഞ്ഞു.
2002-ൽ Rediff.com-ന് വേണ്ടി എഴുതിയ ദിനേശ് രഹേജ, അമരിനെ "മധുബാലയുടെ ആദ്യത്തെ പക്വതയുള്ള പ്രകടനം" എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുകയും ദിലീപിനൊപ്പം അവളെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന നാടകീയമായ ഒരു രംഗം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്തു.
മധുബാലയുടെ അടുത്ത റിലീസ് അവളുടെ സ്വന്തം നിർമ്മാണ സംരംഭമായ നാട (1955) ആയിരുന്നു, അതിൽ അവളുടെ യഥാർത്ഥ സഹോദരി ചഞ്ചലിനൊപ്പം അഭിനയിച്ചു.
സിനിമയ്ക്ക് മോശം പ്രതികരണം ലഭിക്കുകയും ധാരാളം പണം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു, നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാൻ മധുബാല തന്റെ ബംഗ്ലാവ് കിസ്മത്ത് വിൽക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
സമീപകാല പരാജയങ്ങളിൽ തളരാതെ, 1955-ൽ ഗുരു ദത്തിന്റെ കോമഡി മിസ്റ്റർ മിസിസ് '55 എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ മധുബാല ഒരു തിരിച്ചുവരവ് നടത്തി, അത് ആ വർഷത്തെ ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കളക്ഷൻ നേടിയ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നായും ആ സമയത്ത് അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയമായും മാറി. തന്റെ സ്പിൻസ്റ്റർ അമ്മായി (ലളിതാ പവാർ) ദത്തിന്റെ കഥാപാത്രവുമായി വ്യാജ വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിതയായ അനിത വർമ്മ എന്ന നിഷ്കളങ്കയായ അനന്തരാവകാശിയായി മധുബാല അഭിനയിക്കുന്നത് ഈ സിനിമയിൽ കണ്ടു. ദി ഇന്ത്യൻ എക്‌സ്‌പ്രസിലെ ഹർനീത് സിംഗ് മിസ്റ്റർ മിസിസ്‌സ് '55-നെ "ഒരു മികച്ച യാത്ര" എന്ന് വിളിക്കുകയും മധുബാലയുടെ "അതിശയകരമായ ചാരുതയും കാറ്റ് നിറഞ്ഞ കോമിക് സമയവും" അതിന്റെ പ്രധാന നേട്ടങ്ങളിലൊന്നായി അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
മധുബാല-ഖാനും സംവിധായകൻ ബി.ആർ. ചോപ്രയും തമ്മിൽ 1956-ന്റെ മധ്യത്തിൽ നയാ ദൗറിന്റെ ലൊക്കേഷൻ ചിത്രീകരണത്തെച്ചൊല്ലി സംഘർഷം ഉടലെടുത്തു, അതിൽ മധുബാലയെ സ്ത്രീകഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചു.
അവരെ സഹകരിക്കുന്നില്ലെന്നും പ്രൊഫഷണലല്ലെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ചോപ്ര മധുബാലയ്ക്ക് പകരം വൈജയന്തിമാലയെ നിയമിക്കുകയും 30,000 രൂപ നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുകയും ചെയ്തു.
നയാ ദൗറിനെ മോചിപ്പിച്ചതിന് ശേഷം ചോപ്ര അത് പിൻവലിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് വ്യവഹാരം ഏകദേശം എട്ട് മാസത്തോളം തുടർന്നു.
1956-57 വർഷങ്ങളിൽ, കേസും ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും കാരണം മധുബാല തന്റെ ജോലിഭാരം ചെറുതായി കുറച്ചു.
അവളെയും നർഗീസിനെയും ഗുരു ദത്ത് തന്റെ നിർമ്മാണമായ പ്യാസയിൽ (1957) രണ്ട് സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഒന്നിനെ (അവിശ്വസ്തയായ കാമുകി അല്ലെങ്കിൽ സ്വർണ്ണ ഹൃദയമുള്ള ഒരു വേശ്യ) അവതരിപ്പിക്കാൻ സമീപിച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും, രണ്ട് പ്രധാന വേഷങ്ങളിൽ ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിയാതെ, നടിമാർ ചിത്രം പുതുമുഖങ്ങളായ മാലാ സിൻഹയ്ക്കും വഹീദ റഹ്മാനിനും കൈമാറി.
1956-ൽ മധുബാല രണ്ട് കാലഘട്ട ചിത്രങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, രാജ് ഹത്ത്, ഷിറിൻ ഫർഹാദ്, നിരൂപണപരവും വാണിജ്യപരവുമായ വിജയങ്ങൾ.
അടുത്ത വർഷം, ഓം പ്രകാശിന്റെ ഗേറ്റ്‌വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയിൽ (1957) അവൾ ഓടിപ്പോയ ഒരു അനന്തരാവകാശിയെ അവതരിപ്പിച്ചു, ഇത് അവളുടെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രകടനങ്ങളിലൊന്നാണെന്ന് നിരൂപക ദീപ ഗഹ്‌ലോട്ട് വിശ്വസിച്ചു.
മധുബാല പിന്നീട് ഏക് സാൽ (1957) എന്ന നാടകത്തിൽ അഭിനയിച്ചു, അത് അശോക് കുമാറിന്റെ കഥാപാത്രവുമായി പ്രണയത്തിലായ മാരകരോഗിയായ ഒരു (മധുബാല അവതരിപ്പിച്ചത്) തുടർന്ന്.
ഈ ചിത്രം പ്രേക്ഷകർക്കിടയിൽ ജനപ്രിയമാവുകയും ബോക്‌സ് ഓഫീസ് ഹിറ്റായി മാറുകയും അതുവഴി മധുബാലയുടെ താരമൂല്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
തുടർച്ചയായ വിജയം (1958–64)
1958-ൽ രാജ് ഖോസ്ലയുടെ കാലാ പാനി എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ മധുബാല ആരംഭിച്ചു, അതിൽ ദേവ് ആനന്ദ് , നളിനി ജയവന്ത് എന്നിവരോടൊപ്പം അഭിനയിച്ചു, 15 വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു കൊലപാതകം അന്വേഷിക്കുന്ന ധീരയായ പത്രപ്രവർത്തകയായി അഭിനയിച്ചു.
പിന്നീട് സംവിധായകൻ ശക്തി സാമന്തയുമായുള്ള അവളുടെ ആദ്യ സഹകരണം ഹൗറ ബ്രിഡ്ജിൽ (1958) അശോക് കുമാറിന്റെ നായികയായി, എഡ്നയായി അഭിനയിച്ചു.
ഒരു ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യൻ കാബറേ നർത്തകിയുടെ വേഷം ചെയ്യുന്നതിനായി മധുബാല തന്റെ ഫീസ് ഒഴിവാക്കി, അത് അവളുടെ മുമ്പത്തെ സങ്കീർണ്ണമായ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചതിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചു.
ഹൗറ ബ്രിഡ്ജും കാലാ പാനിയും അവർക്ക് പോസിറ്റീവ് റിവ്യൂ നേടിക്കൊടുത്തു, ഈ വർഷത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച വരുമാനം നേടിയ രണ്ട് ചിത്രങ്ങളായി.
ബോക്‌സ് ഓഫീസ് ഹിറ്റായ ഫാഗനിലൂടെ അവർ ഈ വിജയത്തിന് ശേഷം.
1958-ലെ തന്റെ അവസാന റിലീസിൽ, സത്യൻ ബോസിന്റെ ചൽതി കാ നാം ഗാഡി എന്ന കോമഡിയിൽ കിഷോർ കുമാറുമായി പ്രണയബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു സമ്പന്ന നഗര സ്ത്രീയെ മധുബാല അവതരിപ്പിച്ചു.
— -1950-കളിലെ ഏറ്റവും വലിയ പണം സമ്പാദിച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്ന്.