smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
സി. വി. യുടെ ജീവചരിത്രകാരൻമാരിലൊരാളായ പി. കെ. പരമേശ്വരൻ നായർ മാർത്താണ്ഡവർമ്മ നോവലിന്റെ വികാസ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമവായം 1890 -ലാണെന്ന് കുറിക്കുന്നുണ്ടങ്കിലും, നോവൽരചയിതാവ് പ്രസ്തുത കൃതി 1883-ൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയെന്നും 1885-ൽ പൂർത്തിയാക്കിയതാണെന്നും, സി. വി. ക്ക് ഭാഷാചരിത്രകാരനായ പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ള എഴുതിയ ഒരു സ്വകാര്യ കത്തിൽ നിന്നുള്ള പരാമർശം ഉദ്ധരിച്ച്, അവകാശപ്പെട്ടു.
പ്രസ്തുത അവകാശവാദം, സി. വി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരുപത്തിയെട്ടാമത്തെ വയസ്സിലാണ് ഒരു നോവൽ എഴൂതാൻ ചിന്തിച്ചതെന്ന് ജീവചരിത്രകാരൻ തന്നെ പ്രസ്താവിച്ചതിനോട് വൈരുധ്യം കൽപിക്കുന്നു.
പ്രസ്തുത നോവലിന് ഒരു പൂർവ്വരൂപം ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും എൻ. രാമൻപിള്ള മദ്രാസിലായിരുന്നപ്പോൾ ആദ്യകാല കരട് രൂപത്തിന്റെ വായന കേട്ടിരുന്നെന്നും ഡോ. പി. വേണുഗോപാലൻ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.
നോവലിന്റെ പൂർവ്വരൂപത്തിൽ സുഭദ്രയെ ഉൾപ്പെടുത്തിയതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്ഥിരീകരണം, നോവൽരചയിതാവ് തന്റെ ഭാര്യയായ ഭഗീരിഥി അമ്മയെ അധിഷ്ഠിതമാക്കിയാണ് സുഭദ്ര എന്ന കഥാപാത്രത്തെ വിഭാവനം ചെയ്തതെന്ന് ജീവചരിത്രകാരൻ കുറിച്ചതിനോട് വൈരുധ്യമായി നിൽക്കുന്നു; 1887 നവംബറിലാണ് സി. വി., ഭഗീരിഥി അമ്മയെ വിവാഹം കഴിച്ചത്.
സി. വി. യുടെ പിൽക്കാല പകർത്തിയെഴുത്തുകാരിൽ ഒരാളായ കെ. ആർ. പരമേശ്വരൻപിള്ള, സി. വി. മദ്രാസിൽ താമസിച്ചപ്പോഴാണ് മാർത്താണ്ഡവർമ്മ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയതെന്ന് നോവൽരചയിതാവിനെ ഉദ്ധരിച്ച് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.
പി. കെ. പരമേശ്വരൻ നായരോട് നോവലിന്റെ രചനാകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവകാശവാദത്തിന് അടിസ്ഥാനമാക്കിയ കത്തിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ, അത് നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നാണ് മറുപടി ലഭിച്ചതെന്ന് ഡോ. ജോർജ്ജ് ഇരുമ്പയം കുറിക്കുന്നു.
പി. കെ. പരമേശ്വരൻ നായരുടെയും അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവരുടെയും അവകാശവാദം സി. വി.യെ മലയാളസാഹിത്യത്തിലെ ആദ്യ നോവലിസ്റ്റായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുവാനുള്ള ആരാധകരുടെ ശ്രമങ്ങളായിട്ടാണ് നിഗമനം ചെയ്യപ്പെട്ടത്, ആരാധകർ അവരുടെ ശ്രമത്തിന്റെ വ്യഗ്രതയിൽ നോവൽകർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിക്കാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് പോയി എന്ന് ഡോ. ജോർജ്ജ് ഇരുമ്പയം അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
മുദ്രണം
പ്രസ്തുത നോവലിന്റെ150 പുറങ്ങൾ അച്ചടി പൂർത്തിയാതിനെക്കുറിച്ച് എൻ.രാമൻപിള്ളയുടെ ഒരു കത്ത് ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് പി. കെ. പരമേശ്വരൻ നായർ കുറിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉദ്ധരിച്ച കത്തിൽ നോവൽരചന പുരോഗതിയിലാണെന്നുള്ളതിന് വിരുദ്ധമായി മദ്രാസിലെ മുദ്രാലയവുമായുള്ള നടപടികൾ ആരംഭിച്ചത് നോവൽ എഴുത്ത് പൂർത്തിയായതിന് ശേഷമാണെന്ന് ജീവചരിത്രകാരൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.
കെ. ആർ. പരമേശ്വരൻപിള്ളയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ മൂന്നാം അധ്യായം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷമാണ് നോവലിന്റെ അച്ചടി ആരംഭിച്ചത്.
അച്ചടിചെലവിനുള്ള പണം സ്വരൂപിക്കാൻ സി. വി. മദ്രാസിൽ നിന്ന് നാട്ടിലേക്ക് പോകുകയും, നാട്ടിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം എൻ. രാമൻപിള്ളയ്ക്ക് കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ അയച്ചുകൊടുക്കുയും ചെയ്തു.
എൻ. രാമൻപിള്ള മുഖാന്തരം കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ കൈമാറിയ മദ്രാസിലെ മെസ്സേഴ്സ്.
അഡിസൻ ആന്റ് കമ്പനി എന്ന മുദ്രാലയത്തിലാണ് അച്ചടി നടന്നത്.
നാട്ടിൽ മലയാളി മെമ്മോറിയൽ നിവേദനത്തിന്റെ മലയാള വിവർത്തനം, അച്ചടി, പിന്തുണക്കാരിൽ നിന്നുള്ള ഒപ്പുശേഖരണം എന്നീ പ്രവർത്തികളിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന സി. വി.ക്ക്, സർക്കാരിന്റെ പ്രതികൂല പ്രതികരണത്തെ ഭയന്ന് ധനവാഗ്ദാനം ചെയ്ത ചില പിന്തുണക്കാർ പിൻവാങ്ങിയതിനാൽ പണക്കുറവ് നേരിടേണ്ടതായി വന്നു.
കെ. പി. ശങ്കരമേനോൻ, ജി. പി. പിള്ള എന്നിവർ 1890 ഡിസംബർ അവസാനത്തോടെ നിവേദന പ്രചാരണത്തിനായി തിരുവനന്തപുരത്തെത്തി, 1891 ജനുവരി 10-ന് നിവേദനം മഹാരാജാവിന് അയച്ചു കൊടുത്തു.
നിവേദന പ്രചരണക്കാരുടെ യാത്രകളുടെയും നടപടികളുടെയും ചെലവുകൾ സി. വി. വഹിക്കുകയും പണനിവൃത്തിക്കായി നോവൽരചയിതാവിന് സ്വഭാര്യയുടെ മാല വിൽക്കേണ്ടതായും വന്നു.
സാഹചര്യങ്ങൾ മൂലമുണ്ടായ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി സി. വി.യെ ബുദ്ധിമുട്ടിലാക്കി, ഉദ്ദേശിച്ച പോലെ തുടർന്നുള്ള അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ അച്ചടി ചെലവുകൾക്കുള്ള പണം സ്വരൂപിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അങ്ങനെ, സി. വി. ഒരു സംക്ഷിപ്ത വിവരണം ഉണ്ടാക്കി ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ ഭാഗമായി അച്ചടിപ്പിക്കുകയും, ഈയദ്ധ്യായം നോവലിന്റെ അവസാനമാകുകയും ഉണ്ടായി.
അച്ചടി പൂർത്തിയാകുന്നതിനുമുമ്പ് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പോയ എൻ. രാമൻപിള്ള, അച്ചടിച്ച പകർപ്പ് ലഭിച്ചതിനുശേഷം സംക്ഷിപ്ത വിവരണത്തെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞ് സി. വി.യെ വിമർശിച്ചെഴുതിയ കത്ത് പരാമർശിച്ചുകൊണ്ട്, ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായത്തിന് ശേഷം മൂന്ന് അദ്ധ്യായങ്ങൾ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പി. കെ. പരമേശ്വരൻ നായർ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.
എൻ. ബാലകൃഷ്ണൻനായരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള സംക്ഷിപ്ത വിവരണം ഉദ്ദേശിച്ച രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ ചുരുക്കമാണ്.
നോവലിന്റെ അവസാനം ഒരു അനുബന്ധം ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നെന്ന് സി. വി. പീഠികയിൽ പറയുന്നു.
അച്ചടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു വായനാപ്രതി അച്ചുപിഴതിരുത്തലുകൾക്കായി കിളിമാനൂർ രാജരാജവർമ്മയ്ക്ക് കൈമാറി, അദ്ദേഹം അക്ഷരപിശകുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും പിന്നീട് അവ ഒരു ശുദ്ധിപത്രമായി മറ്റു പ്രതികളിലും, തുടർന്നുള്ള അച്ചടി പകർപ്പുകളിലും ചേർക്കുക ഉണ്ടായി.
തിരുത്തൽ സമയത്ത്, സംസ്കൃത പദങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുന്നതിൽ രചയിതാവിന്റെ ചില സ്വന്തം രീതികളെ കേരളവർമ്മ വലിയ കോയിത്തമ്പുരാൻ ആക്ഷേപിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് രാജരാജവർമ്മ സി. വി.യെ അറിയിച്ചെങ്കിലും, സാഹിത്യ സ്വേച്ഛാധിപതികളിൽ നിന്നുള്ള വിമർശനങ്ങളെ താൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ലെന്നു പറഞ്ഞ് സംസ്കൃതപിശകുകളെ ശുദ്ധിപത്രത്തിൽ ചേർക്കുവാൻ സി. വി. അനുവദിച്ചില്ല.
പ്രസാധനം പ്രകാശനം
ശുദ്ധിപത്രം ചേർത്തുള്ള പകർപ്പുകളുടെ അച്ചടി അവസാനിച്ചപ്പോൾ സി. വി., രാജകൊട്ടാരത്തിൽ ആദ്യ പകർപ്പ് നൽകുവാൻ അനുമതിക്കായി 1891 ഏപ്രിൽ 13-ന് അപേക്ഷിക്കുകയും, അനുമതിയെത്തുടർന്ന് തദ്കൃതി വാക്കുകളാൽ അർപ്പിച്ചിട്ടുള്ള അശ്വതി തിരുനാൾ മാർത്താണ്ഡവർമ്മയ്ക്ക് ആദ്യപ്രതി കാഴ്ചവച്ച് 1891 ജൂൺ 11-ന് പുസ്തകം പ്രകാശനം ചെയ്തു.
പ്രകാശനത്തെത്തുടർന്ന് കേരളവർമ്മ വലിയ കോയിത്തമ്പുരാന് രണ്ടു പ്രതികൾ, അതിൽ ഒന്ന് കോയിത്തമ്പുരാനും മറ്റൊന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹധർമ്മിണിക്കുമായി സി. വി. അയച്ചു കൊടുത്തു; ഇതു കണക്ക്, അച്ചടിച്ച മൊത്തം 1000 പ്രതികളിൽ നിരവധി എണ്ണം രചയിതാവ് ഉപചാരപൂർവ്വമായി നൽകിയിരുന്നു.
മാർത്താണ്ഡവർമ്മ നോവലിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം മലയാള സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു മഹത്തായ സംഭവമായിരുന്നുവെന്ന് പി. കെ. പരമേശ്വരൻ നായർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
മലയാളസാഹിത്യത്തിൽ ചരിത്രാത്മക നോവൽ ഇനത്തിൽ ആദ്യത്തേതായ ഈ ഗ്രന്ഥം, മലയാളത്തെ പ്രസ്തുത വിഭാഗത്തിൽ സാഹിത്യസൃഷ്ടി ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ആറാമത്തെ ഭാരതീയ ഭാഷയും ആദ്യത്തെ ദ്രാവിഡ ഭാഷയും ആക്കി, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ചരിത്രാത്മക നോവലായി.
പരിഷ്കൃതപതിപ്പ്
തിരുവനന്തപുരത്തെ ബി.വി. ബുക്ക് ഡിപ്പോയുടെ ഉടമയായ കുളക്കുന്നത്തു രാമൻ മേനോൻ സ്വന്തം പ്രസിദ്ധീകരണശാലയിൽ നിന്ന് ഈ കൃതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി 1911-ൽ നോവലിന്റെ അവകാശം നേടിയെടുക്കുകയുണ്ടായി.
പുതുപ്രസാധകരിൽ നിന്നുള്ള പതിപ്പിനായി സി. വി., നോവലിന്റെ പുനരവലോകനം നടത്തി നവീകരിച്ച പ്രതി തയ്യാറാക്കിയതിൽ എൻ. രാമൻപിള്ളയുടെ തിരുത്തലുകളും, ചേർക്കലുകളും ഒഴിവാക്കുകയും, മറ്റു ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുകയും ചെയ്തു.
സംസ്കൃതം , മലയാളം പദപ്രയോഗങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന പിഴവുകൾ തിരുത്തുകയും പ്രസാധനകാലത്തെ മലയാളഭാഷാപ്രയോഗത്തിനനുസൃതമായുള്ള മാറ്റങ്ങളും വരുത്തി.
സി. വി.യുടെ സ്വന്തം രചനയിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടവയിൽ, വരുംകാലവിവരണമെന്ന കണക്ക് നാഗർകോവിലിൽ വച്ച് പത്മനാഭൻ തമ്പിയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം, സുന്ദരയ്യനുമായുള്ള ബന്ധത്തിന് മുമ്പ് അനന്തം എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ മുൻകാല പങ്കാളിയെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം, തഞ്ചാവൂരിൽ നിന്നുള്ള ദാസിമാരെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം, എന്നിവയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
1911 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് പതിവു രേഖപ്പെടുത്തിയ നോവലിന്റെ പകർപ്പവകാശം 1972 ഡിസംബർ 31 വരെ പ്രസാധകരിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നുവെന്ന് ഡി.സി. കിഴക്കേമുറി കുറിക്കുന്നു.
1911-ന് ശേഷം ലഭ്യമായ നോവലിന്റെ എല്ലാ പുനഃമുദ്രണങ്ങളും പുതുക്കിയ പതിപ്പിന്റേതു മാത്രമാണ്.
കോട്ടയത്തെ സാഹിത്യ പ്രവർത്തക സഹകരണ സംഘം , കോഴിക്കോട്ട് നിന്നുള്ള പൂർണ പബ്ലിക്കേഷൻസ്, കോട്ടയത്തുള്ള ഡി.സി. ബുക്സ് എന്നീ പ്രസാധകർ യഥാക്രമം 1973, 1983, 1992 വർഷങ്ങളിൽ പ്രസ്തുത നോവൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി, ഈ കൃതിയുടെ പ്രധാന പ്രസാധകരായി തുടരുന്നു.
പ്രസ്തുത നോവലിന് ഇംഗ്ലീഷ് , തമിഴ് , ഹിന്ദി എന്നീ ഭാഷകളിലായി അഞ്ചു വ്യത്യസ്ത തർജ്ജമകൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
ഇവയിൽ രണ്ടെണ്ണം ഇംഗ്ലീഷിലും, രണ്ടെണ്ണം തമിഴിലും, അപൂർണ്ണമായ ഒന്ന് ഹിന്ദിയിലുമാകുന്നു.
1936: Marthanda Varma ( മാർതാന്ഡ വർമ , ഇംഗ്ലീഷ്) – ആംഗലേയ ഭാഷയിലെ ആദ്യ പതിപ്പായ ബി. കെ. മേനാന്റെ വിവർത്തനം 1936-ൽ തിരുവനന്തപുരത്തെ കമലാലയ ബുക്ക് ഡിപ്പോ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു, പ്രസ്തുത പരിഭാഷ, ബി. കെ. മേനാന്റെ പുത്രി, പ്രേമാജയകുമാർ മൂലം നവീകരിച്ച് 1998-ൽ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി പുനഃപ്രസിദ്ധീകരിക്കുക ഉണ്ടായി.
1954: மார்த்தாண்ட வர்மா ( മാര്ത്താണ്ട വര്മാ , തമിഴ്) – ഒ. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ തമിഴ് വിവർത്തനം 1954-ൽ തിരുവനന്തപുരത്തെ കമലാലയ ബുക്ക് ഡിപ്പോ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
1979: Marthanda Varma ( മാർതാന്ഡ വർമ , ഇംഗ്ലീഷ്) - ആംഗലേയ ഭാഷയിലെ രണ്ടാമത്തേതായ ആർ. ലീലാദേവിയുടെ പരിഭാഷ 1979-ൽ ന്യൂ ഡെൽഹിയിലെ സ്റ്റെർലിംഗ് പബ്ലിഷേർസ് മുഖാന്തരം പ്രകാശിതമായി.
പ്രസ്തുത പരിഭാഷ 1984-ൽ പുനഃപ്രസിദ്ധീകരിക്കുക ഉണ്ടായി.
1990: मार्ताण्ड वर्मा ( മാർതാണ്ഡ വർമാ , ഹിന്ദി) - കുന്നുകുഴി കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ ഹിന്ദി പരിഭാഷ (അപൂർണ്ണം) 1990-ൽ കേരള ഹിന്ദി പ്രചാർ സഭയിൽ നിന്നുള്ള കേരൾ ജ്യോതി എന്ന ആനുകാലികത്തിന്റെ ജൂൺ മുതൽ ഡിസംബർ വരെയുള്ള ലക്കങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
2007: மார்த்தாண்ட வர்ம்மா ( മാര്ത്താണ്ട വര്മ്മാ , തമിഴ്) - പി. പത്മനാഭൻ തമ്പിയുടെ തമിഴ് വിവർത്തനം 2007-ൽ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
ഈ കൃതിയുടെ ശതാബ്ദിക്കുശേഷം അനേക പഠനങ്ങളോടു കൂടിയ ഒരു പ്രത്യേക പതിപ്പ് കോട്ടയത്തെ ലിറ്റിൽ പ്രിൻസ് പബ്ലിക്കേഷൻസ് 1983-ൽ പുറത്തിറക്കുകയുണ്ടായി.
മലയാള നോവൽ സാഹിത്യത്തിന്റെ ശതാബ്ദിക്കനുബന്ധമായി കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി 1999-ലും, മലയാളം ക്ലാസിക്സ് പരമ്പരയിൽ കൊല്ലത്തെ രചന ബുക്സ് 2009-ലും, നോവൽ പഴമ പരമ്പരയിൽ തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള ചിന്ത പബ്ലിഷേർസ് 2013-ലും, തൃശ്ശൂരുള്ള ലാൽ ബുക്സ് 2016-ലും പ്രസ്തുത നോവലിന് പ്രത്യേക പതിപ്പുകളിറക്കുകയുണ്ടായി.
ലിറ്റിൽ പ്രിൻസ് പബ്ലിക്കേഷൻസിന്റെ പതിപ്പിലുണ്ടായിരുന്ന പഠനങ്ങൾ ചേർത്ത് ഡി.സി. ബുക്സ് ശതാബ്ദിപ്പതിപ്പെന്ന കണക്ക് 1992-ൽ പതിപ്പിറക്കി, തുടർന്ന് 2009-ൽ കൂടുതൽ പഠനങ്ങൾ ചേർത്ത് നവീകരിച്ച പതിപ്പിറക്കുകയും ചെയ്തു.
മലയാള സാഹിത്യത്തിലെയും ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെയും ആദ്യത്ത ചരിത്രാത്മക നോവലായ പ്രസ്തുത കൃതിക്ക് അനുകൂലവും സമ്മിശ്രവുമായ പ്രതികരണങ്ങൾ ലഭിച്ചു.
ഈ സാഹിത്യകൃതി ഒരു അമൂല്യസൃഷ്ടിയായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടതായി പ്രൊഫ. ഗുപ്തൻ നായർ കുറിക്കുന്നു.
നിരൂപകപ്രതികരണം
പ്രസ്തുത നോവൽ, ഒരു ഇന്ത്യൻ ബിരുദധാരി കഥാസാഹിത്യ വിഭാഗത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കാവുന്നതിന് ആദരിക്കത്തക്കതായൊരു മാതൃകയായി 1891 ഡിസംബർ 21-ലെ ദ ഹിന്ദു , മദ്രാസ് പതിപ്പിൽ വന്ന അവലോകനത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പി. താണുപിള്ള ഈ നോവലിനെ മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അപൂർവ്വവും അമൂല്യവുമായ കൃതിയായി നിരൂപിച്ചു.
കേരളവർമ്മ വലിയ കോയിത്തമ്പുരാൻ, കൊടുങ്ങല്ലൂർ കുഞ്ഞിക്കുട്ടൻ തമ്പുരാൻ എന്നിവർ മലയാളത്തിൽ അതുവരെ പുറത്തിറങ്ങിയ നോവലുകളേക്കാൾ മികച്ചതായി ഈ കൃതിയെ വിലയിരുത്തി.
ഈ നോവൽ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ പുസ്തകം താഴെവയ്ക്കാനാവില്ലെന്ന് കിളിമാനൂർ രവിവർമ കോയിത്തമ്പുരാൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
വളരെ അഭിമാനത്തോടെയാണ് നോവൽ വായിച്ച് തീർത്തതെന്ന് പി. സുന്ദരൻ പിള്ള പ്രസ്താവിച്ചു.
നോവലിലെ സംസ്കൃത പദങ്ങളുടെ സരള പ്രയോഗം, ഈ കൃതി സാധാരണ വായനക്കാരേക്കാൾ അധ്യയനപരമായ വരേണ്യവർഗക്കാർക്ക് ആസ്വദിക്കാനാകുന്നതാക്കുന്നുവെന്ന് ദ ഹിന്ദുവിലെ അവലോകനം വിമർശിച്ചു.
നോവലിലുള്ള സംസ്കൃത പദങ്ങളുടെ അനൗചിത്യ പ്രയോഗങ്ങളെ കേരളവർമ്മ വലിയ കോയിത്തമ്പുരാൻ വിമർശിക്കുകയും, സംസ്കൃതപശബ്ദങ്ങിൽ ചിലത് ക്ഷമിക്കത്തക്കതായ അബദ്ധങ്ങളല്ലെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
പൊതുജനസമ്മിതി
നോവൽ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ, തിരുവനന്തപുരത്തെ ജനങ്ങൾ അത് ആസക്തിയോടെ വായിക്കുകയുണ്ടായെന്ന് പ്രൊഫ. ഗുപ്തൻ നായർ കുറിക്കുന്നു.
മാർത്താണ്ഡവർമ്മ നോവൽ പ്രകാശനം തിരുവനന്തപുരത്ത് ഒരു സാഹിത്യോത്സവം പോലെയായിരുന്നുവെന്ന് എൻ. ബാലകൃഷ്ണൻനായർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
പർണ്ണശാലകളിലും, അഭിജാതവർഗ്ഗവട്ടാരങ്ങളിലും, ആഢ്യസമിതികളിലും, നിയമകച്ചേരികളിലും നോവൽ ചർച്ചാ വിഷയമായിരുന്നെങ്കിലും പൊതുവായ പുസ്തക വിൽപ്പന വളരെ മോശമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ മൂവാറ്റുപുഴയിൽ തഹസിൽദാരായിരുന്ന തന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ അടുത്ത് വിറ്റു പോകാത്ത നൂറു പുസ്തകങ്ങൾ സി. വി. എടുത്തു ചെല്ലുകയും നൂറ് രൂപ ആവശ്യപ്പെടുകയും ഉണ്ടായി.
പുസ്തകങ്ങൾ വിറ്റുപോകാനായി, അന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന പി. അയ്യപ്പൻപിള്ളയ്ക്കും സി. വി.യുടെ സുഹൃത്തും അന്നത്തെ ഹുസൂർ കച്ചേരി (അപ്പീൽ കോടതി) മാനേജരുമായിരുന്ന പി. താണുപിള്ളയ്ക്കും, അവരവരുടെ ആപ്പീസുകളിലേക്ക് വിറ്റു പോകാത്ത നോവൽപ്രതികൾ അയച്ചിരുന്നു.
ആദ്യ പതിപ്പിലെ വിറ്റുപോകാതെ അവശേഷിച്ച നോവൽ പ്രതികൾ ചിതലരിച്ചു നശിക്കുകയാണുണ്ടായത്.
പൊതു വായനക്കാർ ക്രമേണ നോവൽ സ്വീകരിക്കുകയും, 1911 വരെ അഞ്ച് പതിപ്പുകൾ കൂടി രചയിതാവ് പുറത്തിറക്കുകയും ഉണ്ടായി.
പരിഷ്കൃതപതിപ്പിന് ലഭിച്ച സ്വീകരണം
1911-ൽ കുളക്കുന്നത്തു രാമൻ മേനോന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണശാല പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പരിഷ്കരിച്ച പതിപ്പിന് മികച്ച പ്രതികരണം ലഭിച്ച് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വിൽപ്പന നേടിയ കൃതികളിലൊന്നായി, പ്രസ്തുത നോവൽ.
പുസ്തക വിൽപ്പന അദ്ധ്യാത്മ രാമായണത്തിന്റേതിന് സമാനമായിരുന്നുവെന്നും 1951-ഓടെ കമലാലയ ബുക്ക് ഡിപ്പോ 25-ാം പതിപ്പ് പുറത്തിറക്കിയതായും എൻ. ബാലകൃഷ്ണൻനായർ കുറിക്കുന്നു.
മാർത്താണ്ഡവർമ്മ നോവൽ മലയാളത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിറ്റഴിഞ്ഞ പുസ്തകമെന്നത് സംശയിക്കത്തക്കതല്ലെന്ന് ഡോ. പി. വേണുഗോപാലൻ അവകാശപ്പെടുന്നു.
പ്രമേയരൂപകങ്ങൾ ചരിത്രം, ധീരോദാത്ത കാല്പനികത
മലയാളത്തിൽ ഹിസ്റ്റൊറിക്കൽ റൊമാൻസ് ( ഇംഗ്ലീഷ് : historical romance , അക്ഷരാർത്ഥം ' ചരിത്രാത്മക കാല്പനികസാഹിത്യം ' ) ഇനത്തിന്റെ ഒരു മാതൃക സൃഷ്ടിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് പുസ്തകം എഴുതിയതെന്ന് പീഠികിയിൽ രചയിതാവ് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.
കൊല്ലവർഷം 901 മുതൽ 906 വരെയുള്ള (ഗ്രിഗോറിയൻ കലണ്ടർ: 1726-1731) കാലഘട്ടത്തിലെ വേണാടിന്റെ സിംഹാസനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഭവങ്ങൾ നോവൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
ഒരു ചരിത്രാത്മക നോവലിന് അത്യാവശ്യമായ അതിപരിചിതനായ കഥാനായകനും സംബന്ധപ്പെട്ട കാലഘട്ടത്തിലെ ചരിത്രസംഭവങ്ങളും ഈ കൃതിയുടെ അസ്ഥിപഞ്ജരമായി വർത്തിക്കുന്നു.
മേൽപറഞ്ഞ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചരിത്രസംഭവങ്ങൾ കാല്പനികാംശങ്ങളോടെ ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തിന്റെ മികച്ച കാഴ്ചപ്പാട് നൽകുകയും, അവയിലൂടെ കൃതിയുടെ ശീർഷകനായകനെക്കുറിച്ചുള്ള കാല്പനിക പരിവേഷത്തോടെയുള്ള ഐതിഹ്യങ്ങളുടെ അവതരണം വിശ്വസ്നീയമായും തീർത്തിരിക്കുന്നു.
നോവലിലെ കാല്പനിക ഭാവങ്ങളുടെ അവതരണം വേഷപ്രച്ഛന്നനായ യുവരാജാവ്, ചുള്ളിയിൽ ചടച്ചി മാർത്താണ്ഡൻപിള്ള, അനന്തപത്മനാഭന്റെ വേഷപ്പകർച്ചകളായ ഭ്രാന്തൻ ചാന്നാൻ, കാശിവാസി എന്നീ പാത്രങ്ങളുടെ ക്രിയാവിവരണങ്ങളൂടെയാണ് സാധ്യമായിരിക്കുന്നത്; ഈ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ, മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ കഥാപാത്രത്തെപോലെ അവിശ്വസനീയ വീരസാഹസങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന അനന്തപത്മനാഭൻ ഒരു ചരിത്രപാത്രവും ആയതിനാൽ പ്രസ്തുത നോവൽ ഒരു ചരിത്രാത്മക കാല്പനികസാഹിത്യമായി സാധൂകരിക്കപ്പെടുന്നു.
പശ്ചാത്തലവിവരണത്തിലൂടെ പ്രകീർത്തിപ്പിക്കുന്ന കാല്പനിക അന്തരീക്ഷം വീരാത്ഭുതരസങ്ങളെ ഉണർത്തുകയും, ഉദ്ദീപിപ്പിച്ച ജിജ്ഞാസയെ കൃതിയുടെ അവസാനം വരെ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ചരിത്രസംഭവങ്ങളുടെ വിദൂരതയും, ഭാവനയും ചരിത്രവും വീരരസോജ്ജ്വലമായി കോർത്തിണക്കിയതിൽ ചരിത്രപാത്രങ്ങൾക്ക് നൽകിയിട്ടുള്ള ഭാവനാപരിവേഷങ്ങളും നോവലിലെ കാല്പനികതയ്ക്ക് താരതമ്യപ്രാമുഖ്യം നൽകുന്നു.
കാല്പനികതയാൽ ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ട യഥാർത്ഥ ചരിത്രവസ്തുക്കളും ഭാവനാംശങ്ങളും വിജയകരമായി സംയോജിപ്പിച്ച നോവൽ, ചരിത്രപരമായ ആഖ്യാനത്തെ വിശിഷ്ടമായ ഒന്നാക്കിത്തീർത്തു.
യഥാതഥ്യം, പ്രണയം, കാല്പനികത്വം
ഈ കൃതിയിലുള്ള കാല്പനിക ഘടകങ്ങളോട് ഇടകലർന്നിരിക്കുന്ന ചരിത്രാംശങ്ങളിലെ യഥാതഥമായ ഭാവങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്
നോവലിലുള്ള സ്വാഭാവികമായ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയാണ്, അവ കഥയെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും തന്മയത്വമുള്ളവയാക്കുന്നു.
മാങ്കോയിക്കൽ കുറുപ്പിന്റെ യുവരാജാവിനോടുള്ള നിഷ്കപടമായ പെരുമാറ്റം, പത്മനാഭൻതമ്പിയെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള കാർത്ത്യായനിയമ്മയുടെ തിരക്കുകൂട്ടലുകൾ, ശങ്കു ആശാന്റെ എടുത്തുചാട്ടം ശുണ്ഠി, എന്നിവയിലും, ഇവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളിലും യഥാതഥമായ ജീവിതഭാവങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രത്തിലെ ഗൗരവമേറിയ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നോവലിലെ വീരത്തിന് അംഗമെന്ന കണക്ക് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന അനന്തപത്മനാഭന്റെയും പാറുക്കുട്ടിയുടെയും പ്രണയകഥ ചരിത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രമേയങ്ങൾക്ക് ആത്മാവും വൈകാരികഭാവവും നൽകുന്നു.
തമ്പി സഹോദരന്മാർ മാർത്താണ്ഡവർമ്മ എന്നിവർ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം, അനന്തപത്മനാഭൻ പാറുക്കുട്ടി എന്നിവർ തമ്മിലുള്ള പ്രണയകഥയോട് ചേർത്ത് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് അധികാരപോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രാംശത്തെ വിപുലവും സജീവവുമായി തീർത്തിരിക്കുന്നു.
വൈകാരിക ഘടകത്തിന് ഊന്നലായി നോവലിലെ പ്രണയാംശം ത്രികോണമാക്കുന്ന അനന്തപത്മനാഭനോടുള്ള സുലൈഖയുടെ നിഷ്ഫല പ്രണയവും , സുലൈഖയുടേതിനോടൊപ്പം സുഭദ്രയുടെയും പ്രണയഭംഗങ്ങളാൽ ദുരന്തഭാവവും അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
സുലൈഖയുടെ പ്രണയനൈരാശ്യം, കാമുകന്റെ തിരിച്ചുവരവിനായുള്ള പാറുക്കുട്ടിയുടെ ആഗ്രഹം, സുഭദ്രയുടെ ദുരന്തപ്രണയകഥ എന്നിവ കാല്പനികത്വത്തിന്റെ രൂപകങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നതിനാലും, സുലൈഖ മലയാള സാഹിത്യം കണ്ട ആദ്യ കാല്പനിക പ്രണയനായികയായതുകൊണ്ടും, മലയാളത്തിൽ ആദ്യമായി കാല്പനിക പ്രണയം അവതരിപ്പിച്ച കൃതിയായി പ്രസ്തുത നോവൽ.
നോവലിലെ കാല്പനികാംശങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ദുരന്ത കഥയിലെ നായികയയായ സുഭദ്രയുടെ കഥാപാത്രവ്യക്തിത്വത്തിൽ വൈരുദ്ധ്യാധിഷ്ഠിത സങ്കീർണ്ണവർണ്ണനകളോടെയുള്ള ശഭളമായ കാല്പനിക ഭാവങ്ങൾ, പ്രൊമെത്യൂസ് അൺബൗണ്ടി ലെ മെഡൂസയും വില്യം ബ്ലെയ്ക്കിന്റെ ദുരന്താത്മക കവിതകളിലെ ബിംബകല്പനകളും സൃഷ്ടിക്കുന്ന അപസാമാന്യാനുഭവങ്ങൾക്കു സമാനമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.
തിരുവിതാംകൂറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഗൂഡാലോചനകൾ, അധികാര തർക്കം, ആഭ്യന്തര പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾകൊണ്ട കൃതിയിൽ രചയിതാവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങൾ അന്യാപദേശരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഈ കൃതിയിലെ ക്രിയാപദ്ധതിക്കടിസ്ഥാനമായ ഭരണകർത്താവും ഭരിക്കപ്പെട്ടവരും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം, രാജാ പ്രജാ ഏറ്റുമുട്ടലാകാതെ രാജകീയ തലവനും രാജത്വമോഹികളും തമ്മിലുള്ള സംഘട്ടനമാകുകയും, അതേർപ്പെടുത്തുന്ന ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തിന് വേണാടിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക അന്തർധാരകളാണുള്ളത്.
ക്ഷത്രിയരിൽ നിന്ന് അധികാരം നേടാൻ നായർ - തമ്പി വംശജർ നടത്തിയ പ്രക്ഷോഭം പരാജയപ്പെടുന്നതും, വേണാട് പിന്തുടരുന്ന പിന്തുടർച്ചാവകാശത്തിന്റെ ( മരുമക്കത്തായം ) ഈടുകൾ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതുമാണ് സാമൂഹിക പ്രസക്തി.
ഒരു വിധത്തിൽ നോവലിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രമേയം സ്വസ്രീയരിലൂടെയുള്ള ഭിന്നശാഖാ ദായക്രമത്തിനെതിരായ കലാപം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതും തുടർന്നുള്ള കലാപത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്നതുമാണ്.
രാഷ്ട്രീയാധികാരം നേടാനുള്ള മത്സരമെന്നത് ചരിത്രാത്മക സന്ദർഭത്തിന്റെ പ്രസക്തിയും, രാജകീയാധികാരം ശക്തമായി നേടിയെടുക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായ അർത്ഥമാനവുമായതിനാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നോവലായി നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന തദ്കൃതിയിൽ ഭരിക്കപ്പെട്ടവരെ അധികാരവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ചിന്താ സ്വാതന്ത്ര്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് മാങ്കോയിക്കൽ കുറുപ്പിന്റെ നിഷ്കളങ്ക രാജത്വവിമർശനത്തിലൂടെയാണ്.
നോവലിന്റെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള ആഖ്യാനത്തിൽ, മാർത്താണ്ഡവർമ്മ എന്ന കഥാപാത്രം രാജവംശത്തെയും രാജകീയ അധികാരത്തെയും രാജകീയ നീതിയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുമ്പോൾ, ഏറ്റവുമധികം പ്രതികരണങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഏക രാഷ്ട്രീയ കഥാപാത്രം, രാജ്യത്തിലെ പാരമ്പര്യ ദായക്രമത്തെ അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കലാപകാരികളുടെ ശ്രമങ്ങൾക്കെതിരെ രാജ്യസ്നേഹപരമായ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്ത് ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്ന സുഭദ്രയുടേതാകുന്നു.
സിംഹാസനത്തിനായുള്ള തുറന്ന അവകാശവാദവും തുടർന്നുള്ള പ്രക്ഷോഭങ്ങളും നോവലിലെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഗതിയെ നയിക്കുന്നു; അതിന്റെ ഉദ്ദേശം രാജ്യത്തിന്റെ പിൻതുടർച്ചാവകാശം അട്ടിമറിക്കുകയെന്നതാണ്.
സിംഹാസനത്തിനായുള്ള ഈ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത പോരാട്ടം നോവലിനെ വേണാട്ടിലെ അധികാര പോരാട്ടത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രമാക്കുന്നു.
നോവലിലെ ചരിത്രം രചയിതാവ് രൂപപ്പെടുത്തിയ ചരിത്രാവബോധമാകയാൽ രാജകീയ തലവന്റെ വ്യക്തിത്വമല്ല മറിച്ച് രാജകീയ സ്ഥാനത്തെയാണ് നോവലിലൂടെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്.
വൈരുധ്യസംഘർഷം
ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം വേർതിരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നോവൽ നന്മയും തിന്മയും തമ്മിലുള്ള നാടകീയ വൈരാഗ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, കൂടാതെ തിന്മയുടെ സമ്പൂർണ്ണ പരാജയത്തിലും നന്മയുടെ ഭാഗിക വിജയത്തിലും പരിണമിക്കുന്നു.
ദേവാസുര സംഘട്ടനം കണക്കെ ആദരണീയവും നിന്ദ്യവുമായ കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം അവതരിപ്പിക്കുന്ന നോവലിന്റെ ഇതിവൃത്തത്തിൽ വിവിധ സംഘട്ടനങ്ങളിലൂടെ നന്മയുടെ അന്തിമ വിജയത്തെക്കുറിച്ച് ആഗോള തത്ത്വചിന്ത മുൻവയ്ക്കുവാൻ നോവൽകർത്താവ് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മാനുഷിക മനോഭാവം അനാവരണം ചെയ്യാൻ ഗൗരവമായ ശ്രമം നടത്തുന്നില്ല എന്ന് വീക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, നോവലിൽ മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ ചെറിയ വികാരങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ രചയിതാവിന്റെ വൈദഗ്ദ്ധ്യം തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശാരീരികവും ബൗദ്ധികവുമായ സംഘർഷാവതരണങ്ങളിലൂടെ മഹത്ത്വബോധം ഉദിപ്പിക്കത്തക്കതായ സംഘർഷങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ബാഹ്യമാവുമ്പോൾ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ സുഭദ്രയുടെ കഥാപാത്രത്തിലൂടെയാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഷെർലൿ ഹോംസിന് സമാനമായ രഹസ്യാന്വേഷണങ്ങളിലൂടെ നോവലിന്റെ രസച്ചരടിന് നേതൃത്വം നൽകുന്ന സുഭദ്ര, സ്വന്തം പൂർവ്വികരുടെ ക്രൂരതകൾക്ക് പുറമെ അവളുടെ വ്യക്തിത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആനന്ദാത്മകമായ ദുരന്തമായി പരിണമിക്കുന്നു.
നോവലിന്റെ പ്രമേയം രാഷ്ട്രീയമാണെങ്കിലും, നോവലിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ജിജ്ഞാസ വ്യക്തിബന്ധ പ്രശ്നങ്ങളുടെ അസാധാരണമായ അവതരണത്തിലൂടെയാണ്.
ഭാവനയുടെ പരിവേഷത്തിൽ രാജ്യചരിത്രവും വ്യക്തിബന്ധങ്ങളും സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളും വിജയകരമായി ഉൾക്കൊള്ളിക്കുന്ന കൃതിയിലെ പ്രധാന കഥാതന്തുക്കളിൽ, ആദ്യത്തേത് മാർത്താണ്ഡവർമ്മയും എതിരാളികളും തമ്മിലുള്ള അധികാര പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയം, രണ്ടാമത്തേത് അനന്തപത്മനാഭന്റെയും പാറുക്കുട്ടിയുടെയും പ്രണയം, മൂന്നാമത്തേത് സുഭദ്രയുടെ ദുരന്തം, പിന്നെയുളളത് മാർത്താണ്ഡവർമ്മയുടെ സാഹസികതയും; ഈ കഥാവിഭാഗങ്ങളുടെ യോജിപ്പാണ് നോവലിനെ അസാധാരണമായ ഒരു സാഹിത്യ സൃഷ്ടിയാക്കുന്നത്.
രചനാശൈലി ആഖ്യാനഘടന
നോവലിൽ വിവരിക്കുന്ന ചരിത്രസംഭവങ്ങൾ ഇരുപത്തിയാറ് അധ്യായങ്ങളിലായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, അതിൽ ഓരോ അധ്യായത്തിനും അതത് അധ്യായത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം സൂചിപ്പിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ ഒരു ആമുഖപദ്യം നൽകിയിരിക്കുന്നു.
കൊല്ലവർഷം 903-904 (ഗ്രിഗോറിയൻ കലണ്ടർ: 1728) ഇരുപത്തിയെട്ട് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിലാണ് നോവലിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ നടക്കുന്നത്, അതിൽ പതിനൊന്ന് ദിവസങ്ങളിലെ സംഭവങ്ങൾ മാത്രമാണ് രണ്ട് മുതൽ ഇരുപത്താറ് വരെയുള്ള അധ്യായങ്ങളിലൂടെ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ കൊല്ലവർഷം 901-ലെ ഒരു രാത്രിയും, അവസാന അധ്യായത്തിൽ കൊല്ലവർഷം 906 വരെയുള്ള സംഭവങ്ങളുടെ സംക്ഷിപ്ത രൂപവും അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
സുന്ദരയ്യന്റെയും സുഭദ്രയുടെയും പശ്ചാത്തലവും സുഭദ്രയുടെ വിവാഹവും വേർപിരിയലും അനന്തപത്മനാഭന്റെയും പാറുക്കുട്ടിയുടെയും ബന്ധവും വിവരിക്കുമ്പോൾ കാലാധിഷ്ഠാനം മുൻകാലങ്ങളായ 1680, 1703, 1720 എന്നിവയിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്യുന്നത്, കയറിൽ ചകിരിനാരുകൾ പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നതിനും, ചെറിയ നീരൊഴുക്കുകൾ വെള്ളച്ചാട്ടമായി തീരുന്നതിനും സമാനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഇതിവൃത്തത്തിന് അനുയോജ്യമെന്നോണം ഒരു സ്ഥലഘടനയും അതിനിണങ്ങുന്ന രാപകലുകളുടെ വ്യവസ്ഥയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ചരിത്ര കാലസങ്കൽപ്പം പഞ്ചാംഗ കൃത്യതയോടെ നോവലിലെ ആഖ്യാനശൈലിയിലൂടെ രചയിതാവ് സംയോജിപ്പിക്കുന്നു.
പാത്രസന്നിവേശം
വീരശൂരപരാക്രമങ്ങളുടെ ആക്കം നിലനിർത്തി ത്രിമാന കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഈ കൃതിയുടെ കഥാഘടന സങ്കീർണ്ണമല്ലെന്നതും ഒന്നിലധികം നായകന്മാരെയും നായികമാരെയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതാണെന്നുള്ളതും ശ്രദ്ധേയമാണ്.
നോവലിലെ നായകൻ അനന്തപത്മനാഭനും പാറുക്കുട്ടി നായികയുമാണെന്ന് ജോർജ്ജ് ഇരുമ്പയം പ്രസ്താവിക്കുന്നു, എന്നിരുന്നാലും സുഭദ്ര എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം കാരണം നോവലിൽ ഇരട്ട നായികമാരുണ്ടെന്നും പരാമർശിക്കുന്നു.
നോവലിന്റെ ഇതിവൃത്തത്തിലെ പ്രണയാംശം കണക്കാക്കുമ്പോൾ പാറുക്കുട്ടിയും അനന്തപത്മനാഭനും നായികാനായകാ സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, കഥ മാർത്താണ്ഡവർമ്മയുടെ അനന്തരാവകാശത്തെ പറ്റിയാണെന്നതിനാൽ നോവലിലെ നായകൻ അനന്തപത്മനാഭനല്ലെന്നും കൽപറ്റ ബാലകൃഷ്ണൻ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
നോവലിലെ നായകൻ മാർത്താണ്ഡവർമ്മയാണെന്ന് ഡി.ബെഞ്ചമിൻ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
സാങ്കൽപ്പികവും ചരിത്രപരവും എന്ന് വേർതിരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധത്തിലാണ്, നോവലിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രപരമായ അന്തരീക്ഷവും സാഹചര്യങ്ങളുമായി വളരെ പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഗതകാല കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വങ്ങളും അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്; ഈ പാത്രവിശേഷണങ്ങൾ രചയിതാവ് പ്രത്യേകം നൽകിയതാണെന്ന് എൻ.കൃഷ്ണപിള്ള രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
നോവലിന്റെ അവതരണം അതുല്യമായിരിക്കുന്നത് അഭൂതപൂർവമായ കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടാണെന്നും കഥാഘടനയുടെ സങ്കീർണ്ണതയിലൂടെയല്ലെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നു.
ആലങ്കാരിക നാടകീയത്വം
കഥാഖ്യാനത്തിലുള്ള വർണ്ണനകളിൽ അലങ്കാരങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്താൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഇതിവൃത്ത സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവരണങ്ങളിലും സംഭാഷണങ്ങളിലും നാടൻപാട്ടുകൾ , പുരാണങ്ങൾ , പുരാതന സാഹിത്യകൃതികൾ എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള വാക്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ശൈലി രചയിതാവ് പ്രയോഗിച്ചതിൽ ആട്ടക്കഥകളിൽ നിന്നുള്ളവയാണ് ഏറെയെന്നിരിക്കെ, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ അവതരണം കഥകളിയിലെ വേഷങ്ങളുടെ രംഗപ്രവേശനങ്ങൾക്ക് സമാനമാണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നു.
ആമുഖപദ്യങ്ങളായും, പാഠാന്തരരൂപേണയായും നൽകിയിട്ടുള്ള പഴയകാല കൃതികളിൽ നിന്നുള്ള ഉദ്ധരണികളുടെ പ്രയോഗങ്ങൾ ക്രമാനുസരണം അതതു അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ ഇതിവൃത്ത സൂചനകൾക്കായും, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സ്വഭാവപ്രത്യേകകൾ എടുത്തുകാട്ടുന്നതിനു വേണ്ടിയാണെന്നുള്ളത് സർ വാൾട്ടർ സ്കോട്ടിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട ഒരു ശൈലിയാണെന്ന് നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇത് നോവൽ കർത്താവിന് പുരാണങ്ങൾ, ഐതിഹ്യങ്ങൾ , പഴയകാല പാട്ടുകൾ, വേണാടിന്റെ സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവയിലുള്ള അറിവിന്റെ പ്രകടനവുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു.
ഒരു ആലങ്കാരിക ഗദ്യം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിന്, ഗാനരചനയിലേതു പോലെയുള്ള അലങ്കാരങ്ങൾ ആഖ്യാന ശൈലിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്, രചയിതാവിന്റെ ആഖ്യാനശൈലിയുടെ വക്രതയായി കണക്കാക്കുന്നു.
കഥകളി , നാടകം , കൂടിയാട്ടം , മോഹിനിയാട്ടം , ഭരതനാട്യം തുടങ്ങിയ പ്രകടന കലകളിൽ നിന്ന് അനുരൂപമായ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന തുടർച്ചയായ വാക്യങ്ങളും ഭാഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള യോഗ്യമായ സംസക്തി ആഖ്യാനശൈലി എടുത്തുക്കാട്ടുന്നു.
ആഖ്യാനത്തിലുള്ള നാടകീയമായ ഭാഷ കൈവരിച്ചിരിക്കുന്നത്, ധാരാളമായ കർമ്മിണിപ്രയോഗങ്ങളുടെയും , പ്രതിഗ്രാഹികാ വിഭക്തിപ്രത്യയം ചേർന്ന നപുസകനാമങ്ങളുടെയും പ്രയോഗങ്ങളിലൂടെയാണെന്നിരിക്കെ, ഭാഷാപ്രയോഗത്തിലുള്ള പ്രാചീന ശൈലി ഉദ്ദേശികാപ്രത്യയങ്ങളുടെ ബഹുലതയിലൂടെയുമാണ്.
സംഭാഷണാവതരണം
വ്യത്യസ്ത കഥാപാത്രങ്ങൾക്കായി സവിശേഷഭാഷാ രീതി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ആഖ്യാനമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ നോവൽരചയിതാവ് സ്വന്തമായി ഒരു പുതിയ ശൈലി സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ള ഈ കൃതിയുടെ 64 ശതമാനവും, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾക്കാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധേയമാണ്.
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ വ്യത്യാസം, ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രത്യേക ഭാഷാ ശൈലിയിലൂടെ എടുത്തുകാണിക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങളിൽ ഭാഷയുടെ ശൈലികൾ ഊർജ്ജസ്വലമാണെന്ന് നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.
നർമ്മം തുളുമ്പുന്നതും ക്ഷണയുക്തിയുടെയും ഭാവനയുടെയും ആകസ്മികമായ അവതരണങ്ങളുമങ്ങിയ ആഖ്യാനശൈലിയുടെ ലാളിത്യവും മാധുര്യവും വായനക്കാരെ ഹൃദ്യമായി ആകർഷിക്കുകയും നോവലിന്റെ സംഭവവികാസങ്ങളിലൂടെ വായനക്കാരെ അതിവേഗത്തിൽ നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഭാഷാ വ്യതിയാനത്തിന്റെയും രചയിതാവിന്റെ തന്മൊഴിയുടെയും പ്രത്യേകതകൾക്കിടയിലെ ശൈലിയിലുള്ള ചിഹ്നങ്ങൾ ആഖ്യാനത്തെ ഒരു ക്ലാസിൿ ശൈലിയായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.
സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ അവസാനം സത്യവും നിഗൂഢതയും അനാവരണം ചെയ്യുന്നത് ആഖ്യാന സാങ്കേതികതയുടെ പൂർണതയായി വാദിക്കത്തക്കതാണെന്നും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
കഥാഖ്യാനം
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഘർഷങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നതിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ ആഖ്യാനത്തെ പിന്നോട്ട് തള്ളാതെ, തുടരെതുടരെ ഉയരുന്ന സംഭവങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇതിവൃത്തത്തിന്റെ വികാസം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇതര സംഭവങ്ങൾ ആവിർഭവിക്കുകയും, അന്തിമ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ വരെ ദുരൂഹതയുടെ മൂടുപടമണിയിച്ചുള്ള അപ്രതീക്ഷിതമായ കുഴപ്പങ്ങളിലേക്കും സങ്കീർണതകളിലേക്കും നയിക്കുന്ന കഥാഖ്യാനം വായനക്കാരെ അത്യാകാംക്ഷയിൽ നിർത്തുന്നു.
നിരവധി സംഭവങ്ങളോടെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കൃതിയിൽ സംഭവക്രമീകരണങ്ങൾ ഒരു പുസ്തകത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളാവുന്നതിനേക്കാൾ ദൈർഘ്യമേറിയ ഇതിവൃത്തമാണ് ഈ നോവലിനുള്ളതെന്ന തോന്നൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
വിസ്മയങ്ങളുടെ ആവിഷ്കരണം ഒരു അദ്ധ്യേതാവിന് അനിവാര്യമാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലാണ് നോവലിലെ ആഖ്യാനം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.