smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
തന്റെ ജില്ലകളിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്കു പുറമേ, ജയിൽ പരിഷ്കരണം, നികുതി തിട്ടപ്പെടുത്തൽ പോലെയുള്ള പ്രവിശ്യയുടെ വലിയ നയപരമായ കാര്യങ്ങളിലും ജോണിന് ഇടപെടേണ്ടിവന്നു.
ജയിലിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് കൂടുതൽ വേതനം നൽകുകയും ജില്ലാജയിലുകൾ സെൻട്രൽ ജയിലുകൾ എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിവുകളുണ്ടാക്കുകയും കുറ്റവാളികളെ തരം തിരിക്കുക, മികച്ച ഡോക്ടർമാരെ ജയിലിൽ നിയമിക്കുക തുടങ്ങിയവക്കെല്ലാം ജോൺ ശുപാർശ ചെയ്തു.
ഡെൽഹിയിൽ മജിസ്ട്രേറ്റായുള്ള പരിചയം, പിന്നീട് നിയമനിർമ്മാണങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനും ഉപകാരമായി.
റെവന്യൂ നികുതി നിർണ്ണയമാണ് ഇന്ത്യയിൽ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എന്ന നിലയിൽ ഏറ്റവും ആവശ്യമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ജോൺ, മഹൽവാരി രീതിയിൽ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിച്ചു.
ഇക്കാലത്ത് വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകളിലെ ലെഫ്റ്റനന്റ് ഗവർണറായിരുന്ന ജെയിംസ് തോമാസന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയങ്കരനായ കീഴുദ്യോഗസ്ഥനായി പേരെടുത്തു.
ഒന്നാം ആംഗ്ലോ-സിഖ് യുദ്ധകാലത്ത് യുദ്ധത്തിനായുള്ള വെടിക്കോപ്പുകളും മറ്റു വിഭവങ്ങളും എത്തിക്കുന്നതിനുള്ള പിന്നണിപ്രവർത്തനത്തിൽ ജോൺ കാഴ്ചവച്ച മികച്ച പ്രകടനം ഗവർണർ ജനറലായ ഹാർഡിഞ്ചിൽ വളരെ മതിപ്പുളവാക്കി.
നിർണ്ണായകമായ സൊബ്രാവ് പോരാട്ടത്തിന് ഒരു ദിവസം മുമ്പാണ് ജോൺ ദില്ലിയിൽ നിന്ന് അയച്ച നാലായിരം കാളവണ്ടികളിൽ നിറയെ വെടിക്കോപ്പുകളും വൻ പീരങ്കികളും ഹാർഡിഞ്ചിന് ലഭിച്ചത്.
സൊബ്രാവിലെ പോരാട്ടത്തിലും വിജയത്തിലും ഇത് സുപ്രധാനഘടകമാകുകയും ചെയ്തു.
യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കംതന്നെ സിസ് സത്ലുജ് പ്രദേശത്ത് ആധിപത്യമുറപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ഗവർണർ ജനറൽ ഹാർഡിഞ്ച്, ജോണിന്റെ സേവനം അവിടെയാവശ്യമുണ്ടെന്നും ജോണിനെ വിട്ടുതരണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് ജെയിംസ് തോമാസണ് എഴുതിയിരുന്നു.
എന്നാൽ മിടുക്കനായ ജോണിനെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തോമാസണ് താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം മറ്റൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥനെ അയച്ചു.
എന്നാൽ ഹാർഡിഞ്ച് ഇയാളെ തിരിച്ചയച്ച് ജോണിനെത്തന്നെ വേണമെന്ന് നിർബന്ധമായും ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ഇതിനെത്തുടർന്ന് ജോൺ ഹാർഡിഞ്ചിന്റെ ക്യാമ്പിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഈ യാത്രക്കിടയിൽ ജോണിന് ഗുരുതരമായ കോളറ പിടിപെട്ടു.
ജോൺ മരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നായിരുന്നു യാത്രയിൽ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ബാൽക്കേഴ്സ് രാംസേ കരുതിയെങ്കിലും ജോൺ ഫോഡ് എന്ന ഡിസ്റ്റിക്റ്റ് ഓഫീസറുടെ സഹായം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം രക്ഷപ്പെട്ടു.
ജലന്ധർ ദൊവാബിന്റെ ഭരണം
ഒന്നാം ആംഗ്ലോ-സിഖ് യുദ്ധശേഷം സിഖുകാർ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് അടിയറവച്ച ജലന്ധർ ദൊവാബിന്റെ ചീഫ് കമ്മീഷണറായി 1846-ൽ ജോൺ നിയമിതനായി.
പല ഉന്നതോദ്യോഗസ്ഥരേയും മറികടന്നാണ് വെറും മുപ്പത്തിനാല് വയസ്സുള്ള ജോണിനെ ഈ പദവിയിൽ ഹാർഡിഞ്ച് നിയമിച്ചത്.
പഞ്ചാബിലെ റെസിഡന്റായി നിയമിതനായ ജ്യേഷ്ഠൻ ഹെൻറിയുടെ ഭാഗികനിയന്ത്രണത്തിൻകീഴിലായിരുന്നു ഈ നിയമനം.
മറ്റൊരു ജ്യേഷ്ഠനായ ജോർജും ഇക്കാലത്ത് പഞ്ചാബിൽ ഹെൻറിക്കുകീഴിൽ ജോലിചെയ്യുകയായിരുന്നു.
തുടക്കം മുതലേ ഹെൻറിയുടെ നയങ്ങളോട് ചേർന്നുപോകാൻ ജോണിനായിരുന്നില്ല.
ഇന്ത്യൻ പ്രഭുത്വത്തെയും അവരുടെ പരമ്പരാഗതരീതികളെയും നിലനിർത്തി അവ രാഷ്ട്രീയമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഹെൻറിയുടെ ചിന്ത.
എന്നാൽ ഒരു സിവിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനായി പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച ജോൺ ഇതിന് നേരെ വിപരീതചിന്താഗതിക്കാരനായിരുന്നു.
പരമ്പരാഗതരീതികൾ അഴിമതി നിറഞ്ഞതാണെന്നും അവ തുടച്ചുമാറ്റണമെന്നും ജോൺ കരുതി.
1846 മാർച്ച് 10-ന് ജോൺ ജലന്ധറിൽ ഭരണമേറ്റെടുത്തു.
ഏപ്രിലിൽ ആർ.എൻ. കസ്റ്റ്, എച്ച്. വാൻസിറ്റാർട്ട് എന്നിവർ ജോണിന്റെ സഹായികളായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു.
പ്രവിശ്യയിലെ ഭദ്രമല്ലാത്ത ക്രമസമാധാനനില മൂലം സർവേ നടത്തി നികുതി കണക്കാക്കുന്നതിനുപകരം പഴയ കണക്കുകളെ ആശ്രയിക്കാൻ ജോൺ തീരുമാനിച്ചു.
തദ്ദേശപ്രതിനിധികളുടെ കണക്കുകൾ അഴിമതി നിറഞ്ഞതായതിനാൽ മുൻ ദിവാൻമാരുടെ കണക്കുകളെ ആധാരമാക്കിയും ഗ്രാമവാസികളിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് ആസ്തി തിട്ടപ്പെടുത്തിയും നികുതി കണക്കാക്കി.
മേഖലയിലെ നികുതിയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പഠിച്ചതിൽ നിന്ന്, ഇടനിലക്കാർ, സർക്കാർ നിശ്ചയിച്ച നികുതിയേക്കാൾ 30 ശതമാനത്തോളം അധികം വാങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് ജോൺ മനസ്സിലാക്കി.
പലയിടത്തും നികുതി കുറച്ച് നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു.
നികുതി തിട്ടപ്പെടുത്തുന്നതിൽ തെറ്റുകൾ ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കിൽ അത് സർക്കാരിന് നഷ്ടം വന്നാലും കൃഷിക്കാരന് പ്രതികൂലമാകരുതെന്നായിരുന്നു ജോണിന്റെ അഭിപ്രായം.
തന്റെ ഭരണത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ ട്രാൻസ്-സത്ലുജ് മേഖലയെ ജോൺ മൂന്ന് ജില്ലകളായി വിഭജിച്ചു.
സമതലപ്രദേശത്തുള്ള ജലന്ധർ, ഹോശിയാർപൂർ എന്നിവയും മലമ്പ്രദേശത്തുള്ള കംഗ്രയും (ഇതിൽ കുലുവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു) ആയിരുന്നു ഇവ.
തന്റെ ഭരണച്ചെലവുകൾ പരമാവധി കുറച്ചുനിർത്താനും അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു.
ജലന്ധർ ദൊവാബിലെ 233 ഗ്രാമങ്ങളടങ്ങിയ ജഗീറുകളിൽ നിന്നുള്ള വാർഷികനികുതിവരുമാനം 18 ലക്ഷത്തോളമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇതുമുഴുവനും സർക്കാരിന് ലഭിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സൈനികശക്തിയുള്ള ജഗീർദാർമാർ കരം സർക്കാറിലേക്കടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മുൻകാല രാജാക്കൻമാർ ജൻമികൾക്ക് ഭരിക്കാനും കരമൊഴിവായും എഴുതിക്കൊടുത്തിരുന്നതും തലമുറയായി അവർ ആദായമെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നതുമായ ഭൂമിയിലെ നികുതിപിരിവ് കാര്യക്ഷമമാക്കാനും ഭൂമി തിരികെപ്പിടിക്കാനും ഉള്ള നടപടികൾ ജോൺ കൈക്കൊണ്ടു.
ഇവിടെ തലവരിനികുതികൾ, നിർബന്ധിതതൊഴിലെടുപ്പിക്കൽ, കടത്തുനികുതികൾ തുടങ്ങിയവ ചുമത്തുന്നതിൽ നിന്ന് ജൻമികളെ വിലക്കുകയും ചെയ്തു.
ജൻമികൾക്ക് ജഗീറുകളിൽമേലുല്ള അവകാശം തലമുറകളായി എന്നെന്നേക്കും തുടരുന്നത് നിർത്തി.
നിലവിൽ ദലീപ് സിങ്ങിന്റെ കാലത്ത് ലഭിച്ചവ മാത്രം നിലനിർത്താനും അതിനുമുമ്പത്തെ രാജാക്കൻമാർ നൽകിയ അവകാശം റദ്ദുചെയ്യാനും നടപടിയെടുത്തു.
പ്രദേശത്ത് നിലവിലിരുന്ന മാമൂലൂകൾക്കനുസരിച്ച് നിയമങ്ങൾ ക്രോഡീകരിച്ചു.
ഭരണത്തിന്റെ താഴേത്തട്ടുകളിൽവരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ എത്തിച്ചേർന്നു.
പഴയ തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിന് രണ്ട് പഞ്ചായത്തുകൾ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു.
റോഡുകളും മറ്റും നിർമ്മിക്കുന്നതിന് കൂടുതൽ പണം സർക്കാരിൽനിന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു.
പെൺകുട്ടികളെ കൊലചെയ്യുന്ന രീതി നിർത്തലാക്കുന്നതിനും അദ്ദേഹം ശ്രമം നടത്തി.
ഇത്തരം കൊലപാതകം നടത്തുന്നവരെ തൂക്കിലേറ്റുമെന്ന് അദ്ദേഹം ബേദി വംശജർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
സതിക്കും കുഷ്ഠരോഗികളെ കൊലപ്പെടുത്തുന്ന രീതിക്കും എതിരെ അദ്ദേഹം ഉത്തരവുകൾ പുറത്തിറക്കി.
സമതലപ്രദേശങ്ങളിലെ നികുതിതിട്ടപ്പെടുത്തൽ പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ, കംഗ്രയിൽ സംഘർഷം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുകയും ജോലികൾ കസ്റ്റിനേയും വൻസിറ്റാർട്ടിനെയും ഏൽപ്പിച്ച് 1846 ഏപ്രിൽ 22-ന് ജോൺ അവിടേക്ക് നീങ്ങി.
ഈ യാത്രക്കിടയിലും അദ്ദേഹം കടന്നുപോയ ഓരോ ജില്ലയിലും റെവന്യൂ-പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരെ നിയമിക്കുകയും മൂന്നുവർഷത്തേക്കുള്ള നികുതി നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു.
കംഗ്രയുടെ കീഴടങ്ങലിനുശേഷം അദ്ദേഹം ഇതേ പണി തുടർന്ന് കിഴക്കോട്ട് നീങ്ങി, ജൂണിൽ കുലുവിലെത്തി .
കുലുവിൽ വച്ച് അദ്ദേഹം വീണ്ടും രോഗബാധിതനാകുകയും ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിന് വിശ്രമത്തിനായി സിംലയിലേക്ക് പോകുകയും ചെയ്തു.
ലാഹോർ ഭരണം
രോഗബാധിതനായ ജ്യേഷ്ഠൻ ഹെൻറിയുടെ അഭാവത്തിൽ 1846 ഓഗസ്റ്റ് 19 മുതൽ ലാഹോറിലെ കാവൽ റെസിഡന്റ് ചുമതലയും ജോൺ വഹിച്ചിരുന്നു.
പരോക്ഷഭരണത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ അനുഭവമായിരുന്നു അത്.
സമ്പൂർണ്ണനിയന്ത്രണമുണ്ടായിരുന്ന ജലന്ധർ ദൊവാബിലെ തന്റെ ജോലിയിൽനിന്ന് വിട്ടുനിന്ന് ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഒന്നും നടപ്പാക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാതിരുന്ന ലാഹോറിലെ രാഷ്ട്രീയ ഉദ്യോഗത്തോട് അദ്ദേഹത്തിന് ഒട്ടും താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ലാഹോറിലെത്തിയ ഉടനേ, മന്ത്രിയായ ലാൽ സിങ് ആണ് അവിടത്തെ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും കശ്മീരിലെ വിമതപ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും കാരണക്കാരൻ എന്ന് ജോണിന് പിടികിട്ടി.
എല്ലാം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ഒന്നും നടപ്പിലാക്കാത്തതുമായ ഒരു സൂത്രശാലിയായിരുന്നു ലാൽ സിങ് എന്നായിരുന്നു ജോണിന്റെ അഭിപ്രായം.
ലാൽ സിങ്ങാകട്ടെ, സർദാർമാരെ റെസിഡന്റുമായി സന്ധിക്കുന്നതിൽനിന്ന് വിലക്കുകയും ജോണിന് ചുറ്റും ചാരന്മാരെ നിയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു.
പഞ്ചാബിലെ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളുടെ കൈകാര്യത്തിലും ലാൽ സിങ്ങിന്റെ ഇടപെടൽ മൂലം ജോണിന് ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടു.
നവംബറായപ്പോഴേക്കും ജോണിന് ലാഹോറിൽ തുടരുന്നത് അസഹ്യമായി.
ജലന്ധർ ദൊവാബിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ തന്റെ സഹോദരന്റെ ലാഹോറിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവ് കാത്തിരുന്നു.
ദർബാറിൽ അഴിമതിയും നഗരത്തിൽ ലൈംഗിക അരാജകത്വവും മാത്രമേ ജോൺ കണ്ടുള്ളൂ.
ലാഹോറികളുടെ ദുർനടപ്പിനെ അദ്ദേഹം വിമർശിച്ചു.
നഗരത്തിലെ വേശ്യകളുടെ എണ്ണം അദ്ദേഹത്തെ ഞെട്ടിച്ചു.
കൊട്ടാരം മുതൽ കുടിൽ വരെയുള്ള പഞ്ചാബിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ അപകീർത്തികാരികളാണെന്ന് അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടതായി പറയപ്പെടുന്നു.
നവംബറിൽ ജലന്ധർ ദൊവാബിലേക്ക് മാറാനായത് അദ്ദേഹത്തിന് ആശ്വാസമായി.
കശ്മീരിലെ വിമതപ്രവർത്തനത്തിന്റെ പേരിൽ ലാൽ സിങ്ങിനെ വിചാരണ ചെയ്യാൻ 1846 ഡിസംബറിൽ രൂപീകരിച്ച അന്വേഷണക്കോടതിയിലും ഹെൻറിക്കും ഫ്രെഡറിക് ക്യൂറിക്കുമൊപ്പം ജോണും അംഗമായിരുന്നു.
ലാഹോർ കരാർ പ്രകാരം 1846 അവസാനം പഞ്ചാബിൽ നിന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യം പിൻമാറിയാൽ അത് അവിടെ അരാജകത്വത്തിന് വഴിവക്കുമെന്നും.
റാണിയും ലാൽ സിങ്ങും ഒരു മാസം പോലും സ്ഥാനത്തുണ്ടാവില്ലെന്നും, നിലവിൽ ഭരണത്തിന്റെ ഉന്നതങ്ങളിലുള്ള മറ്റു പ്രമുഖരൊന്നും ഭരണം നടത്താൻ പ്രാപ്തരല്ലെന്നും ലാഹോറിൽ റെസിഡന്റായിരിക്കുമ്പോൾ ജോൺ, ഗവർണൽ ജനറൽ ഹാർഡിഞ്ചിനെഴുതിയിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യം പിൻമാറുന്നപക്ഷം ജിന്ദനും ലാൽ സിങും കൊല്ലപ്പെടാനും ശേഷം ദലീപ് സിങ്ങിന്റെ രക്ഷാകർത്തത്വമവകാശപ്പെട്ടുള്ള തർക്കങ്ങൾക്കുമുള്ള സാധ്യതയും ജോൺ പങ്കുവച്ചു.
ദലീപ് സിങ്ങിന്റെ സംരക്ഷണം ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഏറ്റെടുത്ത് ദലീപ് പ്രായപൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ ഭരണം ബ്രിട്ടീഷുകാർ നടത്തണമെന്നും ജോൺ ശുപാർശ ചെയ്തു.
ജനങ്ങളും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുമെന്നായിരുന്നു ജോണിന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ.
ഈ ശുപാർശകളാണ് ഭൈരോവൽ കരാറിലേക്ക് നയിച്ചത്.
ഈ കരാറിലൂടെ ബ്രിട്ടീഷ് റെസിഡന്റിന് പഞ്ചാബിൽ സമ്പൂർണ്ണഭരണാവകാശം സിദ്ധിച്ചു.
റെസിഡന്റ് പദവിയിൽ - സമ്പൂർണ്ണനിയന്ത്രണത്തിന്റെ കാലഘട്ടം
1847 ഓഗസ്റ്റിൽ റെസിഡന്റായിരുന്ന ജ്യേഷ്ഠൻ ഹെൻറി രോഗബാധിതനായി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ ജോൺ റെസിഡന്റായി വീണ്ടും നിയമിക്കപ്പെട്ടു.
ഭൈരോവൽ കരാറിലൂടെ റെസിഡന്റിന് സിദ്ധിച്ച ഭരണാവകാശങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി പഞ്ചാബ് ഭരണത്തിൽ കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ ജോൺ ശ്രമിച്ചു.
കരം പിരിവിലും സാമ്പത്തികകാര്യങ്ങളിലും പരിഷ്കാരങ്ങൾ വരുത്തി.
രാജാവ് ദലീപ് സിങ്ങിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസകാര്യങ്ങളും ജോൺ ക്രമപ്പെടുത്തി.
ദിവസേന ദർബാറിൽ സംബന്ധിക്കാനും ദിനംപ്രതി എഴുത്തും വായനയും ചരിത്രവും ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂർ പഠിക്കലും വ്യായാമം ചെയ്യലും ശീലമാക്കിച്ചു.
ദലീപ് ഇതിനെതിരെ പരാതിപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
പഞ്ചാബിലെ സാമ്പത്തികകാര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ നിയന്ത്രണത്തിനായുള്ള ജോണിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഗവർണർ ജനറലായ ഹാർഡിഞ്ച് അംഗീകരിച്ചെങ്കിലും ജ്യേഷ്ഠൻ ഹെൻറിക്ക് പൂർണ്ണസമ്മതമായിരുന്നില്ല.
ഹെൻറിയുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കത്തിനുശേഷം, തദ്ദേശീയ സർക്കാരിനെപ്പറ്റിയുള്ള തന്റെ എതിരഭിപ്രായങ്ങൾ, ജോൺ കൂടുതൽ തുറന്ന് പ്രകടിപ്പിക്കാനാരംഭിച്ചു.
ഹെൻറിയെപ്പോലെ പ്രവിശ്യാസർക്കാറിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളുമായി ജോണിന് ഒത്തുപോകാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല.
മർക്കടമുഷ്ടിക്കാരും കാര്യപ്രാപ്തിയില്ലാത്തവരും ആത്മാർത്ഥതയില്ലാത്തവരുമായ ഒരു കൂട്ടം മന്ത്രിമാരം നികുതിപിരിവുകാരുമാണ് ലാഹോർ സർക്കാർ എന്നായിരുന്നു ജോണിന്റെ അഭിപ്രായം.
ഹെൻറിയുടെ അഭാവത്തിൽ ജോണിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ സർക്കാർ പെട്ടെന്ന് അംഗീകരിക്കുകയും പരിഹാരമാർഗ്ഗങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനും, ജോണിന് പ്രവിശ്യയുടെ കാര്യങ്ങളിൽ പൂർണ്ണമായും ഇടപെടാനും സാധിച്ചു.
1848-ന്റെ തുടക്കത്തോടെ കരംപിരിവ് കാര്യക്ഷമമാകാൻ തുടങ്ങി.
പഞ്ചാബിലെ സിവിൽ ക്രിമിനൽ കോടതികൾക്കായുള്ള നിയമസംഹിതകളും ജോൺ തയ്യാറാക്കി നടപ്പിൽ വരുത്തി.
നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചെങ്കിലും അവ നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് പര്യാപ്തരായ ഉദ്യോഗസ്ഥർ പഞ്ചാബിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
റെസിഡന്റിന്റെ സഹായികൾക്കുപോലും നിയമങ്ങൾ ആദ്യം പഠിച്ചതിനുശേഷം മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കേണ്ട അവസ്ഥയായിരുന്നു.
ഇക്കാലത്ത് മുൻ മന്ത്രിയായിരുന്ന ലാൽ സിങ്ങിന്റെ ഖജനാവിൽനിന്ന് 23 ലക്ഷം രൂപയും മറ്റു വിലപിടിച്ച വസ്തുക്കളും ലഭിച്ചത് ഒരു അപ്രതീക്ഷിതനേട്ടമായിരുന്നു.
രഞ്ജിത് സിങ്ങിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുതിരയുടെ തലയിലണിഞ്ഞിരുന്ന ഏതാണ്ട്  പതിനായിരം പൗണ്ടോളം വിലമതിപ്പുള്ള രത്നമടങ്ങിയ ആഭരണം ഇക്കൂട്ടത്തിലുള്ളതായിരുന്നു.
ഈ ശേഖരത്തിലെ വെള്ളിനാണയങ്ങളിൽ ഏറിയപങ്കും, സൈനികർക്കുള്ള ശമ്പളക്കുടിശ്ശികയിനത്തിൽ നൽകി.
10 ലക്ഷം ദർബാറിന് നൽകി, ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാറിനുള്ള അതിന്റെ കടം അത്രകണ്ട് കുറച്ചു.
പഞ്ചാബിലെ നികുതിവരുമാനം 94 ലക്ഷത്തോളമാണെന്ന് ജോൺ കണക്കാക്കി, എങ്കിലും ചെലവ് ഇതിലധികമായിരുന്നു.
ചെലവിൽ കാര്യമായ വെട്ടിക്കുറക്കലുകൾ നടത്തിയെങ്കിലും വീണ്ടും പലതും വെട്ടിക്കുറക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.
ഭരണത്തിലെ സ്വാധീനശക്തികളായ തദ്ദേശീയപ്രഭുക്കന്മാരെ നിരാശപ്പെടുത്താതെ ഇത് ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ബുദ്ധിമുട്ട്.
ചെലവുചുരുക്കലിന്റെ പ്രധാനഘടകമായിരുന്നത് ദർബാറിൽ നടന്നുവന്നിരുന്ന അനുഷ്ഠാനങ്ങളായിരുന്നു.
ദർബാറിലെ അംഗങ്ങളുടെയും ജോലിക്കാരുടെയും മക്കളുടെ വിവാഹത്തിന് സമ്മാനങ്ങൾ വാങ്ങലും കൊടുക്കലും, റെസിഡന്റുമാരുടെയും സഹപ്രവർത്തകരുടെയും മാറ്റസമയത്ത് പണം സമ്മാനിക്കൽ, ഉന്നതർക്ക് സ്ഥാനമാനങ്ങൾ പ്രദേശങ്ങളുടെ ഭരണാവകാശം തുടങ്ങിയവ നൽകുക തുടങ്ങിയ ചടങ്ങുകൾക്ക് ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ ലാഹോർ ഖജനാവിൽ നിന്ന് ചെലവാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇവയെല്ലാം നിർത്തലാക്കാനുള്ള നടപടികൾ ജോൺ കൈക്കൊണ്ടു.
1848 മാർച്ച് മാസം തുടക്കത്തിൽ ലാഹോറിലെ റെസിഡന്റ് സ്ഥാനം ഫ്രെഡറിക് ക്യൂറിക്ക് കൈമാറി, ജോൺ ജലന്ധർ ദൊവാബിന്റെ ഭരണത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി.
ജോണിൽ നിന്ന്, റെസിഡന്റ് സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ പഞ്ചാബിലെ ഭരണം അടിമുടി മാറിയതായും മിതമായ ഇടപെടൽ എന്ന പരമ്പരാഗതനയത്തിൽ ബഹൂദൂരം മുന്നോട്ടുപോയി, പരോക്ഷഭരണത്തിൽ സാധ്യമായ ഭരണനിയന്ത്രണത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റമായിരുന്നു ജോൺ നടപ്പാക്കിയത് എന്ന് ക്യൂറി വിലയിരുത്തി.
ഭരണത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലും റെസിഡെന്റിന്റെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരുടെയും സ്വാധീനം നേരിട്ടെത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു.
പുതിയ ഗവർണർ ജനറലായെത്തിയ ഡൽഹൗസി പ്രഭുവിനും ജോണിന്റെ രീതികളോടായിരുന്നു ആഭിമുഖ്യം.
ജോണിന്റെ രീതികളെ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ ഡയറക്റ്റർ സമിതിയും അംഗീകരിച്ചു.
പഞ്ചാബിലെ ബ്രിട്ടീഷ് നിയന്ത്രണം എത്ര അധികമായാലും അത്രയും ഗുണകരമായിരിക്കുമെന്ന് അവർ വിലയിരുത്തി.
എന്നാൽ ഈ നടപടികൾ ബ്രിട്ടീഷുകാരും സിഖുകാരും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിലേക്ക് വഴിതെളിക്കുകയും 1848-49 കാലയളവിൽ നടന്ന രണ്ടാം ആംഗ്ലോ-സിഖ് യുദ്ധത്തിലൂടെ പഞ്ചാബ്, ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണത്തിൽകീഴിലാകുകയും ചെയ്തു.
രണ്ടാം ആംഗ്ലോ-സിഖ് യുദ്ധകാലത്ത്
ജോൺ ഒരു സിവിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ മാത്രമായാണ് പരിശീലനം നേടിയിരുന്നതെങ്കിലും രണ്ടാം ആംഗ്ലോ-സിഖ് യുദ്ധകാലത്ത് സൈന്യത്തെ നയിക്കുകയും പോരാട്ടങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുകയും ചെയ്തു.
യുദ്ധം നടക്കുന്ന കാലത്ത്, അദ്ദേഹം, ലാഹോറിൽ റെസിഡന്റ് സ്ഥാനത്തുനിന്ന് വിടുതൽ നേടി, ട്രാൻസ്-സത്ലുജ് മേഖലയുടെ ഭരണകാര്യങ്ങൾക്കായി ജലന്ധറിലായിരുന്നു.
1848 സെപ്റ്റംബറിൽ സിഖ് കലാപം അതിന്റെ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിലിരിക്കുമ്പോൾ, ലാഹോറിൽ നിന്നുള്ള വിമതർ കിഴക്കോട്ടും, വടക്ക് ജമ്മു മേഖലയിലേക്കും കടക്കുന്നുണ്ടെന്നും ട്രാൻസ്-സത്ലുജിലെ കുന്നിൻപ്രദേശങ്ങളെല്ലാം അവരുടെ ഭീഷണിയിലാണെന്നും ജോണിനു വിവരംകിട്ടി.
മേജർ ഫെറിസ്, മേജർ ഹോഡ്ജ്സൺ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സൈനികഘടകങ്ങളെ ജോൺ രംഗത്തിറക്കുകയും ഫെറിസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സേനയോടൊന്നിച്ച് നൂർപൂർ , കാങ്ഡ എന്നിവിടങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം സ്വയം യുദ്ധക്കളത്തിലിറങ്ങുകയും ചെയ്തു.
പഠാൻകോട്ട് , മുകേരിയ , അംബോട്ട തുടങ്ങിയ ഇടങ്ങളിലേക്കും അദ്ദേഹം സൈന്യത്തോടൊപ്പം നീങ്ങി.
മുതിർന്ന സൈനികോദ്യോഗസ്ഥർ പഠാൻകോട്ടിലും മറ്റും കലാപം നിയന്ത്രിക്കുന്ന സമയത്ത് ജോണും ഒരു സഹായിയും ഒരു സേനയെ നയിച്ച്, മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലെ കലാപകാരികളെ പിടികൂടുകയോ തുരത്തുകയോ ചെയ്തു.
ഡിസംബറോടെ മേഖല മുഴുൻ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കി.
ജലന്ധറിലെ ജില്ലാ ഓഫീസറും ജോണിന്റെ കീഴുദ്യോഗസ്ഥനുമായിരുന്ന റോബർട്ട് കസ്റ്റ് , ജോണിന്റെ മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലെ സൈനികനടപടികളെക്കുറിച്ച് പ്രകീർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സൈനികനടപടികൾക്ക് പുറപ്പെടുമ്പോൾ ജോൺ ഗ്രാമമുഖ്യൻമാർക്കായി നൽകിയ സന്ദേശം ശ്രദ്ധേയമാണ്.
പിൽക്കാലത്ത് പഞ്ചാബിലെ ഒരു ഇതിഹാസകഥാപാത്രമായി ജോൺ മാറിയതിലും ഈ സന്ദേശത്തിന് പങ്കുണ്ട്.
“ കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷം ഞാനിവിടം പേന മാത്രമുപയോഗിച്ച് ഭരിച്ചു. ആവശ്യമെങ്കിൽ ഞാൻ വാളുപയോഗിച്ചും ഭരിക്കും ”
ജോണുമായി ചർച്ച നടത്തുന്നതിന് എത്തുന്ന ഗ്രാമത്തലവൻമാർക്കു മുമ്പിൽ ഒരു വാളും പേനയും വക്കുമായിരുന്നു എന്നും അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും പേന തിരഞ്ഞെടുക്കുമായിരുന്നു എന്നും കസ്റ്റ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.
1887-ൽ വിക്റ്റോറിയ രാജ്ഞിയുടെ ജൂബിലി സ്മരണയുടെ ഭാഗമായി എഡ്ഗാർ ബോയെം നിർമ്മിച്ച ജോണിന്റെ ഒരു പ്രതിമ ലാഹോറിൽ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.
ഈ പ്രതിമക്കുമുന്നിൽ മേൽപ്പറഞ്ഞ സംഭവത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നതിനായി "നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് ഭരിക്കപ്പെടണം - പേനയോ വാളോ?"
("By which will ye be governered - the pen or the sword?") എന്ന വാചകം കൊത്തിവച്ചിരുന്നു.
ലാഹോർ ഹൈക്കോടതിക്കു മുമ്പിൽ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന ഈ പ്രതിമയിലെ വാചകങ്ങൾ 1920-ൽ ഇന്ത്യൻ ദേശീയവാദികൾക്ക് നിന്ദ്യമായിത്തോന്നുകയും തുടർന്ന് അത് "ഞാൻ നിങ്ങളെ പേനകൊണ്ടും വാളുകൊണ്ടും സേവിച്ചു" ("I served you with pen and sword") എന്നാക്കി മാറ്റിയെഴുതി.
പാകിസ്താന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുശേഷം 1951-ൽ ഈ പ്രതിമ ലാഹോറിൽ നിന്നും നീക്കം ചെയ്തു.
പഞ്ചാബ് ഭരണബോർഡിൽ
രണ്ടാം ആംഗ്ലോ-സിഖ് യുദ്ധാനന്തരം 1849-ൽ പഞ്ചാബ്, ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തോട് കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ടു.
ഗവർണർ ജനറൽ ഡൽഹൗസിയുടെ തീരുമാനപ്രകാരം പഞ്ചാബിലെ ഭരണത്തിന് ചുമതലപ്പെടുത്തിയ മൂന്നംഗ ഭരണബോർഡിൽ ജോണും അംഗമായിരുന്നു.
ജ്യേഷ്ഠനും ലാഹോർ റെസിഡന്റുമായിരുന്ന ഹെൻറി ലോറൻസ് അദ്ധ്യക്ഷനായിരുന്ന ഈ ബോർഡിൽ സി.ജി. മാൻസെൽ ആയിരുന്നു മൂന്നാമത്തെയംഗം.
റോബർട്ട് ബേഡ് , ജെയിംസ് തോമാസൺ എന്നിവരുടെയും പിൽക്കാലത്ത് ജോണിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകളിൽ സമീപകാലത്ത് നടപ്പിലാക്കിയ പരിഷ്കാരനടപടികളും അതിർത്തി നിർണ്ണയിക്കലും കരംപിരിവ് സമ്പ്രദായവും പഞ്ചാബിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഡൽഹൗസിയുടെ ലക്ഷ്യം.
ഇതിന്റെ ചുമതല ജോണിനെയായിരുന്നു ഡൽഹൗസി ഏൽപ്പിച്ചത്.
തദ്ദേശീയമാമൂലുകളെ പരിഗണിക്കാതെയുള്ള ജോണിന്റെ ഭരണനിർവഹണനടപടികളിൽ ജ്യേഷ്ഠൻ ഹെൻറിക്ക് വിയോജിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഹെൻറി നേതൃസ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ഭരണസംവിധാനത്തിൽ ജോണിന് തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കുമെന്ന് ഡൽഹൗസി കരുതിയിരുന്നു.
ഇക്കാരണത്താൽ ഹെൻറിയെ ബോർഡിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷസ്ഥാനത്ത് നിയമിച്ചെങ്കിലും ബോർഡിലെ മൂന്നംഗങ്ങൾക്കും തുല്യാധികാരം നൽകി.
എല്ലാ തീരുമാനങ്ങൾക്കും രണ്ടംഗങ്ങളുടെയെങ്കിലും അംഗീകാരം ആവശ്യമായിരുന്നു.
ഹെൻറിയുടെ വിവേചനാധികാരം കുറച്ച്, തീരുമാനങ്ങളിൽ ജോണിന് മേൽക്കൈ നൽകാനുള്ള ഡൽഹൗസിയുടെ തന്ത്രമായിരുന്നു ഇതെന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
ഡൽഹൗസിയുടെ പിന്തുണയിൽ പഞ്ചാബിൽ നിരവധി പരിഷ്കാരങ്ങൾ ജോൺ നടപ്പിലാക്കി.
ഭൂമിസംബന്ധമായ തർക്കങ്ങൾ കോടതിയിലേക്കു വിടാതെ സെറ്റിൽമെന്റ് ഓഫീസിൽത്തന്നെ പരിഹരിക്കാൻ സംവിധാനമൊരുക്കി.
സെറ്റിൽമെന്റ് ഓഫീസിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ ഇത്തരം തർക്കങ്ങൾ സിവിൽകോടതികൾ പരിഗണിച്ചുകൂടാ എന്നും ഭരണബോർഡ് ഉത്തരവിറക്കി.
ഭരണനടപടികൾ പരിഷ്കരിച്ച് കാര്യക്ഷമമാക്കി.
ബോർഡിലേക്ക് സമർപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ ഭരണപരമായ ശുപാർശകളും പൂർണവിവരങ്ങളടങ്ങിയതായിരിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു.
താഴേത്തട്ടിൽനിന്നുള്ള എല്ലാ ശുപാർശകളും പരിശോധനകൾക്കു ശേഷം മാത്രം അനുവദിച്ചു.
ജില്ലകളിലെ റെവന്യൂ വരവുചെലവുകൾ വ്യവഹാരങ്ങളുടെ സ്ഥിതി തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ബോർഡിന് സമർപ്പിക്കണമായിരുന്നു.
പഞ്ചാബിലെ എല്ലാ പൊതുഭരണ ഉദ്യോഗസ്ഥൻമാർക്കും ജുഡീഷ്യൽ, സാമ്പത്തിക, മജിസ്റ്റീരിയൽ അധികാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ വിഭജിച്ച് പോകുമായിരുന്നില്ല.
പെട്ടെന്നു തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും നടപ്പാക്കാനും ഇതുവഴി സാധിക്കുമായിരുന്നു.
അധികാരം മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് കണ്ണിപൊട്ടാതെ പ്രവഹിച്ചു.
കേന്ദ്രീകൃതാധിപത്യത്തിന്രെ പ്രഭാവം എല്ലാ മുക്കിലും മൂലയിലുമുള്ള ഓരോ ഉദ്യോഗസ്ഥനിലും എത്തിച്ചേർന്നു.
നിയമനടപടികൾ ലളിതവും നാടൻ രീതികൾക്കനുസരിച്ച് പരുവപ്പെടുത്തിയതുമായിരുന്നു.
റെസിഡൻസി കാലഘട്ടത്തിൽ ഹെൻറി ലോറൻസും സഹായികളും നടത്തിയിരുന്ന ഫെഡറൽ ഭരണരീതിക്ക് കടകവിരുദ്ധമായ രീതിയായിരുന്നു ഡൽഹൗസിയുടെ പിന്തുണയിൽ ജോൺ പഞ്ചാബിൽ നടപ്പാക്കിയത്.
ബോർഡ് അദ്ധ്യക്ഷനായ ഹെൻറിയുടെ അഭിപ്രായങ്ങളോട് പരുഷമായി ഡൽഹൗസി എതിർത്തപ്പോൾ ജോണിന്റെ നടപടികൾക്ക് അനുഭാവത്തോടെ അദ്ദേഹം പിന്തുണനൽകി.
ഹെൻറിയുടെ നിലപാടിന് വിരുദ്ധമായി മികച്ച സേവനത്തിന് ജഗീറുകൾ പ്രതിഫലമായി നൽകുന്ന പരമ്പരാഗതരീതിയോട് ജോണിന് താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഡൽഹൗസിയും ജോണിന്റെ ഈ നിലപാടിനെ പിന്തുണച്ചു.
1849-ൽ പഞ്ചാബിൽ ബ്രിട്ടീഷ് നാണയം പുറത്തിറക്കാനുള്ള നടപടിയും ജോൺ കൈക്കൊണ്ടു.
ജ്യേഷ്ഠനുമായുള്ള തർക്കങ്ങൾ ഹെൻറി ലോറൻസ്
ബോർഡിലെ ഒരുമിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനകാലഘട്ടം ഇരു ലോറൻസ് സഹോദരന്മാരും തമ്മിലുള്ള തർക്കങ്ങളുടെ കാലമായിരുന്നു.
എഴുത്തുകുത്തുകളിൽ ഹെൻറി വരുത്തുന്ന കാലതാമസം, പഞ്ചാബി പ്രഭുക്കൻമാരുടെ നേരെയുള്ള ഇരുവരുടെയും മനോഭാവത്തിലുള്ള വ്യത്യാസം, എല്ലാ മേഖലയിലും ഒരുപോലെ നിയന്ത്രണം നടപ്പാക്കാനുള്ള ജോണിന്റെ ആഗ്രഹം തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു തർക്കവിഷയങ്ങൾ.
ജനനേതാക്കളെ രാഷ്ട്രീയനിയന്ത്രണത്തിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട് താഴേത്തട്ടിൽ ഏറ്റവും മിതമായ ഇടപെടൽ ആയിരുന്നു ഹെൻറിയുടെ വീക്ഷണം.
തർക്കങ്ങൾ മൂലം ഒരുമിച്ചുള്ള ഭരണം മടുത്തുവെന്ന് 1852 ഡിസംബറിൽ ജോൺ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
ഈ സമയത്ത് ഹെൻറിയും ഏതാണ്ട് ഇതേ അവസ്ഥയിലെത്തിയിരുന്നു.
ബാക്കി ബോർഡംഗങ്ങളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഹെൻറിയുടെ, വീഴ്ചകൾക്കും പ്രവർത്തനത്തിലെ താമസത്തിനും താൻ ഇരയാവുകയാണെന്നായിരുന്നു ജോണിന്റെ നിലപാട്.
അതുകൊണ്ട് ബോർഡ് അംഗങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനമേഖലകൾ വിഭജിക്കാൻ ജോൺ ഹെൻറിയോടാവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും ഹെൻറിക്കിതിൽ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഡൽഹൗസി ഇതിന് തൽപരനായിരിക്കില്ലെന്നാണ് ഹെൻറി കരുതിയത്.
യുദ്ധകാലത്ത് വിമതപ്രവർത്തനം നടത്താതിരുന്ന തേജ് സിങ് , ഷേഖ് ഇമാമുദ്ദീൻ തുടങ്ങിയ സിഖ് പ്രമുഖർക്ക് സഹായങ്ങൾ നൽകണമെന്ന ഹെൻറിയുടെ അഭിപ്രായത്തിലും ജോൺ എതിരഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
ഇരുവരും തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസം 1852 ഓയപ്പോഴേക്കും വളരെ മൂർച്ഛിച്ചു.
പരസ്പരം, നേരിട്ടുള്ള ആശയവിനിമയം പോലും അവസാനിച്ചു.
ഇതിനിടയിൽ മാൻസെലിനു പകരം മൂന്നാം ബോർഡംഗമായി ചുമതലയേറ്റ സഹപാഠിയായിരുന്ന റോബർട്ട് മോണ്ട്ഗോമറിയായിരുന്നു ഇരുവരുടെയും ഇടനിലക്കാരനായി വർത്തിച്ചിരുന്നത്.
ബോർഡംഗങ്ങളുടെ ചുമതലകൾ വിഭജിക്കുന്നതിന് ഹെൻറിയും ജോണും വിവിധ നിർദ്ദേശങ്ങൾ വച്ചെങ്കിലും അതൊന്നും ഡൽഹൗസിക്ക് സ്വീകാര്യമായില്ല.
ഇരുവരും വഴക്കിലാണെങ്കിൽക്കൂടിയും പഞ്ചാബ് ഭരണം വളരെ നല്ലരീതിയിലായിരുന്നു മുന്നോട്ടുപോകുന്നത് എന്നായിരുന്നു ഡൽഹൌസിയുടെ വിലയിരുത്തൽ.
ജ്യേഷ്ഠനുമായുള്ള തർക്കങ്ങൾ മൂലം പഞ്ചാബിൽ നിന്ന് തന്നെ മാറ്റി നിയമിക്കണമെന്ന് 1851-ൽത്തന്നെ ജോൺ ഡൽഹൗസിക്കെഴുതിയിരുന്നു.
എന്നാൽ ഹെൻറിയെ ബോർഡിൽ നിന്നും മാറ്റി, ജോണിന് മുഴുവൻ അധികാരങ്ങളും നൽകണം എന്ന നിലപാടായിരുന്നു ഡൽഹൗസിക്കുണ്ടായിരുന്നത്.
1852 അവസാനമായപ്പോഴേക്കും ഇരുവരും സ്ഥാനമൊഴിയാൻ തയ്യാറായി.
1852 ഡിസംബറിൽ ഇക്കാര്യം വിശദീകരിച്ച് ജോൺ ഒരു നീണ്ട എഴുത്ത് ഗവർണർ ജനറലിന്റെ വിദേശകാര്യസെക്രട്ടറിയായ ഫ്രെഡറിക് കോർട്ട്നേക്ക് അയച്ചു.
സഹോദരനുമായുള്ള വഴക്കിനെക്കുറിച്ചും, ഹൈദരബാദിൽ ഉടൻ ഒഴിവുവന്നേക്കാവുന്ന പൊളിറ്റിക്കൽ ഏജന്റിന്റെ തസ്തികയിലേക്ക് തന്നെ മാറ്റിനിയമിക്കണമെന്നും ഇതിൽ അഭ്യർത്ഥിച്ചിരുന്നു.
ഹെൻറിയും ഹൈദരാബാദിലേക്ക് മാറാൻ തയ്യാറായിരുന്നു.
തുടർന്ന് ഡൽഹൌസിയുടെ താൽപര്യപ്രകാരം ഒരാളെ പഞ്ചാബിൽ നിലനിർത്താനും മറ്റെയാളെ ഹൈദരാബാദിലേക്ക് മാറ്റാനും ജോൺ ഡൽഹൌസിക്കെഴുതി.
ഇതിൻപ്രകാരം ജോൺ പഞ്ചാബിലെ ചീഫ് കമ്മീഷണറായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു.
ഹെൻറിയെ ഹൈദരാബാദിനു പകരം രജപുത്താനയിലെ പൊളിറ്റിക്കൽ ഏജന്റായി നിയമിക്കുകയും ചെയ്തു.
1853 ഫെബ്രുവരി 7-ന് ബോർഡ് അദ്ധ്യക്ഷനായിരുന്ന ഹെൻറി പഞ്ചാബിന്റെ അതിർത്തി കടന്ന ദിവസം ബോർഡിന് അന്ത്യമായി.
പിന്നീട് ഹെൻറിയുടെ അവസാനകാലഘട്ടങ്ങളിലാണ് ജോണും ഹെൻറിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മെച്ചപ്പെട്ടത്.
1857 തുടക്കത്തിൽ ഹെൻറിയെ പേർഷ്യയിലേക്കുള്ള ഒരു സൈനികാക്രമണത്തിന്റെ തലവനായി നിയമിക്കാൻ ജോൺ അന്നത്തെ ഗവർണർ ജനറലായിരുന്ന കാനിങ് പ്രഭുവിനോട് ശുപാർശ ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
1857 ഫെബ്രുവരിയിൽ അവധിലെ ചീഫ് കമ്മീഷണർ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കുന്നതുസംബന്ധിച്ച അഭിപ്രായമാരാഞ്ഞും ഹെൻറി ജോണിന് കത്തയച്ചിരുന്നു.
എഴുത്തുകുത്തുകളിൽ ഹെൻറി വരുത്തുന്ന കാലതാമസവും കുടിശ്ശികയും ഒഴിവാക്കുക എന്നതു തന്നെയായിരുന്നു, ജോണിന് ജ്യേഷ്ഠന് നൽകാനുണ്ടായ ഉപദേശം.
1857 ഓഗസ്റ്റ് 6-നാണ് ലഹളയെത്തുടർന്ന് ഹെൻറി മരിച്ചതായുള്ള അറിയിപ്പ് ജോണിന് ലഭിച്ചത്.
ഹെൻറിയുടെ കഴിവുകളിൽ അമിതമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ജോണിന് ഈ വാർത്ത തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു.
ഹെൻറി ആരംഭിച്ച ലോറൻസ് അസൈലങ്ങളുടെ ഉലഞ്ഞ സാമ്പത്തികനിലയെക്കുറിച്ചും അത് സർക്കാർ ഏറ്റെടുത്ത് ഒരു പൊതുസ്ഥാപനമാക്കി മാറ്റണമെന്നും ജോൺ തുർന്ന് കാനിങ്ങിനോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു.
പൊതുസേവനത്തിനായി ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്ത തന്റെ സഹോദരന് സ്മാരകമായി സമ്മാനിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം ഇതായിരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിച്ചു.
ഇതിനെത്തുടർന്ന് സർക്കാർ ഈ അസൈലങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു.
പഞ്ചാബിന്റെ ചീഫ് കമ്മീഷണർ
1753 ഫെബ്രുവരിയിൽ ജോൺ പഞ്ചാബിന്റെ ചീഫ് കമ്മീഷണറായി .
ഡൽഹൗസിയുടെ കീഴിൽ പഞ്ചാബ് ഭരണത്തിന്റെ പൂർണാധികാരവും ജോണിന് ലഭിച്ചു.
ഫിനാൻഷ്യൽ കമ്മീഷണർ, ജ്യുഡീഷ്യൽ കമ്മീഷണർ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് സഹായികളും ജോണിനു കീഴിലുണ്ടായിരുന്നു.
ബോർഡംഗമായിരുന്ന റോബർട്ട് മോണ്ട്ഗോമറി തന്നെയായിരുന്നു ജ്യുഡീഷ്യൽ കമ്മീഷണർ.
ജോർജ് ഫ്രെഡറിക് എഡ്മണ്ട്സ്റ്റോൺ ആയിരുന്നു ഫിനാൻഷ്യൽ കമ്മീഷണർ.
പിൽക്കാലത്ത് ഡൊണാൾഡ് മക്ലോഡും ജോണിനു കീഴിൽ ഫിനാൻഷ്യൽ കമ്മീഷണറായിരുന്നു.
ബോർഡിലെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ മൂലം മുടങ്ങിക്കടന്ന പണികൾ പൂർത്തിയാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ജോണിന്റെ ആദ്യത്തെ ചുമതല.
ബോർഡിലെ പ്രവർത്തനകാലത്തുതന്നെ, ഡൽഹൌസിയുടെ പിന്തുണയോടെ മികച്ച സിവിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ കണ്ടെത്തി പരിശീലിപ്പിച്ചെടുക്കുകയെന്നത് ജോണിന്റെ നടപടികളിലൊന്നായിരുന്നു.
ചീഫ് കമ്മീഷണറായപ്പോഴും ജോൺ ഈ രീതി തുടർന്നു.
പുതിയ ചുമതലയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് സിവിലിയൻ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ മാത്രമല്ല, ഹെൻറിയുടെ കാലത്ത് പഞ്ചാബിൽ നിയമിക്കപ്പെട്ട സൈനിക-ഭരണജ്ഞരെക്കൂടി തന്നെ ശൈലിയിലേക്ക് പരിശീലിപ്പിച്ചെടുക്കുക എന്ന ശ്രമകരമായ ദൌത്യം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു.
ജോൺ ചീഫ് കമ്മീഷണറായപ്പോൾ അവരിൽച്ചിലർ സ്ഥാനമൊഴിഞ്ഞു.
ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് ജോണിനുകീഴിൽത്തുടരാൻ കഠിനപ്രയത്നം നടത്തേണ്ടിവന്നു.
തന്റെ സഹായികളോടുള്ള ജോണിന്റെ എഴുത്തുകൾ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ കാര്യക്ഷമമായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്നതിന് അവരെ ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വളരെ തുറന്ന മനഃസ്ഥിതിയോടെയുള്ളതായിരുന്നു.
ആവശ്യമുള്ളപ്പോഴെല്ലാം കടുത്ത ഭാഷയിലുള്ള വിമർശനങ്ങളുയർത്തിയിരുന്നു.
എല്ലായ്പ്പോഴും കഠിനമായ ജോലികളായിരുന്നു അവരെ അദ്ദേഹം ഏൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ഹെൻറിയെ അപേക്ഷിച്ച്, ജോൺ എഴുത്തുകുത്തുകൾക്ക് വളരെ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നു.
ഈ പ്രാധാന്യം തന്റെ കീഴിലുള്ള മറ്റുള്ളവരും പാലിക്കണമെന്ന് നിഷ്കർഷയുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു പ്രശ്നത്തിനെതിരെ പ്രതികരിക്കുന്നതിൽ താമസം വരുത്തുകയോ പണികൾ വച്ചുതാമസിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റങ്ങളായിരുന്നു.
ഇതിനെ അദ്ദേഹം കണക്കറ്റ് വിമർശിച്ചിരുന്നു.
എഴുത്തുകുത്തുകൾക്കായി പ്രത്യേകസമയം കണ്ടെത്താതെ അത് മറ്റു പണികൾക്കൊപ്പം തന്നെ ചെയ്തുതീർക്കണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം.
ജോണിന്റെ ഇത്തരം നിലവാരമാനദണ്ഡങ്ങൾ ഒട്ടേറ ചെറുപ്പക്കാരായ ഉദ്യേഗസ്ഥർക്ക് അസഹ്യമായിരുന്നു.
അതിർത്തിപ്രദേശങ്ങളിലെ സൈനിക-ഭരണകർത്താക്കളോട് സൈനികനടപടികളിൽ അധികം ശ്രദ്ധപുലർത്താതെ സിവിലിയൻ ജോലികളിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധപുലർത്താൻ ജോൺ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
എഡ്വേഡ്സിനെയും നിക്കോൾസനെയും പോലുള്ള ഭരണപാടവമുള്ള സൈനികരെ അതിർത്തികളിൽ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് ജോണിന് ബോദ്ധ്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം സിവിലിയൻ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ കൂടുതലായി നിയമനത്തിന് പരിഗണിച്ചു.
തന്റെ നിലവാരത്തിനനുസരിച്ചുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ പോരായ്മ എപ്പോഴും ജോണിന് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു.
യോഗ്യരായ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കായി വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകളുടെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന ജെയിംസ് തോമാസണും , ഡൽഹൗസിക്കും അദ്ദേഹം നിരന്തരം കത്തുകളയച്ചിരുന്നു.
സിവിലിയൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് കൂടുതൽ ശമ്പളം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനും അദ്ദേഹം ശ്രമങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നു.
ഇക്കാലത്ത് പഞ്ചാബിൽ ജില്ലാ ഓഫീസർ ആയിരുന്ന ചാൾസ് ഐറ്റ്ചിസൺ അന്നത്തെ ഭരണനടപടികളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.
“ പഞ്ചാബിലെ ഏത് വിദൂരകോണിലും ഒരു കലാപമോ കൊലപാതകമോ, വലിയ കളവോ നടന്നാൽ ഡെപ്യൂട്ടി കമ്മീഷണറോ സഹായിയോ അവിടെ നോരിട്ടെത്തുമായിരുന്നു. കോളറ പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികൾ പടർന്നാൽ അത്തരം ഗ്രാമങ്ങൾ മുഴുവൻ സന്ദർശിക്കണം. സ്ഥലവും വിളകളും നേരിട്ട് സന്ദർശിക്കാതെ നികുതിയിൽ ഒരു ഇളവും നൽകാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. അതായത് സിവിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർ കാര്യങ്ങൾ സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കാണുകയും കാര്യങ്ങൾ സ്വയം നടത്തുകയും അന്വേഷണങ്ങൾ സ്വയം നടത്തുകയും വേണമായിരുന്നു എന്നത് അലിഖിതനിയമമായിരുന്നു. ”
ഹെൻറിയുടെ കാലത്ത് പ്രവിശ്യാഭരണാധികാരികൾക്കുണ്ടായിരുന്ന സ്വതന്ത്രമായ നടപടികൾക്ക് നിയന്ത്രണം വന്നു.
സമാധാനപരമായ മാർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് ഒട്ടും സാധ്യതയില്ലാത്തപ്പോൾ മാത്രം സൈനികനടപടികളിലേക്ക് തിരിയുക എന്നതായി നയം.
പഞ്ചാബിലെ പാതകളുടെയും കനാലുകളുടെയും നിർമ്മാണം പുരോഗമിക്കുന്ന കാലഘട്ടം കൂടിയായിരുന്നു ഇത്.
റോബർട്ട് നേപ്പിയറുടെ നേതൃത്വത്തിലായിരുന്നു ഈ ജോലികൾ നടന്നിരുന്നത്.
ചെലവ് പരിഗണിക്കാതെ പുതിയ പദ്ധതികൾ ഏറ്റെടുത്ത് നടപ്പിലാക്കിയിരുന്ന നേപ്പിയറെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനായിരുന്നു ജോൺ ഈ വിഷയത്തിൽ പാടുപെട്ടിരുന്നത്.