smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
അദ്ദേഹം ജനിച്ചതും ജീവിച്ചതും മദ്ധ്യകേരളത്തിലെ പഴയ വള്ളുവനാട് താലൂക്കിൽ നെന്മേനി അംശത്തിൽ ( ഇന്ന്‌ മലപ്പുറം ജില്ലയിൽ പെരിന്തൽമണ്ണയിൽ നിന്നും എട്ടു കിലോമീറ്റർ വടക്ക് കീഴാറ്റൂർ ) പൂന്താനം (പൂങ്കാവനം - പൂന്താവനം - പൂന്താനം) എന്ന ഇല്ലത്ത് ആയിരുന്നു എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു ഇല്ലം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.
ക്രിസ്തു വർഷം 1547 മുതൽ 1640 വരെയായിരുന്നു പൂന്താനത്തിന്റെ ജീവിതകാലം എന്ന്‌ സാമാന്യമായി നിർണ്ണയിച്ചിട്ടുണ്ട് ( പ്രൊഫ.കെ.വി. കൃഷ്ണയ്യർ) .
മേൽ‌പ്പത്തൂരിന്റെ ( 1560 - 1646 ) സമകാലികനായിരുന്നു എന്ന്‌ ഉറപ്പിക്കാനുള്ള വളരെയധികം പ്രമാണങ്ങൾ ലഭ്യമാണ് കുംഭമാസത്തിൽ അശ്വതി നക്ഷത്രത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ജനിച്ചതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
ജ്ഞാനപ്പാനയിൽ അദ്ദേഹം ഇത് വിവരിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
ആ ദിവസമാണ് ഗുരുവായൂർ ദേവസ്വം ഇന്ന് പൂന്താനദിനമായി ആചരിയ്ക്കുന്നത്..
കീഴാറ്റൂരിലെ പൂന്താനം ഇല്ലത്തിൻ്റെ പ്രധാനകവാടം കൃതികൾ ജ്ഞാനപ്പാന ശ്രീകൃഷ്ണകർണ്ണാമൃതം സന്താനഗോപാലം പാന ദശാവതാര സ്തോത്രം കീർത്തനങ്ങൾ നൂറ്റെട്ടു ഹരി ആനന്ദനൃത്തം ഘനസംഘം മൂലതത്ത്വം അംബാസ്തവം മഹാലക്ഷ്മീസ്തവം പാർത്ഥസാരഥീസ്തവം അവലംബം
പൂന്താനം ദിനം
മലയാള സാഹിത്യത്തിനു പ്രധാന സംഭാവനകൾ നൽകിയ ഭക്ത കവി പൂന്താനത്തിന്റെ സ്മരണ നിലനിർത്തുന്നതിനായി കുംഭമാസത്തിലെ അശ്വതി നാളിൽ പൂന്താനം ദിനമായി ആചരിച്ചു വരുന്നു.
എ.ഡി. 1547-നും 1640-നും മധ്യേ വള്ളുവനാട്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പൂന്താനം ഒരു സംസ്കൃത ഭാഷാ പണ്ഡിതനും ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ പരമഭക്തനുമായിരുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തെ പ്രശസ്തനാക്കിയ കൃതിയാണ് ജ്ഞാനപ്പാന .
ഈ കൃതിയിലെ സൂചനയനുസരിച്ച് ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്ര ദേവസ്വമാണ് പൂന്താനം ദിനം ആചരിക്കുന്നത്.
ഈ ദിവസം ജ്ഞാനപ്പാന പുരസ്കാര വിതരണം, കുട്ടികൾക്കായി ജ്ഞാനപ്പാന ആലാപന മത്സരം, സാംസ്കാരികോത്സവം എന്നിവ നടത്തിവരുന്നു.
ഭണ്ഡാര ജില്ല
ഇന്ത്യയിലെ മഹാരാഷ്ട്ര സംസ്ഥാനത്തിലെ ഒരു ജില്ലയാണ് ഭണ്ഡാര ജില്ല (മറാഠി ഉച്ചാരണം: [bʰəɳɖaːɾa]) .
ഭണ്ഡാര നഗരമാണ് ജില്ലാ ആസ്ഥാനം.
3717 ച.
വിസ്തൃതിയുള്ള ഈ ജില്ലയിലെ ജനസംഖ്യ  1,200,334 (605,520 പുരുഷന്മാരും 594,814 സ്ത്രീകളും) ആണ്.
ഇതിൽ 19.48% നഗരവാസികളാണ്.
2011 ലെ കണക്കനുസരിച്ച് ഭണ്ഡാരയുടെ വളർച്ചാ നിരക്ക് 5.56% ആണ്.
വലിയ തോതിൽ അരി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നതിന് പേരുകേട്ടതാണ് ഭണ്ഡാര.
ഭണ്ഡാരയിലെ  തുംസാർ എന്ന പട്ടണം ഒരു പ്രശസ്തമായ അരി വിപണിയാണ്.
പിച്ചള ഉൽപ്പന്ന വ്യവസായത്തിനു പേരുകേട്ട ഭണ്ഡാര നഗരം "ബ്രാസ് സിറ്റി" എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
അംബാഗഡ് കോട്ട, ബ്രഹ്മി, ചിഞ്ച്ഗഡ്, ദിഘോരി എന്നിങ്ങനെ നിരവധി വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങൾ ഭണ്ഡാരയിലുണ്ട്.
ഇന്ത്യൻ സായുധ സേനയ്‌ക്കായി ആയുധങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്ന ഓർഡനൻസ് ഫാക്ടറികളിലൊന്ന്  ഭണ്ഡാരയിൽ ജവഹർനഗർ കോളനിയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.
ഭണ്ഡാര ജില്ലയിലെ ഏക കേന്ദ്രീയ വിദ്യാലയവും ഇവിടെയാണുള്ളത്.
ഹിന്ദുജ ഗ്രൂപ്പ് കമ്പനിയായ അശോക് ലെയ്‌ലാൻഡിന് ഭണ്ഡാരയ്ക്കടുത്തുള്ള ഗഡേഗാവിൽ ഒരു ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമുണ്ട്.
സൺഫ്ലാഗ് അയൺ സ്റ്റീൽ കമ്പനി, ശിവമംഗൾ ഇസ്പാത്ത് പ്രൈവറ്റ് ലിമിറ്റഡ് എന്നിവയാണ് ജില്ലയിലെ മറ്റ് പ്രധാന വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങൾ.
ഭണ്ഡാസർ ജൈനക്ഷേത്രം (രാജസ്ഥാൻ)
ഭണ്ഡാസർ ജൈനക്ഷേത്രം അഥവാ ബന്ദാ ഷാ ജെയിൻ ക്ഷേത്രം രാജസ്ഥാനിലെ ബിക്കാനീരിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.
ചുമർചിത്രകലയ്ക്ക് പ്രശസ്തമാണ് ഈ ക്ഷേത്രം.
ആർക്കിയോളജിക്കൽ സർവ്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ സംരക്ഷണത്തിലാണ് ക്ഷേത്രം.
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഭണ്ഡശ ഓസ്വാൾ ആണ് ഈ ക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ചത്.
അഞ്ചാമത്തെ തീർത്ഥങ്കരനായ സുമതിനാഥന് സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ക്ഷേത്രമാണിത്.
ഈ ക്ഷേത്ര നിർമ്മാണത്തിന് മോർട്ടറിനുള്ള വെള്ളത്തിനു പകരം നാൽപതിനായിരത്തോളം കിലോ നെയ് ഉപയോഗിച്ചുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം.
മനോഹരമായ പെയിന്റിംഗുകൾ, ചുമർചിത്രങ്ങൾ , അലങ്കാരങ്ങളുള്ള കണ്ണാടികൾ എന്നിവയ്ക്ക് പ്രശസ്തമായ ഭണ്ഡാസർ ജൈനക്ഷേത്രം മൂന്ന് നിലകളുള്ള ക്ഷേത്രമാണ്.
ചിത്രശാല Beautiful paintings on the wall Main vedi of Bhandasar Jain Temple Paintings in Bhandasar Jain Temple Artistic Interior ഇതും കാണുക Bhandasar Jain Temple എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
Jainism in Rajasthan അവലംബം Sources
ഭണ്ഡിബസാർ ഘരാന
ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തിലെ ഒരു ഘരാനയാണ് ഭണ്ഡിബസാർ ഘരാന .
ഉസ്താദ് അമൻ അലിഖാൻ എന്ന വിശ്രുത സംഗീതജ്ഞനായിരുന്നു ഇതിന്റെ പ്രണേതാവ്.
മറ്റു ഘരാനകളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇതിനു പ്രചാരം കുറവാണ്.
അകാർ ഉപയുക്തമാക്കി തുറന്ന ശബ്ദത്തോടെയുള്ള ആലാപന സമ്പ്രദായമാണിത്.
ശ്വാസനിയന്ത്രണത്തിലൂടെ  ദീർഘമായ പദങ്ങൾ ഒരേ ശ്വാസത്തിൽ പാടേണ്ടതുണ്ട്.
കൂടാതെ സങ്കീർണ്ണമായ സ്വര-താനുകൾ കൊണ്ട് മാതൃകാരൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച് സങ്കീർണ്ണമായ രീതിയിൽ സർഗ്ഗം പാടുക എന്നതും ഒരു പ്രത്യേകതയാണ്.
അജ്ഞലിബായ് മല്പേകർ ഈ ഘരാനയിലെ പ്രധാന വിദുഷിയായിരുന്നു.
പുറംകണ്ണികൾ Website devoted to BhendiBazaar Gharana Bhendibazar gharana at ITC Sangeet Research Academy പ്രധാന ഗായകർ ദിലാവർ ഹുസ്സൈൻ ഖാൻ (ആദ്യതലമുറ) ആധുനിക കാലത്തെ ഗായകർ Pandit Shivkumar Shukla (1918–1998), Pandit Pandurang Amberkar (1914–2002), Master Navrang Nagpurkar (1919–1998), Pandit Ramesh Nadkarni (1921–1995), Ustad Muhammed Hussain Khan (1907–1988), Pandit T D Janorikar (1921–2006), അവലംബം
ഭട്ടോജി ദീക്ഷിതർ
ആന്ധ്രയിൽ 17 അം ശതകത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സംസ്കൃതവൈയാകരണനും, ദാർശനികനുമാണ് ഭട്ടോജി ദീക്ഷിതർ അയ്യപ്പദീക്ഷിതരിൽ നിന്നാണ് അദ്ദേഹം വേദാന്തം അഭ്യസിച്ചത്.
അദ്ദേഹം രചിച്ച പ്രശസ്തമായ വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥമാണ് ''സിദ്ധാന്തകൗമുദി'' .
മറ്റുകൃതികൾ തത്വകൗസ്തുഭം വേദാന്തതത്വദീപനവ്യാഖ്യ.
ഭട്ട്‌ലപെനുമരു
ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ കൃഷ്ണ ജില്ലയിലെ ഒരു ഗ്രാമമാണ് ഭട്ട്‌ലപെനുമരു .
വിജയവാഡയിൽ നിന്നും 35 കി.
മീ യും ജില്ലാ ആസ്ഥാനമായ മച്ചലിപട്ടണത്ത് നിന്നും 10 കി.
യും അകലെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഈ ഗ്രാമത്തിലാണ് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പതാക രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനി പിംഗളി വെങ്കയ്യ ജനിച്ചത്.
ഭട്ടൻ തമ്പുരാൻ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Bhattan_thampuran
ഭട്ടൻ  തമ്പുരാൻ ഗുരുകുലം ആയി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന കൊടുങ്ങല്ലൂർ രാജവംശത്തിലെ പ്രധാനഗുരുക്കന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു.
മാണി മാധവചാക്യാർ , ഭട്ടൻ തമ്പുരാൻ  കൊടുത്ത മോതിരം ഏറ്റവും വിലമതിക്കുന്ന സമ്മാനമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു
ഇദ്ദേഹത്തിനു പല വിഷയങ്ങളിലും പാണ്ഡിത്യമുണ്ടായിന്നു.
ആ പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ആദരവായാണ്, അദ്ദേഹം ഭട്ടൻ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.
അന്നത്തെ വൈസ്രോയ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവിധവിഷയങ്ങളിലെ പാണ്ഡിത്യം പരിഗണിച്ച് മഹാമഹോപാദ്ധ്യായ എന്ന ബഹുമതിപ്പേരും കൊടുത്തുവത്രെ.
അവലംബം ↑ http://www.netlibrary.net/articles/M%C4%81ni_M%C4%81dhava_Ch%C4%81ky%C4%81/%5Bപ്രവർത്തിക്കാത്ത+കണ്ണി%5D ↑ http://www.mgutheses.in/page/?q=T%201059 search= page= rad=#34 pages 18, 19, 20
ഭഡാസ്
പഞ്ചാബ് സംസ്ഥാനത്തെ കപൂർത്തല ജില്ലയിലെ ഒരു വില്ലേജാണ് ഭഡാസ് .
കപൂർത്തല ജില്ല ആസ്ഥാനത്തുനിന്നും 10 കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ് ഭഡാസ്  സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.
ഭഡാസ്  വില്ലേജിന്റെ പരമാധികാരി സർപഞ്ചാണ് .
2011 ലെ ഇന്ത്യൻ കാനേഷുമാരി വിവരമനുസരിച്ച് ഭഡാസ്  ൽ 511 വീടുകൾ ഉണ്ട്.
ആകെ ജനസംഖ്യ 2222 ആണ്.
ഇതിൽ 1079 പുരുഷന്മാരും 1143 സ്ത്രീകളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഭഡാസ്  ലെ സാക്ഷരതാ നിരക്ക് 67.42 ശതമാനമാണ്.
ഭഡാസ്  ലെ 6 വയസ്സിനു താഴെയുള്ള കുട്ടികളുടെ എണ്ണം 221 ആണ്.
ഇത് ഭഡാസ്  ലെ ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 9.95 ശതമാനമാണ്.
2011 ലെ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പ് രേഖകൾ പ്രകാരം 501 ആളുകൾ വിവിധ തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇതിൽ 457 പുരുഷന്മാരും 44 സ്ത്രീകളും ഉണ്ട്.
2011 ലെ കാനേഷുമാരി പ്രകാരം 91.22 ശതമാനം ആളുകൾ അവരുടെ ജോലി പ്രധാന വരുമാനമാർഗ്ഗമായി കണക്കാക്കുന്നു എന്നാൽ 38.12 ശതമാനം പേർ അവരുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ജോലി അടുത്ത 6 മാസത്തേക്കുള്ള താത്കാലിക വരുമാനമായി കാണുന്നു.
ഭഡാസ്  ലെ 7  പേരും പട്ടിക ജാതി വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്നു.
ജനസംഖ്യാവിവരം വിവരണം ആകെ സ്ത്രീ പുരുഷൻ ആകെ വീടുകൾ 511 - - ജനസംഖ്യ 2222 1079 1143 കുട്ടികൾ (0-6) 221 120 101 പട്ടികജാതി 7 4 3 പട്ടിക വർഗ്ഗം 0 0 0 സാക്ഷരത 67.42 % 50.6 % 49.4 % ആകെ ജോലിക്കാർ 501 457 44 ജീവിതവരുമാനമുള്ള ജോലിക്കാർ 457 421 36 താത്കാലിക തൊഴിലെടുക്കുന്നവർ 191 172 19 കപൂർത്തല ജില്ലയിലെ വില്ലേജുകൾ പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ കപൂർത്തല ജില്ലയിലെ വില്ലേജുകൾ അവലംബങ്ങൾ
ഭത്നൂറ കലാൻ
പഞ്ചാബ് സംസ്ഥാനത്തെ കപൂർത്തല ജില്ലയിലെ ഒരു വില്ലേജാണ് ഭത്നൂറ കലാൻ.
കപൂർത്തല ജില്ല ആസ്ഥാനത്തുനിന്നും 10 കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ് ഭത്നൂറ കലാൻ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.
ഭത്നൂറ കലാൻ വില്ലേജിന്റെ പരമാധികാരി സർപഞ്ചാണ് .
2011 ലെ ഇന്ത്യൻ കാനേഷുമാരി വിവരമനുസരിച്ച് ഭത്നൂറ കലാൻ ൽ 220 വീടുകൾ ഉണ്ട്.
ആകെ ജനസംഖ്യ 1129 ആണ്.
ഇതിൽ 593 പുരുഷന്മാരും 536 സ്ത്രീകളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഭത്നൂറ കലാൻ ലെ സാക്ഷരതാ നിരക്ക് 72.1 ശതമാനമാണ്.
ഭത്നൂറ കലാൻ ലെ 6 വയസ്സിനു താഴെയുള്ള കുട്ടികളുടെ എണ്ണം 101 ആണ്.
ഇത് ഭത്നൂറ കലാൻ ലെ ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 8.95 ശതമാനമാണ്.
2011 ലെ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പ് രേഖകൾ പ്രകാരം 365 ആളുകൾ വിവിധ തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇതിൽ 320 പുരുഷന്മാരും 45 സ്ത്രീകളും ഉണ്ട്.
2011 ലെ കാനേഷുമാരി പ്രകാരം 53.15 ശതമാനം ആളുകൾ അവരുടെ ജോലി പ്രധാന വരുമാനമാർഗ്ഗമായി കണക്കാക്കുന്നു എന്നാൽ 32.05 ശതമാനം പേർ അവരുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ജോലി അടുത്ത 6 മാസത്തേക്കുള്ള താത്കാലിക വരുമാനമായി കാണുന്നു.
ഭത്നൂറ കലാൻ ലെ 298  പേരും പട്ടിക ജാതി വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്നു.
ജനസംഖ്യാവിവരം വിവരണം ആകെ സ്ത്രീ പുരുഷൻ ആകെ വീടുകൾ 220 - - ജനസംഖ്യ 1129 593 536 കുട്ടികൾ (0-6) 101 57 44 പട്ടികജാതി 298 168 130 പട്ടിക വർഗ്ഗം 0 0 0 സാക്ഷരത 72.1 % 55.41 % 44.59 % ആകെ ജോലിക്കാർ 365 320 45 ജീവിതവരുമാനമുള്ള ജോലിക്കാർ 194 175 19 താത്കാലിക തൊഴിലെടുക്കുന്നവർ 117 103 14 കപൂർത്തല ജില്ലയിലെ വില്ലേജുകൾ പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ കപൂർത്തല ജില്ലയിലെ വില്ലേജുകൾ അവലംബങ്ങൾ
ഭണ്ഡാർക്കർ ഓറിയന്റൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Bhandarkar_Oriental_Research_Institute ബോറി(BORI ) ഭാരതം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ നാൾവഴി ഈ ലേഖനത്തിന്റെ നാൾവഴിയുമായി ലയിപ്പിക്കുവാൻ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
{{subst: Uw-c pmove |ബോറി(BORI ) ഭാരതം|to=ഭണ്ഡാർക്കർ ഓറിയന്റൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്}} ~~~~ എന്നത് വെട്ടിയൊട്ടിച്ച് ലയനം നടത്തിയ ഉപയോക്താവിന്റെ സംവാദം താളിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്.
പൂനയിലെ ഭണ്ഡാർക്കർ ഓറിയന്റെൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്
സംസ്കൃതത്തിലും പ്രാകൃതത്തിലുമുള്ള പുരാതന കൈയെഴുത്തു പ്രതികളുടെ ശേഖരങ്ങൾക്ക് പ്രസിദ്ധമായ ഇന്ത്യയിലെ മഹാരാഷ്ട്ര സംസ്ഥാനത്തെ പൂനെ ആസ്ഥാനമായുള്ള ഗവേഷണ സ്ഥാപനമാണ്‌ ഭണ്ഡാർക്കർ ഓറിയന്റൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് .
ഇൻഡോളജിയുടെ സ്ഥാപകനായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന ഡോകടർ രാമകൃഷ്ണ ഗോപാൽ ഭണ്ഡാർക്കറുടെ (1837-1925) ജീവിതത്തെയും സേവനത്തേയും ആദരിച്ചുകൊണ്ട് 1917 ജൂലൈ 6 ന്‌ ആണ്‌ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് സ്ഥാപിതമായത്.
സ്വഭാവവും ഘടനയും
1860 ലെ പൊതുസ്ഥാപന റജിസ്റ്റർ നിയമപ്രകാരമാണ്‌ ഇത് റജിസ്റ്റർ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.
ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ബോംബെ സർക്കാറിന്റെ 3,000 രൂപ ധനസഹായം കിട്ടിയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ മഹാരഷ്ട്ര സർക്കാർ ഭാഗികമായി വാർഷിക ധനസഹായം നൽകി വരുന്നു.
ചില സവിശേഷ ഘവേഷണ പദ്ധതികൾക്ക് ഭാരത സർക്കാരിൽ നിന്നും യൂനിവേഴ്സിറ്റി ഗ്രാൻഡ് കമ്മീഷനിൽ നിന്നും ധനസഹായം ലഭിക്കുന്നു.
വളരെ അപൂർ‌വ്വമായ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളുടേയും പുസ്തകങ്ങളുടെയും ഒരു വൻശേഖരം തന്നെയുണ്ട് ഈ സ്ഥാപനത്തിന്‌.
1,25,000 പുസ്തകങ്ങളും 29,510 കൈയെഴുത്തുപ്രതികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണവ.
"അന്നൽസ് ഓഫ് ദ ഭണ്ഡാർക്കർ ഓറിയന്റൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്" എന്ന ജേർണൽ വർഷത്തിൽ നാലു തവണയായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വരുന്നു.
ഭാരത സർക്കാറിന്റെ സാംസ്കാരിക മന്ത്രാലയ പ്രൊജക്ടായ നാഷണൽ മിഷൻ ഫോർ മാനുസ്ക്രിപ്റ്റിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ മാനുസ്ക്രിപ്റ്റ് റിസോർസ് ആൻഡ് കൺസർ‌വേഷൻ സെന്റർറിന്‌ ആതിഥ്യമരുളുന്നു ഭണ്ഡാർക്കർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ
1866 പാൻ ഇന്ത്യൻ മാനുസ്ക്രിപ്റ്റ് ശേഖര പദ്ധതിക്ക് ബോംബെ സർക്കാർ തുടക്കമിട്ടു.
രാമകൃഷ്ണ ഭണ്ഡാർക്കർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ശ്രദ്ധേയരായ പണ്ഡിതന്മാർ ഈ പദ്ധതിക്ക് കീഴിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട 17000 ത്തിൽ പരം കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ ശേഖരിച്ചു.
ആദ്യം ഈ ശേഖരം ബോംബെയിലെ എൽഫിൻസ്റ്റോൺ കോളേജിലാണ്‌ സൂക്ഷിച്ചത്.
പിന്നീടത് പൂനെയിലെ ഡക്കാൻ കോളേജിലേക്ക് മാറ്റി.
1917 ൽ ഭണ്ഡാർക്കർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് സ്ഥാപിതമായപ്പോൾ അതിന്റെ സ്ഥാപകർ ഈ വൻ കൈയെഴുത്തു ശേഖരത്തിന്‌ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട സുരക്ഷ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
ബോംബെ പ്രസിഡൻസിയുടെ ഗവർണറും ഭണ്ഡാർക്കർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ ആദ്യ അധ്യക്ഷനുമായ വില്ലിംഗടൻ പ്രഭു, സർക്കാറിന്റെ വിലപിടിപ്പുള്ള ഈ ശേഖരം ഭണ്ഡാർക്കർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലേക്ക് മാറ്റാൻ അനുവാദം നൽകി.
ഇതിന്റെ ആദ്യ ക്യൂറേറ്റർ പി.കെ ഖോഡെ ഈ ശേഖരം വികസിപ്പിക്കുന്നതിനായി സജീവമായി പങ്കുകൊണ്ടു.
ഇപ്പോൾ 29,000 കൈയെഴുത്തുപ്രതികളുണ്ട്.
ഗവണ്മെന്റ് മാനുസ്ക്രിപ്റ്റ് ലൈബ്രറി യുടെ ഭാഗമായുള്ളതാണ്‌ ഇതിന്റെ വലിയൊരു ശേഖരം(17,877  കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ) ഇതുകൂടാതെ 11,633 എണ്ണം വരുന്ന മറ്റൊരു ശേഖരവുമുണ്ട്.
ഏറ്റവും വിലപിടിപ്പുള്ള ശേഖരമായി കണക്കാക്കുന്നത് 1320 ലെ "ചികിത്സസാരസംഗ്രഹ" എന്ന കടലാസ് കൈയെഴുത്തുപ്രതിയും 906 ലെ  "ഉപമതിത്ഭവപ്രപഞ്ചകഥ" എന്ന കൈവെള്ള വലിപ്പമുള്ള കൈയെഴുത്തുപ്രതിയുമാണ്‌.
മഹാഭാരത പഠനം
മഹാഭാരതത്തിന്റെ നിരൂപണാത്മക പഠനം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പതിപ്പു് തയ്യാറാക്കുന്നതിനായി 1919 ഏപ്രിൽ 1നു് ഭണ്ഡാർക്കർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഒരു ദീർഘകാല പദ്ധതിക്ക്  ആരംഭം കുറിച്ചു.
1925  ആഗസ്റ്റ് 1നു് വി.എസ്.സൂക്തങ്കറെ ഈ പതിപ്പിന്റെ ജനറൽ എഡിറ്ററായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു.
1943 ൽ അദ്ദേഹം മരണമടയുന്നത് വരെ ആ സ്ഥാനത്ത് തുടർന്നു.
പിന്നീട് എസ് .
കെ .
ബെവാൽക്കർ എഡിറ്ററായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു .
അദ്ദേഹം വിരമിച്ചപ്പോൾ പ്രൊഫ .
ഡോക്ടർ .
ദണ്ഡേക്കർ എഡിറ്ററായി നിയമിതനായി.
പ്രശസ്ത ബംഗാളി എഴുത്തുകാരനായിരുന്ന എസ്.കെ. ഡേ യും ഈ പദ്ധതിയുടെ നേതൃസ്ഥാനത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ഈ പതിപ്പിന്റെ പ്രസാധനം 1966 സെപ്റ്റംബർ 22നു് അന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ പ്രസിഡന്റായിരുന്ന ഡോ. സർവപിള്ളി രാധാകൃഷ്ണൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ വെച്ചു നടന്ന പ്രത്യേക ചടങ്ങിൽ വച്ചു് പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഈ നിരൂപണാത്മക പഠനം 1259 കൈയ്യെഴുത്തു പ്രതികൾ താരതമ്യം ചെയ്തു.
പത്തൊമ്പതു വാള്യങ്ങളായുള്ള ഈ പതിപ്പ് 89000 വചനങ്ങൾ വരുന്ന മഹാഭാരതത്തിലെ 18 പർവ്വങ്ങളുടെ നിരൂപണാത്മക ടെക്സ്റ്റുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണു്.
അതാണ് BORI -യുടെ Critical Edition Mahabharatham .
മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും ആധികാരികമായ ഗ്രന്ഥമാണിതെന്നു പറയപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും , ഇതിനെതിരെ ശക്തമായ വിമർശനങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട് .
വ്യാസമഹാഭാരതം ഇതിഹാസം
ഏകദേശം 400 BCE- യിൽ എഴുതപ്പെട്ട മഹാഭാരതം മൂലഗ്രന്ഥത്തിന്‌ ഏതാണ്ട് 8,800 ശ്ലോകങ്ങൾ മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നതെന്ന് പാശ്ചാത്യരും പൗരസ്ത്യരുമായ പണ്ഡിതന്മാർ ഒരേ പോലെ സമ്മതിക്കുന്ന കാര്യമാണ്.
പിന്നീട് 24,000 ശ്ലോകങ്ങളായി വികസിച്ച മഹാഭാരതം , 400 CE ആയപ്പോഴേക്കും ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളായി വികസിച്ചുവെന്നു ഗവേഷകർ വിലയിരുത്തുന്നു.
എന്നാൽ ഇതിനെയൊക്കെ എതിർക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗവുമുണ്ട്.
വ്യാസമുനി എഴുതിയ മഹാഭാരതം വാസ്തവത്തിൽ ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള മഹാഗ്രന്ഥം തന്നെയാണെന്ന് അവർ വാദിക്കുന്നു.
സൂതൻ പ്രവചിച്ച മഹാഭാരതത്തെ, ഭൃഗു സമ്പ്രദായക്കാർ ധാരാളം കൈകടത്തലുകൾ നടത്തി ഇന്നത്തെ മഹാഭാരതമാക്കി എടുത്തുവെന്നും BORI-യുടെ എഡിറ്റർ സൂക്തങ്കർ സ്ഥാപിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
അതുപോലെ 'വ്യാസൻ' ഒരു വ്യക്തിയല്ലെന്നും, അതൊരു കുലനാമം ആണെന്നും സൂക്തങ്കർ സ്ഥാപിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
വ്യാസകുലത്തിലെ അനേകം വ്യാസന്മാർ ചേർന്ന് രൂപം കൊടുത്തതാണ് മഹാഭാരതമെന്നും സൂക്തങ്കർ പറയുന്നുണ്ട്.
BORI Critical Edition മഹാഭാരതത്തിലെ ശ്ലോകസംഖ്യ
വ്യാസമഹാഭാരതം-ആദിപർവ്വം-അദ്ധ്യായം 2-പർവ്വസംഗ്രഹപർവ്വം -പ്രകാരം മഹാഭാരതത്തിൽ 
ഓരോ പർവ്വങ്ങളിലുമുള്ള ശ്ലോകങ്ങളുടെ എണ്ണം താഴെ കൊടുക്കുന്നത് പ്രകാരമാണ് .
ആദിപർവ്വം - 8,884 , സഭാപർവ്വം -2,511 , വനപർവ്വം -11,664 , വിരാടപർവ്വം -2,050 , ഉദ്യോഗപർവ്വം -6,698 , ഭീഷ്മപർവ്വം -5,884 ,ദ്രോണപർവ്വം -8,909 ,കർണ്ണപർവ്വം -4,964 , ശല്യപർവ്വം -3,220 , സൗപ്തികപർവ്വം -870 , സ്ത്രീപർവ്വം -775 ,ശാന്തിപർവ്വം -14,732 ,അനുശാസനപർവ്വം -8000 ,അശ്വമേധികപർവ്വം -3,320 , ആശ്രമവാസികപർവ്വം -1,506 , മൗസലപർവ്വം -320 , മഹാപ്രസ്ഥാനപർവ്വം -320 , സ്വർഗ്ഗാരോഹണപർവ്വം -209 .
ഇതിനു പുറമെ , ഹരിവംശവും മഹാഭാരതത്തിന്റെ അനുബന്ധമായി വ്യാസമുനി രചിച്ചിട്ടുണ്ട് .
അതിനു 12,000 ശ്ലോകങ്ങളുണ്ട്‌ .
വ്യാസഭാരതത്തിലെ ഈ വർണ്ണന തള്ളിക്കളയാവുന്നതല്ല .
കുഞ്ഞിക്കുട്ടൻ തമ്പുരാൻ വൃത്താനുവൃത്തം പദ്യവിവർത്തനം നിർവ്വഹിച്ച മഹാഭാരതത്തിനു ഹരിവംശമുൾപ്പെടെ ഏകദേശം 1,25,000 പദ്യവാക്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു .
ഇരട്ട വാക്യങ്ങളുള്ള ശ്ലോകങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്താൽ ശ്ലോകസംഖ്യ ഏകദേശം 1,00,000 (ഒരു ലക്ഷം ) വരുന്നതാണ് .
ഇതുതന്നെയാണ് Kisori Mohan Ganguly ആംഗലേയ വിവർത്തനം നിർവ്വഹിച്ച മഹാഭാരതം മൂലഗ്രന്ഥത്തിനും ഉണ്ടായിരുന്നത് .
അതിൽത്തന്നെ ഹരിവംശത്തിന് 16,374 ആണ് പദ്യവാക്യങ്ങളുടെ എണ്ണം .
BORI Critical edition Mahabharatham- ശ്ലോകസംഖ്യ ഇത്തരത്തിലാണ് .
ആദിപർവ്വം അദ്ധ്യായങ്ങൾ 225 ശ്ലോകങ്ങൾ 7,205 , സഭാ പർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 72  ശ്ലോകങ്ങൾ 2,387 , വനപർവ്വം -  299 അദ്ധ്യായങ്ങൾ  ശ്ലോകങ്ങൾ 10,239 , വിരാടപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 67  ശ്ലോകങ്ങൾ 1,736 , ഉദ്യോഗപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 197 , ശ്ലോകങ്ങൾ 6,001 , ഭീഷ്മപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 117  , ശ്ലോകങ്ങൾ 5,381 , ദ്രോണപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 173 ശ്ലോകങ്ങൾ 8,069 , കർണ്ണപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 69 ശ്ലോകങ്ങൾ 3,872 , ശല്യപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 64 ശ്ലോകങ്ങൾ 3,541 , സൗപ്തികപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 18 ശ്ലോകങ്ങൾ 771 , സ്ത്രീപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 27 ശ്ലോകങ്ങൾ 713  , ശാന്തിപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 353 ശ്ലോകങ്ങൾ 13,006 , അനുശാസനപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 154 ശ്ലോകങ്ങൾ 6,493 , അശ്വമേധികപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 96 ശ്ലോകങ്ങൾ 2,741 , ആശ്രമവാസികപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 47  ശ്ലോകങ്ങൾ 1,061 , മൗസലപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 9 ശ്ലോകങ്ങൾ 273 , മഹാപ്രസ്ഥാനപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 3 ശ്ലോകങ്ങൾ 106 , സ്വർഗ്ഗാരോഹണപർവ്വം -  അദ്ധ്യായങ്ങൾ 5 ശ്ലോകങ്ങൾ 194  എന്നിങ്ങനെയാണ്.
BORI-യിലെ മൊത്തം ശ്ലോക സംഖ്യ 73,789 ഉം , പദ്യ വാക്യങ്ങളുടെ എണ്ണം 18 പർവ്വങ്ങളിലായി 89,000 - ത്തോടടുപ്പിച്ചുമാണ് .
2003 ലെ കൈയ്യേറ്റവും നശീകണവും
മറാത്ത യുവജന സംഘങ്ങളുടെ  ഒരു കൂട്ടം തീവ്രവാദികൾ‍ 2003 ഡിസംബറിൽ ഈ സ്ഥാപനത്തെ കൈയ്യേറ്റം ചെയ്യുകയുണ്ടായി.
ശിവജിയുടെ മൂത്തപുത്രനായ സംബാജിയുടെ പേർ സ്വീകരിച്ച ഇവർ സംബാജി ബ്രിഗേഡ് എന്നാണ്‌ തങ്ങളെ സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
പാശ്ചാത്യ എഴുത്തുകാരൻ ഡോ. ജൈംസ് ലയനിനെ (ശിവജിയുടെ ജീവിതത്തെയും പാരമ്പര്യത്തെയും  കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്നതും ആവർത്തിക്കുന്നതുമായ കഥകളെ തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ വിശകലന വിധേയമാക്കുന്നുണ്ട് ജൈംസ് ലയ്ന് .)  ചില കൈയ്യെഴുത്തുപ്രതികൾ വിവർത്തനം ചെയ്യാൻ ഈ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ ജീവനക്കാർ സഹായിച്ചതിൽ പ്രകോപിതരായാണ്‌ തങ്ങൾ അക്രമണം നടത്തിയത്  എന്ന് അക്രമികൾ അവകാശപ്പെട്ടു.
നിരവധി കൈയ്യെഴുത്തു പ്രതികളും അക്രമികൾ നശിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി .
ഡോ. ലയ്നിനു്‌ ചില സംസ്കൃത തെളിവുകൾ വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കുക മാത്രം ചെയ്ത ശ്രീകാന്ത് ബഹുൽകർ എന്ന സംസ്കൃത പണ്ഡിതനെയും ഇവർ അക്രമിച്ചു .
വ്യാപകമായ പ്രതിഷേധത്തിനു ഈ ആക്രമണം ഇടവരുത്തി .
ചരിത്രകാരനായ ഗജനൻ മെഹെന്തലെ, ശിവജിയെ കുറിച്ചു താൻ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാനും ഇതു കാരണമായി.
ഈ കൈയേറ്റത്തിലും ഡോ. ലയ്നിന്റെ പുസ്തകം നിരോധിച്ചതിലും പ്രതിഷേധിച്ച് ഇന്ത്യയിലെ പ്രഗല്ഭരായ ചരിത്രകാരന്മാർ  വാർത്താകുറിപ്പുകളിറക്കി.
ആർ.എസ്. ശർമ്മ , ആർ.സി. തരകൻ, സൂരജ് ഭാൻ, ഇർഫാൻ ഹബീബ് , ഡി.എൻ. ജാ,ഷിരീൻ മൂസവി, കെ.എം. ശ്രിമലി എന്നിവർ പ്രതിഷേധക്കുറിപ്പിൽ ഒപ്പുവെച്ചവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
അവലംബം ↑ ↑ ↑ 'Maratha' activists vandalise Bhandarkar Institute Times of India - January 6, 2004 ↑ Mob ransacks Bhandarkar Institute, destroys rare manuscripts Archived 2004-01-17 at the Wayback Machine .
, The Hindu ↑ ↑ ↑ Historian destroys magnum opus ↑ Scholar destroys own work on Shivaji ↑ പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ കാവി വൽകരണം:ഹിന്ദുത്വവും ചരിത്രവും വിദ്യാഭ്യാസവും-ലതമേനോൻ, മലയാളം വാരിക 2004 മെയ് 14 The Official Website of BORI News from BORI Archived 2009-03-04 at the Wayback Machine .
ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്ത ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Indian_philosophy
ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്ത (സംസ്കൃതം: ദർശന ) എന്ന പദം കൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ഉദ്ഭവിച്ച തത്ത്വചിന്താ സരണികളിൽ ഏതിനെയും വിവക്ഷിക്കാം.
ഇതിൽ ഹിന്ദു തത്ത്വചിന്ത , ബുദ്ധമത തത്ത്വചിന്ത , ജൈന തത്ത്വചിന്ത എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഈ തത്ത്വചിന്തകളുടെ ഉത്ഭവം ഏകവും ചുറ്റുപിണഞ്ഞതുമാണ്,മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിന്റെ താത്കാലികതയാണ് ഇവയുടെ  കാതലായ വിഷയം.
ജീവിതദു:ഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോക്ഷപ്രാപ്തി എങ്ങനെ സാധ്യമാക്കാം എന്നു വീശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് ഭാരതീയ  തത്ത്വചിന്ത ചെയ്യുന്നതെന്ന് പൊതുവെ പറയാം .
ഇവയെ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയതും പ്രചരിപ്പിച്ചതും പ്രധാനമായും ക്രി.
600 മുതൽ ക്രിസ്തുവർഷത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകൾ വരെയാണ്.
എന്നാൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടുവരെയും ഈ തത്ത്വചിന്തകളെ നിർവചിക്കാനും അവയിൽ നവീകരണങ്ങൾ വരുത്താനുമുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നു.
( അരബിന്ദോ , ഇസ്കോൺ , തുടങ്ങി പലരും ഈ ശ്രമങ്ങളിൽ ഭാഗമാണ്)
ഈ സമ്പ്രദായങ്ങൾ ഒരു പ്രഭവസ്ഥാനത്തുനിന്നും ഉത്ഭവിച്ച് പരസ്പരം വിയോജിക്കുന്നവയോ, അല്ലെങ്കിൽ പരസ്പരം യോജിക്കുന്നെങ്കിലും വിവിധ ശാഖകളോട് സഖ്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവയോ ആണ്.
ഇതിൽ രണ്ടാമത്തേതിന് ഉദാഹരണമാണ് വേദേതര ജൈന സമ്പ്രദായവും വൈദിക സംഖ്യ സമ്പ്രദായവും - ഇവയ്ക്ക് രണ്ടിനും ബഹുത്വത്തെക്കുറിച്ച് (pluralism) സമാനമായ ആശയങ്ങളാണുള്ളത്.
ആദ്യത്തേതിന് ഉദാഹരണം ദ്വൈത , അദ്വൈത തത്ത്വചിന്താ സമ്പ്രദായങ്ങളാണ് - ഇവ രണ്ടും വൈദികമായിരുന്നു.
വിവിധ സമ്പ്രദായങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള മൽസരം അവ രൂപപ്പെട്ട കാലത്ത് കടുത്തതായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ക്രി.
800 മുതൽ ക്രി.
200 വരെ.
ജൈനം , ബുദ്ധമതം , ശൈവം , അദ്വൈതം തുടങ്ങിയ സമ്പ്രദായങ്ങൾ ഈ അതിജീവിച്ചു, എന്നാൽ സാംഖ്യം , അജീവിക , തുടങ്ങിയ ശാഖകൾ നിലനിന്നില്ല.
തത്ത്വചിന്തകനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന സംസ്കൃത പദം dārśanika (ദാർശനികൻ) എന്നാണ്, ദർശനങ്ങളിൽ ( darśanas ), അഥവാ തത്ത്വചിന്തകളിൽ പരിചിതനായ വ്യക്തി എന്ന് ഇത് അർത്ഥമാക്കുന്നു.
ഭാരതീയദർശനം (ഇംഗ്ലീഷ്:Indian Philosophy) എന്ന പദം ഭാരതഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ രൂപം കൊണ്ട ദർശനങ്ങളെ പൊതുവായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ഹൈന്ദവദർശനം , ബൗദ്ധദർശനം , ജൈനദർ‌ശനം , ചർവാകദർശനം തുടങ്ങിയ ദർശനങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവയാണ് ഭാരതീയദർശനം.
പൊതുവിഷയങ്ങൾ
നിലനില്പിനായുള്ള ജീവിതസമരത്തിൽ, മൃഗങ്ങളും ഇതര ജീവികളും ബോധപൂർവമായി ഒന്നും ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നില്ല.
സഹജവാസനയാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ട്, അവ, അപ്പപ്പോഴത്തെ പ്രതിസന്ധികൾ തരണം ചെയ്യുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ.
എന്നാൽ മനുഷ്യൻ, തൻറെ സഹജമായ യുക്തിയും ബുദ്ധിയും ഉപയോഗിച്ച്, തന്നെപ്പറ്റിയും ചുറ്റുപാടുകളെപ്പറ്റിയും അറിഞ്ഞ്, ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത്, എപ്പോഴും വിജയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
അപ്രകാരം അറിയാനുള്ള മനുഷ്യൻറെ ആഗ്രഹം അയാളുടെ നൈസർഗിക യുക്തിവിചാരത്തിൽ നിന്നാണുണ്ടാവുന്നത്.
ഈ ആഗ്രഹത്തെയാണ് തത്ത്വചിന്ത സഫലീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് തത്ത്വചിന്ത ഒരു ആഡംബരമല്ല, ജീവിതാവശ്യമാണ്.
മനുഷ്യസംസ്കാരത്തിൻറെ ഉദ്ഭവം മുതൽ നിരവധി ജീവിതപ്രശ്നങ്ങൾ മനുഷ്യന് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ ആര് ?
ഈ ലോകമെന്ത് ?
ജഗത്തിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശക്തിയെന്ത് ?
അവയും ഞാനുമായുള്ള ബന്ധമെന്ത് ?
മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ ലക്‌ഷ്യം എന്ത് ?
എന്നു തുടങ്ങിയവ അത്തരം പ്രശ്നങ്ങളിൽ ചിലതു മാത്രമാണ്.
തത്ത്വചിന്ത അഥവാ ദർശനശാസ്ത്രം (ഫിലോസഫി) അത്തരം പൊതുവായ പ്രശ്നങ്ങളെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്.
മനുഷ്യൻറെ അറിവ് കാലക്രമേണ വികസിച്ചതോടെ അവ ഒന്നിച്ചു കൈകാര്യം ചെയ്യനാവാതെ വന്നു.
അങ്ങനെ വിവിധ വിജ്ഞാനശാഖകൾ നിലവിൽ വന്നു.
ഗണിതം, രസതന്ത്രം, ഭൌതികശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയവ അപ്രകാരം നിലവിൽ വന്ന പ്രത്യേകവിജ്ഞാനശാഖകളാണ്.
അവ ഓരോന്നും പ്രത്യേകവിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ പഠിക്കുന്നു.
അവയിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന അറിവുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, ദർശനശാസ്ത്രം പ്രപഞ്ചത്തിൻറെ സാമാന്യസ്വഭാവം മനസ്സിലാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
പ്രപഞ്ചസ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ വെറും നിരീക്ഷണമോ, അനുഭവമോ മാത്രം മതിയാവില്ല.
ആലോചനയിലൂടെ, യുക്തിപൂർവമുള്ള അനുഭവവിശകലനത്തിലൂടെ, മാത്രമേ കഴിയൂ.
യുക്തിചിന്ത, അതാണ് ദർശനശാസ്ത്രത്തിൻറെ പ്രധാന ഉപകരണം.
അനുഭവങ്ങളുടെയും, നിരീക്ഷണങ്ങളെടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അപ്രകാരമുള്ള യുക്തിചിന്ത നടത്തുന്നത്.
അപ്പോൾ ഒരു പ്രധാനപ്രശ്നം ഉദിക്കുന്നു.
ആരുടെ, എങ്ങനെയുള്ള അനുഭവങ്ങളെയാണ് അടിസ്ഥാനമാക്കേണ്ടത് ?
സാമാന്യജനങ്ങളുടെ സാധാരണ അനുഭവങ്ങളാണോ ആധാരമാക്കേണ്ടത് ?
അതോ വിശുദ്ധന്മാരുടെയും, ഋഷികളുടെയും, പ്രവാചകരുടെയും വചനങ്ങളും കൂടി തത്ത്വശാസ്ത്രം പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ടോ ?
ഈ വിഷയത്തിൽ ചിന്തകർ ഭിന്നാഭിപ്രായക്കാരാണ്.
ചില ചിന്തകർ സാമാന്യജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ മാത്രം പരിഗണിച്ചാൽ മതിയെന്നു വാദിച്ചപ്പോൾ, മറ്റു ചിലർ, ചില കാര്യങ്ങളിൽ - വിശേഷിച്ച്, ദൈവം, സംസാരദുഃഖത്തിൽ നിന്നുള്ള വിമോചനം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ - വിശ്വാസയോഗ്യരായവരുടെ വചനങ്ങളും (Testimony) കൂടി പരിഗണിക്കണം എന്ന് വാദിച്ചു.
ഈ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, അതു തുടർന്നു വന്ന പല പ്രശ്നങ്ങളിലും അഭിപ്രായഭിന്നതകളുണ്ടായി.
അങ്ങനെ,പലതരം ദർശനധാരകൾ (Schools of philosophy) ഉണ്ടായി.
ഇന്ത്യൻ ചിന്തകർ ജീവിതത്തെ ഏറ്റവും നല്ലവഴിയിൽ നയിക്കുന്നത് എങ്ങനെ എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് വികസിപ്പിക്കേണ്ട ഒരു പ്രായോഗിക ആവശ്യമായി തത്ത്വചിന്തയെ കണ്ടു.
തത്ത്വചിന്താ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ തുടക്കത്തിൽ അവ ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങളെ (പുരുഷാർത്ഥങ്ങളെ) എങ്ങനെ സഹായിക്കും എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നത് ഭാരതീയ ഗ്രന്ഥകർത്താക്കളുടെ ഒരു ചിട്ടയായിത്തീർന്നു.
അന്തർലീനമായ ഒരു ഏകവ്യവസ്ഥ ഉണ്ടെന്നും, അത് സർവ്വവ്യാപിയും സർവ്വജ്ഞനുമാണെന്നും ഉള്ള തത്ത്വത്തിലാണ് ഇവർ തത്ത്വചിന്തയെ കെട്ടിപ്പടുത്തത്.
വിവിധ തത്ത്വചിന്താ സമ്പ്രദായങ്ങളുടെ ശ്രമങ്ങൾ ഈ ഏകവ്യവസ്ഥയെ വിശദീകരിക്കുന്നതിനായിരുന്നു.
പ്രകൃതിയിൽ നിരീക്ഷിക്കുന്ന എല്ലാ പ്രധാന പ്രതിഭാസങ്ങളും - വിധി, സംഭവങ്ങൾ, തുടങ്ങിയവ - ഈ ക്രമത്തിന്റെ ഭാവങ്ങളാണെന്ന് ഇവ വിശദീകരിച്ചു.
ഇതിന്റെ ആദ്യ പരാമർശം കാണുന്നത് ഋഗ്വേദത്തിലാണ് , ഋഗ്വേദത്തിൽ പ്രപഞ്ചവ്യാപിയും സർവ്വത്തിലും ഭാഗവുമായ ബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മം ദിശയില്ലാത്തതും സമയത്തിന് അതീതമായതും എല്ലാ സന്തോഷത്തിനും വിജ്ഞാനത്തിനും അതീതവുമാണെന്ന് ഋഗ്വേദം പറയുന്നു.
വികാസവും സവിശേഷതകളും
ഇന്ത്യയിൽ പല ദർശനധാരകളുണ്ടായിരുന്നു.
അവയെ പാരമ്പരാഗതരീതിയനുസരിച്ച്, ആസ്തികം (Orthodox) എന്നും നാസ്തികം (Heterodox) രണ്ടായി തരംതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അന്നു നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന വിജ്ഞാനശേഖരങ്ങളായ വേദങ്ങളെ (ഋക്ക്, യജുസ്, സാമം, അഥർവം) അവയുടെ ആധികാരികതയെ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതാണ് ഈ വിഭജനത്തിൻറെ അടിസ്ഥാനം.
അല്ലാതെ, ദൈവാസ്തിത്വം അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നുള്ളതല്ല.
നാസ്തികദർശനങ്ങളായ ചർവാകദർശനം, ബുദ്ധദർശനം, ജൈനദർശനം എന്നീ മൂന്നു ദർശനങ്ങളും വേദങ്ങളുടെ ആധികാരികതയെ നിരാകരിക്കുന്നു.
വേദങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുകയും അവ പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന ദർശനങ്ങളാണ്, മീമാംസയും വേദാന്തവും.
അവ ആസ്തികദര്ങ്ങളാണ്.
എന്നാൽ ന്യായം, വൈശേഷികം, സാംഖ്യം, യോഗം തുടങ്ങിയവ വേദങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ള ദർശനശാഖകളല്ല.
അവ സാമാന്യജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളവയാണ്.
എന്നാൽ അവ വേദങ്ങളെ നിരാകരിച്ചില്ല, എന്നാൽ അപ്രകാരം സ്വതന്ത്രമായെടുത്ത നിഗമനങ്ങളും, വേദവചനങ്ങളും പൊരുത്തപ്പെടുമെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവയും ആസ്തികദർശനങ്ങളായിട്ടാണ് പരമ്പരാഗത സമ്പ്രദായത്തിൽ, കരുതപ്പെടുന്നത്.
പാശ്ചാത്യലോകത്ത്, വിവിധ ദർശനധാരകൾ, ഒന്നിനു പിറകേ മറ്റോന്നായി, പഴയതിനെ മറികടന്നു പുതിയത് എന്ന രീതിയിലാണു വികസിച്ചത്.
എന്നാൽ ഇന്ത്യയിൽ, ദർശനധാരകൾ ഏതാണ്ട് ഒരേ കാലത്ത് ഉത്ഭവിക്കുകയും സമാന്തരമായി വികസിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒരോ ധാരകളും ഒരു കൂട്ടം അനുയായികൾ ഉണ്ടാവുകയും അത് തുടർച്ചയായി പിൻതലമുറകളിലേക്കു കൈമാറുകയും പരസ്പരവിമർശനങ്ങളിലൂടെ വികസിക്കുകയും പ്രായോഗികജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്തു.
പാശ്ചാത്യദർശനശാസ്ത്രത്തിൽ, വാസ്തവികതയുടെ പൊതുപ്രശ്നങ്ങൾ (മനുഷ്യൻ, പ്രപഞ്ചം, ദൈവം തുടങ്ങിയവ) പഠിക്കുന്ന കേവലമീമാംസ (Metaphysics) , എങ്ങനെ യ്ഥർത്ഥവിജ്ഞാനം നേടാം എന്ന് അന്വേഷിക്കുന്ന വിഞ്ജാനസിദ്ധാന്തം (Epistemology), കാര്യകാരണബന്ധങ്ങൾ എങ്ങനെ ശരിയായി നിർണയിക്കാം എന്നു പരിശോധിക്കുന്ന തർക്കശാസ്ത്രം (Logic), ധർമ്മാധർമ്മങ്ങൾ എങ്ങനെയാവണം എന്നു പഠിക്കുന്ന ധർമ്മശാസ്ത്രം (Ethics) , സൌന്ദര്യം, കല എന്നിവ പ്രതിപാദിക്കുന്ന സൌന്ദര്യശാസ്ത്രം (Aesthetics) എന്നിങ്ങനെ പല ശാഖകളുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിൽ ഈ ശാഖകളെല്ലാം വെവ്വേറെയായിട്ടല്ല, ഒന്നിച്ചാണ് ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നത്.
മാത്രവുമല്ല, ചിന്തകർ എതിരാളികളുടെ വീക്ഷണത്തെ ഗ്രന്ഥത്തിൻറെ ആദ്യഭാഗത്ത് തന്നെ പ്രതിപാദിക്കുകയും (പൂർവ്വപക്ഷം), തുടർന്ന് അവയിലെ വാദങ്ങൾ ഖണ്ഡിക്കുകയും ഒടുവിൽ സ്വന്തം നിലപാട് സിദ്ധാന്തമായി ഉത്തരപക്ഷത്ത് സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു പോന്നു.
അതുകൊണ്ട്, ഭാരതീയദാർശനികഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഒരെണ്ണം മാത്രമെടുത്താൽ പോലും മറ്റു ദർശനധാരകളെക്കുറിച്ചുള്ള സാമാന്യവിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.