smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
The Japanese administration employed a much larger staff than the Germans.
They also attempted to weaken the iroij by prohibiting any chief from having landholdings on more than one island.
The government controlled most of the land on Jaluit, but the other Marshall Islands were among the only places in the South Seas Mandate where the government did not directly control the majority of the land.
Relations with Marshall Islanders Public school in Jabor, c. 1932
The government undertook a propaganda campaign to convince Micronesians that Japanese and Micronesian people were the same race, and the authorities encouraged the Marshallese to assimilate into Japanese culture.
In 1915, the military administration instituted a three-year public school system that provided education the Japanese language and gradually replaced the missionary schools.
Students were forbidden to speak Marshallese in the schools and could receive corporal punishment for not speaking Japanese.
More than half of school lessons were devoted to Japanese language and cultural instruction.
The government implemented a system of using boats to transport students from smaller and more remote islands to schools on the larger islands, and school books and materials were free.
By 1935, public school attendance was mandatory for all children within range of a school.
The government also sponsored youth associations ( 青年団 , seinendan ) devoted to Japanese activities, such as track and field , baseball , handicrafts, and song competitions.
Beginning in 1915, elite Marshall Islanders received free trips to Japan to expose them to Japanese culture.
Students also received tours of Japan from 1917.
Islanders were responsible for some of the costs of the trips from 1926, and the tour program continued until 1939.
In practice, Japanese colonial policies treated the Marshallese as second-class citizens .
Schools for Marshallese students provided a shorter education than schools for Japanese settlers in the mandate.
Post-primary education for many islanders was restricted to vocational training.
Few islanders could get employment in the colonial bureaucracy and they tended to receive lower wages than Japanese settlers performing the same jobs.
The Japanese had less presence and impact on the remoter atolls, where only one or two traders might be in residence at any time.
Islanders on remote islands had infrequent interactions with Japanese fishermen and colonial policemen.
However, islanders in remote villages gained increased access to Japanese manufactured goods through the copra trade.
The islands of the South Seas Mandate featured in the popular culture of interwar Japan.
One of the earliest examples was the song "The Chieftain's Daughter" ( 酋長の娘 , Shūchō no musume ) , which tells the story of a Japanese man who is rescued from drowning by a Marshallese woman.
He falls in love with her and dances at a headhunter feast to win her hand in marriage.
The song was adapted as a 1930 film of the same title.
Scholars such as Naoto Sudo and Michael Baskett have argued that the story presents a contrast between romance and exoticized peril.
Other Japanese media set in an exoticized fantasy of the South Seas Islands included the popular songs "Banana Maiden" and "South Seas Maiden" as well as the manga series Daring Dankichi .
Japanese settlement and development Men carry a mikoshi in front of the Jaluit office of NBK during a Kigensetsu celebration.
The Marshall Islands were the largest producer of copra in the Japanese mandate, copra being the Marshalls' largest industry as well as the second most important commodity in the mandate after sugarcane, which was largely produced in the Northern Mariana Islands .
Other industries also grew in the Marshalls during the period, including phosphorus mining on Ebon as well as commercial tuna fishing and canning.
The Jaluit Company ceased operations in March 1915, and the Japanese South Seas Trading Company ( 南洋貿易会社 , Nan'yō Bōeki Kaisha ) , also called NBK, and the Australian Burns, Philp Co. took over the copra trade.
NBK was able to build upon and expand the commercial infrastructure that German companies had built in the islands.
The Japanese navy also granted NBK a monopoly on transporting military provisions and personnel between Japan and the islands.
In 1918, the authorities attempted to increase copra yield by declaring that all land which had not been planted with coconut trees within three years would become government property.
Japanese, Koreans, and Okinawans settled in the Marshall Islands, although they formed one of the smallest settler communities in the South Seas Mandate.
In 1937, the immigrant population of the Marshalls was approximately 500, while Palau had 11,000, and Truk and Ponape had 3,600 each.
Marshall Islanders remained the majority of the population throughout the mandate period, unlike Palau and the Mariana Islands, where Japanese settlers became the majority.
While cities significantly grew and developed in other parts of the Japanese mandate, the administrative center at Jabor , Jaluit, grew more modestly during the Japanese period.
The town included port infrastructure, government offices, NBK offices and warehouses, a post office, a public school, a communications post, a hospital, a power plant, and a settlement of Okinawan fishermen, but lacked many of the commercial businesses and social establishments built in areas with larger immigrant populations.
While the immigrant labor force was small, their presence drove wages in the Marshall Islands down to pre-German colonial levels.
Military buildup
On March 27, 1933, Japan declared its intentions to withdraw from the League of Nations after the league denounced the Japanese invasion of Manchuria .
Japan officially withdrew from the league in 1935 but continued to control the islands.
Japan maintained an ambiguous policy about the Pacific Islands until World War II, signaling that it intended to continue administering the islands while also remaining silent about whether the islands had become Japanese territory.
Japan began rearming and building up its military following its invasion of China in 1937.
The Japanese navy reestablished itself in the South Seas Mandate that year and undertook the construction of civilian airfields.
Military planners initially discounted the Marshalls as too distant and indefensible for extensive fortification, but as Japan developed long-range bombers, the islands became useful as a forward base to attack Australia, British colonies, and the United States.
In 1939 and 1940, the navy built airfields on Kwajalein , Maloelap , and Wotje Atolls as well as seaplane facilities at Jaluit.
The navy also expanded and modernized ports in the Marshalls.
In February 1941, ships and troops of the Japanese 4th Fleet began arriving to garrison the newly fortified islands.
The Japanese headquarters in Marshalls were at Kwajalein.
The government conscripted hundreds of Korean laborers to build the airfields and ports.
Marshallese men were also conscripted to work in military camps.
World War II US troops inspecting a Japanese bunker, Kwajalein Atoll .
At the outbreak of the Pacific War , the Japanese air raids and landing parties of the Battle of Wake Island launched from Kwajalein, and the Japanese invasions of the Gilbert Islands and Nauru both launched from Jaluit.
On February 1, 1942, the United States Pacific Fleet carried out the Marshalls–Gilberts raids , which struck Jaluit, Kwajalein, Maloelap, and Wotje.
They were the first American air raids on Japanese territory.
By 1943, the Japanese navy had built airfields on Enewatak and Mili Atolls in addition to the pre-war airfields at Kwajalein, Maloelap, and Wotje.
The American invasion of the Marshall Islands began on January 31, 1944, during the Gilbert and Marshall Islands campaign .
The Americans simultaneously invaded Majuro and Kwajalein.
By autumn 1944, the Americans controlled all of the Marshall Islands, except for Jaluit, Maloelap, Mili, and Wotje.
As the American campaign advanced through Micronesia and into the Ryukyu Islands , the four Japanese-held atolls were cut off from supplies and subject to American bombardment.
The garrisons began running out of provisions in late 1944, leading to high casualties from starvation and disease.
Of the 4700-man Japanese garrison on the Mili Atoll , 1600 died from starvation and disease while an additional 900 died in American air raids.
Trust Territory of the Pacific Islands
Following capture and occupation by the United States during World War II , the Marshall Islands, along with several other island groups located in Micronesia , passed formally to the United States under United Nations auspices in 1947 as part of the Trust Territory of the Pacific Islands established pursuant to Security Council Resolution 21 .
United States nuclear testing Mushroom cloud from the largest atmospheric nuclear test the United States ever conducted, Castle Bravo .
From 1946 to 1958, the early years of the Cold War , the United States tested 67 nuclear weapons at its Pacific Proving Grounds located in the Marshall Islands, including the largest atmospheric nuclear test ever conducted by the U.S., code named Castle Bravo .
"The bombs had a total yield of 108,496 kilotons , over 7,200 times more powerful than the atomic weapons used during World War II ."
With the 1952 test of the first U.S. hydrogen bomb , code named " Ivy Mike ," the island of Elugelab in the Enewetak atoll was destroyed.
In 1956, the United States Atomic Energy Commission regarded the Marshall Islands as "by far the most contaminated place in the world."
From 1956 to August 1998, at least $759 million was paid to the Marshallese Islanders in compensation for their exposure to U.S. nuclear weapon testing.
Independence This section needs additional citations for verification .
Please help improve this article by adding citations to reliable sources in this section.
( August 2023 ) ( Learn how and when to remove this message ) In 1978, the U.S. Department of Energy 's Lawrence Livermore National Laboratory conducted a radiation survey of crops, soil, water, and livestock on Bikini and Ujelang Atolls .
The independence procedure was formally completed under international law in 1990, when the UN officially ended the Trusteeship status pursuant to Security Council Resolution 683 .
The Republic was admitted to the UN in 1991.
In 2003, the US created a new Compact of Free Association for the Republic Marshall Islands and Micronesia, with funding of $3.5 billion to be made over the next 20 years.
A report in mid 2017 by Stanford University , some 70 years after 23 atomic bombs were detonated on Bikini Atoll, indicates abundant fish and plant life in the coral reefs.
That area of the islands was still not habitable by humans, however, due to contamination by radioactivity.
A 2012 report by the United Nations had indicated that the contamination was "near-irreversible".
In January 2020, David Kabua , son of founding president Amata Kabua , was elected as the new President of the Marshall Islands .
His predecessor Hilda Heine lost the position after a vote.
In 2008, extreme waves and high tides caused widespread flooding in the capital city of Majuro and other urban centres, 3 അടി (0.91 മീ) above sea level.
The drought left 6,000 people surviving on less than 1 liter (0.26 U.S. gal) of water per day.
This resulted in the failure of food crops and the spread of diseases such as diarrhea , pink eye , and influenza .
This declaration activated support from US government agencies under the Republic's "free association" status with the United States, which provides humanitarian and other vital support.
Following the 2013 emergencies, the Minister of Foreign Affairs Tony deBrum was encouraged by the Obama administration in the United States to turn the crises into an opportunity to promote action against climate change .
DeBrum demanded new commitment and international leadership to stave off further climate disasters from battering his country and other similarly vulnerable countries.
DeBrum proposed a Majuro Declaration for Climate Leadership to galvanize concrete action on climate change.
Rising sea levels are threatening the islands which may render some uninhabitable if sea levels continue to rise.
Major flooding occurred in 2014 leading to a state of emergency for Majuro.
Thousands of islanders have already moved to the US over the past decades for medical treatment and for better education or employment, many settling in Arkansas; emigration is likely to increase as sea levels rise.
The right of residents to do so ends in 2023 unless the Compact with the US is renewed.
The United States Geological Survey in 2014 warned that rising sea levels will salinize the fresh water on the islands, "thus likely forcing inhabitants to abandon their islands in decades, not centuries, as previously thought".
See also List of colonial governors of the Marshall Islands List of United States National Historic Landmarks in United States commonwealths and territories, associated states, and foreign states#NHLs in associated states National Register of Historic Places listings in the Marshall Islands References Bibliography General Prehistory European exploration Early colonialism and German protectorate {{ cite book }} :  CS1 maint: unrecognized language ( link ) {{ cite book }} :  CS1 maint: unrecognized language ( link ) {{ cite book }} :  CS1 maint: unrecognized language ( link ) Japanese mandate and World War II Trust Territory of the Pacific Islands External links U.S. State Department Background Note: Marshall Islands
അസെറ്റോൺ
ഒരു ജൈവസംയുക്തമാണ് അസെറ്റോൺ (Acetone) അഥവാ പ്രൊപനോൺ (propanone) .
ഇതിന്റെ രാസസൂത്രം (CH 3 ) 2 CO ആണ്.
നിറമില്ലാത്ത, ബാഷ്പീകരണശേഷിയുള്ള, കത്തുന്ന ഈ ദ്രാവകം ഏറ്റവും ലളിതവും ചെറുതുമായ കീറ്റോൺ ആണ്.
ജലത്തിൽ ലയിക്കുന്ന ഈ പദാർത്ഥം സ്വന്തം നിലയിലും നല്ലൊരു ലായകം ആണ്.
2010 -ൽ ഇതിന്റെ ഉൽപ്പാദനം 67 ലക്ഷം ടണ്ണോളം ആണ്.
പ്രധാനമായും മീതൈൽ മെതാക്രിലേറ്റിന്റെയും ബൈസ്ഫിനോൾ ഏ യുടെയും നിർമ്മാണത്തിനാണ് അസെറ്റോൺ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
It is a common building block in organic chemistry .
Familiar household uses of acetone are as the active ingredient in nail polish remover and as paint thinner .
It has VOC exempt status in the USA .
പരിസ്ഥിതി ആരോഗ്യ സൂചകം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Bioindicator Caddisfly (order Trichoptera )-ന്റെ സാന്നിധ്യം ജലഗുണനിലവാരം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
Lobaria pulmonaria എന്ന ലൈക്കൻ അന്തരീക്ഷമലിനീകരണം താങ്ങുകയില്ല.
ഒരു ജീവിയുടെ സാന്ദ്രതയോ പരിപാലനസ്ഥിതിയോ ആ ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ ഗുണനിലവാരം കണ്ടെത്തുവാൻ ഉപകരിക്കുമെങ്കിൽ അത്തരം ജീവിയെ പരിസ്ഥിതി ആരോഗ്യ സൂചകം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ചിലയിനം ക്രസ്റ്റേഷ്യനുകൾ , തവളകൾ , തുമ്പികൾ എന്നിവ ഉദാഹരങ്ങളാണ്.
അവിടെയുള്ള പരിതഃസ്ഥിതിക്ക് അപകടകരമായ മൂലകങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും അവയുടെ തീവ്രത എത്രയാണെന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ അവിടെയുള്ള ഈ ജീവികളുടെ സ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ സഹായിക്കുന്നു.
അവലംബം പുറം കണ്ണികൾ Bioindicators എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
Environmental bio-indicators journal Environmental Biomarkers Initiative at Pacific Northwest National Laboratory – U.S. Department of Energy, Richland, WA Volunteer Monitoring Program – U.S. EPA The National River Health Programme Archived 2018-03-11 at the Wayback Machine – South Africa Pyxine cocoes Nyl.
– A Foliose Lichen as a Potential Bio-indicator/Bio-monitor of Air Pollution in Philippines: An Update by Isidro A. T. Savillo Biological Indicators for Sterilization Archived 2019-02-07 at the Wayback Machine – Protak Scientific
അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്‌ലർ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Adolf_Hitler
1933 മുതൽ 1945 വരെ ജർമ്മനിയുടെ ചാൻസലറായിരുന്നു അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്‌ലർ ( കേൾക്കുക ⓘ ) (ഐ.പി.എ: ['a: dɔlf 'hɪtlɚ] ) ( ഏപ്രിൽ 20 , 1889 – ഏപ്രിൽ 30 , 1945 ).
1934 മുതൽ 1945 വരെ ഹിറ്റ്‌ലർ ഫ്യൂറർ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു.
ഓസ്ട്രിയയിൽ ജനിച്ച  ജർമൻ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകനും നാഷണൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ജർമ്മൻ വർക്കേഴ്സ് പാർട്ടിയുടെ ( നാഷണാത്സോഷ്യലിസ്റ്റീഷ് ഡോയിഷ് ആർബീറ്റെർപാർട്ടി, ചുരുക്കെഴുത്ത് എൻ.എസ്.ഡി.എ.പി അല്ലെങ്കിൽ നാസി പാർട്ടി ) തലവനും ആയിരുന്ന ഹിറ്റ്‌ലർ ആയിരുന്നു നാസി ജർമ്മനിയുടേയും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലെ യൂറോപ്പിന്റേയും ഹോളോകാസ്റ്റിന്റേയും കേന്ദ്രം.
നാസിസത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവായി ഹിറ്റ്‌ലർ കരുതപ്പെടുന്നു.
ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ സൈനികനായി ഹിറ്റ്‌ലർ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീട് എൻ.എസ്.ഡി.എ.പിയുടെ മുൻരൂപമായിരുന്ന ജെർമൻ വർക്കേഴ്സ് പാർട്ടിയിൽ 1919ൽ ഹിറ്റ്‌ലർ അംഗമായി.
1921ൽ എൻ.എസ്.ഡി.എ.പിയുടെ തലവനുമായി.
1923 -ൽ ഹിറ്റ്‌ലർ ഭരണകൂടത്തെ പട്ടാള വിപ്ലവത്തിലൂടെ അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ബീർ ഹാൾ പുഷ് എന്നറിയപ്പെട്ട ഈ അട്ടിമറി ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടു.
പിടിയിലായ ഹിറ്റ്‌ലർ ജയിലിലടക്കപ്പെട്ടു.
ജയിലിൽ വെച്ചാണ് ഹിറ്റ്‌ലർ തന്റെ ആത്മകഥയായ മെയ്ൻ കാംഫ് (എന്റെ പോരാട്ടം) എഴുതുന്നത്.
1924ൽ ജയിലിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ശേഷം ഹിറ്റ്‌ലറുടെ ജനപിന്തുണ വർദ്ധിച്ചു.
ഊർജ്ജിത പ്രഭാവത്തോടെയുള്ള പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ വേഴ്സായി ഉടമ്പടിയെ ആക്രമിച്ചും ജെർമ്മൻ ദേശീയത , കമ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധത , ജൂത വിരുദ്ധത എന്നിവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുമാണ് ഹിറ്റ്‌ലർ ജനപ്രീതി വർദ്ധിപ്പിച്ചത്.
ഇതിലൂടെ ഹിറ്റ്‌ലർ നാസി പ്രചാരണം ശക്തിപ്പെടുത്തി.
1933 -ൽ ചാൻസലറായി അവരോധിക്കപ്പെട്ട ശേഷം ഹിറ്റ്‌ലർ വെയ്മർ റിപ്പബ്ലിക്കിനെ (പുരാതന ജർമ്മനി) മൂന്നാം സാമ്രാജ്യമായി മാറ്റി.
നാസിസത്തിന്റെ ആശയസംഹിത പ്രകാരമായിരുന്നു ഹിറ്റ്‌ലർ ഇത് നടപ്പിലാക്കിയത്.
യൂറോപ്യൻ വൻകരയിൽ നാസി പാർട്ടിയുടെ ആധിപത്യത്തിലുള്ള ഒരു പുതിയ ഭരണക്രമം സ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഹിറ്റ്‌ലറുടെ ലക്ഷ്യം.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ജെർമ്മൻ ജനതക്ക് വാസസ്ഥലം ഒരുക്കുക ( ലെബെൻസ്രോം ) എന്ന ലക്ഷ്യം അയാളുടെ ദേശീയ, പ്രാദേശിക നയങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നു.
1939 -ലെ പോളണ്ട് അധിനിവേശത്തിലൂടെയാണ് തന്റെ ജർമ്മൻ വിപുലീകരണം ഹിറ്റ്‌ലർ ആരംഭിക്കുന്നത്.
ഈ സൈനിക നീക്കമാണ് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് കാരണമായത്.
ഹിറ്റ്‌ലറുടെ കീഴിൽ 1941 -ൽ ജർമ്മനിയും സഖ്യകക്ഷികളും യൂറോപ്പിന്റേയും വടക്കേ ആഫ്രിക്കയുടേയും ഭൂരിഭാഗവും കൈക്കലാക്കി.
എന്നാൽ 1943 ആയപ്പോഴേക്കും ഹിറ്റ്‌ലറിന് തുടർച്ചയായ പരാജയങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്നു.
യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാന ദിനങ്ങൾക്കിടയിൽ, ബെർലിൻ യുദ്ധത്തിനിടയിൽ ഹിറ്റ്‌ലർ തന്റെ ദീർഘകാല ജീവിതപങ്കാളി ഇവ ബ്രൗണിനെ വിവാഹം ചെയ്തു.
രണ്ടു ദിവസത്തിനു ശേഷം 1945 ഏപ്രിൽ 30ന് ചെമ്പട പിടിക്കപ്പെടുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ ഹിറ്റ്‌ലറും ഇവാ ബ്രൗണും ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.
അവരുടെ ശവശരീരങ്ങൾ പിന്നീട് കത്തിക്കപ്പെട്ടു.
ഹിറ്റ്‌ലറിന്റെ  സ്വേച്ഛാധിപത്യപരവും വംശീയ യാഥാസ്ഥിതികത്വവും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് അഞ്ച് കോടിയോളം പേരുടെ ജീവനപഹരിച്ചു.
ഇതിൽ ആറ് ദശലക്ഷം ജൂതന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജൂതന്മാരെ കൂടാതെ ജിപ്സികൾ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ, യഹോവയുടെ സാക്ഷികൾ , സ്വവർഗ അനുരാഗികൾ തുടങ്ങിയവരെയും പീഡനത്തിന് വിധേയർ ആക്കുകയും വധിക്കുകയും ചെയ്തു.
ജൂതരുടെ വ്യവസ്ഥാപിതമായ ഉന്മൂലനത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയത് ഹിറ്റ്‌ലറും അടുത്ത കൂട്ടാളികളുമായിരുന്നു.
ലോക ചരിത്രത്തെ ഏറ്റവും സ്വാധീനിച്ച നൂറു വ്യക്തികളുടെ ഹ്രസ്വ ചരിത്രമായ ദ ഹൻഡ്രഡ് എന്ന പേരിൽ മൈക്കിൾ ഹാർട്ട് 1978 -ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പുസ്തകത്തിൽ മുപ്പത്തി ഒമ്പതാം സ്ഥാനം ഹിറ്റ്‌ലർക്കാണ്.
ചാർളി ചാപ്ലിന്റെ ദ ഗ്രേറ്റ് ഡിക്ടേറ്റർ എന്ന ചലച്ചിത്രം ഹിറ്റ്‌ലറുടെ അധികാരത്വര ലോകത്തെ ആകമാനം നശിപ്പിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ളതാണ്.
ആദ്യകാലം വംശപരമ്പര
ഹിറ്റ്‌ലറുടെ പിതാവ് അലോയ്സ് ഹിറ്റ്‌ലർ (1837–1903) മരിയ അന്ന ഷിക്കിൽഗ്രബർ എന്നവരുടെ നിയമാനുസൃതമല്ലാത്ത പുത്രനായിരുന്നു.
മാമോദീസ രേഖകളിൽ അലോയ്സിന്റെ പിതാവിന്റെ പേരുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതിനാൽ അമ്മയുടെ കുടുംബപേരായിരുന്നു അലോയ്സിന്റെ നാമത്തോടൊപ്പം ചേർത്തത്.
1842 -ൽ ജൊഹാൻ ജോർജ് ഹിറ്റ്‌ലർ എന്നയാൾ മരിയ ഷ്കിൽഗ്രബറെ വിവാഹം ചെയ്തു.
1847ൽ മരിയയും 1856ൽ ജോർജും മരണപ്പെട്ട ശേഷം ജോർജിന്റെ സഹോദരനായിരുന്ന ജൊഹാൻ നെപോമുക് ഹിറ്റ്‌ലറുടെ കുടുബത്തിലാണ് അലോയിസ് വളർന്നത്.
1876ൽ അലോയ്സിനെ നിയമാനുസൃത പുത്രനാക്കുകയും മൂന്ന് സാക്ഷികളുടെ മുമ്പാകെ മാമോദീസ രേഖകൾ തിരുത്തുകയും ചെയ്തു.
അലോയ്സിന്റെ അമ്മ വിയന്നയിലെ ഗ്രാസ് എന്ന പ്രദേശത്തെ ഒരു ജൂത കുടുംബത്തിൽ കാര്യസ്ഥയായിരുന്നെന്നും ആ കുടുംബത്തിലെ 19 -കാരനായിരുന്ന ലിയോപോൾഡ് ഫ്രാങ്കെൻബർഗർ ആണ് അലോയ്സിന്റെ പിതാവെന്നും തെളിയിക്കുന്ന കത്തുകൾ ഉണ്ടെന്ന് 1945 -ൽ നൂറംബർഗിൽ ഒരു കേസ് വിചാരണക്കിടെ നാസി ഓഫീസറായിരുന്ന ഹാൻസ് ഫ്രാങ്ക് വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
എന്നാൽ അക്കാലത്ത് ഗ്രാസിൽ ഫ്രാങ്കൻബർഗർ കുടുംബം ജീവിച്ചിരുന്നതിനോ ലിയോപോൾഡ് ഫ്രാങ്കൻബർഗറിന്റെ അസ്തിത്വത്തിനോ തെളിവില്ല.
എങ്കിലും അലോയ്സിന്റെ പിതാവ് ജൂതനായിരിക്കാമെന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ കരുതുന്നത്.
39 -ആം വയസ്സിലാണ് അലോയ്സിന് ഹിറ്റ്‌ലർ എന്ന പേര് ലഭിക്കുന്നത്.
ഇത് ഹീഡ്ലർ, ഹട്ട്ലർ, ഹ്യൂറ്റ്ലർ എന്നെല്ലാം ഉച്ഛരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
കുടിലിൽ താമസിക്കുന്നവൻ (ജെർമ്മൻ ഭാഷയിൽ ഹട്ട്), ആട്ടിടയൻ (ജെർമ്മൻ ഹ്യൂട്ടൻ) അല്ലെങ്കിൽ സ്ലാവിക് വാക്കുകളായ ഹിഡ്ലാർ, ഹിഡ്ലാർസെക് എന്നിവയിൽ നിന്നോ ആകാം ഹിറ്റ്‌ലർ എന്ന പേര് അലോയ്സിന് ലഭിച്ചതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
ബാല്യവും വിദ്യാഭ്യാസവും ഹിറ്റ്‌ലർ ശിശുവായ സമയത്തെ ചിത്രം (c. 1889–1890)
1889 ഏപ്രിൽ 20നു കസ്റ്റംസിലെ ജീവനക്കാരനായ അലോയ്സ് ഹിറ്റ്‌ലറുടെയും ക്ലാര പോൾസിലിന്റെയും മകനായി അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്‌ലർ ജനിച്ചു.
ഓസ്ട്രിയ-ഹങ്കറി പ്രദേശമായ ബ്രോണൗ ആം ഇൻ ആയിരുന്നു അഡോൾഫിൻറെ ജന്മദേശം.
ബ്രോണൗവിലെ സാൽസ്ബർഗർ വോൾസ്റ്റാഡ്റ്റ് 15 എന്ന സ്ഥലത്തെ ഗസ്തോഫ് സം പോമർ എന്ന സത്രത്തിലായിരുന്നു ഹിറ്റ്‌ലറിന്റെ ജനനം.
ക്ലാരയുടേയും അലോയ്സിന്റേയും ആറു മക്കളിൽ നാലാമനായിരുന്നു അഡോൾഫ്.
അഡോൾഫിന്റെ മൂത്ത സഹോദരങ്ങളായ ഗുസ്താവ്, ഇഡ, ഓട്ടോ എന്നിവർ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ മരണപ്പെട്ടു.
ഹിറ്റ്‌ലറിന് മൂന്നു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ കുടുംബം ജെർമ്മനിയിലെ പസാവുവിലേക്ക് കുടിയേറി.
അവിടെ വെച്ചാണ് അഡോൾഫ് ബവേറിയൻ ഭാഷ പഠിക്കുന്നത്.
ഹിറ്റ്‌ലർ തന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഓസ്ട്രിയൻ-ജെർമ്മൻ ഭാഷയേക്കാൾ ബവേറിയനായിരുന്നു കൂടുതലായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
1894 -ൽ കുടുംബം ലിൻസിലെ ലിയോണ്ടിംഗിലേക്ക് താമസം മാറ്റി.
1895 ജൂണിൽ അലോയ്സ് ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വിരമിക്കുകയും ലംബാക്കിനു സമീപത്തെ ഹാഫെൽഡിൽ സ്ഥലം വാങ്ങി താമസം മാറ്റുകയും തേനീച്ച വളർത്തൽ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
ഫിസ്കൽഹാമിനടുത്തുള്ള ഒരു ടെക്നിക്കൽ സ്കൂളിലായിരുന്നു അഡോൾഫിന്റെ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം.
അച്ഛന്റെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ഫ്രാങ്കോ-പ്രഷ്യൻ യുദ്ധത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചിത്രപുസ്തകം കണ്ടെത്തിയതിലൂടെയായിരുന്നു ആദ്യമായി അഡോൾഫിന് യുദ്ധത്തോട് അഭിനിവേശം തോന്നിയത്.
ഹാഫെൽഡിലെത്തിയ ശേഷം അഡോൾഫ് അച്ഛനുമായി വഴക്കുണ്ടാക്കി.
വിദ്യാലയത്തിലെ കണിശമായ നിയമങ്ങളോട് തനിക്ക് ഒത്തു പോകാനാവില്ല എന്ന് അഡോൾഫ് അച്ഛനെ അറിയിച്ചതായിരുന്നു വഴക്കിന് കാരണം.
അലോയിസിന്റെ കൃഷി പരാജയത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ കുടുംബം കൃഷി നിർത്തി ഹാഫെൽഡിൽ നിന്ന് ലംബാക്കിലേക്ക് നീങ്ങി.
1897 -ലായിരുന്നു ഇത്.
ഹിറ്റ്‌ലറെ ദൈവഭക്തിയുള്ളവനും സ്വഭാവശുദ്ധിയുള്ളവനുമായി വളർത്തിയെടുക്കാനായിരുന്നു ക്ലാരയുടെ ശ്രമം.
മകൻ വൈദികനായി കാണണമെന്ന് അവർ ആഗ്രഹിച്ചു.
എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഹിറ്റ്‌ലർ പള്ളികളിലെ ചടങ്ങുകളിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം പങ്കെടുക്കുകയും സംഗീതം പഠിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
പള്ളിയിലെ ഗായകസഘത്തിലെ അംഗവുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
1898 -ൽ കുടുംബം വീണ്ടും ലിയോണ്ടിംഗിലേക്ക് നീങ്ങി.
1900 ഫെബ്രുവരി രണ്ടിന് ഇളയ സഹോദരനായിരുന്ന എഡ്മണ്ട് അഞ്ചാംപനി വന്ന് മരണപ്പെട്ടത് അഡോൾഫിനെ മാനസികമായി ബാധിച്ചു.
ഇതിനെ തുടർന്ന് ക്ലാസിലെ മിടുക്കരിലൊരാളായിരുന്നു അഡോൾഫ് ദുർമുഖനും കോപശീലനും അധ്യാപകരോടും അച്ഛനോടും സ്ഥിരമായി വഴക്കുണ്ടാക്കുന്ന കുട്ടിയുമായി മാറി.
ഹിറ്റ്‌ലറുടെ മാതാവ്‌ ക്ലാര
അലോയ്സിന് കസ്റ്റംസിൽ വളരെ വിജയകരമായ ഒരു കരിയറുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ മകനും ആ വഴി പിന്തുടരണമെന്ന് അലോയ്സ് കരുതി.
ഒരിക്കൽ അലോയ്സ് അഡോൾഫിനെ കസ്റ്റംസ് ഓഫീസ് സന്ദർശനത്തിനായി കൊണ്ടു പോയതിനെ ദൃഢനിശ്ചയചിത്തരായ രണ്ടു പേരുടെ മത്സരം തുടങ്ങിയ സംഭവമായി പിന്നീട് ഹിറ്റ്‌ലർ വിവരിച്ചിരുന്നു.
ഒരു ക്ലാസിക്കൽ ഹൈസ്കൂളിൽ പോകാനും ചിത്രകാരനാവാനുമുള്ള അഡോൾഫിന്റെ ആഗ്രഹത്തെ അവഗണിച്ച് 1900 സെപ്റ്റംബറിൽ അലോയ്സ് മകനെ ലിൻസിലെ ഒരു റിയൽ സ്കൂളിലേക്കയച്ചു .
(17 വർഷത്തിനു ശേഷം മറ്റൊരു നാസി പ്രമുഖനായിരുന്ന അഡോൾഫ് എയ്ഷ്മാൻ പഠിച്ചതും ഇതേ സ്കൂളിലായിരുന്നു. ) അഡോൾഫ് ഇതിനെ എതിർത്തു.
അച്ഛന്റെ തീരുമാനത്തെ എതിർക്കാൻ അഡോൾഫ് സ്കൂളിൽ ഉഴപ്പി.
തന്റെ പ്രോഗ്രസ് കാർഡ് കാണുമ്പോൾ അച്ഛന് താൻ ചെയ്തത് തെറ്റായിരുന്നുവെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുമെന്നും തന്നെ ടെക്നിക്കൽ സ്കൂളിൽ മാറ്റിപ്പഠിപ്പിക്കുമെന്നും കരുതിയാണ് താനങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന് ഹിറ്റ്‌ലർ മെയിൻ കാംഫിൽ വീശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്.
ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ജെർമ്മൻ ദേശീയതയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.
അഡോൾഫ്.
ഹിറ്റ്‌ലർ ജെർമ്മൻ ഭരണകൂടത്തോട് മാത്രമേ മേധാവിത്വം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
വംശീയമായി തീർത്തും വ്യത്യസ്തരായ ഒരു ജനതയെ ഹാബ്സ്ബർഗ് ഭരണകൂടം ഭരിക്കുന്നതിനോടും ഹിറ്റ്‌ലറിന് വിമുഖതയുണ്ടായിരുന്നു.
ജെർമ്മൻ അഭിവാദന വാക്കായിരുന്ന "ഹെയിൽ" എന്ന വാക്കായിരുന്നു ഹിറ്റ്‌ലറും കൂട്ടുകാരും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
ഓസ്ട്രിയൻ സാമ്രാജ്യ ദേശീയഗാനത്തിനു പകരം ജർമ്മൻ ദേശീയഗാനമായിരുന്ന ഡീഷ്ലാൻഡ് യൂബർ എയ്ൽസ് ആയിരുന്നു അവർ ആലപിച്ചിരുന്നത്.
1903 ജനുവരി 13ന് ഹിറ്റ്‌ലറുടെ പതിനാലാം വയസ്സിൽ പിതാവ് മരിച്ചു.
ഇതിനെത്തുടർന്ന് ഹൈസ്കൂളിലെ അഡോൾഫിന്റെ പെരുമാറ്റം ദുഷിച്ചതായി.
സംസ്ക്കാരശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കെടുക്കില്ലെന്നു ഹിറ്റ്‌ലർ വാശിപിടിച്ചു.
എങ്കിലും ബന്ധുക്കളുടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ഒടുവിൽ സമ്മതിച്ചു.
ദുഃഖസൂചകമായി കറുത്ത ടൈ ധരിക്കില്ല എന്ന നിബന്ധനയും വെച്ചു.
(പക്ഷേ,പിന്നീട് ഹിറ്റ്‌ലർ ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ പശ്ചാത്തപിച്ചു.പിതാവിന്റെ കല്ലറയിൽ കൊത്തുപണികൾ ചെയ്ത് പേരു കൊത്തിയ ഫലകം സ്ഥാപിച്ചാണ് പരിഹാരം ചെയ്തത്).
1904  ലെ സെപ്റ്റംബറിൽ അഡോൾഫ് സ്റ്റൈറിലെ ഒരു റിയൽ സ്കൂളിൽ ചേർന്നു.
പിന്നീട് അഡോൾഫിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ചെറിയ പുരോഗതിയുണ്ടായി.
1905 -ൽ സ്കൂൾ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാൻ അഡോൾഫിന് അമ്മ സമ്മതം നൽകി.
പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം പ്രത്യേകിച്ച് ലക്ഷ്യങ്ങളോ തുടർ പഠന മോഹങ്ങളോ ഇല്ലാതെ ഹിറ്റ്‌ലർ പുറത്തിറങ്ങി.