smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
കെ.വി. രാമനാഥന്റെ അപ്പുക്കുട്ടനും ഗോപിയും സി.എ. കിട്ടുണ്ണിയുടെ അണ്ണാറക്കണ്ണൻ, പി. നരേന്ദ്രനാഥന്റെ കുഞ്ഞിക്കൂനൻ, തായാട്ടു ശങ്കരന്റെ വനഭോജനം, ഉറൂബിന്റെ അപ്പുവിന്റെ ലോകം തുടങ്ങിയവ ബാലസാഹിത്യത്തിന് ഇതരശാഖകളെക്കാൾ മാന്യത നല്കുന്നതിന് കഴിഞ്ഞവരുടെ രചനകളാണ്.
എം.ടി.യുടെ മാണിക്കക്കല്ലും നന്തനാരുടെ ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ ലോകവും ആഖ്യാനസുന്ദരമായി കുട്ടികൾ ആസ്വദിക്കുന്നു.
ബാലസാഹിത്യരംഗത്ത് നാടകങ്ങൾ രചിച്ചവരിൽ അക്കിത്തം, ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള എന്നിവരും ശാസ്ത്ര ലേഖനങ്ങൾ രചിച്ചവരിൽ ഡോ. കെ. ഭാസ്കരൻ നായർ, പി.ടി. ഭാസ്കരപ്പണിക്കർ തുടങ്ങിയവരും ഏറെ ശ്രദ്ധേയരാണ്.
കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള ശാസ്ത്രലേഖകരുടെ എണ്ണവും ആഭിമുഖ്യവും വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എൻ.വി. കൃഷ്ണവാര്യർ, പാലാ കെ.എം. മാത്യു, പി.എ. വാര്യർ, എം.എസ്. കുമാർ, പ്രൊഫ. എസ് ശിവദാസ്, പ്രൊഫ. കെ. പാപ്പൂട്ടി, ടി.ആർ. ശങ്കുണ്ണി, സി.ജി. ശാന്തകുമാർ, കെ.കെ. നീലകണ്ഠൻ, കിളിരൂർ രാധാകൃഷ്ണൻ, കോന്നിയൂർ ആർ. നരേന്ദ്രനാഥ് തുടങ്ങിയവർ ഈ രംഗത്ത് ഏറെ പ്രതിഷ്ഠാപിതരാണ്.
മലയാളത്തിൽ ഏറെ ബാലസാഹിത്യകൃതികൾ രചിച്ചിട്ടുള്ളത് ഡോ. കെ. ശ്രീകുമാറാണ്; ഏറെ മികച്ച ശാസ്ത്രശേഖരം പ്രൊഫ. എസ്. ശിവദാസിന്റെയും ഗണിതശേഖരം പള്ളിയറ ശ്രീധരന്റെയും.
ബാലസാഹിത്യരംഗത്ത് ധീരത കാണിച്ച പ്രസ്ഥാനമാണ് ബാലൻ പബ്ലിക്കേഷൻസ്.
ചങ്ങമ്പുഴയുടെ ബാലസാഹിതി ഈ ദിശയിൽ മറ്റൊരു ആത്മാർഥമായ പ്രവർത്തനമായിരുന്നു.
തുടർന്ന് എസ്.പി.സി.എസ്., ഡി.സി, പൂർണാ പബ്ലിക്കേഷൻസ്, ശാസ്ത്രസാഹിത്യപരിഷത് എന്നിവ ബാലസാഹിത്യത്തിന്റെ പരിപോഷണത്തിനു മുന്നോട്ടു വന്നു.
കേരള സർക്കാരിന്റെ ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഈ സാഹിത്യശാഖയ്ക്കു വേണ്ടി മാത്രം നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു സ്ഥാപനമാണ്.
ഒട്ടേറെ ബാലമാസികകളും ഈ രംഗത്തുണ്ടായി.
ബാലമിത്രം, ബാലരമ, പൂമ്പാറ്റ, തളിര്, കുട്ടികളുടെ ദീപിക, ബാലയുഗം, ശാസ്ത്രകേരളം, യുറീക്ക, ബാലകേരളം, അമ്പിളി അമ്മാവൻ, തത്തമ്മ, കളിച്ചെപ്പ്, ബാലമംഗളം തുടങ്ങിയവ കുട്ടികൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒട്ടേറെ കാർട്ടൂൺ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജന്മം നല്കി.
എൻ.എം. മോഹനൻ സങ്കല്പനം ചെയ്ത ബാലരമയിലെ മായാവിയാണ് ഇതിൽ താരം.
പ്രഭാതിന്റെ ബാലവിജ്ഞാനകോശം, വിദ്യാർഥിമിത്രത്തിന്റെ വിജ്ഞാനമണ്ഡലം, സ്റ്റെപ്സിന്റെ ജീവചരിത്രവിജ്ഞാനകോശം തുടങ്ങി കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള നിരവധി റഫറൻസ് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇന്നു ലഭ്യമാണ്.
ബാലസാഹിത്യരചന ഗൌരവമായ സർഗാത്മകവിഷയമായി ഇന്ന് കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ദാർശനികസാഹിത്യം
നാലുവേദങ്ങളും നൂറ്റിയെട്ട് ഉപനിഷത്തുക്കളും പതിനെട്ടു പുരാണങ്ങളും വേദാന്തങ്ങളുമെല്ലാം തർജുമയിലൂടെയും വ്യാഖ്യാനത്തിലൂടെയും കേരളീയ പണ്ഡിതന്മാർ മലയാളിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഹിന്ദു, ക്രിസ്ത്യൻ, ഇസ്ലാം, ബുദ്ധ-ജൈനമതങ്ങൾ ഇവിടെ സമന്വയിച്ചു.
ഇവയ്ക്ക് സാന്ദ്രത നല്കാൻ ശ്രീശങ്കരന്റെ അദ്വൈതദർശനത്തിന് കഴിഞ്ഞു.
ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ ക്രോഡീകരണത്തിനു ശ്രമിച്ച നവീന പണ്ഡിതന്മാരിൽ പത്ത് ഉപനിഷത്തുക്കൾ വ്യാഖ്യാനിച്ച എൽ.എ. രവിവർമയാണ് പ്രാതഃസ്മരണീയൻ.
സി.കെ. നാരായണപിള്ള, ഇ.
വി. രാമൻ നമ്പൂതിരി, ആർ.പി. ചിറ്റേഴം, ജാനകി എൻ മേനോൻ, ടി.എൻ.എൻ. ഭട്ടതിരിപ്പാട് എന്നിവരെല്ലാം ഈ ബ്രഹ്മവിദ്യാസമുച്ചയത്തെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
മുനി നാരായണപ്രസാദ്, മൃഡാനന്ദസ്വാമി, വേദബന്ധു, നിത്യചൈതന്യയതി, ആചാര്യ നരേന്ദ്രഭൂഷൺ, വി. ബാലകൃഷ്ണൻ, ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരി തുടങ്ങിയവരുടെ പ്രൗഢയത്നങ്ങൾ ഉപനിഷത് മേഖലയിലുണ്ടായി.
ഡോ.എൻ.പി. ഉണ്ണിയുടെ 108 ഉപനിഷത്, ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ഉപനിഷത് സർവസ്വം എന്നിവ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കാവുന്നതാണ്.
സുകുമാർ അഴീക്കോടിന്റെ തത്ത്വമസി ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ ആസ്വാദനവും നിത്യചൈതന്യയതിയുടെ തത്ത്വമസി തത്ത്വവും അനുഷ്ഠാനവും മൂല്യാപഗ്രഥനവുമാണ്.
ചതുർവേദങ്ങളുടെ തർജുമകൾകൊണ്ടും പഠനങ്ങൾകൊണ്ടും സമ്പന്നമാണ് മലയാളം.
വള്ളത്തോൾ നാരായണമേനോന്റെ ഋഗ്വേദവിവർത്തനം പ്രഖ്യാതമായ പദ്യവിവർത്തനമാണ്.
പി. അരവിന്ദാക്ഷപ്പിഷാരടി (ഋഗ്വേദസംഹിത, ഗദ്യം), എ.വി. രാധാകൃഷ്ണവൈദിക് (യജുർവേദസംഹിത) എന്നിവർ ഗദ്യത്തിലും വേദങ്ങൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
വി.കെ. നാരായണഭട്ടതിരി, ഒ.എം.സി. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, വേദബന്ധു, ആചാര്യ നരേന്ദ്രഭൂഷൻ, ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരി, ഡോ.എ.ജി. കൃഷ്ണവാര്യർ തുടങ്ങിയവർ വേദാർഥ വിചാരങ്ങളുടെ നവീനലോകം തുറന്നവരാണ്.
ഭഗവദ്ഗീതയ്ക്ക് ആദ്യപരിഭാഷ ഭാഷാഭഗവദദ്ഗീതയിലൂടെ വാർന്നുവീണത് ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളിൽ ശ്രേഷ്ഠമലയാളത്തിലാണ്.
തുടർന്ന് നിരവധി തർജുമകളും ഭാഷ്യങ്ങളുമുണ്ടായി.
പി. ശങ്കുണ്ണിമേനോൻ, കെ.എൻ. ഗുരുക്കൾ, കൊല്ലങ്കോട് ഗോപാലൻ നായർ, കെ.എം.ജി. ബാലകൃഷ്ണൻ നായർ തുടങ്ങിയവരാണ് ഭാഷ്യകർത്താക്കളിൽ പ്രമുഖർ.
പ്രണവവേദം എന്ന അഞ്ചാം വേദവും കേരളീയശ്രദ്ധയിൽ പ്രമുഖമാണ്.
ഒ.എം.ചെറിയാന്റെ ഹൈന്ദവധർമ സുധാകരം, ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ഹിന്ദുധർമതത്ത്വസാരം, സി.വി. വാസുദേവഭട്ടതിരിയുടെ ഭാരതീയ ദർശനങ്ങൾ തുടങ്ങി ദർശനത്തിന്റെ പൊതുലോകം അനാവരണം ചെയ്യുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്ക് ഹിന്ദുദാർശനിക മേഖലകളിൽ പ്രമുഖ സ്ഥാനമുണ്ട്.
കേരളീയന്റെ സമൂഹമനസ്സിൽ പടർന്നേറിയതാണ് രാമായണം, മഹാഭാരതം, മഹാഭാഗവതം എന്നിവയുടെ സംസ്കാരം.
കാവ്യപാരമ്പര്യത്തോടൊപ്പം അവയ്ക്ക് ചിന്തയുടെ ഗൌരവമുള്ള ഗദ്യതർജുമകൾ മലയാളത്തിലുണ്ട്.
വ്യാസഭാരതം (വിദ്വാൻ കെ. പ്രകാശം), സമ്പൂർണഭാരതം (ഡോ. കല്പറ്റ ബാലകൃഷ്ണൻ ജന. എഡിറ്റർ) എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് സമ്പൂർണ ഗദ്യതർജുമകളുണ്ട് മഹാഭാരതത്തിന്.
പുരാണങ്ങളുടെ തർജുമയിൽ വള്ളത്തോൾ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു.
ഭാരതപര്യടനം ഭാരതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കുട്ടിക്കൃഷ്ണമാരാരുടെ ഉജ്ജ്വലപഠനമാണ്.
സി.വി. കുഞ്ഞിരാമനും തുറവൂർ വിശ്വംഭരനും ഈ വഴിയേ പഠനം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഉപനിഷത്തുക്കൾ, വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ ആർഷസമൃദ്ധി മലയാളവത്കരിക്കുന്നതിൽ ഏറെ ഉത്സാഹം ഇന്ന് ഭാഷാരംഗത്ത് കാണുന്നു.
സ്വാമി ചന്ദ്രശേഖരസരസ്വതിയുടെ ഹിന്ദുമതം-ഒരു സമഗ്രവീക്ഷണം ഏറ്റവും പുതിയ ഹിന്ദുമതപരിചയപഠനമാണ്.
രംഗനാഥാനന്ദസ്വാമി, മൃഡാനന്ദസ്വാമി, ആഗമാനന്ദസ്വാമി, നടരാജഗുരു, വി. പനോളി തുടങ്ങിയവരാണ് ഹിന്ദുധർമത്തിന്റെ വിശ്വവ്യാപകത്വം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ മഹാപ്രതിഭകൾ.
പുനരാഖ്യാനം ചെയ്യപ്പെട്ട പരമഹംസർ കഥകൾ, മഹാത്മജിയുടെ വിവിധമേഖലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആശയങ്ങൾ, വിവേകാനന്ദന്റെ സമ്പൂർണലേഖനങ്ങൾ, രമണമഹർഷിയുടെയും ജിദുകൃഷ്ണമൂർത്തിയുടെയും രചനകൾ തുടങ്ങിയവയും ഇന്ത്യൻ ജീവിതത്തിന്റെ തേജോമയ ചിന്തകളുടെ സഞ്ചയങ്ങളാണ്.
മഹാവീരന്റെ അഹിംസാത്മകവ്യക്തിത്വം പഠനത്തിനും സർഗാത്മകസാഹിത്യത്തിനും  പ്രചോദകമായിട്ടുണ്ട്.
പഞ്ചാപകേശയ്യർ മഹാവീരന്റെ ചരിത്രം മലയാളിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.
‌‌ബുദ്ധദർശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ക്ഷേമേന്ദ്രന്റെ ബോധിസത്വാപദാന കല്പലത (വള്ളത്തോൾ), തരവത്ത് അമ്മാളു അമ്മയുടെ ബുദ്ധചരിതം, തേലപ്പുറത്ത് നാരായണൻനമ്പിയുടെ ധർമപാദം, ധർമാനന്ദ കൊസാംബിയുടെ ഭഗവാൻ ബുദ്ധൻ, അശ്വഘോഷന്റെ ശ്രീബുദ്ധചരിതം തുടങ്ങിയ രചനകൾ മലയാളിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എൻ.ആർ. പിള്ളയുടെ ബുദ്ധതത്ത്വപ്രകാശിക, ജാതകകഥകൾ, 101 സെൻകഥകൾ (എൻ.ഡി. കൃഷ്ണനുണ്ണി) അയ്യപ്പത്തിന്റെ ധർമപാദതർജുമ, രാഘവൻതിരുമുല്പാട്, മഞ്ചേരി രാമയ്യർ തുടങ്ങിയവരുടെ പഠനങ്ങളും കേരളീയരെ ആകർഷിച്ചു.
ബസവാനുയായികൾക്ക് ഗിരിരാജയുടെ ബസവദർശനം എന്ന കൃതി, വിശുദ്ധ ഖുർ ആന്റെ വിവിധ തർജുമകൾ (സി.എൻ. അഹമ്മദ് മൌലവി, അബ്ദുറഹ്മാൻമഖ് ഭൂമി, ഇമ്പിച്ചിക്കോയത്തങ്ങൾ തുടങ്ങിയവരുടേത്), കുഞ്ഞി അഹമ്മദ് മൗലവി പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ ഇഹ്യ, സമ്പൂർണ ഇസ്ലാം ചരിത്രം ശരീയത്ത്, ഇസ്ലാം മതനിയമസംഹിത തുടങ്ങിയവയും ഇസ്ലാം അനുശാസിക്കുന്ന പ്രവാചകവൈദ്യം, ഖുർ ആൻ ചികിത്സ, സന്മാർഗം, വൈവാഹിക ജീവിതം, നിയമസംഹിത, ശാസ്ത്രസത്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പ്രായോഗിക ജീവിതദർശനങ്ങളും ബഹുമുഖമായ ഇസ്ലാം ദർശനസമുച്ചയത്തിലുണ്ട്.
മിഷനറിമാരുടെ കാലംതൊട്ട് ബൈബിൾ പരിഭാഷയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ശ്രമം ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ നടന്നുപോന്നിട്ടുണ്ട്.
കുരിയർ പ്രസ്സിൽ അച്ചടിച്ച മലയാളം ബൈബിളാണ് ഇതിന് തുടക്കം കുറിച്ചത്.
ബെയ്ലിയുടെ പുതിയനിയമം പരിഭാഷയും ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ സുവിശേഷസംഗ്രഹം, പുതിയ നിയമം എന്നിവയും ബൈബിൾ സൊസൈറ്റീസ് ഒഫ് ഇന്ത്യയുടെ സത്യവേദപുസ്തകവും തുടർന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
സത്യവേദ ഇതിഹാസം, ത്രാണകമാഹാത്മ്യം ശ്രീയേശുക്രിസ്തു മാഹാത്മ്യം, ബൈബിളിന്റെ മഞ്ഞുമ്മേൽ പരിഭാഷ, ഓശാന പബ്ളിക്കേഷൻസിന്റെ ബൈബിൾ പരിഭാഷ, പാസ്റ്ററൽ ഓറിയന്റേഷൻ സൊസൈറ്റിയുടെ ബൈബിൾ തർജുമ എന്നിങ്ങനെ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിലെ സഭാസ്വഭാവമനുസരിച്ച് നിരവധി പരിഭാഷാ സംരംഭങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
അതിൽ ദാനിയേൽ റെഫറൻസ് ബൈബിൾ എന്ന പേരിൽ എ.പി. ദാനിയേലിന്റെ ബൈബിളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, സാക്ഷ്യവേദങ്ങൾ, സന്മാർഗവേദങ്ങൾ തുടങ്ങി ക്രിസ്തുദർശനത്തിന്റെ അനുശാസനങ്ങളും ബൈബിൾ പഠനങ്ങളുംകൊണ്ട് വളരെ വിപുലമാണ് ക്രിസ്തീയ ദർശനസംഹിത.
പുത്തൻപാന, ചതുരന്ത്യം തുടങ്ങിയ അർണോസ് കൃതികൾ, ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉണ്ടായ പ്രാർഥനാഗീതങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ഏറെ പ്രചരിച്ചവയാണ്.
ക്രിസ്ത്വാനുകരണം പരിഭാഷ സുപ്രധാന ദർശനരചനയത്രെ.
സോളമന്റെ ഗീതങ്ങൾ, പുതിയ നിയമത്തിലെ മറിയം എന്നിങ്ങനെ ദർശനവും കാവ്യസൌന്ദര്യവും തികഞ്ഞ ഭാഗങ്ങൾ ഏറെ പ്രത്യേകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ജെ. കട്ടയ്ക്കൽ (ക്രൈസ്തവദർശനം), പി.ടി. കുരുവിള (ക്രൈസ്തവചിഹ്നങ്ങൾ), കെ.ജി. കുര്യൻ (പുതിയ നിയമപ്രവേശിക), ജോസഫ് എം.ഒ. നെടുങ്കുന്നം (അരണ്യനാദം), പി.ടി. ചാക്കോ (അന്വേഷണം) എന്നിവർ പ്രശസ്ത ക്രിസ്ത്യൻ ചിന്തകരാണ്.
ജോസഫ് പ്ലാമ്പനയുടെ ഉപ്പ് എന്ന ഗ്രന്ഥം ബൈബിളിലെ ഉപ്പിന്റെ ധ്വനിസാന്ദ്രതയിലൂടെയുള്ള പണ്ഡിതോചിത പര്യടനമാകുന്നു.
ചാവറ കുരിയാക്കോസച്ചനാണ് ക്രിസ്തുമത ദാർശനികരിൽ പ്രമുഖനായ പണ്ഡിതൻ.
സാധു ഇട്ടിയവരനെപ്പോലുള്ള അവധൂതരും കുറവല്ല.
അനുഭവസാക്ഷ്യംകൊണ്ട് ഉത്തേജനം നല്കിയവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഏറെ.
വിതക്കാരന്റെ വചനം, വചനവഴിയേ ദൈവമേ അങ്ങെന്നെ ഉണർത്തി എന്നിങ്ങനെ.
മതശാസ്ത്രത്തിന്റെ സംവാദനതലം പൗലോസ് മാർ ഗ്രിഗോറിയോസ്, പൗലോസ് മാർ പൗലോസ്, ഫാ.
അടപ്പൂർ തുടങ്ങിയ പുരോഹിത പണ്ഡിതന്മാർ സജീവമാക്കി.
മാർ ഗ്രിഗോറിയോസിന്റെ ദർശനത്തിന്റെ പൂക്കൾ വിഖ്യാതം.
വിമോചനദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ വക്താവാണ് പൗലോസ് മാർ പൗലോസ്.
മാർക്സിയൻ ദർശനരംഗത്ത് ഇ.
എം.എസ്., കെ. ദാമോദരൻ സി. ഉണ്ണിരാജ, എൻ. ഇ.
ബലറാം, പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ള എന്നിവരുടെ ശ്രദ്ധേയമായ രചനകളുണ്ട്.
മാർക്സിയൻ തത്ത്വഗ്രന്ഥമായ മൂലധനം മലയാളത്തിന്റെ സമ്പൂർണതർജുമയ്ക്കു വിധേയമായി.
മതേതരദർശനം പടുത്തുയർത്തുന്നതിൽ ഇവർക്കൊപ്പം പ്രൊഫ. എ.ടി. കോവൂർ, എം.സി. ജോസഫ് തുടങ്ങിയവർ നയിച്ച യുക്തിവാദദർശനവും എൻ.കെ. ജോസ്, കെ.കെ. കൊച്ച്, കെ.എം. സലിംകുമാർ, ജെയിംസ് തുടങ്ങിയവർ വളർത്തിയെടുത്ത ദലിത ദർശനങ്ങളും മലയാളിയുടെ ശക്തിയായി.
ടാഗൂർ, മഹാത്മാഗാന്ധി, സ്വാമിവിവേകാനന്ദൻ, അരവിന്ദമഹർഷി, രമണ മഹർഷി, ഡോ. അംബേദ്കർ, ജിദുകൃഷ്ണമൂർത്തി, കാറൾമാർക്സ്, ലെനിൻ, ട്രോട്സ്കി, മാവോത്സെതുങ്, വാഗ്ഭടാനന്ദൻ, സാർത്ര്, കാമു, ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ, ശ്രീനാരായണഗുരു, രംഗനാഥാനന്ദ സ്വാമി തുടങ്ങിയ ദാർശനിക വ്യക്തിത്വങ്ങളെ അടുത്തു കണ്ടറിയാൻ കേരളീയർ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആശയതലത്തിലും പ്രായോഗികതലത്തിലും അവരെ കേരളമനസ് ഉൾക്കൊണ്ടു.
ആത്മവിദ്യയും ആനന്ദമതവും സത്യാന്വേഷണവും വർഗസമരവും ഭാരതീയതയും അസ്തിത്വവാദവുമെല്ലാം ഇളക്കി മറിച്ച വയലാണ് കേരളീയമനസ്.
ദാർശനികഫലപുഷ്ടി അതിന് ഏറും.
കലാശാസ്ത്രങ്ങൾ.
കലാനിരൂപണങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാനമായ, രൂപഭാവസങ്കല്പങ്ങൾ നിർണയിക്കുന്ന ചിന്താശാസ്ത്രത്തെയാണ് കാവ്യമീമാംസ എന്ന് വിവരിക്കുന്നത്.
ഭാരതീയ കാവ്യമീമാംസയ്ക്ക് അടിത്തറയിട്ടത് ഭരതന്റെ നാട്യശാസ്ത്രവും അതേക്കുറിച്ച് പില്ക്കാലത്തുണ്ടായ ചർച്ചകളുമാണ്.
ഭരതന്റെ നാട്യശാസ്ത്രം കെ.പി. നാരായണപ്പിഷാരടി തർജുമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ആനന്ദവർധനന്റെ ധ്വന്യാലോകം, അഭിനവ ഗുപ്തന്റെ ധ്വന്യാലോകലോചനം, ഭാമഹന്റെ കാവ്യാലങ്കാരം, ഉദ്ഭടന്റെ കാവ്യാലങ്കാര സംഗ്രഹം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം മലയാളത്തിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്കും ചർച്ചകൾക്കും വിധേയമായി.
ഭാരതീയ അലങ്കാരശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളെ മൌലികമായി കണ്ടെത്തുന്ന കൃതിയാണ് രാജരാജവർമയുടെ ഭാഷാഭൂഷണം.
അതിൽ പ്രാസവാദപരമായ ചർച്ച ഭാഷയുടെ മേഖലയിൽ നടത്തിയ ആദ്യത്തെ മൗലികവും ഉത്പതിഷ്ണുത്വപരവുമായ ചിന്തകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
ഭാരതീയകാവ്യശാസ്ത്രം (ഡോ. ടി. ഭാസ്കരൻ), സംസ്കൃതത്തിലെ സാഹിത്യചിന്ത (കൃഷ്ണചൈതന്യ), അഭിനവഗുപ്തന്റെ രസസിദ്ധാന്തം (വേദബന്ധു), എം.പി. പോൾ (സൗന്ദര്യനിരീക്ഷണം), സാഹിത്യലോചനം (പി.എം. ശങ്കരൻ നമ്പ്യാർ), അലങ്കാരശാസ്ത്രം മലയാളത്തിൽ (ചാത്തനാണ് അച്യുതനുണ്ണി), പൗരസ്ത്യകാവ്യദർശനം (എം.എസ്. മേനോൻ), അലങ്കാരശാസ്ത്രം (ഫാ. ജരാർദ്), അലങ്കാരശാസ്ത്രം (മുഴൂർ), അലങ്കാരദീപിക (എണ്ണയ്ക്കാട്ട് രാജരാജവർമ) എന്നിങ്ങനെ പൌരസ്ത്യ സാഹിത്യമീമാംസയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ ഏറെയാണ്.
ഇതോടൊപ്പം കാണണം പാശ്ചാത്യസൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരമായ ദർശനങ്ങൾ ക്രോഡീകരിച്ച പഠനങ്ങൾ.
എം. അച്യുതന്റെ പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യവിമർശനം, കെ.എം. തരകൻ രചിച്ച പാശ്ചാത്യസാഹിത്യ തത്ത്വശാസ്ത്രം, കെ.എം. ഡാനിയേലിന്റെ കലാദർശനം, എം.കെ. സാനുവിന്റെ കാവ്യതത്ത്വപ്രവേശിക, നിത്യചൈതന്യയതിയുടെ കലയും ആവിഷ്കാരവും, ചാത്തനാത്ത് അച്യുതനുണ്ണിയുടെ അലങ്കാരശാസ്ത്രം മലയാളത്തിൽ, നെല്ലിക്കൽ മുരളീധരന്റെ പാശ്ചാത്യ-പൗരസ്ത്യ ദർശനങ്ങളുടെ പരിചയഗ്രന്ഥം, വിശ്വസാഹിത്യദർശനങ്ങൾ, ഡോ. കല്പറ്റ ബാലകൃഷ്ണന്റെ നിരൂപകന്റെ വിശ്വദർശനം, ഡോ. രാധിക സി.നായരുടെ സമകാലികസാഹിത്യസിദ്ധാന്തം-ഒരു പാഠപുസ്തകം, പ്രൊഫ. കെ. ഗോപിനാഥൻനായരുടെ യവനകാവ്യ ചിന്തകന്മാർ ഇവയെല്ലാം ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു.
എം.കെ. ഗുരുക്കളുടെ കലാവിദ്യാവിവരണം, എ.ഡി. ഹരിശർമയുടെ നാടകപ്രവേശിക, ആർ. നാരായണപ്പണിക്കരുടെ ഹൈന്ദവ നാട്യശാസ്ത്രം, ആറ്റൂരിന്റെ സംഗീത ചന്ദ്രിക, എ.ഡി.മാധവന്റെ കർണാടക സംഗീതമാലിക, ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതം, എ.കെ. രവീന്ദ്രനാഥിന്റെ കർണാടകസംഗീത ചരിത്രം, മാലിയുടെ കേരളസംഗീതം, വി.ടി. മുരളിയുടെ സംഗീതത്തിന്റെ കേരളീയപാഠങ്ങൾ എന്നിവ കലാനിരൂപണത്തിന്റെ ഉദാത്തമാതൃകകളാണ്.
ജി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ കഥകളി, മാണി മാധവചാക്യാരുടെ നാട്യകല്പദ്രുമം, പി.സി. വാസുദേവൻ ഇളയതിന്റെ കൃഷ്ണനാട്ടം, ഡോ. ആർ. ശ്രീകുമാറിന്റെ കഥകളി മുദ്ര, കെ.പി.എസ്, മേനോന്റെ കഥകളിരംഗം, ചിറ്റൂർ നാരായണൻ നമ്പൂതിരിയുടെ സർവാംഗാഭിനയം, സി.പി. ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്റെ കരണങ്ങൾ, കലാമണ്ഡലം പദ്മനാഭൻ നായരുടെ കളിവേഷം, ചൊല്ലിയാട്ടം, അയ്മനം കൃഷ്ണക്കൈമളുടെ അഭിനയസാഹിത്യം, വേണുജിയുടെ കഥകളിയിലെ കൈമുദ്രകൾ, പി.കെ. വിജയഭാനുവിന്റെ നൃത്യപ്രാകാശിക, ഡോ. ടി.ജി. ശൈലജയുടെ നാട്യപ്രയോഗങ്ങൾ എന്നിവ വിവിധ നാട്യരീതികളുടെ പഠനങ്ങളാണ്.
താണ്ഡവ നാട്യത്തിന്റെ ലക്ഷണം വേദബന്ധുവിന്റെ താണ്ഡവലക്ഷണം എന്ന കൃതിയിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇന്ദിരാഭായി തങ്കച്ചിയുടെ ഭരതനാട്യമാണ് ഈ നൃത്തരൂപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകൃതികളിൽ ഒന്ന് (1952).
ലാസലാവണ്യം കലാമണ്ഡലം കല്യാണിക്കുട്ടിയമ്മയുടെ മോഹിനിയാട്ടം-ചരിത്രവും ആട്ടപ്രകാരവും എന്ന കൃതിയിലും കലാവിജയന്റെ മോഹിനിയാട്ടത്തിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
മൃണാളിനി സാരാഭായി ഭരതനാട്യം എന്ന കൃതി രചിച്ചു.
ഗിരിജാചന്ദ്രൻ സഹകർത്താവായി ഭരതനാട്യചിന്താമണി എന്നൊരു പഠനവുമുണ്ട്.
കേസരി ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ നവീന ചിത്രകല, കെ.ടി. രാമവർമയുടെ ചിത്രകലാപ്രസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ, ആർ. രവീന്ദ്രനാഥിന്റെ ചിത്രകല സർഗഭാവനയുടെ രൂപാന്തരങ്ങൾ, വിജയകുമാർ മേനോന്റെ ഭാരതീയ കലാചരിത്രം, ആധുനികകലയുടെ ലാവണ്യതലങ്ങൾ, പയ്യന്നൂർ കേശവനാശാരിയുടെ ചിത്രശില്പകലാശാസ്ത്രം, പദ്മനാഭൻതമ്പിയുടെ ചിത്രകലാദർശനം, കെ.കെ. വാര്യരുടെ ചിത്രസൂത്രം എന്നിവ ചിത്രലാവണ്യത്തിന്റെ തികവും മികവും ആലേഖനം ചെയ്യുന്നു.
ശില്പകലയെക്കുറിച്ച് ആധികാരികഗ്രന്ഥമാണ് എൻ. കോയിത്തട്ടയുടെ ഇന്ത്യൻ ശില്പകല.
ചിത്രകലയും സാഹിത്യവുമായുള്ള ബന്ധം ആധുനികതയുടെ സവിശേഷ ചർച്ചാവിഷയമാണ്.
എം.വി. ദേവൻ, അയ്യപ്പപ്പണിക്കരുടെ കവിതയ്ക്കെഴുതിയ അവതാരിക, ടി.ആറിന്റെ ചിത്രകലയും ചെറുകഥയും, വിജയകുമാർ അനാവൃതമാക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തിന്റെ വിസ്മയഭാവങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ഇത്തരം ശ്രേഷ്ഠശ്രമങ്ങളാണ്.
കേരളത്തിലെ ചുവർച്ചിത്രപഠനത്തിൽ എം.ജി. ശശിഭൂഷൻ മുന്നിട്ടുനില്ക്കുന്നു.
പ്രശസ്തചിത്രകാരനായ രാമചന്ദ്രനെക്കുറിച്ചുള്ള നിരൂപണമാണ് പി. സുരേന്ദ്രന്റെ രാമചന്ദ്രന്റെ കല.
വാദ്യവിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളും ഇക്കൂട്ടത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്നു.
അന്നമനട പരമേശ്വരൻ മാരാരുടെ തിമിലവാദ്യം, എ.എസ്.എൻ. നമ്പീശന്റെ മേളങ്ങൾ താളവാദ്യങ്ങൾ, കോമരത്ത് ഗോപാലമേനോന്റെ താളമേളങ്ങൾ, ഇ.
പി. നാരായണപ്പിഷാരടിയുടെ മൃദംഗമഞ്ജരി, ശങ്കരവാര്യരുടെ മദ്ദളമെന്ന മംഗളവാദ്യം, ഞെരളത്ത് ഹരിഗോവിന്ദന്റെ കേരളീയവാദ്യകല, അജിത് നമ്പൂതിരിയുടെ മേളരാഗാമൃതം, കരിയന്നൂർ നാരായണൻ നമ്പൂതിരിയുടെ പഞ്ചവാദ്യപഠനം, പി. നാരായണൻ നമ്പ്യാരുടെ മിഴാവ്, ഈശ്വരനുണ്ണിയുടെ മിഴാവൊലി എന്നിങ്ങനെ കേരളീയ വാദ്യങ്ങളെ അടുത്തറിയാൻ മികച്ച യത്നങ്ങൾ തന്നെയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
നാട്ടുവാദ്യങ്ങളും നാടൻ കലകളും ജനാർദനൻ പുതുശ്ശേരിയുടെ ഈ വിഷയത്തിലുള്ള സമഗ്രപഠനമാണ്.
തെയ്യത്തിന്റെ മുഖത്തെഴുത്തിനെക്കുറിച്ച് തട്ടുംദളം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ചന്ദ്രൻ മുട്ടത്ത് പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
പി.എം. റാംമോഹന്റെ നേപഥ്യം കഥകളിയിലെ ചുട്ടിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള പഠനമാണ്.
ചവിട്ടുനാടകരൂപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആധികാരികപഠനമാണ് സെബിനാറാഫിയുടെ ചവിട്ടുനാടകം.
കൃഷ്ണനാട്ടത്തെക്കുറിച്ച് എ.സി.ഡി. രാജയും പഠനം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
നാടകകലയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾകൊണ്ട് ഏറെ സമ്പന്നവുമാണ് നമ്മുടെ ഭാഷ.
നാടകചരിത്രനിർമാതാക്കളിൽ പ്രധാനി ജി. ശങ്കരപ്പിള്ളയാണ്.
സംവിധായകസങ്കല്പമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു സവിശേഷഗ്രന്ഥം.
എൻ.എൻ. പിള്ളയുടെ നാടകദർപ്പണം, കർട്ടൻ, വയലാവാസുദേവൻപിള്ളയുടെ രംഗഭാഷ, അരങ്ങിന്റെ അർഥതലങ്ങൾ, ഭാസിമടവൂരിന്റെ നാടകവേദി, മേക്കൊല്ലയുടെ നവീനനാടകാദർശം, അഴകേശന്റെ എപ്പിക് തിയെറ്റർ കേരളത്തനിമയിൽ, ജി. ഗംഗാധരൻനായരുടെ മലയാളനാടകം : ഗ്രന്ഥപാഠവും രംഗപാഠവും, ചേലങ്ങാടിന്റെ സംഗീതനാടകപ്രസ്ഥാനം കേരളത്തിൽ, കെ. ശ്രീകുമാറിന്റെ സംഗീതനാടകചരിത്രം, ടി.പി. സുകുമാരന്റെ നാടകം കണ്ണിന്റെ കല, കാട്ടുമാടത്തിന്റെ മലയാളനാടകപ്രസ്ഥാനം, കെ.എസ്. നാരായണപിള്ളയുടെ ദൃശ്യവേദി, വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരൻനായരുടെ രംഗപ്രവേശം, നരേന്ദ്രപ്രസാദിന്റെ അരങ്ങും പൊരുളും തുടങ്ങിയവയും മലയാള നാടകപ്രവർത്തകരുടെ അഭിനയാനുഭവങ്ങളും ഇതോടൊപ്പം ചേർക്കണം.
നാടകപഠനത്തിൽ വിപ്ലവകരമായ സ്വരം ഏറെ മുഴങ്ങിയത് സി.ജെ. തോമസിന്റെ ഉയരുന്ന യവനികയിലാണ്.
മഹാപണ്ഡിതനായ എം.പി. ശങ്കുണ്ണിനായർ നാടകീയാനുഭവം എന്ന രസം, നാട്യമണ്ഡപം എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഭാരതീയനാടകവേദിയെ ഉത്പതിഷ്ണുത്വത്തോടെ സമീപിക്കുന്നു.
സർക്കസ്, മാജിക്, കായികവിനോദങ്ങൾ, കരാട്ടെ, കളരിപ്പയറ്റ്, മാന്ത്രികം തുടങ്ങിയവയും കലാപഠനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി വ്യവഹരിക്കുന്നു.
കേരളത്തിന് ഈ വിഷയങ്ങളിലെല്ലാം ഒരു നൈരന്തര്യമുള്ളതിനാൽ ഏറെ പഠനങ്ങൾ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
കാലാനുസൃതമായ വീക്ഷണവ്യതിയാനങ്ങൾ ക്ലാസ്സിക് രൂപങ്ങളിലും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
വിവിധ കലാരൂപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രാന്തരീക്ഷം മലയാളം അഭിമാനപൂർവം നിലനിർത്തുന്നു.
നാട്ടറിവുകൾ
നാടൻകലകളുടെ വൈവിധ്യം, ആചരണത്തിന്റെ അധികാരികൾ, രീതികൾ എന്നിവയെല്ലാം വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു നാടൻ കലാസൂചിക സംഗീതനാടക അക്കാദമി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഐതിഹ്യങ്ങൾ, തെയ്യങ്ങൾ, നാടൻപാട്ടുകൾ, നാടോടി നാടകങ്ങൾ, വിവിധസമുദായങ്ങളുടെ ആചരണക്രിയകൾ ഇവയെല്ലാം ഇതിൽ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വടക്കൻപാട്ടും തെക്കൻപാട്ടും പുരാണസമുദായാംശങ്ങളും ചെങ്ങന്നൂർ ആതി തുടങ്ങിയ കഥാഗാനങ്ങളും നാടോടി വിജ്ഞാനത്തിൽപ്പെടുന്നു.
ക്ഷേത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തീയാട്ട്, തെയ്യവും തിറയും തുടങ്ങിയവയും.
അനുഷ്ഠാനകലകളെക്കുറിച്ച് അറിവുനൽകുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഏറെയാണ്.
എം.വി. വിഷ്ണുനമ്പൂതിരിയാണ് ഈ രംഗത്തെ സമുന്നത വ്യക്തിത്വം.
ഫോക്ലോറും ജനസംസ്കാരപഠനവും എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ കൃതി.
വി.എം. കുട്ടിക്കൃഷ്ണമേനോന്റെ കേരളത്തിന്റെ നടനകല ജനകീയകലാ ലക്ഷണളെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ പഠനമാണ്.
ജി. ഭാർഗവൻപിള്ള, കാക്കാരിശ്ശി നാടകത്തിന്റെ രൂപനിർണയത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഫോക്ലോർ രംഗത്ത് ചുമ്മാർ ചൂണ്ടൽ, വെട്ടിയാർ പ്രേംനാഥ് എന്നിവർ നൽകിയ സംഭാവനകൾ ഗണനീയമാണ്.
വാണിദാസ് എളയാവൂർ, എ. രാഘവൻ പയ്യനാട്, മുരളീധരൻ തഴക്കര, വേലായുധൻ പണിക്കശ്ശേരി, സി.ആർ. സുമേഷ്, ബി. രവികുമാർ തുടങ്ങിയവർ നാട്ടുസൌന്ദര്യവിജ്ഞാനരംഗത്ത് സജീവരാണ്.
സുമേഷിന്റെ അരങ്ങിന്റെ ബഹുസ്വരതയും അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ഉത്സവപരതയും അപഗ്രഥിക്കുന്ന പറണേറ്റും ഫോക്ലോർ ആചരണങ്ങൾ അപഗ്രഥിക്കുന്ന അനുഷ്ഠാനകല രംഗാവതരണങ്ങളും ഫോക്ലോറും ഈ രംഗത്തെ രൂപമീമാംസാപ്രാധാന്യമുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
രാഘവൻ പയ്യനാടിന്റെ ഫോക്ലോർ ഒരു പഠനസഹായി, ജി. ഭാർഗവൻപിള്ളയുടെ നാട്ടരങ്ങ് വികാസവും പരിണാമവും അറിവിന്റെ ഈ രംഗത്ത് ലക്ഷണഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
അജ്ഞാത കർത്തൃകമായ കൃഷിഗീത എന്ന ഗ്രന്ഥമാണ് മലയാളത്തിലെ നാടോടി വിജ്ഞാനപ്രചോദിതമായ ആദ്യ സമ്പൂർണ കൃഷിശാസ്ത്ര രചനയെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇന്ന് നാടോടിവിജ്ഞാനം കടൽ, കാട്, നാട്, ജന്തുക്കൾ, ചരിത്രം, വൈദ്യം, പാട്ടുകൾ, കാവ്, പഴമൊഴി, പൂക്കൾ, പക്ഷികൾ, വയൽ, വെള്ളം, ഭക്ഷണം എന്നിങ്ങനെ വ്യാപകമേഖലയാണ്.
നെഗ്രിറ്റ്യൂഡ് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ കെ.എം. സലിംകുമാർ അടിസ്ഥാനവിഭാഗങ്ങളുടെ സൌന്ദര്യശാസ്ത്രപ്രശ്നങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.
കെ.കെ. കൊച്ച്, എൻ.കെ. ജോസ് തുടങ്ങിയവരാണ് ഈ മേഖലയിലെ പ്രമുഖർ.
നാടോടിവിജ്ഞാനീയത്തിൽ ഗണ്യമായ ഒന്നാണ് ദലിതവീക്ഷണം.
പൊതുസമൂഹപഠനത്തിലും ഏറെ നിയാമകം.
കവിതയിലെ നാടും നഗരവും നാട്ടുകലാസൗന്ദര്യദർശനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എഴുതിയ നിരൂപണമാണ്.
ആദിവാസി ഗാനങ്ങളുടെ അപൂർവമായ ശേഖരണവും വിലയിരുത്തലുമാണ് എം. സെബാസ്റ്റ്യന്റെ കാട്ടിലെ പാട്ടുകൾ.
സിജി.
എൻ. എഴുതിയ തിറയാട്ടവും അഞ്ചടിയും സവിശേഷ നാടൻ രൂപപഠനമാണ്.
മലബാറിലെ നാടൻ കലകളെ മുൻനിർത്തി ഡോ. കെ.കെ.എൻ. കുറുപ്പ് രചിച്ച ദ്രാവിഡഘടകങ്ങൾ മലബാറിലെ നാടൻ കലയിൽ എന്ന ഗ്രന്ഥം തൃക്കരിപ്പൂരിലെ രാമവില്യം കഴകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സവിശേഷപഠനമാണ്.
നാടോടിവിജ്ഞാനം മലയാളസാഹിത്യ നിരൂപണത്തെയും ചരിത്രദർശനത്തെയും ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിന്റെ മാതൃകയാണ് ഈ ഗ്രന്ഥവും ഡോ. വി. റിജയുടെ തൃക്കോട്ടൂർതാവഴിയും.
സമൂഹത്തെ ആഴത്തിൽ അറിയുന്നതിന് ഫോക്ലോർ നിയാമകശക്തിയാകുന്നു.
ആധുനികചിന്തയിൽ ഫോക്ലോറിനുള്ള ഈ സ്ഥാനം ഇന്ന് ഏറെ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.
കേരളീയന്റെ കലാചിന്തയിൽ പ്രത്യേകസ്ഥാനം നാടോടിവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ ഭാവരൂപപഠനങ്ങൾ നേടിയെടുത്തുകഴിഞ്ഞു.
ചലച്ചിത്രസാഹിത്യം
ജെ.സി. ഡാനിയേലിന്റെ 'വിഗതകുമാരനി'ൽ തുടങ്ങുന്നതാണ് മലയാളചലച്ചിത്ര ചരിത്രം.
നാടകത്തിന്റെ ശൈലീവിശേഷങ്ങളും പുരാണപ്രീതികളും പരീക്ഷിച്ചു മൗലികമായ സാമൂഹ്യപ്രമേയത്തിൽ തുടങ്ങിയെങ്കിലും നാടകത്തിലെന്നപോലെ തമിഴിന്റെ സ്വാധീനം പില്ക്കാല സിനിമയിൽ ധാരാളമുണ്ടായി. 'സ്ത്രീ' എന്ന ചിത്രം തുടർന്ന് ജീവിതഗന്ധിയായ സിനിമയുടെ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു.
കല എന്ന നിലയ്ക്ക് കാല്പനികതയും റിയലിസവും നിയോറിയലിസവും കമേഴ്സ്യലിസവും മലയാളശൈലിയുടെ പരിവർത്തനശൈലികളായി.
അവതരണത്തിലും പ്രമേയത്തിലും ഏറെ പരീക്ഷണങ്ങൾ പിന്നിട്ട മലയാളസിനിമ ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ സുപ്രധാന ശക്തിയാണ്.
ഇന്ന് ന്യൂജനറേഷൻ എന്ന പേരിൽ അത് വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പുതിയ പ്രമേയങ്ങൾ, പുതിയ അവതരണശൈലികൾ, പുതിയ അഭിനേതാക്കൾ അതാണ് ന്യൂജനറേഷൻ സിനിമ.
ചലച്ചിത്രകലയെ അടുത്തുകാണുന്നതിന് ശ്രമിച്ച ആദ്യകാലികരിൽ മൂർക്കോത്ത് കുഞ്ഞപ്പ (സിനിമ), ആർ.എസ്. നാഗവള്ളി (ചലച്ചിത്രകല), ചേലങ്ങാട്ട് ഗോപാലകൃഷ്ണൻ (സിനിമയുടെ ചരിത്രം), വേലപ്പൻ ആലപ്പാട്ട്, കെ. വേലപ്പൻ, ഗോപി കുഴൂർ എന്നിങ്ങനെ ഒരു നിരയുണ്ട്.
അമ്പതുകളിലും അറുപതുകളിലുമാണ് അവർ സിനിമാനിരൂപണം തുടങ്ങിവച്ചത്. 'നീലക്കുയിൽ' ആദ്യകാല പ്രതിഷ്ഠാപിത ചലച്ചിത്രമായി.
രാമുകാര്യാട്ട്, പി. ഭാസ്കരൻ, അടൂർ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, അരവിന്ദൻ, കെ.പി. കുമാരൻ, കെ.ജി. ജോർജ് തുടങ്ങിയ ആധുനിക സംവേദനശക്തിയുള്ള സംവിധായകൻ സിനിമയുടെ നട്ടെല്ലായ തിരക്കഥാവിഷ്കരണത്തിനും സംവിധാനത്തിന്റെ കലാപൂർണതയ്ക്കും തീവ്രവും ശക്തവുമായ മാനങ്ങൾ നല്കി.
തുടർന്ന് എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ, പി. പദ്മരാജൻ, എ.കെ. ലോഹിതദാസ്, ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ, ശ്യാമപ്രസാദ് തുടങ്ങിയവരും തങ്ങളുടെ ചലച്ചിത്രങ്ങളിൽ സാഹിത്യത്തെ കൂട്ടിയിണക്കി.
സിനിമയെക്കുറിച്ചുള്ള പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ വന്ന മാറ്റം ലോകസിനിമയുമായി സമ്പർക്കം ആഴത്തിൽ സംഭവിച്ചതിന്റെ ഫലമാണ്.
നിയോറിയലിസത്തിന്റെ വക്താവായ അടൂർഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ 'എലിപ്പത്തായം', അരവിന്ദന്റെ 'തമ്പ്' എന്നിവയെല്ലാം രാമുകാര്യാട്ടിന്റെ 'ചെമ്മീൻ' എന്ന ക്ലാസ്സിക്കൽ രചനയുടെ പിന്നാലെ കേരളീയസംവേദനത്തെ ത്വരിപ്പിച്ചു.
അടൂർഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ സിനിമയുടെ ലോകം, വി. രാജകൃഷ്ണന്റെ കാഴ്ചയുടെ അശാന്തി, സലിം കാരശ്ശേരിയുടെ സിനിമാലോചന, തോട്ടം രാജശേഖരന്റെ സിനിമ മിഥ്യയും സത്യവും, ഒ.പി. രാജ്മോഹന്റെ ആധുനിക സിനിമ-സങ്കേതവും മൂല്യവും, ജി.പി. രാമചന്ദ്രന്റെ സിനിമയും മലയാളിയുടെ ജീവിതവും, എം.സി. രാജുനാരായണന്റെ സിനിമ യാഥാർഥ്യവും സ്വപ്നങ്ങളും, രവീന്ദ്രന്റെ സിനിമയിലെ രാഷ്ട്രീയം, വി.കെ. ജോസഫിന്റെ സിനിമയും പ്രത്യയശാസ്ത്രവും, മധു ഇറവങ്കരയുടെ മലയാള സിനിമയും സാഹിത്യവും, ജോൺ പോളിന്റെ എം.ടി: ഒരു അനുയാത്രയും ഇതേ പാതയിലുള്ളതാണ്.
കെ. ഗോപിനാഥിന്റെ സിനിമയും സംസ്കാരവും, എം. ചന്ദ്രശേഖരന്റെ ബോധതീരങ്ങളിൽ കാലം മടിക്കുമ്പോൾ, ജോസ് കെ. മാനുവേലിന്റെ തിരക്കഥാ സാഹിത്യം: സൗന്ദര്യവും പ്രസക്തിയും, പി. എസ്. രാധാകൃഷ്ണന്റെ ചരിത്രവും ചലച്ചിത്രവും: ദേശീയ ഭാവനയുടെ ഹർഷ മൂല്യങ്ങൾ, സുധാവാര്യരുടെ അനുകല്പനത്തിന്റെ ആട്ടപ്രകാരം എന്നിവ ഈ സാഹചര്യമുൾക്കൊള്ളുന്ന രചനകളുടെ മാതൃകകളാണ്.
എം.ടി. വാസുദേവൻനായർ ചെറുകഥയിലെന്നതുപോലെ കാല്പനികതയുടെ ചേരുവകൂട്ടിയാണ് ചലച്ചിത്രവും വിഭാവനം ചെയ്തത്. 'നിർമാല്യം', 'മുറപ്പെണ്ണ്', 'ഒരു വടക്കൻവീരഗാഥ', 'കേരളവർമ പഴശ്ശിരാജ', 'പരിണയം' ഇവയെല്ലാം സംവേദനത്തിലെ മധ്യവർത്തിത്വമാണ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്.
അരവിന്ദൻ വല്ലച്ചിറ 'ആത്മനിന്ദയുടെ പൂക്കൾ' എന്ന പഠനത്തിൽ എം.ടി.യെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു.
മധു വയ്പന, പി.കെ. മാത്യു, ശ്രീകുമാരൻതമ്പി, കോഴിക്കോടൻ എന്നിവർ സിനിമയുടെ ശില്പബോധത്തിനും സാങ്കേതികഭദ്രതയ്ക്കും ആസ്വാദ്യതയ്ക്കും ഊന്നൽ നൽകിയ ചലച്ചിത്രനിരൂപകരാണ്.
ഏറെ നിഷ്പക്ഷതയോടെ വിലയിരുത്തുന്നതിൽ സിനിക് ശ്രദ്ധിച്ചു.
ലോകസിനിമയെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിൽ വിജയകൃഷ്ണനും (ലോകസിനിമ) ഐ. ഷൺമുഖദാസും, എം.എഫ്. തോമസുമാണ് ഏറെ താത്പര്യം കാണിച്ചത്.
ഇതോടൊപ്പം സുരേഷ് എ.പി. കാഴ്ചയുടെ കലയിലും മങ്കട രവിവർമ ചിത്രം ചലച്ചിത്രം എന്ന പഠനത്തിലും സി. രാധാകൃഷ്ണൻ സിനിമയുടെ തനിമയിലും സാങ്കേതികാംശങ്ങളുടെ അപഗ്രഥനത്തിന് മുൻതൂക്കം നൽകി.
തിരക്കഥ ഒരു സുപ്രധാന സാഹിത്യാംശമാകുകയും അതിന്റെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപഠനം ഊർജസ്വലമാക്കുകയും ചെയ്തതോടെ ഒട്ടേറെ തിരക്കഥകൾ ഗ്രന്ഥരൂപത്തിൽ അവതരിച്ചു.
സി.എസ്. വെങ്കിടേശ്വരൻ, കെ.പി. ജയകുമാർ, എൻ.പി. സജീഷ്, സുജിത്ത് കുമാർ, ഡോ. ബിജു തുടങ്ങിയവരാണ് പുതിയ തലമുറയിലെ ശ്രദ്ധേയരായ ചലച്ചിത്ര നിരൂപകർ.
ഭാഷാശാസ്ത്രം/വ്യാകരണം
മൗലികദർശനങ്ങളുള്ള ചുരുക്കം ഭാഷാ ശാസ്ത്രവ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്താം.
മലയാളത്തിലെ പ്രധാനസാഹിത്യഭാഷയായിരുന്ന മണിപ്രവാളത്തിന്റെ അപഗ്രഥനമായ ലീലാതിലകമാണ് മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ വ്യാകരണഗ്രന്ഥം.
ലീലാതിലകം മണിപ്രവാള ഭാഷയെയും കാവ്യാംശങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണെങ്കിലും ആധുനികകാലപ്രസക്തി കുറവാണ്; പരാമർശങ്ങളും കുറവ്.
അന്യഭാഷ പഠിക്കുമ്പോഴുള്ള ശ്രദ്ധ ഏറെ പുലർത്തിയ മിഷനറിമാർ കേരളഭാഷാ വ്യാകരണത്തിന് നല്കിയ സംഭാവന ചെറുതല്ല.
ആഞ്ജലോസ് ഫ്രാൻസിസിന്റെ വ്യവഹാരഭാഷയുടെ വ്യാകരണം, അർണോസ്പാതിരിയുടെ ഗ്രന്ഥഭാഷാവ്യാകരണം, റോബർട്ട് ഡ്രമ്മണ്ടിന്റെ വ്യാകരണം, ജോസഫ്പിറ്റ്, സ്പ്രിങ് എന്നിവരുടെ വ്യാകരണരചനകൾ തെളിവ്.
ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ മലയാളഭാഷാവ്യാകരണവും കാൾഡ്വലിന്റെ ദ്രാവിഡഭാഷാവ്യാകരണവുമാണ് ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരം.
ചോദ്യോത്തരരൂപത്തിലും മലയാളവ്യാകരണസംബന്ധിയായ ഒരു ഗ്രന്ഥം ഗുണ്ടർട്ട് രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മിഷനറിമാരാണ് ഭാഷാ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ പില്ക്കാലത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.
മലയാഴ്മയുടെ വ്യാകരണം (റവ. ജോർജ് മാത്തൻ) ആണ് ഒരു മലയാളിയുടെ ആദ്യഭാഷാഗ്രന്ഥം.
വൈക്കത്ത് പാച്ചുമൂത്തത് (കേരള ഭാഷാവ്യാകരണം), കോവുണ്ണി നെടുങ്ങാടി (കേരളകൗമുദി) എന്നിവർ ഒരേ സരണിയിൽ തുടർന്നു.
സംസ്കൃതജന്യമാണ് മലയാളം എന്ന മതം പ്രചരിപ്പിച്ച കേരളകൗമുദിക്കാരനാണ് കൂടുതൽ വിസ്തരിച്ച് ഭാഷ, അലങ്കാരം, വൃത്തം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചത്.
പക്ഷേ ഭാഷയുടെ ഉത്പത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനങ്ങൾ ഇന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
ഭാഷാവ്യാകരണത്തിന്റെ അടിത്തറ ഉറപ്പിച്ചത് ഏ.
ആർ. രാജരാജവർമയാണ്.
എങ്കിലും സജീവമായ സംസാരഭാഷയായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠനാധാരം (കേരളപാണിനീയം, മണി ദീപിക).
വ്യാകരണമിത്രം (ശേഷഗിരിപ്രഭു), പാണിനീയ പ്രദ്യോതം (ഐ.സി. ചാക്കോ), പ്രയോഗദീപിക (പി.കെ. നാരായണപിള്ള), മലയാളശൈലി, ഭാഷാപരിചയം (കുട്ടിക്കൃഷ്ണമാരാർ), കേരളപാണിനീയഭാഷ്യം (സി.എൽ. ആന്റണി), കേരളപാണിനീയ വിമർശം (പുതുശ്ശേരി രാമചന്ദ്രൻ), ഭാഷാ വിജ്ഞാനീയം (ഡോ. ഇ.വി.എൻ. നമ്പൂതിരി), ശബ്ദസൗഭാഗ്യം (ജോൺ കുന്നപ്പള്ളി), വ്യാകരണപഠനം (എസ്. അച്യുതവാര്യർ), മലയാളവ്യാകരണവും ഉപാഖ്യാനവും (പി.എസ്.കെ. നായർ) തുടങ്ങിയവ ഭാഷയുടെ പൊതുപഠനത്തിനും വ്യാകരണപ്രധാനമായ പഠനത്തിനും ശ്രദ്ധിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
ഗോദവർമയുടെ കേരളഭാഷാ വിജ്ഞാനീയം, ഇളംകുളത്തിന്റെ കേരളഭാഷയുടെ വികാസപരിണാമങ്ങൾ കുഞ്ഞുണ്ണി രാജയുടെ ഭാഷാഗവേഷണം, ബി.സി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ ഭാഷാവിജ്ഞാനീയം, വി.ഐ. സുബ്രഹ്മണ്യം, കെ.എം. പ്രഭാകരവാര്യർ, ഡോ. പി.എം. ജോസഫ്, നടുവട്ടം ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, ഒ. ഷംസുദ്ദീൻ (മാപ്പിള മലയാളം), പി. സോമശേഖരൻനായർ, എൻ.ആർ. ഗോപിനാഥപിള്ള, ചാത്തനാത്ത് അച്യുതനുണ്ണി, പ്രബോധചന്ദ്രൻനായർ, വേണുഗോപാലപ്പണിക്കർ, പന്മനരാമചന്ദ്രൻ നായർ എന്നിവരുടെ ഭാഷാവിഷയപരമായ പഠനങ്ങൾ അക്കാദമിക് സ്വഭാവം പുലർത്തുന്നവയാണ്.
കോവുണ്ണി നെടുങ്ങാടിയുടെ കേരളകൌമുദിയെ തുടർന്ന് പാഠപുസ്തകരൂപത്തിലുള്ള വ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഭാഷയിൽ ഉണ്ടായി.
പാച്ചുമൂത്തതിന്റെ കേരളഭാഷാവ്യാകരണം, ഗാർത്ത് വെയ്റ്റ് എഴുതിയ മലയാള വ്യാകരണസംഗ്രഹം, മലയാളവ്യാകരണ ചോദ്യോത്തരം, ശ്രീകണ്ഠേശ്വരം പദ്മനാഭപിള്ളയുടെ ശേഷഗിരിപ്രഭുവിന്റെ വ്യാകരണമിത്രം, സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ബാലബോധിനി, മലയാളവ്യാകരണപ്രാഥമിക പാഠങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം പാഠപുസ്തകത്തിലുള്ള ഇത്തരം രചനകളാണ്.
ഗദ്യസാഹിത്യത്തിന്റെ ഭാഷാമാധ്യമത്തെ നവീകരിക്കണമെന്ന മനഃപൂർവമായ ബോധം ഈ രചനകളിൽ പ്രബലമായിരുന്നില്ല.