smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ ലോകം, മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചടുത്തോളം മൃതലോകമാണ്.
ആ ലോകത്തിൽ പൂർവനിശ്ചിതമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു വയ്ക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട കരുക്കൾ മാത്രമാകുന്നു മനുഷ്യർ.
അവിടെ നാം എത്രയൊക്കെ കണ്ണീരൊഴുക്കിയാലും, നിത്യലിഖിതത്തിലെ ഒരു വചനം പോലും മാറാൻ പോകുന്നില്ല.
ബഹുദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ ലോകത്തിലാകട്ടെ സ്വന്തമായി എന്തൊക്കെയോ എഴുതിച്ചേർക്കാൻ നമുക്കും കഴിയുന്നു.
ദൈവികബഹുത്വത്തിനും അതുനൽകുന്ന മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും തെളിവുകളില്ല എന്നു വരാം.
എന്നാൽ അവയുടെ എതിർ നിലപാടുകളുടെ സ്ഥിതിയും അതുതന്നെയാണ്.
തെളിവുകൾ സന്ദിഗ്ദ്ധമാവുമ്പോൾ, നമ്മുടെ നിലനില്പിന്റേയും ധാർമ്മികതയുടേയും പരിഗണനകളാണ് തീരുമാനത്തിന് അടിസ്ഥാനമാകേണ്ടത്.
എഡിൻബറോ സർവകലാശാലയിൽ 1901-02-ൽ ചെയ്ത ഗിഫോർഡ് പ്രഭാഷണ പരമ്പരയിൽ ജെയിംസ്,  മതാനുഭവത്തിന്റെ വൈവിദ്ധ്യത്തെ ഒരു കലാകാരന്റെ സംവേദനത്തോടെ വിശകലനം ചെയ്തു.
ആ പ്രഭാഷണത്തെ ആശ്രയിച്ച് പിന്നീട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച " മതാനുഭവത്തിന്റെ തരഭേദങ്ങൾ " (The Varieties of Religious Experience) എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം, മതപരമായ അനുഭവങ്ങളെ തന്റെ പ്രായോഗികതാദർശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തി.
ഇക്കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടു വച്ച പ്രധാന നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ ചിലത് താഴെപ്പറയുന്നവയാണ്: മതത്തിന്റെ പഠനം വ്യവസ്ഥാപിത മതങ്ങളെയല്ല, മതപരമായ പ്രതിഭയെയാണ് (religious genius) കേന്ദ്രവിഷയമാക്കേണ്ടത്—കാരണം മതപ്രതിഭയുടെ സാമൂഹ്യരംഗത്തെ പിന്തുടർച്ച മാത്രമേ മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് അവകാശപ്പെടാനുള്ളു.
മതപരമോ അല്ലാത്തതോ ആയ തീവ്രാനുഭവങ്ങൾ, അവ രോഗാവസ്ഥയിലെത്തിയവയാണെങ്കിൽ പോലും, മനഃശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരുടെ  ശ്രദ്ധയെ പ്രത്യേകം ആകർഷിക്കേണ്ടതാണ്; കാരണം മനസ്സിന്റെ സൂക്ഷ്മദർശിനിക്കു പരിശോധിക്കാൻ കിട്ടുന്ന രഹസ്യനിക്ഷേപങ്ങളായ ആ അവസ്ഥകൾ, കേവലപ്രക്രിയകളുടെ വിപുലീകരിച്ച ചിത്രം കാട്ടിത്തരുന്നു.
വസ്തുനിഷ്ഠമായി തെളിയിക്കാനാകാത്തവയെങ്കിലും, തികവുറ്റതും ഭേദപ്പെട്ടതുമായ ജീവിതം നയിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിലുള്ള "ഉപരിവിശ്വാസം" (over-belief), പൊതുവായി പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടുന്ന അനുഭവങ്ങളുടേയും ചരിത്രത്തിന്റേയും ഫലപ്രദമായ വ്യാഖ്യാനത്തിന് ആവശ്യമാണ്.
ആത്മീയ നിഗൂഢതകളെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം ജെയിംസ് ജീവിതകാലമത്രയും തുടർന്നു.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായി അദ്ദേഹം, ക്ലോറൽ ഹൈഡ്രേറ്റ്, ആൽക്കൈൽ നൈട്രൈറ്റുകൾ, നൈട്രസ് ഓക്സൈഡ്, ഉത്തര അമേരിക്കയിലെ ഒരു കള്ളിച്ചെടിയിൽ നിന്നെടുക്കുന്ന ഉത്തേജക പദാർത്ഥമായ പെയോട്ടി(Peyote) എന്നിവ ഉപയോഗിച്ചുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളിൽ പോലും ഏർപ്പെട്ടു.
നൈട്രസ് ഓക്സൈഡിന്റെ സ്വാധീനത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് തനിക്കു പ്രഖ്യാത ആശയവാദ ചിന്തകനായ ഹേഗലിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളതെന്ന് ജെയിംസ് അവകാശപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
യോഗിയുടെ വെളിപാടുകളെല്ലാം സത്യമാണെന്നും എന്നാൽ അവ സത്യമായിരിക്കുന്നത് യോഗിയ്ക്കു മാത്രമാണെന്നുമായിരുന്നു ഈ അന്വേഷണത്തിനൊടുവിൽ അദ്ദേഹം എത്തിച്ചേർന്ന നിഗമനം; മറ്റുള്ളവരെ സംബന്ധിച്ചടുത്തോളം അവ പരിഗണിക്കപ്പെടേണ്ട ആശയങ്ങളാണെങ്കിലും, വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ സത്യമാവുന്നില്ല.
സഹജവാസനകൾ
ആധുനികമനോവിജ്ഞാനത്തിന്റെ പിതാവായ സിഗ്മണ്ട് ഫ്രോയിഡിനെപ്പോലെ ജെയിസും ഡാർവിന്റെ പ്രകൃതിനിർദ്ധാരണ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ വന്നിരുന്നു.
"പ്രിൻസിപ്പിൾസ് ഓഫ് സൈക്കോളജി" എന്ന കൃതിയിൽ ജെയിംസ് വിവരിക്കുന്ന മനഃശാസ്ത്ര വീക്ഷണത്തിന്റെ മൂലമായിരുന്നത് സഹജവാസനകളുടെ വ്യവസ്ഥയാണ്.
മനുഷ്യരിൽ ഒട്ടേറെ സഹജവാസനകളുണ്ടെന്നും അവയുടെ സംഖ്യ മൃഗങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലെന്നതിനേക്കാൾ അധികമാണെന്നും ജെയിംസ് എഴുതി.
സഹജവാസനകളിൽ പലതും പരസ്പരം പോരടിക്കുന്നവയായതിനാൽ, അനുഭവങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലും ഒന്നിനെ മറ്റൊന്നു കൊണ്ടെന്ന രീതിയിലും അവയെ മറികടക്കാനാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ 1920-കളായപ്പോൾ, മനഃശാസ്ത്രം പരിണാമവാദത്തെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഇത്തരം സിദ്ധാന്തങ്ങളെ കൈവിട്ട്, സമഗ്രചേഷ്ടാസിദ്ധാന്തത്തെ (radical behaviorism) പുണർന്നു.
ആവേഗങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തം
ആവേഗങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച "ജെയിംസ്-ലാങ്ങ് സിദ്ധാന്തം" (The James-Lange Theory of Emotions) 1880-കളിൽ ജെയിംസും ഡച്ചുകാരനായ കാൾ ലാങ്ങും വെവ്വേറെ കണ്ടെത്തിയതാണ്.
ഉദ്ദീപനം (stimulus) ശരീരത്തിലുണ്ടാക്കുന്ന അവസ്ഥയെ മനസ്സ് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് ആവേഗം എന്നാണ് ഈ സിദ്ധാന്തം.
ഇതിന് ജെയിംസ് നൽകിയ പ്രസിദ്ധമായ ഉദാഹരണം പിന്തുടർന്നാൽ; നാം കരടിയെ കണ്ടു ഭയപ്പെടുകയും തുടർന്ന് ഓടുകയുമല്ല ചെയ്യുന്നത്.
നാം കരടിയെ കണ്ട് ഓടുകയും അതിന്റെ ഫലമായി അതിനെ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇതനുസരിച്ച്, അഡ്രിനാലിൻ നിരപ്പിന്റേയും ഹൃദയസ്പന്ദനത്തിന്റേയും മറ്റും ഉയർച്ച മനസ്സു തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് ആവേഗം.
ആവേഗങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന് സൗന്ദര്യശാസ്ത്രദർശനത്തിൽ  വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്.
ആ പ്രസക്തിയെ ജെയിംസ്, "പ്രിൻസിപ്പിൾസ് ഓഫ് സൈക്കോളജി" എന്ന പ്രസിദ്ധരചനയിൽ ഇങ്ങനെ വിവരിക്കുന്നു:
രേഖകളും ഗണങ്ങളും സ്വര-വർണ്ണച്ചേരുവകളും മറ്റും നൽകുന്ന ആനന്ദമുൾപ്പെടെയുള്ള ശുദ്ധമായ സൗന്ദര്യസംവേദനം അടിസ്ഥാനപരമായി, കാഴ്ചയും കേൾവിയും തന്നെ തരുന്ന തീർത്തും ഐന്ദ്രികമായ അനുഭൂതിയാണെന്നും, ആ ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങൾ ഉണർത്തുന്ന ഇതരാനുഭവങ്ങളുടെ ഫലമല്ലെന്നും നമുക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വരുന്നു.
ലളിതവും ത്വരിതവുമായ ഈ മൗലികാനുഭവങ്ങളുടെ ശുദ്ധവും ലയബദ്ധമായ ചില ചേരുവകളെ പിന്തുടർന്ന്, ചിലപ്പോൾ ദ്വിതീയാനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായെന്നു വരാം; കലാസൃഷ്ടികളുടെ ജനകീയാസ്വാദനത്തിൽ ഈ ദ്വിതീയാനുഭൂതികൾക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ടെന്നും വരാം.
എന്നാൽ ആസ്വാദകന്റെ അഭിരുചി ഉദാത്തമാകുന്നതിനനുസരിച്ച്,  മൗലികാനുഭൂതികളുമായുള്ള താരതമ്യത്തിൽ ഈ ദ്വിതീയാനുഭവങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞുവരുന്നു.
ക്ലാസിസിസവും കാല്പനികതയും അവരുടെ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ നടത്തിയത് ഈ വിഷയത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചാണ്.
സങ്കീർണ്ണമായ സൂചകസ്വഭാവം, സ്മരണയുടേയും പൂർവബന്ധങ്ങളുടേയും രാജവീധികളിലേയ്ക്കുള്ള തുറവി, ഗൂഡാത്മകതയുടെ ചിത്രപ്പണിയും വിഷാദഭാവവും ചേർന്നുള്ള മാംസത്രാസം, ഇതെല്ലാം ചേരുമ്പോൾ ഒരു കലാസൃഷ്ടി കാല്പനികമാകുന്നു.
ഉദാത്തമായ അഭിരുചി, ഈ വിദ്യകളെ പരുക്കൻ പുറംമോടികളായി തള്ളിക്കളയുകയും ചക്ഷു-കർണ്ണാനുഭൂതികളുടെ, ഏച്ചുകെട്ടുകളില്ലാത്ത നഗ്നസൗന്ദര്യത്തെ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കാല്പനികമനസ്സിനാവട്ടെ, അനുഭൂതികളുടെ നേർസൗന്ദര്യം ശുഷ്കവും ദരിദ്രവുമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.
ഇവയിൽ ഏതു വീക്ഷണമാണു ശരിയായുള്ളതെന്നു കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയാനുഭവത്തിന്റെ ശുദ്ധാവസ്ഥ തന്നെയായിരിക്കുന്ന സൗന്ദര്യാനുഭൂതിയുടെ മൗലികതയും, അതിനു മേൽ ഒട്ടിച്ചു ചേർക്കുന്ന ദ്വിതീയാവേഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള തിരിച്ചറിവ് വേണ്ടതു തന്നെയാണെന്നു പറയുക മാത്രമാണ് ഞാൻ ചെയ്യുന്നത്.
മനസ്സ് ചില കാര്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ആവേഗാവസ്ഥയിലാവുകയും അതിന്റെ ഫലമായി അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശാരീരിക പ്രതികരണങ്ങൾ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് സാധാരണ മനസ്സിലാക്കപ്പെടാറുള്ളത്.
ഇതിനു വിരുദ്ധമായി, ആവേഗജനകമായി കരുതപ്പെടുന്ന കാര്യത്തിന്റെ തിരിച്ചറിവ് ശാരീരിക പ്രതികരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ആ പ്രതികരണങ്ങളെ മനസ്സ്  തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ വ്യതിരിക്തമായ ആവേഗങ്ങൾ ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് ജെയിംസ് വാദിച്ചത്.
ഈ വാദമനുസരിച്ച്, ആവേഗങ്ങളുടെ മനഃശാസ്ത്രം അതിന്റെ ശരീരശാസ്ത്രത്തിനു ദാസ്യം വഹിക്കുന്നു, നേരേ മറിച്ചല്ല:  നാം ഭയന്നു വിറയ്ക്കുകയല്ല, വിറച്ചു ഭയപ്പെടുകയാണ്; ദുഃഖിച്ചു കരയുകയല്ല, കരഞ്ഞു ദുഃഖിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ചരിത്രദർശനം
സാമൂഹപരിവർത്തനത്തിൽ വ്യക്തിയുടെ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള, ചരിത്രദർശനത്തിലെ പഴയ തർക്കത്തിൽ ജെയിംസിന്റെ ഇടപെടൽ ശ്രദ്ധേയമായി.
"രണ്ടു നഗരങ്ങളുടെ കഥ" (A Tale of Two Cities) എന്ന നോവലിൽ ചാൾഡ് ഡിക്കൻസും ,  " ഫ്രെഞ്ചു വിപ്ലവത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ" തോമസ് കാർലൈലും ചരിത്രഗതിയിൽ വ്യക്തികൾ വഹിക്കുന്ന പങ്കിന്റെ പ്രാധാന്യം എടുത്തുകാട്ടി.
വ്യക്തികളെ അവർ ചരിത്രസംഭവങ്ങളുടെ ചാലകശക്തികളായും സമൂഹത്തെ, വ്യക്തികൾ അവരുടെ പങ്ക് എഴുതിച്ചേർക്കുന്ന താളുകൾ മാത്രമായും ചിത്രീകരിച്ചു.
ചരിത്രഗതി അതിന്റേതായ അജ്ഞാതനിയമങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നുവെന്നും വ്യക്തികൾ കേവലം കരുക്കൾ മാത്രമാണെന്നുമുള്ള നേർവിപരീതമായ നിലപാടാണ് "യുദ്ധവും സമാധാനവും" എന്ന നോവലെഴുതിയ ടോൾസ്റ്റോയിയെപ്പോലുള്ളവർ സ്വീകരിച്ചത്.
1880-ൽ അറ്റ്ലാന്റിക് മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "വലിയ മനുഷ്യരും അവരുടെ ചുറ്റുപാടുകളും" എന്ന ലേഖനത്തിലൂടെ ഈ തർക്കത്തിൽ ഇടപെട്ട ജെയിംസ്, പൊതുവേ കാർലൈലിന്റേയും മറ്റും നിലപാടിനോടാണ് യോജിപ്പു കാട്ടിയത്.
എങ്കിലും, സാമ്രാജ്യങ്ങളുടേയും രാഷ്ട്രങ്ങളുടേയും സ്ഥപകരും വിനാശകരുമെന്ന നിലയിൽ ചരിത്രപുരുഷന്മാരുടെ സ്ഥാനം അംഗീകരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശകലനം, രാജനീതിയുടേയും സൈന്യത്തിന്റേയും മേഖലകൾക്ക് കാർലൈൽ കൽപ്പിച്ചത്ര പ്രാധാന്യം കൊടുത്തില്ല.
പ്രകൃതിനിർദ്ധാരണത്തിലൂടെ (Natural Selection) പുതിയ ജീവിവർഗ്ഗങ്ങൾ ജനിക്കുന്നതിൽ പരിസ്ഥിതിക്ക് ഡാർവിൻ കല്പിച്ച സ്ഥാനം ജെയിംസ് ഇക്കാര്യത്തിൽ മാതൃകയാക്കി.
പെട്ടെന്നുള്ള സ്വഭാവവ്യതിയാനങ്ങൾക്ക് ജീവപരിണാമത്തിലുള്ള സ്ഥാനമാണ് ജീനിയസിന് ചരിത്രപുരോഗതിയിലുള്ളതെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.
വ്യക്തികളുടെ പങ്ക്, സാമൂഹ്യപരിസ്ഥിതി, കാലസന്ധി എന്നിവയുമായി അവർക്കുള്ള അനുയോജ്യതെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും.
ഈ വിശകലനത്തിൽ ജെയിംസ്, "കാലസന്ധിയുടെ സ്വീകാര്യസ്ഥിതി"(receptivities of the moment) എന്ന സങ്കല്പം അവതരിപ്പിച്ചു.
തലമുറകളിലൂടെ സമൂഹങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്ന പരിവർത്തനങ്ങളെ നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ നിർണ്ണയിക്കുന്നത് കാലസന്ധിയുടെ സ്വീകാര്യസ്ഥിതിയുമായി ചേർന്നു പോകുന്ന വ്യക്തികളുടെ മാതൃകകളും പ്രവർത്തികളുമാണ്.
അവർ ആകസ്മികമായാണെങ്കിലും എത്തിച്ചേർന്ന സ്ഥാനത്തിനു കൈവന്ന പ്രാധാന്യം മൂലം, അത്തരം വ്യക്തികൾ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രചോദകരോ, പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഉദ്ഘാടകരോ, വഴക്കങ്ങളും നാട്ടുനടപ്പും നിശ്ചയിക്കുന്നവരോ, അഴിമതിയുടെ കേന്ദ്രങ്ങളോ മറ്റുള്ളവരെ നശിപ്പിക്കുന്നവരോ ഒക്കെ ആയിത്തീരുന്നു.
അങ്ങനെ അവരുടെ പ്രതിഭയുടെ സ്വതന്ത്രമായ വിളയാട്ടത്തിന് ലഭിച്ച അവസരം സമൂഹത്തെ പുതിയ ദിശയിലേയ്ക്കു നയിക്കുന്നു.
ചരിത്രത്തിലെ വലിയ മനുഷ്യർ, സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്തയെ കൗശലപൂർവം വഴക്കിയെടുക്കുന്നു എന്നു ജെയിംസ് കരുതി.
"മനോഭാവം മാറ്റുന്നതു വഴി മനുഷ്യജീവികൾക്ക് അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ മാറ്റിയെടുക്കാനാകും" എന്നു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
"ജീവിതം കൊണ്ടു സാധിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം, ജീവിതത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന എന്തിനെങ്കിലുമായി അതിനെ വിനിയോഗിക്കുന്നതാണ്" എന്ന് അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയും ചെയ്തു.
൧ ഹെൻറി ജെയിംസ് കെട്ടുകഥകൾ മനഃശാസ്ത്രം പോലെയും വില്യം ജെയിംസ് മനഃശാസ്ത്രം കെട്ടുകഥ പോലെയും എഴുതിയെന്നു തത്ത്വചിന്തയുടെ കഥയിൽ വിൽ ഡുറാന്റ് നിരീക്ഷിക്കുന്നു "....one of them...proceeded to write fiction like psychology, while the other wrote psychology like fiction."
൨ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടാതെ അവശേഷിച്ച ആ കൃതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം, "തത്ത്വചിന്തയിലെ ചില സമസ്യകൾ"(Some Problems in Philosophy) എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
൩ "There is no conclusion.  What has concluded that we might conclude in regard to it?  There are no fortunes to be told and there is no advice to be given.  Farewell."
അവലംബം ↑ "William James, of Harvard , was among the first foreigners to take cognizance of Thought and Reality , already in 1873..."
, Lettres inédites de African Spir au professeur Penjon ( Unpublished Letters of African Spir to professor Penjon ), Neuchâtel, 1948, p. 231, n. 7.
↑ റോളണ്ട് ടേണർ സമാഹരിച്ച ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചിന്തകന്മാർ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഗോയിൻ ലോക്ക് എഴുതിയ ലേഖനം(പുറങ്ങൾ 380-83) ↑ Sachs, Oliver; Musicophilia: Tales of Music and the Brain, Revised and Expanded Edition ; p. xiii ; ISBN 1400033535 ↑ Ralph Barton Perry , The Thought and Character of William James , vol.
1, (1935), 1996 edition: ISBN 0-8265-1279-8 , p. 228.
↑ Duane P Shultz, A History of Modern Psychology , Wadsworth/Thompson  Press, 2004, p. 179.
1 2 3 വിൽ ഡുറാന്റ്, ദ സ്റ്റോറി ഓഫ് ഫിലോസഫി , (പുറം 381-89) ↑ James, William, Pragmatism: A New Name for Some Old Ways of Thinking Lect.
6, "Pragmatism's Conception of Truth," (1907) ↑ Encyclopedia of Philosophy, Vol.6, "Pragmatic Theory of Truth", p427-428 (Macmillan, 1969) ↑ William James.
"Pragmatism's Conception of Truth".
Lecture 6 in Pragmatism: A New Name for Some Old Ways of Thinking .
New York: Longman Green and Co (1907): p. 83.
online edition Archived 2007-02-05 at the Wayback Machine .
↑ MOUNCE, Howard O..
The Two Pragmatisms.
↑ p. 177, The Meaning of Truth , Longmans, Green, Co., New York, 1909.
↑ See his Defense of a Pragmatic Notion of Truth , written to counter criticisms of his Pragmatism's Conception of Truth 1907 lecture ↑ Ralph Barton Perry, The Thought and Character of William James , vol.1, p.323; Letters of William James, vol.
I, p.147 ↑ The Dilemma of Determinism, republished in The Will to Believe, Dover, 1956, p.149 ↑ ibid , p.149 ↑ ibid , p.153 ↑ ibid , p.155 ↑ William James, "Subjective Effects of Nitrous Oxide" Archived 2011-06-02 at the Wayback Machine .
1 2 3 4 5 Buss, David M. Evolutionary psychology: the new science of the mind.
Chapter 1, p. 2-35.
↑ Joseph E. LeDoux, (1996) The Emotional Brain: the Mysterious Underpinnings of Emotional Life , ISBN 0-684-83659-9 , p. 43.
↑ Grinin L. E. 2010.
The Role of an Individual in History: A Reconsideration.
Social Evolution History, Vol.
9 No. 2 (pp. 95–136).
– P. 103 ↑ James, W. 2005 [1880].
Great Men and Their Environment.
Kila, MT: Kessinger Publishing.
P. 174.
ശിവരഞ്ജനി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Shivaranjini ശിവരഞ്ജനി ആരോഹണം സ രി2 ഗ2 പ ധ2 സ അവരോഹണം സ ധ2 പ ഗ2 രി2 സ ജനകരാഗം ഖരഹരപ്രിയ കീർത്തനങ്ങൾ ജഗത് ജനനീ
കർണാടകസംഗീതത്തിലെ ഒരു രാഗമാണ് ശിവരഞ്ജനി അഥവാ ശിവരഞ്ജിനി .
22-ാമത് മേളകർത്താരാഗമായ ഖരഹരപ്രിയയിൽ നിന്നും ജന്യമാണ് ഈ രാഗം.
ശിവരഞ്ജനി ഒരു ഔഡവ - ഔഡവ രാഗമാണ്.
ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തിൽ കാഫി ഥാട്ടിന്റെ ജന്യരാഗമാണ് ശിവരഞ്ജനി.
ധൈവതമാണു് ഈ രാഗത്തിന്റെ പ്രധാന സ്വരം.
ഋഷഭവും ഗാന്ധാരവും ഗമകമില്ലാതെ പാടുന്നു.
ശിവരഞ്ജനിയിൽ മധ്യമം, നിഷാദം എന്നിവ വർജ്യസ്വരങ്ങളാണ്.
കർണാടകസംഗീതത്തിൽ ഇതൊരു മൈനർ രാഗമാണ്.
തീവ്രഋഷഭം, കോമളഗാന്ധാരം, തീവ്രധൈവതം എന്നീ തീവ്രസ്വരങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ രാഗം ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തിൽ നവീനരാഗമാണ്.
Shivaranjani scale with shadjam at C ഘടന ആരോഹണം
സ രി2 ഗ2 പ ധ2 സ അവരോഹണം
സ ധ2 പ ഗ2 രി2 സ
അപൂർവ്വമായി ശിവരഞ്ജനി രാഗത്തിൽ അന്തരഗാന്ധാരവും ശുദ്ധധൈവതവും ശിവരഞ്ജിനിയിൽ കലർത്തി പാടിയാൽ അത് മിശ്രശിവരഞ്ജനി ആകും.
ഈ രാഗത്തിലെ സാധാരണഗാന്ധാരത്തിനു പകരം അന്തരഗാന്ധാരം പാടിയാൽ മോഹനം എന്ന രാഗം ലഭിക്കും.
കൃതികൾ കൃതി കർത്താവ് ആണ്ടവൻ അൻപേ പാപനാശം ശിവൻ തരുണമീ ദയ പാപനാശം ശിവൻ ജഗത് ജനനീ സ്വാതി തിരുനാൾ കുറൈ ഒൻറും ഇല്ലൈ (രാഗമാലികയിലെ പല്ലവി, അനനുപല്ലവി, ഒന്നാം ചരണം എന്നിവ) സി. രാജഗോപാലാചാരി ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങൾ ശിവരഞ്ജനി ഗാനം ചിത്രം/ആൽബം അഷ്ടമിരോഹിണി നാളിലെൻ ഭക്തിഗാനം ഹൃദയം ദേവാലയം ഊമപ്പെണ്ണിന്‌ ഉരിയാടാപ്പയ്യൻ നീലനിലാവേ ഊമപ്പെണ്ണിന്‌ ഉരിയാടാപ്പയ്യൻ പൊന്നാവണിപ്പാടം തേടി രസതന്ത്രം മിശ്രശിവരഞ്ജിനി ഗാനം ചിത്രം/ആൽബം തേരേ മേരേ ബീച്ചു് മേം ഏകു് ദുജൈ കേലിയേ ഏഴുസ്വരങ്ങളും ചിരിയോചിരി ആകാശദീപങ്ങൾ സാക്ഷി രാവണപ്രഭു ആകാശദീപമേ ചിത്രമേള അവലംബം ↑ Ragas in Carnatic music by Dr. S. Bhagyalekshmy, Pub.
1964, The Music Academy of Madras ↑ രാഗതരംഗിണി by പ്രൊഫ. എൻ. ലതിക, Pub.
2014, അധ്യാപക കലാസാഹിതി പുറം കണ്ണികൾ
ശിവരഞ്ജനി
ശിവമണി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Sivamani മുംബൈയിലെ കലാ ഘോഡ ആർട്സ് ഫെസ്റ്റിവലിൽ ശിവമണിയുടെ ഡ്രം പ്രകടനം.
ഇന്ത്യയിലെ തമിഴ്‌നാട് സംസ്ഥാനത്തു നിന്നുള്ള ഒരു മേളവിദഗ്ദ്ധനാണ്‌ ശിവമണി എന്ന ആനന്ദൻ ശിവമണി (ജനനം:1959).
ഡ്രം വായനയിൽ വൈദഗ്ദ്ധ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഇദ്ദേഹം ഉടുക്ക് , കഞ്ചിറ , ദർബുക തുടങ്ങിയ വിവിധ വാദ്യോപകരണങ്ങളിലും കഴിവു തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.2019 ൽ അദ്ദേഹത്തിന് പദ്മശ്രീ ലഭിച്ചു.
ഐ.പി.എൽ. മത്സരങ്ങളിൽ ചെന്നൈ സൂപ്പർ കിങ്സിന്റെ ചിയർ ലീഡിംഗ് ടീമിന്റെ ഭാഗമാണ് ഇദ്ദേഹം.
പ്രതിഭയുടെ തിളക്കമുള്ള ഈ കലാകാരന്‌ വലിയ ഒരു ആരാധനാവൃന്ദം ഉണ്ട്.
2008 ലെ ഐ.പി.എൽ മത്സരത്തോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ശിവമണിയുടെ സംഗീത പരിപാടി എല്ലാ ജനങ്ങളെയും ആവേശം കൊള്ളിച്ചു.
ചെന്നൈ ആസ്ഥാനമായുള്ള കൊട്ടു വിദ്വാൻ എസ്.എം. ആനന്ദിന്റെ മകനാണ്‌ ശിവമണി.
ഏഴാം വയസ്സിൽ തന്നെ അദ്ദേഹം കൊട്ടു പഠിക്കൽ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
പതിനൊന്നാം വയസ്സിൽ സംഗീത ജീവിതം തുടങ്ങിയ ശിവമണി പിന്നീട് മുംബൈയിലേക്ക് പോയി.
ശിവമണി തന്റെ 'ഗോഡ്‌ഫാദർ' ആയി കണക്കാക്കുന്നത് എസ്.പി. ബാലസുബ്രമണ്യത്തെയാണ്‌ .
ശിവമണിയുടെ ആദ്യകാലത്തെ സംഗീത പരിചയങ്ങൾ കുന്നക്കുടി വൈദ്യനാഥൻ , എൽ. ശങ്കർ പോലുള്ള സംഗീതപ്രതിഭകളുമൊത്തായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ തബല വിദഗ്‌ദ്ധൻ സക്കീർ ഹുസൈൻ തന്റെ ഒരു പരിപാടിയിൽ വേദി പങ്കിടുന്നതിനായി ശിവമണിയെ ക്ഷണിക്കുയുണ്ടായി.
ലൂയിസ് ബാങ്ക്സ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള പലരുമായും ചേർന്ന് അദ്ദേഹം പരിപാടി നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കൂടാതെ എ.ആർ. റഹ്‌മാനുമായി വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ സംഗീത പര്യടനവും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.  'ഏഷ്യ് ഇലക്‌ട്രിക്' എന്ന പേരിൽ ഒരു സംഗീത ബാൻഡും ശിവമണി നടത്തുന്നു.
'റോജ', 'രംഗ് ദെ ബസന്തി' ,'താൽ' ,'ലഗാൻ', 'ദിൽസെ' ,'ഗുരു' ,കാബൂൾ എക്സ്പ്രസ്സ് തുടങ്ങിയ നിരവധി ചലച്ചിത്രങ്ങളിൽ ഡ്രം വായിച്ചത് ശിവമണിയാണ്‌.
കാദൽ റോജാവെ , പുതു വെള്ളൈ മലൈ , ചയ്യ ചയ്യ തുടങ്ങിയ പാട്ടുകളിലെ സംഗീതത്തിലും ശിവമണിയുടെ സംഭാവനയുണ്ട്.
ദുബായ് , മോസ്കോ , ന്യൂയോർക്ക് , ദോഹ , ടോറോണ്ടോ എന്നിവിടങ്ങളിൽ പരിപാടികൾ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ശിവമണി ചില ചലച്ചിത്രങ്ങളിലും അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ശിവമഹിമ്നഃ സ്തോത്രം
ശിവ മഹിമ്ന സ്തോത്രം (സംസ്കൃതം: शिवमहिम्न:स्तोत्र, romanized: śiva-mahimnaḥ stotra, lit. 'ശിവന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗീതം') ശിവനെ സ്തുതിക്കുന്ന ഒരു സംസ്കൃത രചനയാണ് (സ്തോത്രം).
പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, പുഷ്പദന്ത എന്ന ഗന്ധർവ്വൻ (ആകാശ സംഗീതജ്ഞൻ) രചിച്ചതാണ് ഈ ഗീതം.[1][2]
ശ്ലോകം ശിവന്റെ വിവിധ നേട്ടങ്ങളും ഗുണങ്ങളും പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു.
ശ്രീ ശിവമഹിമ്നഃ സ്തോത്രം ഓം ഗജാനനം ഭൂതഗണാധിസേവിതം
കപിത്ഥജംബൂഫലചാരുഭക്ഷണം
ഉമാസുതം ശോകവിനാശകാരകം
നമാമി വിഘ്നേശ്വരപാദപങ്കജം
ശ്രീ പുഷ്പദന്ത ഉവാച :
ഓം മഹിമ്നഃ പാരം തേ പരമ വിദുഷോ യദ്യസദൃശീ
സ്തുതിർബ്രഹ്മാദീനാമപി തദവസന്നാസ്ത്വയി ഗിരഃ
അഥാവാച്യഃ സർവ്വഃ സ്വമതിപരിണാമാവധി ഗൃണൻ
മമാപ്യേഷ സ്തോത്രേ ഹര നിരപവാദഃ പരികരഃ
അതീതഃ പന്ഥാനം തവ ച മഹിമാ വാങ്മനസയോഃ
അതദ്വ്യാവൃത്ത്യാ യം ചകിതമഭിധത്തേ ശ്രുതിരപി
സ കസ്യ സ്തോതവ്യഃ കതിവിധഗുണഃ കസ്യ വിഷയഃ
പദേ ത്വർവാചീനേ പതതി ന മനഃ കസ്യ ന വചഃ
മധുസ്ഫീതാ വാചഃ പരമമമൃതം നിർമ്മിതവതഃ
തവ ബ്രഹ്മൻ കിം വാഗപി സുരഗുരോർവിസ്മയപദം
മമ ത്വേതാം വാണീം ഗുണകഥനപുണ്യേന ഭവതഃ
പുനാമീത്യർത്ഥേസ്മിൻ പുരമഥന ബുദ്ധിർവ്യവസിതാ
തവൈശ്വര്യം യത്തദ് ജഗദുദയരക്ഷാപ്രളയകൃത്
ത്രയീവസ്തുവ്യസ്തം തിസൃഷു ഗുണഭിന്നാസു തനുഷു
അഭവ്യാനാമസ്മിൻ വരദ രമണീയാമരമണീം
വിഹന്തും വ്യാക്രോശീം വിദധത ഇഹൈകേ ജഡധിയഃ
കിമീഹഃ കിംകായഃ സ ഖലു കിമുപായസ്ത്രിഭുവനം
കിമാധാരോ ധാതാ സൃജതി കിമുപാദാന ഇതി ച
അതർക്കൈശ്വര്യേ ത്വയ്യനവസരദുഃസ്ഥോ ഹതധിയഃ
കുതർക്കോയം കാംശ്ചിൻമുഖരയതി മോഹായ ജഗതഃ
അജന്മാനോ ലോകാഃ കിമവയവവന്തോഽപി ജഗതാം
അധിഷ്ഠാതാരം കിം ഭവവിധിരനാദൃത്യ ഭവതി
അനീശോ വാ കുര്യാത് ഭുവനജനനേ കഃ പരികരോ
യതോ മന്ദാസ്ത്വാം പ്രത്യമരവര സംശേരത ഇമേ
ത്രയീ സാംഖ്യം യോഗഃ പശുപതിമതം വൈഷ്ണവമിതി
പ്രഭിന്നേ പ്രസ്ഥാനേ പരമിദമദഃ പഥ്യമിതി ച
രുചീനാം വൈചിത്ര്യാദ് ഋജുകുടിലനാനാപഥജുഷാം
നൃണാമേകോ ഗമ്യസ്ത്വമസി പയസാമർണ്ണവ ഇവ
മഹോക്ഷഃ ഖട്വാംഗം പരശുരജിനം ഭസ്മഫണിനഃ
കപാലം ചേതീയത്തവ വരദ തന്ത്രോപകരണം
സുരാസ്താം താമൃദ്ധിം വിദധതി ഭവദ്ഭ്രൂപ്രണിഹിതം
ന ഹി സ്വാത്മാരാമം വിഷയമൃഗതൃഷ്ണാ ഭ്രമയതി
ധ്രുവം കശ്ചിത്സർവ്വം സകലമപരസ്ത്വധ്രുവമിദം
പരോ ധ്രൗവ്യാധ്രൌവ്യേ ജഗതി ഗദതി വ്യസ്തവിഷയേ
സമസ്തേപ്യേതസ്മിൻ പുരമഥന തൈർവിസ്മിത ഇവ
സ്തുവൻ ജിഹ്രേമി ത്വാം ന ഖലു നനു ധൃഷ്ടാ മുഖരതാ
തവൈശ്വര്യം യത്നാദ്യദുപരി വിരിഞ്ചിർഹരിരധഃ
പരിച്ഛേത്തും യാതാവനലമനലസ്കന്ധവപുഷഃ
തതോ ഭക്തിശ്രദ്ധാഭരഗുരുഗൃണദ്ഭ്യാം ഗിരിശ യത്
സ്വയം തസ്ഥേ താഭ്യാം തവ കിമനുവൃത്തിർ ന ഫലതി
അയത്നാദാപാദ്യ ത്രിഭുവനമവൈരവ്യതികരം
ദശാസ്യോ യദ്ബാഹൂനഭൃത രണകണ്ഡൂപരവശാൻ
ശിരഃപദ്മശ്രേണീരചിതചരണാംഭോരുഹബലേഃ
സ്ഥിരായാസ്ത്വദ്ഭക്തേസ്ത്രിപുരഹര വിസ്ഫൂർജിതമിദം
അമുഷ്യ ത്വത്സേവാസമധിഗതസാരം ഭുജവനം
ബലാത് കൈലാസേഽപി ത്വദധിവസതൌ വിക്രമയതഃ
അലഭ്യാ പാതാളേഽപ്യലസചലിതാംഗുഷ്ഠശിരസി
പ്രതിഷ്ഠാ ത്വയ്യാസീദ് ധ്രുവമുപചിതോ മുഹ്യതി ഖലഃ
യദൃദ്ധിം സുത്രാമ്ണോ വരദ പരമോച്ചൈരപി സതീം
അധശ്ചക്രേ ബാണഃ പരിജനവിധേയസ്ത്രിഭുവനഃ
ന തച്ചിത്രം തസ്മിൻ വരിവസിതരി ത്വച്ചരണയോഃ
ന കസ്യാ ഉന്നത്യൈ ഭവതി ശിരസസ്ത്വയ്യവനതിഃ
അകാണ്ഡബ്രഹ്മാണ്ഡക്ഷയചകിതദേവാസുരകൃപാ-
വിധേയസ്യാസീദ്യസ്ത്രിണയന വിഷം സംഹൃതവതഃ
സ കല്മാഷഃ കണ്ഠേ തവ ന കുരുതേ ന ശ്രിയമഹോ
വികാരോപി ശ്ലാഘ്യോ ഭുവനഭയഭംഗവ്യസനിനഃ
അസിദ്ധാർത്ഥാ നൈവ ക്വചിദപി സദേവാസുരനരേ
നിവർത്തന്തേ നിത്യം ജഗതി ജയിനോ യസ്യ വിശിഖാഃ
സ പശ്യന്നീശ ത്വാമിതരസുരസാധാരണമഭൂത്
സ്മരഃ സ്മർത്തവ്യാത്മാ ന ഹി വശിഷു പഥ്യഃ പരിഭവഃ
മഹീ പാദാഘാതാദ് വ്രജതി സഹസാ സംശയപദം
പദം വിഷ്ണോർഭ്രാമ്യദ്ഭുജപരിഘരുഗ്ണഗ്രഹഗണം
മുഹുർദ്യൌർദൌസ്ഥ്യം യാത്യനിഭൃതജടാതാഡിതതടാ
ജഗദ്രക്ഷായൈ ത്വം നടസി നനു വാമൈവ വിഭുതാ
വിയദ്വ്യാപീ താരാഗണഗുണിതഫേനോദ്ഗമരുചിഃ
പ്രവാഹോ വാരാം യഃ പൃഷതലഘുദൃഷ്ടഃ ശിരസി തേ
ജഗദ്ദ്വീപാകാരം ജലധിവലയം തേന കൃതമി -
ത്യനേനൈവോന്നേയം ധൃതമഹിമ ദിവ്യം തവ വപുഃ
രഥഃ ക്ഷോണീ യന്താ ശതധൃതിരഗേന്ദ്രോ ധനുരഥോ
രഥാംഗേ ചന്ദ്രാർക്കൌ രഥചരണപാണിഃ ശര ഇതി
ദിധക്ഷോസ്തേ കോഽയം ത്രിപുരതൃണമാഡംബരവിധിഃ
വിധേയൈഃ ക്രീഡന്ത്യോ ന ഖലു പരതന്ത്രാഃ പ്രഭുധിയഃ
ഹരിസ്തേ സാഹസ്രം കമലബലിമാധായ പദയോഃ
യദേകോനേ തസ്മിന്നിജമുദഹരൻ നേത്രകമലം
ഗതോ ഭക്ത്യുദ്രേകഃ പരിണതിമസൌ ചക്രവപുഷാ
ത്രയാണാം രക്ഷായൈ ത്രിപുരഹര ജാഗർത്തി ജഗതാം
ക്രതൌ സുപ്തേ ജാഗ്രത്ത്വമസി ഫലയോഗേ ക്രതുമതാം
ക്വ കർമ്മ പ്രധ്വസ്തം ഫലതി പുരുഷാരാധനമൃതേ
അതസ്ത്വാം സംപ്രേക്ഷ്യ ക്രതുഷു ഫലദാനപ്രതിഭുവം
ശ്രുതൌ ശ്രദ്ധാം ബദ്ധ്വാ ദൃഢപരികരഃ കർമ്മസു ജനഃ
ക്രിയാദക്ഷോ ദക്ഷഃ ക്രതുപതിരധീശസ്തനുഭൃതാം
ഋഷീണാമാർത്വിജ്യം ശരണദ സദസ്യാഃ സുരഗണാഃ
ക്രതുഭ്രംശസ്ത്വത്തഃ ക്രതുഫലവിധാനവ്യസനിനോ
ധ്രുവം കർത്തുഃ ശ്രദ്ധാവിധുരമഭിചാരായ ഹി മഖാഃ
പ്രജാനാഥം നാഥ പ്രസഭമഭികം സ്വാം ദുഹിതരം
ഗതം രോഹിദ്ഭൂതാം രിരമയിഷുമൃഷ്യസ്യ വപുഷാ
ധനുഷ്പാണേർയാതം ദിവമപി സപത്രാകൃതമമും
ത്രസന്തം തേഽദ്യാപി ത്യജതി ന മൃഗവ്യാധരഭസഃ
സ്വലാവണ്യാശംസാ ധൃതധനുഷമഹ്നായ തൃണവത്
പുരഃ പ്ലുഷ്ടം ദൃഷ്ട്വാ പുരമഥന പുഷ്പായുധമപി
യദി സ്ത്രൈണം ദേവീ യമനിരത!
ദേഹാർദ്ധഘടനാ -
ദവൈതി ത്വാമദ്ധാ ബത വരദ മുഗ്ധാ യുവതയഃ
ശ്മശാനേഷ്വാക്രീഡാ സ്മരഹര പിശാചാഃ സഹചരാഃ
ചിതാഭസ്മാലേപഃ സ്രഗപി നൃകരോടീ പരികരഃ
അമംഗല്യം ശീലം തവ ഭവതു നാമൈവമഖിലം
തഥാപി സ്മർത്തൃണാം വരദ പരമം മംഗളമസി
മനഃ പ്രത്യക്ചിത്തേ സവിധമവധായാത്തമരുതഃ
പ്രഹൃഷ്യദ്രോമാണഃ പ്രമദസലിലോത്സംഗിതദൃശഃ
യദാലോക്യാഹ്ലാദം ഹ്രദ ഇവ നിമജ്യാമൃതമയേ
ദധത്യന്തസ്തത്ത്വം കിമപി യമിനസ്തത്കില ഭവാൻ
ത്വമർക്കസ്ത്വം സോമസ്ത്വമസി പവനസ്ത്വം ഹുതവഹഃ
ത്വമാപസ്ത്വം വ്യോമ ത്വമു ധരണിരാത്മാ ത്വമിതി ച
പരിച്ഛിന്നാമേവം ത്വയി പരിണതാ ബിഭ്രതു ഗിരം
ന വിദ്മസ്തത്തത്വം വയമിഹ തു യത്ത്വം ന ഭവസി
ത്രയീം തിസ്രോ വൃത്തീസ്ത്രിഭുവനമഥോ ത്രീനപി സുരാ-
നകാരാദ്യൈർവർണ്ണൈർസ്ത്രിഭിരഭിദധത്തീർണ്ണവികൃതി
തുരീയം തേ ധാമ ധ്വനിഭിരവരുന്ധാനമണുഭിഃ
സമസ്തം വ്യസ്തം ത്വാം ശരണദ ഗൃണാത്യോമിതി പദം
ഭവഃ ശർവ്വോ രുദ്രഃ പശുപതിരഥോഗ്രഃ സഹമഹാൻ
തഥാ ഭീമേശാനാവിതി യദഭിധാനാഷ്ടകമിദം
അമുഷ്മിൻ പ്രത്യേകം പ്രവിചരതി ദേവ ശ്രുതിരപി
പ്രിയായാസ്മൈ ധാമ്നേ പ്രണിഹിതനമസ്യോസ്മി ഭവതേ
നമോ നേദിഷ്ഠായ പ്രിയദവ ദവിഷ്ഠായ ച നമോ
നമഃ ക്ഷോദിഷ്ഠായ സ്മരഹര മഹിഷ്ഠായ ച നമഃ
നമോ വർഷിഷ്ഠായ ത്രിണയന യവിഷ്ഠായ ച നമോ
നമഃ സർവ്വസ്മൈ തേ തദിദമിതി സർവ്വായ ച നമഃ
ബഹുലരജസേ വിശ്വോത്പത്തൌ ഭവായ നമോ നമഃ
പ്രബലതമസേ തത്സംഹാരേ ഹരായ നമോ നമഃ
ജനസുഖകൃതേ സത്വോദ്രിക്തൌ മൃഡായ നമോ നമഃ
പ്രമഹസി പദേ നിസ്ത്രൈഗുണ്യേ ശിവായ നമോ നമഃ
കൃശപരിണതി ചേതഃ ക്ലേശവശ്യം ക്വചേദം
ക്വ ച തവ ഗുണസീമോല്ലംഘിനീ ശശ്വദൃദ്ധിഃ
ഇതി ചകിതമമന്ദീകൃത്യ മാം ഭക്തിരാധാദ്
വരദ!
ചരണയോസ്തേ വാക്യപുഷ്പോപഹാരം
അസിതഗിരിസമം സ്യാത്കജ്ജലം സിന്ധുപാത്രേ
സുരതരുവരശാഖാ ലേഖനീ പത്രമുർവീ
ലിഖതി യദി ഗൃഹീത്വാ ശാരദാ സർവ്വകാലം
തദപി തവ ഗുണാനാമീശ പാരം ന യാതി
അസുരസുരമുനീന്ദ്രൈരർച്ചിതസ്യേന്ദുമൌലേഃ
ഗ്രഥിതഗുണമഹിമ്നോ നിർഗുണസ്യേശ്വരസ്യ
സകലഗണവരിഷ്ഠഃ പുഷ്പദന്താഭിധാനോ
രുചിരമലഘുവൃത്തൈഃ സ്തോത്രമേതച്ചകാര
അഹരഹരനവദ്യം ധൂർജടേഃ സ്തോത്രമേതത്
പഠതി പരമഭക്ത്യാ ശുദ്ധചിത്തഃ പുമാൻ യഃ
സ ഭവതി ശിവലോകേ രുദ്രതുല്യസ്തഥാഽത്ര
പ്രചുരതരധനായുഃ പുത്രവാൻ കീർത്തിമാംശ്ച
ദീക്ഷാ ദാനം തപസ്തീർത്ഥ-സ്നാനം യാഗാദികാഃ ക്രിയാഃ
മഹിമ്നഃസ്തവപാഠസ്യ കലാം നാർഹന്തി ഷോഡശീം
ആസമാപ്തമിദം സ്തോത്രം സർവ്വമീശ്വരവർണ്ണനം
അനൌപമ്യം മനോഹാരി പുണ്യം ഗന്ധർവ്വഭാഷിതം
മഹേശാന്നാപരോ ദേവോ മഹിമ്നോ നാപരാ സ്തുതിഃ
അഘോരാന്നാപരോ മന്ത്രോ നാസ്തി തത്വം ഗുരോഃ പരം
കുസുമദശനനാമാ സർവ്വഗന്ധർവ്വരാജഃ
ശിശുശശിധരമൌലേർദേവദേവസ്യ ദാസഃ
സ ഖലു നിജമഹിമ്നോ ഭ്രഷ്ട ഏവാസ്യ രോഷാത്
സ്തവനമിദമകാർഷീദ് ദിവ്യദിവ്യം മഹിമ്നഃ
സുരവരമുനിപൂജ്യം സ്വർഗ്ഗമോക്ഷൈകഹേതും
പഠതി യദി മനുഷ്യഃ പ്രാജ്ഞലിർനാന്യചേതാഃ
വ്രജതി ശിവസമീപം കിന്നരൈഃ സ്തൂയമാനഃ
സ്തവനമിദമമോഘം പുഷ്പദന്തപ്രണീതം
ശ്രീപുഷ്പദന്തമുഖപങ്കജനിർഗതേന
സ്തോത്രേണ കില്ബിഷഹരേണ ഹരപ്രിയേണ
കണ്ഠസ്ഥിതേന പഠിതേന സമാഹിതേന
സുപ്രീണിതോ ഭവതി ഭൂതപതിർമഹേശഃ
ഇത്യേഷാ വാങ്മയീ പൂജാ ശ്രീമത് ശങ്കരപാദയോഃ
അർപ്പിതാ തേന ദേവേശഃ പ്രീയതാം മേ സദാശിവഃ
യദക്ഷരം പദം ഭ്രഷ്ടം മാത്രാഹീനം ച യദ്ഭവേത്
തത്സർവ്വം ക്ഷമ്യതാം ദേവ പ്രസീദ പരമേശ്വര
ഓം പൂർണ്ണമദഃ പൂർണ്ണമിദം പൂർണ്ണാത് പൂർണ്ണമുദച്യതേ
പൂർണ്ണസ്യ പൂർണ്ണമാദായ പൂർണ്ണമേവാവശിഷ്യതേ
*ഓം ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ*
ശിവരാജ് പാട്ടീൽ
2004 മുതൽ 2008 വരെ ഭാരതത്തിൻ്റെ ആഭ്യന്തര വകുപ്പ് മന്ത്രിയായിരുന്ന മഹാരാഷ്ട്രയിൽ നിന്നുള്ള മുതിർന്ന ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് പാർട്ടി നേതാവാണ് ശിവരാജ് വിശ്വനാഥ് പാട്ടീൽ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശിവരാജ് പാട്ടീൽ.
(ജനനം: 12 ഒക്ടോബർ 1935) ഏഴു തവണ ലോക്സഭാംഗം, ലോക്സഭ ഡെപ്യൂട്ടി സ്പീക്കർ, സ്പീക്കർ എന്നീ പദവികളിലും പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ലാത്തൂർ ജില്ലയിൽ വിശ്വനാഥ റാവുവിൻ്റേയും ഭാഗീരഥി ഭായിയുടേയും മകനായി 1935 ഒക്ടോബർ 12ന് ജനനം.
പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ശേഷം ഹൈദരാബാദിലുള്ള ഒസ്മാനിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ബി.എസ്.സിയും ബോംബെ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് നിയമ ബിരുദവും നേടി പഠനം പൂർത്തിയാക്കി.
1972-ൽ കോൺഗ്രസ് ടിക്കറ്റിൽ മഹാരാഷ്ട്ര നിയമസഭാംഗമായതോടെയാണ് ശിവരാജ് പാട്ടീലിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതമാരംഭിക്കുന്നത്.
പിന്നീട് സംസ്ഥാന കാബിനറ്റ് വകുപ്പ്  മന്ത്രിയായും സ്പീക്കറായും പ്രവർത്തിച്ച ശേഷം 1980-ൽ ലാത്തൂരിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി ലോക്സഭാംഗമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
2004 വരെ ലാത്തൂർ മണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് തുടർച്ചയായി ഏഴു തവണ ലോക്സഭാംഗമായിരുന്നു.
1980 മുതൽ 1989 വരെ കേന്ദ്രമന്ത്രിയായും പ്രവർത്തിച്ചു.
1991 മുതൽ 1996 വരെ ലോക്സഭ സ്പീക്കറായിരുന്നു ശിവരാജ് പാട്ടീൽ.
2004-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ലാത്തൂരിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ലോക്സഭയിലേക്ക് മത്സരിച്ചെങ്കിലും ആദ്യമായി പരാജയപ്പെട്ടു.
തുടർന്ന് 2004-ൽ തന്നെ മഹാരാഷ്ട്രയിൽ നിന്ന് രാജ്യസഭാംഗമായി.
2004 മുതൽ 2008 വരെ കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര വകുപ്പ് മന്ത്രിയായിരുന്നു.
2008 നവംബർ 26 ന് മുംബൈയിൽ ഭീകരാക്രമണം നടന്നപ്പോൾ ശിവരാജ് പാട്ടീലായിരുന്നു കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര വകുപ്പ് മന്ത്രി.
പിന്നീട് ഭീകരാക്രമണത്തിൻ്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്ത് കൊണ്ട് ആഭ്യന്തര വകുപ്പ് മന്ത്രി സ്ഥാനം രാജിവച്ചു.
പ്രധാന പദവികളിൽ 1967-1969, 1971-1972 : പ്രസിഡൻറ്, ലാത്തൂർ മുനിസിപ്പാലിറ്റി 1972-1979 : നിയമസഭാംഗം, (2) 1975-1976 : സംസ്ഥാന നിയമവകുപ്പ്, സഹ-മന്ത്രി 1977-1978 : ഡെപ്യൂട്ടി സ്പീക്കർ, നിയമസഭ 1978-1979 :നിയമസഭ, സ്പീക്കർ 1980 : ലോക്സഭാംഗം, ലാത്തൂർ  (1) 1980-1982 : കേന്ദ്രമന്ത്രി, സംസ്ഥാന ചുമതല, പ്രതിരോധ വകുപ്പ് 1982-1983 : കേന്ദ്രമന്ത്രി, സംസ്ഥാന ചുമതല, വാണിജ്യം 1984 : ലോക്സഭാംഗം, ലാത്തൂർ (2) 1983-1984, 1984-1986 : കേന്ദ്രമന്ത്രി, സംസ്ഥാന ചുമതല, ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക വകുപ്പ് 1986-1988 : കേന്ദ്രമന്ത്രി, സംസ്ഥാന ചുമതല, പ്രതിരോധം 1988-1989 : കേന്ദ്ര വ്യേമയാന വകുപ്പ് മന്ത്രി, സ്വതന്ത്ര്യ ചുമതല 1989 : ലോക്സഭാംഗം, ലാത്തൂർ  (3) 1990-1991 : ലോക്സഭ , ഡെപ്യൂട്ടി സ്പീക്കർ 1991 : ലോക്സഭാംഗം, ലാത്തൂർ (4) 1991-1996 : ലോക്സഭ സ്പീക്കർ 1996 : ലോക്സഭാംഗം, ലാത്തൂർ (5) 1998 : ലോക്സഭാംഗം, ലാത്തൂർ (6) 1999 : ലോക്സഭാംഗം, ലാത്തൂർ (7) 2004 : ലാത്തൂരിൽ നിന്ന് ലോക്സഭയിലേക്ക് മത്സരിച്ചെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു.
2004-2010 : രാജ്യസഭാംഗം, മഹാരാഷ്ട്ര 2004-2008 : കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര വകുപ്പ് മന്ത്രി 2010-2015 : പഞ്ചാബ് ഗവർണ്ണർ, ചണ്ഡിഗഢ് അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റർ വിവാദങ്ങൾ റോമാ സാമ്രാജ്യം കത്തിയെരിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ വായിച്ച നീറോയോടാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ ഉപമിച്ചിരിക്കുന്നത്.
അഭിനവ നീറോയായാണ് ശിവരാജ് പാട്ടീൽ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.
മുംബൈയിൽ ഭീകരാക്രമണം നടക്കുമ്പോൾ വസ്ത്രം മാറുകയായിരുന്നു എന്ന ആരോപണം ഇദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മേലിലുണ്ട്.
2004 മുതൽ 2008 വരെ കേന്ദ്രത്തിലെ ഏറ്റവും കഴിവ് കെട്ട അഭ്യന്തര വകുപ്പ് മന്ത്രിയായിരുന്നു എന്നാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ പറ്റിയുള്ള വിശേഷണങ്ങൾ.