smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരനായ മാർക്ക് ട്വൈൻ 1896 ൽ എഴുതിയ പ്രസിദ്ധമായ നോവലാണ് ടോം സോയർ, ഡിറ്റക്റ്റീവ് (Tom Sawyer, Detective) .
മാർക്ക് ട്വൈന്റെ പ്രസിദ്ധ നോവലുകളായ ദി അഡ്വെഞ്ചെർസ് ഓഫ് ടോം സോയർ , അഡ്‌വെഞ്ചേഴ്‌സ് ഓഫ് ഹക്ക്ൾബെറി ഫിൻ എന്നീ നോവലുകളുടെ തുടർച്ചയാണ് ഈ നോവൽ.
ഈ തുടർനോവലുകളിൽ ഏറ്റവും അവസാനത്തെ നോവ്ല‍ ടോം സോയർ അബ്രോഡ് എന്ന നോവലാണ്.
ടോം സോയർ, ഡിറ്റക്റ്റീവ് എന്ന നോവലിലെ കഥാനായകൻ ടോം സോയർ എന്ന സാങ്കൽപിക കഥാപാത്രമാണ്.
ഈ നോവലിൽ ടോം സോയർ ഒരു ദുരൂഹമായ കൊലപാതകം പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് കഥാതന്തു.
അവലംബം പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ Tom Sawyer Abroad / Tom Sawyer, Detective , University of California Press, 2004.
Full Text of Tom Sawyer, Detective Archived 2017-03-02 at the Wayback Machine .
online at Mark Twain Classics Archived 2017-03-02 at the Wayback Machine .
Tom Sawyer, Detective public domain audiobook at LibriVox LibriVox Tom Sawyer, Detective public domain audiobook at LibriVox Tom Sawyer, Detective ഇന്റർനെറ്റ് മൂവി ഡാറ്റാബേസിൽ
ടോം ഹാങ്ക്സ് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Tom_Hanks
തോമസ് ജെഫ്രി "ടോം" ഹാങ്ക്‌സ് ഒരു അമേരിക്കൻ ചലച്ചിത്ര നടനും സംവിധായകനും തിരക്കഥാകൃത്തും നിർമാതാവുമാണ്.
ടെലിവിഷൻ പരമ്പരകളിലും ഹാസ്യ-കുടുംബ ചിത്രങ്ങളിലും ചെറിയ വേഷങ്ങൾ ചെയ്താണ് ഇദ്ദേഹം അഭിനയജീവിതം ആരംഭിച്ചത്.
പിന്നീട്, നാടകീയ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ ഇദ്ദേഹം പ്രശസ്തിയിലേക്കുയർന്നു.
ഫിലഡെൽഫിയ , ഫോറസ്റ്റ് ഗമ്പ് , അപ്പോളൊ 13 , സേവിങ് പ്രൈവറ്റ് റയൻ , റോഡ് റ്റു പെർഡിഷൻ, ടോയ് സ്റ്റോറി , കാസ്റ്റ് എവേ എന്നിയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില പ്രധാന സിനിമകൾ.
രണ്ട് വർഷങ്ങൾ തുറ്റർച്ചയായി (1993-94) ഇദ്ദേഹത്തിന് മികച്ച നടനുള്ള ഓസ്കാർ ലഭിച്ചു.
ബോക്സ് ഓഫീസ് പ്രകടനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഏറ്റവുമധികം വിജയം നേടിയ മൂന്നാമത്തെ നടനാണിദ്ദേഹം.
300 കോടി ഡോളറാണ് ഇദ്ദേഹമഭിനയിച്ച ചിത്രങ്ങളുടെ ആകെ വരവ്.
തോമസ് മെറ്റ്കാഫ്
പ്രശസ്തനായ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണകർത്താവായിരുന്നു തോമസ് മെറ്റ്കാഫ് എന്ന തോമസ് തിയോഫിലസ് മെറ്റ്കാഫ് ( ഇംഗ്ലീഷ് : Thomas Theophilus Metcalfe ) (ജീവിതകാലം: 1795 ജനുവരി 2 – 1853 നവംബർ 3).
അവസാന മുഗൾ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന ബഹദൂർ ഷാ സഫറിന്റെ കാലത്ത് ദില്ലിയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് റെസിഡന്റായിരുന്നു .
ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ ഡയറക്റ്ററായിരുന്ന തിയോഫിലസ് മെറ്റ്കാഫിന്റെ പുത്രനായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ ചാൾസ് മെറ്റ്കാഫ് ഇന്ത്യയുടെ ഗവർണർ ജനറലും ദില്ലിയിലെ റെസിഡന്റും ആയിരുന്നു.
1813-ൽ തന്റെ സഹോദരന്റെ സഹായിയായാണ് തോമസ് മെറ്റ്കാഫ് ദില്ലിയിലെത്തിയത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൊത്തം ഔദ്യോഗികജീവിതവും ദില്ലിയിലായിരുന്നു.
1835-ൽ മെറ്റ്കാഫ് ദില്ലിയിലെ റെസിഡന്റായി.
1853-ൽ മരിക്കുംവരെ അദ്ദേഹം ഈ ചുമതലയിലിരുന്നു.
തോമസ് മെറ്റ്കാഫ് തന്റെ മുൻഗാമികളിൽനിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം മുഗൾസംസ്കാരത്തോട് കാര്യമായി ഇഴുകിച്ചേർന്നിരുന്നില്ല.
രാജകീയാചാരങ്ങളോടുള്ള ഭ്രമവും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഭാര്യ ഫെലിസിറ്റി 1842-ൽ മരിച്ചതിനുശേഷം മെറ്റ്കാഫ് തന്റെ മുൻഗാമികളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഏകനായി ജീവിച്ചു.
മുൻഗാമികളെപ്പോലെ ഇന്ത്യൻ ഭാര്യമാരെ സ്വീകരിക്കുകയോ ഇന്ത്യൻ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുകയോ അദ്ദേഹം ചെയ്തില്ല.
ഹുക്ക വലിക്കുക എന്ന ഒരു ഇന്ത്യൻ ശീലം മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
മുഗളരുമായുള്ള ബന്ധം
അന്നത്തെ മുഗൾ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന ബഹാദൂർഷാ സഫറിന്റെ മരണശേഷം മുഗൾ രാജകുടുംബത്തെ ചെങ്കോട്ടയിൽ നിന്ന് ഒഴിപ്പിച്ച് കോട്ട ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുക എന്നതായിരുന്നു തോമസ് മെറ്റ്കാഫിന്റെ പ്രധാനചുമതലയായിരുന്നത്.
അദ്ദേഹം ഇതിനായി സഫറിന്റെ പുത്രനായ മിർസ ഫഖ്രുവുമായി ദീർഘമായ ചർച്ചകൾ നടത്തി ഒരു ധാരണയിലെത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
പകരം സഫറിന്റെ ഇഷ്ടപുത്രനായ മിർസ ജവാൻ ബഖ്തിനെ തഴഞ്ഞ്, മിർസ ഫഖ്രുവിനെ ഭാവിചക്രവർത്തിസ്ഥാനത്തേക്ക് നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഈ സംഭവത്തിന്റെ പ്രതികാരമാണ് മെറ്റ്കാഫിന്റെ മരണത്തിന് കാരണമായതെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നത്.
അദ്ദേഹത്തിന് സഫറിനോട് അൽപം ആത്മബന്ധമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും യഥാർത്ഥബഹുമാനമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സഫർ അശക്തനാണെന്നും തീരുമാനങ്ങളിൽ ചാഞ്ചാട്ടക്കാരനാണെന്നും പൊങ്ങച്ചക്കാരനാണെന്നുമൊക്കെയാണ് മെറ്റ്കാഫ് തന്റെ മകൾക്കെഴുതിയ കത്തിൽ സഫറിനെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നത്.
സഫറിന്റെ നടപടികൾ ഭരണനിർവഹണത്തിന് തടസമുണ്ടാക്കുന്നവയാണെന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.
എന്നാൽ  സഫർ, മെറ്റ്കാഫിന് നൽകിയ പേർഷ്യൻ ബഹുമതികളിൽ അദ്ദേഹം ഏറെ അഭിമാനിച്ചിരുന്നു.
സാഹിബ്-ഇ-വാല, മാനാഖ്വബ് അലി മാൻസിബ്, ഫർസന്ദ് അർജമന്ദ്, പായിവന്ദ്-ഇ-സുൽത്താനി, മുസ്സം ഉദ്ദൌള, അമീനുൾമുൽക് സർ തോമസ് മെറ്റ്കാഫ്, ബാരൻ ബഹാദൂർ, ഫിറോസ് ജംഗ്, സാഹബ് കാലൻ ബഹാദൂർ ഓഫ് ഷാജഹാനാബാദ് എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബഹുമതികളടക്കമുള്ള പേര്.
മെറ്റ്കാഫ് ഈ ബഹുമതികളുടെ വിവിധ കാലിഗ്രാഫി പതിപ്പുകളുണ്ടായക്കുകയും ഒരു ആൽബമാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
കമ്പനിയുടെ അവഗണന
ദില്ലിയിലെ റെസിഡന്റ് പദവിയിൽ ഏറെക്കാലം ജോലി ചെയ്തെങ്കിലും സ്ഥാനക്കയറ്റത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ മെറ്റ്കാഫ് അവഗണിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല കീഴുദ്യോഗസ്ഥരും ഇക്കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തേക്കാൾ ഉന്നതസ്ഥാനത്തെത്തിയിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസിസ്റ്റന്റായിരുന്ന ജോൺ ലോറൻസ് പഞ്ചാബിന്റെ ചീഫ് കമ്മീഷണറായത് ഒരു ഉദാഹരണമാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഡെൽഹിയിലെ റെസിഡന്റായിരുന്ന ജ്യേഷ്ഠൻ ചാൾസിന് പ്രഭുസ്ഥാനം ലഭിക്കുകയും ഇന്ത്യയിലെ താൽക്കാലിക ഗവർണർ ജനറലാകുകയും പിന്നീട് കാനഡയിലെ ഗവർണർ ജനറലാകുകയും ചെയ്തു.
ഡെൽഹിയുടെ ദീർഘമായ ചരിത്രവും ഹിന്ദുസ്ഥാന്റെ തലസ്ഥാനം, മുഗൾ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രം എന്നീ നിലകളിലുള്ള അതിന്റെ സ്ഥാനവും മൂലം ഡെൽഹിയിലെ റെസിഡന്റ് സ്ഥാനത്തിന് പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കമ്പനിയുടെ അധികാരനിലകളനുസരിച്ച് അത് അത്ര ഉയർന്നതല്ലായിരുന്നു.
1833-ൽ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകൾ എന്ന ഒരു പുതിയ പ്രവിശ്യ രൂപീകരിക്കുകയും ആഗ്രയെ അതിന്റെ ആസ്ഥാനമാക്കി ലെഫ്റ്റനന്റ് ഗവർണർ ഭരണവും ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ കീഴിൽ വന്ന ഡെൽഹി റെസിഡന്റിന്റെ പ്രാധാന്യം വീണ്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നു.
കുടുംബവും ജീവിതരീതിയും
വളരെ സന്തോഷപ്രദമായ വിവാഹജീവിതമാണ് തോമസ് മെറ്റ്കാഫിനുണ്ടായിരുന്നതെങ്കിലും 1842 സെപ്റ്റംബറിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ഫെലിസിറ്റി ഒരു പനിയെത്തുടർന്ന് മരണമടഞ്ഞു.
അയാളുടെ ആറ് മക്കളും ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ബോഡിങ് സ്കൂളിലായിരുന്നു.
ഏകനായ മെറ്റ്കാഫ് അന്തർമുഖനായി മാറി.
1850-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ അയാളുടെ മക്കൾ ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അയാൾ ഒരു കാർക്കശ്യക്കാരനായി മാറിയിരുന്നു.
മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പതിവുകളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്.
വൈകിട്ട് മൂന്നുമണിക്കായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അത്താഴം എന്നത് ഇതിനൊരുദാഹരണമാണ്.
തന്റെ പതിവുകളെ തെറ്റിക്കുന്ന എന്തിനോടും കടുത്ത എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിനചര്യകൾ ഒരേപോലെ ആവർത്തിച്ചു.
തോമസ് മെറ്റ്കാഫിന്റെ മൂത്ത മകനായിരുന്ന തിയോഫിലസിന്റെ സ്വഭാവം അദ്ദേഹവുമായി ഒട്ടും പൊരുത്തപ്പെടുന്നതായിരുന്നില്ല.
പത്തുവർഷം ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പഠിച്ചതിനുശേഷം ഒരു ജൂനിയർ മജിസ്ട്രേറ്റായി ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു തിയോഫിലസ്.
1851-ൽ തിയോഫിലസിന് ദില്ലിയിൽ നിയമനം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
ദുർനടപ്പുകളും നിയമലംഘനങ്ങളും ആഘോഷങ്ങളിലും വിനോദങ്ങളിലും ഉള്ള താൽപര്യം അച്ഛന് ഒട്ടും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.
ദില്ലിയിൽ നിയമനം ലഭിക്കുന്ന കാലത്തുതന്നെ കൃത്യവിലോപത്തിന്റെ പേരിൽ തിയോഫിലസ് നിയമനടപടി നേരിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തോമസ് മെറ്റ്കാഫിന് ആൺമക്കളേക്കാൾ നല്ല ബന്ധം തന്റെ പെൺമക്കളുമായായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു സ്കോട്ടിഷ് പട്ടാളക്കാരനായിരുന്ന എഡ്വേഡ് കാംബെല്ലുമായി തന്റെ മകൾ ജോർജീനയുടെ സ്നേഹബന്ധം അംഗീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനായില്ല.
മുൻ ബ്രിട്ടീഷ് മുഖ്യസൈന്യാധിപനായിരുന്ന ചാൾസ് നേപ്പിയറുടെ അടുപ്പക്കാരനും അനുയായിയുമായിരുന്നു കാംബെൽ എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ ഒരു കാരണം.
മെറ്റ്കാഫ്, നേപ്പിയറുമായി വലിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിലായിരുന്നു.
ഇതിനു പുറമേ കാംബെല്ലിന്റെ മോശം ധനസ്ഥിതിയും മെറ്റ്കാഫിന്റെ എതിർപ്പിന് കാരണമായിരുന്നു.
ഡെൽഹിയിൽവച്ചാണ് ജോർജീനയും കാംബെലും കണ്ടുമുട്ടിയതും പ്രേമബദ്ധരായതും.
മെറ്റ്കാഫ് എതിർത്തപ്പോൾ ജോർജീന നിരാഹാരം ആരംഭിച്ചു.
തുടർന്ന് മെറ്റ്കാഫ് അവളെ മസ്സൂറിയിലേക്ക് മാറ്റി.
ഇവിടേക്കും കാംബെൽ എഴുത്തുകളയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും ഇവയെല്ലാം മെറ്റ്കാഫ് പിടിച്ചെടുത്തിരുന്നു.
എന്തായിരുന്നാലും ഇവരുടെ ബന്ധത്തിൽ തടയിടാൻ മെറ്റ്കാഫിനായില്ല.
1852 അവസാനത്തോടെ നിവൃത്തിയില്ലാതെ അദ്ദേഹം അവരുടെ വിവാഹത്തിന് അനുവാദം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
1853 നവംബർ 3-ന് ദഹനസംബന്ധമായ ഒരു അസുഖത്തെത്തുടർന്ന് തോമസ് മെറ്റ്കാഫ് മരണമടഞ്ഞു.
ഈ അസുഖം, അൽപാൽപ്പമായുള്ള വിഷപ്രയോഗത്തിലൂടെയുണ്ടായതാണെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൈദ്യന്മാർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.
മുഗൾ ചക്രവർത്തി ബഹാദൂർഷാ സഫറിന്റെയും രാജ്ഞി സീനത്ത് മഹലിന്റെയും ഇഷ്ടപുത്രനായിരുന്ന മിർസ ജവാൻ ബഖ്തിനെ തഴഞ്ഞ് മൂത്ത പുത്രനായ മിർസ ഫഖ്രുവിനെ ഭാവിചക്രവർത്തിയായി അംഗീകരിച്ചതിൽ അസന്തുഷ്ടയായ
രാജ്ഞിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരമായിരുന്നു ഈ വിഷപ്രയോഗമെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചത്.
1853 വേനൽക്കാലത്തുതന്നെ താൻ വിഷപ്രയോഗത്തിനിരയാകുകയാണെന്ന് തോമസ് മെറ്റ്കാഫ് സംശയിച്ചു.
വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ക്രമവും നിയന്ത്രിതവുമായ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന് ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളേ ഉണ്ടാകാറില്ലായിരുന്നു.
മഴക്കാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അദ്ദേഹം വളരെ പെട്ടെന്ന് രോഗബാധിതനാകുകയും ഛർദിലാരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
ആഴ്ചകളോളം അദ്ദേഹത്തിന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹം വളരെ മെലിയുകയും വിളറിവെളുക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ യാതൊരു വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല.
തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് വളരെ നേർത്ത സൂപ്പൊഴികെ മറ്റൊന്നും കഴിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായി.
മിർസ ഫഖ്രുവുമായുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് നേതൃത്വം കൊടുത്ത വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകളിലെ ലെഫ്റ്റനന്റ് ഗവർണർ ജെയിംസ് തോമാസൻ , വിദേശകാര്യസെക്രട്ടറിയായിരുന്ന ഹെൻറി എലിയറ്റ് എന്നിവർക്കും സമാനമായ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ഇതറിഞ്ഞപ്പോൾ താൻ വിഷപ്രയോഗത്തിനിരയായിരിക്കുകയാണെന്നുതന്നെ മെറ്റ്കാഫ് ഉറപ്പിച്ചു.
ഇരുവരും 1853-ൽത്തന്നെ മരിച്ചിരുന്നു.
1853 സെപ്റ്റംബർ-ഒക്റ്റോബർ സമയത്ത് മകൾ ജോർജീനയുടെ വിവാഹത്തിനായി സിംല സന്ദർശിച്ച് മടങ്ങിയെത്തിയതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് മെറ്റ്കാഫിന് മരണം സംഭവിച്ചത്.
ഈ യാത്രയിൽത്തന്നെ അദ്ദേഹം മരണത്തോടടുത്തിരുന്നു.
തോമസ് മെറ്റ്കാഫിനെ കൊല്ലാനുപയോഗിച്ച വിഷം പച്ചിലമരുന്നായിരുന്നു എന്നും, ഡെൽഹിയിലെ പ്രസിദ്ധരായ തദ്ദേശീയവൈദ്യന്മാരായിരിക്കാം (ഹക്കീമുകൾ) അത് തയ്യാറാക്കിയതെന്നുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾ അനുമാനിക്കുന്നത്.
മെറ്റ്കാഫിന്റെ അന്ത്യരാത്രിയിൽ മകൻ തിയോഫിലസിന്റെ താൽപര്യപ്രകാരം അദ്ദേഹത്തെ പരിശോധിപ്പിക്കാനായി, ബഹാദൂർഷാ സഫറിന്റെ വൈദ്യനായിരുന്ന ഹക്കീം അസനുള്ള ഖാനെ വിളിപ്പിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ മെറ്റ്കാഫിന്റെ സർജനായിരുന്ന ഡോക്റ്റർ റോസ്സ്, അസനുള്ള ഖാനെ പരിശോധിപ്പിക്കാനനുവദിച്ചില്ല.
മെറ്റ്കാഫിന്റെ മരണത്തിനുപിന്നിൽ അസനുള്ള ഖാന്റെ പങ്കാളിത്തം കൂടിയുണ്ടെന്ന് റോസ്സ് സംശയിച്ചിരുന്നു.
മെറ്റ്കാഫ് വിഷപ്രയോഗം കൊണ്ട് മരിച്ചതാണെന്ന് കൃത്യമായി സ്ഥിരീകരിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, ഇത് വിഷപ്രയോഗം മൂലമാണെന്നും സീനത്ത് മഹലാണ് ഇതിനു പിന്നിലെന്നും ഉള്ള വിശ്വാസം ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനി വൃത്തങ്ങളിൽ ശക്തമായിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷുകാർ മുഗൾ കുടുംബത്തെ മുമ്പത്തേക്കാളുമുപരി വെറുപ്പോടെ വീക്ഷിക്കാൻ ഇത് കാരണമാകുകയും ചെയ്തു.
മെറ്റ്കാഫ് മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, മിർസ ഫഖ്രുവും അധികകാലം ജീവിച്ചിരിക്കില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.
1856-ൽ ഫഖ്രു മരിച്ചെങ്കിലും അത് കോളറ ബാധ മൂലമായിരുന്നു.
ചരിത്രസ്നേഹി
ഡെൽഹിയിലെ ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളുടെ മേൽ മെറ്റ്കാഫിന് വലിയ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ ഔദ്യോഗികജീവിതകാലത്ത് മെറ്റ്കാഫ് ദില്ലിയിലെ വിവിധ ചരിത്രസ്മാരകങ്ങൾ ക്രമമായി സന്ദർശിച്ചു.
ഇവയുടെ ചരിത്രം പഠിക്കുന്നതിന് അദ്ദേഹം ഡെൽഹി ആർക്കിയോളജിക്കൽ സൊസൈറ്റി സ്ഥാപിച്ചു.
സയ്യിദ് അഹ്മദ് ഖാൻ ഈ സൊസൈറ്റിയിലെ പ്രധാന അംഗമായിരുന്നു.
സൈസൈറ്റിക്ക് സ്വന്തമായി ജേണലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
നഗരത്തിലെ പണ്ഡിതരിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ച വിവരങ്ങൾ ഉർദുവിൽനിന്ന് മെറ്റ്കാഫ് തന്നെ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയതായിരുന്നു ഈ ജേണലിലെ ഉള്ളടക്കത്തിൽ ഭൂരിഭാഗവും.
1842-നും 1844-നുമിടയിൽ മസർ അലി ഖാൻ എന്ന ഒരു ചിത്രകാരനെക്കൊണ്ട് ഡെൽഹിയിലെ ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളുടെയും കൊട്ടാരങ്ങളുടെയും മറ്റുമെല്ലാം ചിത്രങ്ങൾ മെറ്റ്കാഫ് വരപ്പിക്കുകയും അതിനെ ദെഹ്ലീ ബൂക്ക് എന്ന പേരിൽ ഒരു ആൽബമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു.
ദില്ലി നഗരത്തിന്റെ 20 അടി നീളമുള്ള ഒരു പാനരോമിക് ചിത്രച്ചുരുളും അദ്ദേഹം ചിത്രീകരിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ഇവ രണ്ടുമാണ് 1857-ലെ ലഹളക്കുമുമ്പുള്ള ദില്ലിയുടെ സമ്പൂർണ്ണദൃശ്യങ്ങൾ നൽകുന്ന ഇന്നവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും മികച്ച ചരിത്രരേഖ.
മെറ്റ്കാഫ് ഹൗസുകൾ മെറ്റ്കാഫ് ഹൗസിന്റെ വിവിധ വീക്ഷണങ്ങൾ - ദെഹ്ലീ ബുക്കിൽനിന്നുള്ളത്
മറ്റു ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് സമ്പാദിച്ച് ബ്രിട്ടനിൽ പോയി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ മെറ്റ്കാഫ് തന്റെ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ സമ്പാദ്യമെല്ലാം ഇന്ത്യയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുകയും മെറ്റ്കാഫ് ഹൗസുകൾ എന്ന പേരിൽ രണ്ട് വീടുകൾ ഡെൽഹിയിൽ പണിയുകയും ചെയ്തു.
കശ്മീരി ഗേറ്റിന് വടക്ക് യമുനാതീരത്തുള്ള മെറ്റ്കാഫ് ഹൗസ് എന്ന കൊട്ടാരസദൃശ്യമായ പല്ലേഡിയൻ ശൈലിയിലുള്ളതാണ് .
മെറ്റ്കാഫിന്റെ ജീവിതകാലത്ത് ഇത് ഡെൽഹിയിലെ പ്രധാന അധികാരമേന്ദ്രമായിരുന്നു.
ജഹാൻ നുമ എന്ന പേരിലും ഇത് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഇംഗ്ലീഷ് പൂച്ചെടികളടങ്ങിയ പൂന്തോട്ടങ്ങളും, മാർബിൾ തൂണുകളും, നീന്തൽക്കുളവും, സൈപ്രെസ് അവെന്യൂകളും, ഓറഞ്ച് തോട്ടങ്ങളും, 25000-ത്തോളം പുസ്തകങ്ങളടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥശാലയും ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
റോസ് വുഡ് കൊണ്ടുള്ള ജോർജിയൻ ഫർണീച്ചറും നല്ല ഓയിൽ പെയിന്റിങ്ങുകളും കൊണ്ട് ഇത് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
നെപ്പോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രവസ്തുക്കൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു നെപ്പോളിയൻ ഗാലറിയും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
നെപ്പോളിയന്റെ രത്നമോതിരവും ആന്റോണിയോ കനോവ നിർമ്മിച്ച നെപ്പോളിയന്റെ തലയുടെ ശിൽപ്പവും ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്ന് ഈ വീട് ഡി.ആർ.ഡി.ഒയുടെ കൈവശമാണ്.
മെഹ്രോളിയിലെ ദിൽകുഷ എന്ന മെറ്റ്കാഫ് ഹൗസിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ.
പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഖുത്തബ് മിനാർ
രണ്ടാമത്തെ മെറ്റ്കാഫ് ഹൗസ്, ദക്ഷിണദില്ലിയിലെ മെഹ്റോളിയിലാണ്.
മുഗളരുടെ വേനൽക്കാലകൊട്ടാരമായ സഫർ മഹലിനടുത്താണ് ഈ വീട് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.
ദിൽകുഷ എന്ന പേരിലും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു.
മുഗളരുടെ അഷ്ടഭുജാകൃതിയിലുള്ള ഒരു ശവകുടീരം പരിഷ്കരിച്ചാണ് ഈ വീടുണ്ടാക്കിയത്.
ഒരു മുഗൾ ചാർബാഗും ഒരു വിളക്കുമാടവും ഒരു ചെറിയ കോട്ടയും ഒരു പ്രാവിൻസങ്കേതവും ബോട്ടിങ്ങിനുള്ള ഒരു കുളവും ഒരു സിഗറാറ്റും ദിൽകുഷയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇരു മെറ്റ്കാഫ് ഹൗസുകളും വിശാലമായ പറമ്പുകളിലാണ് സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നത്.
അലംകൃതമായ വലിയ ജോർജിയൻ കവാടങ്ങളും ഇവക്കുണ്ടായിരുന്നു.
അവലംബം കുറിപ്പുകൾ ൧ {{ cite book }} : Check date values in: | accessdate= ( help ) പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ ൨ മസർ അലി ഖാൻ വരച്ച ഡെൽഹി പനോരമ ചിത്രം ഇവിടെക്കാണാം
തോമസ് മൺറോ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Sir_Thomas_Munro,_1st_Baronet
ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്തെ പ്രശസ്തനായ ഒരു സൈന്യാധിപനും ഭരണകർത്താവുമായിരുന്നു തോമസ് മൺറോ ( ഇംഗ്ലീഷ് : Thomas Munro , ജീവിതകാലം: 1761 മേയ് 27 – 1827 ജൂലൈ 6).
1814 മുതൽ മരണം വരെ മദ്രാസ് പ്രെസിഡൻസിയുടെ ഗവർണർ സ്ഥാനം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
1792-ലെ ശ്രീരംഗപട്ടണം യുദ്ധസമയത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിലെ ജൂനിയർ ക്യാപ്റ്റനായിരുന്ന ഇദ്ദേഹം പടിപടിയായി ഉയർന്ന് മദ്രാസിന്റെ ഗവർണർ സ്ഥാനത്തേക്കെത്തി.
" റ്യോത്‌വാരി " എന്ന നികുതിസമ്പ്രദായം ആവിഷ്കരിച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണ്.
ഇടനിലക്കാരെ ഒഴിവാക്കി, കൃഷിക്കാരനിൽനിന്ന് നേരിട്ട് നികുതി സ്വീകരിക്കുന്ന രീതിയായിരുന്നു ഇത്.
ഒന്നാം ആംഗ്ലോ-ബർമ്മീസ് യുദ്ധകാലത്തെ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നയതന്ത്രപരവും സൈനികവുമായ നടപടികളാണ് യുദ്ധം വിജയിക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷ് സേനയെ സഹായിച്ച പ്രധാനഘടകം എന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
തോമസ് റീഡ് ഡേവിസ് ബെൽ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Thomas_Reid_Davys_Bell
ശലഭശാസ്ത്രജ്ഞനും പ്രകൃതിനിരീക്ഷകനുമായ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ ഒരു വനം വകുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു തോമസ് റീഡ് ഡേവിസ് ബെൽ - Thomas Reid Davys Bell (2 മെയ് 1863 – 24 ജൂൺ 1948) പന്ത്രണ്ട് അംഗങ്ങളുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിലെ ഏറ്റവും ഇളയ ആൾ ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം.
അദ്ദേഹം ഇന്ത്യൻ സിവിൽ സർവീസിന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു.
തുടർന്ന് അദ്ദേഹം സന്ധേസ്റ്റ് , വൂൾവിച്ച് എന്നീ പട്ടാള അക്കാദമികളിൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും അവ വേണ്ടെന്നുവച്ചു.
തുടർന്ന്  ഇന്ത്യൻ വുഡ് ആന്റ് ഫോറസ്റ്റ് സർവീസിൽ ചേർന്ന അദ്ദേഹം 1884-ൽ ഡെപ്യൂട്ടി ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസർ ആയ ധാർവാഡിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
അവിടെവെച്ചു അദ്ദേഹം ഉപ്പുനികുതിവകുപ്പിലുള്ള എഡ്വേർഡ് ഹാമിൽട്ടൺ എയ്റ്റ്കെനെയും ജില്ലാ കളക്ടറായിരുന്ന ജെയിംസ് ഡേവിഡ്‌സണെയും പരിചയപ്പെടുകയും അവരോടൊപ്പം ശലഭനിരീക്ഷണത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
അതുകൂടാതെ വണ്ടുകളെ ശേഖരിച്ചു ബ്രിട്ടീഷ് മ്യൂസിയത്തിലുള്ള എച്ച്.ഇ.
ആൻഡ്രൂസിന് അയച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
1905 മുതൽ 1906 വരെ സിന്ധിലായിരുന്ന അദ്ദേഹം അതിനുശേഷം ബെൽഗാമിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തി.
ഡേവിഡ്‌സൺ ജോലിയിൽനിന്നും വിരമിച്ചു എഡിൻബറോയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അദ്ദേഹം കാർവാറിലേക്കു പോയി.
അക്കാലത്ത് എൽ.സി.എച്ച്. യംഗ് ഇന്ത്യയിലെ ചിത്രശലഭങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പരമ്പര ജേർണൽ ഓഫ് ദി ബോംബെ നാച്വറൽ ഹിസ്റ്ററി സൊസൈറ്റിയിൽ ( Journal of the Bombay Natural History Society ) തുടങ്ങിവച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനാരോഗ്യത്തെത്തുടർന്ന് അത് മുടങ്ങിയപ്പോൾ Walter Samuel Millard ബെല്ലിനോട് അത് പൂർത്തിയാക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
അദ്ദേഹം ധാരാളം ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ പുഴുക്കളെ  വളർത്തി വിരിയിക്കുകയും അവയെക്കുറിച്ചെഴുതുകയും ചെയ്തു.
സ്ഫിങ്സ് നിശാശലഭങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ദി ഫൊന ഓഫ് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗം അദ്ദേഹവും മേജർ എഫ്.ബി. സ്കോട്ടും ചേർന്നാണ് എഴുതിയത്.
1911-ൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഓർഡർ ഓഫ് ദ ഇന്ത്യൻ എമ്പയർ എന്ന ബഹുമതി ലഭിച്ചു.
1913-ൽ അദ്ദേഹം ബോംബെ പ്രവിശ്യയുടെ ഫോറസ്റ്റ് ചീഫ് കൺസർവേറ്റർ ആവുകയും പിന്നീട്  1920-ൽ വിരമിക്കുന്നത് വരെ ആ പദവിയിൽ തുടരുകയും ചെയ്തു.
അദ്ദേഹം ഉത്തര കന്നഡയിലെ പുല്ലിനങ്ങളെക്കുറിച്ചു എൽ.ജെ. സെഡ്ഗ്വിക്കുമായിച്ചേർന്നു പഠിക്കുകയും ആ ശേഖരം മുംബൈ സെന്റ്.
സേവിയേഴ്സ് കോളേജിന് കൈമാറുകയും ചെയ്തു.
സെഡ്ഗ്വിക്കും ബെല്ലും ചേർന്ന് ജേർണൽ ഓഫ് ദ ഇന്ത്യൻ ബോട്ടണി തുടങ്ങുകയും പി.എഫ്. ഫൈസനെ പത്രാധിപരായി നിയമിക്കുകയും ചെയ്തു.
അദ്ദേഹം പിന്നീട് ഓർക്കിഡുകളിൽ താൽപ്പര്യം കാണിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരി അവ വരയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു പങ്കാളിയോടൊപ്പം തടിക്കച്ചവടത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും അത് വലിയ സാമ്പത്തിക നഷ്ടം വരുത്തിവെക്കുകയും ചെയ്തു.
1930-ൽ അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രാണികളുടെ ശേഖരം ബ്രിട്ടീഷ് മ്യൂസിയത്തിന് കൈമാറി.
അതിൽ  3000 ചിത്രശലഭങ്ങളും 12000 നിശാശലഭങ്ങളും 1900 വണ്ടുകളും 1720 കടന്നലുകളും 20 പുൽച്ചാടികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവയിൽ പലതിനെയും പിന്നീട് വിവരിച്ചപ്പോൾ ബെല്ലിന്റെ ബഹുമാനാർത്ഥം ഉള്ള പേരുകൾ നൽകി.
ഉദാ: Acmaeodera belli Kerremans, 1893 , Ambulyx belli (Jordan, 1923) , Idgia belli Gorham, 1895 അവലംബം പുറം കണ്ണികൾ NHM archive notes
തോമസ് മെർട്ടൺ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Thomas_Merton
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ( ജനുവരി 31 , 1915 - ഡിസംബർ 10 , 1968 ) ഒരു അമേരിക്കൻ കത്തോലിക്കാ സന്യാസിയും എഴുത്തുകാരനുമായിരുന്നു തോമസ് മെർട്ടൺ .
ട്രാപ്പിസ്റ്റ് സന്യാസിയായി കെന്റക്കിയിലെ ഗെത്സമേനി ആശ്രമത്തിൽ ജീവിച്ച അദ്ദേഹം, കവിയും സാമൂഹ്യപ്രവർത്തകനും മതങ്ങളുടെ താരതമ്യപഠനത്തിൽ തത്പരനും ആയിരുന്നു.
1949-ൽ "ഫാദർ ലൂയീസ്" എന്ന പേരിൽ മെർട്ടൺ പൗരോഹിത്യാഭിഷേകം സ്വീകരിച്ചു.
ആദ്ധ്യാത്മികത, സാമൂഹ്യനീതി, വിശ്വശാന്തി എന്നീ വിഷയങ്ങളിൽ എഴുപതോളം ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കുപുറമേ ഒട്ടേറെ ഉപന്യാസങ്ങളും, നിരൂപണങ്ങളും മെർട്ടൺ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
ദ സെവൻ സ്റ്റോറി മൗണ്ടൻ എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മകഥ ഏറെ ജനപ്രീതി നേടുകയും, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലെ വിമുക്തസൈനികരും വിദ്യാർത്ഥികളും ഉൾപ്പെടെ ഒട്ടേറെ അമേരിക്കൻ യുവാക്കളെ സന്യാസജീവിതം തെരഞ്ഞെടുക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും മികച്ച നൂറു അകല്പിതരചനകളിൽ(non-fiction) ഒന്നായി ആ കൃതി വിലയിരുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് മതാന്തരസംവാദങ്ങളെ മെർട്ടൺ ശക്തിയായി പിന്തുണച്ചു.
തിബത്തൻ ആദ്ധ്യാത്മിക നേതാവ് ദലൈലാമ , ജപ്പാനിലെ സെൻ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആധുനികവക്താവ് ഡി.ടി. സുസുക്കി,  വിയറ്റ്നാമിലെ ബുദ്ധസന്യാസി തിക് നാത് ഹാൻ(Thich Nhat Hanh) എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ള ഏഷ്യൻ ചിന്തകന്മാരുമായി ആശയവിനിമയം നടത്താൻ അദ്ദേഹം മുൻകൈ എടുത്തു.
മെർട്ടന്റെ പല ജീവചരിത്രങ്ങളും രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ന്യൂസിലാണ്ടിൽ നിന്നുള്ള ചിത്രകാരൻ ഓവൻ മെർട്ടന്റേയും ക്വാക്കർ മതവിഭാഗത്തിൽ പെട്ട അമേരിക്കൻ കലാകാരി റൂത്ത് ജെങ്കിൻസിന്റേയും പുത്രനായി ഫ്രാൻസിലെ പ്രാദെസ് എന്ന സ്ഥലത്താണ് തോമസ് മെർട്ടൺ ജനിച്ചത്.
പിതാവിന്റെ അഭിലാഷമനുസരിച്ച്, ആംഗ്ലിക്കൻ ജ്ഞാനസ്നാനമാണ് അദ്ദേഹത്തിനു നൽകപ്പെട്ടത്.
ചിത്രകാരനെന്ന നിലയിൽ ഓവൻ മെർട്ടന്റെ പ്രവർത്തനമേഖല യൂറോപ്പും അമേരിക്കയും ആയിരുന്നു.
കലയുടെ ലോകത്ത് നിലയുറപ്പിക്കാൻ പാടുപെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം, മകന്റെ ശൈശവത്തിൽ മിക്കവാറും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മെർട്ടൻ ജനിച്ച വർഷം തന്നെ കുടുംബം അമേരിക്കയിലേയ്ക്കു കുടിയേറി.
ജോൺ പോൾ എന്നു പേരുള്ള ഒരിളയ സഹോദരനും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടയിരുന്നു.
മെർട്ടന്റെ അമ്മയുടെ മാതാപിതാക്കൾ അമേരിക്കയിലായിരുന്നു.
അവിടെ, അദ്ദേഹത്തിന് ആറു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, 1921-ൽ അമ്മ ഉദരാർബുദം ബാധിച്ചു മരിച്ചു.
ഒൻപതു വർഷത്തിനു ശേഷം മെർട്ടനു പതിനഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, പിതാവ് തലച്ചോറിനു അർബ്ബുദം ബാധിച്ചു മരിച്ചു.
പിന്നെ മെർട്ടൻ വളർന്നതും വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയതും അമേരിക്ക, ഫ്രാൻസ്, ബെർമുഡ, ഇംഗ്ലണ്ട് എന്നിങ്ങനെ പലയിടങ്ങളിൽ പലതരം വ്യക്തികളുടെ മേൽനോട്ടത്തിലും രക്ഷാകർതൃത്വത്തിലും ആണ്.
ആകപ്പാടെ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ ബാല്യം ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്.
പിതാവിന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്ന ഒരു ന്യൂസിലാണ്ടുകാരൻ ഡോക്ടറായിരുന്നു മെർട്ടന്റെ മുഖ്യ രക്ഷാകർത്താവ്.
കേംബ്രിഡ്ജ്
മെർട്ടന്റെ കലാശാലാവിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയത് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ കേംബ്രിഡ്ജിൽ ആയിരുന്നു.
എന്നാൽ അവിടെ കഴിച്ച ഒരുവർഷം പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ കുത്തഴിഞ്ഞ ജീവിതം നയിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്.
അക്കാലത്ത് വിവാഹേതരമായി അദ്ദേഹത്തിനു ഒരു കുട്ടി ജനിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു.
അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമക്കുരുക്കുകളിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം മുക്തനായത് രക്ഷാകർത്താവിന്റെ സഹായത്തോടെയാണ്.
എന്നാൽ അതോടെ അദ്ദേഹത്തിനു കേംബ്രിഡ്ജിലെ പഠനം ഉപേക്ഷിച്ച് അമേരിക്കയിലേക്കു പോകേണ്ടി വന്നു.
കൊളൊംബിയാ
1934-ൽ അമേരിക്കയിൽ വീണ്ടുമെത്തിയ മെർട്ടൻ ന്യൂയോർക്കിലെ കൊളൊംബിയാ സർവകലാശാലയിൽ വിദ്യാർത്ഥിയായി.
അവിടെ അദ്ദേഹം പഠനത്തിൽ ശോഭിക്കുകയും പ്രതിഭാശാലിയായ ഒരു യുവബുദ്ധിജീവി എന്ന നിലയിൽ അംഗീകാരം നേടുകയും ചെയ്തു.
കമ്മ്യൂണിസം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുമായി അദ്ദേഹം ഇക്കാലത്ത് പരിചയപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ ഇക്കാലത്തു തന്നെ അദ്ദേഹം ഒരു പ്രത്യേകതരം പരിവർത്തനത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി.
അതേവരെ, ഏതെങ്കിലും ഒരു മതത്തോട് പ്രത്യേകമായ മമത പുലർത്താത്ത അജ്ഞേയവാദിയായിരുന്ന മെർട്ടൺ, 22-ആമത്തെ വയസ്സിനടുത്ത്, ക്രിസ്തുമതത്തിലേയ്ക്കും , പ്രത്യേകമായി കത്തോലിക്കാവിശ്വാസത്തിലേക്കും ആകർഷിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
കൊളൊംബിയായിൽ ഗവേഷണബിരുദലബ്ധിയുടെ അടുത്തെത്തിയിരുന്ന അദ്ദേഹം ആ വഴിക്കു മുന്നോട്ടുപോകുന്നതിനു പകരം, സമീപത്തുള്ള ഒരു ഫ്രാൻസിസ്കൻ കലാലയത്തിൽ അദ്ധ്യാപകനാവുകയും, ന്യൂയോർക്കിലെ ഹാർലെം പ്രദേശത്ത് ക്രിസ്തീയ സാമൂഹ്യപ്രവർത്തനത്തിൽ മുഴുകുകയും ചെയ്തു.
സന്യാസജീവിതത്തിലുള്ള താത്പര്യം വർദ്ധിച്ച മെർട്ടൺ ഫ്രാൻസിസ്കൻ സന്യാസസമൂഹത്തിൽ ചേരാനാണ് ആദ്യം തീരുമാനിച്ചത്.
എങ്കിലും ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം ചേർന്നത്, കടുത്ത തപോനിനിഷ്ഠയ്ക്ക് പേരുകേട്ടിരുന്ന സിസ്റ്റേർഷ്യൻ സഭയിലാണ്.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു പുതിയ വഴിത്തിരിവു നൽകിക്കൊണ്ട് ജപ്പാൻ അമേരിക്കയുടെ പേൾ ഹാർബർ ആക്രമിച്ചിട്ടു രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, 1941 ഡിസംബർ 9-ന് മെർട്ടൺ, കെന്റക്കി സംസ്ഥാനത്തെ ഗെത്സമേനിയിൽ സിസ്റ്റേർസിയന്മാരുടെ ട്രാപ്പിസ്റ്റ് ആശ്രമത്തിൽ ചേർന്നു.
അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിനു 26 വയസ്സുണ്ടായിരുന്നു.
1943 ഏപ്രിൽ മാസം, ബ്രിട്ടീഷ് വ്യോമസേനയിൽ അംഗമായിരുന്ന മെർട്ടന്റെ സഹോദരൻ ജോൺ പോൾ ഒരു വ്യോമാക്രമണദൗത്യത്തിനിടെ വിമാനം തകർന്നു മരിച്ചു. 'ഏഴെടുപ്പു മല'
സന്യാസിയായി വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും മെർട്ടൺ പറഞ്ഞത് തനിക്ക് സന്യാസജീവിതത്തിലേയ്ക്കുള്ള നിയുക്തിയെക്കുറിച്ച് അപ്പോഴും ഉറപ്പില്ലെന്നും എന്നാൽ എഴുത്തുകാരാനാകാനുള്ള നിയുക്തിയെക്കുറിച്ച് ഒട്ടും സംശയമില്ലെന്നും ആയിരുന്നു.
1946-ൽ ആശ്രമപ്രവേശനത്തിനു അഞ്ചു വർഷത്തിനു ശേഷം, 31 വയസ്സുള്ള മെർട്ടൺ തന്റെ അതേവരേയുള്ള ജീവിതത്തിന്റേയും ആത്മീയപരിവർത്തനത്തിന്റേയും കഥ,  ആശ്രമാധികാരികളുടെ അനുമതിയോടെ എഴുതി തീർത്തു.
അധികാരികളുടെ കർക്കശമായ സംശോധനക്കും നീക്കുപോക്കുകൾക്കും ശേഷമാണെങ്കിലും, 1948-ൽ "ദ സെവൻ സ്റ്റോറി മൗണ്ടൻ" (ഏഴെടുപ്പു മല) എന്ന പേരിൽ അതു പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
ഏഴെടുപ്പുകളുള്ള മല എന്ന ആശയവും ഗ്രന്ഥനാമവും, ദാന്റേയുടെ ഡിവൈൻ കോമഡിയിലെ ശുദ്ധീകരണസ്ഥലസങ്കല്പത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ്.
"ഏഴെടുപ്പുമല" വിശ്വാസത്തിന്റെ ആത്മകഥ(an autobiography of faith) വിശേഷിക്കപ്പെട്ടു.
ഘട്ടങ്ങളായി മെർട്ടന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച ദാർശനികവും പ്രതിബദ്ധതാപരവുമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ കഥയാണ് ഈ കൃതി.
ആത്മപ്രേമത്തിൽ നിന്നു തുടങ്ങി, കമ്മ്യൂണിസത്തിലും കത്തോലിക്കാവിശ്വാസത്തിലും കൂടി കടന്നു പോകുന്ന  അദ്ദേഹം ഒടുവിൽ ആശ്രമജീവിതം കണ്ടെത്തുന്നു.
ഏഴെടുപ്പുമലയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണം വൻവിജയമായി.
ആദ്യപതിപ്പ് 7500 പ്രതികൾ അച്ചടിക്കാനാണ് പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നതെങ്കിലും, പ്രീ-പബ്ലിക്കേഷൻ വില്പന തന്നെ ഇരുപതിനായിരം കവിഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ  ആദ്യത്തെ ഹാർഡ് കവർ പതിപ്പു ആറുലക്ഷം  പേപ്പർ ബാക്ക് പതിപ്പ് പത്തു ലക്ഷവും പ്രതികൾ വിറ്റഴിഞ്ഞു.
അനേകം ഭാഷകളിൽ ഈ കൃതി പരിഭാഷപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു.
മെർട്ടനും അദ്ദേഹം അന്തേവാസി ആയിരുന്ന ഗെത്സമേനി ആശ്രമത്തിനും ഈ കൃതി ആഗോളപ്രശസ്തി നേടിക്കൊടുത്തു.
പക്വത
ഗെത്സമേനിയിലെ അന്തേവാസിയായിരുന്ന ദീർഘമായ കാലയിളവിനുള്ളിൽ മെർട്ടൺ ഏഴെടുപ്പുമലയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വികാരജീവിയും അന്തർമുഖിയുമായ സന്യാസി എന്ന നിലയിൽ നിന്ന്,  ധ്യനശീലനായ ഒരു എഴുത്തുകാരനും കവിയും ആയി മാറി.
മറ്റു മതങ്ങളുമായി നടത്തിയ ക്രിയാത്മകമായ സംവാദങ്ങളും അമേരിക്കയിലെ വംശലഹളകളുടേയും വിയറ്റ്നാം യുദ്ധത്തിന്റേയും കാര്യത്തിൽ സ്വീകരിച്ച അഹിംസാപൂർവമായ നിലപാടിന്റേയും പേരിൽ 1960-കളിൽ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു.
അപ്പോഴേയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനം വിശ്വശാന്തി, മനുഷ്യജാതികൾക്കിടയിലെ സഹവർത്തിത്വം, സാമൂഹ്യനീതി എന്നീ ആശയങ്ങളിലുറച്ച വിശാലമാനവികതയായി പരിണമിച്ചിരുന്നു.
രാഷ്ട്രീയ മാനങ്ങളുള്ള ഒരു തരം തീവ്രത അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും ആശയപരമായ സങ്കുചിതത്ത്വം ഇല്ലാത്ത അഹിംസാത്മക നിലപാടായിരുന്നു അത്.
ലാളിത്യത്തിൽ അടിയുറച്ച ആ ദർശനത്തെ അദ്ദേഹം ക്രിസ്തീയസംവേദനം(Christian sensibility) എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചു.
ലത്തീൻ അമേരിക്കയിലെ കത്തോലിക്കാ ലേഖകനായ ഏണെസ്റ്റോ കാർദെനലിനുള്ള ഒരു കത്തിൽ മെർട്ടൺ ഇങ്ങനെ എഴുതി: "കണിക്കില്ലാത്ത അധികാരം കയ്യാളി പരസ്പരം പോരടിക്കുന്ന വലിയ കുറ്റവാളികളെക്കൊണ്ട് ലോകം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.   ശുദ്ധഗതിക്കാരായ പക്ഷപാതികളേയും, പോലീസുകാരേയും, പാതിരിമാരേയും മുൻനിർത്തിയാണ് അവരുടെ പോരാട്ടം.  അവർ പത്രങ്ങളേയും, ഇതര വാർത്താവിനിമയോപാധികളേയും നിയന്ത്രിക്കുകയും എല്ലാവരേയും തങ്ങളുടെ പോരാളികളാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു."
ഏകാന്തജീവിതത്തിനുള്ള തീവ്രമായ അഭിലാഷം മെർട്ടണുണ്ടായിരുന്നു.
1965-ൽ അദ്ദേഹത്തിനു ഗെത്സമേനിയിൽ ഒരു പ്രത്യേക പർണ്ണശാല അനുവദിച്ചു കിട്ടി.
അതിനകം രാഷ്ട്രാന്തരപ്രശസ്തി നേടുകയും, ലോകമൊട്ടാകെയുള്ള അനേകം പ്രശസ്തവ്യക്തികളുമായി നിരന്തരം കത്തിടപാടുകൾ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും ആശ്രമത്തിനു പുറത്തേക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രകളെ അധികാരികൾ നിയന്ത്രിച്ചു.
ഇതേച്ചൊല്ലി അദ്ദേഹവും കാലാകാലങ്ങളിലെ ആശ്രമാധിപന്മാരും തമ്മിൽ തർക്കമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
1966 മേയ് മാസത്തിൽ, കഠിനമായ നടുവുവേദനയുടെ ചികിത്സക്കായി മെർട്ടൻ ഒരു ശസ്ത്രക്രിയക്കു വിധേയനായി.
ലൂയിസ്‌വില്ലയിലെ ആശുപത്രിയിൽ സുഖം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അദ്ദേഹം തന്റെ പരിചരണത്തിന്റെ ചുമതലക്കാരിയായിരുന്നു അവിടത്തെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി-നഴ്സുമായി പ്രണയത്തിലായി.
അവളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം കവിതകളെഴുതുകയും "എം-നെക്കുറിച്ചുള്ള മദ്ധ്യവേനൽ കുറിപ്പുകൾ" എന്ന രചനയിൽ ഈ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളിക്കുകയും ചെയ്തു.
ആ പെൺകുട്ടിയുമായി അഗാധപ്രണയത്തിലായ അദ്ദേഹത്തിനു തന്റെ സന്യാവൃതനിഷ്ഠയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ പണിപ്പെടേണ്ടി വന്നു.
ഒടുവിൽ ആ ശ്രമത്തിൽ വിജയിച്ച അദ്ദേഹം സന്യാസവൃതവാഗ്ദാനം ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ട് ആ ബന്ധം ഉപേക്ഷിച്ചു.
1968-ൽ പുതുതായി സ്ഥാനമേറ്റ ആശ്രമാധിപൻ ഫ്ലാവിയൻ ബേൺസ്, മെർട്ടണെ ഏഷ്യൻ രാഷ്ട്രങ്ങൾ സന്ദർശിക്കാൻ അനുവദിച്ചു.
ആ യാത്രയിൽ ഇന്ത്യയിലെത്തിയ അദ്ദേഹം, മൂന്നു വട്ടം ദലൈലാമയുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തി.
തിബറ്റൻ ആത്മീയചിന്തകൻ ചത്രാൽ റിൻപോഞ്ചേയും അദ്ദേഹം കണ്ടു.