smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ചാർജ്ജ് ഉള്ള കണങ്ങളും ചാർജ്ജ് ഇല്ലാത്ത കണങ്ങളും ചേരുന്നതിനാൽ ഇവിടെ, അന്തരീക്ഷം പൊതുവെ ശാന്തമാണ്.
ഭൂമിയിലെ കാലാവസ്ഥാ സംവിധാനങ്ങളും സൂര്യൻ നയിക്കുന്ന ബഹിരാകാശ കാലാവസ്ഥയും തമ്മിലുള്ള ഇടപെടലിനെക്കുറിച്ചും, ഈ പ്രതിപ്രവർത്തനം അന്തരീക്ഷത്തിൻറെ മുകൾ ഭാഗം എങ്ങനെ പ്രക്ഷുബ്ധമാക്കുമെന്നും ഐക്കൺ പഠനവിധേയമാക്കും.
ഈ ചലനാത്മകതയെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കുന്നത് ആശയവിനിമയങ്ങൾ, ജി.പി.എസ് സിഗ്നലുകൾ, സാങ്കേതികവിദ്യ എന്നിവയിൽ കൂടുതൽ കൃത്യത ഉണ്ടാക്കാൻ സഹായിക്കും.
2013 ഏപ്രിൽ 12 നാണ് നാസ ഐക്കൺ പദ്ധതി പ്രഖ്യാപിച്ചത്.
വിക്ഷേപണച്ചെലവ് ഒഴികെ 200 മില്യൺ യുഎസ് ഡോളറാണ് പദ്ധതിക്ക് ചെലവ്വരുന്നത്.
ബെർക്ക്‌ലിയിലെ കാലിഫോർണിയ സർവകലാശാലയിലെ തോമസ് ഇമ്മലാണ് ഐകോണിന്റെ പ്രൊജക്റ്റ് ഡയറക്ടർ.
ഐക്കൺ 2017 ഡിസംബറിൽ വിക്ഷേപിക്കാൻ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവസാനഘട്ടത്തിൽ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു.
ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ അനുസരിച്ച് 2019 സെപ്റ്റംബറിൽ വിക്ഷേപണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
ഇതും കാണുക ട്രാൻസിറ്റിംഗ് എക്സോപ്ലാനറ്റ് സർവേ സാറ്റലൈറ്റ് (ടെസ്സ്) സ്‌ഫിയർ-എക്‌സ് (ബഹിരാകാശ ദൂരദർശിനി) അവലംബം
അയോബ കാസിൽ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Aoba_Castle Layout of Aoba Castle Old Ōtemon in July 1938.
It was destroyed by fire during the Sendai bombing in 1945.
ജപ്പാനിലെ മിയാഗി പ്രിഫെക്ചറിലെ സെൻഡായിയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ജാപ്പനീസ് കോട്ടയാണ് അയോബ കാസിൽ (青葉城, Aoba-jō).
എഡോ കാലഘട്ടത്തിലുടനീളം, സെൻഡായി ഡൊമെയ്‌നിലെ ഡെയ്‌മിയോ എന്ന തീയതി വംശത്തിന്റെ ആസ്ഥാനമായിരുന്നു അയോബ കാസിൽ.
ഈ കോട്ട സെൻഡായി-ജോ (仙台城) അല്ലെങ്കിൽ ഗോജോ-റോ (五城楼) എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
2003-ൽ കോട്ടയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഒരു ദേശീയ ചരിത്ര സൈറ്റായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.
ഹിറോസ് നദിയുടെ എതിർവശത്തുള്ള സെൻഡായി നഗരത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഒരു പീഠഭൂമിയിലാണ് അയോബ കാസിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.
തെക്കും കിഴക്കും പാറക്കെട്ടുകളാലും പടിഞ്ഞാറ് ആഴമേറിയ വനങ്ങളാലും ഈ സൈറ്റ് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
എഡോ കാലഘട്ടത്തിൽ ഈ വനം കർശനമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഹോൺഷുവിലെ യഥാർത്ഥ കന്യാവനങ്ങളിൽ നിന്ന് അപൂർവ്വമായി അതിജീവനം ലഭിച്ച വനമാണിത്.
ഈ പ്രദേശം ഇപ്പോൾ തൊഹോകു യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഒരു ബൊട്ടാണിക്കൽ ഗാർഡൻ ആയി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു.
കോട്ട കുന്നിന് വടക്കും കിഴക്കും ഭാഗികമായി ഹിറോസ് നദിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
കുത്തനെയുള്ള ഒരു ചരിവ് തെക്ക് സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ഹോൺമാരു (ഇന്നർ ബെയ്‌ലി) ഏകദേശം 115 മീറ്റർ ഉയരമുണ്ട്, ഏകദേശം 250 മീറ്റർ നീളമുള്ള കൽഭിത്തികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ 15 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ചതുരാകൃതിയിലുള്ള പ്രദേശമാണിത്.
അതിൽ ടെൻഷുവിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
(യൂറോപ്യൻ കോട്ടകളുടെ പ്രധാന കീപ്പിന് തുല്യമാണ്); എന്നിരുന്നാലും, അടിത്തറ മാത്രമാണ് നിർമ്മിച്ചത്.
പകരം ഹോൺമാരുവിനെ നാല് 3 നിലകളുള്ള യാഗുര സംരക്ഷിച്ചു.
ഹോൺമാരുവിലെ ഡെയ്‌മിയോ വസതി ആഡംബരപൂർണ്ണമായ മോമോയാമ ശൈലിയിലാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സമകാലികർ ഇതിനെ ടൊയോട്ടോമി ഹിഡെയോഷിയുടെ ക്യോട്ടോയിലെ ഐതിഹാസിക ജുരാകുഡായി കൊട്ടാരവുമായി താരതമ്യം ചെയ്തു.
ഹോൺമാരുവിന്റെ വടക്ക് നി-നോ-മാരുവും (രണ്ടാം ബെയ്‌ലി), സാൻ-നോ-മാരുവും (മൂന്നാം ബെയ്‌ലി) തുടർന്ന് ഡൊമെയ്‌നിലെ ഉന്നത സമുറായി ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ വസതികൾ അടങ്ങിയ പ്രദേശവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
നി-നോ-മാരു രണ്ട് സർക്കാർ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ഇത് ഡെയ്മിയുടെ പ്രധാന വസതിയുടെ സ്ഥാനമായിരുന്നു.
ചില ആചാരപരമായ ചടങ്ങുകൾക്ക് മാത്രമായിരുന്നു ഹോൺമാരു സംവരണം ചെയ്തിരുന്നത്.
ഹിറോസ് നദിക്ക് കുറുകെയുള്ള ഒരു പാലം ഹിഗാഷി-നോ-മാരുവിലേക്ക് (കിഴക്കൻ ബെയ്‌ലി) നയിച്ചു.
അതിൽ കോട്ടയുടെ Ōte-mon (മെയിൻ ഗേറ്റ്) ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാമകുര കാലഘട്ടത്തിലെ മുത്സു പ്രവിശ്യയിലെ നാമമാത്രമായ കൊകുഷിയായ ഷിമാസു വംശത്തിന്റെ ഒരു ശാഖയുടെ കോട്ടയുള്ള വസതിയുടെ സ്ഥലമായിരുന്നു "മൗണ്ട് അയോബ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ചെറിയ കുന്നായ അവോബ കാസിൽ.
മുറോമാച്ചി കാലഘട്ടത്തിൽ, ജി-സമുറായി കൊകുബുൻ വംശത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു ഇത്.
ഇത് ഡേറ്റ് വംശത്താൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
സെക്കിഗഹാര യുദ്ധത്തെത്തുടർന്ന്, 1601-ൽ, ടോക്കുഗാവ ഇയാസു ഈ പ്രദേശം സന്ദർശിച്ചു.
അദ്ദേഹം "മൗണ്ട് അയോബ"യെ "സെൻഡായി" എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്തു.
സെന്‌ഡായി ഡൊമെയ്‌നിലെ ആദ്യത്തെ ഡെയ്‌മിയോ, ഡേറ്റ് മാസമുനെ, കുന്നിന്റെ അടിത്തട്ടിലുള്ള അകത്തെ ബെയ്‌ലിയും സാൻ-നോ-മരു ബെയ്‌ലിയും ഉപയോഗിച്ച് കോട്ടയുടെ നിർമ്മാണം ആരംഭിച്ചു.
സാൻ-നോ-മാരു ബെയ്‌ലിയും നിരവധി ഗേറ്റുകളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള കോട്ടയുടെ ജോലികൾ 1637-ൽ ഡേറ്റ് ടാഡമുൻ പൂർത്തിയാക്കി.
പൂർത്തീകരിച്ചതിന് ശേഷം, കാസിൽ ഡേറ്റ് വംശത്തിന്റെ ആസ്ഥാനമായും ടോകുഗാവ ഷോഗുണേറ്റിന് കീഴിലുള്ള മുത്സു പ്രവിശ്യയുടെ ഭരണ കേന്ദ്രമായും പ്രവർത്തിച്ചു.
1616, 1648, 1668, 1710 വർഷങ്ങളിൽ ഭൂകമ്പങ്ങളും തീപിടുത്തങ്ങളും മൂലം കോട്ട ആവർത്തിച്ച് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
1710-നും 1868-നും ഇടയിൽ ആറിലധികം വലിയ ഭൂകമ്പങ്ങൾ ഉണ്ടായി.
പക്ഷേ വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.
ബകുമാത്സു കാലഘട്ടത്തിൽ, ബോഷിൻ യുദ്ധസമയത്ത്, യോഷികുനി ടോക്കുഗാവ അനുകൂല സഖ്യത്തിന്റെ നേതാവായിരുന്നതിനാൽ, കോട്ട, ബോഷിൻ യുദ്ധസമയത്ത് Ōuetsu Reppan Dōmei യുടെ നാഡീ കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു.
സെൻഡായിയുടെ കീഴടങ്ങലിന് ശേഷം മൈജി ഗവൺമെന്റ് ഏറ്റെടുത്തു.
1870-കളിൽ ഇത് ഭാഗികമായി പൊളിച്ചുമാറ്റി, മൈതാനം ഇംപീരിയൽ ജാപ്പനീസ് സൈന്യത്തിന് കൈമാറി.
അവർ ഇത് സെൻഡായി ഗാരിസണിന്റെ (പിന്നീട് IJA 2nd ഡിവിഷൻ) താവളമായി ഉപയോഗിച്ചു.
1882-ൽ ഉണ്ടായ ഒരു വലിയ തീപിടുത്തത്തിൽ കോട്ടയുടെ ശേഷിക്കുന്ന പല ഘടനകളും നശിച്ചു.
1902-ൽ, യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചവരെ ആദരിക്കുന്ന ഒരു ഷിന്റോ ദേവാലയം, ഗോക്കോകു ദേവാലയം (護国神社, ഗോക്കോകു-ജിഞ്ച) സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.
1931-ൽ, കോട്ടയുടെ ശേഷിക്കുന്ന ചുരുക്കം ചില ഘടനകളിൽ രണ്ടെണ്ണം, ഒമോട്ടേമോൻ ഗേറ്റ്, വക്കിയഗുര ടവർ എന്നിവ ജാപ്പനീസ് സർക്കാർ ദേശീയ നിധികളായി നിശ്ചയിച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും, ഈ ഘടനകളും കോട്ടയിലെ മറ്റെല്ലാം 1945 ജൂലൈ 10 ന്, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധസമയത്ത് സെൻഡായി ബോംബാക്രമണത്തിനിടെ അമേരിക്ക പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
ജപ്പാന്റെ അധിനിവേശ സമയത്ത്, കോട്ടയുടെ സ്ഥലം യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് ആർമിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാകുകയും ശേഷിക്കുന്ന എഡോ കാലഘട്ടത്തിലെ ചട്ടക്കൂട് തകർക്കുകയും ചെയ്തു.
1957-ൽ ഇത് ജപ്പാനിലേക്ക് തിരികെ ലഭിച്ചു.
1961-ൽ, സാൻ-നോ-മാരു ചുറ്റുമതിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്ത് സെൻഡായി സിറ്റി മ്യൂസിയം നിർമ്മിച്ചു.
അടുത്ത ദശകങ്ങളിൽ, സൈറ്റിന്റെ വിനോദസഞ്ചാര സാധ്യത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനായി കല്ല് അടിത്തറയും ചില മതിലുകളും ചില തടികൊണ്ടുള്ള ചട്ടക്കൂടുകളും പുനർനിർമ്മിച്ചു.
2006-ൽ ജപ്പാനിലെ 100 ഫൈൻ കാസിലുകളിൽ ഒന്നായി അയോബ കാസിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
സാഹിത്യം അവലംബം പുറംകണ്ണികൾ Sendai Castle എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധമുള്ള കൂടുതൽ പ്രമാണങ്ങൾ ( വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിൽ ) Sendai Castle Jcastle Profile Japan Travel Guide
അയോയുഗം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Iron_Age
പണിയായുധങ്ങളും മറ്റ് ഉപകരണങ്ങളും നിർമ്മിക്കുന്നതിന് ഇരുമ്പ് (അയസ്സ്) ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയതുമുതലുള്ള കാലഘട്ടമാണ് അയോയുഗം ( ഇരുമ്പുയുഗം ).
സാംസ്കാരിക പുരോഗതി പണിയായുധങ്ങളെ അവലംബിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഓരോ ദശയിലെയും ആയുധങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കി, മനുഷ്യന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തെ ശിലായുഗം , വെങ്കലയുഗം , അയോയുഗം എന്നിങ്ങനെ വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു.
ശിലായുഗത്തിന്റെയും താമ്രയുഗത്തിന്റെയും തുടർച്ചയാണ് അയോയുഗം.
സി.ജെ. തോംപ്സൻ ആണ് ഈ വിഭജനം നടത്തിയത് (1836).
പ്രാചീന സംസ്കാരകേദാരങ്ങളായിരുന്ന ലോകവിഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രമേ ഈ വിഭജനത്തിനു പ്രസക്തിയുള്ളു.
ഇരുമ്പയിർനിക്ഷേപം ലോകത്തു പലഭാഗങ്ങളിലായി ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
ഗ്രീൻലൻഡിലെ എസ്കിമോകൾ അസംസ്കൃതമായ ഇരുമ്പ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
അന്തരീക്ഷത്തിൽനിന്നു കിട്ടിയ ഉല്ക്കാപിണ്ഡങ്ങളിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന ഇരുമ്പ് അഭൗമികവും ദൈവദത്തവുമായാണ് അന്നു കരുതപ്പെട്ടിരുന്നത്.
അതിൽ അന്തർലീനമായിരുന്ന നിക്കൽ ചേർന്ന പദാർഥം നല്ലൊരു ലോഹത്തിന്റെ ഫലം നല്കി.
തണുത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഈ പദാർഥം ഉപയോഗയോഗ്യമല്ല.
ചൂടാക്കിയാൽ നേർത്ത തകിടുകളാക്കാൻ ഇതുപകരിക്കും.
പൂർവദേശങ്ങളിൽ ചെറുതരം ഉപകരണങ്ങളുണ്ടാക്കാൻ ഈ ലോഹം ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ബി.സി. 3000-ന് മുൻപ് മെസപ്പൊട്ടേമിയയിൽ ഇത്തരം ഉല്ക്കാപിണ്ഡങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇരുമ്പു ലഭിച്ചിരുന്നതായി പ്രസ്താവങ്ങളുണ്ട്.
ബി.സി. 2800-ന് മുൻപ് തന്നെ ഇരുമ്പ് ഉരുക്കിയെടുത്തിരുന്നു.
എങ്കിലും 1100 ബി.സി. വരെ വളരെ അപൂർവമായി മാത്രമേ ഇങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നുള്ളുവെന്നാണ് പണ്ഡിതമതം.
ഹോമർ (ബി.സി. 8-ാം ശ.) സ്വർണത്തിനോളം മതിപ്പു കല്പിച്ചാണ് ഇരുമ്പിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.
ജൂലിയസ് സീസറിന്റെ കാലത്തിനുമുൻപ് സ്കാൻഡിനേവിയക്കാർ ഇരുമ്പിനെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലെന്നു കാണുന്നു.
ബി.സി. 400-ാമാണ്ട് ഈജിപ്തിൽ ഇരുമ്പ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി അറിവായിട്ടുണ്ട്.
അവിടത്തെ ശവകുടീരങ്ങളിൽ നിന്നും ഇരുമ്പുകൊണ്ടു നിർമിച്ച മണികൾ കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ന്യൂബിയയിൽ നൈൽ മണൽത്തരികളിൽനിന്നു സ്വർണം കലർന്ന ഇരുമ്പു ലഭിച്ചിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു.
കാന്തശക്തി ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ ലോഹസങ്കരവും ഇരുമ്പും ഈജിപ്റ്റുകാർ ചെറിയതോതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു.
ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനവും അതുനേടാനുള്ള മാർഗവും വളരെക്കാലത്തേക്കു പല പരിഷ്കൃത ജനവർഗങ്ങൾക്കും പ്രായേണ അജ്ഞാതമായിരുന്നു.
ബി.സി. 2700-നോട് അടുപ്പിച്ചാണ് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ഇരുമ്പുമിശ്രത്തിൽനിന്ന് ഇരുമ്പു വേർതിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.
അനത്തോളിയയുടെ വ.
കിഴക്കും തെ.
കിഴക്കും ഭാഗങ്ങളിലാണ് ഇത് ആദ്യമായി നടപ്പിൽ വന്നത്.
വടക്കൻ സിറിയയുടെ വ.
ഭാഗത്ത് ഓക്സൈഡ് അയൺ ധാരാളമായി ലഭ്യമായിരുന്നു.
തൻനിമിത്തം ഏതാണ്ട് 1,200 വർഷക്കാലത്തേക്ക് ഇരുമ്പുപകരണങ്ങൾ അവിടങ്ങളിൽ എങ്ങും സുലഭമായിരുന്നു.
അന്നു മധ്യപൂർവ അനത്തോളിയ, ഹിറ്റൈറ്റ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരുന്നു.
അവരുടെ വിജയത്തിനുള്ള പ്രധാന ഹേതു ഇരുമ്പായുധങ്ങളായിരുന്നുവെന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ബി.സി. 1400 ആയപ്പോഴേക്കും ചൂളയുടെ സഹായത്തോടുകൂടി ശുദ്ധീകരിച്ചെടുക്കുന്ന ഇരുമ്പിന്റെ ഉത്പാദനം വർധിച്ചു.
ഉരുക്കുനിർമ്മാണവും വികസിച്ചു.
ഇതു കിഴക്കേ അനത്തോളിയക്കാരുടെ കണ്ടുപിടിത്തമായിരുന്നു.
അടുത്ത രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ഇരുമ്പുത്പാദനം ഹിറ്റൈറ്റുകാരുടെ കുത്തകയായിത്തീർന്നു.
ഇരുമ്പു കയറ്റുമതി ചെയ്യാനും അന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഇരുമ്പയിരിൽനിന്നു ലോഹം ഉരുക്കി വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്ന സമ്പ്രദായം ഹിറ്റൈറ്റുകാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അക്കാലത്തു മറ്റാർക്കും തന്നെ ഈ സമ്പ്രദായം വശമില്ലായിരുന്നു.
ആഭരണമുണ്ടാക്കുന്നതിനു മുഖ്യമായും ഇരുമ്പാണ് അന്ന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
ഇരുമ്പിന് സ്വർണത്തിന്റെ അഞ്ചിരട്ടിയും വെള്ളിയുടെ നാല്പതിരട്ടിയും വില അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നുവത്രെ.
കുറച്ച് ഇരുമ്പ് നല്കണമെന്ന് അഭ്യർഥിച്ചുകൊണ്ട് ഈജിപ്തിലെ 'ഫറോ' മാർ ഹിറ്റൈറ്റ് രാജാക്കന്മാർക്കെഴുതിയ കത്തുകൾ അവരുടെ കൊട്ടാരരേഖകളിൽ നിന്നു കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
ഇരുമ്പിനുവേണ്ടിയുള്ള അപേക്ഷകൾ നിരസിക്കയായിരുന്നു അന്നത്തെ പതിവ്.
ബി.സി. 1200-ൽ ഹിറ്റൈറ്റ് സാമ്രാജ്യം ഫ്രിജിയൻമാരുടെയും മറ്റും ആക്രമണത്തിന്റെ ഫലമായി അസ്തമിച്ചു.
അതോടെ പൌരസ്ത്യ വെങ്കലസംസ്കാരം ഛിന്നഭിന്നമായിത്തീർന്നു.
എല്ലായിടത്തും ഇരുമ്പുപണിക്കാരുടെ പ്രവർത്തനം വ്യാപിച്ചു.
പൊതുവേ ഇരുമ്പിന്റെ ഉത്പാദനവും വർധിച്ചു.
ബി.സി. 12-ാം ശതവർഷത്തിൽ സമീപപൂർവദേശങ്ങളിലും അയോയുഗം തുടങ്ങി.
പാലസ്റ്റൈനിൽ ജെരാൻ എന്ന സ്ഥലത്തു നടത്തിയ ഖനനം അവിടെ അതിപുരാതനകാലത്ത് ഇരുമ്പ് ഉത്പാദിപ്പിച്ചിരുന്നതിന്റെ തെളിവുകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു.
ആഭരണങ്ങൾ, ആയുധങ്ങൾ, ഉപകരണങ്ങൾ, മരപ്പണിക്കുള്ള സാമഗ്രികൾ, കലപ്പയുടെ കൊഴു മുതലായവ അക്കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഏഷ്യൻ തീരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇരുമ്പു വ്യവസായം സൈപ്രസ്, ക്രീറ്റ്, യൂറോപ്പ് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിച്ചു.
ഈജിപ്തിൽ അതു ശതാബ്ദങ്ങളോളം ഗണനീയമായവിധം നിലനിന്നു.
റോമൻ മേധാവിത്വത്തിന്റെയും മറ്റും കാലം വരെ ആ നില തുടർന്നു.
അസീറിയൻ രാജ്യങ്ങളിൽ ബി.സി. 12 മുതൽ 7 വരെയുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ യുദ്ധകാര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇരുമ്പിന്റെ പ്രാധാന്യം നിലനിന്നു.
സർഗാണിലെ കൊട്ടാരക്കലവറയിൽ നിന്ന് ബി.സി. 722-705 കാലത്തുള്ള ഒഴുക്കറ (ഇരുമ്പിന്റെ സംസ്കരിച്ച രൂപം) കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ 150 ടൺ ഉപകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ അത് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന് ഇതുകൊണ്ട് തെളിയുന്നു.
കാക്കസസ്, പേർഷ്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇതിന്റെ ഉപയോഗം വടക്കോട്ടു പരന്ന് സ്റ്റെപ്പീസിലെ സിറിയൻമാരുടെയിടയ്ക്കു പ്രചരിച്ചു.
ഇതേകാലത്തു തന്നെ ഇന്ത്യയിലും ചൈനയിലും അയോയുഗം പരന്നുവെന്നാണ് കരുതേണ്ടത്.
കിഴക്കേ ഏഷ്യയിൽ കുറേക്കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഇതിന്റെ പ്രവേശം ഉണ്ടായുള്ളു.
ബി.സി. ഒന്നാം സഹസ്രാബ്ദത്തിൽ ഏഷ്യയിലെ പരിഷ്കൃതദേശങ്ങളിലും മെഡിറ്ററേനിയൻ പ്രദേശങ്ങളിലും യൂറോപ്പിലും ഒരടിസ്ഥാനലോഹമെന്നനിലയിൽ ഇരുമ്പ് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.
കാർഷിക വ്യാവസായിക ഉപകരണങ്ങൾ ധാരാളമായി നിർമിച്ചുതുടങ്ങിയതോടെ ഇരുമ്പിന്റെ ഉത്പാദനവും പ്രചാരവും വർധിച്ചു.
യുദ്ധസാമഗ്രികൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിനും ഇരുമ്പ് ഒരു അവശ്യഘടകമായി മാറി.
ഇന്ത്യയിൽ അയോയുഗം എന്നാണ് തുടങ്ങിയതെന്നു നിശ്ചയിക്കാൻ പര്യാപ്തമായ തെളിവുകൾ ഇന്നേവരെ കിട്ടിയിട്ടില്ല.
പ്രാചീനഗ്രന്ഥമായ കൌടില്യന്റെ അർഥശാസ്ത്രത്തിൽ ലോഹങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കുക, അവയെ തരംതിരിക്കുക, ഉരുക്കുക, അവകൊണ്ട് ആയുധാദികൾ നിർമ്മിക്കുക മുതലായവയെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്.
ലോഹസമ്പത്തിനെ സംബന്ധിച്ച ശാസ്ത്രീയ പഠനവും അതിൽ കാണാം.
അർഥശാസ്ത്രത്തിൽ ഇരുമ്പിനെപ്പറ്റി ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: 'കുരുംബവർണമോ (ശ്ലക്ഷണശിലാവർണം) പാണ്ഡുരക്തവർണമോ സിന്ദുവാര (കരുനൊച്ചി) പുഷ്പവർണമോ ആയിട്ടുള്ളത് തീക്ഷണ (ഇരുമ്പ്) ധാതുവാകുന്നു.
ഇരുമ്പ് , ഉരുക്ക് തുടങ്ങിയ ലോഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇത്രമാത്രം പഠനം നടത്തിയിട്ടുള്ള മറ്റൊരു രാജ്യം കൗടില്യന്റെ കാലത്ത് (ബി.സി. 4-3 നൂറ്റാണ്ടുകൾ) ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതിനു മുൻപും പിൻപും ഇരുമ്പ് ഒരു ഉത്കൃഷ്ട പദാർഥമായിട്ടാണ് ഇന്ത്യയും അന്യദേശങ്ങളും പരിഗണിച്ചിരുന്നത്.
അലക്സാണ്ടർ വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ പ്രവേശിച്ചകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിനു കാഴ്ചവച്ച സാധനങ്ങളിലൊന്ന് ഉരുക്കുകൊണ്ടു നിർമിച്ച ഒരു വാൾ ആയിരുന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
മോഹഞ്ജൊദരോ, ഹാരപ്പാ, തക്ഷശില മുതലായ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നടത്തിയ ഉത്ഖനനങ്ങൾ ഇന്ത്യയിലെ അയോയുഗത്തെ സംബന്ധിച്ച പല തെളിവുകളും പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.
ഹാരപ്പാ സംസ്കാരം ആര്യന്മാരുടേതാണെന്നും അതല്ല മറ്റൊരു പുരാതനവർഗക്കാരുടേതാണെന്നും രണ്ടഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്.
ബി.സി. 1100-ൽ ഗംഗാതീരത്ത് അധിനിവേശം ചെയ്തിരുന്ന ആര്യന്മാർ ഇരുമ്പ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു എന്ന് ചില ഉത്ഖനനങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്.
ബി.സി. 1000-ൽ തന്നെ ഇരുമ്പ് ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചുവന്നു.
വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ അയോയുഗത്തിന്റെ ആരംഭം ബി.സി. 500-ലോ അതിനടുത്തോ ആയിരിക്കണമെന്നാണ് ഡോ.ആർ.ഇ.
മോർട്ടിമർ വീലർ പറയുന്നത്.
ചരിത്രകാരനായ വിൻസെന്റ് എ. സ്മിത്തിന്റെ അഭിപ്രായവും ഏതാണ്ടീവിധത്തിലാണ്.
അല്പകാലംകൂടി കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് അതു മധ്യേഷ്യയിലും തെക്കേ ഇന്ത്യയിലും വ്യാപിച്ചത്.
ബി.സി. 1000-നും 200-നും മധ്യേയാണ് ഇന്ത്യയിൽ അയോയുഗം തുടങ്ങിയതെന്നാണ് ഇതിനെപ്പറ്റി വിശദമായി പഠനം നടത്തി ഗ്രന്ഥം രചിച്ച എൻ.ആർ. ബാനർജിയുടെ അഭിപ്രായം.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായപ്രകാരം അതിവിടെ പരക്കാൻ കാരണഭൂതർ ആര്യന്മാരാണ്.
ഇരുമ്പു പ്രചരിച്ചതിനുശേഷമാണ് ലിപിവിദ്യ നടപ്പിൽ വന്നതെന്ന ഒരു അഭിപ്രായവും ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർക്കിടയിലുണ്ട്.
നാണയങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവവും ആ കാലത്തുതന്നെ.
വാണിജ്യം, കയറ്റുമതി, ഇറക്കുമതി, ഗതാഗതമാർഗങ്ങൾ, വാർത്താവിനിമയം മുതലായവ മുഖേന ലോകത്തിനു പുരോഗതി വരുത്താൻ അയോയുഗത്തിനു
കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അയോയുഗം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അയോവ അക്കാദമി ഓഫ് സയൻസ് പ്രമാണം:Iowa Academy Science.png അയോവ അക്കാദമി ഓഫ് സയൻസിന്റെ ലോഗോ.
അയോവ അക്കാദമി ഓഫ് സയൻസ്, 1875 ൽ സ്ഥാപിതമായ അയോവയിൽ നിലവിലുള്ളതിൽവച്ച് ഏറ്റവും പഴയ ശാസ്ത്ര അസോസിയേഷനാണ്.
ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണം, ശാസ്ത്രവിദ്യാഭ്യാസം, ശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുബോധനം, മികവുകൾക്കുള്ള അംഗീകാരം എന്നിവ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഈ അക്കാദമി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.
പ്രധാനമായും പ്രൊഫഷണലുകൾക്കും അക്കാദമിക് ശാസ്ത്രജ്ഞർക്കും ശാസ്ത്ര അധ്യാപകർക്കുമായി ഇതിലെ അംഗത്വം പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
‘ജേർണൽ ഓഫ് ദ അയോവ അക്കാദമി ഓഫ് സയൻസ്’ എന്ന പേരിൽ വർഷത്തിൽ രണ്ടുതവണയായി ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണം പുറത്തിറക്കുന്നതു കൂടാതെ വർഷം തോറും നാലു തവണ ന്യൂ ബുള്ളറ്റിൻ എന്നപേരിൽ ഒരു വാർത്താക്കുറിപ്പും പുറത്തിറക്കുന്നു.
അതുപോലെതന്നെ അയോവ സയൻസ് ജേർണൽ എന്ന വാർത്താപത്രിക ഇലക്ട്രോണിക് ആയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു.
അവലംബം ↑ Iowa Academy of Science: https://www.scienceiniowa.org/ Archived 2019-05-07 at the Wayback Machine .
↑ Iowa Science Teachers Journal : http://ists.pls.uni.edu/istj/issues/35/2_spring_08/%5Bപ്രവർത്തിക്കാത്ത+കണ്ണി%5D
അബ്ദുൽ റസാക്ക് ഹുസൈൻ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Abdul_Razak_Hussein
തുൻ ഹാജി അബ്ദുൽ റസാക്ക് ബിൻ ഡാറ്റോ ഹാജി ഹുസൈൻ 1970 മുതൽ 1976 വരെ മലേഷ്യയിലെ രണ്ടാമത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്നു (ജനനം: 11 മാർച്ച് 1922 - ജനുവരി 14, 1976).
മലേഷ്യയിൽ അധികാരം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന  ഭരണ കക്ഷികളുടെ സഖ്യമായ ബാരിസാൻ നാസിനൽ രൂപീകരിക്കുന്നതിൽ അക്കാലത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന തുൻ റസാക്ക് മുഖ്യപങ്കുവഹിച്ചിരുന്നു.
അക്കാലം മുതൽ ഇന്നുവരെ മലേഷ്യയിൽ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നത് ഈ സഖ്യമാണ്.
മലേഷ്യയുടെ പുതിയ സാമ്പത്തിക നയം (MNEP) പുറത്തിറക്കിയതിലും അദ്ദേഹം പ്രശസ്തനായിരുന്നു.
1922 മാർച്ച് 11 ന് പെക്കനിൽ ജനിച്ച അബ്ദുൽ റസാക്ക്, ദാതോ ഹുസൈൻ ബിൻ മൊഹമ്മദ് തൈബിന്റേയും ഡാട്ടിൻ ഹാജഹ് തെഹ് ഫത്തിമ ബിൻത് ദാവൂദിന്റേയും രണ്ട് കുട്ടികളിൽ മൂത്തയാളായിരുന്നു.
ഉന്നതകുടുബത്തിലെ വംശാവലിയിൽ ജനിച്ച അബ്ദുൾ റസാക്ക് മലയ് കോളജ്  ക്വാലാ കാങ്സറിലാണ് വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്തത്.
1939 ൽ മലയ് അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് സർവീസിൽ ജോലിയിൽ ചേർന്ന ശേഷം 1940 ൽ സിംഗപ്പൂരിലെ റാഫിൾസ് കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നതിനുള്ള സ്കോളർഷിപ്പ് ലഭിച്ചിരുന്നു.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ കോളേജിലെ പഠനകാലം അവസാനിച്ചു.
യുദ്ധകാലത്ത് അദ്ദേഹം പഹാംഗിൽ വാത്താനിയ ചെറുത്തുനിൽപ്പു പ്രസ്ഥാനം സംഘടിപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചിരുന്നു.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം അവസാനിച്ചതിനു ശേഷം 1947 ൽ അബ്ദുൾ റസാക്ക് ബ്രിട്ടനിലേയ്ക്കു നിയമ പഠനത്തിനു പോയി.
1950 ൽ അദ്ദേഹം അവിടെനിന്നു നിയമ ബിരുദം നേടുകയും ലണ്ടനിലെ ലിങ്കൺസ് ഇൻ കോടതിയിൽ അഭിഭാഷകന്റെ വേഷം അണിയുകയും ചെയ്തു.
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ പഠനകാലത്ത് അദ്ദേഹം ബ്രിട്ടീഷ് ലേബർപാർട്ടി അംഗവും മലായ് അസോസിയേഷൻ ഓഫ് ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടന്റെ പ്രമുഖ വിദ്യാർത്ഥി നേതാവുമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം അവിടെ ഒരു മലയൻ ഫോറം രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
രാഷ്ട്രീയപ്രവേശം
ബ്രിട്ടനിൽനിന്നു മടങ്ങിയെത്തിയതിനുശേഷം അബ്ദുൽ റസാക്ക്, 1950 ൽ മലയൻ സിവിൽ സർവീസിൽ ചേർന്നു.
തന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ചേരാനുള്ള ഉൽക്കടമായ അഭിവാഞ്ചയാൽ അദ്ദേഹം യുണൈറ്റഡ് മലേയ നാഷണൽ ഓർഗനൈസേഷന്റെ (UMNO) യുവനേതാവായി.
രണ്ടുവർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അദ്ദേഹം പഹാങിലെ അസിസ്റ്റന്റ് സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറിയായി ജോലി നോക്കി.
1955 ഫെബ്രുവരിയിൽ വെറും 33 വയസ് പ്രായമുള്ളപ്പോൾ അബ്ദുൽ റസാക്ക്  പെഹാങിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായിത്തീർന്നു.
1955 ജൂലൈയിൽ നടന്ന മലേഷ്യയിലെ ആദ്യ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അബ്ദുൽ റസാക്ക് ഒരു സീറ്റ് നേടി  വിജയിക്കുകയും വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായി നിയമിതനാകുകയും ചെയ്തു.
മലയൻ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിന് അടിസ്ഥാനമിട്ട “റസാക്ക് റിപ്പോർട്ടിന്റെ” കരട് രൂപകൽപ്പനയിൽ അദ്ദേഹം മുഖ്യപങ്കുവഹിച്ചു.
1956 ഫെബ്രുവരിയിൽ,   ബ്രിട്ടീഷുകാരിൽ നിന്നും മലയയ്ക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയെടുക്കാനുള്ള ലണ്ടൻ ദൗത്യ സംഘത്തിലെ ഒരു പ്രധാന അംഗമായിരുന്നു.
1959 ലെ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം അദ്ദേഹം 1957 മുതൽ വഹിച്ചിരുന്ന ഉപ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെയും പ്രതിരോധമന്ത്രിയുടെയും ചുമതലയോടൊപ്പം ഗ്രാമീണ വികസന മന്ത്രിയായി നിയമിതനായി.
റെഡ് ബുക്ക് എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന ഡെവലപ്മെന്റ് പോളിസി രൂപപ്പെടുത്തിയെന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളിലൊന്നാണ്.
1965 ൽ മലേഷ്യൻ ഫെഡറേഷനിൽ നിന്ന് സിംഗപ്പൂർ വിട്ടുപോയ സന്ദർഭത്തിൽ,  UMNO യ്ക്ക് പാർട്ടിയിൽ കൂടുതൽ ചെറുപ്പക്കാരായ നേതാക്കളെ വേണമെന്ന് അബ്ദുൽ റസാക്ക് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ലീ കുവാൻ യു വിനെപ്പോലെ വാഗ്‌പാടവമുള്ള, യുവ മലയ നേതാക്കളെ വാർത്തെടുക്കുവാൻ അദ്ദേഹം അദമ്യമായി ആഗ്രഹിച്ചു.
തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിലും സംസ്കാരത്തിലും അടിവരയിട്ടു  സംസാരിക്കുന്നതിനും മലയ് ഭാഷയിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ഒരുപോലെ ചർച്ച നടത്തുവാനും  സാധിക്കുന്ന ഊർജ്ജസ്വലരായ ചെറുപ്പക്കാരെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നത്.
ഈ പ്രയത്നത്തിന്റെ അനന്തരഫലമായി, ഗോത്രം, ജനനം, പണം എന്നീ  കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്താതെ,  UMNO യിലെ മഹാതിർ മുഹമ്മദിനെ പ്പോലെ മിശ്ര പാരമ്പര്യമുള്ള യുവനേതാക്കളെ രാഷ്ട്രീയ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ ഉന്നത തലങ്ങളിലേക്ക് അദ്ദേഹം നയിച്ചു.
1967 ൽ സാമൂഹ്യ നേതൃത്വത്തിന് റമോൺ മാഗ്സസെ അവാർഡ് അദ്ദേഹത്തിനു സമ്മാനിക്കപ്പെട്ടു.
പ്രധാനമന്ത്രിപദം
1969 മെയ് 13 സംഭവത്തിനുശേഷം ( മലേഷ്യയിലെ ക്വാലാലമ്പൂരിൽ നടന്ന സിനോ-മലയ വിഭാഗത്തിലെ അക്രമങ്ങൾ) കക്ഷി വഴക്കുകൾ തുങ്കു അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ പുത്തയെ അട്ടിമറിക്കുന്നതിലെത്തിക്കുകയും രാജ്യത്ത് അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
1970 വരെ നാഷണൽ ഓപ്പറേഷൻസ് കൌൺസിലിന്റെ ഉത്തരവു പ്രകാരമായി ഭരണം നടക്കുകയും ചെയ്തു.
1970 സെപ്റ്റംബറിൽ അബ്ദുൽ റസാക്ക് മലേഷ്യൻ പ്രധാനമന്ത്രിയായി ചുമതലയേറ്റു.
ഭരണാധികാരത്തിലുള്ള അലയൻസ് പാർട്ടിക്കു പകരം വയ്ക്കാൻ 1973 ജനുവരി 1-ന് തുൻ റസാക്ക് ‘ബാരിസാൻ നാസണൽ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘ദേശീയ മുന്നണി’ രൂപീകരിച്ചു.
"Ketahanan Nasional" (ദേശീയ ശക്തി),  സ്ഥാപിക്കുന്നതിനും രാഷ്ട്രീയ സ്ഥിരത നേടുന്നതിനും ദേശീയമുന്നണിയിലെ പാർട്ടികളുടേയും അതിലെ  അംഗത്വംവും അദ്ദേഹം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
1971 ൽ മലേഷ്യൻ സാമ്പത്തിക നയം (MNEP) രൂപീകരിച്ചതിനും അദ്ദേഹം സ്തത്യർഹ്യമായ സംഭാവനകൾ നൽകിയിരുന്നു.
ലുക്കീമിയയുടെ  ബാധിച്ചതിനു ശേഷം ലണ്ടനിൽ ചികിത്സ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കവേ  അധികാരത്തിലിരിക്കെ അബ്ദുൾ റസാഖ് 1976 ജനുവരി 14 ന് മരണമടഞ്ഞു.
മരണാനന്തര ബഹുമതിയായി ‘ബാപ പെമ്പൻഗുനാൻ” (വികസനത്തിന്റെ പിതാവ്) എന്ന ബഹുമതി അദ്ദേഹത്തിനു നൽകപ്പെട്ടു.
ക്വാലാലംപൂരിലെ മസ്ജിദ് നെഗാര യ്ക്കടുത്തുള്ള ഹീറോസ് ശവകുടീരത്തിൽ അദ്ദേഹം അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നു.
അബ്ദുൽ റസാഖ് മൊല്ല ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Abdur_Razzak_Molla
ബംഗാളിലെ സി.പി.ഐ.എമ്മിന്റെ മുതിർന്ന നേതാവും ഇടതു സർക്കാരിലെ ഭൂപരിഷ്കരണ വകുപ്പു മന്ത്രിയും ആയിരുന്നു അബ്ദുൽ റസാഖ് മൊല്ല .
പാർട്ടിക്കെതിരായ പരാമർശങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും ആരോപിച്ച് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ നിന്നും 2014-ൽ പുറത്താക്കപ്പെട്ടു.
മൊല്ല കാനിങ് പുർബ മണ്ഡലത്തിൽ നിന്നും 1977 മുതൽ 2011 വരെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
അബ്ദുൽ റസാഖ് സമർഖണ്ഡി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Abdul_Razak
പേർഷ്യൻ ചരിത്രകാരനായിരുന്നു അബ്ദുൽ റസാക്ക് (1413–1482).
പൂർണമായ പേര് അബ്ദുൽ റസാക്ക് കമാൽ അൽദീൻ ഇബ്നു ജലാൽ അൽദീൻ ഇസ്ഹാക്ക്അൽ സമർക്കന്തീ ( പേർഷ്യൻ : کمال‌الدین عبدالرزاق بن اسحاق سمرقندی ), എന്നാണ്.
പേർഷ്യൻ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന ഷാഹ്റൂഖിന്റെ നയതന്ത്രപ്രതിനിധിയായി 1443-ൽ സാമൂതിരിയുടെ കൊട്ടാരത്തിൽ എത്തി.
15- നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളത്തെ , പ്രത്യേകിച്ച് കോഴിക്കോടിനെ കുറിച്ച് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരണങ്ങളിൽനിന്ന് പലതും ഗ്രഹിക്കാം.
സാമൂതിരി പേർഷ്യൻ ചക്രവർത്തിയുടെ അടുക്കലേക്ക് തന്റെ പ്രതിപുരുഷനെ അയച്ചിരുന്നു.
അതിനുള്ള പ്രതിസന്ദർശനമായിരുന്നു ഇത്.
ഇവിടത്തെ ഉത്പന്നങ്ങൾ ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് വിറ്റഴിക്കാൻ ഒരു വലിയ കമ്പോളം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു സാമൂതിരിയുടെ ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ, സാമൂതിരിയെ ഇസ്ലാമിലേക്കു മതപരിവർത്തനം ചെയ്യിക്കലായിരുന്നു ഷാഹ്റൂഖിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം.
സുൽത്താൻ ഷാഹ്റൂഖിന്റെ കീഴിൽ ഖാസി (ജഡ്ജി) ആയിരുന്ന ജലാലുദ്ദീൻ ഇസ്ഹാഖിന്റെ മകനായി 1413 നവംബർ 6-ന് ഹീരേത്തിൽ ( അഫ്ഗാനിസ്താൻ ) അബ്ദുൽ റസാക്ക് ജനിച്ചു.
പിതാവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ വളർന്ന അബ്ദുൽ റസാക്ക് അക്കാലത്തെ ഉന്നതരായ ചില പണ്ഡിതൻമാരുടെ കീഴിൽ വിദ്യാഭ്യാസം നേടി.
1437-ൽ പിതാവ് മരിച്ചപ്പോൾ നിയമകാര്യങ്ങളിൽ വേണ്ടത്ര പാണ്ഡിത്യം സമ്പാദിച്ചിരുന്നതിനാൽ പിതാവിന്റെ ഉദ്യോഗം ഇദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചു.
അബ്ദുൽ റസാക്കിന്റെ കഴിവുകളിൽ സുൽത്താന് വലിയ മതിപ്പായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യയിലേക്കു നയതന്ത്രപ്രതിനിധിയായി ഇദ്ദേഹത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
ഇന്ത്യാ യാത്ര
1441 ജനുവരിയിൽ അബ്ദുൽ റസാക്ക് ഹിറാത്തിൽനിന്ന് യാത്ര ആരംഭിച്ച് 1445-ൽ കോഴിക്കോട്ടെത്തി.
കോവിലകത്തുപോയി സാമൂതിരിയെ സന്ദർശിച്ച് അധികാരപത്രം സമർപ്പിക്കുകയും സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു.
അതിനുശേഷം അഞ്ചുമാസത്തോളം ഇദ്ദേഹം കോഴിക്കോട്ടു താമസിച്ചു.
ഇതിനിടയ്ക്ക് പല പ്രാവശ്യം സാമൂതിരിയെ സന്ദർശിച്ച് തന്റെ യാത്രോദ്ദേശ്യം വ്യക്തമാക്കി.
മതം മാറുകയില്ലെന്ന അഭിപ്രായത്തിൽ സാമൂതിരി ഉറച്ചുനിന്നു.
ഈ അവസരത്തിലാണ് വിജയനഗറിലെ രാജാവിൽനിന്ന് ഒരു ക്ഷണം അബ്ദുൽ റസാക്കിന് ലഭിച്ചത്.
ഉടനടി ആ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച്, കടൽമാർഗം കോഴിക്കോട്ടുനിന്ന് മംഗലാപുരത്തേക്കു പോയി; അവിടെനിന്ന് പതിനഞ്ചു ദിവസംകൊണ്ട് വിജയനഗരത്തിലെത്തി.
ഹൃദ്യമായ സ്വീകരണമാണ് അവിടെ ലഭിച്ചത്.
രാജകീയാതിഥിയായി ഏതാനുംനാൾ അവിടെ താമസിച്ചതിനുശേഷം സ്വദേശത്തേക്കു തിരിച്ചു.
ഇന്ത്യയിൽനിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയ അബ്ദുൽ റസാക്കിനെ മറ്റു പല വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്കും അയച്ചു.
ഷാഹ്റൂഖിന്റെ നിര്യാണാനന്തരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികളുടെ കീഴിൽ പല ഉദ്യോഗങ്ങളും ഇദ്ദേഹം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
1463 ജനുവരിയിൽ ഇദ്ദേഹം ഗവർണറായി നിയമിതനായി.
ആ പദവിയിലിരിക്കേ 1482 ആഗസ്റ്റിൽ നിര്യാതനായി.
യാത്രാവിവരണം
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മത്തലാ-എ-സദൈൻ വമജ്മാ-എ-ബഹ്റേൻ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ യാത്രാനുഭവങ്ങളും കാലഘട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രവും പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആ ഗ്രന്ഥത്തിൽ കേരളത്തിന് സമുചിതമായ സ്ഥാനം നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
കറുത്ത മനുഷ്യരെ ഇദ്ദേഹം ആദ്യമായി കാണുന്നത് കോഴിക്കോട്ടുവച്ചാണ്.
ഇദ്ദേഹത്തെ കൂടുതൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് അവരുടെ വസ്ത്രധാരണരീതി ആയിരുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരണത്തിലെ ചില പ്രസക്തമായ ഭാഗങ്ങൾ ഇപ്രകാരമാണ്: “ എന്റെ പ്രതീക്ഷകളെ തകർത്ത ഈ കറുത്തവർഗക്കാർ സ്ത്രീപുരുഷഭേദമെന്യേ മിക്കവാറും നഗ്നരാണ്.
നാഭിമുതൽ കാൽമുട്ടുവരെ മറയ്ക്കുന്ന ഒരു തുണിക്കഷണമാണ് വസ്ത്രമായി അവരുടെ ശരീരത്തിൽ ആകെയുള്ളത്.
പുരുഷൻമാർ ഒരു കൈയിൽ വാളും മറുകൈയിൽ തോൽകൊണ്ട് ആവരണം ചെയ്തിട്ടുള്ള പരിചയുമായിട്ടാണ് നടക്കുക.
സാധാരണക്കാർ മുതൽ രാജാക്കൻമാർ അടക്കമുള്ളവരുടെ വേഷമിതാണ്.
എന്നാൽ മുസ്ലീങ്ങളുടെ വേഷവിധാനം ഇതിൽ നിന്ന് ഭിന്നമാണ്.
അറബികളെപ്പോലെ വിലയേറിയ വസ്ത്രങ്ങളും ആഡംബരസാധനങ്ങളും അവർ ലോഭമില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
കോഴിക്കോട്ടു കപ്പലിറങ്ങിയപ്പോൾ ഏതാനും മുസ്ലീങ്ങളും ഒരുകൂട്ടം ഹിന്ദുക്കളും എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ എത്തി.
എനിക്കു താമസിക്കുവാനായി സൌകര്യപ്രദമായ ഒരു ഭവനം അവർ ഏർപ്പാടു ചെയ്തുതന്നു.
ഭക്ഷണത്തിനുവേണ്ട എല്ലാ സാധനങ്ങളും അവിടെ തയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു.
കോഴിക്കോട്ട് എത്തിയതിന്റെ മൂന്നാംദിവസം അവിടത്തെ രാജാവിന്റെ സവിധത്തിലേക്ക് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
വസ്ത്രധാരണ രീതിയിലോ ശരീരപ്രകൃതിയിലോ അദ്ദേഹത്തിന് (സാമൂതിരി) മറ്റു ഹിന്ദുക്കളിൽനിന്ന് യാതൊരു പ്രത്യേകതയുമില്ല.
എല്ലാ ഹിന്ദുക്കളേയുംപോലെ അദ്ദേഹവും അർധനഗ്നനാണ്.
രാജാവിനെ സാമൂതിരി എന്നാണ് നാട്ടുകാർ വിളിക്കുന്നത്.
രാജാവു മരിച്ചാൽ രാജാധികാരം ലഭിക്കുക മക്കൾക്കോ മറ്റു ബന്ധുക്കൾക്കോ അല്ല, മരുമക്കൾക്കാണ്.
അധികാരമോ ആയുധമോ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി അനന്തരാവകാശം പിടിച്ചുപറ്റാൻ ആരും ശ്രമിക്കാറില്ല.
ബ്രാഹ്മണർ ‍, യോഗികൾ തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ ജാതിക്കാർ ഉണ്ട് ഹിന്ദുക്കളുടെ ഇടയിൽ.
ഓരോ ജാതിയുടെയും ആചാരസമ്പ്രദായങ്ങൾ ഭിന്നങ്ങളാണ്.
സ്ത്രീകൾക്ക് ബഹുഭർത്തൃത്വം അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ജാതിക്കാരും ഇവരുടെ ഇടയിലുണ്ട്.
ഒരു സ്ത്രീക്ക് രണ്ടോ നാലോ അതിലധികമോ ഭർത്താക്കൻമാരുണ്ടാകാം.
കോവിലകത്തുപോയി സാമൂതിരിയെ സന്ദർശിച്ച അവസരത്തിൽ ആയുധധാരികളായ വളരെയേറെ ഹിന്ദുക്കൾ അവിടെ ഹാജരുണ്ടായിരുന്നു.
സാമൂതിരിയുടെ പ്രധാന കാര്യക്കാരൻ ആയിരുന്ന ഒരു മുസ്ലിമും സന്നിഹിതനായിരുന്നു.
രാജാവിന് അഭിവാദനങ്ങൾ അർപ്പിച്ചതിനുശേഷം അവർ നിർദ്ദേശിച്ച സ്ഥാനത്ത് ഞാനിരുന്നു.
പിന്നീട് സുൽത്താന്റെ അധികാരപത്രം വായിച്ച് സമർപ്പിക്കുകയും തിരുമുൽക്കാഴ്ച പ്രദർശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
അതിരറ്റ ബഹുമാനത്തോടും ആദരവോടുംകൂടി പല വിവരങ്ങളും എന്നോട് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.
എന്നാൽ എന്റെ പ്രധാന ദൌത്യത്തിൽമാത്രം അദ്ദേഹം വേണ്ടത്ര താത്പര്യം കാണിച്ചില്ല.
വളരെയേറെ ജനങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന ഒട്ടേറെ കെട്ടിടങ്ങളുള്ള ഒരു വലിയ തുറമുഖമാണ് കോഴിക്കോട്.
അബിസിനിയ, സഞ്ചുബാർ, സേർബാദ് ഇന്ത്യാസമുദ്രത്തിലെ തെക്കും വടക്കുമുള്ള ദ്വീപുകൾക്ക് പേർഷ്യാക്കാർ പറയുന്ന പേരാണ് സേർബാദ്) മലാക്ക, മക്ക, ഹിജാസ് എന്നിവിടങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അസംഖ്യം വ്യാപാരികൾ അവിടെ പാർക്കുന്നുണ്ട്.
ലോകത്തിലെ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലെയും നല്ല സാധനങ്ങൾ അവിടെ വില്ക്കപ്പെടുന്നു.
ജനസംഖ്യയിൽ ഹിന്ദുക്കളാണ് ഭൂരിപക്ഷം.
ഹിന്ദുക്കൾ കഴിഞ്ഞാൽ മുസ്ലിങ്ങളാണ് എണ്ണത്തിൽ കൂടുതൽ.
മുസ്ലിങ്ങൾ സാമൂതിരിയുടെ സമ്മതത്തോടുകൂടി രണ്ടു വലിയ പള്ളികൾ അവിടെ പണികഴിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവയിൽ ബാങ്കും നിസ്കാരവും കൃത്യമായി നടക്കുന്നു.
പള്ളികളിൽ ഖാസിമാരെ നിയമിച്ചുകൊടുത്തിട്ടുള്ളത് സാമൂതിരിയാണ്.
നഗരത്തിൽ എല്ലാവിധത്തിലും നിയമവും സമാധാനവും നിലനിന്നുവരുന്നു.