smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
എതീസ്റ്റ് അലയൻസ് ഇൻറർനാഷണൽ, ദ ബ്രൈറ്റ് നെറ്റ്, യൂറോപ്യൻ ഹ്യൂമനിസ്റ്റ് ഫെഡറേഷൻ, ഇൻറർനാഷണൽ ഹ്യൂമനിസ്റ്റ് എത്തിക്കൽ യൂണിയൻ, ഇൻറർനാഷണൽ ലീഗ് ഒഫ് ഹ്യൂമാനിറ്റീസ്, ഇൻറർനാഷണൽ ലീഗ് ഒഫ് നോൺ റിലിജിയസ് ആൻഡ് എതീസ്റ്റ്സ്, റാഷനലിസ്റ്റ് ഇൻറർനാഷണൽ തുടങ്ങിയ അന്താരാഷ്ട്രസംഘടനകൾ മതേതരത്വം, ജനാധിപത്യം, ലിംഗതുല്യത, സമാധാനം, പ്രകൃത്യതീത ശക്തിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതിനെതിരായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രചാരണം നടത്തിവരുന്നു.
ഇവ കൂടാതെ ലോകത്തിലെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലും ഇത്തരം സംഘടനകൾ സജീവമാണ്.
റിച്ചാർഡ് ഡോക്കിൻസ് ഫൗണ്ടേഷൻ ഫോർ റീസൺ ആൻഡ് സയൻസ് എന്ന സംഘടന ശാസ്ത്രപ്രചാരണങ്ങൾക്കും, മതേതര സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കുംവേണ്ടി സഹായങ്ങൾ ചെയ്തുവരുന്നു.
ജാതിവിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ ശ്രമങ്ങളുടെയും മറ്റും ഭാഗമായാണ് ആധുനിക ഇന്ത്യയിൽ നിരീശ്വരവാദ ആശയങ്ങൾ ആദ്യമായി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.
പടിഞ്ഞാറൻ തത്ത്വചിന്തയുടെ സ്വാധീനവും നവീന മനുഷ്യനു വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണങ്ങളും ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളിൽ ഒരു വിഭാഗത്തെയും ചെറുവിഭാഗം സ്വാതന്ത്യ്രസമര പ്രവർത്തകരെയും നിരീശ്വരവാദത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.
ഭഗത്സിംഗ് , പെരിയോർ ഇ.
വി. രാമസ്വാമി നായ്ക്കർ , ജവാഹർലാൽ നെഹ്റു , സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ തുടങ്ങിയവർ ഇക്കൂട്ടത്തിൽ പ്രമുഖരായിരുന്നു. 'ജാതിവേണ്ട, മതംവേണ്ട, ദൈവം വേണ്ട' എന്ന് ആഹ്വാനം ചെയ്ത് സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ കേരളത്തിൽ യുക്തിവാദത്തിന് അടിത്തറപാകി.
ഗോപരാജു രാമചന്ദ്രറാവു (ഗോറ) 1940-ൽ 'എതിയിസ്റ്റ് സെന്റർ' സ്ഥാപിച്ചു.
1972-ൽ ലോക നിരീശ്വരവാദസമ്മേളനവും സംഘടിപ്പിച്ചു.
1949-ൽ ഇന്ത്യൻ റാഷണലിസ്റ്റ് അസോസിയേഷൻ സ്ഥാപിതമായി.
സനൽ ഇടമറുകിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ റാഷണലിസ്റ്റ് ഇന്റർനാഷണൽ എന്ന സംഘടനയും പ്രവർത്തിച്ചു വരുന്നു.
യുക്തിവാദപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ജീവനാഡിയായിരുന്ന എ.ടി. കോവൂർ ഇന്ത്യയിലൂടനീളം സഞ്ചരിച്ച് അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കെതിരെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തി.
ശ്രീലങ്കയും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തന മേഖലയായിരുന്നു.
സത്യസായി ബാബയെപ്പോലുള്ളവരുടെ അമാനുഷശക്തിയെ ചോദ്യംചെയ്യുകയും അത് തെളിയിക്കാൻ അവരെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്തു.
അത്തരമൊരു മുഖാമുഖത്തിന് സത്യസായിബാബയോട് നിരന്തരം ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹം അതിന് തയ്യാറായില്ല.
ഇന്ത്യയിലും കേരളത്തിലുമുള്ള യുക്തിവാദികൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
സഹോദരനയ്യപ്പനോടെ കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പുതിയ ഘട്ടം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.
സി.വി. കുഞ്ഞിരാമൻ, കെ. രാമവർമ തമ്പാൻ, സി. കൃഷ്ണൻ, എം.സി. ജോസഫ്, കുറ്റിപ്പുഴ കൃഷ്ണപ്പിള്ള , ആർ. സുഗതൻ, വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാട് , ഡോ. പി.പി. ആന്റണി (കുസുമം), എം.പി. വർക്കി തുടങ്ങിയവർ ഈ ഘട്ടത്തിലെ പ്രമുഖരായിരുന്നു.
ഇവർ ഒന്നിച്ചല്ല പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്.
മാത്രമല്ല ഇവരുടെ ആശയങ്ങൾ യാഥാസ്ഥിതിക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് അസ്വീകാര്യവുമായിരുന്നു.
1917-ൽ സഹോദരസംഘം രൂപീകരിക്കുകയും മിശ്രഭോജനം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
സഹോദരൻ പത്രത്തിലൂടെ വിപ്ലവകരമായ ചിന്താഗതികൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
ആദ്യം പുറത്തുവന്ന യുക്തിവാദിലേഖനം എം.പി. വർക്കിയുടെ 'യഥാർഥ ക്രിസ്തു'വായിരുന്നു.
സഹോദരനിലാണ് അത് അച്ചടിച്ചുവന്നത്.
അമേരിക്കൻ യുക്തിവാദിയായ ഇംഗർസോളിന്റെ ജീവചരിത്രവും ലേഖനങ്ങളും ഇതിൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായി.
കുറ്റിപ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ എഴുത്തുകൾ യുക്തിവാദദർശനങ്ങൾക്ക് താത്ത്വികാടിത്തറ നല്കുന്നവയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിനു മുൻപും ശേഷവും അത്രയും ശക്തമായി വാദമുഖങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ച യുക്തിവാദികൾ ഇല്ലെന്നുതന്നെ പറയാം.
കേരളത്തിലെ പ്രമുഖ യുക്തിവാദികൾ കോഴിക്കോട്ട്, മിതവാദി പത്രാധിപർ സി. കൃഷ്ണന്റെ വീട്ടിൽ സമ്മേളിച്ചു.
ഇതായിരുന്നു കേരളത്തിലെ യുക്തിവാദികളുടെ ആദ്യസമ്മേളനം.
യുക്തിവാദി എന്ന ഒരു മാസിക പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ഈ യോഗം   തീരുമാനിച്ചു.
1929-ൽ സഹോദരൻ പ്രസ്സിൽനിന്ന് ഇത് അച്ചടിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുതുടങ്ങി.
കെ. രാമവർമത്തമ്പാൻ, കെ. അയ്യപ്പൻ, സി.വി. കുഞ്ഞുരാമൻ, സി. കൃഷ്ണൻ, എം.സി. ജോസഫ് തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു അതിന്റെ പത്രാധിപസമിതിയംഗങ്ങൾ.
രാമവർമത്തമ്പാൻ പ്രസിഡന്റും എം.സി. ജോസഫ് സെക്രട്ടറിയുമായി 1935-ൽ കൊച്ചിയിൽ യുക്തിവാദി സംഘം രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു.
തിരുവനന്തപുരത്തും മറ്റുപലയിടങ്ങളിലും ചെറിയ സംഘങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.
ഇടമറുകിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇസ്ത്രാ എന്ന മാസിക പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
1953-ൽ ആലുവ അദ്വൈതാശ്രമം സ്കൂളിൽവച്ച് യുക്തിവാദിസമ്മേളനം, സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ , കുറ്റിപ്പുഴ തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടക്കുകയുണ്ടായി.
1946-ൽ അഖില കൊച്ചി മിശ്രവിവാഹസംഘം രൂപീകൃതമായി.
1958-ൽ ഇത് കേരള മിശ്രവിവാഹ സംഘമായി മാറി.
1983-ൽ സംഘം പിളർന്നു.
ജോസഫ് ഇടമറുകിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇന്ത്യൻ റാഷണലിസ്റ്റ് അസോസിയേഷനും 1984-ൽ കേരള യുക്തിവാദിസംഘടനയും രൂപീകൃതമായി.
അഖിലേന്ത്യാ സംഘടനയ്ക്കു കേരളത്തിൽ വേരുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
നേരത്തേ പരമാർശിക്കപ്പെട്ടവരെക്കൂടാതെ ക്യാപ്റ്റൻ ലക്ഷ്മി , പവനൻ , യു. കലാനാഥൻ , രാജഗോപാൽ വാകത്താനം, ശ്രീനി പട്ടത്താനം , പ്രേംനാഥ് , എം. പ്രഭ, പാറുക്കുട്ടിയമ്മ, കെ. പരമേശ്വരൻ, വി.കെ പവിത്രൻ, ഇ.
എ. ജബ്ബാർ തുടങ്ങിയവരാണ് കേരളത്തിലെ പ്രമുഖ യുക്തിവാദി നേതാക്കൾ.
യുക്തിവാദ നിലപാടുകൾ ഭൌതികവാദികളുടെ പക്ഷത്തുനിന്നുതന്നെ വിമർശനവിധേയമായിട്ടുണ്ട്.
മതത്തെയും വിശ്വാസക്രമങ്ങളെയും ആരാധനയെയും സംബന്ധിച്ച് കേവല യുക്തിവാദികൾ സ്വീകരിക്കുന്ന നിലപാടുകൾ യാന്ത്രികമാണെന്നാണ് ഇതിൽ പ്രധാനം.
ഇത്തരം വിശ്വാസ മണ്ഡലം ബോധവത്കരണത്തിലൂടെയും യുക്തിവിചാരത്തിലൂടെയും നിർമാർജ്ജനം ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നാണ് അവർ വിചാരിക്കുന്നത്.
എന്നാൽ ജനതയുടെ ഭാവനാലോകത്ത് ഇടംകണ്ടെത്തിയ ഇവയ്ക്ക് ഭൌതികാടിത്തറയുണ്ടെന്നും, അതുതന്നെ ഒരു സാമൂഹികശക്തിയാണെന്നുമുള്ള ധാരണ യുക്തിവാദികൾ പിൻപറ്റുന്നില്ല.
ജനങ്ങൾ അജ്ഞതയിലാണെന്നും അവരെ ബോധവത്കരിച്ചാൽ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാമെന്നും കരുതുന്നത് നവോത്ഥാനകാലത്ത് രൂപപ്പെട്ട കേവല യുക്തിയുടെ തുടർച്ചയാണ്.
ഭൌതികാടിത്തറയെ വർഗസമരത്തിലൂടെ മാറ്റിമറിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ മതവും വിശ്വാസങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമാവുകയുള്ളൂ എന്നാണ് മാർക്സിസ്റ്റ് വാദം.
എന്നാൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയോടെ അവിടെ  തിരിച്ചെത്തിയ മതങ്ങൾ ഇത്തരം ധാരണകളെയും ചോദ്യംചെയ്യുന്നതാണ്.
മതാടിത്തറയെ യുക്തിവാദികൾ പരിശോധിക്കുന്നത് ആശയവാദപരമായാണെന്ന വിമർശനങ്ങളും നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്. 'മതത്തെ സൃഷ്ടിച്ച സാഹചര്യങ്ങൾക്കെതിരായ സമരമാണ് മതത്തിനെതിരായ സമര'മെന്ന് മാർക്സ് വിശദീകരിക്കുന്നു.
യുക്തിവാദികളുടെ ഇത്തരം യാന്ത്രിക സമീപനങ്ങളെ മറികടന്നുകൊണ്ട് ജാതീയവും മതപരവും വിശ്വാസപരവുമായ ആശയലോകങ്ങളെ നിരാകരിക്കുന്ന നിരീശ്വര-ഭൗതികവാദ നിലപാടുകൾ പുതിയ കാലത്ത് കൂടുതൽ സജീവവും വിപുലവുമാകുന്നുണ്ട്.
നവനിരീശ്വരവാദം
നിരീശ്വരവാദത്തിൽ 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന/നടക്കുന്ന മുന്നേറ്റങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാണ് ഈ പദം ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
സാം ഹാരിസ് , ഡാനിയൽ സി ഡെന്നത്ത്, റിച്ചാർഡ് ഡോക്കിൻസ് , വിക്ടർ ജെ സ്റ്റെൻജർ, ക്രിസ്റ്റഫർ ഹിച്ചൻസ് എന്നിവരുടെ എഴുത്തുകളാണ് പുത്തൻ നിരീശ്വരവാദ സമീപനങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
ജനിതകശാസ്ത്രത്തിലും പ്രപഞ്ച വിജ്ഞാനീയത്തിലും മറ്റും നടന്ന നൂതന കണ്ടെത്തലുകളാണ് മതനിഷേധത്തിന്റെയും, ഈശ്വര നിഷേധത്തിന്റെയും ദർശനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ ഇവർ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
മുൻതലമുറ നിരീശ്വരവാദങ്ങളുടെ അടിത്തറ തത്ത്വചിന്തയായിരുന്നുവെങ്കിൽ പുതുനിരീശ്വരവാദം ശാസ്ത്രത്തിലാണ് ഊന്നുന്നത്.
'ദൈവം ഉണ്ടെന്ന' പ്രസ്താവന ഒരു ഹൈപൊതിസിസ് ആണെന്നും, ഇത് ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണത്തിന് വിധേയമാക്കുമ്പോൾ തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ കഴിയുമെന്നും ഡോക്കിൻസും, വിക്ടർ സ്റ്റെൻജറും വാദിക്കുന്നു.
ജീവോത്പത്തിയും ഗാലക്സികളും മാനസിക പ്രതിഭാസങ്ങളും തലച്ചോറുമൊക്കെ നാച്വറലിസത്താൽ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുമെന്നാണ് ഇവരുടെവാദം.
ദൈവമുണ്ടെന്നതിന് തെളിവുകളില്ല എന്നതിനർഥം ദൈവം ഇല്ലെന്നതിന്റെ തെളിവാണെന്ന് പുതുനിരീശ്വരവാദം സമർഥിക്കുന്നു.
പ്രകൃത്യതീതശക്തികൾ ഉണ്ടോ എന്നത് ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണത്തിന് വിധേയമാക്കാമെന്നും അങ്ങനെ അത്തരം ധാരണകൾ തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാമെന്നുമാണ് വിശദീകരണം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ സൃഷ്ടിവാദം പരാജയമടയുന്നു.
ഈ മേഖലയിൽ എഴുതപ്പെട്ട പ്രധാന പുസ്തകങ്ങളാണ് ദ എൻഡ് ഒഫ് ഫെയ്ത്, റിലീജിയൻ ടെറർ ആൻഡ് ഫ്യൂച്ചർ ഒഫ് റീസൺ (2004) എന്നിവ.
തുടർന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ലെറ്റർ ടു എ ക്രിസ്ത്യൻ നേഷൻ (2006), ക്രൈസ്തവതയെ വിമർശന വിധേയമാക്കി.
ഇതേവർഷം തന്നെ ഗോഡ് ഡെല്യൂഷനും പുറത്തിറങ്ങി.
ബ്രെയ്ക്കിങ് ദ സ്പെൽ, റിലിജീയൻ അസ് എ നാച്വറൽ ഫിനോമിനൺ (ഡാനിയൽ സി ഡെന്നത്ത് - 2006), ഗോഡ്: ദ ഫെയിൽഡ് ഹൈപൊതിസസ്, ഹൗ സയൻസ് ഷോസ് ദാറ്റ് ഗോഡ് ഡസ്നോട്ട് എക്സിസ്റ്റ് (വിക്ടർ ജെ സ്റ്റെൻജർ - 2007), ഗോഡ് ഈസ് നോട്ട് ഗ്രെയ്റ്റ്, ഹൗ റിലിജിയൻ പോയിസൺസ് എവരിതിങ്, (ക്രിസ്റ്റഫർ ഹിച്ചൻസ് - 2007) തുടങ്ങിയ കൃതികളും ഇതേ ഗണത്തിൽപ്പെട്ടവയാണ്.
2005-ൽ എൻസൈക്ളോപീഡിയ ബ്രിട്ടാനിക്ക നടത്തിയ സർവേ പ്രകാരം ലോകത്ത് 11.9% മതേതരവിശ്വാസികളും 2.3% നിരീശ്വരവാദികളുമുണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കുന്നു.
പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നിരീശ്വരവാദികളുടെ എണ്ണം ഇതര മേഖലകളെക്കാൾ കൂടുതലാണ്.
ഫ്രാൻസിൽ 27% പേർ മാത്രമാണ് ഈശ്വരവിശ്വാസികൾ എന്ന് 2006-ൽ ഫിനാൻഷ്യൽ ടൈംസ് നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു.
85% സ്വീഡൻകാരും , 65% ജാപ്പനീസുകാരും , 48% റഷ്യക്കാരും ദൈവവിശ്വാസികളല്ലെന്നാണ് കണക്കുകൾ പറയുന്നത്.
കൂടുതൽ വായനക്ക് {{ cite journal }} : Invalid | ref=harv ( help ) Stenger, Victor J. (2007).
God: The Failed Hypothesis.
How Science Shows that God Does Not Exist.
Amherst, NY: Prometheus.
ISBN 1-59102-481-1 പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ Atheism in The Internet Encyclopedia of Philosophy The New Atheists in The Internet Encyclopedia of Philosophy Atheism ഓപ്പൺ ഡയറക്റ്ററി പ്രൊജക്റ്റിൽ – Includes links to organizations and websites.
Positive atheism: Great Historical Writings Archived 2006-11-29 at the Wayback Machine Historical writing sorted by authors.
Religion Ethics—Atheism at bbc.co.uk .
Secular Web library – Library of both historical and modern writings, a comprehensive online resource for freely available material on atheism.
The Demand for Religion – A study on the demographics of Atheism by Wolfgang Jagodzinski (University of Cologne) and Andrew Greeley (University of Chicago and University of Arizona).
Atheism Archived 2011-08-14 at the Wayback Machine at enotes.com ഇന്ത്യൻ എതീസ്റ്റ്  പബ്ലിഷേഴ്സ് വെബ് താൾ തേരാളി Archived 2006-12-13 at the Wayback Machine അവലംബം ↑ എത്തീസ്റ്റ് എമ്പയർ വെബ് പേജ് ↑ ആൻ ഇൻട്രൊഡക്ഷൻ ടു ഇൻഡ്യൻ ഫിലൊസോഫി, ചാറ്റർജി ആന്റ് ദത്ത,രൂപ ആന്റ് കമ്പനി, ഡെൽഹി.
↑ വിശ്വവിജ്ഞാനകോശം പുസ്തകം ഒന്ന്, എൻ. ബി. എസ്., കോട്ടയം ↑ എത്തീസ്റ്റ് വെബ്സൈറ്റ് ↑ ↑ V.A. Gunasekara, In the Bhuridatta Jataka, "The Buddha argues that the three most commonly given attributes of God, viz. omnipotence, omniscience and benevolence towards humanity cannot all be mutually compatible with the existential fact of dukkha."
↑ ↑ Michel Onfray on Jean Meslier Archived 2006-09-08 at the Wayback Machine on William Paterson University accessed at January 19, 2008 ↑ All children are born Atheists; they have no idea of God.
↑ ↑ http://www.users.drew.edu/~jlenz/whynot.html ↑ {{ cite web }} :  CS1 maint: bot: original URL status unknown ( link ) ↑ ↑ കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ നിരീശ്വരവാദം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
History of the Marshall Islands
Austronesian settlers arrived in the Marshall Islands in the 2nd millennium BC, but there are no historical or oral records of that period.
Over time, the Marshallese people learned to navigate over long ocean distances by walap canoe using traditional stick charts .
Prehistory German illustration of a Marshallese oceangoing walap , c. 1883
Linguistic and anthropological studies have suggested that the first Austronesian settlers of the Marshall Islands arrived from the Solomon Islands .
Radiocarbon dating of um earth ovens , post holes, and trash pits at Bikini Atoll suggests that the atoll may have been continuously inhabited from 1200 BCE to at least 1300 CE, though samples may not have been collected from secure stratigraphic contexts and older driftwood samples may have affected results.
Archaeological digs on other atolls have found evidence of human habitation dating around the 1st century CE, including earth ovens at the Laura village , Majuro , with a date range of 93 BCE to 127 CE and Kwajalein with a range of 140 BCE to 255 CE.
A Marshallese stick chart .
Most were made from a grid of coconut frond midribs with small shells representing the relative location of islands.
The Marshallese sailed between islands on proas made from breadfruit-tree wood and coconut-fiber rope.
They navigated by using the stars for orientation and initial course setting, but also developed a unique piloting technique of reading disruptions in ocean swells to determine the location of low coral atolls below the horizon.
The Marshallese recognized four different types of swells coming from the cardinal directions, and noticed that swells refracted around the undersea slope of atolls.
When refracted swells from different directions met, they created noticeable disruption patterns, which Marshallese pilots could read to determine the direction of an island.
When interviewed by anthropologists, some Marshallese sailors noted that they piloted their canoes by both sight and feeling changes in the motion of the boat.
The Marshallese preferred to sail between July and October, because Pacific trade winds made the swells harder to read during the rest of the year.
Sailors also invented stick charts to map the swell patterns, but unlike western navigational charts, the Marshallese stick charts were tools for teaching students and for consultation before embarking on a voyage; navigators did not take charts with them when they set sail.
The Marshallese made three types of charts: mattang charts, which were instructional tools for teaching the principles of piloting, and meddo and rebbelib charts, which represented the relative positions of actual swells and islands.
The Austronesian settlers introduced Southeast Asian crops , including coconuts , giant swamp taro , and breadfruit , as well as domesticated chickens throughout the Marshall Islands.
They possibly seeded the islands by leaving coconuts at seasonal fishing camps before permanently settling years later.
The southern islands receive heavier rainfall than the north, so communities in the wet south subsisted on prevalent taro and breadfruit, while northerners were more likely to subsist on pandanus and coconuts.
Southern atolls probably supported larger, more dense populations.
Archaeological digs have found adzes and chisels made from tridacna and cassis shells as well as ornaments, jewelry, beads, fishhooks, and fishing lures made from shell and coral.
When Russian explorer Otto von Kotzebue visited the Marshalls in 1817, the islanders still showed few signs of western influence, aside from a few scraps of metal and stories of passing ships.
He observed that the Marshallese lived in thatched-roof huts, but their villages did not include the large-ornate meetinghouses found in other parts of Micronesia.
They did not have furniture, except for woven mats, which they used for both floor coverings and clothing.
The Marshallese had pierced ears and tattoos.
Kotzebue noted that the Marshallese tried to keep women away from foreigners, similar to other Micronesians and unlike Polynesians .
On the islands he visited, Kotzebue learned that Marshallese families practiced infanticide after the birth of a third child as a form of population planning due to frequent famines.
He also noted that Marshallese iroij (chieftains) held considerable authority and rights to all property, though he had a more favorable view of the condition of Marshallese commoners than of Polynesian commoners.
The Marshalls' two island groups, the Ratak and Ralik chains were each ruled by a paramount chief, or iroijlaplap, who held authority over the individual island iroij.
European exploration Spanish exploration Manila Galleon in the Marianas and Carolinas , c. 1590 Boxer Codex
Spanish explorer Alonso de Salazar led the first European expedition to see the Marshall Islands on August 21, 1526.
While commanding the Santa Maria de la Victoria , the only surviving vessel of the Loaísa Expedition , his crew sighted an atoll with a green lagoon, which may have been Taongi .
The crew could not land on the island, because of strong currents and water too deep for the ship's anchor.
Salazar named the island "San Bartolomé," and the ship sailed for Guam on August 23.
In late December 1527, the Spanish ship Florida arrived in Marshall Islands as the expedition of Álvaro de Saavedra Cerón crossed the Pacific from Mexico to the Maluku Islands .
The expedition probably saw the Utirik , Toke , Rongelap , and Ailinginae atolls, though Francis Hezel suggests the islands could have also been Fais and Yap in the Caroline Islands .
Saavedra named the island grouping " Islas de los Reyes " ( English: Islands of the Kings ) due to the proximity of the Christian feast of the Epiphany .
Canoes from the islands approached the ship but did not make contact with the Europeans.
On January 2, 1528, the expedition landed on an uninhabited island in Ailinginae Atoll, where they resupplied and stayed for six days.
Natives from a neighboring island briefly met the Spanish before fleeing.
Saavedra's expedition sailed toward the Philippines on January 8.
Saavedra made two unsuccessful attempts to recross the Pacific and return to Mexico.
On September 21, 1529, on the second recrossing attempt, the expedition may have passed Ujelang Atoll , and on October 1, the ship anchored at Enewetak Atoll where the crew went ashore for eight days, exchanged gifts with the indigenous inhabitants and resupplied.
Saavedra named the atoll " Los Jardines " ( English: The Gardens ).
On December 26, 1542, a fleet of six Spanish ships commanded by Ruy López de Villalobos sighted an island in the Marshalls while sailing from Mexico to the Philippines.
They landed and named the island "Santisteban" in honor of Saint Stephen's Day .
The island was inhabited, though many of the people fled the Spanish landing.
The Spaniards found some women and children hiding in the island's vegetation and gave them gifts.
Before leaving the islands on January 6, 1543, Villalobos sighted islands that may have included Wotje , Erikub , Maloelap , Likiep , Kwajalein , Lae , Ujae , Wotho or Ujelang.
Miguel López de Legazpi commanded a fleet of four Spanish ships that sailed from Mexico in November 1564 en route to the Philippines.
The San Lucas under the command of Alonso de Arellano broke away from the others, possibly because pilot Lope Martín and other crew members intended to engage in piracy in the East Indies, and sailed into the Marshall Islands in their attempt to avoid the fleet's other ships.
The ship passed Likiep on January 5, 1565; Kwajalein on January 7, where they met two Native families; and Lib Island on January 8.
Lib was heavily inhabited, and Arellano described the Natives as warlike and expert at throwing stones with slings , so the ship sailed on without landing.
Meanwhile, Legazpi's other three ships arrived at Mejit on January 9, 1565.
On the island, they found a settlement of one-hundred people who subsisted by fishing, farming root vegetables and millet-like grains, and raising poultry.
Most of the inhabitants had fled into the interior, but the Spaniards had peaceful relations with an elderly couple and a woman who stayed behind.
Legazpi named the island " Los Barbudos " ( English: The Bearded Ones ), because of the inhabitants' facial hair.
On January 10, the Spaniards sighted Ailuk Atoll and Jemo Island , which they named " Los Placeres " ( English: The Banks ) and " Los Pajaros " ( English: The Birds ).
On January 12, they sighted Wotho Atoll, and on January 15, Ujelang, before sailing to the Philippines.
The San Lucas returned to Mexico on July 17, 1565, and one of Legazpi's other ships returned from the Philippines on September 18.
On May 1, 1566, the San Jeronimo sailed from Acapulco to resupply Legazpi in the Philippines.
Lope Martín, who had returned to Mexico on the San Lucas , served as pilot of the San Jeronimo and led a mutiny and executed the captain.
While sailing through the Marshalls, the San Jeronimo nearly wrecked at Ujelang before anchoring in the atoll's lagoon on July 6.
The mutineers spent several days resupplying on an island, which was inhabited though the residents had fled in canoes.
On July 16, four loyalist crew members snuck back to the ship and took control from the mutineers aboard.
Lope Martín had taken the ships instruments and sails ashore.
Unable to take back the ship, he negotiated to return of the ship's instruments in exchange for food and supplies.
After regaining the sails, the loyalist crew members marooned Lope Martín and twenty-six other mutineers on the island before sailing for Guam on July 21.
By the late 16th century, Spanish galleons sailing between the Americas and the Philippines kept to a sea lane thirteen degrees north and provisioned at Guam, avoiding the Marshalls, which Spanish sailors saw as unprofitable islands amid hazardous waters.
One of the last known Spanish expeditions occurred when Álvaro de Mendaña de Neira 's ships Los Reyes and Todos los Santos arrived at Namu Atoll on September 18, 1568, while searching for Terra Australis .
Mendaña named the atoll "San Mateo" shoals.
They found many houses as well as a chisel made from a nail and pieces of rope, which may have been left behind by Villalobos or Lope Martín.
On October 20, the ships arrived at Wake Island , which Mendaña named "San Francisco."
Later European exploration
The British ships Charlotte and Scarborough visited the islands in 1788 under the commands of captains Thomas Gilbert and John Marshall , respectively.
The vessels had been part of the First Fleet taking convicts from England to Botany Bay in New South Wales , and were en route to Guangzhou when they passed through the Gilbert Islands and Marshall Islands.
On June 25, 1788, the British ships traded with islanders at Mili Atoll ; their meeting may have been the first contact between Europeans and Marshallese in over 200 years.
Gilbert and Marshall also sighted Arno , Majuro , Aur , Maloelap, Wotje, and Ailuk atolls in late June, but made no further landings.
Subsequent navigational charts and maps named the islands for John Marshall.
Interior of a house in the Ratak Chain , c. 1821 , from the first English edition of Otto von Kotzebue 's account of his 1815–1818 voyage
Beginning in the 1790s, British East Indiamen began passing through the Marshall Islands en route to China and charted the islands they encountered.
Most of the islands and atolls had been sighted and plotted on navigation charts by 1815, with the exception of a few northern islands.
Russian explorer Otto von Kotzebue spent three months exploring the Ratak Chain in early 1817, and returned to explore the islands on two occasions in 1824 and 1825.
According to Kotzebue's account, the Marshallese people showed few signs of western influence on his first visit in 1817.
He gifted the islanders metal knives and hatchets and set up a temporary forge to craft fishhooks and harpoons.
He also introduced new crops, including yams, as well as livestock, including pigs, goats, dogs, and cats.
Kotzebue also noted that in 1817, Lamari, the iroij of Aur Atoll , had successfully conquered the other atolls of northern Ratak Chain and was preparing to go to war with Majuro Atoll.
On his return trips in the 1820s, Kotzebue found that the Marshallese were still tending to crops that he had given them, but that the livestock and metal tools were concentrated among the island chieftains.
He also found that the metal hatchets had played a decisive role in Lamari's victory over the people of Majuro; by the time of Kotzebue's second visit, Lamari was planning to further expand his power and begin making incursions into the Ralik Chain .
Early colonialism
In February 1824, the American whaler Globe anchored at Mili Atoll after the crew mutinied and killed the ship's officers.
While the mutineers were ashore, five dissenting crew members made off with the ship and marooned the mutineers.
Two years later, the American navy schooner Dolphin arrived and found that mutineers had been massacred by the Marshallese due to their brutal treatment of the local women.
The only survivors were two boys, who had been spared and adopted by the Marshallese.
From the 1830s through the 1850s, the Marshallese Islanders became increasingly hostile to western vessels, possibly because of violent punishments that sea captains exacted for theft as well as the abduction of Marshallese people for sale into slavery on Pacific plantations.
In 1833, the inhabitants of Ebon Atoll seized a dozen crew members of the British whaler Elizabeth when they went ashore.
The sailors were never seen again.
In 1834, the captain of a trading schooner and two of his crew members were killed at Bikini Atoll .
Three vessels were sent to search for the captain, and when the Hawaiian brig Waverly discovered evidence of his death, the crew killed 30 Marshallese hostages in retaliation.
In 1835, the inhabitants of Namdrik Atoll boarded the Massachusetts whaler Awashonks , killing the captain and five crew members before their iroij was killed by a musket shot.
The inhabitants of Mili Atoll attacked whalers in 1837 and 1844.
In 1845, a fight broke out on the deck of the Naiad after the captain violently punished a native for stealing from the ship.
Several Marshallese were killed and four crew members were seriously wounded.
In 1850, two passengers of the William Melville were killed after going ashore at Kwajalein Atoll .
In 1851 and 1852, the Marshallese attacked three ships and massacred their crews: the Glencoe at Ebon, the Sea Nymph at Jaluit Atoll , and an unnamed ship at Namdrik.