smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
അദ്ദേഹം സ്വയംഭരണവാദത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രമുഖനായ സൈദ്ധാന്തികന്മാരിൽ ഒരാളായി അറിയപ്പെടുന്നു, കൂടാതെമൈക്കൽ ഹാർഡുമായി ചേർന്ന് എഴുതിയ എംപയർ എന്ന പുസ്തത്തിലൂടെയും ബറൂച്ച് സ്പിനോസ എന്ന തത്ത്വചിന്തകനെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനും അദ്ദേഹം പ്രശസ്തനാണ്.
രാഷ്ട്രീയ തത്വശാസ്ത്ര പ്രൊഫസറായിരുന്ന നെഗ്രി 1969-ൽ വർക്കർ പവർഗ്രൂപ്പ് സ്ഥാപിച്ചു.
അന്റോണിയോ നെഗ്രി വിപ്ലവ ബോധം പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന വളരെ സ്വാധീനമുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
1970-കളുടെ അവസാനത്തിൽ, ഇടതുപക്ഷ തീവ്രവാദ സംഘടനയായ റെഡ് ബ്രിഗേഡ്‌സിന്റെ സൂത്രധാരൻ ആണെന്നതടക്കമുള്ള  ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം കുറ്റാരോപിതനായിരുന്നു.
1978 മെയ് മാസത്തിൽ ഇറ്റലിയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിയും നേതാവുമായ ആൽഡോ മോറോയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതിൽ റെഡ് ബ്രിഗേഡ് ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും ഇടതുപക്ഷ തീവ്രവാദ സംഘടനകളുമായുള്ള നെഗ്രിയുടെ കൂട്ടുകെട്ടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഒരു വിവാദ വിഷയമാണ്.
1984-ൽ അദ്ദേഹത്തെ ശിക്ഷിക്കുകയും 30 വർഷത്തെ തടവിന് ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
1960 കളിലും 1970 കളിലും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരുടെ അക്രമങ്ങൾക്ക് ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തം എന്ന കുറ്റം ചുമത്തി അദ്ദേഹത്തെ നാല് വർഷത്തേക്ക് കൂടി ശിക്ഷിച്ചു.
സംഘം ചേരൽ, സ്റ്റേറ്റിനെതിരായ കലാപം എന്നിവ ഉൾപ്പെടെ  ഉൾപ്പെടെ നിരവധി കുറ്റങ്ങൾ ചുമത്തി.
രണ്ട് കൊലപാതകങ്ങളിൽ പങ്കാളിയായതിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
തുടർന്ന് ഫ്രാൻസിലേക്ക് പലായനം ചെയ്ത അദ്ദേഹം 1997-ൽ  ശിക്ഷാകാലാവധി മുപ്പതു വർഷത്തിൽ നിന്ന്  പതിമൂന്നു വർഷമായി കുറച്ചതിനു ശേഷം അദ്ദേഹം ഇറ്റലിയിലേക്ക് മടങ്ങി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള പല പുസ്തകങ്ങളും അദ്ദേഹം   ശിക്ഷാകാലയളവിൽ രചിച്ചവയാണ്.
ചലച്ചിത്ര സംവിധായിക അന്ന നെഗ്രിയുടെ പിതാവായിരുന്നു അന്റോണിയോ നെഗ്രി.
ഡെല്യൂസിനെപ്പോലെ, സ്പിനോസയുമായുള്ള നെഗ്രിയുടെ അടുപ്പം സമകാലിക തത്ത്വചിന്തയിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്.
അൽത്തൂസറിനും ഡെലൂസിനും ഒപ്പം, 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും 21-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ഭൂഖണ്ഡ തത്ത്വചിന്തയിലെ ഫ്രഞ്ച്-പ്രചോദിത നവ-സ്പിനോസിസത്തിന്റെ കേന്ദ്ര വ്യക്തികളിൽ ഒരാളാണ് അദ്ദേഹം.
18-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ജർമ്മൻ ചിന്തകർ (പ്രത്യേകിച്ച് ജർമ്മൻ റൊമാന്റിക്‌സ് , ആദർശവാദികൾ ) സ്‌പിനോസ വീണ്ടും കണ്ടെത്തിയതിന് ശേഷമുള്ള സ്പിനോസയുടെ തിരിച്ചുവരവായിരുന്നു ഇവരിലൂടെയുള്ളത്.
അന്റോണിയോ നെഗ്രിയുടെ പിതാവ് ബൊലോഗ്ന നഗരത്തിൽ നിന്നുള്ള സജീവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പോരാളിയായിരുന്നു, നെഗ്രിക്ക് രണ്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ  പിതാവ് മരിച്ചു.
പിതാവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകൾ ചെറുപ്പം മുതലേ നെഗ്രിയെ മാർക്സിസവുമായി പരിചിതനാക്കി, അമ്മ പോഗിയോ റസ്‌കോ അധ്യാപികയായിരുന്നു.
പാദുവ സർവ്വകലാശാലയിൽ  അക്കാഡമിക് ജീവിതം നേടിയ അദ്ദേഹം, നിയമപരവും ഭരണഘടനാപരവുമായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ഇറ്റാലിയൻ മേഖലയായ  ഡോട്രിന ഡെല്ലോ സ്റ്റാറ്റോ അഥവാ സ്റ്റേറ്റ് തിയറിയിൽ  പ്രൊഫസറായി സ്ഥാനക്കയറ്റം നേടി.
1960-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ മണ്ഡലത്തിന് പുറത്ത് ഇറ്റലിയിൽ മാർക്സിസത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക പുനർജന്മത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ക്വാഡേർനി റോസി എന്ന ജേണലിന്റെ എഡിറ്റോറിയൽ ഗ്രൂപ്പിൽ നെഗ്രി ചേർന്നു.
അറസ്റ്റും   ഒളിവുജീവിതവും
1978 മാർച്ച് 16 ന്, മുൻ ഇറ്റാലിയൻ പ്രധാനമന്ത്രിയും ക്രിസ്ത്യൻ ഡെമോക്രാറ്റ് പാർട്ടി നേതാവുമായ ആൽഡോ മോറോയെ റെഡ് ബ്രിഗേഡ്സ് റോമിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഞ്ചംഗ അംഗരക്ഷകൻ റോമിലെ വിയാ ഫാനിയിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ സ്ഥലത്ത് വെച്ച് കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു.
തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, റെഡ് ബ്രിഗേഡ്സ് അയാളുടെ കുടുംബത്തെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു, ഭർത്താവിന്റെ ആസന്നമായ മരണത്തെക്കുറിച്ച് മോറോയുടെ ഭാര്യയെ അറിയിച്ചു.
സംഭാഷണം റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയും പിന്നീട് സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
ആ സമയത്ത് നെഗ്രിയെ അറിയാവുന്ന നിരവധി ആളുകൾ വിളിച്ചത് അദ്ദേഹമാണെന്ന് പറഞ്ഞങ്കിലും, വിളിച്ചത് വലേരിയോ മൊറൂച്ചി ആണെന്ന് പിന്നീട് വെളിപ്പെട്ടു.
ഒമ്പത് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം തലയിൽ വെടിയേറ്റ് മരിച്ച നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം നഗരപാതയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി.
1979 ഏപ്രിൽ 7-ന്, രാഷ്ട്രീയ പ്രേരിത അറസ്റ്റിൽ, നെഗ്രിക്കും മറ്റ് പ്രവർത്തകർക്കും എതിരെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ, കൊലപാതകം, കലാപം എന്നീ കുറ്റങ്ങൾ ചുമത്തി.
പഡോവയുടെ പബ്ലിക് പ്രോസിക്യൂട്ടർ പിയട്രോ കാലോഗെറോ അവർ റെഡ് ബ്രിഗേഡിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗത്തിൽ പങ്കാളികളാണെന്നും അങ്ങനെ ഇറ്റലിയിലെ ഇടതുപക്ഷ ഭീകരതയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഉണ്ടെന്നും ആരോപിച്ചു.
റെഡ് ബ്രിഗേഡിന്റെ നേതൃത്വം, 1978-ൽ ക്രിസ്ത്യൻ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയുടെ പ്രസിഡന്റ് ആൽഡോ മോറോയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി കൊലപ്പെടുത്തിയതിന്റെ സൂത്രധാരൻ, ഗവൺമെന്റിനെ അട്ടിമറിക്കാൻ ഗൂഢാലോചന തുടങ്ങിയ നിരവധി കുറ്റങ്ങളാണ് നെഗ്രിക്കെതിരെ ചുമത്തിയിരുന്നത്.
അക്കാലത്ത്, നെഗ്രി പാദുവ സർവകലാശാലയിലെ പൊളിറ്റിക്കൽ സയൻസ് പ്രൊഫസറും പാരീസിലെ എക്കോൾ നോർമലെ സുപ്പീരിയൂരിലെ വിസിറ്റിംഗ് ലക്ചററുമായിരുന്നു.
ഒരു അക്കാദമിക് വിദഗ്ധൻ ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുന്നത് ഇറ്റാലിയൻ പൊതുജനങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചു.
ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം, ആൽഡോ മോറോയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതിൽ നിന്ന് നെഗ്രി കുറ്റവിമുക്തനാക്കപ്പെട്ടു, പ്രോസിക്യൂഷനുമായി സഹകരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച BR-ലെ ഒരു നേതാവ്, നെഗ്രിക്ക് "റെഡ് ബ്രിഗേഡുകളുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല" എന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയതിന് ശേഷം, നെഗ്രിക്കെതിരായ 'സായുധ കലാപം' എന്ന ആരോപണം ഭരണകൂടം അവസാന നിമിഷം ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടു, ഇക്കാരണത്താൽ, പ്രോസിക്യൂട്ടർ ആവശ്യപ്പെട്ട 30 വർഷതടവും ജീവപര്യന്തവും അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചില്ല, എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകനായ കാർലോ സരോനിയോയുടെ കൊലപാതകത്തിനും പ്രേരണ നൽകിയതിനും, പരാജയപ്പെട്ട ബാങ്ക് കവർച്ചയ്ക്കിടെ ആൻഡ്രിയ ലോംബാർഡിനി എന്ന കാരാബിനിയറെ കൊലപ്പെടുത്തിയതിനോട് 'ധാർമ്മികമായി യോജിച്ചതിനും' 30 വർഷം തടവ് ലഭിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്തകരായ സമപ്രായക്കാർ നെഗ്രിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പിഴവുകൾ കണ്ടില്ല.
മിഷേൽ ഫൂക്കോ ഇങ്ങനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു, "ഒരു ബുദ്ധിജീവിയായതുകൊണ്ടല്ലേ അയാൾ ജയിലിൽ കിടക്കുന്നത്?"
ഫ്രഞ്ച് തത്ത്വചിന്തകരായ ഫെലിക്സ് ഗ്വാട്ടാരി, ഗില്ലെസ് ഡെലൂസ് എന്നിവരും ഇറ്റലിയിലെ അടിച്ചമർത്തലിനെതിരെയും നെഗ്രിയുടെ തടവിനെതിരേയും, ഇറ്റാലിയൻ തീവ്രവാദ വിരുദ്ധ നിയമനിർമ്മാണത്തിലും പ്രതിഷേധിച്ചു 1977 നവംബറിൽ L'Appel des intellectuels français contre la répression en Italie (ദി സെൽസ് ഓഫ് ഫ്രഞ്ച് ഇന്റലക്ച്വൽസ്) ഒപ്പുവച്ചു.
1980-കളുടെ അവസാനത്തിൽ ഇറ്റാലിയൻ പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാൻസസ്കോ കോസിഗ അന്റോണിയോ നെഗ്രിയെ "ഇറ്റലിയിലെ ഒരു മുഴുവൻ തലമുറയുടെയും മനസ്സിൽ വിഷം കലർത്തിയ" "ഒരു മനോരോഗി" എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു.
1983-ൽ, അറസ്റ്റിലായി നാല് വർഷത്തിന് ശേഷം, വിചാരണ കാത്ത് ജയിലിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, റാഡിക്കൽ പാർട്ടി അംഗമായി നെഗ്രി ഇറ്റാലിയൻ നിയമസഭയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
പാർലമെന്ററി പ്രതിരോധം അവകാശപ്പെട്ട് അദ്ദേഹം ജയിലിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, തുടർന്ന് ഫെലിക്സ് ഗ്വാട്ടാരിയുടെയും ആംനസ്റ്റി ഇന്റർനാഷണലിന്റെയും സഹായത്തോടെ അദ്ദേഹം ഫ്രാൻസിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മോചനം ഒഴിവാക്കാൻ ഇല്ലാതാക്കാൻ ചേംബർ ഓഫ് ഡെപ്യൂട്ടീസ് വോട്ട് ചെയ്തതിനെ തുടർന്ന് ജയിൽ മോചനം പിന്നീട് റദ്ദാക്കപ്പെട്ടു.
അടുത്ത 14 വർഷക്കാലം നെഗ്രി ഫ്രാൻസിൽ പ്രവാസത്തിൽ തുടർന്നു.
ഫ്രാൻസിൽ, നെഗ്രി പാരീസ് VIII (വിൻസെൻസ്), യിലും ജാക്വസ് ഡെറിഡ സ്ഥാപിച്ച കോളേജ് ഇന്റർനാഷണൽ ഡി ഫിലോസഫി യിലും പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഫ്രാൻസിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസതിയുടെ സാഹചര്യങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ തടഞ്ഞെങ്കിലും, അദ്ദേഹം സമൃദ്ധമായി എഴുതുകയും ഇടതുപക്ഷ ബുദ്ധിജീവികളുടെ വിശാല കൂട്ടായ്മയിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇറ്റലിലെ നൂറുകണക്കിന് മറ്റ് രാഷ്ട്രീയ പ്രവാസികളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അവബോധം സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തിൽ 1997-ൽ അദ്ദേഹം ഇറ്റലിയിലേക്ക് മടങ്ങി.
അദ്ദേഹത്തിന് ശിക്ഷയിൽ ഇളവ് ലഭിക്കുകയും 2003-ൽ ജയിലിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയും എഴുത്തും
മാർക്സിസത്തിന്റെ മറ്റ് രൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, സ്വയംഭരണവാദിയായ മാർക്സിസം, ഭരണകൂടം, ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾ അല്ലെങ്കിൽ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയുടെ സംഘടനയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ കഴിവിനെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.
സ്വയംഭരണവാദികൾ മറ്റ് മാർക്സിസ്റ്റുകളെ അപേക്ഷിച്ച് പാർട്ടി രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നില്ല, പകരം പരമ്പരാഗത സംഘടനാ ഘടനകൾക്ക് പുറത്തുള്ള സ്വയം-സംഘടിത പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു.
ഓട്ടോണമിസ്റ്റ് മാർക്‌സിസം ഒരു "താഴെയുള്ള" സിദ്ധാന്തമാണ്: മുതലാളിത്തത്തിനെതിരായ ദൈനംദിന തൊഴിലാളിവർഗ പ്രതിരോധമായി സ്വയംഭരണവാദികൾ കാണുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് ഇത് ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുന്നു, ഉദാഹരണത്തിന് ഹാജരാകാതിരിക്കൽ, മന്ദഗതിയിലുള്ള ജോലി, ജോലിസ്ഥലത്തെ സാമൂഹികവൽക്കരണം.
1961 നും 1965 നും ഇടയിൽ നിർമ്മിച്ച ക്വാഡേർനി റോസി ("റെഡ് നോട്ട്ബുക്കുകൾ") ജേണലും അതിന്റെ പിൻഗാമിയായ ക്ലാസ്സ് ഓപ്പറയ ("വർക്കിംഗ് ക്ലാസ്") 1963 നും 1966 നും ഇടയിൽ നിർമ്മിച്ചതും ആദ്യകാല സ്വയംഭരണത്തിന്റെ വികാസത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു.
അന്റോണിയോ നെഗ്രിയും മരിയോ ട്രോണ്ടിയും ചേർന്നാണ് ഇവ രണ്ടും സ്ഥാപിച്ചത്.
എംപയർ (2000) എന്ന വിവാദ മാർക്‌സിസ്റ്റ് പ്രചോദിതമായ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ മൈക്കൽ ഹാർഡിനൊപ്പം സഹ-രചയിതാവായാണ് ഇന്ന് അന്റോണിയോ നെഗ്രി അറിയപ്പെടുന്നത്.
2009-ൽ നെഗ്രി കോമൺവെൽത്ത് എന്ന പുസ്‌തകം പൂർത്തിയാക്കി, 2000-ൽ എംപയറിൽ തുടങ്ങി, 2004-ൽ മൾട്ടിറ്റിയൂഡിൽ തുടർന്നു, മൈക്കൽ ഹാർഡുമായി ചേർന്ന് രചിച്ച ട്രൈലോജിയുടെ ഫൈനൽ.[35]
കോമൺവെൽത്ത് മുതൽ, അറബ് വസന്തം, അധിനിവേശ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, മറ്റ് സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം നിരവധി ശ്രദ്ധേയമായ ലേഖനങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
അവലംബം ↑ Negri, Antonio: The Savage Anomaly: The Power of Spinoza's Metaphysics and Politics .
Translated from the Italian by Michael Hardt .
(Minneapolis: University of Minnesota Press, 1991).
Originally published as L'anomalia selvaggia: Saggio su potere e potenza in Baruch Spinoza (Milano: Feltrinelli, 1981).
Antonio Negri (1981): "This work [ The Savage Anomaly ] was written in prison. And it was also conceived, for the most part, in prison. Certainly, I have always known Spinoza well. Since I was in school, I have loved the Ethics (and here I would like to fondly remember my teacher of those years). I continued to work on it, never losing touch, but a full study required too much time. [...] Spinoza is the clear and luminous side of Modern philosophy. [...] With Spinoza, philosophy succeeds for the first time in negating itself as a science of mediation. In Spinoza there is the sense of a great anticipation of the future centuries; there is the intuition of such a radical truth of future philosophy that it not only keeps him from being flattened onto seventeenth-century thought but also, it often seems, denies any confrontation, any comparison. Really, none of his contemporaries understands him or refutes him. [...] Spinoza's materialist metaphysics is the potent anomaly of the century: not a vanquished or marginal anomaly but, rather, an anomaly of victorious materialism, of the ontology of a being that always moves forward and that by constituting itself poses the ideal possibility for revolutionizing the world."
↑ ↑ Ruddick, Susan (2010), 'The Politics of Affect: Spinoza in the Work of Negri and Deleuze,'.
Theory, Culture Society 27(4): 21–45 ↑ Grattan, Sean (2011), 'The Indignant Multitude: Spinozist Marxism after Empire,'.
Mediations 25(2): 7–8 1 2 Duffy, Simon B. (2014), 'French and Italian Spinozism,'.
In: Rosi Braidotti (ed.), After Poststructuralism: Transitions and Transformations .
(London: Routledge, 2014), p. 148–168 ↑ Antonio Negri and Michael Hardt, Empire (Cambridge, Massachusetts London, England: Harvard University Press, 2000), § 3.4.
1 2 3 Maggiori Robert, "Toni Negri, le retour du «diable» Archived 5 January 2016 at the Wayback Machine . "
, Libération.fr, 3 July 1997.
↑ Negri, Antonio: L'anomalia selvaggia.
Saggio su potere e potenza in Baruch Spinoza .
(Milano: Feltrinelli, 1981) ↑ Negri, Antonio: Spinoza sovversivo.
Variazioni (in)attuali .
(Roma: Antonio Pellicani Editore, 1992) ↑ Negri, Antonio: Spinoza et nous [La philosophie en effet].
(Paris: Éditions Galilée, 2010) ↑ Negri, Antonio: Spinoza e noi .
(Milano: Mimesis, 2012) ↑ Drake, Richard.
"The Red and the Black: Terrorism in Contemporary Italy", International Political Science Review, Vol.
5, No. 3, Political Crises (1984), pp. 279–298.
Quote: "The debate over Toni Negri's complicity in left-wing extremism has already resulted in the publication of several thick polemical volumes, as well as a huge number of op-ed pieces." 1 2 ↑ 1 2 3 Windschuttle, Keith.
"Tutorials in Terrorism" , The Australian , 16 March 2005.
↑ Negri, Antonio: Subversive Spinoza: (Un)Contemporary Variations .
Translated from the Italian by Timothy S. Murphy et al. (Manchester: Manchester University Press, 2004).
Originally published as Spinoza sovversivo: Variazioni (in)attuali (Roma: Antonio Pellicani Editore, 1992).
Antonio Negri (1992): "Twenty-some years ago, when at the age of forty I returned to the study of the Ethics , which had been 'my book' during adolescence, the theoretical climate in which I found myself immersed had changed to such an extent that it was difficult to tell if the Spinoza standing before me then was the same one who had accompanied me in my earliest studies."
↑ Žižek, Slavoj : The Parallax View .
(Cambridge, MA: MIT Press, 2006) ↑ Several notable figures of French (and Italian)-inspired post-structuralist neo-Spinozism including Ferdinand Alquié , Louis Althusser , Étienne Balibar , Alain Billecoq, Francesco Cerrato, Paolo Cristofolini, Gilles Deleuze , Martial Gueroult , Chantal Jaquet, Frédéric Lordon , Pierre Macherey , Frédéric Manzini, Alexandre Matheron, Filippo Mignini, Pierre-François Moreau, Vittorio Morfino, Antonio Negri, Charles Ramond, Bernard Rousset, Pascal Sévérac, André Tosel , Lorenzo Vinciguerra, and Sylvain Zac.
↑ Vinciguerra, Lorenzo (2009), 'Spinoza in French Philosophy Today,'.
Philosophy Today 53(4): 422–437.
doi : 10.5840/philtoday200953410 ↑ Peden, Knox: Reason without Limits: Spinozism as Anti-Phenomenology in Twentieth-Century French Thought .
(PhD thesis, University of California, Berkeley, 2009) ↑ Peden, Knox: Spinoza Contra Phenomenology: French Rationalism from Cavaillès to Deleuze .
(Stanford University Press, 2014) ISBN 9780804791342 ↑ ↑ 1 2 3 ↑ ↑ Michel Foucault , "Le philosophe masqué" (in Dits et écrits , volume 4, Paris, Gallimard, 1994, p. 105) ↑ ↑ Gilles Deleuze , Lettre ouverte aux juges de Negri , text n°20 in Deux régimes de fous , Mille et une nuits , 2003 (transl. of Lettera aperta ai giudici di Negri published in La Repubblica on 10 May 1979); Ce livre est littéralement une preuve d'innocence , text n°21 (op.cit.), originally published in Le Matin de Paris on 13 December 1979 ↑ The Independent, " Antonio Negri: The nostalgic revolutionary Archived 28 October 2011 at the Wayback Machine . "
, 17 August 2004.
Accessed 7/04/10 ↑ 1 2 3 4 5 6
അന്റോണിയോ വിവാൾഡി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Antonio_Vivaldi അന്റോണിയോ വിവാൾഡി
ഒരു വെനീഷ്യൻ പുരോഹിതനും ബറോക് സംഗീതസം‌വിധായകനുമായിരുന്നു അന്റോണിയോ ലൂസിയോ വിവാൾഡി ഇറ്റാലിയൻ ഉച്ചാരണം: [anˈtɔːnjo ˈluːtʃo viˈvaldi] .
പ്രശസ്ത വയലിനിസ്റ്റ് കൂടിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം.
1678 മാർച്ച് 4ന് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് വെനീസിൽ ജനിച്ചു.
വ്യത്യസ്ത സംഗീതോപകരണങ്ങൾക്കായി, പ്രത്യേകിച്ചും വയലിനായി നാന്നൂറിലധികം കൺസെർട്ടോകൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അനാഥ പെൺകുട്ടികൾക്കായുള്ള ഒരു വിദ്യാലയത്തിൽ അദ്ധ്യാപകനായി പ്രവർത്തിച്ചു.
" ഫോർ സീസൺസ് " എന്ന വയലിൻ കൺസേർട്ടോ പരമ്പരയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ രചന.
1741 ജൂലൈ 28ന് അന്തരിച്ചു.
ചുവന്ന പാതിരി il Prete Rosso എന്നായിരുന്നു ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരട്ടപ്പേര്.
ചുവന്ന തലമുടിയായിരുന്നു ഇതിനു കാരണം.
ബരോക്വ് സംഗീതസംവിധായകരിൽ ഏറ്റവും വിഖ്യാതനായ ആളാ‌യി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം ജീവിതകാലത്തുതന്നെ യൂറോപ്പിലാകെ വ്യാപിച്ചിരുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതകാലത്ത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഗീതത്തിന് വലിയ ആരാധകവൃന്ദമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മരണശേഷം ഇത് പെട്ടെന്നു കുറയുകയുണ്ടായി.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലാണ് ഇദ്ദേഹ‌ത്തിന്റെ സംഗീതം വീണ്ടും പൊതുജനശ്രദ്ധ നേടിത്തുടങ്ങുന്നത്.
കുട്ടിക്കാലം വിവാൾഡിയെ മാമോദീസ മുക്കിയ പള്ളി: വെനിസിലെ ബ്രാഗോറയിലെ സാൻ ജിയോവാന്നി ബാറ്റിസ്റ്റ
1678-ൽ വെനീസിലാണ് അന്റോണിയോ വിവാൾഡി ജനിച്ചത്.
റിപ്പബ്ലിക്ക് ഓഫ് വെനീസിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു ആ സമയത്ത് വെനീസ് നഗരം.
ജനനം കഴിഞ്ഞുടൻ തന്നെ ഇദ്ദേഹത്തെ വയറ്റാട്ടി മാമോദീസ മുക്കി.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവന് എന്തോ അപകടമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഇതിൽ നിന്ന് സംശയിക്കാം.
ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളോ നഗരത്തിൽ അന്നുണ്ടായ ഭൂമികുലുക്കമോ ആവാം ഇതിനു കാരണം.
ഭൂമികുലുക്കമുണ്ടായതിന്റെ ഭീതിമൂലം ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ തന്റെ മകനെ പാതിരിയാക്കാൻ തീരുമാനമെടുത്തിരിക്കാം.
രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക മാമോദീസ കർമം പള്ളിയിൽ വച്ചു നടന്നത്.
സ്രോതസ്സുകൾ / കൂടുതൽ വായനയ്ക്കുള്ളവ Brizi, Bruno, "Maria Grazia Pensa" in Music Letters , Vol.
65, No. 1 (January 1984), pp. 62–64 Bukofzer, Manfred (1947).
Music in the Baroque Era .
New York, W. W. Norton Co. ISBN 0-393-09745-5 .
Cross, Eric (1984).
Review of I libretti vivaldiani: recensione e collazione dei testimoni a stampa by Anna Laura Bellina; Formichetti, Gianfranco Venezia e il prete col violino.
Vita di Antonio Vivaldi , Bompiani (2006), ISBN 88-452-5640-5 .
Heller, Karl Antonio Vivaldi: The Red Priest of Venice , Amadeus Press (1997), ISBN 1-57467-015-8 Kelly, Sarah Bruce, The Red Priest's Annina Archived 2018-03-19 at the Wayback Machine .
, 2009 Bel Canto Press, ISBN 978-0-578-02566-7 Kelley, Sarah Bruce, Vivaldi's Muse Archived 2018-03-19 at the Wayback Machine .
, 2011 Bel Canto Press, ISBN 978-0-9836304-0-1 Kolneder, Walter Antonio Vivaldi: Documents of His Life and Works , C F Peters Corp (1983), ISBN 3-7959-0338-6 Quick, Barbara, Vivaldi's Virgins (novel), HarperCollins (2007), ISBN 978-0-06-089052-0 .
Robbins Landon, H. C. , Vivaldi: Voice of the Baroque , University of Chicago Press, 1996 ISBN 0-226-46842-9 Romijn, André.
Hidden Harmonies: The Secret Life of Antonio Vivaldi , 2007 ISBN 978-0-9554100-1-7 Selfridge-Field, Eleanor (1994).
Venetian Instrumental Music, from Gabrieli to Vivaldi .
New York, Dover Publications.
ISBN 0-486-28151-5 .
Talbot, Michael, Antonio Vivaldi , Insel Verlag (1998), ISBN 3-458-33917-5 Talbot, Talbot: "Antonio Vivaldi", Grove Music Online, ed.
L. Macy (Accessed 26 August 2006), (subscription access) Archived 2008-05-16 at the Wayback Machine .
പുറത്തേയ്ക്കുള്ള കണ്ണികൾ Wikimedia Commons has media related to അന്റോണിയോ വിവാൾഡി .
Catalog of instrumental works Complete works catalog Archived 2010-06-19 at the Wayback Machine .
രചനകൾ അന്റോണിയോ വിവാൾഡി ലൈബ്രറികളിൽ ( വേൾഡ്കാറ്റ് കാറ്റലോഗ്) Free scores by അന്റോണിയോ വിവാൾഡി in the International Music Score Library Project Free scores by അന്റോണിയോ വിവാൾഡി in the Choral Public Domain Library (ChoralWiki) The Mutopia Project has compositions by അന്റോണിയോ വിവാൾഡി Project Anima Veneziana , Free English eBooks: 1.
Talbot, M. Vivaldi .
1993; 2.
Heller, K. Antonio Vivaldi: The Red Priest of Venice .
1997; 3.
Pincherle, Marc.
Vivaldi: Genius of the Baroque , 1957; 4.
Ryom, Peter.
Vivaldi Werkverzeichnis .
1st edition, 2007 Vivaldi's Music Podcast Archived 2014-05-02 at the Wayback Machine .
അന്റോണിയോ തബുക്കി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Antonio_Tabucchi
ഇറ്റാലിയൻ എഴുത്തുകാരനും പോർട്ടുഗീസ് ഭാഷാ വിദഗ്ദ്ധനുമായിരുന്നു അന്റോണിയോ തബുക്കി.
(ജ:സെപ്റ്റം: 24, 1943 – മാർച്ച് 25, 2012 ) ഫെർണാണ്ടോ പെസ്സ്വായുടെ കൃതികൾ അദ്ദേഹം ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയിലേക്ക് ഭാഷാന്തരം ചെയ്യുകയുണ്ടായി.
തബൂക്കിയുടെ ഉപന്യാസങ്ങളും  കൃതികളും  അനേകം ഭാഷകളിലേയ്ക്ക് ഭാഷാന്തരം ചെയ്യപ്പെടുകയുണ്ടായി.
ചില സൃഷ്ടികൾഫ്രഞ്ച് ബഹുമതികൾക്ക് അർഹമായി.
നോബൽ പുരസ്കാരത്തിനും തബൂക്കി ശുപാർശ ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.
നോവലിസ്റ്റ് എന്ന നിലയിൽ തബൂക്കി ശ്രദ്ധിയ്ക്കപ്പെട്ടത് ഇന്ത്യയെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് രചിച്ച ഇന്ത്യൻ നോക്റ്റൂൺ ( Indian Nocturne )എന്ന കൃതിയിലുടെയാണ്.1984 ൽ ആണ് ഈ കൃതി പ്രസിദ്ധീകരിയ്ക്കപ്പെട്ടത്.
ഇന്ത്യയിൽ വച്ചുകാണാതായ സേവ്യർ എന്ന പോർട്ടുഗീസുകാരനെ തേടി സുഹൃത്തു നടത്തുന്ന അന്വേഷണമാണ് ഈ കൃതിയുടെ ഇതിവൃത്തം.
തബൂക്കിയുടെ മറ്റൊരു വിഖ്യാതകൃതിയാണ് ദമാസീനോ മൊണ്ടേറിയോയുടെ കാണാതായ തല" ( The Missing Head of Damasceno Monteiro ).
ഈ നോവൽ നിഷ്ഠൂരമായ ഒരു കൊലപാതകത്തിന്റെ  വാസ്തവം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതിനു കാരണമായ രചനയാണ്.
യൂറോപ്യൻ യൂണിയന്റെ സ്ട്രാസ് ബർഗിലുള്ള കാര്യാലയത്തിൽഗവേഷണം നടത്തിയാണ് ഈ നോവലിനുള്ള വസ്തുതകൾ അദ്ദേഹം ശേഖരിച്ചത്.
കൃതികൾ Piazza d'Italia (1975), ISBN 88-07-01458-0 Il piccolo naviglio (1978) Il gioco del rovescio e altri racconti (1981, short story collection), ISBN 88-07-01354-1 Donna di Porto Pim (1983) Indian Nocturne ( Notturno indiano , 1984) Little Misunderstandings of No Importance ( Piccoli equivoci senza importanza , 1985, short story collection), ISBN 88-07-01306-1 Il filo dell'orizzonte (1986, short story collection), ISBN 88-07-01322-3 The Flying Creatures of Fra Angelico (I volatili del Beato Angelico, 1987) ISBN 978-1935744566 Pessoana mínima (1987) I dialoghi mancati (1988), ISBN 88-07-05058-7 Un baule pieno di gente.
Scritti su Fernando Pessoa (1990, essays), ISBN 88-07-05080-3 L'angelo nero (1991, short story collection), ISBN 88-07-01414-9 Sogni di sogni (1992) Requiem: A Hallucination ( Requiem: uma alucinação , 1991), ISBN 88-07-01433-5 Gli ultimi tre giorni di Fernando Pessoa (1994), ISBN 88-389-1056-1 Pereira Maintains ( Sostiene Pereira , 1994), ISBN 88-07-01461-0 Dove va il romanzo (1995, essay), ISBN 88-86680-00-7 Carlos Gumpert, Conversaciones con Antonio Tabucchi (1995) The Missing Head of Damasceno Monteiro (La testa perduta di Damasceno Monteiro , 1997), ISBN 88-07-01518-8 Marconi, se ben mi ricordo (1997), ISBN 88-397-0978-9 L'Automobile, la Nostalgie et l'Infini (1998) La gastrite di Platone (1998), ISBN 88-389-1421-4 Gli Zingari e il Rinascimento (1999), ISBN 88-380-8010-0 Ena poukamiso gemato likedes ( Una camicia piena di macchie. Conversazioni di A.T. con Anteos Chrysostomidis , 1999) Dreams of Dreams and the Last Three Days of Fernando Pessoa (2000), ISBN 978-0-87286-368-2 It's Getting Later All the Time ( Si sta facendo sempre più tardi. Romanzo in forma di lettere , 2001), ISBN 88-07-01590-0 Autobiografie altrui.
Poetiche a posteriori (2003), ISBN 88-07-42098-8 Tristano muore.
Una vita (2004), ISBN 88-07-01646-X Il tempo invecchia in fretta (2009) Viaggi e altri viaggi (2010) Racconti con figure (2011), ISBN 88-389-2494-5 അവലംബം
അന്റോണിയോ ബന്ദേരാസ് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Antonio_Banderas
യോസെ  അന്റോണിയോ ഡൊമിംഗ്യൂസ് ബന്ദേര (ജനനം: 10 ഓഗസ്റ്റ് 1960), പ്രൊഫഷണലായി അന്റോണിയോ ബന്ദേരാസ് ( സ്പാനിഷ് ഉച്ചാരണം: [anˈtonjo βanˈdeɾas] ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സ്പാനിഷ് നടനും സംവിധായകനുമാണ്.
നിരവധി വിഭാഗങ്ങളിലുള്ള ചലച്ചിത്രങ്ങളിലെ പ്രവർത്തനത്തിന് പേരുകേട്ട അദ്ദേഹത്തിന് കാൻസ് ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവൽ അവാർഡും യൂറോപ്യൻ ഫിലിം അവാർഡും ഉൾപ്പെടെ നിരവധി അംഗീകാരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളതു കൂടാതെ ഒരു അക്കാദമി അവാർഡ്, ഒരു ടോണി അവാർഡ്, രണ്ട് പ്രൈംടൈം എമ്മി അവാർഡുകൾ, അഞ്ച് ഗോൾഡൻ ഗ്ലോബ് എന്നിവയ്ക്കുള്ള നാമനിർദ്ദേശങ്ങളും നേടിയിട്ടുണ്ട്.
1960 ഓഗസ്റ്റ് 10-ന് സ്പെയിനിലെ മലാഗയിൽ സിവിൽ ഗാർഡ് ജെൻഡാർം ഓഫീസർ ജോസ് ഡൊമിംഗ്യൂസ് പ്രീറ്റോയുടെയും (1920-2008) സ്കൂൾ അധ്യാപികയായ അന ബന്ദേര ഗാലെഗോയുടെയും (1933-2017) മകനായി ജോസ് അന്റോണിയോ ഡൊമിംഗ്യൂസ് ബന്ദേര എന്ന പേരിൽ ജനിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന് ഫ്രാൻസിസ്കോ എന്ന പേരിൽ ഒരു ഇളയ സഹോദരനുണ്ട്.
ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ പ്രൊഫഷണൽ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാരനാകാൻ ആഗ്രഹിച്ച ബന്ദേരാസിന് 15-ാം വയസ്സിൽ കാലിന് ഒടിവ് സംഭവിച്ചതോടെ തൻറെ സ്വപ്നങ്ങളെ മാറ്റിമറിക്കേണ്ടിവന്നു.
അന്റോണിയോ ഗ്രാംഷിയും ഇറ്റാലിയൻ ഫാസിസവും ഈ ലേഖനം അന്റോണിയോ ഗ്രാംഷി എന്ന താളുമായി ലയിപ്പിക്കാൻ ശുപാർശ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
അന്റോണിയോ ഗ്രാംഷിയുടെ സുപ്രധാന സംഭാവനകളിൽ ഒന്ന്  ഫാസിസത്തെ പറ്റിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശകലനങ്ങൾ ആണ്.
സ്പെയിൻ, പോർച്ചുഗൽ, പോളണ്ട്, ബാൾക്കൺ രാജ്യങ്ങൾ എന്നിവയെപ്പോലെ ഇറ്റലിയും മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രാന്ത സ്ഥാനത്താണ് നിലനിൽക്കുന്നത് എന്നതായിരുന്നു ഗ്രാംഷിയുടെ നിലപാട്.
വികസിതം - പരിവർത്തനാത്മകം എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളിലായി ഗ്രാംഷി മറ്റ് യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളെ വർഗീകരിച്ചു.
ഇറ്റലിയുടെ സ്ഥാനം ചില പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് കാരണമായിട്ടുണ്ട്.
ഉദാഹരണത്തിന് വിവിധ വർഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ധാരണകൾ വ്യക്തതയില്ലാത്തതോ കുഴപ്പം പിടിച്ചതോ ആയിരുന്നു.
ഇറ്റലിയിൽ മുതലാളിത്തം നിലവിൽ വന്നതിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ് ഇതിന് അടിസ്ഥാനകാരണമായി ഗ്രാംഷി പറയുന്നത്.
ഇറ്റലിയിൽ മുതലാളിത്ത ഘട്ടം നിലവിൽ വന്നത് വർഗ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ ഫലമായല്ല.
മറിച്ച് വൈദേശിക ആക്രമണത്തിന്റെ പരിണതഫലമെന്ന നിലയിലാണ്.
അസന്തുലിതമായ ഒരു മുതലാളിത്ത വികസനം ഇറ്റലിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നതിനുള്ള കാരണം ഇതാണെന്ന് ഗ്രാംഷി വിലയിരുത്തുന്നു.
ഈ അവസ്ഥയിൽ പ്രബല വിഭാഗത്തിന്റെ മേൽക്കോയ്മ ഭാഗമായിട്ടുമാത്രമേ വിജയിക്കുകയുള്ളൂ.
അതുകൊണ്ട്, സ്ഥിരമായി ഒരു മേൽക്കോയ്മാ പ്രതിസന്ധി നില നിൽക്കും.
മുതലാളിത്ത പ്രതിസന്ധി മൂടിവെയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ഉപാധി എന്ന നിലയ്ക്കാണ് ഫാസിസം എന്ന പ്രതിഭാസത്തെ നിരീക്ഷിക്കേണ്ടത്.
ഇറ്റലിയുടെ സവിശേഷ സാഹചര്യത്തിൽ നടന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ വിപ്ലവം (Passive Revolution) എന്ന രീതിയിലാണ് ഫാസിസത്തെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്.
എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അകത്തുനിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ സംബദ് ഘടനയെ നവീകരിക്കുവാനും പുനർ സംഘടിപ്പിക്കുവാനും ഫാസിസത്തിനു കഴിഞ്ഞു.
ഇതിന് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പിന്തുണയും പ്രാപ്തമായിരുന്നു.
ബോൾഷെവിക് വിപ്ലവത്തിനു ശേഷം  റഷ്യയിൽ സംബദ്ഘടനയെ നവീകരിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി നടത്തിയ നടപടികൾക്ക് നേർ വിപരീതമായിരുന്നു അത്.
ഫാസിസം വ്യാപകമായ പിന്തുണയോടുകൂടി നടപ്പിലാക്കിയ ഒരു പുത്തൻ സംവിധാനമാണ്.
ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നതെന്നും ഗ്രാംഷി വിലയിരുത്തുന്നു.
ഇറ്റലിയിലെ പ്രതിസന്ധി മൂടിവെയ്ക്കാനല്ലാതെ പരിഹരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഗ്രാംഷി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
ഫാസിസം കുറച്ചുകാലം പിടിച്ചു നിൽക്കുമെങ്കിലും ഒരിക്കലും അതിന് ഒരു പുതുയുഗപ്പിറവിക്ക് നിദാനമാകാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ഗ്രാംഷി പ്രവചിച്ചു.
ഈ പ്രവചനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന രീതിയിൽ ആയിരുന്നൂ ഇറ്റലിയിൽ തുടർന്നുണ്ടായ സംഭവ വികാസങ്ങൾ.
ഗ്രാംഷിയുടെ മരണ ശേഷം എട്ടുവർഷം പിന്നിട്ടപ്പോൾ ഇറ്റലിയിൽ നിന്നെന്നല്ല, യൂറോപ്യൻ വങ്കരയിൽ നിന്നു തന്നെ ഫാസിസം തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടു.
അന്റോണിയോ ലൂക്കിച്ച് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Antonio_Lukich
ഒരു ഉക്രേനിയൻ ചലച്ചിത്ര നിർമ്മാതാവാണ് അന്റോണിയോ ലൂക്കിച്ച് (ഉക്രേനിയൻ: Антоніо Лукіч).
അദ്ദേഹം പടിഞ്ഞാറൻ ഉക്രെയ്നിലെ ഉസ്ഗോറോഡിൽ ജനിച്ചു.
തന്റെ കരിയറിൽ ഉടനീളം, അന്തർദേശീയവും ദേശീയവുമായ അംഗീകാരമുള്ള തലത്തിൽ അവാർഡുകൾ നേടിയ അന്റോണിയോ വളരെയധികം വിജയം നേടിയിട്ടുണ്ട്.