smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
വൈഷ്ണവ ഗ്രന്ഥമായ മുൻപറഞ്ഞ നാലായിരം ദിവ്യ പ്രബന്ധത്തിൽ കേരളത്തിലെ വൈഷ്ണവ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളായ തിരുപ്പതിസാരം, തിരുവട്ടാർ, തിരുവനന്തപുരം, തിരുവാറന്മുള, തിരുച്ചെങ്ങന്നൂർ, തിരുപ്പുറയൂർ, തിരുവല്ലി, തിരുമൂഴിക്കുളം, തിരുക്കാക്കര, തിരുനാവാ, തിരുമിറ്റക്കോട് എന്നീ ക്ഷേത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആഴ്വാർമാർ 'പാടൽകൾ' പാടിയിട്ടുണ്ട്.
ആധുനികകാലം.
തിരുവല്ലായക്കു സമീപം കുട്ടമ്പേരൂർ നാലേക്കാട്ടുപിള്ളമാരുടെ കുടുംബത്തിൽ അനേകം തമിഴ്പണ്ഡിതന്മാർ ജീവിച്ചിരുന്നു.
അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ പ്രഖ്യാതനായ യോഗീശ്വരൻ രാമൻപിള്ള കാർത്തികതിരുനാൾ രാമവർമ രാജാവിന്റെ കാലത്ത് വലിയ മേലെഴുത്തുപിള്ള ഉദ്യോഗം വഹിച്ചിരുന്നു.
മഹാപണ്ഡിതനായ ഇദ്ദേഹം വലിയ ദിവാൻജി രാജാ കേശവദാസനുമായും വേലുത്തമ്പി ദളവയുമായും കത്തിടപാടു നടത്തിയിരുന്നതു പദ്യരൂപത്തിലായിരുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളൊന്നും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
ആധുനിക കാലത്തും കേരളം തമിഴ്സാഹിത്യത്തിനു അമൂല്യസംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
വിജ്ഞാനനിധിയായ പി. സുന്ദരംപിള്ള (1855-97) തിരുവനന്തപുരം മഹാരാജാസ് കോളജിലെ ഫിലോസഫി വകുപ്പിന്റെ അധ്യക്ഷനായിരുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോന്മണീയം നാടകവും നൂറ്റൊകൈവിളക്കവും തമിഴിലെ വിശിഷ്ട കൃതികളാണ്.
രാമലിംഗംപിള്ള (1880-1968) പദ്മിനി, അന്നപൂർണാലയം എന്നീ തമിഴ്കൃതികൾക്കു പുറമേ ഇംഗ്ളീഷ്-ഇംഗ്ളീഷ് മലയാള നിഘണ്ടു, മലയാള ശൈലി നിഘണ്ടു എന്നിവയും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തിരുവനന്തപുരം വിമൻസ് കോളജിൽ തമിഴ് വകുപ്പിന്റെ അധ്യക്ഷനായ കവിമണി എസ്. ദേശികവിനായകംപിള്ള ചില വിശിഷ്ട തമിഴ്കവിതകളുടേയും ചരിത്രലേഖനങ്ങളുടേയും കർത്താവാണ്.
ലാളിത്യവും മാധുര്യവുമാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളുടെ പ്രത്യേകതകൾ.
കേരളസർവകലാശാലയിൽ തമിഴ്വകുപ്പിന്റെ അധ്യക്ഷന്മാരായിരുന്ന എം. രാഘവയ്യങ്കാർ, എസ്. വൈയാപുരിപ്പിള്ള, എം. ഇളൈയപെരുമാൾ, നീലാപദ്മനാഭൻ, മാധവൻ മുതലായവർ കേരളീയ തമിഴ്സാഹിത്യകാരന്മാരിൽ പ്രത്യേക പരിഗണനയർഹിക്കുന്നവരാണ്.
തൊൽകാപ്പിയം, നന്നൂൽ എന്നീ തമിഴ് വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ മലയാളത്തിലും ലീലാതിലകം, കേരളപാണിനീയം എന്നീ മലയാളഗ്രന്ഥങ്ങൾ തമിഴിലും വിവർത്തനം ചെയ്ത ഇളൈയപെരുമാൾ ഉഭയഭാഷാപണ്ഡിതനായിരുന്നു.
21 നോവലുകളുടേയും 13 ചെറുകഥാസമാഹാരങ്ങളുടേയും നാല് കവിതാസമാഹാരങ്ങളുടേയും നാല് ലേഖനസമാഹാരങ്ങളുടെയും രചയിതാവായ നീലാപദ്മനാഭൻ സർ അണ്ണാമല ചെട്ടിയാർ അവാർഡും (ഉറവുകൾ-നോവൽ) ഭാരതീയനാഷണൽ ഫോറത്തിന്റെ 'നോവലരശ്' (1981) എന്ന ബഹുമതിയും നേടിയ പ്രതിഭാശാലിയാണ്.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ തലൈമുറൈകൾ എന്ന നോവൽ മലയാളം, ഇംഗ്ളീഷ് മുതലായ ഭാഷകളിൽ വിവർത്തിതമായിട്ടുണ്ട്.
നോ.
തമിഴ് ഭാഷയും സാഹിത്യവും
തമിഴ്നാട്ടിലെ കുംഭകോണത്ത് ജനിച്ച 'നകുലൻ' എന്ന ടി.കെ. ദൊരൈസ്വാമി തമിഴിലെ പ്രസിദ്ധനായ എഴുത്തുകാരനാണ്.
തിരുവനന്തപുരത്തെ മാർ ഇവാനിയോസ് കോളജിലെ ഇംഗ്ളീഷ് അധ്യാപകനായിരുന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നിനൈ വുപ്പാതൈ ആത്മകഥാപരമായ നോവലാണ്.
നായ്ക്കൾ നവീനൻ ഡയറി, ചില അത്തിയായങ്കൾ എന്നിവ ഗദ്യവിഭാഗത്തിലും എഴുത്തുകവിതൈകൾ, പത്താണ്ടു കവിതൈകൾ എന്നിവ കവിതാവിഭാഗത്തിലും ശ്രദ്ധേയമായവയാണ്. 'തമിഴ് എഴുതലർ സംഘം' എന്ന സംഘടന കേരളത്തിലെ തമിഴ് എഴുത്തുകാരുടെ അറിയപ്പെടുന്ന സാഹിത്യഘടക കമാണ്.
ഈ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ ഒട്ടനവധി എഴുത്തുകാർ സാഹിത്യരംഗത്തേക്ക് വരികയുണ്ടായി.
ഉരുണ്ടോടും എണ്ണങ്കൾ രചിച്ച വാനനമാമലൈയും ഉയിർത്തെഴു രചിച്ച എ ലക്ഷ്മണനും പത്തായം ഒൺടു വിൽപെനയ്ക്ക് എഴുതിയ എം.എസ്.എസ്. മണിയും സമകാലിക വിഷയങ്ങളെ അതിന്റെ പ്രസക്തിയനുസരിച്ച് പരിഗണിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരാണ്.
അനന്തിയുടെ അമ്മാവനും വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ കാശിനാഥ് മുരുകൻ കാണിയും രാജശേഖരന്റെ അയ്യർക്കായി നേസിയും എം. അലക്സാണ്ടറുടെ നദിയിൽ മിതക്കും നിലാവും എടുത്തുപറയേണ്ട രചനകൾ തന്നെയാണ്.
കേരള പശ്ചാത്തലത്തിലെ തമിഴ് രചനകൾക്കു മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുന്ന എ. മാധവൻ ചിത്രീകരണത്തിന്റെ മാസ്മരികത അറിയുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കടയ്തെരുകഥൈകളും, മാധവൻ കഥൈകളും അതിനു തെളിവുമാണ്.
കുമരേശന്റെ കാന്തപ്പൂക്കളും, വട്രകൈവീടും മലയാളീ സന്നിധ്യമുള്ള ശക്തമായ കഥകളാണ്.
തോപ്പിൽ മുഹമ്മദ് മീരാനും നിഷാ റാഫിയും എം നൈനാറും എഴുത്തിന്റെ ലോകത്തിലെ പുതുമ തേടുന്നവരാണ്.
നിഷാറാഫിയുടെ അയ്യാവൈകുണ്ഠസ്വാമി, നൈനാറുടെ നേർകോടുകൾ, ചുമ്മാ എന്നിവ സാംസ്കാരിക തനിമ നിലനിർത്തുന്ന രചനകളാണ്.
മലയാളത്തിൽ നിന്ന് തമിഴിലേക്കും തിരിച്ചും മൊഴിമാറ്റം നടത്തി കലയെ ചിരസ്ഥായിയാക്കുന്ന സമീരയും പി. ഉഷാദേവിയും ഒറ്റപ്പെട്ടതെങ്കിലും കരുത്തുറ്റ സ്വതന്ത്രരചനകൾ നടത്തുന്നവരാണ്.
കന്നഡ
അത്യുത്തരകേരളത്തിൽ കാസർകോട്, മഞ്ചേശ്വരം, നീലേശ്വരം മുതലായ പ്രദേശങ്ങളിലെ ജനങ്ങളിൽ ഏറിയകൂറും കന്നഡ മാതൃഭാഷയായിട്ടുള്ളവരാണ്.
അവിടെ കന്നഡ ബോധന മാധ്യമമായുള്ള വിദ്യാലയങ്ങളും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.
കന്നഡഭാഷയും ദ്രാവിഡഭാഷാഗോത്രത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖാംഗമാണ്.
അത്യുത്തരകേരളത്തിലെ മലയാളഭാഷയും വനവാസിഭാഷകളും കന്നഡഭാഷാപ്രഭാവിതങ്ങളാണ്.
കന്നഡ, തുളു, മലയാളം എന്നീ മൂന്നു ഭാഷാസംസ്കാരങ്ങളുടെ സംഗമസ്ഥാനമാണ് കാസർകോടു ജില്ല.
അവിടെ നീർച്ചാൽ എന്ന സ്ഥലത്തു സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന മഹാജനസംസ്കൃത കോളജ് നിരവധി പണ്ഡിതന്മാരെയും സാഹിത്യകാരന്മാരെയും സംഭാവന ചെയ്ത പ്രസിദ്ധമായ വിദ്യാകേന്ദ്രമാണ്.
കർണാടകവുമായി അടുത്ത സമ്പർക്കത്തിൽ കഴിയുന്ന കാസർകോട് കന്നഡ സാഹിത്യത്തിനു വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
കന്നഡഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനും വിലപ്പെട്ട സംഭാവന നൽകിയ വ്യക്തിയാണ് മഞ്ചേശ്വരം ഗോവിന്ദപ്പൈ (1883-1963).
ഭാരതീയവും ഭാരതീയേതരവുമായ നിരവധി ഭാഷകളിൽ ഇദ്ദേഹം അവഗാഹം നേടിയിരുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭവനം കർണാടകത്തിലെ പേരുകേട്ട കവികൾക്കൊക്കെയും തീർഥാടനകേന്ദ്രമാണ്.
ബഹുമുഖ പ്രതിഭയായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനങ്ങളും കണക്കിലെടുത്ത് മദിരാശി ഗവൺമെന്റ് ഇദ്ദേഹത്തിന് 1949-ൽ ആസ്ഥാനകവിപദം നൽകി ആദരിക്കുകയുണ്ടായി.
കേരളസർക്കാർ പൈയുടെ ജന്മഗൃഹം ഏറ്റെടുത്ത് ദേശീയസ്മാരകമായി സൂക്ഷിച്ചുവരുന്നു.
മഞ്ചേശ്വരത്ത് ആരംഭിച്ച കോളജിന് മഹാകവിയുടെ നാമധേയമാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്.
കന്നഡകവിതയിൽ വിപ്ലവാത്മകമായ പരിവർത്തനങ്ങളാണ് ഗോവിന്ദപ്പൈ വരുത്തിയത്.
ദ്വിതീയാക്ഷരപ്രാസത്തിനുവേണ്ടി അനുചിത പദങ്ങളെ കവിതയിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നതിനെ ഇദ്ദേഹം എതിർത്തു.
പ്രാസദീക്ഷയില്ലാതിറങ്ങിയ പൈയുടെ കവിതകളെ സാഹിത്യത്തിലെ യാഥാസ്ഥിതികർ ശക്തിയായി എതിർത്തെങ്കിലും ക്രമേണ വിമർശകർക്ക് അവയെ അംഗീകരിക്കേണ്ടിവന്നു; എന്നു മാത്രമല്ല, ആ കവിതകളെ മാതൃകയാക്കി സ്വീകരിക്കേണ്ടിവരികയും ചെയ്തു.
നിരവധി ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങളിലൂടെ സാഹിത്യത്തിൽ ദീർഘകാലമായി നിലനിന്നുപോന്ന പല വാദപ്രതിവാദങ്ങൾക്കും ഇദ്ദേഹം വിരാമമിട്ടു.
ഭാവസൗന്ദര്യംകൊണ്ട് അതുല്യമാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗീതകങ്ങൾ.
ഗീതകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായത് ഹരിശ്ചന്ദ്രനെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്.
ചില ജാപ്പനീസ് നാടകങ്ങളും ബംഗാളി മഹാകാവ്യങ്ങളും ഇദ്ദേഹം കന്നഡത്തിലേക്ക് തർജുമ ചെയ്തതിനുപുറമേ ചില ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളും ഗോവിന്ദപ്പൈ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പദ്യകൃതികളിൽ പ്രഥമഗണനീയങ്ങൾ വൈശാഖി, ഗൊൽഗോത എന്നിവയാണ്.
ബുദ്ധന്റെ അവസാനകാലത്തിന്റെ ഭാവസാന്ദ്രമായ ആവിഷ്കാരമാണ് വൈശാലി; ഗൊൽഗോത (മഹാകാവ്യങ്ങൾ) ക്രിസ്തുദേവന്റേയും.
ഹെബ്ബെറലു (പെരുവിരൽ) കാവ്യനാടകമാണ്.
മഹാജന സംസ്കൃതകോളജിലെ അധ്യാപകനായ പെർദല കൃഷ്ണഭട്ടും കാവ്യങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ കവികളെ സൃഷ്ടിച്ച മഹാനായിരുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കന്നഡ മാസ്റ്റരകൃതഗളു അകൃത്രിമവും അസുലഭവുമായ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ കേദാരമെന്നു കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന കൃതിയാണ്.
സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ജനങ്ങളിൽ ദേശീയബോധം ഉണർത്തുന്നതിനുവേണ്ടി തൂലികയെ പടവാളാക്കിയ കവിയാണ് കയ്യാർ കൃഷ്ണറായി.
ശ്രീമുഖ, ഐക്യഗാനപുനർനവ, ചേതന, പാഞ്ചജന്യ എന്നിവയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രമുഖ കാവ്യകൃതികൾ.
ചില മലയാളകാവ്യങ്ങളും ഇദ്ദേഹം കന്നഡത്തിലേക്ക് തർജുമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
തൊട്ടുകൂടായ്മ തുടങ്ങിയ സാമൂഹികാനീതികൾക്കെതിരായി പോരാടുവാൻ ഇദ്ദേഹം കവിതയെ ആയുധമാക്കി.
നചികേത, രത്നരാശി, ഗോവിന്ദപ്പൈ-സ്മൃതി മത്തു കൃതി, വിരാഗിണി തുടങ്ങിയ ഗദ്യകൃതികളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കന്നഡകവിതയ്ക്കു കരുത്തും ഗാംഭീര്യവും നൽകിയ കവിയാണ് കാര്യഹള്ള രാമകൃഷ്ണഷെട്ടി.
നിരവധി ചെറുകഥകളും ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വിധിവൈപരീത്യത്തിൽ വളരെ കുറച്ചുകാലം മാത്രമേ ഇദ്ദേഹത്തിന് സാഹിത്യസേവനം നടത്താനായുള്ളു.
ഷെട്ടിയുടെ മകനും കഥാകാരനും നാടകകൃത്തുമായ കെ. ആർ. സാരങ്ഗനും വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ അന്തരിച്ചു.
യരീഞ്ജ രാമചന്ദ്രയാണ് പ്രസിദ്ധനായ മറ്റൊരു കവി.
സ്വാതന്ത്യ്രസമരസേനാനിയായ ലക്ഷ്മീ നാരായണപുനചിത്തായ നിരവധി ഭാവഗീതങ്ങളും ദേശഭക്തിഗാനങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വെങ്കടരാജപുനചിത്തായ, സുബ്രായഭട്ട്, മട്ടിരാധാകൃഷ്ണറാവു, ശിവാനന്ദബേക്കൽ, രാമാനന്ദബനറി, കൃഷ്ണചെമ്മാൻ ഗഡെ തുടങ്ങിയവർ പുതിയ തലമുറയിലെ ശ്രദ്ധേയരായ കവികളാണ്.
സാഹിത്യവിമർശകരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ബഹുഭാഷാപണ്ഡിതനായ കെ. എസ്. ശർമ്മയാണ് പ്രമുഖൻ.
കെ. എസ്. ശർമ്മ, കൃഷ്ണറായി, എസ്. തിരുമലേശ്വരഭട്ട്, അനന്തപുരസുബ്രായ, കോളൂർ ശ്യാമഭട്ട്, നിരിബഗിളു വെങ്കപ്പയ്യ, ഗണപതി ദിവാന തുടങ്ങിയവർ ബാലസാഹിത്യകാരന്മാരാണ്.
എം. ഗംഗാധര ഭട്ടും കെ. എൻ. ബിയും എം. വ്യാസയും നവീനാശയങ്ങളുടെ പ്രമുഖ വക്താക്കളാണ്.
മുഖവാദഗളുവാതര, മഹാപ്രസ്ഥാന തുടങ്ങിയ കൃതികളുടെ കർത്താവായ കെ. വി. തിരുമലേഷ് ആധുനിക കവികളിൽ ശ്രദ്ധേയനാണ്.
ബഹുമുഖപ്രതിഭാശാലിയായ ബി. വേണുഗോപാൽ പന്ത്രണ്ടോളം കൃതികൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഗരിമുരിദഹക്കിഗളു എന്ന കാവ്യസമാഹാരം കർണാടകസാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ അവാർഡ് കരസ്ഥമാക്കുകയുണ്ടായി.
കവിത, നോവൽ, നിരൂപണം, നാടകം തുടങ്ങിയ വ്യത്യസ്തമേഖലകളിൽ ഇദ്ദേഹം സപര്യ നടത്തുന്നു.
ശ്രീഷദേവപൂജിത്തായ, എം. ഗംഗാധരഭട്ട് എന്നിവരും ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെ ശ്രദ്ധേയരായ കവികളാണ്.
കന്നഡത്തിലെ പ്രസിദ്ധങ്ങളായ ചില നോവലുകൾ സി. രാഘവൻ മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; ഓടയിൽനിന്ന് കന്നഡത്തിലേക്കും.
മലയാളം നോവലുകളുടെ തർജുമയിൽ കന്നഡസാഹിത്യത്തിനു മുതൽക്കൂട്ടിയ മറ്റൊരാളാണ് ബി.കെ. തിമ്മപ്പ.
മാപ്പിള സാഹിത്യത്തിലെ പ്രസിദ്ധകവിയായ റ്റി.
ഉബൈദ് വള്ളത്തോളിന്റെ കുറെ പദ്യങ്ങളും ആശാന്റെ വീണപൂവും കന്നഡത്തിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഭഗവാൻ-പരശുരാമൻ എന്ന കൃതി കന്നഡത്തിലേക്ക് ഭാഷാന്തരം ചെയ്ത യക്ഷഗാനപണ്ഡിതനാണ് പെർദല കൃഷ്ണഭട്ട്.
സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠരായ കന്നഡ നോവലിസ്റ്റുകളിൽ ചിലർ കാസർകോടുകാരാണ്.
രാമവിശ്വാമിത്രയും കെ.റ്റി.
ഗട്ടിയും ഇവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
കല്ലിഗ മഹാബലാണ്ഡാരി പ്രസിദ്ധനായ നോവലിസ്റ്റാണ്.
ചന്ദ്രഗിരിയതീരദല്ലി എന്ന നോവലിന്റെ രചനയിലൂടെ സാറാ അബൂബക്കർ ശ്രദ്ധേയയായി.
നിരവധി ചരിത്രകഥകളുടെ രചനകൾകൊണ്ട് കന്നഡ സാഹിത്യത്തെ സമ്പന്നമാക്കിയ സാഹിത്യകാരനാണ് ബേകലരാമനായക്.
ഭൂതകാലത്തിന്റെ മധുരസ്മരണകളാണ് നായക്കിന്റെ കൃതികളുടെ ഉള്ളടക്കം.
പ്രമേയത്തിനനുഗുണമായ ശൈലിയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രത്യേകത.
കന്നഡ-ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും കാസർകോട് നിസ്തുലസേവനം അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കാസറഗോഡുസമാചാര (എ.ഡി.വൈ. മഹാലിംഗഭട്ട്), നവചേതന (വെങ്കിട്ടരമണഭട്ട്), നാദപ്രേമി (എം.വി. ബല്ലുല്ലായ), അജന്ത (എം. വ്യാസ) എന്നിവ ഉന്നതനിലവാരം പുലർത്തുന്ന ആനുകാലികങ്ങളായിരുന്നു.
ഇവയെല്ലാം അകാലത്തിൽത്തന്നെ അന്തർധാനവും ചെയ്തു.
ഇപ്പോൾ ഇവിടെനിന്നും പ്രസിദ്ധികരിക്കുന്ന കന്നഡ ദിനപത്രങ്ങളാണ് കാരവൽ, ഉദയവാണി, ഉത്തരദേശം, വിജയകർണാടക, വിജയവാണി എന്നിവ.
കയ്യറ കൃഷ്ണറായി ബി. കെ. എൻ. കുളമാർവ, ബാലകൃഷ്ണ, കെ. റ്റി.
ശ്രീധര, കെ. റ്റി.
വേണുഗോപാല, എച്ച്. എം. നാരായണഭട്ട്, എം. വി. ബല്ലുല്ലായ, കാര്യഹള്ള രാമകൃഷ്ണഷെട്ടി, കെ. ആർ. സാരങ്ഗ എന്നിവർ പേരെടുത്ത പത്രലേഖകരാണ്.
കാസർകോട് 'യക്ഷഗാന'ത്തിന്റെ കളിത്തൊട്ടിലായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
കുമ്പളയിലെ പാർവതിസുബ്ബയെ കാസർകോടിലെ ആദികവിയും യക്ഷഗാനത്തിന്റെ പിതാവും ആയി ആദരിച്ചുപോരുന്നു.
യക്ഷഗാനത്തെ ആസ്പദമാക്കി നിരവധി കൃതികൾ ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ശങ്കയ്യഭാഗവത, ബലിപ്പനാരായണഭാഗവത, എ. വിഷ്ണു മൂർത്തിഹൊള്ള, ബഡക്കില വിഷ്ണയ്യദ, കീരിക്കാട്ടു വിഷ്ണുഭട്ട്, ഷേനിഗോപാലകൃഷ്ണഭട്ട്, പെർദല കൃഷ്ണഭട്ട് തുടങ്ങിയവരും പ്രസിദ്ധരായ യക്ഷഗാന കവികളാണ് തുളു
ദക്ഷിണകർണാടക ജില്ലയിൽനിന്നും കേരളത്തിൽ കുടിയേറിപ്പാർത്തുവരുന്ന ബ്രാഹ്മണരുടെ മാതൃഭാഷ തുളുവാണ്.
അതിപ്രാചീനകാലം മുതൽതന്നെ തൌലവന്മാർ (തുളുവന്മാർ) കേരളീയരുടെ ഭാഷയിലും ജീവിതത്തിലും സ്വാധീനത ചെലുത്തിയിരുന്നുവെന്ന് മലയാളലിപിക്ക് 'തുളുമലയാളലിപി' എന്ന പേരു പ്രചരിച്ചിരുന്നതിൽ നിന്നു മനസ്സിലാക്കാം.
എമ്പ്രാൻ, എമ്പ്രാന്തിരി, തുളുപ്പോറ്റി എന്നീ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഈ ജനവിഭാഗം കേരളത്തിൽ അങ്ങിങ്ങായി ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
തിരുവനന്തപുരം ശ്രീപദ്മനാഭസ്വാമിക്ഷേത്രം, ശ്രീകണ്ഠേശ്വരം, വർക്കല മുതലായ പല മഹാക്ഷേത്രങ്ങളിലേയും പൂജാരികളും പരികർമ്മികളും തൌലവന്മാർ ആണ്.
തിരുവനന്തപുരം, തൃപ്പൂണിത്തുറ, തൃശൂർ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഇവരുടെ സംഖ്യ കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്നു.
തുളു ദ്രാവിഡഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ട ഭാഷയാണ്.
അതിപ്രാചീനങ്ങളായ ചില തുളു സാഹിത്യകൃതികൾ ഉണ്ടെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.
ഈ ഭാഷ ഇന്ന് അധികവും സംഭാഷണത്തിൽമാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
അപൂർവമായേ സാഹിത്യകൃതികൾ ഇതിൽ ആവിർഭവിക്കാറുള്ളു.
ഉഡുപ്പിയെ കേന്ദ്രമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു തൌലവ സംഘം ബനിഞ്ജ ഗോവിന്ദാചര്യയുടേയും മറ്റും നേതൃത്വത്തിൽ തുളു നിഘണ്ടു നിർമ്മാണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
തുളുഭാഷയും സാഹിത്യവും ഹിന്ദി
കേരളവും ഹിന്ദിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്.
ഹിന്ദീപ്രചാരണ പ്രസ്ഥാനം (1919) ആരംഭിക്കുന്നതിന് എത്രയോ മുമ്പുതന്നെ കേരളത്തിലും ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും ഹിന്ദി പ്രചാരം നേടിയിരുന്നു എന്നതിനു മതിയായ തെളിവുകളുണ്ട്.
പഴയ കാലത്ത് 'ഹിന്ദുസ്ഥാനി', 'ഗോസായിഭാഷ', 'പട്ടാണിഭാഷ', 'ദക്ഖിനി' തുടങ്ങിയ പേരുകളിലാണ് ഈ ഭാഷ കേരളത്തിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.
പ്രധാനമായും പരദേശികളുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിനും തീർഥയാത്രയ്ക്കും വ്യാപാരാവശ്യങ്ങൾക്കും രാജാക്കന്മാരുടെ കത്തിടപാടുകൾക്കും മറ്റും ഈ ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചുപോന്നു.
18, 19 നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ ചില അപൂർവ താളിയോല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കേരളീയർ ഈ ഭാഷ പഠിക്കുകയും പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നതെങ്ങനെ എന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.
19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഒടുവിൽ ബാസൽമിഷൽ തുടങ്ങിയ ചില ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറി സംഘടനകൾ ഹിന്ദുസ്ഥാനി പ്രചരിപ്പിക്കുകയും സ്കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഗാന്ധിജിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഹിന്ദീപ്രചാരണ പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിച്ചതോടുകൂടി കേരളീയർ ഹിന്ദി ഭാഷ വ്യാപകമായി പഠിക്കാനും ഹിന്ദിയിൽ സാഹിത്യരചനകൾ നടത്താനും തുടങ്ങി.
സ്വാതന്ത്യ്രാനന്തര കാലഘട്ടത്തിൽ ഹിന്ദീപഠന ഗവേഷണസാധ്യതകൾ വർദ്ധിച്ചുവന്നതോടൊപ്പം അനേകം ഹിന്ദി എഴുത്തുകാരും, വിവർത്തകരും കേരളത്തിൽ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു.
കാശീനാഗരീ പ്രചാരണിസഭ അടുത്തകാലത്തു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഹിന്ദീ സാഹിത്യബൃഹച്ചരിത്രം (ഹിന്ദീ സാഹിത്യ കാ ബൃഹത് ഇതിഹാസ്) പതിനഞ്ചാം ഭാഗത്തിൽ ഒരദ്ധ്യായം തന്നെ കേരളീയ ഹിന്ദീസാഹിത്യത്തിനായി നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്നത് രാഷ്ട്ര ഭാഷയ്ക്ക് കേരളീയർ നൽകിയ സംഭാവനകളുടെ ദേശീയ പ്രാധാന്യത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.
1918-ൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഹിന്ദീപ്രചാരണം ആരംഭിച്ചകാലം മുതൽതന്നെ കേരളീയർ അതിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുകയും ഹിന്ദിയിൽ മൌലിക കൃതികൾ രചിക്കുന്നതിൽ താത്പര്യം പ്രദർശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു.
1923 മുതൽ മദ്രാസിൽനിന്നു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന 'ഹിന്ദീ പ്രചാരക്' എന്ന മാസിക കേരളീയരായ എഴുത്തുകാരുടെ അനേകം കവിതകളും കഥകളും ലേഖനങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അതിനുശേഷം കേരളത്തിൽ നിന്ന് 'ഹിന്ദീ മിത്ര', 'ലൽക്കാർ', 'അരവിന്ദ്', 'വിശ്വഭാരതി', 'പ്രതാപ് രാഷ്ട്രവാണി', 'ആര്യകൈരളി' , 'കേരളഭാരതി', 'സഹകാരി ഹിന്ദീപ്രചാരക്', 'ഭാവ് ഔർ രൂപ്', 'കേരള ജ്യോതി', 'ഗ്രന്ഥാലോകം' (ഹിന്ദീ വിഭാഗം), 'സാഹിത്യമണ്ഡൽ പത്രിക' തുടങ്ങിയ മാസികകളും 'യുഗപ്രഭാത്' എന്ന സചിത്രഹിന്ദീ ദ്വൈവാരികയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി.
1930-കളിൽ ഗാന്ധിയൻ പ്രേരണ ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് മാതൃഭൂമി വാരിക ഹിന്ദീ വിഭാഗം ആരംഭിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതും ഐതിഹാസികമായ ഒരു ചുവടുവയ്പായിരുന്നു.
ഈ മാസികകളിലും ഹിന്ദീപ്രദേശത്തുനിന്നു പുറപ്പെടുന്ന മറ്റനേകം ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും കേരളീയർ തങ്ങളുടെ അനേകം മൗലിക കൃതികളും വിവർത്തനങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു ഹിന്ദീസാഹിത്യത്തെ പരിപോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പല കവിതകളും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിദേവി, ഭാരതീദേവി, ടി.കെ. ഗോവിന്ദ് തലശ്ശേരി, വിമൽ കേരളീയ് തുടങ്ങിയവർ ഹിന്ദീപ്രചാരക് എന്ന മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.
സ്വാതന്ത്യ്രത്തിനു ശേഷം ദേവ് കേരളീയ്, പി. നാരായണൻ 'നരൻ', വാസുദേവൻപിള്ള 'ദക്ഷിണണി, പി.വി. വിജയൻ, ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ തുടങ്ങിയവർ ഹിന്ദിയിൽ നിരവധി മൗലിക കവിതകൾ എഴുതി.
നാടകരംഗത്ത് എൻ. ചന്ദ്രശേഖരൻനായർ, ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയമ്മ, കെ. നാരായണൻ മുതലായവരുടെ സംഭാവനകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്.
കെ. നാരായണൻ, എൻ. ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ, എൻ. രാമൻ നായർ തുടങ്ങിയവരുടെ കഥാസമാഹാരങ്ങളും ഹിന്ദിയിൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായിട്ടുണ്ട്.
ഗോവിന്ദഷേണായിയുടെ ഹാസ്യലേഖന സമാഹാരങ്ങൾ ഹിന്ദീസാഹിത്യത്തിനു കേരളീയരിൽ നിന്നു ലഭിച്ചിട്ടുള്ള വിശിഷ്ടമായ സംഭാവനയാണ്.
രണ്ടു കഥാസമാഹാരങ്ങളും (ആഗേ കോൻ ഹവാൽ, മിസ്റ്റിക് സാഹബ് കാ കുത്താ) ഒരു ലഘു നോവലും (കിഞ്ചിത് ശേഷ്) ഇദ്ദേഹം ഹിന്ദിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നിരൂപണരംഗത്ത്, വിശേഷിച്ച് മലയാളസാഹിത്യത്തെ ഹിന്ദി വായനക്കാർക്കു പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യത്തിൽ കെ. ഭാസ്കരൻ നായർ, എൻ. വെങ്കടേശ്വരൻ, വിശ്വനാഥയ്യർ, രത്നമയീദേവി ദീക്ഷിത്, എൻ.വി. കൃഷ്ണവാരിയർ, സി.ആർ. നാണപ്പ, കെ. രവിവർമ്മ, വെള്ളായണി അർജുനൻ, രാമചന്ദ്രദേവ് തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരുടെ ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങളും മറ്റു സംഭാവനകളും പ്രത്യേകം പരാമർശമർഹിക്കുന്നു.
കേരളത്തിലെ ഹിന്ദീലേഖകരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കെ. വാസുദേവൻപിള്ള 'ദക്ഷിണണി, പി.കെ. കേശവൻ നായർ, പി.ജി. വാസുദേവ്. എൻ.പി. കുട്ടൻപിള്ള തുടങ്ങിയവരുടെ സംഭാവനകളും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധേയമാണ്. വിശ്വനാഥയ്യരുടെ ഗദ്യലേഖനങ്ങളും, ജി. ഗോപിനാഥന്റെ വിവർത്തന പഠനങ്ങളും ഡയറിക്കുറിപ്പുകളും, 'ആർസു'വിന്റെ പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരന്മാരുമായുള്ള അഭിമുഖങ്ങളും; ഡോ. വെള്ളായണി അർജുനൻ, കുന്നുകുഴി കൃഷ്ണൻകുട്ടി, പി.ജി. വാസുദേവ് തുടങ്ങിയവരുടെ ബാലസാഹിത്യ കൃതികളും, പദ്മിനിമേനോന്റെ ഓർമക്കുറിപ്പുകളും, ടി.എൻ. വിശ്വൻ, അരവിന്ദാക്ഷൻ, എൻ. രവീന്ദ്രനാഥ് തുടങ്ങിയവരുടെ വിവിധ വിഷയങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ലേഖനങ്ങളും ഹിന്ദീസാഹിത്യരംഗത്ത് കേരളീയർക്കു ഉറച്ചുനില്ക്കാൻ കഴിയുമെന്നു കാണിക്കുന്ന നൂതനവാഗ്ദാനങ്ങളാണ്.
കെ. ഭാസ്കരൻ നായർ (ഹിന്ദിയിലേയും മലയാളത്തിലേയും കൃഷ്ണഭക്തിസാഹിത്യം), വിശ്വനാഥയ്യർ (ഹിന്ദിയിലേയും മലയാളത്തിലേയും ആധുനിക കവിത), എൻ. ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ(സുമിത്രാ നന്ദൻ പന്തിന്റെയും ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പിന്റെയും സിംബലിസം), എൻ. രാമൻ നായർ (ഹിന്ദിയിലേയും മലയാളത്തിലേയും കവിതയിൽ വാത്സല്യരസം), എം. ജോർജ് (തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛനും തുളസീദാസും), കെ.എസ്. മണി (മൈഥിലീശരൺ ഗുപ്തയും വള്ളത്തോളും), വെള്ളായണി അർജുൻ (ശ. ഹിന്ദിയിലേയും മലയാളത്തിലേയും സമാനപദങ്ങളുടെ ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായ പഠനം, ശശ. ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകളിലെ ഹിന്ദീശബ്ദപ്രഭാവം), ജി. ഗോപിനാഥൻ (ഹിന്ദിസാഹിത്യത്തിനു കേരളത്തിന്റെ സംഭാവന) എന്നീ പണ്ഡിതന്മാരുടെ ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങളും അവരുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ നിരവധി ഗവേഷണവിദ്യാർഥികൾ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുള്ളതും തയ്യാറാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ ഗവേഷണഗ്രന്ഥങ്ങളും ഹിന്ദീഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനുമുള്ള കേരളത്തിന്റെ കനപ്പെട്ട സംഭാവനകളാണ്.
മലയാള-ഹിന്ദീസാഹിത്യധാരകളെ കൂട്ടിയിണക്കുവാൻ പല പരിശ്രമങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്.
പി.കെ. കേശവൻ നായർ, അഭയദേവ് തുടങ്ങിയവർ ഹിന്ദി-മലയാളകോശനിർമാണരംഗത്തും രവിവർമ, ലക്ഷ്മൺശാസ്ത്രി, കെ.ജി. ബാലകൃഷ്ണപിള്ള തുടങ്ങിയവർ ഹിന്ദീപത്രപ്രവർത്തനരംഗത്തും അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുള്ള സേവനങ്ങൾ വിലപ്പെട്ടവ തന്നെയാണ്.
മലയാളകൃതികളുടെ ഹിന്ദീവിവർത്തനങ്ങൾ.
മലയാളകൃതികളുടെ ഹിന്ദിയിലേക്കുള്ള വിവർത്തനമാണ് ഹിന്ദിക്ക് കേരളം നല്കിയ കനത്ത സംഭാവന.
എഴുത്തച്ഛൻ, കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ, കുമാരനാശാൻ, ഉള്ളൂർ, വള്ളത്തോൾ, ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പ,് ബാലാമണിയമ്മ, എം.പി. അപ്പൻ മുതലായവരുടെ കവിതകളും; തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ള, കേശവദേവ്, ഉറൂബ് (പി.സി. കുട്ടിക്കൃഷ്ണൻ), എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ, മലയാറ്റൂർ രാമകൃഷ്ണൻ, പാറപ്പുറത്ത് (കെ.ഇ. മത്തായി), ബഷീർ, പൊറ്റെക്കാട്ട് തുടങ്ങിയവരുടെ നോവലുകളും; എൻ. കൃഷ്ണപിള്ള, തോപ്പിൽ ഭാസി, സി.ജെ.തോമസ്, ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള, കാവാലം നാരായണപ്പണിക്കർ തുടങ്ങിയവരുടെ നാടകങ്ങളും; മുകുന്ദൻ, കാക്കനാടൻ, എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ, വത്സല, പുനത്തിൽ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള തുടങ്ങിയവരുടെ കഥകളും ഇതിനകം ഹിന്ദിയിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
സുധാംശുചതുർവേദി, ജി.എൻ. പിള്ള, വിശ്വനാഥയ്യർ, ചാത്തുക്കുട്ടി, ഭാസ്കരവർമ്മ, വി.ഡി. കൃഷ്ണൻ നമ്പ്യാർ, പി.ജി. വാസുദേവ്, ഹർഷവർധൻ, അഭയദേവ്, ലക്ഷ്മൺ ശാസ്ത്രി, ശ്രീധരമേനോൻ, ജി. ഗോപിനാഥൻ, പി.കെ. വേണു, എം.എസ്. വിശ്വംഭരൻ, നന്ദിയോടു രാമചന്ദ്രൻ, ആർസു തുടങ്ങിയവരുടെ സംഭാവന വിവർത്തനരംഗത്താണ്.
വെണ്ണിക്കുളം ഗോപാലക്കുറുപ്പ്, ദിവാകരൻ പോറ്റി മുതലായവർ ഹിന്ദിയിൽ നിന്നും മലയാളത്തിലേക്ക് തുളസീദാസരാമായണം, പ്രേംചന്ദിന്റെ കൃതികൾ തുടങ്ങിയവ തർജുമ ചെയ്തു ഹിന്ദീമലയാളസാഹിത്യങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരാണ്.
ദക്ഷിണഭാരത ഹിന്ദീ പ്രചാരസഭയും കേരള ഹിന്ദീ പ്രചാരസഭയുമാണ് കേരളത്തിൽ ഹിന്ദി പ്രചാരണരംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംഘടനകൾ.
ഈ സംഘടനകൾ വിദ്യാർഥികൾക്കായി വിവിധ കോഴ്സുകൾ നടത്തിവരുന്നു.
ഹിന്ദിയുടെ പ്രചരണാർഥം ദക്ഷിണ ഭാരത് ഹിന്ദീ പ്രചാരസഭ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവരുന്ന പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളാണ് ഹിന്ദി പ്രചാർ സമാചാർ, ദക്ഷിണ ഭാരത് എന്നിവ.
കേരൾ ജ്യോതിയാണ് കേരള ഹിന്ദി പ്രചാരസഭയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണം.
കേരളത്തിൽ പ്രവേശിച്ച 'ഹിന്ദുസ്ഥാനി' അഥവാ 'തുലുക്കഭാഷ' സംസാരിക്കുന്ന തുലുക്കൻ പടയെപ്പറ്റി ഉണ്ണുനീലിസന്ദേശം തുടങ്ങിയ കാവ്യങ്ങളിൽ പരാമർശമുണ്ട്.
കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരുടെ 'സ്യമന്തകം' തുള്ളലിലാകട്ടെ 'ഗോസായി' മാരുടെ ഹിന്ദി സംഭാഷണരീതി കവിതയിൽത്തന്നെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. 'തുമാരാ മുൽക്കു കോൻ മുൽക്കു, ഹമാരാ മുൽക്കു കാശി മുൽക്കു' തുടങ്ങിയ വരികൾ കേരളത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ ഹിന്ദീകാവ്യാംശമാണെന്നു പറയാം.
ചില കോശഗ്രന്ഥങ്ങൾ.
ഏകദേശം നമ്പ്യാരുടെ കാലത്തിനടുത്ത് താളിയോലയിൽ എഴുതപ്പെട്ട അജ്ഞാതകർതൃകങ്ങളായ രണ്ടു ഹിന്ദുസ്ഥാനീ മലയാളകോശങ്ങൾ തിരുവനന്തപുരം ഹസ്തലിഖിത ഗ്രന്ഥശാലയിൽ കാണാം.
അമരകോശത്തിന്റെയും ഹിന്ദിയിലെ പ്രാചീന നാമകോശങ്ങളുടെയും മാതൃകയിലുള്ള ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ (തിരുവനന്തപുരം ഹസ്തലിഖിതഗ്രന്ഥശാല ഗ്രന്ഥസംഖ്യ 6079, 22504 അ) മലയാളികൾ മുൻകാലങ്ങളിൽ ശാസ്ത്രീയമായ രീതിയിൽത്തന്നെ ഹിന്ദി പഠിച്ചിരുന്നു എന്നതിനു പ്രകടമായ തെളിവുകളായി നിലകൊള്ളുന്നു.
രണ്ടുകോശങ്ങളിലും പൂർവാർദ്ധവും ഉത്തരാർധവുമുണ്ട്.
പൂർവാർധത്തിൽ വ്യാകരണ രൂപങ്ങളും മലയാളത്തിൽ വിവരണവും അർഥവും കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.
ഉത്തരഭാഗത്തിലാകട്ടെ വാക്കുകളെ വർഗങ്ങളായി തിരിച്ച് അർഥം വിവരിച്ചിരിക്കയാണ്.
ഇവയ്ക്ക് വർഗവിഭജനത്തിൽ ചില സാദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇവ രണ്ടും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത കോശങ്ങൾ തന്നെയാണ്.
ഇവയുടെ സാദൃശ്യത്തിനു കാരണം ഇവയ്ക്ക് മാതൃകയായി മറ്റേതെങ്കിലും ദക്ഖിനീ ഹിന്ദുസ്ഥാനികോശങ്ങൾ അന്നു ലഭ്യമായിരുന്നതായിരിക്കണം.
ഭാരതത്തിലെ ഭാഷകൾക്കു പ്രാധാന്യം നൽകിയ ബാസൽമിഷൻകാർ 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഒടുവിൽ ആധുനികരീതിയിലുള്ള ചില ഹിന്ദുസ്ഥാനി റീഡറുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.
തോബിയാസ് സക്കറിയാസ് 1899-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഹിന്ദുസ്ഥാനി സ്വബോധിനി ബാസൽമിഷൻകാർ മലയാളമാധ്യമത്തിൽ ഹിന്ദി പഠിപ്പിക്കാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു വ്യാകരണഗ്രന്ഥമാണ്.
മാത്യു കുര്യൻ 1887-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഹിന്ദുസ്ഥാനി ഭാഷ എന്ന ഗ്രന്ഥവും പാശ്ചാത്യ മാതൃകയിലുള്ള ഹിന്ദുസ്ഥാനി-മലയാള വ്യാകരണഗ്രന്ഥമത്രേ.
മലയാളത്തിലെ ആയുർവേദപദങ്ങൾക്ക് ഹിന്ദുസ്ഥാനിയിലും മറ്റു ഭാഷകളിലും പര്യായപദങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന തയ്യിൽ കുമാരൻ കൃഷ്ണന്റെ ആയുർവേദ-ഔഷധി നിഘണ്ടു (1902) ഹിന്ദുസ്ഥാനിയുടെ പ്രായോഗികതയെ കാണിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിശിഷ്ടഗ്രന്ഥമാണ്.
ഹിന്ദുസ്ഥാനി ഗീതങ്ങൾ.
ഹിന്ദീപ്രചാരണത്തിനു വളരെ മുമ്പുതന്നെ ഹിന്ദുസ്ഥാനീസംഗീതം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വളരെയധികം പ്രചരിച്ചിരുന്നു.
തഞ്ചാവൂരിലെ ഷാഹ്നജി, ശരഭോജി എന്നീ രാജാക്കന്മാർ ഹിന്ദുസ്ഥാനീ കൃതികൾ രചിച്ച ദാക്ഷിണാത്യരാണ്.
ആ പാരമ്പര്യം പിന്തുടർന്ന് സ്വാതിതിരുനാൾ രാജാവും ഹിന്ദുസ്ഥാനീഗീതങ്ങൾ രചിച്ചു.
ഇദ്ദേഹം രചിച്ച ഹിന്ദുസ്ഥാനീഗീതങ്ങളിൽ നാൽപതോളമേ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളു.
1916-ൽ ചിദംബരവാധ്യാർ സമ്പാദനം ചെയ്ത സ്വാതിതിരുനാൾ സംഗീത കൃതികൾ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെയാണ് ഈ ഗീതങ്ങൾ വെളിച്ചം കണ്ടത്.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവദീപ്തങ്ങളായ വരികൾ ഹിന്ദീകവികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇദ്ദേഹത്തിന് സമുന്നതമായ ഒരു സ്ഥാനം നേടിക്കൊടുക്കുന്നു.
ഈ ഗീതങ്ങളിലെ രാഗപ്രയോഗങ്ങൾ സംഗീതത്തിന് ഇദ്ദേഹം നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവനകളാണ്.
ഉർദു
ഉർദു മാതൃഭാഷയായുപയോഗിക്കുന്ന 10 ലക്ഷത്തോളം ജനങ്ങൾ കേരളത്തിലുള്ളതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
പതിനാറും പതിനേഴും നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുതൽ തന്നെ ഉർദുഭാഷ കേരളത്തിൽ പ്രചരിരുന്നതായി കരുതുന്നു.
പോർട്ടുഗീസുകാർ ചാലിയംകോട്ട ആക്രമിച്ചപ്പോൾ സാമൂതിരിയെ സഹായിക്കാൻ ബിജപ്പൂർ സുൽത്താൻ അയച്ച സൈനികരിൽ പലരും യുദ്ധാനന്തരം ഇവിടെത്തന്നെ സ്ഥിരതാമസമാക്കി.
അതുപോലെ, ടിപ്പുവിന്റെ ഭരണകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേനാംഗങ്ങളിലും ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദത്തിലുംപെട്ട അനേകം പേർ തിരിച്ചുപോകാതെ ഇവിടെത്തന്നെ വാസമുറപ്പിച്ചു.
1789-ൽ ടിപ്പുസുൽത്താൻ തൃശൂരിൽ ആഗതനായത് 30,000 പേരടങ്ങുന്ന കാലാൾ സേനയോടും 5,000 കുതിരപ്പടയാളികളോടുംകൂടിയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണപരമായ ഉത്തരവുകൾ (ഫർമാനകൾ) എല്ലാം ഉർദുവിലായിരുന്നു.
പിന്നീടു മലബാർ ബോംബേ പ്രവിശ്യയുടെ ഭാഗമായിത്തീർന്നപ്പോൾ ഉർദുവിനു ഇവിടെ പ്രത്യേകമായ ഒരു ഉത്തേജനം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
കർണാട്ടിക് യുദ്ധകാലങ്ങളിൽ പൂർവതീരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇവിടെ എത്തിയ അഭയാർഥികളിൽ ധാരാളമാളുകളുടെ മാതൃഭാഷ ഉർദുവായിരുന്നു.
കേരളവും ഇന്ത്യയിലെ ഇതരസംസ്ഥാനങ്ങളും തമ്മിൽ നിലനിന്നിരുന്ന വ്യാപാരബന്ധങ്ങൾ ഈ ഭാഷയുടെ വിനിമയ വൃത്തങ്ങളെ വിപുലീകരിക്കാനേ സഹായിച്ചിട്ടുള്ളു.
ഉർദുവിദ്യാഭ്യാസം.
സംസാരഭാഷയെന്ന നിലയിൽ കേരളത്തിൽ ഉർദുവിനു സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ ലഭിച്ചുതുടങ്ങിയതോടെ ഉർദുപഠനകേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിതമായി.
മുൻഷി മഹല്ലകളെന്നറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഗുരുകുല പാഠശാലകൾ കണ്ണൂർ, തലശ്ശേരി, കോഴിക്കോട് മുതലായ പലയിടങ്ങളിലും നിലവിൽ വന്നു.
ബ്രിട്ടിഷ് ഭരണകാലത്ത് വിദ്യാഭ്യാസവകുപ്പ് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ കേരളത്തിലെ വിദ്യലയങ്ങളിൽ ഉർദുപഠനത്തിനു കാര്യമായ പരിഗണന നല്കിയില്ല.
എങ്കിലും പില്ക്കാലത്ത് ചില ഹൈസ്കൂളിലും ചില കോളേജുകളിലും ഉർദു പാഠ്യവിഷയമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി.
ഉർദുപഠനകേന്ദ്രങ്ങളിൽ ലോവർ, ഹയർ എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുവിധം പരീക്ഷകൾ നടത്തിവരുന്നു.
1975 മുതൽ തിരുവനന്തപുരം കേന്ദ്രീയവിദ്യാലയത്തിലും എറണാകുളം, കോഴിക്കോട്, കണ്ണൂർ, മലപ്പുറം എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഗവണ്മെന്റ് ഹൈസ്കൂളുകളിലും ഹയർ പരീക്ഷ നടത്തിവരുന്നു.
ഉപ്പള (കാസർകോട്) യിൽ ഉർദു മാതൃഭാഷക്കാർ ധാരാളമുള്ളതുകൊണ്ട് അവിടെ ഉർദു മാധ്യമത്തിൽത്തന്നെ ശിക്ഷണം നല്കുന്ന വിദ്യാലയങ്ങളുണ്ട്.
സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം ആദ്യദശകങ്ങളിൽ കേരളത്തിലെ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന സ്കൂളുകളിൽ മാത്രമേ ഉർദു അധ്യയനം നടത്തിയിരുന്നുള്ളൂ.
1970-കളിൽ ഉർദു പ്രചാർസഭ, ഉർദു പ്രചാർ സമിതി, അർജുമാൻ തരാഖി ഇഷ തുടങ്ങിയ സംഘടനകൾ രൂപീകൃതമായതോടെ കേരളത്തിലെ ഉർദു പഠനത്തിനും വ്യാപനത്തിനും കരുത്ത് വർധിച്ചു.
2011-ലെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഉർദു പ്രഥമഭാഷയായി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു എൽ.പി. സ്കൂൾ മാത്രമാണ് കേരളത്തിലുള്ളത്.
1261 യു.പി. സ്കൂളുകളിലും 377 ഹൈസ്കൂളുകളിലും ഉർദു അഭ്യസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
മലപ്പുറം ഗവൺമെന്റ് കോളജ്, കണ്ണൂർ സർ സയ്യദ് കോളജ്, കാലിക്കറ്റ് സർവകലാശാല, കണ്ണൂർ സർവകലാശാല എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഉർദു ബിരുദ കോഴ്സുകളുണ്ട്.
ശ്രീശങ്കരാചാര്യ സംസ്കൃത സർവകലാശാലയിലും കാലിക്കറ്റ് സർവകലാശാലയിലും ഉർദു ബിരുദാനന്തര ബിരുദ കോഴ്സുകളും നടത്തിവരുന്നു.
ഇതിനുപുറമെ പല സംഘടനകളുടെയും ആഭിമുഖ്യത്തിൽ ഉർദു ഡിപ്ലോമ കോഴ്സുകളും നടത്തിവരുന്നു.
ഹാജി ഇബ്രാഹിം മൂസാസേട്ട് പ്രസിഡന്റും സെയ്ദ് മൊഹിദീൻഷാ സെക്രട്ടറിയുമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന കേരള ഉർദു അസോസിയേഷൻ ഉർദുഭാഷയുടെ പ്രോത്സാഹത്തിനുവേണ്ടി നല്ലപോലെ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അഖിലകേരള ഉർദു അധ്യാപക സംഘടന ഇപ്പോൾ സജീവമാണ്.
1940-ൽ തലശ്ശേരിയിൽ രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ട 'സലാഹുൽ ലിസാൻ' എന്ന ഉർദു പ്രേമികളുടെ സംഘടനയും ഉർദു ഭാഷാപ്രചാരണകാര്യങ്ങളിൽ സജീവമായി പങ്കെടുത്തു വരുന്നുണ്ട്.
സാഹിത്യരംഗം.
മലപ്പുറം ഗവണ്മെന്റ് ഹൈസ്കൂളിലെ ഉർദു അധ്യാപകനായ ഗുലാം സർവർ രചിച്ച അർമഗാന കേരള (പ്രബുദ്ധ കേരളം) എന്ന കാവ്യകൃതിയാണ് ഉർദു സാഹിത്യത്തിനു ലഭിച്ച കേരളത്തിന്റെ പ്രഥമസംഭാവന.
32 കവിതകളുടെ സമാഹാരമായ ഈ കൃതി ഉത്തരേന്ത്യയിലെ സുപ്രസിദ്ധരായ പല ഉർദു പണ്ഡിതന്മാരടെയും പ്രശംസയ്ക്കു പാത്രീഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
1938-ൽ തലശ്ശേരിയിൽ നിന്ന് പ്രസിദ്ധീകരണമാരംഭിച്ച 'നാർജലസ്ഥാൻ' മാസിക ബാംഗ്ലൂരിലാണ് അച്ചടിച്ചിരുന്നത്.
തലശ്ശേരി, കോഴിക്കോട്, കണ്ണൂർ, മലപ്പുറം എന്നീ പല കേന്ദ്രങ്ങളിൽനിന്നും പല ആനുകാലികങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.
ഉർദു അധ്യാപക സംഘടനകളുടെ മുഖപത്രമായ' ഉർദു ബുള്ളറ്റിൻ' ഉർദുവിനു ജനപ്രീതി വളർത്തുവാനുദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു മാസികയാണ്.
ഭാരതീയ ഭാഷകളുടെ കുടുംബത്തിൽ ഏറ്റവുമടുത്ത ഇരട്ട സഹോദരികളാണ് ഹിന്ദിയും ഉർദുവും.
വ്യാകരണത്തിലും ഘടനയിലും വളരെയധികം അടുപ്പവും സമാനതകളുമുള്ള ഈ ഭാഷകൾ പരസ്പരപൂരകങ്ങളാണെന്നു പറയുന്നതിൽ പിശകില്ല.
സംസ്കൃതത്തിന്റെ അതിപ്രസരം ഹിന്ദിയിലും പേഴ്സ്യൻ, അറബിക് എന്നീ ഭാഷകളുടെ പ്രഭാവം ഉർദുവിലും പ്രകടമായി കാണാം.
(പ്രൊ. സെയ്ദ് മൊഹിദീൻ ഷാ) കൊങ്കണി
ആലപ്പുഴ, ചേർത്തല, കൊച്ചി, കാസർകോട്, നീലശ്വരം എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന ഗൌഡസാരസ്വത ബ്രാഹ്മണരുടെയും അവരുടെ പാർശ്വവർത്തികളുടെയും മാതൃഭാഷയാണ് കൊങ്കണി.
കൊങ്കണദേശത്തിലെ സംസാരഭാഷയാണിത്.
മറാഠി, ഗുജറാത്തി മുതലായ ഭാഷകളുമായി ഇതിനു ബന്ധമുണ്ടെങ്കിലും ഇത് ഒരു സ്വതന്ത്രഭാഷതന്നെയാണെന്നു ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
ഈ അടുത്ത കാലത്തായി കൊങ്കണിഭാഷയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും വളർച്ചയ്ക്കും പ്രചാരത്തിനുമായി കൊച്ചിയിൽ കൊങ്കണി ഭാഷാപ്രചാരസഭ സ്ഥാപിതമായിട്ടുണ്ട്.