smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ദലീപ് സിങ്ങിനെ രാജാവായും ദലീപ് സിങ്ങിനുവേണ്ടി റാണി ജിന്ദൻ തന്നെ റീജന്റായി തുടരാനും ലാൽ സിങ്ങിനെ അവരുടെ മന്ത്രിയായി തുടരാനും ബ്രിട്ടീഷുകാർ അനുവദിച്ചു.
നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാൻ സിഖുകാർക്ക് കഴിവില്ലാതിരുന്നതിനാൽ അരക്കോടി രൂപ രൊക്കമായും ബാക്കിക്ക് കാശ്മീരും ഹസാരയോട് ചേർന്നുള്ള സിന്ധുവിനും ബിയാസിനും ഇടയിലുള്ള മലമ്പ്രദേശങ്ങളും സിഖുകാർ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തു.
സിക്കുസൈന്യത്തിന്റെ സംഖ്യാബലം വെട്ടിക്കുറച്ചു.
വിശാലമായ ഈ മേഖലമുഴുവൻ നിയന്ത്രണത്തിൽവക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ചക്കി നദിവരെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളും കുളു , മണ്ടി , നൂർപൂർ , കംഗ്ര എന്നിവ (ഇവയെല്ലാം ഇന്നത്തെ ഹിമാചൽ പ്രദേശിലാണ് ) ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുകയും ബാക്കി ഭാഗം 1846 മാർച്ച് 16 -ലെ അമൃത്സർ കരാർ പ്രകാരം 75 ലക്ഷം രൂപ പ്രതിഫലം വാങ്ങി ഗുലാബ് സിങ്ങിനു നൽകുകയും ചെയ്തു.
ഗുലാബ് സിങ്ങിനെ ജമ്മുവിന്റെയും കശ്മീരിന്റെയും സ്വതന്ത്രഭരണാധികാരിയായി ബ്രിട്ടീഷുകാർ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
കേണൽ ഹെൻറി ലോറൻസ് ലാഹോറിലെ ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡന്റായി നിയമിതനായി.
1846 ഡിസംബറിൽ ഉണ്ടായ ഭൈറോവൽ സന്ധിയനുസരിച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡന്റിന്റെ കീഴിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാരും സിക്കുകാരും ചേർന്ന ഒരു റീജൻസി കൌൺസിൽ രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ടു.
ലാഹോറിൽ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തെ നിലനിർത്തുന്നതിനും വർഷംതോറും 22 ലക്ഷം രൂപ സൈന്യത്തിന്റെ ചെലവിലേക്കായി നൽകുന്നതിനും തീരുമാനിക്കുകയുണ്ടായി.
ദിലീപ്സിങ്ങിനു പ്രായപൂർത്തിയാവുന്നതുവരെയായിരുന്നു ഈ ഉടമ്പടിയുടെ കാലാവധി.
എന്നാൽ രണ്ടാം ആംഗ്ലോ-സിഖ് യുദ്ധാനന്തരം ബ്രിട്ടീഷുകാർ പഞ്ചാബിനെ അവരുടെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണത്തിൻകീഴിലാക്കുകയും ഈ ഭരണസംവിധാനം അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തു.
അവലംബം പുറംകണ്ണികൾ ഒന്നാം ആംഗ്ലോ-സിഖ് യുദ്ധത്തിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
http://www.indhistory.com/anglo-sikh-war-1.html Archived 2011-10-27 at the Wayback Machine .
http://www.mapsofindia.com/jammu-kashmir/history/first-anglo-sikh-war.html http://www.enotes.com/topic/First_Anglo-Sikh_War
എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് മന്ത്രിസഭ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/First_Kerala_Ministery
1957ലാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ(സി.പി.ഐ) നേതൃത്വത്തിൽ ഇ.
എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് മുഖ്യമന്ത്രിയായി ആദ്യത്തെ മന്ത്രിസഭ നിലവിൽ വന്നത്.
പാർലമെന്ററി സംവിധാനത്തിലൂടെ ഇന്ത്യയിൽ നിലവിൽ വന്ന ആദ്യത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭ കൂടിയായിരുന്നു അത്.
കോൺഗ്രസ്സ് മന്ത്രിസഭകൾ നടപ്പിലാക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത കോൺഗ്രസ്സിന്റെ അഖിലേന്ത്യാ നയമായിരിക്കും തങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ പോവുന്നത് എന്നാണ് മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.
എം.എസ്സ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് സത്യപ്രതിജ്ഞക്കു മുമ്പ് ജനങ്ങളോടായി നടത്തിയ റേഡിയോ സംപ്രേഷണത്തിലൂടെ പ്രഖ്യാപിച്ചത്.
തീരെ ചെറുതായ സമാനരീതിയിലുള്ള രണ്ട് മന്ത്രിസഭകളെ അവഗണിച്ചാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ അധികാരത്തിൽ വരുന്ന ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭകൂടിയായിരുന്നു 1957ൽ കേരളത്തിൽ നിലവിൽ വന്നത്.
1953ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഗയാനയിൽ ചെഡ്ഡി ജഗൻറെ നേ തൃത്വത്തിൽ നിലവിൽ വന്നുവെങ്കിലും, അത് പൂർണ്ണമായും ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയല്ലായിരുന്നു.
വിദ്യാഭ്യാസബിൽ, ഭൂപരിഷ്കകരണ നിയമം തുടങ്ങിയ പുരോഗമനപരിപാടികൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും ഈ മന്ത്രിസഭക്ക് അഞ്ചുവർഷം തികച്ചും ഭരിക്കാനായില്ല.
വിദ്യാഭ്യാസബില്ലിനെ ആയുധമാക്കി പ്രതിപക്ഷ-സാമുദായിക കക്ഷികൾ സർക്കാരിനെതിരേ പ്രക്ഷോഭം ആരംഭിച്ചു.
കാർഷിക നിയമത്തിലൂടെ തങ്ങളുടെ കൈവശംഉള്ള കണക്കില്ലാത്ത ഭൂമി കൈമോശം വരുമെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ സമ്പന്നവർഗ്ഗവും വിമോചനസമരം എന്ന പേരിൽ നടന്ന ഈ പ്രക്ഷോഭത്തെ കൈയ്യയച്ച് സഹായിച്ചിരുന്നു.
1957 ലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാരിനെ സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ രംഗത്തു സംഭവിച്ച അത്ഭുതമായാണ് ലോകം നോക്കിക്കണ്ടത്.
1939 ൽ കേരളത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപംകൊണ്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒരു രാഷ്ട്രീയപാർട്ടി എന്ന നിലയിൽ ജനം അംഗീകരിച്ചിരുന്നത് കോൺഗ്രസ്സിനെ മാത്രമായിരുന്നു.
കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപംകൊള്ളുന്നതിനുമുമ്പ് തന്നെ അതിന്റെ ആശയങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്നു.
സുപ്രധാനമായ അധികാരസ്ഥാനത്തെത്തുവാൻ മാത്രം വളർച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനായിട്ടില്ല എന്നാണ് കോൺഗ്രസ്സ് വിചാരിച്ചിരുന്നത്.
കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളിലെ അവഗണിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ വന്ന മാറ്റമാണ് 1957 ലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭക്ക് കാരണമായതെന്ന് ചരിത്രകാരനായ കെ.എൻ.പണിക്കർ സമർത്ഥിക്കുന്നു.
മന്ത്രിമാരും വകുപ്പുകളും ക്രമം മന്ത്രിമാരുടെ പേര് വകുപ്പ് 1 ഇ.
എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് മുഖ്യമന്ത്രി 2 സി. അച്യുതമേനോൻ സാമ്പത്തികം 3 ടി.വി. തോമസ് ഗതാഗതം , തൊഴിൽ 4 കെ.സി. ജോർജ്ജ്‌ ഭക്ഷ്യം , വനം 5 കെ.പി. ഗോപാലൻ വ്യവസായം 6 ടി.എ. മജീദ്‌ പൊതുമരാമത്ത്‌ 7 പി.കെ. ചാത്തൻ സ്വയം ഭരണം 8 ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരി വിദ്യാഭ്യാസം , സഹകരണം 9 കെ.ആർ. ഗൗരി റവന്യൂ , ഏക്സൈസ്‌ 10 വി.ആർ. കൃഷ്ണയ്യർ നിയമം , വിദ്യുച്ഛക്തി 11 എ.ആർ. മേനോൻ ആരോഗ്യം നേട്ടങ്ങൾ
കോൺഗ്രസ്സ് സർക്കാരുകൾ നടപ്പിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ നയങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുകയാണ് തന്റെ സർക്കാരിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്നായിരുന്നു മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.
എം.എസ്സ് പറഞ്ഞത്.
കമ്മ്യൂണിസത്തെ വളർത്തുകയാണ് തന്റെ ലക്ഷ്യമെങ്കിലും, ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സമുദായം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരിക്കുകയല്ല തന്റെ സർക്കാരിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് സത്യപ്രതിജ്ഞാ ചടങ്ങിനു തലേന്ന് ജനങ്ങളോടായി ചെയ്ത റേഡിയോ സംപ്രേഷണത്തിൽ അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചു പറയുകയുണ്ടായി.
ഈ പ്രസ്താവനയെ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള നടപടികളാണ് സംസ്ഥാനത്തെ ആദ്യത്തെ സർക്കാർ വരുംകാലങ്ങളിൽ സ്വീകരിച്ചത്.
കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ നിരോധനം
മന്ത്രിസഭ നിലവിൽ വന്ന് ഒരാഴ്ച തികയുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ സർക്കാർ കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ നിരോധന നിയമം നടപ്പിൽ വരുത്തി.
ഇതുപ്രകാരം കർഷകൻ താമസിക്കുന്ന ഭൂമിയിൽ നിന്നും അവനെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കുന്നത് എന്ത് കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടായാലും ഈ നിയമം മൂലം തടയപ്പെട്ടു.
പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സർക്കാരാണ് ഇതെന്ന ചിന്ത ജനങ്ങളിലേക്കെത്താൻ ഈ നടപടികൾ കാരണം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
ഇന്ത്യയിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഇത്തരം ഒരു ഓർഡിനൻസ് നിലവിൽ വരുന്നതെന്ന് നിയമം അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.
എം.എസ്സ് പറയുകയുണ്ടായി.
ദ കേരള സ്റ്റേ ഓഫ് എവിക്ഷൻ പ്രൊസീഡിംഗ്സ് ഓർഡിനൻസ് 1957 എന്നതായിരുന്നു ഈ നിയമത്തിന്റെ പേര്.
വിദ്യാഭ്യാസ ബിൽ
കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് സമൂലമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിസഭ കൊണ്ടുവന്ന ബില്ലായിരുന്നു 1957ലെ വിദ്യാഭ്യാസ ബിൽ.
മന്ത്രിസഭയിലെ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായിരുന്ന ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരിയായിരുന്നു ബിൽ സഭയിൽ അവതരിപ്പിച്ചത്.
9000 ത്തോളം  വിദ്യാലയങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നതിൽ പകുതിയോളവും അന്ന് സ്വകാര്യമേഖലയിലായിരുന്നു.
സ്വകാര്യമേഖലയിലെ അദ്ധ്യാപകർക്ക് നിയമപരമായ പരിരക്ഷ നൽകാൻ കൂടിയുള്ളതായിരുന്നു ഈ ബില്ലെന്ന് ബിൽ സഭയിൽ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മുണ്ടശ്ശേരി പറയുകയുണ്ടായി.
വിദ്യാഭ്യാസവകുപ്പിൽ നിന്നും ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള നടപടികളും നിബന്ധനകളും സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്കും കൂടി ബാധകമാക്കുന്നതായിരുന്നു ബിൽ.
സർക്കാരിൽ നിന്നും പണം കൈപ്പറ്റി, അത് സ്വകാര്യ സ്കൂൾ മാനേജർമാർ തോന്നിയതുപോലെ അദ്ധ്യാപകർക്ക് വിതരണം ചെയ്യുക വഴി, അദ്ധ്യാപകനും, സ്വകാര്യ സ്കൂൾ ഭരണനേതൃത്വവും തമ്മിൽ ഒരു യജമാന,ഭൃത്യ ബന്ധമാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്.
പുതിയ ബിൽ വഴി ശമ്പളം സർക്കാർ നേരിട്ട് അദ്ധ്യാപകരുടെ കൈകളിലെത്തുവാനുള്ള സംവിധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിദ്യാഭ്യാസ നടത്തിപ്പിൽ ജനകീയ സഹകരണം, സൗജന്യവും നിർബന്ധിതവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ പുരോഗമനാശയങ്ങൾ പുതിയ ബില്ലിലുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വജനപക്ഷപാതത്തിലൂടെ നടത്തുന്ന അദ്ധ്യാപകനിയമനങ്ങളും, ശമ്പള വിതരണത്തിലുള്ള ക്രമക്കേടുകളും പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിവുള്ളതായിരുന്നു മുണ്ടശ്ശേരി അവതരിപ്പിച്ച വിദ്യാഭ്യാസ ബിൽ.
നിയമമനുസരിക്കാത്ത സ്കൂളുകൾ പിടിച്ചെടുക്കാൻ സർക്കാരിന് അധികാരം നൽകുന്നതു കൂടിയായിരുന്നു ഈ ബിൽ.
കേരളത്തിലെ ഭൂവുടമ ബന്ധങ്ങളിൽ സമഗ്രവും, സമൂലവും ആയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുവാൻ  ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ട് കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നതാണ് ഈ ബില്ലെന്നാണ് ബില്ലിന്റെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിൽ മന്ത്രിയായിരുന്ന കെ.ആർ. ഗൗരിയമ്മ പറഞ്ഞത്.
കൃഷി ചെയ്യുന്ന കർഷകന് ആ ഭൂമിയിൽ സ്ഥിരാവകാശം, കുടിയാന് മര്യാദപ്പാട്ടം, ഭൂവുടമസ്ഥതയ്ക്ക് പരിധി, കൃഷിക്കാർക്ക് അവർ കൈവശം വയ്ക്കുന്ന ഭൂമി ഉടമസ്ഥനിൽ നിന്നും ന്യായമായ വിലയ്ക്ക് സ്വന്തമാക്കാനുള്ള അവകാശം എന്നിവ പുതിയ ഭൂരിപഷ്കരണബില്ലിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളായിരുന്നു.
കാർഷിക പരിഷ്കാരങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് ആസൂത്രണ കമ്മീഷന്റെ ശുപാർശകളെകൂടി കണക്കിലെടുത്താണ് പുതിയ ബിൽ തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നത്.
തുണ്ടു തുണ്ടായി കിടക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുചേർത്ത് കൃഷിചെയ്ത് കർഷകവൃത്തി ആദായകരമാക്കുക എന്നത് ആസൂത്രണ കമ്മീഷന്റെ ഒരു സുപ്രധാന ശുപാർശയായിരുന്നു.
തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവിന്റെ വകയായിരുന്നതും എന്നാൽ പിന്നീട് സർക്കാരിലേക്കു വിട്ടുകൊടുത്തതുമായ ഭൂമിയിൽ കുടിയാന്മാരിൽ നിന്നും ഈടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന വർദ്ധിച്ച കരം പുതിയ സർക്കാർ നിറുത്തലാക്കിക്കൊണ്ട് ഉത്തരവ് പുറപ്പെടുവിച്ചു.
പുതിയ ബിൽ നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക വഴി കാലാകാലങ്ങളായി നിലനിന്നിരുന്ന ജന്മി സമ്പ്രദായത്തെ ഇല്ലാതാക്കാനാണ് നിലവിലുള്ള സർക്കാർ ശ്രമിച്ചത്.
വ്യവസായ ബന്ധ ബിൽ
കേരളത്തിലെ വ്യവസായമേഖലയിൽ തൊഴിൽ ദാതാവും, തൊഴിലാളിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢവും, സുതാര്യവും ആക്കാൻ വേണ്ടി പ്രഥമ സർക്കാർ അവതരിപ്പിച്ച ബിൽ ആയിരുന്നു ഇത്.
അമ്പതിനു മുകളിൽ തൊഴിലാളികളുള്ള ഏതൊരു സ്ഥാപനത്തിലും, തൊഴിലാളികളുടെ ക്ഷേമത്തിനു, തൊഴിലാളികളും, തൊഴിൽ ദാതാവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഊഷ്മളമാക്കാനും, അവർ  തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും വേണ്ടി ഒരു വർക്സ് കമ്മിറ്റി നിർബന്ധമായും സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കണമെന്ന് വ്യവസായ ബന്ധ ബിൽ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.
തൊഴിലാളികളുടെ ആകെ എണ്ണത്തിന്റെ പതിനഞ്ച് ശതമാനം വരുന്ന തൊഴിലാളികൾ അംഗങ്ങളായ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ തൊഴിൽ ഇടത്തിൽ അംഗീകൃതമായിരിക്കുമെന്ന് പുതിയ നിയമം ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു.
വ്യവസായങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നതിനാവശ്യമായ യന്ത്രോപകരണങ്ങളും, ഉത്പാദനത്തിനുവേണ്ട അസംസ്കൃതവസ്തുക്കളും വാങ്ങുവാനും വ്യവസായികളെ  സർക്കാർ സഹായിക്കുന്നമെന്ന് ഉറപ്പുകൊടുത്തു.
കൂടാതെ, ഉത്പന്നങ്ങൾക്ക് ആഭ്യന്തരവും, വിദേശീയവുമായ വിപണി കണ്ടെത്തുന്നതിനും സർക്കാർ വ്യവസായികളെ സഹായിക്കുമെന്നും വ്യവസായ ബന്ധ ബില്ലിൽ പറയുന്നു.
വ്യവസായം ദേശസാത്കരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും വ്യക്തമായ നിലപാട് സർക്കാരിനുണ്ടായിരുന്നു.
ദേശീയ സമ്പത്തിന് നഷ്ടം വരുന്ന രീതിയിൽ ഏതെങ്കിലും വ്യവസായത്തിന്റെ ഭരണനിർവ്വഹണത്തിൽ കുഴപ്പം വരുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ സർക്കാരിന്റെ നയങ്ങൾ അനുസരിക്കാൻ അവർ തുടർച്ചയായി വിസമ്മതിക്കുകയോ ചെയ്താൽ മാത്രമേ ഒരു വ്യവസായം ദേശസാത്കരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സർക്കാർ ആലോചിക്കുകയുള്ളു എന്ന് വ്യവസായ നയം  ഉറപ്പു നൽകുന്നു.
അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം
സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങൾ വിപുലമാക്കുക എന്നതായിരിക്കും പുതിയ സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തന പരിപാടികളിലൊന്ന് എന്ന് മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.
എം.എസ്സ് അധികാരമേറ്റയുടനെ വ്യക്തമാക്കുകയുണ്ടായി.
ഈ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാൻ ഗ്രാമതലത്തിലും, അതിനുമേലെയും നിലവാരമുള്ള തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഭരണസമിതികൾ രൂപീകരിച്ച്, ഇത്തരം ഭരണസമിതികളിലൂടെ കൂടുതൽ അധികാരം ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കും എന്നും അദ്ദേഹം പറയുകയുണ്ടായി.
ഇതിനെക്കുറിച്ചു പഠിക്കുവാനായി മുഖ്യമന്ത്രി അദ്ധ്യക്ഷനായുള്ള ഒരു ഭരണപരിഷ്കാര കമ്മിറ്റിയെ സർക്കാർ നിയോഗിക്കുകയുണ്ടായി.
മുഖ്യമന്ത്രിയെക്കൂടാതെ ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരി, എച്ച്.ഡി.മാളവ്യ, എൻ.ഇ.
എസ്.രാഘാവാചാരി, കെ.എസ്.മേനോൻ, പി.എസ്.നടരാജപിള്ള, നന്ദൻമേനോൻ, പരമേശ്വരൻ പിള്ള എന്നിവരായിരുന്നു സമിതിയിലെ അംഗങ്ങൾ.
കമ്മിറ്റി  നിർദ്ദേശിച്ച ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മുഖ്യമായത് അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം ആയിരുന്നു.
കമ്മിറ്റിയുടെ നിർദ്ദേശങ്ങളനുസരിച്ച് സർക്കാർ, കേരള പഞ്ചായത്ത് ബില്ലിനും (1958), കേരള ജില്ലാ കൗൺസിൽ ബില്ലിനും (1959)  രൂപം നൽകി.
ജില്ലാ കൗൺസിലുകൾ ഒരു തദ്ദേശസ്വയം ഭരണ സ്ഥാപനം എന്ന രീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ച് ജില്ലാ തലത്തിൽ അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം നടത്തുക എന്നതായിരുന്നു ജില്ലാ കൗൺസിൽ ബില്ലിന്റെ മുഖ്യ ലക്ഷ്യം.
ഗ്രാമ തലത്തിൽ പഞ്ചായത്തുകൾ എന്ന സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലൂടെ അധികാരം ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു കേരള പഞ്ചായത്ത് ബില്ലിലൂടെ സർക്കാർ ഉദ്ദേശിച്ചത്.
ഈ ബില്ലുകൾ നിയമസഭ ചർച്ചക്കെടുക്കുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നെ, കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ മന്ത്രിസഭ അധികാരത്തിൽ നിന്നും പുറംതള്ളപ്പെട്ടു.
എം.എസ്സ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 1957ൽ അധികാരത്തിലെത്തിയ സർക്കാർ ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യകാര്യത്തിൽ അതീവ ശ്രദ്ധ പുലർത്തിയിരുന്നു.
1946ലെ ഭോർ കമ്മറ്റി ശുപാർശ പ്രകാരം ഇന്ത്യയിൽ 2000 ആളുകൾക്ക് ഒരു ഡോക്ടർ വേണമെന്നായിരുന്നു കണക്കെങ്കിൽ കേരളത്തിൽ അത് 1957ൽ 9260 പേർക്ക് ഒരു ഡോക്ടർ എന്നതായിരുന്നു അനുപാതം.
ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ കൂടി കണക്കിലെടുത്തുകൊണ്ടാണ് പുതിയ മെഡിക്കൽ കോളേജ് സ്ഥാപിക്കാൻ മന്ത്രിസഭ തയ്യാറെടുത്തത്.
29 മെയ് 1957 ന് ഗവർണ്ണറായിരുന്ന ബി.രാമകൃഷ്ണ റാവു, കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിനു ശിലാസ്ഥാപനം നിർവ്വഹിച്ചു.
വിശദമായ ചികിത്സകൾക്ക് അതുവരെ ജനങ്ങൾക്കാശ്രയമായിരുന്നത് തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജ് മാത്രമായിരുന്നു.
ചികിത്സകൾക്കായി തിരുവനന്തപുരം വരെ യാത്ര ചെയ്യുക എന്നത് മലബാറിലുള്ളവർക്ക്  ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടുളവാക്കുന്ന കാര്യവുമായിരുന്നു.
15 മാർച്ച് 1959 ന് കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ്,  ഇ.
എം.എസ്സ് ജനങ്ങൾക്കായി തുറന്നുകൊടുത്തു.
പൊതുവിതരണ സമ്പ്രദായം
സംസ്ഥാനത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് ചുരുങ്ങിയ നിരക്കിൽ ഭക്ഷ്യപദാർത്ഥങ്ങൾ പൊതുവിതരണ സമ്പ്രദായത്തിലൂടെ വിതരണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
പിന്നീട് ഇന്ത്യ ഒട്ടാകെ ഈ ഒരു രീതി നടപ്പിലാക്കാൻ കേന്ദ്രസർക്കാരുകൾ തീരുമാനിക്കുകയുണ്ടായി.
മിനിമം അളവിൽ ഭക്ഷണം സംസ്ഥാനത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമാകുന്നു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ സർക്കാരിന് കഴിഞ്ഞു.
ആഹാരം ലഭ്യമായതോടെ, രോഗപ്രതിരോധശേഷി കൈവരിക്കാനും, സാംക്രമികരോഗങ്ങളിൽ നിന്നും വിടുതൽ നേടാനും ദരിദ്രജനങ്ങൾക്കു കഴിഞ്ഞു.
പുതിയ വിദ്യാഭ്യാസ ബിൽ നിലവിൽ വന്നാൽ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ തങ്ങളുടെ താൽപര്യങ്ങൾ ഹനിക്കപ്പെടുമെന്ന് ക്രൈസ്തവ സമുദായശക്തികൾ മനസ്സിലാക്കി.
ഇത് വിദ്യാഭ്യാസബില്ലിനെതിരേയുള്ള എതിർപ്പിനു കാരണമായി.
ഇതോടൊപ്പം മന്നത്തു പദ്മനാഭന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള എൻ.എസ്.എസ്സും കൂടി ചേർന്നതോടെ അത് നിലവിലുള്ള സർക്കാരിനെ അധികാരത്തിൽ നിന്നും പുറത്താക്കാനുള്ള ഒരു സമരമായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു.
ഒരണയ്ക്ക് ബോട്ടു യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള സൗകര്യം പുനസ്ഥാപിക്കാൻ വേണ്ടി 1957 ലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാരിനെതിരേ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടത്തിയ പ്രക്ഷോഭമാണ് ഒരണസമരം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.
സർക്കാരിന്റെ ഭരണനടപടികളിലൊന്നായിരുന്നു കുട്ടനാട്ടിലെ ജലഗതാഗതരംഗം ദേശസാത്കരിച്ചത്.
ആലപ്പുഴ -കുട്ടനാട്, കോട്ടയം മേഖലയിൽ ജനങ്ങൾ ഗതാഗതത്തിനായി കൂടുതലും ആശ്രയിച്ചിരുന്നത് ബോട്ടുകളേയായിരുന്നു.
ബോട്ടുടമകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ക്രൈസ്തവസമുദായത്തിൽപ്പെട്ട മുതലാളിമാരായിരുന്നു.
സർക്കാർ നിയന്ത്രണങ്ങൾ കൊണ്ടു വരുന്നതിനു മുമ്പ് ഉടമകൾ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ചാണ് നിരക്കുകൾ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത്.
സർക്കാരിന്റെ സദുദ്ദേശത്തിന് എന്നാൽ വിപരീത ഫലമാണ് ലഭിച്ചത്.
കേവലം ഒരു വിദ്യാർത്ഥി സമരം എന്നതിലുപരി അധികാരത്തിലിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാരിനെ താഴെയിറക്കാൻ നടന്ന വിമോചനസമരത്തിന്റെ ശക്തിവർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള സമരമായിരുന്നു വാതിലായിരുന്നു ഒരണസമരം എന്ന് ഇ.
എം.എസ്സ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
ആന്ധ്രാ അരി കുംഭകോണം : കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ മന്ത്രിസഭയുടെ കാലത്ത് മാനദണ്ഡങ്ങൾ നോക്കാതെ സ്വകാര്യ വ്യക്തിയിൽ നിന്നും സംസ്ഥാനത്തിനാവശ്യമായ അരി വാങ്ങിയതിലൂടെ ഖജനാവിന് ലക്ഷങ്ങളുടെ നഷ്ടം നേരിട്ടു എന്ന് പ്രതിപക്ഷം ആരോപിക്കുകയുണ്ടായി, അതിനെ തുടർന്നുണ്ടായ വിവാദമാണ് ആന്ധ്രാ അരി കുംഭകോണം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.
1956 ലെ വേനൽക്കാലത്ത് അരിയുടെ വില കുതിച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങി, ഈ വിലവർദ്ധനവിനെ നേരിടാൻ സംസ്ഥാനത്ത് അങ്ങോളമിങ്ങോളം ന്യായവില ഷാപ്പുകൾ സർക്കാർ ആരംഭിച്ചെങ്കിലും, അരിയുടെ ദൗർലഭ്യം മൂലം ഈ നടപടിക്ക് വിചാരിച്ച ഗുണം കിട്ടിയില്ല.
ഈ ഇടപാടിലൂടെ സർക്കാർ ഖജനാവിന് നഷ്ടം നേരിട്ടുവെന്നും, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് വില്പനക്കാരനിൽ നിന്നും കമ്മീഷൻ ലഭിച്ചുവെന്നും പ്രതിപക്ഷം ആരോപിച്ചു.
ഈ അരി ഇടപാടിൽ സംസ്ഥാനത്തിനു ഭയങ്കരമായ നഷ്ടം നേരിട്ടു എന്ന് കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ചുവെങ്കിലും, ഈ റിപ്പോർട്ട് സർക്കാർ തള്ളിക്കളയുകയായിരുന്നു.
വിമോചന സമരം
കേരളസംസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യത്തെ  മന്ത്രിസഭക്കെതിരായി 1958-ൽ ആരംഭിച്ച രാഷ്ട്രീയപ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു വിമോചനസമരം.
ഇതിനു പിന്നിലുള്ള പ്രധാന ശക്തികൾ കത്തോലിക്കാ സഭ , മന്നത്തു പത്മനാഭന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നായർ സർ‌വ്വീസ് സൊസൈറ്റി (എൻ.എസ്.എസ്), മുസ്ലീം ലീഗ് എന്നിവ ആയിരുന്നു.
പുറത്താക്കൽ
എം.എസ്സ് സർക്കാരിന്റെ പുറത്താക്കൽ ആയിരുന്നു വിമോചനസമരത്തിന്റെ വിജയം.
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു കറുത്ത ഏടായി ഈ സംഭവം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.1957 ൽ കേരളത്തിൽ ഒരു സ്വകാര്യ സന്ദർശനത്തിനെത്തിയ വി.കെ. കൃഷ്ണമേനോൻ , കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയസ്ഥിതി തീരെ മോശമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയുണ്ടായി.
അക്കാലത്ത് സംഘടനയുടെ അദ്ധ്യക്ഷപദവിയിലെത്തിയിരുന്ന ഇന്ദിരയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കോൺഗ്രസ് പാർട്ടി, ഇ.
കുറിപ്പുകൾ ൧ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിലെ ഭരണം ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്ന വിധത്തിലല്ല നടക്കുന്നതെന്ന സംസ്ഥാന ഗവർണറുടെ ശുപാർശയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ടി സംസ്ഥാനത്തെ ഭരണനിർവ്വഹണം രാഷ്ട്രപതിക്കോ അതല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം അധികാരം നൽകുന്ന സംസ്ഥാന സർക്കാർ അല്ലാത്തെ മറ്റേതൊരു സംവിധാനത്തിനോ ഏറ്റെടുക്കാൻ അധികാരം നൽകുന്നതാണ് ഭരണഘടനയിലെ 356 ആം വകുപ്പ് അവലംബം
ഒന്നാം അന്താരാഷ്ട്ര ഇന്ത്യൻമഹാസമുദ്ര പര്യവേക്ഷണം ഈ ലേഖനം ഏതെങ്കിലും സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുള്ള വേണ്ടത്ര തെളിവുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നില്ല.
1959 മുതൽ 1966 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ, ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ  ഏകദേശം  14 ഓളം രാജ്യങ്ങൾ പങ്കെടുത്തുകൊണ്ട്  ആദ്യത്തെ അന്താരാഷ്ട്ര ഇന്ത്യൻമഹാസമുദ്ര പര്യവേക്ഷണം  നടന്നു .
46 ഓളം ഗവേഷണ കപ്പലുകൾ ആയിരുന്നു പര്യവേഷണത്തിനു സഹായം നല്കിയത്.
സമുദ്ര  ഗവേഷണ മേഖലയിൽ ഒന്നാം അന്താരാഷ്ട്ര ഇന്ത്യൻമഹാസമുദ്ര പര്യവേക്ഷണം വലിയൊരു മുതൽക്കൂട്ടായിരുന്നു.
ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട  സമുദ്രവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ  വിവിധ മേഖലയിലെ വിപ്ലവകരമായ പഠനങ്ങൾക്ക്  തുടക്കം കുറിക്കാൻ പര്യവേഷണം സഹായകരമായി .
ഈ പര്യവേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ്  ഇന്ത്യയിൽ നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഓഷ്യാനോഗ്രഫി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് .
ഒന്നാം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം (1857) ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Indian_Rebellion_of_1857
1857-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി ഭരണത്തിന് എതിരെ അതേ കമ്പനി സൈന്യത്തിലെ ശിപായിമാർ എന്നു വിളിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യക്കാരായ ഭടന്മാർ തുടങ്ങുകയും മുഗൾ രാജാവ് ബഹദൂർഷായെ നേതൃത്വത്തിൽ അവരോധിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും, ഉത്തര-മദ്ധ്യേന്ത്യയിൽ ആകെ പരക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സായുധസമരമാണ് 1857-ലെ ഒന്നാം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം .
മഹാവിപ്ലവം , ഇന്ത്യൻ ലഹള , 1857ലെ കലാപം എന്നിങ്ങനെ പല പേരുകളിലും ഈ കലാപം അറിയപ്പെടുന്നു.
1857 മെയ് 10ന് മീററ്റിൽ തുടങ്ങി, വടക്കൻ ഗംഗാ സമതലത്തിലും മദ്ധ്യേന്ത്യയിലും പെട്ടെന്ന് വ്യാപിച്ച കലാപം, 1858 ജൂൺ 20-ന് ഗ്വാളിയാർ ബ്രിട്ടീഷ് കമ്പനിപ്പട കീഴ്പ്പെടുത്തിയതോടെ അവസാനിച്ചു.
ചരിത്രത്തിൽ വളരെയേറെ ചർച്ചകൾക്കും വിവാദങ്ങൾക്കും ഈ സംഭവം കാരണമായിട്ടുണ്ട്.
ഈ കലാപത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ, മൗലികസ്വഭാവം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
ഈ സൈനികകലാപം,  ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ജനകീയപ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് നാന്ദികുറിച്ചു എന്നതിന്റെ പേരിലും ശ്രദ്ധേയമാണ്.
യൂറോപ്യൻ കമ്പനികൾ 16 - 17 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ഇന്ത്യയിൽ എത്തിയത് കച്ചവടത്തിനായിട്ടാണ്.
ആദ്യകാലത്ത്, ഇന്ത്യയിൽ കച്ചവടാധിപത്യം നേടുന്നതിനായി യൂറോപ്പുകാർ(പ്രധാനമായി പോർച്ചുഗീസുകാരും, ഡച്ചുകാരും ഫ്രഞ്ചുകാരും ഇംഗ്ലീഷുകാരും) പരസ്പരം മത്സരിക്കുകയും യുദ്ധം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
ഒടുവിൽ മേൽക്കൈ നേടിയത് ഇംഗ്ലീഷ് ഈസ്റ്റിന്ത്യാക്കമ്പനിയാണ് .
അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിൽ പ്രബലമായിരുന്ന മുഗൾ സാമ്രാജ്യം തകർച്ചയിലായിരുന്നു.
നിരവധി ചെറുകിട നാട്ടുരാജ്യങ്ങളും അന്നു നിലവിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും അവർ ധനത്തിനും അധികാരത്തിനുമായി പരസ്പരം മത്സരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇംഗ്ലീഷുകാർ ഈ മത്സരങ്ങളിലും യുദ്ധങ്ങളിലും ചേരിചേരുകയും ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുകയും നാട്ടുരാജ്യങ്ങളെ  സാമ്പത്തികമായി ചൂഷണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
1757ലെ പ്ലാസി യുദ്ധത്തോടെ ഇംഗ്ലീഷ് ഈസ്റ്റിന്ത്യാക്കമ്പനി നാട്ടുരാജാക്കന്മാരെ നിഷ്കാസനം ചെയ്തുകൊണ്ട് നേരിട്ടു ഭരണം നടത്താൻ തുടങ്ങി.
കമ്പനി ഭരണം, അന്നു വരെ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന സാമ്പത്തികക്രമം തകർക്കുകയും അതിരൂക്ഷമായ ചൂഷണം നടത്തുകയും ചെയ്തു.
കർഷകരും കൈത്തൊഴിൽ ചെയ്യുന്നവർക്കും തൊഴിലും വരുമാനവും നഷടപ്പെട്ടു.
സമുദായങ്ങൾ ദരിദ്രരായി.
വിദേശികളുടെ ഭരണത്തോട് അങ്ങനെ രൂക്ഷമായ അമർഷം ഉയർന്നുവന്നു.
ആദ്യകാലം മുതൽ തന്നെ കമ്പനി ഭരണത്തിനെതിരായി നിരവധി ജനപ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്.
പൊതുവെ, സ്ഥാനഭ്രഷ്ടരാക്കപ്പെട്ട ഭരണാധികാരികൾ ഉദ്യോഗസ്ഥപ്രമുഖർതുടങ്ങിയവരാണ് പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നയിച്ചത്.
എന്നാൽ കർഷകരും കൈത്തൊഴിലുകാരും അടങ്ങുന്ന ബഹുജനങ്ങളും ഈ സമരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നു.
ആന്ധ്രയിൽ വൈശ്യനഗരൻ രാജാക്കന്മർ (1794) മൈസൂരിൽ ധോണ്ട്ജിവാഗ് എന്ന് ഭരണാധികാരി (1800) മലബാറിൽ പഴശ്ശിരാജാ (1800-05) തിരുവിതാംകൂറിൽ വേലുത്തമ്പി ദളവ (1809) തമിഴ്നാട്ടിൽ പൊളിഗറുകൾ (1801-15) കച്ചിൽ നാടുവാഴികൾ (1818-32) അലിഗഡിൽ തലൂക്ദാർമാർ (1814-17) ഹരിയാനയിൽ ജാട്ടുമുഖ്യന്മാർ (1824) തുടങ്ങിയവ അത്തരം പ്രക്ഷോഭങ്ങളിൽ ചിലതാണ്.
കമ്പനി ഭരണത്തിനെതിരായി ഗോത്രകലാപങ്ങളും കർഷകസമരങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്.
പൊതുവെ ലളിതവും സുരക്ഷിതവുമായ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരെ നികുതിപിരിച്ചും കച്ചവടമാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചും ചൂഷണം ചെയ്തതാണ് ഗോത്രകലപങ്ങൾക്കു കാരണം.
ബംഗാളിൽ ചുവാറുകൾ , ബീഹാറിൽ സാന്താളുകൾ , പശ്ചിമ ഇന്ത്യയിലെ ഭില്ലകൾ , ഗുജറാത്തിൽ കോലികൾ , അസമിലെ ഖാസികൾ , ഛോട്ടാനാഗ്പൂരിലെ കോളുകൾ , ഒറീസയിലെ ഗോണ്ടുകൾ തുടങ്ങിയ ഗോത്രങ്ങൾ കലാപം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കമ്പനിച്ചൂഷണത്തിനെതിരെ നടന്ന കർഷകകലാപങ്ങൾ പലതും കവർച്ചകളായോ ക്രമസമാധാനക്കുഴപ്പങ്ങളായോ ആണ് കമ്പനി ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ ഉള്ളത്.
ആ കലപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ അധികം ലഭ്യമല്ല.
ചില കലാപങ്ങൾ മതപരവും കൂടിയായിരുന്നു.
വഹാബി പ്രസ്ഥാനം , ബംഗാളിലെ പഗല്പാത്തി-ഫറൈസി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, പഞ്ചാബിലെ കൂക കലാപം തുടങ്ങിയവ ചില ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
ഇന്ത്യക്കാർക്കും ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിനുമെതിരായി ബ്രിട്ടീഷുകാരിൽ പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ രൂപംകൊണ്ട പുതിയ മനോഭാവമാണ് ലഹളയുടെ കാരണം എന്ന് പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്.
ആദ്യകാല ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികൾ ഇന്ത്യൻരീതികളെ സ്വാംശീകരിച്ചായിരുന്നു ഇവിടെ ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്.
ഉദാഹരണമായി ഡെൽഹിയുടെ ആദ്യത്തെ റെസിഡന്റായിരുന്ന ഡേവിഡ് ഒക്റ്റർലോണിയെപ്പോലെയുള്ളവർ വേഷത്തിലും ജീവിതരീതികളിലുമെല്ലാം മുഗൾ ശൈലി സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ പിൽക്കാലത്തെ ഉദ്യോസസ്ഥർ ഇന്ത്യൻ രീതികളും വിശ്വാസങ്ങളും അധമമാണെന്ന കാഴ്ചപ്പാടുള്ളവരായിരുന്നു.
യൂറോപ്പിൽ ഫ്രെഞ്ചുകാരെയും ഇന്ത്യയിൽ അവരുടെ വമ്പൻ എതിരാളികളെയും തോൽപ്പിച്ച ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ സൈനികശക്തിയുടെ ഉയർച്ചയും സുവിശേഷാനുസാരമായ ക്രിസ്തീയതയുടെ ഉയർച്ചയുമാണ് ഈ മാറ്റത്തിന് കാരണമായത്.
യൂറോപ്യൻമാർ അവർ ഉന്നതരാണെന്ന് പ്രത്യക്ഷമായിത്തന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കാനാരംഭിച്ചു.
വാറൻ ഹേസ്റ്റിങ്സ് പോലെയുള്ള പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികൾ ഇന്ത്യക്കാരെ പൗരാണികവിജ്ഞാനത്തിന്റെ അവകാശികളായി കണക്കാക്കിയിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് അവർ വെറും ബുദ്ധിശൂന്യരായ അപരിഷ്കൃതരാണെന്നും ദുർന്നടപ്പുകാരുമാണെന്നാണ് പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ കണക്കാക്കിയത്.
അവരെ മതംമാറ്റുക എന്നത് അത്യാവശ്യമായും കരുതി.
മതപരിവർത്തനം ലക്ഷ്യമിട്ട് മിഷണറി പ്രവർത്തനങ്ങളെ അവർ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ത്യൻ ഭാര്യമാരെ സ്വീകരിച്ച് സഹജീവനം നടത്തിയിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ രീതിയും അതിന്റെ തെളിവുകളും പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായി.
ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ വിൽപ്പത്രങ്ങളിൽ ഇന്ത്യൻ ഭാര്യമാരുടെ പേരുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തുന്ന രീതി അവസാനിച്ചു.
ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യൻ ഭാര്യമാരെ സ്വീകരിക്കുന്നതും ഇന്ത്യൻ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നതും അത്ഭുതത്തിനും പരിഹാസത്തിനും പാത്രമായിരുന്നു.
മതത്തിന്റെ സ്വാധീനം ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെയിടയിൽപ്പോലും ഇക്കാലഘട്ടത്തിൽ വർദ്ധിച്ചിരുന്നു.
നൃത്തവും നാടകങ്ങളും മൽസരങ്ങളും പാർട്ടികളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതുമെല്ലാം മതവിരുദ്ധമാണെന്നും അവയൊന്നും പാടില്ലെന്നുമുള്ള ഒരു ബോധം ബ്രിട്ടീഷ് സമൂഹത്തിനിടയിൽത്തന്നെ വേരുപിടിച്ചുവന്നിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യയെ ഭരിച്ചാൽ മാത്രം പോര, അവരെ വിശ്വാസപരമായി ഉദ്ധരിക്കണം എന്ന അഭിപ്രായവും 1840-കളിലും 50-കളിലും ഉയർന്നു.
കമ്പനി അവരുടെ അധികാരം മതപരിവർത്തനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് ഡെൽഹിയിലെ ചാപ്ലൈനായ ജോൺ ജെന്നിങ്സും , കൽക്കത്തയിലെ എഡ്മണ്ട്സും ആവശ്യപ്പെട്ടു.
കൽക്കത്തയിലെ ബിഷപ്പായിരുന്ന റെജിനോൾഡ് ഹെബറിന്റെ ആശയങ്ങളായിരുന്നു ഇവർ പിന്തുടർന്നിരുന്നത്.
പാതിരികൾക്കുപുറമേ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും മതപ്രചാരണം അവരുടെ ചുമതലയായി ഏറ്റെടുത്തു.
ഹെർബെർട്ട് എഡ്വേഡ്സ് , ഫത്തേപ്പൂരിലെ ജില്ലാ ജഡ്ജായിരുന്ന റോബെർട്ട് ടക്കർ തുടങ്ങിയ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഇതിനുദാഹരണമാണ്.
ചാൾസ് ഗ്രാന്റ് പോലെയുള്ള ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ ഡയറക്റ്റർമാർക്കും ഇതേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു.
വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യയിലെ പല ഉന്നതോദ്യോഗസ്ഥരും ജോൺ ജെന്നിങ്സിനെപ്പോലുള്ള മിഷണറിമാരുടെ ദൌത്യസംഘത്തിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്നു എന്നതിനാൽ മിഷണറി പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഔദ്യോഗികപരിവേഷം ലഭിക്കുകയും, പ്രവർത്തകർക്ക് ഏതൊരു മേഖലയിലേക്കും കടന്നുചെല്ലുവാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
തടവുകാർക്ക് മതപ്രഭാഷണം നൽകാൻ വരെ മിഷണറിമാർക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു എന്ന ആരോപണം ഇക്കാലത്തുയർന്നിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ മനോഭാവത്തിലുണ്ടായ ഈ മാറ്റം ഇരുകൂട്ടർക്കുമിടയിൽ വെറുപ്പിലേക്കും വംശീയവിദ്വേഷത്തിലേക്കും കൊണ്ടെത്തിച്ചു.
ഇത് 1857-ലെ ലഹളയുണ്ടാവാനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട കാരണമായി വിലയിരുത്തുന്നു.
1850-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ നിരവധി ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ഇന്ത്യയിലെ മുഗൾ രാജസഭയെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനും, ബ്രിട്ടീഷ് നിയമങ്ങളും സാങ്കേതികവിദ്യയും ഇന്ത്യയിൽ കൊണ്ടുവരാനും ഇതിനുപുറമേ ക്രിസ്തുമതവും ഇന്ത്യയിൽ വളർത്താനുമുള്ള പദ്ധതികളുണ്ടായിരുന്നു.
മിഷണറി പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒരുവശത്ത് തീവ്രമാകുന്ന സമയത്ത് ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചുവന്ന സതി പോലുള്ള മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ ബ്രിട്ടീഷുകാർ നിയമം മൂലം നിരോധിച്ചു.
സർക്കാരിന്റെ അനാഥാലയങ്ങളിലെ കുട്ടികളെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ മതം മാറ്റിക്കുന്നു എന്ന ആരോപണം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ 1832-ൽ കൊണ്ടുവന്ന നിയമപ്രകാരം മതം മാറിയ കുട്ടികൾക്ക് പാരമ്പര്യസ്വത്തിൽ അവകാശം നൽകിയത് ഈ ആരോപണത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തി.
ശരിയത്ത് അനുസരിച്ച് നിഷിദ്ധമായ കാര്യമായിരുന്നു ഇത്.
ഇന്ത്യയുടെ ഭരണരംഗത്ത് ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ തന്നിഷ്ടപ്രകാരമുള്ള മറ്റൊരു നടപടിയായിരുന്നു ഭരണഭാഷാസ്ഥാനത്തുനിന്ന് പേർഷ്യനെ ഒഴിവാക്കി ഇംഗ്ലീഷിനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച നടപടി.
പരമ്പരാഗതവിദ്യാഭ്യാസരീതികൾ പ്രാകൃതമാണെന്ന് കണക്കാക്കി ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് പ്രാമുഖ്യം നൽകി.
എന്നാൽ പുതിയ ഇംഗ്ലീഷ് കോളേജുകളിൽ പഠിച്ച ഇന്ത്യക്കാർക്കു നേരെയുള്ള ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ പെരുമാറ്റം മോശമായിരുന്നു.
അവഗണയും വിവേചനവും അവർക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്നിരുന്നു.
ലഹള നടന്ന വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകളുടെ പല ഭാഗങ്ങളും പുതിയതായി ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തോട് ചേർത്തവയായിരുന്നു.
ഇവിടങ്ങളിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഭൂമിയും നികുതിയും തിട്ടപ്പെടുത്തലിന്റെ ഭാഗമായി അമ്പലങ്ങൾക്കും മുസ്ലീം പള്ളികൾക്കും മദ്രസകൾക്കും സൂഫി ആശ്രമങ്ങൾക്കും പലതിനും അവർ അനുഭവിച്ചുപോന്നിരുന്ന ഭൂമി നഷ്ടമായി.
പാതകളും മറ്റും നിർമ്മിക്കുന്നതിന് കമ്പനി, ആരാധനാലയങ്ങൾ പൊളിച്ചത് പ്രതിഷേധത്തിനിടയാക്കി.
മോസ്കുകളിൽ നിന്ന് സ്ഥലം പിടിച്ചെടുത്ത് ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളി പണിയുന്നതിനായി വരെ നൽകിയ സംഭവങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
ഏറ്റെടുത്തതോ നാശോന്മുഖമായതോ ആയ മുസ്ലീം പള്ളികൾ ക്രിസ്ത്യൻ പാതിരിമാർക്കായി നൽകിയ സംഭവങ്ങളുമുണ്ടായി.
ഷാ അബ്ദുൽ അസീസ് , ലക്നൌവിലെ ബീഗം ഹസ്രത് മഹൽ തുടങ്ങിയവർ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഇത്തരം നടപടികളെ വിമർശിച്ചു.
മിഷണറികളുടെ പ്രവർത്തനത്തിന് വടക്കേയിന്ത്യയിൽ ഉദ്ദേശിച്ച ഫലം കിട്ടിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, ഇതിലുടെയുണ്ടായ പേടി മൂലം, ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ നിഷ്കളങ്കനടപടികൾ പോലും ജനങ്ങൾ സംശയത്തോടെ വീക്ഷിക്കാനാരംഭിച്ചു.
സ്ത്രീകളോട് ആശുപത്രികളിൽ ചികിൽസ തേടാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത് പർദ്ദ സംവിധാനത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്താനാണെന്നും വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങൾ മിഷണറികളുടെ പരിവർത്തനവിഭാഗങ്ങളാണെന്നും കണക്കാക്കപ്പെട്ടു.
ബ്രിട്ടീഷ് സമൂഹവും തദ്ദേശീയരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങൾ തന്നെ വിലക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.
ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരവുമായി യോജിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്ന പഴയകാല ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കുപോലും ഇത്തരം മാറ്റങ്ങൾ അസഹ്യമായിരുന്നു.
വില്ല്യം ഗാർഡ്നർ , ഡേവിഡ് ഒക്റ്റർലോണി തുടങ്ങിയവരൊക്കെ ഈ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് വിലപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പൊതുവിൽ, ഇന്ത്യക്കാരുടെ മനസറിയാതെയുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് നടപടികളുടെ സ്വാഭാവികപ്രതികരണമായിരുന്നു ലഹള.