smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
Turkmenistan's only other seaports are the loading terminals for factories at Kiyanly (Gyýanly) and Garabogaz and an oil loading terminal at Hazar .
Five major airports in Turkmenistan feature regular domestic passenger service: Ashgabat, Dashoguz, Mary, Turkmenabat, and Turkmenbashy.
A sixth international-class airport at Kerki was commissioned in June 2021 and was slated to begin regular domestic passenger service in January 2022.
A seventh airport, Balkanabat, is in operation for special flights.
Under normal conditions, only Ashgabat International Airport offers regular international passenger service.
Turkmenbashy International Airport is used for international cargo, chiefly by Cargolux .
The lone domestic air carrier is state-owned Türkmen Howa Ýollary ( Turkmenistan Airlines ).
In 2019, Turkmenistan Airlines hauled 12 thousand tonnes of cargo.
It also flew 2.5 million passengers and 2.98 billion passenger-kilometers.
Minor airports are found in some smaller cities and towns, including Balkanabat , Etrek , Garabogaz , Hazar , and Jebel in Balkan Province .
A former military airfield at Galaýmor in Mary Province is slated for conversion to civil aviation.
There are also small landing strips at Aeroport village and Gäwers in Ahal Province .
The domestic rail system is operated by state-owned Türkmendemirýollary (Turkmen Railways).
No scheduled international passenger service exists, but domestic passenger service connects major Turkmen cities.
Freight service is available to both domestic and international destinations.
In 2019, 23.8 million tonnes of freight was transported by rail in Turkmenistan.
In the same year, Turkmen Railways handled 5.44 million passengers and counted 2.53 billion passenger-kilometers.
As of 2011, Turkmenistan featured 13.7 thousand kilometers of roads, of which 12.3 thousand were paved.
In 2019, road transport accounted for 27.1 billion passenger-kilometers, or 83% of passenger traffic in Turkmenistan.
Motor vehicles transported 
448.9 million tonnes of cargo in 2019, 85.5% of the total, and accounted for 14.2 billion tonne-kilometers.
Major highways in Turkmenistan include the M37 connecting the seaport at Türkmenbaşy to the border with Uzbekistan at Farap , the Ashgabat-Dashoguz Highway connecting Ashgabat and Dashoguz , and the P-7 highway connecting the M37 at Tejen to the border with Iran at Sarahs .
The financial system is under full state control.
The banking system, which was reduced substantially after the 1998 financial crisis, includes 9 national banks.
These include a nominally private bank owned by the Union of Industrialists and Entrepreneurs, Rysgal Bank, and Turkmen-Turkish Bank, a joint venture between Dayhan Bank and Turkish state-owned Ziraat Bankası.
These institutions have the same basic division of responsibility as in the Soviet era, overseen by the Central Bank of Turkmenistan .
Lending operations and household savings have not been important functions of this system.
In 2005 an estimated 95 percent of loans went to state enterprises.
Two branches of foreign banks, National Bank of Pakistan and Iran Saderat Bank , are located in Ashgabat , where they offer retail banking services.
Two German banks, Deutsche Bank and Commerzbank , offer institutional services through offices in Ashgabat.
As of January 1, 2021, total assets of all banks in Turkmenistan amounted to 135.8 billion manats.
Deposits by individuals totalled 3.3 billion manats, including 2.8 billion in demand deposits and 437 million manats in time deposits .
Business deposits totalled 39.1 billion manats, of which 14.6 billion in demand deposits and 53.7 billion in time deposits.
Total business deposits were broken out into state-owned firms (32.5 billion manats), privately owned firms (21.1 billion manats), and individual unincorporated entrepreneurs (7.9 billion manats).
In 2019, 84.1 billion manats worth of credit was extended to individuals, firms, and organizations, up from 76.3 billion in 2018 and 69.2 billion in 2017.
Of these figures, 60.9 billion, 52.1 billion, and 46.7 billion were in Turkmen manats, respectively.
Turkmengosstrakh, the state insurance firm, has a complete monopoly of the very small insurance industry.
Tourism Agriculture
In 2019, Turkmenistan produced: 1.5 million tons of wheat ; 582 thousand tons of cotton ; 356 thousand tons of tomato ; 315 thousand tons of potato ; 263 thousand tons of watermelon ; 246 thousand tons of grape ; 245 thousand tons of sugar beet , which is used to produce sugar and ethanol ; 130 thousand tons of rice ; 74 thousand tons of onion ; 71 thousand tons of carrot ; 66 thousand tons of apple ; 34 thousand tons of apricot ;
in addition to other agricultural products.
In the early 2000s, the contribution of Turkmenistan's state-run agriculture sector to gross domestic product increased under close state supervision.
The top crop in terms of area planted is wheat (761 thousand hectares in 2019), followed by cotton (551 thousand hectares in 2019).
In recent years state policy makers have increased the range of crops with the aim of making Turkmenistan self-sufficient in food.
In the post-Soviet era, the area planted to grains (mainly wheat) has nearly tripled.
Turkmenistan's irrigation infrastructure and water-use policies have not responded efficiently to this need.
Irrigation in areas distant from natural rivers depends mainly on the decrepit Karakum Canal , which carries water across Turkmenistan from the Amu Darya to near Bereket.
The Dostluk Dam, opened at Sarahs on the border with Iran in 2005, has increased available irrigation water and improved efficiency.
Plans call for a similar dam on the Atrek River .
During the 2020 season, Turkmenistan reportedly produced roughly 1.5 million tons of raw cotton.
Prior to imposition of a ban on export of raw cotton in October 2018, Turkmenistan exported raw cotton to Russia , Iran , South Korea , United Kingdom , China, Indonesia , Turkey , Ukraine , Singapore and the Baltic states .
Beginning in 2019, the Turkmenistan government shifted focus to export of cotton yarn and finished textiles and garments.
Private farmers grow most of Turkmenistan's fruits and vegetables (chiefly tomatoes, watermelons, grapes, and onions), but all production phases of the main cash crops—grain and cotton—remain under state control.
In 2006 grain crop failures led to steadily increasing bread lines and reinstatement of a rationing system in most regions.
At the root of those failures was a culture of falsifying output figures together with poor administration of the sector.
Since 2018, independent media have reported food shortages in the country, with hundreds of people queuing for hours to buy bread and flour.
Despite official government figures indicating good harvests, independent media report low output due to drought and mismanagement, and that shortages of flour and bread have reappeared.
Mechanization of agriculture
Since independence, the Turkmenistan government has spent considerable sums on imported agricultural tractors, harvesters, and implements.
In 2012, around 7,000 tractors, 5,000 cotton cultivators, 2,200 seeders, and other machines, mainly procured from Belarus and the United States , were used.
John Deere and Case IH each began selling farm machinery in Turkmenistan in 1994.
Claas combines were first used for grain harvesting in Turkmenistan in 2011.
Belarus tractors, in use since Soviet times, continue to be popular due to competitive pricing and deep familiarity with the product line.
Turkmenistan also buys cotton harvesters from Uzbekistan.
Between 2017 and 2020 Claas delivered 1,000 Tucano 420 grain combines, 800 Axion 850 plowing tractors, and 1,550 Axos 340 tractors.
In the 2017 and 2018 crop years John Deere delivered 440 Model 9970 cotton harvesters, and between 2019 and 2020 another 600.
The following table presents the value of Turkmenistan's exports and imports in millions of US dollars, by year, from 2015 through 2019.
2015 2016 2017 2018 2019 exports 12,164.0 7,520.1 7,787.9 11,650.9 11,103.8 imports 14,051.4 13,176.8 10,188.6 5,322.9 5,831.7
Turkmenistan's most important export commodity is natural gas, delivered by pipelines to China and in lesser quantities to Russia and via a swap through Iran to Azerbaijan, and by road and rail to Afghanistan as liquid petroleum gas.
According to Chinese Customs data, the value of Chinese imports of natural gas from Turkmenistan fell from US$8,686,022,768 in 2019 to US$6,071,165,273 in 2020 due to a combination of reduced Chinese import volumes and falling hydrocarbon prices.
Crude oil and refined petroleum products accounted for another US$3 billion of exports in 2019, followed by US$123.6 million for cotton textiles.
Among imports, major categories in 2019 were machinery (US$1.5 billion), base metals (US$968.3 million), chemicals (US$682.3 million), vehicles (US$453.5 million), and plastic and rubber and products thereof (US$342.9 million).
In March 2023 the Turkmenistan parliament passed a law adopting the Harmonized System of tariff nomenclature.
In 2019, Turkmenistan counted 666,500 employees of large- and medium enterprises, and 103,900 employees of non-state (private, mixed public-private, or foreign) enterprises.
The structure of employment was 25.3% in the state sector, 50.3% in the private sector, 22.0% mixed public-private enterprises, 0.2% in public associations, 0.4% in cooperatives, and 1.8% in foreign-owned enterprises, including joint ventures.
According to official statistics, in 2019 77,474 individuals were employed by individual entrepreneurs, including self employment.
Major sectors for employment were:
43.5% in agriculture 9.8% in manufacturing 8.4% in education 7.4% in trade and vehicle repair 5.8% in construction 4.3% in transport and storage 3.6% in health and social work 2.9% in arts, entertainment
The average monthly wage in 2019 was 1,685.10 manats per month, up from 943.40 in 2012 and 507 in 2007.
In 2004 the labour force was estimated to include more than 2.3 million workers, 48.2 percent of whom worked in agriculture, 37.8 percent in services, and 14 percent in industry and construction.
Because the state dominates the economy, an estimated 90 percent of workers are in reality effectively state employees.
It is believed that downsizing the government workforce, which began in 2003, increased unemployment in subsequent years.
Unemployment in 2014 was estimated at 11%.
In recent years, due to the economic downturn linked to falling hydrocarbon prices, unemployment is estimated to be as high as 60 percent, despite official figures of less than four percent.
According to official statistics, between 1994 and the end of 2020, 2,628 former state-owned properties had been privatized.
The breakout by type of enterprise privatized was: 845 wholesale and retail trade, vehicle repair 143 manufacturing 108 real estate operations 95 agriculture, forestry, fisheries 51 transportation and storage 27 construction 18 hospitality industry 1,341 other services
In March 2021, President Berdimuhamedow ordered conversion of Derýaýollary Production Association , a subordinate unit of the State Service of Maritime and River Transportation of Turkmenistan (Türkmendeňizderýaýollary) state agency responsible for river and canal transport, into an open joint-stock company .
All land remains property of the government, as during the Soviet era.
Macro-economic trends
The following table shows the main official economic indicators in 1993–2020 as provided by the Turkmenistan government to the International Monetary Fund.
Year 1993 1995 2000 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 GDP in $ (PPP) 10.90 Bln.
8.90 Bln.
11.56 Bln.
27.48 Bln.
31.44 Bln.
35.84 Bln.
41.93 Bln.
44.84 Bln.
49.55 Bln.
58.01 Bln.
65.61 Bln.
73.45 Bln.
82.50 Bln.
88.78 Bln.
95.48 Bln.
81.79 Bln.
88.91 Bln.
96.23 Bln.
99.32 Bln.
GDP per capita in $ (PPP) 2,975 2,070 2,554 5,755 6,509 7,335 8,478 8,954 9,740 11,212 12,455 13,687 15,093 15,952 16,922 14,324 15,048 15,766 15,810 GDP growth (real) −10.0 % −7.2 % 18.6 % 13.0 % 11.0 % 11.1 % 14.7 % 6.1 % 9.2 % 14.7 % 11.0 % 10.2 % 10.3 % 6.4 % 6.2 % 6.5 % 6.2 % 6.3 % 1.8 % Inflation (in Percent) 3,102.4 % 1,005.2 % 23.6 % 10.7 % 8.2 % 6.3 % 14.5 % −2.7 % 4.4 % 5.3 % 5.3 % 6.8 % 6.0 % 7.4 % 3.6 % 8.0 % 13.3 % 5.1 % 8.0 % Government debt (Pct. of GDP) ...
44 % 5 % 3 % 2 % 3 % 2 % 4 % 10 % 18 % 20 % 17 % 22 % 24 % 31 % 31 % 33 % 31 %
The accuracy of GDP figures has been called into doubt by the Asian Development Bank , which in 2006 noted, "According to official statistics, the economy continued to grow rapidly in 2005, but actual growth was likely much lower than the official estimate. Government has overstated growth in the past."
The UK government's Overseas Business Risk report for 2021 notes, "No reliable economic data are published in Turkmenistan. Most sources cite figures which the government releases to the international financial institutions. These do not always square with observation on the ground."
Outside observers have also expressed skepticism about the official figures for the rate of inflation.
In the June 2021 Global Economic Prospects report, the World Bank excluded Turkmenistan " [ d ] ue to lack of reliable data of adequate quality".
At a session of the Cabinet of Ministers on March 11, 2021, government officials revealed that in "recent years" Turkmenistan had borrowed over US$14 billion in foreign exchange loans from foreign creditors, of which US$5 billion remained outstanding as of March 8, 2021.
However, a chart shown on television indicated debt in 2021 of US$1.3524 billion.
Opposition media seized on this figure to estimate GDP of US$12.3 billion based on a statement by Central Bank Chairman Rahimberdi Jepbarov that external debt equals 11% of GDP.
In June 2021, official state media reported that debts to China for construction of natural gas pipelines had been paid in full.
Miscellaneous statistics
Exchange rates prior to 2009
During the early years of independence, the official exchange rate of the Turkmen manat to the US dollar grew dramatically.
At the same time, the black-market exchange rate grew even faster, eventually hovering around 24,000 to 25,000 manats to the dollar.
Manat to dollar exchange rate Date Rate January 1996 2,400 January 1997 4,070 January 1999 5,350 January 2000 5,200 Notes External links This article's use of external links may not follow Wikipedia's policies or guidelines .
Turkmenistan: Potential 'Super-Giant' Emerges On Energy Scene
നിതീഷ് കുമാർ
2005 മുതൽ തുടർച്ചയായി 20 വർഷമായി (ചെറിയ ഇടവേളകളിലൊഴിച്ച്) ബീഹാറിലെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി തുടരുന്ന ജനതാദൾ (യുണൈറ്റഡ്) പാർട്ടിയുടെ മുതിർന്ന
നേതാവാണ് നിതീഷ് കുമാർ.
(ജനനം: 1 മാർച്ച് 1951) 1990 മുതൽ പതിനഞ്ച് വർഷം നീണ്ട ആർ.ജെ.ഡിയുടെ കാട്ടുഭരണത്തിൽ നിന്ന് ( ജംഗിൾ രാജ് ) ബീഹാറിനെ മോചിപ്പിച്ച് 2005 മുതൽ വികസനത്തിൻ്റെ പാതയിലൂടെ ബീഹാറിനെ നയിക്കുന്ന കഴിവുറ്റ ഭരണാധികാരിയായാണ് നിതീഷ് കുമാർ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.
2005 മുതൽ ബീഹാറിൽ മാറ്റത്തിൻ്റെ കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു നിതീഷ് കുമാർ.
അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിലൂന്നിയ പ്രവർത്തന ശൈലി നിതീഷിനെ ഏറെ ജനപ്രിയനാക്കി.
ഗ്രാമങ്ങളിൽ വൈദ്യുതി, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യമേഖലയിലെ വികസനം എന്നിവയിലൂടെ ബീഹാറിനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു.
2016-ൽ സംസ്ഥാനത്ത് മദ്യനിരോധനം നടപ്പിലാക്കി.
ക്രിമിനലുകളെ അമർച്ച ചെയ്ത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ ആക്രമണങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കി.
ഭരണതലത്തിൽ സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം നടപ്പിലാക്കി ജീവിതരേഖ
ബീഹാറിലെ പട്ന ജില്ലയിലെ ഭക്ത്യാർപൂരിൽ ആയൂർവേദ ഡോക്ടറായിരുന്ന കവിരാജ് റാം ലക്ഷൻ സിംഗിൻ്റെയും പരമേശ്വരി ദേവിയുടേയും മകനായി 1951 മാർച്ച് ഒന്നിന് ജനിച്ചു.
പട്ന എഞ്ചിനീറിംഗ് കോളേജിൽ നിന്ന് മെക്കാനിക്കൽ എഞ്ചിനീറിംഗ് പാസായ നിതീഷ് ബീഹാറിലെ കാർഷിക വിഭാഗമായ കുർമി സമുദായത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാവാണ്.
ബീഹാറിലെ സംസ്ഥാന വൈദ്യുത വകുപ്പിൽ ജോലിക്ക് ചേർന്നെങ്കിലും പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിൽ സജീവമായി രാഷ്ട്രീയ ജീവിതം
1974 മുതൽ 1977 വരെ ജയപ്രകാശ് നാരായണൻ്റെ കൂടെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് മൂവ്മെൻറിൽ പ്രവർത്തിച്ചാണ് തുടക്കം.
പിന്നീട് 1977-ൽ ജനതാ പാർട്ടിയിൽ അംഗമായ നിതീഷ് രാം മനോഹർ ലോഹ്യ, എസ്.എൻ.സിൻഹ, കർപ്പൂരി ഠാക്കൂർ, വി.പി.സിംഗ് എന്നിവരുടെ കൂടെ പ്രവർത്തിച്ച് സോഷ്യലിസ്റ്റ് നേതാവായി മാറി.
1996-ൽ വരെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചേരിയിൽ നിന്ന നിതീഷ് 1996 മുതൽ 2013 വരെ എൻ.ഡി.എ മുന്നണിയിൽ അംഗമായിരുന്നു.
2014-ലെ ലോക്സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നരേന്ദ്ര മോദിയെ പ്രധാനമന്ത്രി സ്ഥാനാർത്ഥിയായി പ്രഖ്യപിച്ചതിനെ തുടർന്ന് 2013-ൽ എൻ.ഡി.എ വിട്ട് യു.പി.എയിൽ ചേർന്നു.
2015-ലെ ബീഹാർ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ലാലു പ്രസാദ് യാദവുമായി മഹാഗഡ്ബന്ധൻ സഖ്യമുണ്ടാക്കി അധികാരത്തിലേറി എങ്കിലും 2017-ൽ മഹാഗഡ്ബന്ധൻ വിട്ട് വീണ്ടും എൻ.ഡി.എ. മുന്നണിയിൽ ചേർന്നു.
അഞ്ച് വർഷത്തിന് ശേഷം 2022 ഓഗസ്റ്റ് 9ന് മുഖ്യമന്ത്രിപദം രാജിവച്ച് എൻ.ഡി.എ സഖ്യം വിട്ടു.
ഓഗസ്റ്റ് പത്തിന് മഹാഗഡ്ബന്ധൻ സഖ്യത്തിൽ വീണ്ടും ചേർന്ന് ആർ.ജെ.ഡി പിന്തുണയിൽ എട്ടാം പ്രാവശ്യവും ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രിയായി.
2024-ലെ ലോക്സഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്നോടിയായി മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം ആർ.ജെ.ഡിക്ക് കൈമാറണമെന്നും 
ലോക്‌സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ആർ.ജെ.ഡി, 
കോൺഗ്രസ് നയിക്കുന്ന ഇന്ത്യ മുന്നണി സഖ്യത്തിന് വേണ്ടി ബീഹാറിൽ
മത്സരിക്കുന്ന സീറ്റുകളിൽ ജെ.ഡി.യു വിലപേശരുതെന്നും ഉള്ള ആർ.ജെ.ഡിയുടെ നിലപാടുകളിൽ 
പ്രതിഷേധിച്ച് 2024 ജനുവരി 28ന് നിതീഷ് കുമാർ മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം രാജിവച്ച് ഇന്ത്യ മുന്നണി വിട്ട് എൻ.ഡി.എയിൽ ചേർന്നു.
അതേ ദിവസം തന്നെ ബി.ജെ.പി പിന്തുണയിൽ ഒൻപതാം തവണയും ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രിയായി അധികാരമേറ്റു.
പ്രധാന പദവികളിൽ 1977, 1980 : ഹർനോട്ട് മണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് നിയമസഭയിലേക്ക് മത്സരിച്ചെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു 1985-1989 : ഹർനോട്ടിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി നിയമസഭാംഗം 1987-1988 : പ്രസിഡൻറ്, യുവ ലോക്ദൾ, ബീഹാർ 1989 : ലോക്സഭാംഗം, (1) ബാർഹ് 1990 : കേന്ദ്ര കൃഷി സഹകരണ വകുപ്പ് മന്ത്രി 1991 : ലോക്സഭാംഗം, (2) ബാർഹ് 1991-1993 : ജനറൽ സെക്രട്ടറി, ജനതാദൾ, ഡെപ്യൂട്ടി ലീഡർ ലോക്സഭ ജനതാദൾ 1996 : എൻ.ഡി.എ. മുന്നണിയിൽ ചേർന്നു 1996 : ലോക്സഭാംഗം, (3) ബാർഹ് 1998 : ലോക്സഭാംഗം, (4) ബാർഹ് 1998-1999 : കേന്ദ്ര റെയിൽവേ മന്ത്രി, ഉപരിതല ഗതാഗത വകുപ്പിൻ്റെ അധിക ചുമതല 1999 : ലോക്സഭാംഗം, (5) ബാർഹ് 1999-2000 : കേന്ദ്ര കാബിനറ്റ് മന്ത്രി, കൃഷി വകുപ്പ് 2000 : ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രി (ഏഴു ദിവസം മാർച്ച് 3 മുതൽ 10 വരെ) 2000-2001 : കേന്ദ്ര കാബിനറ്റ് മന്ത്രി, കൃഷി വകുപ്പ് 2001-2004 : കേന്ദ്ര റെയിൽവേ മന്ത്രി 2004 : ലോക്സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബാർഹ് മണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് പരാജയപ്പെട്ടു 2004 : ലോക്സഭാംഗം, (6) നളന്ദ, ജെ.ഡി.യു പാർലമെൻററി പാർട്ടി ലീഡർ 2005-2010 : ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രി 2006-2012 : ബീഹാർ നിയമസഭ കൗൺസിൽ അംഗം (1) 2010-2015 : ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രി 2012-2018 : ബീഹാർ നിയമസഭ കൗൺസിൽ അംഗം (2) 2013 : എൻ.ഡി.എ വിട്ടു യു.പി.എ മുന്നണിയിൽ ചേർന്നു 2015 : യു.പി.എ. നയിച്ച മഹാഗഡ്ബന്ധൻ മുന്നണി (ജെ.ഡി.യു + ആർ.ജെ.ഡി + കോൺഗ്രസ്) ബീഹാറിൽ അധികാരത്തിൽ 2015-2017 : ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രി, മഹാ ഗഡ്ബന്ധൻ സഖ്യത്തിൽ അംഗം 2017 : മഹാഗഡ്ബന്ധൻ പിളർന്നു, നിതീഷ് എൻ.ഡി.എ മുന്നണിയിൽ ചേർന്നു 2017-2020 : ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രി 2018-2024 : ബീഹാർ നിയമസഭ കൗൺസിൽ അംഗം (3) 2020 : ബീഹാറിൽ എൻ.ഡി.എ. വീണ്ടും അധികാരത്തിൽ, നിതീഷ് മുഖ്യമന്ത്രിയായി (ഏഴാം വട്ടം) 2022 : എൻ.ഡി.എ സഖ്യം വിട്ട് വീണ്ടും മഹാഗഡ്ബന്ധനിൽ ചേർന്നു.
2022 : ആർ.ജെ.ഡിയുടെ പിന്തുണയോടെ എട്ടാം പ്രാവശ്യവും ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രി 2023 : ജനതാദൾ യുണൈറ്റഡ്, ദേശീയ അധ്യക്ഷൻ 2024 : ഇന്ത്യ മുന്നണി വിട്ട് വീണ്ടും എൻ.ഡി.എയിൽ.
ബി.ജെ.പി പിന്തുണയിൽ ഒൻപതാം തവണയും ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രി 2024-തുടരുന്നു : ബീഹാർ നിയമസഭ കൗൺസിൽ അംഗം (4) ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രി
2000 ആണ്ടിലാണ് നിതീഷ് ആദ്യമായി ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രിയാവുന്നത്.
സഭയിൽ ഭൂരിപക്ഷം തെളിയിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നതോടെ എട്ടാം ദിവസം മുഖ്യമന്ത്രി പദം രാജിവച്ചൊഴിഞ്ഞു.
2000-ൽ ആദ്യമായി മുഖ്യമന്ത്രിയാവുകയും 2003-ൽ ജനതദൾ യുണൈറ്റഡുമായി സമത പാർട്ടി ലയിച്ചതോടെ ബീഹാർ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിതീഷ് കുമാർ കരുത്തനായി മാറി.
പിന്നീട് 2005-ലാണ് രണ്ടാം വട്ടം മുഖ്യമന്ത്രിയാവുന്നത്.
2005-ലെ ബീഹാർ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബി.ജെ.പി. നയിച്ച എൻ.ഡി.എ. സഖ്യം ബീഹാറിൽ അധികാരത്തിൽ എത്തിയതോടെയാണ് നിതീഷിന് 5 വർഷം കാലാവധി തികച്ച് ഭരിക്കാനായത്.
2005-ലെ ബീഹാർ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മുതലാണ് ജെ.ഡി.യു നിതീഷ് കുമാറിൻ്റെ 
പ്രതിഛായയെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇന്നും നിലനിന്നു പോരുന്നത്.
ഒരു ഭരണാധികാരി എന്ന നിലയിൽ നിതീഷിൻ്റെ യോഗ്യത ബീഹാർ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്തതാണ്.
ജംഗിൾ രാജിൻ്റെ പിടിയിൽ നിന്നും ബീഹാറിനെ പൂർണമായും മോചിപ്പിച്ചതോടെ 2010-ൽ എൻ.ഡി.എ.സഖ്യം വീണ്ടും ബീഹാറിൽ ജയിച്ചു.
നിതീഷ് കുമാർ മൂന്നാം തവണയും മുഖ്യമന്ത്രിയായി.
2005 മുതൽ 2015 വരെയുള്ള ആദ്യ പത്ത് വർഷങ്ങളിലെ ഭരണകാലം വികസന നായകനെന്നുള്ള പ്രതിഛായയുണ്ടാക്കാൻ നിതീഷിന് സഹായകരമായി തീർന്നു.
ബീഹാറിലെ സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക അവസ്ഥയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായ കാലഘട്ടം കൂടിയായിരുന്നു അത്.
ഗുജറാത്ത് മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന നരേന്ദ്ര മോദിയെ 2014-ലെ ലോക്സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പ്രധാനമന്ത്രി സ്ഥാനാർത്ഥിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ ബി.ജെ.പിയുമായി അകന്നു.
2013-ൽ എൻ.ഡി.എ. സഖ്യം വിട്ട് യു.പി.എയിൽ ചേർന്നു.
അക്കാലത്ത് മോദിയുടെ കടുത്ത വിമർശകൻ കൂടിയായിരുന്നു നിതീഷ്.
2014-ലെ ലോക്സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജെ.ഡി.യുവിൻ്റെ തോൽവിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമേറ്റെടുത്ത് മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം 2015-ൽ രാജിവെച്ചെങ്കിലും 2015-ൽ പാർട്ടി വീണ്ടും മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനത്ത് നിതീഷിൽ തന്നെ വിശ്വാസമർപ്പിച്ചതിനെ തുടർന്ന് നാലാം തവണയും മുഖ്യമന്ത്രിയായി.
ബി.ജെ.പി സഖ്യത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയ നിതീഷ് 2015-ൽ മഹാഗഡ്ബന്ധൻ സഖ്യം രൂപീകരിച്ചു.
രാഷ്ട്രീയ എതിരാളിയായിരുന്ന ലാലു പ്രസാദ് യാദവിൻ്റെ ആർ.ജെ.ഡിയുമായി കൈകോർത്തു കൊണ്ടായിരുന്നു ഈ നീക്കം.
2015-ലെ ബീഹാർ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മഹാഗഡ്ബന്ധൻ സഖ്യം (ജെ.ഡി.യു + ആർ.ജെ.ഡി + കോൺഗ്രസ്) അധികാരം പിടിച്ചതിനെ തുടർന്ന് നിതീഷ് മുഖ്യമന്ത്രിയായി അഞ്ചാം തവണ സ്ഥാനമേറ്റു.
2017-ൽ മഹാഗഡ്ബന്ധൻ പിളർന്നു
മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം രാജിവച്ച് ലാലുവിനെയും കോൺഗ്രസിനെയും വിട്ട് നിതീഷ് വീണ്ടും എൻ.ഡി.എ മുന്നണിയിൽ ചേർന്നു.
2017-ൽ ബി.ജെ.പിയുടെ പിന്തുണയിൽ വീണ്ടും മുഖ്യമന്ത്രിയായി അറാം തവണ അധികാരമേറ്റു.
2020-ൽ നടന്ന ബീഹാർ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ 77 സീറ്റ് നേടി ബി.ജെ.പി ഏറ്റവും വലിയ ഒറ്റകക്ഷിയായി മാറിയെങ്കിലും മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം 43 സീറ്റ് നേടിയ എൻ.ഡി.എ സഖ്യ കക്ഷിയായ ജെ.ഡി.യു നേതാവ് നിതീഷ് കുമാറിന് നൽകി.
അങ്ങനെ ഏഴാമത്തെ തവണയും ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രിയായി നിതീഷ് കുമാർ സ്ഥാനമേറ്റു.
2022 ഓഗസ്റ്റ് 9ന് സഖ്യകക്ഷിയായ ബി.ജെ.പി ജെ.ഡി.യുവിനെ പിളർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നാരോപിച്ച് മുഖ്യമന്ത്രി പദം രാജിവച്ച് എൻ.ഡി.എ വിട്ടു.
സ്വന്തം പ്രതിഛായയും അധികാരവും എന്നും നിലനിർത്താൻ ഏത് രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങൾ പയറ്റാനും മടിയില്ലാത്ത നിതീഷ് കുമാർ
2022 ഓഗസ്റ്റ് പത്തിന് 80 സീറ്റുള്ള ആർ.ജെ.ഡിയുടേയും 19 സീറ്റുള്ള കോൺഗ്രസിൻ്റെയും മറ്റ് സഖ്യകക്ഷികളുടേയും പിന്തുണയോടെ നിയമസഭയിൽ ഭൂരിപക്ഷമുറപ്പിച്ച് രണ്ടാമത്തെ മഹാഗഡ് ബന്ധൻ സർക്കാരിൽ എട്ടാം വട്ടവും ബീഹാർ മുഖ്യമന്ത്രിയായി സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത് അധികാരമേറ്റു.
2024-ലെ ലോക്‌സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്നോടിയായി മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം ആർ.ജെ.ഡിക്ക് വിട്ടുനൽകി നിതീഷ് കുമാർ സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് വിരമിക്കണമെന്നും
ആർ.ജെ.ഡിക്ക് 2024-ലെ ലോക്സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കാനായി നിതീഷിന്റെ പാർട്ടിയായ ജെ.ഡി.യു പരമാവധി സീറ്റുകളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യണമെന്നും ഉള്ള ഇന്ത്യ മുന്നണി നിലപാടുകളിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് 
2024 ജനുവരി 28ന് മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം രാജിവച്ച് ബി.ജെ.പി നയിക്കുന്ന
എൻ.ഡി.എയിൽ ചേർന്ന നിതീഷ് കുമാർ
അതേ ദിവസം തന്നെ ഒൻപതാം തവണയും ബി.ജെ.പിയുടെ പിന്തുണയോടെ ബീഹാറിൻ്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി സ്ഥാനമേറ്റു.
2019-ലെ ലോക്സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ
ബീഹാറിലെ 40 സീറ്റുകളിൽ 39 ഇടത്തും എൻ.ഡി.എ സഖ്യമായി മത്സരിച്ചപ്പോൾ വിജയിച്ചതും (ബി.ജെ.പി = 17, ജെ.ഡി.യു = 16, എൽ.ജെ.പി = 6) 
2014 മുതൽ പ്രധാനമന്ത്രിയായ നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഉയർച്ച പിന്നീട് ബീഹാറിൽ നടന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ 
നിതീഷിൻ്റെ പാർട്ടിയായ ജെ.ഡി.യുവിന് കൂടുതൽ നേട്ടങ്ങൾ നൽകി എന്നതും 
ഇന്ത്യ മുന്നണി വിട്ട് എൻ.ഡി.എ സഖ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്താൻ നിതീഷിനെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.
ആത്മകഥ സിംഗിൾ മാൻ ദി ലൈഫ് ആൻഡ് ടൈംസ് ഓഫ് നിതീഷ് കുമാർ നിതീഷ് കുമാർ ദി റൈസ് ഓഫ് ബീഹാർ സ്വകാര്യ ജീവിതം ഭാര്യ : മഞ്ജു കുമാരി സിൻഹ 1973-ലായിരുന്നു ഇവരുടെ വിവാഹം.
ഏകമകൻ : നിഷാന്ത് കുമാർ പുറമെ നിന്നുള്ള കണ്ണികൾ
http://cm.bihar.gov.in/users/cmprofile.aspx Archived 2021-05-14 at the Wayback Machine Biography on Bihar Govt.