smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ വേരിൽ 75% വെള്ളം, ഏകദേശം 20% പഞ്ചസാര, 5% പൾപ്പ് എന്നിവ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
കൃഷിയെയും വളരുന്ന അവസ്ഥയെയും ആശ്രയിച്ച് കൃത്യമായ പഞ്ചസാരയുടെ അളവ് 12% മുതൽ 21% വരെ വ്യത്യാസപ്പെടാവുന്നതാണ്.
ഷുഗർ ബീറ്റ് നാണ്യവിളയായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാഥമിക മൂല്യം പഞ്ചസാരയാണ്.
വെള്ളത്തിൽ ലയിക്കാത്തതും പ്രധാനമായും സെല്ലുലോസ് , ഹെമിസെല്ലുലോസ്, ലിഗ്നിൻ , പെക്റ്റിൻ എന്നിവ അടങ്ങിയതുമായ പൾപ്പ് മൃഗങ്ങളുടെ തീറ്റയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
പൾപ്പ്, മോളാസെസ് എന്നിവ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വിളയുടെ ഉപോൽപ്പന്നങ്ങളാണ്.
ഉഷ്ണമേഖലാ , ഉപോഷ്ണമേഖലാ മേഖലകളിൽ മാത്രം വളരുന്ന കരിമ്പിന് വിപരീതമായി മിതശീതോഷ്ണ മേഖലയിൽ ഷുഗർ ബീറ്റ് പ്രത്യേകമായി വളരുന്നു.
ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ ശരാശരി ഭാരം 0.5 മുതൽ 1 കിലോഗ്രാം വരെയാണ് (1.1 മുതൽ 2.2 പൗണ്ട് വരെ).
ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് സസ്യജാലങ്ങൾക്ക് സമൃദ്ധവും തിളക്കമുള്ളതുമായ പച്ച നിറമുണ്ട്.
ഏകദേശം 35 സെന്റിമീറ്റർ (14 ഇഞ്ച്) ഉയരത്തിൽ ഇവ വളരുന്നു.
ഇലകൾ വളരെയധികം വീതിയുള്ളതും ബീറ്റ്റൂട്ടിന്റെ ഉച്ചിയിൽ നിന്ന് കൂട്ടമായി വളരുന്നതുമാണ്.
ഇത് സാധാരണയായി ഭൂതലത്തോട് ചേർന്ന് മുകളിലോ ആയിരിക്കും.
ആധുനിക ഷുഗർ ബീറ്റ് പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ സിലേഷ്യയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ പ്രഷ്യയിലെ രാജാവ് പഞ്ചസാര വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നതിനുള്ള പ്രക്രിയകൾ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് സഹായധനം നൽകി.
1747-ൽ ആൻഡ്രിയാസ് മാർ‌ഗ്രാഫ് ബീറ്റ്റൂട്ടുകളിൽ നിന്ന് 1.3–1.6% സാന്ദ്രതയിൽ പഞ്ചസാരയെ വേർതിരിച്ച് കണ്ടെത്തി.
ഷുഗർ ബീറ്റിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന പഞ്ചസാര കരിമ്പിൽ നിന്ന് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതിന് സമാനമാണെന്നും അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥി ഫ്രാൻസ് കാൾ അച്ചാർഡ് പഞ്ചസാരയുടെ ഉള്ളടക്കത്തിനായി 23 ഇനം മംഗൽ‌വർസൽ വിലയിരുത്തി.
ജർമ്മനിയിലെ ഇന്നത്തെ സാക്സോണി-അൻഹാൾട്ടിലെ ഹാൽബർസ്റ്റാഡിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രാദേശിക ഇനം തിരഞ്ഞെടുത്തു.
മോറിറ്റ്സ് ബാരൺ വോൺ കോപ്പിയും മകനും ഈ ഇനത്തിൽ നിന്ന് വെളുത്തതും കോണാകൃതിയിലുള്ളതുമായ കിഴങ്ങുവർഗ്ഗങ്ങൾക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.
വെളുത്ത സൈലേഷ്യൻ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് എന്നർത്ഥമുള്ള വെയ്‌സ് ഷ്ലെസിഷ് സക്കർ‌റോബ് എന്നാണ് ഈ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഇനത്തിന് പേര് നൽകിയിരുന്നത്.
കൂടാതെ 6% അളവ് പഞ്ചസാരയുണ്ടെന്ന് വീമ്പടിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഈ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഇനം എല്ലാ ആധുനിക ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെയും മുൻ‌ഗാമിയാണ്.
ഒരു രാജകീയ ഉത്തരവ് 1801-ൽ സിലേഷ്യയിലെ (ഇപ്പോൾ കൊനാരി, പോളണ്ട്) കുനെർനിൽ ബീറ്റ്റൂട്ടുകളിൽ നിന്ന് പഞ്ചസാര വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നതിനായി നീക്കിവച്ച ആദ്യത്തെ ഫാക്ടറിയിലേക്ക് നയിച്ചു.
സൈലേഷ്യൻ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉടൻ ഫ്രാൻസിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
അവിടെ നെപ്പോളിയൻ പ്ലാന്റ് പഠിക്കുന്നതിനായി പ്രത്യേകമായി സ്കൂളുകൾ തുറന്നു.
പുതിയ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വളർത്തുന്നതിന് 28,000 ഹെക്ടർ (69,000 ഏക്കർ) നീക്കിവയ്ക്കാനും അദ്ദേഹം ഉത്തരവിട്ടു.
നെപ്പോളിയൻ യുദ്ധകാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് കരിമ്പ് പഞ്ചസാര ഉപരോധിച്ചതിനോടുള്ള പ്രതികരണമാണിത്, ഇത് ഒരു യൂറോപ്യൻ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വ്യവസായത്തിന്റെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വളർച്ചയെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.
1840 ആയപ്പോഴേക്കും ലോകത്തിലെ പഞ്ചസാരയുടെ 5% ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ടിൽ നിന്നാണ് ലഭിച്ചത്.
1880 ആയപ്പോഴേക്കും ഈ എണ്ണം പത്തിരട്ടിയിലധികം ഉയർന്ന് 50 ശതമാനത്തിലധികമായി.
1830 ന് ശേഷം വടക്കേ അമേരിക്കയിൽ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് അവതരിപ്പിച്ചു.
ആദ്യത്തെ വാണിജ്യ ഉത്പാദനം 1879-ൽ കാലിഫോർണിയയിലെ അൽവാരഡോയിലെ ഒരു ഫാമിൽ ആരംഭിച്ചു.
1850 ഓടെ ജർമ്മൻ കുടിയേറ്റക്കാർ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ചിലിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.
A geneticist evaluates sugar beet plants, resistant to the fungal disease Rhizoctonia root rot, for pollen fertility (United States, c. 2013) സൃഷ്ടി
"ബീറ്റ്റൂട്ട്-റൂട്ട്, തിളപ്പിക്കുമ്പോൾ, പഞ്ചസാരയുടെ സിറപ്പിന് സമാനമായ ഒരു ജ്യൂസ് ലഭിക്കുന്നു, ഇത് അതിന്റെ വെർമിളിയൻ നിറം കൊണ്ട് കാണാൻ മനോഹരമാണ് " (1575) സാധാരണ ചുവന്ന ബീറ്റ്റൂട്ടിൽ നിന്ന് പഞ്ചസാര സിറപ്പ് തയ്യാറാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രക്രിയ കണ്ടെത്തിയ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഒലിവിയർ ഡി സെറസാണ് ഈ വാചകം എഴുതിയത്.
എന്നിരുന്നാലും, ക്രിസ്റ്റലൈസ്ഡ് കരിമ്പ് പഞ്ചസാര ഇതിനകം തന്നെ ലഭ്യമായതിനാൽ മികച്ച രുചി നൽകിയിരുന്നതിനാൽ, ഈ പ്രക്രിയ ഒരിക്കലും തെരഞ്ഞെടുത്തില്ല.
ഈ കഥ ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്.
പഞ്ചസാര വിപണിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിനായി ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാരയും കരിമ്പും തമ്മിലുള്ള മത്സരം ഒരു പൂന്തോട്ട ബീറ്റ്റൂട്ടിൽ നിന്ന് പഞ്ചസാര സിറപ്പ് വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നതിലുള്ള ആധുനിക കാലത്തേക്ക് മാറുന്നു.
ക്രിസ്റ്റലൈസ് ചെയ്ത പഞ്ചസാര വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നതിന് ഷുഗർ ബീറ്റ് ഉപയോഗം 1747 മുതൽ, ബെർലിനിലെ അക്കാദമി ഓഫ് സയൻസിലെ ഭൗതികശാസ്ത്ര പ്രൊഫസറായ ആൻഡ്രിയാസ് സിഗിസ്മണ്ട് മാർഗ്രാഫ്, കരിമ്പിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചതിന് സമാനമായ പച്ചക്കറികളിൽ പഞ്ചസാരയുടെ അസ്തിത്വം കണ്ടെത്തി.
പഞ്ചസാര വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നതിനുള്ള ഈ പച്ചക്കറി സ്രോതസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും മികച്ചത് വെളുത്ത ബീറ്റ്റൂട്ട് ആണെന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി.
ബീറ്റിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ പഞ്ചസാരയെ വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ മാർ‌ഗ്രാഫിന്റെ വിജയം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, പഞ്ചസാരയ്ക്കുള്ള വാണിജ്യ ഉൽ‌പാദനം പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭം വരെ ആരംഭിച്ചില്ല.
മാർഗരാഫിന്റെ വിദ്യാർത്ഥിയും പിൻഗാമിയുമായ ഫ്രാൻസ് കാൾ അച്ചാർഡ് 1784 ൽ 'വൈറ്റ് സൈലേഷ്യൻ' കാലിത്തീറ്റയിൽ നിന്ന്  ഷുഗർ ബീറ്റ് പ്രജനനം ആരംഭിച്ചു.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബീറ്റിന്റെ ഭാരം (വരണ്ട) 5-6 ശതമാനം സുക്രോസ് ആയിരുന്നു.
ആധുനിക ഇനങ്ങളിൽ ഇത് 20 ശതമാനമായിരുന്നു.
പ്രഷ്യയിലെ ഫ്രെഡറിക് വില്യം മൂന്നാമന്റെ രക്ഷാകർതൃത്വത്തിൽ 1801-ൽ സൈലേഷ്യയിലെ കുനെർനിൽ (പോളിഷ്: കൊണാരി) ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാര ഫാക്ടറി ആരംഭിച്ചു.
ഫ്രാൻസ് French sugar beet mill in operation in the 1840s
അച്ചാർഡിന്റെ പ്രവർത്തനം താമസിയാതെ നെപ്പോളിയൻ ബോണപാർട്ടെയുടെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുകയും അച്ചാർഡിന്റെ ഫാക്ടറിയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ സൈലേഷ്യയിലേക്ക് പോകാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ഒരു കമ്മീഷനെ നിയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു.
കമ്മീഷൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ പാരീസിനടുത്ത് രണ്ട് ചെറിയ ഫാക്ടറികൾ നിർമ്മിച്ചു.
ഈ ഫാക്ടറികൾ മൊത്തത്തിൽ വിജയിച്ചില്ലെങ്കിലും, ഫലങ്ങൾ നെപ്പോളിയന് വളരെയധികം താൽപ്പര്യമുണ്ടാക്കി.
ബ്രിട്ടീഷ് റോയൽ നേവി യൂറോപ്പിനെ ഉപരോധിച്ചതും ഹെയ്തിയൻ വിപ്ലവവും കരിമ്പിന്റെ പഞ്ചസാര ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നത് അസാധ്യമാക്കി.
നെപ്പോളിയൻ ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാര നിർമ്മാണ അവസരം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി.
1811-ൽ നെപ്പോളിയൻ പഞ്ചസാര സ്കൂളുകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ഒരു ദശലക്ഷം ഫ്രാങ്ക് വിനിയോഗിച്ച് ഒരു ഉത്തരവ് പുറപ്പെടുവിച്ചു.
അടുത്ത വർഷം ഷുഗർ ബീറ്റ് ഒരു വലിയ ഏക്കർ കൃഷി ചെയ്യാൻ കർഷകരെ നിർബന്ധിച്ചു.
1813 മുതൽ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന കരീബിയൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പഞ്ചസാര ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നതും അദ്ദേഹം നിരോധിച്ചു.
1820 കളിലും 1830 കളിലും മില്ലുകളുടെ എണ്ണം ഗണ്യമായി വർദ്ധിച്ചു, 1837-ൽ ഇത് 543 ആയി.
1842 ൽ ഇത് 382 ആയി കുറഞ്ഞു, ആ വർഷം 22.5 ദശലക്ഷം കിലോഗ്രാം പഞ്ചസാര ഉത്പാദിപ്പിച്ചു.
നെപ്പോളിയൻ യുദ്ധകാലത്ത് പഞ്ചസാര ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉൽപാദനത്തിലും സംസ്കരണത്തിലും ഫ്രഞ്ച് മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ഫലമായി യൂറോപ്പിലെ ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാര വ്യവസായം അതിവേഗം വികസിച്ചു.
1810-ൽ ജർമ്മനിയിൽ ഒരു പുതിയ നികുതി ചുമത്തി.
ഇത് ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാരയുടെ അളവ് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള പരീക്ഷണത്തിനായി പ്രേരിപ്പിച്ചു.
കാരണം, ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ടിൽ നിന്ന് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരിച്ച പഞ്ചസാരയേക്കാൾ സംസ്കരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ ഭാരം അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് നികുതി കണക്കാക്കുന്നത്.
1812 ആയപ്പോഴേക്കും വ്യവസായിയായ ബെഞ്ചമിൻ ഡെലെസെർട്ടിന് വേണ്ടി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഫ്രഞ്ച്കാരനായ ജീൻ ബാപ്റ്റിസ്റ്റ് ക്വാറൽ വ്യാവസായിക പ്രയോഗത്തിന് അനുയോജ്യമായ പഞ്ചസാര വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്ന പ്രക്രിയ ആവിഷ്കരിച്ചു.
1837 ആയപ്പോഴേക്കും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉൽ‌പാദക രാജ്യമായി ഫ്രാൻസ് മാറി.
2010 വരെ ലോകത്ത് ഇത് തുടർന്നു.
1837 ആയപ്പോഴേക്കും ഫ്രാൻസിലെ 542 ഫാക്ടറികൾ 35,000 ടൺ പഞ്ചസാര ഉത്പാദിപ്പിച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും, 1880 ആയപ്പോഴേക്കും ജർമ്മൻ ഫാക്ടറികൾ കിഴക്കൻ ഫ്രാൻസിൽ വളർത്തുന്ന ഷുഗർ ബീറ്റ് മിക്കതും സംസ്കരിച്ചതിനാൽ ജർമ്മനി ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പഞ്ചസാര ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന രാജ്യമായി മാറി.
1850 കളോടെ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉത്പാദനം റഷ്യയിലും ഉക്രെയ്നിലും എത്തി.
ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വ്യവസായത്തിന്റെ സംരക്ഷണം അതാതു സർക്കാരുകൾ പഞ്ചസാര കയറ്റുമതി ചെയ്തതിന് ശേഷം ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാര ഉൽ‌പാദകർക്ക് നൽകുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ സബ്സിഡികൾ വഴിയാണ് ഇത് സാധ്യമാക്കിയത്.
ഈ ദാനങ്ങൾ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വ്യവസായത്തിന് നൽകിയ സംരക്ഷണം കരിമ്പ് പഞ്ചസാര വ്യവസായത്തിന് കനത്ത നാശനഷ്ടമുണ്ടാക്കുകയും ബ്രിട്ടീഷ് പഞ്ചസാര വിപണിയിലെ അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്തു.
ഇത് 1915 വരെ കരിമ്പ് പഞ്ചസാര, മോളസ്, റം എന്നിവയുടെ ഉൽ‌പാദനത്തിൽ കുറവുണ്ടായി..
ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധസമയത്ത്, വ്യാപകമായ സംഘർഷം ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉൽ‌പാദകരായിരുന്ന വലിയ ഭൂപ്രദേശങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും ബാക്കിയുള്ള ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഭൂമി ധാന്യ ഉൽ‌പാദനത്തിനായി പുനർനിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇത് കുറഞ്ഞുവന്ന കരിമ്പ് പഞ്ചസാര വ്യവസായത്തെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചു.
ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് കൃഷിയുടെ ആദ്യ ശ്രമങ്ങൾ ന്യൂ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ അടിമത്ത വിരുദ്ധ പോരാളികൾ പിന്തുടർന്നു.
"ബീറ്റ്‌ ഷുഗർ സൊസൈറ്റി ഓഫ് ഫിലാഡൽഫിയ" 1836-ൽ സ്ഥാപിതമാകുകയും വെസ്റ്റ് ഇൻഡീസിൽ നിന്നുള്ള അടിമ ഉൽ‌പാദിപ്പിക്കുന്ന കരിമ്പ് പഞ്ചസാരയ്‌ക്കോ ഏഷ്യയിൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത പഞ്ചസാരയ്‌ക്കോ പകരമായി വീട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടാക്കുന്ന ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാരയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു (അടിമത്തം ഇല്ലാതെ വളർത്തിയതിനാൽ "ഫ്രീ പഞ്ചസാര" എന്ന് വിളിക്കുന്നു), പക്ഷേ സ്വാദ്‌ "വളരെ മോശം അല്ലെങ്കിൽ അസുഖകരമായിരുന്നു."
ഈ പ്രസ്ഥാനം പരാജയപ്പെട്ടു.
ഒരുപക്ഷേ, അക്കാലത്ത് അടിമത്ത വിരുദ്ധ പോരാളികളുടെ ജനപ്രീതി കാരണം, കുറഞ്ഞത് ആഭ്യന്തരയുദ്ധം വരെ, ഈ അസോസിയേഷനുകൾ അപ്രസക്തമാവുകയും വ്യവസായത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സാധ്യതകൾ മാത്രം അവശേഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
1850 കളിൽ യൂറ്റായിൽ എൽഡിഎസ് ചർച്ചിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഡെസേർട്ട് മാനുഫാക്ചറിംഗ് കമ്പനി ഷുഗർ ബീറ്റ് വളർത്താനും സംസ്ക്കരിക്കാനും ശ്രമിച്ചു, അത് പല കാരണങ്ങളാൽ പരാജയപ്പെട്ടു.
ആദ്യം, ഫ്രാൻസിൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത ബീറ്റ്റൂട്ട് വിത്തുകൾക്ക് യൂറ്റായിലെ ഉപ്പുരസമുള്ള മണ്ണിൽ കൂടുതൽ പഞ്ചസാര ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
രണ്ടാമതായി, ഫ്രാൻസിൽ നിന്ന് ബീറ്റ്റൂട്ട് വിത്ത് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ചെലവ് കണക്കാക്കി ലാഭത്തിനുള്ള ഏതൊരു സാധ്യതയും ഉപയോഗിച്ചു.
അവസാനമായി, ഫാക്ടറി നടത്തുന്ന ആർക്കും ബീറ്റ്റൂട്ട് പൾപ്പിൽ നിന്ന് പഞ്ചസാര വേർതിരിക്കുന്നതിന് രാസവസ്തുക്കൾ എങ്ങനെ ശരിയായി ഉപയോഗിക്കാമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ വിജയകരമായ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഫാക്ടറി 1870-ൽ കാലിഫോർണിയയിലെ (ഇപ്പോൾ യൂണിയൻ സിറ്റി) അൽവാരഡോയിൽ ഇ.
എച്ച്. ഡയർ നിർമ്മിച്ചെങ്കിലും 1879 വരെ ലാഭകരമായിരുന്നില്ല.
ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വ്യവസായത്തിന്റെ വികസനം തടഞ്ഞുവച്ച അടിമത്ത വിരുദ്ധ പോരാളികൾ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തോടെ ഇല്ലാതായതിനാൽ ഫാക്ടറി സബ്സിഡികളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു.
അൽവാരഡോയിലെ ഈ ആദ്യ വിജയത്തിനുശേഷം, ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വ്യവസായം അതിവേഗം വികസിച്ചു.
1880 കളുടെ അവസാനത്തിൽ നെബ്രാസ്ക സർവകലാശാലയിൽ റേച്ചൽ ലോയ്ഡ് നടത്തിയ ഗവേഷണങ്ങൾ നെബ്രാസ്ക സംസ്ഥാനത്ത് വലിയ ഉൽ‌പാദന വർദ്ധനവിന് കാരണമായി.
1889-ൽ ആർതർ സ്റ്റെയ്‌നറിനും മറ്റുള്ളവർക്കും രണ്ടാമത്തെ ശ്രമത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ എൽഡിഎസ് ചർച്ച് നേതാക്കളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞു.
ഇത് യൂറ്റാ-ഐഡഹോ പഞ്ചസാര കമ്പനിയിലേക്ക് നയിച്ചു.
ഫാക്ടറികളിലെ മൂലധന നിക്ഷേപം ഷുഗർ ബീറ്റ് ആവശ്യത്തിന് വിതരണം ചെയ്യണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
മധ്യ കൊളറാഡോയിലും പടിഞ്ഞാറൻ നെബ്രാസ്കയിലും ഇത് റഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള ജർമ്മൻകാർ ഗണ്യമായി നൽകി.
1890–1905 കാലഘട്ടത്തിൽ ധാരാളം ആളുകൾ കുടിയേറുന്ന സമയത്ത് അവർ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് കൃഷിയിൽ വിദഗ്ധരായിരുന്നു.
1914 ആയപ്പോഴേക്കും യുഎസിലെ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വ്യവസായം യൂറോപ്യൻ മേഖലകളിലെ ഉൽപാദനവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു.
രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതുവരെ യുഎസിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാര ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത് കാലിഫോർണിയ, യൂറ്റാ, നെബ്രാസ്ക എന്നിവയായിരുന്നു.
കാലിഫോർണിയയിൽ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധസമയത്ത് ജപ്പാനീസ് അമേരിക്കക്കാരെ തടവിലാക്കിയപ്പോൾ കാലിഫോർണിയയിലെ ബീറ്റ് പഞ്ചസാര ഉൽ‌പാദനം ഉൾനാടൻ പ്രദേശങ്ങളായ ഐഡഹോ, മൊണ്ടാന, നോർത്ത് ഡക്കോട്ട, യൂറ്റാ എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റി.
യുദ്ധസമയത്ത് പുതിയ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഫാമുകൾ ആരംഭിച്ച പല പ്രദേശങ്ങളിലും കൃഷിക്കാർക്ക് ബീറ്റ്റൂട്ട് പഞ്ചസാര കൃഷി പരിചയമില്ലായിരുന്നു.
അതിനാൽ അവർ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉൽപാദനവുമായി പരിചയമുള്ള തടങ്കൽ ക്യാമ്പുകളിൽ നിന്ന് ജാപ്പനീസ് തൊഴിലാളികളെ ഫാമുകളിൽ ജോലിക്ക് നിയമിച്ചു.
ഷുഗർ ബീറ്റ് 11 സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ വളരുന്നു.
ഇത് യുഎസിലെ പഞ്ചസാര ഉൽപാദനത്തിന്റെ 55% പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു 4 സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്ന കരിമ്പിനെ അപേക്ഷിച്ച് യുഎസ് പഞ്ചസാര ഉൽപാദനത്തിന്റെ 45% വരും.
യുദ്ധകാലത്ത് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത കരിമ്പിൻ പഞ്ചസാരയുടെ കുറവ് മൂലം 1920 കളുടെ പകുതി വരെ 17 സംസ്കരണ ഫാക്ടറികൾ നിർമ്മിക്കുന്നതുവരെ ഷുഗർ ബീറ്റ്  വലിയ തോതിൽ യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡത്തിൽ വളർത്തിയിരുന്നില്ല.
ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുമുമ്പ്, വിദൂര സാമ്രാജ്യത്തോടുകൂടിയ യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡം ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ വിപണിയിൽ നിന്ന് പഞ്ചസാര ഇറക്കുമതി ചെയ്തു.
എന്നിരുന്നാലും, ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം പഞ്ചസാരയുടെ കുറവ് സൃഷ്ടിച്ചു.
ഇത് ആഭ്യന്തര വിപണിയുടെ വികസനത്തിന് ഇടയായി.
ആദ്യത്തെ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് സംസ്കരണ ഫാക്ടറി 1860-ൽ സഫോക്കിലെ ലാവൻഹാമിലാണ് നിർമ്മിച്ചത്.
പക്ഷേ ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം പരാജയപ്പെട്ടു.
1912-ൽ ഡച്ചുകാർ നോർഫോക്കിലെ കാന്റ്ലിയിൽ ആദ്യത്തെ വിജയകരമായ ഫാക്ടറി നിർമ്മിച്ചു.
ഡച്ച് പിന്തുണയുള്ളതിനാൽ ഇതിന് ഡച്ച് പാരിതോഷികം ലഭിച്ചു.
1898-ൽ ഗാർട്ടൺസ് അഗ്രികൾച്ചറൽ പ്ലാന്റ് ബ്രീഡേഴ്‌സിന്റെ വാർഷിക കാറ്റലോഗുകളിൽ ഫ്രാൻസിൽ നിന്നുള്ള ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വിത്ത് പട്ടികപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
സർക്കാർ ധനസഹായം നേടുന്നതിനായി ആഭ്യന്തര ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വ്യവസായത്തിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായി 1915-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് സൊസൈറ്റി രൂപീകരിച്ചു.
പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തിനുശേഷം, 1927-ൽ അവർ വിജയിച്ചു.
1915 മുതലുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ലാഭത്തിലും നഷ്ടത്തിലും ചാഞ്ചാട്ടമുണ്ടായ ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തിന് സ്ഥിരത നൽകുന്നതിനായി യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡത്തിലെ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വ്യവസായത്തിന് ഒടുവിൽ സബ്സിഡി നൽകി.
റഷ്യയിലെ ഷുഗർ ബീറ്റ് ഉൽ‌പ്പാദനം സംബന്ധിച്ച പരാമർശങ്ങൾ 1802 മുതലുള്ളതാണ്.
തുല പ്രവിശ്യയിലെ ബീറ്റിൽ നിന്ന് പഞ്ചസാര ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ റഷ്യൻ വാണിജ്യ ഫാക്ടറി ജേക്കബ് എസിപോവ് നിർമ്മിച്ചു.
സോവിയറ്റ് കാലഘട്ടത്തിൽ, വിത്ത് വികസനത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ചും ശ്രദ്ധേയമായ ചില മുന്നേറ്റങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്.
അതിൽ ഏറ്റവും ഉപയോഗപ്രദമായത് മഞ്ഞ് പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ വികാസമാണ്.
ഇത് ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന പരിധി കൂടുതൽ വികസിപ്പിക്കുന്നു.
വളർത്തൽ A sugar beet farm in Switzerland Worldwide sugar beet production
ഷുഗർ ബീറ്റ് കരിമ്പിനെപ്പോലെ ഒരു പ്രത്യേക മണ്ണും വിജയകരമായ കൃഷിക്ക് അനുയോജ്യമായ കാലാവസ്ഥയും ആവശ്യമാണ്.
ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആവശ്യകത മണ്ണിൽ ധാരാളം പോഷകങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കണം.
ഹ്യൂമസ് കൊണ്ട് സമ്പന്നമായിരിക്കണം, ധാരാളം ഈർപ്പം അടങ്ങിയിരിക്കണം.
ഷുഗർ ബീറ്റിന് ഒരു നിശ്ചിത അളവിലുള്ള ക്ഷാരം ഹാനികരമല്ല.
പ്രത്യേകിച്ചും ജലസേചനം നടക്കുന്നിടത്ത് നിലം സമൃദ്ധവും നന്നായി വരണ്ടതുമായിരിക്കണം.
മണൽ മണ്ണിലും കനത്ത പശിമരാശിയിലും പൊതുവായ വിളകൾ വളർത്താം.
എന്നാൽ അനുയോജ്യമായ മണ്ണ് മണൽ കലർന്ന പശിമരാശി, അതായത്, ജൈവവസ്തു, കളിമണ്ണ്, മണൽ എന്നിവയുടെ മിശ്രിതമാണ്.
മികച്ച ഫലം ലഭിക്കുന്നതിന് 12 മുതൽ 15 ഇഞ്ച് വരെ (30.5 മുതൽ 38.1 സെന്റിമീറ്റർ വരെ) ആഴത്തിൽ കൃഷി ചെയ്യേണ്ടതിനാൽ ചരൽ നിറഞ്ഞ മണ്ണ് അല്ലെങ്കിൽ ഹാർഡ്-പാൻ സാന്നിദ്ധ്യം അഭികാമ്യമല്ല.
കാലാവസ്ഥ, താപനില, സൂര്യപ്രകാശം, മഴ, കാറ്റ് എന്നിവ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് കൃഷിയുടെ വിജയത്തെ ബാധിക്കുന്നു.
ബീറ്റ്റൂട്ട് വളരുന്ന മാസങ്ങളിൽ 15 മുതൽ 21 ° C (59.0 മുതൽ 69.8 ° F) വരെയുള്ള താപനില ഏറ്റവും അനുകൂലമാണ്.
മതിയായ ജലസേചനത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ, ശരാശരി വിള വളർത്തുന്നതിന് 460 മില്ലിമീറ്റർ (18.1 ഇഞ്ച്) മഴ ആവശ്യമാണ്.
ഉയർന്ന കാറ്റ് ദോഷകരമാണ്.
തെക്കൻ കാലിഫോർണിയയുടെ തീരത്ത് മികച്ച ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.
അവിടെ കാണപ്പെടുന്ന ഊഷ്മളവും സൂര്യപ്രകാശമുള്ള ദിവസങ്ങൾ, തണുത്തതും മൂടൽമഞ്ഞുള്ളതുമായ രാത്രികൾ ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ വളർച്ചാ സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായി തോന്നുന്നു.
ഷുഗർ ബീറ്റ് വിജയകരമായി കൃഷി ചെയ്യുന്നതിലെ പ്രധാന ഘടകം വലിയ തീവ്രതയില്ലാത്ത സൂര്യപ്രകാശമാണ്.
മധ്യരേഖയ്ക്ക് സമീപം, സൂര്യന്റെ ഉയർന്ന ചൂടും ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ അളവ് കുത്തനെ കുറയ്ക്കുന്നു.
കൊളറാഡോ, യൂറ്റാ പോലുള്ള ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ, പകൽ സമയത്ത് താപനില ഉയർന്നതും എന്നാൽ രാത്രികൾ തണുപ്പുള്ളതുമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ, ഷുഗർ ബീറ്റിന്റെ ഗുണനിലവാരം മികച്ചതാണ്.
മിഷിഗണിൽ, താരതമ്യേന ഉയർന്ന അക്ഷാംശം (ഉത്പാദനം കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ലോവർ പെനിൻസുല , വടക്ക് 41 നും 46 നും സമാന്തരമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു), ഗ്രേറ്റ് തടാകങ്ങളുടെ സ്വാധീനം എന്നിവ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് സംസ്കാരത്തിന് തൃപ്തികരമായ കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നു.
മിഷിഗനിലെ തമ്പ് മേഖലയിലാണ് സെബേവിംഗ്, മിഷിഗൺ .
പ്രദേശവും സംസ്ഥാനവും പ്രധാന ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് നിർമ്മാതാക്കൾ ആണ്.
മൂന്ന് മിഷിഗൺ പഞ്ചസാര കമ്പനി ഫാക്ടറികളുടെ വാസസ്ഥാനം ആണ് സെബേവിംഗ്.
വാർഷിക മിഷിഗൺ പഞ്ചസാര ഉത്സവത്തിന് നഗരം സ്പോൺസർ ചെയ്യുന്നു.
ബീറ്റ് കൃഷി വിജയകരമായി നടത്തുന്നതിന്‌ ഭൂമി ശരിയായി തയ്യാറാക്കണം.
ആഴത്തിലുള്ള ഉഴുകൽ ബീറ്റ്റൂട്ട് വളർത്തലിന്റെ ആദ്യത്തെ തത്വമാണ്.
ഇത് വേരുകൾക്ക് വളരെയധികം തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ തുളച്ചുകയറാൻ അനുവദിക്കുന്നു, അതുവഴി ബീറ്റ്റൂട്ട് നിലത്തു നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് വളരുന്നത് തടയുന്നു, കൂടാതെ താഴ്ന്ന മണ്ണിൽ നിന്ന് ഗണ്യമായ പോഷണവും ഈർപ്പവും വേർതിരിച്ചെടുക്കാൻ ഇത് പ്രാപ്തമാക്കുന്നു.
രണ്ടാമത്തേത് വളരെ കഠിനമാണെങ്കിൽ, വേരുകൾ എളുപ്പത്തിൽ തുളച്ചുകയറില്ല.
തൽഫലമായി, വളർച്ചയുടെ പ്രക്രിയയിൽ ചെടി ഭൂമിയുടെ പുറത്തേക്കും തള്ളപ്പെടും.
കഠിനമായ മണ്ണ് വെള്ളത്തിന് വിധേയമല്ലാത്തതിനാൽ ശരിയായ ഡ്രെയിനേജ് തടയുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, മണ്ണ് വളരെ അയഞ്ഞതായിരിക്കരുത്, കാരണം ഇത് അഭികാമ്യമായതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രമായി വെള്ളം കടന്നുപോകാൻ അനുവദിക്കുന്നു.
മണ്ണ് ആഴമുള്ളതും നല്ലതും വേരുകളാൽ എളുപ്പത്തിൽ തുളച്ചുകയറുന്നതുമായിരിക്കണം.
ഇത് ഈർപ്പം നിലനിർത്താനും ഒരേ സമയം വായു സ്വതന്ത്രമായി ചംക്രമണം നടത്താനും നല്ല ഡ്രെയിനേജ് ചെയ്യാനും അനുവദിക്കണം.
ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വിളകൾ മണ്ണിനെ വേഗത്തിൽ നിശ്ശേഷീകരിക്കുന്നു.
വിള ഓരോവർഷവും ഇടവിട്ട് കൃഷിചെയ്യാൻ ശുപാർശചെയ്യുന്നു.
സാധാരണയായി, എല്ലാ മൂന്നാം വർഷം ഒരേ നിലത്തു തന്നെ ബീറ്റ് വളർത്തുകയും മറ്റ് രണ്ട് വർഷങ്ങളിൽ കടല, ബീൻസ് അല്ലെങ്കിൽ ധാന്യം വളർത്തുന്നു.
മിക്ക മിതശീതോഷ്ണ കാലാവസ്ഥയിലും, ബീറ്റ് വസന്തകാലത്ത് നടുകയും ശരത്കാലത്തിലാണ് വിളവെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.
അതിന്റെ ശ്രേണിയുടെ വടക്കേ അറ്റത്ത് 100 ദിവസം വരെ വളരുന്ന സീസണുകൾക്ക് വാണിജ്യപരമായി ലാഭകരമായ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വിളകൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയും.
കാലിഫോർണിയയിലെ ഇംപീരിയൽ വാലി പോലുള്ള ചൂടുള്ള കാലാവസ്ഥയിൽ, ഷുഗർ ബീറ്റ് ശൈത്യകാല വിളയാണ്.
ശരത്കാലത്തിൽ നട്ടുപിടിപ്പിച്ച് വസന്തകാലത്ത് വിളവെടുക്കുന്നത്.
അടുത്ത കാലത്തായി, ഉഷ്ണമേഖലാ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നവ സിൻജന്റ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട്.
ഇവ ഉഷ്ണമേഖലാ, ഉപോഷ്ണമേഖലാ പ്രദേശങ്ങളിൽ വളരുന്നു.
ചെറിയ വിത്തിൽ നിന്നാണ് ബീറ്റ് നടുന്നത്.
1 കിലോ (2.2 പൗണ്ട്) ബീറ്റ്റൂട്ട് 100,000 വിത്തുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
ഇത് ഒരു ഹെക്ടറിൽ (2.5 acres) കൂടുതൽ നിലത്ത് നടുന്നു.
(ഒരു പൗണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ 0.454 കിലോഗ്രാം ഒരു ഏക്കർ അല്ലെങ്കിൽ 0.40 ഹെക്ടർ നടാം)
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന പകുതി വരെ ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉത്പാദനം വളരെയധികം അധ്വാനമുള്ളതായിരുന്നു.
വിളയെ ഇടതൂർന്ന രീതിയിൽ നടുന്നതിലൂടെ കള നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു.
പിന്നീട് വളരുന്ന സീസണിൽ ഒരു മൺവെട്ടി ഉപയോഗിച്ച് രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ കൈകൊണ്ട്‌ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടിവന്നു.
വിളവെടുപ്പിന് ധാരാളം തൊഴിലാളികൾ ആവശ്യമായിരുന്നു.
ഒരു കുതിര ടീമിന് വലിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന കലപ്പ പോലുള്ള ഉപകരണം ഉപയോഗിച്ച് വേരുകൾ ഉയർത്താൻ കഴിയുമെങ്കിലും, ബാക്കിയുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ കൈകൊണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു തൊഴിലാളി ബീറ്റ്റൂട്ട് ഇലകളിൽ പിടിച്ച് പിഴുതെടുത്ത്, ചുവട്ടിലുള്ള അയഞ്ഞ മണ്ണ് കുടഞ്ഞു കളഞ്ഞിട്ട് അവയെ ഒരു വരിയിൽ വച്ചു.
ഒരു വശത്ത് വേരും, പച്ചിലകൾ മറുവശത്തും വരുന്ന രീതിയിൽ അടുക്കി.
രണ്ടാമത്തെ ജോലിക്കാരൻ ഒരു ബീറ്റ്റൂട്ട് ഹുക്ക് (ഒരു ബിൽ‌ഹൂക്കിനും അരിവാളിനുമിടയിൽ ഹ്രസ്വമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഉപകരണം) കൊണ്ട് പിന്നിൽ പിന്തുടർന്നു.
ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉയർത്തി വേരുകളിൽ നിന്ന് ഇലകളും ഒറ്റയടിക്ക് മുറിച്ചുമാറ്റി.
കൈകൊണ്ടു ചെയ്‌ത പ്രവർത്തനങ്ങളെ മാറ്റി ആ സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന്, മെക്കാനിക്കൽ വിതയ്ക്കൽ, കള നിയന്ത്രണത്തിനുള്ള കളനാശിനി പ്രയോഗം, മെക്കാനിക്കൽ വിളവെടുപ്പ് എന്നിവ നിലവിൽ വന്നു.
റൂട്ട് ബീറ്ററിൽ നിന്ന് ഇലയും മറ്റും (അൺസുഗർ മാലിന്യങ്ങൾ കൂടുതലുള്ളത്) മുറിക്കാൻ ബ്ലേഡുകളുടെ ഒരു ശ്രേണി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ബീറ്റ്റൂട്ട് ഹാർവെസ്റ്റർ റൂട്ട് ഉയർത്തുന്നു, കൂടാതെ വയലിൽ നിന്ന് ഒരൊറ്റ പാസിൽ നിന്ന് മണ്ണിനെ വേരിൽ നിന്ന് നീക്കംചെയ്യുന്നു.
ഒരു ആധുനിക ഹാർവെസ്റ്ററിന് ഒരേ സമയം ആറ് വരികൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാനാകും.
ഹാർവെസ്റ്റർ വയലിലേക്ക് ഉരുളുന്നതിനാൽ ഷുഗർ ബീറ്റ് ട്രക്കുകളിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നു.
തുടർന്ന് ഫാക്ടറിയിൽ എത്തിക്കുന്നു.
വാഹകൻ പിന്നീട് കൂടുതൽ മണ്ണ് നീക്കംചെയ്യുന്നു.
പിന്നീടുള്ള വിതരണത്തിന് ബീറ്റ് അവശേഷിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവ ക്ലാമ്പുകളായി രൂപപ്പെടുന്നു.
കാലാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ബീറ്റ് സംരക്ഷിക്കാൻ വൈക്കോൽ കെട്ടുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ശരിയായ അളവിലുള്ള വെന്റിലേഷൻ ഉപയോഗിച്ച് ക്ലാമ്പ് നന്നായി നിർമ്മിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ബീറ്റ് സാരമായി ചീത്തയാകില്ല.
ഫാക്ടറിയിൽ ഉൽപാദന പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്ന ബീറ്റിലുള്ള സങ്കീർണ്ണ കാർബോഹൈഡ്രേറ്റുകൾ മരവിപ്പിക്കുകയും പിന്നീട് ഫ്രോസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.
യുകെയിൽ, സ്വീകരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഫാക്ടറി ഗേറ്റിൽ ലോഡുകൾ കൈകൊണ്ട് പരിശോധിക്കുന്നു.
യു‌എസിൽ‌, വിളവെടുപ്പ് ആരംഭിക്കുന്നത് ആദ്യത്തെ കഠിനമായ മഞ്ഞ് കാലത്താണ്, ഇത് ഫോട്ടോസിന്തസിസിനെയും റൂട്ടിന്റെ കൂടുതൽ വളർച്ചയെയും തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു.
പ്രാദേശിക കാലാവസ്ഥയെ ആശ്രയിച്ച്, ഇത് ഏതാനും ആഴ്‌ചകൾക്കുള്ളിൽ നടത്താം അല്ലെങ്കിൽ ശൈത്യകാലം മുഴുവൻ നീണ്ടുനിൽക്കും.
ബീറ്റ്റൂട്ട് വിളവെടുപ്പും സംസ്കരണവും "കാമ്പെയ്ൻ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു, ഇത് വിളവെടുപ്പിനും സംസ്കരണത്തിനും 24 മണിക്കൂറും പ്രവർത്തിക്കുന്ന പ്രോസസ്സിംഗ് ഫാക്ടറികൾക്ക് സ്ഥിരമായ നിരക്കിൽ വിള എത്തിക്കാൻ ആവശ്യമായ സംഘടനയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു (യുകെക്ക്, കാമ്പെയ്‌ൻ ഏകദേശം അഞ്ച് മാസം നീണ്ടുനിൽക്കും).
നെതർലാന്റിൽ, ഈ കാലഘട്ടം ഡി ബീറ്റെൻകാംപെയ്ൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു, ഈ പ്രദേശത്തെ പ്രാദേശിക റോഡുകളിൽ വാഹനമോടിക്കുമ്പോൾ ജാഗ്രത പാലിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.
കാരണം, മണ്ണിൽ സ്വാഭാവികമായും കാണപ്പെടുന്ന കളിമണ്ണ് ഗതാഗത സമയത്ത് ട്രെയിലറുകളിൽ നിന്ന് വീഴുമ്പോൾ സ്ലിപ്പറി റോഡുകൾക്ക് കാരണമാകുന്നു.
ഉൽ‌പാദന സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ Top Ten Sugar Beet Producers—2016 Rank Country Production (million tonnes) 1 റഷ്യ 51.36 2 ഫ്രാൻസ് 33.79 3 അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ 33.49 4 Germany 25.50 5 തുർക്കി 19.46 6 ഉക്രൈൻ 14.01 7 പോളണ്ട് 13.52 8 ഈജിപ്റ്റ് 13.32 9 China 8.09 10 United Kingdom 5.69 Total World 277.23 Source: UN Food Agriculture Organisation (FAO) Sugar beet output in 2009
ലോകത്തിൽ 2013-ൽ 250,191,362 മെട്രിക് ടൺ (246,200,000 ലോങ് ടൺ; 275,800,000 ഷോർട്ട് ടൺ) ഷുഗർ ബീറ്റ് വിളവെടുത്തു.
39,321,161 മെട്രിക് ടൺ (38,700,000 ലോങ് ടൺ; 43,300,000 ഷോർട്ട് ടൺ) വിളവെടുപ്പുള്ള അമേരിക്കയാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഉൽപാദകൻ.
ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് വിളകളുടെ ശരാശരി വിളവ് ഹെക്ടറിന് 58.2 ടൺ ആണ്.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉൽ‌പാദനക്ഷമതയുള്ള ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഫാമുകൾ 2010-ൽ ചിലിയിലായിരുന്നു.
ദേശവ്യാപകമായി ഹെക്ടറിന് 87.3 ടൺ വിളവ് ലഭിച്ചിരുന്നു.
ഇംപീരിയൽ വാലി (കാലിഫോർണിയ) കർഷകർ ഹെക്ടറിന് 160 ടണ്ണും ഹെക്ടറിന് 26 ടണ്ണിലധികം പഞ്ചസാരയും നേടി.
സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ തീവ്രത, ജലസേചനത്തിന്റെയും രാസവളങ്ങളുടെയും തീവ്രമായ ഉപയോഗം എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഇംപീരിയൽ വാലി ഫാമുകൾ പ്രയോജനം നേടുന്നു.
യൂറോപ്യൻ യൂണിയനിലെ പഞ്ചസാര വ്യവസായം 2006 ൽ ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് സമ്മർദ്ദത്തിലായി, ഒടുവിൽ 20,000 തൊഴിലവസരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു, എന്നിരുന്നാലും 2010 ലെ യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ ഓഡിറ്റിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ പല ഫാക്ടറികളും തെറ്റായി അടച്ചുപൂട്ടിയതായി കണ്ടെത്തി, കാരണം അവ സർക്കാർ ഇടപെടലില്ലാതെ ലാഭകരമായിരുന്നു.
പടിഞ്ഞാറൻ യൂറോപ്പും കിഴക്കൻ യൂറോപ്പും 2010–2011ൽ പഞ്ചസാരയുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള ആവശ്യം നിറവേറ്റുന്നതിനായി ഷുഗർ ബീറ്റിൽ നിന്ന് ആവശ്യത്തിന് പഞ്ചസാര ഉൽ‌പാദിപ്പിച്ചില്.
മാത്രമല്ല അവർ പഞ്ചസാരയുടെ ഇറക്കുമതിക്കാരായിരുന്നു.
പ്രോസസ്സിംഗ് സ്വീകരണം
വിളവെടുപ്പിനുശേഷം ബീറ്റ് സാധാരണയായി ഒരു ഫാക്ടറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.
യുകെയിൽ, ബീറ്റ് ഒരു ഹാലർ അല്ലെങ്കിൽ ട്രാക്ടറും ട്രെയിലറും വഴി പ്രാദേശിക കർഷകർ എത്തിക്കുന്നു.
റെയിൽ‌വേയും ബോട്ടുകളും വളരെക്കാലം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല.
2006-ൽ ഐറിഷ് ഷുഗർ ബീറ്റ്റൂട്ട് ഉൽ‌പാദനം പൂർണ്ണമായും നിർത്തലാക്കുന്നതുവരെ റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് അയർലണ്ടിൽ റെയിൽവേ വഹിച്ചിരുന്നു.
ഓരോ ലോഡും തൂക്കി സാമ്പിൾ സ്വീകരണ സ്ഥലത്ത്  സാധാരണയായി ഒരു ഫ്ലാറ്റ് കോൺക്രീറ്റ് പാഡിൽ എത്തിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവിടെ അത് വലിയ കൂമ്പാരങ്ങളിലേക്ക് നീക്കുന്നു.
ബീറ്റ്റൂട്ട് സാമ്പിൾ പരിശോധിക്കുന്നതിന് സോയിൽ ടേർ – the amount of nonbeet delivered ക്രൗൺ ടേർ – the amount of low-sugar beet delivered പഞ്ചസാരയുടെ അളവ് ( "പോൾ" ) - വിളയിലെ സുക്രോസിന്റെ അളവ് നൈട്രജൻ അളവ് – ഭാവിയിലെ വളം ഉപയോഗം കർഷകന് ശുപാർശ ചെയ്യുന്നതിന്.
ഈ ഘടകങ്ങളിൽ നിന്ന്, ലോഡിന്റെ യഥാർത്ഥ പഞ്ചസാരയുടെ അളവ് കണക്കാക്കുകയും ഗ്രോവറിന്റെ പേയ്‌മെന്റ് നിർണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ബീറ്റ്റൂട്ട് കൂമ്പാരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു സെൻട്രൽ ചാനലിലേക്കോ ഗല്ലിയിലേക്കോ നീക്കുന്നു, അവിടെ അത് പ്രോസസ്സിംഗ് പ്ലാന്റിൽ കഴുകുന്നു.
വ്യാപനം Dried sugar beet cossettes
പ്രോസസ്സിംഗ് പ്ലാന്റിലെ സ്വീകരണത്തിനുശേഷം, ബീറ്റ്റൂട്ട് വേരുകൾ കഴുകി, യാന്ത്രികമായി കോസെറ്റുകൾ എന്ന നേർത്ത സ്ട്രിപ്പുകളായി മുറിച്ച്, ഡിഫ്യൂസർ എന്ന യന്ത്രത്തിലേക്ക് പഞ്ചസാരയുടെ അളവ് ജല ലായനിയിൽ വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നു, ഇത് ലീച്ചിംഗ് എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
പല മീറ്ററുകളിലുമുള്ള നീളമുള്ള പാത്രങ്ങളാണ് ഡിഫ്യൂസറുകൾ.
അതിൽ ബീറ്റ്റൂട്ട് കഷ്ണങ്ങൾ ഒരു ദിശയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ചൂടുവെള്ളം എതിർ ദിശയിലേക്ക് പോകുന്നു.
ചലനം ഒന്നുകിൽ കറങ്ങുന്ന സ്ക്രൂ അല്ലെങ്കിൽ മുഴുവൻ കറങ്ങുന്ന യൂണിറ്റ് മൂലമാകാം, കൂടാതെ വെള്ളവും കോസെറ്റുകളും ആന്തരിക അറകളിലൂടെ നീങ്ങുന്നു.
തിരശ്ചീനമായി കറങ്ങുന്ന 'ആർ‌ടി' ( റാഫിനറി ടിർ‌ലെമോൺ‌ടോയിസ് , നിർമ്മാതാവ്), ചെരിഞ്ഞ സ്ക്രൂ 'ഡി‌ഡി‌എസ്' (ഡി ഡാൻസ്കെ സക്കർഫാബ്രിക്കർ), അല്ലെങ്കിൽ ലംബ സ്ക്രൂ "ടവർ" എന്നിവയാണ് ഡിഫ്യൂസറിന്റെ മൂന്ന് സാധാരണ ഡിസൈനുകൾ.
ആധുനിക ടവർ എക്സ്ട്രാക്ഷൻ പ്ലാന്റുകൾക്ക് പ്രതിദിനം 17,000 മെട്രിക് ടൺ (16,700 ലോങ് ടൺ; 18,700 ഷോർട്ട് ടൺ) വരെ പ്രോസസ്സിംഗ് ശേഷിയുണ്ട്.
വളരെ സാധാരണമല്ലാത്ത ഒരു രൂപകൽപ്പന കോസെറ്റുകളുടെ ചലിക്കുന്ന ബെൽറ്റ് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
വെള്ളം ബെൽറ്റിന്റെ മുകളിൽ പമ്പ് ചെയ്ത് അതിലൂടെ ഒഴിക്കുന്നു.
എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും, കോസെറ്റുകളുടെയും ജലത്തിന്റെയും ഒഴുക്ക് നിരക്ക് ഒന്ന് മുതൽ രണ്ട് വരെ അനുപാതത്തിലാണ്.
സാധാരണഗതിയിൽ, ഡിഫ്യൂസറിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ വെള്ളം 45 മിനിറ്റ് മാത്രവും കോസെറ്റുകൾക്ക് 90 മിനിറ്റ് എടുക്കും.
ഈ വിപരീത കൈമാറ്റ രീതികൾ ചൂടുവെള്ള ടാങ്കിൽ ഇരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വെള്ളം ഉപയോഗിച്ച് കോസെറ്റുകളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ പഞ്ചസാര വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നു.
ഡിഫ്യൂസറിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കുന്ന ദ്രാവകത്തെ അസംസ്കൃത ജ്യൂസ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
അസംസ്കൃത ജ്യൂസിന്റെ നിറം ഓക്സിഡേഷന്റെ അളവിനെ ആശ്രയിച്ച് കറുപ്പ് മുതൽ കടും ചുവപ്പ് വരെ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു.
ഇത് ഡിഫ്യൂസർ രൂപകൽപ്പനയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഉപയോഗിച്ച കോസെറ്റുകൾ അഥവാ പൾപ്പ് ഡിഫ്യൂസറിൽ നിന്ന് 95% ഈർപ്പവും എന്നാൽ കുറഞ്ഞ സുക്രോസോടുകൂടി പുറത്തുകടക്കുന്നു.
സ്ക്രൂ പ്രസ്സുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, നനഞ്ഞ പൾപ്പ് 75% ഈർപ്പം വരെ അമർത്തുന്നു.
ഇത് പൾപ്പിൽ നിന്ന് അമർത്തിയ ദ്രാവകത്തിൽ അധിക സുക്രോസ് വീണ്ടെടുക്കുകയും പൾപ്പ് വരണ്ടതാക്കാൻ ആവശ്യമായ ഊർജ്ജം കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അമർത്തിയ പൾപ്പ് ഉണക്കി മൃഗങ്ങളുടെ തീറ്റയായി വിൽക്കുന്നു, അതേസമയം പൾപ്പിൽ നിന്ന് അമർത്തിയ ദ്രാവകം അസംസ്കൃത ജ്യൂസുമായി സംയോജിക്കുന്നു.
അന്തിമ ഉപോത്പന്നമായ വിനാസ് , വളമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
അല്ലെങ്കിൽ യീസ്റ്റ് കൾച്ചറിൽ വളർച്ചയ്ക്കു സഹായിക്കുന്ന പ്രോട്ടീൻ ആയി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
വ്യാപന സമയത്ത്, സുക്രോസിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഇൻവേർട്ട് ഷുഗർ ആയി വിഘടിക്കുന്നു.