smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ആർ. രാജരാജവർമയുടെ കേരളപാണിനീയം, ശബ്ദശോധിനി, പ്രഥമവ്യാകരണം, ഗോദവർമയുടെ കേരളഭാഷാ വിജ്ഞാനീയം, മധ്യമവ്യാകരണം, സാഹിത്യപഞ്ചാനനന്റെ ലഘുവ്യാകരണം, ആറ്റൂരിന്റെ ഭാഷാസുധാകരം, വാസുദേവഭട്ടതിരിയുടെ അഭിനവമലയാളവ്യാകരണം, എസ്. അച്യുതവാര്യരുടെ വ്യാകരണപഠനം, അനന്തനാരായണശാസ്ത്രിയുടെ വാക്യതത്ത്വം, ഇ.
വി.എൻ. നമ്പൂതിരിയുടെ കേരളഭാഷാവ്യാകരണം തുടങ്ങിയവ വ്യാകരണപരമായ പുരോഗതിക്കും കൃത്യതയ്ക്കും ഏറെ സഹായകമായി.
മലയാളഭാഷയുടെ പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രൗഢപഠനമാണ് തിരുനല്ലൂർ കരുണാകരന്റെ മലയാളഭാഷാപരിണാമം സിദ്ധാന്തങ്ങളും വസ്തുതകളും.
ഭാഷയെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ പഠനമാണ് ചട്ടമ്പിസ്വാമികളുടെ ആദിഭാഷ.
എൽ.വി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ മലയാള ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായ ആഴമേറിയ പഠനങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷിലാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
ആഴമേറിയ പഠനങ്ങളുടെ ആകരമാണ് രണ്ടും.
മാരാരുടെ മലയാളശൈലി, സി.വി. വാസുദേവഭട്ടതിരിയുടെ നല്ല മലയാളം, പ്രൊഫ. പന്മനരാമചന്ദ്രൻനായരുടെ ശുദ്ധമലയാളം തുടങ്ങിയവ സജീവമലയാളത്തിലേക്കുള്ള വിചിന്തനങ്ങളാണ്.
പി.കെ. നാരായണന്റെ ഭാഷ എന്ന മാധ്യമമാണ് ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു രചന.
ഭാഷാശാസ്ത്രരംഗത്ത് നയസൂചകമാണ് ഇളംകുളത്തിന്റെ കേരളഭാഷയുടെ വികാസപരിണാമങ്ങൾ.
ഡോ. കുഞ്ഞുണ്ണിരാജയുടെ ഭാഷാഗവേഷണം, ബി.സി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ വിജ്ഞാനീയം, ചമ്പക്കുളം അപ്പുക്കുട്ടൻനായരുടെ ഭാഷാശാസ്ത്രചിന്തകൾ, സി.എൽ. ആന്റണിയുടെ ഭാഷാചിന്തകൾ, വി.ഐ. സുബ്രഹ്മണ്യം, കെ.എം. പ്രഭാകരവാര്യർ, ഡോ. പി.എം. ജോസഫ്, നടുവട്ടം ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, ആർ. ലീലാദേവി, കെ.ഒ. ഷംസുദ്ദീൻ, പി. സോമശേഖരൻനായർ, എൻ.ആർ. ഗോപിനാഥപിള്ള, പി. മീരാക്കുട്ടി, സെബാസ്റ്റ്യൻ എടമരത്ത്, ചാത്തനാത്ത് അച്യുതനുണ്ണി, പ്രബോധചന്ദ്രൻനായർ, വേണുഗോപാലപ്പണിക്കർ തുടങ്ങിയ ഭാഷാശാസ്ത്രപണ്ഡിതന്മാർ നവീനശാസ്ത്രസങ്കേതങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് ഭാഷാപഗ്രഥനം നടത്തുന്നതിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നവ താത്ത്വികപഠനമാണ് ഡോ. പി. ആൻഡ്രൂസ്കുട്ടിയുടെ ഭാഷാശാസ്ത്രം സിദ്ധാന്തവും പ്രയോഗവും.
പി.എം. ഗിരീഷിന്റെ കേരളത്തിലെ ആചാരഭാഷ സാമൂഹിക ഭാഷാശാസ്ത്രപരമാണ്.
മലയാളത്തിലെ സംബോധനാപദങ്ങളുടെ സാമൂഹികപശ്ചാത്തലം ഉഷാ നമ്പൂതിരിപ്പാട് പഠനവിധേയമാക്കി.
മലയാള വ്യാകരണ സിദ്ധാന്തനിയമങ്ങൾ കേരളപാണിനീയത്തിനുശേഷം (മേരി എൻ.കെ.) വ്യാകരണപഠനത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ ഈടുവയ്പാണ്.
വ്യാകരണത്തിലെ പുതിയ ദർശനങ്ങളുടെ സാങ്കേതിക സഹായത്തോടെ രചിച്ചതാണ് ഈ ഗ്രന്ഥം.
വൃത്തശാസ്ത്രം.
ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ വൃത്തനിരീക്ഷണം ലീലാതിലകത്തിന്റേതാണ്.
"ദ്രമിഡസംഘാതാക്ഷര നിബദ്ധമെതുകമോനവൃത്തവിശേഷയുക്തം പാട്ട് എന്ന പാട്ടിന്റെ നിർവചനം കാണുക.
സമകാലികപദ്യരചനാ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലാണത്.
എന്നാൽ ലീലാതിലകകാരൻ മണിപ്രവാള വംശജനാണ്.
സംസ്കൃത വൃത്തത്തിനോടാണ് മണിപ്രവാള പദ്യത്തിന് വേഴ്ച.
മലയാളത്തിൽ സംസ്കൃതവൃത്തങ്ങളും ഭാഷാവൃത്തങ്ങളും അതിൽത്തന്നെ നാടൻവൃത്തങ്ങളും പ്രയോഗത്തിലുണ്ട്.
പാട്ടുപ്രസ്ഥാനം തമിഴ് വിരുത്തത്തിൽ ഒതുങ്ങി തമിഴ് വിരുത്തത്തിലുള്ളതാണ് രാമചരിതം, രാമകഥാപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയവ.
സംസ്കൃതവൃത്തങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രവിനിമയങ്ങളെന്ന് പറയാവുന്ന ഭാഷാവൃത്തങ്ങളും ഉണ്ട്.
ഒരു ശാസ്ത്രമെന്ന നിലയ്ക്ക് പദങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം തൊട്ട് താളഭേദങ്ങളുടെ വൈചിത്ര്യങ്ങൾ വരെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് വൃത്തശാസ്ത്രം.
കോവുണ്ണി നെടുങ്ങാടിയുടെ കേരളകൗമുദിയാണ് നവീനകാലത്ത് ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ വൃത്തചിന്തയുൾക്കൊള്ളുന്ന ഗ്രന്ഥം.
ആർ. രചിച്ച വൃത്തമഞ്ജരിയാണ് പ്രാമാണികമായത്.
സംസ്കൃത ദ്രാവിഡശീലുകളുടെ ഈ ലക്ഷണഗ്രന്ഥത്തിൽ ഭാഷാശീലുകൾക്ക് ഗാനത്തിന്റെ സംസ്കാരവും സ്വാതന്ത്ര്യവും അനുവദിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. 'ദ്രാവിഡവൃത്തങ്ങളുടെ ദശാപരിണാമങ്ങളെ'ക്കുറിച്ച് അപ്പൻതമ്പുരാൻ പ്രാമാണിക ഗവേഷണം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കേരളീയ വാദ്യങ്ങളുടെ താളസംസ്കാരമാണ് കുട്ടിക്കൃഷ്ണമാരാരുടെ ഭാഷാവൃത്തങ്ങൾ, വൃത്തശില്പം ഇവയെ നയിച്ചത്.
ആറിൽ നിന്നും ഭിന്നമായ പല നിലപാടുകളും സ്വീകരിച്ച വൃത്തശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് കെ.കെ. വാധ്യാർ (വൃത്തവിചാരം).
മലയാള വൃത്തങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തിയ എൻ. വി. കൃഷ്ണവാര്യർ ഇംഗ്ലീഷിലാണ് തന്റെ നിഗമനങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.
താളത്തിന്റെ ആശയപരമായ അംശം അതിൽ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഈ രംഗത്തെ മറ്റു പ്രതിഭകളാണ് പി. കുഞ്ഞികൃഷ്ണമേനോൻ (വൃത്തമഞ്ജരീ ഭാഷ്യം, ഭാഷാ വൃത്തചിന്തകൾ), ഡോ. ടി.വി. മാത്യു (വൃത്തശാസ്ത്രം), നീലംപേരൂർ രാമകൃഷ്ണൻ നായർ, എഴുപ്രം കൃഷ്ണൻകുട്ടി (ഭാഷാവൃത്തവിചിന്തനം), പി. നാരായണക്കുറുപ്പ് (മലയാളവൃത്തപഠനം) എന്നിവർ.
എ ഹിസ്റ്ററി ഒഫ് മലയാളം എൻ. വി. കൃഷ്ണവാര്യർ മലയാള വൃത്തങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇംഗ്ലീഷിൽ രചിച്ച കൃതിയാണ്.
എഴുത്തച്ഛൻ ക്രമപ്പെടുത്തിയ വൃത്തങ്ങളെ ശ്ലഥമാക്കിയും വൃത്തത്തിന്റെ ഘടനയിൽ മാറ്റം വരുത്താതെ അതിനെ മുറിച്ചെടുത്തും കവികൾ ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് സാധാരണമായിരിക്കുന്നു.
ഇംഗ്ലീഷിലെ ഗദ്യതാളങ്ങളുടെ പ്രയോഗവും ഇന്ന് ഭാഷയിൽ ഏറെയുണ്ട്.
ആദിവാസികളുടെ താളബോധം ഒരു നാടൻ കവിക്കും സ്വാഭാവികമായി ലഭിക്കുന്നതല്ല.
ഇവയെല്ലാം ഇന്നത്തെ വൃത്തശാസ്ത്രചിന്തകനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കേണ്ട ഘടകങ്ങളാണ്.
വൃത്തത്തിൽ നിന്ന് അകന്നാലും മൗലികമായ താളങ്ങളിൽ നിന്ന് അന്യനാവാൻ കവിക്ക് കഴിയില്ല.
അതിനാൽ വൃത്തശാസ്ത്രം പുതിയ അവബോധങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ സഹായകമാവും.
കലയിൽ ഭാവക്രമീകരണത്തിന് ആധാരമായ ഭാഷാസംസ്കാരമാണ് വൃത്തചിന്തയിൽ പരിശോധിക്കുന്നത്.
നിഘണ്ടുക്കൾ, വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ
നിഘണ്ടുക്കളും വിജ്ഞാനകോശങ്ങളും ഒരു സമ്പുഷ്ടഭാഷയുടെ ആത്മാഭിമാനങ്ങളാണ്; ചരിത്രത്തിന്റെയും വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും സമഗ്രക്രോഡീകരണങ്ങൾ.
ഇവ രണ്ടും രണ്ടുതരത്തിലുള്ള ജ്ഞാനപരിചരണങ്ങളാണ്.
പൊതുസ്വഭാവമുള്ളതും പ്രത്യേകവിഷയങ്ങളെ ആസ്പദിച്ചുള്ളതും; സൂക്ഷ്മതയോടെ തയ്യാറാക്കപ്പെടുന്നതാണ് ഇത്തരം ഗ്രന്ഥങ്ങൾ.
ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്ലിയുടെ എ ഡിക്ഷണറി ഒഫ് ഹൈ ആൻഡ് കൊളോക്യൽ മലയാളമാണ് മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ നിഘണ്ടു സംരംഭം.
മലയാളം വാക്കുകൾക്ക് ഇതിൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ അർഥവിവരണം നൽകിയിരുന്നു.
റിച്ചാർഡ് കോളിൻസിന്റെ മലയാളനിഘണ്ടുവാണ് വാക്കും അർഥവും ഒരുപോലെ മലയാളത്തിലാക്കിയിട്ടുള്ള ആദ്യനിഘണ്ടു.
അർണോസ് പാതിരി രചിച്ചതാണ് മലയാളം പോർച്ചുഗീസ് നിഘണ്ടു.
ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ മലയാളം-ഇംഗ്ലീഷ് നിഘണ്ടുവാണ് ഏറ്റവും വിഖ്യാതവും ശാസ്ത്രീയമായി തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടതും.
ശ്രീകണ്ഠേശ്വരം പദ്മനാഭപിള്ളയുടെ ശബ്ദതാരാവലി പുതിയ വാക്കുകൾ ചേർത്ത് പരിഷ്കരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും ആധികാരിക നിഘണ്ടുവാകുന്നു.
ആർ. നാരായണപ്പണിക്കരുടെ നവയുഗഭാഷാനിഘണ്ടു, ടി. രാമലിംഗംപിള്ളയുടെ മലയാളം-ഇംഗ്ലീഷ് നിഘണ്ടു, വി. മുഹമ്മദിന്റെ അറബി-മലയാളം ലെക്സിക്കൻ, കാണിപ്പയ്യൂരിന്റെ സംസ്കൃത-മലയാള നിഘണ്ടു, അഭയദേവിന്റെ ഹിന്ദി മലയാളം നിഘണ്ടു, സി. മാധവൻപിള്ളയുടെ ഇംഗ്ലീഷ്-മലയാളം നിഘണ്ടു, വി.സി. ചാക്കോയുടെ ജർമൻ-മലയാളം നിഘണ്ടു, എസ്. ഗുപ്തൻനായരുടെ കേരളഭാഷാനിഘണ്ടു, വി. ബാലകൃഷ്ണൻ/ലീലാദേവിയുടെ വിദ്യാർഥിമിത്രം സംസ്കൃത-ഭാഷാനിഘണ്ടു ഇവയെല്ലാം ഭാഷാപദങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചും മറ്റുഭാഷകളുമായുള്ള അർഥനിർണയം സംബന്ധിച്ചും മലയാളത്തിലുണ്ടായിട്ടുള്ള പണ്ഡിതോചിതമായ യത്നങ്ങളാണ്.
കെ.എസ്. നീലകണ്ഠനുണ്ണിയുടെ ഭാഷാപ്രയോഗ നിഘണ്ടു, കെ. പ്യാറിന്റെ ശബ്ദശാഖ, പി.ആർ. നായരുടെ പദവിജ്ഞാനീയം, ഇ.
പി. നാരായണഭട്ടതിരിയുടെ ശൈലി നിഘണ്ടു, വട്ടപ്പറമ്പിൽ ഗോപിനാഥപിള്ളയുടെ മലയാളപര്യായനിഘണ്ടു, ബി.സി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ ശബ്ദകോശം, ശബ്ദസാഗരം, സി.ജി. ജയപാലിന്റെ എതിർലിംഗനിഘണ്ടു എന്നിവയും ഭാഷാപരമായ നിഘണ്ടുക്കളിൽപ്പെടുന്നു.
ദ്വിഭാഷാ നിഘണ്ടുക്കളും ത്രിഭാഷാനിഘണ്ടുക്കളും അറബിനിഘണ്ടുക്കളും ഇതിനോടൊപ്പം പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ടി. രാമലിംഗംപിള്ളയുടെ ഇംഗ്ലീഷ്-ഇംഗ്ലീഷ് മലയാളം നിഘണ്ടു ഇക്കൂട്ടത്തിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധേയം.
എൻ.വി. കൃഷ്ണവാര്യർ, ഡോ. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഏറെ വിപുലീകരിക്കുകയും നവീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; ഈ ബൃഹദ്ഗ്രന്ഥം.
ഭാഷേതരമായ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്, തയ്യിൽ കുമാരൻ കൃഷ്ണന്റെ ആയുർവേദീയ ഔഷധി നിഘണ്ടു, താമരക്കുളം ജി. കൊച്ചുശങ്കരൻ വൈദ്യന്റെ ആയുർവേദ ഔഷധി നിഘണ്ടു, ഡോ. വി. ശ്യാമളയുടെ ചികിത്സാവിജ്ഞാനകോശം, കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ കുട്ടികളുടെ നിഘണ്ടു, എം.ആർ.സി. നായരുടെ ഗണിതശാസ്ത്ര നിഘണ്ടു, ഡോ. രാജഗോപാൽ കമ്മത്തിന്റെ നേഴ്സിങ് ഡിക്ഷണറി, ഭൗതികശാസ്ത്ര നിഘണ്ടു, ഓണക്കൂർ ശങ്കരഗണകന്റെ ജ്യോതിഷനിഘണ്ടു, സുധീഷ് നമ്പൂതിരിയുടെ തന്ത്രനിഘണ്ടു, സനൽ പി. തോമസിന്റെ ക്രിക്കറ്റ് എൻസൈക്ലോപീഡിയ എന്നിവ.
ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജിയുടെ സമഗ്രപഠനത്തിന് ഉപകരിക്കുന്നതാണ് കെ. രവീന്ദ്രൻ തയ്യാറാക്കിയ ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജി നിഘണ്ടു.
പൈലോപോളിന്റെ പുരാണകഥാനിഘണ്ടുവും സാഹിത്യനിഘണ്ടുവും ഒന്നിച്ച് ഇപ്പോൾ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പൗരാണികകഥാപാത്രങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതാണ് വെട്ടം മാണിയുടെ പുരാണിക് എൻസൈക്ലോപീഡിയയും, സി. പ്രസാദിന്റെ പുരാണ സംജ്ഞാഗമകോശവും ആർ. വാസുദേവൻകർത്തായുടെ പുരാണനിഘണ്ടുവും കുഞ്ഞനന്തൻനായരുടെ പുരാണനിഘണ്ടുവും, മാധ്യമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നിഘണ്ടുവാണ് പി.കെ. രാജശേഖൻ/ജയപ്രകാശ് രചിച്ച മാധ്യമനിഘണ്ടു.
സയൻസിനെക്കുറിച്ച് ബാലശാസ്ത്രകാരനായ എസ്. ശിവദാസ് ഒരു സയൻസ് നിഘണ്ടു രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ക്ഷേത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും ക്ഷേത്രാനുഷ്ഠാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും, അലോപ്പതി, ഹോമിയോപ്പതി, ആയുർവേദമരുന്നുകളെയും ചികിത്സകളെയും കുറിച്ചും വിപുലമായ സമാഹൃതഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇന്ന് മലയാളത്തിൽ ലഭ്യമാണ്.
പ്രശസ്ത സംഗീതജ്ഞനായ സുനിലിന്റെ സംഗീതനിഘണ്ടു നിഘണ്ടുയത്നങ്ങളിൽ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു.
എം.വി. വിഷ്ണുനമ്പൂതിരിയുടെ ഫോക്ലോർ നിഘണ്ടുവാണ് ഫോക്ലോർ പഠനത്തിൽ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന കൃതി.
കവിയൂർ മുരളിയുടെ ദലിത് ഭാഷാ നിഘണ്ടു വർഗചരിത്രപരമാണ്.
പദംപ്രതിയുള്ള അടുക്കലിനുപകരം സമഗ്രവും സംക്ഷിപ്തവുമായ അറിവിന്റെ അടുക്കലാണ് വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ.
ആർ. ഈശ്വരപിള്ളയുടെ സമസ്ത വിജ്ഞാനഗ്രന്ഥാവലിയാണ് മലയാളത്തിൽ ഇതിന് തുടക്കംകുറിച്ചത്.
തുടർന്ന് മാത്യു എം. കുഴിവേലിയുടെ കൂടുതൽ വിപുലവും സമഗ്രവുമായ ഏഴുഭാഗങ്ങളുള്ള വിജ്ഞാനം പരമ്പര പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
വെള്ളംകുളത്ത് കരുണാകരൻ നായരുടെ ബാലവിജ്ഞാനകോശം, വെട്ടം മാണിയുടെ പുരാണിക് എൻസൈക്ലോപീഡിയ, പി.ടി. ഭാസ്കരപ്പണിക്കർ എഡിറ്റ് ചെയ്ത ജീവചരിത്രകോശം, ഡോ. ശാന്തകുമാറിന്റെ ചികിത്സാവിജ്ഞാനകോശം, രാഘവൻ തിരുമുല്പാടിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലുള്ള ആയുർവേദവിജ്ഞാനകോശം സാഹിത്യപ്രവർത്തകസംഘത്തിന്റെ വിശ്വവിജ്ഞാനകോശം, ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ ബാലകൈരളി വിജ്ഞാനകോശം, ശാസ്ത്രസാഹിത്യപരിഷത്തിന്റെ കുട്ടികൾക്കൊരു വിജ്ഞാനകോശം ഇവ പൊതുവിജ്ഞാനരംഗത്തെ സമ്പുഷ്ടമാക്കിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
ഡി. സി. ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അഖിലവിജ്ഞാനകോശം, ഭാരതവിജ്ഞാനകോശം, ദേശബന്ധുവിന്റെ കേരളവിജ്ഞാനകോശം ഇവയ്ക്ക് പൊതുസ്വഭാവമാണുള്ളത്.
ഹിന്ദുധർമജ്ഞാനസമാഹരണമാണ് ഡി. ശ്രീമാൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ഹിന്ദുധർമകോശം.
സവിശേഷ വിജ്ഞാനകോശങ്ങളിൽ കേരള സ്ഥലവിജ്ഞാനകോശം (കോട്ടയം ബാബുരാജ്), സഭാചരിത്രനിഘണ്ടു (മാർ അപ്രേം/ടി.പി. എബ്രഹാം), നിയമവിജ്ഞാനകോശം (കെ. സത്യവാൻനായർ), ഓണവിജ്ഞാനകോശം (പി.സി. കർത്താ), കഥകളിവിജ്ഞാനകോശം (അയ്മനം കൃഷ്ണക്കൈമൾ), നിയമവിജ്ഞാനകോശം (ഇ.കെ. കൃഷ്ണൻ എഴുത്തച്ഛൻ), നവമി ക്ഷേത്രവിജ്ഞാനകോശം (പൂത്തില്ലം നാരായണൻനമ്പൂതിരി), കേരളസംഗീത നാടക അക്കാദമിയുടെ നാടോടി ദൃശ്യകലാസൂചിക, ശ്രീധരൻപള്ളിയറയുടെ ഗണിതവിജ്ഞാനച്ചെപ്പ്, ആർ. രവീന്ദ്രനാഥിന്റെ ചിത്രകല-ഒരു സമഗ്രപഠനം ഇവയെല്ലാം അടിസ്ഥാനപരമായ വിജ്ഞാനസമാഹരണഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
ഡോ. വി.ജെ. വർഗീസിന്റെ 500 വർഷത്തെ കേരളം-ചില അറിവടയാളങ്ങൾ വിഷയവൈവിധ്യങ്ങൾകൊണ്ടു സമ്പന്നമെങ്കിലും ഭാഗികമായ ദേശവിജ്ഞാനകോശമേ ആവുന്നുള്ളൂ.
പഴഞ്ചൊല്ലുകൾ, കടങ്കഥകൾ, ഒറ്റമൂലികൾ തുടങ്ങിയ ഫോക്ലോർ വിഷയങ്ങളിലുമുണ്ട് ഇത്തരം ഒട്ടേറെ ക്രോഡീകൃതപ്രവർത്തനങ്ങൾ.
കുഞ്ഞുണ്ണി, വേലായുധൻപണിക്കശ്ശേരി, പി.സി. കർത്താ, ഡോ.ജെ. ഗുണമണി എന്നിവർ ഇതിൽ ശ്രദ്ധേയരത്രേ.
വിവിധ നാട്ടറിവുകൾ ഡി.സി. പ്രസാധനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
അവയിൽ നാട്ടറിവും നാമപഠനവും, മലയാളത്തിലെ നാടൻപാട്ടുകൾ, കടൽ, കാട്, കൃഷി, വെള്ളം, ഭക്ഷണം, ചന്ത, ചരിത്രം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ചുള്ള നാട്ടറിവുകൾ തുടങ്ങിയവയും ഉൾപ്പെടുന്നു.
എം.വി. വിഷ്ണുനമ്പൂതിരി, കെ.പി. ദിലീപ്കുമാർ, എം. നുജും, സി.ആർ. രാജഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരാണ് ഈ രംഗത്തെ വിജ്ഞാനങ്ങൾ സമാഹരിക്കുന്നതിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നവർ.
പ്രൊഫ. എം. ശിവശങ്കരൻ ബാലശാസ്ത്രവിജ്ഞാനകോശം രചിച്ചു.
പ്രൊഫ. ശിവദാസ് അതേ പേരിൽ ഒരു ഗ്രന്ഥം എഡിറ്റു ചെയ്തു.
കേരളസാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ ഗ്രന്ഥസൂചിക(എഡിറ്റർ കെ.എം. ഗോപി)യാണ് ഇത്തരം സമാഹരണങ്ങളിൽ ഏറെ സമഗ്രവും മാതൃകാപരവും.
ശാസ്ത്രത്തിലെ മുഴുവൻ അറിവുകളും സമഗ്രമായ കുടുംബവിജ്ഞാനവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ തയ്യാറായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
കേരളഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ ഭരണഭാഷാ നിഘണ്ടു മലയാളം ഔദ്യോഗികഭാഷയാക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കുള്ള മികച്ച സഹായകഗ്രന്ഥമാണ്.
കേരളസംസ്ഥാനസർവവിജ്ഞാനകോശ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഏറെ ബൃഹത്തായ വിജ്ഞാനകോശനിർമിതിക്കുള്ള സമഗ്രയത്നം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഇരുപതു വാല്യങ്ങളിലായി സർവവിജ്ഞാനകോശം പൂർത്തീകരിക്കാനുള്ള യത്നത്തിലാണ് ഈ മഹാസ്ഥാപനം.
വിശ്വസാഹിത്യവിജ്ഞാനകോശം, പരിസ്ഥിതിവിജ്ഞാനകോശം, പരിണാമവിജ്ഞാനകോശം, ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രവിജ്ഞാനകോശം തുടങ്ങിയവ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
മലയാളിക്ക് അഭിമാനിക്കാവുന്നതാണ് ഇത്തരം സംഘടിതവിജ്ഞാനസമാഹരണയത്നങ്ങൾ.
അവ സമഗ്രവും ഏറ്റവും പുതിയ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ അടങ്ങുന്നതുമാവാൻ ഏറെ ശ്രദ്ധചെലുത്തിയവയാണ്.
എങ്കിലും കേരളത്തിന്റെ സമഗ്രമായ സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക മേഖലകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സവിശേഷ സമാഹരണത്തിന് ഇനിയുമുണ്ട് ഇടങ്ങൾ എന്നു സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കൂടുതൽ സംഘടിതവും വിവിധവിജ്ഞാനമേഖലകളെ സ്പർശിക്കുന്നതും ഭാഷയുടെയും അറിവിന്റെയും പൊതുജീവിതത്തിന്റെയും സൂക്ഷ്മതലാന്വേഷകവുമായ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇനിയും വരാനുണ്ട്.
മലയാളം ശ്രേഷ്ഠഭാഷാപദവി നേടിയ സാഹചര്യത്തിൽ വിശാലമായ ജ്ഞാനമേഖലകളെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രചർച്ചയിലൂടെ ആധാരഗ്രന്ഥനിർമിതികൾ ത്വരിതപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
ദിനംപ്രതി വർധിച്ചുവരുന്ന മലയാളിയുടെ വൈജ്ഞാനിക ജാഗ്രത നിലനിർത്താൻ ബഹുമുഖമായ ശ്രമം അനിവാര്യമാകുന്നു.
ഇതരഭാഷാ സാഹിത്യം
മാതൃഭാഷയായ മലയാളത്തിനുപുറമേ ഗോത്രഭാഷകൾ ഉൾപ്പെടെ തമിഴ്, കന്നഡ, തുളു, ഹിന്ദി, ഉർദു, കൊങ്കണി, അറബി മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ് തുടങ്ങിയ ഭാഷകളും സാഹിത്യവും കേരളത്തിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ട്.
ഇവകൂടാതെ മറ്റു ചില ഭാരതീയ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന ചെറിയൊരു ന്യൂനപക്ഷവും കേരളത്തിലുണ്ട്.
വ്യവസായസംബന്ധമായും ഉദ്യോഗ/തൊഴിൽ സംബന്ധമായും കേരളത്തിൽ തുടർച്ചയായി വരികയും ഒടുവിൽ ഇവിടെ സ്ഥിരതാമസമുറപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത സിന്ധികൾ, ബംഗാളികൾ, പഞ്ചാബികൾ, തെലുങ്കന്മാർ, ഗുജറാത്തികൾ, ഒറിയക്കാർ എന്നിവരാണ് ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നത്.
സിന്ധി, പഞ്ചാബി, ബംഗാളി, ഗുജറാത്തി, തെലുഗു തുടങ്ങിയ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന ഏതാനും കുടുംബങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഈ ഭാഷകളുടേതായ പ്രത്യേകം സാഹിത്യം രൂപംകൊണ്ടിട്ടില്ല.
ഗോത്രഭാഷകൾ
ചിരപുരാതനകാലം മുതൽ കേരളത്തിൽ അധിവസിക്കുന്ന ഗോത്രവർഗക്കാർക്ക് അവരവരുടേതായ സംസാരഭാഷകളുണ്ട്.
ഇവയ്ക്ക് പ്രത്യേക ലിപിയില്ല.
ഓരോ ഭാഷയും അതു സംസാരിക്കുന്ന ഗോത്രവിഭാഗത്തിന്റെ പേരിലറിയപ്പെടുന്നു (പണിയരുടെ ഭാഷ-പണിയഭാഷ; അടിയരുടെ ഭാഷ-അടിയഭാഷ).
ഭൂരിപക്ഷം ഗോത്രവർഗക്കാരും പരസ്പരം അവരുടെ മാതൃഭാഷയായ ഗോത്രഭാഷകളും മറ്റുള്ളവരോടു മലയാളവും സംസാരിക്കുന്നു.
അടിയർ, ഇരുളർ, മല-ഉള്ളാടർ, ഊരാളി, ഊരാളിക്കുറുമർ, കരവഴിപ്പുലയർ, കരിമ്പാലർ, കൌലാടി, കാടർ, വയനാടൻ കാടർ, കാട്ടുനായ്ക്കർ, കാണിക്കാർ, കുറിച്യർ, കുറമ്പപ്പുലയർ, കുറുമ്പർ, കൊറഗർ, തച്ചനാടൻമൂപ്പർ, പതിയർ, പണിയർ, പളിയർ, മലമുത്തൻ, മലക്കുറവൻ, മലപ്പണ്ടാരം, മലമടിയൻ, മലയരയർ, മലയാളർ, മലവേടർ, മന്നാൻ, മാവിലാൻ, മുഡുഗർ, മുതുവാൻ, മുള്ളക്കുറുമർ എന്നീ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളുടെ ഭാഷകളെക്കുറിച്ച് സാമാന്യമായ ഒരറിവ് ഇന്നു ലഭ്യമാണ്.
താരതമ്യേന ചെറിയ സമുദായങ്ങളുടെ സംസാരഭാഷകളായതുകൊണ്ടും ഒന്നിലധികം ഭാഷകളുടെ സ്വാധീനത ഏറ്റക്കുറച്ചിലോടെ ഇവയിൽ തെളിഞ്ഞുകാണാവുന്നതുകൊണ്ടും ഈ ഗോത്രഭാഷകൾക്ക് പ്രത്യേക ഭാഷാപദവി കൊടുക്കാൻ ഗവേഷകർ വിസമ്മതിക്കുന്നു.
കേരളത്തിന്റെ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലുള്ള ഭൂരിപക്ഷം ഗോത്രഭാഷകളിലും തുളുവിന്റേയും കന്നഡത്തിന്റേയും സ്വാധീന ശക്തി തെളിഞ്ഞുകാണുന്നു.
കാസർകോട്ടെ കൊറഗരുടെ ഭാഷയെ തുളുവിന്റെ ഭാഷാഭേദമായി കണക്കാക്കാം.
വയനാട്ടിലെ കാട്ടുനായ്ക്കർ (തേൻകുറുമർ), ഊരാളിക്കുറുമർ (ബെട്ടക്കുറുമർ), നിലമ്പൂരിലെ ചോലനായ്ക്കർ, പതിനായ്ക്കർ എന്നിവരുടെ ഭാഷകൾക്ക് കന്നഡത്തോടാണ് അടുപ്പം.
ഊരാളിക്കുറുമരുടെ ഭാഷയ്ക്ക് മറ്റു ഗോത്രഭാഷകളേക്കാൾ വളരെയേറെ പ്രത്യേകതകളുണ്ട്.
മുള്ളക്കുറുമർ, കുറിച്യർ, വയനാടൻ കാടർ, പതിയർ, മാവിലാൻ, കരിമ്പാടൻ, കൌലാടി എന്നിവരുടെ ഭാഷകൾക്ക് മലയാളത്തോടാണ് കൂടുതൽ അടുപ്പം.
പരസ്പരസാദൃശ്യമുള്ളവയും മറ്റു ഭാഷകളുമായി വളരെയധികം വ്യത്യാസങ്ങളുള്ളവയുമായ രണ്ട് ഭാഷകളാണ് വയനാട്ടിലെ പണിയരുടെയും അടിയരുടെയും ഭാഷകൾ.
പാലക്കാട്ടുജില്ലയിലെ അട്ടപ്പാടിയിലുള്ള മുഡുഗരുടെയും കുറുമ്പരുടെയും ഭാഷകൾക്കു പരസ്പരസാമ്യം കൂടുതലാണ്.
ഇവ രണ്ടും അവിടെത്തന്നെയുള്ള ഇരുള ഭാഷയിൽനിന്നും വളരെയധികം അകന്നു നിൽക്കുന്നു.
മലയാളത്തിനേക്കാൾ തമിഴിനോടാണ് ഇരുളഭാഷയ്ക്കടുപ്പം.
ഇടുക്കി, പത്തനംതിട്ട ജില്ലകളിലെ മലയരയർ, മലഉള്ളാടർ, ഊരാളികൾ എന്നീ വിഭാഗങ്ങളുടെ ഭാഷകളെ മലയാളത്തിന്റെ ഭാഷാഭേദങ്ങളായും മന്നാൻ, പളിയർ, കുറുമ്പപ്പുലയർ, കരവഴിപ്പുലയർ എന്നിവരുടെ ഭാഷകളെ തമിഴിന്റെ ഭാഷാഭേദങ്ങളായും കണക്കാക്കിവരുന്നു.
കൊല്ലം ജില്ലയിലെ മലവേടരുടെ ഭാഷയ്ക്ക് മറ്റു ഗോത്രഭാഷകളിൽ നിന്നും വളരെയധികം വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
തമിഴ്നാട്ടിലേയും കേരളത്തിലെ തിരുവനന്തപുരം-കൊല്ലം ജില്ലകളിലേയും കാണിക്കാരുടെ ഭാഷ മലയാളത്തിലെ മറ്റു ഭാഷാ ഭേദങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പൊതുവായിപ്പറഞ്ഞാൽ മലയാളം, തമിഴ്, കന്നഡ, തുളു എന്നീ നാലു ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിന്റെ ഭാഷാഭേദമെന്നു പറയാവുന്നവയാണ് കേരളത്തിലെ ഗോത്രഭാഷകൾ.
എന്നാലും ഈ സംസാരഭാഷകളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പ്രത്യേകമൊരു ഭാഷയുടെ സ്ഥാനം കൊടുക്കാൻ യോഗ്യതയുള്ള ഭാഷകൾ കണ്ടെത്തിക്കൂടെന്നില്ല.
മലയാളത്തിൽ പദാരംഭത്തിലും പദാരംഭത്തിലെ വ്യഞ്ജനത്തിനുശേഷവും വരുന്ന 'അ'കാരം മുള്ളുക്കുറുമർ, കാണിക്കാർ എന്നിവരുടെ ഭാഷകളിലെ മിക്കവാറും പദങ്ങളിൽ 'എ'കാരമായി മാറുന്നു.
എനിയൻ (അനിയൻ), കെരി (കരി), കെല്ല് (കല്ല്), പെനി (പനി), മെല (മല) എന്നീ പദങ്ങൾ ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്നതാണ്.
മലയാളത്തിലെ പദാന്ത്യത്തിലെ 'അ'കാരം കന്നഡത്തിലുള്ളതുപോലെ 'എ'കാരമാകുന്നതും പദമധ്യത്തിലുള്ള ഹ്രസ്വമായ 'അ' കാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ദീർഘമായ 'ആ'കാരം വരുന്നതും പണിയ-അടിയ ഭാഷകളുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്.
അടാക്കെ (അടയ്ക്ക), ഉലാക്കെ (ഉലക്ക), കിടാക്കെ (കിടക്ക) എന്നീ പണിയ-അടിയഭാഷാ പദങ്ങൾ രണ്ടു മാറ്റങ്ങളേയും ഉദാഹരിക്കുന്നു.
പദാവസാനത്തിലെ 'അം' 'ഒം' ആയി മാറുന്ന സ്വഭാവം മുള്ളക്കുറുമ ഭാഷയിലും തച്ചനാടൻ മൂപ്പന്മാരുടെ ഭാഷയിലുമുള്ള പ്രത്യേകതയാണ്.
അമ്പലൊ (അമ്പലം), ബളൊ (വളം), മിറ്റൊം (മുറ്റം), മൊറൊം (മുറം) എന്നീ മുള്ളക്കുറുമഭാഷാ പദങ്ങളിൽ ചിലപ്പോൾ അവസാനത്തെ 'മ'കാരം ലോപിക്കാറുണ്ട്.
ആയൊം (ആഴം), കടൊം (കടം), കളൊം (കളം), നെറൊം (നിറം) തുടങ്ങിയവ തച്ചനാടൻ മൂപ്പന്മാരുടെ ഭാഷയിലെ പദങ്ങളാണ്.
മലയാളത്തിലെ 'ഴ'കാരം ഗോത്രഭാഷകളിൽ യ, വ, ള, ച എന്നീ വ്യഞ്ജനങ്ങളായി മാറുന്നു.
നാലു ഗോത്രഭാഷകളിൽ പൊതുവായി വരുന്ന മൂന്നു പദങ്ങൾ താഴെ ചേർക്കുന്നു-
കാട്ടുനായ്ക്കർ, ഊരാളിക്കുറുമർ, ചോലനായ്ക്കർ എന്നിവരുടെ ഭാഷകളിൽ 'കാലു' എന്ന പദത്തിലെ 'ല'കാരം മലയാളത്തിലെപ്പോലെ വർത്സ്യമായിട്ടല്ല, ദന്ത്യമായിട്ടാണ് ഉച്ചരിക്കുന്നത്.
അനുനാസികവും അതിന്റെ സ്പർശവും ചേർന്ന ങ്ക, ഞ്ച, ണ്ട, ന്ത, മ്പ എന്നീ സംയുക്ത വ്യഞ്ജനങ്ങൾ വയനാട്ടിലെ തച്ചനാടൻ മൂപ്പന്മാരുടെ ഭാഷയിൽ ഗ്ഗ, ജ്ജ, ഡ്ഡ, ദ്ദ, ബ്ബ എന്നിങ്ങനെ മാറുന്നു.
കുങ്കുമൊം (കുങ്കുമം), ഇജ്ജി (ഇഞ്ചി), അഡ്ഡി (അണ്ടി), അദ്ദി (അന്തി), ചെബ്ബ് (ചെമ്പ്) എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങൾ.
മലയാളത്തിൽ പദാരംഭത്തിൽ വരുന്ന 'വ'കാരം മലമുത്തന്മാരുടേയും തച്ചനാടൻ മൂപ്പന്മാരുടേയും ഭാഷകളിൽ മിക്കവാറും പദങ്ങളിൽ 'മ'കാരമായി മാറുന്നു.
മായ (വാഴ), മെറും (വെറും), മേറെ (വേറെ), മല്യ (വല്യ) എന്നിവയാണ് രണ്ടു ഭാഷകളിലും പൊതുവായുള്ള പദങ്ങൾ.
ഈ മാറ്റം മലയാളത്തിലെ മറ്റു ചില ഭാഷാഭേദങ്ങളിലും അപൂർവമായിട്ടുണ്ട്.
ചോലനായ്ക്കരുടേയും ഊരാളിക്കുറുമരുടേയും ഭാഷകളിൽ മറ്റുള്ള സ്പർശങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ ശ്വാസിയും നാദിയുമായ വാത്സ്യസ്പർശങ്ങൾ ഒറ്റയായും ഇരട്ടിച്ചും വരുന്നു.
മലയാളം, തമിഴ്, കന്നഡ, തെലുഗു, തുളു തുടങ്ങിയ പ്രധാനപ്പെട്ട ദ്രാവിഡഭാഷകളിൽ കാണാത്ത ഒരു പ്രത്യേകതയാണ് ഇരട്ടിച്ച നാദിയായ വർത്സ്യ സ്പർശത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം.
താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചോലനായ്ക്കരുടെ ഭാഷാപദങ്ങളിൽ ശ്വാസിയായ ഒറ്റ സ്പർശത്തിന് 'ഥ' ഇരട്ടിച്ചതിന് 'റ്റ' നാദിയായ ഒറ്റ സ്പർശത്തിന് 'ഡ' ഇരട്ടിച്ചതിന് 'ഡ്ഡ' എന്നീ ലിപികൾ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.
'ഉണ്ട്', 'ഉള്ള' എന്നീ അർഥങ്ങളിലുള്ള 'ഉള' എന്ന പ്രാചീനപദം ഇന്നും പണിയരുടേയും അടിയരുടേയും ഭാഷകളിലുണ്ട്. 'എനിക്കു ഇരാണ്ടുകൊട്ടെമ്മാരു ഉള' (എനിക്ക് രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾ ഉണ്ട്), 'അയാവുള പൊണ്ണ്' (അഴകുള്ള പെണ്ണ്) എന്നിവ പണിയഭാഷാ വാക്യങ്ങളാണ്.
പണിയഭാഷയിലെ 'അവാളു', അടിയഭാഷയിലെ 'അവോളു' എന്നീ പദങ്ങൾക്ക് അവൾ എന്നു തന്നെയാണർഥം.
പക്ഷേ, 'അവെൻ' എന്ന പണിയഭാഷാ പദത്തിലും 'അയിനു' എന്ന അടിയഭാഷാപദത്തിനും 'അവൻ, അത്' എന്നീ രണ്ട് അർഥങ്ങളുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് മലയാളത്തിലെ സ്ത്രീലിംഗത്തിനും പുല്ലിംഗത്തിനും പകരം, പണിയ-അടിയ ഭാഷകളിലെ അന്യപുരുഷ സർവനാമങ്ങളിൽ സ്ത്രീലിംഗം, സ്ത്രീലിംഗേതരം എന്ന വിഭജനമാണുള്ളത്.
ഈ രണ്ടു ഭാഷകളിലും കന്നഡയുടെ സ്വാധീനതയുണ്ടെങ്കിലും കാട്ടുനായ്ക്കർ, പതിനായ്ക്കർ തുടങ്ങിയവരുടെ ഭാഷകളിലുള്ളതുപോലെ അത്ര ശക്തമല്ല.
ചിരപുരാതനകാലം മുതൽ കേരളത്തിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്ന ദ്രാവിഡ ഭാഷയാണ് തമിഴ്.
കേരളം തമിഴകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ മലയാളം ഉരുത്തിരിയുന്ന കാലഘട്ടം വരെ ഇവിടത്തെ ഭാഷ തമിഴായിരുന്നു.
തമിഴും മലയാളവും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തെപ്പറ്റി നിരവധി പഠനങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്.
തമിഴ് മലയാളത്തിന്റെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരിയാണെന്നും അമ്മയാണെന്നും പോറ്റമ്മയാണെന്നും മറ്റും പല അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും തമിഴിനും മലയാളത്തിനും അഭേദ്യബന്ധമാണുള്ളതെന്ന കാര്യം നിർവിവാദമാണ്.
തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന നല്ലൊരു ശതമാനം പേർ ഇപ്പോഴും കേരളത്തിലുണ്ട്.
തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന് ഗണ്യമായ സംഭാവന നൽകിയവരും വിരളമല്ല.
കേരളത്തിലെ തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളായ നെയ്യാറ്റിൻകര, പാറശ്ശാല മുതലായ സ്ഥലങ്ങളിലും വടക്ക് പാലക്കാട്, തത്തമംഗലം, ചിറ്റൂർ മുതലായ പ്രദേശങ്ങളിലും താമസിക്കുന്ന കേരളീയരിൽ നല്ലൊരു വിഭാഗം തമിഴ് സംസാരിക്കുന്നവരാണ്.
ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിരവധി തമിഴ്മാധ്യമ വിദ്യാലയങ്ങളും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.
പ്രാചീന മലയാളസാഹിത്യത്തിൽ തമിഴിന്റെ സ്വാധീനത പ്രകടമാണ്.
രാമചരിതം, രാമകഥപ്പാട്ട്, ഇരവിക്കുട്ടിപ്പിള്ളപ്പോർപ്പാട്ട് മുതലായ കൃതികൾ കേരളത്തിലെ തമിഴ് പ്രഭാവകാലത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടവയാണ്.
വടക്ക് തിരുപ്പതി മുതൽ തെക്ക് കന്യാകുമാരി വരെയുള്ള ഭൂഭാഗത്തെ പ്രാചീനകാലത്ത് തമിഴകമെന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.
കുട്ടം, കുടം, പൂഴി, കർക്ക, വേണാട്, ശീതനാട്, പന്നിനാട്, പുന്നാട്, മലാട് (മലയമാൻനാട്), അരുവാനാട്, അരുവാവടതല എന്നിങ്ങനെ പന്ത്രണ്ട് ദേശങ്ങളാണ് തമിഴകത്തിന്റെ വിഭാഗങ്ങളായി ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അവയിൽ വേണാടും കുട്ടനാടും കുടനാടും പൂഴിനാടും കേരളത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
സംഘകാലം.
തമിഴ്സംഘകാലത്തെപ്പറ്റി ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളാണുള്ളത്.
ക്രിസ്ത്വബ്ദത്തിന്റെ ആദിമ ശതകങ്ങളാണ് സംഘകാലമെന്നുള്ള അഭിപ്രായം പൊതുവേ സ്വീകാര്യമായി തോന്നുന്നു.
സംഘം കൃതികൾ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് എട്ടുത്തൊകൈ, പത്തുപ്പാട്ട്, പനിനെൺകിഴ് കണക്ക് എന്നിവയാണ്.
സംഘകൃതികളിൽ നല്ലൊരുശതമാനം കേരളത്തെപ്പറ്റി എഴുതിയതോ കേരളീയരായ കവികൾ എഴുതിയതോ ആകുന്നു എന്നതിനാൽ ഭാഷാ-സാംസ്കാരിക ചരിത്രപഠനങ്ങളിൽ ഇവ പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.
എട്ടുത്തൊകൈ, പത്തുപ്പാട്ട് എന്നിവയെ മേൽകണക്ക് എന്നും പറയാറുണ്ട്.
ഇവയിൽ പത്തൂപ്പാട്ട് എന്ന സമാഹാരത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട മതുരൈക്കാഞ്ചിയിൽ ഓണാഘോഷം തമിഴകമൊട്ടുക്ക് മുൻകാലത്ത് ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നു കാണുന്നു.
പതിറ്റുപ്പത് (1-ാം ശതകം) ഇരുന്നൂറ്റിയമ്പതു സംവത്സരക്കാലത്തോളം കൊടുങ്ങല്ലൂരും കരൂരും രാജധാനിയാക്കി കേരളം ഭരിച്ചിരുന്ന പത്തു ചേര രാജാക്കന്മാരെപ്പറ്റി പ്രകീർത്തിക്കുന്ന ഒരു കൃതിയാണ്.
ഇതിലെ ഒന്നാമത്തേയും പത്താമത്തേയും ഭാഗങ്ങൾ കിട്ടിയിട്ടില്ല.
എട്ടുത്തൊകൈയിൽ ഉൾപ്പെട്ട പുറനാനൂറ് 159 പുലവന്മാർ പാടിയ നാനൂറുപുറപ്പാട്ടുകൾ (വീരഗാനങ്ങൾ) അടങ്ങിയതാണ്.
അകനാനൂറ് 145 പുലവന്മാർ പാടിയ അക (പ്രേമ) പ്പാട്ടുകൾ ഉൾക്കൊണ്ടതത്രേ.
മൂവേന്തർ പ്രസിദ്ധരായ ചേര-ചോഴ-പാണ്ഡ്യന്മാരുടെ ചരിത്രനിർമിതിക്ക് അമൂല്യസഹായം നൽകുന്നു.
ചേരമാൻ അന്തുവൻ, ചേരലിരുമ്പൊറൈ, ചേരമാൻകുട്ടവൻകോതൈ, ചേരമാൻ ചെൽവക്കട്ടം കോവാഴിയാരൻ മുതലായ അനേകം ചേര-ചോഴ-പാണ്ഡ്യരാജാക്കന്മാരെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരങ്ങൾ ഇവയിൽ കാണാം.
ഐങ്കുറുനൂറ് അഞ്ചുപുലവന്മാരുടെ അഞ്ഞൂറു അകപ്പാട്ടുകൾ അടങ്ങിയതാണ്.
അഞ്ചു പുലവന്മാരുടെ നൂറ്റിയമ്പതു അകപ്പാട്ടുകൾ കലിത്തൊകൈയിലുണ്ട്.
പരിപാടൽ അനേകം പുലവന്മാർ പാടിയ എഴുപതു അകപ്പാട്ടുകളും പുറപ്പാട്ടുകളും അടങ്ങിയതത്രേ.
മുരുക (സുബ്രഹ്മണ്യ)നെപ്പറ്റി നക്കീരൻ രചിച്ചതാണ് തിരുമുരുകാറ്റൂപ്പടൈ.
കരികാലചോഴനെപ്പറ്റിയുള്ള മുടത്താമക്കണ്ണിയാരുടെ കൃതിയാണ് പൊരുനാരാറ്റുപ്പടൈ.
ചിറുപാണാറ്റുപ്പടൈ ഓയ്മാനാട്ടു നല്ലിയക്കോടനെപ്പറ്റി ഇടൈ കഴിനാട്ടുനല്ലൂർ നത്തത്തനാർ രചിച്ച കൃതിയാണ്.
തൊണ്ടൈമാൻ ഇളന്തിരയനെപ്പറ്റി കടിയല്ലൂർ ഉരുത്തിരങ്കണ്ണനാർ നിർമ്മിച്ചതാണ് പെരുമ്പാണാറ്റുപ്പടൈ.
മുല്ലൈപ്പാട്ട് യുദ്ധരംഗത്തു പോകേണ്ടിവന്ന കാമുകന്റെ വേർപാടു നിമിത്തം നായികയ്ക്കുണ്ടാകുന്ന തീവ്രദുഃഖത്തെ കാവിപ്പൂമ്പട്ടിനത്തുനപ്പൂതനുർ വർണിക്കുന്നതാണ്.
തലൈയാലങ്കാനത്തുച്ചെരുവെന്റെ നെടുഞ്ചെഴിയനെപ്പറ്റി മാങ്കുടി മരുതനാർ രചിച്ചതാണ് മധുരൈക്കാഞ്ചി.
മലയിൽ വാണിരുന്ന ഒരു പ്രഭു പ്രഥമ ദർശനത്തിൽ ഒരു കന്യകയിൽ അനുരക്തനായി ഗാന്ധർവ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനെ കപിലർ വർണിക്കുന്നതാണ് കുറിഞ്ചിപ്പാട്ട്.
പാണ്ഡ്യൻ നെടുഞ്ചെഴിയനെപ്പറ്റി നക്കീരൻ രചിച്ചതാണ് നെടുനൽവാടൈ.
കരികാലചോഴനെപ്പറ്റി കടിയല്ലൂർ ഉരുത്തി രങ്കണ്ണനാർ രചിച്ചതാണ് പട്ടിനപ്പാലൈ.
മലൈപ്പട്ടുകടാവൽകുന്റക്കോട്ടത്തു നന്തനെക്കുറിച്ച് ഇരണിയമുട്ടത്തു പുരുംകൂന്റൂർ പെരുംകൌശികനാർ രചിച്ചതാകുന്നു.
പതിനെൺകീഴ് കണക്കിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയമായത് തിരുവള്ളുവരുടെ തിരുക്കുറളും ജൈനന്മാർ രചിച്ച നാലടിയാരുമാകുന്നു.
രണ്ടും ഉത്തമകോടിയിൽപ്പെട്ട നീതിശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
ഇവയ്ക്ക് ഇംഗ്ളീഷിൽ വിവർത്തനങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്, ദിവാൻ ബഹദൂർ എ. ഗോവിന്ദപ്പിള്ള, ശാസ്തമംഗലം രാമകൃഷ്ണപിള്ള, വെണ്ണിക്കുളം ഗോപാലക്കുറുപ്പ് തുടങ്ങിയവർ തിരുക്കുറൾ മലയാളത്തിൽ വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ചിലപ്പതികാരവും (തമിഴിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാമത്തേത്), അതിന്റെ തുടർച്ചയായ മണിമേഖലയും കേരളത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന കൃതികളാണ്.
ചിലപ്പതികാരത്തിന്റെ കർത്താവ് തൃക്കണാമതിലകത്ത് വസിച്ചിരുന്ന ജൈനമതാനുയായിയും ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവന്റെ അനുജനുമായ ഇളങ്കോഅടികൾ ആണെന്ന് കരുതുന്നു.
ചിലപ്പതികാര ത്തിന്റെ 'പതിക'ത്തിൽ-
'കുണവായിർ കോട്ടത്തു അരചു തുറന്തിരുന്ന
കുടക്കോച്ചേരലിളങ്കോ അടികൾ'
എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഇതിനു തെളിവാണ്.
ഇളങ്കോ അടികളുടെ സുഹൃത്തും മഹാവിദ്വാനുമായ മധുരയിലെ കുലവാണികൻ ചീത്തലൈച്ചാത്തനാർ ആണ് മണിമേഖലയുടെ കർത്താവ്.
ചിലപ്പതികാരം കഥയുടെ തുടർച്ചയാണ് മണിമേഖലയിലെ പ്രതിപാദ്യം.
ദക്ഷിണ ഭാരതത്തിൽ അതീവ പ്രതാപത്തോടുകൂടി വാണിരുന്ന ചേര-ചോഴ-പാണ്ഡ്യന്മാരുടെ വീരാപദാനങ്ങളെ വർണിക്കുന്ന ചിലപ്പതികാരം ഒരു കേരളീയ കൃതിയാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല.
ഇതിവൃത്തത്തിന്റെ അത്യാകർഷകത്വം, കവിയുടെ വ്യക്തിമാഹാത്മ്യം, സംഗീതസാഹിത്യാദികളിൽ കവിക്കുണ്ടായിരുന്ന അപാരമായ വൈദുഷ്യം മുതലായവ ഇതിന്റെ മേന്മയെ വർധിപ്പിക്കുന്നു.
ഈ മഹാകാവ്യത്തെ പുകാർകാണ്ഡം, മധുരൈക്കാണ്ഡം, വഞ്ചികാണ്ഡം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇത് ഉയൽ (കാവ്യത്തമിഴ്), ഇശൈ (സംഗീതത്തമിഴ്), നാടകം (നാടകത്തമിഴ്) ഇവ മൂന്നും ഇണങ്ങിയ ഒരു മുത്തമിഴ്കാവ്യം കൂടിയാണ്.
പുരാതന ചേര രാജധാനിയായ വഞ്ചി അഥവാ മഹോദയപുരം ഇതിലെ കഥാരംഗങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.
കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭഗവതി, കരുംബേശ്വരി എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്ന ദേവിയുടെ വിഗ്രഹം ചെങ്കുട്ടുവൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ച കണ്ണകീ (ചിലപ്പതികാരത്തിലെ നായിക) വിഗ്രഹം തന്നെയാണ്.
കണ്ണകിയെ പത്തിനിക്കടവുൾ എന്നും പറയാറുണ്ട്.
ഇന്നത്തെ തമിഴ്പണ്ഡിതന്മാർക്കുപോലും ദുർഗ്രഹങ്ങളായ അനേകം പദങ്ങളും പ്രയോഗങ്ങളും ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കാണുന്നു.
കടിഞ്ഞൂൽ, മടത്തിൽ, വാലായ്മ, തറ്റ്, വിളി, ആർപ്പ്, കരയുക, പറയുക, ഒരുപാട്, പള്ളി, നീട്ട്, നേരിയത്, അക്കൻ, ചെറുക്കൻ മുതലായ പദങ്ങൾ ഒരു തമിഴന് സുഗ്രഹമല്ല.
പനി എന്ന പദത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പതികാരവ്യാഖ്യാതാവായ അടിയാർക്ക് നല്ലാർ, 'പനി എൻപതോർനോയുമുണ്ട്. അതു മലൈനാട്ടുവഴക്കം' എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ജ്വരം എന്ന അർഥത്തിൽ പനി ശബ്ദം തമിഴർ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. 'മഞ്ഞ്' എന്നർഥത്തിലാണ് തമിഴിൽ അതിന്റെ പ്രയോഗം.
ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവന്റെ അനുജൻ ഇളങ്കോ അടികൾ കണ്ണകിയുടെ കഥയെ ആസ്പദമാക്കി ഒരു മഹാകാവ്യം രചിച്ചു.
കോവലന് മാധവിയിൽ ജാതനായ പുത്രിയാണ് മണിമേഖല.
മണിമേഖല ബുദ്ധമതം സ്വീകരിച്ചു.
ആ മഹതിയുടെ ധന്യജീവിതത്തെ ഉപജീവിച്ചു ചീത്തലൈച്ചാത്തനാർ മണിമേഖല എന്ന മറ്റൊരു വിശിഷ്ടമഹാകാവ്യവു രചിച്ചു.
ബുദ്ധന്റെ ത്യാഗമോഹനമായ ജീവിതത്തെപ്പറ്റിയും വഞ്ചിപ്പട്ടണത്തെപ്പറ്റിയുമുള്ള അതിമനോഹരമായ വർണനകളാൽ സമൃദ്ധമാണ് ഈ കാവ്യം.
പന്ത്രണ്ടു വൈഷ്ണവസിദ്ധന്മാരിൽ പ്രമുഖനായ കുലശേഖര ആഴ്വാരുടെ പെരുമാൾ തിരുമൊഴി, നാലായിരം ദിവ്യ പ്രബന്ധം എന്ന വൈഷ്ണവ ഗാനസമാഹാരത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ശൈവസിദ്ധന്മാരിൽ പ്രമുഖനായ ചേരമാൻപെരുമാൾ നായനാർ തിരുവഞ്ചിക്കുളം രാജധാനിയാക്കി കേരളം വാണിരുന്ന ഒരു ചക്രവർത്തിയാണ്.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ അപദാനങ്ങൾ ചേക്കിഴാർ രചിച്ച പെരിയപുരാണത്തിൽ കാണാം.
തിരുവഞ്ചിക്കുളം ക്ഷേത്രം ഇദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചതാണ്.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഗ്രഹവും അവിടെ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പൊൻവണ്ണന്താദിയും തിരുക്കൈലായത്താനവുലായും പ്രശസ്ത കൃതികളാകുന്നു.