smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ആഥൻസ് മുതലായ സ്റ്റേറ്റുകളിൽ അടിമവില്പനനികുതി ഒരു നല്ല ധനാഗമമാർഗ്ഗമായിരുന്നു.
ക്രമേണ നാട്ടിൻപുറത്തെ കൃഷിയും നഗരങ്ങളിലെ നാനാവിധതൊഴിലുകളും വ്യവസായങ്ങളും അടിമവൃത്തിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു.
ഗൃഹങ്ങളിലെ പണിയെല്ലാം അടിമകൾ ചെയ്തുവന്നു.
നൂല് നൂല്ക്കുന്നതും തുണി നെയ്യുന്നതും അടിമകൾതന്നെ.
സ്കൂളിൽ പോകുന്ന കുട്ടികളുടെ മേല്നോട്ടം വൃദ്ധരായ അടിമകൾ (Paidagogoi) നടത്തി.
യജമാനത്തിയും പെൺമക്കളും നഗരത്തിലേക്കു പോകുമ്പോൾ അകമ്പടിസേവിച്ചു.
വിശ്വസ്തരായ അടിമകൾ യജമാനന്റെ കാര്യസ്ഥൻമാരായി.
പെരിക്ലിസിന്റെ എസ്റ്റേറ്റ് മുഴുവൻ നോക്കി നടത്തിയിരുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടിമയായിരുന്നു.
ആഥൻസ് നഗരത്തിലെവിടെയും അടിമകളെ കാണാമായിരുന്നു.
ചില ചെറിയ തൊഴിൽ ശാലകളിൽ അടിമകളും യജമാനൻമാരും ഒന്നിച്ചു പണി ചെയ്തു.
വേറെ ചിലവ അടിമകൾതന്നെ നടത്തുകയും വരുമാനത്തിൽ ഒരുഭാഗം തങ്ങളെടുത്തിട്ട് ബാക്കി യജമാനൻമാർക്ക് കൊടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഗവൺമെന്റുകൾക്കും അടിമകളുണ്ടായിരുന്നു.
തുറമുഖങ്ങളും റോഡുകളും മറ്റു പൊതുമരാമത്തുകളും നാണയമടിക്കലും നിർവഹിച്ചിരുന്നത് അടിമകളായിരുന്നു.
ആഥൻസിലെ പൊലീസുകാർ സിതിയൻവില്ലാളികളായിരുന്നു; ആരാച്ചാരൻമാരും സഹായികളും അടിമകൾ തന്നെ.
ഗവൺമെന്റ് ഖനികളിൽ തൊഴിൽ ചെയ്തിരുന്നതും അടിമകളാണ്.
ധാരാളം അടിമകൾ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രമാണിമാർ അടിമകളെ വാടകയ്ക്കുകൊടുത്തിരുന്നു.
ഗ്രീസിലെ അടിമകൾക്ക് നിയമപരമായ ചില സംരക്ഷണങ്ങളുണ്ട്.
മിക്ക അടിമകൾക്കും ചില്ലറ വേതനം കിട്ടിയിരുന്നു.
നല്ല പണിക്കാർ അവരുടെ വിമോചനത്തിനുവേണ്ട പണം സമ്പാദിച്ചിരുന്നു.
അടിമയെ കൊല്ലാൻ ഉടമയ്ക്ക് അവകാശമില്ല.
യജമാനൻ ദുസ്സഹമായ രീതിയിൽ ദ്രോഹിച്ചാൽ മജിസ്റ്റ്രേറ്റ് മുൻപാകെ സങ്കടം ബോധിപ്പിക്കാൻ അടിമയ്ക്കവകാശമുണ്ട്.
യവനൻമാരുടെ മതപരമായ കർമങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിന് അടിമകൾക്കവകാശമില്ല.
അവർക്ക് അവരുടെതായ ഉത്സവങ്ങളുണ്ട്.
മെരുക്കുവാൻ പ്രയാസമുള്ള അടിമകളെ, പ്രത്യേകിച്ച് ദൂരദേശങ്ങളിൽ പണിയെടുക്കുന്നവരെ, ചങ്ങലയിട്ട് ബന്ധിക്കുന്ന പതിവ് ഗ്രീസിൽ നിലനിന്നിരുന്നു.
യജമാനൻമാരുടെ ക്രൂരമായ മർദനത്തിൽനിന്ന് രക്ഷ നേടുന്നതിന് അടിമകൾക്ക് ചില കാവുകളും ക്ഷേത്രങ്ങളും രക്ഷാസങ്കേതങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
യജമാനൻമാരുമായുള്ള കരാർപ്രകാരമോ, മരണപത്രംവഴിയോ, ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്ക് വഴിപാടുകൊടുത്തോ അടിമയ്ക്ക് വിമുക്തനാകാം.
എന്നാൽ വിമുക്തനായ അടിമയ്ക്ക് പൗരത്വം കിട്ടുകയില്ല; അവന്റെ നില വിദേശിയായ ഒരു കുടിയേറ്റക്കാരന്റെതു മാത്രമാണ്.
ഗ്രീസിലെപ്പോലെയാണ് പ്രാചീനറോമിലും അടിമത്തം വളർന്നത്.
പില്ക്കാലത്ത് വലിയ ഒരു സാമ്രാജ്യമായി വികസിച്ചതിനുശേഷവും അടിമത്തമെന്ന ഏർപ്പാട് അതിന്റേതായ നിയമാവലിയോടുകൂടി ബൃഹത്തായ ഒരു പ്രസ്ഥാനമായി നിലനിന്നു.
റോമിന്റെ സൈനികബലം വർദ്ധിച്ചതനുസരിച്ച് അവിടത്തെ പ്രമാണിമാരുടെ ഭൂസ്വത്തുക്കൾ വർദ്ധിക്കുകയും അവർ യുദ്ധത്തിൽ പിടിച്ച അടിമകളുടെ എണ്ണവും പ്രയോജനവും കൂടിവരികയും ചെയ്തു.
യുദ്ധത്തിൽ പിടിച്ച അടിമകളിൽ ഇന്നത്തെ ഇംഗ്ളണ്ട്, ഫ്രാൻസ്, ജർമനി, യൂഗോസ്ളാവിയ മുതലായ രാജ്യങ്ങളിലെ ആദിമനിവാസികൾ ആയിരക്കണക്കിനുണ്ടായിരുന്നു.
കമ്പോളത്തിൽ വില്ക്കപ്പെട്ട അടിമകളായിരുന്നു ഭൂരിഭാഗവും.
കടംവീട്ടാൻ സ്ഥലം വിറ്റവരും ചെറുപ്പത്തിൽ ദരിദ്രരായ മാതാപിതാക്കളാൽ വില്ക്കപ്പെട്ടവരും അടിമകളുടെ സംഖ്യ വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
ഗ്രീസിലെപ്പോലെ റോമിലും പൊതു അടിമകളും സ്വകാര്യ അടിമകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
1,000-ന് മേൽ 4,000 വരെ അടിമകളുള്ള സ്വകാര്യഉടമകൾ റോമിലും പരിസരത്തുള്ള ചെറുനഗരങ്ങളിലുമുണ്ടായിരുന്നു.
യജമാനന്റെ ദാസസംഘത്തിനു രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്: പുറംപണിക്കുള്ളവർ, അകംപണിക്കുള്ളവർ (ഏതാണ്ട് സാമൂതിരിപ്പാടിന്റെ പുറത്തു ചേർന്ന നായർ, അകത്തു ചേർന്ന നായർ എന്ന പോലെ).
അക്ഷരാഭ്യാസമുള്ള അടിമകൾ ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് കണക്കെഴുത്ത്, ഗ്രന്ഥശാലസൂക്ഷിപ്പ്, വൈദ്യം, സംഗീതം, നൃത്തം, അധ്യാപനം എന്നിങ്ങനെയുള്ള തൊഴിലുകളിലും അകം പണിക്കാരായ അടിമകൾ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു.
എ.ഡി. 35-ൽ ഇറ്റലിയിൽ ഏകദേശം 201 ലക്ഷം അടിമകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും ആകെ ജനസംഖ്യയിൽ പകുതിയിലധികം ഇവരായിരുന്നുവെന്നും കണക്കാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ആദ്യകാലത്ത് റോമിലെ അടിമകൾക്ക് അവകാശങ്ങൾ ചുരുങ്ങിയതോതിലെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
അവർക്ക് വിവാഹത്തിനവകാശമില്ല.
അടിമകളെ ചങ്ങലകൊണ്ട് കെട്ടിയിടുന്ന പതിവും പലയിടങ്ങളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വയസ്സായ അടിമകളെ ഏസ്കുലാപിയസ് ദ്വീപിൽ ചാവാൻ തള്ളിക്കളയുക എന്ന പതിവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ക്രമേണ അടിമകളുടെ സ്ഥിതി മെച്ചപ്പെട്ടു.
ഉടമസ്ഥന് ഒരു തുക കൊടുത്തോ ഉടമയുടെ പ്രീതി സമ്പാദിച്ച് അയാളുടെ വില്പത്രം വഴിക്കോ അടിമയ്ക്ക് വിമോചനം സമ്പാദിച്ച് ഉടമയുടെ ക്ളയന്റ് സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയരാനുള്ള സാധ്യത പില്ക്കാലത്ത് വർദ്ധിച്ചുവന്നു.
അടിമകൾക്ക് നല്ല സ്ഥാനം കിട്ടുവാനും കഴിഞ്ഞു.
മുതൽ അടിമകളുടെ അവകാശങ്ങളും നിയമപരമായ നിലയും പിന്നെയും മെച്ചപ്പെട്ടു.
3-ാം ശ.
-ത്തിലും അതിനുശേഷവും റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക് യുദ്ധംവഴി അടിമകളുടെ വരവ് നിലച്ചതിനാൽ കൃഷിയും മറ്റു പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യുന്ന അടിമകളുടെ വിലയും പ്രയോജനവും വർദ്ധിച്ചു.
വിദേശാക്രമണം ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന അവസരത്തിൽ സ്വതന്ത്രരായ പാട്ടക്കൃഷിക്കാരെ (coloni) അവരുടെ ഭൂമിയുമായി ദൃഢബന്ധത്തിലേർപ്പെടുത്തേണ്ടത് ആവശ്യമായിവന്നു.
വലിയ എസ്റ്റേറ്റുകളിൽ പണിയെടുത്തിരുന്ന അടിമകൾ ക്രമേണ പാട്ടക്കാരായി.
അടിമകളെ കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്ന പതിവ് നിലച്ചതോടെ പാട്ടക്കാരും അടിമകളും തമ്മിൽ കാര്യമായ വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെയായി.
അവരെല്ലാവരും അടിയാൻമാരായി (Serfs).
പ്രാചീന റോമിൽ അടിമത്തത്തിനെതിരെ ഒരടിമയായിരുന്ന സ്പാർട്ടാക്കസിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന വിപ്ളവം ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്.
വെങ്കലയുഗത്തിൽ, അതായത് ഹാരപ്പാസംസ്കാരം നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് സിന്ധു നദീതടനഗരങ്ങളിൽ അടിമത്തം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുപറയാൻ നിവൃത്തിയില്ല.
സമകാലീനസുമേറിയയിൽ അടിമത്തം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നതുകൊണ്ട് മോഹൻജദാരോയിൽ അടിമത്തം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
കൂലിലൈൻ പോലെയുള്ള ചില കെട്ടിടങ്ങളും അടുത്തുതന്നെ ഉലകളും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന ഏക വസ്തുതയിൽനിന്ന് ആണ് അടിമത്തം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ചിലർ ഊഹിക്കുന്നത്.
വൈദികകാലത്ത് ' ദസ്യുക്കൾ ' എന്നു പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നവർ അടിമകളായിരിക്കാം.
തുർക്കിസ്താനിലെ പ്രാചീനാര്യർ അവർക്കുതൊട്ടു തെ.
താമസിച്ചിരുന്ന ഇരുണ്ട വർഗക്കാരെ 'ദഹായ്' എന്നു പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നു.
സ്ളാവ് (Slav) എന്ന കിഴക്കൻ യൂറോപ്യൻ ജനതയുടെ പേര് ഇംഗ്ളീഷിൽ സ്ളേവ് (Slave) ആയതുപോലെ ദഹായ് അല്ലെങ്കിൽ ദാസൻ എന്ന പദത്തിന് മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കാം.
ആര്യൻമാരും അനാര്യൻമാരും ആയ ദാസൻമാരെയും ദാസിമാരെയുംപറ്റി പരാമർശങ്ങൾ ഋഗ്വേദത്തിൽ കാണാം.
ശൂദ്രൻമാരുടെ ജാതിധർമമായിരുന്നു ദ്വിജാദികളുടെ സേവനമെങ്കിലും അവർ അടിമകളല്ലെന്നുതന്നെയായിരുന്നു മനുവിന്റെ വിധി.
അടിമകൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതിൽ കുറവു വരുത്തരുതെന്നും അവരെ ശിക്ഷിക്കുമ്പോൾ തലയ്ക്കടിക്കരുതെന്നും സ്മൃതികാരൻമാർ ഉപദേശിക്കുന്നുണ്ട്.
മഹാഭാരതത്തിലും ദാസൻമാരെയും ദാസിമാരെയും, മഹർഷിമാർക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും രാജാക്കൻമാർ ദാനമായി കൊടുക്കുന്നത് വർണിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഈ ദാസീദാസൻമാർ ഒരുതരം മൂലധനംതന്നെ ആയിരുന്നിരിക്കണം.
-ത്തിൽ ഇന്ത്യയിലുണ്ടായിരുന്ന ഗ്രീക് സ്ഥാനപതി മെഗാസ്തനീസ് ഇന്ത്യയിൽ അക്കാലത്ത് അടിമത്തമില്ലായിരുന്നുവെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഗ്രീസിലെ വിപുലമായ അടിമസമ്പ്രദായം കണ്ടുപരിചയമുള്ള മെഗാസ്തനീസിന് ഇന്ത്യയിലെ ദാക്ഷിണ്യപൂർണമായ അടിമത്തം ശരിക്കും അടിമത്തമല്ലെന്ന് തോന്നിയിരിക്കാം.
അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിലെയും സ്മൃതികളിലെയും പരാമർശങ്ങൾ
എങ്ങനെയാണ് മൌര്യകാലത്ത് ദാസ്യം (അടിമത്തം) നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നതെന്ന് കൌടില്യന്റെ അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിൽ ദാസകർമകരകല്പമെന്ന 13-ാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
അക്കാലത്തെ അടിമത്തത്തിന്റെ പൂർണരൂപം ഈ അധ്യായംകൊണ്ടു കിട്ടുന്നില്ലെങ്കിലും അടിമകളുടെ ചില മാനുഷികാവശ്യങ്ങൾ സമ്മതിക്കേണ്ടതാണെന്ന അഭിപ്രായം കൌടില്യനുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഇതു തെളിയിക്കുന്നു.
യുദ്ധത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ടവർ (ധ്വജഹൃത), തന്നെത്താൻ വിറ്റവർ (ആത്മവിക്രയി), ദാസിക്കു ജനിച്ചവർ (ഉദരദാസ), ക്രീതൻ, ലബ്ധൻ, ദണ്ഡപ്രണീതൻ (നിയമവിധിപ്രകാരം അടിമയാക്കപ്പെട്ടവൻ), ആഹിതകൻ (പണയമായി വന്നവൻ) എന്നീ വിവിധതരത്തിലായിരുന്നു ദാസൻമാർ.
മര്യാദവില മടക്കിക്കൊടുത്താൽ ദാസന് സ്വതന്ത്രനാകാം.
ഈ അവകാശം യുദ്ധത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട ദാസനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
കുട്ടികളെ വില്ക്കുന്ന (മ്ളേച്ഛരൊഴികെയുള്ള)വർ ശിക്ഷാർഹരായിരുന്നു; ആര്യൻമാരെ അടിമകളാക്കരുത് എന്നായിരുന്നു അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിലെ വിധി.
കുട്ടികളെ വില്ക്കുന്ന ബന്ധുവിന് കുട്ടികളുടെ ജാതിയനുസരിച്ച് 48, 36, 24, 12 പണമായിരുന്നു പിഴ.
ഒരന്യനാണ് കുട്ടിയെ വിറ്റതെങ്കിൽ ചമ്മട്ടികൊണ്ടടിക്കുക എന്നതുവരെയുള്ള വൻശിക്ഷയ്ക്ക് അവൻ വിധേയനാകണം.
ദാസികളുടെ ചാരിത്രഭംഗം ചെയ്യുന്നവർക്ക് പലവിധ ശിക്ഷകളും കൌടില്യൻ വിധിച്ചിരുന്നു.
ഉദാ: 'നിഷ്ക്രയാനുരൂപയായ (ദാസ്യമോചനം ചെയ്യത്തക്ക) ദാസിയെ പ്രകർമം ചെയ്യുന്നവന് പന്ത്രണ്ടു പണം ദണ്ഡം'. 'ദാസന്റെയോ ദാസിയുടെയോ അദാസികളായുള്ള മകളെ പ്രകർമം ചെയ്യുന്നവന് ഇരുപത്തിനാലു പണം ദണ്ഡം.'
ആഹിതദാസി (ഒറ്റിപ്പെണ്ണ്)യെക്കൊണ്ട് നഗ്നയായിരുന്നു കുളിപ്പിക്കുക, അവളെ മാനഭംഗപ്പെടുത്തുക ഇവയൊക്കെ കുറ്റകരമായിരുന്നു.
കൊട്ടാരങ്ങളിൽ ധാരാളം ദാസൻമാരും ദാസിമാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ്വഭാവദൂഷ്യം മൂലം സമുദായഭ്രഷ്ടരായ സ്ത്രീകൾക്ക് ദാസികളാകുക എന്നതായിരുന്നു അവസാനത്തെ ഗതി.
കൗടലീയത്തിൽ കാണാത്ത ഏഴെട്ടുതരം ദാസൻമാരെപ്പറ്റി നാരദസ്മൃതിയിൽ പറയുന്നുണ്ട്.
അവരിൽ മുഖ്യൻമാർ അനാകാലഭൃതൻ (ക്ഷാമംകൊണ്ട് അടിമയായവൻ), പണേജിതൻ (പന്തയത്തിൽ കിട്ടിയവൻ), പ്രവ്രജ്യാവസീതൻ (സന്ന്യാസത്തിൽനിന്ന് പിൻമാറിയവൻ), ദാസിയെ കാമിച്ച് ദാസ്യം സ്വീകരിച്ചവൻ എന്നീ തരങ്ങളാണ്.
ദാസിക്ക് യജമാനനാൽ സന്തതികളുണ്ടായാൽ അവർക്കെല്ലാം സ്വാതന്ത്യ്രത്തിനവകാശമുണ്ടെന്നാണ് കൗടില്യന്റെയും കാത്ത്യായനന്റെയും വിധി.
അടിമയ്ക്ക് സ്വത്തവകാശമാവാമെന്ന് കൌടില്യനും പാടില്ലെന്നു കാത്ത്യായനനും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ജാതികളും അടിമകളും തമ്മിൽ കാലക്രമേണ വ്യത്യാസങ്ങൾ കുറഞ്ഞുവന്നു.
പഞ്ചാബിലെ ശൂദ്രരുടെ അനുപാതം വളരെ ഉയർന്നതാണ്.
ആര്യരും അനാര്യരും നേരിട്ട് സംഘട്ടനം നടന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് അവിടെയാണ്.
ബ്രാഹ്മണരുടെ കണക്കുകൂട്ടലിൽ, ദ്രാവിഡദേശങ്ങളിലെ അബ്രാഹ്മണർ, അതായത് 90 മുതൽ 95ശ.
ദാക്ഷിണാത്യരും ശൂദ്രരാണ്.
ഉത്തരേന്ത്യയിലെയും ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെയും ശൂദ്രർ സമൻമാരല്ല.
സ്മൃതികാരൻമാർ വിവരിച്ച സാമുദായികവ്യവസ്ഥകളല്ല പ്രാചീനദാക്ഷിണാത്യപ്രദേശങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നത്.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ അടിമസമ്പ്രദായത്തിന് എത്ര പഴക്കമുണ്ടെന്ന് പറയാൻ പ്രയാസമാണ്.
പണിയർ, പറയർ, പുലയർ, ചെറുമർ, പള്ളർ മുതലായ ആദിമനിവാസികളെ ഓരോ ദേശങ്ങളിലെ പ്രമാണിമാർ കീഴടക്കി ബലം പ്രയോഗിച്ച് അടിമകളാക്കിയിരിക്കണം എന്ന അനുമാനം ശരിയായിരിക്കണം.
അടിമവ്യക്തികൾക്കുപകരം, പ്രധാനതൊഴിലായ കൃഷിപ്പണിക്കായി അടിമജാതികൾതന്നെ ഇവിടെ ഉണ്ടായിവന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ അടിമജാതിക്കാർക്ക് അന്നന്നത്തെ ഭക്ഷണത്തിനല്ലാതെ നാളത്തെ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള വഴികൂടി തടയുന്നതിനുള്ള വ്യഗ്രതയാണ് ജാതിവ്യവസ്ഥയിൽ കാണുക.
അടിമജാതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്, അല്പാല്പം കൈമാറ്റങ്ങളല്ലാതെ വൻതോതിലുള്ള അടിമവ്യാപാരം ഇന്ത്യയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഗ്രീസിൽനിന്നും റോമിൽനിന്നും അടിമകളെ തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് ഇറക്കുമതി ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന കവിപ്രസ്താവനകളിലെ അതിശയോക്തി നീക്കിയാൽ, ചില രാജാക്കൻമാർ അവരുടെ ആർഭാടത്തിനുവേണ്ടി കുറച്ചു വിദേശീയ അടിമകളെ വാങ്ങിയെന്ന വസ്തുതമാത്രം അവശേഷിക്കും.
കോവിലുകളും മഠങ്ങളും കൃഷിക്കാരും അടിമകളെ വാങ്ങിയിരുന്നു എന്നതിന് ശിലാശാസനങ്ങളിൽ തെളിവുകളുണ്ട്.
അടിമകളെ വില്ക്കുന്നവരിൽനിന്ന് മധ്യകാലകേരളത്തിൽ 'അടിമപ്പണം' എന്നു പേരുള്ള വില്പന നികുതി ചില രാജാക്കൻമാർ പിരിച്ചിരുന്നു.
അടിമകളെ തുറമുഖങ്ങളിൽ വില്ക്കുന്ന പതിവ് ഇന്ത്യയിൽ തുടങ്ങിയത് പറങ്കികളുടെ വരവിനുശേഷം മാത്രമായിരുന്നു.
ഇന്ത്യയിലെ, വിശേഷിച്ച് കേരളത്തിലെ അടിമത്തത്തെപ്പറ്റി വിശ്വസനീയമായ വിവരങ്ങളില്ല.
പത്തൊൻപതാം ശതകത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഡോ. ബുക്കാനൻ മലബാറിലെ അടിമകളെപ്പറ്റി എഴുതിയിട്ടുള്ളതിന്റെ ചുരുക്കം ഇതാണ്. 'ചെറുമർ' ആണ് കൃഷിപ്പണിക്കാരിൽ ഭൂരിഭാഗവും.
ഉടമകളുടെ ജൻമസ്വത്താണവർ.
ഭൂസ്വത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി അവരെ ഗണിക്കുന്നില്ല.
അവരെ ഇഷ്ടപ്പടി കൈമാറാം.
ഭർത്താവിനെയും ഭാര്യയെയും വേർപിരിക്കരുതെന്ന് ഒരു പതിവുണ്ട്.
കുട്ടികളെ തനിയെ വില്ക്കാം.
പണിയെടുക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള ചെറുമന് രണ്ടിടങ്ങഴി നെല്ലാണ് ദിവസക്കൂലി.
അടിമകളെ ജൻമമോ കാണമോ പാട്ടമോ ആയി കൈമാറാം.
ഒരു ജോടി(ആണ് 1, പെണ്ണ് 1)യ്ക്ക് ജൻമവില 250-400 പണമാണ്.
പാട്ടത്തിനാണെങ്കിൽ പുരുഷന് 8 പണവും സ്ത്രീയ്ക്ക് 4 പണവും.
മറ്റു വസ്തുക്കൾ വില്ക്കുമ്പോൾ എഴുതുന്ന പ്രമാണങ്ങൾ അടിമകളെ വില്ക്കുമ്പോഴും വില്ക്കുന്നവൻ എഴുതിക്കൊടുത്തിരുന്നു.
പതിനേഴാൻ ശതകത്തിനു മുൻപുള്ള ആൾവിലയോലക്കരണങ്ങൾ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയതായറിവില്ല.
യവനസാമ്രാജ്യത്തിലും റോമാസാമ്രാജ്യത്തിലും യു.എസ്സിലും മറ്റും ഓരോ കാലഘട്ടത്തിൽ അടിമകളുടെ സംഖ്യ കണക്കാക്കുവാൻ ചരിത്രകാരൻമാർ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അങ്ങനെയൊരു ശ്രമം ഇന്ത്യയിൽ നടന്നിട്ടില്ല.
കേരളത്തിൽ പത്തൊൻപതാം ശതകത്തിന്റെ മധ്യകാലത്താണ് അടിമകളുടെ സംഖ്യ നിർണയിക്കാൻ ചിലർ ശ്രമിച്ചത്.
1857-ൽ മലബാർ ജില്ലയിലെ പാലക്കാടു ഡിവിഷനിൽ (വള്ളുവനാട്, പാലക്കാട്, പൊന്നാനി താലൂക്കുകൾ) 89,000 അടിമകളും കൊച്ചിയിൽ 1854-ൽ 60,000 അടിമകളും തിരുവിതാംകൂറിൽ 1847-ൽ 160,000 അടിമകളും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അക്കാലത്തെ ചില പ്രസ്താവങ്ങളിൽ കാണാം.
ചിറയ്ക്കൽ, കോട്ടയം, കോഴിക്കോട്, കുറുമ്പ്രനാട്, വയനാട് എന്നീ പഴയ മലബാർ താലൂക്കുകളിലെ അടിമകളുടെ എണ്ണം ഏതാണ്ട് ഒരു ലക്ഷമെന്നു കണക്കുകൂട്ടിയാൽ, പത്തൊൻപതാം ശതകത്തിന്റെ മധ്യകാലത്ത് ഏകദേശം 4.25 ലക്ഷം അടിമകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് കണക്കാക്കാം.
ഇവരുടെ സന്തതികളാണ് ഇന്നു കേരളത്തിൽ സ്വാഭാവികമായ ജനവർദ്ധന നിരക്കിൽ 4.25 ലക്ഷം ജനങ്ങൾ 1850 മുതൽ 1960 വരെയുള്ള 110 വർഷക്കാലത്ത് 12.5 ലക്ഷത്തിലധികമാകേണ്ടതായിരുന്നു.
എന്നാൽ വളരെയധികം ചെറുമർ, പുലയർ മുതലായ അടിമജാതിക്കാർ മതംമാറി അടിമത്തത്തിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രരായതിനാൽ കേരളത്തിൽ ദലിതരുടെ അനുപാതം ഇന്ന് ജനസംഖ്യയിൽ 11ശ.
തമിഴ്നാട്ടിൽ ദലിതർ 18 ശതമാനവും ആന്ധ്രായിൽ 15 ശതമാനവും ആകുന്നു.
1871-നും 1881-നും ഇടയ്ക്ക് മലബാർ ജില്ലയിൽ ഏകദേശം 40,000 ചെറുമർ ഇസ്ലാംമതം സ്വീകരിച്ചിരിക്കണം എന്ന് 1881-ലെ മദ്രാസ് സെൻസസിൽ റിപ്പോർട്ടു ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
അടിമത്തത്തിന്റെ രൂക്ഷതയിൽനിന്ന് ചെറിയ തോതിലെങ്കിലുമുള്ള ആശ്വാസം മലബാറിലെ ചെറുമർ മതപരിവർത്തനംകൊണ്ടു നേടി.
തിരുവിതാംകൂറിൽ ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്കാണ് മതപരിവർത്തനം നടന്നത്.
ആധുനിക അടിമത്തം
-ത്തിൽ യൂറോപ്യൻരാജ്യങ്ങളുടെ കോളനിവികസനം തുടങ്ങിയതോടുകൂടി അടിമത്തം ഒരു പുതിയ ഘട്ടത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
വെസ്റ്റ് ഇന്തീസ്, തെ.
അമേരിക്ക, വ.
അമേരിക്ക എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിലെല്ലാം കാടുവെട്ടി വൻ തോട്ടകൃഷി (കരിമ്പ്, പുകയില, പരുത്തി) ചെയ്യാൻ ആയിരക്കണക്കിന് ജോലിക്കാർ ആവശ്യമായിവന്നു.
പ്രയാസംകൂടാതെ മനുഷ്യരെ വാങ്ങാവുന്ന നാട് ആഫ്രിക്കയായിരുന്നു.
ചെറിയ തോതിൽ ആഫ്രിക്കയുടെ ഉത്തരഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് റോമിലേക്കും വടക്കുപടിഞ്ഞാറുനിന്ന് സ്പെയിൻ മുതലായ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും അടിമവ്യാപാരം ഇതിനുമുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വളർന്നുവന്ന 'ഡിമാന്റ്' തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് ആഫ്രിക്കയിൽ നരനായാട്ടുതന്നെ വേണ്ടിവന്നു.
ആഫ്രിക്കയിലെ നാടുവാഴികൾ അടിമക്കച്ചവടക്കുത്തകക്കാരായി.
അയൽ രാജ്യങ്ങളുമായി യുദ്ധംചെയ്തും ചിലപ്പോൾ തങ്ങളുടെ പ്രജകളെത്തന്നെ പിടിച്ചും അടിമവ്യാപാരികളുടെ കപ്പൽ നിറയ്ക്കുവാൻ ആഫ്രിക്കൻ നാടുവാഴികളും മറ്റു ദല്ലാളികളും മടിച്ചില്ല.
1680 മുതൽ 1786 വരെ രണ്ടുകോടിയിൽ കൂടുതൽ അടിമകൾ അമേരിക്കയിലും വെസ്റ്റ് ഇന്തീസിലും വില്ക്കപ്പെട്ടു.
യു.എസ്സിലെ 1960-ലെ സെൻസസ്പ്രകാരം 19 കോടി നീഗ്രോകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
1790-ൽ അവരുടെ സംഖ്യ 8 ലക്ഷവും 1860-ൽ 44 ലക്ഷവും ആയിരുന്നു.
ഏറ്റവുമധികം യാതനകളനുഭവിച്ച അടിമകളുടെ സന്തതികളാണിവർ.
ഇംഗ്ളണ്ട്, ഹോളണ്ട്, ഡെൻമാർക്ക്, സ്പെയിൻ, പോർച്ചുഗൽ എന്നീ നാടുകളെല്ലാം അടിമക്കച്ചവടംകൊണ്ട് ലാഭംനേടിയ രാജ്യങ്ങളാണ്.
ഈ വ്യാപാരം നീണ്ടുനിന്ന മൂന്നു ശതാബ്ദങ്ങൾ യൂറോപ്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട ഏടുകളാണ്.
വിമോചനം
ഇംഗ്ളണ്ടിലും അമേരിക്കയിലും കൊളോണിയൽകാലത്ത് വെള്ളക്കാരുടെ ഇടയിൽ നല്ല മനുഷ്യരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഭൂരിഭാഗം വെള്ളക്കാരും അവരുടെ മേധാവിത്വത്തിന്റെ ഒരു സ്വാഭാവികമായ അംശം മാത്രമാണ് നീഗ്രോജനങ്ങളുടെ സേവനം എന്ന് കരുതിയവരായിരുന്നു.
ക്വേക്കർ എന്ന ക്രൈസ്തവ സഭാവിഭാഗം ആദ്യംതന്നെ അടിമവ്യവസ്ഥയ്ക്കെതിരായിരുന്നു.
ക്വേക്കർമാർ അടിമക്കച്ചവടവുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുള്ളവരെ തങ്ങളുടെ സഭയിൽനിന്നു പുറത്താക്കി (1776).
അടിമത്തത്തിന്റെ നിർമാർജ്ജനത്തിനുവേണ്ടി പ്രക്ഷോഭം നടത്താൻ പല സമിതികളും ഇംഗ്ളണ്ടിലും അമേരിക്കയിലും രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ടു.
ബ്രിട്ടിഷ് പാർലമെന്റിൽ ഈ വിഷയം ആദ്യം ഉന്നയിച്ചതും പ്രക്ഷോഭത്തിന് നേതൃത്വം നല്കിയതും വില്യം വിൽബർഫോർസ് ആയിരുന്നു.
ബ്രിട്ടിഷ് പാർലമെന്റ് 1807-ൽ അടിമക്കച്ചവടം തടയുന്നതിനുള്ള നിയമം പാസ്സാക്കി.
ഡെൻമാർക്ക് 1792-ൽ അടിമക്കച്ചവടം നിർത്തലാക്കി.
1878-ൽ ഫ്രാൻസും 1815-ൽ പോർച്ചുഗലും അടിമക്കച്ചവടം തങ്ങളുടെ കോളനികളിൽ തടഞ്ഞു.
അടിമക്കച്ചവടം നിർത്തിയതിനെത്തുടർന്ന് നാനാദേശങ്ങളിലുമുള്ള അടിമകളുടെ സ്ഥിതി നന്നാക്കുന്നതിനും അവർക്കു വിമോചനം കൊടുക്കുന്നതിനുമുള്ള ശ്രമങ്ങൾ വിൽബർ ഫോർസ് മുതലായവർ തുടങ്ങി.
1838-ൽ ബ്രിട്ടിഷ് ഗവൺമെന്റ് അടിമസമ്പ്രദായം തന്നെ നിർത്തുന്ന നിയമം പാസ്സാക്കി.
1878-ൽ പോർത്തുഗലും 1863-ൽ ലന്തയും 1827-ൽ മെക്സിക്കോയും ഇതേമാതിരിയുള്ള നിയമങ്ങൾ പാസ്സാക്കിയിരുന്നു.
യു.എസ്സിലെ പല സ്റ്റേറ്റുകളും 1777 മുതൽ അടിമത്തം നിർത്തലാക്കാൻ ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും ഇവയ്ക്ക് അടിമകളെ വ.
നിന്ന് തെക്കൻ സ്റ്റേറ്റുകളിലേക്ക് മാറ്റുക എന്ന ഫലമേ ഉണ്ടായുള്ളു.
അവിടെ പള്ളിക്കാരും പാതിരിമാരും അടക്കം എല്ലാ വെള്ളക്കാരും അടിമവിമോചനത്തിനെതിരായിരുന്നു.
തെക്കും വടക്കും തമ്മിലുള്ള ഈ വൈപരീത്യം അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലും പ്രസിഡന്റ് ലിങ്കന്റെ ജീവബലിയിലും അവസാനിച്ചു.
1863-ൽ അമേരിക്കൻ നീഗ്രോ അടിമകൾക്ക് വിമോചനം ലഭിച്ചു.
ഇതിനായുള്ള ഭരണഘടനാമാറ്റം 1865-ലാണ് പാസ്സാക്കിയത്.
അമേരിക്കൻ നീഗ്രോകളുടെ ദേശീയതാ-പൌരത്വാവകാശസമരം ഇന്നും തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
പറങ്കികളും മറ്റു യൂറോപ്യരും തുടങ്ങിയ അടിമക്കച്ചവടത്തിൽ കേരളീയരും വ്യാപൃതരായിരുന്നു.
പരമ്പരാഗതമായ അടിമകളല്ലാതെ മറ്റുള്ള തിരുവിതാംകൂർ പ്രജകളെ നാട്ടിനകത്തോ പുറംരാജ്യങ്ങളിലോ വിപണനം ചെയ്യുന്നതു റാണി ലക്ഷ്മീബായി 1811-ൽ തടഞ്ഞു.
ബ്രിട്ടിഷ് ഇന്ത്യൻ ഗവൺമെന്റ് 1843-ൽ അടിമസമ്പ്രദായം നിർത്തലാക്കി.
കൊച്ചി 1854-ലും തിരുവിതാംകൂർ 1855-ലും അടിമസമ്പ്രദായം നിർത്തൽ ചെയ്തു. 'ബഹുമാനപ്പെട്ട കമ്പനിയാരുടെ വിസ്തീർണമേറിയ രാജ്യങ്ങളിലൊള്ള അടിമകൾ അനുഭവിച്ചുവരുന്ന ഗുണങ്ങൾ ഇവിടെയുള്ള അടിമകൾക്കും ഉണ്ടാകേണ്ടതുകൊണ്ട്' ഇന്നാട്ടിലെ(തിരുവിതാംകൂർ) അടിമകൾക്കും നിയമപരമായ വിമോചനം നല്കി.
അടിമത്ത നിർമ്മാർജ്ജന ദിനം
ഡിസംബർ 2ന് അന്തരാഷ്ട്ര അടിമത്ത നിർമ്മാർജ്ജന ദിനമായി ആചരിക്കുന്നു.
നീഗ്രോകളെ അടിമകളാക്കുന്നതിനെ, യൂറോപ്യൻ ജ്ഞാനോദയത്തിന്റെ മുൻനിര നേതാക്കളിൽ ഒരാളായി കരുതപ്പെടുന്ന മൊണ്ടെസ്ക്യൂ പോലും ന്യായീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ "ന്യായങ്ങളിൽ" ചിലത് താഴെപ്പറയുന്നവയാണ്:- ആകെ കറുത്ത്, പതിഞ്ഞ മൂക്കുമായുള്ള ഈ ജീവികളോട് ദയ തോന്നുക തന്നെ പ്രയാസം.
ബുദ്ധിയുടെ തികവായ ദൈവം, കറുത്തു വികൃതമായ ഈ ശരീരങ്ങളിൽ ആത്മാവിനെ, അതും നല്ല ആത്മാവിനെ, പ്രതിഷ്ഠിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാവില്ല.
പരിഷ്കൃതജനതകൾ ഏറെ വിലമതിക്കുന്ന സ്വർണ്ണത്തേക്കാൾ ഇവർ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് സ്ഫടികമുത്തിന്റെ മാലകളാണ്.
അവർക്ക് സാമാന്യബുദ്ധിയില്ലെന്നതിന് മറ്റെന്ത് തെളിവാണ് വേണ്ടത്?
ഈ ജീവികളെ മനുഷ്യരായി പരിഗണിഗണിക്കുക അസാദ്ധ്യമാണ്.
അവരെ അങ്ങനെ പരിഗണിക്കുന്നത് നമ്മളാരും ക്രിസ്ത്യാനികളല്ലെന്ന് പറയുന്നതിലാണ് ചെന്നെത്തുക.
ഇതും കാണുക അടിമത്തനിരോധന പ്രസ്ഥാനം അവലംബം ↑ {{ cite web }} : line feed character in | title= at position 47 ( help ) ↑ അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ച്, "നിയമങ്ങളുടെ ചൈതന്യം"(The Spirit of Laws) എന്ന കൃതിയിൽ
അടിമത്തനിരോധന പ്രസ്ഥാനം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Anti_slavery_movement ഈ ലേഖനം ഏതെങ്കിലും സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുള്ള വേണ്ടത്ര തെളിവുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നില്ല.
ഞാനുമൊരു മനുഷ്യനും, സഹോദരനുമല്ലേ?
, അടിമത്തനിരോധന പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രം, 1787
അമേരിക്കയിൽ നിലനിന്ന അടിമത്തത്തിനെതിരെ 17,18 ശതകങ്ങളിൽ രൂപംകൊണ്ട പ്രസ്ഥാനമാണ് അടിമത്തനിരോധന പ്രസ്ഥാനം .
1619-ൽ നീഗ്രോവംശജരായ അടിമകളുടെ ആദ്യസംഘം വെർജീനിയായിലെത്തിയതോടെ അമേരിക്കൻ കോളനികളിൽ അടിമത്തം ആരംഭിച്ചു.
അമേരിക്കയിൽ കുടിയേറിപ്പാർത്ത യൂറോപ്യൻമാരിൽ ചില വിഭാഗങ്ങളെങ്കിലും ആരംഭകാലം മുതൽ ഈ സമ്പ്രദായത്തിനെതിരായിരുന്നു.
ക്രൈസ്തവാദർശങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണെന്നതായിരുന്നു അടിമത്തത്തിന് എതിരായുയർന്നുവന്ന ആദ്യത്തെ ശക്തമായ വാദഗതി.
അടിമത്തനിരോധനപ്രസ്ഥാനത്തിന് നാന്ദി കുറിക്കാൻ ഈ വാദം വളരെയേറെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അമേരിക്കൻ വിപ്ലവത്തോടുകൂടി മറ്റൊരു വാദവും ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടു. 'അടിമത്തം മനുഷ്യാവകാശധ്വംസനമാണ്' എന്ന 'മനുഷ്യന്റെ സമത്വ'ത്തെപ്പറ്റിയുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനത്തിലെ പരാമർശം അടിമകളുടെ വിമോചനത്തെക്കൂടി സൂചിപ്പിക്കുന്നതായി പലരും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
വടക്കൻ കോളനികളിൽ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനത്തോടുകൂടിത്തന്നെ അടിമത്തം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള പരിപാടികൾ ആസൂത്രണംചെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അടിമത്തനിരോധനത്തിനായി തീവ്രവാദമാർഗ്ഗങ്ങൾ അവലംബിച്ചവർ അബോളിഷനിസ്റ്റുകൾ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
ക്വേക്കർമാർ
ക്രിസ്തുമതത്തിലെ ഒരു വിഭാഗക്കാരായ ക്വേക്കർമാർ അടിമത്തവിരുദ്ധപ്രസ്ഥാനത്തിലെ ഒരു പ്രബലശക്തിയായിരുന്നു.
അടിമവ്യാപാരത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിയുവാൻ അവർ അനുയായികളെ ആഹ്വാനം ചെയ്തു 1696.
1774-ൽ അടിമവ്യാപാരവുമായി ബന്ധമുള്ളവർക്കും 1776-ൽ അടിമകളുടെ ഉടമകൾക്കും തങ്ങളുടെ മതവിഭാഗത്തിൽ അംഗത്വം നിഷേധിക്കുവാൻ പെൻസിൽവേനിയയിലെ ക്വേക്കർമാർ മുൻകൈയെടുത്തു.
മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ക്വേക്കർമാരും ഈ മാതൃക സ്വീകരിച്ചു.
അടിമത്ത നിരോധനപ്രസ്ഥാനത്തിൽ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിച്ച ക്വേക്കർ നേതാക്കളിൽ ജോൺ വൂൾമാൻ (1720-72), അന്തോണി ബെനിസെറ്റ് (1713-84) എന്നിവർ പ്രമുഖരാണ്.
1774-ൽ ജെയിംസ് പെംബർടൻ , ബെഞ്ചമിൻ റഷ് എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പെൻസിൽവേനിയൻ അടിമത്തനിർമാജനസംഘടന രൂപവത്കൃതമായി.
1787-ൽ ബെഞ്ചമിൻ ഫ്രാങ്ക്ളിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കൂടുതൽ വിശാലമായ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഈ പ്രസ്ഥാനം പുനഃസംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
അധികം താമസിയാതെ തന്നെ യു.എസ്സിലെ നാനാഭാഗങ്ങളിലും ഇത്തരം സംഘടനകൾ രൂപംകൊണ്ടു.
അടിമകളോടു കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വപരമായ പെരുമാറ്റവും അതിലുപരിയായി അടിമത്ത നിർമാർജ്ജനംതന്നെയും ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ഈ സംഘടനകൾ നിയമസഭകൾക്ക് ഹർജികൾ സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സ്വാതന്ത്യസമരകാലം
അമേരിക്കൻ വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കാലത്ത് (1775-83) മനുഷ്യാവകാശസ്ഥാപനത്തിനുവേണ്ടി രൂപംകൊണ്ട പ്രസ്തുത വാദഗതി എല്ലാ കോളനികളിലും ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
അമേരിക്കയിലെ പ്രമുഖ നേതാക്കളെല്ലാംതന്നെ താത്ത്വികമായെങ്കിലും അടിമത്തത്തിനോട് എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചുതുടങ്ങി.
പ്രഥമ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റായ ജോർജ് വാഷിങ്ടൻ , അടിമകളുടെ വിമോചനത്തിന് തന്റെ മരണപത്രത്തിൽ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുകവരെയുണ്ടായി.
അടിമത്തം നിയമാനുസരണം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പദ്ധതി രൂപംകൊള്ളണമെന്നുള്ള തന്റെ ആഗ്രഹം ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം തന്റെ പിൻഗാമികളിലൊരാളായ തോമസ് ജെഫേഴ്സനോട് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ബെഞ്ചമിൻ ഫ്രാങ്ക്ളിനും അലക്സാണ്ടർ ഹാമിൽട്ടനും വിമോചനസംഘങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വ്യാപൃതരായിരുന്നപ്പോൾ, പാട്രിക്ക് ഹെന്റി , ജെയിംസ് മാഡിസൻ എന്നിവർ അടിമത്തത്തെ ശക്തിയായി അപലപിച്ചു.
ഒരു പക്ഷേ ഇക്കാര്യത്തിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഭാഷ ജെഫേഴ്സന്റെതായിരുന്നു.
വെർജീനിയയെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകൾ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ അദ്ദേഹം അടിമത്തത്തിനെതിരായി ശക്തിയായ ഭാഷയിലെഴുതി.
വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ മേഖലകളിൽ അടിമത്തത്തിന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കാൻ 1784-ൽ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ശ്രമം വിജയിച്ചില്ലെങ്കിലും 1787-ലെ ഒരുത്തരവുമൂലം (North Western Ordinance) അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമായി.
ഫിലഡൽഫിയ കോൺഗ്രസ്സിൽ (1774) ഭരണഘടനയ്ക്ക് രൂപംകൊടുത്ത നേതാക്കളെല്ലാംതന്നെ അടിമത്തത്തിനെതിരായിരുന്നു.
ഭരണഘടന നിലവിൽവന്ന് 20 വർഷം കഴിയുന്നതോടെ വിദേശങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അടിമകളുടെ ക്രയവിക്രയങ്ങൾ നിരോധിക്കാൻ വേണ്ട അധികാരം അവർ കോൺഗ്രസിന് നല്കി.
ഈ സമയം വടക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾ അടിമത്തം നിരോധിക്കുന്നതിനുള്ള നടപടികൾ ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
1777-ൽ വെർമോണ്ടിലെ ജനങ്ങൾ, പ്രായപൂർത്തിയാകുന്ന അടിമകളെ മോചിപ്പിക്കുന്നതിന് നിയമമുണ്ടാക്കി.
ആ വർഷത്തിനുശേഷം ജനിക്കുന്ന അടിമകളെ 28 വയസ് തികയുമ്പോൾ സ്വതന്ത്രരാക്കാൻ 1780-ൽ പെൻസിൽവേനിയയിലും നിയമമുണ്ടായി.
1804-നകം മസ്സാച്ചുസെറ്റ്സ് , ന്യൂഹാംഷയർ , റോഡ്ഐലന്റ് , കണക്റ്റിക്കട്ട് , ന്യൂയോർക്ക് , ന്യൂജഴ്സി എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ അടിമത്തം ഉടൻ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതോ, പടിപടിയായി അവസാനിപ്പിക്കുന്നതോ ആയ നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെ 1800-നു മുൻപായി അമേരിക്കൻ യൂണിയനിൽ ചേർക്കപ്പെട്ട 16-ൽ 8 സംസ്ഥാനങ്ങളും അടിമത്തനിരോധനത്തിനുള്ള നിയമനിർമ്മാണങ്ങൾ പൂർണമാക്കി.
ഇക്കാലമത്രയും അടിമത്തനിരോധനപ്രസ്ഥാനം സമാധാനപരമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെയാണ് മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയിരുന്നത്.
ധാർമിക നിലവാരത്തിൽ അടിമത്തത്തെ എതിർത്തിരുന്ന ക്വേക്കർമാർ അവരുടെ മിതവാദിത്വത്തിന് കളങ്കം ഏല്പിക്കാതെയാണ് പ്രവർത്തിച്ചുവന്നത്.
മിസ്സോറിയെ യൂണിയനിൽ ചേർക്കുന്ന പ്രശ്നം വന്നപ്പോഴാണ്, അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭിന്നാഭിപ്രായക്കാർ തമ്മിലുള്ള വാക്സമരം അതിരൂക്ഷമായത്.
ബെഞ്ചമൻ ലണ്ടി എന്ന ക്വേക്കർ 1821-ൽ ജീനിയസ് ഒഫ് യൂണിവേഴ്സൽ ഇമാൻസിപ്പേഷൻ എന്ന പത്രത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം ആരംഭിച്ചതോടെ അടിമത്തത്തിനെതിരായുള്ള പ്രസ്ഥാനം ശക്തമായി.
വില്യം ലോയിഡ് ഗാരിസൻ എന്ന യുവാവിന്റെ സഹായം 1829-ൽ ലഭ്യമായതോടെ ലണ്ടിയുടെ പ്രവർത്തനത്തിന് പുതിയൊരാവേശം കൈവന്നു.
വിമോചനപ്രസ്ഥാനക്കാരുടെ ഇടയിൽ ഒരു തീവ്രവാദിയായി ഗാരിസൻ പ്രശസ്തനായി.
അധികം താമസിയാതെ ന്യൂയോർക്കിൽനിന്ന് ഇമാൻസിപ്പേറ്റർ എന്ന പേരിൽ അടിമത്ത നിരോധനപ്രസ്ഥാനം ഒരു മുഖപത്രം ആരംഭിച്ചു.
ആർതർ ടപ്പൻ ആയിരുന്നു ഇതിന്റെ പത്രാധിപർ.
വില്യം ലോയിഡ് ഗാരിസന്റെ (1805-79) നേതൃത്വത്തിൽ 1831-ൽ ദി ലിബറേറ്റർ എന്ന പത്രം പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അടിമത്തവിരുദ്ധരിൽ തീവ്രവാദികളുടെ ഒരുവിഭാഗം ഉയർന്നുവന്നു.
പടിപടിയായുള്ള വിമോചനം എന്ന് അക്കാലത്ത് പ്രചരിച്ചിരുന്ന ആശയത്തെ ആത്മാർഥതയില്ലാത്തതും ദ്രോഹബുദ്ധി നിറഞ്ഞതുമായ ഒന്ന് എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട്, ഉടമകൾക്ക് യാതൊരു നഷ്ടപരിഹാരവും നല്കാതെ അടിമകളെ ഉടനടി മോചിപ്പിക്കണമെന്ന് ഗാരിസൻ വാദിച്ചു.
പ്രഗല്ഭരും സാഹസികരുമായ ഒരു കൂട്ടം വാഗ്മികളും ആത്മാർഥതയുള്ള സാമൂഹികപ്രവർത്തകരും ജനസ്വാധീനതയുള്ള രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനങ്ങളും വിമോചനപ്രസ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടി ഒരു കുരിശുയുദ്ധം നടത്താൻ തന്നെ തയ്യാറായി.
ഇക്കൂട്ടത്തിൽ പലരും പ്രസിദ്ധി നേടിയിട്ടുണ്ട്.
ജനങ്ങളെ ഉദ്ബുദ്ധരും ആവേശഭരിതരും ആക്കുന്നതിൽ വെൻഡൽ ഫിലിപ്സ് തന്റെ വാഗ്മിതയെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി.
ജനങ്ങളെ ആവേശംകൊള്ളിക്കുന്നതിൽ അമേരിക്കൻവാഗ്മിയും രാജ്യതന്ത്രജ്ഞനുമായ പാട്രിക്ക് ഹെന്റിക്കുശേഷം (1736-99) അമേരിക്കയിൽ മറ്റാർക്കും അതുപോലെകഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ദക്ഷിണ കരോലിനയിൽനിന്ന് സാറാ ഗ്രിംകെ, ആൻജലീനാ ഗ്രിംകെ എന്നീ സഹോദരിമാർ ഫിലഡൽഫിയയിലെ ക്വേക്കർമാരുടെ സുഹൃദ്സംഘ ത്തിൽ അംഗങ്ങളാകുകയും അവരുടെ ജീവിതം അടിമത്തനിർമാർജ്ജനത്തിനുവേണ്ടി സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ചാൾസ് ജി. ഫിന്നിയിൽനിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട തിയഡോർ ഡ്വൈറ്റ് വെൽഡ് (1803-95) ന്യൂയോർക്ക് ഗ്രൂപ്പിലെ ഒരു പ്രമുഖനേതാവായിരുന്നു.
വെൽഡും അനുയായികളും പ്രദർശിപ്പിച്ച ആവേശം ജനസഹസ്രങ്ങളെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കാൻ പര്യാപ്തമായി.
അടിമത്തനിരോധന പ്രസ്ഥാനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന 2,000-ത്തോളം സംഘങ്ങൾ 1850-ന് മുൻപായി നിലവിൽ വന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു; അവയിലെല്ലാംകൂടി രണ്ടു ലക്ഷത്തോളം അംഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
വെൽഡ് രചിച്ച അമേരിക്കൻ അടിമത്തം-അതിന്റെ യഥാതഥരൂപത്തിൽ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തെ വിമോചനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വേദപുസ്തക മായി കണക്കാക്കാം.
ഫിലഡൽഫിയയിലെ ലുക്രീഷ്യാമോട്ട് പൊതുപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വനിതകൾക്കുള്ള വിലക്കുകൾ തൂത്തെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വിമോചനത്തിന്റെ ഒരുന്നത വക്താവായിത്തീർന്നു.
ഗെറിറ്റ് സ്മിത്ത് എന്ന കോടീശ്വരൻ തന്റെ സമ്പത്തും സമയവും പൂർണമായും വിമോചനപ്രസ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടി ഉഴിഞ്ഞുവച്ചു.
ജോൺ ഗ്രീൻലീഫ് വിറ്റിയർ വിമോചനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഒരു ഗായക കവിയായിരുന്നു.
കവിതകളും ലേഖനങ്ങളും വഴി ഇദ്ദേഹം പ്രസ്ഥാനത്തെ മുപ്പതു വർഷക്കാലം സേവിച്ചു.
ഫ്രെഡറിക്ക് ഡഗ്ളസ്, ഹാരിയറ്റ് ടബ്മാൻ എന്നിവർ ഒളിച്ചോടിയ അടിമകളായിരുന്നു.
ഇവരെ കൂടാതെ അജ്ഞാതരായ അനവധി പ്രവർത്തകർ അവരവരുടെ പ്രദേശങ്ങളിൽ വിമോചനത്തിന്റെ സന്ദേശം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിൽ ജാഗരൂകരായിരുന്നു.
അണ്ടർ ഗ്രൌണ്ട് റെയിൽ റോഡ് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന രഹസ്യമാർഗങ്ങളിലൂടെ കാനഡയിൽ അഭയം തേടി, സ്വതന്ത്രരാകുന്നതിന് അടിമകളെ സഹായിക്കാൻ ചില നിഗൂഢസംഘങ്ങൾ നിരന്തരം പ്രവർത്തിച്ചു.
ഹാരിയറ്റ് എലിസബത്ത് ബീച്ചർ സ്റ്റോവ് 1852-ൽ രചിച്ച അങ്കിൾ റ്റോംസ് കാബിനിൽ (Uncle Tom's Cabin) അടിമകളുടെ, ജീവിതവ്യഥയുടെ കഥകളാണ് ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിന് ജനലക്ഷങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനും അവരെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കാനും കഴിഞ്ഞു.
ജോൺ ബ്രൌൺ സാഹസികനായ ഒരു വിമോചനഭടനായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം ഹാർപ്പേർസ് ഫെറിയിലെ ആയുധപ്പുര ആക്രമിച്ച് (1859) വെടിക്കോപ്പുകളും യുദ്ധോപകരണങ്ങളും അടിമകൾക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ, അദ്ദേഹം അറസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെടുകയും വിചാരണയ്ക്കു ശേഷം വധിക്കപ്പെടുകയുമാണുണ്ടായത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വം ജനങ്ങളുടെ മനഃസാക്ഷിയെ തട്ടിയുണർത്തി.
തീവ്രവാദികളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ