smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
നാകോ തടാകം ഹിമാചൽ പ്രദേശിലെ കിന്നാവൂർ ജില്ലയിലെ പുഹ് എന്ന സ്ഥലത്താണ്.
നാകോ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലാണ് ഈ തടാകം.
ഇത് സമുദ്രനിരപ്പിൽനിന്നും  3662 മീ.
(12,014 അടി)‌ ഉയരത്തിലാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.
ഈ തടാകത്തിനു ചുറ്റുമായി വില്ലോ മരങ്ങളും പോപ്പ്ലാർ മരങ്ങളും കാണാം.
ഈ തടാകത്തിനടുത്തായി നാല് ബുദ്ധക്ഷേത്രങ്ങൾ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
ഈ സ്ഥലത്തിനടുത്തായി കാണുന്ന കാൽപ്പദത്തിന്റെ രൂപം ബുദ്ധമതത്തിലെ പുണ്യവാനായ പദ്മസംഭവന്റേതാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇതിന് അനേകം മൈലുകൾക്കകലെ താഷിഗാങ് എന്ന ഒരു ഗ്രാമം ഉണ്ട്.
ഈ ഗ്രാമത്തിന് ചുറ്റുപാടുമായി അനേകം ഗുഹകൾ കാണാം.
ഇവിടെ ഗുരുവായ പദ്മസംഭവൻ ധ്യാനിക്കുകയും തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുമായി സംവദിക്കുകയും ചെയ്തതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ഈ പ്രദേശത്തിനടുത്തായി മഞ്ഞ്വെള്ളമൊഴുകുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടമുണ്ട്.
ഐതിഹ്യം പറയുന്നത് ദേവകളുടെ സ്വർഗ്ഗീയസ്ഥാനമാണിതെന്നാണ്.
ഈ താഴ്വരയിലെ ആളുകളുടെ ഒരു പുണ്യസ്ഥലമാണിത്.
വിദൂരപ്രദേശങ്ങളായ ലഡാക്കിൽ നിന്നും സ്പിതി താഴ്വരയിൽ നിന്നു പോലും വിശ്വാസികൾ ഇവിടെ സന്ദർശിക്കാറുണ്ട്.
നാകോ തടാകം ഇന്ത്യൻ ഹിമാലയൻ പർവത പ്രതിബിംബം അവലംബം
ചാന്ദ്ര ദൗത്യം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Moon_landing
ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഒരു ബഹിരാകാശ പേടകം എത്തിക്കുന്നതാണ് ചാന്ദ്ര ദൗത്യം അല്ലെങ്കിൽ മൂൺ ലാൻഡിംഗ് എന്ന് പറയുന്നത്.
ഇതിൽ ക്രൂഡ്, റോബോട്ടിക് ദൗത്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
1959 സെപ്റ്റംബർ 13 ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ലൂണ 2 ആണ് ചന്ദ്രനെ സ്പർശിച്ച ആദ്യത്തെ മനുഷ്യ നിർമ്മിത വസ്തു.
1969 ജൂലൈ 20-ൻ്റെ അമേരിക്കയുടെ അപ്പോളോ 11 ചന്ദ്രനിൽ ആദ്യമായി മനുഷ്യരെ ഇറക്കിയ ദൗത്യമായിരുന്നു.
1969 നും 1972 നും ഇടയിൽ ആറ് മനുഷ്യരുള്ള ക്രൂഡ് യുഎസ് ലാൻഡിംഗുകളും നിരവധി മനുഷ്യരില്ലാത്ത അൺ ക്രൂഡ് ലാൻഡിംഗുകളും നടത്തി.
അതിനു ശേഷം 1976 ഓഗസ്റ്റ് 22 നും 2013 ഡിസംബർ 14 നും ഇടയിൽ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗുകളൊന്നും (ഇടിച്ചിറങ്ങാതെ പതിയെ ഇറങ്ങുന്നതാണ് സോഫ്റ്റ്ലാൻ്റിങ്ങ്) നടന്നില്ല.
1972 ഡിസംബറിൽ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രനിലേക്കു മനുഷ്യരെ എത്തിക്കുന്ന ദൗത്യം നടത്തിയ അമേരിക്കയാണ് ക്രൂഡ് ദൗത്യങ്ങൾ വിജയകരമായി നടത്തിയ ഒരേയൊരു രാജ്യം.
2019 ജനുവരി 3 ന് ചൈനീസ് ചാങ്'ഇ 4 ബഹിരാകാശ പേടകം ചന്ദ്രന്റെ എതിർ വശത്ത് ആദ്യമായി ഇറങ്ങുന്നത് വരെ എല്ലാ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗുകളും ചന്ദ്രന്റെ ഭൂമിക്ക് നേർക്കുള്ള വശത്ത് ആണ് നടത്തിയിരുന്നത്.
മനുഷ്യരെ വഹിക്കാത്ത ദൗത്യങ്ങൾ
മനുഷ്യരില്ലാതെ ബഹിരാകാശ പേടകം ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നത്/മനപ്പൂർവ്വം ഇടിച്ചിറക്കുന്നത് അൺക്രൂവ്ഡ് ലാൻഡിംഗ് എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
1959-ൽ ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങാനുള്ള ലൂണ 1 -ന്റെ വിഫലശ്രമത്തിന് ശേഷം, അതേ വർഷം തന്നെ ലൂണ 2 ബഹിരാകാശ പേടകമുപയോഗിച്ച് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ആദ്യത്തെ ഹാർഡ് മൂൺ ലാൻഡിംഗ് നടത്തി ("ഹാർഡ്" ലാൻ്റിങ്ങിൽ ബഹിരാകാശ പേടകം മനഃപൂർവ്വം ചന്ദ്രനിൽ ഇടിച്ചിറക്കുന്നു).
1962-ൽ റേഞ്ചർ 4 ഉപയോഗിച്ച് യു.എസ് ഈ നേട്ടം കൈവരിച്ചു.
അതിനുശേഷം, 1966 നും 1976 നും ഇടയിൽ, പന്ത്രണ്ട് സോവിയറ്റ്, യുഎസ് ബഹിരാകാശ വാഹനങ്ങൾ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗ് നടത്താനും ശാസ്ത്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്താനും ബ്രേക്കിംഗ് റോക്കറ്റുകൾ (റെട്രോറോക്കറ്റുകൾ) ഉപയോഗിച്ചു ശ്രമിച്ചു.
1966-ൽ, സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ആദ്യത്തെ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗ് പൂർത്തിയാക്കി.
ലൂണ 9, ലൂണ 13 ദൗത്യങ്ങളിൽ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ നിന്ന് അവർ ആദ്യത്തെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുകയും ചെയ്തു.
അതിനു ശേഷം മനുഷ്യരില്ലാത്ത അഞ്ച് സർവേയർ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗുകൾ യുഎസ് നടത്തി.
1970 സെപ്റ്റംബർ 24-ന് അൺക്രൂഡ് ലൂണ 16 പേടകം ഉപയോഗിച്ച് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ആദ്യമായി ചന്ദ്രനിലെ മണ്ണിന്റെ സാമ്പിൾ ശേഖരിച്ചു.
1972ലും 1976ലും യഥാക്രമം ലൂണ 20 ഉം ലൂണ 24 ഉം ഉപയോഗിച്ച് ഇത് തുടർന്നു.
1969-ലെ ആദ്യത്തെ ലുനോഖോഡിന്റെ വിക്ഷേപണത്തിലെ പരാജയത്തെ തുടർന്ന് വന്ന ലൂണ ഇ-8 നമ്പർ.201, ലൂണ 17, ലൂണ 21 എന്നിവ വിജയകരമായ ലൂണാർ റോവർ ദൗത്യങ്ങളായിരുന്നു.
വിക്ഷേപണത്തിൽ പല ദൗത്യങ്ങളും പരാജയമായിരുന്നു.
കൂടാതെ, നിരവധി അൺക്രൂവ്ഡ് ലാൻഡിംഗ് ദൗത്യങ്ങൾ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ എത്തുന്ന ലക്ഷ്യം കൈവരിച്ചെങ്കിലും വിജയിച്ചില്ല: ലൂണ 15, ലൂണ 18, ലൂണ 23 എന്നിവയെല്ലാം ലാൻഡിംഗിൽ തകർന്നു; കൂടാതെ യുഎസ് സർവേയർ 4 -ന് ലാൻഡിംഗിന് നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എല്ലാ റേഡിയോ ബന്ധങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അടുത്തിടെ, മറ്റ് രാജ്യങ്ങൾ മണിക്കൂറിൽ 8000 കിമി വേഗതയിൽ ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ, പലപ്പോഴും കൃത്യമായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ ബഹിരാകാശവാഹനം ഇടിച്ചു തകർക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചു.
1993 ഏപ്രിൽ 10-ന് ജപ്പാന്റെ ഹിറ്റൻ പേടകം ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തെ സ്പർശിച്ചു.
യൂറോപ്യൻ ബഹിരാകാശ ഏജൻസി 2006 സെപ്റ്റംബർ 3-ന് അവരുടെ ഓർബിറ്റർ സ്മാർട്ട്-1 ഉപയോഗിച്ച് നിയന്ത്രിത ക്രാഷ് ലാൻഡിങ് നടത്തി.
ഇന്ത്യൻ സ്പേസ് റിസർച്ച് ഓർഗനൈസേഷൻ (ISRO) 2008 നവംബർ 14-ന് അതിന്റെ മൂൺ ഇംപാക്റ്റ് പ്രോബ് (എംഐപി) ഉപയോഗിച്ച് നിയന്ത്രിത ക്രാഷ് ഇംപാക്റ്റ് നടത്തി.
ഇന്ത്യൻ ചന്ദ്രയാൻ-1 ചാന്ദ്ര ഓർബിറ്ററിൽ നിന്ന് പുറന്തള്ളപ്പെട്ട പേടകമായിരുന്നു എംഐപി, ചന്ദ്രോപരിതലത്തിലേക്കുള്ള ഇറക്കത്തിൽ ഇത് റിമോട്ട് സെൻസിംഗ് പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തി.
2009 മാർച്ച് 1 ന് ചൈനയുടെ ചാന്ദ്ര ഓർബിറ്റർ ചാങ്'ഇ 1 ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ ഒരു നിയന്ത്രിത ക്രാഷ് നടത്തി.
റോവർ ദൗത്യമായ ചാങ്'ഇ 3 2013 ഡിസംബർ 14-നും , അതിന്റെ പിൻഗാമിയായ ചാങ്'ഇ 4, 2019 ജനുവരി 3-നും സോഫ്റ്റ് ലാൻഡ് ചെയ്തു.
2019 ജനുവരി 3 ന് ചൈനയുടെ ചാങ്'ഇ 4 ബഹിരാകാശ പേടകം ചന്ദ്രന്റെ ഭൂമിക്ക് എതിരായുള്ള ആദ്യമായി ഇറങ്ങുന്നത് വരെ, എല്ലാ മനുഷ്യരെ വഹിച്ചതും അല്ലാത്തതുമായ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗുകൾ ചന്ദ്രന്റെ ഭൂമിക്ക് അഭിമുഖമായ വശത്ത് മാത്രമാണ് നടത്തിയിട്ടുള്ളത്.
2019 ഫെബ്രുവരി 22 ന്, ഇസ്രായേൽ സ്വകാര്യ ബഹിരാകാശ ഏജൻസിയായ SpaceIL ഒരു സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗ് കൈവരിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ ഫ്ലോറിഡയിലെ കേപ് കനാവറലിൽ നിന്ന് ഫാൽക്കൺ 9 എന്ന റോക്കറ്റ് ഉപയോഗിച്ച് ബഹിരാകാശ പേടകം ബെറെഷീറ്റ് വിക്ഷേപിച്ചു.
സ്‌പേസ്‌ഐഎല്ലിന് ബഹിരാകാശ പേടകവുമായുള്ള ബന്ധം നഷ്ടപ്പെടുകയും അത് 2019 ഏപ്രില് 11 ന് ചന്ദ്ര ഉപരിതലത്തിൽ ഇടിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ത്യൻ സ്പേസ് റിസർച്ച് ഓർഗനൈസേഷൻ 2019 ജൂലൈ 22 ന്, 2019 സെപ്റ്റംബർ 6 ന് ലാൻഡിംഗ് ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്ത് ചന്ദ്രയാൻ-2 വിക്ഷേപിച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന്  2.1 കിലൊമീറ്റർ ഉയരത്തിൽ സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗിന് കുറച്ച് മിനിറ്റ് മുമ്പ് ലാൻഡറിന് കൺട്രോൾ റൂമുമായുള്ള ബന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
സ്വകാര്യ ജാപ്പനീസ് കമ്പനിയായ ഐസ്പേപേസിന്റെ ഹകുറ്റ-R മിഷൻ 1 2023 ഏപ്രിൽ 25-ന് ചന്ദ്രനിൽ  ഇറങ്ങുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.
മനുഷ്യരെ വഹിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ചാന്ദ്ര ദൗത്യങ്ങൾ അപ്പോളോ 16 ലാൻഡിംഗിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ ലൂണാർ മോഡ്യൂൾ ഓറിയോണിന്റെ ജാലകത്തിലൂടെയുള്ള കാഴ്ച
മനുഷ്യരെ വഹിച്ചുകൊണ്ടു ഏതെങ്കിലും പേടകം ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങുന്നത് ക്രൂവ്ഡ് ലാൻഡിംഗ് എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
ആകെ പന്ത്രണ്ട് പേർ ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
1969 ജൂലൈ 20 ന് നീൽ ആംസ്ട്രോങ്ങും എഡ്വിൻ ആൽഡ്രിനും അപ്പോളോ 11 ൽ ചന്ദ്രനിലിറങ്ങിയത് ആണ് ആദ്യ വിജയകരമായ ദൗത്യം, 1972 ഡിസംബർ 14-ന് അപ്പോളോ 17 ൽ ജാക്ക് ഷ്മിറ്റ്  ജിൻ സെർനർ എന്നിവർ ഇറങ്ങിയതോടെ അമേരിക്ക മനുഷ്യരെ ചന്ദ്രനിൽ എത്തിക്കുന്ന ദൗത്യങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ചു.
ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ അവസാന മനുഷ്യനായിരുന്നു സെർനാൻ.
ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങുന്ന രണ്ടു പേരെ കൂടാതെ എല്ലാ അപ്പോളോ ചാന്ദ്ര ദൗത്യങ്ങളിലും മൂന്നാമത്തെ ക്രൂ അംഗം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു, അവർ നിയന്ത്രണത്തിനായി കമാൻഡ് മൊഡ്യൂളിൽ തുടർന്നു.
അവസാനത്തെ മൂന്ന് ദൗത്യങ്ങളിൽ വർധിച്ച ചലനശേഷിക്കായി, ലൂണാർ റോവിംഗ് വെഹിക്കിൾ എന്ന ഡ്രൈവബിൾ ലൂണാർ റോവർ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ശാസ്ത്രീയ പശ്ചാത്തലം
ചന്ദ്രനിലേക്ക് പോകാൻ, ഒരു ബഹിരാകാശ പേടകം ആദ്യം ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണത്തെ ഭേദിക്കണം; നിലവിൽ, റോക്കറ്റ് മാത്രമാണ് പ്രായോഗിക മാർഗം.
ബലൂണുകളും ജെറ്റുകളും പോലെയുള്ള വായുവിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന വാഹനങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഒരു റോക്കറ്റിന് അന്തരീക്ഷത്തിന് പുറത്തുള്ള ശൂന്യതയിൽ ത്വരിതഗതിയിൽ സഞ്ചരിക്കാനാകും.
ചന്ദ്രനോട് അടുക്കുമ്പോൾ, ഒരു ബഹിരാകാശ പേടകത്തിൻ്റെ വേഗത ഗുരുത്വാകർഷണം കാരണം വർദ്ധിച്ചുവരും.
കേടുപാടുകൾ കൂടാതെ ലാൻഡ് ചെയ്യുന്നതിന് "ഹാർഡ് ലാൻഡിംഗ്" ആഘാതത്തെ നേരിടാൻ വേഗത മണിക്കൂറിൽ 160 കിലോമീറ്റർ ആകണം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു "സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗിന്" (മനുഷ്യർക്കുള്ള ഒരേയൊരു ഓപ്ഷൻ) ആയി അത് നിസ്സാരമായ വേഗതയിലേക്ക് കുറയണം.
1962-ൽ ഒരു പരുക്കൻ ഭൂകമ്പമാപിനി പാക്കേജ് ഉപയോഗിച്ച് ഹാർഡ് മൂൺ ലാൻഡിംഗ് വിജയകരമായി നടത്താൻ യുഎസ് നടത്തിയ ആദ്യ മൂന്ന് ശ്രമങ്ങളും പരാജയപ്പെട്ടു.
1966-ൽ ഒരു പരുക്കൻ ക്യാമറ ഉപയോഗിച്ച് സോവിയറ്റ് ആദ്യമായി ഒരു ഹാർഡ് ലൂണാർ ലാൻഡിംഗ് എന്ന നാഴികക്കല്ല് കൈവരിച്ചു, തുടർന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം യുഎസ് ആദ്യത്തെ അൺക്രൂവ്ഡ് സോഫ്റ്റ് ലാൻഡിംഗ് നടത്തി.
അതിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ ഒരു ക്രാഷ് ലാൻഡിംഗിന്റെ വേഗത, സാധാരണയായി ടാർഗെറ്റ് ആയി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ചന്ദ്രന്റെ (ഏതൊരു ഗ്രഹത്തിൻ്റെയും) എസ്കേപ്പ് വെലോ സിറ്റിയുടെ 70 മുതൽ 100% വരെയാണ്.
ഭൂമിയുടെ ചന്ദ്രനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ വേഗത 2.38 കി മി / സെ ആണ്.
വേഗതയിലെ മാറ്റത്തിന് (ഡെൽറ്റ-വി എന്ന് വിളിക്കുന്നു) സഹായിക്കുന്നത് സാധാരണയായി ഒരു ലാൻഡിംഗ് റോക്കറ്റാണ്, ഇത് മൊത്തത്തിലുള്ള ബഹിരാകാശ പേടകത്തിന്റെ ഭാഗമായി യഥാർത്ഥ ലോഞ്ച് വെഹിക്കിളിൽ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം.
2005-ൽ ഹ്യൂജൻസ് പേടകം ടൈറ്റനിൽ നടത്തിയ സോഫ്റ്റ് മൂൺ ലാൻഡിംഗ് ആണ് ഒരു അപവാദം.
ഏറ്റവും കട്ടിയുള്ള അന്തരീക്ഷമുള്ള ചന്ദ്രൻ എന്ന നിലയിൽ, തത്തുല്യ ശേഷിയുള്ള റോക്കറ്റിനേക്കാൾ ഭാരം കുറഞ്ഞ എൻട്രി ടെക്നിക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ടൈറ്റനിൽ ലാൻഡിംഗ് നടത്താം.
1959-ൽ ചന്ദ്രനിൽ ആദ്യമായി ക്രാഷ് ലാൻഡിംഗ് നടത്തുന്നതിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ വിജയിച്ചു.
ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ ഇടിച്ചിറങ്ങുന്ന ക്രാഷ് ലാൻഡിംഗുകൾ ഒരു ബഹിരാകാശ പേടകത്തിലെ തകരാറുകൾ കാരണം സംഭവിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഓൺബോർഡ് ലാൻഡിംഗ് റോക്കറ്റ് ഇല്ലാത്ത വാഹനങ്ങൾക്കായി അവ മനഃപൂർവ്വം ക്രമീകരിക്കാം.
ചന്ദ്രോപരിതലത്തിലെ കൃത്യമായ ലൊക്കേഷനുകളിൽ വീഴ്ത്താൽ  അവയുടെ ഫ്ലൈറ്റിന്റെ പാത നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്, അത്തരം നിരവധി ക്രാഷ് ലാൻ്റിങ്ങുകൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഉദാഹരണത്തിന്, അപ്പോളോ പ്രോഗ്രാമിന്റെ സമയത്ത് സാറ്റേൺ V റോക്കറ്റിന്റെ S-IVB മൂന്നാം ഘട്ടവും ലൂണാർ മൊഡ്യൂളിന്റെ ഉപയോഗിച്ച അസൻ്റ് ഘട്ടവും മനഃപൂർവ്വം ചന്ദ്രനിൽ പലതവണ ഇടിച്ചിറക്കി.
ചന്ദ്രന്റെ ആന്തരിക ഘടന മാപ്പ് ചെയ്യുന്നതിൽ ഇത്തരം ക്രാഷ് ലാൻ്റിങ്ങുകൾ നിർണായകമായിരുന്നു.
ഭൂമിയിലേക്ക് തിരിച്ച് മടങ്ങാൻ, ചന്ദ്രന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽ നിന്ന് ബഹിരാകാശ പേടകത്തിന് രക്ഷപ്പെടാൻ ചന്ദ്രന്റെ എസ്കേപ്പ് വെലോസിറ്റി മറികടക്കണം.
ചന്ദ്രനെ വിട്ട് ബഹിരാകാശത്തേക്ക് മടങ്ങാൻ റോക്കറ്റുകൾ ഉപയോഗിക്കണം.
ഭൂമിയിൽ എത്തുമ്പോൾ, തിരികെ വരുന്ന ബഹിരാകാശ പേടകത്തിന്റെ ഗതികോർജ്ജം ആഗിരണം ചെയ്യാനും സുരക്ഷിതമായ ലാൻഡിംഗിനായി അതിന്റെ വേഗത കുറയ്ക്കാനും അന്തരീക്ഷ എൻട്രി ടെക്നിക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങുന്ന ദൗത്യത്തെ വളരെയധികം സങ്കീർണ്ണമാക്കുകയും നിരവധി അധിക പരിഗണനകളിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഹീറ്റ് ഷീൽഡുകൾ, പാരച്യൂട്ടുകൾ എന്നിവ  ഭൗമാന്തരീക്ഷ പ്രവേശനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
1960-കളിൽ ആദ്യം ചന്ദ്രോപരിതലത്തിലേക്ക് പേടകങ്ങൾ അയക്കുന്നതും പിന്നീട് മനുഷ്യനെ ചന്ദ്രനിലിറക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും അതിന്റെ ചരിത്ര കാലഘട്ടത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ എളുപ്പമാണ്.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം പോളണ്ടിലെയും ഫിൻലൻഡിലെയും അധിനിവേശത്തിലും പേൾ ഹാർബറിനെതിരായ ആക്രമണത്തിലും ഉപയോഗിച്ച ബ്ലിറ്റ്സ്ക്രീഗ് -ശൈലിയിലെ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി പുതിയതും മാരകവുമായ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു.
ലണ്ടനിലെയും ആന്റ്‌വെർപ്പിലെയും ആക്രമണങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ കൊന്ന ഒരു ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ വി -2 റോക്കറ്റ് ; ഹിരോഷിമയിലെയും നാഗസാക്കിയിലെയും അണുബോംബാക്രമണത്തിൽ ലക്ഷക്കണക്കിനാളുകളെ കൊന്നൊടുക്കിയ ആറ്റം ബോംബും ഇതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
1950-കളിൽ, അന്നത്തെ ലോകത്തെ വൻശക്തികളായി ഉയർന്നുവന്ന യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെയും യുഎസിനെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി എതിർക്കുന്ന സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെയും ഇടയിൽ പിരിമുറുക്കം ഉയർന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും ഇരു രാജ്യങ്ങളും ഹൈഡ്രജൻ ബോംബ് വികസിപ്പിച്ചതിന് ശേഷം.
ബഹിരാകാശത്ത് നിന്നുള്ള മറ്റൊരു ലോകത്തിന്റെ ആദ്യ ചിത്രം ലൂണ 3 പകർത്തിയത്, 1959 ഒക്ടോബറിൽ ഇത് ചന്ദ്രന്റെ ഭൂമിക്ക് എതിരായുള്ള വശം കാണിച്ചു.
1957 ഒക്ടോബർ 4 ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ഭൂമിയെ ഭ്രമണം ചെയ്യുന്ന ആദ്യത്തെ കൃത്രിമ ഉപഗ്രഹമായി സ്പുട്നിക്ക് 1 വിക്ഷേപിക്കുകയും ബഹിരാകാശ മത്സരത്തിന് തുടക്കമിടുകയും ചെയ്തു.
ഈ അപ്രതീക്ഷിത സംഭവം സോവിയറ്റുകൾക്ക് അഭിമാനവും യുഎസിനെ ഞെട്ടിക്കുന്നതുമായിരുന്നു, 1959-ൽ, R-7 റോക്കറ്റ് ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണം ഭേദിച്ച് ഒരു സൗര ഭ്രമണപഥത്തിലേക്ക് ആദ്യമായി എത്തിയതിനൊപ്പം, ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ ക്രാഷ് ഇംപാക്റ്റ്, ചന്ദ്രന്റെ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഭൂമിക്ക് എതിരായുള്ള ഭാഗത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി എന്നിവ നടത്തി.
ലൂണ1, ലൂണ2, ലൂണ3 എന്നിവയായിരുന്നു ഉപയോഗിച്ച ബഹിരാകാശ വാഹനങ്ങൾ.
അപ്പോളോ ലൂണാർ എക്‌സ്‌കർഷൻ മൊഡ്യൂളിന്റെ 1963-ലെ ആശയ മാതൃക
ഈ സോവിയറ്റ് നേട്ടങ്ങളോടുള്ള യുഎസ് പ്രതികരണം എന്ന നിലയിൽ അവർ മുമ്പ് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന സൈനിക ബഹിരാകാശ, മിസൈൽ പദ്ധതികൾ വളരെയധികം ത്വരിതപ്പെടുത്തുകയും ഒരു സിവിലിയൻ ബഹിരാകാശ ഏജൻസിയായ നാസ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.
മിസൈൽ ഗ്യാപ്പ് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന മിസൈൽ വിടവ് നികത്തുകയും സോവിയറ്റുകളുമായുള്ള ആണവയുദ്ധത്തെ തടയുന്നതിനുള്ള നയം മ്യൂച്വൽ അഷ്വേർഡ് ഡിസോഡൻസ് അല്ലെങ്കിൽ MAD എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
പുതുതായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഈ മിസൈലുകൾ നാസയിലെ സിവിലിയന്മാർക്ക് വിവിധ പദ്ധതികൾക്കായി ലഭ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഈ റോക്കറ്റുകളുടെ സമാധാനപരവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ഉപയോഗങ്ങൾ നാസ ഊന്നിപ്പറയുമ്പോൾ, വിവിധ ചാന്ദ്ര പര്യവേക്ഷണ ശ്രമങ്ങളിലെ അവയുടെ ഉപയോഗത്തിന് മിസൈലുകളുടെ യാഥാർത്ഥ്യവും ലക്ഷ്യബോധമുള്ളതുമായ പരീക്ഷണവും അനുബന്ധ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ വികസനവും എന്ന ദ്വിതീയ ലക്ഷ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
സോവിയറ്റുകളുടെ R-7 ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്യുന്ന ദൗത്യങ്ങൾക്കും ഇത്തരം ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യകാല സോവിയറ്റ് അൺ ക്രൂഡ് ചാന്ദ്ര ദൗത്യങ്ങൾ (1958-1965)
1991-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനത്തിനു ശേഷം, സോവിയറ്റ് ചാന്ദ്ര ദൗത്യങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കണക്ക് പരാമർശിക്കുന്ന ചരിത്രരേഖകൾ പുറത്തിറങ്ങി.
ഒരു വിക്ഷേപണത്തിന് മുമ്പ് തന്നെ ദൗത്യത്തിന് പ്രത്യേകം പേര് നൽകുന്ന യുഎസ് പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഒരു വിക്ഷേപണത്തിന്റെ ഫലമായി ഒരു ബഹിരാകാശ പേടകം ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് പോകുകയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ദൗത്യത്തിന് ഒരു പൊതു "ലൂണ" ദൗത്യ നമ്പർ നൽകിയിരുന്നുള്ളൂ.
സോവിയറ്റ് ചാന്ദ്ര ദൗത്യത്തിന്റെ പരാജയങ്ങൾ പൊതുജനങ്ങളുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഈ നയം ഉണ്ടായത്.
ചന്ദ്രനിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടാൽ, അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മറയ്ക്കാൻ അതിന് പലപ്പോഴും (എന്നാൽ എല്ലായ്‌പ്പോഴും അല്ല) "സ്പുട്‌നിക്" അല്ലെങ്കിൽ "കോസ്മോസ്" എന്ന പേരിൽ ഭൗമ-ഭ്രമണപഥ ദൗത്യ നമ്പർ നൽകിയിരുന്നു.
വിക്ഷേപണ സമയത്തെ സ്ഫോടനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും പരാമർശിക്കുന്നേയില്ല.
മിഷൻ ഭാരം (കി. ഗ്രാം) ലോഞ്ച് വാഹനം ലോഞ്ച് തീയതി ലക്ഷ്യം ഫലം സെമ്യോർക്ക – 8K72 23 സെപ്റ്റംബർ 1958 ഇടിച്ചിറക്കൽ പരാജയം – T+ 93 സെക്കന്റിലെ ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം സെമ്യോർക്ക – 8K72 12 ഒക്ടോബർ 1958 ഇടിച്ചിറക്കൽ പരാജയം – T+ 104 സെക്കന്റിലെ ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം സെമ്യോർക്ക – 8K72 4 ഡിസംബർ 1958 ഇടിച്ചിറക്കൽ പരാജയം – T+ 254 സെക്കന്റിലെ ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം ലൂണ -1 361 സെമ്യോർക്ക – 8K72 2 ജനുവരി 1959 ഇടിച്ചിറക്കൽ ഭാഗിക വിജയം – രക്ഷപ്പെടൽ പ്രവേഗത്തിൽ എത്തിയ ആദ്യ ബഹിരാകാശ പേടകം ആയ ഇത് ചാന്ദ്ര ഫ്ലൈബൈ, സൗര ഭ്രമണപഥം എന്നിവ നേടിയെങ്കിലും; ചന്ദ്രനെ നഷ്ടമായി സെമ്യോർക്ക – 8K72 18 ജൂൺ 1959 ഇടിച്ചിറക്കൽ പരാജയം – T+ 153 സെക്കന്റിലെ ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം ലൂണ -2 390 സെമ്യോർക്ക – 8K72 12 സെപ്റ്റംബർ 1959 ഇടിച്ചിറക്കൽ വിജയം – ആദ്യ വിജയകരമായ ചന്ദ്രനിൽ ഇടിച്ചിറക്കൽ ലൂണ -3 270 സെമ്യോർക്ക – 8K72 4 ഒക്ടോബർ 1959 ഫ്ലൈബൈ വിജയം – ചന്ദ്രന്റെ ഭൂമിക്ക് എതിർ ഭാഗത്തെ ആദ്യ ഫോട്ടോകൾ സെമ്യോർക്ക – 8K72 15 ഏപ്രിൽ 1960 ഫ്ലൈബൈ പരാജയം – ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം, ഭൌമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു സെമ്യോർക്ക – 8K72 16 ഏപ്രിൽ 1960 ഫ്ലൈബൈ പരാജയം – T+ 1 സെക്കന്റിലെ ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം സ്പുട്നിക് -25 സെമ്യോർക്ക – 8K78 4 ജനുവരി 1963 ലാൻഡിങ് പരാജയം – ലോ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റിൽ തുടർന്നു സെമ്യോർക്ക – 8K78 3 ഫെബ്രുവരി 1963 ലാൻഡിങ് പരാജയം – T+ 105 സെക്കന്റിലെ ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം ലൂണ -4 1422 സെമ്യോർക്ക – 8K78 2 ഏപ്രിൽ 1963 ലാൻഡിങ് പരാജയം – 8,000 കിലോമീറ്റർ (5,000 മൈ) ൽ ലൂണാർ ഫ്ലൈബൈ സെമ്യോർക്ക – 8K78 21 മാർച്ച് 1964 ലാൻഡിങ് പരാജയം – ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം, ഭൌമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു സെമ്യോർക്ക – 8K78 20 ഏപ്രിൽ 1964 ലാൻഡിങ് പരാജയം – ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം, ഭൌമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു കോസ്മോസ് -60 സെമ്യോർക്ക – 8K78 12 മാർച്ച് 1965 ലാൻഡിങ് പരാജയം – ലോ ഏർത്ത് ഓർബിറ്റിൽ തുടർന്നു സെമ്യോർക്ക – 8K78 10 ഏപ്രിൽ 1965 ലാൻഡിങ് പരാജയം – ബൂസ്റ്റർ പ്രവർത്തന പരാജയം, ഭൌമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു ലൂണ -5 1475 സെമ്യോർക്ക – 8K78 9 മെയ് 1965 ലാൻഡിങ് പരാജയം – ചന്ദ്രനിൽ ഇടിച്ചു തകർന്നു ലൂണ -6 1440 സെമ്യോർക്ക – 8K78 8 ജൂൺ 1965 ലാൻഡിങ് പരാജയം – 160,000 കിലോമീറ്റർ (99,000 മൈ) ൽ ലൂണാർ ഫ്ലൈബൈ ലൂണ -7 1504 സെമ്യോർക്ക – 8K78 4 ഒക്ടോബർ 1965 ലാൻഡിങ് പരാജയം – ചന്ദ്രനിൽ ഇടിച്ചു തകർന്നു ലൂണ -8 1550 സെമ്യോർക്ക – 8K78 3 ഡിസംബർ 1965 ലാൻഡിങ് പരാജയം – ഇറങ്ങുന്നതിനിടെ ചന്ദ്രനിൽ ഇടിച്ചു തകർന്നു ആദ്യകാല യുഎസ് അൺക്രൂഡ് ചാന്ദ്ര ദൗത്യങ്ങൾ (1958-1965) ഇടിച്ചിറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഒരു റേഞ്ചർ ബഹിരാകാശവാഹനത്തിന്റെ ആർട്ടിസ്റ്റിന്റെ ചിത്രീകരണം ഇടിച്ചിറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് റേഞ്ചർ 8 പ്രക്ഷേപണം ചെയ്ത ചന്ദ്രന്റെ അവസാന ഫോട്ടോകളിൽ ഒന്ന്
1959-ലെ സോവിയറ്റ് ചാന്ദ്ര പര്യവേക്ഷണ വിജയങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, പയനിയർ, റേഞ്ചർ പ്രോഗ്രാമുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ചന്ദ്രനിലെത്താനുള്ള യുഎസിന്റെ പ്രാരംഭ ശ്രമങ്ങൾ ആദ്യം വിജയിച്ചില്ല.
1958 മുതൽ 1964 വരെയുള്ള ആറ് വർഷ കാലയളവിൽ തുടർച്ചയായി 15 യുഎസ് ചാന്ദ്ര ദൗത്യങ്ങൾ അവരുടെ പ്രാഥമിക ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് ദൗത്യങ്ങളിൽ പരാജയപ്പെട്ടു; എന്നിരുന്നാലും, റേഞ്ചേഴ്‌സ് 4 ഉം 6 ഉം തങ്ങളുടെ ദ്വിതീയ ദൗത്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായി സോവിയറ്റ് നടത്തിയതുപോലെ ചന്ദ്രനിൽ ഇടിച്ചിറക്കുന്നത് വിജയകരമായി ആവർത്തിച്ചു.
1962-ൽ പ്രധാന റേഞ്ചർ ബഹിരാകാശ പേടകം പുറത്തിറക്കിയ ചെറിയ ഭൂകമ്പമാപിനി പാക്കേജുകൾ ഹാർഡ് ലാൻഡ് ചെയ്യാനുള്ള മൂന്ന് യുഎസ് ശ്രമങ്ങൾ ഉൾപ്പടെയുള്ളവ പരാജയങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഉപരിതലത്തിൽ മനപ്പൂർവ്വം ഇടിക്കുന്നതിനായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിട്ടുള്ള ഈ പാക്കേജുകൾ ലാൻഡിംഗിനെ അതിജീവിക്കാൻ, മാതൃ വാഹനത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, റിട്രോറോക്കറ്റുകൾ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതായിരുന്നു,.
അവസാനത്തെ മൂന്ന് റേഞ്ചർ പേടകങ്ങൾ 2.62 കി മി / സെ, 2.68 കി മി / സെവേഗതയിൽ മനഃപൂർവം ക്രാഷ് ലാൻഡിംഗ് നടത്തി ഉയർന്ന ഉയരത്തിൽ നിന്നുള്ള ചാന്ദ്ര നിരീക്ഷണ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ദൗത്യങ്ങൾ വിജയകരമായി നടത്തി.
ദൗത്യം ഭാരം (കിലോ) ലോഞ്ച് വാഹനം ലോഞ്ച് തീയതി ലക്ഷ്യം ഫലം പയനിയർ 0 38 തോർ-ഏബിൾ 1958 ഓഗസ്റ്റ് 17 ചന്ദ്ര ഭ്രമണപഥം പരാജയം - ആദ്യ ഘട്ട സ്ഫോടനം; നശിച്ചു പയനിയർ 1 34 തോർ-ഏബിൾ 1958 ഒക്ടോബർ 11 ചന്ദ്ര ഭ്രമണപഥം പരാജയം - സോഫ്റ്റ്വെയർ പിശക്; റീ എൻട്രി പയനിയർ 2 39 തോർ-ഏബിൾ 8 നവംബർ 1958 ചന്ദ്ര ഭ്രമണപഥം പരാജയം - മൂന്നാം ഘട്ട മിസ്ഫയർ; റീ എൻട്രി പയനിയർ 3 6 ജൂനോ 6 ഡിസംബർ 1958 ഫ്ലൈബൈ പരാജയം - ഫസ്റ്റ് സ്റ്റേജ് മിസ്ഫയർ, റീ എൻട്രി പയനിയർ 4 6 ജൂനോ 3 മാർച്ച് 1959 ഫ്ലൈബൈ ഭാഗിക വിജയം - എസ്‌കേപ്പ് വെലോസിറ്റിയിൽ എത്തിയ ആദ്യത്തെ യുഎസ് ക്രാഫ്റ്റ്, ടാർഗെറ്റിംഗ് പിശക് കാരണം ഫോട്ടോകൾ എടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, വളരെ ദൂരെ കൂടി ലൂണാർ ഫ്ലൈബൈ; സൗര ഭ്രമണപഥം പയനിയർ പി-1 168 അറ്റ്ലസ്-ഏബിൾ 24 സെപ്റ്റംബർ 1959 ചന്ദ്ര ഭ്രമണപഥം പരാജയം - പാഡ് സ്ഫോടനം; നശിച്ചു പയനിയർ പി-3 168 അറ്റ്ലസ്-ഏബിൾ 29 നവംബർ 1959 ചന്ദ്ര ഭ്രമണപഥം പരാജയം - പേലോഡ് ആവരണത്തിലെ പ്രശ്നം; നശിച്ചു പയനിയർ പി-30 175 അറ്റ്ലസ്-ഏബിൾ 25 സെപ്റ്റംബർ 1960 ചന്ദ്ര ഭ്രമണപഥം പരാജയം - രണ്ടാം ഘട്ടത്തിലെ അപാകത; റീ എൻട്രി പയനിയർ പി-31 175 അറ്റ്ലസ്-ഏബിൾ 1960 ഡിസംബർ 15 ചന്ദ്ര ഭ്രമണപഥം പരാജയം - ആദ്യ ഘട്ട സ്ഫോടനം; നശിച്ചു റേഞ്ചർ 1 306 അറ്റ്ലസ് - അജീന 23 ഓഗസ്റ്റ് 1961 പ്രോട്ടോടൈപ്പ് ടെസ്റ്റ് പരാജയം - മുകളിലെ ഘട്ടത്തിലെ അപാകത; റീ എൻട്രി റേഞ്ചർ 2 304 അറ്റ്ലസ് - അജീന 1961 നവംബർ 18 പ്രോട്ടോടൈപ്പ് ടെസ്റ്റ് പരാജയം - മുകളിലെ ഘട്ടത്തിലെ അപാകത; റീ എൻട്രി റേഞ്ചർ 3 330 അറ്റ്ലസ് - അജീന 26 ജനുവരി 1962 ലാൻഡിംഗ് പരാജയം - ബൂസ്റ്റർ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം പരാജയപ്പെട്ടു; സൗര ഭ്രമണപഥം എത്തി റേഞ്ചർ 4 331 അറ്റ്ലസ് - അജീന 23 ഏപ്രിൽ 1962 ലാൻഡിംഗ് ഭാഗിക വിജയം - മറ്റൊരു ആകാശഗോളത്തിൽ എത്തുന്ന ആദ്യത്തെ യുഎസ് ബഹിരാകാശ പേടകം; ക്രാഷ് ഇംപാക്റ്റ് - ഫോട്ടോകളൊന്നും തിരികെ നൽകിയില്ല റേഞ്ചർ 5 342 അറ്റ്ലസ് - അജീന 18 ഒക്ടോബർ 1962 ലാൻഡിംഗ് പരാജയം - പേടക ശക്തി കുറഞ്ഞു സൗര ഭ്രമണപഥം എത്തി റേഞ്ചർ 6 367 അറ്റ്ലസ് - അജീന 1964 ജനുവരി 30 ഇംപാക്ട് പരാജയം - ബഹിരാകാശ പേടക ക്യാമറ പരാജയം; ക്രാഷ് ഇംപാക്ട് റേഞ്ചർ 7 367 അറ്റ്ലസ് - അജീന 28 ജൂലൈ 1964 ഇംപാക്ട് വിജയം - 4308 ഫോട്ടോകൾ തിരികെ നൽകി, ക്രാഷ് ഇംപാക്ട് റേഞ്ചർ 8 367 അറ്റ്ലസ് - അജീന 1965 ഫെബ്രുവരി 17 ഇംപാക്ട് വിജയം - 7137 ഫോട്ടോകൾ തിരികെ നൽകി, ക്രാഷ് ഇംപാക്ട് റേഞ്ചർ 9 367 അറ്റ്ലസ് - അജീന 21 മാർച്ച് 1965 ഇംപാക്ട് വിജയം - 5814 ഫോട്ടോകൾ തിരികെ നൽകി, ക്രാഷ് ഇംപാക്ട് പയനിയർ ദൗത്യങ്ങൾ
പയനിയർ ചാന്ദ്ര പേടകങ്ങളുടെ മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത രൂപകല്പനകൾ മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത പരിഷ്കരിച്ച ഐസിബിഎമ്മുകളിൽ പറത്തി.
എബിബിൾ അപ്പർ സ്റ്റേജ് ഉപയോഗിച്ച് പരിഷ്കരിച്ച തോർ ബൂസ്റ്ററിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയ പേടകത്തിൽ ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലം പഠിക്കാൻ 1 മില്ലിറേഡിയൻ റെസല്യൂഷനുള്ള ഇൻഫ്രാറെഡ് ഇമേജ് സ്കാനിംഗ് ടെലിവിഷൻ സംവിധാനം, ബഹിരാകാശ വികിരണം അളക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു അയോണൈസേഷൻ ചേംബർ, മൈക്രോമെറ്റോറൈറ്റുകൾ കണ്ടുപിടിക്കാൻ ഒരു ഡയഫ്രം/മൈക്രോഫോൺ അസംബ്ലി മാഗ്നെറ്റോമീറ്റർ , ബഹിരാകാശവാഹനത്തിന്റെ ആന്തരിക താപ അവസ്ഥകൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള ടെമ്പറേച്ചർ-വേരിയബിൾ റെസിസ്റ്ററുകൾ എന്നിവ വഹിച്ചിരുന്നു.
ആദ്യത്തേത് ആയ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് എയർഫോഴ്സ് നിയന്ത്രിച്ച ഒരു ദൗത്യം, വിക്ഷേപണത്തിനിടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു; തുടർന്നുള്ള എല്ലാ പയനിയർ ചാന്ദ്ര ഫ്ലൈറ്റുകളിലും ലീഡ് മാനേജ്മെന്റ് ഓർഗനൈസേഷനായി നാസ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അടുത്ത രണ്ടെണ്ണം ഏകദേശം 110,000 കിലോമീറ്റർ (68,000 മൈ) പരമാവധി ഉയരത്തിൽ എത്തിയ ശേഷം അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വീണ്ടും പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ കത്തിനശിച്ചു.
നാസ പിന്നീട് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് ആർമിയുടെ ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ ഏജൻസിയുമായി സഹകരിച്ച് ജൂണോ ഐസിബിഎമ്മിൽ രണ്ട് വളരെ ചെറിയ കോൺ ആകൃതിയിലുള്ള പേടകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തി.
അതിൽ, ചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശം വഴി പ്രചോദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഫോട്ടോസെല്ലുകളും ഒരു [[ഗീഗർ-മുള്ളർ ട്യൂബ്] ഡിറ്റക്ടർ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ചാന്ദ്ര വികിരണ പരിസ്ഥിതി പരീക്ഷണ ഉപകരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇതിൽ ആദ്യത്തേത് ഏകദേശം 100,000 കിലോമീറ്റർ (62,000 മൈ) ഉയരത്തിൽ എത്തി, ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വീണ്ടും പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് വാൻ അലൻ റേഡിയേഷൻ ബെൽറ്റുകളുടെ സാന്നിധ്യം തെളിയിച്ച ഡാറ്റ യാദൃശ്ചികമായി ശേഖരിച്ചു.
രണ്ടാമത്തേത് 60,000 കിലോമീറ്റർ (37,000 മൈ) അകലെ കൂടി ചന്ദ്രനെ കടന്നുപോയി.
എന്നിട്ടും സൗര ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തുന്ന ആദ്യത്തെ യുഎസ് പേടകം ആയിരുന്നു ഇത്.
അവസാന പയനിയർ ലൂണാർ പ്രോബ് രൂപകൽപ്പനയിൽ ഒരു മീറ്റർ വ്യാസമുള്ള ഗോളാകൃതിയിലുള്ള സ്പിൻ-സ്റ്റെബിലൈസ്ഡ് ബഹിരാകാശ പേടക ബോഡിയിൽ നിന്ന് നീളുന്ന നാല് "പാഡിൽ വീൽ" സോളാർ പാനലുകൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ടെലിവിഷൻ പോലുള്ള സംവിധാനം ഉപയോഗിച്ച് ചന്ദ്ര ഉപരിതലത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാനും ചന്ദ്രന്റെ പിണ്ഡവും ഭൂപ്രകൃതിയും കണക്കാക്കാനും സജ്ജീകരിച്ചതാണിത്.
ധ്രുവങ്ങൾ, മൈക്രോമെറ്റോറൈറ്റുകളുടെ വിതരണവും വേഗതയും രേഖപ്പെടുത്തുക, വികിരണം പഠിക്കുക, കാന്തിക മണ്ഡലങ്ങൾ അളക്കുക, ബഹിരാകാശത്ത് കുറഞ്ഞ ആവൃത്തിയിലുള്ള വൈദ്യുതകാന്തിക തരംഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക, കൂടാതെ ഭ്രമണപഥം ഘടിപ്പിക്കുന്നതിനും നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനും ഒരു സങ്കീർണ്ണ സംയോജിത പ്രൊപ്പൽഷൻ സിസ്റ്റം ഉപയോഗിക്കുക എന്നിവയും ഇതിൻ്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളായിരുന്നു.
ഈ പേടക പരമ്പരയിൽ നിർമ്മിച്ച നാല് ബഹിരാകാശ പേടകങ്ങളിലൊന്നു പോലും ലക്ഷ്യം കണ്ടില്ല.
പരാജയപ്പെട്ട അറ്റ്ലസ്-ഏബിൾ പയനിയർ പേടകങ്ങളെ തുടർന്ന്, നാസയുടെ ജെറ്റ് പ്രൊപ്പൽഷൻ ലബോറട്ടറി, ചാന്ദ്ര, ഗ്രഹാന്തര പര്യവേക്ഷണ ദൗത്യങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ മോഡുലാർ ഡിസൈൻ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു അൺക്രൂഡ് ബഹിരാകാശ വാഹന വികസന പരിപാടി ആരംഭിച്ചു.
ഗ്രഹാന്തര പതിപ്പുകൾ മറൈനേഴ്സ് എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്; ചാന്ദ്ര പതിപ്പുകളിലുള്ളവ റേഞ്ചർസ് എന്ന് ആയിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടത്.
റേഞ്ചർ ചാന്ദ്ര പേടകങ്ങളുടെ മൂന്ന് പതിപ്പുകൾ JPL വിഭാവനം ചെയ്‌തു: ബ്ലോക്ക് I പ്രോട്ടോടൈപ്പുകൾ, ഇത് പരീക്ഷണ പറക്കലുകളിൽ വിവിധ റേഡിയേഷൻ ഡിറ്റക്ടറുകൾ ചന്ദ്രനു സമീപത്തൊന്നും വരാത്ത വളരെ ഉയർന്ന ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും; ബ്ലോക്ക് II, ഒരു സീസ്മോമീറ്റർ പാക്കേജ് ഹാർഡ് ലാൻഡിംഗ് വഴി ചന്ദ്രന്റെ ആദ്യത്തെ ലാൻഡിംഗ് പൂർത്തിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; കൂടാതെ ബ്ലോക്ക് III, അവരുടെ ഇറക്കത്തിൽ ചന്ദ്രന്റെ വളരെ ഉയർന്ന റെസല്യൂഷനുള്ള വൈഡ് ഏരിയ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകൾ എടുക്കുമ്പോൾ ബ്രേക്കിംഗ് റോക്കറ്റുകളൊന്നുമില്ലാതെ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ പതിക്കും.
റേഞ്ചർ ദൗത്യങ്ങൾ
റേഞ്ചർ 1, 2 ബ്ലോക്ക് I ദൗത്യങ്ങൾ ഫലത്തിൽ സമാനമാണ്.
ബഹിരാകാശ പേടക പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഒരു ലൈമാൻ-ആൽഫ ദൂരദർശിനി, ഒരു റൂബിഡിയം- വേപ്പർ മാഗ്നെറ്റോമീറ്റർ , ഇലക്ട്രോസ്റ്റാറ്റിക് അനലൈസറുകൾ, മീഡിയം എനർജി-റേഞ്ച് കണികാ ഡിറ്റക്ടറുകൾ, രണ്ട് ട്രിപ്പിൾ കോയിൻസിഡൻസ് ദൂരദർശിനികൾ, ഒരു കോസ്മിക്-റേ സംയോജിപ്പിക്കുന്ന അയോണൈസേഷൻ ചേമ്പർ, കോസ്മിക് ഡസ്റ്റ് ഡിറ്റക്ടറുകൾ, സിന്റിലേഷൻ കൗണ്ടറുകൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഈ ബ്ലോക്ക് I ബഹിരാകാശ പേടകങ്ങൾ 110,000 കിലോമീറ്റർ (68,000 മൈ) ഉയരത്തിൽ 60,000 കിലോമീറ്റർ പെരിഗ്രീ വരുന്ന വളരെ ഉയർന്ന ഭൗമ ഭ്രമണപഥത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.
ആ ഉയരത്തിൽ നിന്ന്, ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് മാസങ്ങളോളം മാഗ്നറ്റോസ്ഫിഫിയറിൻ്റെ നേരിട്ടുള്ള അളവുകൾ നടത്താൻ കഴിയും, അതേസമയം എഞ്ചിനീയർമാർ അത്തരം വലിയ ദൂരങ്ങളിൽ ബഹിരാകാശ പേടകവുമായി പതിവായി ട്രാക്കുചെയ്യാനും ആശയവിനിമയം നടത്താനും പുതിയ രീതികൾ പരിപൂർണ്ണമാക്കി.
തുടർന്നുള്ള ബ്ലോക്ക് II, ബ്ലോക്ക് III ചാന്ദ്ര പേടകങ്ങളെ വൺ ഷോട്ട് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് സമയത്തിൽ ചന്ദ്രനിൽ നിന്നുള്ള ഉയർന്ന ബാൻഡ്‌വിഡ്ത്ത് ടെലിവിഷൻ സംപ്രേക്ഷണം ക്യാപ്‌ചർ ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ഉറപ്പ് ലഭിക്കുന്നതിന് അത്തരം പരീക്ഷണം വളരെ പ്രധാനമാണ്.
രണ്ട് ബ്ലോക്ക് I ദൗത്യങ്ങളും അജീന അപ്പർ സ്റ്റേജിൽ പരാജയം നേരിട്ടു, വിക്ഷേപണത്തിന് ശേഷം ലോ എർത്ത് പാർക്കിംഗ് ഭ്രമണപഥം വിട്ടൊഴിഞ്ഞില്ല; കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് രണ്ടും കത്തിനശിച്ചു.
1962-ൽ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് പറത്തിയ റേഞ്ചേഴ്‌സ് 3, 4, 5 ദൗത്യങ്ങളിലാണ് മൂൺ ലാൻഡിംഗ് നടത്താനുള്ള ആദ്യ ശ്രമങ്ങൾ നടന്നത്.
മൂന്ന് ബ്ലോക്ക് II ദൗത്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന വാഹനങ്ങളും 3.1 മീറ്റർ ഉയരമുള്ളതും ഒരു ബൽസ വുഡ് ഇംപാക്ട്-ലിമിറ്റർ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചാന്ദ്ര കാപ്‌സ്യൂൾ, ഒരു മോണോ-പ്രൊപ്പല്ലന്റ് മിഡ്-കോഴ്സ് മോട്ടോർ, 5,050 pounds-force (22.5 കി.N) ത്രസ്റ്റ് ഉള്ള ഒരു റിട്രോറോക്കറ്റ്, കൂടാതെ സ്വർണ്ണവും ക്രോമും പൂശിയ ഷഡ്ഭുജ അടിത്തറ എന്നിവ ഉള്ളതായിരുന്നു.
ഈ പേലോഡിൽ അൻപത് മില്ലിവാട്ട് റേഡിയോ ട്രാൻസ്മിറ്റർ പവർ ചെയ്യാനുള്ള ആറ് സിൽവർ- കാഡ്മിയം ബാറ്ററികൾ, ചന്ദ്രോപരിതല താപനില അളക്കുന്നതിനുള്ള ടെമ്പറേച്ചർ സെൻസിറ്റീവ് വോൾട്ടേജ് കൺട്രോൾഡ് ഓസിലേറ്റർ,ചന്ദ്രന്റെ എതിർവശത്തുള്ള 5 lb (2.3 കി.ഗ്രാം) ന്റെ ഉൽക്കാപതന ആഘാതം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നത്ര ഉയർന്ന സംവേദനക്ഷമതയോടെ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരു സീസ്മോമീറ്റർ എന്നിവ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പേലോഡ് സ്‌ഫിയറിൽ ഭാരം വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനാൽ ബാഹ്യ ലാൻഡിംഗ് സ്‌ഫിയറിന്റെ അന്തിമ ഓറിയന്റേഷൻ എന്തുതന്നെയായാലും സീസ്‌മോമീറ്ററിനെ നേരേയുള്ളതും പ്രവർത്തനക്ഷമവുമായ ഒരു സ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് കഴിയും.
ലാൻഡിംഗിന് ശേഷം, ഫ്രിയോണിനെ ബാഷ്പീകരിക്കാനും പേലോഡ് ഗോളം ലാൻഡിംഗ് ഗോളവുമായി നേരിട്ട് സമ്പർക്കം പുലർത്താനും അനുവദിക്കുന്ന പ്ലഗുകൾ തുറക്കണം.
പേലോഡ് സ്‌ഫിയറിനായി മൂന്ന് മാസം വരെ പ്രവർത്തിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു ബാറ്ററികൾ.
റേഞ്ചർ ലാൻഡറുകൾ ക്യാമറകളൊന്നും വഹിച്ചിരുന്നില്ല, അതിനാൽ ദൗത്യത്തിനിടെ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ നിന്ന് ചിത്രങ്ങളൊന്നും പകർത്തിയില്ല.
പകരം, 3.1 മീറ്റർ (10 അടി) റേഞ്ചർ ബ്ലോക്ക് II മദർ ഷിപ്പിൽ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിലേക്കുള്ള ഫ്രീ-ഫാൾ ഇറക്കത്തിൽ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്താൻ 200-സ്കാൻ-ലൈൻ ടെലിവിഷൻ ക്യാമറ ഉൾപ്പെടുത്തി.
ഓരോ 10 സെക്കൻഡിലും ഒരു ചിത്രം കൈമാറുന്ന തരത്തിലാണ് ക്യാമറ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്.
ചന്ദ്രനിൽ പതിക്കുന്നതിന് സെക്കൻഡുകൾക്ക് മുമ്പ്, 5-ഉം 0.6 കിലോമീറ്റർ (3.11-ഉം 0.37 മൈ) ഉയരത്തിൽ നിന്ന്, റേഞ്ചർ മദർ ഷിപ്പുകൾ ചിത്രങ്ങളെടുത്തു (അത് ഇവിടെ കാണാം).