smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ഈ കാലത്ത് ഒരു നായർ സ്ത്രീ അകമ്പടികൂടാതെ സൂര്യോദയത്തിനുമുൻപും സൂര്യാസ്തമനത്തിനുശേഷവും വീട്ടിൽനിന്നു പുറത്തിറങ്ങിയാൽ, വീടിന്റെ മുറ്റത്തായാൽ പോലും ഒരു മണ്ണാനോ പുലയനോ പറയനോ എവിടെയെങ്കിലും ഒളിച്ചിരുന്ന് കണ്ടേ, കണ്ടേ എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞാൽ, അങ്ങനെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞവന്റെ കൂടെ അവൾ പോകണമായിരുന്നു.
അങ്ങനെ പോകുന്ന സ്ത്രീക്ക് ജാതിഭ്രഷ്ട് കല്പിക്കുക ആയിരുന്നു ശിക്ഷ.
അവൾ ഏതെങ്കിലുംവിധം ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ തുനിഞ്ഞാൽ ബന്ധുക്കൾ അവളെ കൊല്ലാൻവരെ തയ്യാറാകുമായിരുന്നു.
ഇവിടെ സ്ത്രീയുടെ അപരാധം ഒരു താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരനാൽ കാണപ്പെട്ടു എന്നതു മാത്രമാണ്.
മൂന്നു നാലു ശതാബ്ദങ്ങൾക്കു മുൻപുതന്നെ ഈ ആചാരം നാമാവശേഷമായി.
ഈ ആചാരം നിർത്തലാക്കിയത് വേണാട്ടധിപനായിരുന്ന ഉണ്ണിക്കേരളവർമ മൂന്നാമൻ ആണ് (ഭ.കാ. എ.ഡി. 1718-24).
കേരളത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും ഇതുപോലുള്ള നിരോധനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം.
രജസ്വലകളായ സ്ത്രീകളെ കാണുന്നതും അദർശനീയതയുടെ പരിധിയിൽ വരുന്നു.
ശബരിമല തുടങ്ങിയ ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്ക് തീർഥയാത്ര പോകാൻ വ്രതമെടുത്തിട്ടുള്ളവർ രജസ്വലകളായ സ്ത്രീകളെ കാണാൻ പാടില്ലെന്ന് ഒരു ആചാരമുണ്ട്.
അങ്ങനെ കണ്ടാൽ അയാൾ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം.
ഇതിൽ കാണുന്ന ആൾക്കാണ് ദോഷം സംഭവിക്കുന്നത്.
ധാർമികമായി, വ്രതഭംഗം വരുത്തിയതിന്റെ ദോഷം രജസ്വലയായ ആ സ്ത്രീക്ക് ഉണ്ടെന്ന വിശ്വാസവും നിലവിലിരുന്നു.
നമ്പൂതിരിമാരിൽ മൂത്ത സഹോദരൻ മാത്രമേ സജാതീയ വിവാഹം ചെയ്തിരുന്നുള്ളൂ.
ജ്യേഷ്ഠന്റെ പത്നിയെ അനുജൻമാർ കാണാൻ പാടില്ല എന്ന ഒരാചാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകൾ അന്തർജനങ്ങളായിരുന്നതുകൊണ്ട് പരപുരുഷൻമാർക്കും കാണാൻ പാടില്ലാത്തവരായിരുന്നു.
ഇത് ഒരുതരം പർദാ സമ്പ്രദായം തന്നെയാണെന്നു പറയാം.
ഇന്ത്യയിൽ പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഹിന്ദുക്കളുടെ ഇടയിൽ പർദാ സമ്പ്രദായം നിലവിലിരുന്നു.
ഇന്നും ചുരുക്കം ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ഈ സമ്പ്രദായം നിലവിലുണ്ട്.
മുഹമ്മദീയരുടെ ഇടയിൽ പർദാസമ്പ്രദായം സർവസാധാരണമാണ്.
കേരളത്തിലെ മുഹമ്മദീയർ സാമാന്യമായി പർദാ സ്വീകരിച്ചവരായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ, അവരുടെ ഇടയിലെ യാഥാസ്ഥിതികരും ധനികരും ആ സമ്പ്രദായം സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.
ഇന്നും അവർ പർദാസമ്പ്രദായം ഏറെക്കുറെ ആചരിക്കുന്നുണ്ട്.
വംശശുദ്ധിയിൽ നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ടാണ് ഹൈന്ദവ ആചാര്യന്മാർ അദർശനീയത വിധിച്ചിരുന്നത്.
വർണസങ്കരം വരുന്നത് പാപമായും സമുദായദ്രോഹമായും അവർ കരുതിയിരുന്നു.
അയിത്താചാരം പ്രബലമായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ കേരളത്തിലെ നായാടികളെ കാണുന്നതുതന്നെ വിലക്കിയിരുന്നു.
അങ്ങനെ നായാടി കണ്ടവരെ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തിട്ടേ സമുദായം അംഗീകരിച്ചിരുന്നുള്ളു.
ഇവിടെ നായാടി അദർശനീയനായിരുന്നു; കണ്ടതുകൊണ്ടുള്ള ദോഷം കണ്ടവനും.
ജാതിയുടെ പേരിലും മറ്റുമുള്ള ഈ അനാചാരങ്ങളുടെ നേർക്ക് പലരും വിരൽ ചൂണ്ടുകയുണ്ടായി.
മതവും കീഴ്വഴക്കവും ഈ ആചാരത്തിന്റെ രക്ഷാകവചങ്ങളായിരുന്നതുകൊണ്ട് ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഇതിനെതിരായി വളരെയൊന്നും ചെയ്യുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളുടെ ശ്രമഫലമായി ഇത്തരം ആചാരങ്ങൾ നിശ്ശേഷം തുടച്ചുമാറ്റപ്പെടുകയും അഖിലേന്ത്യാടിസ്ഥാനത്തിൽ അധഃസ്ഥിതസംഘടനകൾ രൂപംകൊള്ളുകയും ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന അധഃസ്ഥിതർക്ക് അർഹമായ പദവി നൽകുകയും ചെയ്തു.
1965-ലെ അൺടച്ചബിലിറ്റി (ഫൈൻസ്) ആക്റ്റ് അയിത്താചാര (കുറ്റങ്ങൾ) ആക്റ്റ് പാസ്സായതോടുകൂടി അയിത്തം ഏതുരൂപത്തിലും ആചരിക്കുന്നത് ഇന്ത്യ മുഴുവൻ കുറ്റകരമായി.
അതോടുകൂടി നായാടിയെ കണ്ടാലുള്ള പാതിത്യവും അപ്രത്യക്ഷമായി.
എങ്കിലും നാട്ടിൽ ഇന്നും അതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ട്.
ഇതു കൂടി കാണുക തൊട്ടുകൂടായ്മ പുറംകണ്ണികൾ അദർശനീയത അദർശനീയത അദർശനീയത അദർശനീയത ചിത്രങ്ങൾ കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അദർശനീയത എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അധമരാഗം
മറ്റു രാഗങ്ങളുടെ കലർപ്പുള്ളതും ഠായം, പ്രബന്ധം മുതലായ ഗാനരൂപങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കാൻ പറ്റാത്തതുമായ രാഗങ്ങളെ അധമരാഗങ്ങളെന്ന് രാമാവാര്യൻ എന്ന സംഗീത ശാസ്ത്രജ്ഞൻ നിർവചിക്കുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധ സംഗീതശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥമായ സ്വരമേളകലാനിധി എന്ന കൃതി(1150 എ.ഡി.)യിൽ രാഗങ്ങളെ ഉത്തമം, മധ്യമം, അധമം എന്നു മൂന്നായി തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നു.
മറ്റു രാഗങ്ങളുടെ കലർപ്പില്ലാത്തതും ആലാപനത്തിന് ഉതകുന്നതും ഗാനരൂപങ്ങൾ ചമയ്ക്കുന്നതിന് പറ്റിയതുമായ രാഗങ്ങളെ ഉത്തമരാഗങ്ങളെന്നും അല്ലാത്തവയെ അധമരാഗങ്ങൾ എന്നും വേർതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മധ്യമരാഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
മുപ്പത്തിമൂന്ന് അധമരാഗങ്ങളിൽ ശങ്കരാഭരണം , തുന്ദ്രഷ്കതോടി (തോഡി), ദേവഗാന്ധാരി മുതലായവയെ ഉൾപ്പെടുത്തിക്കാണുന്നു.
14-ആം ശതകത്തിൽ തന്നെ ഒരു മേളരാഗമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്ന ശങ്കരാഭരണത്തെ ഇങ്ങനെ അധമരാഗത്തിന്റെ പട്ടികയിൽപെടുത്തിയതിനെപ്പറ്റി ഭിന്നാഭിപ്രായമുണ്ട്.
ഏതായാലും ഈ രാഗവിഭജനക്രമം ഇപ്പോൾ നിലവിലില്ല.
കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അധമരാഗം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അധികതമം, അല്പതമം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Maximum-minimums_identity
ഗണിതത്തിൽ , ഒരു വക്രരേഖയുടെ ഉന്നതിബിന്ദുവിൽ ആ രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഫലനത്തിന്റെ മൂല്യത്തെ അധികതമം എന്നോ മഹിഷ്ഠമെന്നോ പറയുന്നു; നിമ്നബിന്ദുവിലുള്ള ഫലനമൂല്യത്തെ അല്പതമം അഥവാ അല്പിഷ്ഠമെന്നും പറയുന്നു.
ഗണിതത്തിൽ, അവകലനം ഉപയോഗിച്ച് അവിച്ഛിന്ന ഫലനത്തിന്റെ (continuous function) ഏറ്റമിറക്കങ്ങളും വഴിത്തിരിവുകളും തിട്ടപ്പെടുത്താം.
ഒരു സ്പർശക(tangent)ത്തിന്റെ ചരിവ് 0 o ആണെങ്കിൽ ചരിവുമാനം (ചായ്‌വ്) 0 ആണ്.
0^0 മുതൽ 90^0 വരെ ചരിവുള്ള സ്പർശകത്തിന്റെ ചരിവുമാനം ധനസംഖ്യയും 90 o യിൽ കവിഞ്ഞാൽ ഋണസംഖ്യയുമായിരിക്കും.
ഉയർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വക്രരേഖയ്ക്ക് അതിലെ ഏതെങ്കിലും ബിന്ദുവിൽക്കൂടി വരയ്ക്കുന്ന സ്പർശകത്തിന്റെ ചരിവുമാനം ധനസംഖ്യയും, താഴ്ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന് ചരിവുമാനം ന്യൂനസംഖ്യയുമാണ്.
y-ഫലനഗ്രാഫിന്റെ പൊതു സ്പർശകത്തിന് ചരിവുമാനം dy/dx(=y')എന്ന അവകലനഗുണോത്തരമാണ്.
വക്രം ഒരു പരിസരത്തിൽ ഉയർന്ന് ഒരു ഉന്നതിയിലെത്തി താഴുമ്പോൾ y'-ന്റെ മൂല്യം ധനസംഖ്യയിൽനിന്ന് അവിച്ഛിന്നമായി ഋണസംഖ്യയിലെത്തുന്നു.
ധാരമുറിയാത്ത ഈ നീക്കത്തിൽ y'-ന്റെ മൂല്യത്തിന് പൂജ്യത്തിലൂടെ കടന്നുപോകാതെ തരമില്ല.
ഇതിൽനിന്നു രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്.
ഒന്ന്, ഉന്നതിയിൽ y' പൂജ്യമാണ്.
രണ്ട്, y = f(x) ന്റെ അധികതമ പരിസരത്തിൽ y' ഫലനത്തിന് മൂല്യശോഷണം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.
മുമ്പു പറഞ്ഞ ന്യായത്തിൽതന്നെ, ഈ പരിസരത്തിൽ y' ഫലനത്തിന്റെ ചരിവുമാനം d 2y /d x2 (=y")ഒരു ന്യൂനസംഖ്യ ആയിരിക്കും. അങ്ങനെ y-യുടെ അധികതമമുണ്ടാകുന്നത് y' പൂജ്യവും y" ന്യൂനസംഖ്യയും ആകുമ്പോഴാണ്.
ഈ വ്യവസ്ഥകളുപയോഗിച്ച് y = f(X) ഫലനത്തിന്റെ അധികതമങ്ങൾ കണക്കാക്കാം.
അല്പതമത്തെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, y' പൂജ്യവും y" ധനസംഖ്യയും ആയിരിക്കുമ്പോഴാണ് അല്പതമങ്ങൾ കിട്ടുന്നതെന്നു സിദ്ധിക്കുന്നു.
കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അധികതമം, അല്പതമം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അധികാര പൃഥക്കരണം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Separation_of_powers
ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരങ്ങളെ മൂന്നായി വിഭജിക്കുകയും ഓരോന്നും ഓരോരോ സ്വതന്ത്രഘടകത്തിന്റെ ചുമതലയിൽ ഏല്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയെ അധികാര പൃഥക്കരണം എന്നു പറയുന്നു.
ഭരണകൂടങ്ങളുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യ പ്രവണതകളെ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ ഇത് സഹായകമാണെന്നാണ് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഭരണകൂടത്തിന്റെ മൂന്നു ഘടകങ്ങൾ
ഏത് ആധുനിക ഭരണകൂടത്തിനും മൂന്നു ഘടകങ്ങളുണ്ട്: നിയമനിർമ്മാണപരം (Legislative) ഭരണനിർവഹണപരം (Executive) നീതിന്യായപരം (Judicial)
ആദ്യഘടകം നിയമം നിർമ്മിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തേത് നടപ്പിലാക്കുന്നു; മൂന്നാമത്തേതാകട്ടെ നിയമനിർവഹണത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിക്കുന്ന തർക്കങ്ങളിൽ നിയമം വ്യാഖ്യാനിച്ച് തീർപ്പു കല്പിക്കുന്നു.
വ്യത്യസ്ത ധർമങ്ങളോടുകൂടിയ ഈ ഘടകങ്ങളെ വേർതിരിച്ചു നിർത്തുക എന്നതാണ്, അധികാരപൃഥക്കരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
ഭരണഘടനാപരമായ ആശയം
ഭരണഘടനാപരമായ ഈ ആശയം രാഷ്ട്രീയവിചിന്തനത്തിൽ പണ്ടുമുതല്ക്കേ പരിഗണനാവിഷയമായിരുന്നു.
സമ്മിശ്രഭരണകൂടമെന്ന ആശയത്തിന് പ്ലേറ്റോയുടെ നിയമങ്ങളോളം പഴക്കമുണ്ട്.
അരിസ്റ്റോട്ടിൽ (ബി.സി. 384-322), പോളിബിയസ് (ബി.സി. 204-122) തുടങ്ങിയ ദാർശനികരുടെ കാലത്തുതന്നെ രാജാവ്, കുലീനർ (പ്രഭുക്കൾ), സാമാന്യജനങ്ങൾ എന്നിവർ ഒന്നിച്ചുകൂടിയ ഭരണക്രമം പ്രാധാന്യം അർഹിച്ചിരുന്നു.
മാഴ്സീലിയസ് (ബി.സി. 268-208), തോമസ് അക്വിനാസ് (1225-74), മാക്ക്യവെല്ലി (1469-1527) തുടങ്ങിയ ചിന്തകരും ഈ ആശയത്തെ അനുകൂലിച്ചിരുന്നു.
മധ്യകാല ഭരണഘടനാതത്ത്വങ്ങളിലും ഇതു വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഇംഗ്ലണ്ടിൽ രാജാവും കോടതികളും തമ്മിലും രാജാവും പാർലമെന്റും തമ്മിലും ഉണ്ടായ തർക്കങ്ങൾ ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വർധിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി.
നിയമനിർമ്മാണപരമായ അധികാരം രാജാവിനും പാർലമെന്റിനുമായി വിഭജിക്കപ്പെടണമെന്ന് ജോൺലോക്ക് (1632-1704) വാദിച്ചു.
എന്നാൽ ഈ സമ്പ്രദായത്തിൽ വ്യക്തമായ നിർവചനവും പ്രായോഗിക മാർഗ നിർദ്ദേശങ്ങളും മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നത് 18-ആം ശതകത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഫ്രഞ്ച് സൈദ്ധാന്തികനായ മൊണ്ടേസ്ക്യു(1689-1755)വാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്പിരിറ്റ് ഒഫ് ലാസ് (Spirit of Laws) എന്ന കൃതിയിലാണ് ഇതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിക്കുശേഷം, 1950-ൽ നിലവിൽ വന്ന ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ 40-ആം വകുപ്പിൽ പഞ്ചായത്തുകൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനാവശ്യമായ നടപടി സ്വീകരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അലിഖിതമായ ബ്രിട്ടിഷ് ഭരണഘടനയെ സംബന്ധിച്ച ഒരു സമഗ്രപ്രതിപാദനത്തിൽ, നിയമനിർമ്മാണസമിതി, ഭരണനിർവഹണവിഭാഗം, നീതിന്യായവകുപ്പ് എന്നിവയും ഓരോന്നിന്റെയും അധികാര പരിധിയും യുക്തിസഹമായി വേർതിരിക്കപ്പെടണമെന്ന് മോണ്ടേസ്ക്യൂ സമർഥിച്ചു.
അധികാര പൃഥക്കരണസിദ്ധാന്തം
മൊണ്ടേസക്യുവിനുശേഷം അധികാര പൃഥക്കരണസിദ്ധാന്തം പല രാജ്യങ്ങളിലെയും ഭരണഘടനാപ്രമാണങ്ങളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
യു.എസ്സിലെ ഭരണഘടന, വിപ്ലവകാലത്തെ ഫ്രഞ്ച് ഭരണഘടനകൾ, നെപ്പോളിയനുശേഷം പടിഞ്ഞാറൻ യൂറോപ്പിലുണ്ടായ രാജാധിപത്യ ഭരണഘടനകൾ എന്നിവയിലെല്ലാം അധികാരപൃഥക്കരണം തത്ത്വത്തിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി.
അധികാരപൃഥക്കരണത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന വകുപ്പുകൾ ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയിലും ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പ്രായോഗികത
അധികാരപൃഥക്കരണം നൂറു ശതമാനം പ്രായോഗികമല്ല.
ഗവണ്മെന്റിന്റെ മൂന്നു ഘടകങ്ങളും സിദ്ധാന്തപരമായി വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അവ വെള്ളം കയറാത്ത അറകളൊന്നുമല്ല.
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന തന്നെ ഉദാഹരണം.
പാർലമെന്റിന്റെ മുഖ്യധർമം നിയമനിർമ്മാണമാണെങ്കിലും അത് ഭരണസമിതിയെ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഭരണസമിതിയുടെ തലവനായ രാഷ്ട്രപതിയാണ്, നീതിന്യായവകുപ്പിലെ ഉന്നതസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിയമനം നടത്തുന്നത്.
അങ്ങനെ നീതിന്യായവകുപ്പ് ഭരണസമിതിയുടെ പരോക്ഷ നിയന്ത്രണത്തിന് വിധേയമാണ്.
പാർലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഭരണസമിതിക്ക് പാർലമെന്റിനെത്തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാൻ പഴുതു നല്കുന്ന വ്യവസ്ഥകളുണ്ട്.
അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഓരോ ഘടകവും ഒരതിർത്തിവരെ എങ്കിലും ഇതരഘടകങ്ങളുമായി ബന്ധിതമാണ്.
എന്നിരുന്നാലും വ്യവസ്ഥാപിതഭരണകൂടത്തിൽ ഫലപ്രദമായ ഭരണത്തിന് വിഘാതമാകാതെ, ഭരണാധികാരം വികേന്ദ്രീകരിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും അധികാരപൃഥക്കരണം സഹായകമാണ്.
പുറംകണ്ണികൾ അധികാര പൃഥക്കരണം Archived 2011-05-19 at the Wayback Machine .
അധികാര പൃഥക്കരണം അധികാര പൃഥക്കരണം കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അധികാര പൃഥക്കരണം എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അധികരണം (വ്യാകരണം)
മലയാളവ്യാകരണ പ്രകാരം ഏതെങ്കിലും ക്രിയക്ക് ആധാരമായി നിൽക്കുന്ന പദത്തെ അധികരണം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഉദാഹരണം: മാവിൽ മാങ്ങയുണ്ട്.
ഇതിൽ മാവിൽ എന്നതിനെ അധികരണം എന്ന് പറയുന്നു.
അധികാരം, കേന്ദ്രീകരണവും വികേന്ദ്രീകരണവും ഈ താൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയോ ഇതിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ സം‌വാദം താളിൽ രേഖപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യേണ്ടതാണ്‌.
{{ {{{template}}} |1=article
 |date=
 |demospace=
 |multi= }}
പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള കഴിവിലും അവകാശത്തിലും അധിഷ്ഠിതമാണ് അധികാരം.
സ്വാധീനത, അധികാരിത, പ്രേരകശക്തി, ബലം പ്രയോഗിക്കൽ, നിയന്ത്രണാധികാരം, ശക്തി, നിർബന്ധം ചെലുത്തൽ ആദിയായവയും അധികാരമെന്ന വാക്കിന്റെ നിർവചനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
അധികാരം വ്യക്തിയിലോ സംഘടനയിലോ നിക്ഷിപ്തമാവാം; പക്ഷേ, അത് സമൂഹത്തിൽനിന്ന് ലഭിച്ചതായിരിക്കും.
അധികാരം പല വിധത്തിലുണ്ടെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയാധികാരമാണ് സാധാരണയായി ഈ പദംകൊണ്ടു അർഥമാക്കുന്നത്.
ഓരോ രാജ്യത്തിലും ആഭ്യന്തരകലഹം, വിദേശീയാക്രമണം മുതലായ അനിഷ്ട സംഭവങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുവാനോ, തരണം ചെയ്യുവാനോ വേണ്ടി വിശാലവും നിഷ്കൃഷ്ടവുമായ ചില പൊതുധാരണകൾ ഉണ്ടാക്കുവാൻ അവിടത്തെ ജനങ്ങൾ നിർബദ്ധിതരായിത്തീരുന്നു.
അത്തരം അവസ്ഥാവിശേഷത്തിൽ നിന്നും സംജാതമാവുന്നതാണ് രാഷ്ട്രീയാധികാരം.
ഭരണകൂടവും നിയമവ്യവസ്ഥകളും രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന് ഒരു സ്ഥിരത കല്പിക്കുകയും അതിനെ വേണ്ടത്ര ഫലപ്രദമാക്കിത്തീർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന്റെ കാതലായ ലക്ഷ്യം തന്നെ നിയമനിർമ്മാണവും നിയന്ത്രണവുമാണ്.
അധികാരം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് കേന്ദ്രീകൃതമായോ വികേന്ദ്രീകൃതമായോ ആകാം.
കേന്ദ്രീകരണം.
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഭരണാധികാരം മുഴുവൻ, കേന്ദ്ര ഗവ.
-ന്റെ കൈയിലമരുകയും കീഴ്ഘടകങ്ങൾക്ക് കാര്യമായ പ്രവർത്തനസ്വാതന്ത്യ്രം നിഷേധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ആ രാഷ്ട്രത്തിൽ അധികാരകേന്ദ്രീകരണം ഉണ്ടാകുന്നു.
അധികാരകേന്ദ്രീകരണം
എക്കാലവും (ഫ്യൂഡലിസത്തിന്റെ കാലം ഒഴികെ) നിലവിലിരുന്നു.
എന്നാൽ വികേന്ദ്രീകൃത സ്വഭാവിയായ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥിതി സൃഷ്ടിച്ച സംഘർഷാവസ്ഥയിലും കുഴപ്പത്തിലും നിന്നുടലെടുത്ത ദേശരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ (National States) കൂടപ്പിറവി ആയിട്ടാണ്, അധികാരകേന്ദ്രീകരണം ആധുനികയുഗത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
മാർപാപ്പാ, ചക്രവർത്തി , പ്രഭുക്കൻമാർ തുടങ്ങിയവരിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു കിടന്നിരുന്ന രാഷ്ട്രീയാധികാരം അതതു രാജ്യങ്ങളിൽ അവിടത്തെ രാജാവിൽ ചെന്നുചേരുകയും, തദ്വാരാ ഒരു കേന്ദ്രീകൃത സംവിധാനം ദേശരാഷ്ട്രങ്ങളിൽ ഉടലെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇതു പ്രായേണ ഫ്യൂഡലിസത്തിന്റെ തളർച്ചയ്ക്കും ദേശരാഷ്ട്രങ്ങളുടെയും ഭരണകേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെയും വളർച്ചയ്ക്കും കാരണമായി.
എങ്കിലും വ്യാവസായിക വിപ്ലവത്തിനുശേഷമാണ് കേന്ദ്രീകരണം പ്രബലമായത്.
വ്യാവസായിക വിപ്ലവത്തിന്റെ പുരോഗതിയെത്തുടർന്ന്, ആധുനിക വാർത്താവിനിമയസൌകര്യങ്ങൾ വർധിച്ചു.
തന്മൂലം രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള ജനങ്ങളുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുവാനും പ്രാദേശിക ഘടകങ്ങളുടെമേൽ കൂടുതൽ നിയന്ത്രണം ചെലുത്തുവാനും കേന്ദ്രഭരണാധികാരികൾക്കു സാധിച്ചു.
ഭക്ഷ്യകാര്യങ്ങളിലും മറ്റും പ്രാദേശിക ഗവണ്മെന്റുകൾക്കുണ്ടായിരുന്ന സ്വയംപര്യാപ്തതയ്ക്ക് കോട്ടം തട്ടുകയും പല കീഴ്ഘടകങ്ങളും കേന്ദ്രത്തെ കൂടുതൽ ആശ്രയിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തതാണ് വ്യാവസായിക വിപ്ളവത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഫലം.
ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക വിഷയങ്ങളുടെ പുരോഗതി, കേന്ദ്രീകരണത്തിന് ഗണ്യമായി സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
രണ്ടു ലോകയുദ്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ അനുഭവപ്പെട്ട സാമ്പത്തികത്തകർച്ച, വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രതിരോധസന്നാഹങ്ങൾ, ദേശീയ ആസൂത്രണപരിപാടികൾ, കാര്യനിർവഹണ പ്രശ്നങ്ങളിലെ വളർന്നുവരുന്ന സങ്കീർണത ഏകീകൃത കമ്പോളത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ആഗോളവൽക്കരണം മുതലായവ അധികാരകേന്ദ്രീകരണത്തിന് വഴിതെളിച്ചു.
പ്രയോജനങ്ങൾ
ഫലപ്രദമായ മേൽനോട്ടത്തിലൂടെയും നിയന്ത്രണത്തിലൂടെയും കീഴ്ഘടകങ്ങളുടെ കാര്യക്ഷമത വർധിപ്പിക്കുക, പാഴ്ച്ചെലവുകൾ ഒഴിവാക്കുക, നിയമ-കാര്യനിർവഹണ പരിപാടികൾക്ക് ഒരു എകീകൃത സ്വഭാവം കൈവരുത്തുക, അമിതമായ പ്രാദേശികത്വത്തിൽ നിന്നും ഉളവാകുന്ന കുഴപ്പങ്ങൾ ദൂരീകരിക്കുക, ദേശീയമായ ഐക്യവും ദാർഢ്യവും വളർത്തുക, പ്രാദേശിക നിയമനങ്ങൾ, ക്രയവിക്രയം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിലലെ അഴിമതികൾ കഴിവതും തുടച്ചു മാറ്റുക, ഭരണനിർവഹണകാര്യത്തിൽ ചുമതലാബോധം വളർത്തിയെടുത്ത്, കാര്യക്ഷമതയിൽ ഉന്നത നിലവാരം പുലർത്തുക തുടങ്ങി നിരവധി ഗുണങ്ങൾ കേന്ദ്രീകരണ സംവിധാനത്തിൽ തെളിഞ്ഞു കാണാം.
അമിതമായ അധികാര കേന്ദ്രീകരണം വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ജനാധിപത്യതത്ത്വത്തിനും വിരുദ്ധമാണ്.
പ്രാദേശികമായ ഉണർവിനേയും രചനാത്മക ശക്തിയേയും നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുക, തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിലും അവ നടപ്പിലാക്കുന്നതിലും കാലവിളംബം വരുത്തുക, പ്രാദേശിക വൈവിധ്യങ്ങൾ വേണ്ടവിധം മനസ്സിലാക്കാതെ അമിതമായ ഏകീകരണ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുക, പ്രാദേശിക താത്പര്യങ്ങൾ പലതും നിറവേറ്റാതെപോവുക, പൌരബോധം വളർത്തിയെടുക്കുവാനോ പൌരധർമം ഫലപ്രദമാക്കുവാനോ സൌകര്യമില്ലാതാക്കുക, പ്രാദേശികഘടകങ്ങളിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദത്തിൽ ഒരുതരം അപകർഷതാബോധം - അവരുടെ നില കേന്ദ്രഭരണോദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടേതായി തുലനം ചെയ്യുമ്പോൾ - സൃഷ്ടിക്കുക, ആവശ്യത്തിലേറെ പരിശോധനയും നിയന്ത്രണവും നടപ്പാക്കുക എന്നിവയാണ് കേന്ദ്രീകൃതസമ്പ്രദായത്തിലെ പ്രധാന ന്യൂനതകൾ.
വികേന്ദ്രീകരണം
മുകൾത്തട്ടിലുള്ള ഭരണഘടകങ്ങളിൽ നിന്നും കീഴ്ത്തട്ടുകളിലേക്ക് അധികാരം കൂടുതലായി പകർന്നുകൊടുക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയാണ് വികേന്ദ്രീകരണം.
മധ്യകാലഘട്ടങ്ങളിൽ, വാർത്താവിനിമയ രംഗത്തുള്ള വൈഷമ്യങ്ങളും ഭരണനിർവഹണത്തിന്റെ ലാളിത്യവും മറ്റും കേന്ദ്രീകരണത്തെക്കാൾ വികേന്ദ്രീകരണത്തിനാണ് വഴി തെളിച്ചത്.
മിക്കവാറും എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും, അധികാരം തദ്ദേശസ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് പകർന്നുകൊടുക്കാനുള്ള പ്രവണത അന്നു ദൃശ്യമായിരുന്നു.
വ്യാവസായിക വിപ്ലവത്തിനുശേഷം കേന്ദ്രീകരണ പ്രവണത ശക്തിപ്പെട്ടുവന്നുവെങ്കിലും ഏറെത്താമസിയാതെതന്നെ ജനപ്പെരുപ്പം, രാജ്യാതിർത്തിവിപുലീകരണം, ഭരണച്ചുമതലാവികസനം, ജനാധിപത്യതത്ത്വത്തിലുള്ള വിശ്വാസം മുതലായവ കൊണ്ട് അധികാരം വികേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടതായി വന്നു.
ഇന്ന് കേന്ദ്രീകരണ പ്രവണതയോടൊപ്പംതന്നെ വികേന്ദ്രീകരണവും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
സ്വിറ്റ്സർലണ്ട് , ഇംഗ്ലണ്ട് മുതലായ രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ തദ്ദേശസ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് സുപ്രധാനമായ സ്ഥാനമാണുള്ളത്.
ഇന്ത്യയിൽ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ പഞ്ചായത്തുകൾ എന്ന ഭരണഘടകങ്ങൾ പുരാതനകാലം മുതൽക്കേ നിലവിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ജനപങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി 1957 ജനുവരിയിൽ ബൽവന്ത്റായ്മേത്ത കമ്മിറ്റി നിയമിതമായി.
അധികാരം വികേന്ദ്രീകരിച്ച് ജനപ്രതിനിധികളെ ഏൽപ്പിച്ചെങ്കിൽ മാത്രമേ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിജയകരമായി നടപ്പിലാക്കാനാവു എന്ന നിഗമനത്തിലാണ് മേത്താ കമ്മിറ്റി എത്തിച്ചേർന്നത്.
ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, സംസ്ഥാന ഗവൺമെന്റിനു താഴെ, ആസൂത്രണവും വികസനവും ഉൾപ്പെടെ, വ്യാപകമായ അധികാരങ്ങളുള്ള ഒരു ത്രിതല പഞ്ചായത്ത് രാജ് സംവിധാനം സ്ഥാപിക്കണമെന്ന് ശിപാർശയും ചെയ്തു.
താഴെ ജനങ്ങൾ നേരിട്ടു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഗ്രാമപഞ്ചായത്തും അതിനുമുകളിൽ (ബ്ലോക്ക് തലത്തിൽ) പഞ്ചായത്ത് സമിതിയും ഏറ്റവും മുകളിൽ ജില്ലാപരിഷത്തുമാണ് കമ്മിറ്റി വിഭാവന ചെയ്തത്.
ഇതനുസരിച്ച്, 1957-ൽ മദ്രാസ് ഗവൺമെന്റ് സംസ്ഥാനത്തെ ഒരു ബ്ലോക്കിലും, തുടർന്ന് ആന്ധ്രാപ്രദേശ് സർക്കാർ ഇരുപത് ബ്ലോക്കിലും പരീക്ഷണാർഥം ഇത് നടപ്പിലാക്കി.
എന്നാൽ സംസ്ഥാനത്തുടനീളം ആദ്യമായി വികേന്ദ്രീകരണം പ്രാവർത്തികമാക്കിയത് രാജസ്ഥാൻ|രാജസ്ഥാനിലാണ്]].
1959, ഒക്ടോബർ 2-ന്.
ഇതിന്റെ ചുവടുപിടിച്ച് പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഇത് നടപ്പിലാക്കിയെങ്കിലും അറുപതുകളുടെ അന്ത്യത്തോടെ പഞ്ചായത്ത് സംവിധാനം തകർന്നടിഞ്ഞു.
എഴുപതുകളുടെ അന്ത്യത്തിലും എൺപതുകളിലും പഞ്ചായത്ത് രാജ് സ്ഥാപനങ്ങളെ നാശത്തിൽനിന്ന് കരകയറ്റാൻ ഗൌരവമായ പല നീക്കങ്ങളും ദേശീയ-സംസ്ഥാന തലങ്ങളിൽ അരങ്ങേറുകയുണ്ടായി.
ഈ കാലയളവിൽ അനേകം പഠന സംഘങ്ങളെ നിയമിക്കുകയും, പ്രധാനപ്പെട്ട ചില നിയമ നിർമ്മാണങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു.
അശോക് മേത്താ കമ്മിറ്റി (1977), ജി.വി.കെ. റാവു കമ്മിറ്റി (1985), എൻ.എം. സിങ്ക്വി കമ്മിറ്റി (1986) തുടങ്ങിയ പഠന സംഘങ്ങളുടെ ശിപാർശകളും, കർണാടകം , ആന്ധ്രാ, കേരളം തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങൾ പാസ്സാക്കിയ വികേന്ദ്രീകരണ നിയമങ്ങളും ഇതിലെ ശ്രദ്ധേയമായ ചുവടുവയ്പുകളാണ്.
എന്നാൽ അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം സാർഥകമാക്കാൻ ഏറെ സഹായിച്ച രണ്ട് സുപ്രധാന നിയമനിർമ്മാണങ്ങളാണ് 1992-ൽ പാസ്സാക്കിയ 73-74 ഭരണഘടനാ ഭേദഗതികൾ.
ഇവ യഥാക്രമം ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് നഗരപാലികാ സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
കൃത്യമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, പട്ടികജാതി, പട്ടിക വർഗങ്ങൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കും സംവരണം, പ്രാദേശിക ഭരണത്തെ ജനങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഗ്രാമസഭാ/ വാർഡ്സഭാ സംവിധാനങ്ങൾ, ഗ്രാമീണ മേഖലയിൽ ത്രിതല (ഗ്രാമം, ബ്ലോക്ക്, ജില്ല) ഭരണ സംവിധാനം, തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി അവലോകനം ചെയ്യുന്നതിനുവേണ്ടി സംസ്ഥാനതല ധനകാര്യകമ്മീഷൻ - ഇവയാണ് 73, 74 ഭരണഘടനാ ഭേദഗതികളുടെ സവിശേഷതകൾ.
അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇതര സംസ്ഥാനങ്ങളെപ്പോലെ കേരളത്തിനും ചില പഴമകളൊക്കെ അവകാശപ്പെടാനുണ്ട്.
വളരെ മുൻപ് തന്നെ, ഭരണ സൌകര്യത്തിനായി, രാജ്യത്തെ തറ, കഴകം, ഗ്രാമം, ദേശം, നാട് തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളായി വേർതിരിച്ച് അവയുടെ ഭരണം പ്രാദേശിക ശക്തികളെ ഏൽപ്പിക്കുന്ന സമ്പ്രദായം ഇവിടെ പ്രചരിച്ചിരുന്നതായി ചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഇതിനു പുറമേ സൈനികാവശ്യങ്ങൾക്കായും ചില പ്രാദേശിക ഘടകങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.
നൂറ്റുവർ, അഞ്ഞൂറ്റുവർ]], അറുനൂറ്റുവർ തുടങ്ങിയവയെ ഈ ഗണത്തിൽപ്പെടുത്താം.
20- ശതകത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ മറ്റു ചില നീക്കങ്ങളും ഈ ദിശയിൽ നടക്കുകയുണ്ടായി.
1914-ൽ കൊച്ചിയിൽ നിലവിൽ വന്ന കൊച്ചി പഞ്ചായത്ത് ആക്ട്, 1925-ലെ തിരുവിതാംകൂർ വില്ലേജ് പഞ്ചായത്ത് ആക്ട്, 1884-ലെ മദ്രാസ് ലോക്കൽ ബോഡീസ് ആക്ട് പ്രകാരം മലബാറിൽ നിലവിൽവന്ന പഞ്ചായത്ത് യൂണിയനുകൾ, 1920-ലെ മദ്രാസ് വില്ലേജ് ആക്ട് പ്രകാരം നിലവിൽ വന്ന മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്ട് ബോർഡുകൾ, 1950-ലെ തിരു-കൊച്ചി പഞ്ചായത്ത് ആക്ട് തുടങ്ങിയവ ഇത്തരുണത്തിൽ പരാമർശമർഹിക്കുന്നു.
കേരളപിറവിക്കുശേഷം അധികാരം വികേന്ദ്രീകരിച്ച് ജില്ലാതലത്തിലും അതിനു താഴെയുള്ള ജനായത്ത ഘടകങ്ങൾക്കും നൽകാൻ പലവുരു ശ്രമിക്കുകയുണ്ടായി.
1957 ആഗസ്റ്റ് 15-ന് നിയമിക്കപ്പെട്ട ഭരണപരിഷ്കാരകമ്മിറ്റിയും അതിന്റെ ശിപാർശകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട കേരളാ പഞ്ചായത്ത് ബില്ലും (1958, ഡിസംബർ 9) കേരള ജില്ലാ സമിതിബില്ലും (1959 ഏപ്രിൽ 16); 1960-ലെ കേരള പഞ്ചായത്ത് ആക്ടും, കേരളാ മുനിസിപ്പാലിറ്റീസ് ആക്ടും, 1961-ലെ കേരള മുനിസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷൻസ് ആക്ടും, 1964-ലെ കേരള പഞ്ചായത്ത് യൂണിയൻ കൌൺസിൽ ജില്ലാ പരിഷത്ത് ബില്ലും; 1967-ലെ കേരള പഞ്ചായത്ത് രാജ് ബില്ലും; 1980-ലെ ജില്ലാഭരണ നിയമവും 1988-ലെ വി. രാമചന്ദ്രൻ കമ്മിറ്റിയും 1990-ൽ നിലവിൽവന്ന ജില്ലാ കൌൺസിലുകളും ഈ ദിശയിലെ സുപ്രധാന നീക്കങ്ങളാണ്.
പക്ഷേ, ഇതര സംസ്ഥാനങ്ങളെപ്പോലെ കേരളത്തിലും പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ശക്തിപകർന്നത് 73-74 ഭരണഘടനാ ഭേദഗതികളാണ്.
ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 1994-ൽ കേരള പഞ്ചായത്ത് രാജ് ആക്ടും കേരള മുനിസിപ്പാലിറ്റീസ് ആക്ടും പാസ്സാക്കുകയും ഒരു ത്രിതല പഞ്ചായത്ത് രാജ് സംവിധാനം നിലവിൽ വരുകയും ചെയ്തു.
നഗരപ്രദേശങ്ങളിൽ മുനിസിപ്പാലിറ്റികളും കോർപ്പറേഷനുകളും സജീവമായി.
എന്നാൽ അധികാരവികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ കേരളം നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന വികേന്ദ്രീകൃതാസൂത്രണം അഥവാ ജനകീയാസൂത്രണമായിരുന്നു (1999).
ഒരു പക്ഷേ കേരളം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും ഗണനീയമായൊരു ജനാധിപത്യവികസന പരീക്ഷണമായിരുന്നു ഇതിലൂടെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്നത്.
സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മൊത്തം പദ്ധതി തുകയുടെ 30-40 ശതമാനം പ്രാദേശിക ഭരണസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് വീതിച്ച് നൽകുകയും അത് വിനിയോഗിക്കുന്നതിന് വിശദമായ മാർഗരേഖകൾ തയ്യാറാക്കുകയും ജനങ്ങളെ പ്രാദേശിക ഭരണത്തിലെന്നതുപോലെ നാടിന്റെ വികസനത്തിലും പങ്കാളികളാക്കുകയും ചെയ്ത ഒന്നായിരുന്നു ജനകീയാസൂത്രണം.
സ്വാഭാവികമായും അതിന് പല പോരായ്മകളുടെയും നടുവിലും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വികസനത്തിലും വികേന്ദ്രീകരണത്തിലും അർഥവത്തായ സംഭാവനകൾ നൽകാനായി.
കേന്ദ്രഭരണത്തിന്റെ വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്തഭാരം കുറയ്ക്കുവാൻ വികേന്ദ്രീകരണം സഹായകമാണ്.
കേന്ദ്രതലത്തിൽ കെട്ടിക്കിടക്കേണ്ടിവരുന്ന ഫയലുകളുടെ എണ്ണം ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കാനും തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിലുള്ള കാലതാമസം ഒഴിവാക്കാനും വികേന്ദ്രീകരണത്തിലൂടെ സാധിക്കുന്നു.
ജനങ്ങളെ ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ സഹകരിപ്പിക്കുകയും അവർക്ക് പങ്കാളിത്തം നല്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ജനതാത്പര്യം മുൻനിർത്തി പല നല്ല കാര്യങ്ങളും നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് കഴിയുന്നു.
വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലെ വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്ത് ജനഹിതാനുസരണം ഭരണം നടത്തുവാനും വികേന്ദ്രീകരണം ആവശ്യമാണ്.
ജനങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ കാര്യങ്ങളിൽ പരിശീലനം നേടുവാനും പങ്കെടുക്കുവാനും വികേന്ദ്രീകരണം മൂലം അവസരം ലഭിക്കുന്നു.
സാങ്കേതികവും ശാസ്ത്രീയവുമായ അറിവ് പ്രത്യേകിച്ച് ഭരണനിർവഹണപരമായ വിവിധ തുറകളിലേക്കു വ്യാപിപ്പിക്കുവാനും വികേന്ദ്രീകരണം സഹായിക്കുന്നുണ്ട്.
ഭരണത്തിൽ വേണ്ടത്ര അയവു (Flexibility) വരുത്തുവാനും ഇതുപകരിക്കുന്നു.
അമിതമായ വികേന്ദ്രീകരണം ദേശീയൈക്യത്തെയും ഭദ്രതയെയും തുരങ്കം വയ്ക്കുകയും പ്രാദേശിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾക്കും മത്സരങ്ങൾക്കും വഴി തെളിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഭരണനിർവഹണത്തിലുള്ള കാര്യക്ഷമതയ്ക്കും അധികാരവികേന്ദ്രീകരണംകൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ കോട്ടംവരാറുണ്ട്.
പൊതുവേ പറഞ്ഞാൽ കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ മേന്മകൾ എല്ലാംതന്നെ വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ വൈകല്യങ്ങളാകാം.
ലോകത്തിൽ ഒരൊറ്റ ഭരണസംവിധാനത്തിലെങ്കിലും പരിപൂർണമായ കേന്ദ്രീകരണമോ വികേന്ദ്രീകരണമോ കാണുക സാധ്യമല്ല.
ചില രാജ്യങ്ങളിൽ കേന്ദ്രീകരണ പ്രവണത കൂടുതലായി അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ മറ്റു പല രാജ്യങ്ങളിലും സ്ഥിതി നേരെ മറിച്ചാണ്.
ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്, ഒരു രാജ്യത്ത് അധികാരം കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും മറ്റൊരിടത്ത് അത് വികേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും ഉള്ള നിഗമനത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നത്.
പുറംകണ്ണികൾ അധികാരകേന്ദ്രീകരണം അധികാരകേന്ദ്രീകരണം അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം Archived 2008-10-06 at the Wayback Machine .
അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം കടപ്പാട്: കേരള സർക്കാർ ഗ്നൂ സ്വതന്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി പ്രകാരം ഓൺലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മലയാളം സർ‌വ്വവിജ്ഞാനകോശത്തിലെ അധികാരം, കേന്ദ്രീകരണവും വികേന്ദ്രീകരണവും എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
അധികാരത്തിന്റെ ആസക്തികൾ ഈ ലേഖനം പ്രതിപാദ്യവിഷയത്തെക്കുറിച്ച് പ്രാഥമികവിവരങ്ങൾ പോലും നൽകാത്ത ഒറ്റവരിലേഖനമായി  2017 ഏപ്രിൽ മുതൽ തുടരുന്നു.
ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Adhikarathinte_asakthikal
കെ. അരവിന്ദാക്ഷൻ രചിച്ച ഉപന്യാസ സമാഹാരമാണ് അധികാരത്തിന്റെ ആസക്തികൾ .
2015 ൽ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി സി.ബി.കുമാർ  എൻഡോവ്മെന്റ് അവാർഡ് നേടി പുരസ്കാരങ്ങൾ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി സി.ബി.കുമാർ  എൻഡോവ്മെന്റ് അവാർഡ് അവലംബം ↑
ഈൽ നദി
ഈൽ നദി , അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ വടക്കുകിഴക്കൻ കാലിഫോർണിയയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഏകദേശം 196 മൈൽ (315 കിലോമീറ്റർ) നീളമുള്ള ഒരു പ്രധാന നദിയാണ്.
ഈ നദിയും അതിന്റെ പോഷകനദികളും ചേർന്ന് കാലിഫോർണിയയിൽ മുഴുവനായും മൂന്നാമത്തെ വലിയ നീർത്തടം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഈ നദി കാലിഫോർണിയയിലെ അഞ്ചു കൌണ്ടികളിലെ നിമ്നോന്നതവും പരുക്കനുമായ 3,684 ചതുരശ്ര മൈൽ (9,540 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ) പ്രദേശങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകി ജലവിതരണം നടത്തുന്നു.
ഈ നദി പൊതുവെ സാക്രമെന്റോ താഴ്‍വരയ്ക്കു തെക്ക്, കോസ്റ്റ് റേഞ്ചസിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് വടക്കോട്ട് ഒഴുകുകയും ഫോർച്ചൂണ യിൽനിന്ന് ഏകദേശം 10 മൈലുകൾ (16 കിലോമീറ്റർ) അകലെയും ഹംബോൾട്ട് ഉൾക്കടലിന് തെക്കുമാറിയും പസഫിക് സമുദ്രത്തിലേയ്ക്കു പതിക്കുന്നു.
ഈ നദി പ്രദേശത്തെ ഭൂഗർഭ ജല പുനരാഗികരണം, വിനോദം, വ്യാവസായിക, കാർഷിക, മുനിസിപ്പൽ ജലവിതരണം, ഉപയോഗം എന്നിവയ്ക്കു് പിന്തുണ നൽകുന്നു അവലംബം ↑ Source elevation derived from Google Earth search using GNIS source coordinates.
1 2 3 ↑ About the Eel River Archived 2007-07-19 at the Wayback Machine .
, Friends of the Eel River ↑
ഉ നു ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/U_Nu ഈ ലേഖനം പ്രതിപാദ്യവിഷയത്തെക്കുറിച്ച് പ്രാഥമികവിവരങ്ങൾ പോലും നൽകാത്ത ഒറ്റവരിലേഖനമായി  2020 ഓഗസ്റ്റ് മുതൽ തുടരുന്നു.
ബർമയുടെ ആദ്യ പ്രധാനമന്ത്രിയും രാഷ്ട്ര തന്ത്രജ്ഞനുമാണ് ഉ നു .
ഉം അലി ഈ ലേഖനം മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ നിന്ന് കൃത്യമല്ലാത്ത/യാന്ത്രികമായ പരിഭാഷപ്പെടുത്തലാണ് .
ഓം അലി
ഓം അലി, ഒമലി, ഉമ്മുൽ അലി, അല്ലെങ്കിൽ ഒഉംമ് അലി ( Egyptian Arabic    ), "അലിയുടെ അമ്മ" എന്നർത്ഥം ഈജിപ്ഷ്യൻ മധുരപലഹാരമാണ്.
വ്യത്യസ്ത പാചകരീതികളിലായി നിരവധി വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
ഈജിപ്തിലെ അയ്യൂബിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയുടെ ഭാര്യയുടെ പേരിലാണ് ഇത് അറിയപ്പെടുന്നത്.
പാചകക്കുറിപ്പ്
സാധാരണഗതിയിൽ, പേസ്ട്രി (ബ്രെഡ്, പേസ്ട്രി അല്ലെങ്കിൽ പഫ് പേസ്ട്രി) കഷണങ്ങളായി വിഭജിച്ച് പിസ്ത , തേങ്ങ അടരുകളായി , ഉണക്കമുന്തിരി, ധാരാളം പഞ്ചസാര എന്നിവ ചേർത്ത് മിശ്രിതമാക്കുന്നു.
പാൽ, ചിലപ്പോൾ ക്രീം ഉപയോഗിച്ച്, മിശ്രിതത്തിന് മുകളിൽ ഒഴിക്കുക, അത് കറുവപ്പട്ട തളിക്കുന്നു.
അവസാനമായി, ഉപരിതലം സ്വർണ്ണനിറമാകുന്നതുവരെ മിശ്രിതം അടുപ്പത്തുവെച്ചു ചുട്ടു.
ഇത് ചൂടോ തണുപ്പോ കഴിക്കാം.
ഒരു ഇറാഖി വേരിയന്റിനെ ഖുമയ്യ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
വിഭവം റൊട്ടി, വെണ്ണ പുഡ്ഡിംഗ് എന്നിവയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താം, എന്നിരുന്നാലും രണ്ടാമത്തേതിൽ മുട്ടയും ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഉ (തമിഴക്ഷരം)
ഉ (തമിഴിൽ: உ ) തമിഴ് അക്ഷരമാലയിലെ ഒരു അക്ഷരവും, തമിഴ് സ്വരാക്ഷരങ്ങളിലെ അഞ്ചാമത്തെ അക്ഷരവുമാണിത്.