smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ആശയവിനിമയത്തിന്റെ മേഖലയാകട്ടെ നരവംശശാസ്ത്രവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവുമടങ്ങുന്ന മറ്റു മേഖലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥയാണെന്നും അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു.
അങ്ങനെ വരികയാൽ സാമൂഹികമായ എല്ലാ വിനിമയങ്ങളുടേയും(കൊള്ളക്കൊടുക്കലുകളുടേയും) ഭാഗം മാത്രമാണ് ആശയ വിനിമയം എന്ന് വരുന്നു.
സൊസ്യൂറുമായി വിയോജിക്കുന്ന ചിന്തകൾ
ഭാഷാശാസ്ത്രം വാചികമായ സന്ദേശ വിനിമയപ്രക്രിയയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണ്.
ആശയവിനിമയം നിർവ്വഹിക്കുവാൻ സഹായകരമായ ഒരു വാചിക ചിഹ്ന വ്യവസ്ഥയാണ് ഭാഷ .
അതിന്റെ ധർമ്മപരവും വ്യവസ്ഥാപരവും ചരിത്രപരവും ആയ സവിശേഷതകളെ യാക്കോബ്സൻ പരിഗണിക്കാതിരിക്കുന്നില്ല.
ഇക്കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഏകകാലിക പഠനത്തിന്റേയും അതുവഴി ഭാഷാചരിത്ര നിഷേധത്തിന്റേയും ഭാഗമായ സൊസ്യൂറിയൻ ആശയങ്ങളോട് വിയോജിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഭാഷാപരിണാമത്തെ കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമായി കണക്കാക്കുകയും ഭാഷയെ കാലത്തിൽ നിന്നടർത്തിമാറ്റി പഠിക്കുക്കയും ചെയ്യുന്ന സമീപനത്തോട് യാക്കോബ്സൻ യോജിക്കുന്നതേയില്ല.
ഭാഷ വ്യവസ്ഥയാണ്.
വ്യവസ്ഥയിലെ ഘടകങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ വ്യവസ്ഥയിലെ പരസ്പര ബന്ധങ്ങൾ കൂടിയാണ് മാറുന്നത്.
ആയതിനാൽ ഭാഷയെ ഒരു പ്രത്യേക കാലത്തെ മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരു വ്യവസ്ഥയായി കണക്കാക്കുന്നത് ശാസ്ത്രീയമല്ല.
ഭാഷാപരിണാമത്തെ പൂർണ്ണമായി ഭാഷാവ്യവസ്ഥയുടെ തന്നെ പരിണാമമായിക്കാണുകയാണ് അദ്ദേഹം.
ഭാഷകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സൂചക സൂചിത ബന്ധം സംപൃക്തമാകയാൽ  സൊസ്യൂറിന്റെ സൂചക-സൂചിത ദ്വന്ദ്വസങ്കല്പനങ്ങളേയും യാക്കോബ്സൻ നിരാകരിക്കുന്നു.
അതുപോലെ തന്നെ മറ്റു ചിഹ്നങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്  ചിഹ്നങ്ങൾക്ക് അർത്ഥവ്യാവർത്തന ശേഷിയുണ്ടെന്ന സൊസ്സ്യൂറിന്റെ നിരീക്ഷണത്തേയും യാക്കോബ്സൻ തള്ളിക്കളയുന്നു.
സ്വനിമസങ്കല്പനം
1942-ൽ ആണ്  |യാക്കോബ്സൺ തന്റെ സ്വനിമ സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചത്.
സ്വനിമം അവിഭാജ്യമാണെന്ന ട്രൂബെറ്റ് സ്കോയിയുടെ  നിഗമനത്തെ  യാക്കോബ്സൺ തിരുത്തുന്നുണ്ട്.
സ്വനിമം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതു തന്നെ ഏതാനും ചില  വ്യാവർത്തക സവിശേഷതകളിൽ നിന്നാണ്.
ഈ വ്യാവർത്തകഘടകങ്ങളാണ് (distinctive features) ഏറ്റവും ചെറിയ ഭാഷാ ഘടകങ്ങൾ.
സ്വനിമങ്ങളെ അദ്ദേഹം 'വ്യാവർത്തക സവിശേഷതകളുടെ വാഹനങ്ങൾ' എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
സ്വനിമങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മിനിമം സ്വനപരമൂലകത്തെയാണ്  വ്യതിരിക്തസവിശേഷത എന്നു പറയുന്നത്.
ഈ സവിശേഷതകളെ വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്ന പഠനപദ്ധതിയാണ് ഫീച്ചർ ജ്യോമെട്രി.
ട്രൂബെറ്റ് സ്ക്കോയിയോടൊപ്പം ഈ ആശയങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിൽ യാക്കോബ്സൺ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.
ഈ വ്യാവർത്തക സവിശേഷതകളെ  നാദം/നാദരഹിതം എന്ന് ഭവത്തിന്റെയും അഭാവത്തിന്റേയും അടിസ്ഥാനത്തിലും ഉച്ചശ്രുതി/നീചശ്രുതി എന്നിങ്ങനെ ആപേക്ഷിക സ്ഥായിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലും രണ്ട്  തലത്തിലായിട്ടാണ് യാക്കോബ്സൺ പരിഗണിച്ചിട്ടുള്ളത്.
സ്വനിമങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു വ്യാവർത്തക സവിശേഷതയുടെയെങ്കിലും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഭേദമുണ്ടായിരിക്കണം.
സ്വനിമത്തെ ശാബ്ദികാവയവങ്ങളോടും ശബ്ദത്തിന്റെ ഭൗതിക സവിശേഷതകളോടും ബന്ധിപ്പിച്ച് മൂർത്തമായി അവതരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു.
ഭാഷാഘടനയുടെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ഘടകം ഈ വ്യാവർത്തക സവിശേഷതകളാണെന്ന്  യാക്കോബ്സൺ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
സ്വനിമങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച്  വ്യാവർത്തന സവിശേഷതകൾ ഭാഷയിൽ താരതമ്യേന കുറവാണ്.
ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ സവിശേഷതകളെ  ഏതാനും ദ്വന്ദ്വപ്രതിയോഗങ്ങൾ വഴി യാക്കോബ്സൺ വിശദീകരിക്കുന്നു.
കണ്ഠ്യം, ഓഷ്ഠ്യം, വർത്സ്യം, ദന്ത്യം എന്നിങ്ങനെയുള്ള നാലു വ്യഞ്ജന വർഗ്ഗങ്ങളെ മൊത്തം മുൻ/പിൻ  എന്നും സാന്ദ്രം/ തീവ്രം എന്നും ഈരണ്ട്   ദ്വന്ദ്വപ്രതിയോഗങ്ങളായി വിശദീകരിക്കുന്നു.
(ഇത് അദ്ദേഹത്തിന് ദ്വന്ദ്വപ്രതിയോഗങ്ങളുടെ സൈദ്ധാന്തികൻ എന്ന പദവി നേടിക്കൊടുത്തു. പിന്നീട്  ഘടനാവാദ ചിന്തയുടെ ഒരു വർഗ്ഗീകരണശീലമായി ഈ ദ്വന്ദ്വ പരികല്പനാരീതി മാറുകയുണ്ടായി.)  ശിശുഭാഷയെപ്പറ്റിയുള്ള പഠനത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം തന്റെ  സിദ്ധാന്തം സ്പെക്ട്രോഗ്രാഫിക് വിശകലനങ്ങളിലൂടെ  തെളിയിച്ചു.
ശിശുക്കൾ ആദ്യമായി ഉച്ചരിക്കുന്നത്/pa/ എന്ന ശബ്ദമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി.
അതിൽ രണ്ട് അടിസ്ഥാന സ്വനങ്ങളാണുള്ളത്;  ഒരു സ്വരവും ഒരു വ്യഞ്ജനവും.
ഏറ്റവും ഊർജ്ജം ചെലവഴിച്ച് ഉച്ചരിക്കേണ്ട സ്വനമാണ് /a/.
അതു പോലെ ഏറ്റവും കുറച്ച് മാത്രം ഊർജ്ജം ചെലവഴിച്ച് ഉച്ചരിക്കാവുന്ന സ്വനമാണ്  /p/.
ഇങ്ങനെ സ്വരവ്യഞ്ജനസംയുക്തങ്ങളായി ഉച്ചരിക്കാനാവശ്യമായ ഊർജ്ജത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും തികച്ചും വിരുദ്ധമായ സവിശേഷതകളായിട്ടാണ് ശിശുക്കളിൽ ആദ്യത്തെ ഭാഷാശബ്ദം ഉണ്ടാകുന്നത്.
ഈ പ്രഥമ ശബ്ദത്തിനു ശേഷം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്  നാസികം/നാസരഹിതം എന്നിവയും ഓഷ്ഠ്യം/ദന്ത്യം ( /p/,/t/ )എന്നിവയുമാണ് .
ഇതിൽ /p/ താഴ്ന്ന ആവൃത്തിയിലും /t/ ഉയർന്ന ആവൃത്തിയിലും ഊർജ്ജം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സ്വനങ്ങളാണ്.
അതിനാൽ ശിശുക്കളിലെ ഭാഷാർജ്ജനത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ   /p/, /t/ ,/a/   എന്നീ മൂന്നു പ്രാഥമിക  സ്വനങ്ങൾ ചേർന്ന ഒരു ത്രികോണത്തെയും യാക്കോബ്സൺ സങ്കല്പിക്കുന്നു.
പ്രാഥമിക സ്വര-വ്യഞ്ജന ത്രികോണം എന്ന് ഇതിനെ കണക്കാക്കുന്നു.
വിപരീതദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ വർത്തിക്കുന്ന ഈ ത്രികോണത്തിലാണ് പിന്നീട് എല്ലാ ഭാഷാശബ്ദങ്ങളും അടിസ്ഥാനപരമായി ഉള്ളടക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.
അതിനാൽ ലളിതമായ ഈ ഘടനയിൽ നിന്ന് സങ്കീർണ്ണങ്ങളായ സ്വരങ്ങളുടേതും വ്യഞ്ജനങ്ങളുടേതുമായ പല രൂപങ്ങൾ പിന്നീട്  പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
സങ്കീർണ്ണമായ സ്വനിമ ഘടന ലളിതമായ ചില പ്രാഥമിക ഘടനകളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്നതാണെന്ന് ശിശുഭാഷയുടെ വികാസത്തെ സ്പെക്ട്രോഗ്രാഫിക്ക് വിശകലനത്തിലൂടെ സ്ഥാപിച്ച്  തെളിയിക്കുവാൻ യാക്കോബ്സന് കഴിഞ്ഞു.
അതിനായി അദ്ദേഹം രൂപപ്പെടുത്തിയ ത്രികോണസങ്കല്പവും അങ്കിത തത്ത്വവും പിന്നീട് ലെവിസ്ട്രോസ് നരവംശശാസ്ത്രപഠനത്തിന്റെ ആധാരശിലയാക്കി മാറ്റുകയുണ്ടായി.
അങ്കിത തത്ത്വം
അടിസ്ഥാനപരമായ ദ്വന്ദ്വപ്രതിയോഗങ്ങളിൽ യാക്കോബ്സൻ ആരോപിച്ച ഒരു സവിശേഷസ്വഭാവമാണ് അങ്കിതവും അനങ്കിതവും (marked/unmarked).
ദ്വിമുഖമായ പ്രതിയോഗികങ്ങളിലൊന്നിനെ സമൂഹം അങ്കിതം എന്നും മറ്റേതിനെ അനങ്കിതം എന്നും മൂല്യകല്പന ചെയ്യുന്നു.
അനങ്കിതമായ ധ്രുവത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്ന ഒരു ശ്രേണീകരണം സമൂഹത്തിൽ നടക്കുന്നുണ്ട്.
അനങ്കിതമായതിനെ സ്വാഭാവികവും സാധാരണവും ശരിയുമായി കണക്കാക്കുന്ന മൂല്യകല്പനയാണിത്.
അങ്കിതമായതിനെ വ്യത്യസ്തമായും അസാധാരണമായും കണക്കാക്കുന്നു.
ആൺ/പെൺ  ദ്വന്ദ്വങ്ങൾക്ക് സമൂഹം കല്പിക്കുന്ന സ്ഥാനവും പദവിയും ഈ അങ്കിതതത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്താൽ ആണിനു ലഭിക്കുന്ന മൂല്യം ഉയർന്നതാണെന്നു കാണാം .
യാക്കോബ്സന്റെ ഈ അങ്കിത തത്ത്വത്തെ ലെവിസ്ട്രോസും ബാർത്തും സ്ത്രീവാദികളും  പിന്നീട് തങ്ങളുടെ വിശകലനങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി.
സ്വനിമത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ചിഹ്നസങ്കല്പത്തെ വിമർശിക്കുന്നു
ഭാഷയിൽ അർത്ഥവ്യത്യാസം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് സ്വനിമങ്ങളാണെന്ന് സ്വനിമ സിദ്ധാന്തം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
അർത്ഥ വ്യാവർത്തനത്തിന് ശേഷിയുണ്ടെങ്കിലും സ്വനിമത്തിന് സ്വന്തമായി സൂചകത്വമില്ല.
സൂചകമുണ്ട് എന്നാൽ സൂചിതമില്ല.
അതാണ് സ്വനിമത്തിന്റെ സവിശേഷത.
ഈ സവിശേഷത സ്വനിമത്തിന് ഭാഷാവ്യവസ്ഥയിൽ നിർണ്ണായകമായ പദവി നേടിക്കൊടുക്കുന്നു.
സ്വനിമസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ  'വ്യത്യാസങ്ങളല്ലാതെ ഭാഷയിൽ സ്വയം നിർണ്ണയിക്കാവുന്ന ഘടകങ്ങളില്ല' എന്ന സൊസ്യൂറിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തെ അദ്ദേഹം വിമർശന വിധേയമാക്കുന്നു.
സ്വനിമം സ്വയം സൂചകമല്ലാത്ത സ്വയം നിർണ്ണയത്വമുള്ള ഘടകമാണ്.
വ്യതിരിക്തത എന്നത് സ്വനിമത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്.
അതിനെ ചിഹ്നത്തിലേക്ക് ആരോപിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്നാണ് യാക്കോബ്സന്റെ വാദം.
സ്വനിമ തലത്തിലെ വ്യതിരിക്തതകളാണ് അർത്ഥവ്യത്യാസത്തിനു കാരണമാകുന്നതെങ്കിൽ സൂചകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അന്തരമാണ് അർത്ഥവ്യത്യാസത്തിനു കാരണമാകുന്നതെന്ന സൊസ്യൂറിന്റെ സിദ്ധാന്തത്തിന് അടിത്തറയറ്റു പോകും.
സ്വയമേ ഒരു ചിഹ്നമല്ലാത്ത സ്വനിമത്തിനു  മാത്രം സംഗതമായ അർത്ഥവ്യാവർത്തക ധർമ്മത്തെ ചിഹ്നങ്ങളിലേക്കു കൂടി വ്യാപിപ്പിച്ചതാണ് സൊസ്യൂറിന്റെ തെറ്റ്.
അതുകൊണ്ട് യാക്കോബ്സന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ പദങ്ങൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക്  അർത്ഥമില്ലെന്ന സൊസ്യൂറിന്റെ വാദം അത്ര പ്രസക്തമായ ഒന്നല്ല.
പദ(ചിഹ്ന)ങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം  അർത്ഥമുണ്ട് .
അതിനെ വ്യാവർത്തിപ്പിക്കുന്നത് മറ്റു ചിഹ്നങ്ങളല്ല മറിച്ച് സ്വനിമങ്ങളാണ്.
ഭാഷാ അക്ഷങ്ങൾ
പോളിഷ് ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞനായ ക്രൂസേവ്സ്കിയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനമുൾക്കൊണ്ട് യാക്കോബ്സൻ അവതരിപ്പിച്ച ഒരു സങ്കല്പനമാണ് ഭാഷാഅക്ഷം അഥവാ ഭഷാധ്രുവം.
സൊസ്യൂറിന്റേതിനു സമാനമായി ഭാഷയ്ക്ക് സവിശേഷമായ രണ്ട് അക്ഷങ്ങളുണ്ട് എന്നതാണ് ഈ സങ്കല്പനം.
ലംബമായതിനെ രൂപകപരം എന്നും തിരശ്ചീനമായതിനെ ഉപാദാനപരം എന്നും അദ്ദേഹം കണക്കാക്കുന്നു.
അഫാസിയയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പഠനത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ഭാഷയുടെ ഈ സവിശേഷതയെപ്പറ്റി നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത്.
ഭാഷകസമൂഹം ഭാഷയ്ക്കുള്ളിൽ നിരന്തരം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില ഇടപെടലുകളാണ് രൂപകം/ഉപാദാനം(metaphor/ metonymy)  എന്നീ പേരുകളിൽ നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.
ഭാഷാപരമായ സ്മൃതിനഷ്ടം(അഫാസിയാ) എന്ന സവിശേഷ പ്രശ്നം നേരിടുന്നവർ ഭാഷാപരമായ ചില വൈകല്യങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു.
ഈ ഭാഷണ വൈകല്യത്തിൽ സാദൃശ്യപരമായ തകരാറ് (similarity disorder) തുടർച്ചാപരമായതകരാറ് (contiguity disorder) എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുതരം ക്രമക്കേടുകളാണ് സംഭവിക്കുന്നത്.
സാദൃശ്യപരമായ തകരാറിൽ, വേണ്ട പദം വേണ്ട സ്ഥാനത്ത് പ്രയോഗിക്കാൻ കിട്ടാതെ വരുന്നു.
കത്തിക്കു പകരം ഫോർക്ക് എന്നും തീക്ക് പകരം പുക എന്നും അഫാസിയ ബാധിച്ചവർ പ്രയോഗിക്കുന്നു.
പദങ്ങൾ മാറിപ്പോകുന്ന അവസ്ഥയാണിത്.
ഭാഷയിലെ തുടർച്ചാപരമായ തകരാറ് അഥവാ കണ്ടിഗ്വിറ്റി ഡിസോർഡർ എന്നത്, ഒരു വാക്കിനു ശേഷം പ്രയോഗിക്കേണ്ട വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ വരുന്ന അവസ്ഥയാണ്.
തന്മൂലം വാക്യരചന സാദ്ധ്യമല്ലാതെ വരുന്നു.
നിരർത്ഥകമായ കുറേ പദങ്ങളുടെ കൂട്ടം മാത്രമായി ഇവിടെ വാക്യം മാറുന്നു.
ഈ പ്രതിഭാസത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പഠനമാണ് കാവ്യഭാഷയെ മൊത്തത്തിൽ തന്നെ ഭരിക്കുന്നതും ഭാഷയിലെ സർവസാധാരണമായ  പ്രയോഗരീതിയായി കാണപ്പെടുന്നതുമായ രൂപകം/ഉപാദാനം എന്നീ ഭാഷാസവിശേഷതകൾ  കണ്ടെത്തുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചതും.   'സാദൃശ്യപരമായ ഭാഷാതകരാറിന്  മെറ്റഫറുംം, ഉപാദാനപരമായ തകരാറിന്  മെറ്റോണിമിയും തീർത്തും അന്യമായിരിക്കും' എന്ന് യാക്കോബ്സൺ നിരീക്ഷിക്കുന്നു .
ഇതിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി പിൽക്കാല പഠനങ്ങളിലൂടെ യാക്കോബ്സൻ സൊസ്യൂറിന്റെ സാദൃശ്യപരമായതലം/ വിന്യസനപരമായ തലം എന്നീ ദ്വന്ദ്വസങ്കല്പനത്തിന് സമാനമായി രൂപകം/ഉപാദാനം എന്നീ ദ്വന്ദ്വസങ്കല്പനത്തെ വികസിപ്പിച്ച് ആവിഷ്കരിച്ചു.
ഭാഷയിൽ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയും കൂട്ടിച്ചേർക്കലിലൂടെയുമാണ് ഭാഷാവ്യവഹാരങ്ങൾ നടക്കുന്നത് (selection and combination) എന്നാണ് ഈ സങ്കല്പനങ്ങൾക്കു പിന്നിലുള്ള തത്ത്വം.
രൂപകത്തിൽ ഒരു പദത്തിനു പകരം മറ്റൊരു പദം പ്രയോഗിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ജീവിതത്തിന് പകരം സാഗരം എന്ന പദം പ്രയോഗിക്കുന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ മിക്ക സവിശേഷതകളും പ്രകാശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പദം അഥവാ ആശയം എന്ന നിലയിലാണ്.
അത് രൂപകമാണ്.
എന്നാൽ മെറ്റോണിമിയിൽ അഥവാ ഉപാദാനത്തിൽ പൂർണ്ണമായ ഒന്നിനെ അതിന്റെ ഒരു ഭാഗം കൊണ്ടു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രീതിയാണുള്ളത്.
അതായത് കുന്തം സൈനികനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ഭാഗികമായവയുടെ പ്രതിനിധീകരണത്തിലൂടെ പൂർണ്ണമായതിനെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന കാവ്യഭാഷയെ മനസ്സിലാക്കാൻ യാക്കോബ്സന്റെ ഈ ഭാഷാധ്രുവ സങ്കല്പനം സഹായകരമായിട്ടുണ്ട്.1958-ൽ ഒരു കോൺഫറൻസിൽ അവസാനത്തേതായി അവതരിപ്പിച്ച ഒരു പ്രബന്ധത്തിൽ അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു: "സാദൃശ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഒരു തലത്തിൽ നിന്ന് കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകളുടേതായ ഒരു തലത്തിലേക്കുള്ള ഭാഷയുടെ മാറ്റമാണ്  കാവ്യധർമ്മം" , അതായത് കാവ്യഭാഷ മെറ്റഫറിന്റേയും ഗദ്യഭാഷ മെറ്റോണിമിയുടേയും സൃഷ്ടിയാണെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം .
ഭാഷയെ കുറുക്കിയെടുക്കുന്ന മെറ്റോണിമിയെന്ന സങ്കല്പനത്തിന് ഫ്രോയ് ഡിന്റെ സ്വപ്നവ്യാഖ്യാനത്തിലെ കണ്ടൻസേഷൻ എന്ന സങ്കേതവുമായും രൂപകത്തിന് ഡിസ്പ്ലേസ്മെന്റ് എന്ന സങ്കേതവുമായും ബന്ധമുണ്ടെന്നും അതിനാൽ അബോധം ഭാഷയുടെ ഘടനയിലാണ് നിർമ്മിതമായിരിക്കുന്നതെന്നുമുള്ള ഴാക്ക് ലക്കാന്റെ നിരീക്ഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനാശയം വികസിച്ചു വന്നത് യാക്കോബ്സന്റെ രൂപകം/ഉപാദാനം എന്നീ സങ്കല്പനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് എന്ന് നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
റോമൻ റിപ്പബ്ലിക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Roman_Republic റെസ് പുബ്ലിക്കാ റൊമാനാ റോമൻ റിപ്പബ്ലിക്ക് ദേശിയ ആപ്തവാക്യം : സെനാതുസ് പോപ്പുലെസ്ക് റൊമാനുസ് ( ലത്തീനിൽ : The Senate and the Roman People) ഔദ്യോഗിക ഭാഷ ലത്തീൻ തലസ്ഥാനം റോം രാഷ്ടങ്ങളുടെ പട്ടിക റിപ്പബ്ലിക്ക് രാഷ്ടത്തലവൻ രണ്ട് കോൺസുളുകൾ , അടിയന്തര അവസ്ഥകളിൽ രാജാവ് ' ഉപദേശക സമിതി റോമൻ സെനറ്റ് നിയമനിർമ്മാണം റോമൻ നിയമ നിർമ്മാണ സഭ സ്ഥാപിത വർഷം ക്രി.
510 ഇല്ലാതായത് ക്രി.
27 ജനുവരി16 , മന്ദഗതിയിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ ലയനം റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിലേയ്ക്ക് ആദ്യത്തെ കോൺസുൾമാർ ലൂസിയുസ് ജൂനിയുസ് ബ്രൂട്ടുസ് , ലൂസിയുസ് താർക്കീനിയുസ് കൊള്ളാത്തിനുസ് ( ക്രി.മു. 509 - ക്രി.മു. 508 ) അവസാനത്തെ കോൺസുൾമാർ വ്യക്താമായറിയില്ല മുൻപത്തെ അവസ്ഥ റോമൻ രാജ്യം പിന്നീടുള്ള അവസ്ഥ റോമാ സാമ്രാജ്യം ഇതും കാണുക This article വിക്കിപീഡിയയുടെ ഗുണനിലവാരത്തിലും, മാനദണ്ഡത്തിലും എത്തിച്ചേരാൻ വൃത്തിയാക്കി എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്‌.
പുരാതന റോമൻ സംസ്കാരത്തിലെ ഒരു പ്രത്യേകഘട്ടത്തിലെ ഭരണ കാലമാണ് റോമൻ റിപ്പബ്ലിക്ക് (Roman Republic).
റോമുലുസിന്റേയും പിൻ‌ഗാമികളുടേയും എട്രൂസ്കൻ രാജാക്കന്മാരായിരുന്ന ടാർക്വിൻ രാജാക്കന്മാരുടേയും ഏകാധിപത്യത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ ( ക്രി.മു. 509 )‍ഒരു ചെറിയ രാജ്യം മാത്രമായിരുന്ന റോം അയൽ പ്രദേശങ്ങൾ കീഴടക്കി അതിന്റെ വിസ്തൃതി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ഇക്കാലമത്രയും ഗണതന്ത്ര വ്യവസ്ഥ പിന്തുടരുകയും പിന്നീട് നിരവധി അഭ്യന്തര ലഹളകളിലൂടെയും ഏകാധിപതികളായ നേതാക്കളുടെ കൈകളിലൂടെ റോമാ സാമ്രാജ്യം ആയിത്തീരുകയും ( ക്രി.മു. 27 ) ചെയ്യുന്നതുവരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തെയാണ് റിപ്പബ്ലിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞുവരുന്നത്.
പൂർവ്വ ചരിത്രം അലക്സാണ്ഡറുടെ സാമ്രാജ്യം ഒരു താരതമ്യത്തിനായി
ലോകത്തിലുണ്ടായിട്ടുള്ള ഏറ്റവും സമർത്ഥനും ധീരനുമായ യുദ്ധവീരന്മാരിലൊരാളായ മഹാനായ അലക്സാണ്ടർ ആണ് ക്രി.
നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മാസിഡോണിയ ഭരിച്ചിരുന്നത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം ( ക്രി.മു.320 )  അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേനാനായകന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും രാജ്യം പങ്കുവക്കാൻ തുടങ്ങി.
മു.30 വരെ തുടർന്നു.
ഈ കാലഘട്ടം ഹെല്ലനിക് സംസ്കാരം ( ഹെല്ലനിക് യുഗം ) എന്നറിയപ്പെട്ടു.
സാംസ്കാരികവും സാമ്പത്തികവുമായി മാനവരാശിക്ക് നിസ്തുലമായ വളരെയധികം സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുള്ള നിരവധി തത്ത്വചിന്തകരും ചരിത്രകാരന്മാരും ശാസ്ത്രജ്ഞരും ഗവേഷകരും ഇക്കാലത്ത് ജീവിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ ഹെല്ലനിക് സംസ്കാരം ശക്തി ക്ഷയിച്ചു തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ മറ്റൊരു ശക്തി യൂറോപ്പിലുദിച്ചിരുന്നു .
ഇറ്റലിയിലെ നദിയായ ടൈബർ തീരത്ത് വളർന്നു വന്ന റോം നഗരമായിരുന്നു അത്.
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഗ്രീക്ക് നഗരരാഷ്ട്രങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു റോമും.
ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകൾ കൊണ്ട് അവർ പ്രബലരാവുകയും ഒരു വലിയ സാമ്രാജ്യം രൂപം കൊള്ളുകയും ചെയ്തു.
റോമാ നഗരത്തിന്റെ ആദിമചരിത്രം ഇന്നും അജ്ഞാതമാണ്.
പ്രാചീന ശിലായുഗത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ഫ്രാൻസിലെ ക്രോമാഗ്നൻ വർഗക്കാരോട് അടുത്ത ബന്ധമുള്ള ഒരു ജനത ഇറ്റലി കേന്ദ്രമാക്കി ജീവിച്ചിരുന്നതായി തെളിവുകളുണ്ട്.
നവീന ശിലായുഗത്തിൽ മെഡിറ്ററേനിയൻ വർഗ്ഗക്കാർ ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്നും സ്പെയിൻ , ഗ്വാൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നും ഇവിടേയ്ക്ക് കുടിയേറിപ്പാർത്തു തുടങ്ങി.
വെങ്കല യുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ ഹെല്ലൻ വർഗത്തിനോട് സാദൃശ്യമുള്ള ഇൻഡോ-യൂറോപ്യന്മാർ കുടിയേറി.
ഇവരിൽ പ്രധാന ഗോത്രക്കാരായ ലത്തീൻകാർ ടൈബർ നദിയുടെ തീരത്ത് താമസമാക്കി.
അവർ അധിവസിച്ച പ്രദേശത്തിന് ലാറ്റിയം എന്നു പേര് വന്നു.
ലാറ്റിയത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാന നഗരമായിരുന്നു റോമാ നഗരം ഇത് സ്ഥാപിച്ചത് ഇരട്ട സഹോദര‍ന്മാരായ റോമുസ് റോമുലുസ് എന്നിവരാണ്.
ചെറുപ്പത്തിലെ അമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ട അവരെ കാട്ടിലെ ഒരു ചെന്നായ ആണ് വളർത്തിയത് എന്ന് ഐതിഹ്യം.
റോം പല യുദ്ധങ്ങലിലൂടെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളെ അധീനത്തിലാക്കിക്കൊണ്ട് മധ്യധരണ്യാഴിയുടെ തീരം വരെയുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
‌റോമുസും റോമുലുസും ചെന്നായുടെ പാല് ‍കുടിക്കുന്ന ശില്പം റോമാ നഗരത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്മാരകം
ലത്തീൻ‍കാരെക്കൂടാതെ, എട്രൂസ്കന്മാർ എന്ന മറ്റൊരു ജനവിഭാഗവും ഇവിടെ പ്രബലമായിരുന്നു.
ഇവർ ക്രി.
പത്താം ശതകത്തിൽ ടൈബർ നദിയുടെ വടക്കു ഭാഗത്ത് കുടിയേറിപ്പാർത്തു.
തെക്കു ഭാഗത്തായാണ് റോമാ നഗരം .
എട്രൂസ്കരുടെ നഗരം എട്രൂറിയ എന്നും അറിയപ്പെട്ടു.
ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലത്തീൻ‍കാരെ തോല്പിച്ച് ഇവർ റോം ഭരിച്ചുവെങ്കിലും അത്യന്തികമായി റോമാക്കാർ ഇവരെ തോല്പിച്ച് തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം പുന:സ്ഥാപിച്ചു.
എന്നാൽ എട്രൂസ്കന്മാർ റോം ഭരിച്ച ചെറിയ കാലങ്ങളിൽ നിന്ന് ലത്തീൻ‍കാർ പലതും പഠിച്ചു.
പൗരാണിക പൗരസ്ത്യ സംസ്കാരങ്ങളേയും റോമിനേയും തമ്മിൽ കൂട്ടിയിണക്കിയ കണ്ണി എട്രൂസ്കന്മാർ ആയിരുന്നു.
നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഗ്വാൾ (ഇന്നത്തെ സ്പെയിൻ) വംശക്കാർ റോമാ നഗരം ആക്രമിച്ചെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു പിന്മാറി.
റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഉത്ഭവം റോമും എട്രുസ്കയും ഇടയ്ക്ക് ടൈബർ നദിയും കാണാം
ബി.സി. എഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ എട്രൂസ്കന്മാർ റോമിനെ ആക്രമിച്ച് കുറേക്കാലം സ്വന്തമാക്കി ഭരിച്ചു വന്നു.
അവരുടേത് രാജഭരണം ആയിരുന്നു.
നാട്ടുകാരായ റോമാക്കാർ വൈദേശികാധിപത്യം വെറുത്തിരുന്നു; എങ്കിലും എട്രൂസ്കന്മാർ റോമിനെ പുരോഗതിയിലേയ്ക്ക് നയിക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്.
എന്നാൽ നാട്ടുകാരുടെ വിദ്വേഷം താമസിയാതെ ലഹളയിൽ കലാശിക്കുകയും വിപ്ലവം ജയിച്ച് എട്രൂസ്കന്മാർ പിൻ‍വാങ്ങുകയും ചെയ്തു.
പി.510 -ഓടെ രാജഭരണം അവസാനിക്കുകയും നാട്ടുകാരുടെ റിപ്പബ്ലിക് ഭരണം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ ലിവിയുടെ അഭിപ്രായപ്രകാരം റോമാ രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനവും റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഉദയവും ലുക്രേത്തിയ എന്ന സാധാരണ സ്ത്രീയുടെ മരണത്തോടെയാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രയത്തിൽ, അവസാന റോമൻ രാജാവായിരുന്ന ലൂസിയുസ് താർക്കീനിയുസ് സൂപെർബുസിന് സെക്സ്തുസ് താർക്കിനിയുസ് എന്നൊരു ക്രോധാത്മാവായ മകനുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ ലുക്രേത്തിയ എന്ന ഉന്നതകുലജാതയായ സ്ത്രീയെ ബലാത്സംഗം ചെയ്തു.
ലുക്രേത്തിയ തന്റെ ബന്ധുക്കളെ ഇതിന് പകരം ചോദിക്കാനായി നിർബന്ധിക്കുകയും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
ലൂസിയുസ് ജൂനിയുസ് ബ്രൂട്ടുസ് ജനങ്ങളെ രാജാവിനെതിരായി അണിനിരത്തി.
അവളുടെ മൃതശരീരം പ്രദർശിപ്പിച്ചുകോണ്ട് ജാഥ നടത്തി.
പിന്നീടുണ്ടായ സംഭവങ്ങളിൽ  താർക്കീനുകൾ രാജ്യം വിട്ടോടുകയും എ‍ട്രൂറിയയിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
അതിനു ശേഷം ആണ് റോമൻ റിപ്പബ്ലിക്ക് എന്ന ആശയം ഉടലെടുത്തത്.
പ്രതികാരം ചോദിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ലുക്രേത്തിയയുടെ ഭർത്താവ് ലൂസിയസ് താർക്കീനിയുസ് കൊള്ളാത്തീനുസ് എന്നയാൾ പിന്നീട് റൊമാ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ആദ്യത്തെ കോൻസുൾമാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു.
ലൂസിയുസ് ജൂനിയുസ് ബ്രൂട്ടുസ് ആയിരുന്നു മറ്റൊരു കോൺസുൾ.
ഈ രാഷ്ട്രീയ സം‌വിധാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകം അല്ലെങ്കിൽ അംശം (യൂണിറ്റ്) കുടുംബം ആയിരുന്നു.
റോമിലെ മൊത്തം കുടുംബങ്ങളുടെയും കാരണവരാവാൻ യോഗ്യതയുള്ള ആൾ രാജാവായിരുന്നു എന്നു മാത്രം.
എല്ലാ കുടുംബത്തിനും ഉണ്ടായിരുന്ന ‘കാരണവർ’ പോലെ മാത്രമായിരുന്നു അത്.
ഏതാനും കുടുംബങ്ങളുടെ സമൂഹത്തെ ‘ജെൻസ്’ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.
(ഉദാ: ജെൻസ് ജൂലിയ- ജൂലിയസ് സീസറിന്റെ വംശം) ഒരോ ജെൻസിനും ഒരോ തലവന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇങ്ങനെയുള്ള തലവന്മാരുടെ അല്ലെങ്കിൽ കാരണവന്മാരുടെ സഭയാണ് ‘ സെനറ്റ് ’.
ഇതു കൂടാതെ സാധാരണ ജനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു സഭയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
‘ കൊമ്മീസിയാ കൂറിയാറ്റ ’ എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേർ.
ഈ രണ്ടു സഭകളോടും കൂടിയാലോചിച്ചാണ് രാജാവ് ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്.
എല്ലാ അധികാരങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിനായിരുന്നു.
പ്രധാന ന്യായാധിപനും സർവ്വ സൈന്യാധിപനും അദ്ദേഹം തന്നെ.
എന്നാൽ ഒരിക്കലും ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതിയേപ്പോലെയായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ഒരു വീട്ടിലെ തലമുതിർന്ന കാരണവരെപ്പോലെയായിരുന്നു അദ്ദേഹം ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്.
ജനങ്ങൾ റോമാ നഗരം ചിത്രകാരന്റെ ഭാവനയിൽ 1889-ല് വരച്ചത്.
റോമാക്കാർ സമീപ ശക്തികളുമായി നിരന്തരം യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ ജനങ്ങൾ യോദ്ധാക്കൾ ആയാണ് വളർന്നു വന്നത്.
ശത്രുക്കളുടെ മധ്യത്തിൽ ജീവിച്ചു വന്നതിനാൽ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ഇത് കൂടിയേ തീരുമായിരുന്നുള്ളൂ.
റോമിലെ പട്ടാളക്കാർ ഇക്കാരണത്താൽ തന്നെ വളരെ സഹനശക്തിയുള്ളവരായിരുന്നു.
റോമിലെ ജനങ്ങൾ കൃഷിക്കാരായി പാടത്തും പട്ടാളക്കാരായി പടക്കളത്തിലും ഒരു പോലെ പണിയെടുത്തു.
ജനപ്പെരുപ്പം അവർക്ക് പുതിയ ആവാസ കേന്ദ്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള കാരണമായി മാറി.
യുദ്ധങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂവിസ്തൃതി വർദ്ധിപ്പിക്കലായിരുന്നു പ്രധാന പരിപാടി.
കാലക്രമത്തിൽ ജനങ്ങൾ ദുരാഗ്രഹികളും സാമ്രാജ്യ മോഹികളുമായിത്തീർന്നു.
റോമിന്റെ വടക്കുതാമസിച്ചിരുന്ന എട്രൂസ്കന്മാർ എന്നും അവർക്ക് വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു.
എന്നാൽ തെക്കുള്ള ലത്തീൻ‌കാർ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു.
സാമുദായിക വിപ്ലവം
ഏകദേശം 500 വർഷങ്ങൾ നിലനിന്ന റോമൻ റിപ്പബ്ലിക്കിന് നിരന്തര യുദ്ധങ്ങളും ആഭ്യന്തര കലഹങ്ങളും സാക്ഷ്യം വഹിക്കേണ്ടതായി വന്നു.
പെട്രീഷ്യന്മാരും പെബ്ലിയന്മാരും തമ്മിലുള്ള ലഹളകൾ എടുത്തു പറയേണ്ട ഒന്നാണ്.
പെട്രീഷ്യന്മാർ റോമിൽ പണ്ടു മുതൽക്കേ ഉണ്ടായിരുന്നവരാണ്.
എന്നാൽ പെബ്ലിയന്മാർ പുറമേ നിന്നു വന്നവരും.
പെട്രീഷ്യന്മാർ സമൂഹത്തിന്റെ മേലേക്കിടയിൽ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചവരായിരുന്നു.
ഇവർക്ക് കൂടുതൽ രാഷ്രീയാധികാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ പെബ്ലിയന്മാർ അധികവും നിർധനരും തൊഴിലാളികളും ആയിരുന്നു.
ഇവർ കാലക്രമേണ അടിമപ്പണിക്കുവരെ വിധേയരാകേണ്ടിവന്നു.
മറ്റൊരു പ്രശ്നം വെട്ടിപ്പിടിച്ച ഭൂമിയെ ചൊല്ലിയായിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ യുദ്ധത്തിൽ നേടുന്ന ഭൂമിയുടെ പങ്ക് പെബ്ലിയന്മാർക്കും കൊടുത്തിരുന്നു, എന്നാൽ കാലക്രമത്തിൽ അതില്ലാതായി.
ഭരണം പുരോഗമിച്ച ശേഷം ഇത് നിശ്ശേഷം ഇല്ലാതായി.
പെബ്ലിയന്മാർക്ക് നിയമകാര്യങ്ങളിൽ അറിവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇങ്ങനെ വിവിധ പരാധീനതകളാൽ വിഷമിച്ച പെബ്ലിയന്മാർ സംഘടിതരായി ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.
അവർ ഒത്തു ചേർന്ന് ഒരു കൂട്ടായ്മ ആരംഭിച്ചു.
അവരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ജോലി ബഹിഷ്കരണം ആരംഭിച്ചു.
എന്നാൽ പെട്രീഷ്യന്മാർ ഇത് കണ്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല.
ഇതിൽ ക്ഷുഭിതരായ പെബ്ലിയന്മാർ കൂട്ടത്തോടെ റോമാ നഗരം വിട്ട് അടുത്തുള്ള കുന്നിൽ പോയി താവളം ഉറപ്പിച്ച് അവിടെ ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രം സൃഷ്ടിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് ഭീഷണി മുഴക്കി.
പെബ്ലിയന്മാരില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ പെട്രീഷ്യന്മാർക്ക് പറ്റുമായിരുന്നില്ല.
കാരണം അവരായിരുന്നു അധ്വാനം നടത്തിയിരുന്നത്.
കുറച്ച് അധികാരങ്ങൾ തിരികെ കോടുക്കാൻ സമ്മതിക്കുകയും  അവർക്ക് മാത്രമായി ഒരു ട്രിബ്യൂൺ ( ട്രിബൂണി പ്ലേബിസ് ,tribuni plebis) ഉണ്ടാക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും അങ്ങനെ അവർ തിരിച്ചു വരികയും ചെയ്തു.
ഇത് അവരുടെ ‘ ആദ്യത്തെ ഇറങ്ങിപ്പോക്ക് ’ ആയിരുന്നു.
മറ്റധികാരങ്ങളും അവകാശങ്ങളും ലഭിക്കുവാൻ വീണ്ടും പെബ്ലിയന്മാർ‍ക്ക് ഇത്തരത്തിൽ ഇറങ്ങിപ്പോക്കുകൾ നടത്തേണ്ടി വന്നു.
‘ കൊമീഷ്യാ പട്രീഷ്യാ ’, ‘പന്ത്രണ്ടു ഫലകങ്ങൾ’, ‘ വലേറിയൻ നിയമങ്ങൾ ’, ‘ ലിസീനിയൻ നിയമങ്ങൾ ’ തുടങ്ങി ചരിത്രപ്രശസ്തങ്ങളായ ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങൾക്കൊടുവിൽ സാമുദായിക സമത്വം നിലവിൽ വന്നു.
അവകാശസമ്പാദനമത്സരത്തിന്റെ അവസാന രംഗം ക്രി.
287 -ലെ ഇറങ്ങിപ്പോക്കായിരുന്നു.
ഇതിന്റെ ഫലമായി ‘ ലെക്സ് ഹോർട്ടാൻസാ ’ എന്ന നിയമം ആണ് നടപ്പിലായത്.
പ്ലിബിയൻ സഭ നിർമ്മിക്കുന്ന സഭ പെട്രീഷ്യന്മാർക്കും ബാധകമാക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയായിരുന്നു ഇത്.
ഇതോടു കൂടി നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും സമത്വം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.
രണ്ടു ശതാബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ട് (494 മുതൽ 28വരെ അഞ്ച്‌ ഇറങ്ങിപ്പോക്കുകൾ),(secession) പെബ്ലിയന്മാർ വിജയം നേടിയെടുത്തു.
രക്തരഹിതമായിരുന്നു ഈ വിപ്ലവം എന്നത് പ്രത്യേകതയാണ്.
റോമൻ രാജ്യം 753 ക്രി.
– 510 ക്രി.
റോമൻ റിപ്പബ്ലിക്ക് 510 ക്രി.
– 27 ക്രി.
റോമാ സാമ്രാജ്യം 27 ക്രി.
മു – 476 ക്രി.
മേൽക്കോയ്മ പടിഞ്ഞാറൻ സാമ്രാജ്യം
സാമന്തം കിഴക്കൻ സാമ്രാജ്യം സാധാരണ മയിസ്ത്രാത്തുസ്
കോൺസുൾ പ്രയീത്തോർ ക്വായെസ്തെർ പ്രോമായിസ്ത്രാത്തേ
അയെഡിലേ ട്രിബൂണെ ചെന്സുർ ഗോവെർണോർ അസാധാരണ മയിസ്ത്രാത്തുസ് സ്വേച്ഛാധിപതി
മായിസ്തെർ എക്യിറ്റം കോണ്സുലാര് ട്രിബൂണെ
ത്രിയുംവിരി ദിസെംവിരി പേരുകൾ, സ്ഥാനമാനങ്ങൾ ചക്രവർത്തി
പോണ്ടിഫെക്സ് മാക്സിമുസ് ലെഗാത്തുസ് ഡുക്സ് ഒഫീസിയും പ്രെഫെക്തുസ് വികാരിയുസ് വിജിന്തിസെക്സ്വിരി ലിക്തോർ
മാജിസ്തെര് മിലീത്തിയും ഇമ്പെരേത്തൊർ പ്രിഞ്ചെപ്സ് സെനാത്തുസ് ചക്രവര്ത്തി അഗസ്റ്റസ് കയ്സെർ ടെട്രാര്ക്ക് രാഷ്ട്രീയവും നിയമവും
റോമൻ സെനറ്റ് കുർസുസ് ഹൊണോറും റോമൻ സഭകൾ കൊളീജിയും
റോമൻ നിയമം റോമൻ പൗരത്വം ഔക്തോരിത്താസ് ഇംപീരിയും
287 നു ശേഷം പെട്രീഷ്യൻ റീപ്പബ്ലിക്കായിരുന്ന റോം ഒരു ജനകീയ റിപ്പബ്ലിക്കായി രൂപപ്പെട്ടു.
ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും തുല്യാവകാശങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സർക്കാർ (ഗവർണ്മെൻറ്) മൂന്നായി തിരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
നിർവ്വാഹക ഉദ്യോഗസ്ഥർ, അസംബ്ലികൾ, സെനറ്റ് എന്നിങ്ങനെ.
രണ്ടു കോൺസുൾമാർ, ആറു പ്രീറ്റർമാർ, നാലു ഈഡിൽമാർ, രണ്ടു സെൻസർമാർ, എട്ടു ക്വീസ്റ്റർമാർ, പത്തു ട്രിബൂണ്മാർ എന്നിവരായിരുന്നു നിർവ്വാഹക ഉദ്യോഗസ്ഥർ.
കോൺസുൾമാർ
(Consuls)
കോൺസുൾമാർ സേനാനായകരും വിദേശകാര്യങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നവരും ആയിരുന്നു.
പൊതു ഭരണത്തിന്റെ ചുമതലയും അവർക്കായിരുന്നു.
അവർ സെനറ്റിൽ അദ്ധ്യക്ഷം വഹിക്കുകയും പുതിയ നിയമങ്ങൾ, ഭരണമാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
രണ്ടു പേർക്കും തുല്യാവകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു, ഒരാളുടെ തീരുമാനം മറ്റേയാൾക്ക് അസാധുവാക്കാനും സാധിക്കുമായിരുന്നു.
പ്രയീത്തോർ (Praetor)
ഇവരെ ഒരു കൊല്ലത്തേയ്ക്കാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത്.
ആറു പേരിൽ രണ്ടുപേർ ന്യായാധിപന്മാരായിരുന്നു.
മറ്റു നാലു പേർ റോമൻ പ്രവിശ്യകളിൽ ഗവർണർമാരായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.
ഈഡിൽമാർ
നഗരഭരണത്തിൽ കോൺസുൾമാരെ സഹായിക്കുക എന്നത് ഈഡിൽമാരുടെ ചുമതലയായിരുന്നു.
ക്രമസമാധാനചുമതലകളും ഇവർക്ക് നൽകിയിരുന്നു.
നാലു ഈഡിൽമാരിൽ ര്ണ്ടുപേരെ പ്ലീബിയന്മാരും മറ്റുള്ളവരെ പെട്രീഷ്യന്മാരും തിരഞ്ഞെടുക്കുമായിരുന്നു.
ചെൻസർമാർ (censors)
ഭരണത്തിലെ ധനകാര്യം ഇവർക്കായിരുന്നു.
ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുക്കുകയും സെനറ്റർമാരുടെ ലിസ്റ്റ് തയ്യാറക്കുകയും മറ്റും ഇവരായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്.
ചെൻസർമാരുടെ ഔദ്യോഗിക കാലാവധി പതിനെട്ടു മാസമായിരുന്നു.
ക്വയേസ്റ്റർമാർ (Quaestor)
നികുതി പിരിക്കുക, സൈന്യത്തിന് ശമ്പളം കൊടുക്കുക, ഇവയുടെ രേഖകൾ സൂക്ഷിക്കുക എന്നിവയായിരുന്നു ക്വയേസ്റ്റർമാരുടെ ചുമതല.
ഇവരെ എല്ലാവർഷവും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്.
ട്രിബൂണുകൾ‍
പ്ലീബിയന്മാർ അവരുടെ അവകാശ സം‍രക്ഷണത്തിനായി നിയോഗിക്കുന്നവരാണ് ട്രീബ്യൂണുകൾ‍.
ഇവരെയും വർഷാ വർഷം തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു.
പെട്രീഷ്യൻ ന്യായാധിപന്മാർ തന്നിഷ്ടപ്രകാരം ന്യായരഹിതവുമായി വിധി പ്രസ്താവിച്ചാൽ അതിൽ നിന്ന്‌ സാധാരണക്കാരായ പൗരന്മാർക്ക് സം‍രക്ഷണം നൽകുക എന്ന കർത്തവ്യം ഇവർക്കായിരുന്നു.
ഒരു മജിസ്ട്രേറ്റിന്റെ കല്പന നിരോധിക്കുവാനും എതിർക്കുന്നവരെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് അറസ്റ്റ് ചെയ്യുവാനുമുള്ള അധികാരം ഇവർക്ക് നല്കപ്പെട്ടു.
ട്രൈബൂണ്മാരുടെ അധികാരങ്ങൾ ഏറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അതിന്റെ ഉച്ചകോടിയിൽ സെനറ്റ് വിളിച്കു കൂട്ടാനും ഗോത്രങ്ങളുടെ അസംബ്ലിയിൽ ഔദ്യോഗിക വിഴ്ചകൾക്ക് ഏതൊരുദ്യോഗസ്ഥനേയും  വിചാരണ ചെയ്യുവാനുമുള്ള അധികാരം വരെ ലഭിക്കുകയുണ്ടായി.
പിന്നീട് അവർക്ക് നിയമ നിർമ്മാണാധികാരവും ലഭിച്ചു.
അസംബ്ലികൾ
നാല് അസംബ്ലികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കൊമിഷ്യാ കൂറിയാറ്റാ (കൂറിയകളുടെ സഭ), കൊമിഷ്യാ സെഞ്ചൂറിയാറ്റാ (കമ്പനികളുടെ സഭ), കൊമിഷ്യാ ട്രിബൂട്ടാ (ട്രൈബ് അഥവാ ഗോത്രങ്ങളുടെ സഭ), കൊൺസീലിയം പ്ലേബിസ് (പ്ലേബുകളുടെ സഭ) കൂറിയാറ്റാ ജന്മിമാരുടെ സഭയായിരുന്നു.
ഇവർ മുപ്പത് കൂറികൾ അഥവാ സമൂഹമായി വേർതിരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
സെഞ്ചൂറിയാറ്റാ എന്നത് സൈനിക സഭയായിരുന്നു.
സൈന്യം പല സഭകളായി വിഭജിച്ചിരുന്നു.
യുദ്ധപ്രഖ്യാപനത്തിന് അവർക്ക് മാത്രമായിരുന്നു അവകാശം.
ജനകീയ സഭയായിരുന്നു ട്രിബൂട്ടാ.
35 ട്രൈബുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോൺസീലിയം പ്ലേബിസ് ഒരു തട്ടിക്കൂട്ടു സഭയായിരുന്നു.
പ്ലീബിയന്മാർ മാത്രമായിരുന്നു അതിലെ അംഗങ്ങൾ.
ട്രൈബൂണ്മാരെയും ഈഡിൽമാരെയും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ മുഖ്യ ജോലി.
പിഴ ശിക്ഷക്കെതിരേ അപ്പീൽ കേൾക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
സെനറ്റ് റോമൻ സെനറ്റ് ചിത്രകാരന്റെ ഭാവനയിൽ
മേൽപ്പറഞ്ഞ സഭകൾക്ക് പുതിയ നിയമങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുവാനോ ഭേദഗതി വരുത്തുവാനോ സാധിക്കുകയില്ലയിരുന്നു.
ഇതിനെല്ലാം സെനറ്റിന്റെ അംഗീകാരം വേണ്ടിയിരുന്നു.
ഏറ്റവും കൂടുതൽ അധികാരം സെനറ്റിനായിരുന്നു.
റോമിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ളവരും സെനറ്റ് അംഗങ്ങൾ ആയിരുന്നു.
കാലാവധി ആയുഷ്കാലം ആയിരുന്നതിനാൽ ഇവരുടെ ശക്തി ഏറ്റവും ഉച്ചത്തായിരുന്നു.
എന്നാൽ തത്ത്വത്തിൽ സെനറ്റ് വെറും ഒരു ഉപദേശക സമിതിയായിരുന്നു, പക്ഷെ അവർക്കില്ലാത്ത അധികാരങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല എന്നു തന്നെ പറായാം.
എല്ലാ നിയമങ്ങൾക്കും സെനറ്റിന്റെ അംഗീകാരം വേണം, നികുതികൾ നിർണ്ണയിക്കുനതും ചെലവുകൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നതും വിദേശനയം നിശ്ചയിക്കുന്നതും എല്ലാം സെനറ്റ് തന്നെ.
സെനറ്റ് ഒരു വിദേശ, ധനകാര്യ, അഭ്യന്തര, പ്രതിരോധ മന്ത്രിയെപ്പോലെ പ്രവർത്തിച്ചു.
ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ പെട്രീഷ്യന്മാർ മാത്രമായിരുന്നു സെനറ്റ് അംഗങ്ങൾ എങ്കിലും പിന്നീട് പെബ്ലിയന്മാരും അംഗങ്ങളായിത്തീർന്നു.
ഇത്തരം കാര്യങ്ങളാൽ റോമാ റിപ്പബ്ലിക്ക് ഒരു ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയായിരുന്നെങ്കിലും ഭരണം യഥാർത്ഥത്തിൽ സമ്പന്നരുടെ കുത്തകയായിരുന്നു.
യുദ്ധങ്ങളും സാമ്രാജ്യ വിസ്തൃതിയും ക്രി.
200 ലുള്ള ലോകത്തിന്റെ ഭൂപടം.
റൊമൻ റിപ്പബ്ലിക്കും അതിന്റെ സാമന്തരാജ്യങ്ങളും ചുവന്ന നിറത്തിൽ
റോമാക്കാർ ശത്രുക്കളുടെ മധ്യത്തിലാണു ജീവിച്ചിരുന്നത്.
അതിനാൽ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ എന്നും യുദ്ധങ്ങൾ അനിവാര്യമായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവരുടെ വിജയങ്ങൾ ഗ്രീക്കു വിജയങ്ങൾ പോലെ ക്ഷണഭംഗുരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സുദീർഘമായിരുന്നു.
350 മുതൽ 265 വരെ നിരന്തരം യുദ്ധം ചെയ്ത് റൊമാക്കാർ ഇറ്റലിയിൽ റുബിക്കോൺ നദിയുടെ തെക്കു ഭാഗത്തുള്ള ഭൂവിഭാഗം മൊത്തം കൈയ്യടക്കി.
ടൈബർ നദിയുടെ വടക്കുതീരത്ത് താമസിച്ചിരുന്ന എട്രുസ്കന്മാർ എന്നും റോമിന്റെ ശത്രുക്കളായിരുന്നു.