smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
തീക്ഷ്ണമായ ദേശീയബോധം ആവിഷ്കരിക്കുകയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പ്രക്ഷോഭത്തെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത നാമക്കൽ രാമലിംഗംപിള്ള ഭാരതിയെപ്പോലെ പൌരാണിക ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തെ തന്റെ കവിതകളിൽ ഉയർത്തിക്കാട്ടി.
ഹിന്ദിഭാഷയ്ക്ക് എതിരായ മനോഭാവം തമിഴ്നാട്ടിൽ വളർന്നു വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്ത് ആ മനോഭാവം ലേശംപോലും സ്പർശിക്കാത്ത കവിതകൾ എഴുതിയ ദേശാഭിമാനിയാണ് ഇദ്ദേഹം.
നാമക്കൽ രാമലിംഗം പിള്ളയെ തമിഴ്നാട്ടിലെ ആസ്ഥാന കവിയായി ഗവൺമെന്റ് അവരോധിച്ചു എന്നു മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹം പദ്മഭൂഷൺ ബഹുമതിക്കു പാത്രമാവുകയും ചെയ്തു.
വൈവിധ്യമാർന്ന അനവധി കവിതകൾ രചിച്ച അവിസ്മരണീയനായ കവിയാണ് ശുദ്ധാനന്ദ ഭാരതി.
പരമ്പരാഗത സംസ്കാരത്തെ നിലനിറുത്തുന്നതോടൊപ്പം സാമ്പത്തികവും വ്യാവസായികവുമായ പുരോഗതി കൈവരിക്കുന്ന നൂതന ഭാരതത്തെ വിഭാവനം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഇദ്ദേഹം പല കൃതികളും രചിച്ചു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളിൽ പ്രധാനമാണ് ഭാരതശക്തി മഹാകാവ്യം.
അന്യാപദേശ കാവ്യത്തിന്റേയും ഇതിഹാസത്തിന്റേയും സ്വഭാവങ്ങൾ ഇതിൽ ഒത്തുചേർന്നിരിക്കുന്നതു കാണാം.
ഭാരതീദാസനിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി തമിഴ് ദേശീയതയ്ക്കും സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിനും വേണ്ടി വാദിച്ച കവിയാണ് ശുദ്ധാനന്ദഭാരതി.
സുബ്രമണ്യഭാരതിയിൽനിന്ന് ശക്ത്യുപാസനയോടുളള ആസക്തി സ്വാംശീകരിച്ച പില്ക്കാല കവികളിൽ പ്രധാനിയാണ് എസ്.ഡി.എസ്.യോഗി.
ഇംഗ്ളീഷ് കവിയായ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാന്റെ ലീവ്സ് ഒഫ് ഗ്രാസ് അതീവ ഹൃദ്യമായി ഇദ്ദേഹം തമിഴിലേക്കു പരിഭാഷപ്പെടുത്തി.
ഭാവനയല്ല, വിജ്ഞാനമാണ് കാവ്യ രചനയ്ക്ക് അത്യന്താപേക്ഷിതമെന്നു വിശ്വസിച്ച കവിയാണ് ഭാരതീദാസന്റെ അനുയായികളിൽ പ്രധാനിയായ ചുരത.
വായനക്കാരുടെ മനംകവരുന്ന പുതുമയുളള അലങ്കാരങ്ങൾ ധാരാളം പ്രയോഗിച്ചിട്ടുളള അദ്ദേഹം ഉപമകളുടെ കവി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
ഭാരതീദാസന്റെ അനുയായികളിൽ കൂടുതൽ ജനപ്രീതി നേടിയിട്ടുളള കവിയാണ് സിനിമാഗാനകർത്താവെന്ന നിലയിൽ പ്രശസ്തനായ കണ്ണദാസൻ.
ദ്രാവിഡജനതയുടെ മഹത്ത്വം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിൽ തത്പരനായിരുന്ന ഇദ്ദേഹം പില്ക്കാലത്ത് പ്രസ്തുത ആദർശത്തിന്റെ എതിരാളിയായി മാറി.
നിയോക്ളാസ്സിക് ശൈലിയാണ് ഇദ്ദേഹം പൊതുവേ തന്റെ കവിതകളിൽ അവലംബിച്ചിരിക്കുന്നത്.
മേൽപ്പറഞ്ഞ കാലഘട്ടത്തിനുശേഷം ഗാന്ധിയൻ ആദർശങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ചുരുക്കം ചില കവികളേ ഉണ്ടായിട്ടുളളൂ.
കൊത്തമംഗലം സുബ്ബു (1910-74), സുരഭി, എസ്.ഡി. സുന്ദരം (1921-78) എന്നിവരാണ് ഇവരിൽ പ്രധാനികൾ.
ഭാരതീദാസന്റെ കാവ്യദർശനങ്ങളിലും ദ്രാവിഡ സംസ്കാരമഹത്ത്വം വിളംബരം ചെയ്യുന്നതിലും സാഫല്യം കണ്ടെത്തിയ പുതിയ കവികളാണ് പെരുഞ്ചിത്രൻ, പൊന്നടിയൻ, ചാലൈ ഇളന്തിരയൻ, കോവേന്തൻ, കരുവിക്കമ്പൈഷൺമുഖം തുടങ്ങിയവർ.
ഭാരതീദാസന്റേയും മറ്റും സ്വാധീനം ഒരു ഘട്ടത്തിലെ കവിതകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നാലെ വന്ന കവികളിൽ അധികം പേരും ആ രീതി വെടിഞ്ഞ് മാനവികതയെ ആദർശവൽക്കരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
പുതിയ കവികൾ നിയോക്ളാസ്സിക്ക് ശൈലിയിൽ നിന്നു വ്യതിചലിച്ച് പുതിയ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അഭിരുചികൾക്കൊത്തവിധം നൂതന ശൈലികൾ ആവിഷ്കരിക്കുവാൻ സന്നദ്ധരായി.
നവീനകവിത
ഭാരതീദാസന്റെ കവിതകളിൽനിന്നാരംഭിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളിലൂടെ വിപുലപ്രചാരം നേടിയിരുന്ന സങ്കുചിത ദേശാഭിമാനം, കൃത്രിമ ചമത്ക്കാരത്തോടുളള ആഭിമുഖ്യം, നിയോക്ളാസ്സിക് ശൈലിയുടെ പ്രയോഗം എന്നിവയിൽ നിന്ന് തമിഴ് കവിത സ്വതന്ത്രമാവുകയും പാശ്ചാത്യസാഹിത്യത്തിലെ ന്യൂ പൊയട്രിയുവകവികളെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി തമിഴിൽ പുതുക്കവിതപ്രസ്ഥാനം രൂപംകൊണ്ടു.
ഈ പുതിയ കവിതാസരണിയിൽ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് വൃത്തനിബദ്ധമല്ലാത്ത ഗദ്യകവിതകളാണ്.
ഭാരതിയുടെ പ്രചോദനം ആർജ്ജിച്ച ആദ്യത്തെ കവികളിൽ ഒരാളായ പിച്ചമൂർത്തി (1900-78) പുതിയ രചനാശില്പം അവലംബിച്ചെങ്കിലും തമിഴ് കവിതയുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നു വ്യതിചലിച്ചില്ല.
ആരംഭത്തിൽ താളനിബദ്ധമായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാരീതി തനി ഗദ്യത്തിന്റെ രൂപംകൊണ്ടത് നാല്പതുകളിലാണ്.
പിച്ചമൂർത്തിയുടെ കവിതാരീതിയിൽ നിന്ന് സാരമായ വ്യത്യാസം പ്രകടിപ്പിച്ച കു.
രാജഗോപാലനാണ് (1902-44) ശ്രദ്ധേയനായ മറ്റൊരു നവീന കവി.
എന്നാൽ വല്ലിക്കണ്ണന്റെ 'ബുദ്ധിശക്തി'യാണ് ആദ്യത്തെ ഗദ്യകവിതാസമാഹാരം.
നാല്പതുകളുടെ ആരംഭത്തിൽ പ്രചരിച്ച ഗദ്യകവിതാരീതി ആ ദശകത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ലുപ്ത പ്രചാരമായെങ്കിലും അൻപതുകളിൽ കൂടുതൽ പുതുമയോടുകൂടി വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരനായ കാ.
സുബ്രഹ്മണ്യമാണ് അതിനു മാർഗ്ഗദർശിയായത്.
അദ്ദേഹത്തെ പല യുവകവികളും ആചാര്യനായി അംഗീകരിച്ചു.
നവീന കവിതയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും അതിനുവേണ്ടി ശക്തിയുക്തം വാദിക്കുകയും ചെയ്ത എഴുത്തുപോലുളള ആനുകാലികങ്ങളുടെ ആവിർഭാവം തമിഴ് കവിതാ സാഹിത്യത്തെ ഒരു വഴിത്തിരിവിലേക്കു നയിച്ചു.
ഇത്തരം ആനുകാലികങ്ങളിലൂടെ വായനക്കാരുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ച കവികളിൽ പ്രമുഖർ സുന്ദരരാമസ്വാമി, തി.
സോ.
വേണുഗോപാലൻ, ദാരുമു ശിവരാമു, ടി.കെ. ദുരൈസ്വാമി, സി. മണി, എസ്.വൈത്തീശ്വരൻ എന്നിവരാണ്.
സുന്ദരരാമസ്വാമിയുടെ 'ഉൻകൈനഹ'ത്തിൽ നവീനകവിതയുടെ സവിശേഷമായ വീക്ഷണഗതിയും സങ്കീർണതകളും തികച്ചും പ്രകടമാണ്.
ദാരുമു ശിവരാമുവിന്റെ വിടിവ് (പ്രഭാതം), ഇ.
എം.സി. 2 എന്നിവയെ നവീനകവിതയുടെ ഉത്തമോദാഹരണമായി പലരും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
ടി.എസ്. എലിയട്ടിന്റെ രചനാശില്പം മാതൃകയാക്കി രചിച്ചിരുന്ന സി. മണിയുടെ 'നരകം' എന്ന കവിത തമിഴ് നവീന കവിതയുടെ മറ്റൊരു മുഖമാണ് കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നത്.
ഈ നവീന കവിതകളെല്ലാം ബിംബ പ്രധാനങ്ങളാണ്.
ചിലരുടെ കൃതികളിൽ ബിംബങ്ങൾ വൈകാരികഭാവങ്ങളേക്കാൾ ധിഷണാവ്യാപാരങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത്.
വൈത്തീശ്വരന്റെ കൃതികൾ ഇതിനുദാഹരണമാണ്.
മേൽപ്പറഞ്ഞ കവികളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി സമകാലിക ജീവിതത്തിലെ പൊള്ളത്തരങ്ങളും കൃത്രിമത്വവും സാംസ്കാരികാധഃപതനവും ചിത്രീകരിച്ച മറ്റു ചില കവികളും അറുപതുകളിൽ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു.
അവരിൽ പ്രമുഖനാണ് ജ്ഞാനകൂത്തൻ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിക്ക കൃതികളിലും സമകാലിക ജീവിതത്തിന്റെ നേർക്കുളള മൂർച്ചയേറിയ പരിഹാസശരങ്ങൾ മുന്നിട്ടു നില്ക്കുന്നതു കാണാം.
തിരുവനന്തപുരത്തുകാരനായ നീല പദ്മനാഭൻ, സച്ചിദാനന്ദം, ആർ. മീനാക്ഷി, മാ.
ദക്ഷിണാമൂർത്തി, കെ.രാജാറാം, നീലമണി, ആത്മനാം, കല്യാൺജി, ബാലകുമാരൻ, മാലാൻ, ഹരിശ്രീനിവാസൻ തുടങ്ങിയവരും ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നവരാണ്.
പുരോഗമന കവിത
തമിഴ്നാട്ടിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന ജീവാനന്ദന്റെ പത്രാധിപത്യത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച താമരൈ എന്ന മാസികയിലാണ് പുരോഗമനകവിതകൾ ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്.
ജീവാനന്ദം (1907-63), സി. രഘുനാഥൻ, കെ.സി.എസ്. അരുണാചലം എന്നിവരാണ് ഈ മാസികയിലൂടെ പുരോഗമനകവിതയുടെ ഉപജ്ഞാതാക്കളായി രംഗത്തുവന്ന പ്രമുഖർ.
ഇവർ മൂല്യമേറിയ പുരോഗമനകവിതകളുടെ ആവിർഭാവത്തിനു വഴിതെളിച്ചു.1968-ൽ നാ.
കാമരാജൻ പുരോഗമനപരമായ ഗദ്യകവിതകൾ രചിച്ചുകൊണ്ട് നവീനകവിതയേയും ഗദ്യകവിതയേയും സംയോജിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തെളിയിച്ചു.
മീരാശില്പി, പുവിയരശു, തമിഴൻപൻ എന്നിവരും താമരൈക്കു വേണ്ടി കവിതകൾ രചിച്ചു.
കൈ.
തിരുനാവുക്കരശു, നവഭാരതി, അഗ്നിപുത്തിരൻ, തമിഴ്നാടൻ, ശക്തിക്കൂനൻ, പ്രഭജ്ഞകവി, കൊ.
രാജാറാം എന്നിവരാണ് താമരൈയിലൂടെ അംഗീകാരം നേടിയ മറ്റു ചില പുരോഗമനകവികൾ.
1971-ൽ പുരോഗമനകവികളിൽ ചിലർ വാനമ്പാടികൾ എന്ന പേരിൽ ഒരു സംഘടന രൂപവത്കരിച്ചു.
കാമരാജൻ, മീരാ, പുവിയരശു, മേത്ത തുടങ്ങിയവരാണ് ഈ സംഘടനയിലെ പ്രമുഖർ.
പല പുരോഗമനകവികളും കവിതാസൗകുമാര്യത്തേക്കാൾ സന്ദേശത്തിനു വില കല്പിച്ചപ്പോൾ അതിനു വിപരീതമായ സമീപനം കൈക്കൊണ്ട കവികളാണ് തമിഴൻപൻ, വൈരമുത്തു എന്നിവർ.
എക്സ്പ്രഷനിസം പരീക്ഷിച്ച അബി(ഹബിബുള്ള)യും ഇംപ്രഷനിസം പരീക്ഷിച്ച അബ്ദുൾ റഹിമാനുമാണ് ശ്രദ്ധേയരായ മറ്റു രണ്ട് കവികൾ.
പുരോഗമന കവിതയ്ക്ക് വായനക്കാരിൽ ഒരു വിഭാഗത്തെ പ്രചോദിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും തമിഴ് കവിതാരംഗത്തെ പൊതുവേ സ്വാധീനിക്കാൻ അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അതുപോലെ നവീന കവിതയുടെ പ്രയോക്താക്കളായി നിരവധി പേർ രംഗത്തുവന്നെങ്കിലും അതിനു സാമാന്യമായ അംഗീകാരം ലഭിച്ചില്ല.
-ത്തിന്റെ അന്ത്യദശകങ്ങളിൽ രംഗത്തുവന്ന ചില യുവകവികളാണ് കനിമൊഴി, സൽമാ, മനുഷ്യപുത്തിരൻ, വൈഗൈ ചെൽവി, തിലകസാമ, കുട്ടിരേവതി, പഴുമലൈ തുടങ്ങിയവർ.
ഇവർ നവീന കവിതയേയും പുരോഗമന കവിതയേയും തളളിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആധുനികോത്തര കവിത എന്ന പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിച്ചു.
എന്നാൽ അതും ഒരു പരീക്ഷണമായി മാത്രം അവശേഷിച്ചതേയുള്ളൂ.
തമിഴിൽ 'ചെറുകഥാ'രൂപത്തിലുളള സാഹിത്യകൃതികൾ എഴുതപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത് 19-ാം ശ.
-ത്തിന്റെ ആദ്യദശകങ്ങളിൽമാത്രമാണ്.
വിവേകചൂഡാമണി എന്ന ആനുകാലികത്തിൽ 19-ാം ശ.
-ത്തിന്റെ അന്ത്യദശകത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ചുരുക്കം ചില കഥകളാണ് തമിഴിലെ ആദ്യത്തെ ചെറുകഥകൾ.
അക്കാലത്ത് ബംഗാളി ഭാഷയിൽ രവീന്ദ്രനാഥടാഗൂറും ബങ്കിം ചന്ദ്രചാറ്റർജിയും രചിച്ച കഥകളും ഇംഗ്ളീഷ് കഥകളും ഫ്രഞ്ച്-റഷ്യൻ തുടങ്ങിയ മറ്റു ഭാഷകളിലെ കഥകളുടെ തർജ്ജിമകളും തമിഴിലെ എഴുത്തുകാരെ ആകർഷിച്ചതിന്റെ ഫലമായിട്ടാണ് അവയുടെ മാതൃകയിലുളള കഥകൾ തമിഴിൽ രചിക്കുവാനുളള സമാരംഭങ്ങൾ നടന്നത്.
ചെറുകഥ എന്ന സാഹിത്യരൂപത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഏറെക്കുറെ പാലിച്ചുകൊണ്ട് തമിഴിൽ ആദ്യമായി കഥകൾ എഴുതിയ സാഹിത്യകാരന്മാരിൽ പ്രഥമഗണനീയൻ വി.വി.എസ്.അയ്യർ (1881-1925) ആണ്.
അദ്ദേഹം 1915-നും 17-നും ഇടയ്ക്ക് പല കഥകളും വിവേകചൂഡാമണി യിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിവന്നു.
ആ കഥകൾ മങ്കയർക്കരശിയിൽ കാതൽ എന്ന തലക്കെട്ടോടുകൂടിയ ഒരു സമാഹാരമായി 1917-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളുടെ സവിശേഷത അവയുടെ പ്രമേയങ്ങൾക്കുളള വൈചിത്ര്യമാണ്.
അക്കാരണത്താൽ ആ കഥകൾ തമിഴിലെ ചെറുകഥാകൃത്തുക്കൾക്ക് അനുകരണീയമായ മാതൃകകളായിത്തീർന്നു.
വിവേകബോധിനി എന്നൊരു ആനുകാലികത്തിൽ 1915-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട കുളത്തുങ്കരൈ അരശുമരംഎന്ന കഥ സവിശേഷ ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നതാണ്.
ഇംഗ്ളീഷിലേയും ഫ്രഞ്ചിലേയും കഥകളിൽ കണ്ടെത്തിയ രചനാകൌശലങ്ങൾ പലതും വി.വി.എസ്. അയ്യർ തന്റെ കൃതികളിൽ വിജയകരമായി പരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഈ സമാഹാരം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ആ പരീക്ഷണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികളായ ചെറുകഥാകാരൻമാരെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
വി.വി.എസ്.അയ്യരോടൊപ്പം പോണ്ടിച്ചേരിയിൽ പ്രവാസം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്ന വിഖ്യാതകവിയായ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയുടെ കഥകളിൽ പലതും ഹാസ്യരസാത്മകങ്ങളോ നേർത്ത നർമ്മരസം തുളുമ്പുന്നവയോ ആണ്.
അന്യാപദേശരൂപത്തിലുളള ഏതാനും കഥകളും അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആധുനിക കഥയുടെ ഏകതാനത പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന 'കാന്താമണി' എന്ന കഥ സാധാരണവായനക്കാരുടെ ശ്രദ്ധ വേണ്ടിടത്തോളം ആകർഷിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും രചനാശില്പത്തിന്റെ ഭദ്രതകൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമത്രേ.
വി.വി.എസ്. അയ്യരുടെ സമകാലികനായിരുന്ന എ. മാധവയ്യ സാമൂഹികജീവിതപരിഷ്കരണത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി കഥകളെഴുതിയ എഴുത്തുകാരനാണ്.
പരമ്പരാഗത സാമൂഹികമര്യാദകൾ അന്ധമായി അനുവർത്തിക്കുന്ന പതിവിന്റെ ദോഷഫലങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തി സാമൂഹികപരിവർത്തനം സാധ്യമാക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടുകൂടി അദ്ദേഹം അനേകം കഥകൾ രചിച്ചു.
ലോകോപകാരി എന്ന വാരികയിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ലേഖനങ്ങളിലൂടെ മികച്ച ഗദ്യശൈലിയുടെ ഉടമ എന്ന പ്രശസ്തി ആർജിച്ച റ്റി.
ജെ. രംഗനാഥ നാണ് മറ്റൊരു ആദ്യകാല ചെറുകഥാകൃത്ത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളിൽ വച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ജനസമ്മതി ആർജ്ജിച്ചിട്ടുളളത് 'നൊണ്ടിക്കിളി' എന്ന കഥയാണ്.
പുതിയ ഉണർവ്
തമിഴിലെ ചെറുകഥാസാഹിത്യത്തിന് ഒരു പുതിയ ഉണർവു നല്കി അതിനെ വികസിപ്പിക്കുകയും ജനസാമാന്യത്തെ കഥയുടെ നേർക്ക് ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്ത എഴുത്തുകാരനാണ് കല്ക്കി ആർ. കൃഷ്ണമൂർത്തി (1899-1954).
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാല കഥകളുടെ സമാഹാരം 1927-ൽ ശാരദയിൻ തന്തിരം എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി.
ഈ സമാഹാരത്തിലെ ചില കഥകളിൽ കഥാകൃത്തിനും കഥാനായകനും പകരം മൂന്നാമതൊരു വ്യക്തി കഥ പറയുന്ന രീതി വിദഗ്ദ്ധമായി പ്രയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തമിഴ് ചെറുകഥയ്ക്ക് വൈവിധ്യം പ്രദാനം ചെയ്യാനും അതിന്റെ ശില്പഭംഗി വികസിപ്പിക്കാനും കല്ക്കിയുടെ കഥകൾക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
കല്ക്കി, കഥകൾ എഴുതിയ കാലത്തുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സമീപനത്തോടുകൂടി കഥകൾ രചിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രമുഖ വ്യക്തിയാണ് രാജാജി എന്ന ചുരുക്കപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന സി. രാജഗോപാലാചാരി (1876-1973).
താൻ വിലമതിച്ചിരുന്ന സാമൂഹികലക്ഷ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനുളള ഒരു ഉപാധി എന്ന നിലയിലാണ് അദ്ദേഹം കഥാരചന നടത്തിയിരുന്നത്.
സാമൂഹികജീവിത പരിഷ്കരണം, ദുരാചാരങ്ങളുടെ നിർമ്മാർജ്ജനം, മദ്യവർജ്ജനം തുടങ്ങിയവയാണ് രാജാജികഥകളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അയത്നലളിതമായ ശൈലിയും നർമ്മബോധവും ആർജ്ജവവും കഥകളെ ആസ്വാദ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 'ദേവാനൈ' ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെറുകഥകളിൽ വച്ച് കൂടുതൽ ആസ്വാദ്യമായി കരുതപ്പെടുന്ന ഒരു കഥ.
കല്ക്കിയുടെ കഥകളുടെ പ്രചാരകാലത്തുതന്നെ അവയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടുകൂടിയും വ്യത്യസ്തശൈലിയിലും കഥകൾ രചിച്ചിരുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ് നാരണദുരൈക്കണ്ണൻ (ജ. 1906).
വായനക്കാരെ രസിപ്പിക്കുക എന്നതല്ല അവരെ ധർമ്മോപദേശം വഴി സന്മാർഗ്ഗത്തിലേക്കു നയിക്കുക എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.
എങ്കിലും ധർമ്മോപദേശപരമല്ലാത്ത ചുരുക്കം ചില കഥകളും അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇതിന് ഒരു ഉദാഹരണമായി സന്ദേകം എന്ന കഥയെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം.
പുതിയ ആനുകാലികങ്ങളും ചെറുകഥകളും
-ത്തിന്റെ രണ്ടാംപാദത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ ആനുകാലികങ്ങൾ ചെറുകഥയ്ക്കു പ്രാധാന്യം കല്പിക്കുകയും അതിന്റെ ഫലമായി പൂർവ്വാധികം ചെറുകഥകൾ പുറത്തുവരികയും ചെയ്തു.
ചെറുകഥാകൃത്തുക്കളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിക്കാനും ഈ ആനുകാലികങ്ങളുടെ ആവിർഭാവം ഉപകരിച്ചു.
ആനന്ദവികടൻ, മണിക്കൊടി തുടങ്ങിയ പല ആനുകാലികങ്ങളും ചെറുകഥാ മത്സരങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി.
സാധാരണക്കാരായ വായനക്കാർക്ക് ചെറുകഥാസാഹിത്യത്തിൽ താത്പര്യം വർദ്ധിക്കുന്നതിന് ഈ മത്സരങ്ങൾ വളരെയധികം സഹായകമായി.
മണിക്കൊടിയുടെ പത്രാധിപനായിരുന്ന ബി.എസ്. രാമയ്യ അതിനെ ചെറുകഥയ്ക്കു വേണ്ടി മാത്രമുളള ഒരു വാരികയാക്കി മാറ്റി.
മണിക്കൊടിയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തിലും പിച്ചമൂർത്തി, രാമയ്യ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിലും ചെറുകഥാകാരന്മാരുടെ ഒരു സംഘം രൂപംകൊണ്ടു.
രാമയ്യയുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചെറുകഥകളിലൊന്നായ കുഞ്ചിതപാദം എന്ന കഥയിൽ, സ്വയം മര്യാദയുടെ വക്താവെന്ന നിലയിൽ ഈശ്വരവിശ്വാസത്തേയും മതത്തേയും ശക്തമായി എതിർത്തുവന്നിരുന്ന കഥാനായകൻ കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഒരവസരത്തിൽ അതേ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ അനുകൂലിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതായി പ്രതിപാദിച്ചിട്ട് അയാളിൽ സംഭവിച്ച മാനസിക പരിവർത്തനത്തെ വിശദമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
പുതുമൈപ്പിത്തനും ചെറുകഥയുടെ പുതിയ മാതൃകയും
മണിക്കൊടിയിൽ പതിവായി കഥയെഴുതിയിരുന്ന മറ്റൊരാൾ തമിഴ് ചെറുകഥാകാരന്മാരിൽ ആഗ്രഗണ്യനെന്നു പറയാവുന്ന പുതുമൈപ്പിത്തൻ (സി. വൃദ്ധാചലം: 1906-48) ആയിരുന്നു.
തമിഴ്സാഹിത്യത്തിൽ ശാശ്വതമുദ്ര അർപ്പിച്ചിട്ടുളള എഴുത്തുകാരനാണ് പുതുമൈപ്പിത്തൻ.
ലോകത്തിലെ പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ വിഖ്യാതകഥകളോട് താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്ന അനേകം കൃതികൾ അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
പ്രമേയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലും യാഥാർത്ഥ്യബോധം ജനിപ്പിക്കത്തക്കവണ്ണം അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലും അദ്ദേഹത്തിനുളള അസാമാന്യമായ കഴിവിന് എല്ലാ കഥകളും ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഖ്യാനരീതി ഏതൊരു വായനക്കാരന്റേയും മനസ്സിൽ പതിയത്തക്കവണ്ണം ആകർഷകമാണ്.
പുതുമൈപ്പിത്തന് സമശീർഷനായി കണക്കാക്കാവുന്ന മറ്റൊരു ചെറുകഥാകൃത്താണ് കു.
രാജഗോപാൽ (1902-44).
തന്റെ ഓരോ കഥയുടേയും അന്തർഭാവത്തിനൊത്ത ചിത്രീകരണരീതി കണ്ടെത്തി പ്രയോഗിക്കാൻ രാജഗോപാലിനുണ്ടായിരുന്ന കഴിവ് അദ്ദേഹത്തിന് തമിഴ് ചെറുകഥാ സാഹിത്യത്തിൽ ഉന്നതസ്ഥാനം നേടിക്കൊടുത്തു.
വിടിയുമാ?
(പുലരുമോ) എന്ന ശീർഷകത്തോടുകൂടിയ കഥ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യപ്രമേയങ്ങൾക്കുള്ള തീക്ഷ്ണതയും ആഖ്യാനരീതി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുളള പാടവവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
പുതുമൈപ്പിത്തനേയും രാജഗോപാലനേയും പോലെ കഥാപ്രമേയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കാര്യത്തിലും അവ ചിത്രീകരിക്കുന്ന രീതിയിലും ഉന്നതമാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു കഥാകാരനായിരുന്നു പിച്ചമൂർത്തി.
കഥാരചനയ്ക്ക് അനുയോജ്യങ്ങളായ സംഭവങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനോവ്യാപാരങ്ങളും പരസ്പരം ഇഴുകി ചേരത്തക്കവണ്ണം കലാപരമായി വിഭാവനം ചെയ്ത് ചിത്രീകരിച്ച മറ്റൊരു മികവുറ്റ എഴുത്തുകാരനാണ് മൌനി.
മിക്കപ്പോഴും കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പേരുകൾ നല്കാതെ അവൻ എന്നോ അവൾ എന്നോ ഉളള സർവ്വനാമങ്ങൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് പാത്രചിത്രീകരണം നടത്തിയ എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയിൽ ഇദ്ദേഹം അനന്യ സദൃശനാണ്.
മൌനിയുടെ അവതരണരീതി തന്നെ, അനുവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനോവ്യാപാരങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യമുളള കഥകൾ രചിച്ച ഒരാളാണ് എൽ. എസ്. രാമാമൃതം.
അദ്ദേഹം തന്റെ മിക്ക കഥകളിലും ഒരുതരം ബോധധാരാ രീതിയാണ് ആഖ്യാനത്തിൽ അവലംബിച്ചിട്ടുള്ളത്.
കഥാപാത്രങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ഉളളിലേക്കുതന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി സ്വയം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതായി ചിത്രീകരിച്ച ക.
സുബ്രഹ്മണ്യം ഒരു പ്രമുഖ നിരൂപകനും കൂടിയാണ്.
മനോതത്വം എന്ന കഥയിൽ ഇദ്ദേഹം തന്റെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ കുറ്റബോധം മിഴിവോടുകൂടി വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ നടക്കുന്ന വ്യാപാരങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുകൊണ്ട് കഥകൾ എഴുതിയ മറ്റു മൂന്നുപേരാണ് സി.എസ്. ചെല്ലപ്പയും എൻ. ചിദംബര സുബ്രഹ്മണ്യവും പി.ജി. സുന്ദരരാജനും.
മണിക്കൊടിക്കുവേണ്ടി കഥകൾ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ ടി. ജാനകീരാമൻ (1921-82) ചെറുകഥയുടെ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും പുതുമ കൈവരുത്തി.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ വന്ന പല പുതിയ എഴുത്തുകാരും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മാർഗ്ഗം പിൻതുടരുകയും ചെയ്തു.
ജാനകീരാമന്റെ രചനാശൈലിയുടെ ഒരു ഉത്തമമാതൃകയാണ് മുൾമുടി എന്ന കഥ.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികളായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്ന രണ്ട് എഴുത്തുകാരാണ് എം.വി. വേങ്കടരാമുവും കരിച്ചാൻ കുഞ്ചുവും.
പുതുമൈപ്പിത്തന്റെ സ്വാധീനത പ്രകടമാക്കുന്ന എഴുത്തുകാരാനായ രഘുനാഥൻ തന്റെ പ്രതിഷേധം  കൃതികളിലൂടെ ശക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാശൈലി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കഥകൾ രചിച്ച ശ്രദ്ധേയനായ ഒരു കഥകൃത്താണ് ജി. അഴഗിരി സ്വാമി .
വൈരുദ്ധ്യമാർന്ന മാനുഷികാനുഭവങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്ത് തമിഴ് കഥാസാഹിത്യത്തിൽ സംശ്ളേഷമായ ഒരു സ്ഥാനം ആർജ്ജിച്ച എഴുത്തുകാരനാണ് ജയകാന്തൻ.
തികഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യ പ്രതീതിയോടു കൂടിയാണ് ഇദ്ദേഹം കഥകൾ രചിച്ചിരുന്നതെങ്കിലും അവയിലെല്ലാം തന്നെ ശില്പസൗഷ്ഠവം പാലിക്കാൻ ഇദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 'നാൻ ഇരുക്കിറേൻ' എന്ന കഥ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ തികച്ചും മാനുഷികമായ സമീപനം അവശത അനുഭവിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളോടു പ്രദർശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അനേകം കഥകൾ ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സാമൂഹികോന്നമനത്തിനുവേണ്ടി കഥകൾ രചിച്ചവരാണ് അറിഞ്ഞർ അണ്ണാ, കലൈഞ്ഞർ കരുണാനിധി, ടി.കെ. ശ്രീനിവാസൻ, തില്ലൈ വില്ലാളൻ തുടങ്ങിയവർ.
അഖിലനും നാ.
പാർത്ഥസാരഥിയും നോവലെഴുത്തുകാരായിട്ടാണ് പ്രസിദ്ധി ആർജ്ജിച്ചിട്ടുളളതെങ്കിലും ശ്രദ്ധാർഹങ്ങളായ ചെറുകഥകളുടെ കർത്താക്കളും കൂടിയാണ് അവർ.
അവശജനവിഭാഗങ്ങളോടുളള സഹാനുഭൂതി പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവയാണ് അവരുടെ മുഖ്യകഥകൾ എന്നു പറയാം.
രാജം കൃഷ്ണൻ, ആർ. ചൂഡാമണി, അനുത്തമ, ലക്ഷ്മി, ശിവശങ്കരി, ഇന്ദുമതി, വാസന്തി, കോമകൾ, താമരൈ, വിമലാരമണി, ജ്യോതിർലത ഗിരിജ എന്നിവർ സ്ത്രീകഥാകൃത്തുക്കളുടെ കൂട്ടത്തിൽ സവിശേഷ ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നവരാണ്.
അംബ എന്ന എഴുത്തുകാരിയെപ്പോലെ വേറേയും പല സ്ത്രീകഥാകൃത്തുക്കളുടേയും കൃതികൾ ആനുകാലികങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായിട്ടുണ്ട്.
അവയിൽ അധികം പേരും കുടുംബജീവിതാനുഭവങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിലാണ് താത്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുളളത്.
സ്ത്രീകളുടെ പേര് തൂലികാനാമങ്ങളായി സ്വീകരിച്ചിട്ടുളള ചെറുകഥാകൃത്തുക്കളും ഉണ്ട്.
പുഷ്പാതങ്കുതുരൈ, കുമാരി പ്രേമലത, സുജാത, ഡബ്ള്യു.ആർ. സ്വർണലത, സവിത, പ്രതീപ രാജഗോപാലൻ എന്നിവർ ഇവരിൽ പ്രമുഖരാണ്.
നൂതന പ്രവണതകൾ
അറുപതുകളിലും അതിനെത്തുടർന്നും ഒട്ടേറെ പുതിയ കഥാകൃത്തുക്കൾ രംഗത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്.
ആനുകാലികങ്ങളിൽ അവരുടേതായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുളള കഥകളുടെ എണ്ണം കണക്കിലെടുത്താൽ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ കഥാസാഹിത്യത്തിന് പുതിയ ഒരു ചലനം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നു പറയാം.
പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിലെ പുതിയ ദാർശനിക സമീപനങ്ങൾ ഈ കഥാകൃത്തുക്കളിൽ പലരുടേയും കഥാരചനയെ നിർണ്ണായകമായി സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അതേസമയം തങ്ങൾക്കു ചുറ്റുമുളള ജീവിതത്തെ തങ്ങളുടേതായ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ കഥകളിൽ ചിത്രീകരിക്കാൻ അവരിൽ പലരും മനസ്സിരുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്.
രാജനാരായണൻ (1930- ), അശോകമിത്രൻ (1931- ) എന്നിവർ ഇക്കൂട്ടത്തിൽ പ്രത്യേക പരാമർശമർഹിക്കുന്നു.
ഒരു പ്രമുഖ നോവലിസ്റ്റു കൂടിയായ നീലപദ്മനാഭൻ (1938- ) തനതായ ജീവിതവീക്ഷണവും ആഖ്യാനശൈലിയും കഥകളിൽ സാക്ഷാത്കരിച്ചിട്ടുളള എഴുത്തുകാരനാണ്.
വണ്ണദാസൻ, ജയപ്രകാശം, ബാലകുമാരൻ, പൂമണി, വല്ലിക്കണ്ണൻ, ഇന്ദിരാപാർത്ഥസാരഥി, സുജാത, വണ്ണനിലവൻ, മാലൻ, നകുലൻ, സിന്ധുജ, രാജേന്ദ്രചോഴൻ, മലർ മന്നൻ, രാജേന്ദ്രകുമാർ, കൃഷ്ണൻ നമ്പി, രാജാറാം, സാംകന്തസ്വാമി, പാ.
കണ്ണൻ, ജയരാമൻ തുടങ്ങിയ മറ്റു പല പുതിയ എഴുത്തുകാരും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യദശകങ്ങളിൽ കഥാകൃത്തുക്കളായി രംഗത്തു വരികയും ആസ്വാദകരുടെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ഇലക്കിയവട്ടം, നാടി, കചടതബര, എഴുത്തു, ദീപം, കനൈയാഴി തുടങ്ങിയ പുതിയ ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുടെ വർദ്ധന ചെറുകഥാരചനയ്ക്ക് വളരെ പ്രോത്സാഹകമായിട്ടുണ്ട്.
ആനുകാലികങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി കഥകൾ എഴുതിയിട്ടുളളവരിൽ നല്ലൊരു വിഭാഗം തങ്ങളുടേതായ പ്രത്യേക ജീവിതവീക്ഷണങ്ങളും ആഖ്യാനശൈലികളും കണ്ടെത്തി സാഹിത്യലോകത്ത് സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ നേടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
അങ്ങനെ ചെറുകഥ തമിഴിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രചാരവും അംഗീകാരവും നേടുന്ന ഒരു സാഹിത്യശാഖയായി വികസിച്ചു വന്നു.
ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഭരണകാലത്ത് ഇന്ത്യയിൽ ഇംഗ്ളീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം നിലവിൽ വരികയും അതിന്റെ ഫലമായി അഭ്യസ്തവിദ്യരായ ഇന്നാട്ടുകാർ ഇംഗ്ളീഷ് സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച് അറിവു നേടുകയും ചെയ്തതോടുകൂടി പാശ്ചാത്യസാഹിത്യത്തിന്റെ ഗദ്യരൂപങ്ങളിൽ ഒന്നായ നോവൽ ഇന്നാട്ടുകാർക്ക് പരിചിതമായിത്തീർന്നു.
തമിഴിലേക്കും മറ്റു ഭാരതീയ ഭാഷകളിലേക്കും ഇംഗ്ളീഷിൽ നിന്ന് ആദ്യം കടന്നുവന്ന സാഹിത്യരൂപങ്ങളിലൊന്നാണ് നോവൽ.
നോവൽരൂപത്തിൽ തമിഴിൽ ഉണ്ടായ പ്രഥമ കൃതിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് സാമുവൽ വേദനായകംപിളളയുടെ 'പ്രതാപമുതലിയാർ ചരിത്രം' (1879) ആണ്.
വാസ്തവത്തിൽ അത് നോവലിന്റെ ലക്ഷണമൊത്ത മാതൃകയല്ല.
മുഖ്യകഥാപാത്രം തന്നെ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ അനുഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി വിവരിച്ചുപോകുന്ന രീതിയിൽ എഴുതപ്പെട്ട ആത്മകഥാസദൃശമായ ഒരു സാഹിത്യകൃതിയാണിത്.
"തമിഴിൽ ഗദ്യഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ കുറവ് നികത്താനും ഞാൻ മുമ്പെഴുതിയ പുസ്തകങ്ങളിലെ സന്മാർഗതത്ത്വങ്ങൾ പ്രായോഗികമായി ചിത്രീകരിക്കാനും വേണ്ടിയാണ് ഈ നോവലെഴുതുന്നത്......
എന്നാണ് ഗ്രന്ഥരചനയെപ്പറ്റി ' പ്രതാപമുതലിയാർചരിത്രത്തിന്റെ ' ആമുഖത്തിൽ അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
ഒരു നോവലിന്റെ ഇതിവൃത്തത്തിനു യോജിച്ച രൂപത്തിൽ കഥാനായകന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ വിഭാവനം ചെയ്ത് ഒരു സാഹിത്യകൃതിക്ക് അവശ്യം വേണ്ടതായ വിശ്വാസ്യതയോടും ഇതിവൃത്തഘടനയോടുംകൂടി രചന നിർവഹിക്കുവാൻ ഗ്രന്ഥകാരനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
അതിനുമുമ്പ് തമിഴിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന പരമാർഥകതൈ (ഫാ. ബെസ്ചി, 1822), പഞ്ചതന്ത്രകതൈ (താണ്ഡവരായ മുതലിയാർ, 1826), കട്ടുകതൈകൾ (ഈസപ്പ്, 1893), മദനകാമരാജൻകതൈ (1855), തമിഴറിയും പെരുമാൾ കതൈ (1869) എന്നിവയിലെ രചനോദ്ദേശ്യത്തിന്റെ പാരമ്യമാണ് വേദനായകംപിള്ളയുടെ നോവലിൽ സാക്ഷാത്കരിച്ചിട്ടുളളത്.
വേദനായകംപിളളയുടെ പ്രസ്തുത കൃതി നോവലിന്റെ ഒരു ഉത്തമ മാതൃകയല്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തെ പിൻതുടർന്ന് മറ്റു പലരും നോവലിനു സദൃശമായ രൂപത്തിൽ കഥ പറയുന്ന കൃതികൾ രചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
രാജം അയ്യർ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ബ്രാഹ്മണരുടെ കുടുംബജീവിതം ചിത്രീകരിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടു കൂടി രചിച്ച കമലാംബാൾ ചരിത്രം ആണ് ഇക്കൂട്ടത്തിൽ ആദ്യത്തെ കൃതി.
അത് 1893-ൽ വിവേകചിന്താമണി മാസികയിൽ തുടർക്കഥയായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
മൂന്നാമത്തെ നോവൽ എന്നു പറയാവുന്ന പദ്മാവതീ ചരിത്രം (1898) എഴുതിയത് ഒരു ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്ന മാധവയ്യ (1872-1925) ആയിരുന്നു.
ഒരു ബ്രാഹ്മണ-കുടുബത്തിന്റെ ജയപരാജയങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കുന്ന കഥയാണ് ഇതിൽ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുളളത്.
ഇതിന്റെ പിന്നാലെ എസ്.എം. നടേശശാസ്ത്രി നോവലിന് സദൃശങ്ങളായ എട്ടു കൃതികൾ പുറത്തിറക്കി (1859-1906).
ശാസ്ത്രിയുടെ കോമളം കുമരിയാനത് എന്ന കൃതിയിൽ അസാധാരണങ്ങളായ പ്രമേയങ്ങൾ കഥാരൂപത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിൽ ഗ്രന്ഥകാരനുളള പാടവം വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ഇവിടെ പരാമർശമർഹിക്കുന്ന മറ്റൊരു ആദ്യകാല നോവലിസ്റ്റ് ടി.എം. പൊന്നുസ്വാമിപിളള (1855-1915) ആണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകളിൽ ആദ്യത്തേതായ കമലാക്ഷി (1903) സങ്കീർണമായ ഇതിവൃത്തവും രസകരമായ സംഭാഷണവും കൊണ്ട് ആസ്വാദ്യമാണ്.
കുറ്റാന്വേഷണ നോവലുകൾ
തമിഴിലെ ആദ്യത്തെ കുറ്റാന്വേഷണ നോവലായ തനവന്റെ (1894) കർത്താവും ശാസ്ത്രി തന്നെയാണ്.
കുറ്റാന്വേഷണ നോവലുകൾ ആർജ്ജിച്ച ജനപ്രീതി നിമിത്തം അത്തരം ധാരാളം കൃതികൾ പില്ക്കാലത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടു.
അവയിൽ അധികവും വിദേശഭാഷാ നോവലുകളെ അനുകരിച്ച് എഴുതപ്പെട്ടവയാണ്.
ഉദാഹരണമായി ആരണി കുപ്പുസ്വാമി മുതലിയാർ (1867-1925) രചിച്ച കർപ്പകചോലൈ, കർക്കോട്ടൈ, അർപ്പുദകൊലൈ, മഞ്ചൾ അനൈ മർമം എന്നിവയും വടൂർ ദൊരസ്വാമി അയ്യങ്കാർ (1880-1942) രചിച്ച ദിഗംബരസ്വാമിയാർ, മേനക എന്നീ നോവലുകളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം.
രംഗരാജുവിന്റെ ചന്ദ്രകാന്താ (1955), തമിഴ് വാണന്റെ കണ്ണിൽ കലർന്തകണ്ണേ (1961), ആറ് അഴകികൾ (1973), മരുതമലൈചാരലിലെ (1974), ദേവൻ രചിച്ച ജസ്റ്റിസ് ജഗന്നാഥൻ (1960), രംഗരാജൻ എന്നു പേരുളള സുജാത (തൂ.നാ.) രചിച്ച അനിതാ ഇളം മനൈവി (1971), നിർവാണനഗരം (1978) കരയെല്ലാം ചെൺപകപ്പു (1979), കൊലൈ ഉതിർകാലം (1981), രാജേഷ്കുമാർ രചിച്ച ഉന്നുടയകൺകൾ മട്ടും, ആപത്ത് ഇങ്കേ ഈർക്കിറത്, പട്ടുക്കോട്ടൈ പ്രഭാകർ രചിച്ച അവൻ തപ്പക്കൂടാത് (1982), തോഴാ തോറ്റുപ്പോ (1984) എന്നീ കൃതികളും പ്രസിദ്ധമാണ്.
ദേവീബാല, ശുഭ എന്നീ എഴുത്തുകാരികളും കുറ്റാന്വേഷണ നോവലിസ്റ്റുകളായി അറിയപ്പെടുന്നു.
ഭാരതീയനവോത്ഥാനവും നോവലും
സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി ദേശാഭിമാന-നിർഭരമായ കവിതകൾ രചിച്ച് തമിഴ്സാഹിത്യത്തിൽ ഒരു നവോത്ഥാനദശ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഈ കാലത്തുതന്നെ ബംഗാളിലെ ബങ്കിംചന്ദ്രചാറ്റർജി, ശരച്ചന്ദ്രചാറ്റർജി എന്നിവരുടെ പ്രസിദ്ധ നോവലുകൾ പലതും ടി.എൻ. കുമാരസ്വാമി തമിഴിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തി.
അവ തമിഴ് വായനക്കാരുടെ വീക്ഷണഗതിയിലും സാഹിത്യാഭിരുചിയിലും മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ സഹായകമായി.
ആനന്ദവികടന്റെ പത്രാധിപത്യം ഏറ്റെടുത്ത കല്ക്കി കൃഷ്ണമൂർത്തി തമിഴ് നോവലിന്റെ രൂപഭാവങ്ങളിൽ സാരമായ മാറ്റം വരുത്തി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷാശൈലിയും രചനാരീതിയും ജനസാമാന്യത്തെ വളരെയധികം ആകർഷിച്ചു.
കല്ക്കിയുടെ കണൈയാഴിയിൻ കനവു , കൾവനിൻ കാതലി എന്നീ നോവലുകൾ കഥാപാത്രസങ്കല്പത്തിന്റേയും നവീന രചനാരീതിയുടേയും നാടകീയത കൊണ്ട് വായനക്കാർക്ക് പ്രിയങ്കരങ്ങളായിത്തീർന്നു.
സാവിത്രി എന്ന യുവതിയുടെ വിഷാദനിർഭരമായ ജീവിതത്തെ കേന്ദ്രമാക്കിക്കൊണ്ട് കല്ക്കി രചിച്ച ത്യാഗഭൂമി എന്ന നോവൽ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന് ഒരു പുതിയ മാതൃകയായി ഭവിച്ചു.
ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തെ പശ്ചാത്തലമാക്കിക്കൊണ്ട് കല്ക്കി രചിച്ച പ്രശസ്ത കൃതിയായ 'പാർഥിപൻ കനവ് ' തമിഴിലെ ആദ്യത്തെ ചരിത്രനോവലായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഈ നോവലിന്റെ വിജയത്താൽ പ്രചോദിതനായ അദ്ദേഹം ശിവകാമിയിൽ ശപഥം (1945), പൊന്നിയിൽ ശെൽവൻ (1950) എന്നീ രണ്ട് ചരിത്രനോവലുകൾ കൂടി എഴുതുകയുണ്ടായി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അലൈഓശൈ (1953) എന്ന നോവൽ ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെ പശ്ചാത്തലമാക്കി രചിക്കപ്പട്ട ശ്രദ്ധാർഹമായ കൃതിയാണ്.
ഈ നോവലിന് കേന്ദ്രസാഹിത്യ അക്കാദമി പുരസ്കാരം ലഭിക്കുകയുണ്ടായി.
ഏകദേശം ഇതേ കാലഘട്ടത്തിൽ ആർ. കെ.നാരായണൻ രചിച്ച സ്വാമിയും സ്നേഹിതർകളും സാധാരണ വായനക്കാർക്കു മാത്രമല്ല ബാലികാബാലന്മാർക്കും ആസ്വാദനത്തിനു വക നല്കുന്ന, ഉന്നത നിലവാരമുളള രചനയാണ്.
മണിക്കൊടിയും തമിഴ് നോവലും
1933-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു തുടങ്ങിയ മണിക്കൊടി എന്ന മാസിക തമിഴ് സാഹിത്യലോകത്ത് വലിയ ഒരു പരിവർത്തനം വരുത്തി.
മണിക്കൊടി സൃഷ്ടിച്ച പുതിയ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രതിഭാശാലികളും പരിവർത്തനേച്ഛുക്കളുമായ ഏതാനും സാഹിത്യകാരന്മാർ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു.
പുതുമൈപ്പിത്തൻ, ബി.എസ്. രാമയ്യ, വി. രാമസ്വാമി അയ്യങ്കാർ (1889-1951) എന്നിവരാണ് ഈ പുതിയ എഴുത്തുകാരിൽ പ്രമുഖർ.
പുതുമൈപ്പിത്തന്റെ തുമ്പക്കേണ് തുടങ്ങിയ ചെറുനോവലുകൾ നോവൽ സാഹിത്യത്തിൽ വന്നുചേർന്ന പരിവർത്തനത്തിന് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാണ്.
ഇതേകാലത്ത് രാമകൃഷ്ണമൂർത്തിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട കല്ക്കി അതിനു പിന്നാലെ പുറത്തിറങ്ങിയ കുമുദം എന്നീ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ ആനന്ദവികടനെ പിന്തള്ളിക്കൊണ്ട് വായനക്കാരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി.
ഈ വാരികകളിൽ ഖണ്ഡശഃ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന നോവലുകൾ ജനങ്ങളുടെ സാഹിത്യാഭിരുചിക്കു രൂപം കൊടുക്കുന്നതിൽ അതിപ്രധാനമായ പങ്കുവഹിച്ചു.
അധികം താമസിയാതെ പുറത്തുവന്ന കലൈമകൾ (1932) എന്ന സാഹിത്യമാസികയും സമകാലിക നോവൽ സാഹിത്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം നിർണയിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയായി മാറി.
ബംഗാളിഭാഷയിലെ ബങ്കിംചന്ദ്രചാറ്റർജി, ശരച്ചന്ദ്രചാറ്റർജി, രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗൂർ എന്നീ മുന്തിയ എഴുത്തുകാരുടെ വിഖ്യാത നോവലുകളും ചന്തുമേനോന്റെ ഇന്ദുലേഖ എന്ന മലയാളനോവലും ഇതേ കാലത്ത് തമിഴിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
വിക്ടർ യൂഗോയുടെ ലാ മിസറബിളെ, ഖണ്ഡേക്കർ തുടങ്ങിയവരുടെ മറാഠിനോവലുകൾ എന്നിവ തമിഴിലേക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്യപ്പട്ടതും ഇക്കാലത്താണ്.
ഈ അന്യഭാഷാ കൃതികൾ തമിഴ് നോവലെഴുത്തുകാരുടെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച പ്രതികരണങ്ങൾ തമിഴ് നോവലിന്റെ രൂപഭാവങ്ങളിൽ പരിവർത്തനം വരുത്താൻ തുടങ്ങി.
ജനപ്രിയനോവലുകളുടെ രൂപഭാവങ്ങളും അവ സാമാന്യ വായനക്കാർക്കിടയിൽ വളർത്തിയ അഭിരുചികളും സാഹിത്യത്തെ ഗൗരവപൂർവ്വം വീക്ഷിക്കുന്ന കാ.
സുബ്രഹ്മണ്യം പോലുളള പല എഴുത്തുകാരുടെയും കർക്കശമായ വിമർശനത്തിന് വിഷയമായി.
തമിഴ് ജനതയുടേയും തമിഴ്ഭാഷയുടേയും മഹത്ത്വം ഉയർത്തിക്കാട്ടാനും ജനസമൂഹത്തിന് അവയിൽ അഭിമാനം വളർത്താനും വേണ്ടിയുളള പരിശ്രമം ഏകദേശം ഇതേകാലത്ത് തമിഴ്നാട്ടിൽ ആരംഭിക്കുകയുണ്ടായി.
അതിനു ശക്തമായ അടിത്തറ പാകിയത് 'സ്വയമര്യാദ' പ്രസ്ഥാനത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ച ഇ.
വി. രാമസ്വാമി നായ്ക്കർ ആയിരുന്നു.
ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു പ്രചോദനം കൊണ്ട പല എഴുത്തുകാരും ജനങ്ങളിൽ തമിഴ്ഭാഷാപ്രേമവും തമിഴ്നാടിനെക്കുറിച്ചുളള അഭിമാനവും വളർത്താൻ ഉതകുന്ന സാഹിത്യകൃതികൾ രചിക്കാൻ ഉദ്യുക്തരായി.