smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
2006 ഓഗസ്റ്റ് മാസത്തിലെ കണക്കനുസരിച്ച് ഈ സംഘടനയിൽ 85 രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള 8858 അംഗങ്ങൾ ഉണ്ട്.
അമച്വർ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർക്കും അംഗത്വം നല്കാറുണ്ട്.
നക്ഷത്രങ്ങൾ , ഗ്രഹങ്ങൾ , ഛിന്നഗ്രഹങ്ങൾ , മറ്റ് ഖഗോളീയ വസ്തുക്കൾ; പ്രതിഭാസങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ നാമകരണം ചെയ്യുവാൻ അധികാരമുള്ള ഔദ്യോഗിക സമിതിയായി അന്താരാഷ്ട്ര ജ്യോതിശാസ്ത്രസംഘടന അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
എല്ലാ അംഗങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്ന ജനറൽ അസംബ്ളിയാണ് ഈ സംഘടനയുടെ പരമാധികാര സമിതി.
മൂന്നു വർഷം കൂടുമ്പോൾ ചേരുന്ന ജനറൽ അസംബ്ളിയാണ് ശാസ്ത്രസംബന്ധിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത്.
2006 ആഗസ്തിൽ ചെക്ക് തലസ്ഥാനമായ പ്രാഗിൽ ചേർന്ന 26-ാമത് ജനറൽ അസംബ്ളി ജ്യോതിശാസ്ത്ര സംബന്ധിയായ ചില സുപ്രധാന തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുകയുണ്ടായി.
ഗ്രഹങ്ങളുടെ നിർവചനത്തെ പുനർനിർവചിച്ചുകൊണ്ട് അസംബ്ളി പാസ്സാക്കിയ പ്രമേയമനുസരിച്ച് പ്ലൂട്ടോയ്ക്ക് ഗ്രഹമെന്ന പദവി നഷ്ടമായി.
1930 -ലെ ജനറൽ അസംബ്ളിയാണ് പ്ളൂട്ടോയെ ഒൻപതാമത്തെ ഗ്രഹമായി അംഗീകരിച്ചത്.
അന്തർദേശീയ ശാസ്ത്ര കൗൺസിലിനു കീഴിലുള്ള വിവിധ ശാസ്ത്രസംഘടനകളുടെ സഹകരണത്തിലൂടെയും മറ്റും ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര ശാഖയെ, അതിന്റെ എല്ലാ അർഥത്തിലും പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയുമാണ് അന്തർദേശീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര സംഘടനയുടെ മുഖ്യ ലക്ഷ്യം.
നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, ഛിന്നഗ്രഹങ്ങൾ, മറ്റു ഖഗോളീയ വസ്തുക്കൾ, പ്രതിഭാസങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് നാമകരണം ചെയ്യുവാൻ അധികാരമുള്ള ഔദ്യോഗിക സമിതികൂടിയാണ് അന്തർദേശീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര സംഘടന.
നാമകരണത്തിനും വർഗീകരണത്തിനുമായി, വർക്കിങ് ഗ്രൂപ്പ് ഫോർ പ്ളാനറ്ററി നോമൻക്ലേച്ചർ എന്നൊരു പ്രത്യേക വിഭാഗം ഐ.എ.യു.-ൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇതു കൂടാതെ, ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര സംബന്ധിയായ വിവരശേഖരണത്തിനും വിതരണത്തിനുമായി സെൻട്രൽ ബ്യൂറോ ഫോർ അസ്ട്രോണമിക്കൽ ടെലിഗ്രാംസ് എന്നൊരു വിഭാഗവും, സൌരയൂഥത്തിലെ ചിന്നപദാർഥങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനും അവയെ ഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നും മറ്റും വേർതിരിക്കുന്നതിനുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുന്നതിനുമായി മൈനർ പ്ലാനറ്റ് സെന്റർ എന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗവും അന്തർദേശീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര സംഘടനയ്ക്ക് കീഴിൽ പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നു.
ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര ശാഖയുടെ വികാസവും പുരോഗതിയും ലക്ഷ്യമാക്കി, അന്തർദേശീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര സംഘടന നേരിട്ട് നിരവധി വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തിവരുന്നുണ്ട്.
ഇതിനായി 12 ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര പഠനവിഭാഗങ്ങളിലായി 40 പ്രത്യേക കമ്മീഷനുകളും, 72 പ്രവർത്തക ഗ്രൂപ്പുകളും പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നു.
വികസ്വര രാജ്യങ്ങളിൽ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര വിദ്യാഭ്യാസവും ഗവേഷണവും പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി പ്രത്യേക പദ്ധതികൾ തന്നെ ഐ.എ.യു ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പോഗ്രാം ഗ്രൂപ്സ് ഓൺ ഇന്റർനാഷണൽ സ്കൂൾസ് ഫോർ യങ് അസ്ട്രോണമേഴ്സ്, ടീച്ചിങ് ഫോർ അസ്ട്രോണമി ഡെവലപ്മെന്റ് , വേൾഡ് വൈഡ് ഡെവലപ്മെന്റ് ഒഫ് അസ്ട്രോണമി തുടങ്ങിയവ ഇതിൽ ചിലതാണ്.
കോസ്പാറും യുനെസ്കോയുമായി സഹകരിച്ച് ഐ.എ.യു വിവിധപരിപാടികൾ ആവിഷ്കരിച്ചു നടപ്പിലാക്കിവരുന്നു.
അംഗത്വവും കാര്യനിർവഹണവും
അമേച്വർ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഉൾപ്പെടെ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞർക്കും ഗവേഷകർക്കും അന്തർദേശീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര സംഘടനയിൽ അംഗങ്ങളാകാം.
നിലവിൽ 86 ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളിൽ നിന്നായി 9600 പേർ 2009-ൽ ഈ സംഘടനയിൽ അംഗങ്ങളായിട്ടുണ്ട്.
അംഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ജനറൽ അസംബ്ലിയാണ് അന്തർദേശീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര സംഘടനയുടെ പരമാധികാരസമിതി.
മൂന്ന് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ചേരുന്ന ജനറൽ അസംബ്ലി സംഘടനയുടെ ദീർഘകാല നയങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.
ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്ന നയങ്ങളും പരിപാടികളും നടപ്പിലാക്കാൻ എക്സിക്യൂട്ടീവ് കമ്മിറ്റിയുണ്ട്.
സംഘടനയുടെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രത്യേകം ഓഫീസർമാരുമുണ്ട്.
ജനറൽ അസംബ്ലി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന പ്രസിഡന്റാണ് സംഘടനയെ നയിക്കുന്നത്.
ബെഞ്ചമിൻ സെയിലാന്റ് ആയിരുന്നു സംഘടനയുടെ പ്രഥമ പ്രസിഡന്റ്.
വിഖ്യാത കേരളീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞൻ വൈനുബാപ്പു 1967-73 കാലത്ത് ഐ.എ.യു. വിന്റെ വൈസ്പ്രസിഡന്റായും 1979-ൽ പ്രസിഡന്റായും പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട് അവലംബം ↑ {{ cite web }} : Cite has empty unknown parameter: | dead-url= ( help ) CS1 maint: extra punctuation ( link ) ↑
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/International_law Providing a constitution for public international law, the United Nations system was agreed during World War II
നിയമത്തിന്റെ പ്രധാന തരംതിരുവുകളാണ് രാഷ്ടാന്തരവ്യവഹാര സംബന്ധിയായ അന്തർദേശീയ നിയമവും അതത് രാജ്യങ്ങളിലെ വ്യക്തി-സമൂഹക്രമം സംബന്ധിച്ച തദ്ദേശീയ നിയമവും .
രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളെയും ഇടപാടുകളെയും സമാധാനകാലത്തും യുദ്ധകാലത്തും യുദ്ധപരിതഃസ്ഥിതിയിലും 
നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമവ്യവസ്ഥയാണ് അന്താരാഷ്ട്ര  നിയമം അഥവാ അന്തർദ്ദേശീയ നിയമം (International Law).
ഇന്നറിയപ്പെടുന്ന തരത്തിലുള്ള അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന് ഏകദേശം 400 വർഷത്തെ പഴക്കംവരും.
ജെറമി ബന്താം (1748-1832) എന്ന ബ്രിട്ടിഷ് നിയമജ്ഞനാണ് 'ഇന്റർനാഷണൽ' (International) എന്ന പദം ആദ്യമായി പ്രയോഗത്തിൽ വരുത്തിയതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ ഡച്ചുരാഷ്ട്രതന്ത്രജ്ഞനായ ഹ്യൂഗോഗ്രോഷിയസ് (1583-1645) ആണ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമസംബന്ധമായ ആദ്യകാലഗ്രന്ഥകാരൻമാരിൽ പ്രമുഖനായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്.
1625-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട യുദ്ധത്തെയും സമാധാനത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്ന നിയമം ( De jure belli ac pacis) എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതിയാണ് ഇതെപ്പറ്റിയുള്ള ആദ്യത്തെ സുപ്രധാനഗ്രന്ഥം.
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിന്റെ പിതാവെന്നു പരിഗണിക്കപ്പെട്ടു വരുന്ന ഗ്രോഷിയസ്, ഡച്ചുനിയമജ്ഞനും ദാർശനികനും നയതന്ത്രജ്ഞനും ആയിരുന്നു.
ഇതിനുമുൻപ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ വിവിധവശങ്ങളെപ്പറ്റി പലരും പരാമർശിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ഗ്രോഷിയസിന്റെ മുൻചൊന്ന ഗ്രന്ഥമാണ് പ്രസ്തുതനിയമസംഹിതയെ ആധികാരികമായി വ്യവസ്ഥാപിച്ചത്.
1648-ലെ വെസ്റ്റ്ഫേലിയ ഉടമ്പടി യൂറോപ്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന നാഴികക്കല്ലായിരുന്നു.
അത് 30 വർഷം നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുകയും യൂറോപ്പിൽ ഒരു നവീന രാഷ്ട്രസംവിധാനത്തിനു വഴിതെളിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇതോടുകൂടി പുതിയ വഴക്കങ്ങളും ആചാരമുറകളും നടപ്പിൽവന്നു.
ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ പലനിയമപണ്ഡിതൻമാരും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ വിവിധവശങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള ഗ്രന്ഥാവലികൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുതുടങ്ങി.
ഇക്കൂട്ടത്തിൽ എടുത്തുപറയേണ്ട ഒരു പേരാണ് സ്വിസ് നിയമപണ്ഡിതനും നയതന്ത്രജ്ഞനും ആയ എമേർ ഡേ വാറ്റലിന്റേത് (1714-67).
നവോത്ഥാനകാലഘട്ടത്തിനും മതപരിഷ്കരണത്തിനും ശേഷമാണ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ ശരിയായ തുടക്കം.
-ത്തിൽ ആചാരമുറകളിലും ഉടമ്പടിവ്യവസ്ഥകളിലും അധിഷ്ഠിതമായി അന്താരാഷ്ട്രനിയമം വ്യക്തമായ രൂപംകൊള്ളാൻ തുടങ്ങി.
പ്രാചീനഗ്രീസിലെയും റോമിലെയും നിയമങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വമായിരുന്ന സ്വാഭാവികനിയമം (Natural Law) ആണ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ ആധാരമായി ആദ്യം പരിഗണിച്ചുവന്നത്.
നാച്ച്വറലിസ്റ്റുകൾ (Naturalists) സ്വാഭാവികനിയമവും പോസിറ്റിവിസ്റ്റുകൾ (Positivists) ആചാരവും അന്താരാഷ്ട്രക്കരാറുകളും ഗ്രോഷിയസിന്റെ അനുയായികൾ മേല്പറഞ്ഞവ രണ്ടും അന്താരാഷ്ട്രനിയമസംഹിതയുടെ ആധാരശിലകളെന്ന നിലയിൽ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു.
-ത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന് ഗണനീയമായ വികാസം ഉണ്ടായി.
ലോകരാഷ്ട്രസമുച്ചയത്തിൽ അന്യോന്യബന്ധങ്ങൾക്കുണ്ടായ പുരോഗതിയും മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള യൂറോപ്യൻ സംസ്കാരവ്യാപനവും ഗതാഗതസൌകര്യങ്ങളുടെ വികാസവും യുദ്ധമുറകളുടെ വിനാശകത്വവും നൂതന കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെ വർധമാനമായ സ്വാധീനതയും അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനു വേണ്ട പുതിയ ആചാരമുറകൾ ആവശ്യമാക്കിത്തീർത്തു.
യുദ്ധത്തെയും നിഷ്പക്ഷതാനയത്തെയും സംബന്ധിച്ചുള്ള നിയമങ്ങൾ ഗണ്യമായി പുരോഗമിച്ചു.
1872-ലെ 'അലബാമാ ക്ളെയിംസ് അവാർഡ്' അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിൽ ഒരു പുതിയ പന്ഥാവ് വെട്ടിത്തുറന്നു.
അന്താരാഷ്ട്രമധ്യസ്ഥത മുഖേന തർക്കങ്ങൾ തീർക്കുന്നതിന് ട്രൈബ്യൂണലുകളും അവയുടെ വിധിന്യായങ്ങളിൽനിന്ന് പുതിയ ചട്ടങ്ങളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും രൂപംകൊണ്ടു.
അന്യോന്യചർച്ചകൾ മുഖാന്തരം തർക്കങ്ങൾ തീർക്കുന്നതിനു സ്വീകാര്യമായ ഒരു നീക്കം സാർവത്രികമായി കണ്ടുതുടങ്ങി.
ജെയിംസ് കെന്റ് (1763-1847- യു.എസ്.), വിറ്റൺ (യു.എസ്.), ഫില്ലിമോർ (ഇംഗ്ളണ്ട്), കാൽവോ (ആർജന്റീന), ഹാൾ (ഇംഗ്ളണ്ട്) തുടങ്ങി പല സുപ്രസിദ്ധ നിയമജ്ഞൻമാരും 19-ാം ശ.
-ത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കു സഹായകരമായ പല ഗ്രന്ഥങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി.
ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ പ്രായോഗിക ചട്ടങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നല്കുകയും സ്വാഭാവികനിയമത്തിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്നത്ര പ്രാധാന്യം അനുവദിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രവണത ഗ്രന്ഥകാരൻമാർ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതായിക്കാണാം.
കീഴ്നടപ്പുകളുടെയും കരാറുകളുടെയും അഭാവത്തിൽ സാർവലൌകികനിയമവും രാഷ്ട്രാന്തരീയ ബന്ധങ്ങളും എന്തടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണമെന്നും മേല്പറഞ്ഞ ഗ്രന്ഥകാരൻമാർ തന്നെ നിർദ്ദേശിക്കാനും തുടങ്ങി.
ഇപ്രകാരം നിയമജ്ഞൻമാർ നല്കിയ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പ്രാമാണികസ്വഭാവത്തോടുകൂടിയ ചട്ടങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.
-ത്തിന്റെ മറ്റൊരു സംഭാവനയാണ് അന്താരാഷ്ട്രസമ്മേളനങ്ങൾ.
അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചതുതന്നെ 'വിയന്നാ കോൺഗ്രസ്' (1850) ആണ്.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്രബന്ധങ്ങളെയും അന്താരാഷ്ട്രനദികളിലൂടെയുള്ള ഗതാഗതത്തെയും സംബന്ധിച്ച് പല ചട്ടങ്ങളും പ്രസ്തുത കോൺഗ്രസ് ക്രോഡീകരിച്ചു.
1856-ലെ 'പാരീസ് സമ്മേളനം' സമുദ്രത്തിൽ വച്ചുള്ള യുദ്ധമുറകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുള്ള ചട്ടങ്ങൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തി.
1864-ലെ 'ജനീവാ കൺവെൻഷൻ' കരയിൽവച്ചുള്ള യുദ്ധത്തിൽ മുറിവേല്ക്കുന്നവരെയും രോഗികളാകുന്നവരെയും ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതിനുവേണ്ട നിബന്ധനകൾ നിർദ്ദേശിച്ചു.
കൂടാതെ, സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവും ആയ പല പൊതുപ്രശ്നങ്ങളും ഇത്തരത്തിലുള്ള അന്താരാഷ്ട്രസമ്മേളനങ്ങളും കൺവെൻഷനുകളും കൈകാര്യം ചെയ്യുകയുണ്ടായി.
1899-ലെ 'ഹേഗ് സമ്മേളനം' രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ആയുധ സംഭരണത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധചെലുത്തി.
-ത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമസങ്കല്പത്തിന് വളരെ പ്രധാനമായ പുതിയ മൂല്യകല്പനകൾ പലതും കൈവന്നു.
1907-ലെ ഹേഗ്സമ്മേളനം യുദ്ധത്തിന്റെ നിഷ്ഠുരതയെ കുറയ്ക്കാനാണ് പ്രധാനമായി ശ്രമിച്ചതെങ്കിലും സ്ഥിരമായി 'ലോക ആർബിട്രേഷൻ കോടതി' ഹേഗിൽ സ്ഥാപിച്ചതാണ് അതിന്റെ മുഖ്യമായ നേട്ടം.
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം 'വാഴ്സയിൽ ഉടമ്പടി' (1919), സർവരാജ്യസഖ്യം (League of Nations) എന്ന ലോകസംഘടനയുടെ സൃഷ്ടിക്കു വഴിതെളിച്ചു.
ലോകസമാധാനം കൈവരുത്തുകയും ലോകരാഷ്ട്രങ്ങൾക്കിടയിൽ കൂടുതൽ സഹകരണമനോഭാവം സഞ്ജാതമാക്കുകയും ആയിരുന്നു പ്രസ്തുതസംഘടനയുടെ ലക്ഷ്യം.
(permanent Court of International Justice) എന്ന പേരിൽ ഒരു അന്താരാഷ്ട്രനീതിന്യായക്കോടതി 1921-ൽ സ്ഥാപിതമായി.
ഇത് 1946-ൽ നിലവിൽവന്ന ലോകകോടതി(International Court of Justice)യുടെ മുന്നോടിയായിരുന്നു.
ലീഗ് ഓഫ് നേഷൻസ് പരാജയപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം സ്ഥാപിതമായ ഐക്യരാഷ്ട്രസംഘടന മറ്റൊരു ലോകയുദ്ധത്തിൽ നിന്നും ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനുള്ള അന്താരാഷ്ട്രയത്നങ്ങളുടെ അടിത്തറ പാകി.
ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഉപപാദിതമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളെക്കാൾ രാഷ്ട്രാന്തരീയ ആചാരക്രമങ്ങളും കരാറുകളും ലോകകോടതിയുടെയും മറ്റും വിധിന്യായങ്ങളുമാണ് കൂടുതൽ പ്രസക്തമായി കണ്ടുവരുന്നത്.
പ്രാചീനവും പുറംതള്ളപ്പെട്ടവയുമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിനനുയോജ്യമായ നൂതന പ്രവണതകളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ സ്ഥിതിവിശേഷങ്ങളും പിടിച്ചുപറ്റിക്കഴിഞ്ഞു.
സർവോപരി അണുശക്തിയുടെ ഉപയോഗവും ബഹിരാകാശസഞ്ചാരവും പുതിയ പരിതഃസ്ഥിതികളും വിരുദ്ധ താത്പര്യങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുകയും അവ അന്താരാഷ്ട്രനിയമസംഹിതയുടെ ഒരു പുനരാവിഷ്കരണം നിർബന്ധമാക്കിത്തീർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ആധുനിക പ്രാധാന്യം
ലോകചരിത്രത്തിൽ മറ്റേതൊരു കാലഘട്ടത്തെയും അപേക്ഷിച്ച് കഴിഞ്ഞ അര ശ.
-ത്തിലാണ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന് വികാസവും ക്രമവത്കരണവും വന്നിട്ടുള്ളത്.
രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അനുപേക്ഷണീയമായ പരസ്പരാശ്രയത്വവും സമയം, ദൂരം, ആശയവിനിമയം എന്നിവയിലുള്ള വൈഷമ്യങ്ങളെ അതിജീവിച്ചുകൊണ്ടുണ്ടായിട്ടുള്ള പുതിയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കു കാരണമായി.
1947-ൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമക്കമ്മിഷന്റെ (Interna-tional Law Commission) നിയമനം ഇക്കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാല്വയ്പാണ്.
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തെ ക്രോഡീകരിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടാണ് പ്രസ്തുത കമ്മിഷൻ ആവിർഭവിച്ചത്.
1949 മുതൽ ഈ കമ്മിഷൻ അതിന്റെ പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചു. 'സ്റ്റേറ്റുകളുടെ മൌലികമായ ബാദ്ധ്യതകളും അവകാശങ്ങളും', 'മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ സമാധാനത്തിനും സുരക്ഷിതത്ത്വത്തിനും എതിരായുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ', 'അന്താരാഷ്ട്രക്കരാറുകളിൽ ഏർപ്പെടുത്താവുന്ന നിബന്ധനകൾ', 'പുറംകടലുകളിലുള്ള അവകാശങ്ങൾ', 'ആർബിട്രേഷൻ നടപടിക്രമങ്ങൾ', 'അന്താരാഷ്ട്ര ക്രിമിനൽ നടപടികൾ സംബന്ധിച്ച അധികാര പരിധികൾ', 'നയതന്ത്രബന്ധങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങൾ', 'സ്റ്റേറ്റുകളും അന്താരാഷ്ട്രസംഘടനകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം' തുടങ്ങിയവ കമ്മിഷന്റെ പരിഗണനയ്ക്കു വിധേയമായി.
നിയമത്തിന്റെ നിഷ്കൃഷ്ടമായ അർഥത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തെ അതിൽപ്പെടുത്താൻ സാധിക്കുമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന് നിലനില്പുതന്നെയുണ്ടോ എന്ന് ഒരു ചോദ്യവും ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്.
ഇതിനു പ്രധാന കാരണം അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിന്റെ മുഖ്യോദ്ദേശ്യം സമാധാനസംരക്ഷണമാണെന്നതും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ നൂതനവശങ്ങൾക്ക് ശരിയായ പ്രസിദ്ധീകരണം സിദ്ധിച്ചിട്ടില്ലെന്നതും ആണ്.
എന്നാൽ യുദ്ധവും സമാധാനവും സംബന്ധിച്ച പ്രശ്നങ്ങളോടൊപ്പം അന്താരാഷ്ട്രപ്രാധാന്യമുള്ള പല കാര്യങ്ങളും ആധുനിക അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
പുറംനാടുകളിലുള്ള പൌരൻമാർക്കു ലഭിക്കേണ്ട ആനുകൂല്യങ്ങളും നാടുകടത്തൽ, പൌരത്വം, ദേശീയത തുടങ്ങിയവ സംബന്ധിച്ച പ്രശ്നങ്ങളും കുറ്റവാളികളുടെ കൈമാറ്റവും, അന്താരാഷ്ട്രക്കരാറുകളുടെ വ്യാഖ്യാനവും, വ്യാപാരം, വാണിജ്യം, ഗതാഗതം തുടങ്ങിയവ സംബന്ധിച്ച ഏർപ്പാടുകളും അന്താരാഷ്ട്രനിയമം ഇന്നു കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ നിഷേധം യുദ്ധത്തിലേക്കു രാജ്യങ്ങളെ നയിക്കുകയും അത് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ പരാജയമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.
എന്നാൽ ഇത് എത്രമാത്രം ശരിയാണെന്ന് തീർത്തുപറഞ്ഞുകൂടാ.
യുദ്ധകാലത്ത് അന്താരാഷ്ട്രനിയമം തകർന്നു പോകുന്നു എന്നുപറയുന്നത് ഒട്ടും ശരിയല്ല.
യുദ്ധകാല പരിതഃസ്ഥിതിയിലും രാജ്യങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട പല അന്താരാഷ്ട്രനിയമതത്ത്വങ്ങളും ഇന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ചേരിചേരാനയം സംബന്ധിച്ചും ഇത് പ്രസക്തമാണ്.
ഒരു രാജ്യത്തിലെ സാധാരണനിയമത്തിന്റെ കാര്യമെടുത്താലും നിയമം ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു എന്നുള്ളതുകൊണ്ട് നിയമത്തിന്റെ അസ്തിത്വം നിഷേധിക്കാവുന്നതല്ല.
ഒരു രാജ്യത്തിലെ സാധാരണനിയമംകൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്ന ശാശ്വതമായ ആഭ്യന്തരസമാധാനവും സുഗമവും സുലഭവും ചെലവുകുറഞ്ഞതുമായ നീതിനിർവഹണവും ഫലപ്രദമായില്ലെങ്കിൽ അവിടെ നിയമമില്ലെന്ന് കരുതാൻ സാധിക്കില്ല.
അന്താരാഷ്ട്രസമാധാനം നിലനിർത്തി യുദ്ധവും കിടമത്സരങ്ങളും തുടച്ചുനീക്കണമെന്നുള്ളതാണ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ പരമോന്നതമായ ഉദ്ദേശ്യമെങ്കിലും അത് സാധിതപ്രായമായിട്ടുണ്ടെന്ന് പ്രസ്തുത നിയമവിഭാഗം തന്നെ അവകാശപ്പെടുന്നില്ല.
ബ്രിട്ടിഷ് നിയമ ശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്ന ജോൺ ആസ്റ്റിൻ (1830-1920) അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്, അന്താരാഷ്ട്രനിയമം ശരിയായ അർഥത്തിൽ ഒരു നിയമമല്ല, ചില ക്ളബ്ബുകളെയും സൊസൈറ്റികളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിർദ്ദേശകതത്ത്വങ്ങൾപോലെയുള്ള ചില വ്യവസ്ഥകൾ മാത്രമാണെന്നാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ, അതിനു പരമാവധി നല്കാവുന്ന പേര് 'അനിഷേധ്യമായ അന്താരാഷ്ട്രസദാചാരം' (Positive International morality) എന്നാണ്.
നിയമം നിയമമാകുന്നതിന് ഒരു പരമാധികാരനിയമനിർമ്മാണ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ആവശ്യകത നിലനിന്നിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ് ആസ്റ്റിന്റെ പ്രമാണങ്ങൾക്ക് പ്രസക്തിയുണ്ടായിരുന്നത്.
അതിനാൽ ആസ്റ്റിൻ തന്നെ പറഞ്ഞത് അന്താരാഷ്ട്രനിയമം രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ചില അഭിപ്രായഗതികളും ധാരണകളും മാത്രമാണെന്നാണ്.
അന്താരാഷ്ട്രനിയമനിർമ്മാണത്തിന് പരമാധികാരസമിതിയോ സഭയോ ഇല്ലെന്നതും ഉള്ള നിയമങ്ങൾ തന്നെ പരമാധികാരയുക്തമല്ലെന്നതും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന് നിയമപ്രാബല്യം ഇല്ലെന്നതിന് ഉപോദ്ബലകമായ തെളിവുകളാണ്.
എന്നാൽ, ആസ്റ്റിന്റെ കാലത്ത് പ്രാബല്യത്തിലിരുന്ന പല സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഇന്ന് കാലഹരണപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
പല സമയത്തും സന്ദർഭങ്ങളിലും നിയമനിർമ്മാണസഭകളുടെ അഭാവത്തിൽ നിയമവ്യവസ്ഥകൾ പല ജനസമൂഹങ്ങളുടെയിടയിലും അംഗീകരിച്ച് നടപ്പിൽ വരുത്തിയിരുന്നതായി കാണാം.
അതുപോലെതന്നെ കഴിഞ്ഞ 50 വർഷങ്ങളിൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമനിർമ്മാണം വിപുലമായ തോതിൽ നടന്നിട്ടുണ്ടെന്നത് ഒരു യാഥാർഥ്യമാണ്.
അന്താരാഷ്ട്രസമ്മേളനങ്ങളും കൺവെൻഷനുകളും അംഗീകരിച്ച ആചാരങ്ങളും മര്യാദകളും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ സുപ്രധാനഭാഗമായിത്തീർന്നിട്ടുണ്ട്.
1958-ലെ 'ജനീവാ കൺവെൻഷൻ', 1961-ലെ 'വീയന്നാ കൺവെൻഷൻ' തുടങ്ങിയവ.
രണ്ടാമത്തെ കൺവെൻഷൻ ബന്ധപ്പെട്ട കക്ഷികളുടെ സമ്മതപ്രകാരം നയതന്ത്രബന്ധങ്ങളും നയതന്ത്രപ്രതിനിധികൾക്കു നല്കേണ്ട സംരക്ഷണങ്ങളും പ്രത്യേക അവകാശങ്ങളും ക്രോഡീകരിച്ചു.
മിക്കരാഷ്ട്രങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര ഏജൻസികളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ ആദരിക്കുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്രസമിതികൾ, രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ അന്താരാഷ്ട്രനിയമം അടിസ്ഥാനമാക്കിത്തന്നെയാണ് പരിഗണിക്കുന്നത്.
പല രാജ്യങ്ങളിലും കോടതികൾ അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തെ അംഗീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്.
യു.എസ്. സുപ്രീംകോടതി പലപ്പോഴും അന്താരാഷ്ട്രനിയമങ്ങളെ ആദരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 'അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തെ ലംഘിക്കുംവിധം അമേരിക്കൻ നിയമത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുവാൻ പാടില്ല' എന്ന് യു.എസ്. ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് ജോൺ മാർഷൽ (1755-1835) അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
യു.എസ്. ഭരണഘടനയിലെ ആറാം ഖണ്ഡികയിൽ അന്താരാഷ്ട്രക്കരാറുകൾക്ക് മാന്യസ്ഥാനമാണ് കല്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയിൽ നിർദ്ദേശകതത്ത്വങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ പ്രസക്തി പ്രത്യേകം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരിക്കുന്നു.
രാഷ്ട്രാന്തരങ്ങളിൽ സമാധാനവും സുരക്ഷിതത്ത്വവും അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തുന്നതിനും രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ ന്യായവും മാന്യവുമായ ബന്ധങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്നതിനും അന്താരാഷ്ട്രതർക്കങ്ങളെ മധ്യസ്ഥതീരുമാനംവഴി പരിഹരിക്കുന്നതിനും ഭരണഘടന വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിരിക്കുന്നു (51-ാം വകുപ്പ്).
ഇതിലെ 'സി' ഉപവകുപ്പ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തെ മാനിക്കുവാനും അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളിൽ കരാർബാദ്ധ്യതകൾ പാലിക്കുവാനും സ്റ്റേറ്റിനോടു നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.
1945-ലെ 'സാൻഫ്രാൻസിസ്കോ സമ്മേളനം' അംഗീകരിച്ച ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ചാർട്ടർ അനുസരിച്ചുളള അന്താരാഷ്ട്രനിയമം സാർവലൌകികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും പ്രസ്തുത ചാർട്ടറിനാൽ തന്നെ രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ട ലോകകോടതി മുഖാന്തരം നടപ്പിലാക്കേണ്ട നിയമമായി സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടുകളിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും അന്താരാഷ്ട്രനിയമം വിശദാംശങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും അസന്നിഗ്ധമോ നിർണീതമോ അല്ലാതെയാണിരിക്കുന്നത്.
പല അന്താരാഷ്ട്രസമ്മേളനങ്ങളും പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതിന് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുണ്ട്.
രണ്ടു സിദ്ധാന്തങ്ങൾ
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെപ്പറ്റി രണ്ടു സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
സ്വാഭാവികനിയമം
സ്റ്റേറ്റുകൾ സ്വാഭാവികനിയമാധിഷ്ഠിതങ്ങളാകയാൽ അവ അന്താരാഷ്ട്രനിയമം അനുസരിക്കുന്നത് ഒരുതരത്തിൽ ഓരോ പ്രത്യേകസാഹചര്യത്തിലും സ്വാഭാവികനിയമം അനുസരിച്ചും മാത്രമാണ്.
ഈ സിദ്ധാന്തപ്രകാരം അന്താരാഷ്ട്രനിയമം അതിലും ഉപരിയായ സ്വാഭാവികനിയമത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്. 'രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നിയമം' അതായത്, 'അന്താരാഷ്ട്രനിയമം' എന്നത് രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ പ്രയോഗിക്കുന്ന സ്വാഭാവികനിയമം മാത്രമാണ് എന്ന് വാറ്റൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
വ്യക്തികളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവയാണ് സ്റ്റേറ്റുകൾ.
വ്യക്തികൾ എപ്രകാരം സ്വാഭാവികനിയമം അനുസരിക്കണമോ അതുപോലെ വിവിധ വ്യക്തികളടങ്ങിയ സ്റ്റേറ്റുകളും പ്രസ്തുത നിയമം അനുസരിക്കണം.
പല നിയമപണ്ഡിതൻമാരും രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കുള്ള സ്വാഭാവികനിയമമായിട്ടാണ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തെ വിവക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത്.
സ്വാഭാവികനിയമത്തിന് വിവിധ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ആകാമെന്നുള്ളതുകൊണ്ട് ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന് ഇന്നു പ്രാബല്യം കുറഞ്ഞുവരുന്നു.
1949-ൽ അന്താരാഷ്ട്രനിയമക്കമ്മിഷൻ തയ്യാറാക്കിയ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെയും ബാദ്ധ്യതകളെയും സംബന്ധിച്ച പ്രഖ്യാപനത്തിൽ സ്വാഭാവികനിയമതത്ത്വങ്ങളുടെ സ്വാധീനശക്തി കാണാം.
പോസിറ്റിവിസം
മറ്റൊരു സിദ്ധാന്തം പോസിറ്റിവിസം (Positivism) എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
ഇതനുസരിച്ച് അന്താരാഷ്ട്രനിയമവും ഒരു രാഷ്ട്രത്തിലെ നിയമവും ഒരേ അടിസ്ഥാനത്തിലും ഒരേ രീതിയിലും നിലനില്ക്കുന്നവയാണ്.
അന്താരാഷ്ട്രനിയമവും രാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തന്നെ കരുതപ്പെടുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ അംഗീകാര്യതയും പ്രായോഗികതയും പരമമായ മറ്റു ചില തത്ത്വങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് ഈ സിദ്ധാന്തം വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്നു.
രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സമ്മതം ഒരു തരത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടിയായി മാറുകയും ഉടമ്പടിയിൽ ബന്ധപ്പെട്ട കക്ഷികൾ കരാർ വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കുന്നതിന് ബാധ്യസ്ഥരായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ രണ്ടു സിദ്ധാന്തങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തെ ശരിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നില്ലെന്നും, രണ്ടുംകൂടി സമന്വിതമായ ശക്തികൊണ്ടും രാഷ്ട്രീയസിദ്ധാന്തവികസനഫലമായും ആണ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതും പ്രയോഗക്ഷമമായിട്ടുള്ളതും എന്നും പൊതുവേ പറയാം.
അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന് ആധാരമായി താഴെപ്പറയുന്ന വസ്തുതകൾ ലോകകോടതി അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്രക്കരാറുകൾ
ഐക്യരാഷ്ട്രസംഘടനയുടെ അംഗത്വം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടാക്കുന്ന ഉടമ്പടികൾ നിയമനിർമ്മാണക്കരാറുകൾക്ക് ഉദാഹരണമാണ്.
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പ്രമാണം തന്നെ ബന്ധപ്പെട്ട കക്ഷികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിയമാധിഷ്ഠിതക്കരാറിനു തുല്യമാണ്.
യുദ്ധകാലത്ത് പല കരാറുകളും പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്.
റെഡ്ക്രോസ്, അടിമവ്യാപാരം, വ്യോമയാനം, അന്താരാഷ്ട്ര നദികളിലൂടെയുള്ള ഗതാഗതം തുടങ്ങിയവ സംബന്ധിച്ച കരാറുകൾ.
പൊതുപ്രാധാന്യമുള്ളവയും പൊതുവേ രാഷ്ട്രങ്ങളെ ബാധിക്കുന്നവയും ആയ ഇത്തരം കരാറുകൾ കൂടാതെ ബന്ധപ്പെട്ട കക്ഷികളെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന ഉഭയകക്ഷിക്കരാറുകളും ഉണ്ടാകാം.
ക്രിമിനൽ കുറ്റവാളികളുടെ കൈമാറ്റം സംബന്ധിച്ച് 19-ാം ശ.
-ത്തിലുണ്ടായ പല ഉടമ്പടികളും അത്തരത്തിലുള്ള കാര്യങ്ങൾക്കു പൊതുവായ വ്യവസ്ഥകൾ നല്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അങ്ങനെ ഉദ്ഭൂതമാകുന്ന കീഴ്നടപ്പുകൾ കൂടുതൽ രാഷ്ട്രങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുമ്പോൾ അവ പൊതുവിലുള്ള ചട്ടങ്ങളായി മാറുന്നു.
ആചാരമര്യാദകൾ
രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ആചാരമര്യാദകൾക്ക്  കാലക്രമേണ നിയമപ്രാബല്യം സിദ്ധിക്കുന്നു.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ സാധാരണഗതിയിൽ പിൻതുടരുന്ന ആചാരങ്ങൾ പ്രധാനമായും നയതന്ത്രപ്രതിനിധികളുടെ കാര്യത്തിലും അന്താരാഷ്ട്രസ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും ധാരാളം പ്രതിഫലിച്ചുകണ്ടിട്ടുണ്ട്.
ആധുനിക അന്താരാഷ്ട്രനിയമജ്ഞനായ സ്റ്റാർകെയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഒരു ആചാരത്തിന് നിയമപ്രാബല്യം സിദ്ധിക്കണമെങ്കിൽ അതു രണ്ടു നിബന്ധനകൾക്കു വിധേയമായിരിക്കണം.
ഒന്നാമതായി പ്രസ്തുത ആചാരം പല തവണയും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടിരിക്കണം.
മറ്റൊന്ന് പ്രസ്തുത ആചാരം അനുസരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ബാധ്യസ്ഥതാമനോഭാവം (opinio juris sive necessitatis) ഉണ്ടായിരിക്കണം.
വിവിധ പരിതഃസ്ഥിതികൾക്കനുസൃതമായി ആചാരങ്ങൾക്ക് നിയമപ്രാബല്യം കിട്ടുന്നതിന് പഴക്കം ആവശ്യമാണ്.
1927-ൽ അന്താരാഷ്ട്രകോടതി 'ലോട്ടസ്കേസി'ൽ മേല്പറഞ്ഞ ബാധ്യസ്ഥതാമനോഭാവത്തിന്റെ ആവശ്യകത ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയുണ്ടായി.
1947-ൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയ്ക്ക് അന്താരാഷ്ട്രനിയമക്കമ്മിഷൻ നല്കിയ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ച് അന്താരാഷ്ട്ര ആചാരമര്യാദകൾ നിഷ്പ്രയാസം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഉപാധികൾ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
സാധാരണ നിയമതത്ത്വങ്ങൾ
ലോകകോടതിയുടെ ഭരണഘടനയിൽ (38-ാം ഖണ്ഡിക) അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ ഭാഗമായി പരിഷ്കൃത രാജ്യങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ള പൊതു നിയമതത്ത്വങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ലോകകോടതിയുടെ പല തീരുമാനങ്ങളിലും മേല്പറഞ്ഞ സാധാരണ നിയമതത്ത്വങ്ങൾ പരാമർശിച്ചുകാണും.
മധ്യസ്ഥ തീരുമാനങ്ങൾ
അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗമായി സാധാരണ ലഭിക്കുന്നത് കോടതികളുടെ വിധിന്യായങ്ങളും നിയമപരമായ വിശദീകരണങ്ങളുമാണ്.
ലോകകോടതി തീരുമാനങ്ങൾ ബന്ധപ്പെട്ട കക്ഷികൾക്കല്ലാതെ മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങൾക്ക് ബാധകമല്ലെന്ന് വാദിക്കാമെങ്കിലും, പ്രസ്തുത തീരുമാനങ്ങളും പ്രസ്താവങ്ങളും മറ്റു കേസുകളിലും അംഗീകരിച്ചുവരുന്നതുകൊണ്ട് അവ വിലപ്പെട്ട പ്രമാണങ്ങളായിത്തന്നെ കരുതപ്പെടുന്നു.
തർക്കങ്ങൾ മധ്യസ്ഥ തീരുമാനത്തിനു വിടുമ്പോഴും അതിൽവരുന്ന പ്രയോജനപ്രദമായ വാദഗതികളും ചർച്ചകളും പരാമർശങ്ങളും അവയുടെ ആകെക്കൂടിയുള്ള സ്വാധീനശക്തിയും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തെ വളരാനേ സഹായിച്ചിട്ടുള്ളൂ.
അലബാമാ ക്ളെയിം അർബിട്രേഷൻ, നോർത്ത് അത്ലാന്തിക് ഫിഷറീസ് കേസ് തുടങ്ങിയവ.
ചില സ്റ്റേറ്റ് കോടതികളുടെ വിധികളും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ വളർച്ചയെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സുപ്രസിദ്ധ ബ്രിട്ടിഷ് പ്രൈസ്കോർട്ട് (prize court-പുറംകടലിൽനിന്ന് കപ്പലുകളും മറ്റും പിടിച്ചെടുത്തതിന്റെ നിയമസാധുതയെ സംബന്ധിച്ച് തീരുമാനിക്കാനുള്ള കോടതി.) തീരുമാനങ്ങൾ ഇതിന് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാണ്.
നിയമപണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ
അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കും അതു കൈവരിച്ചിട്ടുള്ള പദവിക്കും ഏറ്റവും കൂടുതൽ സഹായിച്ചിട്ടുള്ളത് നിയമശാസ്ത്രപണ്ഡിതൻമാരുടെ കൃതികളും വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായവും ആണ്.
ഇക്കാര്യത്തിൽ വിവിധരാജ്യങ്ങൾ അവയുടേതായ പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്രപ്രമാണങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കോടതികളും മറ്റും സ്ഥാപിതമാകുന്നതുവരെ പണ്ഡിതാഭിപ്രായം തന്നെയായിരുന്നു അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിനുള്ള മുഖ്യാധാരം.
അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായക്കോടതി സ്ഥാപിതമായതിനുശേഷവും നിയമശാസ്ത്രവിശാരദൻമാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളെ മാനിക്കണമെന്ന് വ്യവസ്ഥയുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്രസ്ഥാപനങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ
ആധുനികകാലത്തെ രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഇടപാടുകൾ സംബന്ധിച്ചും പിന്നോക്കം നില്ക്കുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ വികസിതരാഷ്ട്രങ്ങൾക്കുള്ള താത്പര്യം പ്രമാണിച്ചും പല അന്താരാഷ്ട്രസംഘടനകളുടേയും സ്ഥാപനങ്ങളുടേയും തീരുമാനങ്ങൾക്ക് ഗണ്യമായ പ്രാധാന്യം സിദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇവയുടെ തീരുമാനങ്ങളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായിത്തീർന്നു.
രാഷ്ട്രങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുന്നതിനും, രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിൽ പ്രത്യേക ഉടമ്പടികളും കീഴ്വഴക്കങ്ങളും ഉണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്രനിയമതത്ത്വങ്ങൾ യുദ്ധകാലപരിതഃസ്ഥിതിയിലും നടപ്പിലാക്കുന്നു.
ചേരിചേരാനയവും അന്താരാഷ്ട്രസാമ്പത്തിക ബന്ധങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന പ്രത്യേക ബന്ധങ്ങളും തത്സംബന്ധമായി ഏർപ്പെടുത്താവുന്ന പ്രത്യേക നിബന്ധനകളും അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരുന്നു.
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ സ്ഥാപനത്തോടുകൂടി പുതിയ അന്താരാഷ്ട്രസ്ഥാപനങ്ങൾ ഉടലെടുക്കുകയും മുൻപ് നിലവിലിരുന്ന സംഘടനകൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും കൂടുതൽ വ്യാപ്തിയും അർഥവും കൈവരികയും ചെയ്തു.
ബാദ്ധ്യതകളും അവകാശങ്ങളും
രാഷ്ട്രങ്ങൾ ആണ് അന്താരാഷ്ട്രനിയമത്തിലെ മുഖ്യഘടകങ്ങളെങ്കിലും പരോക്ഷമായി വ്യക്തികൾക്കും അതിൽ സ്ഥാനമില്ലാതില്ല.
അടിമകളുടേയും കപ്പൽകൊള്ളക്കാരുടേയും കാര്യം എക്കാലവും അന്താരാഷ്ട്രപ്രാധാന്യം കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സാധാരണയായി ഒരു രാഷ്ട്രം എന്ന നില കൈവരുന്നതിന് ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗവും അവിടെ വസിക്കുന്ന ജനതയും ആ ജനതയ്ക്ക് ഒരു വ്യവസ്ഥാപിതഭരണരീതിയും വിദേശകാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള കഴിവും ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്.
രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കുതമ്മിൽ സമത്വം ഉണ്ടെന്നാണ് കരുതപ്പെടുന്നതെങ്കിലും പ്രായോഗിക തലത്തിൽ ഇത് പൂർണമായും ശരിയല്ല.
വൻശക്തികളെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങളോടൊപ്പംതന്നെ, അടുത്തകാലത്ത് സ്വാതന്ത്യ്രം നേടിയിട്ടുള്ള ചെറിയ രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കും ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിൽ അംഗമാകുന്നതിന് അർഹതയുണ്ടെങ്കിലും ചില രാജ്യങ്ങൾക്ക് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ഘടന അനുസരിച്ചുതന്നെ 'നിഷേധാധികാരം' (Veto) പ്രയോഗിക്കാൻ പ്രത്യേക അവകാശങ്ങൾ നല്കിയിരിക്കുന്നതായി കാണാം.
പുതിയ രാഷ്ട്രങ്ങൾ നിലവിൽ വരുന്നതോടുകൂടി അവയ്ക്ക് മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങൾ അംഗീകാരം നല്കേണ്ടതുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിൽ 'അംഗീകാരം' (Recognition) എന്നത് വളരെ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.
ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയഘടനയോടുകൂടിയ ഭൂവിഭാഗത്തേയും അതിലെ ജനങ്ങളേയും ഒന്നോ അതിൽ കൂടുതലോ രാഷ്ട്രങ്ങൾ മറ്റെല്ലാ രാഷ്ട്രങ്ങളിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തമായി സ്വീകരിക്കുകയും അതിനോട് സ്വതന്ത്രമായ ബന്ധങ്ങൾ പുലർത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് പ്രസ്തുത രാഷ്ട്രം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.
ചരിത്രപരമായ വ്യതിയാനങ്ങൾക്കനുസൃതമായി ചില രാജ്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുകയും ചിലത് പുതുതായി ഉണ്ടാകുകയും നിലവിലുള്ളത് പലതായി വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ഒന്നിലധികം എണ്ണം കൂടിച്ചേർന്ന് പുതിയ രാജ്യം നിലവിൽവരികയും ചെയ്തേക്കാം.
അംഗീകാരം സിദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കുമാത്രമേ അന്താരാഷ്ട്രനിയമപരമായ അവകാശങ്ങളും ആനുകൂല്യങ്ങളും പ്രത്യേക പരിരക്ഷകളും സിദ്ധിക്കുകയുള്ളു.
അംഗീകാരം സിദ്ധിച്ച ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന് മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളുമായി കരാറുകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിനും മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ നയതന്ത്രപ്രതിനിധികളെ നിയമിക്കുന്നതിനും സാധിക്കും.
പ്രസ്തുത അവകാശങ്ങൾ സിദ്ധിക്കുന്നതോടുകൂടിതന്നെ അന്താരാഷ്ട്ര ബാദ്ധ്യതകൾക്കും അവ വിധേയമാകുന്നു.
പരമാധികാരസങ്കല്പം
ആഭ്യന്തര പരമാധികാരം ഓരോ രാഷ്ട്രത്തിനുമുണ്ട്.
ഭൂവിഭാഗങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കു പരമാധികാരം ലഭിക്കുന്നത് പലവിധത്തിലാകാം, കൈവശപ്പെടുത്തൽ (Occupation), കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ (Annexation), കാലപ്പഴക്കംകൊണ്ട് സിദ്ധിക്കുന്ന അവകാശം (Prescription), രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കൈമാറ്റം (Cession), ഇങ്ങനെ പലവിധത്തിലും ദേശീയമായ പരമാധികാരം രാഷ്ട്രങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നു.
കൂടാതെ, വാഴ്സായി സമാധാനസമ്മേളനംകൊണ്ട് ഭൂവിഭാഗങ്ങളിലുള്ള അധികാരം ഒരു രാഷ്ട്രത്തിനു കിട്ടിയെന്നുവരാം.