smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
സാഹിത്യ കാഴ്ചകൾ പങ്കിടുന്നതിന് പത്രങ്ങൾ ഒരു വേദി നൽകി.
സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നിരവധി പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
ആദ്യത്തെ മറാഠി ആനുകാലികമായ 'ദീർഘ് ദർശനം' 1840-ൽ ആരംഭിച്ചു.
മറാഠി നാടകം പ്രശസ്തി നേടിയതോടെ മറാഠി ഭാഷ തഴച്ചുവളർന്നു.
സംഗീത് നാടക് എന്നറിയപ്പെടുന്ന സംഗീത നാടകങ്ങളും ആവിഷ്കരിച്ചു.
ആധുനിക മറാഠി കവിതയുടെ പിതാവായ കേശവാസുത് 1885 ൽ തന്റെ ആദ്യ കവിത പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ മഹാരാഷ്ട്രയിൽ ഉപന്യാസകനായ വിഷ്ണു ശാസ്ത്രി ചിപ്ലങ്കറിന്റെ ഉദയം കണ്ടു.
സാമൂഹ്യ പരിഷ്കർത്താക്കളായ ജ്യോതിറാവു ഫൂലെ, ഗോപാൽ ഹരി ദേശ്മുഖ് എന്നിവരെ വിമർശിക്കുന്ന ലേഖനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആനുകാലിക നിബന്ദ്മലയിലുണ്ടായിരുന്നു.
ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രശസ്തമായ മറാഠി ആനുകാലികം 1881 ൽ കേസരി എന്ന പേരിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു.
പിന്നീട് ലോകമാന്യ തിലകിന്റെ പത്രാധിപത്യത്തിൽ തിലകിന്റെ ദേശീയവും സാമൂഹികവുമായ വീക്ഷണങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിൽ പത്രം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.
അക്കാലത്ത് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ഹിന്ദു സംസ്കാരത്തെ വിമർശിച്ച ഫൂലെയും ദേശ്മുഖും അവരുടെ സ്വന്തം ആനുകാലികങ്ങളായ ദീൻബന്ധു , പ്രഭാകർ എന്നിവ ആരംഭിച്ചു.
ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ വ്യാകരണജ്ഞർ ദാദോബ പാണ്ഡുരംഗ് തർഖാദ്കർ, എ.കെ.ഖേർ, മോറോ കേശവ് ഡാംലെ, ആർ.ജോഷി എന്നിവരായിരുന്നു.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതി സാഹിത്യരംഗത്തെ പുതിയ ഉത്സാഹത്താൽ അടയാളപ്പെടുത്തി, മറാഠി സാഹിത്യം, നാടകം, സംഗീതം, ചലച്ചിത്രം എന്നിവയിൽ പ്രധാന നാഴികക്കല്ലുകൾ നേടാൻ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം സഹായിച്ചു.
ആധുനിക മറാഠി ഗദ്യം അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചു: ഉദാഹരണത്തിന്, നരസിംഹ ചിന്താമൻ കേൽക്കറുടെ ജീവചരിത്രം; ഹരി നാരായണ ആപ്‌തെ, നാരായണ സീതാരം ഫഡ്‌കെ, വി. എസ്. ഖണ്ടേക്കർ എന്നിവരുടെ കല്പിതകഥകൾ; വിനായക് ദാമോദർ സാവർക്കറുടെ ദേശീയ സാഹിത്യവും മാമ വരേർക്കറുടെയും കിർലോസ്കറിന്റെയും നാടകങ്ങൾ.
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുശേഷം മറാഠി 2006 ലെ മുംബൈയിലെ ഒരു പത്ര കടയിലെ പ്രശസ്തമായ മറാഠി ഭാഷാ പത്രങ്ങൾ
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുശേഷം ദേശീയ തലത്തിൽ ഒരു പട്ടിക ഭാഷയുടെ പദവി മറാഠിക്ക് ലഭിച്ചു.
1956 ൽ അന്നത്തെ ബോംബെ സംസ്ഥാനം പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു, ഇത് മിക്ക മറാഠി, ഗുജറാത്തി സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളെയും ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്റെ കീഴിൽ കൊണ്ടുവന്നു.
1960 മെയ് 1 ന് ബോംബെ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പുന -സംഘടന യഥാക്രമം മറാഠി സംസാരിക്കുന്ന മഹാരാഷ്ട്രയും ഗുജറാത്തി സംസാരിക്കുന്ന ഗുജറാത്ത് സംസ്ഥാനവും സൃഷ്ടിച്ചു.
സംസ്ഥാന-സാംസ്കാരിക സംരക്ഷണത്തോടെ 1990 കളിൽ മറാഠി വലിയ മുന്നേറ്റം നടത്തി.
എല്ലാ വർഷവും അഖിൽ ഭാരതീയ മറാഠി സാഹിത്യ സമ്മേലൻ എന്ന സാഹിത്യ പരിപാടി നടക്കുന്നു.
കൂടാതെ, അഖിൽ ഭാരതീയ മറാഠി നാട്യ സമ്മേലനും വർഷം തോറും നടക്കുന്നു.
രണ്ട് സംഭവങ്ങളും മറാഠി സംസാരിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ വളരെ ജനപ്രിയമാണ്.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ മറാഠിയിലെ ശ്രദ്ധേയമായ കൃതികളിൽ ഖണ്ടേക്കറുടെ യയാതി ഉൾപ്പെടുന്നു, ഇതിന് അദ്ദേഹത്തിന് ജ്ഞാനപീഠ പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു.
മറാഠിയിലെ വിജയ് ടെണ്ടുൽക്കരിന്റെ നാടകങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് മഹാരാഷ്ട്രയ്ക്ക് അപ്പുറം പ്രശസ്തി നേടിയിട്ടുണ്ട്.
പി എൽ ദേശ്പാണ്ഡെ , വിഷ്ണു വാമൻ ഷിർ‌വാഡ്കർ , പി കെ ആത്രെ, പ്രബോദങ്കർ താക്കറെ എന്നിവർ നാടകം, ഹാസ്യം, സാമൂഹിക വ്യാഖ്യാനം എന്നീ മേഖലകളിലെ മറാഠിയിലെ രചനകൾക്ക് പ്രശസ്തരായിരുന്നു.
1958 ൽ മഹാരാഷ്ട്ര ദളിത് സാഹിത്യ സംഘത്തിന്റെ ആദ്യ സമ്മേളനം മുംബൈയിൽ നടന്നപ്പോൾ " ദളിത് സാഹിത്യം " എന്ന പദം ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചു.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമൂഹ്യ പരിഷ്കർത്താവായ ജ്യോതിബ ഫൂലെ , പ്രശസ്ത ദളിത് നേതാവ് ഡോ. ഭീംറാവു അംബേദ്കർ എന്നിവരാണ് ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന് പ്രചോദനമായത്.
മറാഠിയിലെ ദളിത് രചനകളുടെ തുടക്കക്കാരനായിരുന്നു ബാബുറാവു ബാഗുൽ (1930–2008).
1963 ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ കഥാസമാഹാരം ജെവ്ഹാ മീ ജാത് ചോരളി (" ഞാൻ എന്റെ ജാതി മോഷ്ടിച്ചപ്പോൾ "), ക്രൂര സമൂഹത്തെ വികാരാധീനമായി ചിത്രീകരിച്ച് മറാഠി സാഹിത്യത്തിൽ ഒരു ഇളക്കം സൃഷ്ടിച്ചു, അങ്ങനെ മറാഠിയിലെ ദളിത് സാഹിത്യത്തിന് പുതിയ ആക്കം നൽകി.
ക്രമേണ നംദിയോ ധസൽ (ദളിത് പാന്തർ സ്ഥാപിച്ച) തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരുമായി ചേർന്ന് ഈ ദളിത് രചനകൾ ദളിത് പ്രസ്ഥാനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് വഴിയൊരുക്കി.
മറാഠിയിൽ എഴുതിയ പ്രശസ്ത ദളിത് എഴുത്തുകാർ: അരുൺ കാംബ്ലെ, ശാന്തബായ് കാംബ്ലെ, രാജാ ധലെ, നംദേവ് ദാസൽ, ദയാ പവാർ, അന്നഭാവ് സതേ, ലക്ഷ്മൺ മാനെ , ലക്ഷ്മൺ ഗെയ്ക്വാഡ്, ശരൺ കുമാർ ലിംബാലെ, ഭൗ പഞ്ചഭായ്, കിഷോർ ശാന്തബായ് കാലെ, നരേന്ദ്ര ജാദവ്, കേശവ് മെഹ്രാം, ഊർമിള പവാർ , വിനയ് ധാർവാഡ്കർ, ഗംഗാധർ പന്തവാനെ, കുമുദ് പാവ്ഡെ, ജ്യോതി ലഞ്ചേവർ.
പ്രധാന നഗര പ്രദേശങ്ങളിലെ എല്ലാ സാമൂഹിക വർഗങ്ങളിലും മറാഠി സംസാരിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്കിടയിൽ തങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ ഇംഗ്ലീഷ് മാധ്യമ വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്ന പ്രവണത അടുത്ത ദശകങ്ങളിൽ ഉണ്ട്.
അടിത്തറയില്ലെങ്കിലും ഇത് ഭാഷയുടെ പാർശ്വവൽക്കരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാമെന്ന ആശങ്കയുണ്ട്.
വിദഗ്ധരും അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രാദേശിക ഭാഷകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് മാനദണ്ഡ മറാഠി.
സംഭാഷണ മറാഠിയിലെ 42 ഭാഷാഭേദങ്ങളെ ഇന്തിക് പണ്ഡിതന്മാർ വേർതിരിക്കുന്നു.
മറ്റ് പ്രധാന ഭാഷാ പ്രദേശങ്ങളുടെ അതിർത്തിയിലുള്ള ഭാഷാഭേദങ്ങൾക്ക് ആ ഭാഷകളുമായി പൊതുവായ നിരവധി ഗുണങ്ങളുണ്ട്, ഇത് മാനദണ്ഡ സംഭാഷണ മറാഠിയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നു.
ഈ ഭാഷാഭേദങ്ങളിലെ വ്യത്യാസത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും പ്രാഥമികമായി ശബ്‌ദകോശപരമായ, ധ്വനിസ്വരൂപപരമായ എന്നിവയാണ്.
ഭാഷാഭേദങ്ങളുടെ എണ്ണം ഗണ്യമായെങ്കിലും, ഈ ഭാഷാഭേദങ്ങളിലെ സ്‌പഷ്‌ടതയുടെ അളവ് താരതമ്യേന ഉയർന്നതാണ്.
വർഹാഡി
വർഹാഡി (वऱ्हाडी) or വൈദർഭി (वैदर्भी) മഹാരാഷ്ട്രയിലെ പടിഞ്ഞാറൻ വിദർഭ മേഖലയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.
ഝാഡി ബോലി
ഝാഡി ബോലി ( झाडीबोली ) ഗൊണ്ടിയ, ഭണ്ഡാര, ചന്ദ്രപൂർ, ഗാഡ്‌ചിരോലി , നാഗ്പൂരിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന കിഴക്കൻ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഝാഡിപ്രാന്തിൽ (വന സമ്പന്നമായ പ്രദേശം) സംസാരിക്കുന്നു.
ഝാഡി ബോലി സാഹിത്യ മണ്ഡലവും നിരവധി സാഹിത്യകാരന്മാരും മറാത്തിയിലെ ഈ പ്രധാനപ്പെട്ടതും വ്യത്യസ്തവുമായ ഭാഷാഭേദത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ മറാഠി
തഞ്ചാവൂർ മറാഠി, നമദേവ ഷിമ്പി മറാഠി, അരേ മറാഠി, ഭാവ്സർ മറാഠി എന്നിവയാണ് തെക്കേ ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറിയ മഹാരാഷ്ട്രക്കാരുടെ പിൻഗാമികൾ സംസാരിക്കുന്ന മറാത്തിയിലെ ചില ഭാഷാഭേദങ്ങൾ.
ഈ ഭാഷാഭേദങ്ങൾ പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മറാത്തിയുടെ അടിസ്ഥാന രൂപം നിലനിർത്തുന്നു, കൂടാതെ കുടിയേറ്റത്തിനുശേഷം ദ്രാവിഡ ഭാഷകൾ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഈ ഭാഷാഭേദങ്ങൾ തമിഴ്‌നാട് , ആന്ധ്രാപ്രദേശ് , കർണാടക എന്നിവിടങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുന്നു.
മറ്റുള്ളവ ജുദെഒ-മറാഠി, ബെനെ ഇസ്രായേൽ യഹൂദന്മാർ സംസാരിക്കുന്നു ക്രിസ്ത്യൻ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യക്കാർ സംസാരിക്കുന്ന ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യൻ മറാഠി
മഹാരാഷ്ട്രയിൽ സംസാരിക്കുന്ന മറ്റ് ഭാഷാഭേദങ്ങളിൽ മഹാരാഷ്ട്ര കൊങ്കണി, മാൽവാനി, സംഗമേശ്വരി, അഗ്രി, ആന്ധ്, വാർലി, ഫുഗാഡി, കഡോഡി എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.
അവലംബം 1 2 3 1 2 Top 30 languages of the world ↑ {{ cite book }} : External link in | chapterurl= ( help ) ; Unknown parameter | chapterurl= ignored ( | chapter-url= suggested) ( help ) ↑ {{ cite book }} : External link in | chapterurl= ( help ) ; Unknown parameter | chapterurl= ignored ( | chapter-url= suggested) ( help ) ↑ arts, South Asian.
" Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica 2007 Ultimate Reference Suite. ↑ 1 2 ↑ ↑ The Goa, Daman, and Diu Official Language Act, 1987 makes Konkani the official language but provides that Marathi may also be used "for all or any of the official purposes".
The Government also has a policy of replying in Marathi to correspondence received in Marathi.
Commissioner Linguistic Minorities, , pp. para 11.3 Archived 19 September 2009 at the Wayback Machine .
↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ Bloch 1970 , പുറം.
sfn error: no target: CITEREFBloch1970 ( help ) ↑ 1 2 Christian Lee Novetzke 2016 , പുറം.
sfn error: no target: CITEREFChristian_Lee_Novetzke2016 ( help ) 1 2 Christian Lee Novetzke 2016 , പുറങ്ങൾ.
sfn error: no target: CITEREFChristian_Lee_Novetzke2016 ( help ) ↑ Christian Lee Novetzke 2016 , പുറം.
sfn error: no target: CITEREFChristian_Lee_Novetzke2016 ( help ) ↑ ↑ Kher 1895 , പുറങ്ങൾ.
446–454.
sfn error: no target: CITEREFKher1895 ( help ) ↑ 1 2 3 {{ cite book }} : | first1= has generic name ( help ) ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ 1 2 {{ cite book }} : | first1= has generic name ( help ) ↑ {{ cite book }} : | first1= has generic name ( help ) ↑ {{ cite book }} :  CS1 maint: multiple names: authors list ( link ) ↑ ↑ ↑ {{ cite book }} : | first1= has generic name ( help ) ↑ {{ cite book }} : | author1= has generic name ( help ) ↑ ↑ Tucker, R., 1976.
Hindu Traditionalism and Nationalist Ideologies in Nineteenth-Century Maharashtra.
Modern Asian Studies, 10(3), pp.321-348.
↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ {{ cite book }} : | first1= has generic name ( help ) ↑ {{ cite book }} :  CS1 maint: location missing publisher ( link ) ↑ ↑ ↑ Issues of Language and Representation: Babu Rao Bagul Handbook of twentieth-century literatures of India , Editors: Nalini Natarajan, Emmanuel Sampath Nelson.
Greenwood Publishing Group, 1996.
ISBN 0-313-28778-3 .
Page 368 .
↑ Mother 1970 Indian short stories, 1900–2000 , by E.V. Ramakrishnan, I. V. Ramakrishnana.
Page 217 , Page 409 (Biography).
↑ Jevha Mi Jat Chorali Hoti (1963) Encyclopaedia of Indian literature vol.
Editors	Amaresh Datta.
Sahitya Akademi , 1988.
ISBN 81-260-1194-7 .
Page 1823 .
↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ Khodade, 2004 ↑ ↑ പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ മറാഠി ഭാഷ at Curlie മറാഠി ഭാഷ at Encyclopædia Britannica राज्य शासकीय कार्यालयांना अधिकृत पत्रव्यवहारासाठी “मराठी भाषेचा” वापर अनिवार्य 2020 Archived 2020-11-13 at the Wayback Machine .
നിഘണ്ടുക്കൾ മോൾസ്‌വർത്ത്, ജെയിംസ് തോമസ്.
A dictionary, Marathi, and English .
രണ്ടാം പതിപ്പ്, ബോംബെ: 1857 ലെ ബോംബെ എഡ്യൂക്കേഷൻ സൊസൈറ്റിയുടെ പ്രസ്സിൽ സർക്കാരിനായി അച്ചടിച്ചു.
വസെ, ശ്രീധർ ഗണേഷ്.
The Aryabhusan school dictionary, Marathi-English .
പൂനെ: ആര്യ-ഭൂഷൺ പ്രസ്സ്, 1911.
തുൽ‌പുലെ, ശങ്കർ ഗോപാൽ, ആൻ ഫെൽ‌ഹോസ്.
A dictionary of old Marathi .
മുംബൈ: പൊപുലർ പ്രകാശൻ, 1999.
മറാഠികൾ (കാസർഗോഡ്) ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Marathi
കേരളത്തിലെ വടക്കേയറ്റത്തെ ജില്ലയായ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ കള്ളാർ‌‍ , പനത്തടി പഞ്ചായത്തുകളിൽ പ്രധാനമായും അധിവസിച്ചു വരുന്ന ഒരു ഗിരിവർഗ സമൂഹമാണ് മറാഠികൾ .
ജില്ലയിൽ തന്നെ കർണാടകയോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന കിഴക്കൻ മല നിരകളിലാണ്  ഇവരുടെ വാസകേന്ദങ്ങൾ അധികവും കണ്ടുവരുന്നത്.
പനത്തടി, കള്ളാർ പഞ്ചായത്തുകൾ കൂടാതെ മധൂർ , ചെങ്കള , കാറഡുക്ക , മുളിയാർ , ദേലമ്പാടി , എൻമകജെ , ബെള്ളൂർ , പുത്തിഗെ , പൈവളിഗെ , മംഗൽപാടി , മീഞ്ച , വോർക്കാടി എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിലും മറാഠികൾ അധിവസിച്ചു വരുന്നുണ്ട്.
മറാഠികൾ പ്രധാനമായും മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളായി കാണുന്നു.
മറാഠി നായിക് , കുമരി മറാഠികൾ , കുടുബികൾ എന്നിവയാണവ.
എങ്കിലും മറാഠികൾ ഒറ്റ സമൂഹമായിതന്നെ കഴിഞ്ഞു വരുന്നു.
കുമരി കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ഇതിൽ ഒരുവിഭാഗം അറിയപ്പെട്ടാൻ ഇട വന്നതുതന്നെ.
പട്ടണങ്ങളിൽ നിന്നകന്ന് നദീതീരങ്ങളോടു ചേർന്നാണിവർ കാണപ്പെടുന്നത്.
കറാഡ ബ്രാഹ്മണരുടെ ആശ്രിതരാണ് നായിക് വിഭാഗക്കാർ.
അതേ സമയം കുടുബികൾ വനോത്പന്നങ്ങൾ ശേഖരിച്ചും വേട്ടയാടിയും കഴിഞ്ഞു വന്നവരായിരുന്നു.
മറാഠി ബ്രാഹ്മണർ, മറാഠി പിന്നോക്കവർഗ്ഗം, മറാഠി ആദിവാസികൾ എന്നിങ്ങനെ തിരിക്കാമെങ്കിലും ഇവരുടെ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ഒരുപോലെയാണ്.
നായിക് എന്ന പേരിലും ഇവർ അറിയപ്പെടുന്നു.
കറാഡ ബ്രാഹ്മണരുടേയും നായിക്കന്മാരുടെയും സംസാര ഭാഷയിലും നല്ല സാമ്യതയുണ്ട്.
മറാഠി ഭാഷയുടെ നേരിയ വകഭേദമാണിവർ ഇന്നും വീടുകളിൽ സംസാരിക്കുന്നത്.
ഏകദേശം 700 വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് പഴയ സൗത്ത് കാനറജില്ലയിലെ പലസ്ഥലങ്ങളും മറാഠികൾ കുടിയേറി പാർത്തതിനു തെളിവുകൾ ഉണ്ട്.
ഇന്നിവർ മലയാളം സമ്പർക്കഭാഷയായി ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നു.
മറാഠികളുടെ ജന്മഭൂമിയായ മഹാരാഷ്ട്ര , കൊങ്കൺ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നും ഈ ജനവിഭാഗങ്ങൾ കേരളത്തിലെ പശ്ചിമഘട്ടമലനിരകളിൽ എങ്ങനെ എത്തിചേർന്നുവെന്നതു സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചരിത്രരേഖകൾ ഒന്നും തന്നെ ലഭ്യമായിട്ടില്ല.
പ്രാചീനകാലത്ത് വനാന്തർഭാഗത്തായിരുന്നു മറാഠികൾ അധിവസിച്ചിരുന്നത്, ഇന്നും ഇവരുടെ ആവാസകേന്ദ്രങ്ങളെല്ലാം തന്നെ വനമേഖലയോടു ചേർന്ന പ്രദേശങ്ങളിലാണുള്ളത്.
മറാഠികുടുംബങ്ങൾ സംഘങ്ങളായാണു താമസിക്കുന്നത്.
ഈ മേഖലയിലേക്ക് ക്രിസ്ത്യൻ കുടിയേറ്റ കർഷകരുടെ വരവിനുശേഷം വാണിജ്യാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കൃഷിത്തരങ്ങളിൽ ഇവർ ഏർപ്പെട്ടുതുടങ്ങി.
പുറംലോകവുമായി ബന്ധമില്ലാതെ അടഞ്ഞുകിടന്നൊരു ഭൂതകാലം ഇവർക്കുള്ളതിനാലാവണം കേരളത്തിലെ ജാതിശ്രേണിയിൽ കൃത്യമായൊരിടം ഇവർക്ക് ലഭിക്കാതെ വന്നത്.
ആദിമ ഗിരിവർഗക്കാരായാണ് മറാഠികളെ ഗണിച്ചുവരുന്നത്.
2001 ലെ ജനസംഖ്യകണക്കനുസരിച്ച് കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ മറാഠി ജനസംഖ്യ 27824 ആണ്.
ഇത് ജില്ലയിലെ മൊത്തം ജനസംഘ്യയുടെ 2.31% വരുന്നു.
മറ്റു ഗിരിവിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും ഭിന്നമായി ഉയർന്ന സാമൂഹിക നിലവാരം മറാഠികൾ പുലർത്തിവരുന്നു.
വിവാഹം തുടങ്ങിയ ചടങ്ങുകളിൽ ഇവ കാണാവുന്നതാണ്.
സമൂഹത്തിൽ മതപരവും സാമൂഹികവുമായ നേതൃസ്ഥാനം മൂപ്പനാണുള്ളത്.
അദ്ദേഹത്തിനു പ്രത്യേക അധികാരങ്ങളും സ്ഥാനങ്ങളും ഉണ്ട്.
മൂപ്പന്മാരെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് കർണാടകയിലെ ശൃംഗേരിയിലുള്ള ഗുരുവാണ്.
തുളു രാജവംശമായ മയിൽപ്പാടി രാജവംശവുമായി മൂപ്പൻ സമ്പ്രദായത്തിനു ബന്ധമുണ്ട്.
നിലവിലുള്ള  മൂപ്പന്റെ മരണശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂത്തമകനാണ് മൂപ്പനാവുക.
മുള്ളേരിയയിലെ അഡൂരിൽ എട്ടു മൂപ്പന്മാർ നിലവിലുണ്ട്.
പൊതുവേ മൂപ്പൻ എന്ന അവസ്ഥ ശുഷ്കമായി തീരുകയാണിന്ന്.
ആന്തരിക ഗോത്രവിഭജനം
മറാഠിസമുദായവും ഗോത്രവും  ഉപഗോത്രങ്ങളുമായി താവഴികളിലൂടെ ആന്തരികവിഭജനം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പിതൃദായാക്രമത്തിലാണ് താവഴി തുടർന്നു പോകുന്നത്.
ഒരു താവഴിയിലുള്ള അംഗങ്ങളെല്ലാം തന്നെ ഒരു പൊതുപിതാമഹന്റെ തുടർച്ചയാണെന്നാണ് സമുദായാംഗങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചു വരുന്നത്.
സമാനമായ കാഴ്ചപ്പാട് കാസർഗോഡ്, കണ്ണൂർ ജില്ലകളിലായുള്ള തീയസമുദായത്തിലും തുടന്നു വരുന്നുണ്ട്.
ഒരമ്മയുടെ താവഴിപ്രകാരം ഉള്ളവരൊക്കെയും ഒരേ ഇല്ലം ആണെന്നവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ആയതിനാൽ ഒരേ ഇല്ലത്തിൽ നിന്നും തീയർ വിവാഹം കഴിക്കാറില്ല, സഹോദരീ സഹോദരബന്ധമായിരുക്കും ആൺപെൺ കൂട്ടായ്മ എന്നവർ കരുതുന്നു.
മറാഠികൾക്കിടയിലും ഇതേ അവസ്ഥ തന്നെയാണുള്ളത് ഒരേ താവഴിയിൽ നിന്നും അവർ വിവാഹം കഴിക്കാറീല്ല.
വിവാഹം കഴിക്കുന്നതോടെ മറ്റു ഗോത്രത്തിലെ പെൺകുട്ടിയും അവർക്കുണ്ടാവുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളും  പുരുഷന്റെ താവഴിയുടെ ഭാഗമയി മാറുന്നു.
തീയരിൽ പക്ഷേ മറിച്ചാണ്.
മറ്റൊരു ഇല്ലക്കാരിയായ സ്ത്രി പ്രസവിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളും ആ സ്ത്രീയുടെ ഇല്ലക്കാരായിതന്നെ  തുടരുകയാണു ചെയ്യുന്നത്.
മറാഠികൾക്ക് ഓരോ ഗോത്രത്തിനും ദൈവികത കല്പിക്കപ്പെട്ട ചില അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ട്.
കാരമുളക്, കടമ്പുവൃക്ഷം , ചിതൽപ്പുറ്റ് , ആമ , മുയൽ , പക്ഷികൾ എന്നിങ്ങനെ പോവുന്ന അവ.
നൂറിലേറെ താവഴികൾ നിലവിലുണ്ട്.
പ്രാചീനമായ ഇത്തരം കുലചിഹ്നങ്ങളെ ഇന്നും വിവാഹാവസരത്തിൽ മറാഠികൾ ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നുണ്ട്.
ഗോത്രരൂപങ്ങളും കാർഷികരൂപങ്ങളായത് അവരുടെ കാർഷികാഭിരുചിയുടെ സൂചനകൾ തന്നെയാണ്.
മഹാരാഷ്ട്രയിലെ സത്താറ, രത്നഗിരി ജില്ലകളാണ് മറാഠ ബ്രാഹ്മണരുടെ ഉറവിടം.
മധ്യകാലഘടത്തിൽ (13-ആം നൂറ്റാണ്ട്) ഇത്തരേന്ത്യയെ നിരന്തരം ആക്രമിച്ചു വന്നിരുന്ന ഡൽഹി മുസ്ലീം സുൽത്താനേറ്റുകളെ ഭയന്ന് തങ്ങളുടെ ജീവിതമൂല്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനായി പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ തേടിയിറങ്ങിയവരിൽ ഒരുകൂട്ടരായിരിക്കും കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെത്തിയ മറാഠികൾ എന്നു കരുതുന്നു.
മറാഠികളുടെ നേതാവായ ശിവാജിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യവും കർണാടകപ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് തന്റെ രാജ്യവിസ്തൃതി വ്യാപിക്കാനായി ശ്രമിച്ചപ്പോൾ പടനായകരിൽ പെട്ട നല്ലൊരു ശതമാനം മറാഠികൾ ഉൾപ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിപ്പാർത്തിരുന്നു.
നായക്കർ/നായ്ക്കൻ എന്ന പേരു വന്നതിനു പിന്നിലും ശിവജിയുടെ പടനായകർ എന്നതിന്റെ സാമ്യത കാണുന്നു.
ബേക്കൽ കോട്ട നിർമ്മിച്ച ശിവപ്പ നായ്ക്കിന്റെ കഥകൾ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്ന തെളിവായി ശേഷിക്കുന്നുണ്ട്.
പുനംകൃഷി
ഒരുകൂട്ടം ആളുകളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഏകോപിക്കുന്ന പ്രാചീനമായ കൃഷിരീതിയാണു പുനംകൃഷി .
ഒട്ടേറെ ആളുകൾ ചേർന്ന് വലിയൊരു ഭാഗം കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് തീയിട്ട് വിത്തിടുന്ന രീതിയാണു പുനംകൃഷിയുടേത്.
വളക്കൂറു കുറയുന്നതോടുകൂടി അവരാ പ്രദേശം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, തുടർന്ന മറ്റൊരു പ്രദേശം കണ്ടെത്തി കൃഷിയോഗ്യമാക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെ പുനംകൃഷി ചെയ്യാനുള്ള സ്ഥലം അന്വേഷിച്ച് എത്തിച്ചേർന്നവരാവാം മറാഠികൾ എന്നും കരുതി വരുന്നു.
കാരണം പുനംകൃഷി മറാഠികളുടെ പ്രധാന കാർഷികവ്യവസ്ഥതന്നെയായിരുന്നു.
മേൽപ്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിൾ സമിശ്രമായോ ഒറ്റതിരിഞ്ഞോ ആവാം കർണാടകയിലെ കാനറ ഭാഗത്തെത്തിയ മറാഠി കാർഷികവിഭാഗങ്ങൾ പുനം കൊത്തി കേരളത്തിൽ എത്തിയെതെന്ന് അനുമാനിക്കാനാവും.
ഇതു കൂടാതെ മറാഠികൾ ഗോവാക്കാരായിരുന്നുവെന്നും പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ പീഡനത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ കർണാടകയിലേക്കും മലബാറിലേക്കും കിടിയേറിയതാണെന്നും ഉള്ള അഭിപ്രായം ഉണ്ട്.
കള്ളാർ, പനത്തടി പഞ്ചായത്തുകളിലും മറ്റു ചില പഞ്ചായത്തുകളിലുമായി നിരവധി കോളനികൾ ഉണ്ട്.
അവയുടെ പേരുകൾ താഴെകൊടുക്കുന്നു.
ചെറിയ കോളനികളും ഒറ്റയ്ക്കുമായി നിൽക്കുന്ന നിരവധി ആദിവാസി വീടുകളും ഈ പട്ടികയി പെടുത്താതെയും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
നായ്ക്കന്മാർ ഏറെയുള്ള കോളനികളാണിവ.
പനത്തടി പഞ്ചായത്തിലെ കോളനികൾ 1) നെല്ലിത്തോട് 2) കുറുഞ്ഞി 3) പെരുതടി 4) പുള്ളിങ്കോച്ചി 5) ചെമ്പം‌വയൽ 6) കുണ്ടുപ്പള്ളി 7) മാപ്പിളച്ചേരി 8) കടമല 9) മാട്ടക്കുന്ന് 10)  ഓട്ടമല 11) ചാമുണ്ഡിക്കുന്ന് 12) തുമ്പോടി 13) താണിക്കാൽ 14) ഘടിക്കാൽ 15) കാപ്പിത്തോട്ടം 16) വെള്ളക്കല്ല് 17) അച്ചമ്പാറ 18) പുത്തൂരടുക്കം 19) പുളിയാർകൊച്ചി 20) ഉതിരക്കളം 21) വാതിമാടി കള്ളാർ പഞ്ചായത്തിലെ കോളനികളുടെ പേര് 1) പെരുമ്പള്ളി 2) പറക്കയം 3) കരിപ്പാട് 4) നരിന്തേപുന്ന 5) നീലങ്കയം 6) കോഴിമൂല 7) വട്ടിയാർകുന്ന് 8) പുതിയാക്കുടി 9) നീലിമല 10) പെരിങ്കയ 11) അടോട്ടുകയ 12) മണ്ണാത്തിക്കുണ്ട് 13) മുണ്ടോട്ട് ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ
കാർഷിക മേഖലയിൽ താല്പര്യമുള്ളവരും അദ്ധ്വാനശീലരും ലളിതജീവിതം നയിക്കുന്നവരുമാണു മറാഠികൾ.
നായാട്ടും കാർഷികവൃത്തിയുമായിരുന്നു ഇവരുടെ പ്രധാന മേഖല, അതിനാൽ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ പലതും ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
കുടിയേറ്റ കർഷകരുടെ വരവോടെ ഇവരുടെ ഒഅരമ്പരാഗത കാർഷികമേഘനയിൽ തനതായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നുചേർന്നു.
മറാഠികളുടെ പ്രധാന ആരാധനാമൂർത്തി ദേവിയാണ്.
കർണാടകയിലെ ശൃഗേരി മഠമാണിവരുടെ പ്രധാന ആരാധനാകേന്ദ്രം.
എന്നാൽ ഹൈന്ദവ വിശ്വാസപ്രകാരമുള്ള ആരാധനയും ഇവർ ചെയ്തു വരുന്നുണ്ട്.
പെൺകുട്ടി ആദ്യമായി ഋതുമതി അയാൽ അവളെ മൂന്നു തേങ്ങമേൽ ഇരുത്തി, പ്രായം ചെന്ന അഞ്ചു സ്ത്രീകൾകലശം വെച്ച വെള്ളവുമായി അവളെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, ആ വെള്ളം അവളുടെ തലയി ഒഴിക്കുന്നു.
വിവാഹചടങ്ങുകൾ
ബാലവിവാഹം വളരെ പണ്ടുമുതലേ ഇവർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്നു.
വരന്റെ കാരണവന്മാർ മറ്റു ഗോത്രത്തിൽ പെട്ട യോജിച്ച പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടുപിടിച്ച് വിവാഹനിശ്ചയം നടത്തുന്ന രീതിയായിരുന്നു ഇവർ തുടർന്നു വന്നിരുന്നത്.
വധുവിന്റേയും വരന്റേയും അച്ഛന്മാർ വെറ്റിലയും അടക്കയും കൈമാറിയാണ് വിവാഹനിശ്ചയ ദിവസം കണ്ടെത്തുന്നത്.
സ്ത്രീധനമായി വരൻ വധുവിന് ഒരു വരാഹൻ (നാലു രൂപ) കൊടുക്കെണ്ടതാണ്.
അതുപോലെ കറുത്ത മണിയുള്ള മാല, മൂക്കുകുത്തി, ധാരയുടെ സമയത്ത് ധരിക്കേണ്ട പ്രത്യേക മഞ്ഞ സാരി എന്നിവയും വരൻ നൽകണം.
വിവാഹദിവസം രാവിലെ വരനെ ക്ഷൗരം ചെയ്യിച്ചു, അമ്മയോ സഹോദരിയോ എണ്ണ, മഞ്ഞൾ എന്നിവ തേച്ച് കുളിപ്പിക്കണം.
കുളിക്കാൻ പോകുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു കത്തികൊണ്ട് വരൻ വാഴ വെട്ടി മുറിക്കുന്ന പതിവുണ്ട്.
തുടർന്ന് വരനെ പൂജാദീപത്തിന്റെ മുന്നിരുത്തി വേണ്ടപ്പെട്ടവർ അനുമോദിക്കുന്നു.
തുടർന്ന് വരന്റെ കൈയ്യിൽ മൈലാഞ്ചി കൊണ്ട് ചുട്ടി കുത്തുന്നു.
വിവാഹകർമ്മം ബ്രാഹ്മണരാണു ചെയ്യുന്നത്.
വിവാഹസമയത്തു ധാര, കരിമണിമാല കെട്ടൽ,  കുളത്തിൽ വധൂവരന്മാർ  മീൻപിടിക്കൽ മുതലായ ചടങ്ങുകളും ഉണ്ട്.
വിധവാവിവാഹം, പുനർവിവാഹം, വിവാഹമോചനം എന്നിവയും മറാഠികൾക്കിടയിൽ ഉണ്ട്.
ബാൽ സാഠക്
മറാഠികളുടെ പ്രധാന ആഘോഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ബാൽ സാഠക് .
മുതിർന്നവരും കുട്ടികളും ചേർന്ന് നാട്ടിലുള്ള ദുർഭൂതങ്ങളെ  അകറ്റുന്ന ചടങ്ങാണിത്.
ഉണങ്ങിയ വാഴയില കൊണ്ട് ദേഹം പൊതിഞ്ഞ്, വാഴ തന്നെ മുറിച്ചെടുത്ത് കിരീടമുണ്ടാക്കി അതുമണിഞ്ഞ്,  രണ്ടുപേർ സന്ന്യാസികളുടെ വേഷത്തിൽ  ഇവരോടൊപ്പമുണ്ടാവും.
ഇവർ കൂട്ടം ചേർന്ന് നൃത്തം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഊരിലെല്ലാം കറങ്ങിനടന്ന് മുത്താറി , തേങ്ങ , മുളക് , മുതലായവ ശേഖരിച്ച് പാകം ചെയ്ത് എല്ലാവരും കൂടി ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷിക്കുന്ന ചടങ്ങാണിത്.
നമുക്ക് സുഖവും സന്തോഷവും ഉണ്ടാവട്ടെ, ശൃഗേരിയിലെ ശാരാദാംബ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ, നാമെല്ലാം ധനികരാവട്ടെ എന്നവർ പാടിക്കൊണ്ടാണ് നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നത്.
ഗൊംദള പൂജ
അംബഭവാനിയെ ആദരിക്കുന്ന വിശിഷ്ടമായൊരു ചടങ്ങാണ് ഗൊംദള പൂജ .
വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി മുഴുവൻ നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന ഈ പൂജയ്ക്ക് ദേവീ വിഗ്രഹം ശുദ്ധി വരുത്തി, പൂജാസ്ഥാനത്ത് ഇരുത്തി, ഇളനീർ , കള്ള് മുതലായവ വെച്ച് വ്രതമെടുത്ത അഞ്ചുപേർ, കൈയ്യിൽ പന്തവും ഏന്തി മണ്ഡലാകൃതിയിൽ പാട്ടുപാടി നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നു.
ഈ നൃത്തരൂപത്തെ സന്ധിയെന്നു പറയുന്നു.
ഇവരിൽ പ്രധാനിയെ പരശുരാമൻ എന്നാണു വിളിക്കുക.
ഇദ്ദേഹം തുടി കൊട്ടിക്കൊണ്ട് ഉച്ചത്തിൽ ചൊല്ലുന്ന സ്തോത്രം മറ്റുള്ളവർ ഏറ്റുചൊല്ലുന്നു.
പൂജ കഴിഞ്ഞ് ഒരു പന്നിയെ പാചകം ചെയ്ത് മാംസം എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഭക്ഷിക്കുന്നു.
പന്നിബലി പ്രധാന ചടങ്ങായിട്ട് മറ്റൊരു പൂജയും മറാഠികൾക്കിടയിൽ ഉണ്ട്.
ഇവിടെ പരശുരാമൻ എന്നു വിളിപ്പേരുള്ള പ്രധാന പൂജാരി പ്രസാദമായിട്ട് മഞ്ഞളും കുങ്കുമവും നൽകുന്നു.
വെള്ളിയാഴ്ച കൂടാതെ പ്രധാനതെയ്യങ്ങളോടൊപ്പവും ഇവർ ഈ പൂജ നടത്താറുണ്ട്.
അതോടൊപ്പം ഗൊംദള പൂജ ചൊവ്വാഴ്ചയാണു നടത്തുന്നതെങ്കിൽ അതിനെ ആഗമപൂജ എന്നും പറയുന്നു.
മുഖ്യപുരോഹിതർ ജൈനരോ ബ്രാഹ്മണരോ ആയാൽ ഈ പൂജയ്ക്ക് പന്നിയെ കൊല്ലാറില്ല, പകരം കുമ്പളങ്ങ മുറിച്ച് ചടങ്ങ് നിർവ്വഹിക്കുന്നു.
ഭൈരവ പൂജ
ഹൈന്ദവ വിശ്വാസപ്രകാരമുള്ള എല്ലാ ആരധനാക്രമങ്ങളും ഇവർ അനുഷ്ഠിച്ചു പോരുന്നുണ്ട്.
ഇതോടൊപ്പം തന്നെ ഭൈരവ പൂജ, ഗുജൈ പൂജ, ഗുരുള പൂജ എന്നൊക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു പൂജ മറാഠികൾ നടത്തി വരാറുണ്ട്.
പന്നിയെ ബലി നൽകലാണിതിലെ പ്രധാന ചടങ്ങ്.
ഈ ചടങ്ങിൽ പൂജാരിയുടെ കാർമ്മികത്വത്തിൽ അഞ്ചു മുതൽ ഏഴുവരെ ആളുകൾ ചേർന്ന് വെളിച്ചപ്പാടോടുകൂടി കൈയ്യിൽ പന്തങ്ങൾ ഏന്തി രാത്രികാലത്താണിതു നടത്താറുള്ളത്.
ഈ പൂജയിലൂടെ ദൈവത്തെ പ്രസാധിപ്പിക്കുവാൻ സാധിക്കുമെന്നും അങ്ങനെ പ്രസാദിച്ചാൽ മാരക രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തിയും ശാന്തിയും ലഭിക്കുമെന്നും ഇവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
മൃഗബലി നിയമം മൂലം നിരോധിച്ചതിനാൽ പ്രചരണം നടത്തി ഇന്നിത് ആഘോഷിക്കാറില്ല, പകരം അതീവ രഹസ്യമായാണു നടത്തുന്നത്.
മറാഠികൾ മരിച്ചാൽ ശവം ദഹിപ്പിക്കുകയാണു പതിവ്.
തുടർന്ന് പന്ത്രണ്ടു ദിവസം വീട്ടിൽ തെക്കുഭാഗത്ത് ഒരു കിണ്ടി വെള്ളവും, അന്നം കൊണ്ടുള്ള പിണ്ഡവും  വെയ്ക്കുന്നു.
മരിച്ച വ്യക്തിയുടെ ആത്മാവ് ഇത് സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നാണു വിശ്വാസം.
പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം ശൂദ്ധീകരണത്തിനു ശേഷം സദ്യ തയ്യാറാക്കുന്നു.
പിന്നീട് എല്ലാ അമാവാസി ദിവസങ്ങളിലും പരേതനു പിണ്ഡം വെയ്ക്കുന്ന പതിവുണ്ട്.
മരണം കഴിഞ്ഞുള്ള സദ്യയ്ക്ക് (അടിയന്തരം) ഉണക്കലരി മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കാറുള്ളൂ, ക്രിയ ചെയ്യുന്നയാൾ രാത്രി ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിക്കണം.
പൗരസ്ത്യ ക്രിസ്തീയത ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Eastern_Christianity
റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലും  പൌരസ്ത്യദേശത്തും (ദി ഈസ്റ്റ് - അതായതു് പേർഷ്യയും എഡേസ്സയും അടങ്ങുന്ന അസ്സിറിയയും മലങ്കരയും ) ആർമീനിയായിലും വളർന്നുവന്ന സഭകളെയാണു് പൌരസ്ത്യസഭകളെന്നു് വിളിയ്ക്കുന്നതു്.
കിഴക്കുള്ളവർ എന്നാണ്‌ പൗരസ്ത്യർ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം.
യൂറോപ്യരുടെയും ക്രിസ്തീയസഭകളുടെയും പൗരസ്ത്യർ എന്ന വിവക്ഷയും കിഴക്കു് (പൗരസ്ത്യം) എന്ന ഭൂമിശാസ്ത്രപ്രയോഗവും പലപ്പോഴും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്ന വിധം സങ്കീർണമാണു്.
ഗ്രീക്കു് – റോമൻ ലോകവീക്ഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വികസിച്ച സങ്കല്പങ്ങളാണവ.
ഒയ്ക്കുമെനെ
ഗ്രീക്കു് – റോമൻ ലോകവീക്ഷണപ്രകാരം ആകമാനം എന്നും മാനവലോകം എന്നും അർത്ഥമുള്ള ഒയ്ക്കുമെനെ എന്ന പദം പാശ്ചാത്യ റോമാ സാമ്രാജ്യവും പൗരസ്ത്യ റോമാസാമ്രാജ്യവും (ബൈസാന്ത്യം) മാത്രമുൾപ്പെട്ട ലോകത്തെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണു്.
പുറത്തുള്ളവ അപരിഷ്കൃതരുടെ (ബാർബേറിയരുടെ) ലോകവുമാണ്.
യൂറോപ്യരുടെ പ്രയോഗങ്ങളായ പാശ്ചാത്യം, പൗരസ്ത്യം, സമീപപൗരസ്ത്യം , മദ്ധ്യപൗരസ്ത്യം (പശ്ചിമേഷ്യ), വിദൂരപൗരസ്ത്യം (പൂർവേഷ്യ) തുടങ്ങിയ ഭൂമിശാസ്ത്രസങ്കല്പങ്ങളുടെ ഉറവിടവും അതാണു്.
ഇക്കാലത്തു് പാശ്ചാത്യം എന്നു് പറ‍ഞ്ഞാൽ പാശ്ചാത്യ റോമാ സാമ്രാജ്യപ്രദേശങ്ങളും അതു് വളർന്നുണ്ടായ അമേരിക്കയും ഉൾപ്പെടുന്നതാണു്.
പൗരസ്ത്യം എന്നു് പറഞ്ഞാൽ പൗരസ്ത്യ റോമാസാമ്രാജ്യപ്രദേശങ്ങൾ (ചിലപ്പോൾ അസ്സിറിയയും ഇന്ത്യയും ഉൾപ്പെടും-ക്രിസ്തീയ അർത്ഥം മൂലം).
പ്രദേശപരം
ക്രൈസ്തവ സഭകളുടെ ഇടയിൽ കിഴക്കു്(പൗരസ്ത്യം)എന്ന പ്രയോഗം പ്രധാനമായും സഭകളുടെ പേരു്കളിലാണു് നിഴലിയ്ക്കുന്നതു് (സ്ഥലനാമങ്ങളുടെ പേരിലാണു് ക്രൈസ്തവ സഭകൾ പൊതുവേ അറിയപ്പെടുന്നതു്).
റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ വളർന്നു്വന്ന അലക്സാന്ത്രിയ, അന്ത്യോക്യ, കുസ്തന്തീനോപൊലിസ് എന്നീ മൂന്നു് പാത്രിയർക്കാസന സഭകളും 
പൌരസ്ത്യത്തിൽ(ദി ഈസ്റ്റ് - അതായതു് പേർഷ്യയും എഡേസ്സയും അടങ്ങുന്ന അസ്സിറിയയും മലങ്കരയും) വളർന്നുവന്ന നെസ്തോറിയൻ - ഓർത്തഡോക്സ് പൌരസ്ത്യ കാതോലിക്കാസന സഭകളും ആർമീനിയൻ അപ്പോസ്തോലിക സഭയുമാണു് കിഴക്കൻ സഭകൾ.
റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെ സഭകൾ
റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ വളർന്നുവന്ന സഭകൾ.
പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കാ സഭകൾ ബൈസാന്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ അംഗസംഖ്യ: 22കോടി അന്ത്യോക്യാ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗസംഖ്യ: 17 ലക്ഷം (ശീമക്കാർ  5  ലക്ഷം,ഇന്ത്യക്കാർ 12 ലക്ഷം – അതിൽ പകുതി അന്ത്യോക്യാ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ കീഴിൽ നേരിട്ടും  പകുതി യാക്കോബായ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനി സഭയുടെ കാതോലിക്കയുടെ കീഴിലുമാണു്.) അലക്സാന്ത്രിയൻ ഈഗുപ്തായ ഒർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗസംഖ്യ: 90 ലക്ഷം എത്തിയോപ്പിയാ ഒർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗസംഖ്യ: നാലരക്കോടി എറിത്രിയാ ഒർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗസംഖ്യ: ഒന്നരക്കോടി കിഴക്കിന്റെ സഭ
പൌരസ്ത്യത്തിൽ(ദി ഈസ്റ്റ് - അതായതു് പേർഷ്യയും എഡേസ്സയും അടങ്ങുന്ന അസ്സിറിയയിലും മലങ്കരയിലും)വളർന്നുവന്ന സഭകൾ.
അസ്സീറിയൻ പൗരസ്ത്യ സഭ അംഗസംഖ്യ: നാലു് ലക്ഷം പുരാതന പൗരസ്ത്യ സഭ അംഗസംഖ്യ: ഒരു ലക്ഷം ആർമീനിയായിലെ സഭ
ആർമീനിയൻ അപ്പോസ്തോലിക സഭ അംഗസംഖ്യ: 30 ലക്ഷം മുഴുവൻ ആർമീനിയരുടെയും സിംഹാസനം കിലിക്യാ സിംഹാസനം വിശ്വാസപരം
വിശ്വാസപരമായി കാഴക്കൻ സഭകൾ മൂന്നു് വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്നു.
ബൈസാന്ത്യ ഒർത്തഡോക്സ് സഭ
ബൈസാന്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ അംഗസംഖ്യ: 22കോടി കിഴക്കിന്റെ സഭ അസ്സിറിയൻ പൌരസ്ത്യ സഭ അംഗസംഖ്യ: നാലു് ലക്ഷം പുരാതന പൌരസ്ത്യ സഭ അംഗസംഖ്യ: ഒരു ലക്ഷം ഓറീയന്റൽ ഒർത്തഡോക്സ് സഭ അന്ത്യോക്യാ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗസംഖ്യ: 17 ലക്ഷം (ശീമക്കാർ  5  ലക്ഷം,ഇന്ത്യക്കാർ 12 ലക്ഷം – അതിൽ പകുതി അന്ത്യോക്യാ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ കീഴിൽ നേരിട്ടും  പകുതി യാക്കോബായ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനി സഭയുടെ കാതോലിക്കയുടെ കീഴിലുമാണു്.) അലക്സാന്ത്രിയൻ ഈഗുപ്തായ ഒർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗസംഖ്യ: 90 ലക്ഷം എത്തിയോപ്പിയാ ഒർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗസംഖ്യ: നാലരക്കോടി എറിത്രിയാ ഒർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗസംഖ്യ: ഒന്നരക്കോടി ആർമീനിയൻ അപ്പോസ്തോലിക സഭ (മുഴുവൻ ആർമീനിയരുടെയും സിംഹാസനം) ആർമീനിയൻ അപ്പോസ്തോലിക സഭ(കിലിക്യാ സിംഹാസനം) പൗരസ്ത്യസഭ എന്ന പ്രയോഗം പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ എന്ന പ്രയോഗം
താഴെ പറയുന്നവയെയെല്ലാം പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ എന്നു് തർജമചെയ്യാറുണ്ടു്.
ഈസ്റ്റേൺ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ (ബൈസാന്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ)
പൗരസ്ത്യ റോമാസാമ്രാജ്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ .
ബൈസാന്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്കു് പൗരസ്ത്യ റോമാസാമ്രാജ്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ആണു് പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ എന്ന പേരുള്ളതു്.
ഓറീയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ (പ്രാചീന ഓർത്തഡോക്സ് സഭ)
ഓറീയന്റൽ എന്ന പദത്തിനു് പൗരസ്ത്യം എന്ന അർത്ഥമുണ്ടു്.
ഈ അർത്ഥത്തിൽ പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ എന്നപ്രയോഗമുണ്ടു്.
പൗരസ്ത്യ സഭ എന്ന പ്രയോഗം കിഴക്കിന്റെ സഭ താഴെ പറയുന്നവയെയെല്ലാം പൗരസ്ത്യ സഭ എന്നു് തർജമചെയ്യാറുണ്ട് (പാശ്ചാത്യ സഭയൊഴിച്ചുള്ളവയെയെല്ലാം ഒരുമിച്ചും ഒറ്റയ്ക്കും) പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ( ബൈസാന്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ) ഓറീയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കാ സഭകൾ പരിപൂർണ്ണ സ്വതന്ത്ര സഭകൾ മലബാർ സ്വതന്ത്ര സുറിയാനി സഭ മലങ്കര മാർത്തോമ്മാ സുറിയാനി സഭ കിഴക്കു് ഒക്കെയുടെ
അന്ത്യോക്യൻ ഗ്രീക്ക് ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെയും അന്ത്യോക്യാ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെയും അന്ത്യോക്യാ പാത്രിയർക്കീസു്മാരുടെ സ്ഥാനികനാമത്തിലെ അന്ത്യോക്യയുടെയും കിഴക്കു് ഒക്കെയുടെയും (ആന്റിയോക് ആന്റ് ഓൾ ദി ഈസ്റ്റ്) എന്ന പ്രയോഗത്തിലെ കിഴക്കു് റോമാസാമ്രാജ്യത്തിലെ കിഴക്കൻ പ്രവിശ്യയെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണു്.
പൗരസ്ത്യ ക്രിസ്തുമതം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Eastern_Christianity
പൌരസ്ത്യ ക്രിസ്തുമതം എന്ന പ്രയോഗം കിഴക്കിലെ ക്രിസ്തുമത പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള സഭകളെ വിളിക്കുവൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
പൌരസ്ത്യ-പാശ്ചാത്യ ശീശ്മ കാരണമായണ് ഇങനെ ഒരു പ്രയോഗം ഉണ്ടായത്.