smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
നിയോ ക്ലാസിസവും സറിയലിസവും   (1919-1929) പ്രമാണം:Pablo Picasso, 1918, Pierrot, oil on canvas, 92.7 x 73 cm, Museum of Modern Art.jpg പാബ്ലോ പിക്കാസോ, 1918, പിയറോട്ട് , ഓയിൽ ഓൺ ക്യാൻവാസ്, 92.7 x 73 cm, മ്യൂസിയം ഓഫ് മോഡേൺ ആർട്ട് , ന്യൂ യോർക്ക് പ്രമാണം:Pablo Picasso, 1919, Sleeping Peasants, gouache, watercolor and pencil on paper, 31.1 x 48.9 cm, Museum of Modern Art, New York.jpg പാബ്ലോ പിക്കാസോ, 1919, സ്ലീപ്പിങ്ങഅ പെസന്റ്‍സ് , ഗൗച്ച്, വാട്ടർക്കളർ ആന്റ് പെൻസിൽ ഓൺ പേപ്പർ, 31.1 x 48.9 cm, മ്യൂസിയം ഓഫ് മോഡേൺ ആർട്ട്
1917 -ലാണ്  പിക്കാസോ ഇറ്റലിയിലേക്കുള്ള തന്റെ ആദ്യത്തെ യാത്ര നടത്തിയത്.
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിനു ശേഷമുള്ള  പ്രക്ഷുബ്ധമായ കാലഘട്ടത്തിൽ  അദ്ദേഹം നിയോക്ലാസിസിസം ശൈലിയിൽ  ചിത്രങ്ങൾ വരക്കുവാൻ തുടങ്ങി.
സാമ്പ്രദായിക ശൈലിയിലേക്കുള്ള ഈ തിരിച്ചുപോക്ക്  കലാചരിത്ര പുസ്തകങ്ങൾ  റിട്ടേൺ ടു ഓർഡർ എന്നപേരിൽ  അറിയപ്പെടുന്നു.
ആൻഡ്രിയ ഡെറൈയൻ,ഡോർജിയോ ഡി ചിരികോ,ഗിനോ സെവിരിനി,ജീൻ മെറ്റ്സിങ്കർ  എന്നിവരുൾപെടെ 1920 കളിലെ മിക്ക യുറോപ്പ്യൻ, കലാകാരന്മാരും ഈ ശൈലി സ്വീകരിച്ചു.
ന്യൂ ഒബ്ജക്റ്റിവിറ്റി (നവ വസ്തുനിഷ്ഠത), നൊവേക്കാന്റോ ‍ഇറ്റാലിയാനോ ( ഇറ്റാലിയൻ 1900  ) എന്നീ  പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടേയും വക്താക്കളായിരുന്നു ഇവരൊക്കെ.
പിക്കാസോയുടെ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ  രചനകളിൽ   റാഫേലിന്റേയും, ഇൻഗ്രസ്സിന്റേയും, സ്വാധീനം പ്രകടമാണ്.
1925-ൽ റെവല്ല്യൂഷൻ സർറിയലിസ്റ്റെ എന്ന മാഗസിനിൽ, അയഥാർത്ഥവാദ എഴുത്തുകാരനും,കവിയുമായ ആൻഡ്രിയ ബ്രെട്ടെൻ സർറിയലിസവും ചിത്രമെഴുത്തും എന്ന പേരിൽ ഒരു ലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
അതിൽ    "പിക്കാസോ തങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലൊരാളാണ് " എന്ന് പ്രസ്താവിച്ചു.
അതേ ലക്കത്തിൽ  ലെദു മോസെൽ ദാവിഞ്ഞ്യോൺ  എന്ന ചിത്രത്തിൻറെ പകർപ്പ് ആദ്യമായി  പ്രകാശം കണ്ടു.
എന്നിരുന്നാലും സർറിയലിസം കൂട്ടായ്മയുടെ  1925-ലെ പ്രദർശിനിയിൽ   പിക്കാസോ ക്യൂബിസ്റ്റ് പെയിന്റിങ്ങുകൾ മാത്രമേ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
സറിയലിസം മാനിഫെസ്റ്റോയിലെ   "അബോധമനസ്സിന്റെ  മായം ചേർക്കാത്ത ആത്മപ്രകാശനമാണ് സറിയലിസം  " എന്ന     അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തവുമായി  പികാസോക്ക്  പൂർണമായി പൊരുത്തപ്പെടാനായില്ല.
അന്തർവികാരങ്ങളെ  യഥാതഥം പ്രകാശിപ്പിക്കാനായി   തൻറേതായ  പ്രതീകങ്ങളും രൂപ വിന്യാസങ്ങളും രൂപകല്പന ചെയ്യുന്നതിൽ മുഴുകി.
"ഹിംസയുടെ വിളയാട്ടം, അബോധമനസ്സിലെ കൊടും ഭീതികൾ,  ശൃംഗാരലഹരി ഇതൊക്കെ    1909 മുതൽ  വൻതോതിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെടുകയോ,   ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്" എന്നാണ് കലാ ചരിത്രകാരനായ മെലിസ്സ മക്ക്ക്വില്ലാൻ എഴുതിയത്.
പിക്കാസോയുടെ ശൈലിയിൽ വന്ന ഈ മാറ്റത്തിനു പിന്നിൽ ,   ക്യൂബിസത്തിലെ  വസ്തുവിന്യാസങ്ങളുടെ   സ്വാധീനവും ഉണ്ടെങ്കിലും   "  അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ ചട്ടക്കൂട്ടിൽ പ്രതീകങ്ങളുടെ സ്വേച്ഛാവിഹാരം, (ഉദാഹരണത്തിന് ലെദുമോസെൽ ദാവിഞ്യോൺ എന്ന ചിത്രത്തിൽ),   ആദിമവും പ്രാകൃതവുമായ എന്തോ ഒന്നിനെ ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു" എന്നും  "പികാസോയുടെ  പ്രതീകാത്മകമായ  പെയിന്റിങ്ങുകൾ  ദുർഗ്രാഹ്യമായ അന്തരാളത്തിൻറെ  പ്രതിധ്വനിയാണ്"  എന്നുമാണ് എന്നാണ് മക്ക്ക്വില്ലാൻ എഴുതിയത്.
"പ്രാഗ് രൂപകങ്ങളോടും(പ്രിമിറ്റിവിസം)  "," ലൈംഗികതയോടും (എറോട്ടിസം)" പികാസോക്ക്  തോന്നിയിരുന്ന ആകർഷണത്തെ സറിയലിസം  പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചു.
പ്രമാണം:PicassoGuernica.jpg ഗ്വെർണ്ണിക്ക , 1937, മുസിയോ റൈന സോഫിയ ആഗോളവേദിയിലേക്ക് (1930-1939)
1930 കാലഘട്ടത്തിൽ, ഹാർലിക്വിനിനു പകരം മിനോടോർ പികാസോ  ചിത്രങ്ങളിലെ പുനരാവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന മുദ്രയായി മാറി.
സറിയലിസ്റ്റുകൾക്കിടയിൽ ഏറെ പ്രചാരമുണ്ടായിരുന്ന പ്രതീകമായിരുന്നു  മിനോടോർ.
പികാസോയുടെ  വിശ്വപ്രശസ്ത ചിത്രമായ ഗെർണികയിൽ ഈ രൂപം കാണാം.
അംബ്രോയ്സ് വോളാർഡ് എന്ന കലാകുതുകിയുടെ  ആവശ്യപ്രകാരം  വോളാർഡ് പരമ്പര  എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന  നൂറോളം  എച്ചിങ്ങുകൾ  പികാസോ സൃഷ്ടിച്ചു.
കാമുകി  മരിയ-തെരേസ വാൾട്ടറും, മിനോടോറുമാണ്   വോളാർഡ് പരമ്പരയിലെ  മുഖ്യ  വിഷയങ്ങൾ .
ഗെർണിക
സ്പാനിഷ് സിവിൽ യുദ്ധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നടന്ന ജർമൻ ബോംബാക്രമണത്തിൽ  ഗെർണിക തകർന്നടിഞ്ഞതിനെ    അടിസ്ഥാനമാക്കി വരച്ചതാണ് പിക്കാസോയുടെ പ്രശസ്ത ചിത്രമായ ഗെർണിക .
അതി വിസ്തൃതമായ കാൻവാസിൽ വരക്കപ്പെട്ട ഈ ചിത്രം  യുദ്ധത്തിൻറെ വിവിധവശങ്ങളെ, അതായത്  മനുഷ്യത്വമില്ലായ്മ,  മൃഗീയത, നിരർഥകത, എന്നിവയേയൊക്കെ  ചിത്രീകരിക്കുന്നു.
ഇതിലെ പ്രതീകങ്ങൾക്ക് വ്യാഖ്യാനം ആവശ്യപ്പെട്ടവരോട്   പിക്കാസോയുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു, "പ്രതീകങ്ങളെ  നിർവചിക്കുക ചിത്രകാരൻറെ  ചുമതലയല്ല. അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ അയാൾക്കത് വാക്കകളിൽ എഴുതി വെളിപ്പെടുത്താമായിരുന്നല്ലോ.  കാണികളോരോരുത്തരും  ഈ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി,  സ്വന്തം രീതിയിൽ  വ്യാഖ്യാനിച്ച് മനസ്സിലാക്കണം".
1937-ൽ പാരിസിൽ നടന്ന അന്താരാഷ്ട്രീയ പ്രദർശിനിയിൽ, സ്പാനിഷ് പവിലിയണിൽ  ഗെർണിക പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
പിന്നീട് പികാസോ, മാറ്റിസ്, ബ്രാക്, ലോറൻസ് എന്നീ ചിത്രകാരന്മാരുടെ മൊത്തം 118 ചിത്രങ്ങളടങ്ങിയ പ്രദർശിനി യൂറോപിൽ മറ്റു പലയിടങ്ങളിലും പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ  അതിലെല്ലാം നടുനായകമായിരുന്നത് ഗർണികയായിരുന്നു.
1939-ൽ സ്പെയിനിൻറെ ഭരണം  പട്ടാളമേധാവിയും സ്വേച്ഛാധിപതിയുമായിരുന്ന  ഫ്രാൻസിസ്കോ ഫ്രാങ്കോയുടെ  കൈകളിലായി.
പികാസോയുടെ വ്യക്തമായ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ച്  ഗർണിക ന്യൂയോർകിലെ മ്യൂസിയം ഓഫ് മോഡേൺ ആർട്ടിന് കൈമാറപ്പെട്ടു.
സ്പെയിൻ ജനാധിപത്യരാഷ്ട്രമായശേഷം 1981-ൽ,ചിത്രം സ്പെയിനിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുകയും കാസോൺ ഡെൽ ബ്യീവെൻ റെട്ടിറോ എന്ന മ്യൂസിയത്തിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
1992-ൽ ഈ ചിത്രം മാഡ്രിഡിലെ റെയിന സോഫിയ മ്യൂസിയത്തിൽ  ഉദ്ഘാടന ദിവസം തന്നെ  പ്രദർശനത്തിനായി വയ്ക്കപ്പെട്ടു.
1939-40കളിൽ  ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റിയിലെ മ്യൂസിയം ഓഫ് മോഡേൺ ആർട്ടിന്റെ ( മോമ എന്നു ചുരുക്കപ്പേര്) ഡയറക്ടർ  ആൽഫ്രെഡ് ബാർ  പികാസോയുടെ കടുത്ത ആരാധകനായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം  പികാസോയുടെ  അന്നു വരെയുള്ള രചനകളുടെ ഒരു മഹാ പ്രദർശിനി  സംഘടിപ്പിച്ചു.
പികാസോ എന്ന കലാകാരനെ  അമേരിക്കൻ ജനതക്ക്  പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കാൻ  ഇത് സഹായകമായി.
സമാകാലീനരായ കലാകാരന്മാരും കലാനിരൂപകരും , പികാസോയുടെ പെയിന്റിങ്ങുകളെ അതിഗഹനമായി പഠിക്കുകയും  പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇത്  പികാസോക്ക്  ഏറെ  ജനപ്രീതി  നേടിക്കൊടുത്തു.
രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധവും അതിനുശേഷവും (1939- 1949)
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് പികാസോ പാരീസിൽ തന്നെ താമസിച്ചു,  പാരീസ് നാത്സി അധീനതയിലായിരുന്നു.
കലയെ സംബന്ധിച്ചുള്ള  പിക്കാസോയുടെ ആശയങ്ങളും  വീക്ഷണങ്ങളും   നാസിചിന്താഗതിയുമായി  പൊരുത്തമുള്ളവയായിരുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ തന്റെ ചിത്രങ്ങൾ അദ്ദേഹം ആ സമയത്ത് പ്രദർശിപ്പിച്ചില്ല.
മാത്രമല്ല ജർമൻ ചാരവ്യൂഹമായ ഗസ്റ്റപ്പോ വഴി  ക്ലേശങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടിയും വന്നു.
ഒരിക്കൽ പികാസോയുടെ  ഒരു  അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ പരിശോധനക്കെത്തിയ  ഒരു ജർമൻ ഗെസ്റ്റപോ ഓഫീസർ ഗെർണിക എന്ന പെയിന്റിങ്ങിന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ട്  ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു,"ഇത് ചെയ്തത് നീയണോ " പിക്കാസോയുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു, "അല്ല, അത് ചെയ്തത് നീയാണ്"
പിന്നീടദ്ദേഹം തന്റെ സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് ഉൾവലിഞ്ഞ് , വീണ്ടും പെയിന്റ് ചെയ്യാൻ ആരംഭിച്ചു.
സ്റ്റിൽ ലൈഫ് വിത്ത് ഗിത്താർ (1942) ദി ചാർനെൽ ഹൗസ് (1944 - 48) പോലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ വരക്കുന്നത്  ഈ സമയത്താണ്.
ജെർമൻകാർ വെങ്കല വാർപ്   നിരോധിച്ചിരുന്നു,  എന്നിട്ടും ഫ്രെഞ്ച് പ്രതിരോധസംഘം ഒളിപ്പിച്ചു കടത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന  വെങ്കലം അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ച് ശില്പങ്ങൾ നിർമിച്ചു.
പാരിസിലെ ജർമൻ അധികാരികൾ സംശയാലുക്കളായി, പികാസോ അവരുടെ നോട്ടപ്പുള്ളിയായിത്തുടർന്നു കണ്ടെബ്രറി ഫ്രെഞ്ച് പെയിന്റേഴ്സ് ആന്റ് പാബ്ലോ പിക്കാസോ സെറാമിക്ക്സ്സ് എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു എക്സിബിഷൻ നാഷ്ണൽ മ്യൂസിയം ഇൻ വാർസൗ -വിൽ വച്ച് നടക്കുമ്പോൾ സ്റ്റാനിസ്ലോ ലോറെന്റ്സ് പിക്കാസോയെ ആ മ്യൂസിയത്തിലൂടെ നയിച്ചു.
പിക്കാസോ ആ വാർസൗ മ്യൂസിയത്തിനുവേണ്ടി തന്റെ ഒരു ഡസനോളം സെറാമിക്കുകളും, ഡ്രോയിങ്ങുകളും,നിറ പ്രിന്റുകളും നൽകിയിരുന്നു,.
സാഹിത്യരചനകൾ
ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ എഴുത്ത്  മറ്റൊരു ആത്മപ്രകാശന മാർഗ്ഗമായി പികാസോ  പരീക്ഷിച്ചു.
1935 -നും 1959 -നും ഇടയ്ക്കായി അദ്ദേഹം 300 -ഓളം കവിതകൾ രചിച്ചു.
അവയിൽ പലതിനും പേരില്ലായിരുന്നില്ലെങ്കിലും ,കൃത്യമായി   തിയ്യതിയും ചെലപ്പോൾ സ്ഥലവും  രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
(ഉദാഹരണത്തിന് "പാരിസ് 16 മെയ് 1936").
രചനകളിലെ  അരോചകതയും    ലൈംഗികാസക്തിയും  പലപ്പോഴും  അശ്ലീലപരമായിരുന്നു (സ്കാറ്റോളജി) .
ഡിസൈയർ കോട്ട് ബൈ ദി ടെയിൽ (1941) , ദി ഫോർ ലിറ്റിൽ ഗേൾസ് (1949) എന്നീ ദുർഗ്രാഹ്യ നാടകങ്ങൾ  അസംബന്ധനാടകങ്ങളായാണ് നിരൂപകർ  വീക്ഷിച്ചത്.
ഫ്രാൻസ്വാ ഗീലോ
1944 -ൽ  അറുപത്തിമൂന്നുകാരനായ പികാസോക്ക്    ഇരുപത്തിമൂന്നുകാരിയും കലാ വിദ്യാർത്ഥിനിയുമായിരുന്ന  ഫ്രാൻസ്വാ ഗിലോയിൽ    താത്പര്യം ജനിച്ചു.
അക്കാലത്തെ പെൺസുഹൃത്തായിരുന്ന  ഡോറാ മാറുമായുള്ള ബന്ധം  പികാസോക്ക്  മടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പികാസോയും ഗിലോയും  ഒരുമിച്ചുജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
1947 -ൽ   ക്ലൗഡ് എന്ന  മകനും  , 1949- ൽ  പലോമ എന്ന  മകളും ഈ ബന്ധത്തിൽ ജനിച്ചു.
ഗിലോയുടെ  1964- ൽ ഗിലോ എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലൈഫ് വിത്ത് പിക്കാസോ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ    പികാസോ തന്നെ  പീഡിപ്പിച്ചതും  അദ്ദേഹത്തിന് ഒരേ സമയം നിരവധി സ്ത്രീകളുമായുണ്ടായിരുന്ന വേഴ്ചകളെപ്പറ്റിയും  ഗിലോ വിവരിക്കുന്നു.
അതിന്റെ ഫലമായാണ്   തന്റെ മക്കളേയും കൂട്ടി പികാസോയിൽ നിന്ന് അകലാൻ  താൻ  നിർബന്ധിതയായതെന്നും എഴുതുന്നുണ്ട്.
ഇത് പിക്കാസോയ്ക്ക് വലിയ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു.
അവസാനത്തെ  രണ്ടര പതിറ്റാണ്ട് ( 1949-1973)
ഇതിനകം പികാസോ പ്രശസ്തിയും സമ്പത്തും നേടിയെടുത്തിരുന്നു.
പാരിസിൽ ഗോഥിക് മാതൃകയിൽ വലിയൊരു മാളിക  പണി കഴിപ്പിച്ചിരുന്നു.
തെക്കൻ ഫ്രാൻസിലെ സുഖവാസ കേന്ദ്രങ്ങളായ  പല നഗരങ്ങളിലും  സ്വന്തമായ ബംഗ്ലാവുകളും വിലക്കു വാങ്ങി.
കലയോളം തന്നെ ആഡംബരപൂർണമായ സ്വകാര്യജീവിതവും പികാസോക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
കലാപരമായ നേട്ടങ്ങൾക്കുപുറമെ, പിക്കാസോ ചില  സിനിമകളിലും സ്വയം താനായിത്തന്നെ  പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, ജീൻ കോക്തു -വിന്റെ ടേസ്റ്റ്മെന്റ് ഓഫ് ഓർഫിയസ് എന്ന സിനിമയിൽ ഒരു ചെറുതും, പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ കഥാപാത്രമായും അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്.1955-ൽ അദ്ദേഹം ഹെൻറി ജോർജസ് ക്ലൈസോട്ട് സംവിധാനം ചെയ്ത ലി മിസ്റ്റ്രെ പിക്കാസോ (ദി മിസ്റ്ററി ഓഫ് പിക്കാസോ) എന്ന സിനിമ നിർമ്മിക്കാനായി സഹായിച്ചു.
അമേരിക്കയിലെ ഷിക്കാഗോയിൽ ഉള്ള പിക്കാസോയുടെ ശില്പം
1949-ന്റെ മദ്ധ്യേയായി ഫിലദെൽഫിയ മ്യൂസിയം ഓഫ് ഓഫ് ആർട്ട് -ൽ വച്ച് നടന്ന തേർഡ് സ്കൾപ്പ്ച്ചർ ഇന്റെർനാഷ്ണൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച 250 ശിൽപ്പികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു പിക്കാസോ.1950 കളിൽ, പിക്കാസോയുടെ രചനാ ശൈലി വീണ്ടും മാറി, അത്   മൺമറഞ്ഞ  ചിത്രകാരന്മാരുടെ  സൃഷ്ടികളെ പുനരാവിഷ്കരിക്കുന്നതിലായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ബേലാസ്കെസിന്റെ  ലാസ് മെനിനാസിനെ ആധാരമാക്കി  ഒരു നിര ചിത്രങ്ങൾ രചിച്ചത് .
കൂടാതെ ഫ്രാൻസിസ്കോ ഗോയ , നിക്കോളാസ് പൗസിൻ , എദ്വാർ മാനെ , ഗുസ്താവ് കൂർബെ , യൂജിൻ ഡെലാക്രൂ എന്നിവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയും അദ്ദേഹം ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു.
ജനവീവ് ലാപോർ
തന്നക്കാൾ  ഏറെ ചെറുപ്പമായ  നിരവധി  സ്ത്രീകളുമായി  പിക്കാസോ  ഹ്രസ്വമെങ്കിലും തീവ്രമായ  ബന്ധത്തിലേർപെട്ടു.
ഗിലോയുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിൽക്കെയാണ് ജെനീവിവ്  ലാപ്പോറു മായി ആറ് ആഴ്ച നീണ്ടുനിന്ന വേഴ്ച.
ജനവീവ്   ഗിലോയേക്കാൾ നാല് വയസ്സ്  ചെറുപ്പമായിരുന്നു.
70-ാം വയസ്സിൽ  പികാസോ രൂപം നല്കിയ  പല  പെയിന്റിങ്ങുകളിലും, ഇങ്ക് ഡ്രോയിങ്ങുകളിലും , പ്രിന്റുകളിലുമെല്ലാം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രമേയമുണ്ട്-  അതിസുന്ദരിയും ചെറുപ്പക്കാരിയുമായ സ്ത്രീയിൽ  പ്രണയവിവശനായ  വയസ്സനും, കുള്ളനും , വിരൂപനും, അപഹാസ്യനുമായ  ഒരു പുരുഷൻ.
ജാക്വിലിൻ റോക്വെ
ഫ്രെഞ്ച് റിവേറിയയിലെ വല്ലാവുറിസ്സിലെ മഡോറ കളിമൺശാലയിൽ  (മഡോറ പോട്ടറി)  ശില്പങ്ങൾ നിർമ്മിക്കവേയാണ്   പികാസോ  അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ജാക്ക്വെലീൻ റോക്കുവെയുമായി (1927 - 1986) പരിചയത്തിലായത്.
ജാക്വിലിൻ  പിക്കാസോയുടെ കാമുകിയായി പിന്നീട്   1961-ൽ  രണ്ടാമത്തെ ഭാര്യയാകുകയും ചെയ്തു.
ഈ വിവാഹബന്ധം  പിക്കാസോയുടെ അന്ത്യം വരേയും  നിലനിന്നു.
ഇവരിരുവരും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം ഗിലോക്കെതിരേയുള്ള പ്രതികാരത്തിന്റേതുകൂടിയായിരുന്നുവെന്ന്  അഭിപ്രായമുണ്ട്.
പിക്കാസോയുടെ പ്രോത്സാഹനത്തിൽ ഗിലോ തന്റെ ആദ്യ ഭർത്താവ്  ലുക് സൈമണിൽ നിന്ന്  1962- വിവാഹവിച്ഛേദം നേടി,  പികാസോയെ നിയമപരമായി വിവാഹം കഴിക്കാൻ തയ്യാറായി.
പികാസോയിൽ തനിക്കുണ്ടായ  മക്കൾക്ക് , നിയമസാധുത നേടുകയും അവരെ  പികാസോയുടെ സ്വത്തിന്  അനന്തരാവകാശികളാക്കുകയും  ചെയ്യാനുള്ള ഒരു ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് ഗിലോ ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചത്.
എന്നാൽ  ഗിലോ  വിവാഹമോചനത്തിന് അപേക്ഷിക്കുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ  പികാസോ  റോക്വേ യെ രഹസ്യമായി വിവാഹം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഈ ചതി   പികാസോയും ഗീലോയുമായുള്ള ബന്ധത്തെ വഷളാക്കി.
തന്റെ സന്താനങ്ങളായ   ക്ലൗഡുമായും, പലോമയുയമായും പികാസോവിന് സുഖകരമായ  ബന്ധം ഒരിക്കലും ഉണ്ടായില്ല.
ഇതിനു ശേഷമാണ്  ഫ്രാൻസ്വാ ഗീലോ  പികോസയുമായുള്ള ജീവിതം എന്ന തന്റെ പുസ്തകം എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.
പികാസോ ഇതൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നില്ല.
ഫ്രാൻസ്വാ ഗീലോ പിന്നീട്  നോബൽ ജേതാവും പോളിയോ വാക്സിൻറെ  ഉപജ്ഞാതാവുമായ  യോനാസ് സാൾകിനെ 1970-ൽ  വിവാഹം കഴിച്ചു .
ഷികാഗോ പികാസോ ശില്പം
ഷികാഗോയിൽ പൊതുസ്ഥലത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കാനായി 50 അടി (15 മീ) ഉയരമുള്ള ഒരു ശിലപ്ം നിർമ്മിക്കാൻ അധികാരികൾ പികാസോയെ ചുമതലപ്പെടുത്തി.
ഈ ശില്പം ഷികാഗോ പികാസോ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
ഏറെ  ഉത്സാഹത്തോടെയാണ് പികാസോ  ഈ ചുമതല ഏറ്റെടുത്തത്.
അവ്യക്തവും,അമൂർത്തവുമായ ശില്പം  വിവാദങ്ങൾക്കു വഴിവെച്ചു.
ശില്പം  പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന രൂപം എന്തെന്ന് വ്യക്തമല്ല.
അത് ഒരു പക്ഷിയോ,ഒരു കുതിരയോ, സ്ത്രീയോ  അതുമല്ലെങ്കിൽ അമൂർത്തമായ മറ്റെന്തോ.
1967-ൽ ലോകസമക്ഷം അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ട  ഈ ശില്പം  ഷികാഗോ നഗരമധ്യത്തിലെ   ഏറ്റവും അറിയപ്പെടുന്ന  അടയാളമാണ്.
ശില്പത്തിനായി   $100,000  അധികൃതർ നൽകാൻ തയ്യാറായെങ്കിലും   അതു സ്വീകരിക്കാതെ   ഷികാഗോ  നഗരത്തിലെ ജനങ്ങൾക്ക് സമ്മാനമായി നൽകുകയാണുണ്ടായത്.
പിക്കാസോയുടെ അവസാനത്തെ ചിത്രങ്ങൾ വിവിധ രീതികളുടെ ഒരു സമ്മിശ്രമായിരുന്നു.
ജീവിതാവസാനം  സർഗശൈലിയിൽ  പരിവർത്തനങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.
തന്റെ മുഴുവൻ ഊർജ്ജവും ശ്രദ്ധയും  കലയിൽ മാത്രം  കേന്ദ്രീകരിച്ച പികാസോ  നിർഭയനും നിർലജ്ജനുമായതായി നിരൂപകർ വിമർശിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളിൽ  വർണോജ്വലതയും വികാരതീവ്രതയും നിറഞ്ഞു നിന്നു.
1968 - 1971 കാലഘട്ടത്തിൽ  പെയിന്റിങ്ങുകളുടേയും എച്ചിങ്ങുകളുടേയും അനർഗള പ്രവാഹം തന്നെ ഉണ്ടായി.
ഒരു പടുകിഴവൻറെ ലൈംഗികവികൃതികൾ എന്നും,  ഭാവനാശക്തി വറ്റിവരണ്ട കലാകാരൻറെ കോമാളിത്തമെന്നും  വിമർശകർ ആക്ഷേപിച്ചു.
പക്ഷെ പിക്കാസോയുടെ മരണത്തിന് ശേഷം ,  കലാരംഗം അബ്സ്റ്റാക്റ്റ് ശൈലിയിൽ നിന്ന്  വീണ്ടും മുന്നോട്ടു പോയപ്പോൾ   നിയോ എക്സപ്രഷനിസം എന്ന പുത്തൻപുതു ശൈലിയുടെ  നാന്ദികളാണ് ഇവയൊക്കെ എന്നു വിലയിരുത്തപ്പെട്ടു.
പികാസോയും  ഭാര്യ ജാക്ക്വെലിനും ചേർന്ന്  സുഹൃത്തുക്കളെ വിരുന്നിനു വിളിച്ചിരിക്കെയാണ് പൊടുന്നനെ ഹൃദയാഘാതം മൂലം പികാസോ നിര്യാതനായത്.
സംഭവം നടന്നത്    1973 ഏപ്രിൽ 8ന് മൂഷായിൽ വച്ചായിരുന്നു .
ഐക്സാ പോവാക്കടുത്ത്    വോവ്നാഗ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന അതിവിശാലമായ മാളികവീട്ടിലെ പുരയിടത്തിലാണ്  പികാസോയെ അടക്കിയത്.
1958 ലാണ് പികാസോ ഇതു വിലക്കു വാങ്ങിയത്.
പിന്നീട്    1959 മുതൽ  1962 വരെ  ജാക്വിലിനുമൊത്ത് പികാസോ ഇവിടെ പാർക്കുകയുണ്ടായി.
പികാസോക്ക്  ഫ്രാൻസ്വാ ഗീലോയിൽ ജനിച്ച    ക്ലൗഡിനേയും, പലോമയേയും മരണാനന്തര ചടങ്ങുകളിൽ പങ്കെടക്കാൻ  ജാക്വിലിൻ  അനുവദിച്ചില്ല.
പികാസോയുടെ മരണത്തിൽ മനംനൊന്ത്  ഏകാന്തജീവിതം നയിച്ച ജാക്വിലിൻ പതിമൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1986 ൽ  59 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ   സ്വയം വെടിവെച്ച് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.
പിക്കാസോ രണ്ട് പ്രാവശ്യം വിവാഹിതനായി,  മറ്റു പലരുമായും വേഴ്ചകളും ഉണ്ടായിരുന്നു .
മൂന്ന് സ്ത്രീകളിൽ നിന്ന് നാല് മക്കൾ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്തു: പത്നി ഓൾഗ ഖോഖ്ലോവ പുത്രൻ.
പൗളോ (പോൾ ജോസഫ് പിക്കാസോ ഫെബ്രുവരി 4 1921 – ജൂൺ 5 1975) പ്രണയിനി മരിയ തെരേസ്സ വാൾട്ടർ പുത്രി മായ  (മരിയ ഡി ല കോൺസെപ്ഷിയാൻ പിക്കാസോ സെപ്തമ്പർ 5 1935 – ) പ്രണയിനി ഫ്രാൻസ്വാ ഗിലോ പുത്രൻ  ക്ലൗഡ്  ( ക്ലൗഡ്  പിയറെ പാബ്ലോ പിക്കാസോ   15 1947 ),                                                                                                                     പുത്രി പലോമ  (അന്ന പലോമ പിക്കാസോ ഏപ്രിൽ 19 1949 – ) പത്നി  ജാക്വിലിൻ റോക്വേ
ഫോട്ടോഗ്രാഫറും,പെയിന്ററുമായിരുന്ന ദോറ മാർ പിക്കാസോയുടെ ദീർഘകാല സ്നേഹിതയും,പങ്കാളിയുമായിരുന്നു.
അവരുടെ ബന്ധം 1936 മുതൽ  1946 വരെ നീണ്ടു നിന്നു.
അവസാനഘട്ടത്തിൽ  ബന്ധം ശിഥിലമായിത്തുടങ്ങിയെങ്കിലും .
കാറ്റലോണിയൻ സ്വാതന്ത്യസമരത്തോട്  യുവാവായിരുന്ന പികാസോ അനുഭാവം പുലർത്തിയെങ്കിലും അതിൽ പങ്കെടുത്തില്ല.
ഒന്നാംലോക മഹായുദ്ധത്തിലും  സ്പാനിഷ് ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലും  രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിലും അദ്ദേഹം സജീവമായി   പങ്കെടുത്തില്ല.
1937-ൽ  സ്പാനിഷ്  ആഭ്യന്തരയുദ്ധക്കാലത്ത്  പികാസോ അമ്പത്തിനാലുകാരനായിരുന്നു.
ഫ്രാൻസിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സ്പാനിഷുകാരൻ എന്ന നിലയ്ക്ക്, പിക്കാസോയ്ക്ക് രണ്ടു ലോകമഹായുദ്ധങ്ങളിലും ജർമനിക്കെതിരെ   യുദ്ധം ചെയ്യണമെന്നുള്ള ഒരു നിർബന്ധ പ്രേരണയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
1940-ൽ പികാസോ ഫ്രഞ്ച് പൗരത്വത്തിന് അപേക്ഷ കൊടുത്തെങ്കിലും അത് നിരസിക്കപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്.
തീവ്ര കമ്യൂണിസത്തോട് പികാസോക്കുള്ള  അമിതമായ ചായ്വാണ് കാരണമായി അധികാരികൾ   ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്.
സ്പാനിഷ് ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിൽ  സ്വേച്ഛയാ ഏത് ചേരിയിൽ വേണമെങ്കിലും ചേരാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
റിപബ്ലികൻ പാർട്ടി പികാസോയെ പ്രാദോ മ്യൂസിയത്തിൻറെ ഡയറക്റ്ററായി നിയമിച്ചു.
പിക്കാസോ ഫാസിസ്റ്റ് ഫ്രാൻസിസ്കോ ഫ്രാങ്കോയെ നിന്ദിക്കുകയും,അപലപിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഫാസിസത്തിനെതിരെയുള്ള വിയോജിപ്പ് തന്റെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ പ്രകടിപ്പിച്ചു.
പിക്കാസോയുടെ ആദ്യത്തെ  രാഷ്ടിയ ചിത്രം , ദി ഡ്രീം ആന്റ് ലൈ ഓഫ് ഫ്രാങ്കോ എന്ന ചിത്രം  ഫ്രാങ്കോക്കെതിരായ പ്രചാരണത്തിനും    റിപബ്ലികൻ പാർട്ടിയുടെ   ധനസമാഹാരണത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു.
വാക്കുകളുടേയും, ചിത്രങ്ങളുടേയും  അയഥാർത്ഥ സംയോജനമായിരുന്ന ആചിത്രം   പോസ്റ്റ് കാർഡ് രൂപത്തിൽ  വിൽക്കപ്പെട്ടു.
വിറ്റു കിട്ടിയ പണം  സ്പാനിഷ് റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി  പ്രതിരോധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി  ഉപയോഗിച്ചു.
1944- ൽ പിക്കാസോ ഫ്രഞ്ച് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ ചേർന്ന്  പോളണ്ടിൽ വച്ച് നടന്ന ഇന്റർനാഷ്ണൽ പീസ് കോൺഫെറൻസിൽ പങ്കെടുത്തു.
1950 കളിൽ  സോവിയറ്റ് സർക്കാർ പിക്കാസോയെ സ്റ്റാലിൻ പീസ് പ്രൈസ് നൽകി ആദരിച്ചു.
പക്ഷെ  പികാസോ വരച്ച സ്റ്റാലിന്റെ  ഛായാചിത്രം യഥാതഥമായില്ലെന്ന്  പാർട്ടി കുറ്റപ്പെടുത്തിയത് പികാസോയുടെ സോവിയറ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്മേലുള്ള താത്പര്യത്തെ തണുപ്പിച്ചു,  എന്നാലും അദ്ദേഹം  മരണംവരേയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ തന്നെ തുടർന്നു.1945 -ൽ ജെറോം സെക്ക്ലറുമായുള്ള അഭിമുഖത്തിൽ, പിക്കാസോ ഒരു കാര്യം സമർത്ഥിച്ചു.
അതിതാണ്: "ഞാനൊരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റാണ്, എന്റെ പെയിന്റിങ്ങുകളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് തന്നെയാണ്.... പക്ഷെ ഞാനൊരു ചെരുപ്പുകുത്തിയാണെന്നിരിക്കട്ടെ എന്റെ രാഷ്ട്രീയം , രാജപക്ഷമോ, കമ്മ്യൂണിസമോ  മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ  ആയ്ക്കോട്ടെ, എന്നാലും  എന്റെ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാട്  പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ ചെരുപ്പുകൾ അടിച്ചുപരത്തുകയില്ല."
കമ്യൂണിസത്തോടുള്ള ചായ്വ്  അക്കാലത്ത് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള  ബുദ്ധിജീവികളുടെ  പൊതുമുദ്രയായിരുന്നു.
( കമ്യൂണിസം  ഫ്രാൻകോയുടെ  സ്പെയിനിൽ നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു).
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തോട് പികാസോക്കുള്ള പ്രതിബദ്ധത പലരും സംശയത്തോടേയാണ് വീക്ഷിച്ചത്, ഇത് പല വിവാദങ്ങൾക്കും വഴിവെയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
സാൽവദോർ ദാലി യുടെ വ്യംഗ്യോക്തി ഇത്തരത്തിലുള്ളതാണ്.
(സാൽവദോർ ദാലിയും, പികാസോയും  തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പിരിമുറുക്കമേറിയതായിരുന്നു.): Picasso es pintor, yo también; [...] Picasso es español, yo también; Picasso es comunista, yo tampoco.
(പിക്കാസോ  പെയിന്ററാണ്, ഞാനുമതെ; [...] പിക്കാസോ സ്പാനിഷുകാരനാണ്, ഞാനുമതെ; പിക്കാസോ  കമ്മ്യൂണിസ്റ്റാണ്,  ഞാനുമല്ല.
1940 കളുടെ അവസാനത്തിൽ  ട്രോട്സ്കി പക്ഷക്കാരനും, സ്റ്റാലിൻ വിരുദ്ധനും  സറിയലിസ്റ്റ് കവിയും  സുഹൃത്തുമായിരുന്ന , ആൻഡ്രെ  ബ്രെട്ടൺ സ്വന്തം അനിഷ്ടം വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തി; പിക്കാസോക്ക്  കൈകൊടുക്കാൻ പോലും ബ്രെട്ടൺ   തയ്യാറായില്ല.
ബ്രെട്ടൺ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ  കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ ചേർന്നതിനോടോ,വിമോചനത്തിന് ശേഷം ബുദ്ധിജീവികളെ നിർമാർജ്ജനം ചെയ്ത് ശുദ്ധികലശം നടത്താൻ   തീരുമാനിച്ചതിനോടോ   എനിക്ക് യോജിപ്പില്ല."
കൊറിയൻ യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്കയും , ഐക്യരാഷ്ടസഭയും നടത്തുന്ന ഇടപെടുന്നതിനോട്  പിക്കാസോക്ക് എതിർപുണ്ടായിരുന്നു.
കൊറിയൻ യുദ്ധത്തെ   കൊറിയയിലെ കൂട്ടക്കൊല ( മാസ്സാക്കർ ഇൻ കൊറിയ) എന്ന പേരിൽ പികാസോ ചിത്രീകരിച്ചു.
അമേരിക്കൻ വിരുദ്ധ  പ്രചാരണത്തിൻറെ ഫലമാണിതെന്നും,  ഇത് പികാസോയുടെ  കമ്യൂണിസ്റ്റ്  ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണെന്നും  കലാനിരുപകൻ ക്രിസ്റ്റെൻ ഹോവെൻ കീൻ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു .
1962- ൽ പിക്കാസോ ലെനിൻ പീസ് പ്രൈസ് സ്വീകരിച്ചു.
ജീവചരിത്രകാരനും, കലാനിരൂപകനുമായ ജോൺ ബെർഗെർ പറഞ്ഞത് അദ്ദേഹം ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റായി തന്റെ കഴിവുകളെല്ലാം പാഴാക്കുകയാണ് എന്നാണ്.
ജീൻ കോക്തുവിൻറെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകളിൽ, പിക്കാസോ കമ്യൂണിസ്റ്റുകളെക്കുറിച്ച്  ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതായി കാണുന്നു: "ഞാനിപ്പോൾ ഒരു കുടുംബത്തിൽ അംഗമാണ്,  എല്ലാ കുടുംബങ്ങളെപോലേയും, ഈ കുടുംബവും  ഒരുപാട്  അസംബന്ധങ്ങൾ  നിറഞ്ഞതാണ്."
രീതിയും, രീതിശാസ്ത്രവും
ജീവിതകാലത്തിലുടനീളം  പികാസോ  നിരന്തരം നിർലോഭം  ഉത്തമകലാസൃഷ്ടികൾക്ക് രൂപം നല്കി.
വിശ്വസനീയമായ  കണക്കുകളനുസരിച്ച്  ഏകദേശം  50,000-ൽ പരം.
, അതിൽ 1,885 പെയിന്റിങ്ങുകളും, 1228 ശിൽപ്പങ്ങളും; 2880 സെറാമിക്കുകളും, 12,000 ഡ്രോയിങ്ങുകളും, പതിനായിരരകണക്കിന് പ്രിന്റുകളും, കൂടാതെ അസംഖ്യം ചിത്രത്തിരശ്ശീലകളും, ചവിട്ടു മെത്തകളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
പക്ഷെ അദ്ദേഹം നൽകിയ സംഭാവനകളിൽ  ഏറ്റവും മുന്തിയത്  അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെയിന്റിങ്ങുകൾ തന്നെയാണ്.
പെയിന്റിങ്ങുകളിൽ പികാസോ നിറത്തെ ആശയപ്രകാശനത്തിനുള്ള ഉപാധിയായി ഉപയോഗിച്ചെങ്കിലും  രൂപവും(ഫോം) ഇടവും (സ്പേസ്)  ആവിഷ്കരിച്ചത്  വരകളിലൂടേയാണ്,  നിറങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മവിവേചനത്തിലൂടെയല്ല.
നിറത്തിൻറെ സ്വഭാവത്തിൽ മാറ്റം വരുത്താനായി പിക്കാസോ പലപ്പോഴും  പെയിൻറിൽ   മണൽ കലർത്തുമായിരുന്നു.
പിക്കാസോയുടെ ദി റെഡ് ആംചെയർ എന്ന ചിത്രത്തിൽ സാധാരണ വീട്ടു പെയിന്റുകളാണ് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത്   എന്ന് ആർഗോൺ നാഷ്ണല് ലബോറട്ടോറിയിലെ ഊർജ്ജതന്ത്ര ശാസ്ത്ര്ജ്ഞന്മാർ 2012-ൽ സ്ഥിരീകരിച്ചു.
അദ്ദേഹം   മിക്ക പെയിന്റിങ്ങുകളും പൂർത്തിയായത് രാത്രിയിൽ  കൃത്രിമ പ്രകാശത്തിലായിരുന്നു.
പികാസോയുടെ ആദ്യകാല ശിൽപ്പങ്ങളെല്ലാം മരത്തിൽ നിന്ന് ചെത്തിയെടുത്തതോ, മണ്ണോ,മെഴുകോ കൊണ്ടു  തീർത്തവയോ ആയിരുന്നു.
പക്ഷെ 1909 മുതൽ 1928 വരെയുള്ള കാലത്ത്  പികാസോ ഈ പതിവു മാറ്റി, മറ്റു പല മാധ്യമങ്ങളും  ഉപയോഗിച്ച്   ശിൽപ്പങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ  തുടങ്ങി.
ഉദാഹരണത്തിന് ഗിത്താർ (1912) എന്ന സൃഷ്ടി.
ലോഹത്തകിടും, വയറും കൊണ്ട് നിർമ്മിതമായ ഈ ത്രിമാനരചന   "ക്യൂബിസ്റ്റ് പെയിന്റിങ്ങുകളുടെ ത്രിമാന പ്രതിരൂപമാണെന്നും  ശിൽപ്പനിർമ്മാണത്തിലും, ചെത്തിയെടുക്കലിലും അക്കാലത്ത് നിലവിലിരുന്ന  സാമ്പ്രദായിക ശൈലികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തവും  വിപ്ലവകരമായ രീതിയിൽ  വേറിട്ടു നില്ക്കുന്നു "  എന്ന്  ജെയിൻ ഫ്ലൂഗെൽ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
കലാജീവിതത്തിൻറെ  ആരംഭനാളുകളിൽ    പികാസോ എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും താത്പര്യം കാണിച്ചിരുന്നു.
അനിതരസാധാരണമായ  സർഗഭാവനയുടെ ഉടമയായ പികാസോ   ഒരേസമയം  ഒന്നിലധികം രീതികളിൽ, ശൈലികളിൽ പ്രകടമാക്കാൻ കഴിവുള്ള  ബഹുമുഖപ്രതിഭ കൂടിയായിരുന്നു.1917 കളിലെ വുമൺ വിത്ത് എ മാൻഡെല , പോയിൻറിലിസം ശൈലിയിലും ഫിഗർ ഇൻ ആൻ ആംചെയർ , ക്യൂബിസ്റ്റ് ശൈലിയിലും ഹാർലെക്ക്വിൻ നായ്വറിലിസ്റ്റിക് ശൈലിയിലും  രചിക്കപ്പെട്ടവയാണ്.
ഈ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം ബാർസലോണയിലെ മുസ്യു പിക്കാസോ യിലാണ്  പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
1919 -ൽ അദ്ദേഹം ചിത്രപോസ്റ്റ്കാർഡുകളും , ഫോട്ടോകളും മാതൃകയാക്കി   വരക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇത് പികാസോക്ക് നിശ്ചല ചിത്രങ്ങളിലുള്ള താത്പര്യം പ്രകടമാക്കുന്നു.
1921-ൽ നിരവധി  വലിയ  നിയോക്ലാസ്സിക്കൽ പെയിന്റിങ്ങുകളും , ത്രീ മ്യുസീഷൻസ് ,(മ്യൂസിയം ഓഫ് മോഡേൺ ആർട്ട്, ന്യൂയോർക്ക്, ഫിൽഡാൽഫിയ മ്യൂസിയം ഓഫ് ആർട്ട്) എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ  ക്യൂബിസ്റ്റ് സമ്മിശ്രമുള്ള രണ്ട് പതിപ്പുകളും രചിച്ചു.
1923 -ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു അഭിമുഖത്തിൽ പികാസോ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, "ഞാനെന്റ ചിത്രങ്ങളിൽ കൈക്കൊണ്ട  രീതികളെ  ഒരു പരിണാമം എന്നോ, അജ്ഞാതവും ആദർശപരവുമായ രചനാശൈലിയിലേക്കുള്ള ചുവടുവെയ്പുകളാണെന്നോ  കണക്കാക്കാനാവില്ല. .... ഒരു ആശയത്തെ,  വിഷയത്തെ,  പ്രകാശിപ്പിക്കാൻ വ്യത്യസ്ത രീതികളോ ശൈലികളോ ആവശ്യമായിവന്നാൽ  അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ ഞാനൊരിക്കലും  മടിച്ചിട്ടില്ല."
ക്യൂബിസം ശൈലിയിലുള്ള പികാസോ രചനകൾ  അമൂർത്തമായിരുന്നെങ്കിലും ( അബ്സറ്റ്രാക്റ്റ്)  യഥാർത്ഥ ലോകത്തിലെ ബിംബങ്ങളെ അദ്ദേഹം തീരെ   ഉപേക്ഷിച്ചില്ല.
പികാസോയുടെ ക്യൂബിസ്റ്റ് പെയിന്റിങ്ങുകളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവ  പെട്ടെന്നുതന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ആകാരങ്ങളായിരുന്നു-  ഗിത്താറുകൾ, വയലിനുകൾ, കുപ്പികൾ  എന്നിവ അതിനുദാരണമാണ്.
സങ്കീർണവും വിവരണാത്മകവുമായ   ദൃശ്യങ്ങളെ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിന്   വരകൾ ഉപയോഗിച്ചു.
നഅത്തരം  ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് ഗ്വേർണിക്ക .
ഓർമ്മയിൽ നിന്നോ, ഭാവനയിൽ നിന്നോ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ദൃശ്യങ്ങളാണ്  പികാസോ കാൻവാസിലേക്കു പകർത്തിയത്.
വില്ല്യം റൂബിന്റെ വാക്കുകൾക്കനുസരിച്ച്, "തനിക്ക് അനുഭവിച്ചറിയാനായ  വിഷയങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയെ    പികാസോക്ക്  ശ്രേഷ്ഠമായ കല നിർമ്മിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ...  മാറ്റിസിൽ നിന്നു തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായി , പികാസോ ആരംഭനാളുകളില്ലാതെ പിന്നീട്  ഒരിക്കലും മോഡലുകളെ ഉപയോഗിച്ചില്ല. തന്നെ ആകർഷിച്ച, തന്നെ സ്വാധീനിച്ച വ്യക്തികളെ, സംഭവങ്ങളെയാണ്    അദ്ദേഹം  ചിത്രീകരിച്ചത്."
കലാ നിരൂപകനായ ആർതർ ദാന്തോ പറയുന്നതിങ്ങനെ-  " പികാസോ തന്റെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ   ആത്മകഥ പറയുന്നു.    മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ   ഓരോ തവണ പുതിയൊരു  സ്ത്രീയിൽ   അനുരക്തനാവുമ്പോഴും  പികാസോ  പുതിയ പെയിന്റിങ്ങ് രീതികൾ കണ്ടെത്തി"  എന്ന പൊതു അഭിപ്രായത്തെ അദ്ദേഹത്തിൻറെ പെയിൻറിംഗുകൾ സാധൂകരിക്കുന്നു.
പികാസോ തൻറെ ചിത്രങ്ങളിൽ തിയതി  രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നുവെന്നത്  അവയുടെ ആത്മകഥാ സ്വഭാവം  ബലപ്പെടുത്തുന്നു.
ഈ വഴക്കത്തെ  അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചത് ഇങ്ങനെയാണ്, " ഭാവി തലമുറക്കായി  എല്ലാവിധത്തിലും സമ്പൂർണമായൊരു   ഒരു പ്രമാണം  തയ്യാറാക്കണമെന്നുണ്ട്.  അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനെന്റെ എല്ലാ ചിത്രങ്ങളിലും തിയതി കുറിക്കുന്നത്."
കലാപരമായ പാരമ്പര്യം
പികാസോയുടെ പ്രഭാവവും  സ്വാധീനവും ആരാധകരെന്നപോലെ വിമർശകരും ഒരുപോലെ ശരിവെയ്ക്കുന്നു.
1939-ൽ മോമ ( മ്യൂസിയം ഓഫ് മോഡേൺ ആർട്, ന്യൂയോർക്) പികാസോ ചിത്രങ്ങളുടെ  അവലോകനം സംഘടിപ്പിച്ച അവസരത്തിൽ ലൈഫ് മാസിക ഇങ്ങനെ എഴുതി: "കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങളായി ആധുനിക  യൂറോപ്യൻ കലാവേദിയെ പികാസോ  ആകമാനം അടക്കിവാഴുന്നു. വിമർശകർ പറയുന്നത് ഇത്  ദുഷ്പ്രഭാവമാണന്നാണ്. എന്നാൽ ആരാധകർ സമർഥിക്കുന്നതോ ജീവിച്ചിരിപ്പുള്ള കലാകാരന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ  പികാസോ ആണെന്നും."
മരണസമയത്ത്  നിരവധി ചിത്രങ്ങൾ പികാസോയുടെ സ്വകാര്യ സംഗ്രഹത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം  എല്ലാ ചിത്രങ്ങളും  വില്പനക്കു വെക്കേണ്ട സാമ്പത്തിക ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നതു തന്നെ.
കൂടാതെ   മറ്റു കലാകാരന്മാരുടെ  പ്രശസ്ത പെയിന്റിങ്ങുകളും പികാസോയുടെ സംഗ്രഹത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇവയിൽ ചിലത് ഹെൻറി മറ്റീസിനെപോലുള്ള സമകാലീനരുമായി കൈമാറ്റക്കച്ചവടം ചെയ്തവയായിരുന്നു.
പികാസോ വില്പത്രമെഴുതി വെച്ചിരുന്നില്ല.
അതിനാൽ  അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണാന്തര ചടങ്ങുകൾക്കും നികുതി കുടിശ്ശികക്കുമായി  ഫ്രഞ്ച് സർക്കാർ  സ്വീകരിച്ചത് റൊക്കം പണമല്ല, മറിച്ച് ഏതാനും പികാസോ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു.
ഈ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം  പാരീസിലെ മുസീ പിക്കാസോയിൽ കാണാം.
2003-ൽ  പികാസോയുടെ  ജന്മദിനത്തോടനുബന്ധിച്ച്  അദ്ദേഹത്തിൻറെ ബന്ധുക്കൾ  അദ്ദേഹത്തിൻറെ  ജന്മസ്ഥലമായ സ്പെയിനിലെ മലാഗയിൽ മുസിയു പിക്കാസോ മലാഗ എന്ന പേരിൽ ഒരു മ്യൂസിയം  തുറന്നു.
ബാഴ്‍സലോണയിലെ മുസീ പിക്കാസോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരവധി ആദ്യകാല സൃഷ്ടികൾ  പ്രദർശനത്തിനു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
അദ്ദേഹം  സ്പെയിനിലുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ വരച്ചവയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ലാസ്സിക്കൽ രചനാ വൈഭവം പ്രതിഫലിക്കുന്നതുമായ  ഏതാനും ചിത്രങ്ങളും അതിലുൾപ്പെടുന്നു.
കൂടാതെ കൗമാരപ്രായത്തിൽ  അച്ഛന്റെ  ശിക്ഷണത്തിൻ കീഴിൽ ചെയ്ത  വിശദവും കൃത്യവുമായ രൂപപഠനങ്ങളും ഇക്കൂട്ടത്തിൽ കാണാം.
പിക്കാസോയുടെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരനും പേഴ്സണൽ സെക്ക്രട്ടറിയുമായിരുന്ന ജെയിം സബാർട്ടെസിന്റെ  സംഗ്രഹത്തിലുണ്ടായിരുന്നവയും  പ്രദർശനത്തിലുണ്ട്.
പികാസോ ചിത്രങ്ങൾ കലാവിപണിയിൽ
പിക്കാസോയുടെ മിക്ക ചിത്രങ്ങളും ലോകത്തിലെ  വിലമതിക്കാനാവാത്ത ചിത്രങ്ങളാണ്.
ഗാർസോൺ എ ലാ പൈപ്പ് (ബാലനും പൈപ്പും) എന്ന ചിത്രം 2004 മെയ് 4-ന് സോത്ത്ബേ സംഘടിപ്പിച്ച ലേലത്തിൽ   യു.എസ് ഡോളർ 104 മില്ല്യണിനാണ് വിറ്റുപോയത്.
ഇത്  വിലയിലെ ഒരു പുതിയ റെക്കോർഡായിരുന്നു.
സൊത്ത്ബേയിൽ വച്ച് തന്നെ ദോറാ മാർ ഓ ചാറ്റ് എന്ന ചിത്രം 2006 മെയ്  -ന് യു.എസ് ഡോളർ 95.2 മില്ല്യണിന് വിറ്റുപോയി.
2010 മെയ് 4-നാണ് നൂഡ് , ഗ്രീൻ ലീവ്സ് ആന്റ് ബസ്റ്റ് എന്ന ചിത്രം ക്രിസ്റ്റീസിൽ വച്ച്  106.5 മില്ല്യൺ ഡോളറിന് വിറ്റുപോയത്.
പിക്കാസോയുടെ  ദീർഘകാല കൂട്ടുകാരിയായിരുന്ന  മരിയ തെരേസ വാൾട്ടർ ഉൾപ്പെടുന്ന  ഈ ചിത്രം ലോസ് ആഞ്ചലെസ്സിലെ ലാസ്ക്കർ ബ്രോഡി എന്ന ഫ്രഞ്ചുകാരനും പരോപകാരതത്പരനുമായ  സ്വകാര്യവ്യക്തിയുടെ  കൈവശത്തിലായിരുന്നു.2009-ൽ ബ്രോഡി നിര്യാതനായശേഷമാണ് ചിത്രം വിപണിയിലെത്തിയത്.