smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
വി. യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ കേസിൽ, പരമാവധി പേജുകൾ നിശ്ചയിച്ച ന്യൂസ് പ്രിന്റ് കൺട്രോൾ ഓർഡറിന്റെ സാധുത, ആർട്ടിക്കിൾ 19(1)(എ) വ്യവസ്ഥയുടെ ലംഘനമാണെന്നും ആർട്ടിക്കിൾ 19(2) പ്രകാരമുള്ള ന്യായമായ നിയന്ത്രണമല്ലെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഇന്ത്യൻ സുപ്രീം കോടതി അത് റദ്ദാക്കി.
ചെറുകിട പത്രങ്ങളുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഇത് സഹായകമാകുമെന്ന സർക്കാരിന്റെ ഖണ്ഡനം കോടതി തള്ളി.
റോമേഷ് ഥാപ്പർ വി. സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് മദ്രാസ് (1950) കേസിൽ, ബോംബെയിൽ അച്ചടിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "ക്രോസ് റോഡ്" എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് ജേണലിന്റെ പ്രവേശനവും പ്രചാരവും മദ്രാസ് സർക്കാർ നിരോധിച്ചു.
"പ്രചരണ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലെങ്കിൽ, പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് വലിയ മൂല്യമുണ്ടാകില്ല" എന്നതിനാൽ ഇത് സംസാരത്തിന്റെയും ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ലംഘനമാണെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെട്ടു.
പ്രഭാ ദത്ത് വി. യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ (1982) കേസിൽ, വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ട പ്രതികളായ രംഗയെയും ബില്ലയെയും അഭിമുഖം നടത്താൻ ഏതാനും പത്രങ്ങളുടെ പ്രതിനിധികളെ അനുവദിക്കണമെന്ന് സുപ്രീം കോടതി തിഹാർ ജയിൽ സൂപ്രണ്ടിനോട് നിർദ്ദേശിച്ചു.
നിയമനിർമ്മാണസഭ പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം അടിച്ചമർത്തിയ  സന്ദർഭങ്ങളുണ്ട്.
അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ സർക്കാരിന്റെ അധികാരം ജുഡീഷ്യറിയുടെ നിരീക്ഷണത്തിലാണ്.
ബ്രിജ് ഭൂഷൻ വി. സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് ഡൽഹി (AIR 1950 SC 129) കേസിൽ, ഓർഗനൈസർ എന്ന ഡൽഹിയിലെ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് വാരികയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് മുമ്പുള്ള സെൻസർഷിപ്പിന്റെ സാധുത ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
1949-ലെ ഈസ്റ്റ് പഞ്ചാബ് സേഫ്റ്റി ആക്ടിലെ സെക്ഷൻ 7 കോടതി റദ്ദാക്കി, ഒരു പത്രത്തിന്റെ എഡിറ്ററോടും പ്രസാധകനോടും “കൂടുതൽ ഉത്തരവുണ്ടാകുന്നത് വരെ, എല്ലാ വർഗീയ കാര്യങ്ങളും, ഫോട്ടോഗ്രാഫുകൾ, കാർട്ടൂണുകൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ പാക്കിസ്ഥാനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വാർത്തകളും വീക്ഷണങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് മുമ്പ് സൂക്ഷ്‌മപരിശോധനയ്‌ക്കായി സമർപ്പിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വന്തം വീക്ഷണങ്ങളോ ലേഖകരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളോ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് പത്രത്തെ വിലക്കുന്നത് അഭിപ്രായത്തിനും ആവിഷ്‌കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും മേലുള്ള ഗുരുതരമായ കടന്നുകയറ്റമാണെന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 19 ലെ ക്ലോസ് (2) താഴെപ്പറയുന്ന തലങ്ങൾക്ക് കീഴിൽ പത്ര സ്വാതന്ത്ര്യം ഉൽപ്പടെയുള്ള അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ചില നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്താൻ പ്രാപ്തമാക്കുന്നു: I. രാജ്യ സുരക്ഷ, II.
മാന്യതയും ധാർമ്മികതയും, V. കോടതിയലക്ഷ്യം, VI.
"ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരവും അഖണ്ഡതയും, രാജ്യ സുരക്ഷ, വിദേശ രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള സൗഹൃദബന്ധം, പൊതു ക്രമം, മര്യാദ സംരക്ഷിക്കൽ, ധാർമ്മികത സംരക്ഷിക്കൽ, അവഹേളനം, കോടതിയലക്ഷ്യം, അപകീർത്തിപ്പെടുത്തൽ , അല്ലെങ്കിൽ കുറ്റകൃത്യത്തിന് പ്രേരണ" എന്നീ കാരണങ്ങളാൽ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉപവകുപ്പിന് കീഴിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾക്ക് വിധേയമാണ്.
ആഗോള റാങ്കിംഗ്
വിവര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര സർക്കാരിതര സംഘടനയായ റിപ്പോർട്ടേഴ്‌സ് വിത്തൗട്ട് ബോർഡേഴ്‌സ് (ആർ‌ഡബ്ല്യുബി) പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ വാർഷിക പത്രസ്വാതന്ത്ര്യ റാങ്കിംഗായ പ്രസ് ഫ്രീഡം ഇൻഡക്‌സിൽ 2020ൽ ഇന്ത്യയുടെ റാങ്ക് 180 രാജ്യങ്ങളിൽ 142 ആയിരുന്നത്, 2023 ൽ 161 ആയി കുറഞ്ഞു.
2019-ൽ, പ്രസ് ഫ്രീഡം ഇൻഡക്‌സിൽ രാജ്യത്തിന്റെ പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം 140 റാങ്ക് ആയിരുന്നു, ഇത് അതിനു മുൻ വാർഷത്തെ റിപ്പോർട്ടിനേക്കാൾ നേരിയ ഇടിവ് ആയിരുന്നു.
മാധ്യമപ്രവർത്തകരുടെ കൊലപാതകങ്ങൾ, വാർത്താ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് ഏർപ്പെടുത്തിയ നിയന്ത്രണങ്ങൾ, കശ്മീരിലെ സെൻസർഷിപ്പ്, ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ള തർക്ക വിഷയമായ ജമ്മു കശ്മീർ തുടങ്ങിയ നിരവധി വിഷയങ്ങലാൽ ഇന്ത്യയുടെ ആഗോള സൂചിക റാങ്ക് കുറഞ്ഞതായി പറയുന്നു.
മാധ്യമപ്രവർത്തകർക്കെതിരായ ശാരീരിക പീഡനം, വിദ്വേഷ കുറ്റങ്ങൾ മുതലായവയും ലോക റാങ്കിംഗ് സൂചികയിലെ ഇടിവിനുള്ള മറ്റൊരു കാരണമാണ്.
2017-ൽ, 180 രാജ്യങ്ങളിൽ 136-ാം സ്ഥാനത്തായിരുന്നതു 2018-ൽ 138 ആയി കുറഞ്ഞു.
180 രാജ്യങ്ങളിലെയും പ്രദേശങ്ങളിലെയും പത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ അവസ്ഥ വിലയിരുത്തുന്ന വേൾഡ് പ്രസ് ഫ്രീഡം ഇൻഡക്‌സിന്റെ 2022-ലെ പതിപ്പ്, ഇന്ത്യയുടെ റാങ്കിംഗ് 2016 ലെ 133-ൽ നിന്ന് 2021-ൽ 150-ലേക്ക് താഴ്ന്നതായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
റിപ്പോർട്ടേഴ്‌സ് വിത്തൗട്ട് ബോർഡേഴ്‌സ് (RSF) 2022 മെയ് 3-ന് സൂചിക പുറത്തിറക്കി പ്രതികരണങ്ങൾ
2020 ൽ റിപ്പോർട്ടേഴ്സ് വിത്തൗട്ട് ബോർഡേഴ്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച റിപ്പോർട്ടിനെ ഇന്ത്യയിലെ ഇൻഫർമേഷൻ ആൻഡ് ബ്രോഡ്കാസ്റ്റിംഗ് മന്ത്രാലയം വിമർശിച്ചുകൊണ്ട് "സർവേകൾ ഇന്ത്യയിലെ മാധ്യമ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മോശം ചിത്രം ചിത്രീകരിക്കുന്നു" എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
പത്രമാധ്യമ സെൻസർഷിപ്പ്
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആദ്യ അരനൂറ്റാണ്ടിൽ, ഭരണകൂടത്തിന്റെ മാധ്യമ നിയന്ത്രണം പത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രധാന പരിമിതിയായിരുന്നു.
1975-ൽ അന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രി ഇന്ദിരാഗാന്ധി പ്രസിദ്ധമായി പറഞ്ഞത്, ആകാശവാണി ഒരു സർക്കാർ സ്ഥാപനമാണ്, അത് സർക്കാർ സ്ഥാപനമായി തുടരാൻ പോകുകയാണ്.
" എന്ന് ആണ്.
അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചതിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ദിരാ ഗാന്ധി ആഭ്യന്തരവും അന്തർദേശീയവുമായ എല്ലാ വാർത്തകളും നിരോധിച്ചുകൊണ്ട്, നിരവധി വിദേശ പത്രപ്രവർത്തകരെയും ലേഖകരെയും പുറത്താക്കുകയും 40 ലധികം ഇന്ത്യൻ റിപ്പോർട്ടർമാരുടെ അക്രഡിറ്റേഷൻ പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്തുകൊണ്ടാണ് അടിയന്തരാവസ്ഥ കാലത്ത് ഇന്ദിരാഗാന്ധി മാധ്യമങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തിയത് എന്നത് ഒരു ചർച്ചാവിഷയമാണ്.
പല ചരിത്രകാരന്മാരും വിശ്വസിക്കുന്നത് തന്റെ ഗവൺമെന്റിനെക്കുറിച്ചുള്ള വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന വിമർശനങ്ങൾ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ജയപ്രകാശ് നാരായൺ ആരംഭിച്ച പ്രസ്ഥാനത്തെ പത്രങ്ങൾ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുവെന്ന് അവർ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്തുവെന്നാണ്.
1990-കളിൽ ആരംഭിച്ച ഉദാരവൽക്കരണത്തോടെ, മാധ്യമങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ നിയന്ത്രണം വർദ്ധിച്ചു, ഇത് വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും സർക്കാരിന്റെ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മപരിശോധനയിലേക്കും നയിച്ചു.
2020-ൽ, സർക്കാർ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഒരു ബോഡിയായ പ്രസ് കൗൺസിൽ ഓഫ് ഇന്ത്യ, മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ "ഭീഷണിപ്പെടുത്തൽ", പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം "കുറയ്ക്കൽ" എന്നിവ ഉദ്ധരിച്ച്, സംസ്ഥാന പോലീസിന്റെ സെൻസർഷിപ്പ് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവ ഉദ്ധരിച്ച് ബഹുജന മാധ്യമങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ അധികാരികൾ പ്രതികൂലമാണെന്ന് വാദിച്ചു.
അധികാരികൾ രാജ്യത്തെ വാർത്താ ഏജൻസികൾക്കും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മാധ്യമപ്രവർത്തകർക്കും എതിരെ രാജ്യദ്രോഹത്തിനും ക്രിമിനൽ പ്രോസിക്യൂഷനും കേസ് ചുമത്തിയതായി ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു.
പ്രസ് ക്ലബ് ഓഫ് ഇന്ത്യ (പിസിഐ) മാധ്യമപ്രവർത്തകർക്കെതിരായ ആരോപണങ്ങളെ "തെറ്റെന്ന് തോന്നുന്ന നടപടികളുടെ ഒരു പരമ്പര" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
മാധ്യമങ്ങളുടെയും മാധ്യമപ്രവർത്തകരുടെയും സെൻസർഷിപ്പിന് ഇന്ത്യൻ ഫെഡറൽ ഗവൺമെന്റാണ് ഉത്തരവാദിയെന്ന് സംഘടന അവകാശപ്പെടുന്നു.
പത്രപ്രവർത്തന രീതികൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനായി പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര സംഘടനയായ ഇന്റർനാഷണൽ പ്രസ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് (ഐപിഐ) രാജ്യത്തെ കോവിഡ്-19 പകർച്ചവ്യാധിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട റിപ്പോർട്ടുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്ന മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ നിയന്ത്രിച്ചതിൽ ഇന്ത്യൻ സർക്കാരിന് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു.
2020-ൽ, രാജ്യ തലസ്ഥാനമായ ന്യൂഡൽഹിയിൽ മുസ്‌ലിംകൾക്ക് നേരെയുള്ള ആൾക്കൂട്ട ആക്രമണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്ത റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തതിന് മീഡിയവൺ ടിവിയെ ഇൻഫർമേഷൻ ആൻഡ് ബ്രോഡ്കാസ്റ്റിംഗ് മന്ത്രാലയം താൽക്കാലികമായി തടഞ്ഞു.
പിന്നീട് 48 മണിക്കൂറിന് ശേഷം ചാനൽ പുനരാരംഭിച്ചു.
ജമ്മു-കശ്മീർ പോലീസും നിയമപാലകരും കലാപവിരുദ്ധ ഏജൻസിയും, പലപ്പോഴും മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു, അതേസമയം ദേശീയ സുരക്ഷാ റിപ്പോർട്ടിംഗിന്റെയും നാമമാത്രമായ അപകീർത്തികരമായ വാർത്തകളുടെയും പേരിൽ ചിലരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജമ്മു കശ്മീർ കേന്ദ്രഭരണപ്രദേശത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഗ്രേറ്റർ കശ്മീർ , കശ്മീർ റീഡർ എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള പത്രങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ പരസ്യങ്ങൾ നൽകുന്നത് ജമ്മു കശ്മീരിലെ സംസ്ഥാന ഭരണകൂടം അനിശ്ചിതകാലത്തേക്ക് നിർത്തി, അതുപോലെ ഫെഡറൽ ഗവൺമെന്റ് ദ ടൈംസ്‌ ഓഫ്‌ ഇന്ത്യ , ദ ഹിന്ദു , ടെലിഗ്രാഫ് ഇന്ത്യ എന്നിവയെ അവരുടെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളിൽ സർക്കാർ പരസ്യങ്ങൾ നൽകുന്നതിൽ നിന്ന് താൽക്കാലികമായി വിലക്കി.
ചില സമയങ്ങളിൽ, പ്രാദേശിക മാധ്യമങ്ങൾ സർക്കാരിന് അനുകൂലമായ വാർത്തകൾ മാത്രമേ പ്രസിദ്ധീകരിക്കൂ, അതേസമയം രാജ്യത്തെ സാമ്പത്തിക , രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്‌നങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വാർത്തകൾ അല്ലെങ്കിൽ സർക്കാരിനെതിരായ വിമർശനങ്ങൾ എന്നിവ ഒഴിവാക്കുന്നു.
അച്ചടി , പ്രക്ഷേപണ മാധ്യമങ്ങൾ വികാരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലോ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദത്തിൻ കീഴിലോ കഥകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതായും പറയപ്പെടുന്നു, ആഭ്യന്തര മാധ്യമങ്ങൾ നേതാക്കളുടെ വാദങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്നു.
സൈനിക സംഘട്ടനങ്ങളിൽ മാധ്യമ യുദ്ധം നടത്തുന്നതിനും അവരുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കായി ശക്തമായ പിന്തുണയോടെ ഏകപക്ഷീയമായ വാര്ത്തകൾ നല്കുന്നതിനും ഇന്ത്യൻ മാധ്യമങ്ങൾ പലപ്പോഴും വിമർശിക്കപ്പെടുന്നു.
പല മാധ്യമങ്ങളും ഭരണകക്ഷി നേതാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ട പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് ചിയർ ലീഡർമാരായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യവും മാധ്യമ സ്വാതന്ത്ര്യവും സംരക്ഷിക്കുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, വിമർശകർ പ്രസ്താവിക്കുന്നത് പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും സര്ക്കാരിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവയെ മാത്രമേ സർക്കാർ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നുമാണ്.
മാധ്യമങ്ങളുടെ വിമർശനാത്മക നിരീക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്വതന്ത്ര മാധ്യമങ്ങളെ "വ്യാജ വാർത്ത" എന്ന് തെറ്റായി ലേബൽ ചെയ്യുന്നതായി വിമർശകർ സർക്കാരിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.
ദ് ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസ് , ദി ഗാർഡിയൻ , അൽ ജസീറ , വാഷിംഗ്ടൺ പോസ്റ്റ് , ടൈം , ദ ഇക്കണോമിസ്റ്റ് , ബി.ബി.സി. , ഹഫിംഗ്ടൺ പോസ്റ്റ് എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള വിദേശ വാർത്താ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കെതിരെ ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിച്ഛായ മോശമായി ചിത്രീകരിച്ചതിന് 2020-ലോ അതിനു മുമ്പോ ഇന്ത്യൻ സർക്കാർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
ഹിന്ദുത്വ അനുയായികൾ "ദേശവിരുദ്ധ" ചിന്തകൾ സെൻസർ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതായി റിപ്പോർട്ടേഴ്സ് വിത്തൗട്ട് ബോർഡേഴ്സ് പ്രസ്താവിച്ചു.
ഹിന്ദുത്വയെ വിമർശിക്കുന്ന മാധ്യമപ്രവർത്തകർക്കെതിരെ ഹിന്ദുത്വ അനുയായികൾ നടത്തുന്ന വിദ്വേഷ പ്രചാരണങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ ആ മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ കൊലപ്പെടുത്താൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.
സർക്കാരിനെ വിമർശിക്കുന്ന മാധ്യമപ്രവർത്തകർ പലപ്പോഴും ക്രിമിനൽ പ്രോസിക്യൂഷനിൽ നിന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നു, ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാ നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 124 എ പലപ്പോഴും പ്രോസിക്യൂട്ടർമാർ ഉദ്ധരിക്കാറുണ്ട്.
2023 ഫെബ്രുവരിയിൽ, മുസ്‌ലിം വിരുദ്ധ അക്രമത്തിൽ പങ്കാളിയായതിന് മോദിയെ വിമർശിക്കുന്ന ഒരു ഡോക്യുമെന്ററി (സർക്കാർ നിരോധിച്ചത്) സംപ്രേഷണം ചെയ്തതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ, അഴിമതിയും നികുതിവെട്ടിപ്പും ആരോപിച്ച് ബിബിസിയുടെ ഓഫീസുകൾ സർക്കാർ റെയ്ഡ് ചെയ്തു.
മാധ്യമപ്രവർത്തകർക്ക് നേരെയുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ
സാഗരിക ഘോഷ് , രവീഷ് കുമാർ തുടങ്ങിയ നിരവധി മാധ്യമപ്രവർത്തകർ , ഭാരതീയ ജനതാ പാർട്ടി സർക്കാരിനെ വിമർശിച്ചപ്പോൾ തങ്ങൾ പീഡനത്തിനും വധഭീഷണിക്കും ബലാത്സംഗ ഭീഷണിക്കും വിധേയരായതായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
2018 സെപ്റ്റംബറിൽ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി പത്രത്തിന്റെ ഉടമ ശോഭന ഭാരതിയയുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തിയതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ടൈംസിന്റെ എഡിറ്റർ ബോബി ഘോഷ് രാജിവച്ചു.
പത്രത്തിൽ ഘോഷ് വംശം, മതം, ലൈംഗിക ആഭിമുഖ്യം എന്നിവയാൽ പ്രേരിതമായ അക്രമ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ട്രാക്കുചെയ്യുന്നതിനുള്ള ഒരു ഡാറ്റാബേസായ ഹേറ്റ് ട്രാക്കർ എന്ന പോർട്ടൽ തുറന്നതിന് ശേഷമാണ് സംഭവം നടന്നത്.
ഡാറ്റാബേസ് പിന്നീട് എടുത്തുകളഞ്ഞു.
ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 2017ൽ മൂന്ന് മാധ്യമപ്രവർത്തകരെങ്കിലും കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നു.
മതേതരത്വത്തിന്റെ വക്താവും വലതുപക്ഷ ശക്തികളുടെ വിമർശകയുമായ ഗൗരി ലങ്കേഷ് വീടിന് പുറത്ത് വെടിയേറ്റ് മരിച്ചതായി റിപ്പോർട്ടേഴ്‌സ് വിത്തൗട്ട് ബോർഡേഴ്‌സ് പറഞ്ഞു.
ലങ്കേഷിനെ കൊലപ്പെടുത്തിയതിന് ഹിന്ദു ദേശീയ സംഘടനയിലെ അംഗം അറസ്റ്റിലായി.
2014 നും 2019 നും ഇടയിൽ 40 മാധ്യമപ്രവർത്തകർ കൊല്ലപ്പെടുകയും കുറഞ്ഞത് 198 മാധ്യമപ്രവർത്തകർക്ക് നേരെയുള്ള കടുത്ത ആക്രമണങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നും അതിൽ 36 എണ്ണം 2019 ൽ മാത്രം നടന്നിട്ടുണ്ടെന്നും ഒരു റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു.
പോലീസ്, രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകർ, ക്രിമിനൽ ഗ്രൂപ്പുകൾ, അഴിമതിക്കാരായ പ്രാദേശിക ഉദ്യോഗസ്ഥർ എന്നിവരിൽ നിന്നുള്ള അക്രമങ്ങൾ മാധ്യമപ്രവർത്തകർ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് റിപ്പോർട്ടേഴ്സ് വിത്തൗട്ട് ബോർഡേഴ്സ് പ്രസ്താവിച്ചു.
വ്യക്തിത്വ പ്രഭാവം
രാജ്യത്തിന്റെ രൂപീകരണം മുതൽ നേതാക്കളുടെ വ്യക്തി ആരാധന മാധ്യമങ്ങൾ സ്ഥിരമായി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
റേഡിയോ, ടെലിവിഷൻ, പത്ര പ്രദർശന പരസ്യങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ ഭരണകക്ഷി രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് പതിവായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്ന പ്രവനതയുണ്ട്.
മുമ്പ്, പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയായ ഭാരതീയ ജനതാ പാർട്ടിയുടെ 2014 ലെ ഇന്ത്യൻ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തെ മാധ്യമങ്ങൾ " അബ്കി ബാർ, മോദി സർക്കാർ " (ഇത്തവണ മോദി സർക്കാർ) എന്നാണ് പരാമർശിച്ചിരുന്നത്.
ഈ രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യം രാജ്യത്തെ വാർത്താ മാധ്യമങ്ങൾ വൻതോതിൽ കവർ ചെയ്തു.
ഭരിക്കുന്ന പാർട്ടിയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഇന്ത്യയിലെ മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടുകൾ പലപ്പോഴും ഏകപക്ഷീയവും അതിശയോക്തിപരവുമാണെന്ന് വിമർശിക്കപ്പെടുന്നു.
രാജ്യത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്വതന്ത്ര പത്രങ്ങൾ 2019 ലെ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തത് നരേന്ദ്ര മോദിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചാണ്, അത് അദ്ദേഹത്തിന് കൂടുതൽ കവറേജ് നൽകി.
സിഎംഎസ് ഗവേഷണ സംഘടനയുടെ പക്ഷപാതരഹിതമായ ഉപസ്ഥാപനമായ സിഎംഎസ് മീഡിയ ലാബ് അതിന്റെ റിപ്പോർട്ടിൽ  ഇപ്പോഴത്തെ പ്രധാനമന്ത്രി മോദിക്ക് തന്റെ കഴിഞ്ഞ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിൽ പ്രൈംടൈം വാർത്തകളുടെ 33.21% ലഭിച്ചുവെന്നും അതേ സമയം ആം ആദ്മി പാർട്ടി നേതാവ് അരവിന്ദ് കെജ്‌രിവാളിനു കിട്ടിയ മീഡിയ കവറേജ് 10.31% വും  കോണ്ഗ്രസ് നേതാവ് രാഹുല് ഗാന്ധിക്ക് കിട്ടിയ കവറേജ് 4.33% മാത്രമായിരുന്നുവെന്നും പറയുന്നു.
ഇതും കാണുക അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇന്ത്യയിൽ പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ അവലംബം കുറിപ്പുകൾ
പഥികയും വഴിയോരത്തെ മണിദീപങ്ങളും ഈ ലേഖനം പ്രതിപാദ്യവിഷയത്തെക്കുറിച്ച് പ്രാഥമികവിവരങ്ങൾ പോലും നൽകാത്ത ഒറ്റവരിലേഖനമായി  2012 ഓഗസ്റ്റ് മുതൽ തുടരുന്നു.
കെ. കല്യാണിക്കുട്ടിയമ്മ രചിച്ച ഗ്രന്ഥമാണ് പഥികയും വഴിയോരത്തെ മണിദീപങ്ങളും .
1994-ൽ ജീവചരിത്രത്തിനും ആത്മകഥയ്ക്കും നൽകുന്ന കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി പുരസ്കാരം ഈ കൃതി നേടിയിട്ടുണ്ട്.
പത്രോസ് സന്യാസി ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Peter_the_Hermit കുരിശുയോദ്ധാക്കൾക്ക് യെരുശലേമിലെക്കു വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്ന പത്രോസ് സന്യാസി.
1270-നകത്ത് നിർവഹിക്കപ്പെട്ട ഫ്രെഞ്ച് ചിത്രീകരണം
ഫ്രാൻസിലെ ആമിയൻസിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ക്രിസ്തീയ പുരോഹിതനായിരുന്നു പത്രോസ് സന്യാസി (മരണം:1115 ജൂലൈ 8).
വിശുദ്ധനാടുകളുടെ വിമോചനം ലക്ഷ്യമാക്കി പാശ്ചാത്യ ക്രിസ്തീയത നടത്തിയ ആദ്യത്തെ കുരിശുയുദ്ധത്തിന്റെ മുഖ്യപ്രേരകനായി പറയപ്പെടുന്ന അദ്ദേഹം അതിൽ പങ്കാളിയാവുകയും ചെയ്തു.
തീർത്ഥാടകൻ, യോദ്ധാവ്
1088-ൽ പത്രോസ് സന്യാസി യെരുശലേമിൽ വിശുദ്ധസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതായും സെൽജുക്ക് തുർക്കികൾ അദ്ദേഹത്തെ അതിൽ നിന്നു തടയുകയും പീഡിപ്പിച്ച് തിരിച്ചയക്കുകയും ചെയ്തതായും ഒരു കഥയുണ്ട്.
ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന പീഡനങ്ങൾ വിവരിച്ചും സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചും യെരുശലേമിലെ പൗരസ്ത്യ പാത്രിയർക്കീസ് ശിമയോൻ എഴുതിയ ഒരു കത്ത്, സന്യാസി അർബൻ രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പാക്ക് കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്തതായും പറയപ്പെടുന്നു.
ഒന്നാം കുരിയുദ്ധത്തിലെ ആദ്യഗണം യോദ്ധാക്കൾക്കൊപ്പം യെരുശലേമിലേക്കു പോയ സന്യാസി, ലക്ഷ്യബോധമോ നേതൃത്വമോ ഇല്ലാതിരുന്ന തന്റെ സഹയോദ്ധാക്കളുടെ പെരുമാറ്റം മടുത്ത് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളേക്കു മടങ്ങി 1115-ലെ മരണം വരെ അവിടെ കഴിഞ്ഞു.
അവലംബം ↑ പത്രോസ് സന്യാസി, കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശത്തിലെ ലേഖനം ↑ വിൽ ഡുറാന്റ് , വിശ്വാസത്തിന്റെ യുഗം, സംസ്കാരത്തിന്റെ കഥ നാലാം ഭാഗം (പുറങ്ങൾ 585, 589) പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ Peter the Hermit എന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങൾ വിക്കിമീഡിയ കോമൺസിലുണ്ട്.
പത്രലത
പത്രലത മലയാള ഭാഷയിലെ ഒരു വൃത്തമാണ്.
ലക്ഷണം “ ഭം സസസഭഗങ്ങൾ കലർന്നീടുകിൽ പത്രലതാ ” അവലംബം ↑ വൃത്തമ‍‍ഞ്ജരി ഏ.
പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Freedom_of_the_press_in_British_India 1781-ലെ ബംഗാൾ ഗസറ്റ് , ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ പത്രം 1908-ലെ അമൃത ബസാർ പത്രിക , ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ഗുജറാത്തി ഭാഷ പത്രവും ഏറ്റവും പഴയ ദ്വിഭാഷാ പത്രവും ആയ ഇത് 1868-ൽ ആരംഭിച്ചു.
1858 മുതൽ 1947 വരെ ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് അച്ചടി മാധ്യമങ്ങൾക്ക് മേലുള്ള സെൻസർഷിപ്പിനെയാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം അല്ലെങ്കിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുമ്പുള്ള ഇന്ത്യയിലെ പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
വെർണാക്കുലർ പ്രസ് ആക്റ്റ്, സെൻസർഷിപ്പ് ഓഫ് പ്രസ്സ് ആക്റ്റ്, 1799, മെറ്റ്കാൾഫ് ആക്ട്, ഇന്ത്യൻ പ്രസ് ആക്റ്റ്, 1910 തുടങ്ങിയ നിയമങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടം വഴി ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ പ്രസ്സ് നിയമപരമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അതേസമയം മാധ്യമ ഔട്ട്ലെറ്റുകൾ ലൈസൻസിംഗ് റെഗുലേഷൻസ്, 1823, ലൈസൻസിംഗ് ആക്റ്റ്, റെജിസ്ട്രേഷൻ ആക്റ്റ് 1867, റെജിസ്ട്രേഷൻ ആക്റ്റ് 1867 എന്നിവയാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഇന്ത്യാ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ (ഇന്നത്തെ റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് ഇന്ത്യ , ഇസ്ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് പാകിസ്ഥാൻ , പീപ്പിൾസ് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് ബംഗ്ലാദേശ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ ) ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികൾ തെറ്റായ, മാധ്യമ പക്ഷപാതിത്വവും തെറ്റായ വിവരങ്ങളും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് തടയാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരു കൂട്ടം നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലുടനീളം പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു.
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുൻപ്, മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നതിനും, പാത്രങ്ങളും വാർത്തകളും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനും ഗഗ്ഗിംഗ് ആക്ട് ഉൾപ്പെടെ നിരവധി നിയമങ്ങൾ സർക്കാർ രൂപീകരിച്ചു.
ഈ നിയമങ്ങൾ, തിരഞ്ഞെടുത്ത വ്യവസ്ഥകൾക്ക് കീഴിൽ തങ്ങളുടെ ആശങ്കകൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പ്രാദേശിക, ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷാ പത്രങ്ങളെ നിർബന്ധിതരാക്കി.
എന്നിരുന്നാലും ആദ്യകാലത്ത് സർക്കാർ ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനെയോ മാധ്യമ വ്യവസായങ്ങളെയോ ഏത് വാർത്തയും കവർ ചെയ്യാനും അത് ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തെ ബാധിക്കാതെ വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കാനും അനുവദിച്ചിരുന്നു.
ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ " ഇൻഡിപെൻ്റൻ്റ്‌ ജേണലിസം " (ഇംഗ്ലീഷ് പ്രസ്സ്) അവതരിപ്പിച്ചതിന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികൾ ഉത്തരവാദികളാണ്.
നേതാക്കളുടെയും പ്രവർത്തകരുടെയും സർക്കാരിന്റെയും ഉപകരണമായി പത്രങ്ങൾ അക്കാലത്ത് മാറി.
"ഇന്ത്യൻ പത്രങ്ങളുടെ പിതാവ്" എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ജെയിംസ് അഗസ്റ്റസ് ഹിക്കി , ഭരണകാലത്ത് ആദ്യത്തെ പത്രം അവതരിപ്പിച്ചതിന് പേരുകേട്ട ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് പൗരനാണ്, അതിനാൽ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ സ്വയം സെൻസർഷിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഇന്ത്യയുടെ പ്രസ് ഫൗണ്ടേഷൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിലായിരുന്നു.
അഴിമതിയെക്കുറിച്ചും മറ്റും ഉദ്യോഗസ്ഥരെ പേരെടുത്ത് പറയാതെ ഹിക്കി സ്വതന്ത്രമായി ലേഖനങ്ങൾ എഴുതി.
വ്യവഹാരങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ, തന്റെ ലേഖനങ്ങളിലുടനീളം അധികാരികളെ പരാമർശിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒന്നിലധികം വിളിപ്പേരുകൾ ഉപയോഗിച്ചു.
1807-ൽ, സർക്കാർ വിരുദ്ധ ലേഖനങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിന് ബംഗാൾ ഗസറ്റ് അധികാരികൾ പിടിച്ചെടുത്തു.
വാർ ഓവർ വേഡ്‌സ്: സെൻസർഷിപ്പ് ഇൻ ഇന്ത്യ, 1930-1960 എന്ന പേരിൽ ദേവിക സേത്തി എഴുതിയ ഒരു പുസ്തകത്തിൽ ആധുനിക ഇന്ത്യയിലെ പ്രസ് ചരിത്രം പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇത് കേംബ്രിഡ്ജ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ് 2019 ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു പത്രമാധ്യമ സെൻസർഷിപ്പ്
ഭരണകാലത്ത്, ഭരണകൂടം നേരിട്ടും സ്വയം സെൻസർഷിപ്പിലും ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ലൈസൻസുകൾ റദ്ദാക്കിയതിന് ശേഷം ചില പത്രങ്ങൾ ലേഖനങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത് നിർത്താൻ കാരണമായി.
1857-ലെ ഒന്നാം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന് മുമ്പ്, മാധ്യമങ്ങൾ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിലും അതിൻ്റെ കവറേജുകളിലും സജീവമായി ഇടപെട്ടിരുന്നു, ഇത് പത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്മേൽ സ്വയം സെൻസർഷിപ്പിൽ ഏർപ്പെടാൻ സർക്കാരിനെ നയിച്ചു.
പിന്നീട്, ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ലിറ്റൺ പ്രഭു ഗഗ്ഗിംഗ് ആക്റ്റ് നടപ്പിലാക്കി, അത് എല്ലാ പത്രങ്ങളെയും, പ്രത്യേകിച്ച് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷാ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു.
അതു പ്രകാരം, "സർക്കാരിനെതിരെ ഒന്നും എഴുതിയിട്ടില്ല" എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയതിന് ശേഷം മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ലൈസൻസിന് അപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഗാഗിംഗ് നിയമം മാധ്യമങ്ങളെ ബാധിച്ചില്ല, പുതിയ നടപടികൾ കൈക്കൊള്ളുന്നത് വരെ അത് പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
1870-കളിൽ, അമൃതബസാർ പത്രിക ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രാദേശിക പത്രങ്ങൾ പ്രാദേശിക ഭാഷയിൽ വാർത്തകളും ലേഖനങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ഭരണത്തിനെതിരെ ജനങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
1868-ലെ ബംഗാളി വാരികയായ അമൃതബസാർ പത്രിക ഇൻഡിഗോ കലാപത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിന് ശേഷം സർക്കാർ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി.
1880-കളിൽ, സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിലെ പത്രങ്ങളുടെ പങ്കിനെ തുടർന്ന് സർക്കാർ നിരവധി പുതിയ നിയമങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചു.
ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ രൂപീകരണത്തിനുശേഷം, ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാ നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 565, 124A, 153A എന്നിങ്ങനെ നിരവധി വകുപ്പുകൾ സർക്കാർ 1898-ൽ നടപ്പിലാക്കി.
മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കായി സമഗ്രമായ ഒരു കൂട്ടം നിയമങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന നാല് പുതിയ നിയമങ്ങൾ സർക്കാർ പിന്നീട് നടപ്പിലാക്കി.
അവയിൽ ന്യൂസ്‌പേപ്പർ (കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്കുള്ള പ്രേരണ) നിയമം 1908, രാജ്യദ്രോഹ യോഗങ്ങൾ തടയൽ നിയമം 1911, ഇന്ത്യൻ പ്രസ് ആക്റ്റ്, 1910, ക്രിമിനൽ നിയമ ഭേദഗതി നിയമം 1908, രഹസ്യ നിയമം 1903 എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.
1910ലെ പ്രസ് ആക്റ്റ് മിക്കവാറും എല്ലാ പത്രങ്ങളെയും ബാധിച്ചു.
ഏകദേശം 1,000 പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ ഈ നിയമപ്രകാരം പ്രോസിക്യൂട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു, കൂടാതെ നിയമം നടപ്പിലാക്കിയ ആദ്യ അഞ്ച് വർഷങ്ങളിൽ സർക്കാർ 500,000 രൂപ സെക്യൂരിറ്റികളായും ജപ്തികളായും പേപ്പറുകളിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ചു.
സർക്കാർ വിരുദ്ധ ലേഖനങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിന് നിരവധി മാധ്യമപ്രവർത്തകർക്കും അമൃതബസാർ പത്രിക ഉൾപ്പെടെ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾക്കും എതിരെ രാജ്യദ്രോഹ നിയമപ്രകാരം കേസെടുത്തു.
പിന്നീടുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിനെതിരായ  പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രസ് എമർജൻസി ആക്ട് 1931 നടപ്പിലാക്കി.
ഉപ്പുസത്യാഗ്രഹത്തെത്തുടർന്ന് , ബോംബെ , ഉത്തർപ്രദേശ്, ബംഗാൾ , മദ്രാസ് , ഡൽഹി , പഞ്ചാബ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഈ ആക്ട് കാര്യമായി പ്രയോഗിച്ചു.
1939 നവംബറിൽ, രാജ്യത്തുടനീളമുള്ള തടവുകാർ നടത്തിയ നിരാഹാര സമരങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നതിൽ നിന്ന് അധികാരികൾ പത്രങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തി.
അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും മാധ്യമങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചും എഡിറ്റർമാർ പിന്നീട് ആശങ്കകൾ ഉന്നയിച്ചു.
ഓൾ-ഇന്ത്യ ന്യൂസ്‌പേപ്പേഴ്‌സ് എഡിറ്റേഴ്‌സ് കോൺഫറൻസ് ഈ കാലയളവിൽ ഉയർന്നുവന്നു.
മാധ്യമങ്ങൾക്കുമേലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾ നീക്കണമെന്ന് ഇത് സർക്കാരിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
1941-ൽ മഹാത്മാ ഗാന്ധി മാധ്യമങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് അധികാരികളെ വിമർശിച്ചു.
പലതരത്തിലുള്ള വിമർശനങ്ങൾക്കിടയിലും സർക്കാർ മാധ്യമങ്ങളെ നിരോധിക്കുന്നതു തുടരുകയായിരുന്നു.
തുടർന്ന് ഹിതവാദ ദിനപത്രത്തോട് അതിന്റെ റിപ്പോർട്ടറുടെ പേര് വെളിപ്പെടുത്താൻ സർക്കാർ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ടൈംസിന്റെ ഓഫീസിലും അധികൃതർ അന്വേഷണം നടത്തി.
1915ലെ ഡിഫൻസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആക്‌ട് ഉപയോഗിച്ച് പത്രപ്രവർത്തനങ്ങളെയും നിയന്ത്രിച്ചു.
സർക്കാർ വിരുദ്ധ എഡിറ്റോറിയലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർക്ക് വധശിക്ഷ നൽകാൻ ഔദ്യോഗിക രഹസ്യ നിയമം പാസാക്കിയതിനൊപ്പം തടവ് അഞ്ച് വർഷമായി നീട്ടി.
1942-ൽ ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരത്തെത്തുടർന്ന് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യരുതെന്ന് പത്രങ്ങൾക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകി.
ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരത്തെക്കുറിച്ച് പത്രങ്ങൾ ജാഗ്രത പാലിക്കണമെന്നും വാർത്ത പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കണമെന്നും പ്രസ്താവിക്കുന്ന സർക്കാർ ഉത്തരവ് ഓൾ-ഇന്ത്യ ന്യൂസ്പേപ്പർ എഡിറ്റേഴ്‌സ് കോൺഫറൻസ് പിന്നീട് സമാഹരിച്ചു.
സർക്കാർ വിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആളുകളെ വിചാരണ കൂടാതെ അനിശ്ചിതകാലത്തേക്ക് തടങ്കലിൽ വയ്ക്കാൻ 1919-ൽ സർക്കാർ റൗലറ്റ് നിയമം കൊണ്ടുവന്നു.
എഴുത്ത്, സംസാരം, ചലനങ്ങൾ എന്നിവ നിയന്ത്രിക്കാനും ഈ നിയമം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
റൗലറ്റ് നിയമം നൂറുകണക്കിന് കൊലപാതകങ്ങളിൽ കലാശിച്ചു.
പ്രധാന പത്രങ്ങൾ
ജെയിംസ് അഗസ്റ്റസ് ഹിക്കി കൊൽക്കത്തയിൽ 1780-ൽ, ബംഗാൾ ഗസറ്റ് പുറത്തിറക്കി, അത് പിന്നീട് സർക്കാർ വിരുദ്ധ എഡിറ്റോറിയലുകളെത്തുടർന്ന് 1872-ൽ നിരോധിക്കപ്പെട്ടു.
പിന്നീടുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ, ബംഗാൾ ജേർണൽ , ബോംബെ ഹെറാൾഡ് , ദി കൽക്കട്ട ക്രോണിക്കിൾ, ജനറൽ അഡ്വർടൈസർ , മദ്രാസ് കൊറിയർ തുടങ്ങിയ കൂടുതൽ പത്രങ്ങളും ജേണലുകളും ആരംഭിച്ചു.
സമാചാർ സുധാ വരാശൻ , പയം-ഇ-ആസാദി , സുൽത്താൻ-ഉൽ- അഖ്ബർ, ദൂർബീൻ തുടങ്ങിയ നിരവധി പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ അക്കാലത്ത് പുറത്തിറങ്ങി.
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ എല്ലാ പത്രങ്ങളും പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു, അതേസമയം പയം-ഇ-ആസാദി ഉൾപ്പെടെയുള്ള നിരവധി പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ "ആക്ഷേപകരം" എന്ന് കരുതുന്ന വിവരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ചതിന്റെ പേരിൽ സർക്കാർ നിരോധിക്കുകയോ പിടിച്ചെടുക്കുകയോ ചെയ്തു.
അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട മാധ്യമപ്രവർത്തകർ
സമഗ്രമായ നിയമങ്ങൾ കാരണം ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ പത്രപ്രവർത്തകർക്ക് ധാരാളം ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടു.
കേസരി , മഹ്രത്ത തുടങ്ങിയ രണ്ട് പത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാപകനായിരുന്നു ബാലഗംഗാധര തിലക് .
ഭരണത്തെ വിമർശിക്കാൻ അദ്ദേഹം രണ്ടും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുകയും, ശിവാജി ആറാമനെ സർക്കാർ "ഭ്രാന്തൻ" ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ അതിനെ പ്രതിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു.
പിന്നീട് സർക്കാർ തിലകിനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ചുമത്തുകയും ചെയ്തു.
സാമൂഹ്യ പരിഷ്കർത്താവും പത്രപ്രവർത്തകനുമായ ജി. സുബ്രഹ്മണ്യ അയ്യർ ദ ഹിന്ദു , സ്വദേശമിത്രൻ തുടങ്ങിയ രണ്ട് പത്രങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.
ചെറുത്തുനിൽപ്പ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ രചനകളിലൂടെ തമിഴരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
ഗവൺമെന്റ് അദ്ദേഹത്തെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും അപകീർത്തിപ്പെടുത്തൽ നിയമം ചുമത്തി ജയിലിലടക്കുകയും ചെയ്തു .
1910 കളിൽ, മലയാളിയായ പത്രപ്രവർത്തകൻ സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ള വക്കം മൗലവിയുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ എഴുതുമായിരുന്നു.
പി. രാജഗോപാലാചാരിക്ക് എതിരെ എഴുതുന്നതിൽ സജീവമായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തെ സർക്കാർ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും നാടുകടത്തുകയും ചെയ്തു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന നാളുകൾ തമിഴ്നാട്ടിലെ തിരുനെൽവേലിയിൽ ചിലവഴിച്ചു.
അണ്ടർഗ്രൌണ്ട് പ്രസ്സ്
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണ കാലഘട്ടത്തിൽ, സ്വാതന്ത്ര്യസമര പ്രവർത്തകരും നേതാക്കളും രഹസ്യ റേഡിയോ സന്ദേശങ്ങളിലൂടെയും സൈക്ലോസ്റ്റൈൽ ഷീറ്റുകളിലൂടെയും നിയമവിരുദ്ധമായി വിവരങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുകയും ചുവരുകളിൽ ചുവരെഴുത്തു നടത്തുകയും ചെയ്തുവന്നിരുന്നു.
പ്രധാന പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾക്ക് അധികാരികൾ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയതിനെത്തുടർന്ന് അക്കാലത്ത് ചില അണ്ടർഗ്രൗണ്ട് പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ രഹസ്യമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.
പ്രധാന കവറേജുകൾ
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് പ്രാദേശിക മാധ്യമങ്ങൾ പത്രങ്ങളിലും മാസികകളിലും പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തുവന്നിരുന്നു.
പ്രാദേശിക ഭാഷാ പത്രങ്ങൾ ഗാന്ധിജിയുടെ പ്രസംഗങ്ങൾ, സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പ്രവർത്തകർ, ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ നേതാക്കൾ ഉൾപ്പടെയുള്ളവരുടെ പ്രസംഗങ്ങൾ, ഭഗത് സിംഗിന്റെ വിചാരണ തുടങ്ങിയ നിരവധി വിഷയങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു.
ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരം, പൂർണ്ണ സ്വരാജ് , ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹം എന്നിവയെ തുടർന്ന് പ്രധാന പത്രങ്ങളും മാസികകളും നിരോധിക്കപ്പെട്ടു.
ശിവറാം രാജ്ഗുരുവും ഭഗത്സിംഗും പാർലമെന്റ് മന്ദിരത്തിനുനേരെ ലഘുലേഖയും ബോംബും എറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ടൈംസ് ഈ വിഷയത്തിൽ വിപുലമായി എഴുതിയയത്, ഭഗത്സിംഗിന്റെയും രാജ്ഗുരുവിന്റെയും ഫോട്ടോകൾ മാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത് സർക്കാർ നിരോധിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാന കാരണമായി.
പത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഉദയം
18-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജെയിംസ് അഗസ്റ്റസ് ഹിക്കി ആദ്യമായി ബംഗാൾ ഗസറ്റ് എന്ന പത്രം പുറത്തിറക്കിയപ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സ് സ്ഥാപിച്ചത്, അത് പിന്നീട് ഹിക്കീസ് ഗസറ്റ് എന്നറിയപ്പെട്ടു.
ഇതിനുമുമ്പ്, ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ബ്രിട്ടീഷ് നിവാസികൾ തുടക്കത്തിൽ ആഴ്ചപ്പതിപ്പുകളും പിന്നീട് ദിനപത്രങ്ങളും ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ, ഏതാനും നഗരങ്ങളിൽ പത്രങ്ങൾ പ്രചരിക്കാൻ തുടങ്ങി, പിന്നീട് അവ മദ്രാസ് , ബോംബെ, ഡൽഹി തുടങ്ങിയ പ്രധാന പ്രവിശ്യകളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി, അത് പിന്നീട് പ്രസിദ്ധീകരണ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറി.
തുടക്കത്തിൽ, മാധ്യമങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിൽ മാത്രമാണ് എഴുതിയിരുന്നത്, എന്നാൽ പ്രാദേശിക ഭാഷാ എഡിറ്റോറിയലുകളും ക്രമേണ വർദ്ധിച്ചു.
1818-ൽ ആരംഭിച്ച ബംഗാളി ഭാഷാ പത്രമായ സമാചാർ ദർപൺ ആണ് ഒരു ഇന്ത്യൻ ഭാഷയിൽ ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പത്രം.
പിന്നീട്, തുടർന്ന് 1822-ൽ ആരംഭിച്ച ആദ്യത്തെ ഗുജറാത്തി ഭാഷാ പത്രമായ ബോംബെ സമാചാർ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി പത്രങ്ങൾ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ഉദായംകൊണ്ടു.
1854-ൽ ആദ്യത്തെ ഹിന്ദി പത്രമായ സമാചാർ സുധാ വർഷം നിലവിൽ വരുന്നതുവരെ അക്കാലത്ത് ഹിന്ദി ഭാഷാ പത്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നില്ല.