smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
കൂന്തൻകുളം പക്ഷി സങ്കേതം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Koothankulam_Bird_Sanctuary
ദക്ഷിണ ഇൻഡ്യയിലെ ജലപക്ഷികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ  പ്രജന പ്രദേശമാണ് തമിഴ്നാട് തിരുനെൽവേലി ജില്ലയിലെ കൂന്തൻകുളം ഗ്രാമത്തിലെ കൂന്തൻകുളം പക്ഷി സങ്കേതം .
പ്രതിവർഷം ഒരുലക്ഷത്തോളം ദേശാടനപക്ഷികൾ കുടിയേറുന്ന, 1.2933 ഹെക്ടർ വിസ്ത്രുതിയിലുള്ള ഈ സ്ഥലം 1994ൽ, സംരക്ഷിത പക്ഷി സങ്കേതമായി തമിഴ്നാട്  സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ചത്.
ഇവിടെ എത്തുന്ന പക്ഷികളുടെ പരിചരണവും സംരക്ഷണവും  ഉറപ്പാക്കുന്നത് ഗ്രാമീണരാണ്.
അഞ്ചു തലമുറകളായി, തദ്ദേശവാസികൾ പുലർത്തിപ്പോരുന്ന പക്ഷി  സ്നേഹവും കൂട്ടായ്മയും  പ്രശംസനീയമാണ്.
അവലംബം http://www.forests.tn.nic.in/wildbiodiversity/bs_kkbs.html
കൂന്തൽവാദം
ഭാഷയും സംസ്കൃതവും ചേരുന്നതാണ് മണി പ്രവാളമെന്ന് ലീലാതിലകകാരൻ വാദിക്കുന്നു.
ഇതിന് ബദലായി ചില മണിപ്രവാള പദ്യങ്ങളിൽ കുഴൽ, കൂന്തൽ, കൊങ്ക തുടങ്ങിയ തമിഴ് ശബ്ദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് കാണുന്നു.
അപ്പോൾ മണി പ്രവാളത്തിൽ ഭാഷയും സംസ്കൃതവും മാത്രമല്ല ചോളഭാഷാപദങ്ങളും ഉണ്ടാകാമെന്ന് ഉള്ള വാദമാണ് കൂന്തൽവാദം.
ഇതിന് മണിപ്രവാളകാരൻ വിസ്തരിച്ചു തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്..
ചില ശബ്ദങ്ങൾക്ക് മറ്റ് ചില ഭാഷയിലെ പദങ്ങളുമായി സാദൃശ്യം കാണും അത്തരം ഭാഷാ ശബ്ദങ്ങളെ അന്യഭാഷ ശബ്ദങ്ങളായി പരിഗണിക്കണം.
അക്കണക്കിന് കൂന്തൽ തുടങ്ങിയ പദങ്ങൾ ചോള ഭാഷാ സദൃശ്യങ്ങളാണ് 'ചോള ഭാഷ പദങ്ങളല്ല.
കൂടാതെ ഒരു പദം ഏത് ഭാഷയിലേതാണെന്ന് നോക്കുന്നത് അതിന്റെ സാഹചര്യം നോക്കിയാണ്..
" കുളിച്ചു കൂന്തൽ പുറവും തുവർത്തി - ക്കുളുർക്ക നോക്കി പുനരെമ്മളാരെ ഒരുത്തിപോ നാളധുനാ മണമ്മേ- ലവർക്കുപോലങ്ങി നിയെങ്ങൾ ചേതഃ "
ഇത് കേരള ഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ട ഒരു ശ്ലോകമാണ്.
" അങ്ങിനി എങ്ങൾ ചേത: " എന്ന തിനു പകരം "അങ്കി നി എങ്കൾ ചേതഃ " എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ കൂന്തൽ എന്ന പദം തമിഴാകുമായിരുന്നു.
കാരണം അപ്പോൾ സാഹചര്യം തമിഴാണ്.
കൂപ്പർറ്റീനോയിലെ ജോസഫ് ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Joseph_of_Cupertino കൂപ്പർറ്റീനോയിലെ ജോസഫ് പുണ്യവാളൻ ദർശനനിർവൃതിയിൽ
പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇറ്റലിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു വിശുദ്ധാത്മാവും സന്യാസവൈദികനും ആയിരുന്നു കൂപ്പർറ്റീനോയിലെ ജോസഫ് (ജീവിതകാലം: ജൂൺ 17, 1603 – സെപ്തംബർ 18, 1663).
തീരെ മന്ദബുദ്ധിയായിരുന്നെങ്കിലും തീവ്രമായ ആത്മീയദർശനങ്ങൾ ലഭിച്ചിരുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹം സ്വയമറിയാതെ വായുവിൽ ഉയർന്നുപോവുകയും ഏറെനേരം അത്ഭുതപാരവശ്യത്തിൽ കഴിയുകയും ചെയ്തിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു.
ഇതിന്റെ പേരിൽ മതദ്രോഹവിചാരണയ്ക്കും വിലക്കുകൾക്കും നാടുകടത്തലിനും വിധേയനാകേണ്ടി വന്നപ്പോൾ അനുസരണയോടെ വഴങ്ങിയ അദ്ദേഹത്തെ, മരണശേഷം 1767-ൽ, കത്തോലിക്കാ സഭ വിശുദ്ധനായി  അംഗീകരിച്ചു.
വൈമാനികരുടേയും, വിമാനയാത്രക്കാരുടേയും, ശൂന്യാകാശയാത്രികരുടേയും, മന്ദബുദ്ധികളുടേയും, പരീക്ഷകൾ എഴുതുന്നവരുടേയും, പഠനത്തിൽ പിന്നോക്കമായ വിദ്യാർത്ഥികളുടേയും സ്വർഗ്ഗീയ മദ്ധ്യസ്ഥനായി കൂപ്പർറ്റീനോയിലെ ജോസഫ് പുണ്യവാളൻ കരുതപ്പെടുന്നു.
ഇറ്റലിയിൽ അപൂലിയായിലെ കുപ്പർറ്റീനോയിലാണ് ജോസഫ് ജനിച്ചത്.
ഗിയൂസെപ്പെ മരിയ ദേസ എന്നായിരുന്നു ആദ്യനാമം.
"ഇറ്റലിയുടെ പാദരക്ഷ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന തെക്കൻ പ്രദേശത്തെ പഴയ നേപ്പിൾസ് രാജ്യത്തിലായിരുന്നു കുപ്പർറ്റീനോ.
കോട്ടകെട്ടി ഭദ്രമാക്കിയ നഗരമായിരുന്നു അത്.
ജോസെഫിന്റെ പിതാവ് ഫെലിസ് ദേസ അവിടെ ഒരു ആശാരിയായിരുന്നു.
പരോപകാരിയായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം പാവപ്പെട്ട അയൽക്കാരുടെ കടങ്ങൾക്ക് ജാമ്യം നിന്നിരുന്നതിനാൽ ഒടുവിൽ സ്വയം കടക്കാരനായി.
ജോസഫിന്റെ ജനനത്തിനു മുൻപ് മരിച്ച പിതാവ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ ഫ്രാൻസിസ്കാ പനാരയെ ഗർഭിണിയും നിരാലംബയുമായി വിട്ടുപോയി.
ഭർത്താവ് വീട്ടാതിരുന്ന കടങ്ങളുടെ പേരിൽ ഉത്തമർണ്ണന്മാർ വീടു കൈയ്യടക്കിയതിനെ തുടർന്ന് വഴിയാധാരമായ അവർ മകനെ പ്രസവിച്ചത് ഒരു കാലിത്തൊഴുത്തിലാണ്.
ശിശുപ്രായത്തിൽ ജോസഫ് തീരെ ബുദ്ധികുറഞ്ഞവനായിരുന്നു.
അക്കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന് ദേഹത്തിൽ വേദനിപ്പിക്കുന്ന മുഴകൾ വരുക പതിവായിരുന്നു.
"കൃപയുടെ മാതാവിന്റെ" രൂപത്തിനു മുൻപിൽ കത്തിയിരുന്ന വിളക്കിലെ എണ്ണ ശരീരത്തിൽ പുരട്ടിയപ്പോൽ ആ അസുഖം അദ്ദേഹത്തെ വിട്ടുമാറിയതായി പറയപ്പെടുന്നു.
ശൂന്യതയിലേക്ക് തുടർച്ചയായി തുറിച്ചുനോക്കിയിരിക്കുന്ന ശീലം മൂലം ചെറുപ്പത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയിൽ 'വാപൊളിയൻ' എന്നർത്ഥമുള്ള "Bocca Aperta" എന്നു കളിയാക്കി വിളിക്കുക പതിവായിരുന്നു.
അമ്മയും അമ്മാവന്മാരും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ബന്ധുജനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ഒന്നിനും കൊള്ളില്ലാത്തവനായി തള്ളി.
അക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം ക്ഷിപ്രകോപിയായിരുന്നു എന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
സന്യാസവൈദികൻ
17-ആമത്തെ വയസ്സിൽ ജോസഫ്, ഫ്രാൻസിസ്കൻ ചെറിയ സഹോദരന്മാരുടെ സമൂഹത്തിൽ ചേരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയുടെ കുറവുമൂലം പ്രവേശനം ലഭിച്ചില്ല.
ഏറെ വൈകാതെ കപ്പൂച്ചിൻ സന്യാസസഭയിൽ ചേർന്നെങ്കിലും വെളിപാടുകൾ മൂലം ഉണ്ടായിരുന്ന വിഭ്രാന്താവസ്ഥ മൂലം സ്ഥിരതയില്ലാത്തവനായി കണക്കാക്കി അദ്ദേഹത്തെ പുറത്താക്കി.
ഒടുവിൽ ഇരുപതു വയസ്സുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കൂപ്പർറ്റീനോയ്ക്കടുത്തുള്ള ഗ്രോട്ടെല്ലായിലെ ഫ്രാൻസിസ്കൻ ആശ്രമത്തിൽ വേലക്കാരൻ എന്ന നിലയിലാണെങ്കിലും പ്രവേശനം കിട്ടി.
എഴുത്തും വായനയും മറ്റും കഷ്ടിച്ചു മാത്രം വശമുണ്ടായിരുന്നെ ജോസഫ് അവിടെ വിശുദ്ധിയിലും ജ്ഞാനത്തിലും വളർന്ന് ദാരിദ്ര്യനിഷ്ഠയിൽ പ്രാർത്ഥനാനിരതനായി ജീവിച്ചു.
ആശ്രമത്തിൽ, ഉദ്യാനപാലനം, വളർത്തുമൃഗങ്ങളെ നോക്കൽ, തൊഴുത്തു വൃത്തിയാക്കൽ, അടുക്കളപ്പണി തുടങ്ങിയ വിനീതകർമ്മങ്ങളിലും അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു.
പലപ്പോഴും നിർവൃതിയിൽ താനറിയാതെ ആശ്രമത്തിൽ ചുറ്റിനടന്ന് അദ്ദേഹം വല്ലയിടത്തുമൊക്കെ എത്തി.
പാണ്ഡിത്യത്തിനു ചേരുന്ന പ്രകൃതമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും , പലപ്പോഴും വിഷമസമസ്യകൾക്ക് സമാധാനം പറയാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അൽമായസഹോദരനായാണ് ആശ്രമത്തിൽ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതെങ്കിലും ജോസഫിന്റെ ഭക്തിയും വിനയവും ആത്മാർത്ഥതയും ബോദ്ധ്യപ്പെട്ട അധികാരികൾ അദ്ദേഹത്തെ പൗരോഹിത്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പഠനത്തിൽ തീരെ കഴിവില്ലാതിരുന്ന അദ്ദേഹം, പാഠത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ചെറിയഭാഗം മാത്രം മനഃപാഠമാക്കിയ ശേഷം, പരീക്ഷയ്ക്ക് ചോദിക്കുന്നതും അതുതന്നെ ആയിരിക്കാൻ വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുക പതിവായിരുന്നെന്ന് ഒരു കഥയുണ്ട്.
ശെമ്മാശപട്ടത്തിന് പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട ജോസഫിനോട് മെത്രാൻ "നിന്നെ വഹിച്ച ഉദരം ഭാഗ്യമുള്ളതാണ്" എന്ന ബൈബിൾ വാക്യം വിശദീകരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അത് അദ്ദേഹം ശരിയായി വിശദീകരിച്ചു.
അങ്ങനെ ജോസഫ് ശെമ്മാശനായി.
പുരോഹിതപട്ടത്തിന്റെ സമയം വന്നപ്പോൾ, ആദ്യം പരിശോധിക്കപ്പെട്ട വൈദികാർത്ഥികളെല്ലാം പരിശോധനയിൽ മികവു കാട്ടിയതിനാൽ, തുടർന്നു വന്ന ജോസഫിനും മറ്റും പരിശോധന കൂടാതെ തന്നെ പട്ടം നൽകി എന്നാണ് കഥ.
അങ്ങനെ 1628-ൽ അദ്ദേഹം പുരോഹിതനായി.
പ്ലവനാനുഭവങ്ങൾ പറക്കുന്ന ജോസഫ് പുണ്യവാളൻ 18-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ചിത്രീകരണം.
1630 ഒക്ടോബർ 4-ന് കൂപ്പർറ്റീനോ നഗരത്തിൽ അസ്സീസിയിൽ വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസിന്റെ തിരുനാളിനോടനുബന്ധിച്ചു നടന്ന ഒരു പ്രദക്ഷിണത്തിനിടെ, അതിൽ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ജോസഫ് താനറിയാതെ പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കുയർന്നെന്നും ജനക്കൂട്ടത്തിനു മുകളിൽ അവിടെ നിലകൊണ്ടെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
താഴെ തിരികെ വന്ന ശേഷം തനിക്കു സംഭവിച്ചതെന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം ലജ്ജിതനായി സ്വന്തം അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു.
തുടർന്നുണ്ടായ ഇത്തരം ഒട്ടേറെ അനുഭവങ്ങളിൽ  ആദ്യത്തേതു മാത്രമായിരുന്നു ഇത്.
താമസിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന് "പറക്കും പുണ്യവാളൻ" എന്ന പേരു ചാർത്തിക്കിട്ടി.
പ്ലവനാനുഭവങ്ങൾ കൂടുതൽ അടുത്തടുത്തടുത്ത് ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ജോസഫിന്റെ ജീവിതം പ്രശ്നഭരിതമായി.
ജോസഫിന്റെ നിയന്ത്രണമില്ലായ്മയിൽ അങ്കലാപ്പു പൂണ്ട മേലധികാരികൾ, മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇടച്ചയാകാതിരിക്കാനായി, സാമൂഹ്യമായ ചടങ്ങുകളിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തുമെന്നായിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനുമായില്ല.
യേശുവിന്റേയോ, വിശുദ്ധമാതാവിന്റേയോ നാമം ഉച്ചരിച്ചു കേൾക്കുമ്പോഴോ, അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാൻസിസിന്റെ തിരുനാൾ കീർത്തനങ്ങൾ പാടുമ്പോഴോ, കുർബ്ബാന അർപ്പിക്കുമ്പോഴോ ഒക്കെ, പെട്ടെന്ന് വിസ്മയാവസ്ഥയിലായി അദ്ദേഹം, അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കുയർന്നു.
സന്യാസിയുടെ അനുസരണവൃതം അനുസ്മരിപ്പിച്ച് മേലധികാരി അജ്ഞാപിച്ചപ്പോൾ മാത്രം സാധാരണനിലയിലായി.
ജോസഫിന്റെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ 'പറക്കൽ' നടന്നത്, ഉർബൻ എട്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പയുമായുള്ള ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കിടെ ആയിരുന്നെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.
മാർപ്പാപ്പയുടെ പാദം ചുമ്പിക്കാൻ കുനിഞ്ഞ ജോസഫ്, പെട്ടെന്ന് ദർശനാവസ്ഥയിലെത്തി മുകളിലേക്കുയർന്നു.
ഫ്രാൻസിസ്കൻ സഭയുടെ മിനിസ്റ്റർ ജനറൽ ആജ്ഞാപിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം താഴെ വന്നത്.
വിശുദ്ധിയുടെ തികവു മൂലം ജോസഫ് ഒരു മധുരഗന്ധം പരത്തിയിരുന്നു എന്നും കഥയുണ്ട്.
പാപാവസ്ഥയിലായിരുന്നവരുടെ ദുർഗന്ധം അദ്ദേഹത്തിനു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
അദ്ദേഹം രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നതുൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റത്ഭുതങ്ങളും പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ജോസഫിന്റെ സഹസന്യാസികളിൽ പലരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതികൾ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവരായിരുന്നു.
അത്ഭുതകരമായി രോഗമുക്തരായ ധനാഢ്യരും മറ്റും തരുന്ന പണവും സമ്മാനങ്ങളും അദ്ദേഹം നിരസിച്ചത് മേലധികാരികളിൽ ചിലർക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
ആശ്രമത്തിനു വെളിയിലുള്ളവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസ്ത്രഭാഗങ്ങൾ തിരുശേഷിപ്പുകളായി മുറിച്ചെടുത്തതു മൂലം, പലപ്പോഴും കീറിയ വസ്ത്രവുമായി ജോസഫ് ആശ്രമത്തിൽ മടങ്ങിയെത്തിയിരുന്നതും പ്രശ്നമായി.
ജോസഫ് നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ എതിർപ്പ് നേപ്പിൾസിന്റെ മതദ്രോഹവിചാരകർ അദ്ദേഹത്തെ അന്വേഷണവിധേയനാക്കിയതാണ്.
പറക്കലുകളും അത്ഭുതപ്രവർത്തനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച അവകാശവാദങ്ങളും വഴി ജോസഫ് ആവശ്യമില്ലാതെ, സ്വയം ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടു.
1638 ഒക്ടോബർ 21-ന് ഉത്തരവനുസരിച്ച്, അദ്ദേഹം മതദ്രോഹവിചാരണക്കോടതിയിൽ ഹാജരായി.
അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന് ആഴ്ചകളോളം കാത്തുകിടക്കേണ്ടി വന്നു.
ഒടുവിൽ ജോസഫിന്റെ നിരപരാധിത്വം ബോധ്യമായ വിചാരകർ അദ്ദേഹത്തെ വെറുതേവിട്ടു.
നിരപരാധിത്വം തെളിയക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ജോസഫിനെ അസീസിയിലെ സാക്രോ കോൺവെന്റോയിലേക്കയച്ചു.
വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസിന്റെ സംസ്കാരസ്ഥാനത്തിനടുത്തായിരിക്കുന്നത് ജോസഫ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
എങ്കിലും ഇക്കാലത്ത് ആത്മീയമായ ഒരുതരം ശുഷ്കാവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്ലവനാനുഭവങ്ങൾ തീരെ ഇല്ലാതായി.
സാക്രോ കോൺവെന്റോയിലെത്തി രണ്ടു വർഷത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹം അസീസി നഗരത്തിലെ പൗരത്വവും ഫ്രാൻസിസ്കൻ സമൂഹത്തിലെ സമ്പൂർണ്ണ അംഗത്വവും നൽകി ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ടു.
തുടർന്ന് ഒൻപതു വർഷം കൂടി ജോസഫ് അസീസിയിൽ ജീവിച്ചു.
ഈ കാലത്ത് പലവിധം ജീവിതാവസ്ഥകളിലുമുള്ള അനേകർ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തുകയും വിഷമതകളിൽ ആത്മീയ സാന്ത്വനം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു.
എങ്കിലും ഈ പ്രവാസജീവിതം അദ്ദേഹത്തിനു ഭാരമായി.
വിശ്വാസികൾക്ക് ജോസഫിനെ തേടിയെത്താൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പ്രസംഗിക്കുന്നതിലും കുമ്പസാരം കേൾക്കുന്നതിലും തിരുനാൾ പ്രദക്ഷിണങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിനും മറ്റും അദ്ദേഹത്തിന് വിലക്കുണ്ടായിരുന്നു.
കാലക്രമേണ ജോസഫിന് വലിയൊരു അനുയായിവൃന്ദം ഉണ്ടായപ്പോൾ, അതു തടയാനായി ഇന്നെസന്റ് പത്താമൻ മാർപ്പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ അസീസിയിൽ നിന്ന് മാറ്റി, പിയേട്രാറൂബിയായിലെ കപ്പൂച്ചിൻ സന്യാസികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഒരു അറിയപ്പെടാത്ത ഒരിടത്ത് താമസിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
കത്തുകൾ എഴുതുന്നതിലും മറ്റും അദ്ദേഹത്തിന് കടുത്ത വിലക്കുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും ജോസഫ് ആരാധകരെ ആകർഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തെ വീണ്ടും സ്ഥലം മാറ്റാൻ തീരുമാനമായി.
എത്തിപ്പെടാൻ തീരെ ബുദ്ധിമുട്ടായ 'ഫോസോംബ്രോൺ' ആയിരുന്നു പുതിയ ഇടം.
അവിടെ ജോസഫിനെ അനുയായികളിൽ നിന്നകറ്റി നിർത്തുന്നതിൽ അധികാരികൾ ഒരുവിധം വിജയിച്ചു.
ഇന്നെസെന്റ് മാർപ്പാപ്പയുടെ മരണത്തെ തുടർന്ന് ഫ്രാൻസിസ്കൻ സമൂഹം, അടുത്ത മാർപ്പാപ്പ ആയ അലക്സാണ്ടർ എട്ടാമനോട് ജോസഫിനെ ഫോസോംബ്രോണിൽ നിന്നു മോചിപ്പിച്ച് അസീസിയിലേക്കയക്കാൻ അപേക്ഷിച്ചു.
മോചിതനായ അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ അനന്തരവൻ മെത്രാനായി ഭരിച്ചിരുന്ന ഓസിമോയിലെ ആശ്രമത്തിലേക്കയക്കാനാണ് മാർപ്പാപ്പ തീരുമാനിച്ചത്.
അവിടേയും അദ്ദേഹം പലതരം വിലക്കുകളിൽ ആയിരുന്നു.
മെത്രാൻ, സഹസന്യാസികൾ, ആവശ്യം വന്നാൽ വൈദ്യൻ എന്നിവരൊഴിച്ചുള്ളവരുമായി സംസാരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം വിലക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഈ വിലക്കിനെ അദ്ദേഹം ക്ഷമാപൂർവം സഹിച്ചു.
മുറിയിൽ ഭക്ഷണം എത്തിക്കാൻ ചുമതലയുള്ള സന്യാസസഹോദരൻ രണ്ടു ദിവസത്തേയ്ക്ക് അക്കാര്യത്തിൽ ഉപേക്ഷ വരുത്തിയപ്പോൾ പോലും അദ്ദേഹം പരാതിപ്പെട്ടില്ലെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.
1663 ആഗസ്റ്റ് 10ന് ജോസഫ് പനിപിടിച്ച് ശയ്യാവലംബിയായി.
രോഗാവസ്ഥ അദ്ദേഹത്തെ സന്തുഷ്ടനാക്കുകയാണുണ്ടായത്.
സ്വന്തം രോഗശാന്തിക്കു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഉപദേശിച്ചവരോട്, "വേണ്ട, ദൈവം അതിനിടവരുത്താതിരിക്കട്ടെ" എന്നു പറയുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്.
മാതാവിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോപണത്തിരുനാളിൽ ചൊല്ലിയ അവസാനത്തെ കുർബ്ബാനക്കിടെ അദ്ദേഹത്തിന് ദൈവികസാന്ത്വനങ്ങളും ദർശനങ്ങളും ലഭിച്ചു.
സെപ്തംബർ തുടക്കത്തിൽ തന്റെ മരണം അടുത്തു എന്നു ബോദ്ധ്യമായ അദ്ദേഹം, "കഴുത മല കയറാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു" എന്നു മന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കഴുത എന്ന് അദ്ദേഹം വിളിച്ചത് തന്റെ ശരീരത്തെ ആയിരുന്നു.
1663 സെപ്തംബർ 18-ന് കൂപ്പർറ്റീനോയിലെ ജോസഫ് പുണ്യവാളൻ മരിച്ചു.
രണ്ടു ദിവസത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹത്തെ, അമലോത്ഭവത്തിന്റെ പള്ളിയിൽ വലിയ ജനാവലിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ സംസ്കരിച്ചു.
ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷം, 1767 ജൂലൈ 16-ന് ക്ലെമന്റ് 13-ആമൻ മാർപ്പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
1781-ൽ, ഓസിമോയിലെ ഫ്രാൻസീസിന്റെ പള്ളിയിൽ പുതിയതായി നിർമ്മിച്ച വെണ്ണക്കൾ അൾത്താരയിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ  ഭൗതികാവശിഷ്ടം നീക്കി.
അവിടമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്തിമസംസ്കാരസ്ഥാനമായത്.
൧ " ഭഗവന്നാമമൊഴിഞ്ഞെൻ നാവിനു/  കഴിവീലൊന്നുമുറച്ചുരിയാടാൻ " എന്ന് ജോസഫ് ഏറ്റുപറയുന്നതായി മലയാളത്തിലെ കവി വിജയലക്ഷ്മി 'വെണ്മേഘം' എന്ന കവിതയിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
അവലംബം 1 2 3 4 5 6 "Saint Joseph of Copertino," Fr.
Angelo Pastrovicchi, O.M.C., TAN Books and Publishers, 1980, p. iii 1 2 "വെണ്മേഘം": ജോസഫ് പുണ്യവാളനെക്കുറിച്ച് 2011 മേയ് ഒന്നിലെ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ (പുറങ്ങൾ 52-53), വിജയലക്ഷ്മി എഴുതിയ കവിത 1 2 കത്തോലിക്കാവിജ്ഞാനകോശം, കൂപ്പർറ്റീനോയിലെ ജോസഫ് പുണ്യവാളൻ എന്ന പേരിലുള്ള ലേഖനം ↑ The saint of the Day, St. Joseph of Cupertino Archived 2012-03-21 at the Wayback Machine .
, September 18 ↑ Catholic News Agency, St. Joseph of Cupertino Archived 2012-09-29 at the Wayback Machine .
കൂനൻ കുരിശുസത്യം ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം https://ml.wikipedia.org/wiki/Coonan_Cross_Oath Part of a series on മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ചരിത്രം തോമാശ്ലീഹാ · ക്നായി തോമാ · മാർ സബോർ, മാർ അഫ്രോത്ത് · തരിസാപ്പള്ളി ശാസനങ്ങൾ · ഉദയം‌പേരൂർ സുന്നഹദോസ് · കൂനൻ കുരിശുസത്യം ആരാധനാസംബന്ധം കുരിശുകൾ · സഭകൾ · പള്ളികൾ · സുറിയാനി ഭാഷ · ആരാധനാ സംഗീതം പ്രമുഖവ്യക്തികൾ അബ്രഹാം മല്പാൻ · പാറേമ്മാക്കൽ തോമ്മാക്കത്തനാർ · കായംകുളം ഫിലിപ്പോസ് റമ്പാൻ · വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസ് ഏലിയാസ് ചാവറ · വർഗീസ് പയ്യപ്പിള്ളി · മാർ തോമ ഒന്നാമൻ · വിശുദ്ധ അൽഫോൻസ · സാധു കൊച്ചുകുഞ്ഞ് ഉപദേശി · കരിയാറ്റിൽ മാർ ഔസേപ്പ് · വട്ടശേരിൽ ഗീവർഗീസ് മാർ ദീവന്നാസ്യോസ് · പരുമല ഗീവർഗ്ഗീസ് മാർ ഗ്രീഗോറിയോസ് · ഗീവർഗ്ഗീസ് മാർ ഈവാനിയോസ് · എവുപ്രാസ്യാമ്മ · വില്ലാർവട്ടം തോമ സംസ്കാരം മാർഗംകളി · പരിചമുട്ടുകളി · പാചകം · സുറിയാനി മലയാളം ക സ തി Part of a series on ഇന്ത്യയിലെ ക്രിസ്തുമതം ചരിത്രം മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഇന്ത്യയിലെ പുരാതന കുരിശുകൾ ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസ് കൂനൻ കുരിശുസത്യം വ്യക്തികൾ തോമാശ്ലീഹാ മാർ സബോർ, മാർ ഫ്രോത്ത് ക്നായി തോമാ വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസ് സേവ്യർ മദർ തെരേസ ദേവസഹായം പിള്ള വിശുദ്ധ അൽഫോൻസാമ്മ വിശുദ്ധ ചാവറയച്ചൻ പരുമല മാർ ഗ്രീഗോറിയോസ് യെൽദോ മോർ ബസേലിയോസ് ഇഗ്നാത്യോസ് ഏലിയാസ്‌ തൃതീയൻ‍ വട്ടശ്ശേരിൽ മാർ ദീവന്നാസ്യോസ് എവുപ്രാസ്യാമ്മ മാർ അഗസ്റ്റിൻ കണ്ടത്തിൽ പാലക്കൽ തോമ മൽപാൻ മാർ വർഗീസ് പയ്യപ്പിള്ളി പാലയ്ക്കാപ്പിള്ളി മോൺ.
കേരളത്തിലെ മാർ തോമാ നസ്രാണികൾ തങ്ങളുടെ സഭയെ പോർട്ടുഗീസുകാരും ജെസ്യൂട്ട് പാതിരിമാരും റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ കീഴിൽ വരുത്തുവാൻ നടത്തിയ പീഡനങ്ങൾക്കെതിരെ 1653 ജനുവരി 3-ന് കൊച്ചിക്ക് സമീപമുള്ള മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ വെച്ച് പരസ്യമായി എടുത്ത പ്രതിജ്ഞയാണ് കൂനൻ കുരിശുസത്യം അഥവാ കൂനൻ കുരിശ് പ്രതിജ്ഞ (ഇംഗ്ലീഷ്: Coonan Cross Oath )  എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.
ഈ സംഭവം കൂനൻ കുരിശ് കലാപം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.
ഒരു പക്ഷേ, വൈദേശിക താല്പര്യങ്ങളോട് എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ച ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ സംഘടിത ചെറുത്തുനില്പ് ഇതായിരിക്കാം എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുണ്ട്.
ചില ചരിത്രകാരന്മാർ  കൂനൻ കുരിശുസത്യം മുഖ്യമായും പോർട്ടുഗീസുകാർക്കും അവരുടെ വക്താക്കളായ ജെസ്യൂട്ട് മിഷണറിമാർക്കും എതിരായുള്ള പ്രതിഷേധമായിരുന്നു എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുമ്പോൾ മറ്റ് ചില ചരിത്രകാരന്മാർ ഇത് അന്നത്തെ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മേൽക്കോയ്മക്ക് എതിരെയുള്ള പ്രതിഷേധവും അതോടൊപ്പം തങ്ങളുടെ പുരാതനസഭയെ അതിന്റെ മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സ്വാതന്ത്യത്തോടും കൂടി പുനഃസ്ഥാപിക്കുവാനുള്ള മാർ തോമാ നസ്രാണികളുടെ അദമ്യമായ അഭിവാഞ്ജയുടെ പ്രതിഫലനവും ആയിരുന്നു എന്നും നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
2,500-ഓളം വരുന്ന വിശ്വാസികൾ കുരിശിൽ വടം കെട്ടി അതിൽ പിടിച്ച് ഒരേ സമയം സത്യം ചെയ്യുക വഴിയായി ഭാരം കാരണം കുരിശു ഒരു വശത്തേക്ക് വളഞ്ഞുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
അത് കൊണ്ട് ഈ സംഭവം കൂനൻ കുരിശുസത്യം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
ചരിത്രം മട്ടാഞ്ചേരി പള്ളി
മാർ തോമാ നസ്രാണികൾ (ചുരുക്കത്തിൽ നസ്രാണികൾ )  അഥവാ മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന കേരളത്തിലെ ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ മാർ തോമാ ശ്ലീഹായാൽ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്രൈസ്തവരാക്കപ്പെട്ടു എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന തദ്ദേശിയരും അവരോടൊപ്പം മധ്യ-പൗരസ്ത്യ ദേശത്ത് നിന്നും ഇവിടെ കുടിയേറി പാർത്തവരുടെ പിന്മുറക്കാരായ ഒരു ചെറിയ വിഭാഗവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.
പ്രാദേശികമായ ആചാരങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ വേണ്ടുവോളം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഹിന്ദുക്കളായ അദ്ധ്യാപകരുടെ കീഴിൽ അവർ വിദ്യ അഭ്യസിച്ചിരുന്നു.
രാജാക്കന്മാരിൽ നിന്ന് അവർക്ക് പ്രത്യേകം പരിഗണനകൾ കിട്ടിയിരുന്നു.
കച്ചവടത്തിൽ അവർ പ്രാമാണ്യം നേടിയിരുന്നു.
ക്രിസ്തുമതം കേരളത്തിൽ വളരെ പെട്ടന്ന് പ്രചരിച്ചു.
പള്ളി കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൽ ഉറപ്പുറ്റ ഒരു സ്ഥാപനവുമായി.
പള്ളികളുടെ ഘടനയിലും ആചാരങ്ങളിലും കേരള സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനത പലതരത്തിൽ പ്രകടമായി.
കേരളത്തിലെ ഈ ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന് പേർഷ്യ, സിറിയ, ഏഷ്യാമൈനർ തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലെ പുരാതന ക്രൈസ്തവസമൂഹങ്ങളുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
പേർഷ്യൻ സഭയുമായുള്ള ബന്ധവും ആർച്ച്ഡീക്കൻ പദവിയും
നാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ കേരളത്തിലെ മാർത്തോമാ നസ്രാണികളുടെ സഭ പേർഷ്യയിലെ സഭയുമായി ബന്ധത്തിലെത്തി എന്ന് കരുതുന്നു.
തെക്കേ ഇന്ത്യയും പേർഷ്യയും തമ്മിൽ നിലനിന്നിരുന്ന വ്യാപാരബന്ധങ്ങൾ കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹവും പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിലെ സഭയും തമ്മിൽ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുവാൻ ഇടയാക്കി.
തോമാശ്ലീഹായാൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടവയാണെന്നുള്ള ഇരു സഭകളുടെയും പൊതുവിശ്വാസം ഈ ബന്ധം ശക്തമാകാനുള്ള ഒരു ഘടകമായി കരുതപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ പേർഷ്യയിലെ ഭരണാധികാരികൾ ക്രിസ്ത്യാനികളെ പീഡിപ്പിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നിരവധി മെത്രാന്മാർ ഇന്ത്യയിലേയ്ക്ക് വന്നതാണ് ഇരുസഭകളും തമ്മിൽ ബന്ധത്തിലെത്താൻ കാരണമെന്നും അഭിപ്രായമുണ്ട്.
കേരളത്തിലെ സഭ തങ്ങളുടെ ആദ്ധ്യാത്മിക കാര്യങ്ങൾക്കായി പേർഷ്യയിലെ കിഴക്കിന്റെ സഭയുടെ കാതോലിക്കാ-പാത്രിയർക്കീസ് നിയോഗിച്ചിരുന്ന മെത്രാന്മാരെ ആശ്രയിച്ചു വന്നിരുന്നു.
അങ്ങനെ മധ്യ-പൗരസ്ത്യ ദേശത്തു നിന്നുള്ള മെത്രാന്മാർ സഭാപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ആത്മീയാധികാരികളായിരുന്നപ്പോഴും കേരള സഭയുടെ പൊതുഭരണം നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് അർക്കദ്യാക്കോൻ അഥവാ ആർച്ച്ഡീക്കൻ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന തദ്ദേശീയ പുരോഹിതനായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തെ ജാതിക്കു കർത്തവ്യൻ എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിനായിരുന്നു മാർ തോമാ നസ്രാണികളുടെ സാമുദായിക നേതൃത്വം.
ഒന്നിലേറെ വിദേശ മെത്രാന്മാർ നിലവിലിരുന്ന കാലഘട്ടങ്ങളിൽ പോലും അർക്കദ്യാക്കോൻ അഥവാ ആർച്ച്ഡീക്കൻ പദവിയിൽ ഒരാൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
സുറിയാനി ആരാധനാഭാഷയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതിനാൽ കാലക്രമേണെ മാർത്തോമാ നസ്രാണികളെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നും കൂടി അറിയപ്പെടാൻ ഇടയായി.
പോർട്ടുഗീസ് മിഷണറിമാരുടെ ആഗമനം
1498-ൽ കോഴിക്കോട്ട് എത്തിയ വാസ്കോ ഡ ഗാമ തിരിച്ചു പോയതിന് ശേഷം 1500-ൽ പെഡ്രോ അൽവാരിസ് കബ്രാളിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കേരളത്തിലെത്തിയ പോർട്ടുഗീസ് നാവിക സംഘത്തിൽ 19 പേരുൾപ്പെട്ട ഒരു മിഷണറി സംഘവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവരിൽ പകുതിയിലേറെ പേരും ഫ്രാൻസിസ്കൻ മിഷണറി വൈദികരായിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ പോർട്ടുഗീസ് മിഷണറിമാർ കേരളത്തിലെ മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളുമായി സൗഹാർദ്ദപരമായാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നതെങ്കിലും 1520-1530 കാലഘട്ടത്തോടു കൂടി ഇരുകൂട്ടരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഉലയുവാൻ തുടങ്ങി.
പോർട്ടുഗീസുകാർ തങ്ങളുടെ സഭാപാരമ്പര്യങ്ങൾ ഇവിടുത്തെ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ് ഇതിനു കാരണം.
1541-ൽ ഫ്രാൻസിസ്കൻ മിഷണറിമാർ കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ ദേവാലയം നിർമ്മിച്ചു.
ഫ്രാൻസിസ്കൻ സഭക്കാരെ തുടർന്ന് 1542-ൽ ഈശോസഭക്കാരും (ജെസ്യൂട്ടകൾ / പൗലസ്ത്യർ) 1548-ൽ ഡൊമിനിക്കൻ സഭക്കാരും 1572-ൽ അഗസ്തീനിയൻ സഭക്കാരും ഇന്ത്യയിൽ എത്തി.
ഇതിൽ ഈശോ സഭക്കാരാണ് മിഷണറിപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ കൂടുതൽ വേരോട്ടം നൽകിയത്.
1534-ൽ ഗോവാ രൂപത സ്ഥാപിതമായതോടെ ഇന്ത്യയിലെ ക്രൈസ്തവകേന്ദ്രം ഗോവയാക്കിത്തീർക്കാൻ പോർത്തുഗീസുകാർ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവരുമായി ചേർന്നു ഈശോസഭക്കാരും ആ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ആക്കം കൂട്ടി.
ഗുഡ് ഹോപ്പ് മുനമ്പ് മുതൽ ചൈന വരെ പോർട്ടുഗീസ് സർവ്വാധിപത്യമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലെ സഭാഭരണവും ഗോവയുടെ കീഴിൽ കൊണ്ടുവന്നു.
സഭയുടെ ആത്മീയ പരമാധികാരം റോമിലെ മാർപാപ്പയ്ക്കു തന്നെയായിരുന്നെങ്കിലും, പോർട്ടുഗീസ് ആധീന പ്രദേശങ്ങളിലെ സഭയുടെ ഭരണാധികാരം അഥവാ മെത്രാന്മാരെ നിയോഗിക്കലും മറ്റും പോർട്ടുഗീസ് രാജാവിന് വിട്ടു കൊടുത്തുകൊണ്ട് പദ്രുവാദോ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു ഉടമ്പടി നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു.
റോമിലെ സഭാ നേതൃത്വവും പോർട്ടുഗീസുകാരും തമ്മിലുണ്ടാക്കിയ ഈ ഉടമ്പടി പ്രകാരം പോർട്ടുഗൽ രാജ്യാധിപന് അവരുടെ കൈവശത്തിലുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ സഭാഭരണം നടത്തുവാനുള്ള അവകാശം സിദ്ധിച്ചിരുന്നു.
പോർട്ടുഗീസുകാർക്ക് അഭിമതരായിരുന്ന ഈശോ സഭക്കാരായിരുന്നു ഇന്ത്യയിൽ ഇക്കാര്യങ്ങളിൽ മുൻകൈയെടുത്തു പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്.
അവർക്ക് കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ അമ്പഴക്കാട് എന്ന സ്ഥലത്ത് വൈദിക പഠനകേന്ദ്രവും ദേവാലയവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇത് സെയിൻറ് പോൾസ് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
പ്രാദേശിക ഭാഷയിൽ ഇത് സെയിന്റ്പൊളൂർ എന്നും പിന്നീട് ഇന്നത്തെ സാമ്പാളൂർ എന്നും ആയി മാറി.
ഈശോസഭക്കാരെ അഥവാ ജസ്യൂട്ട് വൈദികരെ സാമ്പാളൂർ പാതിരിമാർ എന്നും പ്രാദേശികമായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
പേർഷ്യൻ സഭയിലെ പിളർപ്പ്
ഇതിനിടെ 1552-ൽ പേർഷ്യയിലെ കിഴക്കിന്റെ സഭയിൽ പിളർപ്പുണ്ടായി.
മാർ യോഹന്നാൻ സുലാഖയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു വിഭാഗം കൽദായ കത്തോലിക്ക സഭ എന്ന പേരിൽ റോമിനോട് വിധേയത്വം പ്രഖ്യാപിച്ചു.
അങ്ങനെ നെസ്തോറിയൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കിഴക്കിന്റെ കാതോലിക്കാ-പാത്രിയർക്കീസ് സ്ഥാനത്തിനു സമാന്തരമായി റോമുമായി കൂട്ടായ്മയിലുള്ള കൽദായ പാത്രിയർക്കാ സ്ഥാനവും നിലവിൽ വന്നു.
കേരളത്തിലെ മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സഭയെ ഈ പിളർപ്പ് എങ്ങനെ ബാധിച്ചുവെന്ന് വ്യക്തമായി പറയാൻ സാധ്യമല്ല.
പിളർപ്പിന് മുമ്പ് അവിഭക്ത പേർഷ്യൻ സഭയിൽ നിന്നും കേരളത്തിലെത്തിയ അവസാനത്തെ മെത്രാപ്പോലീത്ത മാർ യാക്കോബ് ആയിരുന്നു.
1552-ലെ സഭാ പിളർപ്പിന് തൊട്ടു മുൻപായി അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചിരുന്നു.
പിളർപ്പിനെ തുടർന്ന് ഇരു വിഭാഗവും അവരവരുടെ മെത്രാന്മാരെ കേരളത്തിലേക്ക് അയച്ചു തുടങ്ങി.
അവരിൽ ആദ്യം കേരളത്തിലെത്തിയ പേർഷ്യൻ മെത്രാപ്പോലീത്ത മാർ അബ്രാഹം ആയിരുന്നു.
നെസ്തോറിയൻ കാതോലിക്കാ-പാത്രിയർക്കീസ് ആയിരുന്ന ശിമയോൻ ഏഴാമൻ ദെൻഹയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തെ അയച്ചത്.
ഏകദേശം ഇതേ കാലയളവിൽ തന്നെ കൽദായ കത്തോലിക്കാ പാത്രിയർക്കീസും മാർ യോഹന്നാൻ സുലാഖയുടെ പിൻഗാമിയും ആയിരുന്ന മാർ അബ്ദീശോ (മാർ യോഹന്നാൻ സുലാഖ ഇതിനിടെ (1555-ൽ) കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നു) യോഹന്നാൻ സുലാഖയുടെ സഹോദരനെ മാർ യൗസേപ്പ് എന്ന മെത്രാപ്പോലീത്തയെ മലബാറിലേക്ക് നിയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ മലബാറിലെത്തെപ്പെടാൻ മാർ യൗസേപ്പിന് കാലതാമസം നേരിട്ടു.
1556-ൽ ഗോവയിലെത്തിയ അദ്ദേഹം അപ്രതീക്ഷിതമായി അവിടെ തടയപ്പെട്ടു.
കേരളത്തിലെ മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളെ മുഴുവൻ റോമിന്റെ നേരിട്ടുള്ള അധികാരത്തിൻ കീഴിൽ കൊണ്ടു വരണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഗോവയിലെ റോമൻ കത്തോലിക്ക സഭാധികാരികൾ ഒരു വിഭാഗത്തിലുമുള്ള പേർഷ്യൻ ബിഷപ്പുമാരെയും കേരളത്തിലേക്ക് കടത്തിവിടരുതെന്ന് തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു.
എന്നാൽ നെസ്തോറിയനായ മാർ അബ്രഹാമിന്റെ കേരളത്തിലെ സാന്നിധ്യം അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്ന പോർട്ടുഗീസുകാർ കൽദായ കത്തോലിക്കാ വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട മാർ യൗസേപ്പിനെ ഒടുവിൽ കേരളത്തിലേക്ക് വരാൻ അനുവദിച്ചു.
അങ്ങനെ 1558 കാലഘട്ടത്തിൽ 'നെസ്തോറിയൻ' - 'കൽദായ' എന്നിങ്ങനെ എതിർവിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ട ഈ രണ്ടു പേർഷ്യൻ ബിഷപ്പുമാരും കേരളത്തിലെ മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഇടയിൽ ഒരേ സമയം പ്രവർത്തിക്കുകയും അതു കാരണം ഭിന്നതകളുണ്ടാകുകയും ചെയ്തു.
മാർ യൗസേപ്പ് പോർട്ടുഗീസുകാരുടെ സഹായം തേടി.
അവർ മാർ അബ്രഹമിനെ പിടികൂടി യൂറോപ്പിലേക്കു കൊണ്ടുപോയെങ്കിലും വഴി മദ്ധ്യേ അദ്ദേഹം തടവുചാടി.
പോർട്ടുഗീസ് മേൽക്കോയ്മയിലിയിരുന്ന കേരളത്തിൽ മാർപ്പാപ്പയുടെ അംഗീകാരമില്ലാതെ നിലനിൽക്കാനാവില്ലെന്ന ബോധ്യമായ മാർ അബ്രാഹം ഉത്തര ഇറാക്കിലെ മൊസൂലിലെത്തി, മാർപ്പാപ്പയോടു വിധേയത്വം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന കൽദായ പാത്രിയർക്കീസ് മാർ അബ്ദീശോയെ സമീപിച്ചു.
മാർ അബ്രാഹമിനെ തങ്ങളുടെ സഭാ വിഭാഗത്തിന്റെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി സ്വീകരിച്ച അബ്ദീശോ പാത്രിയർക്കീസ് അദ്ദേഹത്തെ റോമിൽ മാർപ്പാപ്പയുടെ അടുക്കലേക്ക് അയച്ചു.
റോമിലെത്തിയ മാർ അബ്രാഹമിന് വീണ്ടും മെത്രാപ്പോലീത്തയായി പട്ടമേൽക്കേണ്ടതായി വന്നുവെങ്കിലും പിയൂസ് നാലാമൻ മാർപ്പാപ്പയിൽ നിന്നും ഇന്ത്യയിൽ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള അധികാരപത്രങ്ങൾ അദ്ദേഹം നേടിയെടുത്തു.
കേരളത്തിലെ മാർത്തോമ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഭരണചുമതല മാർ അബ്രാഹമിനും മാർ യൗസേപ്പിനുമായി വീതിച്ചു നൽകുവാൻ  മാർപ്പാപ്പ അബ്ദീശോ പാത്രിയർക്കീസിനോട് നിർദ്ദേശിച്ചു.
എന്നാൽ 1569-ൽ മാർ യൗസേപ്പ് അന്തരിച്ചതിനാൽ ഈ ഭരണവിഭജനം നടപ്പാക്കേണ്ടി വന്നില്ല.
1570-ൽ മാർ അബ്രഹം വീണ്ടും കേരളത്തിലെത്തി മാർത്തോമ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി അധികാരമേറ്റു.
അതേസമയം മാർ അബ്രാഹം കൽദായ പക്ഷത്തേക്ക് കൂറു മാറിയതറിഞ്ഞ നെസ്തോറിയൻ പക്ഷത്തെ കാതോലിക്കാ-പാത്രിയർക്കീസ്, മാർ ശിമയോൻ എന്നൊരു മെത്രാപ്പോലീത്തയെ കേരളത്തിലേക്ക് അയച്ചു.
എട്ടു വർഷത്തോളം മാർ ശിമയോൻ കേരളത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചെങ്കിലും 1584-ൽ അദ്ദേഹത്തെ പോർട്ടുഗീസുകാർ പിടികൂടി ലിസ്ബണിലേക്ക് അയക്കുകയും അവിടെ വെച്ച് 1599-ൽ അദ്ദേഹം മരണമടയുകയും ചെയ്തു.
അങ്ങനെ കേരളത്തിലെ മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മുഴുവൻ വൈദികമേലധ്യക്ഷൻ ആയി മാറിയ മാർ അബ്രാഹം തന്റെ താമസം കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ നിന്നും അങ്കമാലിയിലേക്ക് മാറ്റി സഭാഭരണം നടത്തി.
മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഭരണം നേടാനുള്ള പോർട്ടുഗീസ് ശ്രമങ്ങൾ
1500കളുടെ ആദ്യപകുതിയിൽത്തന്നെ കിഴക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലെ പോർട്ടുഗീസ് സ്വാധീന മേഖലകളിലെ സഭാഭരണത്തിന്റെ അവകാശം പോർട്ടുഗീസ് ഭരണാധികാരികൾക്ക് മാർപ്പാപ്പ അനുവദിച്ചുകൊടുത്തിരുന്നു.
പദ്രുവാദോ സംവിധാനം എന്നറിയപ്പെട്ട ഈ ക്രമീകരണം അനുസരിച്ച് ഇന്ത്യയിലെ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ പൂർണ്ണ അധികാരം പോർട്ടുഗീസുകാർ അവകാശപ്പെട്ടു.
1553-ൽ കൊച്ചി രൂപത സ്ഥാപിക്കുകയും അതിനെ ഗോവാ അതിരൂപതയുടെ കീഴിലാക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ അങ്കമാലി അതിരൂപതയുടെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായിരുന്ന മാർ അബ്രാഹമിന്റെ കീഴിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ടു.
1597-ൽ മാർ അബ്രാഹം അന്തരിച്ചു.
ഇത് അവസരമാക്കി ഗോവ ആർച്ച്ബിഷപ്പായിരുന്ന അലെക്സൊ ഡെ മെനസിസ് അങ്കമാലിയെ ഗോവയ്ക്കു കീഴിൽ കൊണ്ടുവരുവാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.
മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഭരണാധികാരിയായി ഫ്രാൻസിസ്കോ റോസ് എന്ന ജെസ്യൂട്ട് വൈദികനെ മെനസിസ് നിയമിച്ചു.
പക്ഷേ ഇവിടുത്തെ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് അങ്കമാലി രൂപതയുടെ ഭരണം അന്നത്തെ അർക്കദിയാക്കോനായിരുന്ന ഗീവർഗ്ഗീസ് ഏറ്റെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ മെനസിസിന് താൻ നിയമിച്ച ഭരണാധികാരിയെ പിൻവലിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഒപ്പം അർക്കദിയാക്കോന്റെ പുതിയ നിയോഗം അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നിരുന്നാലും മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളെ നിരുപാധികം പോർച്ചുഗീസ് പദ്രുവാദോയുടെ അധികാരപരിധിൽ എത്തിക്കണമെന്ന് മെനസിസ് തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു.
ഇക്കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഗോവയിലെ വെസ്രോയിയുടെയും കൊച്ചിയിലെ പോർട്ടുഗീസ് ക്യാപ്റ്റന്റെയും കൊച്ചി രാജാവിന്റെയും പിന്തുണ പിടിച്ചു പറ്റി.
ഒപ്പം പൗരസ്ത്യ മെത്രാന്മാർ ആരും തന്നെ ഇനി കേരളത്തിലേക്ക് കടന്നു വരാതിരിക്കുവാൻ തുറുമുഖങ്ങളിൽ പോർട്ടുഗീസുകാർ അതീവജാഗ്രതയും പുലർത്തി.
ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസും തുടർന്നുള്ള ലത്തീൻവൽക്കരണങ്ങളും
1599 ജനുവരിയിൽ ആർച്ച് ബിഷപ്പ് മെനസിസ് കേരളത്തിലെത്തി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ പലതും അധികാരത്തിന്റേതായിരുന്നു.
തങ്ങളുടെ അതിഥിയെന്ന നിലയിൽ എല്ലാ മര്യാദകളോടും അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതും പള്ളികളിൽ ദിവ്യബലി അർപ്പിക്കുന്നതിനും പ്രബോധനങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനും ഇടവകജനത്തെ ആശീർവദിക്കുന്നതിനുമൊക്കെ അദ്ദേഹത്തെ അനുവദിക്കേണ്ടതാണെങ്കിലും  കല്പനകൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതും ശിക്ഷണ നടപടികൾ എടുക്കുന്നതും ക്ഷണം കൂടാതെ പള്ളികൾ സന്ദർശിക്കുന്നതും അനുവദിക്കാൻ പാടില്ലെത്തതുമായിരുന്നു മാർത്തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ നിലപാട്.
പക്ഷേ പ്രാദേശിക അധികാരികളുടെയും നാട്ടുകാരായ ചില വൈദികരുടെയും പിന്തുണ നേടാൻ മെനസിസിനായി.