smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
ഉണരുന്ന ഉത്തരേന്ത്യ (എൻ.വി. കൃഷണവാര്യർ), ഹിമഗിരി വിഹാരം (തപോവന സ്വാമികൾ), പുരി മുതൽ നാസിക് വരെ (വെട്ടൂർ രാമൻ നായർ), യമുനയുടെ തീരത്ത് (എ.കെ. കുമാരൻ), ഉത്തരസ്യാം ദിശി (ബാബുപോൾ), ഹിമവാന്റെ മുകൾത്തട്ടിൽ, അമർനാഥ് ഗുഹയിലേക്ക് (രാജൻ കാക്കനാടൻ), ചെരിപ്പും അഹന്തയും (കെ.എൽ. മോഹനവർമ) എന്നിങ്ങനെ.
രാമചന്ദ്രന്റെ ഹിമാലയാനുഭൂതികളുടെ വിഹാരഭാവമാണ് സഞ്ചാരക്കുറിപ്പായ തപോഭൂമി ഉത്തരാഖണ്ഡ്.
രവീന്ദ്രന്റെ ബുദ്ധപഥമാണ് മികവാർന്ന മറ്റൊരു കൃതി.
കാട്ടാക്കട ദിവാകരന്റെ കേരളീയ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ എന്ന ഗ്രന്ഥം കേരളക്കാഴ്ച നിറഞ്ഞ ആദ്യത്തെ മൗലിക ഗ്രന്ഥമാണ്.
കേരളത്തിലെ ലോകസഞ്ചാരിയാണ് എസ്.കെ.പൊറ്റെക്കാട്ട്.
ദുർഘടഘട്ടങ്ങളിലൂടെയുള്ള ക്ളേശകരമായ യാത്രയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം.
ഇന്ത്യ മുഴുവൻ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ച അദ്ദേഹം തുടർന്ന് മലയാ, സിംഗപ്പൂർ, ഇന്തോനേഷ്യ, ഈജിപ്ത്, ബാലിദ്വീപ്, ആഫ്രിക്ക, യൂറോപ്പ് എന്നിങ്ങനെ ലോകം ചുറ്റി, ജനതയെ നേരിട്ടറിയുകയും കഥപോലെ അവ മലയാളിയെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.
കേരളത്തിലെ സഞ്ചാരസാഹിത്യത്തിന് സർഗാത്മക മാന്യത നല്കിയത് എസ്.കെ. പൊറ്റെക്കാട്ടാണ്.
യാത്രയെ സർഗാത്മകമാക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ച സക്കറിയയുടെ ഒരു ആഫ്രിക്കൻ യാത്ര, തടാകനാട് എന്നിവ വിദേശയാത്രകളുടെ ചരിത്രമാണ്.
രവീന്ദ്രൻ തുടങ്ങിവച്ച യാത്രാവിവരണങ്ങൾ ദൃശ്യവത്കരിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ആ മേഖലയിലും ചലനമുണ്ടായി.
സന്തോഷ് കുളങ്ങരയുടെ യാത്രാവിവരണങ്ങൾ ലോകത്തെ, ജീവനോടെ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു.
എന്നാൽ എം.പി. വീരേന്ദ്രകുമാറിന്റെ ഹൈമവതഭൂമിയിൽ ഭാരത സംസ്കൃതിയുടെ തുടിക്കുന്ന ചരിത്രം സജീവമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഇതിഹാസ സദൃശമായ യാത്രാവിവരണമാണ്.
ആമസോണും കുറേ വ്യാകുലതകളും അഗാധമായ സഹാനുഭൂതിയോടെ ഒരു സംസ്കാരത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു.
യാത്ര, അനുഭവിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതാണ് വീരേന്ദ്രകുമാറിന്റെ സഞ്ചാരകൃതികൾ.
എം.കെ. രാമചന്ദ്രനും സവിശേഷ പരാമർശമർഹിക്കുന്നു.
വൈജ്ഞാനിക സാഹിത്യം
സുദീർഘമായ ഒരു ദേശീയ ശാസ്ത്രപാരമ്പര്യം ഭാരതത്തിനുണ്ട്.
പ്രാചീനകാലംതൊട്ടേ കേരളീയരോ കേരളബന്ധമുള്ളവരോ അതിൽ ഭാഗഭാക്കുകളുമായിരുന്നു.
ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം, ജ്യോതിഷം, ഗണിതം ആയുർവേദം, വാസ്തുയോഗശാസ്ത്രം എന്നിവയാണ് പ്രമുഖമായ പാരമ്പര്യ ശാസ്ത്രവിഭാഗങ്ങൾ.
ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം, ജ്യോതിഷം, വരരുചികേരളം, ദേവകേരളം, ശുക്രകേരളം, കേരളീയസൂത്രം എന്നിവയാണ് കേരളവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അതിപ്രാചീന ജ്യോതിഷ വിഭാഗങ്ങൾ. 'വാക്യം' പരല്പേര്, കടപയാദിസമ്പ്രദായം ഇവയുടെ ഉപജ്ഞാതാവും കേരളബന്ധം, പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലത്തിലൂടെ ഇന്നും സജീവവുമായ വരരുചിയാണ് ഇവയിൽ ഏറ്റവും പ്രാചീനൻ.
കേരളത്തിലെ അശ്മക(കൊടുങ്ങല്ലൂർ)ത്തിൽ ജനിച്ചെന്ന് തർക്കമുള്ള ആര്യഭടൻ എന്ന അപൂർവ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ആര്യഭടീയം ഏറെ പ്രചരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത് കേരളത്തിലാണ്.
ആര്യഭടന്റെ പരഹിതത്തിന് കേരളീയനായ ഭാസ്കരാചാര്യൻ ഒന്നാമൻ എന്ന മഹാനായ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞൻ വ്യാഖ്യാനം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഹരിദത്തൻ എന്ന പണ്ഡിതൻ, കേരളീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ഒരു സമ്മേളനം വിളിച്ചുകൂട്ടി പരഹിതം പരിഷ്കരിച്ച് കേരളത്തിൽ നടപ്പിൽവരുത്തി.
തുടർന്ന് പ്രഗല്ഭ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര-ജ്യോതിഷപണ്ഡിതന്മാരുടെ തലമുറകൾ തന്നെ കേരളത്തിലുണ്ടായി.
ശങ്കരനാരായണൻ (ശങ്കരനാരായണീയം), തലക്കുളത്തുഭട്ടതിരി (ദശാധ്യായി), കൃഷ്ണാചാര്യൻ (കൃഷ്ണീയം അഥവാ ചിന്താജ്ഞാനം), ഭാസ്കരാചാര്യർ രണ്ടാമൻ (ലീലാവതി), ഗോവിന്ദസ്വാമി (മുഹൂർത്തരത്നം), സൂര്യദേവൻ (ജാതകകർമപദ്ധതി), സംഗമഗ്രാമമാധവൻ (വേണ്വാരോഹം), വടശ്ശേരിപരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരി (ദൃഗ്ഗണിതം), ജ്യേഷ്ഠദേവൻ (യുക്തിഭാഷ) എന്നിങ്ങനെ.
അവർ കൃതികൾ രചിച്ചത് സംസ്കൃതത്തിലാണെങ്കിലും പടർന്നു കയറിയത് മലയാളമനസ്സുകളിലാണ്.
തൃക്കണ്ടിയൂർ അച്യുതപ്പിഷാരടി(സ്ഫുടനിർണയം)യാണ് ഇവരിൽ പ്രായേണ അർവാചീനൻ.
ഇന്റിഗ്രൽ കാൽക്കുലസിന്റെ ബാലപാഠമായ The integral of x dx = ½x² ന്യൂട്ടനും ലെബനിക്സിനും ഏറെ മുമ്പേ സംഗമഗ്രാമമാധവൻ ഏകാദ്വേകോത്തരപദസങ്കലിതം എന്ന് സൂക്ഷ്മമായി നിർവചിച്ചു.
തീറ്റ, ടാൻ തീറ്റ എന്നിവയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന അനന്തശ്രേണി ഗ്രിഗറിശ്രേണി എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് ഇന്ന് മാധവഗ്രിഗറിശ്രേണി എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
ജ്യാമിതീയസ്ഥിരാങ്കമായ പൈയുടെ മൂല്യം 13 ദശാംശം വരെയും അദ്ദേഹം ഗണിച്ചു.
ലോകോത്തരശാസ്ത്ര രചനകൾകൊണ്ട് കേരളം ധന്യമായ കാലമാണത്.
പുതുമനച്ചോമാതിരിയുടെ സ്മാർത്തപ്രായശ്ചിത്തം, രാജനീതി നിർണയിക്കുന്ന കുമാരഗണകന്റെ കരണദീപിക എന്നിവയും പ്രശസ്തമാണ്.
ജ്യോതിഷത്തിന്റെ വിവിധ മേഖലകളിൽ പ്രശസ്തരാണ് പാണ്ടനാട്ടിൽ ഗോപാലവാര്യർ, കണ്ടിയൂർ മഹാദേവശാസ്ത്രികൾ, ഓണക്കൂർ ശങ്കരഗണകൻ, വെണ്ണൂർ ജി. ശിവശങ്കരൻനായർ എന്നിവർ.
ആയുർവേദം.
വാഗ്ഭടന്റെ അഷ്ടാംഗഹൃദയം, സുശ്രുതന്റെയും  ചരകന്റെയും സംഹിതകൾ, സഹസ്രയോഗം എന്നീ പ്രാമാണിക ആയുർവേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പ്രൗഢവ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെയാണ് ആയുർവേദം കേരളത്തിൽ വികസിച്ചത്.
തനി കേരളീയമായ നാട്ടുവൈദ്യത്തിന് ഈ മഹാഗ്രന്ഥങ്ങൾ പിന്തുണ നല്കുകയും ചെയ്തു.
ഏറ്റവും കൂടുതൽ വ്യാഖ്യാനവിധേയമായ ആയുർവേദഗ്രന്ഥം അഷ്ടാംഗഹൃദയമാണ്.
കൈക്കുളങ്ങര രാമവാര്യരുടെ സമ്പൂർണവ്യാഖ്യാനം ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയം.
ചരകസംഹിത ടി.സി. പരമേശ്വരൻമൂസതും സി.കെ. വാസുദേവശർമയുമാണ് വ്യാഖ്യാനിച്ചത്.
സുശ്രുതസംഹിതാവ്യാഖ്യാതാക്കളിൽ വടക്കേപ്പാട്ട് നാരായണൻനായരാണ് പ്രമുഖൻ.
സഹസ്രയോഗം, യോഗരത്നപ്രകാശിക തുടങ്ങിയവയും ആയുർവേദചികിത്സകരുടെ അമൂല്യവിജ്ഞാനശേഖരങ്ങളാണ്.
ലളിതഭാഷയിൽ ചികിത്സാനുഭവങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു രചിക്കപ്പെട്ട യോഗസാരം പില്ക്കാലത്ത് നവഖണ്ഡം, യോഗമുക്താവലി തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സ്വാധീനശക്തിയാകുന്നു.
അഷ്ടവൈദ്യന്മാരും ആര്യവൈദ്യന്മാരും കേരളത്തിലെ ആയുർവേദപാരമ്പര്യത്തിന് വിശ്വസനീയത വരുത്തി.
കേരളത്തിലെ രോഗപ്രതിരോധപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ആയുർവേദമായിരുന്നു പൊതുവേ സ്വീകാര്യം.
വസൂരി, മലമ്പനി, വിഷൂചിക, ക്ഷയം, കുഷ്ഠം, ബാലപീഡ തുടങ്ങിയവയിൽ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിക്കുന്നതിന് ഇത് ഒട്ടേറെ വൈദ്യന്മാർക്കു പ്രേരണയായി.
1866-ൽ കുഞ്ഞുണ്ണിവൈദ്യരും 1911-ൽ കുഞ്ഞമ്പുവൈദ്യരും വിഷൂചികാചികിത്സ എന്നപേരിൽ പദ്യത്തിലുള്ള ചികിത്സാഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; പിന്നാലെ അംശികൃഷ്ണപിള്ള ഗദ്യത്തിൽ വിഷൂചികയും നിവാരണമാർഗങ്ങളും എന്നൊരു കൃതിയും.
വിഷവൈദ്യമാണ് വ്യാപകമായി ശ്രദ്ധനേടിയ മറ്റൊരു ചികിത്സാമേഖല.
വിഷചികിത്സാ സാരസംഗ്രഹം (ചുനക്കര അച്യുതവാര്യർ), വിഷവൈദ്യതരംഗിണി (മുട്ടോലിൽ എം.), ആനന്ദാമൃതം (കൃഷ്ണൻകുട്ടി. എം.കെ.), നീലകണ്ഠീയം, വിഷപരിഹാരം (വി.കെ.വി. നീലകണ്ഠൻ നമ്പൂതിരി), വിഷനാരായണീയം തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ വിഷവൈദ്യകൃതികൾ ഉണ്ടായി.
പ്രത്യൗഷധവിധിയും പ്രഥമ ശ്രുശ്രൂഷയും (സി.ആർ. കേശവൻ വൈദ്യർ) ഇതിൽ പില്ക്കാല കൃതിയാണ്.
ഇതും പദ്യത്തിലാണ് രചിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഇത്തരം വിവിധ രോഗങ്ങളുടെ ചികിത്സകൾ സംബന്ധിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഏറെയുണ്ട്.
ആരോഗ്യരക്ഷയുടെ  കാര്യത്തിൽ  ബോധവത്കരണത്തിന് ശ്രമിച്ച പ്രധാന വ്യക്തിയാണ് എൽ.എ. രവിവർമ.
ധാരാളം ആധാരഗ്രന്ഥങ്ങളും ആയുർവേദസംബന്ധമായി രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
തയ്യിൽ കുമാരൻ കൃഷ്ണന്റെ ആയുർവേദീയ ഔഷധ നിഘണ്ടു, താമരക്കുളം ജി. കൊച്ചുശങ്കരൻ വൈദ്യന്റെ ആയുർവേദ ഔഷധ നിഘണ്ടു, ടി.കെ ഉണ്ണിക്കിടാവിന്റെ ഭാഷാവിഷവൈദ്യകലിക, കെ.കെ. പണിക്കരുടെ ആയുർവേദവിശ്വകോശം, പി.വി. കൃഷ്ണവാര്യരുടെ ആര്യവൈദ്യചരിതം, കൊച്ചുണ്ണിത്തമ്പുരാന്റെ പ്രയോഗസമുച്ചയം എന്നിവ പൊതുവേ ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു.
10,001 ഒറ്റമൂലി (ഡോ. ജെ. ഗുണമണി) ഒറ്റമൂലികളെക്കുറിച്ചുള്ള വിജ്ഞാനകോശമാണ്.
രാഘവൻ തിരുമുല്പാട് ജനറൽ എഡിറ്ററായി ആയുർവേദ വിജ്ഞാനകോശവും ബി. ശ്യാമള ജനറൽ എഡിറ്ററായി ചികിത്സാവിജ്ഞാനകോശവും എം. നാരായണൻ വൈദ്യരുടെ കശ്യപസംഹിത അഥവാ വൃദ്ധജീവകീയം തന്ത്രത്തിന്റെയും കുചിമാരതന്ത്രത്തിന്റെയും തർജുമകളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ആയുർവേദരംഗത്ത് പുത്തൻ ഉണർവുകൾക്ക് പര്യാപ്തമാണ്.
ചെറിയമഠം നാരായണൻ നമ്പൂതിരി, ഡോ. സി.കെ. രാമചന്ദ്രൻ, ഡോ. കെ. മുരളീധരൻപിള്ള, ഡോ. കെ.ആർ. രാമൻനമ്പൂതിരി എന്നിവരാണ് ആധുനികകാലത്ത് ആയുർവേദശാസ്ത്രഗ്രന്ഥരചനയിൽ ഏറെ സജീവമായവർ.
ഡോ. എം.എസ്. വല്യത്താൻ സുശ്രുത പൈതൃകം പഠനവിധേയമാക്കിയത് ഏറെ ശ്രദ്ധാർഹമാണ്.
ഹോമിയോപ്പതിയിൽ സ്വാമി ആതുരദാസ്, പി. അപ്പുക്കുട്ടമേനോൻ, പറവൂർ കെ.എൻ. ഗോപാലപിള്ള എന്നിവർ വ്യക്തിത്വവും വൈശിഷ്ട്യവും വിശദീകരിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഹോമിയോ മരുന്നുകളുടെ മാനസിക ലക്ഷണങ്ങൾ, ബീജരോഗസിദ്ധാന്തം എന്നിവ അത്തരം ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
ജർമൻ ഡോക്ടർമാരായ ലൂയികുനെ, അഡോൾഫ് യുസ്ത് എന്നിവരെ ആരോഗ്യശാസ്ത്രനിരൂപണങ്ങൾ, ആരോഗ്യചന്ദ്രോദയം എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൂടെ ടി.വി. രയരപ്പക്കുറുപ്പ് മലയാളിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.
പ്രകൃതിയിലേക്കു മടങ്ങുക എന്നതാണ് അതിന്റെ സാരാംശം.
ഡോ. സി.ആർ.ആർ. വർമ, എസ്.കെ. മാധവൻ, ഡോ. ഉല്പലാക്ഷൻ, ജേക്കബ് വടക്കുഞ്ചേരി തുടങ്ങിയവരാണ് നവീനകാലത്ത് അതിന് പ്രചോദകരായവർ.
അലോപ്പതിരംഗത്ത് വമ്പിച്ച പരിവർത്തനമാണ് കഴിഞ്ഞ നാലഞ്ചുദശകമായി ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്.
ഡോ. മാധവൻകുട്ടി, ഡോ. സാംബശിവൻ, ഡോ. കെ.എൻ. പിഷാരടി, ഡോ. വല്യത്താൻ തുടങ്ങിയവർ ഈ ശാസ്ത്രശാഖയ്ക്ക് ഗ്രന്ഥരചനയിലൂടെയും മാന്യത നല്കി.
ഡോ. കാനം ശങ്കരപ്പിള്ള, ഡോ. കെ. മാലതി, ഡോ. ടി.എം. ഗോപിനാഥപിള്ള, ഡോ. ജോൺ പോവത്തിൽ, ഡോ. വി.പി. ഗംഗാധരൻ തുടങ്ങിയവർ ഈ രംഗത്ത് സജീവമാണ്.
മനഃശാസ്ത്രം, അർബുദം, വൃക്കരോഗം, അസ്ഥിരോഗങ്ങൾ, ഹൃദയത്തെ ബാധിക്കുന്ന രോഗങ്ങൾ ഇവയെക്കുറിച്ചെല്ലാം വ്യക്തമായ അറിവുകൾ പകർന്നുകൊടുക്കാൻ അലോപ്പതി ഡോക്ടർമാർ ഇന്ന് സന്നദ്ധരാണ്.
കെ.ആർ. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ മനഃശാസ്ത്രമാണ് മനസ്സിന്റെ പഠനത്തിൽ മലയാളത്തിലുണ്ടായ ആദ്യ സ്വതന്ത്രകൃതി.
അശമന്നൂർ ഹരിഹരൻ, പി.എം. മാത്യു വെല്ലൂർ, ഡോ. സി.ജി. ശാന്തകുമാർ, ഡോ. എൻ. പ്രഭാകരൻ, ഡോ. കെ.എസ്. ഡേവിഡ് തുടങ്ങിയവർ മനഃശാസ്ത്രത്തെ അനുദിന ജീവിതവുമായി അടുപ്പിച്ചു.
ഭാരതീയമനഃശാസ്ത്രം എന്ന നിത്യചൈതന്യയതിയുടെ കൃതി ദാർശനികമായ മനഃശാസ്ത്രപഠനമാണ്.
എൻ.എം. മുഹമ്മദലിയുടെ ജ്ഞാനാത്മക മനഃശാസ്ത്രം, കെ.ആർ. ഇന്ദിരയുടെ സ്ത്രൈണമനഃശാസ്ത്രം ഇവയിൽ പുതുചിന്തകൾ കണ്ടെത്താം.
യോഗ.
യോഗയ്ക്കുള്ള പ്രാധാന്യവും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ബോധാനന്ദസ്വാമിയാണ് ഈ രംഗത്തെ ആദ്യ പ്രമുഖ പ്രചോദകൻ-അനുദിന വ്യായാമം, യോഗാഭ്യാസം, യോഗാസനങ്ങൾ എന്നീ കൃതികൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചതാണ്.
വെൺകുളം പരമേശ്വരന്റെ യോഗാചാര്യ (2 ഭാഗം), ജി. പദ്മനാഭപിള്ളയുടെ യോഗവിദ്യ, സർ.
സി.പി. അവതരിപ്പിച്ച പി. ബാലകൃഷ്ണശർമയുടെ യോഗാസനങ്ങളും സൂര്യനമസ്കാരവും, കൃഷ്ണയ്യർ ഊരകത്തിന്റെ 'സൂര്യനമസ്കാരം', ശാന്തി ധർമാനന്ദ സരസ്വതിയുടെ സമഗ്രയോഗ, യോഗാചാര്യ, ഗോവിന്ദൻ നായരുടെ ആരോഗ്യവും ദീർഘായുസും തുടങ്ങിയവ ഈ ശാസ്ത്രരംഗത്തെ പ്രമുഖ സംഭാവനകളാണ്.
ദീപക് ചോപ്ര, രോഹിത്ശർമ, ശിവ്ഖേര തുടങ്ങിയവരുടെ സർഗാത്മകത വളർത്തുന്ന മനഃശാസ്ത്രാന്വേഷണങ്ങൾ നമ്മുടെ ശാസ്ത്രസാഹിത്യമേഖലയിലെ പുതിയ ഈടുവയ്പുകളാണ്.
സി.വി. സുരേന്ദ്രന്റെ വ്യക്തിവികാസമന്ത്രങ്ങൾ, ബി.എസ്. വാര്യരുടെ വിജയത്തിന്റെ പടവുകൾ, അലക്സാണ്ടർ ജേക്കബിന്റെ വ്യത്യസ്തരാകാൻ തുടങ്ങിയ പഠനങ്ങൾ ചിന്തയിലെ നവീനത പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ശാസ്ത്രദർശനങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവയാണ്.
വാസ്തു.
മാനസാരം, ശില്പരത്നം, തന്ത്രസമുച്ചയം, സുപ്രഭേദം, വാസ്തുശാസ്ത്രം മയമതം, വിശ്വകർമീയം, തച്ചുശാസ്ത്രം എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്ന വാസ്തു ഭൂമിയുടെ സ്വഭാവവും അതിന്മേൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന നിർമിതികളുടെ ആരോഗ്യകരമായ അവസ്ഥകളും ചർച്ചചെയ്യുന്ന പ്രാചീന ശാസ്ത്രമാണ്.
വാസ്തു പുരുഷ സങ്കല്പം ഭാരതീയരുടേതു മാത്രമാണ്.
ഓരോ സംസ്കാരത്തിനും ആവാസവ്യവസ്ഥയിലുള്ള താത്പര്യമനുസരിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ ഇത്തരം സങ്കല്പങ്ങൾ ഉണ്ട്.
പ്രണവവേദം എന്ന വേദവുമായാണ് ഭാരതത്തിലെ വാസ്തുശാസ്ത്രം ഏറെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
മാനസാരം എന്ന കൃതിയാണ് ഏറ്റവും പ്രാചീനം.
മനുഷ്യാലയചന്ദ്രിക എന്ന പ്രാചീനഗ്രന്ഥമാണ് ഇന്ന് വാസ്തുവിന് ഏറെ പിന്തുടർന്ന് പോരുന്ന ലക്ഷണഗ്രന്ഥം.
പാറയ്ക്കൽ കൃഷ്ണവാര്യർ ഇത് തർജുമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
സി. ചോയിവൈദ്യർ നീലകണ്ഠനാശാരി, കൂനേഴത്ത് പരമേശ്വര മേനോൻ എന്നിവർ വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
1893-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മനുഷ്യാലയവിധി ഇതിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഷാന്തരമാണ്.
ഇതിന്റെ മൂലവും ഭാഷാന്തരവും ചേർന്നതാണ് ശില്പിശാസ്ത്രം എന്ന ഗ്രന്ഥം.
തണ്ണീർമുക്കം വാസു ആശാരിയുടെ ശില്പിരത്നസമുച്ചയം, പാർപ്പിടം ഇവയ്ക്കും മനുഷ്യാലയ ചന്ദ്രികയോടാണ് കടപ്പാട്.
പുരുഷോത്തമൻ നമ്പൂതിരിയുടെ വാസ്തുലക്ഷണം, നീലകണ്ഠനാശാരിയുടെ വാസ്തുവിദ്യ ഇവയും മറിച്ചല്ല.
കൂപശാസ്ത്രം കൂപനിർമാണത്തിന്റെ വാസ്തുവിശകലനമാണ്.
കോയിത്തു ഗോവിന്ദനാചാരിയും കെ. നീലകണ്ഠനാചാരിയുമാണ് ഇത് വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുള്ളത്.
ഭൂമിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളും ഗുണദോഷങ്ങളും നവീനഭൂമിജാതകത്തിൽ എൻ. കോയിത്തട്ട നിർണയിക്കുന്നു.
പയ്യന്നൂർ ഗോവിന്ദനാശാരി (മനുഷ്യാലയ സോപാനം), പി.വി.കെ. നെടുങ്ങാടി (ദ്രുതലക്ഷണം), കാണിപ്പയ്യൂർ ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട് (കെട്ടിടങ്ങൾ), കൂനേഴൻ നീലകണ്ഠനാശാരി (ശില്പിരത്നം) എന്നിവർ വാസ്തുശാസ്ത്ര പണ്ഡിതരാണ്.
മനുഷ്യാലയ ചന്ദ്രികയെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും പുതിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്ന് തിരുമംഗലത്ത് നീലകണ്ഠൻ മൂസ് രചിച്ചതാണ്.
ഡോ.എ. മോഹനാക്ഷൻനായരുടെ 'മയമതം' വാസ്തുവിജ്ഞാനീയത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ സംഭാവനകളിൽ പ്രമുഖമാകുന്നു.
കിടങ്ങൂർ രാമനാശാരി, പി.വി. ഔസേപ്പ്, ബാലഗോപാലൻ, ടി.എസ്., ബി. ശിവൻ, ചെറുവഞ്ചി നാരായണൻ നമ്പൂതിരി, നിരഞ്ജൻ ബാബു തുടങ്ങിയവർ വാസ്തുശാസ്ത്രപഠനത്തിലും വ്യാപനത്തിലും ശ്രദ്ധാലുക്കളാണ്.
വാസ്തുതത്ത്വനിർദേശങ്ങളിൽ ആചാര്യത്വം വഹിക്കുന്ന തൃപ്രയാർ ടി.കെ. പദ്മനാഭ ആചാര്യ (വാസ്തുശാസ്ത്രരത്നം) ആണ് ഇന്ന് വാസ്തുവിലെ പ്രമുഖ സമഗ്രജ്ഞാനി.
ഇതരവിജ്ഞാനശാഖകൾ.
കൊല്ലാട്ട് അച്യുതൻ വൈദ്യരുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സഹായത്തോടെ വാന്റീഡ് എന്ന യൂറോപ്യൻ സസ്യങ്ങളുടെ ആകൃതികളും പ്രകൃതികളും സൂക്ഷ്മമായി പഠിച്ച് പന്ത്രണ്ടു വാല്യത്തിൽ തയ്യാറാക്കിയ ഗ്രന്ഥമാണ് ഹോർത്തൂസ് ഇൻഡിക്കസ് മലബാറിക്കുസ്.
മലയാള ലിപിയിലാണ് അച്ചടി.
ബട്ലറുടെ മൃഗചരിതം എന്ന ജന്തുശാസ്ത്രഗ്രന്ഥമാണ് ഭാഷയിലെ നവീനശാസ്ത്രാനുസൃതമായ ആദ്യഗ്രന്ഥം എന്ന് വാദമുണ്ടെങ്കിലും കൃഷിഗീത എന്നൊരു കൃഷിശാസ്ത്രദേശീയ വിജ്ഞാനഗ്രന്ഥം കാലവും കർത്താവും ആരെന്നറിയാതെ ഏതാണ്ട് നവീന മലയാളത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
തുടർന്ന് സമകാലികാന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രസക്തമായ ഒരു ശാസ്ത്രകൃതി തർജുമചെയ്യപ്പെട്ടു.
സെഞ്ചിപഴനി ആണ്ടി രചിച്ച ഗോവസൂരിപ്രയോഗം അഥവാ വസൂരി നിയന്ത്രണം നവീനേതരശാസ്ത്രവിഭാഗത്തിൽ, മലയാളത്തിൽ പൂർണമായി അച്ചടിക്കപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥം ഉപ്പോട്ടു കണ്ണന്റെ യോഗാമൃത വ്യാഖ്യാനമാണ്.
1861-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ ഗ്രന്ഥമാണ് മലയാളത്തിൽ അച്ചടിച്ച ആദ്യത്തെ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥം.
എന്ന് ചിലർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ 1857-നുമുമ്പ് അച്ചടിച്ച ഒരു ഗ്രന്ഥം ആദ്യ പേജുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട നിലയിൽ കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് സി.കെ. മൂസ്സത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ എന്ന കൃതിയിൽ പരാമർശിച്ചുകാണുന്നു. 'മൂന്നു ഭാഗങ്ങളുള്ള ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഒന്നും രണ്ടും ഭാഗങ്ങളുടെ മുഖപ്പേജ് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ 'പ്രത്യേക ചികിത്സ' എന്ന മൂന്നാംഭാഗത്തിന്റെ വിഷയവിവരവും ഉൾച്ചട്ടയും അന്യൂനമായി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
"കോട്ടയത്ത് ഡി മുനാരിൽ മലങ്കര ഇടവകയുടെ മാർ അത്തനാസ്യോസ് മെത്രാപ്പേലിത്തായുടെ അച്ചുകൂടത്തിൽ ഗ്രന്ഥമുദ്രണം നടന്നത് 1857-ൽ ആണെന്ന് പ്രസ്തുത ഉൾച്ചട്ട വ്യക്തമാക്കുന്നു.
അതിനാൽ ഒന്നും രണ്ടും ഭാഗങ്ങളുടെ മുദ്രണം ഇതിനു മുമ്പുതന്നെ നടന്നിരിക്കണം എന്നും ഊഹിക്കാം .
1847-ൽ ഡോ. ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ മുൻകൈയോടെ ആരംഭിച്ച പശ്ചിമോദയത്തിലും 1881-ൽ തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് ആരംഭിച്ച വിദ്യാവിലാസിനിയിലും ശാസ്ത്രലേഖനങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.
1897-ൽ തുടങ്ങിയ ഭാഷാപോഷിണി മാസികയും വിവിധ ശാസ്ത്രശാഖകളിലെ ലേഖനങ്ങൾ അതിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.
1903-ൽ കോട്ടയ്ക്കൽനിന്നാരംഭിച്ച ധന്വന്തരിയെ പലപ്പോഴും മലയാളത്തിലെ ഒന്നാമത്തെ ശാസ്ത്രമാസിക എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടാറുണ്ട്.
എന്നാൽ അത് മുഖ്യമായും വൈദ്യശാസ്ത്രസംബന്ധി മാത്രമായ മാസികയായിരുന്നു.
കോട്ടയ്ക്കൽ ആര്യവൈദ്യശാല പ്രസാധകരും ആര്യവൈദ്യശാലയുടെ സ്ഥാപകൻ പി.എസ്. വാര്യർ പത്രാധിപരുമായിരുന്ന ധന്വന്തരി 1926-ൽ അതിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം നിർത്തി.
കേരള പത്രിക, കേരള സഞ്ചാരി, മനോരമ, മലയാളി; നസ്രാണി ദീപിക, രസിക രഞ്ജിനി എന്നിങ്ങനെ ധാരാളം ആനുകാലികങ്ങൾ ശാസ്ത്രവിജ്ഞാനവ്യാപനത്തിൽ തങ്ങളുടെ താളുകൾ നീക്കിവച്ചിരിന്നു.
എന്നാൽ 1966-ൽ പ്രസിദ്ധീകരണമാരംഭിച്ച 'ശാസ്ത്രഗതി'യാണ് എല്ലാ ശാസ്ത്രശാഖകളെയും സംബന്ധിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങളും വിവരങ്ങളും നല്കുന്ന സമ്പൂർണ ആനുകാലികശാസ്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണം.
1866-ൽ വൈക്കത്ത് പാച്ചുമൂത്തതിന്റെ ഭാഗികമായ ശാസ്ത്രകൃതി ബാലഭൂഷണവും 1872-ൽ യുക്ളിഡിന്റെ ക്ഷേത്രവ്യവഹാരം പ്രഥമഭാഗവും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
രാമവർമ അപ്പൻതമ്പുരാൻ, ഐ.സി. ചാക്കോ, ടി.കെ. ജോസഫ് തുടങ്ങിയവർ സാങ്കേതിക പദനിർമാണത്തിന് നേതൃത്വം കൊടുത്തു.
എസ്. രാമനാഥന്റെയും എം. നാരായണൻ, പി. കെ. കോരു എന്നിവരുടെയും ഇംഗ്ലീഷ് മലയാളം സാങ്കേതിക ശബ്ദതാരാവലികൾ പുറത്തുവന്നു (ഒന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് മലയാളം സാങ്കേതികശബ്ദനിഘണ്ടു. രണ്ട് ഇംഗ്ലീഷ് മലയാളം സാങ്കേതിക നിഘണ്ടു.) പില്ക്കാലത്ത് ഈ ദൌത്യം ഏറ്റെടുത്തത് പ്രധാനമായും കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടാണ്.
വിവിധ ശാസ്ത്രശാഖകൾക്കും സാഹിത്യ നിരൂപണത്തിനും നവീന മാനദണ്ഡങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുള്ള ശബ്ദാവലികൾ ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
ഇക്കാലത്തെ ആദ്യപാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ ബീജഗണിതം.
ആദ്യത്തെ സചിത്ര ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥമാണ് ഫാ.
ജോൺ മേയറുടെ പ്രകൃതിശാസ്ത്രം.
ആർ. രാജരാജവർമയുടെ പ്രേരണയിൽ രസതന്ത്രം, കൃഷിപാഠം, ജന്തുശാസ്ത്രം, ഭൂവിജ്ഞാനീയം തുടങ്ങിയവയിൽ സാധാരണക്കാർക്ക് ലളിതഭാഷയിലുള്ള ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടു.
കൃഷ്ണൻ പണ്ടാല, സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ള, കെ. സുകുമാരൻ, ഒ.എം. ചെറിയാൻ, മൂർക്കോത്തുകുമാരൻ, എം. രാമവർമത്തമ്പാൻ തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു ഗ്രന്ഥകർത്താക്കൾ.
ശാസ്ത്രത്തെ സാധാരണക്കാരന് പ്രാപ്യമാകുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച വ്യക്തിയാണ് കെ.കെ. വാസു.
ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാമൂഹികതയിൽ ഊന്നി എം.സി. നമ്പൂതിരിപ്പാടും ദാർശനികതയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്കി.
കെ. ഭാസ്കരൻനായരും ശാസ്ത്രവീക്ഷണത്തിന് നേതൃത്വം നല്കി.
വിവിധ ശാസ്ത്രശാഖകളോട് ഒരേസമയം ആഭിമുഖ്യമുണ്ടായിരുന്ന ഭാസ്കരൻനായർ സാങ്കേതിക പദങ്ങൾ കഴിവതും കുറച്ചുപയോഗിക്കാനും ഉപയോഗിച്ചവയ്ക്കു ആവശ്യമായ വിശദീകരണം നൽകുവാനും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
പ്രാണിലോകം, ആധുനികശാസ്ത്രം, പരിണാമം, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഗതി, പ്രകൃതിപാഠങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ മലയാള ശാസ്ത്രസാഹിത്യത്തിനും രചനയ്ക്കും പുതിയപാത തുറന്നുകൊടുത്തു.
കോന്നിയൂർ നരേന്ദ്രനാഥ്, സി.പി. മേനോൻ, കെ.ജി. അടിയോടി, ഒ.പി. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, എ.സി. വാസു, മാത്യു താമരക്കാട്, ഡോ. സി.ആർ. നാരായണൻ, ജോർജ് മാത്തൻ, ഡോ. ടി.ആർ. ശങ്കുണ്ണി തുടങ്ങിയവരാണ് വിവിധ മേഖലകളിൽ തുടർന്ന് ശാസ്ത്രസാഹിത്യരചനയിൽ പ്രാഗല്ഭ്യം കാണിച്ചവർ.
പൊതുവിഷയങ്ങളിൽ നിന്ന് സവിശേഷ വിഷയങ്ങളിലേക്ക് ശാസ്ത്രരചനകൾ വഴിമാറുന്നത്, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് അനുസൃതമായ ഒരു പരിവർത്തനമാണ്.
വി.കെ. ദാമോദരൻ (കംപ്യൂട്ടർ), ബാബുജോസഫ് (അണുകേന്ദ്രീയശക്തി), വർഗീസ് മാത്യൂസ് (അണുശക്തിയുടെ കഥ), എൻ. ബാലകൃഷ്ണൻ നായർ  (പരിസ്ഥിതിവിജ്ഞാനം), ഗോപിമണി (വിത്തുസസ്യശാസ്ത്രം), ഇന്ദുചൂഡൻ (കേരളത്തിലെ പക്ഷികൾ), ഡോ. എ. അച്യുതൻ, ഡോ. എം.കെ. പ്രസാദ് (പരിസ്ഥിതിശാസ്ത്രജ്ഞർ), ഹേലി, സീരി (കൃഷിശാസ്ത്രജ്ഞർ) തുടങ്ങിയവർ ഇതിൽ ആദ്യകാലത്തെ പ്രതിനിധികളാണ്.
ഇപ്പോഴും പലരും സജീവമായി രംഗത്തുണ്ട്.
സി.എൻ. പരമേശ്വരന്റെ  മൈക്രോബും മനുഷ്യനും, എം.പി. പരമേശ്വരന്റെ 'പരമാണുശാസ്ത്രം-സ്ഥാനീയങ്ങളും തേജോദ്ഗിരണങ്ങളും' എസ്. പരമേശ്വരന്റെ പരമാണുവും പ്രപഞ്ചവും, എം. ബലരാമമേനോന്റെ പരമാണുചരിതം, അൻവർസാദത്തിന്റെ (നാനോ ടെക്നോളജി), ജീവൻ ജോബ് തോമസിന്റെ പരിണാമസിദ്ധാന്തം, പുതിയവഴികൾ കണ്ടെത്തലുകൾ, ഡോ. എ.എൻ. നമ്പൂതിരിയുടെ ഡോളിയും പോളിയും ബയോളജിയും; ഇവയെല്ലാം ശാസ്ത്രത്തിന്റെ  പുതിയ കണ്ടെത്തലുകൾ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള ഉത്സാഹങ്ങളാണ്.
പ്രപഞ്ചവിജ്ഞാനപഠനത്തിൽ ജി.കെ. ശശിധരന്റെ മഹാപ്രപഞ്ചമാണ് ഏറ്റവും പ്രൌഢം.
കംപ്യൂട്ടർ, മൈക്രോബയോളജി, ബയോകെമിസ്ട്രി, വിവരസാങ്കേതികരംഗത്തെ പുതിയ പരിവർത്തനങ്ങൾ ഇവയാണ് ഏറ്റവും പുതിയ സജീവശാസ്ത്രമേഖലകൾ.
ഇന്റർനെറ്റ് സൃഷ്ടിച്ച വിജ്ഞാനവ്യാപനത്തിന് അടിസ്ഥാനഗ്രന്ഥങ്ങളിലൂടെ പിന്തുണനല്കാൻ ഐ.ടി. രംഗത്തുള്ളവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.
എം. നന്ദകുമാർ പേഴ്സണൽ കംപ്യൂട്ടർ ഘടന പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ കോറൽഡ്രോ, എം.എസ്. എക്സൽ, എം.എസ്. ഓഫീസ്, വിൻഡോസ്, ഫോട്ടോഷോപ്പ്, വെബ്സൈറ്റ് രചന തുടങ്ങിയവ പരിചയപ്പെടുത്താൻ ആ രംഗത്തെ വിദഗ്ധർ തയ്യാറാവുന്നു.
പ്രൊഫ. എസ്. ശിവദാസ്, ശ്രീധരൻ പള്ളിയറ തുടങ്ങിയവർ ബാലസാഹിത്യരംഗത്ത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മുൻനിര പ്രതിനിധികളാണ്.
പി.ടി. ഭാസ്കരപ്പണിക്കർ പോപ്പുലർ സയൻസിന് പിന്തുണ നല്കി.
കേരളത്തിൽ ഏറെ സജീവവും പരിണാമിയുമാണ് ശാസ്ത്രസാഹിത്യമേഖല.
ഇന്ന് ആഗോളതാപനം, ജനിതകരംഗം, ജീവതത്ത്വം, റോബോട്ടുകൾ, പരിണാമശാസ്ത്രം, സ്റ്റീഫൻഹോക്കിങ്സിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ, വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ തുടങ്ങിയവ സയൻസിന്റെ മേഖലയ്ക്കപ്പുറം രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നിലനില്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പഠിക്കുവാനും സംവാദങ്ങൾ ഉണർത്താനും ശാസ്ത്രജ്ഞർ തയ്യാറെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ നവീനത ക്ലോണിങ് എന്ത് എങ്ങനെ (സി.എ. ശിവരാമൻ) എന്ന കൃതിയിൽ കാണാം.
ശാസ്ത്രസാഹിത്യം പ്രായോഗികശാസ്ത്രത്തിന്റെ വഴികളാണ് ഇന്നു തെളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
കേരള ഭാഷാഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടാണ് ഇന്ന് അതിനുള്ള പ്രതിഷ്ഠാപിതമായ പ്രേരകശക്തി.
കുട്ടികളെ മുഖ്യമായും ഉദ്ദേശിച്ച് എഴുതപ്പെട്ടതാണ് ബാലസാഹിത്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ.
കുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ പ്രചാരമുള്ള ധാരാളം നാടൻ പാട്ടുകളും നാടോടിക്കഥകളും നമ്മുടെ ഭാഷയിലുണ്ട്.
കുട്ടികളെ ഉദ്ദേശിച്ചെന്ന് വ്യക്തമായി നിർദേശിച്ച് എഴുതപ്പെട്ട ആദ്യ മലയാളരചന കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരുടെ പഞ്ചതന്ത്രം കിളിപ്പാട്ടാണ്. 'ഗ്രന്ഥവിസ്താരേ ഭയമുള്ള ബാലകന്മാർക്ക് ഭാഷയായി ചൊല്ലിയത്' എന്ന് കവി അതിൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
അതിലെ സൂത്രവാക്യം പോലുള്ള പലസന്ദർഭങ്ങളും കേരളത്തിലെ കുട്ടികൾക്ക് ഒരു കാലത്ത് ഹൃദിസ്ഥമായിരുന്നു.
ഉദാ. 'മൂഷികസ്ത്രീ പിന്നെയും മൂഷികസ്ത്രീയായ് വന്നു'.
കുട്ടികൾക്ക് അറിവ് ഉണ്ടാകുന്നതിന് ഒരു നല്ല ഗ്രന്ഥം ഉദ്ദേശം 850-നിടയ്ക്ക് (ക്രിസ്തുവർഷം 1775) കണ്ണിപ്പറമ്പത്ത് ഒരു വിദ്വാൻ രചിച്ചതായി പി.ഗോവിന്ദപ്പിള്ള രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു (അഞ്ചടി).
ചെറു പൈതങ്ങൾക്ക് ഉപകാരാർഥം ഇംഗ്ലീഷിൽ നിന്ന് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ കഥകൾ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള (1824) മലയാളകഥയിലെ ആദ്യത്തെ മിഷനറി ദൗത്യമാണ്.
തർജുമയാണെങ്കിലും ഗദ്യരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ കഥകളാണവ.
കുട്ടികളെ ഉദ്ദേശിച്ച് എഴുതിയ പാഠപുസ്തക രൂപത്തിലുള്ള കഥകളാണ് ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ പാഠമാല (1860).
ബാലബോധിയാണ് ഇക്കാലത്തെ മറ്റൊരു മിഷനറി ദൗത്യമുള്ള ബാലസാഹിത്യ സംഗ്രഹം.
ഗദ്യവും പദ്യവും ഇടകലർത്തി വൈക്കത്ത് പാച്ചുമൂത്തത് 1868-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ബാലഭൂഷണത്തിൽ ഈശ്വരവിചാരം, ദയ, സത്യം, ദേഹശുദ്ധി, വിദ്യ, ദിനചര്യ, മനം, ദാനം, ക്ഷമ, കീർത്തി എന്നിവ തൊട്ട് കാലഗണന, വാനശാസ്ത്രം, ജ്യോതിഷം തുടങ്ങിയവയും സ്ത്രീപുരുഷ മര്യാദകൾ, ലൈംഗികബന്ധം, സന്താനോത്പാദനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളും പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
1968-ലാണ് കേരളവർമയുടെ സന്മാർഗ സംഗ്രഹം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.
അതിനുമുമ്പേ ധനതത്ത്വനിരൂപണം എന്നൊരു കൃതി വിദ്യാർഥികൾക്കു വേണ്ടി അദ്ദേഹം രചിച്ചു.
വിജ്ഞാന മഞ്ജരി, കഥാകൗതുക മഞ്ജരി, സാരോപദേശകഥകൾ തുടങ്ങിയവയിലൂടെ ലേഖനങ്ങളായും കഥകളായും ബാലന്മാർക്ക് പുതിയതും പഴയതുമായ ആശയങ്ങൾ വിമർശനപൂർവം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായകമായ അന്തരീക്ഷം അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു.
ആനുകാലികങ്ങളിൽ കാണുന്ന ആദ്യത്തെ കഥ 1847-ൽ ജ്ഞാനനിക്ഷേപത്തിലെ ആനയെയും തുന്നനെയും കുറിച്ചുള്ള കഥയാണ്.
ഛാത്രാണാം ഹിതാർഥം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയതാണ് ഹിതോപദേശമെങ്കിലും അതിന്റെ ഭാഷ, കർത്താവ് എന്നിവ വ്യക്തമല്ല.
കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി രാമായണം, മഹാഭാരതം, പഞ്ചതന്ത്രം, ഹിതോപദേശം, സംസ്കൃതത്തിലെ കാവ്യനാടകങ്ങൾ എന്നിവ  ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്നതിന് ധാരാളം എഴുത്തുകാർ തയ്യാറായി.
കെ. പപ്പുപിള്ളയുടെ ബാലമിത്രം, ഇ.
വി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പഞ്ചതന്ത്രകഥകൾ, എം. ആർ വേലുപ്പിള്ളശാസ്ത്രിയുടെ ഹിതോപദേശ കഥകൾ, എ. രാമപ്പൈയുടെ ബാലഭാരതം, ആർ. ഈശ്വരപിള്ളയുടെ ശ്രീരാമൻ, പി.എസ്. സുബ്ബരാമപ്പട്ടരുടെ പുരാണകഥകൾ, പി. അനന്തൻ പിള്ളയുടെ ഭീഷ്മർ, കുന്നത്തു ജനാർദന മേനോന്റെ കുചേലൻ, ഗദ്യരാമായണം, കണ്ണമ്പ്രകുഞ്ഞുണ്ണിനായരുടെ വിദുരർ, ചേലനാട്ട് അച്യുതമേനോന്റെ പുരാണമഞ്ജരി, മൂർക്കോത്തുകുമാരന്റെ ഭാരതകഥാ സംഗ്രഹം, ആറ്റൂരിന്റെ പുരാണ പുരുഷന്മാർ, ലഘുരാമായണം, താരക, കുമാരനാശാന്റെ ബാലരാമായണം, അമ്പലപ്പുഴ കൃഷ്ണശാസ്ത്രിയുടെ ഭീഷ്മവിജയം എന്നിവയെല്ലാം ആദ്യകാല ചരിത്രത്തിലുള്ള പൌരാണിക രചനകളാണ്.
മൂർക്കോത്തിന്റെ ശാകുന്തളം, ടി.എസ്. കല്യാണിഅമ്മയുടെ കാദംബരി കഥാസംഗ്രഹം, എം.ആർ.കെ.സി.യുടെ രഘുവംശചരിതം, പി. കുഞ്ഞിരാമൻനായരുടെ നാഗാനന്ദം തുടങ്ങിയവ ഇക്കാലത്ത് കാവ്യനാടകാദികളിൽ നിന്ന് പുനരാഖ്യാനം ചെയ്യപ്പെട്ടതാണ്.
കെ. പരമുപിള്ളയുടെ ചരിത്ര കഥകൾ, നന്ത്യാരുവീട്ടിൽ പരമേശ്വരൻ പിള്ളയുടെ തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രകഥകൾ, സി.പി.ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്ര കഥകൾ, ജോസഫ് ഇമ്മട്ടിമാത്യുവിന്റെ ധീരോദാത്ത കഥകൾ എന്നിവ ചരിത്ര വിഭാഗത്തിലെ ആദ്യകാലരചനകളാണ്.
ഭാരത കഥാപാത്രമാല, സംസ്കൃത സാഹിത്യമാല എന്നിവ പി.എം. കുമാരൻ നായരുടെ പ്രസിദ്ധീകരണപരമ്പരകളാകുന്നു.
മഹച്ചരിത സംഗ്രഹമാണ് ജീവചരിത്രപരമായ ആദ്യ ബാലകഥകൾ.
നൂറ്റിയേഴെണ്ണം ഉള്ളതിൽ നാല്പതോളം രചിച്ചത് കേരളവർമ വലിയകോയിത്തമ്പുരാനാണ്.
ബാലപ്രിയനും (ആർച്ച്ഡീക്കൻ ഉമ്മൻ), നബിചരിത്ര കഥകളും (ആർ. മുഹമ്മദും, കെ.സി, കോമക്കുട്ടിയും) മതപരമായ കഥകളിൽപ്പെടുന്നു.
തോരണത്ത് പരമേശ്വര മേനോന്റെ ബാലോപദേശ ശതകം, പി.കെ. ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ ബാലോപദേശം, ചേർത്തല ജാനകി അമ്മയുടെ ബാലോപദേശകഥകൾ, കൊടുങ്ങല്ലൂർ കൊച്ചുണ്ണിത്തമ്പുരാന്റെ ബാലോപദേശം, സി.പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ നീതിപാഠങ്ങൾ, കല്ലമ്പള്ളി വിഷ്ണു നമ്പൂതിരിയുടെ ബാലോപദേശം എന്നിവ ബാലോപദേശകഥകളിൽ ചിലതു മാത്രം.
പാശ്ചാത്യസാഹിത്യത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യത്തെ ബാലരചന സി.വി. രാമൻപിള്ളയുടെ റോബിൻസൺ ക്രൂസോ ആണ്.
പി. പരമുപിള്ള, ആർ. ഈശ്വരപിള്ള, പി. അനന്തൻപിള്ള തുടങ്ങിയവർ ഷെയ്ക്സ്പിയർ കഥകൾ അവതരിപ്പിച്ചു.
ചോസർ കഥകൾ, യവനകഥകൾ, അറബിക്കഥകൾ എന്നിവയുടെ പുനരാഖ്യാനമാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന ബാലസാഹിത്യശേഖരം.
കെ. പരമുപിള്ള, സി.പി. പരമേശ്വരൻപിള്ള, എസ്. കുഞ്ഞുപിള്ള, കെ. പദ്മനാഭപിള്ള, ഉക്കണ്ടനുണ്ണി നായർ, എസ്. വെങ്കിടാചാര്യർ തുടങ്ങിയവരാണ് ഇതിന് ഉത്സാഹിച്ചത്.
യവനകഥകളും അറബിക്കഥകളും കുട്ടികളെ ആകർഷിച്ചവയാണ്.
ഗ്രിമ്മിന്റെ കഥകളും ഈസോപ്പുകഥകളുമാണ് ലോകസാഹിത്യത്തിൻ നിന്ന് കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നു കിട്ടിയ മറ്റു കഥകളിൽ പ്രധാനം, കെ. പരമുപിള്ള, ആർതർ രാജാവിന്റെ വീരകഥകളും (രാജകഥകൾ) കല്യാണി അമ്മ ഈസോപ്പുകഥകളിൽ ചിലതും ആഖ്യാനം ചെയ്തു.
ടോൾസ്റ്റോയിക്കഥകൾ, എ. ഗോപാലമോനോൻ (ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ നീതികഥകൾ), അമ്പാടി ഇക്കാവമ്മ (ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ നീതികഥകൾ), വക്കം അബ്ദുൾ ഖാദർ (ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ നീതികഥകൾ) എന്നിവർ കേരളത്തിലെ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി ബാലസാഹിത്യരൂപത്തിൽ രചിച്ചു.
പാവങ്ങൾ എന്ന ഹ്യൂഗോയുടെ നോവൽ ഇരുളും വെളിച്ചവും എന്ന പേരിൽ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി എൻ. കൃഷ്ണപിള്ള സംഗ്രഹിച്ചു.
ഒലിവർ ട്വിസ്റ്റ് (എം. ജോർജ്), രണ്ടു നഗരങ്ങളുടെ കഥ, നിധി ദ്വീപ് (ടി.എസ്. തോമസ്) എന്നിവയും കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടി രചിക്കപ്പെട്ടു.
1911-ൽ കെ. ഗോവിന്ദൻ തമ്പി രചിച്ച വിദേശീയ ബാലൻ എന്ന കൃതിയും കുന്നത്ത് ജനാർദനമേനോന്റെ കുചേലനും സവിശേഷ ശ്രദ്ധയർഹിക്കുന്നു.
ലോകത്തിലെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലെ കുട്ടികളെ അവരുടെ വ്യത്യസ്ത നാടുകൾ, ആവാസ വിശേഷം, വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം, നാടോടിക്കഥാമാതൃകകൾ ഇവയെല്ലാം സഹിതം പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന തമ്പിയുടെ ഗ്രന്ഥത്തിന് സദൃശമായ ഒരു പിൻഗാമി ഇപ്പോൾ ഏറെ വളർന്നിട്ടും മലയാള ബാലസാഹിത്യരംഗത്ത് ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
ശ്രീകൃഷ്ണനെ ഒരു പ്രഭുവായി സങ്കല്പിച്ചെഴുതിയതാണ് കുചേലൻ.
പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യദശകത്തോടെ ബാലസാഹിത്യ രംഗത്ത് ഉത്സാഹം കൂടുന്നു.
കുമാരനാശാന്റെ ബാലരാമായണം മുമ്പേ സൂചിപ്പിച്ചു.
പുഷ്പവാടി എന്ന സമാഹാരം കുട്ടിക്കവിതകളുടേതാണ്.
മലയാളത്തിലെ ആദ്യമഹാകാവ്യമെഴുതിയ അഴകത്ത് പദ്മനാഭക്കുറുപ്പും (രണ്ടു രാക്ഷസന്മാർ) പദം കൊണ്ട് പന്താടിയ പന്തളം കേരളവർമയും (നാഴികമണി, അമ്പിളി അമ്മാവൻ, തത്ത, ആന, നക്ഷത്രം) മഹാകവി കെ.സി.കേശവപിള്ളയും (നീതി വാക്യങ്ങൾ, അഭിനയഗാനമാലിക) മൂലൂർ എസ്. പദ്മനാഭപ്പണിക്കരും (ബാല ചൂഡാമണി) കുട്ടികളെ മറന്നിട്ടില്ല.
മഹാകവി ഉള്ളൂർ അഞ്ഞൂറു ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ദീപാവലിയും പുരാണകഥകൾ വച്ച്  സദാചാര ദീപികയും കുട്ടികൾക്കായി രചിച്ചു.
ഉള്ളൂരിന്റെ വകയായും എഴു ഭാഗങ്ങളിലുള്ള ഒരു പദ്യമഞ്ജരിയുണ്ട്; എല്ലാം ബാലകവിതകൾ.
പില്ക്കാല തലമുറയിൽപ്പെട്ട ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പ് (ഇളം ചുണ്ടുകൾ, ഓലപ്പീപ്പി, കാറ്റേ വാ കടലേ വാ), വൈലോപ്പിള്ളി (കുന്നിമണികൾ), പി. കുഞ്ഞിരാമൻനായർ (ബാലാമൃതം), പാലാ നാരായണൻ നായർ (ഓമനപ്പൈതൽ), നാലാങ്കൽ കൃഷ്ണപിള്ള (പൂക്കൂട), അക്കിത്തം അച്യുതൻ നമ്പൂതിരി (ഒരു കുല മുന്തിരിങ്ങ), ഒ.എൻ.വി. (വളപ്പൊട്ടുകൾ), കുഞ്ഞുണ്ണി (കുഞ്ഞുണ്ണിക്കവിതകൾ) തുടങ്ങിയവരെല്ലാം ബാലഹൃദയങ്ങളിൽ കടന്നു കയറിയവരാണ്.
കുറുംകവിതകളും കടങ്കവിതകളും കൊണ്ട് വലിയവരെയും കുട്ടികളെയും ഒരു പോലെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ബാലസാഹിത്യപ്രതിഭ ദർശന ലാളിത്യമുള്ള കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷ് തന്നെ.
സിപ്പി പള്ളിപ്പുറം, പി.ഐ. ശങ്കരനാരായണൻ തുടങ്ങിയ കുട്ടിക്കവിതകൾ എഴുതുന്ന ധാരാളം ബാലസാഹിത്യകാരന്മാർ ഇന്നുണ്ട്.
കഥാരംഗത്ത് കാരൂർ, മാലി, സുമംഗല, പി. നരേന്ദ്രനാഥ്, സി.എ. കിട്ടുണ്ണി, രാമനാഥൻ, തായാട്ടു ശങ്കരൻ, ഗീതാലയം ഗീതാകൃഷ്ണൻ, എ. വിജയൻ, ശ്രീധരൻ കൊയിലാണ്ടി തുടങ്ങിയവരാണ് പ്രമുഖർ.
കാരൂർ വളരെ സ്വാഭാവികതയോടെ എഴുതിയ കഥകളിൽ അഞ്ചു കടലാസ്, ആനക്കാർ, അഴകനും പൂവാലിയും, രാജകുമാരിയും ഭൂതവും, ഭൃത്യൻ എന്നിവ ഏറെ ഹൃദയസ്പർശിയായ രചനകളാണ്.
സരസ സല്ലാപത്തിന്റെ ഭാഷയാണ് മാലി രാമായണം, മാലി ഭാരതം തുടങ്ങിയ പുരാണാഖ്യാനങ്ങളിലും.
പുരാണകഥാഖ്യാനത്തിൽ ലാളിത്യവും സംഭാഷണപ്രിയത്വവും ചേർത്ത് മനോഹരമാക്കിയവയാണ് സുമംഗലയുടെ കഥകൾ.