smcproject/ml-wiki-sentences huggingface dataset:
എസ്. മൂർനെൻസിസ് ( S. moornaensis ) എന്ന് ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന വലിയ അസ്ഥികൾ ന്യൂ സൗത്ത് വെയിൽസിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
വംശനാശം സംഭവിച്ച ഈ രണ്ട് വലിയ ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളും വേട്ടയാടപ്പെടുകയും തുരത്തിയോടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരിക്കാമെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നിരവധി ടാസ്മേനിയൻ ചെന്നായ് ഇനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും അവയുടെ വലിപ്പം കുറവായിരുന്നുവെന്നും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ചെറിയവ കടൽത്തീരത്തെ കൂടുതൽ ആശ്രയിച്ചു കഴിയുന്നു.
ഡെവിളും ടാസ്മേനിയൻ ചെന്നായും സമാനമായതിനാൽ നിലവിലുള്ള ടാസ്മേനിയൻ ചെന്നായ് വംശത്തിന്റെ വംശനാശം ഡെവിളിന്റെ സമാനമായ ചരിത്രത്തിന്റെ തെളിവായി ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു.
എസ്. ലാനിയേറിയസ് , എസ്. മൂർനെൻസിസ് എന്നിവയുടെ ചെറിയ വലിപ്പം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനും അനുബന്ധ ടാസ്മേനിയൻ ചെന്നായ്ക്കളേക്കാൾ കൂടുതൽ കാലം നിലനിൽക്കാനും അവരെ അനുവദിച്ചുവെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
ഈ രണ്ട് ജീവിവർഗങ്ങളുടെയും വംശനാശം ഓസ്ട്രേലിയയിലെ മനുഷ്യവാസത്തിന് സമാനമായ സമയത്ത് സംഭവിച്ചതിനാൽ മനുഷ്യരുടെ വേട്ടയും ഭൂമി നിരപ്പാക്കലും പ്രധാന കാരണങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ  ഈ സിദ്ധാന്തത്തെ വിമർശിക്കുന്നവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് തദ്ദേശീയരായ ഓസ്‌ട്രേലിയക്കാർ 10,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വേട്ടയാടലിനായി ബൂമറാങ്ങുകളും കുന്തങ്ങളും മാത്രം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തതിനാൽ ആസൂത്രിതമായ വേട്ടയാടൽ മൂലം എണ്ണത്തിൽ ഗണ്യമായ കുറവുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ല എന്നതാണ്.
ആദിവാസികൾ വസിക്കുന്ന ഗുഹകളിൽ എല്ലുകളുടെയും റോക്ക് പെയിന്റിംഗുകളുടെയും അനുപാതം കുറവാണെന്നും അവർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
ഇത് തദ്ദേശീയ ജീവിതശൈലിയുടെ വലിയൊരു ഭാഗമല്ലായിരുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയാണിതെന്നും അവർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
1910-ലെ ഒരു ശാസ്ത്രീയ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം മാംസഭോജികളേക്കാൾ സസ്യഭുക്കുകളുടെ മാംസമാണ് ആദിവാസികൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു.
വംശനാശത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന സിദ്ധാന്തമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത് ഹിമയുഗം വരുത്തിയ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനമാണ് .
പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തുനിന്ന് ഡെവിളുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകാനുള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണം ഡിങ്കോകളാണെങ്കിലും ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന വരൾച്ചയാണ് ഇതിന് പ്രധാന നിമിത്തമായതെന്നാണ് മറ്റൊരു സിദ്ധാന്തം.
അതേസമയം കാലാവസ്ഥ തണുത്തതും ഈർപ്പമുള്ളതുമായതിനാൽ ടാസ്മേനിയയിലെ ജനസംഖ്യയെ വലിയ തോതിൽ ബാധിച്ചിട്ടില്ല.
ഈ സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് ഡിങ്കോകൾ ഇവ അപ്രത്യക്ഷമാകാനുള്ള ഒരു ദ്വിതീയ കാരണം മാത്രമാണ്.
ടാസ്മാനിയൻ ചെന്നായയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധു ഡെവിളുകളായതിനാൽ ഇവയുടെ മ്യൂസിയം സാമ്പിളുകളിൽ നിന്നുള്ള ഡിഎൻ‌എ സംയോജിപ്പിച്ച് ടാസ്മാനിയൻ ചെന്നായയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാമെന്ന ഒരു അഭ്യൂഹമുണ്ട്.
ജനിതകശാസ്ത്രം ആൺഡെവിളുകളുടെ കാരിയോടൈപ്പ് .
വെൽക്കം ട്രസ്റ്റ് സാങ്കർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് 2010-ൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ ജനിതകഘടന ക്രമീകരിച്ചു.
എല്ലാ ഡാസ്യൂറിഡുകളെയും പോലെ തന്നെ ഡെവിളിനും 14 ക്രോമസോമുകളുണ്ട് .
മറ്റ് ഓസ്ട്രേലിയൻ മാർസൂപ്പേലിയലുകളെയും പ്ലാസെന്റൽ കാർണിയോവറുകളെയും ഡെവിളുകൾക്ക് ജനിതക വൈവിധ്യം കുറവാണ്.
ഹോളോസീൻ കാലഘട്ടത്തിന്റെ പകുതി മുതൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾ എണ്ണത്തിൽ കുറഞ്ഞ ജനിതക വൈവിധ്യം ഒരു സവിശേഷതയാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
ഡെവിൾ ഫേഷ്യൽ ട്യൂമർ ഡിസീസ് (ഡിഎഫ്ടിഡി) പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നത് ആവർത്തിച്ച്‌ ഇണ ചേരുന്നതിനു കാരണമാകുന്നു.
സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വടക്ക്-പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തുള്ള ഡെവിളുകളുടെ ഒരു വിഭാഗം മറ്റ് ഡെവിളുകളിൽ നിന്ന് ജനിതകപരമായി വ്യത്യസ്തമാണ്.
എന്നാൽ രണ്ട് ഗ്രൂപ്പുകളും തമ്മിൽ ചില വിനിമയങ്ങളുണ്ട്.
വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് എടുത്ത മേജർ ഹിസ്റ്റോകമ്പാറ്റിബിലിറ്റി കോംപ്ലക്സ് (MHC) ക്ലാസ് I ഡൊമെയ്‌നിലെ ഒരു സ്ട്രാന്റ് കോൺഫർമേഷൻ പോളിമോർഫിസം വിശകലനം ചെയ്തപ്പോൾ ടാസ്മാനിയയിലുടനീളം 25 വ്യത്യസ്ത തരം വെളിപ്പെട്ടു.
വടക്ക്-പടിഞ്ഞാറൻ ടാസ്മാനിയ മുതൽ കിഴക്കൻ ടാസ്മാനിയ വരെയുള്ള എംഎച്ച്സി തരങ്ങളുടെ വ്യത്യസ്ത രീതി കാണിച്ചു.
സംസ്ഥാനത്തിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്തുള്ള ഡെവിളുകൾക്ക് എം‌എച്ച്‌സി വൈവിധ്യം കുറവാണ്.
30% ട്യൂമർ (ടൈപ്പ് 1) പോലെയുള്ളവയാണ് കൂടാതെ 24% തരം എ കാണിക്കുന്നു.
കിഴക്കുഭാഗത്തുള്ള ഓരോ പത്ത് ഡെവിളുകളിൽ ഏഴും എ, ഡി, ജി അഥവാ 1 തരമാണ്.
അവ ഡിഎഫ്ടിഡിയുമായി (DFTD) ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പടിഞ്ഞാറൻ ഡെവിളുകളിൽ 55% മാത്രമേ ഈ എംഎച്ച്സി വിഭാഗങ്ങളിൽ പെടുന്നുള്ളൂ.
25 എം‌എച്ച്‌സി തരങ്ങളിൽ 40% പടിഞ്ഞാറൻ ഡെവിളുകൾക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്.
വടക്ക്-പടിഞ്ഞാറൻ എണ്ണത്തിൽ ജനിതക വൈവിധ്യമില്ലെങ്കിലും ഇതിന് ഉയർന്ന എംഎച്ച്സി ജീൻ വൈവിധ്യം ഉണ്ട്.
ഇത് ഡിഎഫ്ടിഡിയോട് രോഗപ്രതിരോധ ശേഷി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.
ഈ ഗവേഷണപ്രകാരം ഡെവിളുകളെ കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നത് രോഗ സാധ്യത വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ കാരണമാകുന്നു.
ഈ ഗവേഷണത്തിൽ സർവേയിൽ പങ്കെടുത്ത ടാസ്മാനിയയിലെ പതിനഞ്ച് വ്യത്യസ്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ ആറെണ്ണം ദ്വീപിന്റെ കിഴക്കൻ ഭാഗത്താണ്.
കിഴക്കൻ പകുതിയിലെ എപ്പിംഗ് ഫോറസ്റ്റിന് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തരം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
75% ടൈപ്പ് ഒ. ബക്ക്ലാൻഡ്-ന്യൂജെൻറ് പ്രദേശത്ത് മൂന്ന് തരം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഒരു സ്ഥലത്തിന് ശരാശരി 5.33 വ്യത്യസ്ത ഇനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇതിനു വിപരീതമായി, പടിഞ്ഞാറ്, കേപ് സോറൽ മൂന്ന് തരം, ടോഗാരി നോർത്ത്-ക്രിസ്മസ് ഹിൽസ് ആറ് എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു.
മറ്റ് ഏഴ് സൈറ്റുകളിൽ കുറഞ്ഞത് എട്ട് എം‌എച്ച്‌സി തരങ്ങളെങ്കിലും ഉണ്ട്.
വെസ്റ്റ് പെൻസിൽ പൈന് 15 തരങ്ങളുമുണ്ട്.
ഇതിനു വിപരീതമായി, പടിഞ്ഞാറ്, കേപ് സോറൽ മൂന്ന് തരവും ടോഗാരി നോർത്ത്-ക്രിസ്മസ് ഹിൽസ് ആറും നൽകി, എന്നാൽ മറ്റ് ഏഴ് സൈറ്റുകളിൽ കുറഞ്ഞത് എട്ട് എം‌എച്ച്‌സി തരങ്ങളെങ്കിലും വെസ്റ്റ് പെൻസിൽ പൈനിൽ 15 തരങ്ങളുമുണ്ട്.
പടിഞ്ഞാറ് ഒരു സൈറ്റിന് ശരാശരി 10.11 MHC തരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
സമീപകാല ഗവേഷണങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഡെവിളുകളുടെ എണ്ണം അതിവേഗം ഡി.എഫ്.ടി.ഡിയെ പ്രതിരോധിക്കുന്നു എന്നാണ്.
വിവരണം കംഗാരുവിനെ ഭക്ഷിക്കുന്ന ടാസ്മേനിയൻ ഡെവിൾ രണ്ട് ഡെവിളുകൾ, വെളുത്ത അടയാളങ്ങളില്ലാത്ത ഒന്ന്.
ഏകദേശം 16% കാട്ടു ഡെവിളുകൾക്ക് അടയാളങ്ങളൊന്നുമില്ല.
ഇരുട്ടിൽ ഇരയെ കണ്ടെത്താൻ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ രോമരാജി അതിനെ സഹായിക്കുന്നു.
പ്രകൃതിചരിത്രത്തിലെ ഒരു രേഖാചിത്രം
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ അവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ മാംസഭോജിയായ മാർസൂപ്പേലിയലാണ് .
ഇതിന്റെ തല വലിപ്പം കൂടിയതും കരുത്തുള്ളതുമാണ്.
തലയും വാലും ശരീരത്തിന്റെ പകുതിയോളം വരും.
ഇവയുടെ തോളെല്ല് ദൃഢവും ബലമുള്ളതുമായിരിക്കും.
കട്ടികൂടിയ താടിയെല്ലും പല്ലുകളും ഉപയോഗിച്ച് ഇരയുടെ എല്ലുകൾ പോലും കടിച്ചു പൊട്ടിച്ചു ഭക്ഷിക്കാൻ ഇവയ്ക്കു സാധിക്കും.
ആൺഡെവിളുകൾ സാധാരണയായി പെൺഡെവിളുകളേക്കാൾ വലിപ്പമുള്ളതാണ്.
തല മുതൽ ശരാശരി ശരീര നീളം 652 മില്ലീമീറ്ററും (25.7 ഇഞ്ച്) വാലിന്റെ നീളം 258 മില്ലീമീറ്ററും (10.2 ഇഞ്ച്) ആണ്.
ശരാശരി ശരീര ഭാരം 8 കിലോയുണ്ട് (18 പൗണ്ട്).
പെൺഡെവിളുകളുടെ തല മുതൽ ശരാശരി ശരീര നീളം 570 മില്ലീമീറ്ററും (22 ഇഞ്ച്) വാലിന്റെ നീളം 244 മില്ലീമീറ്ററും (9.6 ഇഞ്ച്) ആണ്.
ശരാശരി ഭാരം 6 കിലോഗ്രാം (13 പൗണ്ട്) ആണ്.
പടിഞ്ഞാറൻ ടാസ്മാനിയയിലെ ഡെവിളുകൾ സാധാരണയായി ചെറുതാണ്.
അസാധാരണമായി ഒരു മാർസൂപ്പേലിയയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതിന്റെ മുൻ‌കാലുകൾ പിൻ‌കാലുകളേക്കാൾ അല്പം നീളമുള്ളതാണ്.
കൂടാതെ ഇവയ്ക്ക് മണിക്കൂറിൽ 13 കിലോമീറ്റർ വരെ ചെറിയ ദൂരത്തേക്ക് ഓടാൻ കഴിയും.
രോമങ്ങൾ സാധാരണയായി കറുത്തതാണ്.
ടാസ്മേനിയൻ ഡെവിളിന് കറുപ്പുനിറമാണ്.
മാറിടത്തിലും പൃഷ്ഠഭാഗത്തും വെളുത്ത ചെറിയ പുള്ളികളുണ്ട് (ഏകദേശം 16% കാട്ടു ഡെവിളുകൾക്ക് വെളുത്ത പാടുകൾ ഇല്ല).
ഈ അടയാളങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യാസമയത്തും ഡെവിളുകൾ ഏറ്റവും സജീവമാണെന്നാണ്.
മാത്രമല്ല ശരീരത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞ ഭാഗങ്ങളിൽ ഇവ കടിച്ച് അക്രമിക്കുനു.
കാരണം ഇവ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം പലപ്പോഴും അത്തരം പ്രദേശങ്ങളിൽ കടിയുടെ പാടുകൾ കൂടുതലായി കണിക്കുന്നു.
ഡെവിളുകൾക്ക് അവരുടെ മുൻ‌കാലിൽ അഞ്ച് നീളമുള്ള വിരലുകളുണ്ട് .
നാലെണ്ണം മുൻ‌വശത്തേക്ക് ചൂണ്ടി നിൽക്കുന്നു.
ഒന്ന് വശത്ത് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു.
ഇത് ഭക്ഷണം കൈവശം വയ്ക്കാനുള്ള കഴിവ് ഇവയ്ക്ക് നൽകുന്നു.
പിൻകാലുകൾക്ക് നാല് വിരലുകളുണ്ട്.
ഇവയുടെ നഖങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് വലിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ളവയല്ല.
രണ്ട് വയസാകുമ്പോൾ ഡെവിളുകൾ പൂർണ്ണ വളർച്ചയെത്തുന്നു.
കുറച്ചു ഡെവിളുകൾ വനത്തിൽ അഞ്ച് വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ജീവിക്കുന്നു.
ഏഴ് വർഷത്തിലേറെ കൂട്ടിലടയ്ക്കപ്പെട്ട കൂല എന്ന ആൺഡെവിളാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ജീവിച്ചിരുന്ന ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ.
1997 ജനുവരിയിൽ സിൻസിനാറ്റി മൃഗശാലയിൽ ജനിച്ച കൂല 2004 മേയ് മാസത്തിൽ ഫോർട്ട് വെയ്ൻ ചിൽഡ്രൻസ് മൃഗശാലയിൽ വച്ച് ചത്തു.
ശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പിനെ ഡെവിൾ തൻറെ വാലിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു.
ആരോഗ്യമുള്ള ഡെവിളുകൾക്ക് തടിച്ച വാലുകളുണ്ട്.
വാൽ ഉപയോഗിച്ച് തൂങ്ങിക്കിടക്കാൻ സാധിക്കില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ ശരീരശാസ്ത്രം , സാമൂഹിക സ്വഭാവം, സഞ്ചാരം എന്നിവയ്ക്ക് ഇത് വളരെ പ്രധാനമാണ്.
ഡെവിളുകൾ വേഗത്തിൽ നീങ്ങുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് സ്ഥിരത ലഭിക്കുവാൻ ഒരു സഹായിയായും ഇതിൻറെ വാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഡെവിളിന്റെ വാലിന്റെ അടിഭാഗത്തായി മലദ്വാരം, ജനനേന്ദ്രിയം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു സുഗന്ധ ഗ്രന്ഥി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഇതിലൂടെ മൃഗത്തിന്റെ പുറകിൽ നിലം ശക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കുന്നു.
അടിവയറ്റിലെ ലാറ്ററൽ വെൻട്രോക്രറൽ മടക്കുകളാൽ രൂപംകൊണ്ട ഒരു സഞ്ചി പോലുള്ള ആകൃതിയിൽ ആൺഡെവിളുകൾക്ക്  ബാഹ്യ വൃഷണങ്ങളുണ്ട്.
അത് ഭാഗികമായി മറയ്ക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വൃഷണങ്ങൾ ഏകദേശം അണ്ഡാകാരത്തിലാണ്.
മുതിർന്ന മൃഗങ്ങളുടെ 30 പരിശോധനകളിൽ ശരാശരി അളവുകൾ 3.17 സെന്റിമീറ്റർ × 2.57 സെന്റിമീറ്ററാണ് (1.25 ൽ 1.01 ഇഞ്ച്).
പെൺഡെവിളുകളുടെ പിൻഭാഗം പിന്നിലേക്ക് തുറന്നിരിക്കുന്നു.
മറ്റ് ചില ഡാസ്യൂറിഡുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ജീവിതത്തിലുടനീളം ഇത് കാണപ്പെടുന്നു.
റഷ്യയിലെ സെന്റ് പീറ്റേഴ്‌സ്ബർഗിലെ മ്യൂസിയം ഓഫ് സുവോളജിയിലെ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ തലയോട്ടി ഒക്ലഹോമയിലെ ഒക്ലഹോമ സിറ്റിയിലെ മ്യൂസിയം ഓഫ് ഓസ്റ്റിയോളജിയിൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ അസ്ഥികൂടം പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
56.4 കിലോഗ്രാം-ഫോഴ്സ് ശക്തി പ്രയോഗിക്കുന്ന ഏതൊരു സസ്തനി മാംസഭോജിയുടെയും ശരീര വലുപ്പവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന് ഏറ്റവും ശക്തമായി കടിക്കാൻ കഴിവുണ്ട്.
ഡെവിളിന് താടിയെല്ല് 75–80 ഡിഗ്രി വരെ തുറക്കാൻ കഴിയും.
മാംസം കീറാനും എല്ലുകൾ തകർക്കാനുമുള്ള മികച്ച ശക്തി ഇതിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു.
കട്ടിയുള്ള ലോഹ കമ്പിയിൽ കടിക്കാൻ പര്യാപ്തമായ ശക്തി ഡെവിളിനുണ്ട്.
താരതമ്യേന വലിയ തല കാരണം താടിയെല്ലുകളുടെ ശക്തി ഭാഗികമാണ്.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളുടെ പല്ലുകളും താടിയെല്ലുകളും സംയോജിത പരിണാമത്തിന്റെ ഉദാഹരണമായ കഴുതപ്പുലിയ്ക്ക് സമാനമാണ്.
ഡാസ്യൂറിഡ് പല്ലുകൾ പ്രാകൃത മാർസുപിയലുകളുടേതിന് സമാനമാണ്.
എല്ലാ ഡാസ്യുറിഡുകളേയും പോലെ ഡെവിളിനും മുന്തിയ മുൻപല്ലുകളും കവിൾ പല്ലുകളും ഉണ്ട്.
ഇതിന് മൂന്ന് ജോഡി താഴത്തെ ദംഷ്‌ട്രകളും നാല് ജോഡി മുകളിലെ ദംഷ്ട്രകളും ഉണ്ട്.
ഇവ ഡെവിളിന്റെ വായയുടെ മുൻവശത്താണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.
നായ്ക്കളെപ്പോലെ ഇവയ്ക്കും 42 പല്ലുകളുണ്ട്.
എങ്കിലും നായ്ക്കളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പല്ലുകൾ ജനനത്തിനു ശേഷം പുതിയതായി ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
എന്നാൽ ജീവിതത്തിലുടനീളം ഇവ മന്ദഗതിയിൽ വളരുന്നു.
ഡെവിളിന് നീളമുള്ള നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മാളങ്ങൾ കുഴിക്കാനും ഭൂഗർഭ ഭക്ഷണം എളുപ്പത്തിൽ തേടാനും ഇരകളെയും ഇണകളെയും ശക്തമായി പിടിക്കാനും സൗകര്യം ലഭിക്കുന്നു.
പല്ലും നഖത്തിന്റെ ശക്തി കൊണ്ട് 30 കിലോ വരെ ഭാരം വഹിക്കാൻ ഡെവിളിനു സാധിക്കുന്നു.
ഡെവിളിന്റെ മുഖത്തും തലയുടെ മുകൾ ഭാഗത്തും നീളമുള്ള മീശരോമങ്ങളുണ്ട്.
രാത്രികാലങ്ങളിൽ ഇരയെ കണ്ടെത്താൻ ഡെവിളിനെ ഇതു സഹായിക്കുന്നു.
ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ മറ്റ് ഡെവിളുകൾ അടുത്തുണ്ടാകുമ്പോൾ അവയെ കണ്ടെത്താൻ ഈ രോമങ്ങൾ സഹായിക്കുന്നു.
താടിയുടെ അറ്റം മുതൽ താടിയെല്ലിന്റെ പിൻഭാഗം വരെ ഈ മീശരോമങ്ങൾ നീട്ടാനും തോളിന്റെ വ്യാപ്തി മറയ്ക്കാനും ഇവയ്ക്ക് സാധിക്കും.
കേൾവി ഇവയുടെ ഒരു പ്രധാന കഴിവാണ്.
ഇവയ്ക്ക് 1 കിലോമീറ്റർ പരിധി വരെ ഗന്ധം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്.
രാത്രിയിൽ ഡെവിളുകൾ വേട്ടയാടുന്നതിനാൽ അവയുടെ കാഴ്ച കറുപ്പും വെളുപ്പും കലർന്നതാണെന്നു കരുതുന്നു.
ഈ സാഹചര്യങ്ങളിൽ അവയ്ക്ക് ചലിക്കുന്ന വസ്തുക്കളെ പെട്ടെന്ന് കണ്ടെത്താനാകും.
എന്നാൽ നിശ്ചല വസ്തുക്കൾ കാണാൻ പ്രയാസമാണ്.
ടാസ്മാനിയ ദ്വീപിലെ നഗരപ്രദേശങ്ങളുൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ ആവാസവ്യവസ്ഥകളിലും ഡെവിളുകൾ കാണപ്പെടുന്നു.
അവ ടാസ്മാനിയയിലെ പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തും റോബിൻസ് ദ്വീപിലും വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
വടക്ക്-പടിഞ്ഞാറൻ ഡെവിളുകളധികവും ഫോർത്ത് നദിയുടെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തും തെക്ക് മക്വാരി ഹെഡ്സ് വരെയുമാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.
മുമ്പ്, ഡെവിളുകൾ പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ ബ്രൂണി ദ്വീപിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ 1900-ന് ശേഷം അവയെക്കുറിച്ച് രേഖകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
1990-കളുടെ മധ്യത്തിൽ അവ ബാഡ്ജർ ദ്വീപിൽ എത്തപ്പെട്ടു.
എങ്കിലും ഇവ 2005 ഓടെ മരണമടഞ്ഞതായി കരുതപ്പെടുന്നു.
ഡിംഗോകൾ വിരളമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഡി.എഫ്.ടി.ഡി രഹിത ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളെ പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തേക്ക് വീണ്ടും അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഒരു പഠനം മാതൃകയാക്കി.
കന്നുകാലികളെയും തദ്ദേശീയ ജന്തുജാലങ്ങളെയും ഡിംഗോകളേക്കാൾ ഡെവിളുകൾ സ്വാധീനിക്കുമെന്നും പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തെ അധിക ജീവിയായി വളരുമെന്നും ഇതിൽ നിർദ്ദേശമുണ്ട്.
2015 സെപ്റ്റംബറിൽ ടാസ്മേനിയയിലെ നരവന്താപു നാഷണൽ പാർക്കിലേക്ക് രോഗപ്രതിരോധ കുത്തിവെപ്പ് എടുത്ത 20 ഡെവിളുകളെ വിട്ടയച്ചു.
ഇതിൽ രണ്ടെണ്ണം പിന്നീട് കാറുകളിൽ ഇടിച്ച് ചത്തു.
കിഴക്കൻ, വടക്ക്-പടിഞ്ഞാറൻ ടാസ്മാനിയയിലെ കുറഞ്ഞതും മിതമായതുമായ വാർഷിക മഴ മേഖലയാണ് ഡെവിളുകളുടെ "പ്രധാന ആവാസവ്യവസ്ഥ "യായി കണക്കാക്കുന്നത്.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾ പ്രത്യേകിച്ച് വരണ്ട സ്ക്ലെറോഫിൽ വനങ്ങളും തീരദേശ വനപ്രദേശങ്ങളും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ടാസ്മാനിയയുടെ ഉയർന്ന മേഖലകളിൽ ഇവ കാണപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ തെക്ക്-പടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗത്തുള്ള ബട്ടൺ പുല്ല് സമതലങ്ങളിൽ അവയുടെ ജനസാന്ദ്രത കുറവാണെങ്കിലും വരണ്ടതോ മിശ്രിതമോ ആയ സ്ക്ലെറോഫിൽ വനങ്ങളിലും തീരപ്രദേശങ്ങളിലും ഇവയുടെ എണ്ണം കൂടുതലാണ്.
തുറന്ന വനത്തേക്കാൾ ഉയരമുള്ള വനമേഖലകളാണ് ഡെവിളുകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്.
കൂടാതെ നനവാർന്ന വനങ്ങളേക്കാൾ വരണ്ടവ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
റോഡപകടങ്ങളിൽ മൃഗങ്ങൾ കൊല്ലപ്പെടുന്ന മേഖലകളിൽ ഡെവിളുകളെയും കാണപ്പെടുന്നു.
കൊല്ലപ്പെട്ട മൃഗങ്ങളെ ഭക്ഷിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഡെവിളുകളും വാഹനങ്ങളിടിച്ച് കൊല്ലപ്പെടുന്നു.
നിലനിൽപ്പിന് ഭീഷണി നേരിടുന്ന ജീവികളുടെ ശാസ്ത്ര സമിതിയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്നത് ഈ ജീവിവർഗങ്ങൾക്ക് വലിയ ഭീഷണിയായി കാണുന്നില്ല എന്നാണ്.
ഡെവിളിൽ നിന്നും ഒരു നാടവിരയെ അപൂർവമായി തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ടാസ്മേനിയൻ ത്രെട്ടൻഡഡ് സ്പീഷീസ് പ്രൊട്ടക്ഷൻ ആക്ട് 1995 പ്രകാരം ഡെവിളിനെ ഡാസ്യൂറോടേനിയ റോബസ്റ്റയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഈ നാടവിര ഡെവിളുകളിൽ മാത്രമാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.
പരിസ്ഥിതിയും പെരുമാറ്റവും ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾ രാത്രി സഞ്ചാരിയാണെങ്കിലും സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ വിശ്രമിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ഈ ഡെവിളിന്റെ ഇടത് കണ്ണിന് അടുത്തായി പോരാട്ടത്തിൽ നിന്നുള്ള പാടുകൾ കാണാം
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ പകൽ സമയങ്ങളിൽ വിശ്രമിക്കുകയും രാത്രിയിൽ ഇരപിടിക്കുന്നവയുമാണ്.
ഇടതൂർന്ന മുൾപ്പടർപ്പിലോ പൊത്തുകളിലോ ദിവസങ്ങളോളം ചെലവഴിക്കുന്ന പ്രകൃതമുള്ളവയാണ് ഇവ.
കഴുകന്മാരും മനുഷ്യരും വേട്ടയാടുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ ഇവ രാത്രിസഞ്ചാരം സ്വീകരിച്ചിരിക്കാമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
ചെറുപ്പക്കാരായ ഡെവിളുകളാണ് പ്രധാനമായും അസ്തമയത്തിന് ശേഷം പുറത്തിറങ്ങുന്നത്.
ഇവ ടോർപോറുകളാണെന്നതിനു തെളിവുകളൊന്നുമില്ല.
ചെറിയ ഡെവിളുകൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മരങ്ങളിൽ കയറാൻ കഴിയും.
എന്നാൽ അവയ്ക്ക് വളർച്ച കൂടുമ്പോൾ മരം കയറ്റം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടായി മാറുന്നു.
40 സെന്റിമീറ്ററിൽ വലുപ്പമുള്ള തുമ്പിക്കൈ വണ്ണമുള്ള വൃക്ഷങ്ങളെ ഡെവിളുകൾക്ക് വട്ടം പിടിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു.
അവയിൽ‌ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതിന് വശങ്ങളിൽ ശാഖകളില്ലെങ്കിലും ഇവ ഏകദേശം 2.5–3 മീറ്റർ വരെ ഉയരത്തിൽ കയറുന്നു.
ഇനിയും പക്വതയിലെത്താത്ത ഡെവിളുകൾക്ക് 4 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ കുറ്റിച്ചെടികളിൽ കയറാൻ സാധിക്കും.
കൂടാതെ ലംബമല്ലാതെ വളരുന്ന മരങ്ങളിൽ ഇവ 7 മീറ്റർ വരെ കയറുന്നു.
പ്രായപൂർത്തിയായ ഡെവിളുകൾ വളരെയധികം വിശപ്പുള്ളവരാണെങ്കിൽ ചെറുപ്പമായ ഡെവിളുകളെ ഭക്ഷിക്കുവാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
അതിനാൽ ഈ മരംകയറ്റം ചെറുപ്പക്കാരായ ഡെവിളുകളെ രക്ഷപ്പെടാൻ അനുവദിക്കുന്ന ഒരു സൗകര്യമായിരിക്കാം.
തണുത്ത ജലപാതകൾ ഉൾപ്പെടെ ആവേശത്തോടെ ഡെവിളുകൾ 50 മീറ്റർ വീതിയുള്ള നദികൾ മുറിച്ചുകടക്കുന്നതായും നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഇവയുടെ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകൾ മൂലം പൊതുവേ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട രീതി അനുസരിച്ച് ഡെവിളുകൾ ഏകാന്ത മൃഗങ്ങളായിരുന്നു എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, 2009-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു പഠനം ഇതിനെക്കുറിച്ച് കുറച്ച് വെളിച്ചം വീശുന്നു.
നരവന്തപു നാഷണൽ പാർക്കിലെ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾക്ക് പ്രോക്സിമിറ്റി സെൻസിംഗ് റേഡിയോ കോളറുകൾ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ഇതിലൂടെ 2006 ഫെബ്രുവരി മുതൽ ജൂൺ വരെ നിരവധി മാസങ്ങളിൽ മറ്റ് ഡെവിളുകളുമായുള്ള ഇവയുടെ ഇടപെടൽ രേഖപ്പെടുത്തി.
എല്ലാ ഡെവിളുകളും ഒരൊറ്റ വലിയ ശൃംഖലയുടെ ഭാഗമാണെന്ന് ഇത് വെളിപ്പെടുത്തി.
ഇണചേരൽ കാലഘട്ടത്തിൽ ആൺ-പെൺ ഇടപെടൽ സ്വഭാവ സവിശേഷതകളാണ്.
അതേസമയം പെൺ-പെൺ ഇടപെടലുകൾ മറ്റ് സമയങ്ങളിൽ ഏറ്റവും സാധാരണമായിരുന്നു.
എങ്കിലും ഇവയുടെ സമ്പർക്ക രീതികളും മറ്റും സീസൺ അനുസരിച്ച് വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
ആൺ ഡെവിളുകൾ മറ്റ് ആണുങ്ങളുമായി മാത്രമേ ഇടപഴകൂ.
ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി ഇവ പരസ്പരം പോരാടുമെന്ന് മുൻപ് കരുതിയിരുന്നു.
അതിനാൽ ഒരു പ്രദേശത്തെ എല്ലാ ഡെവിളുകളും ഒരൊറ്റ സാമൂഹിക ശൃംഖലയുടെ ഭാഗമാണ്.
ഇവ പൊതുവെ പ്രദേശമില്ലാത്തവയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ പെൺഡെവിളുകൾ അവരുടെ പ്രദേശത്ത് പ്രാദേശികമായി കഴിയുന്നു.
പ്രദേശിക മൃഗങ്ങളേക്കാൾ ഒരു നിശ്ചിത പ്രദേശം കൈവശപ്പെടുത്താൻ ഇത് മൊത്തം ഡെവിളുകളെ അനുവദിക്കുന്നു.
പകരം ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾ ഒരു വീടിന്റെ ശ്രേണിയിലാണ് വസിക്കുന്നത്.
സാധാരണയായി രണ്ടോ നാലോ ആഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ഡെവിളിന്റെ ഭവന ശ്രേണികൾ 4 മുതൽ 27 കിലോമീറ്റർ വരെ വ്യത്യാസപ്പെടുമെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഇത് ശരാശരി 13 കിലോമീറ്റർ ആയിരിക്കും.
ഈ പ്രദേശങ്ങളുടെ സ്ഥാനവും ജ്യാമിതിയും ഭക്ഷണ ലഭ്യതയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
പ്രത്യേകിച്ചും സമീപത്തുള്ള വാലാബികളും പാഡെമെലോണുകളും വസിക്കുന്നതനുസരിച്ച് ഇതിൽ മാറ്റം വരുന്നു.
ഡെവിളുകൾ പതിവായി മൂന്നോ നാലോ വാസസ്ഥലങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
തോടുകൾക്ക് സമീപമുള്ള ഇടതൂർന്ന സസ്യങ്ങൾ, തിക്ക് ഗ്രാസ് പുല്ല് തുസ്സോക്കുകൾ, ഗുഹകൾ എന്നിവയും കൂടിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
പ്രായപൂർത്തിയായ ഡെവിളുകൾ ജീവിക്കാനായി ഒരേ കൂടുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഒരു സുരക്ഷിത വാസസ്ഥാനം വളരെയധികം വിലമതിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ ചിലത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി പല തലമുറയിലെ മൃഗങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കാമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ഗുഹാ സുരക്ഷയേക്കാൾ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം കുറവാണെന്ന് പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ നാശം മരണനിരക്കിനെ കൂടുതൽ സ്വാധീനിച്ചു.
ഇവയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ അമ്മയോടൊപ്പം ഒരു ഗുഹയിൽത്തന്നെ തുടരുന്നു.
മറ്റ് ഡെവിളുകൾ സഞ്ചാരികൾ ആണ്.
ഓരോ 1–3 ദിവസത്തിലും ഗുഹ മാറ്റുകയും എല്ലാ രാത്രിയിലും 8.6 കിലോമീറ്റർ ശരാശരി ദൂരം അവ സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും ഒരു രാത്രിയിലെ സഞ്ചാരം 50 കിലോമീറ്റർ മുകളിലായിരിക്കാമെന്നും റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.
താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങൾ, സാഡിൽസ്, ക്രീക്ക് തീരങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ ഡെവിളുകൾ സാധാരണയായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.
പ്രത്യേകിച്ചും കൊത്തുപണികളുള്ള ട്രാക്കുകളും കന്നുകാലികളുടെ പാതകളും, കുത്തനെയുള്ള ചരിവുകളും പാറപ്രദേശങ്ങളും ഇവ ഒഴിവാക്കുന്നു.
അടുത്തിടെ പ്രസവിച്ച ഡെവിളുകൾ ഒഴികെ മറ്റുള്ളവ വർഷം മുഴുവനും ആകെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദൂരം സമാനമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ലൈംഗികമായി ദ്വിരൂപമുള്ളവയും ഏകാന്ത മാംസഭോജികളും ഒഴികെയുള്ള ആൺ-പെൺ ഡെവിളുകളുടെ യാത്രാ ദൂരങ്ങളിലെ സമാനത അസാധാരണമാണ്.
ഒരു ആൺ ഡെവിളിന് കൂടുതൽ ഭക്ഷണം ആവശ്യമുള്ളതിനാൽ യാത്രയേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാൻ ചിലവഴിക്കുന്നു.
വേട്ടയാടലിനിടെ ഡെവിളുകൾ സാധാരണയായി അവരുടെ വാസസ്ഥലത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ഒരു അധികാരമണ്‌ഡലം ഉണ്ടാക്കുന്നു.
മനുഷ്യവാസ കേന്ദ്രത്തിനടുത്തുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നും വസ്ത്രങ്ങൾ , പുതപ്പുകൾ, തലയിണകൾ എന്നിവ മോഷ്ടിക്കുകയും തടി കെട്ടിടങ്ങളിലെ കൂടുകൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഡാസ്യുറിഡുകൾക്ക് സമാനമായ ഭക്ഷണക്രമവും ശരീരഘടനയും ഉണ്ടെങ്കിലും ശരീര വലുപ്പത്തിൽ അന്തരം ഉണ്ടാകുന്നത് തെർമോഗുലേഷനെയും (ആന്തരിക താപനില നിലനിർത്താൻ ശരീരത്തെ അനുവദിക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയ) സ്വഭാവത്തെയും ബാധിക്കുന്നു.
5 - 30°C നും ഇടയിലുള്ള അന്തരീക്ഷ താപനിലയിൽ 37.4 നും 38°C നും ഇടയിൽ ശരീര താപനില നിലനിർത്താൻ ഡെവിളിന് കഴിഞ്ഞു.
താപനില 40°C ഉം ഈർപ്പം 50% ഉം ആക്കിയപ്പോൾ ഡെവിളിന്റെ ശരീര താപനില 60 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ 2°C മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു.
പിന്നീട് രണ്ട് മണിക്കൂറിനുശേഷം ആരംഭ താപനിലയിലേക്ക് ക്രമാനുഗതമായി കുറയുകയും രണ്ട് മണിക്കൂർ കൂടി അതു തുടരുകയും ചെയ്തു.
ഈ സമയത്ത് ഡെവിൾ ജലപാനം ചെയ്യുകയും അസ്വസ്ഥതയുടെ വ്യക്തമായ ലക്ഷണങ്ങളൊന്നും കാണിക്കുകയും ചെയ്തില്ല.
വിയർപ്പും ബാഷ്പീകരണ തണുപ്പിക്കലും അതിന്റെ താപ വിസർജ്ജനത്തിന്റെ പ്രധാന മാർഗ്ഗമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞരെ തന്മൂലം പ്രേരിപ്പിച്ചു.
താരതമ്യേന മറ്റു പല മാർസുപിയലുകൾക്കും ശരീര താപനില കുറയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ചെറിയ മൃഗങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ അനുയോജ്യമല്ലാത്ത ചൂടുള്ളതും വരണ്ടതുമായ അവസ്ഥയിൽ ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്നതിനാൽ അത്തരം ജീവികൾ ഒരു രാത്രികാല ജീവിതശൈലി സ്വീകരിക്കുകയും പകൽ ശരീര താപനില കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
എന്നാൽ ഡെവിളുകൾ പകൽ സജീവമായിരിക്കുന്നതിനാൽ ശരീര താപനില 1.8°C വരെ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു.
രാത്രിയിലെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ സമയം മുതൽ പകൽ മധ്യത്തിലെ പരമാവധി വരെയുള്ള ശരാശരിയാണ് ഈ താപനില.
ഒരു ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ അടിസ്ഥാന ഉപാപചയനിരക്ക് നിരക്ക് പ്രതിദിനം 141 kJ/kg (15.3 kcal/lb) ആണ്.
ഇത് സാധാരണയായി ചെറിയ മാർസുപിയലുകളേക്കാൾ പലമടങ്ങ് കുറവാണ്.
5 കിലോഗ്രാം ഭാരമുള്ള ഡെവിൾ പ്രതിദിനം 712 കിലോജൂൾ (170 കിലോ കലോറി) ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഫീൽഡ് മെറ്റബോളിക് നിരക്ക് 407 kJ/kg (44.1 kcal/lb) ആണ്.
ക്വോളുകൾക്കൊപ്പം ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾക്കും സമാനമായ വലുപ്പത്തിലുള്ള മാംസഭോജികളല്ലാത്ത മാർസുപിയലുകളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്ന ഒരു ഉപാപചയ നിരക്ക് ഉണ്ട്.
താരതമ്യേന ഉയർന്ന ബാസൽ മെറ്റബോളിക് നിരക്കുകളുള്ള പ്ലാസന്റൽ കാർണിവോറസിൽ നിന്ന് ഇത് വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഡെവിളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പഠനത്തിൽ വേനൽക്കാലം മുതൽ ശീതകാലം വരെ 7.9 മുതൽ 7.1 കിലോഗ്രാം വരെ ഭാരം കുറയുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ ഊർജ്ജ ഉപഭോഗം 2,591-ൽ നിന്ന് 2,890 കിലോജൂളായി (619 മുതൽ 691 കിലോ കലോറി വരെ) വർദ്ധിച്ചു.
ഇത് ഭക്ഷ്യ ഉപഭോഗം 518-ൽ നിന്ന് 578 ഗ്രാമായി വർദ്ധിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
70% ജലത്തിന്റെ അംശമുള്ള പ്രോട്ടീൻ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് ഇവയുടെ ഭക്ഷണക്രമം.
ഓരോ 1 ഗ്രാം ഭാരമുള്ള പ്രാണികൾക്കും 3.5 കിലോജൂൾ ഊർജ്ജം ഉൽപാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ വാലബിയുടെ മാംസം 5.0 കിലോജൂൾ ഊർജ്ജം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു.
ശരീരപിണ്ഡത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കിഴക്കൻ ക്വോളിന്റെ നാലിലൊന്ന് ഭക്ഷണം മാത്രമേ ഡെവിൾ ഭക്ഷിക്കുന്നുള്ളൂ.
ഭക്ഷ്യക്ഷാമം ഉണ്ടാകുന്ന കാലങ്ങളിൽ തന്മൂലം ഇവയ്ക്ക് കൂടുതൽ കാലം നിലനിൽക്കാൻ സാധിക്കുന്നു.
ടാസ്മാനിയയിലെ ആവാസവ്യവസ്ഥയിലെ ഒരു കീസ്റ്റോൺ സ്പീഷിസാണ് ഡെവിളുകൾ.
ഭക്ഷണം വാഹനമിടിച്ചു ചത്ത ജീവിയെ ഭക്ഷിക്കുന്ന ഡെവിൾ
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ കംഗാരുവിന്റെ യത്ര വലുപ്പമുള്ള ഇരയെ വരെ കീഴ്പ്പെടുത്തി ഭക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കും.
എന്നാൽ പ്രായോഗികമായി അവസരവാദികളായ ഡെവിളുകൾ നേരിട്ട് ഇരയെ വേട്ടയാടുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ തവണ മറ്റു ജീവികളുടെ മൃതശരീരം ഭക്ഷിക്കുന്നു.
വേട്ടയാടലിന്റെ എളുപ്പവും കൊഴുപ്പ് കൂടുതലുമുള്ളതിനാൽ ഡെവിളുകൾ വൊംബാറ്റുകളെ ഇരയാക്കാൻ കൂടുതൽ അനുകൂലിക്കുന്നുവെങ്കിലും ചെറിയ സസ്തനികളായ ബെറ്റോംഗ് , പൊട്ടോറൂസ് , നാടൻ സസ്തനികൾ ( ആടുകൾ ഉൾപ്പെടെ), പക്ഷികൾ , മത്സ്യം , പഴം , പച്ചക്കറി വസ്തുക്കൾ, പ്രാണികൾ , ടാഡ്‌പോളുകൾ, തവളകൾ , ഉരഗങ്ങൾ എന്നിവയും ഭക്ഷിക്കുന്നു.
ഇവയുടെ ഭക്ഷണരീതി വൈവിധ്യമാർന്നതും ലഭ്യമായ ഭക്ഷണത്തെ ആശ്രയിച്ചും ഇരിക്കുന്നു.
തൈലാസിനുകളുടെ വംശനാശത്തിന് മുമ്പ് ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ അകലെയായിരിക്കുമ്പോൾ തൈലാസിൻ കുഞ്ഞുങ്ങളെ തനിയെ ഇരയാക്കി ഭക്ഷിച്ചിരുന്നു.
ഡെവിളുകളെയും ഭക്ഷിച്ച തൈലാസിനുകൾ ഡെവിളിന്റെ വംശനാശം വേഗത്തിലാക്കാൻ കാരണമായിരിക്കാം.
കടലിലെ വാട്ടർ-റാറ്റുകളെ വേട്ടയാടാനും കരയിലെ ചത്ത മത്സ്യങ്ങളെ ഭക്ഷിച്ച് തീരം വൃത്തിയാക്കാനും ഇവ സഹായിച്ചു.
മനുഷ്യവാസ മേഖലകളിൽ ഷൂസ് മോഷ്ടിക്കാനും ചവയ്ക്കാനും ഡെവിളുകൾക്കു സാധിക്കുന്നു.
ആട്ടിൻകൂടുകളുടെ തടി കൊണ്ടുള്ള പലകകൾ കത്രിച്ചു നീക്കി അതിലൂടെ കാല് താഴേക്ക് തൂങ്ങി വീഴുമ്പോൾ ഡെവിളുകൾ ഈ കാല് ഭക്ഷിക്കുന്നു.
ലോഹം കൊണ്ടുള്ള കെണികളിലൂടെ ഡെവിളുകൾക്ക് കടിക്കാൻ കഴിയും.
മാത്രമല്ല ഭക്ഷണം സംഭരിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അപകടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനായി അവയുടെ ശക്തമായ താടിയെല്ലുകളെ കരുതിവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ആപേക്ഷിക വേഗതയുടെ കുറവു കാരണം ഡെവിളുകൾക്ക് ഒരു വാലബിയെയോ മുയലിനെയോ ഓടിക്കാൻ കഴിയില്ല.
എന്നാൽ അസുഖമോ മറ്റോ മൂലം മന്ദഗതിയിലായ മൃഗങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് ആക്രമിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു.
10-15 മീറ്റർ അകലെയുള്ള ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ ഡെവിളുകൾ പരിശോധിക്കുകയും ഇരയ്ക്ക് അസുഖമുണ്ടെങ്കിൽ കടന്നാക്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അമിത വേഗതയില്ലെങ്കിലും 1.5 കിലോമീറ്റർ ദൂരം വരെ മണിക്കൂറിൽ 25 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ ഡെവിളുകൾക്ക് ഓടാൻ കഴിയുമെന്ന് പഠനങ്ങൾ ഉണ്ട്.
യൂറോപ്യൻ കുടിയേറ്റത്തിനും മുൻപ് കന്നുകാലികൾ, വാഹനങ്ങൾ, വാഹനാപകടങ്ങൾ എന്നിവ ആരംഭിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മറ്റ് സ്വദേശി മൃഗങ്ങളുടെ ലഭ്യതക്കുറവ് മൂലം ഇരയെ പിന്തുടരാൻ ഇതാവശ്യമായിരുന്നെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
ആഴ്ചയിൽ പല രാത്രികളിലും മണിക്കൂറിൽ ശരാശരി 10 കിലോമീറ്റർ വേഗത കൈവരിക്കാനാകുമെന്ന് പെംബെർട്ടൺ റിപ്പോർട്ടുചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
അരമണിക്കൂറോളം ഇരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഡെവിൾ വളരെ ദൂരം ഓടുന്നു.
ഇത് പതിയിരുന്നുള്ള ആക്രമണത്തിന്റെ തെളിവായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു.
അസുഖം മൂലം ചത്ത കുഴിച്ചിട്ട ഒരു കുതിരയുടെ മൃതദേഹം കഴിക്കാൻ ഡെവിളുകൾക്ക് കഴിയും.
ശരീരഘടനയുടെ ഏറ്റവും മൃദുവായ ഭാഗമായ ദഹനവ്യവസ്ഥയെ ആദ്യം പറിച്ചെടുക്കുന്നതിലൂടെ ഡെവിളുകൾ പ്രശസ്തമാണ്.
ഒപ്പം മാംസം കഴിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അറയിൽ ഇവ വസിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.
ഡെവിളുകൾ ഓരോ ദിവസവും തങ്ങളുടെ ശരീരഭാരത്തിന്റെ ഏകദേശം 15 ശതമാനം വരെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു.
ചിലപ്പോൾ അവസരം ലഭിച്ചാൽ 30 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവയുടെ ശരീരഭാരത്തിന്റെ 40 ശതമാനം വരെ കഴിക്കാനും ഡെവിളിനു സാധിക്കുന്നു.
ഇത്തരത്തിൽ വലിയ ഒരു തീറ്റയ്ക്കു ശേഷം അവ വളരെ ഭാരം വെയ്ക്കുകയും അലസരായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ അവസ്ഥയിൽ ഡെവിളുകൾ സാവധാനം സഞ്ചരിക്കുകയും കിടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ വേളയിൽ ഡെവിളിനെ സമീപിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്.
ഒരു വേട്ടക്കാരനല്ലെങ്കിൽ കൂടി അത്തരം ഭക്ഷണശീലം മൂലം ഡെവിളിനെ കീഴടക്കാൻ ഒരാൾക്ക് സാധ്യമാകുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലേക്ക് ഇത് നയിച്ചു.
ആവശ്യമെങ്കിൽ എല്ലുകളും രോമങ്ങളും അടക്കം വിഴുങ്ങുന്നതിലൂടെ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ മൃഗത്തിന്റെ ശവത്തിന്റെ എല്ലാ അടയാളങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയും.
ഡെവിളുകൾ ശവം വൃത്തിയാക്കുന്ന വേഗത മൂലം കന്നുകാലികൾക്ക് ദോഷം വരുത്തുന്ന പ്രാണികളുടെ വ്യാപനം തടയാൻ സഹായിക്കുന്നതിലൂടെ ഇവ ടാസ്മാനിയൻ കർഷകരുടെ കൃതജ്ഞത നേടിയിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീടുള്ള സമയങ്ങളിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനായി ഡെവിളുകൾ അധികമായി വരുന്ന ആഹാരം അവയുടെ മാളങ്ങളിലേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നതിലൂടെ ഈ ചത്ത മൃഗങ്ങളിൽ ചിലത് നീക്കംചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ക്രാഡിൽ മൗണ്ടെയ്‌നിലെ പഠനമനുസരിച്ച് ഡെവിളിന്റെ ഭക്ഷണരീതി ആൺ-പെൺ ജീവികൾക്കിടയിൽ ഗണ്യമായി വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ശൈത്യകാലത്ത് ആൺ‌ഡെവിളുകൾ 4:5 എന്ന അനുപാതത്തോടുകൂടിയ ഇടത്തരം സസ്തനികളെയാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്.
എന്നാൽ വേനൽക്കാലത്ത് 7:2 അനുപാതത്തിൽ ഇവ വലിയ ഇരയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ഈ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളും ഡെവിളിന്റെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ 95% ത്തിലധികം വരുന്നു.
വലിയ ഇരയെ ലക്ഷ്യമിടാൻ പെൺഡെവിളുകൾക്ക് താല്പര്യം കുറവാണ്.
എന്നാൽ ഒരേ സീസണിൽ തന്നെ പക്ഷപാതിത്വവുമുണ്ട്.
ശൈത്യകാലത്ത് വലുതും ഇടത്തരവുമായ സസ്തനികൾ 25%, 58% വീതം, 7% ചെറിയ സസ്തനികളും 10% പക്ഷികളും എന്ന രീതിയിലാണ് ഭക്ഷിക്കുന്നത്.
വേനൽക്കാലത്ത് ആദ്യത്തെ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ യഥാക്രമം 61%, 37% എന്നിങ്ങനെ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു.
ചെറുപ്പമായ ഡെവിളുകൾ ചിലപ്പോൾ മരങ്ങൾ കയറാൻ താല്പര്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവർ വൃക്ഷങ്ങളിൽ കയറുന്നത് പുഴുക്കളും പക്ഷികളുടെ മുട്ടയും കഴിക്കാനാണ്.
ഇത്തരം ഡെവിളുകൾ കൂടുകളിലേക്ക് കയറുന്നതും പക്ഷികളെ പിടിക്കുന്നതും നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
പ്രതിവർഷം പ്രായപൂർത്തിയായ ഡെവിളുകൾ അവയുടെ ബയോമാസ് ഉപഭോഗത്തിന്റെ 16.2% അർബോറിയൽ ഇനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
ഇവയെല്ലാം തന്നെ പോസം മാംസമാണ്.
ഇതിൽ വെറും 1.0% മാത്രം വലിയ പക്ഷികളാണ് .
പ്രായപൂർത്തിയായ ഡെവിളുകൾ ഫെബ്രുവരി മുതൽ ജൂലൈ വരെ അവയുടെ ജൈവവസ്തുക്കളുടെ 35.8% അർബോറൽ ജീവികളിൽ നിന്നും നേടുന്നു.
12.2% ചെറിയ പക്ഷികളും 23.2% മൃഗങ്ങളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
ശൈത്യകാലത്ത് പെൺഡെവിളുകൾ 40.0% ആർബോറിയൽ സ്പീഷിസുകളിൽ നിന്നാണ് കഴിക്കുന്നത്.
ഇതിൽ 26.7% പോസമിൽ നിന്നും 8.9% വിവിധ പക്ഷികളിൽ നിന്നുമാണ്.
ഈ മൃഗങ്ങളെല്ലാം മരങ്ങളിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ പിടിക്കപ്പെട്ടില്ല.