Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte (versterking positie huurder bij verhoging van de huurprijs met meer dan een bepaald percentage) (24465)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 1229-1243

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

19-03-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 26, pagina 1229-1243

19-03-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24465Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Opheffing van het adviesstelsel in zaken van algemeen verbindende voorschriften en beleid van het Rijk (Herzieningswet adviesstelsel) (24232)Pagina 1243-1257
Behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van ruimere regels met betrekking tot de openingstijden van winkels (Winkeltijdenwet) (24226)Pagina 1276-1301
Lijst van besluiten (dinsdag 19 maart 1996)Pagina 1301-1301
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte (versterking positie huurder bij verhoging van de huurprijs met meer dan een bepaald percentage) (24465)Pagina 1257-1276
Behandeling Voorstel tot wijziging van het Reglement voor de commissie voor de Verzoekschriften (EK nr. 160)Pagina 1229-1229
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 19 maart 1996)Pagina 1301-1303
Behandeling van de voorstellen van (rijks)wet Wijziging van de Wet aanpassing pensioenvoorzieningen Bijstandkorps en de Samenloopregeling Indonesische pensioenen 1960 (reparatie samenloopregelingen pensioenen) (24415); Regels met betrekking tot het gebruik van geweld door militairen in de uitoefening van de bewakings- en beveiligingstaak (Rijkswet geweldgebruik krijgsmacht in de uitoefening van de bewakings- en beveiligingstaak) (23787, R1506)Pagina 1229-1229
26ste vergadering; 19 maart 1996Pagina 1229-1229
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte (versterking positie huurder bij verhoging van de huurprijs met meer dan een bepaald percentage) (24465)Pagina 1229-1243

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 80 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Huurprijzenwet woonruimte (versterking positie huurder bij verhoging
van de huurprijs met meer dan een bepaald percentage) (24465).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Baarda (CDA):
 
 Zoals bij de schriftelijke voorbereiding reeds werd opgemerkt, hecht de
CDA-fractie grote waarde aan de betrokkenheid van de huurders bij het huurbeleid
van de verhuurders. De vraag is daarbij op welke wijze deze betrokkenheid,
mede in de vorm van een informatieplicht van de verhuurders, het beste vorm
kan krijgen in wettelijke voorschriften, en wel zodanig dat deze in de praktijk
ook hanteerbaar zijn. Nu moet ook worden gezegd dat verschillende grotere
verhuurders – en dat geldt zeker voor de sociale woningcorporaties –
de informatie ten behoeve van de huurders de laatste jaren aanmerkelijk hebben
verbeterd. Woningcorporaties waren en zijn actief betrokken bij de oprichting
van huurdersorganisaties en hebben in vele gevallen daartoe zelfs het initiatief
genomen.
 
 Vanuit verschillende fracties in de Eerste Kamer zijn in het voorlopig
verslag zeer kritische vragen gesteld over het wetsvoorstel. Verwacht had
mogen worden dat op deze vragen in de memorie van antwoord diepgaande en duidelijke
antwoorden zouden zijn gegeven. De memorie is echter kort door de bocht. Er
is sprake van haastwerk en dat komt een zorgvuldige parlementaire behandeling
niet ten goede. Heeft dit alles te maken met de door de regering gewenste
inwerkingtreding per uiterlijk 22 maart aanstaande?
 
 Met ondersteuning van het ministerie van VROM hebben de koepels en de
Vereniging huis en eigendom reeds een voorlichtingscampagne voorbereid en
in uitvoering. Brieven, folders en modellen-procesvereisten zijn inmiddels
onder groepen van verhuurders en gemeenten verspreid. In de memorie van antwoord
schrijven de bewindslieden dat nadrukkelijk het voorbehoud van goedkeuring
door de Eerste Kamer onder de aandacht is gebracht. De procesvereisten gelden
voor huurverhogingen bij zelfstandige woonruimten, niet-zelfstandige woonruimten
(kamers!), verhuur van een kamer in de eigen woning (hospitaverhuur!), woonwagens
en standplaatsen. En zeker niet alle verhuurders zijn aangesloten bij een
koepel of vereniging van particuliere verhuurders.
 
 Inmiddels hebben de gemeentebesturen van de staatssecretaris een circulaire,
gedateerd 8 maart 1996, registratienummer MG 96-03, ontvangen met informatie
over de huuraanpassingen per 1 juli 1996, alsmede een samenvatting van de
procesvereisten. In de memorie van antwoord wordt deze circulaire genoemd
met wat de procesvereisten betreft het nadrukkelijke voorbehoud van goedkeuring
door de Eerste Kamer. In de circulaire heb ik dat nadrukkelijke voorbehoud
echter niet kunnen vinden. Wel dringt de staatssecretaris er bij de gemeentebesturen
op aan, de informatie zo spoedig mogelijk onder de aandacht te brengen van
zowel de sociale als de particuliere verhuurders en zo mogelijk de huurdersorganisaties
in de gemeente. En op blz. 6 van de brief wordt het gemeentebestuur erop attent
gemaakt dat op het tijdstip van publikatie van de circulaire de wijziging
van de Huurprijzenwet woonruimte met betrekking tot de procesvereisten nog
niet door de Eerste Kamer van de Staten-Generaal is aanvaard. Dat is wel iets
anders dan een nadrukkelijk voorbehoud. Feitelijk wordt al uitvoering gegeven
aan een wetsvoorstel zonder dat dit kracht van wet heeft. Vele kosten zijn
al gemaakt, terwijl er geen zekerheid bestaat of het allemaal wel op tijd
door kan gaan.
 
 Het komt de CDA-fractie voor dat dit niet meer realistisch is. Immers,
al zou 22 maart gehaald worden, dan hebben verhuurders daarna materieel nog
zeven dagen de tijd om die huurders aan wie zij per 1 juli aanstaande huurverhoging –
2,8% of meer, dan wel ƒ 14 of meer bij een huur lager dan ƒ
500 – willen voorstellen, te informeren over "inhoud en achtergronden
van het uitgevoerde en voorgenomen beleid", aldus de memorie van toelichting.
Dat moet dan voor 1 april aanstaande gebeuren, waarbij 30 en 31 maart dit
jaar op zaterdag en zondag vallen. Veiligheidshalve moet de verhuurder de
stukken dan op donderdag 28 maart verzenden.
 
 Het mag dan zo zijn dat de koepels van corporaties en van de georganiseerde
particuliere verhuurders – mede op aandringen van het ministerie van
VROM en zonder dat er sprake is van wetgeving – volop bezig zijn met
voorlichting aan hun leden, maar nu de regels voor iedere verhuurder gaan
gelden, blijft er een relatief grote categorie over van kleine particuliere
verhuurders, met name ook in de kamerverhuur, die nog nauwelijks van deze
zaken afweten. Zou van die zijde te zijner tijd bij de rechterlijke macht
betoogd worden dat de gegeven termijn tot 1 april zo kort was dat er sprake
is van onbehoorlijk bestuur, dan lijkt het mij bepaald niet uitgesloten dat
de rechter ook vindt dat deze gang van zaken in strijd is met de zorgvuldigheid
die het maatschappelijk verkeer betaamt.
 
 Inmiddels zijn modellen en handreikingen voor de procesvereisten door
de koepels verzonden aan de corporaties; een pak papier en nauwelijks te begrijpen.
Wat moet de huurder hier nu mee? Kan deze dat alles wel begrijpen? Juist omdat
er in de huidige voorstellen geen sprake is van werkelijk overleg met en invloed
van de huurders, zal deze overhaaste invoering bij veel huurders er waarschijnlijk
alleen toe leiden dat men nog minder vertrouwen in de verhuurder krijgt en
helaas ook in de politiek.
 
 Het tweede onderwerp waarop de bewindslieden in de memorie van antwoord
overigens ingaan, betreft de verlaging van het percentage X via amendering
door de Tweede Kamer van 3,8 naar 2,8. De CDA-fractie heeft zich afgevraagd
waarom de staatssecretaris in de Tweede Kamer niet het onaanvaardbaar heeft
uitgesproken ten aanzien van de verlaging van het voorgestelde percentage
tot 2,8. In het voorlopig verslag zijn wij daar, met onze vragen, nader op
ingegaan. Het percentage 2,8 is niet goed onderbouwd. Het door het Overlegorgaan
landelijke centrales huurders-verhuurders geadviseerde en door de staatssecretaris
overgenomen percentage van 3,8 is dat wel. Immers, de ratio van het percentage
van 3,8 lag in de relatie van het huurbeleid met de in het bruteringsakkoord
gemaakte afspraken, waarbij berekeningen van het ministerie van VROM uit hadden
gewezen dat voor de komende 15 jaar gemiddeld een huurstijging van 3,8% noodzakelijk
zou zijn om de financiële continuïteit van de sector te kunnen waarborgen,
zodat er voldoende ruimte zou kunnen zijn voor toekomstige investeringen in
de bestaande woningvoorraad.
 
 Het is dan ook logisch dat verhuurders èn huurders het redelijk
vonden dat individuele verhuurders die bij individuele woningen
een hogere huurverhoging zouden aanzeggen dan de 3,8% die gemiddeld nodig
is, aan extra procedurele eisen zouden moeten voldoen in de vorm van de procesvereisten.
"Normaal" is 3,8%; het meerdere waarmee de huren stijgen, zouden verhuurders
dan moeten verantwoorden. Een relatie kan ook gelegd worden met de verplichte
minimale huursom van 3,5%.
 
 Op blz. 7 van de memorie van antwoord zeggen de bewindslieden, dat het
niet voldoen aan de procesvereisten geen aanvaardbare grond is voor het niet
realiseren van de verplichte minimale huursom van 3,5%. Als de huursom met
3,5% moet stijgen, dan is het bepalen van het percentage X op 2,8 toch wel
buitengewoon merkwaardig! Het percentage van 2,8 is volstrekt willekeurig.
Dan kan men zich ook afvragen waarom een huurder die 2,8% voorgesteld krijgt,
wel uitvoerig geïnformeerd moet worden en een huurder met 2,7% niet.
 
 Dat ook de staatssecretaris hiermee in zijn maag zit, blijkt wel uit de
volgende zin in de memorie van antwoord. Ik citeer: "Een steviger onderbouwing
van het percentage van 2,8, waarom de leden van de D66-fractie vroegen, kan
niet worden gegeven." Als argument daarvoor wordt matiging van de huurverhogingen
gegeven.
 
 Natuurlijk, waar ook maar enigszins mogelijk dienen huurverhogingen gematigd
te worden, zeker voor de lagere inkomensgroepen. Het is echter maar zeer de
vraag of dat bereikt wordt met een percentage van 2,8 voor de procesvereisten.
Terecht merken de leden van de VVD-fractie in het voorlopig verslag op, dat
de paradoxale situatie ontstaat dat hoe lager het percentage X wordt vastgesteld,
des te meer verhuurders geneigd zullen zijn om over de bezwaren van het werk
als gevolg van dit wetsvoorstel heen te stappen, waardoor het beoogde matigende
effect verloren gaat.
 
 In antwoord op een vraag van de CDA-fractie wordt op blz. 10 van de memorie
van antwoord gesteld, dat de inflatie – zeker op korte termijn –
maar een zeer beperkte invloed heeft op de kostenontwikkeling voor de verhuurders.
Dat is namelijk slechts 30%. Daarin zit dan ook de inconsistentie: aan de
ene kant moeten motiveren waarom de inflatie bij de huurverhoging niet gevolgd
kan worden, terwijl aan de andere kant de wetgever als geen ander weet en
erkent dat het volgen van de inflatie volstrekt niet voldoende kan zijn om
de financiële continuïteit te waarborgen.
 
 In een brief van de staatssecretaris van 8 maart 1996, stuk nr. 62, naar
aanleiding van de door de Tweede Kamer aanvaarde motie-Hofstra/Duivesteijn
over de bevordering van een maximale matiging van huurverhoging, wordt hier
nader op ingegaan. In deze brief wordt onder meer opgemerkt dat de ontwikkeling
van de inflatie slechts een beperkte invloed heeft op de kostenontwikkeling
voor de verhuurders, zeker op de korte termijn, en dat gedurende de rentevast-periode
een lagere inflatie op de kapitaalslasten derhalve geen enkele invloed heeft.
Aan het slot van genoemde brief wijst de staatssecretaris erop dat het frustreren
van het Overlegorgaan landelijke centrales huurders-verhuurders er inmiddels
toe heeft geleid, dat het overlegorgaan in verband met het terzijde schuiven
van zijn advies voorlopig geen advies wil uitbrengen over de representativiteit
van huurdersorganisaties. Hoe denkt de staatssecretaris de advisering door
genoemd overlegorgaan weer op gang te kunnen krijgen?
 
 Mijnheer de voorzitter! In het voorlopig verslag heeft de CDA-fractie
reeds opgemerkt dat in het kader van de procesvereisten nogal wat gegevens
worden gevraagd, terwijl daarvoor van overheidswege geen formulieren beschikbaar
worden gesteld. Wij vroegen om met voorbeelden aan te geven hoe de procesvereisten
in de praktijk moeten worden ingevuld, daarbij onderscheid makend tussen grotere
en kleine verhuurders. Op deze vraag wordt in de memorie van antwoord niet
ingegaan; voorbeelden worden niet gegeven. Verhuurders krijgen kennelijk geen
handreiking. Zij moeten het zelf maar uitzoeken.
 
 In een gefundeerd kritisch artikel van mr. F.M. Visser, kantonrechter
te Zaanstad, gepubliceerd in Woonrecht nr. 2 van februari 1996, wordt ook
ingegaan op het feit dat het vooralsnog aan de huurders en verhuurders wordt
overgelaten om nadere invulling te geven aan de procesvereisten. De heer Visser
schrijft daarover: "Waar het gewoon op neerkomt, is dat men zelf nauwelijks
enige notie heeft hoe die procesvereisten in de praktijk moeten worden ingevuld.
Dat mogen de verhuurders en de huurders zelf bedenken. Dat dit aanleiding
zal geven tot enorme rechtsonzekerheid en een lawine van procedures spreekt
voor zich. Ik acht dit werkelijk onaanvaardbaar."
 
 Wil de staatssecretaris reageren op het kritische artikel van mr. Visser?
Naar de opvatting van de CDA-fractie zou een voorgeschreven formulier, eventueel
verschillend voor de diverse categorieën van verhuurders, wel veel helpen.
In de memorie van antwoord wordt dat wel afgewezen, maar dat is waarschijnlijk
alleen ingegeven door de gedachte dat 22 maart dan zeker niet gehaald zal
worden. Het werken met voorgeschreven formulieren zou een steun zijn voor
verhuurders, die dan kunnen zien welke gegevens zij in ieder geval moeten
verstrekken. Het zou een steun zijn voor de huurders, die dan systematisch
de informatie krijgen waarop zij volgens de wet recht hebben. "Last but not
least" zou het een steun zijn voor de huurcommissies en de kantonrechters,
die dan niet per geval uitvoerig behoeven te onderzoeken of de verhuurder
wel alle gegevens aan de huurders heeft verstrekt.
 
 In antwoord op een vraag van de CDA-fractie wordt op blz. 6 van de memorie
van antwoord aangegeven, dat de verlaging van het percentage naar 2,8 ertoe
zal leiden dat 72% van alle huurverhogingen onder de procesvereisten valt.
Er zijn, zoals bekend, ruim 3 miljoen huurwoningen. Ruim 2,25 miljoen huurders
krijgen daar dus mee te maken. Zou 5% van deze huurders alleen vanwege de
procesvereisten bezwaar maken, dan betekent dit ruim 100.000 zaken. De huurcommissies
kregen de laatste jaren ± 100.000 zaken en kunnen dat al nauwelijks
aan. En dan nog eens 100.000 zaken er bij! Dat moet wel haast tot een onwerkbare
situatie leiden, te meer nu bij de procesvereisten niet op inhoudelijke bezwaren
mag worden getoetst. Men moet zich dan ook werkelijk afvragen of deze regeling,
die veel tijd en geld zal vergen, in de praktijk niet een averechts effect
zal hebben en uiteindelijk bij de meeste huurders eerder tot frustratie aanleiding
zal geven dan tot betrokkenheid.
 
 Het zou naar onze mening ook beter zijn als niet langer het begrip "overleg" wordt gehanteerd – van werkelijk overleg is immers
geen sprake – maar conform de inhoud van het wetsvoorstel te spreken
over wet informatieplicht verhuurder. Ook een goedwillende verhuurder die
werkelijk overleg wil met zijn huurders, kan nu weinig doen, omdat hij aan
iedere huurder tevoren het voorgenomen huurverhogingspercentage voor zijn
woning moet hebben kenbaar gemaakt. Wil de staatssecretaris eens ingaan op
de vraag, hoe dan wel het overleg tussen verhuurder en huurders kan functioneren
zonder dat van tevoren het huurverhogingspercentage al is vastgesteld?
 
 In een artikel onder de kop "Huurders hebben een ijzersterke rechtspositie"
in Woningraad-Magazine nr. 5 is mr. B.E.J.M. Tomlow, een huurrechtadvocaat
die aan de wieg van het Nederlands verbond van huurders – de voorloper
van de Woonbond – heeft gestaan, zeer kritisch over de voorgestelde
procesvereisten en het initiatiefwetsvoorstel van het Tweede-Kamerlid Duivesteijn.
De heer Tomlow vindt de voorgestelde procesvereisten een fopspeen en is van
mening dat die alleen een hoop bureaucratie en ellende zullen opleveren en
de huurders feitelijk geen stap verder zullen brengen.
 
 Voorzitter! De CDA-fractie is tot slot van mening dat de staatssecretaris
er verstandig aan zou doen om ernstig te overwegen, af te zien van de invoering
van dit wetsvoorstel en met een nieuw voorstel te komen waarin rekening is
gehouden met de aangegeven bezwaren en dat voor de huurders en verhuurders
meer inhoud heeft dan een bureaucratische massa papier.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Deze wijziging in de Huurprijzenwet (HPW) vloeit voort uit
het advies van het Overlegorgaan landelijke centrales huurders-verhuurders.
Dit advies moet gezien worden in het kader van het – door de fractie
van GroenLinks trouwens afgewezen – volkshuisvestingsbeleid waarin de
centrale overheid via decentralisatie terugtreedt, marktwerking wordt gestimuleerd
en de huren sterk worden opgedreven omdat bezuinigd moest worden op de subsidies
aan huurwoningen. Omdat in dit beleid trouwens geen sprake is van minder subsidie
aan bewoners van koopwoningen, kan dit beleid moeilijk als bezuinigingsbeleid
getypeerd worden, maar meer als een herverdelingsbeleid van arm naar rijk.
 
 Door de voorstanders van dit beleid werd wel ingezien dat in deze machtsverschuiving
naar het decentrale niveau, waarbij vooral de corporaties veel beleidsvrijheid
en macht kregen toebedeeld – binnen de knellende kaders van het bruteringsakkoord –
de huurders er bekaaid afkwamen. Ter zijde: het valt mij op dat in veel kringen
het begrip decentralisatie vooral wordt vertaald in beleidsvrijheid voor corporaties,
terwijl in mijn ogen de gemeentelijke overheid de taken van de landelijke
overheid zou moeten overnemen. Dit wordt nu verschraald tot toezicht dat slecht
werkt en tot samenwerking op basis van een volkshuisvestingsplan. Het was
de voorstanders van dit beleid inmiddels dus duidelijk geworden dat er iets
schortte aan de positie van de huurders en dat die positie versterkt moest
worden, zeker nadat de machtspositie van de verhuurders zozeer was versterkt.
In de memorie van toelichting is dan ook sprake van "een nieuwe balans", "een
gelijkwaardige positie" en "een versterking van de positie van de huurders".
 
 Deze wijziging van de HPW is een onderdeeltje van de totale positie van
de huurders. Het initiatiefvoorstel van het PvdA-kamerlid Duivesteijn, dat
mede ontstaan is uit zijn negatieve ervaringen binnen het zojuist genoemde
overlegorgaan, waarin op veel punten de standpunten van de Woonbond niet werden
overgenomen, behandelt de positie van de huurder veel breder, maar gelet op
de kritische en zelfs negatieve signalen vanuit de Kamer aan de overzijde,
mogen wij er bij de behandeling van dit voorstel zeker niet van uitgaan dat
dit initiatiefvoorstel de Eerste Kamer haalt en dan laat ik nog buiten beschouwing
wat de meerderheid in deze Kamer er dan van zal vinden. Hoewel dit wetsvoorstel
dus een beperkte betekenis heeft, mogen wij het belang ervan niet onderschatten –
zoals sommige sprekers, die ertegen zullen stemmen, doen; als het allemaal
niet zo belangrijk is, waarom zijn zij er dan tegen? – maar wij mogen
het ook niet overschatten. Op zich ben ik het daarmee eens.
 
 Het belang van deze wet ligt in de aanscherping van de procesvereisten:
de procedures die doorlopen moeten worden om een huurverhoging door te voeren.
Boven de 2,8% moeten verhuurders hun voorstel motiveren. Dit betekent helaas
niet dat een huurverhoging van 6,5% niet meer mogelijk is, maar omdat procedures
vereist zijn waar de huurcommissies en soms zelfs de kantonrechters op moeten
toetsen, zou er toch een dempende werking op de huren van uit kunnen gaan.
Veel sprekers aan de overzijde – ik dacht eigenlijk ook de staatssecretaris –
delen de verwachting van die dempende werking. De demping ontstaat omdat wellicht
sommige verhuurders voor de gemakkelijkste weg kiezen en ter voorkoming van
in hun ogen bureaucratische rompslomp – het zijn de verhuurders en niet
de huurders die de bureaucratie benadrukken – eerder op de 2,8% gaan
zitten of – een trouvaille van collega de Beer, die inmiddels de overzijde
heeft bereikt – bij huren onder de ƒ 500 op een maximum van ƒ
14.
 
 Het tweede mogelijke dempende effect kan veroorzaakt worden omdat in de
dialoog die moet ontstaan tussen verhuurders en huurdersorganisaties de huurders
kansen krijgen om zich te organiseren en om het beleid van de verhuurder te
beoordelen. Bij een percentage van 2,8 geldt dit zelfs voor 70%-80% van de
gevallen. Dat lijkt mij een winst van dat lage percentage. Als men zoekt naar
de logica van zo'n getal, is de winst dus dat de verhuurder in meer gevallen
in dialoog moet met de huurders. Dit zou in de praktijk ook een inhoudelijke
betekenis kunnen krijgen, zeker nu wij weten dat op 4 april aanstaande een
checklist wordt gepresenteerd die de huurders grip geeft op de zo ingewikkelde
financiële positie van corporaties om termen als solvabiliteit, toekomstige
verplichtingen of noodzakelijke ABR te kunnen beoordelen. Dat de huurders
hier mogelijkheden krijgen, wordt ook bevestigd door het feit dat de Woonbond,
die inmiddels trouwens al 200.000 leden heeft, zijn provinciale ledenvergaderingen
hieraan gaat wijden en de eerste ervaringen met deze nieuwe procesvereisten
wil gaan uitwisselen. De Woonbond hoopt uiteraard wel dat onze Kamer dit wetsvoorstel
zal steunen. Ook de door ons ontvangen brief van de Woonbond
laat aan duidelijkheid niets te wensen over: de huurders willen dit wetsvoorstel,
mijnheer Baarda. De heer Baarda verwijst naar de heer Tomlow, die zegt dat
iedereen ook naar de kantonrechter kan stappen; de heer Baarda wil dat voorkomen,
maar dit soort procesvereisten voorkomt juist dat mensen massaal in de gerechtelijke
bureaucratische procedures terechtkomen. De heer Tomlow zoekt natuurlijk werk
en dit is wel een heel goede manier om veel werk voor de advocatuur te krijgen.
 
 Voorzitter! Aan de overzijde is veel gediscussieerd over de hoogte van
het percentage. Er gingen allerlei varianten over de tafel, van nul tot 3,8%.
Door een amendement van de fracties van de PvdA en de VVD, waarbij ik meen
te mogen concluderen dat er sprake was van een deal – de PvdA-fractie
een lager percentage en de VVD-fractie de trouvaille van het vaste bedrag –
werd door een ruime kamermeerderheid het percentage op 2,8 bepaald. De staatssecretaris
was daar niet echt gelukkig mee, maar sprak uiteraard niet het onaanvaardbaar
uit. Waarom zou hij dat doen? Hij moet toch al vechten tegen de beeldvorming
dat D66 ook niks doet aan de hoge woonlasten en bovendien was het ook hem
niet ontgaan dat de inflatie lager was dan werd aangenomen in het advies van
het overlegorgaan van de huurders en verhuurders. Bovendien is niet voor niets
in het bruteringsakkoord – waar onze fractie in de Eerste Kamer als
enige fractie tegenstemde – artikel 13 opgenomen, waarin geregeld is
dat bij een lagere inflatie voor een lagere minimale huurverhoging gekozen
kan worden. Een vraag aan de staatssecretaris: is het niet merkwaardig dat
slechts zes corporaties een ontheffing van de 3,5% hebben aangevraagd of is
dit slechts het topje van de ijsberg? Kan hij ons hier iets over mededelen?
 
 In de schriftelijke voorbereiding is door een aantal fracties een groot
punt gemaakt van de te korte voorbereidingstijd. De makelaars en de institutionele
beleggers roken hun kans, benadrukten dit punt sterk en roepen ons op om niet
akkoord te gaan met de termijnen. Deze bezwaren leken mij op het eerste oog
redelijk, maar enige telefoontjes met het veld – daarmee bedoel ik niet
alleen de makelaars en de institutionele beleggers – maakten mij al
snel duidelijk dat zij niet steekhoudend zijn. De verhuurders weten al meer
dan een jaar dat deze wetswijziging eraan komt. De sociale verhuurders hebben
haar nota bene zelf voorgesteld. Natuurlijk hebben vele verhuurders inhoudelijke
bezwaren tegen dit voorstel; dat is logisch: het wordt hun wat lastiger gemaakt
om de huren stevig te verhogen en dat vindt geen enkele verhuurder nu eenmaal
leuk. Wij moeten ons echter niet door procedurele kritiek van de wijs laten
brengen. Natuurlijk zijn voor dit jaar de termijnen krap – ik geef toe:
zeer krap – maar er is al veel gedaan aan de voorbereiding. De koepelorganisaties
hebben, zelfs in de vorm van handboeken, al uitgebreid informatie aan hun
leden verstrekt en ook de particuliere verhuurders hebben met steun van VROM
een campagne voorbereid. Ook de kleine verhuurders, mijnheer Baarda, hebben
steun van hun koepelorganisaties en het ligt allemaal panklaar. Het ministerie
heeft haar voorlichtingscampagne gereed en die kan gestart worden als hier
vandaag een meerderheid met het wetsvoorstel instemt. Ik sprak al over de
huurdersorganisaties, die ook klaar staan om van deze verbetering gebruik
te maken.
 
 Ter illustratie van de vermenging van inhoudelijke kritiek – de
heer Baarda heeft eigenlijk het meeste bezwaar tegen die 2,8%, terwijl aan
de overzijde uiteindelijk alle fracties daarvoor hebben gestemd – en
de procedurele bezwaren wijs ik op een brief van de Nederlandse vereniging
van makelaars.
 
 
 
 
 
 De heer Baarda (CDA):
 
 De heer Pitstra vergist zich. Het is niet zo dat het amendement, waarin
de 2,8% werd vastgesteld, met algemene stemmen is aanvaard. Een aantal fracties,
onder andere de CDA-fractie en de D66-fractie, hebben tegengestemd.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Tegen het amendement, maar uiteindelijk voor het hele wetsvoorstel. Het
is natuurlijk altijd mogelijk dat u hier kennelijk een andere beoordeling
maakt, maar ik constateer dat deze versterking van de positie van de huurders
aan de overzijde unaniem, door de hele Kamer, is aangenomen. Bij de amendementen
is natuurlijk verschillend gestemd; dat is hartstikke klaar.
 
 Ter illustratie van de vermenging van inhoudelijke kritiek en de procedurele
bezwaren wijs ik op een brief van de Nederlandse vereniging van makelaars.
Mijnheer Baarda, letterlijk staat in die brief dat haar leden die zitting
hebben in de huurcommissies "niet zozeer in de eerste plaats bezwaren hebben
tegen de korte voorbereidingstermijn"; nee: zij zien op de huurcommissies
werk afkomen waar zij niet om verlegen zitten. Waarom zitten zij daar dan
in?
 
 
 
 
 
 De heer Baarda (CDA):
 
 De heer Pitstra richt zich tot mij, maar ik denk dat hij bedoelt dat hij
vragen aan de staatssecretaris stelt.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Ik reageer ook op u, gelet op het feit dat u dit in uw bijdrage nogal
sterk hebt benadrukt. Het lijkt mij dat je in een huurcommissie zit om je
werk te doen en niet om te zeuren dat er werk op je afkomt. Dat doen wij,
als leden van de Eerste Kamer, toch ook niet?
 
 Dan het laatste bezwaar waar ik een opmerking over wil maken en waar ik
de staatssecretaris een vraag over wil stellen. De opmerking is: mocht in
de praktijk blijken dat de huurcommissies inderdaad overstelpt worden met
een stroom aan nieuwe zaken, dan zullen zij uiteraard administratief versterkt
moeten worden. De staatssecretaris voelt mijn vraag al aankomen: is hij bereid
de toezegging te doen dat, als dit gebeurt, de huurcommissies uitgebreid zullen
worden? Dat zou enige kou uit de lucht nemen in het debat van vandaag, lijkt
mij.
 
 Voorzitter! Op 10 februari jongstleden waren hier in Den Haag 2500 boze
huurders, die de politici bestookten met hun kritiek op het onrechtvaardige
huurbeleid en 200.000 rode kaarten uitstrooiden. Gisteren is in de Tweede
Kamer gediscussieerd over het IHS-beleid. Daar is onvoldoende uitgekomen.
Er wordt onvoldoende budget uitgetrokken om de woonlastenproblematiek structureel
op te lossen. Onze keuze waar wij die 800 mln. vandaan willen halen, kent
de staatssecretaris, maar die heilige koe, dat duivelse systeem waarin rijke
villabewoners de meeste subsidie opstrijken, durft paars niet bij de horens
te vatten.
 
 Voor de duidelijkheid: dit wetsvoorstel maakt geen einde aan de wurgende
woonlasten problematiek van 15% van de huurders, maar het biedt
kansen aan bewonersorganisaties om de huurstijgingen te dempen. De brief van
de Woonbond is een duidelijk signaal. Ik zou het echt verbijsterend vinden
als onze Kamer deze kansen aan bewonersorganisaties zou willen ontnemen.
 
 
 
 
 
 De heer Hessing (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het voorliggende wetsvoorstel tot wijziging van
de Huurprijzenwet woonruimte heeft simpelweg tot doel, de positie van de huurders
iets te versterken. Dat oogmerk moet worden bezien tegen de achtergrond van
de stelselwijziging die op het terrein van de volkshuisvesting afgelopen jaar
is doorgevoerd. De huurprijsregelgeving is ingrijpend geliberaliseerd, waardoor
per saldo de positie van de verhuurders is versterkt. Tegen die achtergrond
is het goed dat de positie van de huurders iets wordt "opgeplust", om in het
jargon te blijven.
 
 Huurverhogingen boven een bepaald percentage moeten gewoon goed gemotiveerd
worden. En dat is niet meer dan redelijk. Sterker nog, je zou met een schuin
oog naar het befaamde arrest Lindenbaum/Cohen uit 1919 kunnen stellen dat
het hier een handelen betreft dat overeenstemt met de zorgvuldigheid welke
in het maatschappelijke verkeer als betamelijk moet worden aangemerkt. Deze
betamelijkheid leggen wij nu vast in de wet.
 
 Voorzitter! Eerst iets over de aard van de vereiste motivering. Het moet
gezegd dat de formulering van het nieuwe artikel 19a, eerste lid, niet uitmunt
door helderheid. In ieder geval is de verhuurder verplicht, aan de huurder
informatie te verstrekken over de inhoud en de achtergronden van zijn huurprijsbeleid
in het algemeen, en in het bijzonder ten aanzien van de woonruimte van de
huurder. Daarbij komen zaken aan de orde zoals de financiële continuïteit,
het investeringsbeleid, het onderhoudsbeleid en de marktpositie. Dat is nogal
wat. Het zal voor grote beleggers al niet makkelijk zijn om aan dit complexe
vereiste te voldoen. Van kleine particuliere verhuurders valt in redelijkheid
niet te verwachten dat zij in staat zullen zijn over al deze punten sluitende
informatie te verstrekken. De gedachte is dat huurcommissies en, in het verlengde
daarvan, kantonrechters wel rekening zullen houden met de verschillen in professionaliteit.
Dat is begrijpelijk, maar als je op voorhand al weet dat de kern van de wet,
namelijk de motiveringseis, door verschillende verhuurders behoorlijk verschillend
zal worden ingevuld, dan rijst toch de vraag waarom daarmee in de wet zelf
geen rekening is gehouden. Kan de staatssecretaris aangeven of dit punt bij
de voorbereiding van het wetsvoorstel op enig moment aan de orde is geweest?
Zo ja, welke argumenten hebben er dan toe geleid om dit onderscheid uiteindelijk
niet te maken? Alle verhuurders worden immers over één kam geschoren.
 
 In de praktijk moet een begaanbare weg gevonden worden. Dat betekent dat
het voor verhuurders in ieder geval bij de start niet helder is welke informatie
nu precies en in welke onderlinge samenhang door huurcommissies en kantonrechters
uiteindelijk als minimaal toereikend zal worden betiteld. Deze jurisprudentie
moet nog worden ontwikkeld. Het is dus niet uitgesloten dat huurcommissies,
althans het eerste jaar, nogal verschillend zullen oordelen over de eisen
die op dit vlak gesteld moeten worden. Hoe kijkt de staatssecretaris aan tegen
deze gang van zaken, die op ons af dreigt te komen?
 
 Ik kom toe aan de informatieverstrekking aan enerzijds de individuele
huurder en aan anderzijds de aanwezige representatieve huurdersorganisatie.
Op zichzelf wordt met dit voorschrift de positie van de representatieve huurdersorganisatie
versterkt. Die ontwikkeling spreekt mijn fractie aan. Maar ook hierbij zal
in de praktijk moeten worden aangegeven waar de informatie over de achtergronden
van de individuele huurverhoging overgaat in informatie over het algemene
huurbeleid van de verhuurder. Zonder nu over doublures te spreken, kan je
wel spreken over een grijs overgangsgebied dat in de praktijk moet worden
ingevuld. Een lastig punt, denk ik.
 
 Duidelijk is wel, dat de rol van de huurcommissies er niet makkelijker
op geworden is. Mijn fractie verwacht dat ze vooral in het begin meer zaken
te verstouwen zullen krijgen. Hoeveel, is niet helder. Los van de hoeveelheid
moeten wij ook bij de inhoud van het werk van de huurcommissies stilstaan.
Ze moeten beoordelen of voldaan is aan de motiveringsvereisten. De staatssecretaris
houdt vol dat deze toetsing alleen marginaal mag zijn en niet inhoudelijk.
Op zichzelf valt daar iets voor te zeggen, al was het alleen maar omdat de
huurcommissies in de huidige constellatie hier niet voor zijn toegerust. Aan
de andere kant is het toch weinig bevredigend te noemen dat alleen de procedureaspecten
tegen het licht worden gehouden. De deugdelijkheid en de consistentie van
de motivering blijven enigszins buiten beeld.
 
 De taak van de huurcommissies is inmiddels opgerekt, omdat ze ook de relatie
prijs/kwaliteit in hun oordeel moeten betrekken. Dat is in de Tweede Kamer
bij motie als het ware toegevoegd. Met alle goede wil ziet mijn fractie nog
niet direct op welke wijze de huurcommissies hieraan gevolg kunnen geven,
zonder zich gelijktijdig schuldig te maken aan op z'n minst een begin van
inhoudelijke toetsing. Je kunt niet het meel in de mond houden en blazen,
is de uitdrukking die op deze situatie van toepassing is. Misschien moet de
onvermijdelijke conclusie wel zijn dat de rol van de huurcommissies moet worden
bijgesteld. Mijn fractie verneemt graag het oordeel van de staatssecretaris
over de positie van de huurcommissies. Ik weet dat het Overlegorgaan landelijke
centrales huurders/verhuurders om advies is gevraagd, maar het is niettemin
goed voor het debat als de staatssecretaris hierop een eerste reactie geeft.
 
 In de Tweede Kamer is nogal gegoocheld met het percentage waarboven de
motiveringsvereisten in moeten gaan; dat hebben andere fracties ook al aan
de orde gesteld. Voor elk percentage valt wel een betoog te houden. Je kunt
zo laag mogelijk gaan zitten, dus op 0%, omdat het gewoon fatsoenlijk is dat
alle huurverhogingen deugdelijk gemotiveerd worden. Je kunt ook op 3,8% gaan
zitten met de motivering dat dit percentage veel verhuurders zal uitlokken
eronder te blijven, hetgeen uit een oogpunt van huurmatiging aantrekkelijk
is. Je kunt ook op 2,8% gaan zitten, maar de motivering van dit percentage
wil mij even niet te binnen schieten.
 
 Als de behandeling van dit jaar maatgevend genoemd mag worden, gaat het
nog een heel circus worden om dat percentage jaarlijks vast te stellen.
Evenals de staatssecretaris is mijn fractie van oordeel dat dit percentage
zich niet bij voorbaat als een wetmatigheid laat bepalen. Dat wil echter ook
weer niet zeggen dat wij geheel stuurloos zijn. Bij de vaststelling van de
huurverhoging zijn zaken aan de orde zoals de prijs/kwaliteitverhouding, de
concurrentiepositie van het project, de marktontwikkeling en de financiële
continuïteit van de verhuurder, en ook het inflatiepercentage speelt
een bescheiden rol. Mijn fractie hecht evenals de staatssecretaris veel waarde
aan de visie van het Overlegorgaan landelijke centrales huurders/verhuurders.
Aangenomen moet worden dat dit overlegorgaan met de genoemde factoren rekening
zal houden bij het uitbrengen van advies aan de staatssecretaris.
 
 Voorzitter! Er wordt gewerkt aan een notitie, waarin bezien wordt op welke
wijze de huurcommissies zich kunnen uitspreken over de prijs/kwaliteitverhouding.
Wellicht kan de doelstelling van deze notitie wat worden opgerekt en kunnen
daarin eveneens enkele ijkpunten worden geformuleerd voor de bepaling van
het percentage X, opdat de discussie volgend jaar iets makkelijker zal zijn.
Acht de staatssecretaris het wenselijk en doenlijk om de notitie daarvoor
te benutten?
 
 Voorzitter! Van meet af aan heeft het streven naar huurmatiging "meegelift"
met dit wetsvoorstel. Bij de bepaling van het percentage X heeft dit oogmerk
zelfs een centrale rol gespeeld. Ook mijn fractie onderkent het belang van
huurmatiging. Woonlasten drukken nu eenmaal zwaar op vooral de laagste inkomensgroepen,
dat kan niet worden ontkend. Op 6 februari is in de Tweede Kamer de motie-Hofstra/Duivesteijn
aangenomen over de bevordering van een maximale matiging van huurverhoging.
In de motie wordt erop aangestuurd om af te zien van de wettelijk voorgeschreven
minimale huursom van 3,5%. Gisteren is in de Tweede Kamer uiteraard ook uitgebreid
over de woonlasten gesproken.
 
 Voorzitter! Tegen deze achtergrond, de inzet om te komen tot een maximale
huurmatiging, waarderen wij in hoge mate de inspanningen van de staatssecretaris
om de procesvereisten nog een rol te laten spelen bij de huurronde van dit
jaar. Welke matiging ook zal uitgaan van het percentage van 2,8, èlk
effect is meegenomen. Niet alleen zal een aantal verhuurders zich de rompslomp
van het motiveren willen besparen, ook zal een aantal verhuurders simpelweg
geen echt harde argumenten kunnen aandragen op grond waarvan een huurverhoging
boven 2,8% gerechtvaardigd zou zijn. Het is winst als dit allemaal bijdraagt
aan een vorm van huurmatiging. Gelet ook op de motie-Hofstra/Duivesteijn kan
het niet anders dan dat de inspanningen van de staatssecretaris om de wet
nog dit jaar van kracht te laten zijn in ieder geval ook door PvdA en VVD
op prijs worden gesteld. Het punt van de huurmatiging is een motief om een
uiterste poging te doen om de huurronde van dit jaar te halen.
 
 Dat neemt niet weg dat het tijdschema uiterst krap is. Dat is door velen
gememoreerd en ik doe dat ook. Het punt is overigens ook in de Tweede Kamer
uitgebreid aan de orde geweest. Ik constateer, dat aan de overzijde bij de
behandeling van het wetsontwerp in januari in ieder geval niet de conclusie
is getrokken, dat een inwerkingtreding uiterlijk op 22 maart brokken zal gaan
opleveren, want die datum was toen reeds bekend.
 
 Het tijdschema is krap. In de tweede nota van wijziging wordt een overzicht
gegeven van de te nemen stappen. Met name de eerste stap is uiterst kort.
De verhuurder moet uiterlijk 31 maart informatie aan de huurder aanreiken.
De vraag is of deze eerste stap in redelijkheid haalbaar is. Van belang daarbij
is, te constateren, zoals de heer Pitstra ook heeft gedaan, dat het wetsvoorstel
niet van vandaag of gisteren is. Het is al geruime tijd bekend bij de koepelorganisaties
van zowel de woningcorporaties als de particuliere verhuurders. Er wordt op
uitgebreide schaal voorlichting gegeven. Er worden voorlichtingsavonden georganiseerd,
zelfs vanavond nog. Misschien is dat niet meer nodig, maar dat moet blijken
aan het eind van het debat. Toch zou het goed zijn als de staatssecretaris
op dit punt inging en dan met name nog eens aangaf, welke informatie en signalen
uit het veld hem hebben bereikt of dit nu wel een haalbare kaart is. Is de
verstrekte voorinformatie toereikend geweest? Achten partijen zich in staat
om te voldoen aan de inhoudelijke vereisten die wij nu gaan stellen? Dit lijkt
mij de beslissende vraag die beantwoord moet worden.
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Voorzitter! In het begin van de jaren tachtig heeft een grootscheepse
dereguleringsoperatie plaatsgevonden. Het begon met het rapport-Geelhoed en
kreeg een uitgebreid vervolg met de wijziging van een aantal bestaande wetten.
Zo werden bij het departement VROM onder andere de Woningwet, de Wet op de
ruimtelijke ordening en de Huurprijzenwet aangepast. Er kwam een bruteringsoperatie
en de woningcorporaties werden zelfstandiger gemaakt. En gedurende een reeks
van jaren daarna werd ieder wetsontwerp dat aan de Staten-Generaal werd aangeboden
verplicht aan een dereguleringstoets onderworpen. Helaas is deze goede gewoonte
enige tijd geleden afgeschaft.
 
 Wat VROM betreft lijkt het er zelfs op dat het tij weer aan het keren
is. Na de eb van de deregulering komt er nu weer een vloed van nieuwe regulering.
Het wetsontwerp Voorkeursrecht voor gemeenten is uit de diepvries gehaald,
waar het door Geelhoed in was gestopt, er klinken geluiden dat het BBSH weer
moet worden ingesnoerd en vandaag beleven wij de wijziging van de Huurprijzenwet.
Wij bezien deze ontwikkeling met zorg.
 
 Dat het wetsontwerp op de procesvereisten, zoals het inmiddels is gaan
heten, een behoorlijke stuk extra regulering met zich brengt, is buiten kijf.
Dat geldt niet slechts voor de extra procedures die de verhuurders en huurders
van woonruimte moeten doorlopen, dat geldt ook voor het werkingsgebied van
het wetsontwerp. Slechts woningen met een maandhuur boven de liberalisatiegrens,
straks ƒ 1048, vallen buiten deze regeling. Alle andere woningen, niet
alleen die van de corporaties en institutionele beleggers, maar ook die van
de kleine particuliere verhuurders die slechts één of enkele
woningen bezitten, ja zelfs alle verhuurde kamers komen onder deze regeling
te vallen.
 
 Men moet zich eens voorstellen, wat dat betekent. Als voorbeeld neem ik
een hospita, die ter verbetering van haar inkomen een kamer aan een student
verhuurt. Om te beginnen moet zij er ruim vier maanden vóór
de datum van de huurverhoging al aan denken, de student een brief te sturen.
Is zij te laat, dan kan zij sowieso iedere huurverhoging boven de ƒ
14 wel vergeten. Zij pakt dus een balpen en een velletje ruitjespapier en
zet zich aan de keukentafel. En wat moet zij dan doen? Ik volg het nieuwe
artikel 19a uit het wetsontwerp. Zij moet haar huurder informeren over de
inhoud en de achtergronden van het beleid ten aanzien van de huurprijs, een
en ander gerelateerd aan haar financiële continuïteit en het investeringsbeleid,
en wat de kamer betreft gerelateerd aan het onderhoudsbeleid en de marktpositie
van die kamer. Tegelijkertijd moet zij haar huurder volledig op de hoogte
stellen omtrent de wijze, waarop hij kan reageren op de verstrekte informatie
en ook dat dit binnen vier weken moet gebeuren; en verder omtrent de termijn,
waarbinnen zij dan weer in algemene zin zal ingaan op zijn reactie. Wanneer
zij die procedure foutloos heeft uitgevoerd, komt pas het eigenlijke werk.
Want dan moet zij, zoals vanouds, uiterlijk één maand voor de
bewuste datum ook nog eens de eigenlijke huurverhoging schriftelijk aanzeggen.
Maar ook hier neemt de regulering toe. Want anders dan vroeger moet zij daarbij
gebruik maken van een voorgeschreven formulier, moet zij de huurder op de
hoogte stellen van de tekst van artikel 19a, lid 1 t/m 4, en moet zij bovendien
verklaren dat zij naar haar mening aan de daarin gestelde eisen heeft voldaan.
Tussen haakjes: de zin van dit laatste voorschrift ontgaat ons volkomen. Zou
de staatssecretaris ons kunnen uiteenzetten wat de diepere betekenis daarvan
is? Kan hij zich voorstellen dat een verhuurder gaat verklaren dat hij zich
niet aan de voorschriften heeft gehouden?
 
 Verder mogen wij hopen dat deze brave verhuurster niet toevallig twee
of meer kamers verhuurt en dat de huurders niet op het briljante idee zijn
gekomen om een representatieve huurdersorganisatie op te richten. Want in
dat geval moet zij daar apart ook nog eens mee in overleg treden over vrijwel
dezelfde onderwerpen en moet zij tijdig zorg dragen voor een schriftelijk
verslag van dat overleg. Ik zeg dit niet bij wijze van grap. Deze situatie
is zeer wel denkbaar gezien de formulering van artikel 19a, lid 2, en het
feit, dat de regering heeft aangegeven voorshands niet van plan te zijn nader
te definiëren wat precies onder een representatieve huurdersorganisatie
moet worden verstaan.
 
 De vraag is: waar zijn wij nu in vredesnaam mee bezig?
 
 De kleine particuliere verhuurders van zelfstandige woonruimte zitten
in een vergelijkbare situatie als de kamerverhuurders. Niet zelden gaat het
om vooroorlogse woningen met bescheiden huren, soms uit erfenis verkregen,
waarvan de exploitatie uit arren moede wordt voortgezet, in de hoop dat de
huurder er eens uit zal trekken en dat de woning dan voor een redelijke prijs
kan worden verkocht. Ook die verhuurders moeten voldoen aan de voorschriften
van artikel 19a, die eigenlijk niet voor hen zijn bedoeld. Ook zij moeten
bij de definitieve aanzegging van de huurverhoging op grond van artikel 19
dezelfde formulieren invullen als de corporaties en de grote beleggers, althans
voorshands.
 
 Het klein particulier bezit en de kamerverhuurders tellen te zamen 0,5
miljoen verhuurders, althans in die orde van grootte. Zij hadden zonder meer
buiten de werking van dit wetsontwerp moeten vallen. Waar de woningen boven
de liberalisatiegrens er ook buiten vallen, had dit natuurlijk best gekund.
 
 Ik kan wel voorspellen wat de regering hierop zal antwoorden. Zij zal
zeggen, dat de soep voor de kleine verhuurders niet zo heet zal worden gegeten
als zij wordt opgediend. In de memorie van toelichting spreekt de regering
de verwachting uit dat de huurcommissies, en in het verlengde daarvan de kantonrechters,
bij hun beoordeling wel de nodige soepelheid zullen betonen als het gaat om
de vraag, of de kleine verhuurders hebben voldaan aan de wettelijke voorschriften.
 
 Mijnheer de voorzitter! Als het zó moet, worden onze bezwaren zo
mogelijk nòg groter! Gesteld, dat het optimisme van de regering terecht
zal blijken, wat nog maar de vraag is, dan is het toch heel slordige wetgeving
om procesvereisten op te stellen die bestemd zijn voor corporaties en beleggers
en ongeschikt voor kleine verhuurders, om vervolgens die wettelijke voorschriften
tòch van toepassing te verklaren op de kleine verhuurders, in de hoop
dat het in de praktijk allemaal wel zal meevallen. Hiermee schuift de regering
feitelijk een fors probleem door op het bordje van de toch al zwaar belaste
huurcommissies en kantonrechters. Die moeten dan aan de hand van een inadequate
wettekst geval voor geval gaan beoordelen in hoeverre het redelijk is dat
een kleine verhuurder niet letterlijk heeft voldaan aan hetgeen de wet hem
voorschrijft. Dat wordt een moeizame jurisprudentievorming! Als medewetgever
willen wij niet de verantwoordelijkheid daarvoor dragen. Als de regering meent
dat deze kritiek niet terecht is, dan horen wij dat wel.
 
 Laat ik een mogelijk misverstand wegnemen. De VVD-fractie in de Eerste
Kamer vindt het een uitstekende zaak, dat sociale verhuurders en institutionele
beleggers hun huurders informeren over hun beleid en daar overleg met hen
over plegen. Daarover geen twijfel! Trouwens, bij de sociale verhuurders gebeurt
dit reeds in belangrijke mate en dit neemt ook nog hand over hand toe. Ons
punt is echter dat dit niet automatisch inhoudt dat de wetgever daar dan ook
maar een wettelijk voorschrift voor moet gaan maken. Indien wij alle zaken
in Nederland die nuttig of wenselijk zijn in formele wetgeving zouden gaan
reguleren, kunnen wij nog aardig wat gaan beleven! Nu weten wij ook wel dat
de Tweede Kamer verleden jaar een motie heeft aangenomen waarin om regulering
van de positie van huurders met betrekking tot het huurbeleid werd gevraagd.
Het reguleringsaspect heeft daar blijkbaar voor een meerderheid minder zwaar
gewogen. Er zij echter aan herinnerd dat twee van de drie coalitiepartijen,
te weten VVD en D66, tegen die motie hebben gestemd.
 
 Ook wij staan nu voor een afweging. Het wetsontwerp procesvereisten heeft
voor de corporaties en beleggers zeer veel extra werk ten gevolge. Er is sprake
van een flink stuk regulering, dat bovendien jaarlijks terugkomt. De verhuurders
mogen dit niet doorberekenen in de servicekosten. Ook de huurcommissies en
kantonrechters zullen er extra door worden belast, en die kunnen hun werk
nu reeds nauwelijks aan. De problemen voor de kleine verhuurders hebben wij
reeds uitvoerig beschreven. Is de behoefte aan deze wetgeving nu zó
groot, dat wij over al deze bezwaren heen zouden moeten stappen? Kan het niet
aan de sector volkshuisvesting worden overgelaten om dit zelf
te regelen? Wij vinden dat de bezwaren van dit wetsontwerp zwaarder wegen
dan de voordelen.
 
 Naast ons hoofdbezwaar, de vergaande regulering van dit wetsontwerp, moeten
wij nog melding maken van een aantal andere bezwaren. Ten eerste de dubbele
procedure voor het overleg: èn met de individuele huurders, èn
met de huurdersorganisaties, zo die er zijn. De verhuurders moeten bij huurverhogingen
van meer dan 2,8% toch al dubbel werk doen: de procesvereisten, vier maanden
voor de datum van de verhoging en de eigenlijke huurverhogingsprocedure, één
maand voor die datum. Met de toevoeging van de huurdersorganisaties aan de
procedure neemt als gevolg van dit wetsontwerp het werk voor de corporaties
en beleggers twee maal twee keer, dus kwadratisch toe. In de memorie van toelichting
wordt daar als enig argument voor gegeven, dat dit zou passen in de verzelfstandiging
van de volkshuisvestingssector. Als argument voor een dubbele procedure is
dit nogal mager. Immers, het zijn de woningcorporaties die een verzelfstandigingsproces
doormaken, niet de sector van de volkshuisvesting als geheel. De institutionele
beleggers, de huurdersorganisaties, de Vereniging Eigen Huis, de bouwers en
alle andere partners in de sector zijn altijd al verzelfstandigd geweest.
Waarom meent de regering dat er niet kan worden volstaan met de overigens
nuttige rol van de huurdersorganisaties als ondersteunend apparaat voor de
huurders? In antwoord op een vraag onzerzijds in het voorlopig verslag om
de inschakeling van de huurdersorganisaties alsnog beter te onderbouwen werd
opnieuw verwezen naar de memorie van toelichting. Dat schiet dus niet op.
Misschien is de staatssecretaris bereid, dit alsnog te doen. Kan hij daarbij
tevens uitleggen waarom hij meende deze stap te moeten doen, terwijl de commissie
huurders-verhuurders daar helemaal niet om had gevraagd?
 
 Een kenmerk van de Huurprijzenwet woonruimte is voorts de individuele
verhouding tussen huurder en verhuurder. Zeer terecht is daarop nog gewezen
door de CDA-fractie in het verslag van de Tweede Kamer. De inschakeling van
een collectief is daarin een wezensvreemd element. Wij kunnen het ook niet
eens zijn met de veronderstelling van de regering, dat er geen sprake zou
zijn van een procedurele doublure, omdat de organisaties zich vooral met het
algemene beleid en de individuele huurders met de huurverhogingen bezig zouden
houden. Die veronderstelling strookt niet met de realiteit. Als er iets is
waarmee huurdersorganisaties zich gaarne profileren, dan is het wel het verzet
tegen huurverhogingen. En omgekeerd blijkt in de praktijk dat vele huurders
best geïnteresseerd zijn in bijvoorbeeld het onderhouds- en renovatiebeleid.
Naar onze stellige overtuiging is er wel degelijk sprake van een onnodige
doublure.
 
 Het tweede punt: de willekeur van het percentage X. Wij menen dat een
objectivering van dit percentage nodig is. Het argument van de regering in
de memorie van antwoord dat dit percentage zich niet bij voorbaat als een
wetmatigheid laat bepalen, snijdt geen hout. Het zou zeer wel denkbaar, ja
zelfs wenselijk zijn om dit bijvoorbeeld te koppelen aan het subsidie-afbraakpercentage,
in die zin, dat het daar een half of een heel procent boven ligt. Wij achten
het een bezwaar dat het wetsontwerp daarin niet voorziet. Het gevolg zal zijn,
dat er telkenjare onnodig discussie over de juiste hoogte van het percentage
X zal worden gevoerd. Ik zou zelfs de stelling durven poneren dat als de regering
in het wetsontwerp een vast en logisch criterium voor het percentage X had
opgenomen, de Tweede Kamer niet zo gemakkelijk een amendement ter zake zou
hebben aangenomen. Door dat na te laten heeft de regering het amendement als
het ware zelf uitgelokt.
 
 Ten derde. Het algemene regeringsbeleid is er de laatste tijd op gericht,
flink opruiming te houden onder de talloze adviesorganen van de regering en
de verplichte adviesaanvragen. Nota bene, aansluitend aan dit debat behandelt
de Eerste Kamer de Herzieningswet adviesstelsel. Geheel in strijd met deze
trend wordt in dit wetsvoorstel voorgeschreven dat de hoogte van het percentage
X ieder jaar voor advies met worden voorgelegd aan de commissie huurders-verhuurders.
De ene adviesprocedure is nog niet opgeheven of de andere wordt alweer ingesteld.
Wij zijn benieuwd naar wat de regering daarop te zeggen heeft.
 
 Ten vierde. Het wetsontwerp schrijft voor, dat de hoogte van het percentage
X in de volgende jaren niet meer via wetswijziging, maar per AMvB wordt vastgesteld.
De Eerste Kamer komt er dus niet meer aan te pas, maar dit ter zijde. Nu heeft
de heer F.M. Visser in het tijdschrift voor woon- en bedrijfsruimte –
dit artikel is ook al door de heer Baarda aangehaald – op dit punt opgemerkt
dat ingevolge de Wet algemeen bestuursrecht iedere belanghebbende de AMvB
niet slechts op wetmatigheid, naar ook op rechtmatigheid kan laten toetsen
door de rechter. Zijns inziens zijn slepende rechtszaken met beroep en cassatie
zeer wel denkbaar, waardoor tijdige wijziging van het percentage X in het
honderd zou lopen. Is deze conclusie van de heer Visser juist? En zo ja, zou
dat dan geen ernstig bezwaar tegen het toegevoegde nieuwe lid 5 van artikel
19 zijn?
 
 Ter afsluiting van dit onderdeel nog een vraag. Wat is de sanctie op het
niet correct nakomen van de procesvereisten in artikel 19, eerste lid, onder
f, en in het derde lid? Wordt dan de gehele aanzegging van de huurverhoging
ongeldig? Dat zou een toch wel erg zware straf zijn voor een kleine administratieve
fout.
 
 Er wordt in het wetsontwerp voorgeschreven dat het overleg met de huurders
uiterlijk vier maanden voor de datum van de huurverhoging moet starten. Tijdens
de behandeling in de Tweede Kamer is door de VVD een amendement ingediend
om deze toch wel zeer lange termijn terug te brengen tot drie maanden. De
regering heeft zich daartegen verzet, zeggende dat een termijn van vier maanden
absoluut noodzakelijk is. Nu de regering met het oog op de datum van 1 juli
aaanstaande in tijdnood is gekomen, heeft zij zelf per tweede nota van wijziging
de termijn tot drie maanden bekort, maar dan alleen voor de allereerste keer.
Op z'n zachtst gezegd komt dat niet erg geloofwaardig over. Het zou voor de
hand hebben gelegen om bij de eerste toepassing van de procesvereisten een
maand méér uit te trekken. Immers, alle partijen moeten nog
aan de nieuwe procedure wennen. Daarenboven hebben ons een aantal alarmerende
berichten uit het veld bereikt, dat de overhaaste inwerkingtreding van het
wetsont werp tot problemen zal leiden. Wij nemen die waarschuwingen
serieus. Als het wetsontwerp vandaag zou worden aanvaard door deze Kamer,
kan het aanstaande donderdag in het Staatsblad staan. De verhuurders hebben
dan nog maar vier werkdagen over om de brieven de deur uit te doen, terwijl
het om een miljoenenoperatie gaat; miljoenen in aantallen, maar ook in geld.
De staatssecretaris zal opmerken dat de corporaties en institutionele beleggers
en wellicht ook nog de leden van de Vereniging huis en eigendom al in de startblokken
staan. Zij zouden al een jaar lang bezig zijn met deze kwestie. Ik ken het
ledental van laatstgenoemde vereniging niet, maar ik maak mij sterk dat die
slechts een fractie van de honderdduizenden kleine verhuurders vormt, die
op dit moment dus in grote meerderheid van toeten noch blazen weten. Denkt
de regering nu werkelijk dat die in de paar resterende dagen via een voorlichtingscampagne
bereikt kunnen worden, zodanig dat zij hun brieven nog vóór
1 april bij hun huurders kunnen bezorgen? Hoogst onwaarschijnlijk!
 
 Trouwens, ook bij de grote verhuurders kun je voorspellen dat er gezien
de omvang van de operatie en het uiterst krappe tijdschema fouten zullen worden
gemaakt. En als er fouten worden gemaakt, kan men naar de huurcommissie gaan.
Daarnaast bestaan ook bij de grote verhuurders nog tal van onduidelijkheden
over een aantal praktische aspecten van de nieuwe regeling. Die kunnen niet
allemaal in die paar dagen worden opgelost. Ik herhaal in de openbaarheid
wat ik een week geleden in de commissie voor Volkshuisvesting hierover heb
gezegd: "dit is gekkenwerk".
 
 Wellicht is het nuttig om aan het slot van deze bijdrage aandacht te schenken
aan het in de Tweede Kamer aangenomen amendement-Van der Burg/Hofstra. Laat
ik voor alle duidelijkheid dit zeggen: het amendement speelt geen enkele rol
bij onze overwegingen voor of tegen het wetsontwerp. Waarom niet?
 
 Ten eerste heeft het amendement een in de tijd gezien beperkte betekenis.
Daarna wordt het percentage X immers telkenjare per AMvB herzien. Het amendement
werkt in principe dus slechts voor één jaar. De wetswijziging
waarover wij praten, is daarentegen als permanent bedoeld, en onze bezwaren
zijn tegen het wetsvoorstel zelf gericht, niet tegen wat er in één
jaar met het percentage X zal gebeuren.
 
 Ten tweede vinden wij een percentage van 2,8 voor X met een minimum van ƒ
14 in het licht van allerlei andere sociaal-economische parameters niet onlogisch.
Als je over het bezwaar van het reguleringsaspect heenstapt, wat alle fracties
in de Tweede Kamer blijkbaar hebben gedaan, dan loopt een percentage van 2,8
helemaal niet uit de pas.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 U legt voortdurend de nadruk op het reguleringsaspect; daar bent u tegen.
Maar speelt de hele opzet van dit wetsvoorstel, bescherming en versterking
van de positie van de huurder – u heeft het steeds over de hospita,
maar de huurder bestaat voor u kennelijk niet, die heeft blijkbaar geen rechten –
voor u dan geen enkele rol?
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Dat speelt wel een rol, maar ik acht de versterking van de positie van
de huurders door dit wetsontwerp vrij zwak. Die positie wordt nauwelijks...
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Hoe verklaart u dan dat...
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Mag ik even het antwoord op uw interruptie afmaken? In de eerste plaats
acht ik de versterking van de positie van de huurders door dit wetsontwerp
vrij zwak. Die positie wordt enigermate versterkt, maar niet in grote mate.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Het zou veel beter kunnen. Dat is waar.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mijnheer Pitstra, wilt u de heer De Beer eerst laten uitpraten voordat
u opnieuw intervenieert?
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Bovendien vind ik de reguleringsaspecten zeer zwaar wegen. In de afweging
slaat de balans negatief door. Zo simpel ligt het. Ik weeg de rechten van
de huurder wel degelijk mee, maar dat voordeel weegt niet op tegen de geweldige
regulering die het wetsontwerp met zich meebrengt.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 U weegt het niet mee, want u benadrukt dat het allemaal niets voorstelt.
Hoe verklaart u dan dat de Woonbond, de organisatie van de huurders, het toch
op prijs stelt om deze bescheiden verbetering mee te maken?
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 De Woonbond is niet degene die moet opdraaien voor de moeite en de kosten
die het wetsontwerp met zich meebrengt. De Woonbond heeft er alleen het profijt
van. Geen wonder dat de Woonbond aanvaarding van het wetsontwerp toejuicht,
hoe gering de verbetering van de positie ook is. Maar ik moet een andere afweging
maken dan de Woonbond, die partij is in dit geval.
 
 Voorzitter! Ik kom terug op het amendement-Van der Burg/Hofstra. Ten derde
achten wij het een interessante doorbraak in de huurwetgeving dat voor het
eerst met guldens wordt gewerkt in plaats van uitsluitend met percentages.
Gezien onze bijdrage bij de behandeling van de begroting Volkshuisvesting
1996 is dat niet verrassend.
 
 Kortom, voor wie de voordelen van het wetsontwerp zwaarder laat wegen
dan de nadelen, heeft het amendement zeer veel goede kanten. Als er al iets
ten nadele van het amendement zou moeten worden gezegd, dan is het dat het
problemen zou kunnen opleveren voor een corporatie die de procesvereisten
niet goed heeft nageleefd en die op die manier wordt gestraft met een huurstijgingspercentage
dat lager ligt dan het subsidie-afbraakpercentage. Maar dat zijn overwegingen
die niets van doen hebben met ons fundamentele bezwaar tegen het wetsontwerp,
namelijk dat het dwars ingaat tegen onze opvattingen over deregulering.
 
 
 
 
 Voorzitter: Heijne Makkreel
 
 
 
 
 
 Mevrouw Ter Veld (PvdA):
 
 Voorzitter! In principe is het wetsvoorstel dat wij vandaag behandelen,
voor de Partij van de Arbeid een heel goed uitgangspunt. Overleg tussen huurders
en verhuurders over het huurprijsbeleid is noodzakelijk en hoort vanzelfsprekend
te zijn. Het probleem dat mijn fractie met het wetsvoorstel heeft, zit dus
in ieder geval niet in de invalshoek dat huurders recht hebben op informatie
over het beleid van de verhuurder. 
 
 Voor de beoordeling van het wetsvoorstel gaat het nu om de vraag of de
gekozen vorm de juiste is om het beoogde doel te bereiken en om de vraag of
inderdaad het verwachte neveneffect, namelijk de huurmatigende werking, terecht
is en ook zal kunnen optreden. Heel belangrijk achten wij dan de vraag of
de taakopdracht voor de verhuurder redelijkerwijs valt uit te voeren en of
de wijze van werken voor de huurders als bevredigend kan worden ervaren. En
niet in de laatste plaats of de kosten/batenanalyse positief uitvalt, gezien
de gekozen vormgeving van het principe en de termijnen. Zeker de termijn van
het eerste jaar, het zwaarste jaar bij invoering van nieuwe spelregels, en
de omvang van het werk samenhangend met de omvang van de doelgroep maken het
extra bedenkelijk. En natuurlijk zal ik mij ook nog uiten over de gekozen
sanctievorm en over de vraag of, zeker dit jaar, de eventuele sanctie bij
het niet voldoen aan de procesvereisten zich verhoudt tot de zwaarte van de
handelingen die aan verhuurders is opgelegd en ook in overeenstemming is met
andere wetgeving, zoals de wet Balansverkorting. Ik zal ook nog opmerkingen
maken over de huurcommissies en de rechterlijke macht.
 
 Graag had ik een aantal antwoorden op deze vragen nog verder doorgesproken
in de schriftelijke discussie, maar tot mijn teleurstelling was het antwoord
van de staatssecretaris in de eerste schriftelijke termijn al redelijk beperkt.
Een antwoord als "de eerste ondergetekende kan slechts herhalen wat bij de
mondelinge behandeling door de Tweede Kamer is gezegd" is natuurlijk niet
echt adequaat, te meer niet daar wij de Handelingen van de Tweede Kamer natuurlijk
ook zelf hebben gelezen.
 
 Maar, waar de staatssecretaris heeft aangekondigd sterke argumenten te
hebben, zijn wij natuurlijk – juist gezien onze instemming met het uitgangspunt
van deze wet – bereid de mondelinge behandeling vandaag te voeren. Het
niet in werking treden van een wetsvoorstel puur op procedurele gronden zou
immers onjuist zijn. Maar dan zijn de antwoorden op de vragen natuurlijk des
te meer relevant. Een houding van de staatssecretaris van "hier sta ik, ik
kan niet anders", die ik uit de schriftelijke reactie bespeur, is dan te weinig.
Uitvoerbaarheid van wetgeving in de praktijk is voor de Eerste Kamer een belangrijk
criterium, hoe gewenst ook de invoering van een wet moge zijn.
 
 Ik kom bij de vormgeving. Het kan de bewindslieden niet verbazen dat bij
het huurbeleid de positie van bewonerscommissies en huurdersorganisaties voor
de Partij van de Arbeid een belangrijk aandachtspunt is. Participatie van
burgers in de samenleving is een belangrijke zaak. Mensen hebben er recht
op, invloed te kunnen uitoefenen op de eigen leefomgeving. Zeggenschap van
huurders en bewoners staat bij ons hoog in het vaandel, zoals de staatssecretaris
weet. Gelukkig kunnen we dan ook vaststellen dat op het terrein van rechten
van huurders inmiddels veel is gerealiseerd. De vraag is of het wetsvoorstel
procesvereisten in de voorliggende vorm daar nog veel aan zal verbeteren of
dat het vooral een hoop bureaucratische regelgeving inhoudt zonder daarmee
aan de invloed van bewoners veel toe te voegen.
 
 In de visie van mr. Tomlow – zie Woningraad-Magazine, nr. 5 –
is het zeker zo dat het tot nadenken moet stemmen wanneer een advocaat van
het Nederlands verbond van huurders waarschuwt voor een teveel aan regelgeving.
Hij noemt deze wet een fopspeen; een hoop bureaucratie en ellende, zonder
de huurder feitelijk een stap verder te brengen. Ik vrees dat daarin een grond
van waarheid schuilt.
 
 Het wetsvoorstel verplicht de verhuurder, de huurder te voorzien van informatie,
te reageren op het beroep van de huurder tegen het beleid en van die reactie
weer alle huurders op de hoogte te stellen. Maar wanneer aan deze procesvereisten
is voldaan, is daarmee de zaak afgehandeld. Het gaat dus niet om de inhoud
van het beleid. Ik acht het nu niet het juiste moment, verder te discussiëren
over de vraag hoe de inhoud van het beleid getoetst moet worden. De Tweede
Kamer heeft de staatssecretaris immers verzocht, na te gaan of met het oog
op 1997 en latere jaren de huurcommissies hierin een taak zouden moeten krijgen.
De staatssecretaris heeft daarover advies gevraagd aan het overleg landelijke
centrale huurders-verhuurders en hij heeft daarbij gesteld – die opvatting
deel ik – dat de huurcommissies niet zonder meer belast kunnen worden
met een inhoudelijke toets. Maar dan is het hele proces om de individuele
huurder te informeren over inhoud en achtergronden van het huurbeleid in het
algemeen en in het bijzonder ten aanzien van de door hem gehuurde woonruimte,
zonder dat zijn bezwaar enige wijziging in het beleid teweeg kan brengen,
voor de huurder op z'n minst verwarrend. Het wekt de indruk dat een reactie
er iets toe doet, maar in feite doet het er niets toe. Het echte bezwaar moet
immers, zoals gebruikelijk, een maand later tegen de concrete huurverhoging
worden aangespannen.
 
 De staatssecretaris wijst in de schriftelijke beantwoording op het belang
van voorlichting. Dat is zeker waar, maar wanneer het hele proces zich moet
afspelen binnen enkele weken, zoals nu wordt voorgesteld, zal het de verwarring
en de nodeloze onrust kunnen vergroten. Veel werk, veel onrust, telefoontjes
wanneer de brief van de verhuurder overmorgen in de bus valt. Of waarschijnlijk
is die brief al afgelopen week in de bus gevallen, want het is al snel 31
maart. Als je zo'n 40.000 huurders moet inlichten, moet de brief dus eigenlijk
al weg zijn. Als de brief in de bus valt, krijgen de mensen problemen. Wat
staat er eigenlijk in de brief? Moet ik er iets mee doen? Verspeel ik mijn
rechten als ik er niets mee doe? Dat is een groot probleem. Mijn fractie is
voorstander van goede informatieverschaffing, maar "goed" houdt ook in dat
de ontvanger van de informatie duidelijk moet zijn wat hij met de geboden
informatie aan moet en wat het voor effect heeft. De krappe tijdspanne is
daarvoor welhaast prohibitief. Wij kennen de voorlichting niet, niet het TV-spotje,
niet het boekje van Postbus 51 noch de extra krant. Maar het is absoluut zeker
dat er nauwelijks tijd zit tussen het ontvangen van de brief en de datum waarvoor
een eventuele negatieve reactie moet worden geuit. Ik betwijfel sterk of in
die periode de voorlichting haar werk reeds gedaan kan hebben.
 
 Het proces, zo stelt de staatssecretaris, is geen doorkruising van het
overleg tussen verhuurder en bewonerscommissies en bewonersorganisaties. De
negatieve reactie van een individuele huurder heeft immers geen invloed. Ik
word geacht, zo'n opmerking als geruststellend op te vatten, maar bij mij
 versterkt het het effect dat de wet voor de individuele huurder
inderdaad een fopspeen is.
 
 De PvdA-fractie heeft nog een ander discussiepunt bij de bewindsman neergelegd.
Huurbeleid, zo stelden wij, is geen simpele optelsom van individuele belangen.
Het overstijgt – gelukkig – het individuele belang. Het betekent
echter ook dat individuele huurders weinig boodschap hoeven te hebben aan
bijvoorbeeld de noodzaak tot onrendabele investeringen elders. Het verbetert
voor hen immers alleen impliciet het woonklimaat, bijvoorbeeld omdat daardoor
de verkrotting en gettovorming, die sommigen vrezen in de grote steden, wordt
tegengegaan. Maar het is niet altijd noodzakelijk, individueel begrip te hebben,
vooral niet als daarmee je eigen huur omhoog gaat. De PvdA acht juist het
overleg met bewonerscommissies en bewonersorganisaties over het huurbeleid
van groot belang. Waar dergelijk overleg plaatsvindt en heeft plaatsgevonden
is de wet procesvereisten mosterd die niet alleen na de maaltijd, maar zelfs
op een heel andere dag en op heel ander moment wordt uitgeserveerd. Eerst
wordt er met de gezamenlijke bewoners onderhandeld over de vraag wat het huurprijsbeleid
zal zijn. Dan moet het resultaat weer aan de individuele bewoners worden uitgelegd.
Vervolgens moeten alle bewoners weer worden geïnformeerd hoe dat is gebeurd
en wat ermee is gebeurd. Wat is dan de waarde van de uitkomst van het overleg
met de bewonersorganisaties als daarna iedere keer het resultaat aan alle
individuele bewoners moet worden voorgelegd? Het zal op z'n minst spanning
opleveren met het belang dat wij hechten aan onderhandelingen met juist de
organisaties van bewoners, de huurdersorganisaties, over het beleid in bredere
zin, waarvan het huurprijzenbeleid onderdeel uitmaakt. Maar dit is als zodanig
nog geen reden om ons tegen het principe van informatie aan individuele huurders
te verzetten. Ik zie vooral het probleem met de verwarrende en weinig effectieve
procedures van de wet.
 
 Een tweede oogmerk van deze wet dat belangrijk is voor de staatssecretaris
is huurmatiging. Openbaarheid van huurprijzenbeleid en de noodzaak het huurprijzenbeleid
te motiveren, kan een matigend effect veroorzaken. Meer nog verwachten wij
een matigend effect van de thans reeds bestaande macht van bewoners. Voor
veel huurders is het niet de prijs die knelt maar de kwaliteit die hij ervoor
krijgt, zo stelt prof. Keeris in een interview in het Corporatiemagazine van
maart van dit jaar. Ook nu al kiezen veel bewoners "met de voeten". Dat is
eigenlijk een verontrustende ontwikkeling, want zonder voldoende kwaliteit
zullen de mensen die het kunnen betalen, de steden verlaten. Juist het genereren
van voldoende kwaliteit kan leiden tot een andere huurprijs. Daar staat tegenover
dat voor anderen – en dat komt duidelijk naar voren in de door ons gevraagde
tabel over de huurquota en de lage inkomens – de prijs wel degelijk
een probleem is. Maar de staatssecretaris stelt dat het wetsvoorstel niet
over woonlasten gaat. Het aandeel van de woonlasten in een inkomen op minimumniveau
is wel verontrustend hoog. Wij zijn het er wel mee eens dat dit niet moet
worden opgelost met dit wetsvoorstel. Daarvoor is de IHS van belang en dat
is hier vandaag niet aan de orde.
 
 Huurmatiging kan niet meer zijn dan een neveneffect. Dat kan het zijn
wanneer een verhuurder moet afwegen of hij, gezien de extra kosten van de
informatieverstrekking, wellicht beter een iets lagere huur kan vragen. Het
effect waar de fractie van de VVD reeds op wees in de schriftelijke voorbereiding,
neemt natuurlijk aanzienlijk af wanneer het percentage waaronder de procesvereisten
geen opgeld doen, laag wordt vastgesteld. In die zin kunnen wij van de wet
die thans voor ons ligt, niet al te grote effecten meer verwachten. Het lage
percentage X maakt het bijna noodzakelijke, alle huurders te informeren. De
afweging die kon plaatsvinden bij een hoger percentage X, is daarmee vervallen.
Het huurmatigingseffect kan als neveneffect geen meetlat zijn voor de beoordeling
van het wetsvoorstel.
 
 Voorzitter! Ik kom nu toe aan de overweging of de taakopdracht voor de
verhuurder redelijkerwijs valt uit te voeren en of de wijze van werken voor
de huurders als bevredigend kan worden ervaren. Daarbij geldt niet in de laatste
plaats of de kosten/batenanalyse positief uitvalt, gezien de gekozen vormgeving.
Zeker het eerste jaar zal het zwaarste jaar zijn bij invoering van nieuwe
spelregels. Dat is in principe altijd zo. Daarbij speelt ook de omvang van
het werk in samenhang met de doelgroep een rol.
 
 De termijn waarbinnen de verhuurders de procesvereisten moeten naleven
is voor de huurronde van 1 juli gesteld op drie maanden. Dat is een maand
korter dan ook door de staatssecretaris als redelijk is aangemerkt. Hierover
is, uitgaande van de noodzaak om de helft van de huurders te moeten aanschrijven,
overeenstemming met de verhuurders bereikt. Maar de wet, die thans voor ons
ligt, maakt het noodzakelijk dat niet de helft maar ongeveer driekwart van
alle huurders in de procedure moet worden betrokken. Wij moeten nu afwegen
of 50% meer werk kan gebeuren in 25% minder tijd. En dat moet dan ook nog
voor de eerste keer gebeuren! Zo op het eerste gezicht lijkt dat een onmogelijke
opdracht. Juist de eerste keer leidt een dergelijk proces tot vragen, zowel
bij verhuurders als bij huurders. Uit een pilot-onderzoekje dat op een heel
ander terrein is gedaan – het ging om de eigen bijdrage in de volksgezondheid –
blijkt dat je juist de eerste keer bij een nieuwe werkwijze mag rekenen op
gigantisch veel extra vragen en telefoontjes van de ontvangen van een bericht.
Dat is alle reden om juist de eerste keer een langere dan de gebruikelijke
termijn te kiezen.
 
 De indruk van mijn fractie is dat, naast de instemming die wij hebben
met het principe en ondanks de kanttekeningen die wij hebben bij de uitwerking,
het hoofdprobleem zit in de te late invoering van het wetsvoorstel voor de
huurronde van 1 juli. Het is ons opgevallen dat bij de plenaire behandeling
in de Tweede Kamer de verkorting van de termijn met 25% los is beoordeeld
van de uitbreiding van de doelgroep met 50%. De gecombineerde afweging die
wij nu moeten maken tendeert bij ons naar de mening om het niet te doen. De
reactie van de bewindsman is voor ons dan ook van groot belang. Waarom meent
hij dat het wel kan? Verhuurdersorganisaties hebben zich niet alleen tot ons
maar ook tot het departement gewend. Is er overleg gevoerd met deze organisaties,
nadat het wetsvoorstel in de Tweede Kamer was aangenomen? Wat waren de reacties?
Wij wijzen bijvoorbeeld op de negatieve reactie van de Woningraad die geen
medewerking wil verlenen aan verdere advisering over andere
percentages X. Ook wijzen wij op de bedenkingen van de representatieve huurdersorganisaties
bij het overlegorgaan van de landelijke verhuurders en huurders. Hoe waren
de diverse reacties van de overkoepelende organisaties op het wetsvoorstel
in de huidige vorm? Welke geruststellende teksten heeft de staatssecretaris
tegenover die organisaties kunnen spreken? Wij horen die waarschijnlijk straks
ook.
 
 Zijn zijn opmerkingen over de helderheid die alsnog zal ontstaan door
de voorlichtingscampagne gunstig ontvangen in dat veld? De fractie van de
PvdA heeft begrepen dat bij verhuurders die zelf nog niet alle duidelijkheid
hebben verkregen over begripsvoering en de terminologie van de wet, gevreesd
wordt dat de voorlichting de onduidelijkheid zelfs nog kan vergroten. Is hierover
afstemming geweest? Is bijvoorbeeld de Postbus 51-folder en het voorlichtingsspotje
met de overkoepelende organisaties van verhuurders besproken?
 
 De invoering voor de huurronde van 1 juli is natuurlijk een afweging.
Er is inderdaad geïnvesteerd in voorlichtingsmateriaal, zowel door het
departement als door de verhuurders. Het gaat om 1,5 miljoen krantjes en een
deel van de brieven is al de deur uit. Er ontstaat dus vernietiging van kapitaal
wanneer de wet nu niet met spoed wordt ingevoerd. Weegt dat op tegen alle
kosten die noodzakelijk zijn om de wet met zo grote spoed en op die schaal
wel in te voeren?
 
 Van de ruim 3 miljoen huurders vallen ongeveer 2,25 miljoen onder de spelregels.
Die 2,25 miljoen zullen bellen en vragen wat dit te betekenen heeft. Wij mogen
ervan uitgaan, hoewel wij dat niet zeker weten, dat er een groot aantal reacties
zal binnenkomen: 10% of misschien wel 20% van de huurders zal bellen met de
vraag of het erg is als men niets doet of met de vraag of men iets moet doen.
Die 200.000 of 400.000 reacties moeten worden afgehandeld. Het gevolg is de
telefonische onbereikbaarheid van woningcorporaties en dat is lastig voor
huurders die met andere vragen zitten. Men kan ook extra menskracht inhuren
voor de afhandeling van reacties, hetgeen geld kost, dan wel andere zaken
niet doen die eigenlijk wel gedaan moeten worden, hetgeen niet in het belang
van de huurders is. Laten wij stellen dat deze wet ten minste zo'n 30 tot
40 mln. kost. Dat is gemiddeld een gulden per maand per huurder. Dat is de
helft van de prijs van het sportnet: een halve wedstrijd Ajax-Feyenoord.
 
 Een ruimere invoeringstermijn, volgend op een voorlichtings- en informatiecampagne
zou de kosten kunnen drukken. Ook dat lijkt mij een huurdersbelang. Hoe weegt
de bewindsman het belang van de snelle en ik durf te zeggen overhaaste, invoering
van deze wet tegenover een rustiger invoeringstraject, waarbij hij ook de
kosten in aanmerking neemt?
 
 Voorzitter! Ik kom nu toe aan de gekozen sanctievorm. Hoe verhoudt zich,
zeker dit jaar, de eventuele sanctie bij het niet voldoen aan de procesvereisten
tot de zwaarte van de handelingen die aan de verhuurders worden opgelegd en
is die sanctie in overeenstemming met andere wetgeving zoals bijvoorbeeld
de Wet balansverkorting, die ik aanduidt als de bruteringswet?
 
 Wanneer een verhuurder niet voldoet aan de procesvereisten, kan dit leiden
tot een sanctie. Bij de concrete individuele huurverhoging kan de huurder
in beroep gaan bij de huuradviescommissie. Blijkt alsdan dat niet voldaan
is aan de procesvereisten, dan wordt de huur gematigd tot het percentage X,
dus tot 2,8%. Op zichzelf hebben wij tegen dit model geen doorslaggevend bezwaar.
Wij hebben wel bezwaar tegen het tijdstip. Immers, wanneer de verhuurder in
een zo beperkte tijdspanne met een niet zo duidelijke wet zo'n grote hoeveelheid
werk moet verrichten, is de kans dat er de eerste keer iets fout gaat, behoorlijk
groot. De sanctie is in dat geval fors. Een huurverhoging van 2,8% is slechts
1% boven de niet eens zo relevante inflatie. De verhuurder die op goede gronden
genoodzaakt zou zijn, een hogere huurprijs te moeten vragen maar die door
het niet goed kennen van deze wet een fout maakt, kan daardoor in forse problemen
komen. Nu kan er wel gezegd worden, dat hij die goede gronden volgens de procesvereisten
naar voren had moeten brengen – over het algemeen kan ik het wel met
zo'n redenering eens zijn – maar deze situatie is niet normaal. Ik zei
al dat het de eerste keer is, dat er minder tijd is en dat het veel werk is.
 
 Voorzitter! De Eerste Kamer kan niet zeggen dat de wet ingevoerd kan worden
maar dat er in het eerste jaar geen sanctie mag worden opgelegd. Wij kunnen
immers de sanctiebepaling in de wet niet buiten werking stellen? De staatssecretaris
kan dat evenmin want de wet moet in deze vorm worden aangenomen of verworpen.
De staatssecretaris kan wel voorkomen dat de wet overhaast wordt ingevoerd.
Het is niet noodzakelijk dat de wet op 22 maart in het Staatsblad staat.
 
 Bij de sanctie doet zich nog een tweede probleem voor. Ik heb bij de schriftelijke
voorbereiding gevraagd hoe het percentage van 2,8 zich verhoudt tot de minimale
huursomstijging van 3,5% voor de sociale verhuurders. De staatssecretaris
meent dat dit niet tot verwarring en problemen kan leiden. Ik wijs op het
volgende. In een onverhoopt geval voldoet een sociale verhuurder niet aan
de procesvereisten. Alle huurders gaan naar de huuradviescommissie. De verhuurder
heeft dus geen huursomstijging van 3,5%. Ontheffing van de 3,5% kan worden
gegeven door de staatssecretaris op individuele gronden wanneer dat wordt
gevraagd door de verhuurder en die vraagt dat hier absoluut niet. Kennelijk
doet de staatssecretaris bij deze wet afstand van bevoegdheden en rechten
van de verhuurder ten gunste van de huuradviescommissie. Ik vind dat vreemd.
In zijn schriftelijke reactie stelt de staatssecretaris, dat het niet voldoen
aan de procesvereisten geen aanvaardbare grond is voor het niet realiseren
van de verplichte minimale huursom van 3,5%. Ik laat zien, dat dit zich in
een naar ik hoop in de praktijk niet voordoend geval wel kan voordoen. Wij
maken geen wetten voor als het goed gaat; wij maken wetten met procedures
en sancties voor als het niet goed gaat. Dan mogen wij ervan uitgaan, dat
die wetgeving consistent is met andere wetgeving. Wij hebben de indruk, dat
dat niet het geval is. Deze interdependentie tussen beide wetten is niet bij
de behandeling in de Tweede Kamer aan de orde gekomen. De hoogte van de 2,8
dan wel de 3,8 is teruggebracht tot een verschil in visie. Veel visie zie
ik daar echter niet aan, maar wanneer een verschil in visie leidt tot praktische
problemen, tot een inconsistentie in wetgeving, had dat op zijn minst moeten
zijn besproken. Nu hebben wij, zo lijkt het, een probleem. 
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik rond mijn bijdrage af. Het principe dat ten
grondslag ligt aan de wetgeving heeft de volledige instemming van mijn fractie.
Bij de uitwerking van het principe heb ik een aantal kanttekeningen geplaatst.
De rol van bewonerscommissies en huurdersorganisaties is nog ondergewaardeerd
in het wetsvoorstel en de beroepsmogelijkheid van de individuele huurder heeft
feitelijk geen inhoud. Wij stemmen echter in met de opvatting van de staatssecretaris,
dat de inhoudelijke toetsing van het huurprijzenbeleid niet aan de huuradviescommissies
in de huidige vorm kan worden opgedragen. Zij kunnen niet op de stoel van
de verhuurder gaan zitten. Onze bezwaren liggen vooral in de uitvoering van
de wet voor verhuurders en huurders bij de huurronde van 1 juli 1996. De voorlichting
moet nog beginnen, de termijn is kort – aanzienlijk ingekort ten opzichte
van wat de staatssecretaris minimaal noodzakelijk achtte – en de doelgroep
is aanzienlijk – met 50% – uitgebreid. Wij vrezen, dat de uitvoerbaarheid
van de wet hiermee ernstig in het geding komt. Ook kan een overhaaste invoering
leiden tot extra kosten en stagnatie in het reguliere werkproces. Dat alles
is zowel ten nadele van de verhuurders als van de huurders.
 
 De huurcommissies en de rechterlijke macht worden – bij de gehaaste
invoering en als gevolg van de grotere doelgroep – aanzienlijk zwaarder
belast dan in de oorspronkelijke prognoses. De sanctie op het niet voldoen
aan de Wet procesvereisten is fors, in feite sterk verzwaard ten opzichte
van het oorspronkelijke voornemen – door de verlaging met 1% –
terwijl het voldoen aan de vereisten omgekeerd eveneens verzwaard is. Het
zou mijn fractie spijten wanneer het recht op informatie van huurders over
het beleid van de verhuurders ten onder zou gaan aan een te overhaaste invoering
van de spelregels. De staatssecretaris kan – zo hopen wij – wellicht
een aantal van onze bezwaren wegnemen. Werd hij in de Tweede Kamer wellicht
nog overvallen door, zoals hij ons schriftelijk bekende, een onverwachte discussie
over het geldende percentage, inmiddels heeft hij alle consequenties daarvan
kunnen overzien. Naar onze opvatting gaat het hierbij niet om een discussie
over een verschil in visie maar om een pragmatische aanpak van invoering van
procesvereisten waar huurders en verhuurders beide bij gebaat moeten zijn.
Wij zien – helaas – op dit moment juist daar de grote problemen.
Ik ben zeer benieuwd naar het antwoord van de staatssecretaris.
 
 
 
 
 
 De heer De Wit (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! "Bijna onwerkbare termijnen, kronkelige voorschriften,
een rammelende gang van zaken op een achternamiddag." Het zijn geen typeringen
van mijzelf maar van de Nationale woningraad, in een extra vergadering bijeen
op 6 februari 1996 na het aannemen door de Tweede Kamer van de wet inzake
procesvereisten bij huurverhoging.
 
 In het laatste nummer van het NWR Magazine noemt de bekende huurrechtspecialist
en advocaat mr. Bernard Tomlow deze wet overbodig. De huurder heeft volgens
hem al een ijzersterke positie en de wet procesvereisten voegt daar niets
aan toe. De vraag is dus of de wetgever hier overbodig werk zit te doen.
 
 Laat ik vooropstellen, dat dit wetsontwerp volgens mij niet de oplossing
is van de problemen waar steeds meer huurders in ons land mee te maken hebben:
jaar na jaar huurverhoging, huren die onbetaalbaar dreigen te worden, sterk
gestegen woonlasten en een teruglopende huursubsidie. Het is een problematiek
die naar de mening van de SP-fractie zeer ernstige vormen aanneemt. Ik noem
een aantal gevolgen. Zo'n 250.000 huishoudens hebben – zie de commissie-Boorsma –
op dit moment problematische schulden. Nota bene voor mensen met een minimuminkomen
beslaan de woonlasten 40% van het inkomen, aldus onderzoek van de FNV. Er
zijn huurschulden bij ongeveer 600.000 huurders ofte wel 20% van het totaal
aantal huurders. In 1995 vonden 7000 huisuitzettingen plaats, in negen van
de tien gevallen wegens huurschuld.
 
 De nood staat vele huurders tot aan de lippen en de vraag is of dit wetsontwerp
de huurders de mogelijkheid biedt om daadwerkelijk invloed te krijgen op het
beleid van de verhuurder en een verandering in positieve zin te realiseren.
Volgens de memorie van toelichting moeten de procesvereisten "ertoe bijdragen,
dat een zodanige uitgangssituatie wordt geschapen dat een zinvolle dialoog
tussen bewoners en verhuurders over de prijs/kwaliteitverhouding van de woning(en)
mogelijk wordt".
 
 Welnu, de bedoeling van de wet is, dat de verhuurder aan de huurder informatie
verschaft over het voorgenomen huurbeleid in het algemeen en over het beleid
ten aanzien van de concrete woonruimte van de betreffende huurder in het bijzonder.
Daarbij komen onder andere het onderhoudsbeleid en de marktpositie aan de
orde. De huurder moet in de gelegenheid worden gesteld hierop te reageren
en de verhuurder moet tenslotte daarop weer "tenminste in algemene zin" ingaan.
 
 Die schriftelijke informatieronde biedt de huurder respectievelijk de
huurdersorganisatie natuurlijk de gelegenheid om bezwaren tegen het beleid
van de verhuurder kenbaar te maken, bijvoorbeeld vanwege de abominabel slechte
onderhoudstoestand van de woonruimte of vanwege de riante financiële
positie van de verhuurder die naar de mening van de huurder niet noodzaakt
tot huurverhoging. Als de verhuurder de procesvereisten in acht heeft genomen,
heeft hij vervolgens alle vrijheid zijn gang te gaan en de voorgenomen huurverhoging
aan te kondigen als ware er geen informatieve voorronde geweest.
 
 De huurder die dan nog bezwaren heeft tegen de voorgestelde huurverhoging
zal bezwaar moeten maken op de sinds jaren bestaande en in de Huurprijzenwet
woonruimte vastgelegde wijze. Komt het vervolgens tot een procedure bij de
huurcommissie, dan kan deze slechts marginaal toetsen of de procesvereisten
zijn nageleefd en met name niet of de door de verhuurder voor de huurverhoging
aangedragen argumenten en de reactie van de verhuurder op de door de huurder
in de voorronde ingebrachte bezwaren voldoende deugdelijk zijn om de huurverhoging
te rechtvaardigen. Neen, naast de genoemde marginale toetsing moet de huurcommissie
zich beperken tot het vanouds bekende puntenstelsel en de aangevoerde onderhoudsgebreken,
mits natuurlijk als bezwaar naar voren gebracht door de huurder. De procesvereisten
 leveren dus geen effectief sterkere positie van de huurder
op.
 
 Anderzijds stel ik vast, dat op verzoek van de Tweede Kamer moet worden
onderzocht of de huurcommissie verdergaande bevoegdheden kunnen worden toegekend
waar het betreft de toetsing van de toereikendheid van de door de verhuurder
aan de huurder gegeven informatie. Naar mijn mening zou dat wel een wezenlijke
verbetering zijn voor de huurder. Daar zal op termijn de meerwaarde van het
huidige wetsvoorstel vandaan moeten komen.
 
 Het positieve van de procesvereisten is, dat de verhuurder aan de huurder
respectievelijk huurdersorganisatie zijn beleid moet verduidelijken en een
voorgenomen huurverhoging moet onderbouwen. In vergelijking met de situatie
waarin een huurverhoging alleen maar behoeft te worden aangekondigd in een
standaardbrief, is dat winst. Het krijgt iets minder het karakter van een
dictaat en daarom zal ik dit wetsontwerp steunen.
 
 Voorzitter! Het wetsvoorstel zoals het er nu ligt, is naar de mening van
de SP-fractie nog niet af. Zelfs al zou de huurcommissie in 1997 of later
de bevoegdheid krijgen tot inhoudelijke toetsing van de argumenten van de
verhuurder, ook dan zijn de problemen van de huurder niet opgelost. Dat vergt
een heel ander beleid.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De staatssecretaris zal na de middagpauze antwoorden, waarna de re- en
duplieken zullen volgen.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19951996-26-1229-1243.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl