Behandeling van het wetsvoorstel Vervanging van paragraaf 17 van de Waterstaatswet 1900 door algemene regels inzake voorbereiding op en optreden bij gevaar voor waterstaatswerken (Modernisering waterstaatswetgeving betreffende gevaar voor waterstaatswerken) (27922)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2001-2002, pag. 4610-4616

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

01-05-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

nr. 71, pagina 4610-4616

23-04-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 27922Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Regeling van werkzaamheden (dinsdag 23 april 2002)Pagina 4595-4597
Presentie en opening (dinsdag 23 april 2002)Pagina 4591-4591
Stemmingen over moties, ingediend in het notaoverleg over de PKB Mainportontwikkeling, te weten: - de motie-Feenstra c.s. over de rol van het Rijk (24691, nr. 35); - de motie-Klein Molekamp c.s. over alternatieven van Albrandswaard (24691, nr. 36); - de gewijzigde motie-Buijs c.s. over een schaderegeling voor de visserijsector (24691, nr. 44); - en 5 andere motiesPagina 4602-4603
Noot bij pag. 4635: interpellatievragen van het lid Wijn over opvang van uitgeprocedeerde asielzoekers door gemeenten (28343)Pagina 4654-4654
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over het huurbeleid, te weten: - de motie-Van Gent/Van 't Riet over een prikkel tot goed onderhoud (27926, nr. 8)Pagina 4606-4606
Stemmingen over het wetsvoorstel Wijziging van de Rijksoctrooiwet, de Rijksoctrooiwet 1995 en de Zaaizaad- en Plantgoedwet ten behoeve van de rechtsbescherming van biotechnologische uitvindingen (26568, R1638), en over: - de motie-Stellingwerf over het gevolg van een verzoek tot nietigverklaring (26568, R1638, nr. 25); - en 4 andere motiesPagina 4603-4605
Stemmingen over moties, ingediend bij de behandeling van de Spoorwegwet en de Concessiewet (27482 en 27216): - de motie-Dijsselbloem c.s. over het vastgoedbezit van de NS (27482,27216, nr. 47); - de motie-Dijsselbloem/Halsema over de rijksambtenaren in de raad van commissarissen (27482,27216, nr. 48); - de motie-Poppe over een universele chipkaart (27482,27216, nr. 49); - en 7 andere motiesPagina 4601-4602
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Aanvulling van de Wet personenvervoer 2000, strekkende tot invoering van een concessiestelsel voor het personenvervoer per trein (Concessiewet personenvervoer per trein) (27216)Pagina 4600-4601
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over Kiezen op afstand, te weten: - de motie-Te Veldhuis/Rehwinkel over het ontwikkelen van KOA-methodes voor de verkiezingen voor provinciale staten in 2003 (28000 VII, nr. 55)Pagina 4606-4606
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over het gehandicaptenbeleid, te weten: - de motie-Passtoors c.s. over een wetsvoorstel toegankelijkheid en bereikbaarheid (24170, nr. 68)Pagina 4608-4608
Behandeling van het Voorstel van wet van het lid Hillen, houdende wijziging van de Wet inkomstenbelasting 2001, inzake afbouw eigenwoningforfait bij aflossing hypotheekschuld (28056)Pagina 4616-4635
Goedkeuring van de PKB Nationaal Verkeers- en Vervoersplan (27455)Pagina 4608-4608
Stemmingen over moties, ingediend bij het debat over Evaluatie Wet BEU, te weten: - de motie-Harrewijn/Stroeken over het treffen van een tijdelijke regeling (17050, nr. 230); - de motie-De Wit over de terugkeer van getroffen mensen naar Nederland (17050, nr. 231); - de motie-Santi/Stroeken over diverse knelpunten (17050, nr. 232)Pagina 4606-4606
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 23 april 2002)Pagina 4651-4653
Vragen van het lid Rosenmöller aan de minister-president naar aanleiding van zijn uitspraken en de uitspraken van de staatssecretaris van Defensie over de besluitvorming in het kabinet over de JSF (mondelinge vragenuur)Pagina 4591-4595
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Uitvoering van de richtlijn 1999/70/EG van de Raad van de Europese Unie van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (27661)Pagina 4605-4605
Vaststelling van het ontwerp van een profielschets Voorzitter (28285)Pagina 4608-4608
Herstemming over een motie, ingediend tijdens het debat over het Midden-Oosten, te weten: de gewijzigde motie-Hoekema/Koenders over maatregelen zolang niet wordt voldaan aan bepaalde VN-resoluties (23432, nr. 49)Pagina 4597-4598
Interpellatie-Wijn, gericht tot de minister van Justitie, over de opvang van uitgeprocedeerde asielzoekers door gemeentenPagina 4635-4651
Debat naar aanleiding van het algemeen overleg op 27 maart 2002 over riooloverstort, waterkwaliteit en diergezondheidPagina 4608-4610
Behandeling van het wetsvoorstel Vervanging van paragraaf 17 van de Waterstaatswet 1900 door algemene regels inzake voorbereiding op en optreden bij gevaar voor waterstaatswerken (Modernisering waterstaatswetgeving betreffende gevaar voor waterstaatswerken) (27922)Pagina 4610-4616
Stemmingen over moties, ingediend bij het debat over het asielbeleid, te weten: - de motie-Halsema/Hoekema over een specifieke regeling voor een verblijfsvergunning (19637, nr. 657); - de motie-Halsema over minderjarige kinderen en hun ouders (19637, nr. 658); - de motie-De Wit over asielzoekers die langer dan 3 jaar in de opvang verbleven (19637, nr. 659); - en 3 andere motiesPagina 4605-4606
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Regeling van het lidmaatschap koninklijk huis alsmede daaraan verbonden titels (Wet lidmaatschap koninklijk huis) (28223)Pagina 4603-4603
Stemmingen over moties, ingediend in het debat over vervanging van de F-16, te weten: - de motie-Van 't Riet/Hoekema over afzien van deelname aan de SDD-fase op level 2 (26488, nr. 10); - de motie-Harrewijn/Van Bommel over afzien van deelname aan de SDD-fase (26488, nr. 11)Pagina 4606-4608
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Nieuwe algemene regels over de aanleg, het beheer, de toegankelijkheid en het gebruik van spoorwegen alsmede over het verkeer over spoorwegen (Spoorwegwet) (27482)Pagina 4598-4600

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 54 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Vervanging
van paragraaf 17 van de Waterstaatswet 1900 door algemene regels inzake voorbereiding
op en optreden bij gevaar voor waterstaatswerken (Modernisering waterstaatswetgeving
betreffende gevaar voor waterstaatswerken) (27922).De algemene beraadslaging wordt geopend.De heer Van den Berg (SGP):Mevrouw de voorzitter. Het doet mij genoegen dat een van de weinige wetsvoorstellen
van de zijde van de regering die in deze demissionaire staat nog behandeld
worden, juist dit wetsvoorstel inzake de modernisering van de waterstaatsnoodwetgeving
is. Dat lijkt mij ook meer dan symbolisch. De waterstaatswetgeving raakt natuurlijk
een buitengewoon essentiële tak van overheidszorg en overstijgt als het
ware zelfs onze politieke discussies en tegenstellingen. Immers, was er geen
waterstaatszorg, dan hadden wij in ons land weinig politieke discussies te
voeren, zeker hier in het westen van ons land.Ik vind het heel belangrijk dat deze wetgeving doorgaat en complimenteer
de staatssecretaris allereerst met dit wetsvoorstel en de deugdelijke onderbouwing
en toelichting die heel helder en adequaat zijn. Het is niet nodig om het
belang van dit wetsvoorstel te onderstrepen. Wij zijn daar immers een aantal
jaar geleden indringend mee geconfronteerd naar aanleiding van de watervloeden
in 1993 en 1995. Wij werden er toen mee geconfronteerd dat de waterstaatsnoodwetgeving
niet alleen verbrokkeld was, maar ook in zeker opzicht een inadequaat instrumentarium
bood voor alle voorkomende situaties. Zoals ook in de memorie van toelichting
wordt aangehaald, was toen onder meer het probleem aan de orde dat het begrip
"dringend en dreigend gevaar", dat eigenlijk tot nu toe een van de belangrijkste
wettelijke terminologieën is voor het aanduiden van noodsituaties, niet
lijkt te voorzien in de situatie dat een watersnood heeft plaatsgehad.
Dat was indertijd echt een bottleneck. Er is dan geen sprake meer van"dringend
en dreigend gevaar", terwijl de situatie van de waterkering wel zodanig kan
zijn dat bijzondere maatregelen nodig zijn. Ik vind het dan ook een goede
zaak dat er op dit punt voor een nieuwe formulering is gekozen en dat het
begrip "gevaar" centraal staat, zoals nader in dit wetsvoorstel is omschreven.Ik vind het dus heel goed dat van de gelegenheid gebruik is gemaakt om
de totale wetgeving op dit gebied te stroomlijnen en opnieuw te formuleren
en er een aantal belangrijke elementen aan toe te voegen. Ik wijs daarbij
in het bijzonder op de afstemming van de voorschriften ter voorbereiding op
calamiteiten in de functionele sfeer, de waterschapssfeer, op die in de algemene
bestuurskolom, met name binnen de Wet rampen en zware ongevallen.Ik vind het van belang om nog een paar punten naar voren te brengen en
daar nadere vragen over te stellen. Ik noem allereerst de afstemming tussen
het functionele en het algemene bestuur op het punt van calamiteiten. Dat
is natuurlijk uitermate belangrijk. Wij hebben in het verleden meegemaakt
dat discussie kan ontstaan over de vraag, wie waarvoor op welk moment verantwoordelijk
is. Wij kunnen niet genoeg onderstrepen dat in dat soort situaties heel helder
en duidelijk moet zijn wie tot optreden bevoegd is. Dat is op zichzelf op
papier wel duidelijk. Bij een samenloop in bevoegdheid tot optreden van de
burgemeester en de beheerder van de waterstaatswerken krijgt de burgemeester
op grond van de genoemde Wet rampen en zware ongevallen beslissende bevoegdheden
en kan hij het optreden van andere overheden dwingend beïnvloeden. Toch
lost dat niet alle vragen op, zoals uit evaluaties van overstromingsdreigingen
is gebleken. Met name het punt wie verantwoordelijk is voor de inschatting
of een dijk of waterkering op het punt staat om het te begeven, is natuurlijk
heel cruciaal: wie neemt op een gegeven moment het besluit of er aanleiding
is tot evacuatie, zoals in sommige delen van het land in dat jaar is gebeurd.
Op papier is dat de burgemeester, maar als ik even terugga naar de discussie
over de staat van de waterkering, is de waterbeheerder – in dit geval
meestal de dijkgraaf en zijn bestuur – zakelijk gezien beter in staat
en meer aangewezen om te beoordelen of een waterkering al of niet op het punt
staat om te bezwijken en zodanig gevaar loopt dat die maatregel nodig is.Ik verplaats mij ook even in de nabije toekomst, waarop mijn vraag in
het bijzonder is gericht. Wij gaan het beleid inzake het gebruik van overloopgebieden
nu vormgeven, want daarover krijgt de staatssecretaris over enige maanden
een advies; hoe staat het daar overigens mee en wanneer kan de nieuwe Kamer
daarover meepraten? Als kades bijvoorbeeld in feite moeten worden doorgestoken
of doorgegraven, is dat een buitengewoon ingrijpende beslissing. Dan vraag
je je natuurlijk af wie het beste geëquipeerd is voor het nemen van die
beslissing. Wat gebeurt er als er op dat punt verschil van mening is tussen
een burgemeester en een dijkgraaf? Mijn fractie heeft wel eens voorgesteld
om de commissaris van de Koningin ingeval van spanning tussen de verantwoordelijkheden
van het functionele en algemene bestuur een beslissende rol te geven, juist
gelet op de rol van de provincie in de bestuursketen; de provincie is immers
zowel toezichthouder op waterschappen als toezichthouder op gemeenten. Zou
de staatssecretaris haar licht willen laten schijnen over die bijzondere positie?
Ik vind dat erg belangrijk, omdat dat kan bijdragen aan de wetsgeschiedenis.
Er mag absoluut geen onduidelijkheid bestaan over de vraag wie waarvoor in
welke situatie verantwoordelijk is.Ik betrek hier nog één aspect bij. De Staatscommissie voor
de waterstaatwetgeving heeft in haar advies gewezen op de noodzaak van goede
financiële afspraken tussen de betrokken overheden. De situatie kan zich
namelijk voordoen dat vanwege de onduidelijkheid over de financiële consequenties
van bestuurlijk optreden de gemeente en de waterbeheerder in een dreigende
noodsituatie op elkaar gaan wachten en juist met het oog op de aansprakelijkheid
en de financiële verantwoordelijkheid geen actie ondernemen. Hoe beoordeelt
de staatssecretaris die mogelijkheid? Dienen daar nadere afspraken over te
worden gemaakt? Een tweede discussiepunt betreft het volgende. Het wetsvoorstel schrapt
de bevoegdheid van het waterschapsbestuur om ter bewaking en verdediging van
waterkeringen of ter verlening van hulp bij een dijkdoorbraak persoonlijke
diensten, materiaal en materieel te vorderen. Aan een dergelijke bevoegdheid
zou geen behoefte meer bestaan. De staatssecretaris voelt niets voor de redenering
"baat het niet, dan schaadt het ook niet". Dat laatste is ook niet mijn insteek;
ik baseer mij ook niet op nostalgie, hoewel het gaat om een van de oudste
bevoegdheden van de waterschapsbesturen in ons land. Dit soort rechtsfiguren
heeft in feite aan de bakermat van de wording van ons land gestaan. Ik ben
het er helemaal mee eens dat dat natuurlijk niet doorslaggevend moet zijn,
maar mijn vraag is serieus: kunnen zich echt geen situaties voordoen waarin
deze bevoegdheid toch van belang is? Bijvoorbeeld: een polder dreigt te overstromen
en er moet echt met alle hens aan dek worden opgetreden. De staatssecretaris
stelt dat er afspraken zijn met aannemers. Dat is prachtig, maar dat kan wel
eens niet genoeg zijn. Er kan meer nodig zijn; alle handkracht, alle mankracht
en misschien wel alle vrouwkracht kunnen nodig zijn om de dijk intact te houden.
Een situatie waarin echt iedereen moet optreden om een dreigende dijkdoorbraak
te blokkeren, hebben wij in ons land meegemaakt; laten wij hier dus alsjeblieft
niet te makkelijk over denken. Ik vraag mij dus af of in ultieme situaties
deze oude bevoegdheid toch geen noodzaak kan zijn. Ik heb serieus overwogen –
dat doe ik eerlijk gezegd nog – om een amendement in te dienen om het
wetsvoorstel op dit punt een beetje terug te draaien. Wij hebben hier ook
over gesproken bij de totstandkoming van de Waterschapswet in 1992; dat is
dus nog niet zo erg lang geleden. Toen is er bewust voor gekozen om deze bepaling
te handhaven. Ik kan mij niet voorstellen dat tien jaar later, nu wij enkele
dreigende situaties hebben meegemaakt, opeens wordt gezegd dat die bepaling
overbodig is. Lijkt het de staatssecretaris ook niet verstandig om een dergelijke
bepaling als achtervang op te nemen? Hopelijk zullen wij er nooit gebruik
van hoeven maken, maar het lijkt mij toch dat wij dit als ultieme mogelijk heid achter de hand moeten houden. Afhankelijk van het antwoord
van de staatssecretaris overweeg ik op dit punt met een amendement te komen.Ik dank de staatssecretaris voor het feit dat zij middels een nota van
wijziging onze suggestie heeft overgenomen om gedeputeerde staten de mogelijkheid
te geven om zelf een calamiteitenplan te wijzigen als het niet voldoet aan
de daaraan te stellen eisen. Dat leek ons een logisch complement op de nu
in de stukken vermelde bevoegdheidsverdeling. In de toelichting bij de nota
van wijziging staat overigens dat de voorgestelde wijziging voortvloeit uit
een door de leden van de "fractie van de VDD" in het verslag gestelde vraag.
Nu is het mij ontgaan dat wij inmiddels een nieuwe fractie in dit huis zouden
hebben, maar bovendien wijs ik erop dat het de fractie van de SGP was die
bedoelde vraag heeft gesteld. Nu ben ik niet zo eergevoelig, maar ik wil dit
toch even vastgelegd zien. Anders zouden onderzoekers later alleen maar in
verwarring raken.Ik ben zeer erkentelijk voor deze modernisering van de watersstaatswetgeving
en kan er in grote lijnen voluit mee instemmen. Er is echter nog meer te doen.
Ik denk aan het grote project van de integrale waterwet waar dit onderwerp
op termijn in zal moeten worden opgenomen. Ik hoor graag hoe de staatssecretaris
hierover denkt. Hopelijk zit er goede voortgang in het werk van de commissie
van advies voor de waterstaatswetgeving op dit punt. Verder wachten wij op
de implementatie van de evaluatie van de Wet op de waterkering en op de beleidsmatige
en wetgevende vertaling van het werk van de commissie-Togtema. Ik vraag hiervoor
graag de aandacht van de staatssecretaris. Het lijkt mij overigens niet nodig
om dit een motie vast te leggen. Bij het vorige debat had ik de indruk dat
er een gevaarlijke redenering a contrario kan ontstaan: als wij er niet om
vragen in een motie, komt iets niet in het overdrachtsdossier. Ik kan mij
absoluut niet voorstellen dat dit niet in het overdrachtsdossier komt. Uit
dien hoofde lijkt mij die motie volstrekt overbodig, maar dat mag ik natuurlijk
niet te hard roepen want mijn fractievoorzitter heeft de motie medeondertekend.
Ik ga er echter zonder meer vanuit dat al deze urgente punten in het overdrachtsdossier
terechtkomen, zeker waar het gaat om de waterstaatswetgeving. Daar heb ik
geen motie voor nodig.Door de bijzondere situatie hebben wij deze week niet de notitie over
de financiering van de waterkeringen behandeld. Ik neem aan dat het daarin
verwoorde beleid gewoon doorgaat. Dat is toch niet afhankelijk van instemming
van de Kamer? In de toekomst zal dit beleid in de nieuwe Wet op de waterkeringen
moeten worden verankerd. Mij heeft het bericht bereikt dat de provincie Zuid-Holland
zich terughoudend opstelt bij het voorfinancieren van dijkversterkingsprojecten
in de Krimpenerwaard omdat men onzeker is over de uiteindelijke financiering
van het project. Ik ben ervan uitgegaan dat het daarin voorgenomen beleid
gewoon doorgaat – anders hadden wij die notitie moeten behandelen –
en straks een wettelijke verankering krijgt. De huidige politieke situatie
mag niet leiden tot vertraging in dijkversterkingsprojecten.De heer Herrebrugh (PvdA):Voorzitter. Mijn fractie kan instemmen met dit wetsontwerp. Zij had dan
ook in het nadere verslag geen nadere opmerkingen. Edoch, de nota naar aanleiding
van het verslag bevat een passage die bij mij nadere vragen oproept. Het gaat
hierbij om de afstemming tussen de functionele en de algemene politieke bestuurslagen.
Uit eerdere wetsbehandelingen is bekend dat mij dit nogal na aan het hart
ligt. In een van de vragen van de SGP-fractie zoals die in het verslag zijn
opgenomen, wordt gevraagd naar de beslissingsbevoegdheden als vrij drastische
maatregelen op het gebied van de waterkeringen nodig zijn, dat wil zeggen
als in een noodsituatie een kering zal moeten worden doorgestoken. De staatssecretaris
antwoordt hierop dat dit soort beslissingen niet alleen dienen te worden genomen
door het functioneel bestuur zoals het dagelijks bestuur van een waterschap.
In de Wet rampen en zware ongevallen is opgenomen dat de burgemeester hier
bevoegd is. Dit roept bij mij de vraag op wat onder de woorden "niet alleen"
moet worden verstaan. Betekent dit dat het bevoegd gezag – bijvoorbeeld
de burgemeester of eventueel de commissaris van de Koningin – gehouden
is instemming te vragen van het betreffende waterschap? Of zou er sprake kunnen
zijn van een bepaalde vorm van afstemming tussen het politiek bevoegde gezag
en het functioneel bestuur voordat tot het doorsteken van de dijk wordt gekomen?
Ligt in de opbouw van de volgorde van bestuurslagen ook de uitsluitende
beslissingsbevoegdheid bij het algemeen bestuur of de uitvoerder daarvan?De heer Van den Berg sprak ook nog over de beslissingsbevoegdheid over
de in aanmerking komende dijken. Hij heeft gesproken over de noodzaak dat
moet worden vastgesteld dat een dijk op het punt van bezwijken staat, opdat
andere maatregelen in hetzelfde stroomgebied kunnen worden genomen zoals het
doorsteken van andere dijken. Hij verwees terecht naar de discussie over de
noodoverloopgebieden. Eerst moet worden vastgesteld of een kering op bezwijken
staat. Voor een technische beoordeling daarvan lijkt het waterschap de eerst
aangewezen instantie. Daarna moet de conclusie worden getrokken of in dit
bijzondere geval een andere dijk moet worden doorgestoken. Is de algemeen
bestuurder – de burgemeester of de commissaris van de Koningin –
of de minister daarvoor de aangewezen persoon?Staatssecretaris J.M. de Vries:Mevrouw de voorzitter. Als de nood is aan de man, leert men pompen, is
een oud spreekwoord dat helaas ook vandaag de dag nog verrassend actueel is.
De gedachte achter een dergelijk spreekwoord komt soms ook op voor wetgeving
die tot doel heeft regels te geven voor de bescherming en beveiliging van
ons laag gelegen land. Soms is een dreigende of een werkelijke calamiteit
nodig om weer te beseffen dat de zorg voor de bewoonbaarheid van ons land
in brede zin, voortdurend aandacht vraagt, ook van de wetgever.Neem als voorbeeld de thans nog geldende paragraaf 17 van de Waterstaatswet
1900. Deze paragraaf dateert overigens niet, zoals de benaming van de wet
doet vermoeden, uit 1900. Paragraaf 17 betreffende het voorkomen en beperken
van overstromingen is in 1917 bij de Tweede Kamer ingediend. Aanleiding voor
die indiening was in belangrijke mate de watersnood van januari 1916 die in
het bijzonder Noord-Holland teisterde. De regering die destijds het wetsontwerp
aanhangig maakte, deelde daarbij mee dat zij mede vanwege de ramp de tot dan
toe bestaande bevoegdheden onvoldoende achtte voor geval van nood. Overigens
had de toenmalige staatscommissie – ingesteld in 1892 – reeds
in 1904 een wetsontwerp van vergelijkbare strekking aanbevolen.Een ander bekend voorbeeld is de Deltawet uit 1958 die volgde op de watersnoodramp
van 1953. Deze wet, die een uitstekende rol heeft gespeeld bij de beveiliging
van vooral Zuidwest-Nederland, is inmiddels bijna uitgewerkt. Nog een ander
voorbeeld, dat vanwege de tijdsperiode wellicht scherper op het netvlies staat,
betreft de wet die na de watersnood in 1995 tot stand is gebracht. Op dat
moment was plotsklaps behoefte aan bijzondere wetgeving op grond waarvan op
korte termijn de rivierdijken konden worden versterkt. Uit die behoefte is
de Deltawet grote rivieren tot stand gebracht. Onder de druk van de noodsituatie
waren ook op het terrein van wetgeving oplossingen mogelijk die tot dan toe
onmogelijk waren gebleken.Bij deze constatering mag de rol van de Kamer, en in het bijzonder van
het lid Van den Berg, niet onvermeld blijven. Ik constateer met veel waardering
dat hij binnen en buiten dit huis constant en structureel erop heeft gewezen
dat politieke prioriteit ten aanzien van waterstaatszorg nooit mag verslappen.
Ik wijs in dit verband nadrukkelijk op zijn woorden bij de behandeling in
de Tweede Kamer van zowel de Deltawet grote rivieren als de Wet op de waterkering.
Ik citeer graag een onderdeel van zijn betoog bij de behandeling van de Deltawet
grote rivieren op 29 maart 1995: "Een van onze problemen is – ik heb
dat vaker gezegd – dat de waterstaatszorg voortdurend te maken heeft
met een wisselende aandacht. Zijn er rampen of noodsituaties, dan heeft de
waterstaatszorg volop de aandacht en krijgt ze prioriteit. Zijn er een aantal
jaren geen calamiteiten, dan ebt die aandacht weer weg. Ook daarmee hebben
wij de laatste jaren duidelijk te maken gehad. Daar hebben wij nu toch weer
leergeld voor moeten betalen." Het is mij bekend dat de heer Van den Berg
deze visie ook in geschriften heeft neergelegd: in 1992 in de bundel Waterstaatswetgeving,
verleden, heden en toekomst, en onlangs nog in de "Teulingsbundel" onder de
titel Nood maakt wet. Naar mijn mening is het dan ook een groot gemis dat
een waterstaatsrechtsdeskundige, zoals de heer Van den Berg, de Kamer zal
verlaten. Ik kom op het voorstel van wet dat ter bespreking voorligt. Het is mij
een genoegen met de Kamer over dit onderwerp te spreken onder een gunstig
gesternte. In het voorstel wordt immers tamelijk doorwrocht en structureel
aandacht besteed aan de voorbereiding op en het optreden van gevaar bij waterstaatswerken,
zonder dat zich een dringende noodzaak heeft voorgedaan zoals het geval was
in 1916, 1953, 1993 en 1995. Ik noem een drietal essentialia van het wetsvoorstel
in het bijzonder. Ten eerste voorziet het voorstel niet alleen in het moderniseren
en actualiseren van bevoegdheden van met waterstaatszorg belaste bestuursorganen.
Uit het advies van de Staatscommissie voor de waterstaatswetgeving van januari
1998 blijkt wel dat er behoefte was aan terminologische modernisering. Ik
heb dat advies aan de Kamer gezonden. Ook de heer Van den Berg heeft voor
dat punt aandacht gevraagd bij de behandeling van de voornoemde Deltawet grote
rivieren. Ik ben met name positief over de regeling van de verplichtingen
van het waterstaatsgezag; de waterstaatszorg met betrekking tot buitengewone
omstandigheden is daarbij vooral gebaat. Die verplichtingen worden overigens
door waterschappen en provincies breed onderschreven en opgepakt. Ik doel
op de verplichtingen om calamiteitenplannen te maken, te oefenen en te evalueren.
Ook rampen van de laatste tijd, die niets met de waterstaatszorg te maken
hebben gehad, hebben dringend duidelijk gemaakt dat een overheidsorgaan zich
niet goed genoeg kan voorbereiden op mogelijke rampen.Ten tweede ben ik buitengewoon blij met de voorgestelde regeling waarmee
wordt bewerkstelligd dat overheidslichamen uit de functionele en algemene
kolom meer op de hoogte raken van elkaars plannen en meer samenwerken. Mede
daarom wordt voorzien in een wijziging van de Wet rampen en zware ongevallen.
In het bijzonder de ervaringen met extreme regen in 1998 en de daaruit voortvloeiende
evaluaties hebben ertoe bijgedragen dat vooral gemeenten en waterschappen
meer kennis en ervaring uitwisselen over het optreden tijdens rampen en zware
ongevallen, met een waterstaatkundige dimensie. In die zin past dit wetsvoorstel
uitstekend in de ontwikkeling, mede vormgegeven door de Unie
van waterschappen, en kan het zelfs een belangrijke stimulans zijn voor samenwerken.Ten derde wijs ik er graag op dat het wetsvoorstel meer dan tot nu toe
blijk geeft van een visie op waterbeheer die ook in wetgeving kan uitwerken.
In toenemende mate is sprake van verwevenheid tussen de beleidsterreinen waterkering,
waterkwantiteit en waterkwaliteit. Zeker bij waterstaatkundige calamiteiten
kan die verwevenheid zich voordoen. Het is mede daarom dat dit voorstel ziet
op zowel waterkeringzorg, waterkwantiteitzorg en waterkwaliteitzorg.De woordvoerders hebben nog een aantal specifieke vragen gesteld, waarop
ik thans wil ingaan. De vraag van de heer Van den Berg betrof de samenloop
van de bevoegdheid van het functioneel en algemeen bestuur ofwel van burgemeester
en dijkgraaf. Hoe verhoudt zich de bevoegdheid van het waterstaatsgezag ten
opzichte van die van de burgemeester op grond van de rampenwetgeving? Dit
wetsvoorstel brengt geen wijziging in de verhouding van bevoegdheden van de
dijkgraaf en de burgemeester. Die verhouding is uitvoerig beschreven en bediscussieerd
bij de totstandkoming van de Wet rampen en zware ongevallen, maar ook bijvoorbeeld
bij de Wet op de waterkering. In de praktijk levert een en ander weinig problemen
op.De verhouding is als volgt. Niet elke waterstaatkundige calamiteit in
de zin van dit wetsvoorstel is een ramp in de zin van de Wet rampen en zware
ongevallen. In de gevallen van waterstaatkundige calamiteit is het waterstaatsgezag
leidend als de calamiteit niet leidt tot rampen of zware ongevallen. Mocht
de waterstaatkundige calamiteit wel uitgroeien tot een ramp, dan heeft de
burgemeester het opperbevel. Dit blijkt uit de Wet rampen en zware ongevallen.
Dit was al zo en dit blijft zo. Doorgaans werkt dit prima. Doorgaans zal het
waterstaatsgezag een doorslaggevend advies kunnen geven: houdt de dijk het
of houdt hij het niet? Daaruit kan worden geconcludeerd of al dan niet op
een ramp wordt afgestevend. Daarbij komt dat een waterstaatkundige calamiteit
de gemeentegrenzen al snel overstijgt. Dan komt de commissaris van de Koningin
in beeld, die zowel op grond van de wetgeving inzake de waterstaat als op
grond van de wetgeving inzake rampen de bevoegdheden naar zich kan toetrekken.
Overigens zal dit wetsvoorstel de afstemming, ook van bevoegdheden tussen
gemeenten en waterschappen, aanzienlijk bevorderen. Zo moeten er plannen worden
opgesteld en naar elkaar toe worden gezonden en moet er gezamenlijk worden
geoefend.Voorts vroeg de heer Van den Berg wie er verantwoordelijk is voor de inschatting
of een dijk het begeeft. In de praktijk zal het altijd de dijkgraaf zijn die
een dringend advies geeft over de sterkte van de dijk. Het blijft de burgemeester
die gehouden is tot het geven van evacuatiebevelen.De heren Van den Berg en Herrebrugh refereerden aan de bevoegdheid van
waterstaatsgezag om noodoverloopgebieden aan te wijzen en in gebruik te stellen.
De vraag wie er bepaalt of een dijk wordt doorgestoken klinkt erg dramatisch.
In de praktijk komt het neer op de vraag: gebruiken wij de inlaat ter voorkoming
van erger? Het is het doel van de bevoegdheid van het waterstaatsgezag, zoals
gegeven in artikel 72, om het gevaar van waterstaatswerken af te wenden. Bij
het gebruikmaken van noodoverloopgebieden gaat het niet om het gevaar voor
een waterstaatswerk, maar om het gevaar voor het achterland. Bij noodoverloopgebieden
wil men juist de calamiteit en de ramp sturen door een waterstaatswerk te
openen of door te steken. De ingebruikstelling van een noodoverloopgebied
zal in de regel geschieden door het gezag genoemd in de Wet rampen en zware
ongevallen. Een bekend en redelijk recent voorbeeld is het doorsteken van
de Tussenklapperpolder in Groningen eind 1998, alwaar de commissaris van de
Koningin het voortouw heeft gehad. Wat het hoofdwatersysteem betreft, wachten
wij op de voorstellen van de commissie-Luteijn die, naar verwachting, eind
mei naar buiten zullen komen.De heer Van den Berg sprak over het belang van goede financiële afspraken
en vroeg of die afspraken nog moeten worden gemaakt. Dit wetsvoorstel leidt
niet tot financiële verplichtingen, lasten of afspraken. Dat is geen
zaak van deze wetgeving. Bij problemen wordt dit ad hoc bekeken. Als het gaat
om bergingsgebieden, retentiegebieden of het aanwijzen van noodoverloopgebieden,
zal het in mijn ogen noodzakelijk zijn dat er van tevoren duidelijke afspraken
liggen over hoe moet worden omgegaan bij het gebruik en bij het optreden van
eventuele schade.De heer Van den Berg sprak over het dijkleger, oftewel de persoonlijke
diensten. Een artikel dat tien jaar geleden nog bewust in de wet is opgenomen
hebben wij nu laten vervallen. De reden is dat de bepaling naar mijn mening
niet meer echt van deze tijd is. Zij was dat overigens ook in 1992 niet meer
helemaal. Toen was het kennelijk een zodanig grensgeval dat men heeft gedacht:
bij twijfel niet doen. Wij hebben nu minder twijfel en laten de bepaling vervallen.
Het handhaven ervan zou geschieden om redenen van traditie. Mij is bekend
dat een aantal waterschappen nog altijd gebruikmaakt van een dijkleger, een
aantal ingelanden dat jaarlijks wordt aangewezen om in geval van nood paraat
te zijn. Met deze mensen wordt in de regel ook jaarlijks geoefend. Daar is
niks mis mee. Het kan zelfs een voorbeeld zijn en onderdeel uitmaken van de
juiste voorbereiding op waterstaatkundige calamiteiten. Het kan een onderdeel
zijn van de oefening in het kader van een calamiteitenplan.Centraal dient de vraag te staan of voor het instellen en paraat houden
van een dergelijk dijkleger een wettelijke grondslag nodig is, die het mogelijk
maakt om van elke willekeurige ingeland medewerking te verlangen. Als een
waterschap heden ten dage nog steeds gebruikmaakt van een dijkleger, bestaat
dat toch voornamelijk uit een groep ambtenaren en bestuursleden van het waterschap,
al dan niet aangevuld met vrijwilligers. Voor een dergelijke praktijk van
vrijwilligheid is een vergaande, expliciete overheidsbevoegdheid niet nodig.Overigens is mij bekend dat veel waterschappen in het geheel geen behoefte
hebben aan een dijkleger en dat ook een beetje uit de tijd vinden. Naar de
mening van die waterschappen kan worden volstaan met de inzet van eigen materiaal
en deskundig opgeleide medewerkers, vaak aangevuld met personeel van bijvoorbeeld
aannemingsbedrijven, met welke bedrijven zogenaamde waakvlamovereenkomsten
zijn aangegaan door het waterschapsbestuur. Op basis van die overeen komsten kan worden voorzien in materiaal en menskracht.De heer Van den Berg heeft laten doorschemeren dat hij nog een amendement
overweegt. Voor de waterschappen die nog een dijkleger hebben is het niet
nodig. Hij zal de waterschappen die op een andere wijze een regeling hebben
getroffen niet echt een plezier doen.Ik heb enige tijd geleden de Commissie van advies inzake de waterstaatswetgeving
gevraagd mij te adviseren omtrent de mogelijkheid en wenselijkheid van verdere
integratie van de waterstaatswetgeving. De commissie zal mij begin mei van
advies dienen. Ik zal het advies naar de Kamer sturen.Er komt volgende maand een voorontwerp van wet tot herziening van de Wet
op de waterkering. Dat zal de inspraak ingaan naar de betrokken partners.De heer Van den Berg (SGP):Mevrouw de voorzitter. Ik dank de staatssecretaris voor haar antwoord
en voor de vriendelijke woorden die zij aan mijn adres heeft gesproken. Ik
waardeer dat. Niet alleen in deze periode maar ook in vorige periodes heb
ik veel genoegen aan mijn Kamerlidmaatschap beleefd bij het bevorderen van
een adequate waterstaatswetgeving. De waterschapszorg is volgens mij nog steeds
een hoeksteen van ons bestaan. In eerste termijn heb ik dat ook gezegd. Adequate
wetgeving op dit terrein is alleszins de moeite waard en zal dat in de toekomst
blijven.De bevoegdheidsafbakening bij calamiteiten is helder. De heer Herrebrugh
heeft ook gedoeld op cruciale momenten die zich voordoen, zoals de hoogwaterperiodes
in de achterliggende jaren in het rivierengebied. Toen was te merken dat er
een spanning ontstond wie waarvoor verantwoordelijk was. Dat wordt in de toekomst
niet minder. Ik heb daarom over de noodoverloopgebieden gesproken. Het kan
gaan voorkomen dat een conclusie over het al dan niet gevaar lopen van een
waterkering consequenties kan hebben op een heel andere plaats, in het gebied
van een ander waterschap, een andere gemeente of zelfs een andere provincie.
Daarmee wil ik zeggen dat het van uitermate groot belang is hoe dan de verhoudingen
en verantwoordelijkheden liggen. Daarom is er in dat soort situaties, zeker
als zij gemeentegrenzen overschrijden, een belangrijke rol voor de commissaris
van de Koningin. Met hem moet er dan contact zijn.In dat verband heb ik de financiële consequenties genoemd. Als gebieden
financiële nadelen lijden doordat ze onder water worden gezet ter wille
van een ander deel van het land, is het goed dat de financiële lijnen
helder zijn. Kan de staatssecretaris in het regeringsstandpunt over het advies
inzake deze materie op deze financiële aspecten ingaan? Wil zij er zo
nodig adequate regelingen voor treffen?Laten wij niet te lang discussiëren over het dijkleger. Voor mij
is het niet alleen traditie, hoewel ik aan tradities hecht en ze, zeker op
dit terrein, waardevol vind. Ik heb echt extreme noodsituaties bedoeld waarin
er weliswaar afspraken zijn met aannemers, maar waarin bijvoorbeeld een deel
van het waterschap al onder water staat en het terrein van die ene aannemer
met wie contracten zijn gesloten, niet meer bereikbaar is. Dan moet een ander
ingeschakeld worden en zo nodig verplicht worden om de nodige bijdrage te
leveren. Nogmaals, misschien loopt het allemaal vanzelf, maar de wetgeving
moet voor deze noodsituatie in elk geval een formele basis bieden. Men moet
in het genoemde geval geen opdracht van het waterschap kunnen weigeren, omdat
het niet in de wet staat. Ik hoop niet dat het gebeurt, maar het moet absoluut
waterdicht – dat is hier een passend beeld – geregeld zijn.De heer Herrebrugh (PvdA):De heer Van den Berg heeft in zijn eerste termijn nadrukkelijk de mogelijkheid
opengehouden om met een amendement te komen op dit punt. Ik wacht dat dus
even af.Hij spreekt nu over het dijkleger en heeft op emancipatorische wijze gezegd
dat mannen en vrouwen daarvoor kunnen worden opgeroepen. In de reactie op
de nota naar aanleiding van het verslag heeft hij materiaal genoemd. De staatssecretaris
heeft aangegeven dat voor bodemmaterialen, zoals zand, grond en stenen, een
beroep kan worden gedaan op artikel 65, eerste lid, van de Onteigeningswet,
waarin wordt bepaald dat materiaal onmiddellijk beschikbaar moet worden gesteld.
Geldt dat ook voor de benodigde machines en degenen die ze moeten bedienen?
Er bestaat naar mijn mening een essentieel verschil tussen het dijkleger in
de zin zoals door de heer Van den Berg verwoord, en de noodzakelijke verplichting
tot het beschikbaar stellen van materialen en materieel ter voldoening aan
het optreden bij een voorkomende noodsituatie.De heer Van den Berg (SGP):Ik heb dat in eerste termijn ook nadrukkelijk genoemd. Daar gaat het mij
meer om dan om die menskracht. Er is dan juist behoefte aan dat materieel.
De staatssecretaris zegt dat het in de praktijk vaak via afspraken gebeurt,
maar dat kan op zo'n moment net niet werken. Dan heb je ander materieel nodig,
waarover het waterschap zelf niet beschikt of dat de betreffende aannemer
met wie er afspraken zijn, op dat moment daar niet heeft of er niet kan komen
door welke oorzaak ook. Misschien staat het gebied al onder water. Ik heb
het begrip "dijkleger" heel ruim genomen. De bepaling in de Waterschapswet
slaat zowel op de personele inzet als de inzet van materiaal en materieel.
Mijn vraag was gericht op de brede problematiek. Ik blijf daarmee zitten.
Ik krijg daarop nog graag antwoord.Ik dank de staatssecretaris voor haar toezegging op het gebied van de
wetgeving.Ik heb nog geen reactie gekregen op mijn slotopmerking, die enigszins
terzijde werd gemaakt, dat het niet behandelen van de notitie over de financiering
van de waterkeringen niet tot gevolg mag hebben dat een vertraging in de dijkversterking
ontstaat. Dat zou uitermate onwenselijk zijn.Staatssecretaris J.M. de Vries:Voorzitter. Ik was de vraag over de financiering van de primaire waterkering
inderdaad vergeten. Wij werken langs het voorstel dat wij bij uw Kamer hebben
gelegd. Wij hadden de indruk dat er bij uw Kamer geen verschil van mening
over het voorstel was. Er is ook geen verschil van mening tussen de departementen,
het IPO en de Unie. Er is nog wel een verschil van mening dat ik hopelijk
voor de zomer met de nieuwe Kamer kan oplossen. De vraag is
wat wij na 2015, als de leningen voor het Deltaplan grote rivieren zijn afgelost,
met het geld doen. Daarover is onenigheid tussen de provincies en het Rijk.
Dat punt moet nog worden opgelost. Als ik niet verder had gekund, had ik afgelopen
week wel bij u aan de bel getrokken om het alsnog deze week te behandelen.Ik kom bij de bevoegdheidsverdeling. Noodoverloopgebieden zijn een soort
airbags, grotere gebieden in een zeer uitzonderlijke omstandigheid. Ze zullen
gemeenteoverstijgend zijn, waarbij de commissaris van de Koningin het voortouw
zal hebben. Misschien komt er een noodoverloopgebied rond de grote rivieren
dat twee provincies betreft. Dat weet ik nog niet; ik wacht de adviezen van
de commissie-Luteijn en de uiteindelijke besluitvorming rond de streek- en
bestemmingsplannen af. In een dergelijk gebied zullen twee commissarissen
der Koningin op grond van de informatie die zij krijgen van het functioneel
bestuur dat dijken het dreigen te begeven op plaatsen waar overstroming niet
gewenst is vanwege het gevaar voor mensen en vanwege enorme schade, besluiten
dat het hoogwater afgetopt moet worden door via kunstmatige inlaten een noodoverloopgebied
gecontroleerd te laten overstromen. Dan is het de verantwoordelijkheid van
de commissaris of commissarissen van de Koningin tegen het functioneel bestuur,
dat de commissaris of commissarissen van de Koningin op de hoogte moet houden,
te zeggen: het gaat erom spannen, ook u moet zich nu voorbereiden op een evacuatie,
het in veiligheid brengen van materiaal of anderszins, omdat wij mogelijk
het noodoverloopgebied moeten gebruiken.Ik heb in eerste termijn al gezegd dat bij het aanwijzen van dergelijke
gebieden van te voren duidelijk is wat de financiële implicaties zijn
voor de mensen die in dat gebied hun bedrijf of hun huis hebben. Het kan niet
de bedoeling zijn dat mensen in zo'n gebied minder veiligheid hebben dan anderen.
Iedere Nederlander heeft recht op de veiligheid in zijn gebied zoals wij volgens
de wet hebben vastgesteld. Ik heb het gevoel dat de commissie-Luteijn daarover
aanbevelingen zal doen, die wij nader zullen uitwerken. Ik denk niet dat ik
mij nog een oordeel vorm. Het is wel de bedoeling dat het advies van de commissie-Luteijn
gaat meelopen met de startnotitie Ruimte voor de rivier, zodat iedereen zich
in die samenhang een oordeel kan vormen. Het uiteindelijke oordeel komt evenwel
dit najaar. Dan is het toch aan het nieuwe kabinet om daarover knopen door
te hakken, gezien de positie en de tijd van het jaar waarin ik mij bevind.Ik kom bij het dijkleger. Het is altijd mogelijk dat je overeenkomsten
hebt met aannemers en dat je ergens extra zand hebt om gaten te dichten of
zandzakken te vullen, maar dat die plek overstroomt. Het lijkt mij dat een
waterschap er toch over nadenkt dat het op meer plaatsen kan gebeuren en dat
men niet alles op een plaats concentreert of alle mensen uit een gebied geconcentreerd
inzet. Dat zou betekenen dat sommigen niet meer kunnen worden ingezet omdat
zijzelf in problemen zijn en sommige materialen niet meer op een andere plaats
kunnen worden gebruikt. Het belang van de evaluatie van het oefenen met rampenplannen
is zichtbaar: wat gebeurt er? Het vreselijkst denkbare is dat een hele dijk
over kilometers doorbreekt en dat zo'n gebied in een paar uur helemaal overstroomd
is. Zo kunnen wij allerlei scenario's bedenken, maar dat lijkt mij meer iets
voor televisie dan realiteit. Ik denk dat een goed waterschapsbestuur met
de verschillende lokaties rekening houdt en ervoor zorgt dat zijn menskracht
en materieel gespreid zijn. Het materieel kan overigens niet worden gevorderd;
de grondstof wel. Daarvoor zijn overeenkomsten met aannemers afgesloten. In
geval van nood kunnen de aannemers die dus leveren. Dat zou dan op verschillende
plaatsen moeten kunnen. Daarnaast kan het eigen materieel zijn, maar dat staat,
als het goed is, ook niet allemaal op een plek, want dat heeft het risico
dat, als de nood aan de man komt, het niet meer beschikbaar is.De algemene beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik stel voor, aanstaande donderdag te stemmen over het wetsvoorstelDaartoe wordt besloten.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.Voorzitter: Weisglas 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20012002-4610-4616.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl