Behandeling van het wetsvoorstel: Goedkeuring van de opzegging van het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk Marokko, en het op 3 november 1972 te Rabat ondertekende Administratief Akkoord betreffende de wijze van toepassing van het Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Konink rijk Marokko, met overgangsvoorziening (Wet sociale zekerheidsrelatie Marokko) (28275)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2001-2002, pag. 1605-1615

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

10-07-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

nr. 33, pagina 1605-1615

25-06-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28275Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Presentie en opening (dinsdag 25 juni 2002)Pagina 1589-1589
Behandeling van het wetsvoorstel: Wijziging van het Wetboek van Strafvordering, het Wetboek van Strafrecht en de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen strekkende tot het verruimen van de bevoegdheid van de politierechter en de enkelvoudige kamer in hoger beroep (verruiming bevoegdheid enkelvoudige kamers) (28215)Pagina 1625-1633
Lijst van besluiten (dinsdag 25 juni 2002)Pagina 1649-1649
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel: Wijziging van het Wetboek van Strafvordering, het Wetboek van Strafrecht en de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen strekkende tot het verruimen van de bevoegdheid van de politierechter en de enkelvoudige kamer in hoger beroep (verruiming bevoegdheid enkelvoudige kamers) (28215)Pagina 1644-1649
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel: Wijziging van de Wet luchtvaart inzake de inrichting en het gebruik van de luchthaven Schiphol (27603),van:de motie-Baarda c.s. over gelijkwaardigheid met het stelsel van de PKB Schiphol (27603, nr. 88k)Pagina 1615-1625
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Wet luchtvaart inzake de inrichting en het gebruik van de luchthaven Schiphol (27603)Pagina 1589-1605
Behandeling van het wetsvoorstel: Wet op het BTW-compensatiefonds (27293)Pagina 1633-1644
Behandeling van het wetsvoorstel: Goedkeuring van de opzegging van het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk Marokko, en het op 3 november 1972 te Rabat ondertekende Administratief Akkoord betreffende de wijze van toepassing van het Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Konink rijk Marokko, met overgangsvoorziening (Wet sociale zekerheidsrelatie Marokko) (28275)Pagina 1605-1615
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wet inzake de geldtransactiekantoren (28229); - het wetsvoorstel Wijziging van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2002 (wijziging samenhangende met de Voorjaarsnota) (28300); - het wetsvoorstel Wijziging van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Economische Zaken (XIII) voor het jaar 2002 (wijziging samenhangende met de Voorjaarsnota) (28305) en één ander wetsvoorstelPagina 1589-1589

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van het wetsvoorstel: Goedkeuring
van de opzegging van het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende Algemeen
Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en
het Koninkrijk Marokko, en het op 3 november 1972 te Rabat ondertekende Administratief
Akkoord betreffende de wijze van toepassing van het Algemeen Verdrag inzake
sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Konink rijk Marokko, met overgangsvoorziening (Wet sociale zekerheidsrelatie
Marokko) (28275).De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.De voorzitter:Ik heet de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid van harte welkom.De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Van Leeuwen (CDA):Voorzitter. De behandeling van dit wetsvoorstel vindt plaats onder andere
omstandigheden dan ten tijde van de behandeling in de Tweede Kamer. Immers,
toen was er nog geen sprake van overeenstemming tussen Nederland en Marokko
over de controle op de vermogens in het kader van de ABW. Teneinde de druk
op de ketel te houden heeft de Tweede Kamer in meerderheid toen voor het voorliggende
wetsvoorstel gestemd. De situatie is sedertdien echter fundamenteel gewijzigd.
Ambtelijke delegaties van Marokko en Nederland hebben immers op 13 en 14 mei
jl. een overeenkomst ondertekend waarin is afgesproken dat Nederlandse ambtenaren
op bijstandsfraude in Marokko mogen controleren. In de Volkskrant van 15 mei
2002 lees ik een uitspraak van de woordvoerder van Sociale Zaken: "Dit is
echt een doorbraak. Als het verdrag op tijd komt, kan de export van kinderbijslag
doorgaan." Het gaat dus nu alleen nog om de tijdige ondertekening en ratificatie
en dat terwijl ook Nederland vaak royaal de tijd neemt om de noodzakelijke
goedkeuring te verkrijgen.Bij brief van 21 mei jl. deelt de minister mede dat het resultaat recht
doet aan de door de Nederlandse regering geformuleerde uitgangspunten inzake
de uitvoering van vermogensverificaties in het kader van de ABW. In de nadere
memorie van antwoord wordt vervolgens gesteld dat het nieuwe tot stand gebrachte
wijzigingsverdrag naar verwachting nog deze maand wordt getekend.Voorzitter: BaardaMevrouw Van Leeuwen (CDA):Voorzitter. De CDA-fractie is er dan ook bepaald niet gelukkig mee dat
dit wetsvoorstel nu nog moet worden behandeld in het kader van eerder gedane
toezeggingen. Waarmee zijn wij nu in feite bezig? Een wetsvoorstel als pressiemiddel
terwijl de afronding zo nabij is, is geen bewijs van vertrouwen aan Nederlandse
zijde en is ook overigens riskant. Verdraagt het zich bijvoorbeeld wel met
beginselen van behoorlijk bestuur en met internationale verdragen? Het kan
zeker ook niet door de beugel als het eenzijdig op één land
betrekking heeft en niet gelijktijdig op andere landen onder gelijke omstandigheden.
Bovendien leveren de internationaal-rechtelijke aspecten nog steeds de nodige
vragen op. Het is voor de CDA-fractie dan ook geen gedane zaak en het is ook
geen walk-over voor de minister. Daarvoor is ook de beantwoording van de gestelde
vragen soms veel te vaag, terwijl lastige vragen ook in tweede termijn onbeantwoord
bleven.Allereerst willen wij kort ingaan op de achtergronden en de feitelijke
situatie. Op grond van de Wet beperking export uitkeringen (BEU) van 27 mei
1999 moet er met elk land waarnaar uitkeringen worden geëxporteerd, een
verdrag worden gesloten dat voorziet in waarborgen voor de rechtmatigheid
van uitkeringen, wil er met ingang van 1 januari 2003 nog sprake kunnen zijn
van export van uitkeringen, dat wil zeggen van de sociale verzekeringsuitkeringen
en de kinderbijslag. Het gaat dus om zogeheten handhavingsverdragen. Uiteraard
voldeed het "moederverdrag" met Marokko van 1972 hieraan niet. In het getekende
Wijzigingsverdrag 2000 van 22 juni 2000 is een en ander echter wel op afdoende
wijze geregeld, terwijl er verder geen klachten zijn over de handhaving van
de in de Wet BEU genoemde verzekeringen.Het kabinet geeft toe dat tijdens de onderhandelingen over het Wijzigingsverdrag
2000 met geen woord is gesproken over de uitbreiding van de controlemogelijkheden
met bevoegdheden ten aanzien van de ABW. Sterker nog, de controle van gegevens
ten behoeve van de uitvoering van de ABW is tijdens de behandeling van de
Wet BEU eveneens niet aan de orde geweest. Het is zelfs zeer de vraag of de
handhavingsverdragen in die zin kunnen worden aangepast zonder wijziging van
de Wet beperking export uitkeringen zelf. In deze wet wordt immers uitsluitend
gesproken over een uitsluitingsgrond in de ZW, de WAO, de WAZ, de AOW (toeslagen),
de ANW en de AKW. De ABW is hier zeer bewust buiten gehouden. Wil de minister
op deze vraag nadrukkelijk ingaan?Het antwoord op deze vraag is ook zeer bepalend in verband met de nu voorgestane
integrale benadering. De integrale benadering, dat wil zeggen de koppeling
van sociale verzekeringsuitkeringen én sociale bijstand in één
handhavingsverdrag, kwam eerst aan de orde nadat zich problemen voordeden
rond het vermogensonderzoek in Marokko. Tot projectcontrole op vermogen is
eerst in december 2000 besloten en er bleek al snel van Nederlandse zijde
behoefte om met Marokko tot afspraken te komen over in Marokko uit te voeren
verificaties in het kader van de ABW, waartoe op 8 mei 2001 op ambtelijk niveau
een akkoord is gesloten. Dit akkoord nu werd door Marokko ontdoken en hierna
in feite verbroken. Uiteraard is dit een foute zaak en Nederland kan en mag
dit niet nemen. De schending van de afspraken werd echter door Nederland aangegrepen
om een totaal gewijzigd beleid in te zetten: de zojuist genoemde integrale
benadering. Ter toelichting wordt slechts volstaan met de constatering, dat
deze noodzaak eerder nog niet aan de orde was.De principiële vraag is echter of het dan niet van het begin af aan
aan de orde had moeten komen en met het parlement had moeten worden besproken.
In ieder geval zal dit gekoppelde handhavingsverdrag, indien aanvaard, dan
voor alle landen waarmede verdragen moeten worden gesloten, moeten gaan gelden;
dit in overeenstemming met de, zo nodig, aangepaste Wet BEU. Het gaat, wat
de CDA-fractie betreft, dan ook niet om de vraag of de wijze van uitvoering
van de controles voor sociale verzekeringsuitkeringen en de sociale bijstand
niet dezelfde mag zijn. Dat mag van ons. Het gaat ons om de koppeling als
zodanig, de gelijke behandeling en de gevolgde procedure. Het kabinet heeft,
wat de procedure betreft, metterdaad geblunderd en op grond hiervan past zeker
enige bescheidenheid ten aanzien van de verdragslanden. Daar kunnen wij dus
kort over zijn: het kwaad is geschied! Met de integrale benadering heeft de minister ons in een moeilijk parket
gebracht. Zonder behoorlijk overleg is besloten, met betrekking tot de inhoud
van de handhavingsverdragen geen onderscheid meer te maken tussen sociale
verzekeringen en de sociale bijstand. Wij achten dit principieel en praktisch
niet juist en willen er met nadruk op wijzen dat hiermede toch een ruimere
uitleg wordt gegeven aan de definitie "sociale zekerheid" dan bijvoorbeeld
in het sociale verzekeringsverdrag. Ook artikel 65, eerste lid, van het Associatieverdrag
kent een begrenzing tot de sociale verzekeringen. De CDA-fractie herhaalt
dat hierdoor, wanneer wij dit wetsvoorstel steunen, nu en in de toekomst mensen
op oneigenlijke gronden kunnen worden getroffen. Mensen die part noch deel
hebben aan de oorzaken van dit gewijzigde beleid.Bovendien is bij de sociale bijstand in het geheel geen sprake van export
van uitkeringen. Het gaat om een onderdeel, de vermogenstoets, in het kader
van een ordentelijke procedure bij een bijstandsaanvrage in Nederland. Dat
betreft een bijstandsaanvrage van Marokkanen die in Nederland verblijven.
Ligt vast dat de bijstandsaanvragers altijd is gewezen op de procedures rond
het eigen vermogen? Verificatie mijnerzijds heeft opgeleverd dat hier op zijn
minst sprake is van gerede twijfel. Ik krijg gaarne een reactie van de minister.In de stukken komt het vermogensonderzoek in Marokko bovendien wel erg
geïsoleerd in beeld. Ik krijg gaarne een nadere uiteenzetting terzake.Voorts staat vast dat in het kader van de EEG-verordening nr. 1408/71
bijstand expliciet is uitgesloten van de materiële werkingssfeer. Het
is uiteraard het goed recht van het kabinet om, zoals in de memorie van antwoord
wordt gesteld, met landen van de EU/EER op bilateraal niveau handhavingsafspraken
te maken die zowel slaan op de sociale verzekeringen als op de bijstand. Maar
zal er dan geen sprake moeten zijn van aanpassing van genoemde verordening?
Zal er bovendien dan nog niet minder van de handhaving terechtkomen in deze
landen dan nu reeds het geval is?Dan kom ik op de gelijke behandeling van de diverse verdragslanden. Ook
voor de landen buiten de EU/EER gold tot dusverre dat de bijstand was uitgesloten
van de materiële werkingssfeer. In de memorie van antwoord wordt gesteld,
dat bij alle nog nieuw te sluiten verdragen in het kader van de Wet beperking
export uitkeringen naast de handhavingsafspraken omtrent sociale verzekeringen
tevens een handhavingsparagraaf voor de bijstand zal worden opgenomen. Voor
slechts drie landen is dit tot nu toe het geval, althans voorzover ik uit
de stukken heb kunnen opmaken die mij ter beschikking zijn gesteld. Edoch,
de passage die hierop volgt, geeft aan dat er wel terdege sprake kan en zal
zijn van ongelijke behandeling. Ik citeer: "Door de fase waarin het proces
van onderhandelingen met Turkije en Suriname verkeerde over de handhavingsverdragen
in het kader van de eerdergenoemde Wet BEU, zal met die landen een proces
worden gestart tot het sluiten van een afzonderlijk protocol met hetzelfde
oogmerk." Alleen al het tempoverschil is hier betekenisvol. Met Turkije en
Suriname moet het proces nog worden gestart. Wij komen hierop nog terug. Al
is met Turkije reeds in het verdere verleden een sociaal verzekeringsverdrag
gesloten – dat was met Marokko ook zo, namelijk in 1972 – dit
land heeft zeker geen smetteloos verleden! Denk maar aan de fraude met de
kinderbijslag.Verder kan de CDA-fractie uiteraard geen genoegen nemen met het antwoord
terzake van landen waarmede reeds een handhavingsverdrag is gesloten, namelijk
dat het regelen van de handhaving van de bijstandsuitkeringen bij een eerstvolgende
verdragswijziging zal worden meegenomen. Kijk maar eens naar de tijdperken
tussen de verschillende wijzigingen van de verdragen. De leden van onze fractie
hadden gevraagd naar een overzicht van deze landen, maar hebben dat niet gekregen,
ook niet in de nadere memorie van antwoord, hetgeen op zich al als een verontrustend
signaal kan worden gezien. Na alle ophef rond Marokko kan en mag deze aanpassing
niet op de lange baan worden geschoven. Onmiddellijke actie lijkt geboden.
Ook op dit punt is een duidelijke stellingname van de minister noodzakelijk.Een ander punt betreft de gang van zaken rond de goedkeuring van het reeds
op 22 juni 2000 getekende Wijzigingsverdrag 2000 met Marokko. Waarom is hierna
niet onmiddellijk de goedkeuringsprocedure gestart? Immers, toen was er nog
geen enkele sprake van moeilijkheden met Marokko over een niet onder het Wijzigingsverdrag
2000 vallende kwestie, namelijk de controle op de vermogens in het kader van
de ABW. In feite anderhalf jaar later kwamen deze moeilijkheden voor het eerst
in beeld. Vanuit het standpunt van het kabinet gezien, was het vanaf dat moment
begrijpelijk dat het kabinet het Wijzigingsverdrag 2000 niet meer ter goedkeuring
voorlegde aan het parlement. Het had echter voor de hand gelegen, dat de goedkeuringsprocedure
ruim voordien zou zijn ingezet en het parlement hierover reeds had gesproken.
Er wordt nu gewerkt met de voorlopige toepassing van de exportbepaling. Hiermede
wordt beoogd om belanghebbenden zo spoedig mogelijk te laten profiteren van
het feit, dat met de desbetreffende landen handhavingsverdragen zijn gesloten.
Voor de export van hun uitkering behoeven zij dan niet te wachten tot de formele
inwerkingtreding van deze verdragen, die soms lange tijd kan vergen, zo lezen
wij. Kan de minister ons terzake meer inzicht geven?Dit brengt ons ook even bij de evaluatie van de Wet BEU. Sedert donderdagmiddag
jl. beschikken wij dankzij alle inspanningen van het CIP – dat mag in
dit huis wel eens worden gezegd – over het evaluatieverslag Wet beperking
export uitkeringen. Hierin is uiteraard de stand van zaken rond de verdragen
opgenomen. Het was bekend en dat staat ook in de samenvatting vermeld, dat
er gezien het grote aantal exportlanden (136) prioriteiten moesten worden
gesteld. De eerste prioriteit genietende tien landen zijn landen waarin een
groot aantal uitkeringsgerechtigden woont of waarvan het parlement heeft aangegeven
dat deze landen prioriteit genieten. Daarbij behoren in ieder geval ook Turkije
en Suriname. Dat betekent dat in de gedachtegang van het kabinet ook met Suriname
reeds een handhavingsverdrag, inclusief een bijstandsparagraaf, had moeten
zijn gesloten. In de nadere memorie van antwoord lezen wij echter het volgende.
Helaas moet er nu uitvoerig worden geciteerd: "Voorzover het landen betreft
waar Nederland er belang bij heeft om vermogensverificaties
te doen uitvoeren in verband met de bijstandsuitkeringen, zoals in Turkije
en Suriname, acht het kabinet het vanuit een oogpunt van zorgvuldigheid wenselijk
dit zo snel mogelijk verdragsrechtelijk vast te leggen. Met Suriname zou dit
kunnen gebeuren in de vorm van een wijziging van het handhavingsverdrag in
het kader van de Wet beperking export uitkeringen. Met Turkije, waarmede reeds
in het verdere verleden een socialezekerheidsverdrag is gesloten, zou kunnen
worden gekozen voor een bijstandsprotocol dat een integrerend onderdeel van
het genoemde verdrag uitmaakt. In alle gevallen geldt echter dat de inhoud
en vorm van de verdragsrechtelijke afspraken over de vermogensverificaties
onderwerp zijn van onderhandelingen."Ik stel enkele harde vragen. Waarom zijn met deze prioriteit genietende
landen sedert december 2000 nog geen duidelijke afspraken gemaakt? Dit is
toch ook van Marokko geëist? Zijn er ook hier moeilijkheden en beoogt
het voorliggende wetsvoorstel ook voor deze landen een waarschuwing te zijn?
Of is hier toch sprake van "gelijke monniken, maar ongelijke kappen"? Deze
schijn wordt in ieder geval wel gewekt, zeker nu wij ook op de valreep kennis
hebben kunnen nemen van de zeer onlangs ingediende wetsontwerpen inzake de
export en handhaving van sociale verzekeringsuitkeringen met Suriname en van
het Aanvullend Verdrag en het Administratief Akkoord van 6 januari 2000 met
Turkije. Hiermede wordt toch bevestigd dat er nog geen sprake is van inpassing
in de handhavingsverdragen van de afspraken over de vermogensverificaties
in het kader van de ABW. Of hebben wij het wellicht verkeerd begrepen?Uit deze evaluatie is voorts duidelijk geworden, dat ook elders de nodige
zorgen bestaan met betrekking tot de handhaving, bijvoorbeeld in de landen
van de EU/EER. Dat zijn mogelijk grotere zorgen dan over de landen daarbuiten.De datum van 1 januari 2003 komt echter steeds dichterbij. De verwachting
is dat dan nog niet met alle landen een verdrag zal zijn afgesloten en dat
dan in 2.700 gevallen sprake zou zijn van exportbeperking. Hierover komen
wij, naar ik aanneem eerst de Tweede Kamer, ongetwijfeld later nog te spreken.
Maar het is nu wel van belang dat met deze landen nu handhavingsafspraken
worden gemaakt in de vereiste vorm. Om hoeveel landen gaat het dan en kunnen
wij dát overzicht alsnog krijgen?Het gaat ons er voorts ook om, dat tijdens de discussie over deze evaluatie
in de Tweede Kamer ook is gesproken over een tussenmogelijkheid. Ik citeer
de staatssecretaris: "Ten slotte om een soort tussenmogelijkheid te hebben
is het wenselijk om in de nationale sociale zekerheidswetten op te nemen,
dat in dit soort gevallen – het ging om het niet nakomen van de verplichtingen
door de gesprekspartners – een tijdelijke stopzetting van de uitkering
mogelijk is." Waarom wordt dan een opschorting zo rigoureus van de hand gewezen?
Dit is in feite toch niet anders dan een tijdelijke stopzetting?Dit hele verhaal had ik nodig om ook te kunnen ingaan op de internationaal-rechtelijke
aspecten. In de nadere memorie van antwoord wekt de minister door de beantwoording
van de gevraagde reactie op de notitie van prof. Groenendijk de indruk, dat
het laatste woord maar heel snel door het Europees Hof van Justitie moet worden
gesproken. Ik kan het helaas niet anders zeggen. In ieder geval heeft deze
beantwoording ons gestoord. Ingaan op argumenten vanuit het veld lijkt ons
niet alleen in het kader van vernieuwing maar altijd een eerste vereiste.Inzake de vraag of artikel 65, lid 4, van het Associatieverdrag rechtstreekse
werking heeft, hinkt de regering op twee gedachten. In de memorie van antwoord
heet het nog, dat lid 4 slechts ziet op deviezenbeperkingen en geen exportverplichting
bevat. In de nadere memorie zit de minister geheel op de lijn dat de bepaling
wel een exportverplichting bevat. Vervolgens zoekt de minister zijn toevlucht
of, beter gezegd, een uitvlucht in twee juridisch getinte argumenten. Enerzijds
is dat het argument dat deze bepaling niet van toepassing is op kinderbijslag
en ziekte- c.q. arbeidsongeschiktheidsuitkeringen en er dus voor die categorieën
geen exportverplichting bestaat. Anderzijds is dat het argument, dat voor
de toepassing van artikel 65, lid 4, uitvoeringsregelingen nodig zijn als
bedoeld in artikel 67, zodat om die reden geen sprake is van rechtstreekse
werking, ook niet voor bijvoorbeeld de wél in lid 4 genoemde pensioenen.
Daaraan voegt de minister, tamelijk arrogant, toe, dat het niet nodig is dieper
in te gaan op de grondige reactie van prof. Groenendijk op de memorie van
antwoord, omdat juristen hier kennelijk over van mening verschillen. Daar
sloeg ook mijn eerdere opmerking op.Zo ingewikkeld is het juridisch echter helemaal niet. Zelfs als niet-jurist
kan ik het ook nog goed volgen. Om te beginnen staat het argument van de ontbrekende
uitvoeringshandelingen een rechtstreekse werking niet in de weg. Zelfs aan
niet-juristen is dat met een eenvoudig voorbeeld duidelijk te maken. Artikel
8 van de Grondwet luidt: "Het recht tot vereniging wordt erkend. Bij de wet
kan dit recht worden beperkt in het belang van de openbare orde." De minister
zal toch niet willen volhouden, dat het recht op vereniging niet bij de rechter
kan worden ingeroepen zolang die in de tweede zin genoemde wet nog niet is
ingevoerd? Zelfs als wij de minister volgen in zijn stelling dat lid 4 van
artikel 65 geen exportverplichting bevat maar een deviezenregeling is, is
daarmee niet gezegd dat er dus geen exportverplichting bestaat. Integendeel!
Essentieel is in lid 1 het verbod op discriminatie wegens nationaliteit. Indien
Nederland aan Nederlanders, Duitsers, Algerijnen of Tsjechen wel de mogelijkheid
biedt om pensioenen of kinderbijslag of een arbeidsongeschiktheidsuitkering
uit te voeren, dan brengt artikel 65, lid 1, van het Associatieverdrag met
Marokko met zich mee, dat Marokkanen dat recht niet door Nederland mag worden
ontzegd. En de rechtstreekse werking van artikel 65, lid 1, is in een reeks
van arresten door het Hof van Justitie, nota bene naar aanleiding van enkele
Nederlandse zaken, luid en duidelijk bepaald. In deze visie, voortbouwend
op de redenering van de minister zelf, maakt het ook niet uit of het om een
uitkering gaat die genoemd is in lid 4. Dat roept dan wellicht de juridisch-technische
vraag op, waarom lid 4 is opgenomen. De verklaring kan worden gevonden in
de aard van de uitkeringen die in lid 4 worden genoemd. Dat zijn uitkeringen
waarbij eerder te verwachten valt dat de Marokkaanse werknemer naar zijn vaderland
terugkeert en niet meer aan arbeidsproces in de EU deelneemt. De minister
zou dus wel eens gelijk kunnen hebben met de stelling dat lid 4 vooral de
bedoeling had om buiten twijfel te stellen, dat de export van deze uitkeringen
niet door de deviezenregeling beperkt mocht worden. Dat geef ik hem dus toe.
Maar dat onderstreept juist het beginsel van exporteerbaarheid dat uit het
non-discriminatieverbod van lid 1 voortvloeit en dat ook geldt voor de uitkeringen
die niet in lid 4 zijn genoemd.Het zal de minister duidelijk zijn dat op grond van de tot dusverre aangevoerde
argumenten van de zijde van de minister de CDA-fractie het wetsvoorstel vooralsnog
niet zal kunnen steunen.Mevrouw Jaarsma (PvdA):Mijnheer de voorzitter. Voor ik aan de behandeling van dit wetsvoorstel
begin, wil ik nog eens benadrukken dat mijn fractie absoluut van mening is
dat handhaafbaarheid van sociale voorzieningsregelingen ten behoeve van in
ons land verblijvende buitenlanders moet zijn verzekerd. Ook in de schriftelijke
voorbereiding hebben wij dit herhaaldelijk naar voren gebracht. Daarover kan
dus geen misverstand bestaan.Het wetsvoorstel dat wij thans behandelen, heeft een enigszins misleidende
citeertitel, namelijk: Wet sociale zekerheidsrelatie Marokko. Je denkt dan:
ons wordt goedkeuring gevraagd voor een verdrag dat de sociale zekerheidsrelatie
met Marokko regelt. Maar niets is minder waar. Het verzoek dat aan ons wordt
voorgelegd, luidt: Vind het goed dat wij, het kabinet, het verdrag met Marokko
opzeggen. En in feite luidt de vraag: Vind het goed dat wij het verdrag opzeggen
om Marokko te dwingen de verificatie van de uitvoering van de Algemene bijstandswet
in het verdrag op te nemen. En die vraag stelt mijn fractie voor problemen.
Dat is onder meer het geval, omdat dit demissionaire kabinet in feite een
vrijbrief vraagt voor het volgende kabinet om naar goeddunken een verdrag
op te zeggen waardoor volstrekt andere Marokkaanse burgers worden getroffen
dan degenen bij wie de handhaafbaarheid van de bijstandswet aan de orde is.Ik loop de problemen langs. Ik zal daarbij tevens een tamelijk groot aantal
vragen herhalen waarop wij ook in de nadere memorie van antwoord geen antwoord
hebben gekregen. Een eerste punt betreft de procesgang. In het begin was er
alleen sprake van een conflict met Marokko met betrekking tot de verificatie
van vermogen in verband met een bijstandsuitkering. Let wel, ik bagatelliseer
dat conflict niet, want mijn fractie hecht zeer aan deugdelijke naleving van
de bijstandswet. Dat geldt overigens niet alleen waar het Marokkanen betreft,
maar ook ten aanzien van andere ingezetenen, zoals dat Nederlandse echtpaar
dat erin slaagde 28 jaar oneigenlijk gebruik te maken van deze sociale voorziening.
Ik stel vast: er was een conflict over de bijstandswet en géén
conflict over het verdrag waarvan wij de opzegging thans bespreken. De poging
om dat bijstandsconflict op te lossen in een afzonderlijk akkoord van 8 mei
2001 leed schipbreuk, omdat de Marokkaanse autoriteiten zich er niet aan bleken
te houden. Pas daarna heeft het kabinet het inmiddels aan de Wet beperking
export uitkeringen aangepaste socialezekerheidsverdrag van 1972 uit de kast
getrokken en het als drukmiddel gebruikt door te dreigen met opzegging. Er
was geen geschil meer ten aanzien van het onderhavige verdrag. Als dat wel
zo was geweest, dan had immers artikel 34 van het verdrag in werking moeten
treden. Er zou dan een scheidsrechterlijke commissie een niet voor beroep
vatbare uitspraak hebben moeten doen. Dat alles gebeurde niet. Er werd direct
uitgeweken naar het opzeggingsartikel.In de nadere memorie van antwoord lezen wij dat het kabinet vindt dat
het in deze kwestie "weloverwogen, zorgvuldig en gefaseerd" heeft gehandeld.
Dat is kennelijk het antwoord op onze vraag, hoe het kabinet zelf oordeelt
over het opzeggen van een verdrag dat met de materie waarover een geschil
is gerezen niets van doen heeft. Het doet mij denken aan mijn jeugd: dreigen
iemands pop kapot te maken als je niet op zijn of haar step mocht. Een beetje
opvoeder corrigeert zulk gedrag. Hoe dan ook, ik wil graag nog een beschouwing
van de minister horen, ook in het licht van de geest van het Verdrag van Wenen
inzake het verdragenrecht. Weliswaar slaat artikel 51 van dat verdrag inzake
dwang niet letterlijk op de situatie, maar dreigen met een sanctie in de vorm
van het opzeggen van een verdrag dat met het conflict niet van doen heeft,
lijkt wel erg veel op dwang.Ik kom aan ons tweede probleem. Dat betreft de vraag, sinds wanneer Nederland
het tot beleid heeft verheven dat – ik citeer de nadere memorie van
antwoord – "uitgangspunt voor het kabinet is dat in generale zin de
relatie tussen Nederland en andere landen op het terrein van de sociale zekerheid
niet alleen kan bestaan uit afspraken omtrent export van uitkeringen, maar
tevens afspraken dient te omvatten die controles ten aanzien van de rechtmatigheid
van AWB-uitkeringen mogelijk maken". Op zichzelf is dat een standpunt waar
weinig tegen en heel veel voor is. Alleen: was en is het beleid een bestendige,
voor iedereen gelijkelijk geldende, op rechtsgronden berustende handelwijze?
Bestendig is het beleid niet, maar dat kan nog komen. Geldt het beleid voor
iedereen gelijkelijk? Nee, want Marokko is kennelijk het proefkonijn geweest.Op 7 juni jl., nog geen drie weken geleden dus, werd ons ter stilzwijgende
goedkeuring het BEU-verdrag met Roemenië voorgelegd. Ik heb het maar
eens opgevraagd. Ik zag geen spoor van bijstandsverificatie; het gaat alleen
over de BEU-materie! Met Turkije en Suriname zal nog worden onderhandeld over
een bijstandsprotocol respectievelijk een wijziging van het BEU-verdrag. Ik
heb in de schriftelijke voorbereiding gevraagd of ook voor deze landen geldt
dat de bestaande verdragen bij onvoldoende resultaat zullen worden opgezegd.
Daarop heb ik geen antwoord gekregen. Dat antwoord krijg ik graag alsnog.Bij andere landen zal bij de eerstvolgende verdragswijziging de bijstandsverificatie
worden meegenomen. Wanneer zal dat dan zijn, zo vraag ik met mevrouw Van Leeuwen.
Op dit moment worden alleen Marokkaanse burgers bedreigd met stopzetting van
bijvoorbeeld hun kinderbijslag. Voor Turken en Surinamers en alle andere nationaliteiten
geldt dat niet of nog niet. Dat is een evident geval van ongelijke behandeling.Beleid hoort onzes inziens een consistente en op rechtsgronden berustende
handelwijze te zijn. De rechtsgrond voor het sanctioneren van Marokko is niet
gelegen in de Wet beperking export uitkeringen. Misschien vindt het kabinet
een rechtsgrond in de Algemene bijstandswet. Maar die wet bestaat al heel
wat langer dan de Wet beperking export uitkeringen en heeft, voorzover ik
weet, nog nooit geleid tot het opzeggen van een verdrag. Wat is de rechtsgrond
eigenlijk, zo vraag ik de minister.Ik heb geen antwoord gekregen op een aantal "als, danvragen" met betrekking
tot de vormgeving van de rest van het traject. Ik herhaal ze letterlijk. De
aard van het ontwerpverdrag is die van aanvulling op respectievelijk wijziging
van de tekst van het verdrag van 14 februari 1972, zoals het nadien is gewijzigd.
Wat gebeurt er als de Marokkaanse autoriteiten pas ná de opzegging
van het "moederverdrag" door Nederland het ontwerpverdrag van de nodige handtekeningen
voorzien? Er is dan geen "moederverdrag" meer en het ontwerpverdrag hangt
dan volledig in de lucht, iets wat gezien de uiterst korte termijnen niet
denkbeeldig is. Hoe ziet het vervolgtraject er dan uit? Kan de opzegging van
het verdrag eigenlijk teniet worden gedaan zonder beide Kamers opnieuw om
toestemming te vragen?Voorts zeg ik iets over de internationale dimensie. Ik heb mij buitengewoon
gestoord aan de wat denigrerende reactie op de commentaren van de voorzitter
van de Permanente commissie van deskundigen in internationaal vreemdelingen-,
vluchtelingen- en strafrecht. Ook mevrouw Van Leeuwen heeft daarover gesproken.
Misschien hadden die commentaren toch beter nog even aan de Dienst juridische
zaken van het ministerie van Buitenlandse Zaken kunnen worden voorgelegd.
Mevrouw Van Leeuwen heeft daarover al een aantal vragen gesteld. Ik zal er
hier verder niet in extenso op ingaan.Waar ik het wel over wil hebben, is de eveneens niet beantwoorde vraag
waarom Nederland zo solistisch heeft geopereerd in dezen. De ons omringende
landen hebben ook Marokkaanse inwoners, vaak zelfs meer dan wij. Er is een
Associatieovereenkomst EU-Marokko. Zeker, Nederland is vrij de relatie met
Marokko nader vorm te geven, zoals in de nadere memorie van antwoord wordt
gesteld. Maar waarom niet als EU-Ianden gezamenlijk een beleid ontwikkeld?
Dat ligt toch voor de hand, mijns inziens meer dan het moeizame traject dat
nu is afgelegd.Ten slotte kom ik op de urgentie van het nu effectueren van de opzeggingsdreiging.
De Nederlandse ambassade te Rabat laat weten dat de Marokkaanse autoriteiten
er alles aan zullen doen om het nieuwe verdrag voor 1 juli 2002 te ondertekenen,
zo meldt de nadere memorie van antwoord. Dat is dus prima. Zou het niet chique
zijn om daarin vertrouwen te hebben? Als wij nu niet instemmen met de opzegging,
loopt het verdrag niet tot 1 januari 2003, maar eventueel tot 1 januari 2004
door. So what? Het "moederverdrag" dateert al van 1972. Wat scheelt één
jaar op de 30, zo vraag ik de minister. Bovendien zou dat jaar uitstel gebruikt
kunnen worden om ook de verdragsrechtelijke relatie met andere landen op orde
te brengen, zodat de ongelijke behandeling is geëlimineerd. En overigens –
het wordt een soort mantra – zijn wij van mening dat de handhaafbaarheid
van de sociale voorzieningen voor in Nederland woonachtige buitenlanders geregeld
moet worden. Dat moet goed geregeld worden, met respect voor de omgangsvormen
in het interstatelijk verkeer, over de volle breedte en in ieder geval met
vermijding van ongelijke behandeling.Voorzitter: BraksMevrouw De Wolff (GroenLinks):Voorzitter. Van verschillende kanten is fors kritiek geuit op dit wetsvoorstel,
niet alleen in deze Kamer maar ook daarbuiten. Gesproken is van "détournement
de pouvoir" en zelfs van "machtsmisbruik". Ik refereer aan een artikel in
het meinummer van het blad Sociaal recht van de hand van de heer Van der Helm.
Dat is geen mis te verstane kritiek. Die is mijns inziens in dit geval ook
terecht. Een groep van uitkeringsgerechtigden – ouderen, kinderbijslaggerechtigden,
ziekenfondsverzekerden – dreigt de dupe te worden van een conflict tussen
twee staten over een onderwerp waar zij totaal niet bij betrokken zijn, waar
zij part noch deel aan hebben, namelijk de bijstandsverificaties. Wij dreigen
hier een discussie te herhalen die ook al in de Tweede Kamer is gevoerd: moet
je een bepaalde groep duperen om een staat onder druk te zetten iets te doen
wat jij nastreeft? Mijn antwoord is: dat voert veel te ver en er zijn veel
te veel mensen die de dupe dreigen te worden als dit conflict verder zou escaleren.
Ik wil overigens geen misverstand laten bestaan over het belang dat ook onze
fractie hecht aan correcte bijstandsverificaties en de handhaving van de Algemene
bijstandswet. Ik heb wel veel vragen over de weg die de regering heeft bewandeld
om in dit conflict met Marokko tot een fatsoenlijke basis voor bijstandsverificaties
te komen.Op het gevaar af dat ik deels in herhaling val ten opzichte van de vragen
die reeds gesteld zijn door de dames Van Leeuwen en Jaarsma, stel ik mijn
vragen. Waarom is, als de regering zo hecht aan een verdrag met Marokko over
bijstandsverificaties, dat punt niet geregeld in het verdrag van 2000? Kennelijk
is de regering pas daarna wakker geworden, misschien opgeschrikt door krantenkoppen
in de Telegraaf, en heeft zij gedacht: nu moeten wij dat alsnog gaan regelen.
Daarbij is zij kennelijk gestuit op een weigerachtige houding van de Marokkaanse
autoriteiten, die kort daarvoor hadden onderhandeld over het verdrag van 2000.
Dat was dus een beetje te laat.Mijn tweede vraag is: waarom windt de regering zich eigenlijk zo op als
het gaat om Marokko en niet als het gaat om tal van andere landen waarmee
er problemen zijn over niet alleen bijstandsverificaties maar ook verificaties
van geëxporteerde uitkeringen in het kader van de Wet BEU? Mij is bijvoorbeeld
bekend dat er grote problemen zijn met Duitsland, om maar eens een niet al
te verdacht land te noemen, als het gaat om de controle van de rechtmatige
uitkering van ANW-gelden. Als ik de stukken goed lees, komt het er in feite
op neer dat Nederland slechts met een drietal landen een verdrag heeft gesloten
inzake bijstandsverificaties. Daar zijn in dit verband volstrekt irrelevante
landen bij, zoals Panama en Costa Rica. Voor de rest van de wereld geldt dat
er geen basis is zoals Nederland die nu wel met heel veel commotie en ophef
met Marokko probeert na te streven. In het eerder genoemde
meinummer van het blad Sociaal recht, overigens een erg keurig blad, wordt
de regering in dit verband zelfs hypocrisie verweten. Ik vraag de minister
om daarop te reageren.In zijn uiterste consequentie ondergraaft de regering met dit wetsvoorstel
haar eigen Wet beperking export uitkeringen. Als wij op deze weg doorgaan
en er komt geen fatsoenlijk handhavingsverdrag met Marokko tot stand, dan
zal tot in lengte van jaren op grond van verworven rechten heel veel geld
naar Marokko blijven toevloeien waarbij de verificatie niet zal kunnen plaatsvinden.
Met andere woorden: een ondergraving van de eigen Wet beperking export uitkeringen.Mijn volgende vraag is: had dit probleem niet met wat minder ophef en
wat minder ondiplomatiek verbaal geweld geregeld kunnen worden? Ik ben zelf
diplomaat noch diplomatiek, maar ik kan wel zien dat de wijze waarop de regering
te werk is gegaan, zich slecht verhoudt tot wat in diplomatieke verhoudingen
gebruikelijk is. Staat ons een dergelijke werkwijze ook nog bij onderhandelingen
met andere staten te wachten? Als dat zo is, wil ik dat graag nu van het kabinet
vernemen. Inmiddels is het probleem klaarblijkelijk vrijwel geregeld met Marokko.
In de nadere memorie van antwoord staat dat Marokko nog deze maand –
dat betekent nog deze week – het nieuwe verdrag tekent. Dan is het een
kwestie van tekenen door Nederland en goedkeuren. De kou is dan uit de lucht.
Wat staan wij hier dan eigenlijk te doen? Waarom moeten wij nu nog een verdrag
uit 1972 opzeggen als het probleem dat de regering tot die opzegging heeft
gebracht, vrijwel volledig uit de wereld is? Is doorgaan op deze ondiplomatieke
weg dan niet extra onhoffelijk en een "capitis diminutio" ten aanzien van
de Marokkaanse autoriteiten? Ik zou daar zeker niet voor zijn.Mijn laatste vraag is meer van praktische aard. Ik schrok een beetje toen
ik in de nadere memorie van antwoord las, dat de opzegging van het verdrag
uit 1972 ook betekenis heeft voor ziekenfondsverzekerden. Het kabinet reageert
heel eenvoudig door te zeggen: als die ziekenfondsverzekerden naar Marokko
gaan, moeten ze maar een particuliere verzekering afsluiten. Ik stel mij zo
voor, ook naar de praktijk kijkend, dat tal van Marokkanen en misschien ook
Nederlanders deze zomer op vakantie naar Marokko gaan. Velen van hen konden
daar misschien al jarenlang probleemloos naar dokter of ziekenhuis gaan, omdat
de ziekenfondsverzekering doorliep. Deze zomer worden zij geconfronteerd met
het feit dat zij onverzekerd in Marokko aanwezig zijn. Weten mensen die binnenkort
naar Marokko afreizen voor hun vakantie waar zij aan toe zijn? Is de regering
bereid om, als dit wetsvoorstel wordt aangenomen en het inderdaad die consequentie
heeft, daar nog een forse voorlichtingscampagne tegenaan te gooien?Met deze praktische vraag als afsluiting kom ik tot mijn conclusie. Die
luidt dat voor mijn fractie de opzegging van het verdrag uit 1972 niet opportuun
is.De heer Hessing (D66):Voorzitter. Na de inbreng van de vorige fracties zou ik haast zeggen:
en dan nu het goede nieuws.De minister zal zich herinneren dat het niet de eerste keer is dat wij
in deze Kamer indringend van gedachten wisselen over het opzeggen van een
verdrag. Ik hoop dat de minister uit die eerdere gedachtewisseling heeft opgemaakt,
dat deze Kamer als inzet heeft om zo zorgvuldig mogelijk om te gaan met de
vragen die leven bij het opzeggen van een verdrag. Om alle misverstanden direct
te voorkomen: mijn fractie waardeert de inzet van de minister om de sociale
zekerheidsrelatie met Marokko op het goede spoor te krijgen. In de kern komt
het erop neer, dat mijn fractie voluit het standpunt van de regering steunt,
dat Nederland op het gebied van sociale zekerheid simpelweg geen exportrelatie
wenst te onderhouden met een land waar de controle op de uitkeringsvoorwaarden
en verdere handhavingsaspecten niet afdoende zijn geregeld. Dat is als het
ware de kernregel of kernbeleidswijziging, voorzover daar sprake van is, die
thans aan de orde is. Mijn fractie wil dat uitgangspunt graag steunen en concludeert
dat de voorgaande sprekers dat uitgangspunt niet delen. Mijn fractie zou zeggen:
geen controle, geen uitkering. Dat is heel simpel. Aan dat uitgangspunt wil
mijn fractie graag vasthouden. Vandaar dat mijn fractie ook het beleidsuitgangspunt
deelt, dat er in het kader van de verificatie van zowel sociale verzekeringsuitkeringen
als bijstandsuitkeringen principieel geen verschil mag bestaan in de wijze
van uitvoering. Het feit dat er nu een verschillende fasering is om met landen
nadere afspraken te maken, is onvermijdelijk. Dat doet niets af aan de beleidsinzet
van de regering.Mevrouw Van Leeuwen (CDA):De heer Hessing maakte een opmerking over de voorgaande sprekers die ik
niet goed kon duiden.De heer Hessing (D66):Ik zal het herhalen. De kernvraag die vandaag aan de orde is, is dat Nederland
op het gebied van de sociale zekerheid geen exportrelatie wenst te handhaven
met landen die niet in staat zijn de controle goed te regelen. Dat is de beleidslijn
die thans is ingezet. Die lijn van de regering steunt mijn fractie. Ik moet
concluderen dat de voorgaande sprekers althans op enig moment afstand hebben
moeten nemen van die beleidslijn.Mevrouw Van Leeuwen (CDA):Nee, dan heeft u het niet goed begrepen. Ik neem daar geen afstand van.
Er zijn alleen juridische bezwaren tegen de wijze waarop dat is uitgevoerd,
namelijk door bijstand en sociale verzekeringen zo te koppelen. Ik heb gezegd
dat daartussen een onderscheid moet worden gemaakt. Er is nog een andere reeks
van problemen, namelijk de gelijke behandeling van iedereen, de strijdigheid
met de verdragen.De heer Hessing (D66):Mijn fractie constateert dat je op enig moment het draadje van de trui
ergens moet lostrekken. Er zit verschil in de wijze waarop je uiteindelijk
tot eindresultaat komt, maar met alle landen die ertoe doen, moet je gelijksoortige
afspraken maken. Dat is de inzet van de regering. Zij begint nu met Marokko
en mijn fractie steunt dat. Uw fractie steunt dat blijkbaar niet, omdat het
niet mogelijk is tegelijkertijd met alle landen die relevant zijn, in één
slag tot goede afspraken te komen.Mevrouw Jaarsma (PvdA):Het is goed om voor de Handelingen vast te stellen dat de spreker kennelijk
niet zo goed heeft kunnen luisteren. Ik zal hem mijn geschreven
tekst nog overhandigen. Dan kan hij zien dat ik mij onverkort achter het uitgangspunt
heb gesteld en dat het dus niet gaat om de vraag of de beleidslijn deugt of
niet. Het gaat om de wijze waarop die beleidslijn tot stand is gekomen en
vervolgens wordt geëffectueerd, namelijk door een verdrag op te zeggen
dat met de materie niets te maken heeft.De heer Hessing (D66):Voorzitter. Ik heb mevrouw Jaarsma met geen woord horen spreken over steun
voor de nieuwe beleidslijn. Zij heeft alleen gevraagd naar het moment waarop
de nieuwe beleidslijn kennelijk tot stand is gekomen, of de Tweede Kamer daarover
heeft gesproken en of daaraan uitvoering wordt gegeven. Ik heb uit haar inbreng
niet kunnen opmaken dat zij deze beleidswijziging steunt.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Voorzitter. Ik wil de heer Hessing een vraag stellen over de socialezekerheidsrelatie
die Nederland met alle andere landen onderhoudt, zowel binnen de Europese
Unie als daarbuiten. Betekent zijn steun aan de beleidslijn van de regering
dat hij van mening is dat eigenlijk alle socialezekerheidsverdragen die tot
dusverre tot stand zijn gekomen, moeten worden opgezegd, als daarin geen hoofdstuk
over bijstandsverificatie is opgenomen? Betekent dit dat Nederland zijn steun
aan verordening 1408 moet intrekken? Ik weet overigens niet of dat mogelijk
is, want waarschijnlijk moet dit gepaard gaan met uittreding uit de Europese
Unie.De heer Hessing (D66):Het laatste kan ik niet beoordelen. Het eerste is de consequentie van
de door de regering ingezette beleidswijziging. Ik lees in de nadere memorie
van antwoord dat de regering van plan is om met de landen die ertoe doen op
enig moment gelijkluidende afspraken te maken als met Marokko.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Dat was mijn vraag niet. Mijn vraag is of u het eens bent met de stelling
dat de verdragsrelaties verbroken zouden moeten worden, zoals nu met Marokko
dreigt te gebeuren.De heer Hessing (D66):Indien en voorzover het niet mogelijk blijkt om met al die landen die
ertoe doen gelijkluidende afspraken te maken, ligt het voor de hand dat die
verdragslijn wordt doorbroken. Dat is de consequentie van de beleidswijziging
die de regering heeft ingezet en die door mijn fractie wordt gesteund.Mevrouw Van Leeuwen (CDA):Mijnheer de voorzitter. Heeft de heer Hessing zich gerealiseerd dat ik
mij nadrukkelijk heb beperkt tot de prioriteitgenietende landen die op de
juiste manier onder de juiste omstandigheden, en dus niet met een tijdsverschil
van anderhalf jaar, behoren te worden behandeld? Als hij de beantwoording
van de vragen over de Wet BEU in dit huis erop naslaat, dan weet hij dat dit
toen al is afgesproken.De heer Hessing (D66):Het valt niet te ontkennen dat er een beleidswijziging heeft plaatsgevonden.
Dat zij niet op alle fronten even enthousiast is ingezet (kunnen worden),
heb ik ook kunnen constateren. Dat neemt echter niet weg dat mijn fractie
de intentie van de regering steunt om op zo kort mogelijke termijn gelijkluidende
afspraken met andere landen te maken. U heeft een ander oordeel over de wijze
waarop en het tempo waarin de nadere afspraken met die landen tot stand gebracht
kunnen worden. Dat is verschil.Voorzitter. De minister heeft zich naar het oordeel van mijn fractie fors
ingezet om te zorgen dat er goede afspraken met Marokko gemaakt konden worden.
Helaas bleek het akkoord van 8 mei 2001 bij nader inzien niet zo stevig te
zijn als gedacht. Onder meer een drietal diplomatieke missies is ervoor nodig
geweest om tot nieuwe afspraken te komen. In ieder geval is aan de orde hetgeen
zo beeldend is beschreven in het verslag van de vaste commissie voor Sociale
Zaken en Werkgelegenheid van de Tweede Kamer. Daar laat het CDA het volgende
aantekenen: "De huidige opstelling van Marokko geeft weinig vertrouwen in
de controle en het tegengaan van misbruik. Al geeft Marokko steeds weer een
beetje toe als de druk opgevoerd is, als een ongehoorzaam kind dat beterschap
belooft als vader verschijnt, maar daarna gewoon weer verder gaat met klieren."
Zo is het maar net, en vader is inmiddels niet boos, maar wel teleurgesteld.
Vandaar dat mijn fractie het volstrekt eens is met de regering dat het opzeggingsproces
van het moederverdrag pas wordt stopgezet als het nieuwe verdrag aan Marokkaanse
zijde is goedgekeurd. Eerst zien, dan geloven. Tot zover dus in feite de meer
politieke kant van het vraagstuk.Rest nog wel een enkel juridisch punt van zorg. Hoewel de strekking van
het onderhavige wetsvoorstel opzegging beoogt, vertrouwt de regering erop
dat het niet zo ver zal behoeven te komen. Met Marokko is inmiddels een nieuw
wijzigingsverdrag tot stand gebracht dat naar verwachting nog deze maand zal
worden ondertekend of wellicht zelfs inmiddels ondertekend is. Het zou wat
waard zijn wanneer het mogelijk is om inderdaad voor 1 januari 2003 de goedkeuringsprocedures
in Nederland en Marokko te voltooien.In de nadere memorie van antwoord in deze Kamer is daarbij aangegeven
dat wanneer onverhoopt het wijzigingsverdrag in Nederland niet wordt goedgekeurd,
alsdan het opzeggingsproces zal worden hervat. Dat gaat dus uit van de veronderstelling
dat het wijzigingsverdrag door Marokko wel is goedgekeurd. Maar is er dan
nog wel sprake van hervatten, omdat in dat geval de opzegging toch weer geheel
opnieuw gedaan zal moeten worden? Welke datum komt dan in beeld? Waarschijnlijk
is dat 1 juli 2003.Hoe moet er worden gehandeld wanneer het wijzigingsverdrag door partijen
wél wordt goedgekeurd, maar de datum van goedkeuring na 1 januari 2003
ligt? Dan ontstaat toch een lastige situatie omdat in dat geval het moederverdrag
is opgezegd – mevrouw Jaarsma refereerde daar ook aan – en het
wijzigingsverdrag daardoor in de lucht komt te hangen. Mijn fractie neemt
toch aan dat dit wijzigingsverdrag een op een is vastgeklonken aan het moederverdrag.
Is het dan noodzakelijk om een nieuw moederverdrag te sluiten om de kwestie
weer te regelen? En hoe zit het in dat geval met de uitkeringen? Formeel gezien
zal de exporteerbaarheid van nieuwe arbeidsongeschiktheidsuitkeringen komen
te vervallen en zullen alle rechten op kinderbijslag, zowel in de oude als
de nieuwe gevallen, worden beëindigd. Materieel gezien ontstaat dan een
scheve situatie omdat aan de ene kant uitkeringen worden stopgezet, terwijl
aan de andere kant inmiddels overeenstemming bestaat over de
controle daarop. In die zin fungeert de datum van 1 januari 2003 als een valbijl.
Dat kan ook gunstig worden uitgelegd omdat Marokko er naar alle waarschijnlijkheid
belang bij heeft om voor die datum tot goedkeuring van het wijzigingsverdrag
over te gaan.En wat te doen wanneer het wijzigingsverdrag keurig door beide partijen
voor 1 januari 2003 wordt goedgekeurd en pas daarna, bij de praktische toepassing,
blijkt dat de Marokkaanse autoriteiten toch niet of niet volledig wensen mee
te werken? Wie wel eens een aflevering heeft gezien van de populaire Engelse
serie "Yes minister", weet dat er vele subtiele en minder subtiele mogelijkheden
zijn om zand in de motor te gooien. Formeel klopt het dan, maar in de praktijk
schieten wij er niks mee op. Mijn fractie gaat ervan uit dat in dat geval
onverwijld alsnog het moederverdrag wordt opgezegd, als het tenminste mogelijk
is om dat verdrag dan snel op te zeggen.Mijn fractie ziet graag een reactie van de regering op de door haar gestelde
vragen tegemoet.De heer De Vries (ChristenUnie):Mijnheer de voorzitter.Na alles wat vooral de eerste drie sprekers te berde hebben gebracht,
heb ik er geen behoefte aan nog veel vragen aan de minister te stellen. Uit
de gewisselde stukken is een en ander al duidelijk geworden. Wel verbaas ik
mij over het verschil in interpretatie tussen de minister en de permanente
commissie van deskundigen over de strekking van artikel 65 van het Associatieverdrag
tussen de Europese Unie en Marokko. Volgens de minister gaat dit artikel over
het overmaken van uitkeringen door werknemers nadat deze in Nederland aan
hen zijn uitgekeerd. Na de uitbetaling is dat geld toch gewoon hun eigendom
en is dat geld toch niet te onderscheiden van hun overige geldbezit? Kun je
dan nog spreken van het exporteren van een uitkering en is daarvoor zo'n verdragsbepaling
nodig? De minister voert aan dat het woord "werknemers" het onderwerp van
de zin is. Kan hij verduidelijken wat die bepaling dan volgens hem wel betekent?
Gaat de opzegging door, dan zou een toetsing bij de rechter op dit punt wel
interessant zijn.De eigenlijke reden waarom ik namens de fracties van de Christen-Unie
en de SGP bij dit onderwerp het woord voer, is om aan te geven dat dit wetsvoorstel
ons voor een moeilijk dilemma plaatst. Enerzijds willen wij de minister graag
steunen in zijn strijd tegen fraude met bijstandsaanvragen, ook als daarvoor
onderzoeken in het buitenland nodig zijn. Is Marokko overigens het enige land
dat op dit punt moeilijk doet, of neemt ons land ook wel eens genoegen met
niet gecontroleerde verklaringen van de autoriteiten in het desbetreffende
land?Anderzijds hebben wij er moeite mee dat het middel om de Marokkaanse regering
onder druk te zetten, niet de bijstandsaanvragers raakt – gaat de opzegging
door, dan kan een bijstandsaanvrager immers nog steeds bezit van onroerend
goed in Marokko verzwijgen – maar wel anderen die in Marokko wonen.
Zij ontvangen dan geen sociale verzekeringsuitkeringen uit Nederland meer,
terwijl zij geheel buiten dit conflict staan. Is dit geen oneigenlijk middel?Tegenover dit voor ons zwaarwegend bezwaar staat dat dit drukmiddel al
effect lijkt te sorteren. Er is immers een nieuw verdrag met Marokko tot stand
gekomen, maar dat moet nog geratificeerd worden. Ongaarne zouden wij door
verwerping van dit wetsvoorstel er de oorzaak van zijn dat de inschikkelijkheid
van de Marokkaanse autoriteiten plotseling weer zou verdwijnen. Maar goedkeuring
van dit wetsvoorstel kan ook de pas verbeterde sfeer bederven.Dit voorstel deel ons bij het nadenken over dit dilemma denken aan een
bom: daarmee kun je wel dreigen, maar die moet je niet willen gebruiken. Het
is ons een lief ding waard wanneer vandaag gezegd kan worden dat de dreiging
haar werk reeds heeft gedaan en het besluit over dit wetsvoorstel kan worden
opgeschort.Onze fracties hebben hun oordeel over dit wetsvoorstel dan ook nog niet
bepaald. Met des te grotere belangstelling zullen wij luisteren naar het antwoord
van de minister op de beschouwingen uit deze Kamer.Mevrouw Swenker (VVD):Mijnheer de voorzitter. De aanleiding om het verdrag met Marokko inzake
de sociale zekerheid op te zeggen, is dat Nederland wil controleren of Marokkanen
die een bijstandsuitkering alhier genieten, voldoen aan de criteria daarvoor,
met name of zij in Marokko niet te veel vermogen hebben, bijvoorbeeld onroerend
goed. De VVD-fractie vindt dat er met deze controle helemaal niets mis is.
Ook Nederlanders die een bijstandsuitkering krijgen, dienen daarvoor openheid
van zaken te geven over hun vermogenspositie. Er kan dus geen enkel bezwaar
zijn om controle te laten plaatsvinden bij eenieder die een bijstandsuitkering
geniet, hetzij steekproefsgewijs, hetzij bij vermoeden van aanwezigheid van
vermogen: gelijke monniken gelijke kappen.Indien dat eventuele vermogen zich in het verre buitenland bevindt, kan
de VVD-fractie zich voorstellen dat het lastiger is, achter de feiten te komen.
Toch moet het uitgangspunt hetzelfde blijven. Als op een gegeven moment een
andere staat, in dit geval Marokko, niet toestaat dat er controle plaatsvindt
door inzage te weigeren in het betreffende register, ontstaat er een groot
risico dat een situatie ontstaat van monniken met ongelijke kappen. De VVD-fractie
is het ermee eens dat de Nederlandse regering de situatie hoog opvat en dat
de weigering van Marokko niet aanvaardbaar is.De vraag die vervolgens rijst, is welke middelen de Nederlandse regering
heeft om ervoor zorg te dragen dat er niet ten onrechte bijstandsuitkeringen
worden verstrekt in de onderhavige situatie. Met Marokko is geen verdrag gesloten
over de handhaving van de Bijstandswet. Dit is wel het geval voor uitkeringen
op het gebied van de socialeverzekeringswetgeving, namelijk in het verdrag
dat wij vandaag bespreken.De bewindslieden hebben in de memorie van antwoord duidelijk aangegeven
dat er verschillen zijn tussen enerzijds de socialezekerheidswetgeving en
anderzijds de wetgeving op het gebied van de sociale voorzieningen. Toch vinden
de bewindslieden dat de handhaving van de uitkeringen op het gebied van sociale
zekerheid en van sociale voorzieningen over een kam moet worden
geschoren. Kennelijk deelde de Marokkaanse overheid deze visie niet. Waarom
heeft de Nederlandse regering de handhaving van de Bijstandswet niet expliciet
geregeld in het verdrag van 1972, respectievelijk 1996? Niet aan gedacht,
wellicht?De regering streeft er nu kennelijk naar, met een aantal staten alsnog
de mogelijkheid tot verificatie met betrekking tot de Bijstandswet op te nemen
in deze verdragen. Heeft de VVD-fractie goed begrepen dat dit kabinetsstandpunt
pas op 8 februari 2002 is ingenomen, aangezien de bewindslieden ten aanzien
van Marokko nog in 2001 hebben gekozen voor een andere optie, namelijk opzegging
van het verdrag inzake sociale zekerheid waarin niets is geregeld voor de
Bijstandswet?De VVD-fractie meent dat de vraag gesteld mag worden of het instrument
van opzegging van dit verdrag in redelijkheid mag worden gehanteerd. Is gebruikmaking
van dit middel gerechtvaardigd, ofwel: heiligt het doel dit middel dat wordt
ingezet? Bij de afweging kan een aantal argumenten pro en contra worden genoemd.
In dit verband vraagt de VVD-fractie, waarom de bewindslieden bijvoorbeeld
van mening zijn dat de verklaring van belastingplichtigheid volstrekt onvoldoende
is, terwijl andere landen hiermee genoegen nemen. Inmiddels is deze vraag
twee keer door deze Kamer aan de bewindslieden gesteld, maar nog steeds is
daarop geen antwoord gekomen. Wellicht kan de minister dat antwoord nu geven.Anderzijds moet de VVD-fractie vaststellen dat acceptatie van het niet
kunnen uitvoeren van verificatie inzake de Bijstandwet tot een ongelijke behandeling
leidt tussen bijstandsgerechtigden die wel en niet gecontroleerd kunnen worden
in verband met de rechtmatigheid krachtens de Bijstandswet. De VVD-fractie
acht dit laatste argument het meest zwaarwegend. Indien de Marokkaanse regering
alleen door opzegging van dit verdrag te bewegen is tot ratificeren van een
nieuw verdrag dan heeft de VVD-fractie hier vrede mee.Tot slot de samenhang tussen dit verdrag en andere internationale overeenkomsten
en met name de associatieovereenkomst van de Europese Unie met Marokko. Artikel
65 van deze overeenkomst bevat een aantal bepalingen over de sociale zekerheid.
Met name artikel 65, lid vier, gaat over de exporteerbaarheid. Op zich laat
de tekst van artikel 65, lid vier, niets aan duidelijkheid te wensen over.
De rechtsgeleerden gaan er dan ook vanuit dat dit artikel rechtstreekse werking
heeft. Misschien kan de minister iets dieper ingaan op zijn stelling dat deze
rechtsgeleerden geen gelijk hebben of dat althans aan hun opinie voorbij kan
worden gegaan.De interessante vraag rijst wat er gebeurt als Marokko het bedrag onverhoopt
niet ratificeert. Hoe groot is dan de kans dat de opzegging van het onderhavige
verdrag zijn doel voorbij schiet, omdat Marokkanen alsnog via een procedure
bij het Europese Hof van Justitie hun socialezekerheidsuitkering kunnen exporteren,
met name de arbeidsongeschiktheidsuitkering? De VVD-fractie ziet met belangstelling
de antwoorden van de minister tegemoet.De heer Ruers (SP):Voorzitter. Ik sluit mij kortheidshalve aan bij de vragen en opmerkingen
van de eerste drie spreeksters. Ik kan mij daar geheel in vinden. Ik wacht
de reactie daarop graag af.Dat de regering in het kader van de uitvoering en handhaving van de bijstandswet
ook de vermogensrechtelijke positie van uitkeringsgerechtigden in het buitenland,
waar dan ook ter wereld, in aanmerking wil nemen en daaraan, zo nodig, passende
sancties wil verbinden, is naar onze mening volkomen terecht. Dat moet gebeuren.
In Nederland gebeurt het. In het buitenland moet het ook gebeuren. Zoals anderen
reeds zeiden: gelijke monniken, gelijke kappen. Wij staan daar geheel achter.Toen de regering in dat kader bij onderzoek in Marokko op grote problemen
stuitte en feitelijke tegenwerking ondervond, was het dan ook te begrijpen
dat maatregelen overwogen werden. Dan is de vraag aan de orde: welke maatregelen
en op welke manier? Het lag mijns inziens voor de hand dat de maatregelen,
omdat het ging om de bijstandswet, primair in de sfeer van de Algemene Bijstandswet
gezocht zouden worden, bijvoorbeeld met een zelfstandig bijstandsprotocol.
Daarom heeft het ons zeer verbaasd dat de regering de uitvoeringsproblemen
in het kader van de bijstandswet elders wilde aanpakken, namelijk via de band
van het annuleren van het verdrag met Marokko.De bijstandswet valt immers buiten dit verdrag en ook buiten andere, latere
wetten, zoals de Wet BEU. De ABW-uitkeringen worden, anders dan WAO-uitkeringen,
niet geëxporteerd. Ik moet helaas vaststellen dat ondanks de vele vragen
die anderen hebben gesteld, ik nergens een plausibele verklaring heb gevonden
voor deze merkwaardige keuze van de regering. Ik heb enkele vragen daarover.
Welke mogelijkheden bestaan er volgens de regering om de bijstandhandhavingsproblematiek
in Marokko of elders het hoofd te bieden, naast de voorgestelde opzegging
van het verdrag? Zijn er andere mogelijkheden dan de opzegging van het verdrag?
Heeft de regering ooit overwogen om die andere middelen te gebruiken en in
te zetten? Zo ja, welke? Zo nee, waarom niet? Ik kan mij voorstellen dat er
andere middelen zijn. Waarom heeft de regering dan toch voor deze weg gekozen?
Heeft de regering, bijvoorbeeld, ooit overwogen om, in plaats van de wetswijziging
in de vorm van opzegging van het verdrag, te onderzoeken of het aanwenden
van nog meer diplomatieke druk en invloed mogelijk een oplossing kan betekenen?
Er is aangegeven dat er werk is verzet via diplomatieke weg en dat er druk
is uitgeoefend. Was daarbij de grens bereikt? Ik kan dat uit de stukken niet
afleiden. Men zegt: het was erg. Is er niet te snel besloten om de andere
kant uit te gaan? Waarom heeft de regering deze ABW-problematiek niet eerder
onder ogen gezien? Ik kan mij niet voorstellen dat deze kwestie pas sinds
een of twee jaar speelt. Dat moet toch al veel langer spelen? Waarom is het
niet eerder op de agenda geplaatst met Marokko? Hoe zit het met andere landen?
Heeft men in de gaten gekregen dat de bijstandswet in het hele buitenland
speelt? Hoe gaan wij daarmee om?Ik stel deze vragen met name omdat naar mijn mening het voorgestelde middel
onevenredig zwaar is en juridische, sociale en ook politieke risico's met
zich brengt. Een zwaar middel zoals het opzeggen van een verdrag, met alle
gevolgen van dien, zou naar mijn mening gebezigd moeten worden als uiterste
middel, als alle andere, minder zwaarwegende middelen uitgeput
zijn. Graag hoor ik van de regering of men van mening is dat hier aan de voorwaarden
voldaan is. Naar mijn mening niet.Dat brengt mij bij een ander discussiepunt. Dat is de aanleiding om het
verdrag op te zeggen. De Raad van State heeft daarover een aantal opmerkingen
en kritiekpunten geformuleerd. Ik verwijs daarnaar. De raad heeft er terecht
op gewezen dat het qua wetgevingstechniek merkwaardig aandoet als de regering
om een ABW-doelstelling te halen en te realiseren een beroep doet op de mogelijkheid
om een verdrag op een ander, aangrenzend terrein op te zeggen. Dit is een
nogal gezocht argument. ABW-problemen moet je op het ABW-terrein oplossen.
Dat geldt te meer nu door opzegging van het verdrag andere uitkeringsgerechtigden,
die part noch deel hebben aan deze kwestie, gedupeerd kunnen raken. Ik stel
vast dat de regering in haar reactie nauwelijks op deze kritiek ingaat en
niet motiveert waarom nu reeds naar dit ongewone middel wordt gegrepen. Het
komt mij voor dat het mislukte overleg op ambtelijk niveau, waarnaar de regering
in dezen verwijst, toch niet tot zo'n extreme situatie heeft geleid dat er
geen andere weg meer openstond dan het voorgestelde.Van verschillende kanten is er terecht op gewezen dat het voorliggende
voornemen op gespannen voet staat met Europeesrechtelijke verplichtingen.
Ik verzoek de regering nog eens exact aan te geven waarom volgens haar niet
gehandeld wordt in strijd met deze internationale verplichtingen en waarom
uitkeringsgerechtigden, die gedupeerd worden door opzegging van het verdrag,
niet buiten het kader van de ABW met succes hun gelijk bij de rechter zouden
kunnen halen. Het zou mij niets verwonderen als zij dat gelijk wel zouden
krijgen en dan zijn wij nog veel verder van huis.Heeft de regering wel serieus nagedacht over de maatschappelijke en politieke
gevolgen als het verdrag vanaf 1 januari 2003 niet meer geldt voor de nieuwe
gevallen?Wat zal het maatschappelijk effect zijn als individuele burgers in hun
levensonderhoud getroffen worden door een geschil tussen regeringen, waaraan
zij geen deel hebben en waarop zij geen invloed kunnen uitoefenen? Hoe denkt
de regering met de gedupeerden te communiceren over deze gevolgen?Deelt de regering onze mening dat dergelijke ingrijpende gevolgen slecht
uitwerken op de verhoudingen tussen allochtonen en autochtonen en een negatief
effect kunnen hebben op de zozeer gewenste integratie?Wat zal volgens de regering het politieke effect zijn van de opzegging
van het verdrag op de relatie Nederland-Marokko? Ik vind dat op dit punt heel
zorgvuldig moet worden geopereerd. Voordat je het weet, heb je iets vernietigd
en dan zit je met de gebakken peren.Voorzitter. Vooralsnog bestaat er bij ons geen steun voor dit wetsvoorstel,
maar ik wacht met grote belangstelling het antwoord van de regering af.De voorzitter:Ik geef het woord aan de minister.Minister Vermeend:Voorzitter. Gehoord de beraadslaging en gezien het feit dat Nederland
en Marokko gisteren een nieuw verdrag hebben getekend, wil ik u vragen de
beraadslaging over dit wetsontwerp te schorsen zodat ik overleg kan plegen
met het kabinet over mijn reactie.De voorzitter:Wanneer denkt de minister met een reactie te komen?Minister Vermeend:Ik breng deze kwestie vrijdag in het kabinet en dan zal ik u schriftelijk
melden of wij voornemens zijn de beraadslaging voort te zetten.De voorzitter:Ik stel voor, te bewilligen in het verzoek van de minister om de beraadslaging
te schorsen.Daartoe wordt besloten.De beraadslaging wordt geschorst.De voorzitter:Het College van senioren komt over vijf minuten bijeen in commissiekamer
1.De vergadering wordt van 13.25 uur tot 14.25 uur geschorst.De voorzitter:Aan de orde zou zijn geweest de Wet sociale zekerheidsrelatie Marokko,
maar de minister heeft gevraagd om schorsing van de beraadslaging voor nader
overleg in de ministerraad.Mevrouw Van Leeuwen (CDA):Voorzitter. Ik heb niet eerder gereageerd, omdat ik bijzonder verrast
was. Het verdrag blijkt gisteren te zijn getekend en ik had verwacht dat de
woordvoerders dit voorafgaande aan de discussie hadden vernomen. Dan hadden
wij een ordedebatje kunnen voeren. Ik concludeer dat de minister om een schorsing
heeft gevraagd voor nader beraad in het kabinet, zodat wij niet vóór
1 juli over deze zaak een beslissing kunnen nemen. Dat is op verzoek van de
minister en ik wil dat nadrukkelijk vastgelegd zien.De voorzitter:Ik stel voor, dit gedeelte van het stenogram door te geleiden naar het
kabinet.Daartoe wordt besloten.De voorzitter:Ik zal de minister vragen, na het beraad in het kabinet van aanstaande
vrijdag deze Kamer onmiddellijk te informeren over het standpunt van het kabinet.Mevrouw Van Leeuwen (CDA):Dat verwacht ik ook, mijnheer de voorzitter. Ik stel daarnaast vast dat
er geen sprake zal zijn van een voortzetting van de behandeling van dit wetsvoorstel
op 2 juli. Dat heeft geen enkele zin, dus het kan ook op elk ander moment.De voorzitter:Ik stel voor, dit gedeelte van het stenogram door te geleiden naar het
kabinet.Daartoe wordt besloten. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20012002-1605-1615.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl