Voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Regeling voor de totstandkoming van een gemeentelijk werkfonds voor voorzieningen ter bevordering van de toetreding tot het arbeidsproces van langdurig werklozen en jongeren (Wet inschakeling werkzoekenden) (25122).
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1997-1998, pag. 335-344

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

09-12-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

nr. 8, pagina 335-344

25-11-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 25122Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van: het wetsvoorstel Regels inzake de verstrekking van subsidies door de Minister van Binnenlandse Zaken (Wet overige BiZa-subsidies) (25299).Pagina 279-279
Behandeling van de wetsvoorstellen: Wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband met de invoering van het veilen van schaarse frequenties voor systemen van digitale mobiele telecommunicatie (veilen frequenties mobiele telecommunicatie) (25171); Wijziging van de Wet, houdende wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband met de invoering van het veilen van schaarse frequenties voor systemen van digitale mobiele telecommunicatie (veilen frequenties mobiele telecommunicatie) (25722)Pagina 344-359
Voortzetting van het EuropadebatPagina 312-335
EuropadebatPagina 279-298
Presentie en opening (dinsdag 25 november 1997)Pagina 279-279
Lijst van ingekomen stukken (dinsdag 25 november 1997)Pagina 360-362
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de artikelen 29, 31 en 108 van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (25340).Pagina 298-301
Behandeling van: het wetsvoorstel Regeling voor de totstandkoming van een gemeentelijk werkfonds voor voorzieningen ter bevordering van de toetreding tot het arbeidsproces van langdurig werklozen en jongeren (Wet inschakeling werkzoekenden) (25122).Pagina 301-312
Lijst van besluiten (dinsdag 25 november 1997)Pagina 359-360
Voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Regeling voor de totstandkoming van een gemeentelijk werkfonds voor voorzieningen ter bevordering van de toetreding tot het arbeidsproces van langdurig werklozen en jongeren (Wet inschakeling werkzoekenden) (25122).Pagina 335-344

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 57 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Regeling voor de totstandkoming van een gemeentelijk werkfonds
voor voorzieningen ter bevordering van de toetreding tot het arbeidsproces
van langdurig werklozen en jongeren (Wet inschakeling werkzoekenden) (25122).De beraadslaging wordt hervat.Minister Melkert:Mijnheer de voorzitter! Ik dank de leden van deze Kamer die fundamenteel
zijn ingegaan op de inhoud van het wetsvoorstel dat voorligt, en zich op een
aantal procedurele punten hebben gericht. Zij hebben daar vragen over gesteld
en er kritische kanttekeningen bij geplaatst. Ik zal daar natuurlijk graag
op ingaan. Ik hoop evenwel dat de leden het mij niet euvel duiden dat ik allereerst
een aantal inhoudelijke punten wil behandelen, niet omdat de procedure onbelangrijk
zou zijn – dat is zeker niet zo – maar omdat het er in de eerste
plaats toch om gaat welke vernieuwingen met de inwerkingtreding van deze wet
door het kabinet worden beoogd.Ik wil benadrukken dat de voorbereiding van deze wet geruime tijd heeft
genomen. Reeds in de aanvangsfase van het kabinet zijn wij gekomen met een
stroomlijningsnotitie die zowel WSW- als WIW-aspecten behandelde. Die notitie
is in de Tweede Kamer behandeld. Op basis daarvan is langs beide sporen overgegaan
tot wetgeving. Er is toen voorrang gegeven aan de nieuwe WSW, omdat die al
langer in een experimenteel wetgevend stadium verkeerde, zoals dat destijds
werd genoemd. Er is echter ook veel ingezet op wetgeving op het punt van de
jeugdwerkgarantie en de banenpools, mede in aanmerking nemend de jaar in jaar
uit naar voren gekomen kritiek van de Algemene Rekenkamer. Zij heeft er zeer
op aangedrongen om de ministeriële regelgeving voor de banenpools op
basis waarvan deze praktijk zich had ontwikkeld, eindelijk eens om te zetten
in wetgeving. Dat is dus een van de redenen waarom de regering zeer hecht
aan wetgeving, ook op dit moment. Wij zouden dit niet graag doorschuiven naar
een volgend kabinet dat zich dan weer de kritiek van de Rekenkamer op dit
punt zou moeten laten welgevallen.Het belangrijkste is echter de inhoud. Wij verkeren nu in een situatie
waarin Nederland heeft leren leven met het fenomeen "gesubsidieerde arbeid".
Aan het eind van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig zijn
wij hier aarzelend, zoekend en tastend mee begonnen. Er is met vallen en opstaan
veel praktijkervaring opgedaan. Inmiddels wordt erkend dat gesubsidieerde
arbeid in het leven is geroepen, omdat daardoor mogelijkheden worden geboden
aan mensen die anderszins niet aan de slag kunnen komen. Hiermee wordt ook
erkend dat de markt niet een antwoord heeft op alle ontwikkelingen en dat
zelfs bij een behoorlijke conjunctuur, zoals wij die in deze periode zien,
de arbeidsmarkt noch langs de publieke noch langs de private weg aan iedereen
een directe reguliere mogelijkheid tot het verrichten van arbeid kan bieden.
Er is dus een extra inspanning nodig om afhankelijkheid van een uitkering
en zeker permanente afhankelijkheid van een uitkering zoveel mogelijk te voorkomen.Op basis van die jaren van ervaring hebben wij er nu voor gekozen om hier
meer samenhang in te brengen en daarbinnen meer maatwerk mogelijk te maken.
Dat maatwerk moet en kan ook door de gemeenten worden opgepakt. De mogelijkheden
van de gemeenten worden aanzienlijk verruimd, zowel qua regelgeving als qua
financiering. De WIW is een algemene voorzieningenwet om de reïntegratie
van werkzoekenden en uitkeringsgerechtigden te bevorderen. Ik verwacht dat
in het kader van die algemene voorzieningenwet er in de komende jaren ook
sprake zal zijn van een ook ten opzichte van de huidige ervaringen grotere
creativiteit om langs die weg op allerlei manieren te proberen mensen toch
een zinvol bestaan in relatie tot de arbeidsmarkt te bieden en als het even
kan perspectief op doorstroming.Mevrouw Van Leeuwen heeft gevraagd hoe de aparte regeling voor de WIW
zich verhoudt tot de bewust apart gehouden regeling Extra werkgelegenheid
langdurig werklozen, in de wandeling de Melkert-1-regeling genoemd. Uiteraard
is dit punt behoorlijk afgewogen in de voorbereiding. Juist bij de onderstreping
van de gesubsidieerde arbeid die wordt geregeld in het kader van de onderhavige
wet, blijf ik erbij dat waar er geen sprake is van gesubsidieerde arbeid maar
van een uitbreiding van de publieke sector, deze daar niet onder valt. Dat
zijn reguliere banen die zich kenmerken door de conditie dat de instroom is
gereserveerd voor langdurig werklozen en door het feit dat de beloning aan
bepaalde voorwaarden onderhevig is. Wie de verkiezings- programma's voor de
komende periode goed heeft gelezen, zal zich overigens niet aan de indruk
kunnen onttrekken dat er op dat punt wellicht nog wat aanpassingen denkbaar
zijn. Dat zal zich dan toch op basis van een andere, aparte afweging voltrekken
die naar mijn mening niet vermengd kan en mag worden met de afwegingen die
in het kader van de onderhavige wetgeving gelden. Het vaststellen dat het
hier om gesubsidieerde arbeid gaat, om iets wat je niet zou organiseren als
het niet nodig zou zijn, is toch iets anders dan het organiseren van de bekende
40.000 banen, waarvan ik de stelling wel aandurf dat ook bij het niet bestaan
van langdurige werkloosheid, toch een belangrijk deel van die banen op de
een of andere manier wel tot stand gebracht moet worden, daar het vaak om
onmisbaar werk gaat. Ik houd derhalve vast aan genoemd onderscheid. Ik meen
dat in de nabije toekomst alleen maar duidelijker zal worden waarom het nuttig
en nodig is om dat onderscheid te handhaven.Dat laatste heeft ook te maken met de beloning. Ik wil nu niet speculeren
op hoe de beloningsvoorwaarden voor de regeling Extra werkgelegen heid
langdurig werklozen er uit zullen komen te zien in de nabije toekomst. Wat
betreft de beloning in dit kader meen ik dat er geen andere keuze is dan beperkingen
te stellen aan de subsidievoorwaarden voor de organisatie van het desbetreffende
werk. Het organiseren van dit werk op een naar verhouding laag beloningsniveau
is in de eerste plaats van belang voor het kunnen bekostigen van dit soort
werk. Het is evident dat wanneer het zou leiden tot hogere beloningen, er
dan met hetzelfde geld minder werk kan worden gecreëerd. Verder is het
van belang om het te blijven zien in het licht van de doorstroomdoelstelling
die wel degelijk verbonden is aan het voorliggende wetsvoorstel. Iemand die
een beroep moet doen op een dienstbetrekking in het kader van de WIW is van
harte welkom. Die is wat mij betreft – het is uiteraard aan de gemeenten
om er verder over te beslissen – ook welkom op permanente of semi-permanente
basis. Met degenen die erover gesproken hebben, erken ik dat sommige mensen
op een zodanige afstand van de arbeidsmarkt staan dat het waarschijnlijk weinig
reëel is om te veronderstellen dat ze gemakkelijk op eigen kracht een
plek op de reguliere arbeidsmarkt kunnen vinden. Uit de ervaringen met de
banenpool blijkt dat mensen daarop langdurig – minstens semi-permanent –
zijn aangewezen. Dat blijft in de toekomst ook mogelijk, maar op basis van
een bescheiden loonniveau. Anders concurreert deze "werksoort" met reguliere
arbeid in de publieke of in de private sector. Een bescheiden loonniveau is
een vereiste om te voorkomen dat dit soort maatregelen geïntegreerd worden
in het geheel aan arbeidsmarktbepalingen, waardoor toch weer mensen uit de
boot vallen. Dat moeten wij dus niet doen.Voorzitter! Ik vertel dit ook tegen de vakbeweging. Ik begrijp heel goed
dat zij opkomt voor de belangen van betrokkenen. Het is niet aan mij om daar
een oordeel over te geven. Het is ook niet aan mij om voor te schrijven wat
de arbeidsvoorwaarden moeten zijn. Er is nu ruimte gecreëerd door middel
van een subsidievoorwaarde ten opzichte van banenpool en JWG. Er kan reëel
worden onderhandeld over de aanwending van de beschikbare ruimte, maar die
is niet ongelimiteerd.Er is niet zo'n groot onderscheid met hetgeen de vakbeweging in bedrijven
tegenkomt. Ik ken kleine bedrijven die net zijn gestart en die maar een zeer
beperkte ruimte hebben om in de sfeer van de arbeidsvoorwaarden tegemoet te
komen aan de verlangens van werknemers. Het gaat om de lengte van de polsstok.
Er zal altijd nagegaan moeten worden wat nog verantwoord is om te betalen.
In dit opzicht gaat het niet alleen om de financiering, maar ook om de erkenning
dat het een stap is op weg naar het volledig toegankelijk maken van de arbeidsmarkt
voor iedereen die werk zoekt. Daarbij dient bedacht te worden dat wij dit
alleen kunnen volhouden als er ook een zekere doorstroming is. Betrokkenen
moeten gestimuleerd worden – in ieder geval via de beloning –
om beschikbaar te zijn voor aanbod van ander werk.Voorzitter! Dit zal ook duidelijk worden gemaakt aan de ILO, die ons naar
aanleiding van het verzoek van de vakbeweging terzake heeft aangesproken.
Het is op zichzelf legitiem dat er in dat kader aandacht voor wordt gevraagd.
Ik ben het echter niet eens met de klacht van de ILO. Sterker nog, als die
klacht wordt toegewezen, ontstaat er een ernstig probleem op het punt van
de houdbaarheid van de op deze wijze georganiseerde gesubsidieerde arbeid.
Ik neem aan dat de ILO onze argumentatie, die in feite gegrond is op de objectieve
rechtvaardiging dat deze speciale aanpak geldt voor mensen die anders aangewezen
zouden zijn op een uitkering, wil accepteren.De heer De Boer (GroenLinks):Voorzitter! De minister spreekt over een bescheiden loonniveau. Bedoelt
hij daarmee 100 of 120% van het minimumloon?Minister Melkert:Ik doel op beide. In de wet gaat het om de ruimte tussen 100 en 120% van
het wettelijk minimumloon. Dit wijkt af van hetgeen tot nu toe mogelijk was.
Werk in een banenpool wordt op het niveau van het minimumloon betaald.De heer De Boer (GroenLinks):Wat is dan het bezwaar om degenen die al langdurig in de banenpool werken
en nu overgaan naar de WIW in te schalen op 120% van het minimumloon? Dat
blijft binnen de wettelijke marges.Minister Melkert:Daarmee blijft men wel binnen de marges van de subsidiënt, maar de
subsidiënt is niet de werkgever. Ik ken de pappenheimers van het poldermodel
goed genoeg om te beseffen dat ik niet over de CAO ga. Een en ander moet in
het kader van de CAO-onderhandelingen worden bepaald. Werkgevers en werknemers
zijn daarover in gesprek. Ondanks de twijfel die in sommige van de bijdragen
in eerste termijn doorklonk, kan ik bevestigen dat werkgevers en werknemers
nog steeds goed in gesprek zijn. Ik heb er ook vertrouwen in dat dit tot een
goed resultaat zal leiden.De heer De Boer (GroenLinks):Maar de minister is dan wel van oordeel dat de opstelling van de vakbeweging
nog steeds valt binnen de marges van de wet?Minister Melkert:Ik heb geen oordeel over de opstelling van partijen in CAO-besprekingen.
Zij zullen zich moeten houden aan hetgeen in de wet is bepaald. Ik heb er
alle vertrouwen in dat dit ook de uitkomst zal zijn, en wel zeer binnenkort.Voorzitter! Mevrouw Van Leeuwen heeft in dit verband de vraag gesteld
hoe de uitkomst van de CAO-besprekingen – die leiden tot een bepaald
gemiddeld loonniveau – zich verhoudt tot de subsidie die wordt verstrekt.
Kan te veel verstrekte subsidie ten koste gaan van banen? Kunnen lasten op
gemeenten worden afgewenteld? Ik breng onder haar aandacht dat er meerdere
bronnen zijn om de uitvoering van de WIW, ook ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden,
te financieren. Er wordt een budget beschikbaar gesteld. Wij voorzien een
oploop daarvan in de komende jaren. Daarbij wordt rekening gehouden met de
ruimte die in de arbeidsvoorwaardensfeer is geboden. Ik noem de inleenvergoedingen
die gevraagd kunnen worden. Soms gaat het daarbij om kleine bedragen, maar
het gaat ook wel om forse bedragen. Tevens noem ik de uitvoeringskosten. Gemeenten
kunnen zelf door een efficiënte organisatie meer of minder geld daaraan
kwijt zijn.Er is voor de subsidie van dienstbetrekkingen een splitsing aangebracht
tussen het basisbedrag dat gedeclareerd kan worden per dienstbetrekking –
dus meer dienstbetrekkingen, meer declaraties – en een vast budget,
gekoppeld aan de veronderstelde realisatie. Bij onderrealisatie kan eventueel
worden teruggevorderd. Bij boventallige realisatie moet de financiering uit
de andere financieringsstromen worden geregeld. Het is ook niet verboden dat
gemeenten extra bijdragen geven. Wij hebben er echter niet op gespeculeerd
dat een deel van de financiering daar vandaan moet komen. Naar mijn oordeel
is langs deze weg de financieringsgrondslag voor de uitvoering van deze wet
op een evenwichtige wijze geregeld.Mevrouw Van Leeuwen heeft ook gevraagd waarom er niet is ingezet op functieloon
analoog aan de WSW. Ik kan mij die vraag op zichzelf wel voorstellen. Toch
hebben wij, beargumenteerd, gemeend om daar niet op te moeten insteken. De
argumentatie is tweeledig. Het kabinet is van mening dat de WSW toch een andere
voorziening is, namelijk voor mensen die echt aangewezen zijn op werk onder
aangepaste omstandigheden. Ook dan geldt – ik verwijs naar de herindicatiestellingsprocedure –
dat een uitstroom uit de WSW, als het even kan, wordt bevorderd, maar wij
weten dat dit in veel gevallen geen reële optie is. Mensen kunnen hun
arbeidzame leven lang zijn aangewezen op de WSW. Wij willen een deel van de
arbeidsmarkt benaderen en betrokkenen behandelen zoals in ieder ander deel
daarvan.Daar staat tegenover dat het in de WIW gaat om gesubsidieerde arbeid.
Dat doe je niet als dat niet echt nodig is. Maar kennelijk is de arbeidsmarkt
zelf niet in staat om degenen die op de WIW zijn aangewezen voldoende mogelijkheden
te bieden. Daarom moet de doorstroomdoelstelling ook in de beloning overeind
blijven. Wij willen dan ook niet uitnodigen om tal van functies te creëren
in het kader van de WIW die na verloop van tijd ongetwijfeld verdacht veel
zullen lijken op functies die al elders bestaan, maar die niet op deze wijze
worden gesubsidieerd. Nu kan daar meteen tegenover worden gesteld dat het
voorkomt dat er mensen in een banenpool zitten die functies vervullen die
qua functiewaardering echt ver uitgaan boven 100% van het minimumloon en straks
zelfs boven 120% van het minimumloon. De vraag is of het niet raar is dat
dergelijke functies in dat kader worden vervuld.Het antwoord is in alle eerlijkheid dat het raar is en dus niet klopt.
Toch weten wij dat het zich in de praktijk hier en daar voordoet. Ik draai
daar niet omheen. Er zijn semi-subsidieplaatsen ontstaan in het kader van
de banenpool die eigenlijk elders gesubsidieerd of betaald hadden moeten worden.
Het is niet de bedoeling dat deze ontwikkeling zich doorzet. Wij kunnen niet
met een politieagent achter iedere gemeente of banenpooler gaan staan om dat
te controleren. Het blijft de verantwoordelijkheid van de gemeenten om dat
te voorkomen. Ik wil deze situatie niet bevorderen. Er zal een gezonde druk
moeten blijven op uitstroom en het realiseren van het type additioneel werk
dat met banenpool/JWG en straks de WIW is beoogd. Ik zie daar geen andere
oplossing voor.Voorzitter! Mevrouw Van Leeuwen vroeg hoe het zit met de differentiatie
tussen gemeenten inzake de arbeidsvoorwaarden. Er waren wat geruchten dat
er ook gemeenten zouden zijn die al met een beloning van 130% van het minimumloon
in de weer waren. Ik kan antwoorden dat indien gemeenten via de VNG tot overeenstemming
komen met de bonden en er dus sprake is van een CAO, de gemeente op basis
van de statuten aan dat akkoord zullen zijn gebonden en er dus geen verschillen
tussen de gemeenten in de arbeidsvoorwaarden zullen optreden. Ik ga er voorlopig
van uit dat dit het geval zal zijn. Mocht het niet het geval zijn, dan gelden
de wettelijke bepalingen evenzeer. Er is dan geen sprake van uniformering
als niet alle gemeenten daaraan gebonden zouden zijn. Iedereen is wel uniform
onderhevig aan hetgeen in de wet is bepaald.Voorzitter! Ik kom toe aan het boeiende punt van de landelijke projecten.
Dat zijn projecten die nu in het kader van de experimenten activering met
uitkeringsgelden plaatsvinden. Als in de wandeling werd gesproken over Melkert-1
hebben wij het nu over Melkert-2. Op zichzelf zijn het zeer interessante projecten
waarbij geprobeerd wordt, met inzet van uitkeringsgeld mensen te doen doorstromen
naar reguliere arbeidsplaatsen. In feite zijn in deze experimenten de werkervaringsplaatsen
beproefd die straks structureel in de WIW zijn beoogd. Werkgevers en werknemers
werken daarin samen in de genoemde instroomprojecten.Ik heb daarover gesproken met de voorzitters van VNO en FNV. Ik ben tot
de conclusie gekomen dat het niet nodig is, daarvoor een specifieke regeling
te treffen, omdat het zeer voor de hand ligt dat die landelijke projecten
heel goed kunnen functioneren in de nieuwe structuur. In die nieuwe structuur
is het logisch dat er bewust voor is gekozen, de verantwoordelijkheid voor
de uitvoering op lokaal niveau te leggen. De gemeenten hebben een existentieel
belang bij het plaatsen van langdurig werklozen. Dat is het uitgangspunt geweest.
De term existentieel belang wil wel eens helpen om begrip te kweken voor de
keuzes die zijn gemaakt. Sterker nog, gezien dat existentiële belang
is het heel interessant dat er ook landelijke projecten zijn waarbij men op
basis van de eigen succesformule – waar ik even van uitga – om
die plaatsen bij gemeenten kan aankloppen omdat het een gemeenschappelijk
belang is, iemand te kunnen plaatsen.Mij is het bezwaar onder de aandacht gebracht dat er zaken gedaan moeten
worden met 572 gemeenten. Het antwoord daarop is dat dit schromelijk overdreven
wordt. Het overgrote deel van de werkzoekenden die hiervoor in aanmerking
zouden kunnen komen, bevindt zich namelijk in ongeveer 20 gemeenten. Daar
zijn dus heel gemakkelijk afspraken mee te maken. Ik heb mij bereid verklaard
om door middel van een bij het ministerie in te richten informatiepunt ervoor
te zorgen dat de informatie over en weer beschikbaar is. Er is al een bijeenkomst
belegd en die zal binnenkort nog een keer herhaald worden. Er is naar mijn
mening alle aanleiding om te veronderstellen dat dat goed kan lopen.Op het moment dat je voor die landelijke projecten iets aparts zou regelen,
ontstaat er een behoorlijke complexiteit in de vormgeving van de regeling.
Die is nu immers gebaseerd op niet alleen de filosofie maar ook het in de
wet gerealiseerde voornemen dat gemeenten qua regelgeving en financiering
ook een maximale ruimte toegemeten krijgen. Het lijkt mij dus
niet verstandig om daar een ander traject doorheen te laten lopen. Het lijkt
mij echter ook niet nodig om dat te doen. Als zich in de praktijk toch knelpunten
zouden voordoen, dan blijf ik overigens beschikbaar om daarop in te gaan.Een knelpunt dat zich in ieder geval niet voor hoeft te doen, is de beëindiging
van de instroommogelijkheid in die experimenten activering uitkeringsgelden,
die eindigt aan het eind van dit jaar. Aangezien vanaf 1 januari – naar
ik aanneem – de WIW van toepassing zal zijn, kan dat naadloos aansluiten,
omdat het instrument werkervaring in dat kader aan de orde kan zijn. Dat is
dus ook het instrument werkervaring vanuit de landelijke projecten.Mevrouw Jaarsma (PvdA):Voorzitter! Misschien wil de minister zo vriendelijk zijn om zijn woorden
in verband te brengen met de nu toch algemeen doorgedrongen vaststelling dat
de gemeenten niet klaar zijn per 1 januari en er dan dus een gat valt.Minister Melkert:Ik geloof niet dat de gemeenten niet klaar zijn per 1 januari. Dat kan
mevrouw Jaarsma zeker niet in algemene zin stellen. Ik zou niet weten waar
zij dat op zou kunnen baseren. Bij de landelijke projecten is het eigenlijk
heel simpel. Stel dat een gemeente niet "klaar" zou zijn met het verwerven
van werkervaringsplaatsen die zij zou kunnen aanbieden aan de mensen die daarop
zijn aangewezen, dan zou het dus het meest simpele zijn om te zeggen: even
Samenwerken bellen, want die hebben dat allemaal op de plank liggen. Wat dat
betreft, is de naadloze aansluiting vanuit de functionerende landelijke projecten
naar mijn mening zonder enig probleem te verzekeren. Iets anders is de vraag,
hoe de gemeenten zich hierop voorbereiden. Daar zal ik later nog op ingaan.Voorzitter! Mevrouw Van Leeuwen heeft een vraag gesteld over de WIW-verklaring
en de wijze waarop invulling wordt gegeven aan de samenwerkingsbepaling in
de AMvB. Ik kan daar de volgende schets over geven. De afgifte van de WIW-verklaring
kan natuurlijk niet los worden gezien van de wijze waarop wij ook meer structureel
de samenwerking willen organiseren tussen de sociale diensten, de arbeidsvoorziening
en de uitvoeringsinstellingen. Wij hebben dus al geprobeerd om na te denken
over en te anticiperen op de situatie die ontstaat in het kader van Samenwerking
werk en inkomen. Zoals bekend, is dat nu een proces dat zich geleidelijk in
de praktijk voltrekt. Wij willen overigens wel dat dat uiterlijk in 2001 landelijk
dekkend is gemaakt. Daarbij bestaat er flexibiliteit als het gaat om de wijze
waarop daar invulling aan wordt gegeven.Als Samenwerking werk en inkomen van de grond is gekomen, dient de intake
plaats te vinden bij de front-office, oftewel de balie, het loket. Dit kan
nu via de sociale diensten verlopen, waarbij er een fase-indeling aan de orde
is. Er kan dan een onderscheid worden gemaakt tussen de derde en de vierde
fase, maar in beide gevallen dient, na de kwalificerende intake, een WIW-verklaring
te worden afgegeven. Met de Tweede Kamer is afgesproken dat een kwalificerende
intake vooraf dient te gaan aan de WIW-verklaring. Ik vond dat die Kamer daarmee
het oorspronkelijke voorstel verbeterde omdat nog beter werd gewaarborgd dat
eerst maximaal zou worden bekeken wat de mogelijkheden zouden zijn om op de
reguliere arbeidsmarkt een plaats te vinden. Wanneer daarna wordt geconstateerd
dat men toch is aangewezen op de WIW, kan een WIW-verklaring worden afgegeven.
De wijze waarop de samenwerking wordt geregeld, is door ons niet nader bepaald,
maar dát er moet worden samengewerkt, is voorgeschreven in de wet en
zal ook in de AMvB die de samenwerking regelt in het kader van Samenwerking
werk en inkomen, worden uitgewerkt.Voorzitter! Mevrouw Van Leeuwen kan ik zeggen dat de rollen van de drie
actoren in dit proces op zichzelf goed op elkaar aansluiten. Overigens wordt
de gemeenten niet de ruimte geboden om zelf allerlei bemiddelingsapparaten
op te zetten. Immers, wij hebben expliciet in de wet bepaald dat de gemeenten
door middel van derden of de arbeidsvoorzieningsorganisatie de bemiddeling
moeten doen plaatsvinden. Ik verwijs hierbij naar artikel 5, tweede lid. Wij
hebben dit zo bepaald om te voorkomen dat de gemeenten dit allemaal zelf nog
eens gaan doen. Overigens is de gemeente wél de subsidiënt van
de werkervaringsplaats die tot stand komt. Die koppeling hebben wij bewust
gelegd omdat de gemeente verantwoordelijk is voor wat er gebeurt met degene
die vooralsnog niet aangewezen is of kan zijn op een reguliere plaats op de
arbeidsmarkt.Ik voeg hieraan toe dat dit onderscheid in taken, waarover lang is nagedacht,
zich op papier makkelijker laat noteren dan dat het in de praktijk kan worden
waargemaakt. Ik zou wat dit betreft zeker aarzelingen hebben wanneer wij niet
tegelijkertijd met het proces Samenwerking werk en inkomen bezig zouden zijn.
Ik zeg niet dat in dit proces een garantie is gelegen dat het allemaal van
een leien dakje gaat; verre van dat, zo moet ik in een bui van realisme zeggen.
Echter, niemand van de hierbij betrokken organisaties kan zich onttrekken
aan de samenwerkingsnoodzaak en aan de opdracht om daaraan op de een of andere
manier vorm en inhoud te geven.In dat proces zal het in de komende jaren uiteindelijk mogelijk zijn om
de WIW een volwaardige plaats te geven, met het accent op de gemeenten die
immers de plicht hebben, ervoor te zorgen dat iedereen die niet nu op de reguliere
arbeidsmarkt terecht kan, toch een dienstbetrekking, een werkervaringsplaats,
scholing of opleiding óf sociale activering aangeboden krijgt. Zo loopt
het rond. De praktijk zal in de komende jaren moeten aangeven wie aangesproken
kan worden op welke verantwoordelijkheid. Ik blijf herhalen dat daarbij het
principe "schoenmaker, blijf bij je leest" dragend dient te zijn in het kader
van Samenwerking werk en inkomen. Men dient ervan af te zien, het werk van
een andere organisatie te gaan doen, maar juist op zoek te gaan naar de complementariteit
en de synergie die tussen de organisaties moet kunnen ontstaan. Ik weet dat
inmiddels al op tal van plaatsen in Nederland blijkt dat dit goed kan. Als
er fricties optreden, gebeurt dat eerder op bestuurlijk niveau dan op de werkvloer
zelf. Ik hoop dus dat dit zich zo verder kan gaan ontwikkelen.Voorzitter! Mevrouw Van Leeuwen en de heer De Boer hebben een vraag gesteld
over de normen voor de aantallen dienstbetrekkingen die bij organisaties van
derden kunnen worden gerealiseerd. Waarom is er in de marktsector gekozen
voor 10%? Ook mevrouw Jaarsma vroeg dit. Wel, die 10% is ontleend aan wat
wij enige tijd geleden in de jeugdwerkgarantie hebben geïntroduceerd.
Naar ons voorzichtige oordeel functioneert dit heel behoorlijk; wij hebben
er eigenlijk heel weinig klachten over ontvangen. Dit percentage heeft natuurlijk
iets arbitrairs, maar omdat wij hiermee voortbouwen op een ervaringsgegeven,
hebben wij het als uitgangspunt genomen.Wij hebben gekozen voor aantallen personen omdat het tot nu toe zo gewerkt
heeft. Ook hierbij zou je voor de subsidieomvang zelf kunnen kiezen, maar
aangezien er toch enige differentiatie kan zijn naar de omvang van de contracten
waarop die betrekking heeft, lijkt het ons toch het meest overzichtelijk om
ons te baseren op de aantallen personen. Maar het is dus geen principieel
punt.Dan blijft over het moeilijker punt van 20% in de publieke sector. Ik
moet eerlijk zeggen dat de voorbeelden die in de afgelopen weken begonnen
binnen te komen – ze zijn nu ook genoemd, zoals het leer-werkproject
in Groningen, waarop de heer De Boer wees, maar ook anderen hebben voorbeelden
genoemd – mij aan het denken hebben gezet. Ik wil in ieder geval het
uitgangspunt hanteren dat bestaande projecten gecontinueerd kunnen worden.
Wij meenden er in een eerder stadium overeenstemming met de VNG over te hebben
bereikt, omdat wij hadden gezegd dat er in het verleden projecten met 100%
banenpoolers met geld uit de sociale vernieuwing van start zijn gegaan en
dat die zouden moeten kunnen blijven bestaan. Maar vervolgens bleek het niet
zo makkelijk om een uitputtende lijst van projecten in deze sfeer op te stellen,
omdat er in de loop der jaren ook met andere financieringsbronnen zulke projecten
bleken te zijn opgestart. Ik wil er daarom geen misverstand over laten bestaan
dat wij in de uitwerking van de regeling op dit punt ervan zullen uitgaan
dat bestaande projecten in ieder geval kunnen doorgaan met misschien wel 100%
mensen die in het kader van de WIW werken. En overigens zullen wij het in
een nader te ontwikkelen procedure mogelijk maken dat gemeenten onder bepaalde
randvoorwaarden ook met nieuwe projecten zo te werk zouden kunnen gaan.Ik wil tegelijkertijd wel proberen, met de gemeenten samen te bevorderen
om ook in de publieke sector een mix te vinden van reguliere arbeid en additionele
arbeid, 10 of 20%, omdat het voor betrokkenen heel belangrijk kan zijn om
ook binnen een organisatie door te kunnen stromen naar reguliere arbeid. En
dit is allicht gemakkelijker te realiseren als je werkt in een organisatie
waar die combinatie voorkomt. Als wij ervoor kiezen om ruimte te maken voor
gemeenten, dan moeten wij reële ruimte bieden, ook op dit punt.De heer De Boer (GroenLinks):Voorzitter! De toezegging van de minister voor de bestaande organisaties
vind ik prima, maar ik zou ter verduidelijking nog twee vragen willen stellen.Wat is in dit verband precies een organisatie? Is een gemeente bijvoorbeeld
één organisatie en is een gemeentelijk museum daarvan een onderdeel?
Daar is dan dus een range van additionele arbeidsplaatsen. Als een gemeentelijk
museum als organisatie wordt aangemerkt, dan voldoet het van geen kant aan
de norm; als het als een onderdeel van de gemeentelijke organisatie wordt
gezien, dan zit je alweer een stukje onder die 20%.In ditzelfde verband nog een vraag. Wordt het werk van mensen in het kader
van de WSW voor het berekenen van dat percentage als additionele of als reguliere
arbeid beschouwd?Minister Melkert:De WSW staat erbuiten bij de berekening van percentages. Het eerste punt
wordt minder problematisch naarmate wij meer openingen bieden voor gemeenten
om daar onder bepaalde randvoorwaarden zelf keuzes in te maken. Op het specifieke
antwoord kom ik graag terug in tweede termijn. Het lijkt mij niet nuttig om
daarop nu te improviseren.De heer de Boer heeft een ander belangrijk punt naar voren gebracht, waarvoor
ik hem dankzeg. Ook andere sprekers hebben dat punt onder de aandacht gebracht.
Dat betreft de jongeren van 16 en 17 jaar. Het is niet zo dat het niet mogelijk
is om hen opleiding, werkervaring en begeleiding te geven in het kader van
deze wet en dat dus ook betaald te doen, bijvoorbeeld op basis van wat nu
in het kader van de voorbereidingsovereenkomst mogelijk is. Dat is die ƒ
340 per maand. Het is niet zo dat het niet kan in de WIW. Het is wel zo dat
wij er geen aandacht aan hebben besteed. Daarom is het goed dat wij het bij
deze gelegenheid kunnen specificeren. Via de sociale dienst, via de arbeidsvoorziening
door inschrijving als werkloos werkzoekende, via de politie of via de school,
in het kader van het voorkomen van drop-out en het combineren van scholing,
opleiding en begeleiding, kunnen zij aangemeld worden in het kader van de
zorgtaak respectievelijke zorgplicht van de gemeente. Daar zou een vergoeding
tegenover kunnen staan, die gefinancierd kan worden uit het scholings- en
activeringsbudget. Dat scholings- en activeringsbudget kent de mogelijkheid
om ook premies te verstrekken. Dat zou dus ook voor deze jongeren kunnen gelden.
Dat zou op soortgelijke wijze kunnen gebeuren als nu in de voorbereidingsovereenkomst
aan de orde is. Aangezien wij ervan uitgaan – ik hoop dat de heer De
Boer dat met mij eens is – dat het niet om zeer grote aantallen behoeft
te gaan, menen wij dat het ook goed in die toch behoorlijke ruimte van het
scholings- en activeringsbudget kan worden opgevangen. Het kan dus. Mijn suggestie
is om het in voorkomende gevallen langs deze weg te doen.De heer De Boer (GroenLinks):Dan blijft wel het probleem liggen dat een keus gemaakt moet worden of
je deze jongeren onder de kinderbijslag laat vallen of onder de regeling van ƒ
340 ten laste van het scholingsbudget.Het gaat om een vrij klein bedrag. Het gaat om 700 jongeren maal ƒ
4000 per jaar. Dat is 3 mln. Het was tegenover de gemeenten aardiger geweest
om dit ook onderdeel te laten zijn van de trekkingsrechten die je voor een
WIW-plaats zou kunnen laten gelden. Ik vind het dus een beetje zuinig.Minister Melkert:Maar de eerste zorg van de heer De Boer was of zij er wel onder vallen.
Daar komen wij royaal aan tegemoet. Ik neem aan dat de gemeenten daar in voorkomende
gevallen goed mee kunnen omgaan.Naar het punt van de kinderbijslag zal ik nog eens goed laten kijken.
Het lijkt mij verstandig om op dat punt een precisering aan
te brengen in de verschillende situaties die zich kunnen voordoen.De heer De Boer heeft een vraag gesteld over de teldata. Hij heeft gesuggereerd
om de verdeling voor 1999 te baseren op een peildatum in 1998. Die vraag kon
ik mij voorstellen. Toch is daar moeilijk aan tegemoet te komen, omdat wij
dus altijd met een vertraging zitten in het verifiëren van de gegevens
in het peiljaar. Daar komt ook nog een accountant aan te pas. Dat moet ook
weer tijdig aan de gemeenten worden meegedeeld. Dat moet minimaal drie maanden
voor het komende begrotingsjaar, omdat gemeenten hun budget moeten kennen.
Ik heb mij er omstandig over laten voorlichten dat op dit punt een tegemoetkoming,
hoezeer mijn geestesgesteldheid daar ook toe neigde, af te raden zou zijn.De heer De Boer (GroenLinks):Voorzitter! Dit is niet consequent. De minister is juist zo creatief geweest
om voor het budget 1998 de gemeenten de keus te laten bij het kiezen van een
teldatum: het vierde kwartaal 1996 of 1 oktober 1997. Dat is een bewijs dat
het kennelijk wel kan voor 1998, maar nu zegt de minister dat het voor de
jaren daarop niet kan. Daar zit toch een inconsistentie in?Minister Melkert:Nee, die zit er niet. Kijk, alles kan natuurlijk in beginsel, maar bij
de start van een nieuwe situatie kan het redelijk zijn, ook om overgangsproblemen
te voorkomen in de financiering, dat je wat ruimte biedt om zo dicht mogelijk
op de realisatiegegevens te zitten. Maar als structurele situatie lijkt mij
dat niet wijs, omdat je dan ook structureel allerlei terugvorderingsproblemen
creëert. Immers, naar de mate dat je niet precies kunt zijn in de verbinding
tussen de realisatie en wat er wordt verdeeld, moet je weer nacalculeren en
dat willen we zoveel mogelijk voorkomen. Dit is consistent met wat wij vanuit
het departement met tal van regelingen doen. U kunt mij uitnodigen om op dit
punt inconsistent te zijn, maar ik heb die neiging, eerlijk gezegd, nog niet.De heer De Boer (GroenLinks):Een groot nadeel is wel dat het naijlt. Een tweede groot nadeel is dat
1999 nog gebaseerd is op de situatie uit de oude wet. Het duurt dus tot het
jaar 2000, voordat wij een teldatum hebben die gebaseerd is op de nieuwe regelgeving
en dat lijkt mij rijkelijk laat. Een derde punt dat pleit voor het bijvoorbeeld
toch kiezen voor een datum van 1 juli, is dat de wetgeving nu vraagt dat gemeenten
zeer adequaat de feitelijke situatie gaan monitoren en aan het ministerie
doorgeven ten aanzien van wat zij aan WIW-plaatsen hebben gerealiseerd. Als
dat allemaal goed marcheert en de gemeenten volgens de minister in staat zijn
om het allemaal vlekkeloos uit te voeren per 1 januari, moet hij per 1 juli
de exacte telgegevens krijgen. Daar zit dan geen ruis meer in, want het klopt
allemaal. Wat is ertegen om het zo te doen?Minister Melkert:Ik vind het op zich zelf een aanlokkelijk perspectief dat, als alles zou
lopen zoals wij voorzien, wij dan ook de procedure wat korter kunnen maken –
maar misschien mogen wij dat zich eerst in de praktijk zien waarmaken.De heer De Boer (GroenLinks):Dat is uitnodigen tot moeilijkheden, voorzitter! De minister stelt hier –
hij zal dit straks bij het punt van de invoering omstandig betogen –
dat heel Nederland klaarstaat om per 1 januari deze wet vlekkeloos uit te
voeren. Dat is de stellingname van de minister. Nu, als dat zo is, moet hij
per 1 juli ook vlekkeloze gegevens krijgen en hoeft hij nu geen reserves meer
te hebben om op deze manier te handelen. Het is van tweeën één:
óf we doen het allemaal goed nu en dan kan het; óf de minister
twijfelt met ons of de gemeenten zover zijn. In dat laatste geval kan ik mij
de redenering van de minister voorstellen.Minister Melkert:Voorzitter! Ik zal straks een positie innemen tussen die twee uitersten
in, die de heer De Boer heeft geschetst. Daaruit vloeit ook enige prudentie
voort met betrekking tot de toepassing van deze regeling.Ik kom bij het punt van de WVA, te weten de afdrachtskorting, door de
heer De Boer aan de orde gesteld met verwijzing naar wat er gebeurt, als het
loonniveau uitkomt boven 115%. Tot 115% geldt de specifieke afdrachtskorting.
Daarbij geldt in feite wat normaal ook geldt in de publieke sector en de private
sector: je kunt, naar ik meen, maximaal twee jaar nog een beroep doen op de
voor de doorstroom specifieke afdrachtskorting – de helft van het bedrag
dat voor de specifieke afdrachtskorting is gereserveerd – maar daarna
niet meer. Dan is zijn vraag of dat nu de bedoeling is en of het niet geharmoniseerd
moet worden. Op dit laatste is mijn antwoord ontkennend; overigens heeft het
kabinet gekozen voor die 115%. Het principe is dat wij met het instrument
van de specifieke afdrachtskorting willen bevorderen, dat er mensen in dienst
worden genomen op een betrekkelijk laag functieniveau en met een navenante
beloning. Wij hebben geprobeerd op die wijze te stimuleren dat er weer meer
van dit soort plekken gerealiseerd worden, in het kader van de laagste loonschalen
binnen diverse CAO's. Dat is een verklaard onderdeel van ons beleid. Dat geldt
dus ook voor gesubsidieerde arbeid en dat betekent, dat gemeenten weten dat
zij daarmee ook rekening moeten houden. Het is dus als het ware ook een incentive
om ook niet iedereen "zo maar" te laten doorstromen naar een niveau van 120%
beloning, maar ook om een differentiatie in stand te houden die recht doet
aan het doel van het kabinetsbeleid, namelijk om mensen ook de kans te geven
om met minder werkervaring of minder kwalificaties in te stromen puur op het
minimumloonniveau. Tot 115% kan men dus maximaal profiteren van die specifieke
afdrachtskorting, die volgend jaar nog fors omhoog gaat. Dat behoeft op geen
enkele wijze geharmoniseerd te worden met wat wij overigens bepaald hebben
over toegestane beloningsniveaus. Dat zijn echt twee verschillende dingen,
die ik graag uit elkaar wil houden.De heer De Boer (GroenLinks):Voorzitter! Ik ben het niet met de minister eens, want de bedoeling van
deze regelgeving WIW is om de doorstroming te bevorderen. Als al die mensen
een paar jaar in die WIW-regeling zitten en net op het niveau komen, dat zij
de stap naar de arbeidsmarkt kunnen maken, bijvoorbeeld op een salarisniveau
van 120% van het minimumloon, dan vallen zij net buiten de regeling van de
WVA. Ik vind dat niet handig. Er is alle aanleiding om opnieuw te bezien of
de grens van de WVA gelijkgesteld moet worden aan de bovengrens van de WIW
en de Melkertbanen om juist die stap ook veel aantrekkelijker te maken.
Vanuit het denken over doorstroming is dat heel wenselijk, omdat dit het doorstromen
vergemakkelijkt. Je hebt dan nog de WVA-maatregel om net die laatste stap
te zetten. Die is nu weg en als die mensen al op die 115% zitten, is het niet
zo aantrekkelijk om de overstap te maken naar een reguliere baan ook op 115%
om die WVA te houden.Minister Melkert:Maar de heer De Boer redeneert nu vanuit de werknemer, naar ik veronderstel.
Voor hem of voor haar gaat het om de doorstroming.De heer De Boer (GroenLinks):Ja, maar het gaat toch om werknemers! Het gaat er toch om, dat we mensen
willen motiveren...Minister Melkert:Dat is een misverstand, want de specifieke afdrachtskorting heeft betrekking
op werkgevers!De heer De Boer (GroenLinks):Ja, dat snap ik wel, maar het vergroot toch de bereidheid van werkgevers
om mensen in dienst te nemen als die afdrachtskorting daarbij in de aanbieding
is! Dus vergroot het de doorstroming!Minister Melkert:Maar dat indiceert op zichzelf niet op welk niveau je de grens voor de
specifieke afdrachtskorting moet leggen. Als je namelijk de overstap maakt
van de ene naar de andere werkgever, is het feit dat je een specifieke afdrachtskorting
achterlaat bij je oude werkgever niet relevant voor je nieuwe werkgever. Daar
kan op zichzelf dus geen probleem in zitten. Ik wil wel met de heer De Boer
van gedachten wisselen over de vraag of 115% het beste niveau is dan wel of
dat hoger moet, maar dat staat echt los van deze redenering.De heer De Boer (GroenLinks):Ik kom er in tweede termijn op terug!Minister Melkert:Graag!De heer De Boer heeft gevraagd hoe reëel de uitstroom is. Ik heb
er straks al iets over gezegd, maar hij maakt ook de vergelijking met de WSW:
wat is er meer gericht op uitstroom? In beide gevallen moeten we natuurlijk
realistisch blijven. In vele gevallen is dat bij de WSW niet echt te verwachten,
maar toch moeten we ons best doen om de mensen die daar ook via de herindicatiestelling
uiteindelijk de kans toe krijgen, te stimuleren om wel een plaats op de reguliere
arbeidsmarkt te vinden. Daarbij kan de WIW overigens als een tussenstation
fungeren, zoals wij destijds bij de behandeling van de WSW hebben gezien.
Ook hier geldt, dat wij ons best moeten doen om dat zo veel mogelijk te doen.
Wij denken overigens, dat het beter zou kunnen dan ervaringen tot nu toe met
juist de banenpool en ook de Jeugdwerkgarantiewet laten zien, doordat wij
het nieuwe instrument van de werkervaringsplaatsen creëren. Ook de ervaringen
die wij nu opdoen met de experimenten activering uitkeringsgelden –
overigens nog niet representatief in een evaluatie beschikbaar, maar wij hebben
wel wat indicaties – geven aan dat daar mogelijkheden liggen die verre
uitgaan boven het uitsluitend vervullen van een dienstbetrekking in het kader
van de banenpool. Daarin zit een doorstroompotentieel waarvan wij hopen dat
het beter benut kan gaan worden.De voorzitter:Mag ik met het oog op het verdere verloop van de vergadering en de indeling
van de agenda de minister vragen, hoe lang hij nog nodig denkt te hebben voor
de voltooiing van de eerste termijn?Minister Melkert:Voorzitter! Ik schat een halfuur tot drie kwartier.De voorzitter:Dat betekent dat wij bijna op het punt staan nu te besluiten de eerste
termijn te onderbreken, tenzij de minister het in een halfuur kan doen.Minister Melkert:Ik ervaar dat als een dringende uitdaging. Het zou mij kunnen lukken.Voorzitter! Om een beter beeld te krijgen van de tijd die ik nog nodig
heb, is het misschien goed dat ik nu even de meer inhoudelijke kant van de
zaak parkeer en inga op de procedurele opmerkingen die zijn gemaakt over de
gang van zaken met betrekking tot de invoering. Ik heb daarbij allereerst
de behoefte om ruiterlijk te zeggen dat het mij wijs zou hebben geleken om
u op zijn minst door middel van een afschrift of door middel van een aparte
brief op de hoogte te stellen van de besprekingen die ik met de gemeenten
heb gehad over de invoering. Ik zal zo nog even preciseren wat er in de brief
is gesteld. Ik meen dat in de inhoud minder aanleiding is gelegen om twijfels
te hebben bij het invoeringstraject. Ik kan mij goed voorstellen dat het u
toch wat merkwaardig overkwam – u heeft daarover zelf nog een brief
geschreven – dat, op het moment dat de Eerste Kamer zich voorbereidde
op de behandeling van deze wet, tegelijkertijd met de VNG afspraken tot stand
komen over de wijze van invoering per 1 januari. Dat kan vragen oproepen hoe
dat precies zit. Ik erken dat ruiterlijk. Ook kennisnemend van het debat wat
u met de minister-president over dit soort kwesties heeft gehad, vind ik dat
wij er attent op moeten zijn indien zich in de toekomst dit soort kwesties
zou kunnen voordoen. Dat dit soort kwesties zich in de toekomst zal voordoen,
staat wel vast. Niet alleen voor de behandeling in de Eerste Kamer, maar reeds
voor de behandeling in de Tweede Kamer zijn wij begonnen ons te prepareren
op de implementatie van deze wet. Ik heb dat ook gedaan, wijs geworden –
althans dat vind ik zelf – door de ervaringen die ik met een aantal
andere wetten heb opgedaan, bijvoorbeeld met de bijstandswet. Ik heb die min
of meer op een presenteerblaadje gevonden toen ik aantrad. De data lagen vast
en daarmee zijn wij dus aan de slag gegaan. Er is ongelooflijk veel voor nodig
om een goede invoering mogelijk maken vanaf het moment zoals dat in het Staatsblad
wordt aangegeven. Ik kan nog tal van andere voorbeelden geven.Ik heb gesignaleerd dat wij ons vanuit het departement met betrokken organisaties –
in dit geval in het bijzonder de VNG – eerder dan lange tijd gebruikelijk
is geweest, moeten prepareren op een invoering die vanaf het eerste moment
zo verantwoord mogelijk is en uiteraard in overeenstemming is met de wet.
Dat betreft dus niet alleen het moment dat de wet in het Staatsblad staat,
dat was immers altijd een beetje de horizon; op het moment dat wij dat voor
elkaar hadden, waren wij er. Om die reden heb ik ongeveer een jaar geleden
de VNG gezegd wat wij wilden. Ik heb de VNG toen gevraagd, of zij wilde dat
wij het deden, of dat zij dat zelf wilde doen. De VNG heeft toen na rijp beraad
gezegd, dat zij het zelf wilde doen. In maart jongstleden hebben
wij in het bestuurlijk overleg vastgesteld dat er een uitvoeringsorganisatie
onder de paraplu van de VNG tot stand zou komen, gesubsidieerd vanuit mijn
begroting, om er alles aan te doen om gemeenten up-to-date te brengen bij
alles rond de voorbereiding van de invoering per 1 januari. Dat was nog voordat
de Tweede Kamer aan zet was.Wat mij betreft zal dit ook in de toekomst gebeuren. Gelet op het stevige
signaal, moeten Tweede en Eerste Kamer goed op de hoogte zijn van alle aspecten
die in de uitvoeringssfeer aan de orde zijn, in zoverre zij ook direct verband
houden met hetgeen in de wet is bepaald. Dat punt accepteer ik dus.Ik heb een brief aan de VNG geschreven. Ik stel vast dat wij niet zijn
uitgegaan van het niet-implementeren van de wet. Het woord "coulance" is een
gevleugeld woord in het kader van het toezicht. Het suggereert allerlei lossigheid
als het in een brief aan de VNG wordt gebruikt. De coulance heeft uitsluitend
betrekking op de bijzondere omstandigheden die zich kunnen voordoen. De overigens
van kracht zijnde toepassing van het vaststellings- en maatregelenbeleid behoeft
op zo'n specifiek geval niet van toepassing te zijn. Met andere woorden, wij
hebben een wet die vanaf 1 januari moet worden uitgevoerd. Wij hebben een
vaststellings- en maatregelenbeleid in het kader van de uitoefening van het
toezicht binnen het kader waarvan maatregelen kunnen worden getroffen al naar
gelang de situatie die wordt aangetroffen bij gemeente X of Y. Dat kan variëren
van het verlenen van uitstel tot bepaalde herstelperiodes of het opleggen
van boetes.Met het woord "coulance" hebben wij het volgende uitgesproken. Gemeenten
is wel degelijk gevraagd, vanaf 1 januari gewoon de wet uit te voeren. Als
zich echter bijzondere omstandigheden voordoen waardoor in het eerste halfjaar
op een aantal punten nog niet alles kan worden geleverd, bijvoorbeeld beleidsinformatie,
bijvoorbeeld de vormgeving van een samenwerkingsafspraak, zal de wijze waarop
de gemeente met de inspanningsverplichting is omgegaan, worden beoordeeld.Als wij dit letterlijk nemen voor de punten die in de brief aan de VNG
zijn geïndiceerd, is het voor de wetgever en uitvoerder op het punt van
de beleidsinformatie materieel niet erg interessant om in een eerder stadium
over kwartaalinformatie te beschikken. Immers, pas na enige tijd zal sprake
zijn van representatieve informatie. Er gaat geen grammetje informatie verloren
als zij pas na een half jaar wordt opgevraagd. Dan het punt van de samenwerkingsafspraak.
In de wet is slechts geregeld dat er samengewerkt moet worden. Het is evident
en voor het toezicht gemakkelijk als dat ook in een afspraak wordt vastgelegd,
maar dat is niet wettelijk voorgeschreven. De wet zal moeten worden nageleefd
op het punt dat er samenwerking is, in het bijzonder met die WIW-verklaringen.
Als een gemeente aankomt met de mededeling dat er op 10 januari geen sprake
is geweest van samenwerking met Arbeidsvoorziening, maar dat er desondanks
met werkervaring of een dienstbetrekking is begonnen, is er een probleem.
Met en door Arbeidsvoorziening zal de WIW-verklaring moeten worden vastgesteld.
Dat kan alleen in samenwerking met de gemeente. Dat zal zich materieel moeten
voltrekken, zoals formeel door de wetgever beoogd. Met andere woorden: als
je nog eens kijkt naar wat er aan de gemeenten is meegedeeld – ik heb
dat echt nog eens gedaan naar aanleiding van de indringende vragen die hier
zijn gesteld – dan zie je dat in ieder geval niet aan de orde is wat
in de brief van de voorzitter van 27 oktober in de inleiding werd aangegeven,
namelijk de veronderstelling dat wij 1998 als een aanloopjaar zouden beschouwen.
Dat is dus niet aan de orde. Het is geen aanloopjaar; het is gewoon een jaar
in het kader van de tenuitvoerlegging van de wet. Op twee specifieke punten
hebben wij de gemeenten aangegeven wat dit betekent. Dat is naar mijn mening
overigens niet in afwijking van de wet en in overeenstemming met het algemene
toezichtsbeleid waarin die mogelijkheid van coulance al eerder was opgenomen.
Het gebeurt namelijk ook wel eens op andere terreinen. Ik heb er begrip voor
dat zo'n woord en het de Kamer niet parallel daaraan informeren over hoe het
gaat, vervolgens leiden tot de vragen die mij zijn gesteld. Daar moet ik ook
begrip voor hebben, want de Kamer moet nagaan of er straks op basis van de
wet wordt gehandeld.Ik hecht er wel aan om nog even in te gaan op de termijnen die gevolgd
zijn. In de woorden van in het bijzonder de heer De Boer klonk het verwijt
door dat er geen tijd was geweest voor twee rondes. Dit kan echter moeilijk
terugslaan op de regering. Wij hebben het wetsvoorstel een jaar geleden ingediend.
Mevrouw Van Leeuwen bracht dit al in herinnering. Voor de zomer hebben wij
het wetsvoorstel afgehandeld in de Tweede Kamer. Het is aan deze Kamer om
verder haar eigen procedures te bepalen, maar volgens mij kunnen noch Staten,
noch Generaal volhouden dat er sprake is geweest van een gebrek aan tijd om
dit wetsvoorstel te behandelen.De voorzitter:Voor de goede orde: de minister verwees naar een brief van mij waarin
ik zou hebben gesproken over een aanloopjaar 1998. Dat is echter geen brief
van mij, maar een brief van de commissie van 5 november. Ik heb op 29 oktober
een brief geschreven, maar die betreft alleen de orde.Minister Melkert:Daar hebt u gelijk in, voorzitter. Neem mij niet kwalijk! Overigens is
die vraag over de orde gesteld naar aanleiding van de brief van de VNG. En
daar heb ik het mijne over gezegd.Vervolgens zeg ik de heer De Boer dat de periode van zes maanden die,
zoals te doen gebruikelijk, wordt gehanteerd om de periode tussen plaatsing
in het Staatsblad en invoering voldoende lang te laten zijn, een afspraak
met de VNG is. Als de VNG in bestuurlijk overleg met mij overeenkomt dat die
termijn van zes maanden kan ingaan op het moment dat de Tweede Kamer hier
ja tegen heeft gezegd, dan is daar volgens mij niemand mee gebruuskeerd. Het
is namelijk de autonomie van de VNG om dat zo te bepalen. Er is geen enkele
regeling die daarmee onder druk wordt gezet. Eenieder die daarbij betrokken
is – dat geldt voor mij en voor de VNG – neemt natuurlijk het
risico dat de Eerste Kamer op een gegeven moment zegt dat zij niet met het
wetsvoorstel kan instemmen. Dat is bekend.De heer De Boer (GroenLinks):Voorzitter! Behoort tot die precisering van de uitvoering niet dat je
ook weet wat in uitvoeringsmaatregelen als een AMvB komt te
staan? De gemeenten weten eigenlijk pas sinds kort wat de invulling precies
inhoudt. Het gaat weliswaar alleen om hun begroting voor volgend jaar, maar
zij weten pas heel kort hoe zij dat volgend jaar verder moeten organiseren.
Volgens mij weten zij dit feitelijk nog niet officieel, omdat de AMvB er nog
niet ligt. Dat weet ik echter niet helemaal zeker. Ik vind dat zo'n implementatietraject
zou moeten beginnen, als je het hele pakket op tafel hebt, dus de wet en de
algemene maatregel van bestuur. En dan is de invoeringstijd voor de gemeenten
heel kort; dat blijf ik volhouden.Minister Melkert:Voorzitter! Ook dat punt hebben wij onder ogen gezien met de VNG bij die
afstemming over die termijn van zes maanden. Wij zijn met de mededelingen
over het financiële verdeelmodel gekomen op het moment dat dit ook voor
de gemeenten nodig was. Het is de gemeenten bekend langs welke lijnen de uitvoering
nu wordt voorbereid, ook in de AMvB die op dit moment bij de Raad van State
ligt. Ik constateer dus dat dit in ieder geval in goed overleg met de gemeenten
is gerealiseerd en dat die ook expressis verbis tot de conclusie zijn gekomen
dat invoering per 1 januari mogelijk is. Dat ze tot die conclusie zijn gekomen,
heeft te maken met het hoofdpunt dat de start van de WIW op 1 januari in hoge
mate een continuering van de bestaande praktijk zal kunnen betekenen. In ieder
geval geldt dat voor de banenpool en voor het JWG. Dat is gewoon een naadloze
voortzetting van de bestaande situatie. Dus wij moeten ook niet de suggestie
wekken dat er ineens sprake is van een totaal nieuwe situatie. Wel nieuw zijn
de werkervaringsplaatsen die worden geïntroduceerd, maar daarvan verwacht
ik sowieso dat er een ervaringstijd voor nodig is, zoals dat geldt bij iedere
situatie die zich voordoet bij de start van een nieuwe wet. Ik geloof dan
ook dat na de gedegen afstemming met de grote steden en de VNG, de datum van
1 januari reëel is.De vraag is gesteld hoe de situatie er per 1 januari uit zal zien. Ik
verwacht dat die er behoorlijk zal uitzien vanwege de continuering van wat
bestaat en vanwege de start die met de werkervaringsplaatsen gemaakt wordt.
De Arbeidsvoorziening heeft bevestigd dat zij het mogelijk acht de WIW-verklaringen
te kunnen leveren. Dat een wet in de eerste maand nog niet meteen haar structurele
niveau van functioneren heeft bereikt, geldt volgens mij voor iedere wet.
Dat zou dus ook gelden voor deze wet als wij nu bij wijze van spreken zouden
besluiten om die per 1 januari 1999 te doen invoeren. Ook dan zou in januari
1999 nog niet het structurele niveau van de activiteiten onder de desbetreffende
wet zijn bereikt die je wel hoopt terug te zien aan het eind van dat jaar
of aan het eind van twee jaar. Iedereen heeft natuurlijk het ingroeien in
nieuwe situaties nodig.De heer De Haze Winkelman heeft nog gesproken over de ervaringen die zijn
opgedaan met de Algemene bijstandswet en over zijn totaal ontbrekende verlangen
om een herhaling daarvan te zien met betrekking tot andere wetten. Ik kan
mij daar iets bij voorstellen. Dat is ook precies de reden waarom ik heb gezegd
dat ik onder andere uit de ervaringen met de Algemene bijstandswet de conclusie
heb getrokken dat ook vanuit een departement als het mijne veel eerder geprobeerd
moet worden om de implementatie van nieuwe wetgeving voor te bereiden en daarop
te anticiperen. Ook naar mijn gevoel werden namelijk veel te veel volgtijdelijk
nieuwe stappen gezet. Meteen al na de inwerkingtreding van de Algemene bijstandswet
bleek dat alle zeilen moesten worden bijgezet, eigenlijk tot op de dag van
vandaag, om te kunnen voldoen aan de vereisten van de wet. Ik zie dat absoluut
niet als een ideaalmodel. Integendeel. Wij proberen nu dus ook de methoden
te vinden om het beter te doen. Het lijkt mij wel goed dat wij daarbij goede
nota nemen van het debat zoals dat hier met de minister-president heeft plaatsgevonden
over de meer formele aspecten van de invoering van nieuwe wetgeving. Dat kan
dat proces alleen maar vollediger en beter maken.Mevrouw Jaarsma heeft nog gewezen op de psychologie van buurgemeenten
die naar elkaar kijken of misschien wel bij elkaar de krenten uit de pap halen.
WIW-ambtenaren met dollartekens in de ogen; ik zou ze dan overigens liever
met eurotekens in de ogen zien, als we toch toekomstgericht bezig zijn. Een
belangrijke afstemmingsnoodzaak is er natuurlijk. Als je in Flevoland een
zekere frictie in de ontwikkeling kan waarnemen, dan zal die zeker ook elders
voorkomen. Daar kunnen wij ons moeilijk aan onttrekken, maar ik geloof dat
de afwegingen die de Eerste Kamer en de regering maken er in gelegen zijn
dat wij met hetgeen wij nu voorstellen, er het nodige aan doen om te proberen
die samenwerking zo goed mogelijk te laten verlopen. Ik wijs er nogmaals op
dat Samenwerking, werk en inkomen geen garantie biedt, maar wel een ongekende
stimulans om de samenwerking op een geheel andere leest te schoeien dan ooit
in de afgelopen 10, 15 jaar aan de orde is geweest.Mevrouw Jaarsma heeft over de AMvB inzake de uitvoering gesproken. De
Raad van State zal daar binnenkort over adviseren. Kort daarna zal publicatie
volgen. Ik zeg tegen de heer De Boer dat er geen sprake is van een voorhangprocedure
bij de Tweede Kamer.Voorzitter! Mevrouw Jaarsma heeft vervolgens gesproken over de Wet op
de ondernemingsraden en over de positie van de gedetacheerden. De voorstellen
inzake de gedetacheerden vloeien voort uit amendering van de Tweede Kamer.
Ik heb gezegd dat ik daar niet vreselijk gelukkig over was, maar de amendementen
terzake zijn toch aangenomen. Dat komt wel eens voor. Voorzitter! Het lijkt
mij moeilijk, de groep reguliere uitzendkrachten en de groep WIW'ers af te
bakenen. Misschien is het wel de moeite waard om hierover na te denken en
hierop terug te komen bij de behandeling van de WOR in dit huis. Ik kan mij
de vraag van mevrouw Jaarsma heel goed voorstellen, mede gelet op de oorspronkelijke
inzet van de regering op dit punt.Mevrouw Gelderblom heeft een aantal vragen gesteld die een bredere strekking
hadden dan dit onderwerp. Met haar toestemming ga ik hier kort op in. Wie
beslist over de wijze van samenwerking indien het niet goed gaat? Vanuit de
WIW geredeneerd, is dat de gemeente. Zij is verantwoordelijk voor alles wat
er in het kader van de WIW gebeurt. De gemeente doet dit voor een groot gedeelte
in samenwerking met derden, in het bijzonder met de arbeidsvoorziening. Als
er een probleem is, is de gemeente de eerste die een beslissing moet nemen. Zij kan ook het probleem aankaarten bij de rijksoverheid.Over de fase-indeling komen wij ongetwijfeld later nog te spreken in het
kader van de invulling van Samenwerking, werk en inkomen. In het experimentele
stadium worden er geen rechten met daaraan gekoppeld beroepsmogelijkheden
gecreëerd. De fase-indeling wordt als een administratieve kwestie beschouwd.
Zo wordt een en ander ook bekend gemaakt aan de betrokkenen.Mevrouw Gelderblom heeft specifiek aandacht gevraagd voor de landelijke
projecten met allochtonen. Daarvoor geldt mutatis mutandis hetgeen ik over
de andere projecten heb gezegd. Overigens nemen zeer veel allochtonen deel
in het project Samenwerken. Ik meen dat door deze wet geen hindernissen worden
opgeworpen om voor de succesvolle voortzetting van die projecten in de nabije
toekomst.In Trouw en in de Volkskrant zijn berichten verschenen over loonkostensubsidies.
Ik meen dat met name in de Volkskrant geen sprake was van een zuivere weergave.
De middellangetermijnverkenning van het CPB is inmiddels gepubliceerd. Kortheidshalve
verwijs ik naar hetgeen het CPB over loonkostensubsidies heeft opgemerkt.
Dat is op een redelijk genuanceerde wijze gedaan. Er is inderdaad reden om
te veronderstellen dat bijvoorbeeld het instrument van de specifieke afdrachtskorting
effectief kan zijn. De evaluaties terzake worden op dit moment verzameld.
Ik heb geen aanleiding tot negatieve gevolgtrekkingen op dit punt.Volgens een krantenbericht zou een kwart van de werklozen geen kans meer
hebben op een baan. De vraag wat daarmee aan te vangen, is de sleutelvraag
voor de effectiviteit van Samenwerking, werk en inkomen. Mijn inzet daarbij
is dat er zo min mogelijk mensen in de vierde fase terechtkomen. Dat moet
ons aller inzet zijn, anders redden wij het niet. Het zou anders ook niet
fair zijn ten opzichte van de mensen die het betreft. Ik stel mij voor, bij
een andere gelegenheid uitgebreider terug te komen op wat ons dan te doen
staat. Daarin passen in ieder geval alle activiteiten in het kader van de
WIW. Je laat mensen niet los. Je probeert, zinvol werk aan te bieden in het
kader van een dienstbetrekking of uitstroommogelijkheden via een werkervaringsplaats
te regelen.Mevrouw Gelderblom-Lankhout (D66):De suggestie is min of meer dat degenen die in de vierde fase zitten,
worden afgeschreven. Die groep moet mogelijkheden houden om weer aan het werk
te komen.Minister Melkert:Daar ben ik het zeer mee eens. Zij moeten weer aan het werk komen. In
ieder geval dient in het kader van sociale activering maatschappelijke deelname
tot stand gebracht te worden. Dat uitgangspunt kan ook niet geamendeerd worden,
hoe gecompliceerd de praktijk overigens vaak ook is. Het is gemakkelijker
uitgesproken dan geregeld.Voorzitter! De heer Veling maakte de rake opmerking: er is nog geen wet
ingevoerd of er zijn al complicaties. Ik vind die opmerking ook raak in het
licht van mijn eerdere betoog over de spanning tussen formele en materiële
aspecten bij de introductie van nieuwe wetten. Ik weet niet of de heer Veling
het zo heeft bedoeld, maar ik kan er niet aan voorbij dat die opmerking raak
is, dus gememoreerd mag worden.De heer Veling heeft gevraagd of gezinsomstandigheden ook een afwijkingsgrond
kunnen zijn voor de norm van 32 uur in de subsidievoorwaarden. Het antwoord
daarop is "ja". Daarmee kan uitdrukkelijk rekening worden gehouden.Voorzitter! Ik denk dat ik hiermee ben ingegaan op alle punten die in
eerste termijn door de Kamer naar voren zijn gebracht. Ik hecht eraan, nogmaals
te stellen dat ik met name de punten die in het kader van de procedure naar
voren zijn gebracht, goed heb begrepen. Ik ga daaraan niet licht voorbij,
want in uw huis wordt terecht traditiegetrouw veel aandacht besteed aan de
formele aspecten van wetgeving. In combinatie met het debat in oktober met
de minister-president op dit punt, geloof ik dat de regering ook haar voordeel
hiermee kan doen bij de voorbereiding van wetgeving door in de toekomst terdege
rekening te houden met de aspecten die naar voren zijn gebracht.De voorzitter:Met betrekking tot de tweede termijn breng ik het volgende naar voren.
Vanavond dienen ook nog de wetten inzake de telecommunicatievoorzieningen
te worden behandeld. Het antwoord van de minister heeft iets langer geduurd
dan de eerste termijn van de Kamer. Gezien het reeds vergevorderde uur, zou
het vanavond houden van de tweede termijn van dit wetsvoorstel en daarna de
wetten inzake de telecommunicatievoorzieningen betekenen dat het erg laat
wordt. Ik vraag mij dus af of de tweede termijn op een ander tijdstip kan
plaatsvinden. Ik begrijp dat de minister op 2 december aanstaande verhinderd
is.Minister Melkert:Dat is niet meer het geval, wegens een wijziging van een agenda in Brussel.De voorzitter:Op 9 december zijn er onderwerpen aan de orde op het terrein van Sociale
Zaken, zij het dat dit initiatieven van de overzijde betreft, waarbij de minister
aanwezig is, maar ook 2 december is wellicht een mogelijkheid. Ik stel de
desbetreffende Kamerleden voor, tijdens de dinerpauze te bepalen wanneer de
tweede termijn wordt gehouden.Mevrouw Jaarsma (PvdA):Is het stenogram dan beschikbaar?De voorzitter:Dat is dan zeker beschikbaar.De heer De Boer (GroenLinks):Ik stel voor, dat de commissie over dit voorstel vergadert.De voorzitter:Uiteraard mag de commissie vergaderen. Ik hoor gaarne tijdens de dinerpauze
het advies van de commissie.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt van 20.00 uur tot 21.30 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19971998-335-344.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl