Vragen Van der Linden aan de minister-president over de uitspraken van bondskanselier Kohl over Europa en de Britse reacties hierop
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 3773-3778

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

06-02-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 51, pagina 3773-3778

06-02-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in vergadering

Goedkeuring van de Partiële herziening van het Structuurschema Militaire Terreinen (23707)Pagina 3784-3784
Behandeling van de brief inzake de opheffing van de dienstplicht (24400 X, nr. 63)Pagina 3784-3803
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Regels inzake de verstrekking van subsidies door de Minister van Justitie alsmede wijziging van enige wetten in verband met de subsidietitel in de derde tranche van de Algemene wet bestuursrecht (Wet Justitie-subsidies) (24040)Pagina 3783-3783
Stemmingen over vier moties, ingediend bij het debat over de netto-inkomensontwikkeling, te weten: de motie-Van Zijl c.s. over corrigerende maatregelen om de koopkracht te behouden (24400, nr. 37); de motie-Marijnissen over een koudetoeslag (24400, nr. 38); de motie-Marijnissen over de stijging van de premie aanvullende verzekering (24400, nr. 39);de motie-Marijnissen over het behoud van koopkracht voor alleenstaanden (24400, nr. 40)Pagina 3783-3784
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht (Derde tranche Algemene wet bestuursrecht) (23700)Pagina 3782-3783
Behandeling van het verslag van een algemeen overleg over de geluidszonering rond de luchtvaartterreinen Seppe en Budel (24400 XI, nr. 8), en van: de motie-Van 't Riet over de afstemming tussen de luchtvaartterreinen (24400 XII, nr. 20); de brief van de minister van Verkeer en Waterstaat (24400 XII, nr. 39)Pagina 3803-3812
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 6 februari 1996)Pagina 3837-3838
Vragen van het lid Blauw aan de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, over het recent gepubliceerde Plan van Aanpak voor de afbouw van het LandbouwschapPagina 3778-3781
51ste vergadering; 6 februari 1996Pagina 3771-3771
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over het huurbeleid, te weten: de motie-Hofstra/Duivesteijn over een maximale matiging van huurverhogingen (24400 XI, nr. 49)Pagina 3781-3782
Behandeling wetsvoorstel Regels met betrekking tot de oprichting van de naamloze vennootschap N.V. RBB (Wet privatisering RBB) (24345)Pagina 3812-3817
Behandeling brief van de minister van Buitenlandse Zaken over de toetreding Russische Federatie tot de Raad van Europa (24598)Pagina 3817-3837
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 6 februari 1996)Pagina 3771-3773
Vragen Van der Linden aan de minister-president over de uitspraken van bondskanselier Kohl over Europa en de Britse reacties hieropPagina 3773-3778

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is het mondelinge vragenuur, overeenkomstig
artikel 136 van het Reglement van orde.
 
 
 
 
 
 
 Vragen van het lid Van der Linden aan de minister-president
over de uitspraken van bondskanselier Kohl over Europa en de Britse reacties
hierop.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Linden (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! De politieke discussie in de EU begint nu op scherp
te komen. Schäubler heeft in Davos nog een keer nadrukkelijk aangegeven
dat wij op een crisis dreigen af te stevenen. Bondskanselier Kohl heeft in
Leuven een pleidooi gehouden voor versnelde Europese integratie. Hij heeft
er ook voor gewaarschuwd het langzaamste schip niet de snelheid van de vloot
te laten bepalen. De reactie uit officiële Engelse kringen is zeer heftig
geweest. In Turijn, zo kondigde de minister van buitenlandse zaken van het
Verenigd Koninkrijk aan, zullen zij zich teweer stellen tegen verdere integratie.
Tevens kondigen zij aan, op een aantal vitale elementen het vetorecht te hanteren.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mag ik om enige stilte verzoeken, zodat wij het formele gedeelte allemaal
kunnen volgen. Dit pand is zo groot dat gesprekken ook elders kunnen plaatsvinden,
ofschoon u geacht wordt, hier aanwezig te zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Linden (CDA):
 
 Voorzitter! De beschuldigingen aan het adres van Kohl van officiële
Engelse zijde liegen er niet om. Hij heeft het contact met de realiteit verloren;
hij blijft als een waanzinnige vasthouden aan het idee van een geïntegreerd
Europa; de grootheidswaan van Kohl is een bedreiging voor de stabiliteit in
het Westen. Howard gaat zelfs verder als hij zegt dat Londen op de conferentie
van Turijn op een aantal vitale onderdelen het veto zal uitspreken. Tevens
is er een oproep van Britse zijde om de oppositie tegen de opvattingen van
Kohl te bundelen. Ik wil de minister-president de volgende vragen stellen.
 
 1. Zou de minister-president willen reageren op en stelling willen nemen
tegen de oproep van Britse zijde?
 
 2. Wil de minister-president in deze discussie ook als hoofd van de Nederlandse
regering klip en klaar stelling nemen omdat die discussie in alle hevigheid
in Turijn zal terugkomen?
 
 3. Morgen vindt de Benelux-top plaats. Zou de minister-president ook daar
dit onderwerp op de agenda willen plaatsen om zodoende tot een gemeenschappelijke
uitspraak te komen?
 
 4. Is deze discussie geen zeer ernstige belasting van de voorbereiding
van de IGC in Turijn?
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Mijnheer de voorzitter! De Duitse bondskanselier heeft in de afgelopen
dagen en maanden bij verschillende gelegenheden in de bondsdag, in Leuven
bij het aanvaarden van een eredoctoraat en tijdens de zogenaamde Wehrkundetag
in München uiting gegeven aan zijn vurige voorkeur om op een historisch
moment het tempo van verdere Europese integratie niet te laten verslappen.
Hij doet dat met een zekere regelmaat, ook onder verwijzing naar de omstandigheden
die tientallen jaren geleden aan de Europese integratie ten grondslag lagen
en hij verwijst daarbij naar het risico, dat straks de basis voor duurzame
vrede en stabiliteit in Europa onvoldoende is als nu historische kansen niet
worden benut.
 
 De afgelopen dagen is met name op zijn uitspraken over "een zaak van oorlog
of vrede" en over het langzaamste schip dat niet de snelheid
van het konvooi mag bepalen, bozig vanuit het Verenigd Koninkrijk gereageerd.
Niet de premier maar enkele leden van de Britse regering hebben de pers in
niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt, dat zij de benaderingswijze
van de bondskanselier te dramatiserend en te arrogant vinden.
 
 Voorzitter! Ik heb de indruk dat deze reacties – die volgens mij
geen officiële reacties van de Britse regering waren en zeker niet van
de Britse premier – nogal aan de forse kant zijn. Zij worden misschien
ook veroorzaakt door de grote woorden waarmee bondskanselier Kohl zijn uitspraken
deze keer vergezeld heeft laten gaan.
 
 De beste manier om stelling te betrekken, is bij voorkomende gelegenheden
te proberen wat meer helderheid te krijgen, zowel aan de Duitse kant, met
de vraag of van een beleidswijziging sprake is – ik heb de indruk, dat
dit niet echt het geval is – als aan de Britse kant, met de vraag of
er aanleiding is te veronderstellen dat wij met een gewijzigde houding ten
opzichte van de Intergouvernementele conferentie hebben te rekenen. Dat laatste
zal namelijk ook moeten blijken. Ik zal de minister van Buitenlandse Zaken
vragen over deze reacties contact op te nemen met zijn collega Rifkind, opdat
wij de komende dagen en weken wat meer helderheid krijgen over de vraag of
hier over en weer niet al te fors is gereageerd.
 
 De Benelux-top komt inderdaad morgen bijeen. De belangrijkste rol van
die bijeenkomst van minister-presidenten en de ministers van buitenlandse
zaken is na te gaan waar aanknopingspunten liggen voor een gezamenlijke stellingname
van de Beneluxlanden wat betreft de toekomst van Europa. Er zal zeker ook
gesproken worden over deze gebeurtenissen, maar het is belangrijk dat de drie
Beneluxlanden bezien waar ze gemeenschappelijke opvattingen hebben, die in
een gemeenschappelijke Benelux-bijdrage aan de IGC kunnen worden neergelegd.
Of dat morgen al kan worden afgerond, is de vraag. Er zal echter nadrukkelijk
worden bezien of dat voor Turijn nog kan, ook op basis van stukken die inmiddels
aan de Kamer zullen zijn voorgelegd over de Nederlandse stellingname ten opzichte
van Turijn.
 
 Voorzitter! De laatste vraag van de heer Van der Linden was of deze controverses
in de pers niet een ernstige belasting betekenen voor de voorbereiding van
de IGC. Dat hoeft niet als iedereen zijn gezonde verstand erbij houdt, als
de gemeenschappelijke wil om naar elkaar te luisteren groot genoeg is en als
wordt afgezien van harde woorden naar elkaar, die uiteindelijk niemand dienen.
In ieder geval blijkt dat de emoties en de nervositeit over de vraag hoe het
nu verder moet met Europa, hoog zijn opgelopen. Daar kunnen wat Engeland betreft
de binnenlandspolitieke verhoudingen een factor van betekenis bij zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Linden (CDA):
 
 Voorzitter! Ik vind het jammer dat de minister-president niet wat duidelijker
in dit debat een stelling betrekt. Hij houdt alles een beetje in het midden,
zowel tegenover het Verenigd Koninkrijk als tegenover de Bondsrepubliek Duitsland.
Toch wil ik hem uitnodigen om in tweede termijn een meer stellige opvatting
van de Nederlandse regering kenbaar te maken.
 
 Verder wijs ik op het volgende. De grote woorden van Kohl kunnen nooit
aanleiding zijn voor dit debat. De tekst die in Leuven is uitgesproken, heb
ik erop na gelezen. Kohl heeft de bedoelde uitspraak ook gedaan tegenover
studenten in Rotterdam en in de Raad van Europa. Daarmee sluit hij zich aan
bij de uitspraken die de voormalige president van Frankrijk Mitterrand op
dat punt in het Europees Parlement heeft gedaan. Veeleer heb ik de indruk
dat hier een politiek punt wordt opgevoerd waardoor zowel de IGC als de EMU-discussie
onder zeer zware druk wordt gezet. Ik vind dat de Nederlandse regering in
dezen klip en klaar stelling moet nemen.
 
 Vervolgens wil ik nog iets zeggen met betrekking tot de Benelux-top. De
premier van België heeft stelling genomen. Het lijkt mij daarom zeer
aangelegen om morgen hier een standpunt in te nemen, opdat de krachten voor
een verdergaande Europese samenwerking gebundeld worden, de een niet tegenover
de ander komt te staan en Duitsland in deze discussie niet geïsoleerd
dreigt te raken.
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Mijnheer de voorzitter! In antwoord op de tweede serie opmerkingen van
de heer Van der Linden merk ik het volgende op. Er mag en zal zeker geen twijfel
bestaan over de oriëntatie van Nederland op de verdere voortgang van
de Europese samenwerking. In menig opzicht staan wij dicht bij de opvattingen
van de oosterburen, zij het dat de grootte van ons oosterbuurland en de bijzondere
rol van Duitsland in Europa altijd een bijzondere betekenis aan de uitspraken
daar toekennen.
 
 De heer Van der Linden wijst er terecht op, dat de uitspraken van bondskanselier
Kohl niet werkelijk afwijken van eerdere teksten. Dus het probleem kan ook
niet zozeer gelegen zijn in de positie die van Duitse kant is ingenomen. Zoals
ik ook aan het slot van mijn antwoord op de vierde vraag zei, is er veel meer
sprake van een oplopende gespannenheid in de Britse politieke constellatie.
Er mag dus geen misverstand bestaan over onze positie in het debat. Ik vind
alleen dat het niet aan de Nederlandse minister-president is om zonder nader
contact met de Britse regering, zonder ook de inhoudelijke besprekingen met
elkaar voldoende gevoerd te hebben, nu, naar aanleiding van statements in
Britse ochtend- en avondbladen, eventjes een rapportcijfer aan Britse ministers
uit te delen. Iedereen kent mijn positie als het gaat om het debat over de
toekomst van Europa. Het lijkt mij veel verstandiger om, in een tijd waarin
men elkaar in het openbaar de les leest, het verstand erbij te houden, te
kijken waar de problemen liggen en na te gaan hoe je die met elkaar kunt oplossen.
Morgen zullen wij tijdens de Benelux-top uiteraard over dit onderwerp spreken.
Ik herhaal wat ik heb gezegd: wat mij betreft gaat het tijdens de Benelux-top
van morgen meer om de vraag hoe wij met z'n drieën de toekomst van Europa
zien dan om de vraag of de Benelux in harde, zeer harde of spijkerharde bewoordingen
iets moet zeggen over wat een minister in Engeland heeft gezegd. De premier
van Engeland heeft over dit onderwerp nog niet gesproken en ik wil in de allereerste
plaats weten wat ik in dit opzicht aan John Major heb.
 
 
 
 
 
 De heer Bolkestein (VVD):
 
 Voorzitter! Ik ben blij met het antwoord van de minister-president. Ik
geloof dat hij hier het juiste, prudente midden bewandelt. Dat neemt niet
weg, dat mijn fractie ongelukkig is met de uitspraken van de heer Kohl. Zijn
toespraak komt, althans wat dit punt betreft, op het volgende neer: als de
integratie van Europa niet loopt zoals de Bondsrepubliek wil, ontstaat in
de volgende eeuw het risico van een hernieuwde oorlog in Europa. Nu is er
in Europa sinds 1870 alleen maar oorlog gevoerd met Duitsland. In het kort
komt zijn mening dus op het volgende neer: de integratie van Europa moet lopen
zoals wij willen, anders komt er oorlog met de Bondsrepubliek. Dat vind ik
een totaal overtrokken uitspraak.
 
 In dezelfde toespraak van de heer Kohl in Leuven heeft hij gezegd, dat
hij wil proberen om het vertrouwen van de buurlanden in de Bondsrepubliek
te vergroten. Door het doen van deze uitspraken slaagt hij daar niet in. Ik
hoop dat bij gelegenheid en na de heer Major te hebben aangehoord, de minister-president
hierover het een en ander tegen de bondskanselier wil zeggen.
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Voorzitter! Ik wil zeker het een en ander tegen de bondskanselier zeggen,
maar ik vind dat de heer Bolkestein geen recht doet aan de woorden van de
heer Kohl. De heer Kohl heeft niet gezegd – ik parafraseer de woorden
van de heer Bolkestein –: als u het met de toekomst van Europa niet
doet zoals Duitsland wil, dan krijgt u oorlog met de Bondsrepubliek. Daar
is werkelijk geen sprake van. De heer Kohl is zich er diep van bewust dat
wij vanuit de geschiedenis van Europa, ook het verscheurde en verdeelde Europa
van na de oorlog, politieke integratie nodig hebben als een instrument voor
duurzame vrede en stabiliteit. Hij maakt zich zeer bezorgd over het risico
van een zodanige stagnatie in dat proces dat de woorden "stilstaan is achteruitgang"
inderdaad opgang maken. Natuurlijk hebben wij in het debat met Duitsland te
maken de opvattingen daar, de opvattingen hier en de opvattingen elders over
de vraag hoe de Europese integratie in de toekomst vorm moet krijgen. Mijn
ervaring met de Duitse bondskanselier in de anderhalf jaar dat ik op deze
plek zit is, niet alleen dat hij zeer massief, zoals wij dat van hem kennen,
voor zijn opvattingen daarover staat, maar dat hij ook luistert en democratisch
met het overleg over de toekomst van Europa omgaat met de oprechte en diep
gevoelde intentie om voorwaarts te gaan, niet stil te staan en zeker niet
terug te gaan. De woorden "een zaak van oorlog of vrede" hebben misschien
hier en daar de misverstanden veroorzaakt die ik nu ook, met alle respect,
in de woorden van de heer Bolkestein proef. Ik kan die perceptie van de woorden
van de bondskanselier niet delen. Ik zal er zeker binnenkort met hem over
spreken, zoals over zoveel meer wat ons bezighoudt rondom de toekomst van
Europa. Ik neem echter geen afstand van zijn woorden op de wijze als de heer
Bolkestein heeft gedaan.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik wil de minister-president dankzeggen voor zijn antwoorden,
ook voor het antwoord dat hij aan de heer Bolkestein heeft gegeven. Ik had
de heer Van der Linden willen vragen of hij met zijn vragen en met het opwerpen
van dit onderwerp niet bezig is misverstanden te verdiepen in plaats van,
zoals de minister-president doet, te proberen zoveel mogelijk de rust te herstellen
om in alle rust met elkaar de IGC-discussie aan te gaan.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De heer Van der Linden, alleen om de vraag van de heer Woltjer te beantwoorden.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Linden (CDA):
 
 Voorzitter! Als op de top in Davos dit een zeer wezenlijk onderdeel van
discussie is, als vervolgens in Leuven een belangrijk statement door de bondskanselier
van Duitsland wordt afgelegd en als er door officiële Britse kringen,
de minister van buitenlandse zaken van het Verenigd Koninkrijk, op deze manier
zo polariserend op wordt gereageerd, dan vind ik dat dit een politiek punt
van de eerste orde is dat in dit parlement aan de orde moet komen. Uit de
discussie die daarna heeft plaatsgevonden tussen de minister-president en
de heer Bolkestein, waarbij ik mij overigens zeer gaarne aansluit bij de minister-president,
is ook gebleken dat dit een vitaal politiek punt is dat in dit parlement de
aandacht verdient.
 
 
 
 
 
 De heer De Hoop Scheffer (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Sprekend over de toekomst van Europa heeft de
minister-president ons afgelopen zaterdag op een Europese dag van zijn partij
een interessant doorkijkje gegeven in zijn verdere ideeën over de toekomst
van Europa, met name betreffende de relatie tussen de meer besproken Europese
monetaire unie en het punt werkgelegenheid; werkgelegenheid in relatie tot
het Verdrag van Maastricht, het sociaal pact, etcetera. Staat u mij toe om
bij deze mondelinge vragenronde de minister-president te vragen of hij bereid
is de ideeën die hij daar geventileerd heeft, in briefvorm aan de Kamer
voor te leggen, opdat wij mede ter voorbereiding van het debat over de Intergouvernementele
conferentie ook aan dat belangrijke aspect aandacht kunnen besteden.
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Voorzitter! Dat wil ik graag doen. Ik denk dat het het beste is om dat
te doen in samenhang met de stukken die u toch krijgt van het kabinet over
de voorbereiding van de IGC en over de ontwikkelingen naar de derde fase van
de EMU, waarbij natuurlijk ook de plaats van de werkgelegenheid en het sociale
gehalte van Europa aandacht krijgen. Ik zou dat liever doen als vrucht van
het kabinetsberaad dat deze weken over dit onderwerp volop plaatsvindt.
 
 
 
 
 
 De heer Rabbae (GroenLinks):
 
 Voorzitter! De uitspraak van de heer Kohl heeft te maken met een toenemend
pessimisme ter zake van de Europese monetaire unie. Dat pessimisme is niet
alleen afkomstig van nationalistische krachten en wordt niet alleen gevoed
door het karakter van een aantal toelatingscriteria. Dat pessimisme heeft
ook te maken met het feit dat vele burgers zich zorgen maken over hun toekomst
in Europa, met name wat de werkgelegenheid betreft. Nu heeft de minister-president
de afgelopen week inderdaad de uitspraak gedaan dat het goed
zou zijn, als in het kader van de Europese monetaire unie ook aandacht geschonken
wordt aan de sociale dimensie. Is datgene wat hij verwoord heeft iets nieuws?
Is het iets anders dan wat verankerd is in het Verdrag van Maastricht? Als
het iets nieuws is, streeft de minister-president er dan naar om het punt
van de werkgelegenheid tijdens de komende discussies over Europa in de een
of andere norm verankerd te krijgen?
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Voorzitter! Na de uitspraken van bondskanselier Kohl zijn wij nu terug
bij hetgeen ik zaterdag zelf heb gezegd. Ik heb de indruk dat bij de Duitse
collega vooral bezorgdheid bestaat over het gebrek aan politieke wil om de
integratie verder te brengen. Overschakelend naar mijzelf, voeg ik hieraan
toe dat economische en monetaire integratie voor mij een van de voorwaarden
is om ook tot duurzame politieke integratie te komen. Wat dat betreft is de
EMU niet iets wat je apart wel of niet doet. Wij zien dat in de landen van
Europa en zelfs in geheel Europa het debat volop loopt over de vraag of wij
1 januari 1999 halen en of de derde fase van de EMU dan zal kunnen ingaan.
Mijn inzet en die van de regering blijft erop gericht om alles te doen wat
wij kunnen om op basis van de criteria en het tijdpad van het Verdrag van
Maastricht de derde fase op 1 januari 1999 te doen ingaan.
 
 Er vindt af en toe ook een debat plaats over de vraag wat dat weer betekent
voor de werkgelegenheid. Ik ben ervan overtuigd dat goed budgettair en monetair
beleid niet slecht is of behoeft te zijn voor werkgelegenheid. Ik zeg wel
dat een goede budgettaire en monetaire politiek, een solide begrotingsbeleid,
daarnaast – dus niet in de plaats daarvan – ook vraagt om zo goed
mogelijk inhoud te geven aan de sociale dimensie. En dan spreken wij over
de samenwerking binnen Europa tussen de lidstaten en ook met de sociale partners
om zo goed mogelijk inhoud te geven aan een goed beleid inzake de werkgelegenheid.
Voor die werkgelegenheidspolitiek naast de EMU gelden voor mij steeds drie
randvoorwaarden.
 
 1. De EMU-criteria mogen niet ondermijnd worden door het werkgelegenheidsbeleid.
 
 2. Het moet niet gaan om het opnieuw overdragen van geld van de lidstaten
naar Brussel. Wij zitten namelijk niet te wachten op kunstmatige werkgelegenheid,
in Brussel gecreëerd.
 
 3. Het moet volgens mij ook niet per se een competentiedebat zijn tussen
lidstaten en Unie, waardoor geheel nieuwe competenties aan de Unie worden
gegeven.
 
 Wat ik voorstel, is dus in die zin nieuw dat het in aanvulling op datgene
wat nu al in het verdrag is geregeld, een extra accent legt op de noodzaak
om naast een stabiele economische en monetaire politiek ook een goed sociaal
en werkgelegenheidsbeleid te voeren. Dat moet echter gebeuren zonder overdracht
van geld of competenties naar Brussel. Dat is namelijk niet de weg die wij
moeten gaan.
 
 
 
 
 
 De heer Janmaat (CD):
 
 Mijnheer de voorzitter! De scheidslijn tussen voor- en tegenstanders van
Europese integratie loopt dwars door alle landen en bevolkingen heen. Dat
geldt zowel voor Duitsland als voor Engeland. De vraag aan de regering is
of hier nu zowel door de Duitse bondspresident als door de Engelse prime minister
een spelletje wordt gespeeld om de Europese integratie in beide landen wat
af te zwakken, vooral gezien de grote problemen die er aankomen in verband
met de monetaire unie.
 
 De heer Bolkestein heeft hier net een geweldig wantrouwen uitgesproken.
Ik wil hem dan ook vragen hoe de VVD als regeringspartner binnen afzienbare
tijd denkt te kunnen samenwerken in een monetaire unie waarin zowel de Duitse
mark als de Nederlandse gulden dezelfde waarde moeten krijgen in de ecu.
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Voorzitter! In tegenstelling tot wat de heer Janmaat zegt, heeft premier
Major zich niet in het debat over de uitspraken van de heer Kohl gemengd.
Ik zie de heer Kohl als een overtuigd Europeaan. Ik hoop vurig dat de Britse
regering bereid en in staat zal zijn om een zodanige bijdrage aan het IGC-proces
te leveren dat deze jaren ook werkelijk jaren van de nodige vooruitgang zullen
zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Bolkestein (VVD):
 
 Voorzitter! Ik heb geen wantrouwen uitgesproken jegens het voornemen om
te komen tot een economische en monetaire unie. Ik heb alleen gezegd dat ik
ongelukkig ben met de uitspraken van de heer Kohl, omdat hij, de bondskanselier,
spreekt over oorlog en vrede. Ik kan mij niet indenken dat er een oorlogssituatie
tussen de landen van de Europese Unie zou kunnen voorkomen zonder dat de Bondsrepubliek
daarbij betrokken is.
 
 
 
 
 
 De heer Mateman (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Terugkomend op de opmerkingen van de minister-president
van dit weekeinde, mag ik dus concluderen dat hij geenszins beoogt het Verdrag
van Maastricht te veranderen, dat hij geenszins beoogt nieuwe geldoverdrachten
vanuit Nederland te entameren en dat het geenszins de bedoeling kan zijn om
het niveau van de verzorgingsstaat, de sociale wetgeving in dit land, op welke
wijze dan ook te verlagen. Ik hoop hier een eenduidig antwoord op te krijgen.
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 De wijze waarop de heer Mateman het formuleert, maakt het mij niet zo
gemakkelijk om een eenduidig antwoord te geven. Hij concludeert dat ik geenszins
de bedoeling heb om het Verdrag van Maastricht te veranderen. Daar gaat de
hele IGC nu echter juist wel over. De IGC gaat over de vraag hoe het toekomstige
verdrag zal luiden. Ik heb binnen de randvoorwaarden die ik aangaf –
ik heb die zojuist uitvoerig toegelicht in antwoord op de gestelde vraag –
gezegd dat de wijze waarop het werkgelegenheidsbeleid profiel krijgt in het
verdrag, wat mij betreft wel een kleurtje mag hebben.
 
 De sociale standaard is natuurlijk uiteindelijk een resultaat van hetgeen
de nationale lidstaten, ook in termen van economisch en financieel beleid
en werkgelegenheidsontwikkeling, kunnen presteren. Ik denk dat, zoals Nederland
zich op dit moment ontwikkelt – daar hebben wij natuurlijk wel wat internationale
economische groei bij nodig, maar ook eigen beleid – wij bezig zijn
via een versterkte participatie en een betere verhouding tussen
de aantallen werkenden en niet-werkenden, de basis te leggen voor een op de
langere termijn zo houdbaar mogelijk sociaal stelsel. Ik zie wat dat betreft
dus een gezond economisch en monetair beleid en een gezond accent op voldoende
werkgelegenheid als bijdrage tot een sociale ontwikkeling, waarbij wij kunnen
spreken van een voldoende niveau in ons land. Het is aan ieder van de lidstaten
om op dat punt de eigen verantwoordelijkheid te nemen. Wij moeten natuurlijk
veel samen doen in Europa, maar Nederland kan niet Griekenland of Italië
of een ander land onder de arm nemen. Men moet het uiteindelijk zelf doen,
maar men moet wel samen de voorwaarden creëren voor voldoende samenwerking.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Ik wil mij aansluiten bij de strekking van de woorden van
de heer Bolkestein, namelijk dat het op zijn minst verontrustend is als er
zulke hoge woorden moeten worden gebruikt als door bondskanselier Kohl is
gedaan. Dat brengt mij tot de volgende vraag. Heeft de minister-president
nog wel een goed zicht op de werkelijke agenda van de IGC 1996? Wie die agenda,
zoals die openbaar is gemaakt, erop naslaat kan zich niet voorstellen dat
er zulke grote woorden moeten worden gebruikt. Het gaat om de evolutieve clausules
uit het Verdrag van Maastricht, die nog eens nagegaan moeten worden. Kortom,
is er wellicht sprake van een dubbele Europese agenda: een openbare, die van
de IGC 1996 ingevolge het verdrag en een veel ingrijpender politieke agenda
en discussie op grond waarvan bondskanselier Kohl dergelijke ingrijpende uitspraken
heeft gedaan?
 
 Ik wil aan de heer Van der Linden vragen of mij het afgelopen weekeinde
wellicht iets is ontgaan, want hij sprak de minister-president aan als het
hoofd van de Nederlands regering. Heeft er een revolutie plaatsgevonden die
mij is ontgaan?
 
 
 
 
 
 De heer Van der Linden (CDA):
 
 De minister-president is hoofd van de delegatie van de Nederlandse regering.
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Voorzitter! De agenda van de IGC is thans nog niet werkelijk bepaald.
Wij hebben het rapport van de reflectiegroep. De regeringen beraden zich nu
op de inbreng in de IGC, die eind maart begint. Wij kennen dus wel ongeveer
de verschillende spijzen op de menukaart. De maaltijd die moet worden samengesteld,
zal aan de vooravond en tijdens het verloop van de IGC pas zichtbaar worden.
 
 Ik kom even terug op de eerste opmerking over de heer Kohl. In antwoord
op een vraag van de heer Bolkestein heb ik daarover al iets gezegd. Ik heb
geen andere indruk dan dat nu op een heel bijzondere manier gewicht wordt
gegeven aan woorden die hij al maandenlang uit. Het zou weleens kunnen zijn
dat het gewicht pas op die wijze aan zijn woorden wordt gegeven, omdat daarop
vanuit een bepaalde hoek van Britse zijde zo scherp is gereageerd. Dat komt
wel vaker voor in het leven: de reactie bepaalt de toonsoort van hetgeen aanvankelijk
is gezegd.
 
 De uitspraken van de bondskanselier zouden weleens verband kunnen houden
met zijn bezorgdheid over de interne ontwikkelingen in Duitsland zelf. Je
ziet ook in Duitsland veel toenemende scepsis en niet altijd in wetenschappelijke
kring of met een bepaalde, gefundeerde basis. Je ziet ook scepsis die meer
in de richting gaat van het zogenaamde gesunde Volksempfinden, namelijk dat
het een groot risico zou zijn om hetgeen van en voor Duitsland is te moeten
inwisselen voor hetgeen van en voor Europa is. Kortom: gaan wij de kant op
van een Duits Europa of een Europees Duitsland? Ik heb wat dat betreft de
heer Kohl aan voor mij de goede kant van de streep staan. Het zou best eens
kunnen zijn dat hij met het doen van dit soort uitspraken ook daarop wil reageren.
 
 
 
 
 
 De heer Weisglas (VVD):
 
 Voorzitter! De heer De Hoop Scheffer bracht het onderwerp als eerste op
uitspraken van de minister-president van afgelopen zaterdag. Collega Van Hoof
en ik hebben daarover vanochtend schriftelijke vragen gesteld. De heer De
Hoop Scheffer kon dat niet weten. Omdat dit punt nu aan de orde is gesteld,
wil ik de minister-president de volgende vraag stellen.
 
 In november vorig jaar zei staatssecretaris Patijn in deze Kamer dat Nederland
niet zit te wachten op een bevoegdheid van de Europese Unie om werkgelegenheidsprogramma's
te ontwikkelen. In oktober vorig jaar schreef de minister van Buitenlandse
Zaken, de heer Van Mierlo, "dat wij de burger geen rad voor ogen mogen draaien
door de suggestie te wekken dat verdragsteksten banen kunnen scheppen". Dat
zijn duidelijke uitspraken waarin de VVD-fractie zich goed kan vinden. Mijn
vraag aan de minister-president is de volgende.
 
 Hoe moeten wij het door hem niet uitsluiten van de wens om in het Verdrag
van Maastricht een werkgelegenheidsdoelstelling op te nemen – de minister-president
heeft dat nog steeds niet uitgesloten, ook vanmiddag niet – rijmen met
de zojuist door mij naar voren gebrachte citaten van de staatssecretaris en
de minister van Buitenlandse Zaken, die zij uiteraard namens het kabinet gedaan
hebben?
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Voorzitter! Het zijn zeer verstandige citaten van zeer verstandige leden
van het kabinet. Wij zitten niet te wachten op nieuwe, verreikende initiatiefmogelijkheden.
Ik heb zojuist al iets gezegd over de competentieverdeling tussen Europa en
de lidstaten. Verdragsteksten scheppen geen banen. Dat is allemaal waar. Toch
is daarmee het hele verhaal nog niet gezegd.
 
 Het hele verhaal is nog niet gezegd als het gaat om de vraag welk Europa
wij eigenlijk willen maken. Is dat een Europa van mensen die, met alle respect,
een beetje aan institutionele teksten sleutelen? Gaat het om meerderheden,
minderheden of gekwalificeerde beslissingen? Je kunt daar boekdelen over vol
schrijven. Wij hebben over die vraagstukken in de Kamer regelmatig uitermate
boeiende debatten. Willen wij een Europa waarin het alleen gaat om de monetaire
en economische samenwerking langs de lijnen van Maastricht? Gaat het misschien
om een Europa waaraan wij binnen de grenzen van het mogelijke,
zonder dat soort kunstmatigheden waartegen terecht de minister en de staatssecretaris
van Buitenlandse Zaken in hun teksten hebben gewaarschuwd, toch zoveel mogelijk
profiel en gestalte geven aan een gezamenlijk werkgelegenheidsbeleid?
 
 Laten wij in ons eigen land kijken naar de mogelijkheden die wij hier
hebben en benutten om niet alleen binnen de overheid of tussen departementen,
maar ook met sociale partners, de basis te leggen voor langjarige volgehouden
inkomensmatiging waar ook iets tegenover moet staan. Het gaat niet aan alleen
tegen mensen te zeggen: wilt u rustig aan doen met uw inkomen. Het gaat ook
om de vraag: wat doen wij met verdeling van arbeid, met training, met scholing,
met opleiding, met tewerkstelling van allochtonen en noem maar op.
 
 Menig land in Europa kijkt met bewondering naar de manier waarop wij dat
in Nederland doen. Er zal best wat op aan te merken zijn. Er zullen verschillende
dingen niet goed of niet voldoende zijn. Nederland doet het redelijk goed.
Wij zien tegelijkertijd dat bondskanselier Kohl in Duitsland de afgelopen
weken een vergelijkbaar initiatief heeft genomen om samen met de sociale partners
een actief werkgelegenheidsbeleid op poten te zetten.
 
 Ik zou graag zien – dan kan een verdragstekst inderdaad een initiërende
en impulserende werking hebben – dat in Europa niet alleen binnen de
vijftien lidstaten afzonderlijk maar ook over de grenzen van de lidstaten
heen weer iets gaat bewegen in de richting van: wij zijn er ook voor een voldoende
basis van werk en sociaal gehalte. Dat betekent niet dat een verdragstekst
banen schept, behalve misschien voor degenen die de tekst opstellen, en daar
kun je nog lang over doen ook. Het is ook niet zo dat je door alleen maar
nieuwe competenties aan Brussel te geven, de werkgelegenheid daar wel wordt
gemaakt die hier niet tot stand kan komen. Het gaat wel om het benutten van
alles wat er aan creativiteit op dit continent beschikbaar is om gezamenlijk
betere resultaten te behalen.
 
 Ik zeg dat ook omdat ik zie dat deze gedachte in zeer veel lidstaten krachtig
leeft. Wij moeten eens voor onszelf de keuze maken of wij aansluiten bij die
gedachte in andere lidstaten en proberen om daar een realistische invulling
aan te geven, of dat wij een defensieve Alleingang organiseren, die wel parmantig
klinkt – "verdragsteksten maken geen banen" – maar die uiteindelijk
heel negatief en defensief kan overkomen. Het citaat is inderdaad van de heer
Van Mierlo, maar ik zeg dat het niet het hele verhaal is, en ik ben graag
beschikbaar om daarover met de Kamer te spreken. Er valt iets meer over werkgelegenheid
in Europa te zeggen dan de mededeling dat verdragsteksten geen banen scheppen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! De minister-president sprak zojuist over de groeiende
scepsis in Duitsland over het "Europese experiment", zoals ik het nog maar
even noem, en in het bijzonder over de EMU. Ik wijs de minister-president
erop dat nog niet zo lang geleden heel Frankrijk plat lag; dat had ook alles
te maken met de bezuinigingen op de sociale wetten in Frankrijk als gevolg
van de eisen voor toetreding tot de EMU. De bezorgdheid in Europa over de
EMU en de sociale gevolgen nemen toe. Bij de SP is die altijd heel groot geweest
en daarom zijn wij nooit zo'n voorstander geweest van de monetaire unie en
zeker niet van het huidige tempo.
 
 Mijn vraag aan de minister-president, zeker ook in het licht van wat hij
afgelopen zaterdag op de partijconferentie van de PvdA heeft gezegd, is de
volgende. Is hij evenals ik bij nader inzien van mening dat de criteria voor
toetreding tot de EMU onvoldoende zijn, omdat daaraan criteria ontbreken die
betrekking hebben op de werkgelegenheid en het sociale beleid?
 
 Als er in de toekomst wel Europese criteria zullen gelden voor werkgelegenheid
en sociale wetgeving, wat hebben de Nederlanders daar dan bij te winnen, wetende
dat de norm in Nederland vrijwel altijd hoger is dan het gemiddelde in Europa?
 
 
 
 
 
 Minister Kok:
 
 Voorzitter! Het is mijn oprechte overtuiging dat een krachtig budgettair
en economisch beleid, ook gericht op gezondmaking van de openbare financiën,
een van de belangrijke voorwaarden is om te komen tot een houdbare en duurzame
werkgelegenheid. Die twee doeleinden, solide beleid en voldoende participatie,
liggen dus veel meer in elkaars verlengde dan degenen soms zeggen die hiertussen
een rechtstreekse controverse zien. Natuurlijk kan er spanning op de korte
termijn zijn, en dat is gebleken in Frankrijk. Als je laat begint met saneringsprocessen
door te voeren die nodig zijn, en die bovendien aan de samenleving oplegt
zonder de netwerken in te zetten die in landen als Nederland aanwezig zijn,
roept dat reacties op.
 
 Het is echter een misverstand dat dergelijke reacties uitsluitend als
gevolg van de EMU zouden ontstaan. Het is een hardnekkig misverstand in Europa
en ook wel in Nederland, dat het gezond maken van overheidsfinanciën
een eerste voorwaarde is om aan de architecten van de EMU tegemoet te komen.
Ook als er geen EMU zou zijn, wat ik overigens zeer zou betreuren, dan nog
zouden wij verplicht zijn om met elkaar te zorgen dat de lasten die wij aan
de komende generaties nalaten, verder worden verminderd. De EMU is dus hooguit
een aansporing om datgene te doen wat ook zonder de EMU moet gebeuren, namelijk
gewoon zorgen dat wij onze kinderen en kleinkinderen niet te zwaar belasten;
zorgen dat je de boel redelijk op orde achterlaat.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-51-3773-3778.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl