de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele huursubsidie voor de duur van het subsidietijdvak dat is aangevangen op 1 juli 1994 en loopt tot en met 30 juni 1995 (23873)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 635-638

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

14-02-1995

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 18, pagina 635-638

14-02-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23873Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 1995 (Deel Ontwikkelingssamenwerking) (23900-V)Pagina 638-673
18de vergadering; 14 februari 1995Pagina 635-635
Lijst van besluiten (dinsdag 14 februari 1995)Pagina 673-673
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 14 februari 1995)Pagina 673-674
de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele huursubsidie voor de duur van het subsidietijdvak dat is aangevangen op 1 juli 1994 en loopt tot en met 30 juni 1995 (23873)Pagina 635-638

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Wet individuele huursubsidie voor de duur van het subsidietijdvak dat
is aangevangen op 1 juli 1994 en loopt tot en met 30 juni 1995 (23873).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Van Veldhuizen (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Graag willen wij beginnen met de staatssecretaris
welkom te heten, nu hij voor de eerste maal in deze Kamer verschijnt. Wij
hopen op goed overleg en een vruchtbare samenwerking.
 
 Om aan deze goede wensen ook van onze kant alvast wat inhoud te kunnen
geven, was het ons natuurlijk liever geweest als wij die wensen hadden kunnen
uitspreken bij de begrotingsbehandeling, die veertien dagen geleden niet kon
doorgaan, dan nu juist bij dit buitengewoon merkwaardige voorstel. Voor dit
voorstel hoeven wij deze staatssecretaris geen lof te brengen, noch al te
veel te verwijten. Hij vond het immers in de boedel van zijn voorganger, op
een moment dat die boedel door de Tweede Kamer reeds grondig was bekeken en
op dit punt geheel in orde was bevonden.
 
 Wat is er nu zo merkwaardig aan dit voorstel? Dat is bijvoorbeeld dat
er in feite materieel helemaal niets gebeurt, als wij het aannemen. Daarentegen
zijn de gevolgen catastrofaal, althans binnen een beperkt kader, als wij het
verwerpen.
 
 Wij gaan even terug in de voorgeschiedenis van het voorstel, nu ongeveer
een jaar geleden. Net als ieder jaar werd ten departemente gewerkt aan het
opstellen van de tabellen en de uitvoeringsregelingen voor de huursubsidie.
Men deed daarbij een vervelende ontdekking. Als men dat allemaal conform de
wet zou doen, zou een aantal ontvangers van huursubsidie te veel huursubsidie
ontvangen. In totaal ging het om een bedrag van 30 mln., dus niet iets om
echt van in de war te raken of om vreemde dingen te gaan doen. Men stelde
vast dat de uitkomsten, hoezeer ook volmaakt in harmonie met de letter van
de wet, in strijd waren met de geest van de wet. Die geest leert ons dat de
ontvanger van huursubsidie in het algemeen gesproken – ik laat nuanceringen
weg – een zelfde huurstijging behoort te ervaren als andere huurders.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik heb hier wel eens eerder in het midden gebracht,
dat het bij een wet als deze buitengewoon gevaarlijk is om een beroep op de
geest van die wet te doen. Bij een zo exacte materie als waarover het hier
gaat, dient de geest heel gewoon in de letter van de wet aanwezig
te zijn. Mocht dat eens niet het geval zijn, dan bestaat altijd de mogelijkheid
om naar een hardheidsclausule te grijpen, die de wet IHS ook bevat. Toen letter
en geest ongeveer een jaar geleden met elkaar in strijd leken te zijn, deed
men echter iets anders. Men greep om zo te zeggen naar een collectieve zachtheidsclausule,
die in deze wet net zomin als in welke wet dan ook voorkomt, zonder dat betrokkenen
daarom hadden gevraagd of daarvan op de hoogte werden gesteld. Men ging uitvoeringsregelingen
maken in strijd met de letter van de wet.
 
 Wat had men dan moeten doen? Dat lijkt ons vrij eenvoudig. Men had op
dat ogenblik met de grootst mogelijke spoed een voorstel moeten indienen,
ongeveer zoals nu ter tafel ligt. Dat was de enig juiste weg geweest, afgezien
van de mogelijkheid om de wet wel letterlijk uit te voeren en een aantal mensen
te veel huursubsidie te gunnen, "te veel" gemeten aan de geest van de wet.
 
 Ondertussen was wellicht niemand deze duidelijke misstap op het spoor
gekomen, als de bedenkers ervan niet iets over het hoofd hadden gezien. Een
andere groep ontvangers van huursubsidie bleek namelijk plotseling aanzienlijk
minder huursubsidie te ontvangen dan waarop zij had mogen rekenen. Daarin
ligt een zekere ironie, die ons deed denken aan de oude wijsheid: al is de
leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel.
 
 Die waarheid kwam overigens wat moeizaam aan het licht. Eerst werden nog
verschillende andere verklaringen gepresenteerd voor de gesignaleerde achteruitgang
in huursubsidie. Het verbaasde ons dan ook wat dat de openheid van de toenmalige
staatssecretaris en zijn bereidheid tot repareren alom werden geprezen. Het
kernpunt, dat gehandeld was in strijd met de wet, bleef onderbelicht, ook
omdat eigenlijk niemand daarnaar vroeg.
 
 Het voorstel dat nu voorligt, repareert de toen gemaakte fouten, maar
het repareert niet naar de situatie die op 1 juli 1994 had behoren te bestaan
bij correcte toepassing van de wet. In zoverre ontneemt het ontvangers van
huursubsidie dus met terugwerkende kracht rechten die zij op die datum in
potentie zonder twijfel hadden. In zoverre is het dus een voorstel dat hier
op z'n minst kritische aandacht verdient. Principieel gezien kan dit zelfs
gelden als een schoolvoorbeeld van een voorstel dat in aanmerking komt voor
verwerping door deze Kamer.
 
 Dat het zo ver niet komt, heeft de staatssecretaris natuurlijk al kunnen
afleiden uit het waarschijnlijk geruststellende zwijgen van de andere fracties.
Onze fractie zou uiteraard, haar principiële blazoen rein houdend, het
voorstel kunnen verwerpen. Toch zullen wij dat niet doen. Als wij stemmen,
menen wij dat iedereen ons stemgedrag zou moeten volgen, om Immanuel Kant
te parafraseren. Dat zou catastrofaal zijn, zoals ik al zei, en de staatssecretaris
zal het mij ongetwijfeld nazeggen. Het is catastrofaal voor de uitvoering
van de wet IHS in het tijdvak 1994-1995, die op dit ogenblik materieel geheel
klaar en af is, terwijl wij er nu pas het fundament voor leggen.
 
 Daarmee ben ik terug bij het merkwaardige karakter van dit voorstel. Wat
nu is gebeurd, had niet hoeven te gebeuren en mag ook nooit weer gebeuren.
De letter van de wet IHS dient met spoed in overeenstemming gebracht de worden
met de geest van die wet. Daarbij lijkt het ons ook van belang om die geest
in de toelichtende stukken nauwkeurig te beschrijven. Er mag niet opnieuw
een situatie ontstaan waarin men zegt: de letter past niet meer bij de geest
en nu gaan wij, ongeacht de letter, bij de uitvoering maar weer uit van de
geest.
 
 Dat brengt mij op een slotopmerking van wat andere aard. Mede door dit
gebeuren houden velen de huursubsidie voor een ingewikkelde zaak. De wet is
echter op zichzelf niet bijster ingewikkeld en de uitvoering is dat al helemaal
niet. Gegeven allerlei externe factoren, vooral in de fiscale sfeer, is alleen
de uitwerking van de wet in de juiste tabellen en de juiste uitvoeringsregelingen
ingewikkeld. Voor zover vereenvoudiging nodig is, moet zij dus op dit punt
worden gezocht.
 
 Wij vrezen echter weleens dat het nu geschapen beeld van ingewikkeldheid
ook gebruikt gaat worden als motief voor decentralisatie van de huursubsidie.
Dat behoort naar onze mening niet het geval te zijn. Met de decentralisatie,
waarvan wij niet eens zouden kunnen bedenken wie die bedacht zou kunnen hebben,
doemen problemen op, waarbij de hier door ons gesignaleerde verbleken. Maar
daarmee verlaat ik het aan de orde zijnde voorstel.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik dank de heer Van Veldhuizen voor zijn vriendelijke woorden.
Het zou inderdaad aardiger en plezieriger geweest zijn als wij eerst de discussie
over de begroting hadden kunnen voeren om onder andere uitvoeriger te kunnen
spreken over de problematiek van de individuele huursubsidie en alles wat
daarmee samenhangt, inclusief mogelijke decentralisatie en andere in het regeerakkoord
opgenomen zaken zoals de aanscherping van de vermogenstoets. Wij hadden dit
wetsvoorstel in die context dan wat uitvoeriger met elkaar kunnen bespreken.
 
 Voorzitter! Ik dank de heer Van Veldhuizen ook voor zijn steun voor het
voorstel. Hij heeft inderdaad gelijk met te zeggen dat als dit voorstel nu
zou worden verworpen, de hele uitvoering van de individuele huursubsidie voor
het tijdvak 1 juli 1994 tot 1 juli 1995 ronduit in een chaos zou eindigen.
Dat is een situatie waarnaar ik begrijpelijkerwijze met weinig vreugde uitkijk.
Hij heeft een correcte weergave gegeven van de voorgeschiedenis van het wetsvoorstel.
De les die daaruit te leren valt en die wij daar zelf ook uit trekken, is
dat men zich strikt dient te houden aan de letter van de wet en dat als die
letter niet past bij de beleidsdoelstellingen, er slechts één
echte goede oplossing is, namelijk het aanpassen van de wet. Dat geeft dan
problemen gezien allerlei tijdvakken die je daarvoor nodig hebt. Dat dit wetsvoorstel
geen navolging verdient, is een conclusie die ik zonder meer deel.
 
 De vraag is wel of de tweede conclusie die de heer Van Veldhuizen trekt
ook helemaal correct is, namelijk dat er mensen zijn die in potentie rechten
hebben die zij nu niet hebben kunnen uitoefenen als gevolg van deze wetswijziging.
Waar gaat het in de systematiek om? In de systematiek zijn er een onderste,
minimumijkpunt, een modaal ijkpunt en een vermenigvuldigingsfactor. Het modale
ijkpunt is conform de wet vastgesteld. Voor het minimumijkpunt biedt de wet
twee mogelijkheden. Dat ijkpunt wordt ofwel vastgesteld conform de ontwikkeling
 van het minimumloon of conform de ontwikkeling van de bijstandsuitkering.
Er is dus een keuze mogelijk. Voor de vermenigvuldigingsfactor is de situatie
weer heel helder. Deze wordt vastgesteld conform de ontwikkeling van het minimumloon.
Daarbij is dus afgeweken van de tekst van de wet. In dit geval is dat niet
gebeurd.
 
 Voor men dus de conclusie kan trekken wie mogelijk iets te kort is gekomen
in zijn rechten dan wel te veel heeft gekregen, moet bekeken worden welke
keuzemogelijkheden er waren voor dat minimumijkpunt. Zoals ik heb uitgelegd,
waren er twee mogelijkheden. In het ene geval zou deze geleid hebben tot de
situatie dat er inderdaad meer huursubsidie was uitgekeerd dan de bedoeling
was, dus meer dan 30 mln., maar de verdeling zou ook wonderlijk geworden zijn.
De verdeling zou zo geweest zijn dat er zelfs categorieën ontvangers
van huursubsidie waren, die een netto-huurverlaging tegemoet konden zien.
Het ging daarbij niet om een enkeling, maar om velen. Dat werd als onjuist
ervaren.
 
 De andere mogelijkheid om je strikt aan de wet te houden, was geweest,
dat je velen te kort doet, niet qua letter van de wet, maar wel in de geest
van de wet. Je zou dat doen door het minimumijkpunt namelijk vast te stellen
op het niveau van het netto-minimumloon, waardoor iedereen die bruto meer
verdient dan het minimumloon niet meer de maximale huursubsidie zou krijgen.
In dit geval betreft dat vooral de mensen met een bijstandsuitkering die bruto
meer ontvangen dan iemand met het minimumloon. Dat werd ook onaanvaardbaar
gevonden. Gezien die twee onaanvaardbare mogelijkheden werd toen voor deze
route gekozen die wij achteraf allemaal ongelukkig vinden.
 
 Was de hardheidsclausule dan een oplossing geweest? Niet echt. Er is een
hardheidsclausule in de Wet individuele huursubsidie, maar die is beperkt.
Zij is niet bedoeld voor grote groepen, maar voor min of meer goed omschreven
individuele gevallen. Als je met een beleidsprobleem zit, waarbij het gaat
om honderdduizenden, dan is een hardheidsclausule niet echt het goede middel.
 
 Dat brengt mij op het punt van de vereenvoudiging dat de heer Van Veldhuizen
ook heeft genoemd. Wat is het echte probleem? Het echte probleem is niet een
eenmalig probleem. Het echte probleem is een chronisch probleem en dat zit
in de fiscaliteit. Het probleem zit in het gegeven dat wij vinden dat mensen
met een netto gelijk minimuminkomen ook evenveel huursubsidie zouden moeten
krijgen. Dat betekent dat mensen die netto evenveel verdienen als iemand met
het minimumloon, bijvoorbeeld iemand met een bijstandsuitkering, bruto een
verschillend inkomen hebben. Ik wil het een beetje chargeren, maar niet eens
veel: bijna iedere uitkering kent een verschillend bruto/nettotraject. Dat
betekent dat het niet goed mogelijk is, in de Wet individuele huursubsidie
een zodanige systematiek te kiezen dat je uit dit probleem komt, tenzij je
de huursubsidie zou baseren op een netto-inkomen dan wel dat de verschillende
trajecten bruto-netto gelijk getrokken zouden worden voor alle uitkeringen
en voor het minimumloon. Dan ben je van dit probleem af. Zolang dat niet het
geval is, blijven wij ieder jaar, ook dit jaar weer, worstelen met hetzelfde
probleem.
 
 Daarbij komt nog dat het tijdvak waarin besluiten genomen moeten worden,
buitengewoon krap is. De cijfers over de ontwikkeling van bijstandsniveau
en van het minimumloon en dergelijke kan het ministerie van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid ongeveer in januari leveren. De tabellen moeten op 1 april
bij alle betrokkenen zijn. Om dat nog eens te compliceren, is vorig jaar op
een heel laat moment toen alles al was uitgerekend en alles klaar lag, besloten
tot 1% normhuurcompensatie. Dan ontstaat een dergelijk bedrijfsongeval. Ik
praat het niet goed, maar ik verklaar wel hoe het ontstaan is.
 
 Voorzitter! Ik verwacht dat het nieuwe wetsvoorstel, waarin staat hoe
wij willen omgaan met de periode 1995-1996, een dezer dagen bij de Tweede
Kamer zal worden ingediend. Ik hoop dat het deze Kamer ook zo spoedig mogelijk
zal bereiken. Dat voorstel lost het chronische probleem niet op. Een operatie
tot vereenvoudiging van de wetgeving op het terrein van de huursubsidie is
noodzakelijk. Het is nog onvoldoende zeker of wij daarmee uit de discussie
over dit lastige bruto/nettotraject kunnen komen. Ik hoop daarover medio dit
jaar uitsluitsel te kunnen geven.
 
 
 
 
 
 De heer Van Veldhuizen (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor de royale wijze
waarop hij heeft ingestemd met mijn betoog. Ik wil graag nog een enkele opmerking
maken.
 
 Mijn betoog bevatte in feite twee hoofdpunten: ten eerste het handelen
in strijd met de letter van de wet en ten tweede een voor de Eerste Kamer
kenmerkende vraag, namelijk of wij voorstellen dienen te verwerpen die mensen
met terugwerkende kracht rechten ontnemen die zij op grond van de letter van
de wet hebben.
 
 Over de strikte uitleg van de wet merk ik op met genoegen gehoord te hebben
dat de staatssecretaris zegt dat een wet als deze strikt conform de letter
uitgevoerd en uitgelegd dient te worden. Het is mij natuurlijk ook bekend
dat degenen die de oorspronkelijke uitvoeringsregelingen voor dit tijdvak
gemaakt hebben, binnen de letter van de wet blijvend tot veel slechtere oplossingen
voor de ontvangers van huursubsidie hadden kunnen komen. Alleen al uit dien
hoofde heb ik daarover niet al te zeer de staf gebroken. Die strijd was er
echter wel. Deze had mijns inziens met een eenvoudige voorstelletje als dit
op dat moment voorkomen kunnen worden.
 
 Ten aanzien van het tweede punt ben ik teleurgesteld omdat de staatssecretaris
zegt eigenlijk niet te kunnen instemmen met het feit dat het hierbij gaat
om het ontnemen met terugwerkende kracht van rechten die men in potentie had.
Voor mij is dat echter het centrale punt. Om die reden ben ik van mening dat
dit punt juist hier in de Eerste Kamer aan de orde gesteld dient te worden.
Dat lijkt mij ook volstrekt op geen enkele manier te ontkennen. De reden om
in strijd met de wet uitvoeringsregelingen te maken, was immers juist gelegen
in de vaststelling dat een aantal huursubsidie-ontvangers – dat waren
ongeveer de middengroepen – volgens de geest van de wet te veel zouden
ontvangen. Volgens de letter van de wet hadden zij overigens 100% recht op
dat teveel. Welnu, om dat bedrag gaat het.
 
 Ik kan het ook cijfermatig aangeven. Wij hebben gevraagd hoeveel meer
het had gekost als men het had gedaan op de manier die uit
de tekst van de wet voortvloeit. Het antwoord daarop was: 30 mln. ten opzichte
van de ramingen. In de Tweede Kamer is gevraagd wat deze voorstellen nu meer
kosten dan de oorspronkelijke uitvoeringsregelingen, zoals die er in strijd
met de wet lagen. Het antwoord daarop luidde: 17 mln. Daar zit een gat van
13 mln. dat kennelijk aan bepaalde huursubsidie-ontvangers onthouden wordt.
Gezien de ingewikkeldheid van de materie wil ik best zeggen dat er ook nog
wel mensen kunnen zijn die minder of meer krijgen. Als je je in die details
gaat verdiepen, wordt het iets te ingewikkeld. Maar als je dit schema aanhoudt,
zie je gewoon dat een bedrag dat volgens de wet had moeten worden uitgekeerd,
niet is uitgekeerd.
 
 Op die bedragen wil ik echter niet zo diep ingaan. Ik vind gewoon dat
hier formeel gezien rechten worden ontnomen. Dat gebeurt bovendien met terugwerkende
kracht. Dat maakt het tot een typisch punt voor de Eerste Kamer. Ik heb het
niet zwaar willen aanzetten, want daar staat dan het punt van de dreigende
catastrofe tegenover. Dat heeft mij afgehouden van een ander stemgedrag, laat
staan van propaganda in deze ganse Kamer voor een ander stemgedrag.
 
 Ik heb nog een kleinigheidje betreurd, namelijk dat de staatssecretaris
aan het eind van zijn betoog de hele zaak een bedrijfsongeval noemde. Nu weet
ik niet wat een bedrijfsongeval is, maar ik ben toch geneigd het een beleidsmatig
ongeval te noemen. Daar zaten gedachten achter. Bij een bedrijfsongeval denk
ik aan iets anders.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Om met het laatste te beginnen: als een bedrijf beleid maakt,
is een fout in het beleid een bedrijfsongeval. Zo heb ik het bedoeld.
 
 Er blijft wel degelijk discussie mogelijk over de vraag of mensen rechten
ontnomen zijn. Stel dat mijn ambtsvoorganger had besloten om het onderste
ijkpunt zodanig vast te leggen dat het de ontwikkeling van het minimumloon
had gevolgd. Dan was hij strikt binnen de letter van de wet gebleven. Dat
geldt ook voor de vermenigvuldigingsfactor krachtens de ontwikkeling van het
minimumloon. Het gevolg daarvan was geweest dat enkelen die zich helemaal
bovenin het loongebouw bevinden, daar waar je nog net huursubsidie krijgt,
misschien iets meer hadden gekregen. Maar daartegenover had gestaan dat allen
aan de onderkant van het loongebouw, zeker allen met een bijstandsuitkering
en netto ongeveer dat zelfde niveau, aanzienlijk minder hadden gekregen. Zo
lag de situatie de facto.
 
 Voorzitter! In die situatie, toen eenmaal het ongeval had plaatsgevonden,
is voor de beste oplossing gekozen. Wij hebben twee series tabellen. De eerste
bevatte de cijfers zoals die vastgesteld waren. De huidige serie bevat de
tabellen die nu formeel vastgesteld worden als de wet wordt aangenomen. Voor
ieder is de gunstigste tabel vastgesteld. Had men in de oorspronkelijke regeling,
die nu vervalt, een hogere huursubsidie, dan houdt men die. Had men een lagere,
dan krijgt men de hogere. Ik denk dat op deze wijze maximaal recht gedaan
is aan datgene wat gezien de omstandigheden nog mogelijk was. Wij hebben aldus
gehandeld.
 
 Ik dank de heer Van Veldhuizen nogmaals voor de steun voor het wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 
 Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enige ogenblikken geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19941995-18-635-638.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl