Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van artikel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het concurrentiebeding (28167)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2005-2006, pag. 1340-1346

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

20-06-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

nr. 30, pagina 1340-1346

30-05-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28167Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van besluiten (dinsdag 30 mei 2006)Pagina 1369-1369
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van artikel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het concurrentiebeding (28167)Pagina 1353-1369
Presentie en opening (dinsdag 30 mei 2006)Pagina 1339-1339
Noot 1 (zie blz. 1339): JBZ-instemmingsbesluit, 30 mei 2006Pagina 1370-1370
Gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering en de Telecommunicatiewet in verband met nieuwe ontwikkelingen in de informatietechnologie (computercriminaliteit II) (26671); - het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 23 november 2001 te Boedapest tot stand gekomen Verdrag inzake de bestrijding van strafbare feiten verbonden met elektronische netwerken (Trb. 2002, 18) (30036, R1784)Pagina 1346-1353
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van artikel 274 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (teneinde doorstroming in voor studenten bestemde woonruimte te bevorderen) (29707); - het wetsvoorstel Wijziging van onder meer de Wet op het primair onderwijs, de Wet op de expertisecentra, en de Wet op het voortgezet onderwijs in verband met de vraagfinanciering voor schoolbegeleiding en de bekostiging van het onderwijs aan zieke leerlingen (29875); - het wetsvoorstel Implementatie van het kaderbesluit nr. 2004/757/JBZ van de Raad van de Europese Unie van 25 oktober 2004 betreffende de vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de illegale drugshandel (PbEU L 335) (30339); - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het primair onderwijs en de Wet medezeggenschap onderwijs 1992 in verband met overblijven in het basisonderwijs (30406); - het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 2 maart 2005 te Enschede totstandgekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland inzake de grensoverschrijdende politiële samenwerking en de samenwerking in strafrechtelijke aangelegenhedenPagina 1339-1340
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 30 mei 2006)Pagina 1369-1369
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van artikel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het concurrentiebeding (28167)Pagina 1340-1346

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 54 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging
van artikel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking
tot het concurrentiebeding (28167).De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Westerveld (PvdA):Voorzitter. Ik mag op dit dossier vandaag mede het woord voeren namens
de fractie van de SP.Het wetsvoorstel dat artikel 7:653 moet veranderen, heeft een lange voorgeschiedenis
en, naar mijn fractie vreest, een droevige afloop. In 1995 constateerde het
toenmalige kabinet dat een concurrentiebeding onder omstandigheden legitiem
kan zijn, maar dat aan een ongebreideld gebruik grote nadelen verbonden zijn
in termen van arbeidsmobiliteit en concurrentie. Dit vermoeden werd nog versterkt
door empirisch onderzoek, waaruit bleek dat concurrentiebedingen vaak als
een soort standaardclausule in arbeidscontracten worden opgenomen, én
dat 10% van de werknemers voor wie een dergelijk beding geldt, zich
belemmerd voelt bij het zoeken naar een andere baan of het starten van een
eigen bedrijf.Nu kunnen wij ter geruststelling van deze werknemers natuurlijk wel verwijzen
naar jurisprudentie waaruit blijkt dat rechters onredelijke bedingen vaak
beperken of buiten toepassing verklaren. Dat zal het gevoel waarvan hierbij
sprake is, niet wegnemen. Tenslotte stapt niet iedereen naar de rechter of
een rechtshulpverlener. Beperken dus die bedingen, maar hoe? Daarover is enige
jaren later een rapport uitgebracht met concrete aanbevelingen. De voornaamste
hiervan zijn, wat mijn fractie betreft, het verbod op bedingen in contracten
voor bepaalde tijd, de begrenzing van de geldigheidsduur, het limiteren van
de hoogte van boetes bij overtreding en van situaties waarop de werkgever
een beroep op het beding kan doen, en de bepaling dat een dergelijk beding
alleen kan worden overeengekomen onder aanbieding van een vergoeding aan de
werknemer voor de duur van het beding.Indien dat het wetsvoorstel zou zijn waarover wij vandaag te oordelen
hadden, zou mijn fractie voluit voor de regeling gestemd hebben. Dat heeft
helaas niet zo mogen zijn. Het wetsvoorstel is door alle sedertdien gesloten
compromissen en niet te vergeten amenderingen door de TK wel erg ver van de
oorspronkelijke bedoeling afgedreven. Feitelijk hebben de aanpassingen vrijwel
alle pijlers onder het oorspronkelijke ontwerp weggeslagen. Deze pijlers zijn –
en ik citeer nu de memorie van toelichting – het tegengaan van een onnodig
beroep op concurrentiebedingen, het vergroten van de rechtszekerheid en een
beter evenwicht tot stand brengen tussen de belangen van werkgever en werknemer.
Met beter wordt uiteraard bedoeld, beter dan onder de huidige stand van het
recht het geval is. Dit brengt mij bij de eerste vraag aan de ministers: deelt
u onze opvatting dat de huidige stand van het recht niet alleen ziet op de
wettekst, maar evenzeer op de uitleg die hieraan in de jurisprudentie wordt
gegeven? Zo ja, op welke onderdelen beschouwt u dit wetsvoorstel dan als een
verbetering? Kunt u dit voor de Handelingen zo volledig mogelijk aangeven?Na deze meer algemene vraag ga ik over tot een benoeming van de punten
van zorg van mijn fractie. Hierbij ga ik uit van de volgorde van het beoogde
artikel 7:653. Eerst sta ik stil bij lid I en wel juncto de leden 7 en 9.
Een concurrentiebeding is slechts geldig als de werkgever zich heeft verbonden
een vergoeding te betalen. Bedingen in strijd met deze wetsbepaling zijn nietig
volgens lid 9. Let wel, nietig, niet vernietigbaar; de rechter kan –
nee hij moet – de nietigheid ambtshalve uitspreken als hem een geschil
over een concurrentiebeding wordt voorgelegd en hij strijdigheid constateert.
Echter, lid I voegt aan het geldigheidsvereiste van de vergoeding de kwalificatie "billijk"
toe, een begrip dat eveneens opduikt in lid 7: de rechter kan de hoogte van
de vergoeding wijzigen indien hem dit met het oog op de omstandigheden van
het geval billijk voorkomt.Hoe moeten wij nu deze beide elementen met elkaar rijmen? Is het nu straks
aan de rechter om uit te maken of een beding met een uiterst marginale vergoeding
nietig is, omdat niet is voldaan aan het geldigheidsvereiste uit het eerste
lid? Of rechtsgeldig, zij het dat de rechter de vergoeding op verzoek van
de meest gerede partij kan aanpassen? Als dat de situatie wordt na aanvaarding
van dit wetsvoorstel, hoe kunnen partijen dit weten bij het overeenkomen van
een beding met wat ik maar een schertsvergoeding zal noemen? Hoe kunnen zij
hierachter komen, bij het scheiden van de markt of op een eerder moment bij
een voornemen daartoe, anders dan door hun case aan de rechter voor te leggen
en dan maar af te wachten hoe deze hierover oordeelt? Wij horen graag de visie
van de minister op dit punt.De grootste pijn zit wat mijn fractie betreft in het derde lid, waar met
name de toevoeging sub b en d de prikkel voor de werkgever om spaarzaam met
concurrentiebedingen om te gaan feitelijk onschadelijk heeft gemaakt. Daarmee
is een belangrijke pijler onder dit wetsvoorstel weggeslagen. Immers, welk
incentive heeft de werkgever nog wanneer de wet het hem mogelijk maakt om
zijn personeel eerst met hoge boeteclausules te weerhouden naar de concurrent
te stappen, zonder dat hem dit bij het scheiden van de markt een cent behoeft
te kosten? Hij hoeft de werknemer alleen maar te laten weten dat hij hem niet
aan het beding zal houden. De minister zal mij nu mogelijk antwoorden dat
in dat geval het doel bereikt is; de werkgever ziet immers van het beroep
op het concurrentiebeding af. Maar was dat nu het ultieme doel van dit wetsvoorstel?
Was het niet mede bedoeld om het aangaan van onnodige bedingen tegen te gaan
en zo de remmende werking op de arbeidsmobiliteit ongedaan te maken, die begint
op het moment dat de werknemer onder de schaduw van zo'n beding gaat werken
en die voortduurt tot aan de dag – en mogelijk nog een jaar daarna –
van vertrek? Gaarne krijg ik op dit punt een reactie.Wel tevreden is mijn fractie over de nuancering dat de rechter het tenietgaan
van het recht ongedaan kan maken in situaties van onbillijke benadeling. Echter,
deze nuancering lost het probleem van het remmende effect maar zeer ten dele
op. Immers, een kwalificatie als "onbillijke benadeling" geeft in
de praktijk een dusdanig hoge drempel dat de werkgever, zeker na een terzake
kundig juridisch advies, dat risico wel kan nemen. Denkt de minister hier
anders over? Zo ja, kan hij dat uitleggen? Zijn deze twee elementen in combinatie
niet een sprekend voorbeeld van de stelling dat dit wetsvoorstel tot onnodige,
in de zin van te voorkomen, rechtsgedingen zal leiden?Over het beoogde vierde lid kan ik positiever zijn. Mijn fractie acht
de specificatie van wat er bij een concurrentiebeding vermeld moet worden
een verbetering ten opzichte van de huidige regeling. Ditzelfde geldt voor
de benoeming van de situaties waarin het beding komt te vervallen. Tegelijk
roept deze toevoeging bij mijn fractie de vraag op waarom de regering het
verval nu wel opportuun acht als de overeenkomst tijdens de proeftijd wordt
beëindigd, terwijl de aanbeveling om concurrentiebedingen bij tijdelijke
contracten uit te sluiten in de wind is geslagen. Kan de minister, bij wijze
van voorbeeld, aangeven in welke situatie hij een beroep op een concurrentiebeding
gedurende een vol jaar opportuun vindt na een tijdelijk contract van een veel
kortere duur, bijvoorbeeld zes maanden?Ik kom vervolgens tot het punt van de mogelijke doorwerking van de bevoegdheid
tot vernietiging uit het zesde lid op vergelijkbare bedingen in de uitzendsector.
Mijn fractie onderschrijft de opvatting dat een beding dat de opdrachtgever
van uitzendarbeid een vergoeding verschuldigd is aan het uitzendbureau wanneer
hij de uitzendkracht binnen een zekere periode in dienst neemt, geen concurrentiebeding
in de zin van 7:653 is. Echter, daar draaide het bij de vraagstelling aan
de SER ook niet om. De hamvraag daarbij betrof de parallel tussen de twee
bedingen die destijds door de ambtsvoorganger van deze minister is gelegd.
Acht de minister die parallel nu terecht, in de zin dat het ook hem aannemelijk
voorkomt dat de rechtsvorming op basis van lid 6 zal doorwerken in die omtrent
deze bedingen in de uitzendsector? Of neemt hij hiervan afstand en is naar
zijn oordeel de kwalificatie "appels en peren" hier meer op zijn
plaats?Tot slot kom ik bij een enkele opmerking over een onderdeel dat volgens
de rechtsgeleerden tot veel rechtsonzekerheid zal leiden. Ik doel op de expliciete
afzondering in lid 8 van wat in de stukken wordt aangeduid als relatiebeding.
Kan de minister nog eens ingaan op de bezwaren van de SER hiertegen? Waarom
is deze expliciete afzondering in de wet nodig? Is het niet van tweeën één?
Lid 8 ziet uitsluitend op gedrag dat privaatrechtelijk onrechtmatig genoemd
kan worden, namelijk je baan opzeggen, het klantenbestand van de werkgever
meenemen en deze klanten vervolgens één op één
benaderen met de mededeling dat je alles wat dit bedrijf doet ook kunt, maar
wel goedkoper, beter en sneller. In dat geval is explicitering in de wet onnodig
en zou de enkele mededeling, bijvoorbeeld in de memorie van toelichting, volstaan
dat de beperkingen van 7:653 niet bedoeld zijn voor apert onrechtmatig gedrag.
Ook de verwarring wekkende term "relatiebeding" kan in dat geval
achterwege blijven, verwarrend in de zin dat die term arbeidsrechtelijk ook
voor ander typen bedingen gebruikt wordt, zie bijvoorbeeld Van Stigt Thans.
Of, tweede optie, lid 8 ziet op alle bedingen die onder de noemer "relatiebeding"
worden afgesloten. In dat geval is uitsluiting van de beschermende werking
van 7:653 onbillijk. Deelt de minister dit met ons? Kan hij met een enkel
voorbeeld de noodzaak van de apartzetting in lid 8 illustreren? Wat voor type
beding zou zonder deze apartzetting ten onrechte onder de werkingssfeer van
lid 1 en volgende terechtkomen?Uit deze analyse moge duidelijk zijn dat het wetsvoorstel wat mijn fractie
betreft een klein beetje zoet brengt, maar ook wel heel veel zuur. Ons eindoordeel
hierover schorten wij op tot na de beantwoording in eerste termijn.De heer Van de Beeten (CDA):Voorzitter. Dit is een wetsvoorstel met een lange geschiedenis en met
een uitvoerige parlementaire behandeling in dit huis. Wij hebben twee maal
voorlopig verslag uitgebracht en uiteindelijk ook nog advies aan de SER gevraagd.
Daarop is ook nog commentaar geleverd door het kabinet. Ik dank beide bewindslieden
en de ambtenaren voor de uitgebreide beantwoording en de grondigheid waarmee
die tot stand is gekomen. Ik meen dat het goed is dat wij de SER om advies
hebben gevraagd. De Eerste Kamer heeft die wettelijke bevoegdheid nu eenmaal,
die natuurlijk met een zekere wijsheid moet worden gebruikt. Ik ben van mening
dat wij dat in dit geval ook hebben gedaan, temeer omdat het wetsvoorstel
terugging op een discussie in de Stichting van de Arbeid, waarna het wetsvoorstel
een geheel eigen gang is gegaan, net als bij de behandeling in de Tweede Kamer.
Ik vind het een goede zaak dat de werkgevers, de werknemers en de deskundige
Kroonleden zich nog eens over het wetsvoorstel hebben kunnen buigen.Het advies van de SER was niet mals. Het kabinet heeft daarop op enkele
punten overtuigend gereageerd met zijn brief, maar op enkele andere punten
niet. Ongetwijfeld zal mevrouw De Wolff terugkomen op de positie van de uitzendkrachten.Ik vraag in het bijzonder nog aandacht voor de kwestie van het relatiebeding.
In de reactie van het kabinet op het advies van de SER op dat punt wordt opgemerkt
dat de definitie toch eigenlijk tamelijk helder is, omdat het benaderen van
de klant altijd voorafgaat aan het onderhouden van contacten. Ik vraag mij
af of dat nu in de praktijk wel is vol te houden. Het is zelfs heel wel denkbaar
dat de vorige werkgever werkzaam was voor een bepaalde opdrachtgever, net
als de nieuwe werkgever. Dan hoeft er dus niet eens contact te worden gelegd,
maar is het heel goed mogelijk dat de werknemer bij zijn nieuwe werkgever
ook in contact komt met de vroegere opdrachtgever en dat deze hem zal vragen
voor hem werkzaam te zijn. Met andere woorden, praktisch gesproken is de stelling
in het antwoord van het kabinet op het SER-advies "het benaderen van
de klant is hier immers altijd aan vooraf gegaan" niet vol te houden.
Dat brengt mij meteen bij de conclusie dat het hanteren van deze bepaling
in dit wetsvoorstel in de praktijk uiterst moeizaam zal zijn en in ieder geval
heel veel jurisprudentie zal opleveren.De vraag is ook welk probleem nu eigenlijk wordt opgelost met dit wetsvoorstel.
In de stukken is daarnaar herhaaldelijk gevraagd. In de memorie van antwoord
is opgemerkt dat het wel degelijk om een reëel probleem zou gaan, omdat
75% van de werkgevers die geen concurrentiebeding hanteren, zou overwegen
om dat te doen. Wij hebben daarbij meteen grote vraagtekens gezet. Later is
uit het antwoord van beide ministers gebleken dat het om een percentage van
7 zou gaan. Zelfs bij dat percentage zet ik nog de nodige vraagtekens.De vraag is dan ook hoeveel betekenis nu aan dit wetsvoorstel zou moeten
worden toegekend als het gaat om de bevordering van arbeidsmobiliteit en om
de bevordering van rechtszekerheid, met name voor de werknemer, als ik de
bewindslieden in de stukken goed begrijp. Bij die rechtszekerheid stellen
wij de nodige vraagtekens, en wel op twee punten.Ik blijf bij het lezen van de stukken het gevoel houden dat het kabinet
hinkt op twee gedachten, wanneer het gaat om de aard van de vergoeding die
moet worden overeengekomen om te spreken van een rechtsgeldig concurrentiebeding.
Aan de ene kant is het de compensatie voor de beperking van de vrijheid van
arbeidskeuze, aan de andere kant kan de werkgever die compensatie vermijden
door tijdig de werknemer te ontslaan van de verplichting uit het concurrentiebeding.
Aan de ene kant kan de vergoeding aan het eind van het dienstverband door
de kantonrechter worden herzien, omdat deze door een wijziging van de omstandigheden
niet langer billijk is, aan de andere kant kan de werkgever toch schadeplichtig
worden na regelmatig prijsgeven van het concurrentiebeding, omdat de werknemer
in de looptijd van het dienstverband beperkt is geweest in zijn arbeidskeuze
en daardoor schade heeft geleden. Aan de ene kant is een vergoeding dus slechts
compensatie, en behoeft alleen maar billijk te zijn, aan de andere kant kan
de werknemer wegens het naleven van het concurrentiebeding gedurende de looptijd
van de arbeidsovereenkomst toch aanspraak maken op schadevergoeding, aldus
de stukken.Dit alles kan in onze visie alleen maar leiden tot heel veel jurisprudentie.
Ik weet van de minister van Justitie dat hij een geharnast tegenstander is
van een lawyer's paradise, maar ik vrees toch dat met dit wetsvoorstel dat
paradijs een stukje dichterbij wordt gebracht. Ik ben zeer benieuwd naar zijn
reactie, want hij zal ongetwijfeld een relatie weten te leggen met mijn dagelijkse
praktijk buiten deze Kamer.Een ander aspect dat met deze vergoeding samenhangt, is de sanctie van
nietigheid. Deze betekent dat de vraag aan ons als wetgever – aan het
kabinet en aan deze Kamer – zou moeten worden gesteld of het wetsvoorstel
helderheid en zekerheid brengt, ook voor de werkgever, over de vraag wanneer
hij een rechtsgeldig beding aangaat. De sanctie van een niet-billijke vergoeding
is nietigheid van het beding. Het antwoord op die vraag is in dit wetsvoorstel
niet te vinden. Er is uitdrukkelijk voor gekozen om over de hoogte van de
vergoeding in de wet niets op te merken. In de stukken staat ook een reactie
in de trant van "die onzekerheid is er inderdaad, maar dan zullen werkgevers
ook wel niet zo vaak meer een concurrentiebeding sluiten, want anders moeten
zij een zodanig hoge vergoeding overeenkomen dat die vergoeding voor hen prohibitief
is om zo'n concurrentiebeding aan te gaan". Nu kan men zeggen dat een
concurrentiebeding onjuist is, maar dan is het de vraag of men niet simpelweg
moet zeggen dat het verboden is om een concurrentiebeding aan te gaan. Is
het, ook vanuit een oogpunt van deugdelijke wetgeving en vanuit moreel oogpunt,
juist om een wet in het leven te roepen waarbij men welbewust onzekerheid
creëert over de vraag of een beding rechtsgeldig zal blijken te zijn
en wellicht niet toch nietig zal worden verklaard door de kantonrechter omdat
de vergoeding achteraf als onbillijk wordt aangemerkt, teneinde te bewerkstelligen
dat het beding zo weinig mogelijk zal worden gesloten? Ik vind dat een belangrijk
probleem, waarvan wij ons als wetgever rekenschap zouden moeten geven. Ik
nodig het kabinet uit om hierop in te gaan in de beantwoording.Het laatste probleem dat wij met dit wetsvoorstel hebben, betreft de koppeling
aan de procedure tot ontbinding van een arbeidsovereenkomst. Op zich lijkt
het heel praktisch om te zeggen dat op het moment dat een werkgever het initiatief
neemt tot een ontbinding van de arbeidsovereenkomst en derhalve een discussie
plaatsvindt over de vraag of dit moet gebeuren en over de hoogte van de ontbindingsvergoeding,
tegelijkertijd met name door de werknemer de vraag aan de orde kan worden
gesteld of de vergoeding die hij gaat ontvangen voor het gehouden worden aan
het concurrentiebeding billijk is, respectievelijk of het beding dat is aangegaan
niet als nietig moet worden beoordeeld of anderszins zou moeten worden beperkt.
Hoewel het heel praktisch lijkt om het op deze manier te doen, lopen wij tegen
het probleem aan dat op grond van het bestaande wettelijk systeem tegen de
ontbindingsvergoeding geen hoger beroep mogelijk is, maar dat de uitspraak
over de hoogte van de billijke vergoeding terzake het concurrentiebeding in
de bij dezelfde kantonrechter in hetzelfde zaaltje in het kader van twee samengevoegde
procedures wel "appelabel" is. Dat wringt naar ons gevoel.Wij hebben opgemerkt dat de kantonrechter heel makkelijk met beide vergoedingen
kan spelen en een deel van de vergoeding die hij eigenlijk zou willen toekennen
voor het concurrentiebeding, kan verpakken in de vergoeding die hij toekent
voor de ontbinding van de arbeidsovereenkomst, die niet appelabel is. In de
nadere memorie van antwoord zegt de regering dat dit niet zal gebeuren omdat
de kantonrechter beide beslissingen moet motiveren. Men gaat ervan uit dat
dit het probleem wel oplost. Op basis van mijn eigen praktijkervaring met
kantonrechters heb ik er geen enkele fiducie in dat dit een oplossing voor
het probleem zou zijn. Omdat ook de motivering ten aanzien van de hoogte van
de ontbindingsvergoeding niet appelabel is, zal de kantonrechter zich er altijd
makkelijk van kunnen afmaken en zal er nooit controle door een gerechtshof
of de Hoge Raad op kunnen worden toegepast. Ik ben van mening dat dit probleem
alleen kan worden opgelost door ook ten aanzien van de ontbindingsvergoeding
de appelmogelijkheid te bieden. Dit brengt mij vervolgens tot de vraag of
het niet verstandig zou zijn geweest om het onderwerp van het concurrentiebeding
niet volledig singulier te behandelen, maar het te betrekken bij de bredere
discussie over de verhouding tussen werkgever en werknemer en het evenwicht
tussen hen beiden in relatie tot het ontslagrecht, dat volop in discussie
is.Wij wachten met belangstelling de reacties van de ministers af.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Voorzitter. Het wetsvoorstel tot wijziging van titel 7.10 van het Burgerlijk
Wetboek met betrekking tot het concurrentiebeding kent een voorgeschiedenis
die al in 1995 is gestart met de nota Flexibiliteit en zekerheid. Deze nota
leidde ertoe dat in het kader van het project Markwerking, deregulering en
wetgevingskwaliteit een nadere studie werd verricht naar het concurrentiebeding.
Dat onderzoek leidde in 1997 tot een rapport en dat leidde weer tot het op
17 december 2001 aan de Tweede Kamer toezenden van het wetsvoorstel waarover
wij vandaag spreken. De Tweede Kamer nam het wetsvoorstel, met de nodige amendementen,
op 5 oktober 2004 aan. Het is nu eind mei 2006. Wij zijn tien jaar verder,
en het lijkt erop dat alle exercities met betrekking tot het concurrentiebeding
van de afgelopen tien jaar vruchteloos zijn geweest. Als mijn fractie alle
adviezen, commentaren, bijdragen in de pers en in de vakliteratuur leest,
zullen slechts weinigen hier rouwig om zijn. Overigens dikwijls om uiteenlopende
redenen.De VVD-fractie heeft vanaf het begin van de behandeling van het wetsvoorstel
over het concurrentiebeding haar gemengde gevoelens en reserves over het wetsvoorstel
geuit. Die opvatting van de VVD is door de memorie van antwoord en de nadere
memorie van antwoord niet weggenomen. Bij het concurrentiebeding, of beter
gezegd het non-concurrentiebeding, gaat het om de belangenafweging tussen
enerzijds de werkgever en anderzijds de werknemer. Voor de werkgever gaat
het om de bescherming van het bedrijfsdebiet. Voor de werkgever gaat het om
artikel 19, lid 3 van de Grondwet: de werknemer mag geen belemmering ondervinden
in de vrije keuze van arbeid. Die belangenafweging vraagt om rechtszekerheid
en die rechtszekerheid biedt het wetsvoorstel helaas niet, zoals ook blijkt
uit het advies van de SER.Door de Eerste Kamer is, op verzoek van de fracties van CDA en PvdA advies
over het wetsvoorstel gevraagd aan de SER. De VVD-fractie heeft die adviesaanvraag
indertijd niet ondersteund. Niet omdat de VVD-fractie geen prijs zou stellen
op het advies van de SER over dit wetsvoorstel. De VVD-fractie steunde de
adviesaanvraag niet, omdat het specifiek de taak is van deze Kamer om wetsvoorstellen
zoals die aan worden voorgelegd na door de Tweede Kamer te zijn aangenomen,
te beoordelen op rechtmatigheid, uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid. Die
taak wordt uitgevoerd met betrekking tot honderden wetsvoorstellen zonder
dat er nadere adviesaanvragen worden gedaan. Mijn fractie zag geen reden om
nu juist met betrekking tot dit wetsvoorstel af te wijken van de gebruikelijke
procedure. En overigens is mijn fractie er geen voorstander van om dit soort
procedures te herhalen.Maar het advies van de SER ligt er en mijn fractie wil daaraan niet voorbijgaan.
De conclusie van het advies, in antwoord op de aan de SER gestelde vragen,
is niet mals: "De Raad meent," – en dan volgt een tussenzin – "dat
het wetsvoorstel op een aantal onderdelen vooral in juridische zin onvoldoende
duidelijkheid biedt. Dit kan ertoe bijdragen dat de rechtszekerheid voor zowel
de werkgever als de werknemer in het gedrang komt. Dit doet zich temeer gevoelen
nu juist de bevordering van de rechtszekerheid als een van de beleidsdoeleinden
van het wetsvoorstel is aangemerkt." En dan komt de laatste passage: "In
aanvulling hierop tekent de Raad nog aan dat de (mogelijke) herziening van
de regeling van het concurrentiebeding destijds is aangevangen vanuit het
project Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit. Bezien in relatie
tot dit laatste element van het overheidsproject komt het de Raad voor dat
op zijn minst vraagtekens kunnen worden geplaatst bij het onderhavige wetsvoorstel."
Mijn fractie zou graag een reactie van de minister vernemen, juist over dit
laatste punt van de door de SER kennelijk niet al te best beoordeelde wetgevingskwaliteit.
Mijn fractie deelt overigens de opvatting van de SER.Op verzoek van de vaste commissie voor Justitie van de Eerste Kamer heeft
de minister schriftelijk gereageerd op het advies van de SER. In reactie op
de eerste vraag van het advies, namelijk over de positie van de uitzendwerknemer,
antwoordt de minister dat hij de opvatting van de Raad dat het wetsvoorstel
voor uitzendwerkgever en uitzendwerknemer in bepaalde situaties tot onduidelijkheid
en daarmee tot rechtsonzekerheid aanleiding kan geven, niet deelt. Het feit
dat er een zo groot verschil van mening is tussen de SER en de minister over
enkele wezenlijke vragen met betrekking tot de positie van uitzendwerkgever
en uitzendwerknemer in relatie tot het concurrentiebeding, geeft naar de mening
van mijn fractie aan dát er onduidelijkheid is. En als die onduidelijkheid
er is tussen SER en minister, die beide beschikken over een grote kennis van
zaken en deskundigheid, hoe moet het dan in de praktijk? Dan is er toch rechtsonzekerheid?
En dat is dan toch in strijd met wat wordt beoogd met het wetsvoorstel, namelijk
de rechtszekerheid? Graag een reactie van de minister.Ook op het punt van het relatiebeding is er rechtsonzekerheid. Volgens
de minister is een relatiebeding geen concurrentiebeding en valt het dus niet
onder de werking van artikel 7:653 BW. In de literatuur wordt daarover echter
anders gedacht. En als zoveel deskundigen er anders over denken, is toch de
conclusie onontkoombaar: rechtsonzekerheid.De SER oordeelt in zijn advies positief over het onderdeel van het wetsvoorstel
om in artikel 7:685 BW de mogelijkheid op te nemen om in het kader van een
ontbindingsprocedure bij verzoekschrift of verweerschrift tevens het concurrentiebeding
aan de orde te stellen. Ook mijn fractie beoordeelt dit onderdeel van het
wetsvoorstel positief. Het zou alleen wel aanbeveling verdienen een en ander
strak te regelen, omdat een uitspraak over het concurrentiebeding wél
appelabel is en die over de hoogte van de ontbindingsvergoeding niet. Daaruit
moeten geen problemen voortvloeien. Ziet de minister mogelijkheden om deze
bepaling, met de nodige aanpassingen en verduidelijkingen, te verwezenlijken
ingeval het wetsvoorstel niet zou worden aangenomen? Zo ja, welke? Om ieder
misverstand te voorkomen: het feit dat de VVD dit onderdeel van het wetsvoorstel
positief beoordeelt, betekent niet dat de VVD-fractie het wetsvoorstel ook
overigens positief beoordeelt.Een concurrentiebeding wordt door de werkgever met de werknemer aangegaan
ter bescherming van concurrentiegevoelige informatie en/of kennis van een
onderneming. Met behulp van een concurrentiebeding kan voor een bedrijf relevante
kennis behouden blijven. Met behulp van een concurrentiebeding kunnen innovatie
en nieuwe technologie in een bedrijf ontwikkeld worden en tot bloei komen
zonder de vrees dat de concurrent op een goedkope manier, namelijk door de werknemer weg te kapen, van de bedrijfsgeheimen profiteert. Dat
is in het belang van de continuïteit van bedrijven, dat is in het belang
van onze kenniseconomie. Het volledig afschaffen van het concurrentiebeding,
wat hier en daar wel gesuggereerd wordt als meest simpele oplossing, onder
anderen door mr. L.S. van Dis in Ondernemingsrecht, 2006, nr. 5, is dan ook
geen optie. In het geval waarin het wetsvoorstel niet wordt aangenomen, valt
er te werken met de situatie zoals deze thans is: de rechter oordeelt naar
redelijkheid en billijkheid.Mevrouw de voorzitter. Ik ben aan het eind gekomen van mijn betoog. Wij
horen graag de antwoorden van de minister op onze vragen. Het zal echter duidelijk
zijn dat de VVD de grootste aarzelingen heeft over het wetsvoorstel.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Mevrouw de voorzitter. Er gebeurt iets opmerkelijks: een wetsvoorstel
dat nog is ingediend onder Paars I, wordt frontaal aangevallen door de twee
partijen die Paars I fundeerden: de Partij van de Arbeid en de VVD. Mevrouw
Westerveld heeft meer zuur dan zoet te verstouwen gekregen en mevrouw Broekers
is zo mogelijk nog negatiever, terwijl het wetvoorstel door de fracties van
de VVD en het CDA in de Tweede Kamer nogal fors in werkgeversvriendelijke
richting is geamendeerd. Ook opmerkelijk is de vrij forse kritiek van de fractie
van het CDA, omdat het wetsvoorstel hier door twee CDA-ministers zal worden
verdedigd. Het is de vraag of de heer Holdijk en ik voor het kabinet nog iets
kunnen redden. Daaraan begin ik langzamerhand te twijfelen.Het doel van het indienen van dit wetsvoorstel was het stimuleren van
marktwerking en het bevorderen van de arbeidsmobiliteit. Getoetst aan dat
doel heb ik zes v-tjes genoteerd en die v-tjes staan voor verbeteringen. Het
eerste v-tje staat bij lid 1 van artikel 653. Daarin staat de bepaling dat
de werkgever in ruil voor een concurrentiebeding een schadevergoeding moet
betalen. Dat is de grote nouveauté van dit wetsvoorstel. Vanuit het
oogpunt van bevordering van de arbeidsmobiliteit c.q. het beperken van het
aantal concurrentiebedingen is dit zeker een goede zaak. De heer Van de Beeten
heeft opgemerkt dat het voor een werkgever tasten in het duister is als hij
de vergoeding zo billijk wil laten zijn dat het concurrentiebeding niet met
nietigheid zal worden getroffen na afloop van de periode van de arbeidsrelatie.Het volgende v-tje staat bij het vierde lid: duidelijker dan nu in de
praktijk het geval is moet worden omschreven wat de werkzaamheden en het geografisch
gebied zijn waarvoor de beperking geldt. Verder zal de duur van de beperking
maximaal een jaar mogen zijn. Dat lijkt mij voor de realisering van de doelstelling
van het wetsvoorstel een verbetering.Het vijfde lid bevat twee verbeteringen: het concurrentiebeding kan niet
gelden als de arbeidsovereenkomst in de proeftijd eindigt of wanneer de werkgever
in staat van faillissement verkeert. Het is logisch dat de werknemer in die
situatie snel op zoek moet naar een andere baan en daarbij niet de belemmering
van een concurrentiebeding mag ondervinden.Het zesde v-tje staat bij artikel 685. Daarbij gaat het niet om iets van
materiële, maar van processuele aard. Het lijkt mij een goede zaak dat
de kantonrechter met één beschikking kan oordelen over zowel
de ontbinding van de arbeidsovereenkomst en de daarbij behorende schadevergoeding
als het concurrentiebeding. Ik ben het wat dat betreft van harte eens met
de Sociaal-Economische Raad. Die heeft de wijziging ook als een verbetering
aangemerkt.Voorzitter. Dit was het goede nieuws, maar er is ook minder goed nieuws.
Dat minder goede nieuws is vooral het gevolg van de nogal nonchalante manier
waarop het wetsvoorstel in de Tweede Kamer is geamendeerd door de heren Weekers
en De Vries. Deze "amendarissen" hadden een niet erg gelukkige hand
van formuleren. De wetgevingskwaliteit van het voorstel is er bepaald niet
op vooruitgegaan. Ik heb sterk de indruk dat de kritische opmerkingen van
de SER over het wetsvoorstel veel, zo niet alles te maken hebben met hetgeen
is aangericht met de wijzigingen van lid 3.a, b, c en d. en van lid 8 van
artikel 653. Bij deze veranderingen wil ik wat langer stilstaan.Het gaat mij allereerst om de bepaling die maakt dat de werkgever aan
het eind van de arbeidsrelatie een keuzemenu ziet ontstaan. Op een gegeven
moment weet hij wat de toekomstplannen van de werknemer zijn. Hij heeft bijvoorbeeld
gehoord dat de werknemer voor een jaar naar een ashram in India gaat dan wel
met pensioen gaat of een eigen bedrijf in een andere branche gaat beginnen.
Dat kan hem ertoe brengen om maar afstand te doen van de mogelijkheden van
het concurrentiebeding en dus geen beroep te doen op de bepalingen daarvan.
De werknemer hoeft in dat geval geen schadevergoeding te betalen. Deze mogelijkheid
maakt het concurrentiebeding als het ware tot een voorwaardelijk beding. Het
geldt onder de voorwaarde dat de werkgever zich aan het eind van de arbeidsrelatie
erop zal beroepen. Ik vind dat dat het voorstel danig uit balans heeft gebracht.
Anderen hebben er ook al op gewezen dat deze keuzemogelijkheid tot rechtsonzekerheid
leidt. Belangrijker is dat met deze amendering wordt miskend waarvoor de billijke
vergoeding van het concurrentiebeding is bedoeld. Die vergoeding ontvangt
de werknemer niet alleen omdat hij na beëindiging van het dienstverband
iets anders in een andere branche of in een ander geografisch gebied moet
gaan doen. Die vergoeding is mijns inziens ook bedoeld voor de belemmeringen
die hij tijdens het dienstverband, dus van maand tot maand en gedurende het
werken voor zijn werkgever, ondervindt. Te vaak hoor ik mensen zeggen: ik
kan niet weg bij deze werkgever, want voor mijn dienstverband geldt een concurrentiebeding.
Te lang blijven werknemers naar hun zin in een bepaalde baan hangen. Te vaak
moeten zij op zoek naar iets buiten de branche. Dat kost tijd en moeite. Ik
meen dat daarvoor die vergoeding ook zou moeten zijn bedoeld. Het kan dan
niet zo zijn dat de werkgever aan het eind van de arbeidsrelatie zegt: het
is leuk dat u voor iets anders hebt gekozen, het concurrentiebeding geldt
niet meer.In dit verband heb ik een aantal meer feitelijke vragen. Die hebben met
name betrekking op de procedure die volgt als een werkgever aan het eind van
de rit zegt geen gebruik te willen maken van het concurrentiebeding. In de
laatste volzin van het derde lid staat: "...blijft de vergoeding verschuldigd
indien de werknemer door het vervallen van de vergoedingsplicht onbillijk
zou worden benadeeld." De vraag is wie dat bepaalt. Dat zal wel de kantonrechter
zijn, maar de vraag is ook hoe het zit met de stelplicht en de bewijslast.
De werknemer zegt namelijk in zo'n situatie dat het beding een schadever goeding met zich brengt en dat hij die daarom wil incasseren. De
werkgever betaalt niet en daarom moet dan een incassoprocedure worden gestart.
Moet de werknemer dan argumenten aandragen als hij schadevergoeding wil omdat
hij vindt dat hij onbillijk is benadeeld? Of zal de hoofdregel zijn dat de
werknemer die krijgt en dat de werkgever moet aantonen dat de werknemer door
het vervallen van de vergoedingsplicht niet onbillijk is benadeeld? Graag
krijg ik hierop een reactie van de minister.Het andere heikele punt betreft het relatiebeding. Hierover hebben de
andere woordvoerders ook gesproken. Dit beding is nogal ruig in het wetsvoorstel
geamendeerd en volgens mij is niemand blij met dit onderdeel van het wetsvoorstel,
niet eens zozeer vanwege de onredelijkheid van het uitsluiten van het relatiebeding
van de vergoedingsplicht. Ik vind dat er wel iets voor te zeggen is dat in
het geval waarin er sprake is van een relatiebeding, de werkgever niet verplicht
is een billijke vergoeding te betalen voor elke maand dat dat beding duurt.
Het gaat mij meer om de wijze waarop de wijziging is geformuleerd. Die roept
weer tal van vragen op. Wat moet bijvoorbeeld worden verstaan onder "klanten
van de werkgever"? Zijn dat de huidige, de oude of de toekomstige klanten?
Of worden al die klanten in aanmerking genomen? Zou je de strekking van een
relatiebeding niet moeten beperken tot het concurrerend benaderen van klanten,
dus met het oogmerk om aan hen dezelfde producten of dezelfde diensten te
leveren als de ex-werkgever deed? Zou dat niet wat duidelijker moeten zijn?
Zou een relatiebeding niet altijd aan een zekere termijn moeten worden gekoppeld,
bijvoorbeeld een jaar? Het is toch onwenselijk om een relatiebeding tot de
jongste dag te laten duren? Ik heb in de schriftelijke voorbereiding gevraagd
of voor een relatiebeding niet hetzelfde moeten gelden als voor een concurrentiebeding,
namelijk dat het schriftelijk in de individuele arbeidsovereenkomst wordt
neergelegd? Ja, dat vonden de bewindslieden ook wel ongeveer, maar niet helemaal
precies. Ik zou het op prijs stellen, als de bewindslieden mijn mening delen
dat het niet wenselijk is dat relatiebedingen in cao's worden verpakt, maar
dat de werknemer weet wat hij tekent, wanneer hij wordt geconfronteerd met
een arbeidsovereenkomst waar een relatiebeding deel van uitmaakt.Als ik wat plus en min en als ik kijk naar het doel van het wetsvoorstel
Bevordering marktwerking en arbeidsmobiliteit, dan zie ik meer aan de pluszijde
dan aan de minzijde. Door de wijze waarop het wetsvoorstel is geamendeerd
door de Tweede Kamer, heeft ook mijn fractie enige aarzeling of zij het wetsvoorstel
met deze tekst wel moet aanvaarden. Die aarzeling heeft vooral te maken met
de leden 3 en 8, die ongetwijfeld tot veel rechtsvragen, procedures en rechtsonzekerheid
zullen leiden.De heer Holdijk (SGP):Voorzitter. Als hekkensluiter in eerste termijn wil ik enkele algemene
opmerkingen maken namens de fracties van de SGP en de ChristenUnie.Dit debat gaat over een voorstel tot inhoudelijke herformulering –
de regering noemt het een aanscherping – van de bepaling in het Burgerlijk
Wetboek over het concurrentiebeding. Mevrouw Broekers heeft al opgemerkt dat
wij eigenlijk zouden moeten spreken van een non-concurrentiebeding, maar ook
wij zullen ons aansluiten bij het gangbare spraakgebruik.Als wij de opinies vanuit werkgevers- en werknemerskringen mogen geloven,
is de huidige praktijk dat het concurrentiebeding als een soort standaardclausule
in iedere arbeidsovereenkomst wordt opgenomen. Zo'n automatisme, aangenomen
dat het bestaat – daarbij zijn nog wel vraagtekens te plaatsen –
vinden wij geen goede zaak. In het licht van het sinds 1983 in de Grondwet
in artikel 19, lid 3, verankerde recht op vrijheid van arbeidskeuze dienen
immers volgens het toenmalige kabinet beperkende maatregelen, die dat artikel
overigens toelaat, proportioneel en subsidiair te zijn. Wij onderschrijven
dan ook het streven om onnodige concurrentiebedingen te voorkomen. Anderzijds
willen wij dus ook niet zo ver gaan als sommige werknemersorganisaties, die
blijkbaar de mening zijn toegedaan dat er een wettelijk verbod op concurrentiebedingen
zou moeten komen.Werkgevers moeten er echter wel toe aangespoord worden om bij zichzelf
na te gaan of het bedrijfsbelang zo groot is dat een concurrentiebeding nodig
is om dat belang veilig te stellen. De in het voorstel opgenomen verplichting
om een vergoeding als compensatie voor de beperking van de vrijheid van arbeidskeuze
af te spreken en eventueel te betalen, zal een aansporing kunnen vormen om
tot een rationele afweging op dat punt te komen. "Kunnen vormen";
wij hebben zo-even al van andere woordvoerders gehoord dat er ook elementen
in het voorstel zitten die aan dat effect afbreuk kunnen doen. Mevrouw De
Wolff – of was het een van de anderen? – vraagt zich af of de
verplichting tot het toekennen van een vergoeding niet een voorwaardelijk
karakter heeft. Ik ben benieuwd naar de reactie op deze opmerking.Begin jaren negentig van de vorige eeuw waren al discussies gaande over
het concurrentiebeding zoals dat toen wettelijk was geregeld en in de praktijk
werd toegepast. Zo was er de vraag of een werknemer aan een concurrentiebeding
kon worden gehouden, als hij gedurende de proeftijd door de werkgever werd
ontslagen. Het voorstel regelt dat nu in het vijfde lid van artikel 653. Een
ander punt van discussie vormde de rechtskracht van het concurrentiebeding
bij de overgang van ondernemingen; een punt dat inmiddels buiten dit wetsvoorstel
is geregeld door artikel 663. De toepassing van dat artikel wordt in het geval
van overgang van een onderneming tijdens een faillissement uitgesloten door
artikel 666. Dus zal de nieuwe werkgever in die situatie met de overgenomen
werknemer een nieuw concurrentiebeding moeten aangaan.Het voorstel overziende, constateer ik dat de regering een aanzienlijk
deel van de elf aanbevelingen tot herziening van de wettelijke regeling van
het concurrentiebeding van de werkgroep Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit
uit 1997 heeft overgenomen. Dat geldt echter niet voor de allereerste aanbeveling
dat concurrentiebedingen alleen zouden kunnen worden overeengekomen in arbeidsovereenkomsten
voor onbepaalde tijd en dat zulke bedingen in arbeidsovereenkomsten voor bepaalde
tijd wettelijk zouden moeten worden verboden. Wij vinden het terecht dat ook
bij arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd onder omstandigheden een in de
tijd gelimiteerd concurrentiebeding mogelijk blijft.In de commissie hebben onze fracties via het voorlopig verslag uitdrukking
gegeven aan hun twijfels in hoeverre de rechtszekerheid van partijen door
dit voorstel wordt bevorderd. Eén ding is volstrekt duidelijk: er wordt
meer geregeld dan bij het bestaande concurrentiebeding, zoals de al genoemde
verplichte vergoeding, de geldigheidsduur en de verplichte beschrijving van
de werkzaamheden. De regering spreekt van een aanscherping van de regelgeving.
In elk geval is sprake van een meer gedetailleerde regeling. Maar het is,
zo denk ik, een algemeen gegeven dat meer regels per saldo niet altijd tot
meer duidelijkheid en grotere zekerheid leiden. Elke nieuwe regel kan immers
weer zijn eigen vragen doen rijzen.Het vanmiddag al veel genoemde lid 8 van artikel 653, dat zijn ontstaan
te danken heeft aan een amendement van de Tweede Kamer, is in de commentaren
het meest bekritiseerd; het heeft althans de meeste discussies opgeroepen.
Het amendement plus de daarbij behorende toelichting heeft, zo lijkt het,
een heldere bepaling opgeleverd die aan veel discussie een einde moest maken:
het verbod voor de ex-werknemer om klanten van de ex-werkgever te benaderen,
een relatiebeding, valt niet onder de regeling van het concurrentiebeding.
Het wezenlijke verschil dat de regering thans ziet tussen het concurrentiebeding
en het relatiebeding zou, als het wezenlijk is, uiteraard voor iedereen duidelijk
moeten zijn. Dat blijkt echter niet het geval. Volgens een van de auteurs
die kritiek leveren op de stelling van de regering dat het relatiebeding niet
valt onder het concurrentiebeding, dankt het amendement zijn bestaan aan het
eigen gebrek aan kennis bij de meest betrokkenen gedurende de behandeling
van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer over de vraag wat nu precies een concurrentiebeding
is. Ik kreeg de indruk uit de bijdrage van mevrouw De Wolff dat zij zich in
die opmerking kon verplaatsen. Hoe dit ook zij, voorgaande sprekers in deze
Kamer mogen toch geacht worden over voldoende kennis en ervaring uit eigen
praktijk te beschikken. Wat daarvan vervolgens weer moge zijn, zélf
heb ik de sterke indruk dat ons met name de vage, multi-interpretabele omschrijving
in het eerste lid van artikel 653, bestaande in de aanduiding "op zekere
wijze werkzaam zijn", parten speelt.De SER is de mening toegedaan dat de door de regering gekozen definitie
van het relatiebeding een tamelijk willekeurige is. Volgens de raad kan worden
gesteld dat het voorgestelde lid 8 van artikel 653 in de gekozen opzet in
ieder geval geen einde zal maken aan de lopende discussies. Hij meent dat
de gekozen definitie het risico in zich draagt dat bedingen die qua strekking
het relatiebeding lijken te benaderen, bij letterlijke interpretatie ervan
door de rechter toch niet als zodanig zullen worden uitgelegd. Er kan dan
gedurende lange tijd onzekerheid blijven bestaan of het "relatiebeding"
ook daadwerkelijk een relatiebeding is. De regering heeft schriftelijk gereageerd
op de stelling van de raad, maar nauwelijks iets toegevoegd aan hetgeen in
beide memories al naar voren was gebracht. De centrale vraag is, hoe de regering
denkt dat, met een niet in de wet omschreven definitie van een relatiebeding
en met de vage omschrijving van het concurrentiebeding, de rechter in het
door haar bedoelde spoor te houden. Dit allemaal in het licht van het feit
dat één van de belangrijkste doelen van het wetsvoorstel toch
was het bevorderen van de rechtszekerheid, het voorkomen van rechtsvragen
en procedures. Op deze centrale vraag zal in dit debat een afdoende antwoord
moeten komen om dit wetsvoorstel voluit te kunnen omarmen.Wij zien met belangstelling naar de reactie van de regering uit.De beraadslaging wordt geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20052006-1340-1346.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl