Behandeling brief van de minister van Binnenlandse Zaken inzake het loopbaanbeleid topkader politie (24764)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 5941-5954

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

05-06-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 89, pagina 5941-5954

05-06-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24764Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 5 juni 1996)Pagina 5974-5975
Behandeling voorstel van rijkswet Wijziging van de Belastingregeling voor het Koninkrijk in verband met maatregelen met het oog op het tegengaan van misbruik en oneigenlijk gebruik alsmede in verband met technische aanpassingen (24583, R1564)Pagina 5918-5941
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het basisonderwijs, de Interimwet op het speciaal onderwijs en het voortgezet speciaal onderwijs en de Wet op het voortgezet onderwijs inzake de bestuursvorm van het openbaar onderwijs (24138)Pagina 5954-5974
89ste vergadering; 5 juni 1996Pagina 5917-5917
Behandeling brief van de minister van Binnenlandse Zaken inzake het loopbaanbeleid topkader politie (24764)Pagina 5941-5954
Regeling van werkzaamheden (woensdag 5 juni 1996)Pagina 5917-5918

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 80 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 de brief van de minister
van Binnenlandse Zaken inzake het loopbaanbeleid topkader politie (24764).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 Voorzitter! Afgelopen zondagavond mochten wij op de televisie de minister
van Binnenlandse Zaken zien die door een portierraampje van zijn dienstauto
mededelingen deed die voor de nodige onrust hebben gezorgd in de politiewereld.
Er zou een stoelendans beginnen voor alle 26 korpschefs, als het tenminste
aan minister Dijkstal lag. De vakbonden reageerden als door een wesp gestoken.
De voorzitter van de korpsbeheerders, burgemeester d'Hondt van Nijmegen, was
kennelijk ook niet op de hoogte. Pas in de loop van maandag werd zijn toon
begrijpender en sussender. Het ging toch niet om alle korpschefs en zeker
niet meteen. Wat en wie dan wel? Wel, op 3 juni heeft burgemeester d'Hondt
ons een afschrift gestuurd van een brief die hij heeft gestuurd aan alle korpsbeheerders.
Ook andere ministers en functionarissen ontvingen een afschrift, tot en met
als laatste W. Kok die kennelijk over voorlichting gaat. Met in die brief
de nodige uitleg. Het gaat om twee trajecten die niets met elkaar hebben te
maken. Of toch wel? In ieder geval wel iets. De brief geeft tenminste enige
duidelijkheid. Waarom heeft de minister ons niet zelf die uitleg gestuurd?
 
 Hier in de Tweede Kamer gingen we ervan uit dat minister Dijkstal energiek
aan de gang was gegaan om de personele problemen na de commissie-Van Traa
aan te pakken. Overigens leek 26 korpschefs ontslaan ons in dat verband wel
heel erg energiek. Maar goed, er ligt nu eenmaal een motie-Kalsbeek-Jasperse
die vraagt om een plan van aanpak met betrekking tot de personele consequenties
van Van Traa. Op maandag 3 juni kregen wij een brief van minister Dijkstal
ter opheldering. Maar in de 19 regels die wij kregen voorgelegd, stond helaas
weinig opheldering. In ieder geval kwam het woord IRT er niet in voor. Daarom
allereerst de vraag of de aangekondigde operatie nu wel of niet iets van doen
heeft met de uitvoering van de motie-Kalsbeek-Jasperse. Men krijgt de indruk
dat de minister een ander al bestaand plan, om de top van de politie maar
van plaats te laten wisselen en andere arbeidscontracten met hen af te sluiten,
tevoorschijn heeft getoverd om allerlei vliegen in één klap
te slaan. De brief van burgemeester d'Hondt bevestigt dat vermoeden. En de
reorganisatie erdoor én tegelijk daarin meegenomen het verplaatsen
van die functionarissen die daarvoor aanleiding hadden gegeven vanwege hun
rol in het IRT-drama. Is dat juist? Waarom komt het woord IRT dan niet voor
in de brief van de minister? Als het om een oud plan gaat, hoef je daar toch
niet eerst zodanig onverwachts over te vergaderen, dat sommige burgemeesters
hun servet nog om hadden toen ze op het Catshuis kwamen? Dan hoef je een tweede
keer er toch niet op zondagavond over te gaan vergaderen? Kennelijk was het
ineens urgent. Is de minister, die thuis een probleem heeft in de serre, nu
misschien wel in paniek het hele huis op zijn kop aan het zetten, kennelijk
onder het motto: "Tom Poes, verzin een list"? Stikt de minister straks niet
in dat vele stof dat hij nu zelf doet opwaaien? Betekent het dat diegenen
die niet goed uit de IRT-zaak kwamen aan het eind van het liedje promotie
hebben gekregen? Betekent het dat de minister goed functionerende politiechefs
nu gaat verplaatsen om bijvoorbeeld het probleem Kennemerland op te lossen?
En kan de minister dat wel? Moet hij niet met de pet in de hand langs alle
of de meeste korpsbeheerders en korpschefs om beleefd hun medewerking te vragen?
Ruiken die misschien ook handel? Ik heb de heer Brokx van Tilburg maandag
al op de radio gehoord. Daar klonk weinig begrip uit en een houding om zijn
huid, en die van zijn korpschef, zo duur mogelijk te verkopen. Ik neem aan
dat zijn collega's niet anders zullen reageren. Begint de carrousel te draaien
met de probleemgevallen van het IRT en tegen welke prijs? Wat is eigenlijk
het resultaat geweest van de gesprekken met de korpsbeheerders die op het
Catshuis zijn geweest? Hebben zij hun medewerking toegezegd? Welke concrete
afspraken zijn er al gemaakt? Werkt burgemeester Pop van Haarlem nu wel mee
aan een oplossing voor zijn korpschef en, zo ja, tot welke prijs?
 
 Uiteraard zijn de plannen nog niet af en moet er nog veel worden onderhandeld.
Misschien vraag ik in deze fase te veel. In de motie-Kalsbeek-Jasperse heeft
de Kamer zelf uitgesproken dat het kabinet tot september de tijd krijgt om
de personele problemen rond Van Traa op te lossen, maar de Kamer heeft de
publiciteit tussendoor niet gezocht. De Kamer heeft geen onrust gezaaid door
uit de losse pols te verklaren dat de korpsbeheerders van hun plaats moeten.
Wij hebben de wenkbrauwen opgetrokken, maar geen actie genomen toen we vorige
week van de minister van Justitie vernamen dat geen enkele procureur-generaal
iets te verwijten valt in de IRT-affaire. Kennelijk ook de procureur-generaal
zware criminaliteit niet. Kennelijk ook niet de procureur-generaal van Den
Haag die bijvoorbeeld verantwoordelijkheid droeg in de Bever-zaak. Nog beter
gezegd: noch naar de oude, nu minister, noch naar haar opvolger, nu super-PG,
is zelfs enig onderzoek gedaan. Wij horen wel de conclusies maar niet de motiveringen.
Dat kan misverstanden scheppen.
 
 Hoe dan ook, al deze en dergelijke berichten komen niet van de Kamer en
we zullen nog steeds het kabinet tijd geven tot september. Maar nu de minister
van Binnenlandse Zaken zelf zoveel onrust heeft veroorzaakt bij de politie,
nu te veel ware en halfware berichten rondzingen over verplaatsingen
en promoties van personen, nu de minister het begrip "IRT" vermijdt als hij
wil ingrijpen bij de politie, terwijl dit voor de Kamer juist zo'n aangelegen
punt is, is het zaak dat de minister openheid van zaken geeft. Daarbij behoort
ook een helder antwoord op de vraag of zijn voorgenomen reorganisatie nu wel
of niet te maken heeft met het rapport van de commissie-Van Traa en op de
vraag waarom hij zo nonchalant door deze zo gevoelige en IRT-gevulde porseleinkast
banjert.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Mijnheer de voorzitter! Drie weken geleden kwam minister Dijkstal niet
geheel ongeschonden uit het IRT-debat, omdat hij op z'n minst de indruk wekte
niets te willen of te kunnen doen aan leidinggevende politiemensen die gefaald
hadden in het IRT-drama. De minister kreeg de Kamer over zich heen. De Kamer
vond wél dat er maatregelen moesten worden genomen tegen die mensen.
Ik voeg daar zachtjes aan toe dat daarmee géén promotie werd
bedoeld. Dit stond los van de al lange tijd bestaande plannen van het kabinet
om korpschefs wat vaker van stoel te laten wisselen.
 
 Wat wij hierover de afgelopen dagen hebben kunnen zien en lezen, is op
z'n minst merkwaardig en ook onzorgvuldig. Gesprekken tussen leden van het
kabinet en vijf korpsbeheerders, die in het geheim hadden moeten plaatsvinden,
liggen nu allemaal op straat. En dan is er het briefje van de minister van
eergisteren. Dat heeft niets te maken met het IRT-debat, zo moet ik concluderen,
maar slechts met "alle facetten van het loopbaanbeleid". Waarom ontkent de
minister enige relatie met het IRT-debat en de personele gevolgen die dat
zou moeten hebben? Wat een toeval dat die serie gesprekken plaatsvond direct
na dat debat van drie weken geleden. Wat een toeval dat bij die gesprekken,
naast de korpsbeheerders van de vier grote steden, toevallig ook de korpsbeheerder
van Kennemerland aanwezig was. Wat een toeval dat dat het werkterrein betrof
van korpschef Straver, die hier als een belangrijke figuur heeft gedomineerd
in het IRT-debat. Door sommigen werd op zijn ontslag aangedrongen. Kan de
minister een verklaring geven voor al deze toevalligheden?
 
 Voorzitter! Het kwartetten met de korpschefs begint zo langzamerhand een
beetje een gênante vorm aan te nemen: Peper wil Wiarda niet; de KLPD
wil Straver niet; Nordholt wil de VUT nog niet enz. Ik houd het kabinet medeverantwoordelijk
voor deze chaos die niet goed uit te leggen valt.
 
 Nog deze maand, zo schrijft de minister in zijn briefje van eergisteren,
krijgen wij een brief over een plan van aanpak voor het loopbaanbeleid. Is
dat hetzelfde plan als dat waarover de motie-Kalsbeek-Jasperse spreekt? Is
dat inclusief de personele gevolgen die aan het IRT-debâcle zouden moeten
worden verbonden? Blijven die personele gevolgen beperkt tot maatregelen die
als gevolg van het loopbaanbeleid toch al genomen zouden moeten worden? Als
dat het geval is, moet de conclusie dan niet zijn dat het misschien straks
wat sneller invoeren van het loopbaanbeleid de sanctie is in de richting van
de leidinggevende politieambtenaren die medeverantwoordelijk zijn voor de
gesignaleerde crisis in de opsporing? Is dat nog uit te leggen?
 
 De minister zegt: wij meenden er goed aan te doen u te informeren vanwege
de speculaties in de pers. Eerlijk gezegd is dat de understatement van het
jaar. Vertrekkend van het Catshuis had de minister zondagavond zelfs het raampje
van zijn auto nog niet helemaal opengedraaid of hij was al bereid om de daar
aanwezige pers te woord te staan. Hij at de microfoons bijna op. Afgezien
van de bereidwilligheid om de pers te woord te staan, wat een goed democratisch
gebruik is, gaat het ook een beetje om hetgeen de minister daar zei. Met wat
hij zei, ging hij namelijk wel heel erg als een olifant door de porseleinkast.
 
 De uitspraak dat alle korpschefs verplaatst worden, is zo ongenuanceerd
en onzorgvuldig dat ik alle kritiek die er nadien op is gekomen, op zich begrijp.
Daarom is het antwoord op de eerder gestelde vragen in dit debat van buitengewoon
belang. De minister heeft zelf die uitspraken gedaan. Hij moet ze nu ook verklaren,
niet alleen aan politieland, maar aan de hele samenleving. Hij moet op dat
gebied dus enige verheldering verschaffen.
 
 Geschiedt alles wat de minister van plan is te doen met de op zich bekende
functieroulatie in overeenstemming met de afspraken die terzake met de vakorganisaties
gemaakt zijn?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Voorzitter! Dat de aankondiging van een loopbaanbeleid topkader politie
op zondagavond zoveel commotie kon veroorzaken, had de minister kennelijk
niet verwacht. Ik geef een bloemlezing: rookgordijn, stoelendans, commissarissenbal
en spookcarrousel. Deze bloemlezing toont wel aan dat de mededeling van de
minister op RTL4 en het NOS-journaal zondagavond heel wat meer verwachtingen
en verwarring heeft gewekt dan het korte briefje van 3 juni over het loopbaanbeleid
waarmaakt.
 
 Dat briefje geeft aan dat er nog deze maand een plan van aanpak voor een
loopbaanbeleid komt. Op zich is dat goed. De motie-Kalsbeek-Jasperse vraagt
daar ook om. De motie-Dittrich wil daarvoor ruimte in de regelgeving scheppen.
 
 D66 is op zich voor job rotation, zowel bij ambtenaren als bij de politie.
Ook in het kader van IRT kan functieroulering wel degelijk een rol spelen.
Wij zijn echter niet voor een volledige vermenging van het loopbaanbeleid
met de uitkomsten van het enquêtedebat. Daarvan was zondagavond sprake,
althans optisch.
 
 Door zijn slordige, wat ongenuanceerde reactie zondagavond heeft de minister
zelf chaos gecreëerd, met name door de suggestie te wekken dat het om
een volledige reshuffeling van de politietop, dus van alle korpschefs, ging.
Dat gebeurde op een moment dat de echte urgentie was en is om de IRT-problemen
op te lossen. Dat leidde alom tot verbazing en onbegrip. Regionale kranten
zagen plots hun korpschef bungelen. En nooit bij IRT betrokken korpsbeheerders
begrepen niet wat er aan de hand was. Dat kan toch niet de bedoeling zijn
geweest?
 
 Dat de minister met een enkele verschuiving ook een bijdrage wil leveren
aan de oplossing van de problemen waarover de enquête ging, is op zich
prima. Hij zal echter ook wat anders moeten doen. Maar de presentatie en de
spoedbijeenkomsten op het Catshuis, gecombineerd met uit raadsvergaderingen
weggeroepen burgemeesters, waren desastreus voor het doel. Het waren
ongebruikelijke bijeenkomsten op ongebruikelijke tijdstippen (citaat uit het
Algemeen Dagblad). Dat is geen stille diplomatie meer te noemen. Dat vraagt
om complicaties.
 
 Het lijkt mij goed dat de minister hier nu duidelijk maakt wat precies
wel de bedoeling is en wat de Kamer begin september kan verwachten. De fractie
van D66 zal het optreden van de minister pas dan beoordelen aan de hand van
het plan en de concrete, gerealiseerde maatregelen.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! De uitspraak van minister Dijkstal, gedaan afgelopen
zondagavond, over een stoelendans van de politiechefs, wat hem betreft over
alle korpsen, heeft een hoop stof doen opwaaien. Mede vanwege de waas van
geheimzinnigheid die de opdravende korpsbeheerders uit de grote steden omgaf,
werd al spoedig een link gelegd met het explosieve IRT-dossier.
 
 Ik heb enkele vragen. Waarom was er spoedoverleg op het Catshuis nodig,
nota bene op de zondag? Het kabinet zal wel niet van zulk een goeden huize
komen dat het aan kan tonen dat het loopbaanbeleid voor politieambtenaren
zo urgent is, dat mensen daarvoor op zondag moeten worden opgetrommeld.
 
 Een deel van de mist die de afgelopen dagen ontstond, is inmiddels een
beetje opgetrokken. Dat is overigens niet zozeer te danken aan de brief die
daarvoor werd geschreven – de brief die de minister aan de Kamer toezond –
alswel aan de brief van de voorzitter van het Korpsbeheerdersberaad. In zijn
schrijven doet de heer d'Hondt verslag van een gesprek dat hij maandagochtend
op het departement heeft gehad. De belangrijkste conclusie was dat er twee
trajecten zijn: 1. de personele consequenties van de IRT-enquête, en
2. het management-developmenttraject politie.
 
 Tot mijn niet geringe verbazing rept de minister in zijn brief aan de
Kamer met geen enkel woord over dat eerste traject. De minister suggereert
daarmee dat die relatie hier niet aan de orde is. In de context van vandaag,
nu de minister nog tot over zijn oren in de nasleep van het rapport-Van Traa
zit, getuigt zo'n suggestie van behoorlijke naïviteit, maar zo naïef
is deze minister echt niet. Hij was en is, zoals wij dat hier noemen, een
politiek dier en ik weiger te geloven dat dit politieke dier een ezel in plaats
van een vos is, om in die beeldspraak te blijven. De minister laadt te gemakkelijk
de schijn op zich dat hij aan het verstoppertje spelen is. Bij het oplossen
van het probleem van de personele consequenties van het IRT-debat kruipt hij
toch niet schichtig weg achter de kastanjeboom van het loopbaanbeleid?
 
 Voorzitter! Géén misverstand: een gericht loopbaanbeleid
is een goede zaak en daarbij past dat er periodiek functioneringsgesprekken
worden gevoerd, waarvan de resultaten schriftelijk worden vastgelegd. Het
Rechtspositiebesluit politieambtenaren zou moeten worden aangepast, in die
zin dat aan gebleken disfunctioneren consequenties in de arbeidsrechtelijke
sfeer kunnen worden verbonden. Loopbaanbeleid is echter geen gepast instrument
in zichzelf voor disciplinaire maatregelen voor slecht functionerende politieambtenaren.
Anders gezegd: roulerende koppen zijn geen alternatief voor rollende koppen.
 
 Voorzitter! Ik zou het zeer op prijs stellen indien de minister dit hier
publiekelijk zou willen uitspreken. Door de situatie van de achterliggende
dagen heeft hij – dat zal hij hoogstwaarschijnlijk ook wel onder ogen
hebben gezien – de schijn wat tegen zich. Op hem rust nu de taak: a.
die schijn weg te nemen, en b. vóór september aanstaande een
gezaghebbend en ook overtuigend plan van aanpak voor te bereiden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Op verzoek van de CDA-fractie hebben wij een kort
debat over de brief die minister Dijkstal schreef aan de Kamer over het loopbaanbeleid
topkader politie. Die brief heeft de minister geschreven naar aanleiding van
berichten in de pers – "speculaties" noemt de brief deze berichten.
 
 Wat valt er over de brief te zeggen? Niet zoveel, eerlijk gezegd. Er staat
namelijk niet zo vreselijk veel in. Er valt wel wat over te vragen. De brief
meldt dat gesproken is over alle facetten van het loopbaanbeleid, maar dat
is gedaan met een beperkt aantal korpsbeheerders: met vijf, om precies te
zijn. En het is gebeurd op zondagavond. Dat doet vermoeden dat het nu niet
zozeer ging om alle facetten van het loopbaanbeleid, maar dat het veeleer
ging om bepaalde facetten van het loopbaanbeleid, bepaalde personen betreffende.
Daar is op zich niets tegen. Maar waarom is dat niet gewoon in de brief aan
de Kamer geschreven?
 
 De ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie waren doende –
zo heb ik aangenomen voordat ik de brief las, en zo denk ik nog steeds; ik
word daarin gestaafd door de brief van de heer d'Hondt – om het plan
van aanpak, waarvan zij de resultaten in september aan de Kamer moeten overleggen,
inhoud te geven. Op zich is dat prima. Wat het resultaat daarvan zal zijn,
weten wij nu nog niet. Dat weten wij pas in september en dan zullen wij die
resultaten beoordelen. Juist omdat de ministers een heel lastige opdracht
hebben met dit plan van aanpak, is het van belang dat daar nu in alle rust
aan gewerkt wordt. In dat licht wekt het verbazing dat de minister van Binnenlandse
Zaken vanaf de achterbank van zijn auto een, naar ik moet aannemen, flard
van zijn plannen bekendmaakte. Wat vindt de minister, terugkijkend, er eigenlijk
zelf van? Is het, nu hij dit eenmaal gedaan heeft, niet wijs om iets meer
te zeggen?
 
 De PvdA-fractie heeft gepleit voor een nieuwe start na de IRT-enquête.
Dat is neergelegd in een motie die met algemene stemmen is aanvaard. Hoe die
nieuwe start, met behulp van het plan van aanpak, moet worden gerealiseerd,
zullen de bewindslieden zelf moeten uitmaken. De weg die zij nu begaan, namelijk
beleid dat toch al op de plank ligt, gebruiken om iets te realiseren dat ook
noodzakelijk is, kan en moet wellicht ook verkend worden. Of die weg begaanbaar
zal blijken te zijn, weten wij pas in september. Dan is het kabinet gehouden
te rapporteren en dan zal de Kamer moeten beoordelen of inderdaad van een
nieuwe start gesproken kan worden.
 
 De fractie van de PvdA zit eerlijk gezegd niet te wachten op allerlei
tussenstanden. Een kabinet dat rustig en consequent doorwerkt is nu het belangrijkst.
Het gaat immers om het eindresultaat en dat wordt alleen maar moeilijker te
bereiken als er steeds flarden informatie via de media tot ons komen, met
alle commotie van dien. Daarom wil ik, tot slot, graag helderheid
krijgen over wat wij, zoals het in de brief staat, nog deze maand hebben te
verwachten. De minister noemt dat ook een plan van aanpak, maar dat kan toch
niet het plan van aanpak zijn waarom in de motie-Kalsbeek-Jasperse wordt gevraagd
en dat wij pas in september zouden moeten krijgen?
 
 
 
 
 
 De heer Korthals (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het is algemeen bekend dat het kabinet bezig is
met het ontwikkelen van een loopbaanbeleid voor de politie. Dat is ook niet
verrassend omdat door de reorganisatie van de politie en de nieuwe Politiewet
er nieuwe eisen aan de politie gesteld zullen worden. Daarmee zal rekening
moeten worden gehouden. In heb al eerder in het debat met de minister begrepen
dat hij daarbij denkt aan een vaste periode waarin politiechefs op een bepaalde
functie zitten. Op zichzelf wil de VVD daarin meedenken, om de doodeenvoudige
reden dat het goed kan zijn. Het werkt immers verbredend als je eens van functie
wisselt. Bovendien kan het enige verstarring tegengaan ingeval een politiechef
niet zou kunnen functioneren. Met andere woorden, op zichzelf vinden wij het
een goede zaak dat er op deze wijze gedacht wordt. Bovendien past dit in de
nieuwe algemene bestuursdienst.
 
 De minister heeft in dit verband gezegd dat wij op korte termijn een notitie
over de aanpak daarvan zullen krijgen. De analogie bij de politiechefs is
een logisch gevolg. Het kabinet is dan ook niet voor niets voortvarend van
slag gegaan. Zo voortvarend zelfs, dat het op zondag bijeenkomsten organiseert
met burgemeesters. De werkelijke reden daarvoor zou ik graag vernemen, maar
ik kan mij voorstellen, zeker gezien in het licht van hetgeen besproken is
tijdens het debat over het rapport-Van Traa, dat deze weg is gekozen. Dit
kan evenwel tot misverstanden leiden omdat iedereen zich ermee gaat bemoeien.
Wij komen dan in een geruchtenstroom terecht met speculaties over halve en
hele waarheden en juiste en onjuiste conclusies. Met andere woorden, enige
terughoudendheid is bij iedereen noodzakelijk, want de regering moet zijn
werk natuurlijk oriënterend doen. Daarbij komt nog dat dit natuurlijk
wel in het licht van het rapport-Van Traa gezien moet worden. Het tempo zou
wel eens verhoogd kunnen worden vanwege het feit dat het rapport en de uitkomsten
van het debat in deze Kamer als katalysator werken. Ik zie daar op zichzelf
geen enkel bezwaar tegen.
 
 Wat moet er daadwerkelijk gebeuren? Op korte termijn moeten wij het plan
van aanpak krijgen voor de algemene bestuursdienst en wellicht ook voor de
loopbaanontwikkeling bij de politie. Vervolgens zal er een plan van aanpak
moeten komen waarom de Kamer nadrukkelijk heeft gevraagd, waaruit de door
ons noodzakelijk geachte veranderingen bij de politie naar voren komen. De
VVD acht het daarbij van het allergrootste belang dat wij de taken tussen
Kamer en regering goed onderscheiden. Natuurlijk moet de regering de initiatieven
nemen; zij moet de creativiteit opbrengen en met besluiten naar de Kamer komen.
Mijn fractie zal de regering daarbij zo min mogelijk voor de voeten proberen
te lopen. Wij zullen niet ieder bericht dat hieromtrent in de media verschijnt,
direct van commentaar voorzien. Wij verwachten van de regering ook duidelijke
terughoudendheid in haar mededelingen naar buiten en wij wachten het plan
van aanpak in september af.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Men kan veel zeggen van deze minister van Binnenlandse
Zaken, maar niet dat hij geen stof geeft voor columnschrijvers en spotprenttekenaars.
Zo zag ik gisteren de column van Max Pam in Het Parool: na een ketting van
allerlei mutaties en allerlei rotaties leidde enig geschuif bij de politiechefs
tot een nieuwe minister-president in dit land, te weten de heer Dijkstal!
Dan heb je het toch een heel eind geschopt als je in staat bent op deze wijze
je beleid verwoord of verbeeld te zien. Er was namelijk ook nog een politieke
prent te zien waarop alle politiechefs in een beslagmixer vertoeven en zij
vertwijfeld vroegen: ik ben benieuwd wat ze er nu weer van bakken. Dat sloeg
op waar zij eventueel terecht zouden komen.
 
 Mijnheer de voorzitter! Het is met deze minister een beetje hollen of
stilstaan. Was hij tijdens het debat over het IRT-rapport niet vooruit te
branden om maatregelen te nemen, dit weekeinde trok hij een tussensprint door
een al bestaand plan voor het management development uit de kast te halen.
Maar met deze tussensprint zal de eindstreep niet worden gehaald. Ik doel
uiteraard op de personele maatregelen die uit de IRT-enquête zouden
moeten voortvloeien en waarom de Kamer door aanvaarding van de motie-Kalsbeek-Jasperse
ook uitdrukkelijk heeft gevraagd. Het plan van aanpak moet er natuurlijk nog
komen, maar de prangende vraag is natuurlijk toch of dit voorstel de denkrichting
van deze minister aangeeft. Eén ding is in ieder geval zeker: wij hebben
inmiddels te maken met een enorm rookgordijn voor de relatie tussen het roulatievoorstel
van de minister en de uitkomsten van het debat over de parlementaire enquête.
 
 Je mag dus wel stellen dat de minister de nodige onduidelijkheid heeft
gecreëerd. In een interview over het management development in het Algemeen
Politieblad van maart zegt de minister dat dit plan totaal niets te maken
heeft met Van Traa. IRT en Van Traa staan hier geheel los van. Echter, in
het kamerdebat over het rapport van de parlementaire enquêtecommissie
komt de minister toch tot een andere oordeel. In Den Haag Vandaag na het debat
zegt hij zelfs heel uitdrukkelijk: "Ja natuurlijk ga ik de motie(-Kalsbeek)
uitvoeren. Dat past wat mij betreft ook in wat dan heet management-developmentbeleid,
omdat daar onder andere die hele mobiliteitsvragen inzit." Het is een beetje
gebrekkig Nederlands, maar de minister had toen ontzettend veel haast. Eén
ding is duidelijk en dat is dat hij de relatie hier uitdrukkelijk wel legt
tussen het plan van aanpak en hetgeen daarover in de Kamer is gezegd. De SP-fractie
heeft dan ook de indruk, dat de minister probeert twee vliegen in één
klap te slaan: én de Kamer tevreden te stellen en tegelijkertijd zijn
roulatieplan ingang te doen vinden.
 
 Mijnheer de voorzitter! De conclusie die wij op voorhand al trekken, is
dat hij in ieder geval één vlieg misslaat. Dat is namelijk de
Kamer tevreden te stellen om personele consequenties te verbinden aan de parlementaire
enquête, zodat er – zoals in de motie-Kalsbeek-Jasperse staat –
"een nieuwe start kan worden gemaakt". 
 
 Voorzitter! Gesteld dat Kluivert bij de Europese kampioenschappen faalt
in de spits en dat de bondscoach hem uit de spits haalt en centraal verdediger
maakt. Ik weet zeker dat de bondscoach enorm veel hoongelach zal oogsten.
Het is dan ook maar goed dat we Hiddink hebben als bondscoach en niet deze
minister Dijkstal! Ik bedoel hiermee, dat het natuurlijk niet aan kan gaan
dat mensen die evident gefaald hebben op plaatsen worden gestationeerd, waar
even zovele kwaliteiten verlangd worden. De SP-fractie wijst niet te allen
tijde een roulatiesysteem af, maar het is wel duidelijk dat een roulatiesysteem
alleen kan worden doorgevoerd op het moment dat de betrokkenen zelf daarmee
instemmen en er geen sprake is van een dubbele agenda, waarbij de Kamer tevreden
moet worden gesteld op een punt, waar zij veel hogere eisen heeft gesteld.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Ik zal mijn beantwoording beginnen met het loopbaanbeleid – het
MD-beleid – alvorens op de specifieke vragen in te gaan. Het is misschien
goed om het kader neer te zetten zoals het kabinet dat ziet. Ik zit overigens
zelf een beetje met het woord management-developmentbeleid. Volgens mij is
er voor dat totale begrip nog nooit een goed Nederlands woord gevonden. Ik
noem het maar MD-beleid, dan lijkt het iets meer Nederlands.
 
 Wat mij betreft vallen er drie elementen onder. In de eerste plaats loopbaanbeleid
voor individuele werknemers. In elke grote organisatie – in dit geval
bij de politie – is het een heel normaal iets om trajecten uit te zetten
om mensen klaar te maken voor de functies zoals men denkt dat men die in de
toekomst bezet wilt hebben.
 
 In de tweede plaats is er vanuit de organisatie een beleid dat er, mede
door dat loopbaanbeleid, op gericht is ervoor te zorgen dat de kwaliteit in
de top van de organisatie op peil is.
 
 In de derde plaats zijn er instrumenten nodig om die mobiliteit tot stand
te brengen. Die drie facetten vallen onder dat containerbegrip MD-beleid.
 
 Misschien is het goed even de chronologische gang van zaken vast te stellen.
Ik doe dat in telegramstijl. De oorsprong van dit MD-beleid ligt in 1993 bij
het vorige kabinet. Bij de reorganisatie van de politie die ongeveer in 1993
vorm kreeg – het wetgevingstraject liep daaraan parallel – heeft
de toenmalige minister, in overleg met de leiding van de Nederlandse politie,
gezegd dat er een ontwikkeling tot stand gebracht moest worden, waardoor het
management aan de top van de politie goed georganiseerd zou worden. In juni
1994, voordat dit kabinet aantrad, is dat nog eens vastgelegd in een brief
van Binnenlandse Zaken aan de korpsbeheerders.
 
 Dit kabinet had zelf, niet zozeer over de politie maar meer in het algemeen,
in het regeerakkoord een zeer nadrukkelijke passage opgenomen over de algemene
bestuursdienst. Die algemene bestuursdienst gaat ook over dit onderwerp.
 
 Het lag derhalve voor mij zeer voor de hand om hetgeen het vorige kabinet
had uitgezet op dat MD-beleid, voort te zetten, maar misschien iets meer in
analogie met hetgeen wij langs het traject van de algemene bestuursdienst
op dat moment aan het ontwikkelen waren. Dat heeft in juli 1995 geleid tot
een zeer uitgebreide circulaire over het landelijk management-developmentbeleid.
Die circulaire is gestuurd naar alle korpsen. Ik dacht dat de Kamer daarvan
op de hoogte was. Na die circulaire is het kabinet, samen met de korpsbeheerders,
aan de gang gegaan om dat verder uit te werken. Er is een raad van toezicht
voor het MD-beleid tot stand gekomen, onder leiding van de korpsbeheerder
in Den Haag, de heer Havermans. Er is gewerkt aan een profiel: Hoe ziet straks
de chef van de politie er uit? Aan welke eisen moet hij voldoen? Het profiel
van de korpschef is in februari van dit jaar tot stand gekomen. Op dat profiel
is een paar weken geleden een reactie gekomen van alle korpsbeheerders. Die
konden grosso modo instemmen met het beeld van hoe de leidinggever er in de
toekomst zou moeten uitzien. Ondertussen is de algemene bestuursdienst verder
aan de gang gegaan. Die is operationeel geworden. Dat heeft geleid tot het
overleg dat ik daarover met de Kamer heb gehad. Dat heeft geleid tot een beslissing
van het kabinet – toevallig afgelopen vrijdag – waarin een plan
van aanpak op het terrein van de algemene bestuursdienst is goedgekeurd. Dat
is naar de Kamer gestuurd. Als het goed is, heeft de Kamer dat gisteren of
vandaag gekregen.
 
 Ik noem dit omdat daarin een parallelliteit zit. Ik vind het interessant
dat de sleutelwoorden uit het plan van aanpak van de algemene bestuursdienst:
mobiliteit, kwaliteit, professionalisering en integriteit – de integriteitsvraag
ligt even terzijde van dit debat – ook gelden in het MD-beleid van de
politie.
 
 In het brede MD-beleid dat wij denken te moeten voeren, zitten allerlei
facetten. Opleiding is daar één van: welke topopleidingen moeten
georganiseerd worden om in de toekomst te kunnen beschikken over de kwaliteit
die nodig is? Wanneer wij over mobiliteit spreken, is het natuurlijk volstrekt
nodig dat wij over de personele kant van het MD-beleid spreken. Die personele
kant van het MD-beleid betreft de invulling van bestaande vacatures en toekomstige
vacatures. Zoals ook is uiteengezet bij de algemene bestuursdienst, is het
uiteindelijk ook heel interessant of je ongeacht vacatures niet tot een dusdanige
mobiliteit kunt komen, dat iemand in principe niet meer dan vijf of zes jaar
op een functie zit. Na die termijn zou men weer naar een andere functie moeten
gaan. Sterker nog: uiteindelijk wordt het dan als een verdienste beschouwd
als uit je conduitestaat blijkt dat je een aantal keren in je carrière
van functie bent gewisseld. Dat staat dan in tegenstelling tot het beeld van
vroeger waarbij je een gouden horloge kreeg als je 40 jaar lang op dezelfde
stoel bleef zitten. Op die lijn doel ik dus.
 
 Het is duidelijk dat dit beleid, zoals zich dat verder ontwikkelt, uitgaat
van de vrijwilligheid van de betrokkenen, althans in ieder geval binnen een
met elkaar afgesproken kader. Als het kabinet met de regiokorpsen afspreekt
dat zo'n beleid noodzakelijk is, dan ga je vandaaruit verder werken. Het is
natuurlijk ook duidelijk, zo zeg ik in antwoord op een vraag van de heer Hillen,
dat de verdere uitwerking en vormgeving in overleg met de regiokorpsen plaatsvinden.
Daarover zijn allerlei afspraken gemaakt. Het kan zijn dat die afspraken,
zoals vastgelegd in wet- en regelgeving, belemmerend werken. Dan zul je onder
ogen moeten zien of je daarin veranderingen moet aanbrengen, maar zover ben
ik nog niet. 
 
 Die algemene personele kant heeft er tot dusver toe geleid dat wij bij
vier vacatures die zich de afgelopen periode hebben voorgedaan, hebben geprobeerd
om die langs de lijn van het MD-beleid te vervullen. Wij staan nu aan de vooravond
van drie nieuwe vacatures. De ene is al ontstaan, namelijk in Rotterdam. Van
de andere twee, Amsterdam en Den Haag, weten wij dat die volgend jaar gaan
ontstaan. Die zaak dient zich dus vanzelf aan. De hoofdgedachte is dat wij
uiteindelijk die switch moeten maken over alle korpsen, maar je doet dat natuurlijk
niet in het wilde weg. Je kunt in de eerste plaats wat bij vacatures doen.
Als iemand net benoemd is, ga je hem niet opeens weer verschuiven omdat wij
nu dit beleid bedacht hebben. Zo iemand blijft een aantal jaren op die functie
zitten. Bij de regiokorpsen zitten misschien ook mensen die niet volgend jaar
maar het jaar daarop of twee jaar daarop weggaan. Daar doe je het ook niet
voor. Wij laten dus niet à la minute alle 26 korpschefs van stoel veranderen.
De richting van het beleid is evenwel dat uiteindelijk die mobiliteit in de
hele top van de politie van toepassing is. Het gaat dan overigens niet alleen
om de korpschefs, want wij denken net als bij de algemene bestuursdienst aan
een wat bredere groep.
 
 Ik neem graag voor mijn rekening dat dit niet duidelijk is geworden, maar
het was de bedoeling dat het kabinet de Kamer over dit zelfstandige onderwerp
via een plan van aanpak zou melden hoe wij dat zouden gaan doen, zoals ook
bij de algemene bestuursdienst is gebeurd. Daarna zouden wij de personele
vertaling op een bepaald moment aan de Kamer melden. Je zou kunnen zeggen
dat er tot hier nog geen enkele relatie was met het werk van de parlementaire
enquêtecommissie. Nog sterker: als er geen parlementaire enquête
en geen debat daarover zouden zijn geweest, zou dit op precies dezelfde manier
hebben plaatsgevonden.
 
 Er is echter wel een enquête geweest. De heer Marijnissen zegt dan:
in maart van dit jaar schreef u nog dat dit een zelfstandig traject was. Dat
was ook het geval, want dat traject was niet toen pas bedacht maar liep al
drie jaar. Ik heb natuurlijk moeten vaststellen, en ik deed dat niet met tegenzin,
dat door de loop der gebeurtenissen een zekere relatie is gaan ontstaan met
de parlementaire enquête, het debat daarover en alle onderwerpen die
daarin aan de orde zijn geweest. Je kunt dat heel negatief formuleren en zeggen:
ik ben nu gedwongen mijn MD-beleid aan te passen, omdat ik dat andere probleem
erbij heb. Je kunt je echter, naar de inhoud kijkend, ook afvragen of het
niet logisch is om te bekijken of de twee trajecten iets met elkaar te maken
hebben. Ik doel dan enerzijds op het traject in verband met de toezeggingen
die ik, al dan niet door de Kamer afgedwongen, heb gedaan en anderzijds op
het traject van het MD-beleid. Zo heb ik, eerlijk gezegd, het debat met de
Kamer over het enquêterapport ook verstaan.
 
 In dat debat zijn nadrukkelijk de individuele aspecten van het personeelsbeleid
aan de orde geweest. Die vallen in twee delen uiteen. Het ene deel is het
naar mijn mening lastige traject dat erg aan rechtspositionele regelingen
is gebonden. Het andere deel heeft niet met de rechtspositie te maken, maar
wel degelijk met personeelsbeleid. Juist van dat tweede deel vind ik het niet
onlogisch dat het nieuw ontwikkelde personeelsbeleid dat via dat MD-beleid
wordt gevoerd, daarbij wordt betrokken.
 
 In de tweede plaats is terecht zeer uitgebreid gesproken over de cultuuromslag
die de politie moest maken. In de discussie in de Kamer is terecht gezegd
dat we hier te maken hadden met een cultuur bij de politie, waarin verandering
moet komen. Dat is natuurlijk bij uitstek een inhoudelijk onderwerp, dat uiteindelijk
zijn weerslag zal hebben in het MD-beleid dat ik net noemde.
 
 De derde relatie die is gelegd, is de samenwerking, met name van die korpsen
die bij de IRT-affaire betrokken waren. Verschillende kamerleden hebben daarover
hun zorg uitgesproken; zij vinden dat geprobeerd moet worden ook daaraan iets
te doen. In dit kader is gesproken over bevoegdheidsverdelingen en rechtspositionele
regelingen, waarbij ik denk aan de motie van de heer Dittrich. Al die onderwerpen
zijn besproken, en op al die onderwerpen heb ik bepaalde toezeggingen gedaan
over de manier waarop we zullen proberen daaraan iets te doen. Los hiervan
zal ik de Kamer hiervan op de hoogte stellen op het moment dat mevrouw Sorgdrager
en ik daarmee weer een slag verder zijn. We moeten dan kijken of dit voldoende
resultaat oplevert. Waar ik vooral de koppeling zie tussen het MD-beleid en
het IRT, is – ik duid het maar even grof aan – bij datgene wat
door de Kamer altijd is gezegd over een frisse wind, ruimte en een nieuwe
start. Deze begrippen gaven aan dat, nog even los van wat je rechtspositioneel
zou moeten of kunnen doen, je in ieder geval in de top van de politie mobiliteit
en flexibiliteit tot stand moet brengen. Dat is precies het aanknopingspunt
dat ligt tussen die twee onderwerpen.
 
 Mevrouw Kalsbeek heeft deze week gezegd dat de stimulerende shot die gegeven
is, heeft geholpen. Tot op zekere hoogte wel, want na dat debat over de parlementaire
enquête zaten de beide ministers met twee vragen, namelijk wat te doen
met al de toezeggingen die aan de Kamer zijn gedaan om de enquête verder
af te wikkelen, en of het MD-beleid niet verder zou moeten worden versneld.
De stroomversnelling in dit dossier heeft dus zeker plaatsgevonden.
 
 De heer Hillen memoreerde de uitlatingen en de brief van de heer d'Hondt,
die volgens hem niet op de hoogte was. Dat is onjuist. Wij hebben niet alleen
twee gesprekken gehad met een groep korpsbeheerders op het Catshuis, maar
vorige week donderdag hebben we ook een zeer nuttig gesprek gehad met wat
de agendacommissie van het Korpsbeheerdersberaad heet, en wat ik oneerbiedig
het bestuur van het Korpsbeheerdersberaad noem. Daarbij hebben wij uitgebreid
over het brede onderwerp van management development gesproken. Daarbij hebben
we afgesproken hoe dat in de komende weken verder handen en voeten moet krijgen.
Dat was een heel plezierig gesprek. De heer d'Hondt heeft vorige week al,
toen hem om zijn mening werd gevraagd, zeer evenwichtig gereageerd op datgene
waarmee we met elkaar bezig waren, en wat we ook van elkaar wisten.
 
 De heer Hillen heeft terecht gezegd dat de brief van de heer d'Hondt aan
de Kamer gaat over de in de brief genoemde twee trajecten. Dat is een "tijdsvolgordelijk"
vraagstuk. Vorige week waren wij er nog helemaal niet klaar voor om de Kamer
of anderen te informeren over hoe het beleid precies in elkaar zat en hoe
concreet het was, zodat wij daarmee niet naar buiten zijn getreden.
Zondag werd ik geconfronteerd met speculaties die al in de pers verschenen,
maar niet door mijn uitlatingen, want die waren er al. Er werden allerlei
mooie plaatjes gepresenteerd, waarin stond wie waar naartoe ging, en waar
we waarschijnlijk mee bezig waren. Bij ons ontstond zondagavond behoefte om
aan te geven dat wij helemaal nog niet klaar waren voor die discussie. Integendeel,
wij moesten er nog hard aan werken om de Kamer zo snel mogelijk te informeren.
De brief die ik aan de Kamer stuurde, was alleen maar bedoeld om aan te geven
dat we bezig waren met het MD-beleid, en dat ik enkele weken later bij de
Kamer zou komen om daarover verder te praten. De heer d'Hondt werd wel geconfronteerd
met een nog sterkere koppeling tussen het ene en het andere beleid; dat verklaart
waarom hij ook over dat andere punt iets heeft gezegd. Maar ik vind daarin
verder niets geheimzinnigs zitten, want ik heb net al gezegd dat er een zekere
relatie is.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 De heer d'Hondt staat bekend als een prudent en voorzichtig man, die niet
gauw zijn mening geeft. Ik heb hem maandagmorgen om half acht bij Radio Nederland
Wereldomroep gehoord, waarnaar veel Nederlanders luisteren. Daar was hij duidelijk
uit zijn evenwicht. Hij was boos en hij zei dat uw uitspraken over de 26 korpsbeheerders
duidelijk onevenwichtig waren. Hij had daar scherpe kritiek op. In zijn brief –
die hij ook heeft geschreven om zijn eigen beeld op dat punt wat bij te stellen –
schrijft hij dat hij maandag telefonisch contact heeft gehad met het departement
van Binnenlandse Zaken. Met andere woorden, hij moest bijgepraat worden. Hij
was dus kennelijk toch niet zo op de hoogte. Met zijn optreden bevestigt hij
dat u verwarring heeft gezaaid.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Op dat laatste kom ik nog terug en zal dan zeggen in welke mate ik mij
daar schuldig aan acht. Dat er verwarring was, daar is natuurlijk geen twijfel
over. Dat was voor u namelijk ook de aanleiding gisteren mondelinge vragen
te willen stellen, die uiteindelijk in deze vorm zijn gegoten. Het was na
zondagavond duidelijk dat er sprake was van verwarring. De heer d'Hondt werd
daarmee geconfronteerd en moest daar ook maar op zien te reageren. Ik vind
dat dan ook begrijpelijk. Wat ik belangrijker vind, is dat zowel de reactie
van de heer d'Hondt na donderdag – toen hebben wij een gesprek gehad
met elkaar – als de reactie die hij per brief heeft gegeven, wat mij
betreft prima zijn. Wij werken op alle fronten aan het MD-beleid. Dat heeft
een belangrijk beleidsmatig karakter en dat heeft een personeel karakter.
Dat hoort allemaal een beetje bij elkaar. Ik weet niet wat ik er verder van
zeggen moet. Ik vind dit namelijk prima, temeer daar de raad van toezicht –
dat zijn mensen uit het veld – daar ook nadrukkelijk bij betrokken is.
Ik zie dus eerlijk gezegd weinig licht tussen de heer d'Hondt en mij op dit
moment.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 Dan is de vraag waarom uzelf niet een dergelijke brief heeft gestuurd.
De brief van de heer d'Hondt bevat meer informatie dan die van u. Het kan
natuurlijk zijn dat u graag in de Kamer wilde komen om het nog een keer toe
te lichten.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Ik zou die kans inderdaad nooit laten lopen, maar dat was zondagavond
aanvankelijk niet de bedoeling. Wij – de delegatie van het kabinet die
daarover heeft gesproken – wilden slechts aan de Kamer melden, gezien
de publiciteit die al was ontstaan voor zondag, dat wij er hard mee bezig
waren, misschien wel harder dan de Kamer kon verwachten, en dat wij de Kamer
daarover snel zouden informeren. Ik kom zo nog terug op de vraag of mijn uitlating
de oorzaak is geweest van alle speculaties. De brief die wij nu hebben gestuurd,
ging niet over de uitvoering van al die enquêteafspraken, die ging slechts
over dit traject.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA):
 
 Ik ging er steeds van uit, mij baserende op berichten in de pers, dat
er een combinatiegesprek had plaatsgevonden op het Catshuis, dus zowel over
het algemene kader als over meer specifieke maatregelen. U zegt nu dat die
twee dingen samenliepen en dat daar volgens u niets mis mee was, maar dat
u nog niet zover was om al aan de Kamer te melden wat er in specifieke gevallen
zou worden gedaan. Ik begrijp niet waarom u niet gewoon aan de Kamer heeft
geschreven dat u over de algemene lijn heeft gesproken, evenals over specifiekere
punten, maar dat u daarover nog geen mededelingen kon doen. Ik had dat persoonlijk
een heel begrijpelijk bericht aan de Kamer gevonden, terwijl ik nu denk dat
als er met vijf korpsbeheerders is gesproken, er over meer moet zijn gesproken
dan alleen het algemene beleid.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Natuurlijk is er over meer gesproken, maar niet in die zin dat er een
soort blauwdruk wordt gemaakt over hoe wij het allemaal gaan doen. Het is
echter duidelijk dat als je een management-developmentbeleid maakt, zoals
ook bij de algemene bestuursdienst, je telkens bij de eerstvolgende vacature
voor de vraag komt te staan of je het op de oude of op de nieuwe manier zult
doen. Ik kan u verzekeren dat bij de algemene bestuursdienst er wat betreft
de vacatures aan de top van de departementen er een bijna natuurlijk neiging
is om het toch nog even op de oude manier te doen. Veel ministeries vinden
de ABD voor de andere ministeries prima, maar voor zichzelf niet. Dat is een
soort natuurlijk proces. Het is voor het kabinet dan ook van groot belang
dat je niet alleen in theorie, in een plan van aanpak het management-developmentbeleid
beschrijft en zegt dat de mensen mobieler moeten worden en dergelijke, maar
dat je dat in de situaties die zich voordoen, ook zichtbaar maakt. Dan is
de vraag waarom wij met deze vijf korpsen hebben gesproken. Dat zit daarin
verscholen.
 
 Wij hebben met deze vijf korpsen gesproken, omdat het nuttig was om met
deze vijf te spreken in algemene zin, maar het was ook nuttig om met hen te
spreken in specifieke zin. De allereerste vacature is er al. U weet dat de
heer Hessing benoemd is. De allereerste vraag waar wij voor komen te staan,
is hoe wij de vacature in Rotterdam gaan vervullen. Wij, mevrouw Sorgdrager
en ik, hebben het nuttig geacht om daar op korte termijn met de korpsbeheerders
over te spreken. Het zal de Kamer zijn opgevallen dat deze vijf korpsbeheerders
niet toevallig bij elkaar waren. Er is een zekere relatie met het IRT-debat.
Mevrouw Sorgdrager en ik hadden er haast mee, want men weet hoe snel de weken
kunnen gaan. In september zullen wij terugkomen op de personele kant van een
en ander. Wij vonden het belangrijk en urgent dat die slag
van het invoeren van het management-developmentbeleid werkelijk gemaakt kon
worden. Om die reden had niet alleen de minister-president interesse om daarbij
aanwezig te zijn, maar hechtten wij er ook aan dat hij daarbij aanwezig was
om aan te geven waar wij mee bezig zijn, het belang ervan nu en ook in de
toekomst, bij de invulling van de vacatures die zich zullen aandienen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA):
 
 Die zondagavond lag de vraag op tafel of de invulling van de bestaande
en de komende vacatures op de nieuwe of op de oude manier zou gebeuren.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 In wezen wel.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA):
 
 Die vraag lag centraal op tafel, ook omdat er nog een ander probleem opgelost
moest worden, namelijk hetgeen waarover het kabinet in september aan de Kamer
moet rapporteren. Als dat zo is, herhaal ik mijn vraag waarom niet gewoon
is gezegd dat daarnaar gekeken is.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Er is sprake van een kwetsbaarheid, een zekere willekeur om met die vijf
te spreken. Ik heb al eerder gezegd dat wij ervan uitgaan dat er in de komende
periode nog meer bewegingen in de top van de politie tot stand gebracht moeten
worden, dus meer dan bij deze vijf. De reden om met deze vijf te spreken,
is in de eerste plaats dat er zich bij die korpsen als eerste vacatures aandienen
en in de tweede plaats vanwege de relatie met het IRT-debat. Er is dus een
zekere samenloop, maar nog lang niet in een vorm of fase waarin ik kan zeggen
dat een en ander uitgebreid besproken is en er een akkoord is bereikt. Wij
spreken met vijf korpsbeheerders, maar er is een regionaal college en ook
de regiokorpsen zelf zijn er nog. Het was een soort prelude op hetgeen er
verder nog, ook in individuele gesprekken met de korpsbeheerders, moet worden
ontwikkeld. Dat is de enige verklaring die ik daarvoor heb, niet meer en niet
minder.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! De minister geeft een verklaring voor het gesprek tussen de
desbetreffende leden van het kabinet en deze korpsbeheerders. Hij legt een
relatie tussen het algemene vraagstuk van de functieroulatie – langerlopend
beleid – en het specifieke probleem van het IRT-debat. Hij koppelt deze
zaken aan elkaar. Hij gaat dan toch uit van de veronderstelling dat het specifieke
probleem – de personele consequenties die voortvloeien uit het IRT-debat –
opgelost kan worden in het kader van het loopbaanbeleid? Dat heeft de Kamer
een paar weken geleden toch niet tegen de minister willen zeggen? Dat roept
misverstanden op en, in ieder geval bij mij, forse kritiek. Zij richt zich
dus op de veronderstelling dat op die wijze het specifieke probleem dat naar
voren is gekomen in het IRT-debat via een verschuiving in de top van de politie
opgelost kan worden.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Misschien is het niet onlogisch dat u dat zo verstaan heeft, maar voor
ons zijn beide zaken naast elkaar aan de orde. Ik ga met overtuiging op meerdere
terreinen na op welke wijze veranderingen in de organisatie en bij het personeel
als gevolg van de enquête tot stand gebracht moeten worden. Daarbij
spelen onder andere de bestaande cultuur en de samenwerking een rol. Ik heb
de Kamer toegezegd na te zullen gaan of er sprake is van individueel laakbaar
gedrag van politiefunctionarissen en of het rechtspositioneel gezien nog mogelijk
is om dat te doen. De mogelijkheden daartoe worden nagegaan ten aanzien van
de mensen die, grof gezegd, in het rapport zijn genoemd. Dat staat los van
het andere traject. Als ik met het ene bezig ben, kan ik echter niet doen
alsof het andere er niet is. Ik heb met de agendacommissie van het Korpsbeheerdersberaad
afgelopen donderdag ook over die andere punten gesproken; overigens over nog
wel meer onderwerpen die met de uitkomst van het debat te maken hebben.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Er mag dus geen relatie worden gelegd tussen het gesprek van het kabinet
met de korpsbeheerders van vier grote steden – waar drie vacatures ontstaan –
en het feit dat er een vijfde korpsbeheerder was, van een korps waar toevallig
een probleem is ten aanzien van de korpschef, de heer Straver? Dat probleem
is drie weken geleden in het debat manifest aan de orde geweest. Wij kunnen
man en paard noemen, want dat is ook in het debat gebeurd.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Die relatie mag wel gelegd worden, alleen dat sluit het andere niet uit.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Je kunt maar één keuze maken: kiezen voor de lijn van de
personele consequentie waarbij er een verschuiving plaatsvindt in de top van
de politie – korpschef Kennemerland – of er worden personele consequenties
aan verbonden in de zin zoals door de Kamer is bedoeld. Ik neem tenminste
niet aan dat u eerst gaat verschuiven en dan degraderen.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Ik heb over beide kwesties nog geen besluit genomen, los van hetgeen er
in de Kamer is gezegd over de rechtspositionele kant ten aanzien van de heer
Straver. Ik neem over beide trajecten nog geen besluit, want wij zijn met
beide trajecten nog bezig. Conform de afspraak met de Kamer heb ik aan de
korpsbeheerders gevraagd mij te melden wat hun reacties in de individuele
personele sfeer zijn, dus of er aanleiding is geweest om maatregelen van welke
aard dan ook te nemen. Daar krijg ik nog antwoord op. Dat is het ene traject,
dat te maken heeft met individuele mensen. Het andere traject is dat wij in
het kader van dit beleid ook in beweging zijn.
 
 Nu is het van tweeën één. Je kunt vinden dat die twee
zaken niet door elkaar gehaald dienen te worden en zelfs volstrekt gescheiden
dienen te blijven. Dat kan, maar dat vind ik nogal krampachtig en bovendien
is dat niet wat wij afgesproken hebben. Ook in de toezeggingen aan de Kamer
is immers de vraag betrokken of er een zekere relatie tussen het management-developmentbeleid
en de parlementaire enquête moet worden gelegd. Ik denk dat dat niet
onverstandig is. Er komt wel een moment – in september, zeg ik maar
even – dat in de rapportage aan de Kamer over de enquête duidelijk
moet worden wat het kabinet uiteindelijk gedaan heeft met meneer Pietersen
en meneer Jansen, met de cultuur en de samenwerking en met al die andere punten
die wij hebben besproken.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Voorzitter! Naarmate de minister het klaarspeelt het beeld te schetsen –
ik bedoel dat niet badinerend – dat het allemaal heel erg logisch is
geweest, moet het toch onlogischer worden geacht dat de voorzitter van het
Korpsbeheerdersberaad naar aanleiding van de opmerking van de minister op
zondagavond jongstleden zich als de spreekwoordelijke kat in de gordijnen
heeft laten jagen? Hij was immers geïnformeerd. Hij had dus ook kunnen
reageren: jongens, dat moet een misverstand zijn; wacht de plannen nu maar
rustig af. En dat is niet gebeurd.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Ik heb zijn uitlatingen om half acht 's ochtends, naar ik meen voor de
Wereldomroep, niet zelf gehoord, maar ik begrijp van de heer Hillen wat de
heer d'Hondt daar zo ongeveer gezegd zou moeten hebben. En dat heeft niet
te maken met datgene wat ik nu in algemene zin uiteengezet heb. Wij hebben
er inderdaad donderdag over gesproken en hij heeft publiekelijk vrijdag, en
daarna in de brief, uitlatingen over gedaan waar ik geen enkel probleem mee
heb.
 
 Dan kan er nog één probleem overblijven, namelijk dat ik
's avonds een uitspraak heb gedaan, waar ik nog op terug zal komen, die heeft
geleid tot allerlei wilde speculaties. Die heb ik natuurlijk niet gewild,
maar ik stel feitelijk vast dat ze er waren. Als de heer d'Hondt dan 's ochtends
om half acht bij de Wereldomroep geconfronteerd wordt met die wilde speculaties,
als de journalist hem voorhoudt dat ik de vorige avond heb gezegd dat zij
in september alle 26 moeten worden verplaatst, of iets van die strekking,
en hem vraagt wat hij daarvan vindt, ja, dan verbaast het mij niet dat hij
zegt dat hij helemaal niets voelt voor zo'n verhaal. Dat is voor mij de verklaring.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Hij had ook als reactie kunnen geven: ik ben on speaking terms met de
minister. Ik weet tot op de naad nauwkeurig wat zijn voornemen is, want wij
hebben daar donderdag nog over gesproken. Dit moet dus een misverstand zijn.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De vraag is helder.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Nu moet ik proberen te reageren op een gesprek dat ik niet gehoord heb,
terwijl ik niet weet wat de journalist gevraagd heeft en ook niet op basis
waarvan hij dat gevraagd heeft. Met alle respect, ik kan hier niet veel mee.
 
 Van belang vind ik de vraag hoe de korpsbeheerders in Nederland, al dan
niet via de raad van toezicht of via het Korpsbeheerdersberaad, staan tegenover
de gedachten die ontwikkeld waren over het management-developmentbeleid, zowel
beleidsmatig als natuurlijk uiteindelijk ook personeel. Dat vind ik zeer relevant.
Ik heb daarover uitlatingen gehoord van de heer d'Hondt namens de korpsbeheerders
en van de heer Van Hulst namens de korpschefs, die ik prima vind. Die passen
binnen het kader waarmee wij al een jaar lang aan de gang zijn. En verder
kan ik er niet veel over zeggen.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 Voorzitter!...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Nee, mijnheer Hillen, u bent deze interruptieronde begonnen. Ik wil niet
dat wij van de ene interruptie tot de andere vervallen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Voorzitter! Ik heb nog geen interruptie gehad! Ik wil graag twee vragen
stellen.
 
 Mijn interpretatie van de aangenomen motie over het plan van aanpak is,
dat er niet per definitie een degradatiedoelstelling bij zit. Ziet de minister
het ook zo? De heer Rosenmöller deed het in zijn interruptie zo voorkomen,
terwijl ik meen dat de motie heel neutraal is geformuleerd.
 
 Mijn tweede vraag is...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mag ik erop wijzen dat dit geen interruptie meer is? U hebt een tweede
termijn om allerlei stellingen te poneren. U mag in één zin
nog een vraag stellen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Is de minister met mij van mening dat hij, door zondagavond de 26 korpschefs
op één hoop te gooien, de indruk heeft gewekt dat er inderdaad
een totale verandering zou moeten plaatsvinden?
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Daar wil ik graag op reageren. In de eerste plaats, en daarom heb ik nog
eens even over het verleden gesproken, vind ik dat het kabinet verschillende
malen volstrekt duidelijk is geweest over wat wordt bedoeld met mobiliteit
in het kader van management development, zowel bij de rijksoverheid als bij
de politie, met de gedachte in ons achterhoofd dat je na vijf of zes jaar
afstompt. In de tweede plaats wijs ik de Kamer erop dat ik er ook uitvoerig
op ingegaan ben in antwoord op de bevindingen van de enquêtecommissie
over dit algemene probleem. Een deel van wat ik nu heb gezegd, is precies
hetzelfde als wat ik de vorige keer heb gezegd.
 
 Dan kijk ik nog even naar de tekst die ik precies heb uitgesproken. Op
een gegeven moment werd mij gevraagd of ik alle korpschefs ging verplaatsen.
Dat was de vraag die mij "door het raampje" werd gesteld. Daarop antwoordde
ik dat het uiteindelijk wel het geval was, want de gedachte is tenslotte wel
dat iedereen beweegt. Ik vind dus dat ik daar vrij zuiver in ben geweest.
Ik kan er niet veel aan doen dat die ene zin dat alle korpschefs worden verplaatst
een beetje uit z'n verband is gehaald en op het ANP-net gezet. Dat krijgt
dan helemaal een eigen dynamiek en men gaat onmiddellijk aan de slag om dat
plaatje in te vullen. Het lijkt wel een soort oudhollands gezelschapsspel:
Pietersen gaat daarheen en Jansen daarheen en dat 26 keer en dan is het plaatje
rond. Daar zijn allerlei speculaties over geweest, terwijl ik alleen maar
gezegd heb dat het de bedoeling is dat dit op termijn gebeurt, maar dat wij
dat geleidelijk aan zullen doen.
 
 De heer Korthals en anderen wezen er al op dat de ontstane commotie en
de geruchten die de ronde doen vervelend zijn. Dat vind ik ook. Daar is natuurlijk
geen enkel doel mee gediend, temeer niet daar wij moeten proberen nog veel
slagen te maken wat de korpsbeheerders en alle anderen die erbij betrokken
zijn betreft. Daar ben ik ook niet gelukkig mee.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! De minister wil toch niet zeggen dat hij erg verrast was dat
heel Nederland na zijn uitspraak aan het kwartetten ging. Hij loopt toch al
langer mee dan vandaag.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Dat was niet na mijn uitspraak. Ik heb er al op gewezen dat dit al voor
mijn uitspraak gebeurde. Toen duidelijk werd dat wij op woensdagavond
in het Catshuis met vijf burgemeester hadden zitten praten, stonden de volgende
dagen de speculaties al in de krant. Toen had ik nog met niemand gesproken.
De heer Rosenmöller kan niet zeggen dat ik niet verbaasd kan zijn dat
die speculaties door mijn optreden plaatsvonden, want die hadden al plaatsgevonden.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Juist daarom vond ik die uitspraak van de minister niet verstandig.
Het geeft natuurlijk alleen maar voedsel aan de speculaties over het proces
dat de dagen daaraan voorafgaand had plaatsgevonden. Daarom vind ik het ook
niet begrijpelijk, in aansluiting op de vraag van mevrouw Kalsbeek, dat die
brief aan de Kamer eenzijdig over loopbaanonderbreking gaat en dat de relatie
met het IRT niet wordt gelegd, wetende dat het kwartetten voortdurend plaatsvindt.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Het verschil tussen voor en na zondag is dat voor zondag al direct de
relatie werd gelegd met de enquête en een paar interessante korpsen
in dat verband, terwijl de bedoeling van die twee gesprekken op woensdag en
zondag, en trouwens ook het gesprek met de agendacommissie, was om het beleid
in een breder kader verder te ontwikkelen. Dat is het enige wat ik zondagavond
heb willen zeggen.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 Voorzitter! Met alle respect. De minister heeft de korpsbeheerders uitgenodigd.
Ik zei zoëven al dat sommigen hun servet nog om hadden, omdat zij niet
wisten dat zij moesten komen. Hun agenda werd dus voor het eerste gesprek
onderbroken. Het tweede gesprek werd op zondagavond gehouden, wat een ongebruikelijke
avond is om te vergaderen. Degenen die waren uitgenodigd, zijn precies degenen
die met IRT te maken hebben. Dan kan de minister toch verwachten dat iedereen
zich afvraagt wat er aan de hand is. Als de minister dan zegt dat het een
structureel overleg was waar wat meer tijd voor nodig was, dan kan hij toch
op zijn vingers natellen dat niemand dat gelooft. Iedereen gaat er dan toch
van uit dat hij op dat moment met iets spoedeisends bezig is en dat er knopen
moeten worden doorgehakt.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Tot op zekere hoogte was dat natuurlijk ook zo. Tegen de achtergrond van
wat ik net heb gezegd over de ontwikkeling van het management-developmentbeleid
en gezien het debat dat wij hier hebben gehad, kom ik toch uit bij wat mevrouw
Kalsbeek heeft gezegd over die stimulans. Het kabinet en met name de twee
politieministers voelden zich gedwongen om het tempo te verhogen. Er was voorzien
om aan het eind van de maand nog eens rustig het profiel van de korpschefs
te bespreken, maar toen is een versnelling ingetreden en die heeft als volgt
vorm gekregen. Ik heb besloten om ook de uitkomsten van het debat met de Kamer
op de agenda te zetten van de agendacommissie van het Korpsbeheerdersberaad,
waarvan de datum overigens al vaststond vanwege een ander onderwerp. Ik wilde
namelijk bespreken hoe wij daarmee verder gingen. Ik ben dus inderdaad in
de versnelling gegaan. Maar dat wilde de Kamer toch? Hetzelfde geldt voor
het verder ontwikkelen van het management-developmentbeleid, zowel beleidsmatig
als op het terrein van het personeel. Ik heb niets anders gedaan dan met voortvarendheid
te werk gaan. Nu ben ik voor de heer Hillen weer te snel geweest. Mijn excuses
daarvoor.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 De minister zegt dat hij dat punt op de agenda heeft gezet omdat de Kamer
dat wilde. Als enige mededeling naar buiten zegt de minister dat alle korpsbeheerders
op den duur van hun stoel zullen worden verplaatst. Voor degenen die de rest
niet hebben kunnen volgen is dan de conclusie dat het te maken heeft met IRT.
Als de minister dan vervolgens een brief schrijft waarin niet over IRT wordt
gesproken, dan roept hij alleen maar vraagtekens op.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Ik ben het niet eens met die formulering. Er was niets geheims aan het
feit dat wij gingen praten en dat dit op woensdagavond in het Catshuis gebeurde.
Waarom woensdagavond? Omdat wij acht agenda's van vijf burgemeesters en drie
ministers moesten behandelen en omdat wij zo snel mogelijk bij elkaar moesten
komen, wetende dat als je dat niet doet, iedereen pas half augustus weer kan.
Dat is een gewone ordinaire reden voor het snel voeren van een gesprek. Waarom
in het Catshuis? Omdat vaker 's avonds in het Catshuis wordt vergaderd. Dat
is niets bijzonders. Het feit dat wij spraken, was niet geheim. Het was wel
de bedoeling dat wat daar besproken is, wel vertrouwelijk zou blijven tot
het moment waarop wij daarover een standpunt hadden.
 
 Woensdagavond waren wij niet klaar. Het was zaak dat het gesprek snel
zou worden voortgezet. Wanneer kan dat? Dan ontstaat het ritueel van het trekken
van de agenda's. De een zit hier en de ander daar. Wij kwamen uit op de zondagavond,
met alle respect voor de heer Van der Vlies. Waarom? Omdat wij op geen enkele
andere dag konden uitkomen. Als het op maandagochtend had gekund, dan was
dat gebeurd. Het had ook in het Torentje kunnen zijn. Ik heb ook gezien hoe
spannend het is aan het hek te staan met al die zoevende auto's. Dan ontstaat
dat geheime sfeertje eromheen. Het is zeer moeilijk om daar weerwoord te geven.
Wat ik ook gedaan had – wegrijden met een gesloten raampje of uitstappen
om breed uiteen te zetten wat er aan de hand was – er zouden altijd
speculaties zijn geweest en er zou in de kranten over zijn geschreven. Ik
vrees dat dit een onvermijdelijk gevolg is geweest. Op zichzelf betreur ik
dat wel. Er is commotie ontstaan, die eigenlijk niet nodig was.
 
 Voorzitter! De heer Rosenmöller heeft gevraagd of het tot stand brengen
via het MD-beleid van de functieroulatie gevolgen heeft in formele zin. Wie
beslist daarover? Verder is gevraagd in welke mate daarbij de bonden zullen
worden betrokken. Het is een terechte vraag. Ik denk aan de rechtspositionele
gevolgen van het MD-beleid. Ik verwijs in dit verband ook naar de algemene
bestuursdienst, omdat wij daar precies dezelfde discussie hebben. Er is hier
wel sprake van een voorgeschiedenis. Dit beleid dateert al vanaf 1993. Vanaf
1995 bestaat het al via een circulaire in de richting van de korpsen. Als
er in formele zin dingen moeten veranderen, zal het tezamen met de organisaties
moeten gebeuren.
 
 Ik hoop dat ik hiermee de vraag van mevrouw Kalsbeek impliciet heb beantwoord.
De woorden "plan van aanpak" klinken wat verwarrend. Zowel bij de ABD als
bij dit onderwerp spreken wij in het eigen kabinetsjargon
onder een plan van aanpak. In haar motie spreekt mevrouw Kalsbeek ook over
een plan van aanpak. Dat is dan een ander plan van aanpak. Mijn excuses voor
die verwarring. Het gaat om alle facetten van het management-developmentbeleid.
Met die vijf korpsbeheerders met wie wij hebben gesproken, zijn wij daarop
wat dieper ingegaan om redenen die ik net heb genoemd. Mevrouw Kalsbeek en
de heren Korthals en Hillen hebben gezegd: het is zeer interessant, maar wij
wachten verder de toegezegde stukken van het kabinet af. Waarschijnlijk zal
ook op de daden zijn gedoeld. Dat lijkt mij een zeer ordentelijke positie
van de Kamer. Zo hoort het.
 
 Ik ben het niet eens met de heer Marijnissen dat het hollen of stilstaan
is. De ene gebeurtenis heeft weer invloed op de vorige. Datgene wat wij in
maart uit hadden gezet, krijgt in het debat in de Kamer over de enquêtecommissie
zijn eigen dynamiek. Daar zit inderdaad een zekere versnelling in. Als de
heer Marijnissen zegt dat hij de minister in het IRT-debat wat lauw vond en
dat die minister wat actiever had moeten zijn, dan zegt hij dat ook tegen
mij en dan trek ik mij dat natuurlijk aan en dus ga ik dan harder werken.
Vervolgens krijg ik het verwijt dat het hollen of stilstaan is. Ja, zo komen
wij er nooit. Ik hoop dat hij dit nu zo van mij wil aanvaarden.
 
 Op de vraag van de heer Marijnissen of de MD-aanpak de denkrichting van
het kabinet is, antwoord ik met nadruk dat dat inderdaad het geval is. Dat
geldt overigens niet alleen voor de politie maar ook breder in de algemene
bestuursdienst. Zelfs probeer ik heel schuchter dit onderwerp met het genootschap
van de burgemeesters te bespreken. Wat het kabinet betreft zijn wij op een
breder terrein bezig om dit inhoud te geven.
 
 De heer Marijnissen vraagt mij of ik twee vliegen in één
klap wil slaan. Niet in één klap, voorzitter. Het is noodzakelijk
dat het kabinet het MD-beleid voortzet en dat dit tot resultaten leidt. Het
kabinet zal proberen om ook alle afspraken met de Kamer, gemaakt in het kader
van het IRT-debat, tot een goed resultaat te brengen. Daarmee slaan wij wel
twee vliegen maar dat zijn toch twee klappen, ook al hebben ze met elkaar
te maken.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor zijn antwoord. Het probleem
met deze minister van Binnenlandse Zaken is natuurlijk dat hij in de IRT-materie
de schijn tegen heeft, in die zin dat wij tijdens het debat over dat onderwerp
een minister hebben gezien die elke verandering zodanig afhield, inclusief
het ingrijpen ten aanzien van functionarissen, dat zelfs de woordvoerder van
de VVD tegen hem te hoop liep om hem tot enige actie te bewegen. Mede omdat
sinds het uitkomen van dat rapport de minister nauwelijks maatregelen had
genomen, ontstond rond hem de sfeer dat hij een en ander niet nodig vond of
geen tempo wilde maken met betrekking tot de personele gevolgen van de IRT-kwestie.
De motie-Kalsbeek-Jasperse heeft hem wellicht wel gemotiveerd, maar waar hij
nu zo energiek, geconcentreerd en zelfverzekerd praat over allerlei plannen
van het kabinet, gaat het om abstracte plannen betreffende abstracte personen
terwijl het tóen om concrete personen ging. Toen was hij heel onzeker
en gaf aan bij wie het allemaal niet kon. In wezen heeft hij deze spanning
nog niet opgeheven. In abstracto kun je van alles mooi neerzetten, maar op
het moment dat het om de mensen zelf gaat, zul je toch medewerking moeten
hebben en daarvan is nog niets gebleken.
 
 Vandaag is ook niet gebleken dat er enige voortgang is gemaakt met het
oplossen van de personele gevolgen van het IRT-drama. Graag verneem ik van
de minister of hij vindt dat die voortgang wél is gemaakt. Ook hoor
ik graag van hem dat het MD-beleid dat hij ontwikkelt, niet wordt gebruikt
als rookgordijn om de IRT-problemen op te lossen. Voorkomen moet worden dat
gebeurt wat wij niet beogen, namelijk dat er een beloning wordt gegeven voor
het falen in overheidsdienst.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor zijn beantwoording, maar
ik vind niet dat hij erin is geslaagd om de mist weg te halen die in de afgelopen
periode is ontstaan met betrekking tot de positie van diverse mensen in de
top van de politieorganisatie. Hij heeft niet duidelijk gemaakt dat de minister,
als eerstverantwoordelijke binnen het kabinet, daarin geen aandeel heeft gehad.
 
 Er wordt nu een ingewikkelde relatie gelegd tussen enerzijds de al langer
bestaande keuze van het kabinet met betrekking tot functieroulatie en anderzijds
de personele gevolgen van de IRT-kwestie. Dat komt tot uitdrukking in de brief
die wij hebben ontvangen. Mevrouw Kalsbeek heeft gelijk: waar in deze brief
slechts over de loopbaankwestie expliciet wordt gesproken, wordt het beeld
versterkt dat dit geen relatie heeft met IRT. Die relatie is er natuurlijk
wel en het zou wel eens een verkeerde relatie kunnen zijn wanneer die functieroulatie
de denkrichting van het kabinet is ter oplossing van de personele problemen
die in het kader van het IRT-debat in deze Kamer zijn gememoreerd en in een
motie zijn verwoord.
 
 Het volgende zeg ik ook aan het adres van mevrouw Scheltema. Ik heb bewust
over degradatie gesproken. Dat vloeit als een rechte lijn voort uit de manier
waarop mevrouw Sipkes namens onze fractie een bijdrage aan het debat heeft
geleverd. Als het gaat om het herwinnen van het geloof in de politie als organisatie,
als onderdeel van een rechtsstaat, waar mensen vertrouwen in moeten hebben,
kan het niet zo zijn dat als gevolg van het functioneren en de verantwoordelijkheid
die daaruit voortvloeit, mensen alleen maar horizontaal de mobiliteit mogen
beleven. Dat zou inderdaad in specifieke omstandigheden zeker ook verticaal
moeten gebeuren.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Voorzitter! Ik dank de minister voor zijn antwoorden. Ik beluisterde een
bijzonder klein boetekleedje dat hij aantrok, toen hij constateerde dat hij
niet gelukkig was met de uitleg. Hij heeft daar heel veel woorden voor gebruikt.
Hij achtte die toch een beetje onvermijdelijk in die situatie.
 
 Op zich kan ik mij voorstellen dat de minister dit zo verwoordt, maar
ik heb toch het gevoel dat hij daaraan enigermate heeft meegewerkt door zijn
optreden. Het zou verstandig zijn om daar in de toekomst iets alerter op te
zijn. Het is namelijk een kwetsbare materie, zeker sinds de
IRT-zaak.
 
 Mijn fractie sluit niet uit dat functieroulatie de oplossing kan zijn.
Ik wacht alle verkenningen van de minister en het kabinet terzake af. Ik wil
nog wel gezegd hebben dat naar mijn oordeel nooit door de Kamer is uitgesproken
dat functieroulatie in het kader van de IRT-affaire per definitie neerkomt
op een disciplinaire maatregel of degradatie. Daar zijn wij in deze Kamer
niet voor. Dat is een zaak van de minister. Als er sprake is van verwijtbaar
gedrag dat rechtspositionele gevolgen moet hebben, gaat het kabinet daarover.
Daar zijn wij hier dus niet voor. Ik herhaal dat het een gevolg kan zijn,
maar dat het er niet per definitie in opgesloten is.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA):
 
 Ik had zojuist ook bijna een aanvechting om u te interrumperen. U benadert
het tot twee keer toe zo sterk, dat u bijna het omgekeerde bewerkstelligt.
Dat deed u zojuist aan de hand van de motie-Kalsbeek-Jasperse. U zei toen
ook: daarmee was geen degradatie bedoeld. Inderdaad staat het woord "degradatie"
er niet in. Het omgekeerde mag u echter ook niet zeggen: dus er kan nimmer
degradatie uit voortvloeien. Die indruk wekt u nu toch wel een beetje. Dat
is, eerlijk gezegd, een beetje onverstandig. Mijn mening is om rustig af te
wachten tot september. Dan kijken wij wel hoe het allemaal gelopen is.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 U hebt niet goed naar mij geluisterd. Ik heb alleen gezegd dat het niet
per definitie een degradatie inhoudt. Dat kan het wel inhouden, als er onder
andere sprake is van verwijtbaar gedrag.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA):
 
 Maar door het zo te benadrukken, wekt u de indruk van het tegenovergestelde.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 U legt mijn woorden verkeerd uit. U moet de Handelingen nog maar even
nalezen. U zult zien dat ik dat niet gezegd heb.
 
 Voorzitter! De minister heeft met de korpsbeheerders gesproken. Dat is
op zichzelf begrijpelijk. Maar kennelijk heeft hij niet met de korpschefs
gesproken. Dat lijkt mij ten minste zo belangrijk in deze materie. Is hij
dat nog van plan en, zo ja, wanneer?
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik zeg de minister graag dank voor zijn beantwoording.
 
 De SGP-fractie wacht de voorstellen af over het MD-beleid. De achterliggende
gedachte ondersteunen wij.
 
 Wat de "affaire" betreft die ons vandaag tot dit debat bracht: jammer
dat het zo gelopen is, onrust in korpsen, contraproduktief en het gaat om
personen en hun gezinnen. Dan moet je ontzettend prudent optreden. Daar is
kennelijk wat fout bij gegaan.
 
 Nog iets over het vergaderen op zondag. Er is in dit verband gesproken
over spoedvergadering, vervolgvergadering en agenda's trekken. Dan kom je
vrij snel bij de zondag terecht, want dat is in het algemeen nog de schoonste
dag. Laten wij dat alsjeblieft zo houden! Laat de overheid daarbij het voorbeeld
geven. Ik vond dit overigens een verkeerd voorbeeld.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kalsbeek-Jasperse (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik heb drie vragen aan de minister gesteld. De eerste was:
waar ging de brief precies over en waar moest die over gaan? De brief ging
dus over het MD-beleid. Er was echter meer aan de hand; er is over meer gesproken.
Dat er over meer is gesproken, is op zich absoluut niet gek of erg; dat is
zelfs prima. Het kabinet moet besturen. Dat heeft heel veel ook lastige aspecten.
Daar mag je over vergaderen. Wat mij betreft mag dat zelfs op zondagavond,
als het per se moet.
 
 Het is jammer dat de minister dit niet gewoon aan de Kamer heeft geschreven.
Immers, de brief die op 3 juni kwam, heeft zo eigenlijk niets verhelderd,
hoewel dit mijns inziens wel de bedoeling ervan had moeten zijn. Eerlijk gezegd
vind ik dat de brief de onhelderheid en de onzekerheid wat vergroot. Dat is
nu gelukkig verholpen, maar het was een pietsje laat.
 
 Dan is er de kwestie van de achterbank. Nu ja, de minister heeft gezegd
wat hij aan het doen was. Hij wijst erop dat er daarvóór al
speculaties waren en dat is absoluut waar. Achteraf bezien, had het vanuit
het raampje misschien iets afstandelijker gekund en wellicht ook gemoeten,
maar ik geef hem na dat niet alle commotie daarmee voorkomen was.
 
 Wat krijgen wij nog deze maand? Dat is het algemene verhaal. Nu, dat is
prima. Het specifieke verhaal zien wij graag in september tegemoet en dan
zullen wij zien in hoeverre de wegen die nu bewandeld worden, succesvol zijn
gebleken.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Wij hebben het eigenlijk over twee dingen. Dat
is aan de ene kant het management-developmentbeleid, waarvoor blijkbaar nog
steeds geen Nederlands woord is. Ik zou u willen voorstellen om het maar "bestuursontwikkeling"
te noemen of iets dergelijks. Dan zijn wij ook meteen van die afkorting "MD"
af, want dat lijkt net een afgrijselijke ziekte. Welnu, dat is het eerste
waar het hier blijkbaar steeds over gaat.
 
 Het tweede is datgene wat de Kamer van deze minister verlangd heeft, namelijk
personele consequenties naar aanleiding van de IRT-affaire. Ik vind werkelijk
dat de minister het niet kan maken te suggereren dat het dekseltje van de
bestuursontwikkeling past op het potje van de eis die de Kamer aan deze minister
heeft gesteld, namelijk dat diegenen die verantwoordelijk zijn geweest voor
het echec, er ook consequenties uit zullen moeten trekken, dan wel daarbij
geholpen moeten worden.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik begrijp dat ik het kort moet houden en daarom
tot slot nog deze opmerkingen. Dit kabinet is zeer weg van flexibilisering,
van job rotation, mobiliteit, enz., enz. Het is een soort nieuw geloof geworden –
voor de samenleving, maar ook voor de bestuurderen naar nu blijkt, want de
minister wil het zelfs voor burgemeesters gaan voorstellen. Dat is één.
 
 Punt twee is dat niet alleen PG's in Nederland moeilijk te verwijderen
zijn indien zij falen. Dat geldt ook voor bestuursleden van het CTSV, voor
politiechefs en voor sommige bewindslieden. Ik wil deze minister dan ook vragen
of het gerucht op waarheid berust, dat na het reces de heer Tommel staatssecretaris
van Sociale Zaken wordt, mevrouw Schmitz staatssecretaris
van Volkshuisvesting en de heer Linschoten staatssecretaris van Justitie.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Voorzitter! Het laatste punt van de heer Marijnissen is zeker geestig.
Het was niet helemaal origineel, want ik heb vanmorgen in een van de kranten
gezien dat een columnist hetzelfde had gedaan, maar dan bij de ministers.
Deze had alles overhoop gegooid, waarbij de een hierheen moest en de ander
daarheen: job rotation in het kabinet.
 
 Voorzitter! Ik kan mij niet erg goed verdedigen tegen de kritiek van de
heer Hillen die zegt: u hebt de schijn tegen, omdat u in het IRT-debat elke
verandering hebt afgewimpeld of afgehouden. Ik vind dat geen juiste weergave
van dat debat. Wij hebben in dat debat over vele facetten gesproken. Ik vind
nog steeds dat er aan de formele kant van hetgeen ik tegen de Kamer gezegd
heb, inderdaad een paar lastige problemen zitten. Het is ook in de tweede
termijn van de zijde van de Kamer erkend.
 
 Ik heb ten aanzien van een aantal andere aspecten van de uitkomsten van
de enquête en ten aanzien van de vraag hoe nu verder te handelen, zeer
nadrukkelijk, ook vanuit het kabinet, gezegd wat wij allemaal wilden. Het
kan zijn dat dit in dat debat voor de een onder de maat was en voor de ander
net aan de maat. Dat zijn natuurlijk posities die denkbaar zijn. Ik heb geprobeerd
dat af te meten aan de moties die uiteindelijk zijn ingediend en aan wat het
lot van die moties is geworden. Daar heb ik kennis van genomen. Ik heb de
Kamer medegedeeld dat ik in ieder geval de moties die zijn aanvaard, zal uitvoeren,
omdat ik overtuigd ben van de noodzaak daarvan, en voorts heb ik medegedeeld
dat wij ook overigens nog dingen doen. Ik vind het een beetje goedkoop om
nu terug te grijpen naar de schijn van dat debat en dat soort dingen meer.
Daar schiet ik niet zo verschrikkelijk veel mee op. En wat betreft allerlei
sferen die om mij heen ontstaan zijn, merk ik op dat ieder daar ook van harte
het zijne aan doet. Complimenten voor de heer Hillen! Nu, dat hoort er allemaal
bij.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 Met alle respect: het was de woordvoerder van de VVD die het hardst tegen
u ten strijde trok en dat doet deze niet zomaar. Voorts liet u zelfs, toen
het om concrete personen ging, een advies van de landsadvocaat aanrukken om
uit te leggen dat er niets kan. Nu het om abstracte zaken gaat, namelijk job
rotation in het algemeen, praat u inderdaad heel enerverend. Maar ik ben bang
dat u, als het straks om de concrete toepassing gaat, weer met adviezen van
de landsadvocaat komt om aan te tonen dat het eigenlijk niet kan.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Als het waar is dat de woordvoerder van de VVD het hardst tegen mij te
keer is gegaan, kan ik u geruststellen, want ik heb ook degenen die niet zo
hard te keer zijn gegaan, serieus willen nemen. U hoeft zich wat dat betreft
niet in de kuif gepikt te voelen.
 
 Natuurlijk heeft u gelijk dat het kabinet afgerekend moet worden op het
heel brede terrein waarover in de enquêtecommissie is gesproken en op
wat wij uiteindelijk gaan doen met alle lastige problemen die er zijn. U kunt
dat advies van de landsadvocaat willen negeren, maar ik meen dat ik, met mijn
verantwoordelijkheid, dat niet kan doen. Er ligt een standpunt dat ook voor
de Kamer reden is geweest om zich af te vragen of die rechtspositieregeling
zo moet blijven. Maar u heeft terecht gezegd – mevrouw Kalsbeek en anderen
hebben dat ook gezegd – dat u moet afwachten waarmee het kabinet komt.
U moet dan niet aan mij vragen om in dit debat, waarin wij het hebben over
een brief waarin ik iets heb willen zeggen over het tijdstip waarop wij met
het beleid voor het management development komen, te verklaren wat de stand
van zaken is. Dat wil en kan ik nog niet, want ik ben nog in vol overleg met
allerlei betrokkenen, zowel in het Korpsbeheerdersberaad als met individuele
korpsbeheerders. En mevrouw Sorgdrager is dat nog met al degenen met wie zij
in het traject van het OM te maken heeft. Wij zijn daar druk mee bezig en
zodra wij er iets over kunnen melden, zullen wij dat zeker doen. Niet alleen
omdat de Kamer dat geëist heeft maar omdat het zo hoort.
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 Met alle respect, dat heb ik niet gevraagd. U hoeft niet te zeggen dat
u iets niet wilt beantwoorden dat ik niet heb gevraagd.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 U vroeg toch of ik wilde uiteenzetten hoe de voortgang is bij de personele
gevolgen?
 
 
 
 
 
 De heer Hillen (CDA):
 
 In mijn tweede termijn heb ik gezegd dat er kennelijk nog niet veel vorderingen
in verband met IRT is gemaakt. In mijn eerste termijn heb ik gezegd dat nu
de zaak zo is geweest, ik graag enige opheldering zou willen hebben, gekoppeld
aan mijn duidelijke uitspraak dat u tot september de tijd heeft. U moet nu
niet suggereren alsof ik gemakzuchtig alles vraag waarop u nog geen antwoord
heeft.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Dat stelt mij dan gerust, want ik meende toch u dat te horen zeggen. Laten
we maar aannemen dat het in dit debat een detail is, maar uw hoofdvraag was
of ik het MD niet heb verzonnen als een rookgordijn voor de parlementaire
enquêtecommissie. Mijn antwoord daarop is: neen. Dat was al veel eerder
verzonnen en dat past ook in een veel breder beleid van het kabinet. En daarmee
zijn niet alleen het kabinet maar ook korpsbeheerders en vele anderen hard
aan de gang gegaan. Nogmaals, mijn antwoord blijft ontkennend. Wij doen gewoon
ons werk omdat wij menen dat wij op dit terrein echt iets moeten doen.
 
 De heer Rosenmöller heeft gezegd – dat lijkt in tegenspraak
te zijn met hetgeen mevrouw Scheltema zegt, maar ik heb dat niet zo gevoeld –
dat het aparte zaken zijn. De Kamer heeft gevraagd of er aanleiding en mogelijkheid
is om in rechtspositionele zin – sancties of hoe men het verder ook
wil noemen – bij individuele functionarissen iets te doen. Ik ben met
die vraag bezig en in overleg met de korpsbeheerders ga ik na of dat wenselijk,
nodig of mogelijk is. Ik zal daarover apart rapporteren. Daarnaast is er,
in het kader van het onderwerp waarover wij vandaag praten, de andere vraag
hoe wij met het management development, met het maken van ruimte en met job
rotation verdergaan. Het is heel goed mogelijk dat die zaken ook nog met elkaar
interfereren. Nu kan ik dat nog niet overzien, want wij zijn met beide zaken
bezig.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Na dit antwoord van de minister, mag ik daarop misschien
nog de volgende vraag toespitsen, voorzitter? Ik wilde namelijk dat de minister
de indruk weg zou nemen dat het algemene beleid van het kabinet om tot die
job rotation te komen, die functieverandering en die mobiliteit in de top,
de denkrichting wordt voor de oplossing van de personele consequenties die
de Kamer wil zien als het gevolg van het IRT-debat.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Op die vraag kan ik ronduit "ja" zeggen, maar daarmee heb ik niet nu gezegd
dat ik ook in staat ben om op het traject van de rechtspositionele aanpak
wel met maatregelen te komen. Dat kan ik nu absoluut niet beoordelen. Laten
wij reëel zijn. Wij hebben een discussie gehad over de positie van een
van de politiefunctionarissen. Toen ontstond niet alleen over de vraag wat
je wilt maar ook over wat je kunt doen een heel uitgebreid debat. Maar u suggereert
dat wij dat andere traject helemaal kunnen vergeten, omdat wij gelukkig het
MD bij de hand hebben om via de job rotation te kijken of wij ervan af kunnen
komen. Het antwoord daarop is ronduit: neen.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Dat betekent dus dat u niet in september met een verhaal komt waarin persoon
X of Y op een vergelijkbare functie op een andere plaats gestationeerd wordt,
waarbij wordt verteld dat dit de personele consequentie is die de Kamer gewild
heeft als gevolg van het IRT-debat.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Ik houd op dit moment alle opties open om op beide trajecten tot een standpunt
te komen en dat aan de Kamer mee te delen. Ik ga er niet op vooruitlopen.
Ik ga wel doen wat we afgesproken hebben: het ene traject aflopen en het andere
traject aflopen. Daarmee heb ik impliciet uw vraag beantwoord. Er lopen twee
trajecten.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Maar het kan straks wel een handig instrument zijn om een probleem op
te lossen: een beleid dat het vorige kabinet al in gang heeft gezet.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Ik formuleer dat niet zo! Ik ben met zeer veel overtuiging bezig het MD-beleid
gestalte te geven. Er is een relatie met het IRT-debat, maar ik ga er niet
op vooruitlopen. Het ligt op dit moment voor mij allemaal open en ik zal proberen
daarover zo keurig mogelijk te rapporteren.
 
 Voorzitter! Aan het adres van de heer Rosenmöller wil ik opmerken,
dat we nu niet moeten doen alsof dat management-developmentbeleid, de mobiliteit
en al hetgeen de afgelopen jaren is gedaan voor de korpsbeheerders en korpschefs
nieuws is. Integendeel. Ze zijn er allemaal zeer nadrukkelijk bij betrokken
geweest. Het gaat dus niet aan om hier het beeld op te roepen, dat er een
schok ging door de alle gelederen van de korpschefs in Nederland en dat zij
voor het eerst werden geconfronteerd met die verschrikkelijke gedachte, dat
zij na vijf of zes jaar naar een andere stoel moeten heeft. Dat weten ze en
ze zijn betrokken geweest bij de verdere formulering van dat geheel. Dat blijkt
ook uit de publieke verklaringen van de voorzitter van de raad van korpschefs.
Dat beeld moet dus een beetje genuanceerd worden.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Dat begrijp ik heel goed, maar ik zou toe willen naar een cultuur waarin
ook een bewindsman kan zeggen dat zijn bijdrage daaraan misschien niet zo
gelukkig is geweest. Dan is het over; dan praat ik er hier aan die interruptiemicrofoon
ook niet meer over.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Ik heb altijd geleerd dat je het uiteindelijk moet afmeten aan het resultaat.
Als het resultaat commotie is, was de communicatie kennelijk niet goed genoeg.
Ik vind alleen dat mij een beetje onrecht wordt aangedaan. Ik heb namelijk
heel weinig gezegd. Als daarna de ene zin wel aandacht krijgt en de andere
zin niet – ook bij u! – kunnen we nog wel een tijdje doorgaan.
Dadelijk wordt er nog maar één woord uit een tekst gebruikt
met een verhaal erbij en ik maar uitleggen dat ik het anders had bedoeld!
Daar zit een probleem, maar ik geloof dat het onvermijdelijk is dat we met
acht mensen bij elkaar zitten in het Catshuis – uitgerekend in het Catshuis! –
op een zonnige zondagavond. Het was tot op zekere hoogte echt onvermijdelijk.
 
 Mevrouw Scheltema heeft mij gevraagd of ik nog van plan ben met de korpschef
te gaan praten. Het antwoord is "neen". Ik geloof namelijk niet dat het mijn
verantwoordelijkheid is. Ik praat nu in het kader van individuele loopbaantrajecten.
Dat is bij uitstek de taak van de korpsbeheerder, even los van de vraag of
je bij de beleidsmatige ontwikkeling van dit beleid met de verenigde korpschef
niet nog eens een overleg moet hebben. Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen.
Er ligt een zekere relatie tussen het Korpsbeheerdersberaad en de raad van
hoofdcommissarissen. Ik geloof niet dat het juist is dat ik individuele korpschefs
naar Den Haag haal – dus buiten de korpsbeheerder om – om eens
even met hem door te nemen hoe het dan gaat. Dat lijkt mij op grond van de
wet niet mijn bevoegdheid en het lijkt mij ook voor de korpsbeheerder heel
vervelend.
 
 Mevrouw Kalsbeek merkte op, dat de brief had moeten verhelderen doch dat
deze dit niet heeft gedaan. Ik wilde een brief schrijven met daarin de opmerking:
heb nog een paar weken geduld, dan kunnen wij over dat management development
praten. De heer Hillen wilde mij echter kamervragen stellen over de IRT-affaire.
Een en ander liep een beetje in elkaar over. Dat lijkt mij een verklaring.
De brief is dus kennelijk niet helder.
 
 De heer Marijnissen sprak over de eis van de Kamer met betrekking tot
personele consequenties. Ik vind dat de Kamer zeer genuanceerd is geweest
in dat ingewikkelde debat. Zij heeft allerlei uitspraken gedaan, al dan niet
in moties vervat. Dé eis van de Kamer heb ik niet gezien, maar wel
vele belangrijke noties, wensen, verzoeken en aanbevelingen, etcetera. Die
neem ik wel serieus.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 18.41 uur tot 20.15 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-89-5941-5954.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl