Voortzetting van de gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (19529); - het wetsvoorstel Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek) (30137).
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2005-2006, pag. 581-588

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

19-01-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

nr. 12, pagina 581-588

19-12-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 19529Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 30137Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de rechtsbijstand houdende aanpassing van het inkomens- en vermogensbegrip aan het fiscale inkomens- en vermogensbegrip (29685)Pagina 595-597
Presentie en opening (maandag 19 december 2005)Pagina 553-553
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 inzake de rol van het provinciaal bestuur en het gemeentebestuur bij de rijkssubsidiëring van beschermde monumenten alsmede het vervallen van de voorhangbepaling van artikel 34 (29734)Pagina 572-581
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter terzake gedane voorstellen (maandag 19 december 2005)Pagina 607-609
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Ambtenarenwet en enkele andere wetten in verband met goed ambtelijk handelen, goed werkgeverschap en algemene regels over integriteit (29436); - het wetsvoorstel Goedkeuring van het voornemen tot opzegging van het op 25 juni 1973 te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende de havenarbeid, 1973 (Verdrag nr. 137, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in haar achtenvijftigste zitting; Trb. 1974, 70) (30007); - het wetsvoorstel Wijziging van enige bepalingen van het Burgerlijk Wetboek omtrent de overeenkomst inzake geneeskundige behandeling en van artikel IV van de wet van 17 november 1994, Stb. 837 (30049) en 10 andere wetsvoorstellen (30138, 30188, 30223, 30238, 30314, 30331, 30337, 30349, 30357 en 30361)Pagina 553-554
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in verband met het stellen van een inburgeringsvereiste bij het toelaten van bepaalde categorieën vreemdelingen (Wet inburgering in het buitenland) (29700)Pagina 597-607
Gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (19529); - het wetsvoorstel Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek) (30137).Pagina 565-571
Gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en de Wegenverkeerswet 1994, in verband met de herijking van een aantal wettelijke strafmaxima (28484); - het wetsvoorstel Herstel van wetstechnische gebreken en leemten alsmede aanbrenging van andere wijzigingen van ondergeschikte aard in diverse wetsbepalingen op het terrein van het Ministerie van Justitie (Reparatiewet II Justitie) (30171)Pagina 559-565
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de rechtsbijstand houdende aanpassing van het inkomens- en vermogensbegrip aan het fiscale inkomens- en vermogensbegrip (29685)Pagina 571-572
Voortzetting van de gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en de Wegenverkeerswet 1994, in verband met de herijking van een aantal wettelijke strafmaxima (28484); - het wetsvoorstel Herstel van wetstechnische gebreken en leemten alsmede aanbrenging van andere wijzigingen van ondergeschikte aard in diverse wetsbepalingen op het terrein van het Ministerie van Justitie (Reparatiewet II Justitie) (30171)Pagina 588-595
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 inzake de rol van het provinciaal bestuur en het gemeentebestuur bij de rijkssubsidiëring van beschermde monumenten alsmede het wijzigen van de voorhangbepaling van artikel 34 (29734)Pagina 554-559
Voortzetting van de gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (19529); - het wetsvoorstel Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek) (30137).Pagina 581-588

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de gezamenlijke behandeling van:het wetsvoorstel Vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente)
van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (19529);het
wetsvoorstel Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling
van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk
Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek) (30137).De beraadslaging wordt hervat.Minister Donner:Mevrouw de voorzitter. Ik dank de Kamer voor de felicitaties die ik mocht
ontvangen bij de uitverkiezing die mij te beurt viel. Ik behoor tot degenen
die menen dat uitverkiezing genade is en geen verdienste en dat het hebben
van talent geen eigen verdienste is, maar dat je het moet zien als een opdracht
om dat talent zo goed mogelijk te gebruiken. Niet snoeven maar werken, leerde
ik thuis altijd. Maar bovenal telt dat in dit geval de lof mede uitgaat naar
degenen die mij nog steeds vertrouwen geven, waardoor ik überhaupt kan
functioneren in deze functie. Dat is de Staten-Generaal. Daarmee wil ik de
complimenten graag doorgeven.Over de aan de orde zijnde wetsontwerpen zijn een aantal technische vragen
gesteld. Ik verzoek de voorzitter toe te staan de heer Neleman die vragen
te laten beantwoorden. Daarna zal ik op enkele beleidsmatige punten ingaan.De heer Neleman:Mevrouw de voorzitter. De minister heeft mij verzocht een aantal vragen
die een meer technisch karakter hebben te beantwoorden. Dan kom ik in
de eerste plaats aan een aantal vragen van de heer Van de Beeten. Hij heeft
die vragen zelf ook aangekondigd als vragen met een meer technisch karakter.De heer Van de Beeten heeft gevraagd of er geen vreemde situatie kan ontstaan
bij het aangaan van een verzekering ter dekking van het eigen risico van de
werkgever als de ene werknemer wel en de andere werknemer geen toestemming
aan de verzekeraar geeft tot het verstrekken van gegevens ingevolge de Wet
bescherming persoonsgegevens die niet dan met toestemming van de werknemer
aan de verzekeraar mogen worden verstrekt. Die situatie zou zich inderdaad
kunnen voordoen, maar dat is nu eenmaal het gevolg van het feit dat het om
een hoogst persoonlijk recht gaat van iedere werknemer dat aan hem in het
belang van zijn privacy is toegekend. Dan is het vervolgens aan de verzekeraar
om te beoordelen of hij al dan niet bereid is, dekking te verlenen. De heer
Van de Beeten heeft daar vervolgens de vraag aan verbonden of bij het aangaan
van de arbeidsovereenkomst bij voorbaat toestemming aan de werknemers kan
worden gevraagd om die gegevens te verstrekken. Die vraag moet ontkennend
worden beantwoord. Het gaat hier om een hoogst persoonlijk recht. Daarvan
kan men niet in algemene zin bij voorbaat afstand doen. Overigens is de vraag
in zoverre van theoretische aard, dat in een situatie als hier aan de orde
gesteld de verzekeraar niet zo zeer geïnteresseerd zal zijn in individuele
gegevens, maar veeleer belang heeft bij geaggregeerde gegevens over onder
meer de totale loonsom, het verzuim en het arbeidsongeschiktheidsrisico. Zou
het er dan toch toe komen dat de verzekeraar bij de beoordeling van dat risico
individuele gegevens noodzakelijk acht, dan geldt dat hij die gegevens alleen
kan krijgen als de werknemer toestemming geeft. Dan is het aan de verzekeraar
om te beoordelen of hij op basis van de gegevens die hij wel heeft al dan
niet dekking wil verlenen.De heer Van de Beeten heeft een vraag gesteld over de CAR-verzekering
en de zogeheten sleutelverklaring. Die vraag heeft betrekking op het beginsel
van verzekeringsrecht, dat ook in het Wetboek van Koophandel voorkomt, waarbij
de verzekering het belang volgt. Kort gezegd: als de zaak overgaat, gaat de
verzekering ook over. Daarover is in het wetsvoorstel een genuanceerde regeling
opgenomen in die zin dat het gaat over het overgaan van het risico en niet
zo zeer over de overdracht van de zaak als zodanig. De vraag die de heer Van
de Beeten heeft gesteld heeft betrekking op een Construction-All-Risks-verzekering
waarbij bouwprojecten verzekerd worden tegen verschillende risico's, onder
meer aansprakelijkheid van de bij het werk betrokkenen, maar ook tegen bijvoorbeeld
brand in de te bouwen gebouwen. Die dekking loopt in beginsel tot het tijdstip
van de oplevering. De heer Van de Beeten vraagt voorts naar de gevolgen van
een sleutelverklaring voor de dekking op een CAR-verzekering. Zijn uitgangspunt
is dat een sleutelverklaring ertoe leidt dat het risico bij het gekochte overgaat
op de koper. Het is de vraag of dat juist is. Daarbij stel ik voorop dat een
sleutelverklaring niet een wettelijk begrip is dat door de wetgever van een
bepaalde betekenis is voorzien. Het is in een gegeven geval aan de rechter
om door uitlegging vast te stellen wat precies de inhoud van een dergelijke
sleutelverklaring is. De meest voorkomende betekenis lijkt te zijn dat een
sleutelverklaring de strekking heeft dat de toekomstige eigenaar toestemming
krijgt om de woning in gebruik te nemen, bijvoorbeeld om de woning alvast
in te richten, maar dat het overhandigen van de sleutels niet te beschouwen
is als een daadwerkelijke oplevering. Dat betekent dat de woning dan ook voor
risico van de verkoper blijft tot de dag waarop de woning als geheel gereed
wordt opgeleverd. Met een sleutelverklaring is dus, zeker bij nieuwbouw, niet
beoogd dat met het overgeven van de sleutels het risico ook op de koper overgaat.Vervolgens is het de vraag of artikel 7.17.2.5, dat de overgang van het
risico regelt, hier wel van toepassing is. Lid 5 van dat artikel houdt in
dat het artikel geen toepassing vindt als de verkrijger van de zaak wordt
aangewezen als verzekerde in de zin van artikel 7.17.2.4a, het voorafgaande
artikel. Bij CAR-verzekeringen pleegt een opsomming te worden gegeven van
degenen die naast de verzekeringnemer zelf als verzekerden zijn aan te merken.
Als de koper van een nieuwbouwwoning daarbij genoemd wordt, is artikel 7.17.2.5
in het geheel niet van toepassing.Ik kom dan aan de volgende vraag van de heer Van de Beeten, over de long-tailschades
en de overschrijding van een jaarlimiet. In de stukken is al naar voren gekomen
dat in geval van long-tailschades de benadeelden minder spoedig tegen een
jaarlimiet zullen oplopen. Die schades doen zich in de loop van de jaren voor.
Zij kunnen dan ook in de verschillende jaarlimieten worden ingepast. Wat dat
betreft bestaat er geen verschil tussen de opvatting die bij ons leeft en
die van de heer Van de Beeten. Bij massaschade met een long-tailkarakter zal
meermalen de jaarlimiet kunnen worden aangesproken. Dat is anders dan bij
een massaschade bij een enkelvoudig incident, bijvoorbeeld een treinongeval.
De heer Van de Beeten stelt dat het aantal benadeelden per jaar kan verschillen.
In het ene jaar kunnen zich 100 benadeelden melden en in het andere jaar 150.
Dat dan het bedrag per benadeelde verschilt, is niet zozeer een gevolg van
de directe actie, maar dat zit in de verzekerde som. De directe actie houdt
in dat de benadeelde rechtstreeks een uitkering ontvangt die door de verzekeraar
verschuldigd is. Dat betekent in feite een extra bescherming van de benadeelde
die, voorzover hij niet bij de verzekeraar terecht kan, ook nog de veroorzaker
van de schade, de laedens, zo nodig kan aanspreken voor het restant. Het is
dus een extra mogelijkheid. Kan het voor de verzekeraar interessant zijn om
in dit soort gevallen de Wet collectieve afwikkeling massaschade niet toe
te passen, omdat hij misschien met het oog op toekomstige claims zijn jaarlimiet
kan verlagen? Dat is een vraag van een andere orde. De efficiënte schadeafwikkeling
die beoogd wordt met de Wet collectieve afwikkeling massaschade blijft natuurlijk
in stand bij een grote groep van benadeelden. Als het al mogelijk zou zijn,
de jaarlimiet te verlagen, dan bereikt een verzekeraar daar niet mee dat er
op zichzelf minder individuen zijn die schadevergoeding willen. De directe
actie kan nu juist een stimulans zijn om wel van die wet gebruik te maken.
Vergelijken wij dit met de huidige situatie, dan kan de verzekeraar nu volstaan
met het uitkeren van het bedrag dat hij verschuldigd is aan de veroorzaker
van de schade. Dat is namelijk de enige die aangesproken kan worden door de
gelaedeerden. Straks kunnen die gelaedeerden zich rechtstreeks tot de verzekeraar
wenden. Dat betekent dat deze belang heeft bij een efficiënte afwikkeling.Vervolgens kom ik bij een aantal vragen van technische aard die mevrouw
Broekers heeft gesteld. De eerste betrof artikel 7.17.1.4, lid
3, de persoonsverzekering van iemand die de leeftijd van zestien jaar heeft
bereikt en de verhouding tot de Zorgverzekeringswet. Hierbij moet voorop worden
gesteld dat bij de Zorgverzekeringswet een acceptatieplicht geldt. Dat betekent
dat de ruimte voor toepassing van de regeling van verzwijging vrijwel niet
bestaat. Alle voor de acceptatie relevante feiten, zoals de leeftijd en de
gezondheid van de aspirant-verzekerde, zijn niet van belang voor de vraag
of de verzekeraar bereid is om een verzekering te sluiten; hij moet dat immers
doen.Het verbod van premiedifferentiatie en het door de wetgever te bepalen
verzekerde pakket hebben tot gevolg dat de informatie over de verzekerde niet
van belang is voor de vraag op welke voorwaarden hij de verzekering wil sluiten.
Voorzover relevant staan deze al vast. Bij dit alles geldt dat het niet uitmaakt
of het gaat om een verzekerde die zelf een verzekering sluit of om een medeverzekerd
kind, zoals in het voorbeeld van mevrouw Broekers. Daarvoor geldt precies
hetzelfde.De volgende vraag gaat over bewuste roekeloosheid, naar aanleiding van
het artikel van de heer Hartlief. Mevrouw Broekers vroeg of er in de memorie
van toelichting voldoende goede argumenten zijn gebruikt om in artikel 7.17.2.9
over de eigenschuldregeling het begrip "roekeloosheid" te gebruiken
zonder de toevoeging "bewust".In de memorie van toelichting bij dat artikel wordt gezegd dat daarmee
wordt aangesloten bij de jurisprudentie. Ik denk dat dit op zichzelf een belangrijk
en ook een vrij doorslaggevend argument kan zijn. Ik heb niet gemerkt dat
op deze keuze op zichzelf kritiek is uitgeoefend.Ik voeg eraan toe dat het hier gaat om roekeloosheid, op zichzelf een
ernstige vorm van schuld, en dat het verschil tussen bewuste en onbewuste
roekeloosheid, zoals die woorden ook uitdrukken, ziet op de vraag in hoeverre
men zich wel of niet bewust was van de gevolgen. De verwijtbaarheid zit in
het laatste geval hierin dat men zich wel bewust behoorde te zijn van die
gevolgen.Het is misschien van belang om te benadrukken dat dit alles regelend recht
is. Dat betekent dat er in de polis van kan worden afgeweken en dat het naar
de aard van de verzekering mogelijk is om bewuste roekeloosheid wel als enige
schuldgraad mee te nemen.Artikel 7.17.1.15, lid 2, houdt in dat er bij afwijzing van de claim door
de verzekeraar een nieuwe termijn gaat lopen van een halfjaar. Dit is inderdaad
een verjaringstermijn die door de verzekerde gestuit kan worden. Aanvankelijk
was er in feite een vervaltermijn opgenomen, zoals de heer Hendrikse in zijn
artikel in het Nederlands tijdschrift voor handelsrecht lijkt te willen.Er is bewust voor gekozen om hier een verjaringstermijn van te maken,
omdat een vervaltermijn dreigt te leiden tot procederen. Anders gezegd, je
kunt een vervaltermijn uitsluitend stuiten door te dagvaarden. Dat betekent
dat een situatie eigenlijk al heel snel op scherp wordt gesteld. De vraag
is of men, bijvoorbeeld in een situatie van letselschade, wel moet willen
dat er onmiddellijk wordt gedagvaard en geprocedeerd. Dat betekent ook dat
er nogal snel een beroep moet worden gedaan op de rechter. Enfin, de keuze
is aldus gemaakt.Minister Donner:Mevrouw de voorzitter. Er is nog een aantal vragen overgebleven, plus
de fundamentele beschouwing van de heer Van de Beeten.De vragen van mevrouw Westerveld hebben vooral betrekking op de situatie
die ontstaat onder de nieuwe WIA en het effect van het verzekeringsrecht.
Alle vragen die op dit terrein zijn gesteld, kunnen kort of uitgebreid worden
beantwoord, in die zin dat de relatie ligt tussen de werkgever en de werknemer.
Het kan zijn dat het gedrag van de werkgever, als hij eigenrisicodrager is,
wordt bepaald door de polis die hij gesloten heeft, maar rechtens is dat niet
relevant. Dat kan zijn aansprakelijkheid ook niet beperken. Wanneer ik een
aansprakelijkheidsverzekering heb tot 1 mln. en een schade maak van 2 mln.,
kan de dekking die de polis mij biedt, geen beperking opleveren van mijn aansprakelijkheid
tegenover de gelaedeerde. Hetzelfde geldt voor de relatie tussen werkgever
en werknemer in een situatie van wat tegenwoordig niet meer arbeidsongeschiktheid
mag heten. De wettelijke verplichtingen over en weer en de zorgplicht van
de werkgever gelden ongeacht de polis die hij heeft gesloten. Dat laat onverlet
dat de verzekeraar wel degelijk taken op zich kan nemen bij de invulling van
reïntegratieverplichtingen, maar dat doet niet af aan de verplichting
van de werkgever.Overigens levert dit niet wezenlijke problemen op, omdat wij nu in wezen
ook al een dergelijke situatie hebben. Tijdens de periode in de Ziektewet
vult de verzekeraar op tal van punten de verplichtingen van de werkgever in,
maar deze blijven ten principale de verantwoordelijkheid van de werkgever.Ik denk dat het antwoord in wezen is dat de werkgever aangesproken zal
moeten worden uit hoofde van zijn verantwoordelijkheid op grond van de wet,
als de verzekering onvoldoende mogelijkheden voor reïntegratie biedt
of als de verzekeraar onvoldoende inspanningen op dat terrein levert.Dat is de hoofdsom bij de vragen die mevrouw Westerveld stelt. Zij vroeg
een nota te schrijven over de problematiek van de driehoeksverhouding. Deze
bestaat niet alleen hier, maar deze kennen wij op tal van andere terreinen,
bijvoorbeeld bij de verplichte verzekering voor aansprakelijkheid van de autobezitter.Ik heb enige huiver om nu al toe te zeggen, daar nader op in te gaan,
ook omdat die relaties iedere keer primair bepaald worden door de situatie
waarin men verkeert. Bij de WAM-verplichting gaat het om een verzekeringsplicht
die ik heb om de schade van een nog onbekend slachtoffer te dekken. In de
WIA gaat het om heel andere situaties, namelijk om invulling geven aan de
verplichting om arbeid aan te bieden. Dat laat onverlet dat ik steeds bereid
zal zijn om de vragen die hierover in de praktijk ontstaan, te beantwoorden.
Op dit moment zou het een in hoge mate theoretische exercitie worden over
wat men eventueel vreest. Ik meen dat het juister is om in het wetgevingsproces
hier en in de Tweede Kamer duidelijk te definiëren hoe die verhoudingen
liggen.Mevrouw Westerveld (PvdA):Ik heb genoteerd uit de beschouwing van de minister dat de verzekeraar
de verplichtingen van de werkgever kan invullen in de polisvoorwaarden. Een
deel van mijn vragen was gericht op rechtsmiddelen die de werknemer kan inzetten,
als hij merkt dat het beleid van verzekeraars interfereert in
zijn arbeidsovereenkomst.Minister Donner:Dan zal hij moeten optreden tegen de werkgever, omdat niet voldaan wordt
aan de aansprakelijkheden van de werkgever tegenover de werknemer. Dat de
werkgever daarbij eventueel gebruik maakt van de diensten van een verzekeraar,
doet niet af aan het feit dat de verplichting rust op de werkgever.Mevrouw Westerveld (PvdA):Dat ben ik met u eens, als het erom gaat dat de werkgever niet aan zijn
verplichtingen voldoet. Het voorbeeld haakte aan bij de formulering die u
zelf gebruikt over middellijk belanghebbenden. De werknemer merkt dat het
beleid van de verzekeraar interfereert in de wijze waarop de werkgever zich
tegenover hem opstelt.Minister Donner:Dat kan heel wel het geval zijn, als dat binnen de ruimte is die de werkgever
potentieel heeft. Dan zijn het keuzen van de werkgever met betrekking tot
de inzet van een verzekeraar. Ten dele is dat ook de reden waarom gebruik
wordt gemaakt van een particuliere verzekeraar in plaats van een publieke
verzekeraar. Daardoor is er in het systeem soms ook een grotere waakzaamheid
voor het geleidelijk oprekken van aansprakelijkheden en verplichtingen omwille
van de lieve vrede. In de keuze die gemaakt wordt, blijft de relatie tussen
werkgever en werknemer primair.De heer Van de Beeten (CDA):Misschien mag ik mevrouw Westerveld bijstaan in dit interruptiedebatje.
Ik ben als kleine zelfstandige enige tijd verzekerd geweest tegen arbeidsongeschiktheid,
terwijl ik dat ook was op grond van een wettelijk verplichte verzekering.
Daarbij was het mogelijk dat een arts een ander oordeel had over de arbeidsongeschiktheid
in het kader van die wettelijk verplichte verzekering dan de arts die door
de particuliere aansprakelijkheidsverzekeraar werd ingeschakeld om te beoordelen
wat de mate van arbeidsongeschiktheid was. Die problematiek is een gekend
verschijnsel. In de praktijk werd dit vaak opgelost doordat uiteindelijk een
derde arts een definitief oordeel gaf waaraan partijen zich moeten conformeren,
ook de particuliere verzekeraar. Dat speelt zich in belangrijke mate af in
de medisch-technische sfeer.Als het gaat om de reïntegratieproblematiek, kan de situatie zich
voordoen dat men te maken krijgt met het quasi-formele gezag van gewijsde
van een bestuursrechter, die zegt dat de werkgever wel aan zijn reïntegratieverplichtingen
heeft gedaan, terwijl de particuliere verzekeraar zegt dat de werkgever dat
niet heeft gedaan. Wat geeft dan uiteindelijk de doorslag? Hoe lost men het
probleem op van die tegengestelde oordelen van de bestuursrechter, die dat
beoordeelt op grond van de wettelijke regeling, en de verzekeraar die oordeelt
in de particuliere relatie tot de werkgever?Dan kan men zeggen dat dit zich oplost doordat je bij de bestuursrechter
te maken hebt met de relatie tussen werkgever en werknemer en, als het gaat
om de verzekeraar, om de relatie tussen werkgever en verzekeraar. Ik denk
dat het probleem daarmee niet helemaal wordt opgelost, omdat men toch te maken
heeft met het oordeel van de bestuursrechter over de reïntegratieverplichting.
De werkgever zal zeggen: als de bestuursrechter het al goed vindt, hoe wil
de civiele rechter dan anders kunnen oordelen in het kader van mijn contractuele
relatie met de verzekeraar?Minister Donner:Ik zie het probleem niet. De werknemer heeft ten opzichte van de werkgever
een bepaalde aanspraak ten aanzien van de reïntegratie. Als de civiele
rechter constateert dat dat niet gedekt wordt door de polis, zal die werkgever
een andere verzekering moeten sluiten. Bepalend is echter in de eerste plaats
de aanspraak van de werknemer jegens de werkgever. Dat wordt bepaald in die
relatie. Dan zal de werkgever vervolgens een polis moeten zoeken die dat dekt.Mevrouw Westerveld (PvdA):Dat is een oplossing voor een probleem dat zich vervolgens twee of drie
jaar later afspeelt. Het gaat er echter om dat het probleem zich voordoet
in een concrete situatie, bijvoorbeeld doordat de bestuursrechter heeft gezegd
dat er iets moet gebeuren waarvan de verzekeraar tegen de werkgever zegt dat
dat niet onder de polis valt.Minister Donner:Dan moet de werkgever daar op een andere wijze in voorzien. Dat heet "eigen
risico dragen". Hij dekt alleen zijn aansprakelijkheden af. Als hij dat
onvoldoende heeft gedaan, moet hij een andere verzekeraar zoeken. Hij zal
echter gewoon aansprakelijk zijn voor de risico's. Dat is ook zo als ik een
verzekering sluit met een limiet ten aanzien van het schadebedrag. Dat kan
ik het slachtoffer niet tegenwerpen.Mevrouw Westerveld (PvdA):Dat is juist, maar de vraag of de werkgever zich onvoldoende heeft verzekerd,
heeft te maken met het beleid van de verzekeraar. Mijn vraag in de eerste
termijn was hierop gericht: als de werkgever op basis van het goed werkgeverschap
naar de bestuursrechter gaat en als die bestuursrechter vindt dat dit onder
de polis valt, terwijl de verzekeraar zegt dat het niet onder de polis valt...Minister Donner:Nee, de rechter – ik denk dat de arbeidsrechter hiervoor verantwoordelijk
is – regelt gewoon de omvang van de aansprakelijkheid van de werkgever.
Hij zal geen uitleg geven over de omvang van de polis.Mevrouw Westerveld (PvdA):Dat ben ik met u eens, maar de polissen zijn vaak heel algemeen geformuleerd.
Er kan dus licht komen te zitten tussen het feit dat de bestuursrechter vindt
dat dit valt onder de reïntegratieverplichting van de werkgever, het
feit dat de werkgever meent dat hij die reïntegratieverplichting volledig
verzekerd heeft en het feit dat de verzekeraar het er niet mee eens is dat
dit onder de algemeen geformuleerde clausule valt. Net zo goed als een werkgever
naar de Ombudsman verzekeringen kan stappen om bemiddeling te vragen in een
geschil met zijn verzekeraar, zou ik mij kunnen voorstellen dat dit in zo'n
situatie ook geldt voor de werknemer die op een gegeven moment belanghebbende
is bij de manier waarop de verzekeraar de polisvoorwaarden uitlegt.Minister Donner:Dat kan op een gegeven moment omdat de verzekeraar zaken overneemt van
de werkgever, maar de werknemer spreekt één persoon aan, namelijk
de werkgever. Vermoedelijk zal de polis heel eenvoudig aangeven dat alle aansprakelijkheden
uit hoofde van de Wet WIA of de desbetreffende regeling gedekt
zijn, zodat het oordeel over de omvang van de aansprakelijkheid van de werkgever
automatisch doorwerkt in de polis. Ik denk dus dat het probleem zich in de
praktijk niet voordoet. Dat laat natuurlijk onverlet dat de verzekeraar van
de werkgever in het kader van de polis mag en kan eisen dat hij gebruikmaakt
van bepaalde mogelijkheden en niet snel toegeeft op het punt van aansprakelijkheden,
maar daar eerst een rechterlijk oordeel over vraagt omdat anders een "moral
risk" ontstaat voor de werkgever om alle aansprakelijkheden te aanvaarden
en door te berekenen aan de verzekeraar. Dat is een algemeen verschijnsel
in het verzekeringswezen. Ik zal daar straks nader op ingaan naar aanleiding
van de beschouwing van de heer Van de Beeten.Mevrouw Westerveld (PvdA):Eigenlijk zegt u dus dat het mogelijk is dat de particuliere verzekeraar
indirect ingrijpt in de wijze waarop de werkgever zich jegens de werknemer
wel of niet als een goed werkgever gedraagt.Minister Donner:Als dat ligt binnen de grenzen van de mogelijkheden van de werkgever,
kan dat onderdeel zijn van de polis die de werkgever en de verzekeraar sluiten.Dan de vragen van mevrouw Broekers en de heer Van de Beeten met betrekking
tot de bereddingskosten of beredderingskosten. Ik heb begrepen dat beide termen
taalkundig mogelijk zijn, maar het gaat hier daadwerkelijk om bereddingskosten
en niet om het beredderen, want dat is de Nederlandse term voor "management".
De heer Van de Beeten meent dat er licht zit tussen artikel 7.17.2.18 en het
arrest uit 2003, waarin wordt aangesloten op dat artikel en waarin de term "op
geld waardeerbare opofferingen" wordt gebruikt. Ik denk dat dat niet
zo gezien moet worden; dat is de reden waarom ik dit antwoord geef. Het moet
althans niet zo gezien worden in die zin dat de Hoge Raad in dit arrest in
lijn met artikel 7.18.2.18 afstand neemt van het sterk bekritiseerde arrest
van de Hoge Raad uit 1914, waarin geoordeeld is dat de verzekerde naast de
vergoeding van gemaakte kosten geen enkele aanspraak kan maken op een vergoeding
van andere op geld waardeerbare opofferingen. Artikel 7.17.2.18, tweede lid –
en, naar ik aanneem, ook het laatste arrest van de Hoge Raad – nemen
in zoverre afstand van het eerdere arrest dat naast kosten nu ook de schade
aan de bij beredding ingezette zaken voor vergoeding in aanmerking komt. Daaronder
moet ook worden begrepen de schade aan de verzekerde zaak zelf, indien de
beredding daarvan een tegengesteld effect heeft. In het arrest van 1914 was
daarvan sprake en werd die schade juist niet voor vergoeding in aanmerking
genomen.In dat verband noemde de heer Van de Beeten de casus dat bij het blussen
van een hoger gelegen etage waterschade ontstaat aan de lager gelegen woningen.
Hij meent dat die schade als bereddingskosten valt aan te merken. Ik denk
dat dit niet juist is, omdat dat niet besloten ligt in de woorden "schade
aan de zaken die worden ingezet". De lagere etages worden namelijk niet
ingezet bij de beredding. Daar wordt althans geen bewust gebruik van gemaakt.
Het is gewoon een consequentie van de zwaartekracht. In dat geval zal artikel
7.17.2.18 dus in de weg staan van vergoeding van de schade aan die woningen. Een andere figuur is dat ik gebruikmaak van mijn auto om de garagedeuren
te rammen om datgene wat zich daarachter bevindt, te sparen voor de brand.
In dat geval zal de schade aan de auto en eventueel aan de garagedeuren mogelijk
wel onder de bereddingskosten vallen. Dit zal dus per geval bekeken moeten
worden. Daarom ben ik van mening dat in het door mevrouw Broekers genoemde
voorbeeld de vakantie die ik opzeg om tijd te hebben om andere maatregelen
te nemen, niet als zodanig wordt ingezet ter beredding. Dat is net zo'n geval
als de schade aan de lager gelegen woningen. Dat sluit aan bij de algemene
beschouwing van de heer Van de Beeten: hoe sneller je begrippen zoals "beredding"
verruimt, des te sterker verleg je allerlei aansprakelijkheden en verschuif
je bepaalde effecten de verzekering in. Ik kom daar straks op terug.De tweede vraag van mevrouw Broekers die nog niet was beantwoord, was
of de polis zelf zal worden aangewezen in de AMvB die mogelijk wordt onder
de wet. Ik meen dat de tekst van de wet zich daartegen verzet. Bij de AMvB
kan ik alleen mededelingen aanwijzen. De polis is geen mededeling. Wel heb
ik de Kamer toegezegd om de voor- en nadelen van de elektronische regeling
van de polis op papier te zetten.Nu kom ik bij de hoofdmoot van het betoog van de heer Van de Beeten, zijn
constatering dat verzekeringen maatschappelijke gevolgen hebben en dat het
in de wet verwijzen naar verzekeringen, zeker als je verzekeringen verplicht
stelt, effecten kan hebben. Dat is een volstrekt juiste constatering. Ook
dat soort zaken kan een averechts effect hebben. Iedere verzekering heeft
een "moral risk". Een verzekering die verplicht wordt gesteld, schept
dus in wezen een verplicht "moral risk", waardoor het nog moeilijker
wordt om zich daaraan te onttrekken. Die constatering heeft echter ook iets
van de bourgeois-gentilhomme die constateerde dat hij proza sprak, want de
wetgever doet niet anders dan met de wet op deze wijze feiten scheppen die
werkelijkheid mede beïnvloeden. Economisch leven en maatschappelijk leven,
zeker als zij de meest primitieve staat overstijgen, zijn al gauw medeafhankelijk
van recht, in welke vorm dan ook, of dat nu gewoonterecht is of niet. Ieder
van die rechtsregels heeft bepaalde averechtse effecten omdat de algemene
regel nooit specifiek toegesneden kan zijn op de concrete omstandigheden van
het feit. Die algemene constatering hebben wij ook gedaan in het sociale recht:
hoe meer wij proberen om in de wetgeving de werkelijkheid in al haar nuances
te volgen, des te sterker zal de werkelijkheid naar de wet gaan staan, met
alle averechtse effecten die dat heeft. Dat is niet iets nieuws; dat is al
zo oud als de rechtsontwikkeling binnen Europa. Dat levert een aantal interessante
verschijnselen op, juist omdat ik het recht inzet om maatschappelijke problemen
op te lossen.Ik noem als voorbeeld de eigendom van de rivierbedding. Op dat punt is
er een markant verschil tussen het continent en het Verenigd Koninkrijk. In
het Verenigd Koninkrijk is de rivierbedding eigendom van de aanliggende eigenaren
van de grond langs de rivier. In Europa is de rivierbedding staatseigendom;
dat is een heerlijk recht. Dat hangt samen met het feit dat er in het Verenigd
Koninkrijk, afgezien van de Theems, vrijwel geen bevaarbare rivieren zijn.
De rivieren hebben zich derhalve niet ontwikkeld als handelswegen, terwijl
de rivieren op het continent belangrijke handelswegen waren die niet telkens
geblokkeerd konden worden door de volgende eigenaar langs de
kant van de rivier. Daarom heeft zich in Europa al heel vroeg in de rechtsontwikkeling
het recht ontwikkeld dat de rivierbedding eigendom is van de Staat, terwijl
in het Verenigd Koninkrijk de rivier en het daarover stromende water eigendom
zijn van degenen die langs de rivier wonen. Het averechtse effect daarvan
is dat in Europa waterverontreiniging een belangrijk probleem is geworden,
terwijl waterverontreiniging in het Verenigd Koninkrijk bestreden kan worden
door de eigenaren van de grond langs de rivier.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Ik vind datgene wat de minister vertelt, ontzettend interessant. Ik heb
zitten wachten, maar bij de vierde keer wil ik toch maar even ingrijpen: het
Verenigd Koninkrijk behoort in de visie van de minister kennelijk niet tot
Europa. De minister heeft het immers steeds over "in Europa" en "in
het Verenigd Koninkrijk".Minister Donner:Ik bedoelde het continent; daar begon ik mee. Dit voorbeeld geeft aan
dat je het recht plooit naar de feiten, maar dat iedere oplossing ook bepaalde
averechtse effecten heeft. Dat is conform de wijsheid van onze volksfilosoof: "ieder
voordeel heb zijn nadeel". Zodra ik rechten van verzekerden ga verzekeren,
heeft dat dus averechtse effecten. Het recht en überhaupt het economisch
leven worden echter in de eerste plaats al gevormd door de toegewezen eigendomsrechten.
Naarmate eigendomsrechten zijn toegewezen, komt de volgende vraag aan de orde:
wie draagt welke schade? Het uitgangspunt in het recht is primair dat ieder
zijn eigen schade draagt, maar waar dat onredelijk leek, zijn wij door het
recht aan het verschuiven geslagen met aansprakelijkheidsrechten voor bepaalde
schade. Dat is altijd een kwestie geweest van een keuze van de wetgever. Ik
herinner aan de discussie in het kader van de WAO over het "risque social"
en het "risque professionel". De Nederlandse wetgever heeft er uit
het oogpunt van transactiekosten voor gekozen om geen onderscheid te maken
ten aanzien van de arbeidsongeschiktheid, maar de wetgevers in andere landen
hebben op dat punt wel keuzes gemaakt. De hele WAO is er een voorbeeld van
dat de keuze door de wetgever van het belang dat verzekerd moet worden, bepalend
is voor de ontwikkeling. Wij hebben de Nederlandse wetgeving in het verleden
primair zo ingericht dat de lasten van de ongeschiktheid worden gedekt, met
als gevolg dat het bereik van de wet zich steeds verder heeft uitgebreid.
Daarom heeft de wetgever er nu voor gekozen om primair de volledige arbeidsongeschiktheid
te dekken en vervolgens de resterende arbeidskracht te mobiliseren. Ik schets
het om aan te geven wat de dagelijkse vraag is waar een wetgever mee wordt
geconfronteerd, ook bij de uitleg van het begrip roekeloos of bewust roekeloos.
De vraag is dan hoever het aansprakelijkheidsrecht reikt. Ik ben het ermee
eens dat de wetgever niet lichtvaardig deze keuze moet maken en dat hij die
niet moet verschuiven, niet alleen vanwege de rechtstreekse effecten maar
ook vanwege de indirecte effecten.Een van de mooiste voorbeelden op dat terrein is de ontwikkeling van het
aansprakelijkheidsrecht in de Verenigde Staten, dat historisch-sociologisch
in wezen is terug te voeren tot de keuze die de wetgever op een gegeven moment
heeft gemaakt om autoschade tot objectieve schade te verklaren. Daardoor werd
een leger advocaten van de ene op de andere dag brodeloos. Zij moesten hun
deskundigheid vervolgens toepassen op tal van andere terreinen. Dat is vermoedelijk
een belangrijke dynamiek geweest achter de ontwikkeling van het aansprakelijkheidsrecht
in de VS en de ontwikkeling van de schade. Iedere keuze die wordt gemaakt
op het punt van het verzekeringsrecht heeft vanwege het maatschappelijk belang
van verzekeringen gevolgen voor de maatschappelijke ontwikkeling. Het is de
kleine kiezel die aan het rollen slaat en op die wijze koninkrijken omver
kan werpen.Mevrouw Westerveld (PvdA):Voorzitter. Ik dank de minister voor zijn uiterst boeiende betoog. Ik
werd enigszins verscheurd door mijn fascinatie voor wat hij vertelde en mijn
drang om te interrumperen, maar ik heb het eerste de voorrang gegeven. Dat
betekent dat ik de vragen die ik nog had nu in tweede termijn zal stellen.De minister heeft een van mijn vragen niet helemaal beantwoord, namelijk
de vraag over de band tussen werkgever en werknemer. Ik heb in eerste termijn
gezegd dat er een kenbaarheidsprobleem kan zijn in de situatie waarin de arbeidsrechtelijke
band tussen de eigenrisicodrager en de werknemer al geruime tijd geleden is
verbroken. Het zal de minister bekend zijn dat er in het arbeidsrecht regelmatig
tijdelijke contracten voorkomen. Die contracten kunnen aangegaan zijn met
een eigenrisicodrager, zowel voor de Ziektewet als voor de WIA. Dat betekent
dat een werknemer in het voorbeeld dat ik schetste jarenlang te maken kan
hebben met een hulppersoon van een werkgever met wie hij eigenlijk niets meer
heeft. Ik maak de associatie met de vroegere situatie van het Gemeenschappelijk
administratiekantoor en de bedrijfsverenigingen. Het wordt voor de werknemer
steeds lastiger om te onderscheiden wie zijn wederpartij is. Het zou dan ook
goed zijn als er voorlichting over zou komen. Dan kan een werknemer beter
zijn weg vinden in het oerwoud van regels. Hij weet dan waar hij staat, met
wie hij te maken heeft en waarom. Is de minister daartoe bereid?In antwoord op een vraag van mevrouw Broekers zei de minister dat de acceptatieplicht
eigenlijk betekent dat het thema verzwijging niet meer relevant is. Dat lijkt
mij toch wat moeizaam. Ik trek even de parallel met de sociale verzekeringen.
Daar is niet zozeer een acceptatieplicht maar een verzekering van rechtswege.
Een verzekerde heeft problemen als hij voor de uitvoering relevante gegevens
verzwijgt. Ik kan mij voorstellen dat een verzekeraar in de situatie waarin
sprake is van acceptatieplicht wil differentiëren in premiehoogte. Dan
kan het verkrijgen van informatie ook van belang zijn. Kan de minister daar
nog wat over zeggen?In eerste termijn heb ik al gezegd dat mijn fractie dit wetsvoorstel zeker
zal steunen.De heer Van de Beeten (CDA):Voorzitter. Ik dank de minister en de regeringscommissaris voor de gegeven
antwoorden. Ik was mij ervan bewust dat ik de minister met mijn bijdrage zou
prikkelen om ook met een mooi exposé te komen. Daarmee zeg ik niet
dat mijn exposé mooi was, maar dat van hem in ieder geval wel.Ik heb niettemin enkele vragen en opmerkingen, in de eerste plaats aan
het adres van de heer Neleman over de Wet bescherming persoonsgegevens. Hij
zei op een gegeven moment dat de werknemer niet bij voorbaat afstand kan doen
van de uitoefening van zijn hoogstpersoonlijke recht om ja of nee te zeggen
tegen het verstrekken van vertrouwelijke informatie door zijn werkgever aan
de verzekeraar. Ik heb het begrip afstand doen niet gebruikt. Ik heb alleen
voortbordurend op het begrip toestemming in de zin van de Wet bescherming
persoonsgegevens de vraag gesteld of die toestemming ook in meer algemene
zin zou kunnen worden gegeven. Ik denk dat er op die vraag twee antwoorden
mogelijk zijn. Als het een hoogstpersoonlijk recht is, dan moet je het ook
zo kunnen uitoefenen dat men tegen zijn werkgever zegt dat hij altijd die
gegevens aan de verzekeraar mag verstrekken. De andere benadering vind ik
ook verdedigbaar. Omdat het een hoogstpersoonlijk recht is, mag men van degene
die het recht draagt verlangen dat hij dat recht alleen maar uitoefent door
per geval een beslissing te nemen. Het is strijdig met het hoogstpersoonlijke
karakter om een oordeel te geven over de uitoefening van het recht in situaties
die men nog niet heeft kunnen overzien. Dan zou men in een arbeidsovereenkomst
toestemming geven voor een reeks van jaren voor situaties die men op dat moment
nog niet kan overzien. Ik denk dat het laatste het best verdedigbaar is. Kan
de minister zich daarover uitlaten?Ik noteer met genoegen dat wij het eens zijn over de bereddingsplicht.
De minister en ik zijn het ook eens over de manier waarop moet worden omgesprongen
met het begrip roekeloosheid nadat deze wet in het Staatsblad zal zijn verschenen.
Ik ben het uiteraard met de heer Neleman eens dat de bepaling in de nieuwe
wet van regelend recht is, maar niettemin is het belangrijk dat de wetgever
uitdrukkelijk tegen de rechter zegt dat hij hier rekening mee moet houden.
Wij verwachten van de rechter dat hij terughoudend zal zijn bij het opleggen
van de eis dat bewuste roekeloosheid moet worden gesteld en bewezen.Tot slot zeg ik nog iets over de advocaten in de Verenigde Staten. De
minister en ik hebben wel vaker discussie gehad over de rol van het advocatengilde.
Het is inderdaad interessant om te zien hoe maatregelen soms leiden tot nieuwe
mogelijkheden. Ik weet van de minister dat hij een voorstander is van het
vergroten van de mogelijkheden van mediation. Bij mij op het kantoor zijn
er inmiddels verschillende zaken over mediation gaan spelen. Het gaat om geschillen
over de vraag of de mediator zijn rol goed had vervuld. Dat heeft al geleid
tot een incassoprocedure over het honorarium van een mediator. Ik weet dat
er ook een discussie gaande is over de vraag of het procesmonopolie van de
advocaten moet worden opengebroken. Wat dat betreft heb ik de neiging om tegen
de minister te zeggen dat hij daar vooral in moet meegaan als hij de advocatuur
een plezier wil doen, want ook dat leidt tot een nieuwe markt voor de advocatuur.
Amerikaanse voorbeelden kunnen wellicht een waarschuwing voor hem vormen.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Voorzitter. Ik dank de minister en de regeringscommissaris voor de antwoorden.
Ik zal het kort recapituleren. Het antwoord op mijn eerste vraag was ja. Het
antwoord op mijn tweede vraag was nee. Het antwoord op mijn derde vraag was
ja. Het antwoord op vraag vier was nee en het antwoord op vraag vijf was eveneens
nee. Dat is prachtig, want dat schept duidelijkheid.Ik heb niets bijzonders meer te vragen. Ik stel wel vast dat er sprake
is van een bijzonder moment, als wij vanavond besluiten dat wij deze wetsvoorstellen
kunnen aannemen. Er verdwijnt weer een deel uit het Wetboek van Koophandel.
Het Wetboek van Koophandel bevindt zich in een soort sterfhuisconstructie.
Langzamerhand blijft er nog slechts een lege huls over en uiteindelijk kan
het hele Wetboek van Koophandel worden opgerold. Ik begon mijn bijdrage in
eerste termijn met de mededeling dat de minister deze decembermaand een wijn
uit 1986 moet kiezen ter markering van het feit dat het wetsvoorstel ter vaststelling
van titel 7.17, verzekering, en titel 7.18, lijfrente, vandaag bijna twintig
jaar na indiening van het wetsvoorstel wordt aangenomen. Ik heb hem daarvoor
de fameuze wijn Château Sénat van het Domaine l'Assurance Oblige
aanbevolen. Het is mij gelukt om één exemplaar van deze exclusieve
wijn appellation Binnenhof controlée, oogst 1986, te bemachtigen.Voorzitter. Ik hoop dat u het mij toestaat om deze unieke fles aan de
minister te overhandigen. Voordat ik dat doe, herhaal ik wat ik in eerste
termijn heb gezegd, namelijk dat mijn fractie beide wetsvoorstellen steunt.
Ik hoop dat de minister deze unieke fles mag aannemen. Misschien is het hem
slechts geoorloofd er alleen maar naar te kijken.Mevrouw Broekers-Knol overhandigt de minister een fles wijn met een bijzonder
etiket.Minister Donner:Voorzitter. Ik begin met de vraag van mevrouw Westerveld over de voorlichting.
Zo er een probleem mocht zijn, kan daartoe besloten worden. De tijdelijke
werknemer weet dat hij één persoon kan aanspreken. Daar wordt
alleen iemand anders ondergeschoven. Dan zouden wij die problematiek nu echter
ook al moeten hebben. Wij kennen nu ook de problematiek van werkgevers die
gedurende twee jaar Ziektewetverplichtingen hebben. Zij hebben ook al met
verzekeraars te maken. Nogmaals, als er een probleem ontstaat, dan zouden
wij daaraan tegemoet kunnen komen. Dat is echter primair een discussie met
de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.Het klopt dat de informatie die relevant is voor de beslissing van de
verzekeraar met de acceptatieplicht dramatisch afneemt. In die zin worden
de bepalingen op dit terrein uitgehold. Dat laat onverlet dat informatie die
van belang is voor de uitvoering op een gegeven moment wel gegeven moet worden.
Dat is onderwerp van een ander wetsvoorstel dat hier in de Eerste Kamer aan
de orde komt. Dan gaat het om het eventueel kunnen onthouden van medische
gegevens van onderzoek aan de verzekeraar bij de aanvang en bij de uitvoering
van de verzekering. Dan hebben wij het over een andere relatie dan nu.Naar aanleiding van zijn vragen in verband met de bescherming van persoonsgegevens
wijs ik de heer Van de Beeten erop dat die relatie voorzover ik weet wordt
geregeld in de Wet bescherming persoonsgegevens. Op dat punt is de verhouding
andersom geregeld: degene die de informatie die hij heeft opgeslagen
doorgeeft, moet daarvan melding maken en kan in die zin een algemene toestemming
vragen voor een specifieke verstrekking, maar niet voor een algemene verstrekking.
Derhalve zal in dat geval de verplichting bij de werkgever liggen om te melden
dat bepaalde informatie aan de verzekeraar wordt doorgegeven. In die zin wordt
het niet opgelost via de rechtsplicht van degene die verzekerde is.Inderdaad houdt de toelichting die hier is gegeven in, dat bij de keuze
die nu in de wet is gemaakt de wetgever er bewust voor heeft gekozen om niet
bewuste roekeloosheid, maar roekeloosheid bepalend te laten zijn. Ik hoop
dat het antwoord op de beschouwing van de heer Van de Beeten duidelijk maakt
dat men op dit punt niet lichtvaardig een andere keuze moet maken dan de wetgever
heeft willen maken. Nogmaals, als hij mijn voorbeeld uit de Verenigde Staten
heeft beschouwd als een voorbeeld dat ik lichtvaardig wil omgaan met de beroepsgroep
van de advocatuur, dan moet ik zeggen dat dit verre van mij is. Ik weet hoe
belangrijk advocaten zijn voor de samenleving. Dat is een reden waarom ik
hen liever bezighoudt op die terreinen waarop zij al bezig zijn, dan dat ik
daar de problematiek oplos, zodat zij zich onledig gaan houden met andere
problemen en die gaan juridificeren. Ik denk dat de algemene inzet van de
heer Van de Beeten en mij inderdaad is om het verschijnsel van wat heet de
aansprakelijkheidsontwikkeling zo goed mogelijk af te dekken. Aan de andere
kant moeten wij ons realiseren dat in een samenleving waarin men steeds vaker
met onbekende situaties te maken heeft er twee mogelijkheden zijn. Óf
ik ga als wetgever via regels de voorspelbaarheid creëren, en dan krijg
ik geen aansprakelijkheid. Óf ik kies voor wat heet deregulering, maar
dan zal ik onvermijdelijk vaker met aansprakelijkheidsconstructies te hulp
moeten komen daar waar het onredelijk blijft dat bepaalde risico's komen te
liggen bij een van de maatschappelijke partijen. In die zin zijn het twee
ontwikkelingen die samenhangen in de hele rechtsontwikkeling. Het grootste
gevaar dat ons bedreigt, is dat wij langs beide wegen even hard voortschrijden
en dat wij gewoon doorgaan met regelen en ook de aansprakelijkheid zich steeds
verder ontwikkelt. Ik denk dat dit het punt is.Ten slotte, rest mij om mevrouw Broekers hartelijk te danken voor het
door haar aangebodene. Ik zal de inhoud van de fles op gepaste wijze consumeren
met al diegenen die hebben bijgedragen aan dit wetsontwerp, vooral in het
meest recente verleden, want ik kan niet teruggaan tot het begin. Mijns inziens
heeft mevrouw Broekers terecht gememoreerd dat dit een stap is in de verdere
ontwikkeling van het nieuwe BW. Ik hoop in het komende jaar de resterende
voorstellen daarvoor te kunnen indienen, zodat wij aan dat proces eens een
eind kunnen maken. Niet dat daarmee het nieuwe BW af zal zijn, maar dan wordt
het gewoon een oud BW en kunnen wij verder met het volgende.Ik moge hiermee de wetsontwerpen in de aandacht van uw Kamer aanbevelen.De beraadslaging wordt gesloten.De wetsvoorstellen worden zonder stemming aangenomen.De vergadering wordt van 19.20 uur tot 20.00 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20052006-581-588.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl