Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de bepalingen uit het Wetboek van Strafvordering betreffende het proces-verbaal van de terechtzitting en het vonnis (23989)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1996-1997, pag. 30-37

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

10-10-1996

Verenigde Vergadering der Staten-Generaal

1996-1997

nr. 1, pagina 30-37

24-09-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23989Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 24 september 1996)Pagina 58-60
Behandeling van: de vaststelling van de Rijksrekening 1993Pagina 7-7
Behandeling van: het wetsvoorstel Het onderbrengen van zorg, bestaande uit duurzaam verblijf en verzorging in een verzorgingshuis, in de aanspraken op grond van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en tijdelijke regeling van de subsidiëring van verzorgingshuizen door de Ziekenfondsraad (Overgangswet verzorgingshuizen) (24606)Pagina 8-25
Presentie en opening (dinsdag 24 september 1996)Pagina 7-7
Voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Het onderbrengen van zorg, bestaande uit duurzaam verblijf en verzorging in een verzorgingshuis, in de aanspraken op grond van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en tijdelijke regeling van de subsidiëring van verzorgingshuizen door de Ziekenfondsraad (Overgangswet verzorgingshuizen) (24606)Pagina 37-58
Behandeling van de wetsvoorstellen: Instelling van een vast college van advies van het Rijk op het terrein van het energiebeleid (Wet op de Algemene Energieraad 1997) (24582); Opneming in de Wet toezicht kredietwezen 1992, de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993, de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf, de Wet toezicht effectenverkeer 1995 en de Wet toezicht beleggingsinstellingen van bepalingen teneinde het bedrijfseconomisch toezicht te versterken (24600); Wijziging van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Binnenlandse Zaken (VII) voor het jaar 1996 (wijzigingen samenhangende met de Voorjaarsnota (24728) en een aantal andere begrotingswettenPagina 7-8
Behandeling van de wetsvoorstellen: Goedkeuring van de op 15 juni 1990 te Dublin tot stand gekomen Overeenkomst betreffende de vaststelling van de Staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat bij een van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen wordt ingediend (23659); Goedkeuring van het op 26 april 1994 te Bonn tot stand gekomen Protocol betreffende de gevolgen van de inwerkingtreding van de Overeenkomst van Dublin voor een aantal bepalingen van de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen (24046)Pagina 25-30
Presentie, opening en troonrede van Hare Majesteit de Koningin (verenigde vergadering, dinsdag 17 september 1996)Pagina 1-6
Lijst van besluiten (dinsdag 24 september 1996)Pagina 58-58
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de bepalingen uit het Wetboek van Strafvordering betreffende het proces-verbaal van de terechtzitting en het vonnis (23989)Pagina 30-37

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van de bepalingen uit het Wetboek van Strafvordering betreffende het proces-verbaal
van de terechtzitting en het vonnis (23989).De beraadslaging wordt geopend.De heer Hirsch Ballin (CDA):Mijnheer de voorzitter! Na de uitgebreide voorbereiding in beide Kamers
der Staten-Generaal van de afsluitende behandeling van dit wetsvoorstel resteren
bij ons nog maar enkele vragen. Wij zijn niet van plan, onze steun aan het
wetsvoorstel te onthouden. Het brengt immers ordening in een materie waar
al sinds jaar en dag een buitenwettelijke praktijk bestaat ten aanzien van
kop-staartvonnissen. Het is een wettelijke ordening die zeker op haar plaats
is, omdat het gaat om een voor alle betrokkenen belangrijk aspect van het
strafprocesrecht. Dat neemt niet weg dat het ons van belang lijkt om hier nog enkele onderwerpen
aan de orde te stellen, opdat ze ook door de regering nog eens kunnen worden
belicht en eventueel tot een nadere gedachtewisseling aanleiding kunnen geven.Het eerste punt is de principiële betekenis van dit wetsvoorstel
ten aanzien van het motiveringsbeginsel voor rechterlijke uitspraken, neergelegd
in de Grondwet en in verdragen, waar uitzonderingen op kunnen worden aangebracht
vanuit de gedachtegang dat soms een schriftelijke motivering niet nodig is,
omdat op een andere manier duidelijk kan worden gemaakt op welke gronden de
rechterlijke uitspraak berust. Het is desalniettemin een punt van principieel
belang in het strafprocesrecht en überhaupt in de positie van de rechter
in de samenleving. Immers, een rechter is niet onderworpen aan andere vormen
van controle of toezicht dan die binnen de beroepsmogelijkheden bij andere
rechterlijke colleges. Een rechter functioneert niet in een hiërarchische
of politieke verantwoordingsstructuur. De verantwoordelijkheid van de rechter
wordt dus geactiveerd door de motivering in de openbaarheid van de uitspraken
van de rechter. Aan de hand daarvan kan worden beoordeeld op welke gronden
de rechter tot zijn beslissing is gekomen.De motivering van rechterlijke uitspraken is een principieel staatsrechtelijk
punt in een democratische rechtsstaat. Daarom willen wij stilstaan bij de
opmerkingen die ook van buiten het parlement zijn gemaakt over dit wetsvoorstel.
Door het NJCM zijn uit het oogpunt van het motiveringsbeginsel bedenkingen
geuit tegen het wetsvoorstel. Wij denken dat het van belang is dat daarop
in deze Kamer uitdrukkelijk wordt ingegaan. De rechter blijft gehouden, de
motivering volledig uitgewerkt te geven op het moment dat er beroep wordt
ingesteld. Het feit dat de volledige motivering van de rechterlijke uitspraak
pas wordt geactiveerd door het instellen van beroep betekent dat bij die rechtszaken
waar geen beroep wordt ingesteld, dat mechanisme ontbreekt. Daar zijn natuurlijk
goede gronden voor, maar het ontslaat ons niet van de verplichting om hierbij
het principe aan de orde te stellen. Wij zouden het vooral op prijs stellen
als de minister zou willen ingaan op de kwestie van de mogelijke onzekerheid
over de volledige motivering van de rechterlijke uitspraak. In het genoemde
stuk van het NJCM wordt opgemerkt dat als er onzekerheid bestaat, als men
helder wil hebben wat de volledige motivering van de uitspraak is, er een
stimulans op degene die een veroordelend vonnis heeft gekregen kan uitgaan
om in beroep te gaan met wellicht de gedachte om, als de uitwerking heeft
plaatsgevonden, het beroep weer in te trekken – met het risico voor
de betrokkene dat intussen ook beroep is ingesteld door het openbaar ministerie,
welk beroep door de op dat moment niet onherroepelijk veroordeelde niet kan
worden ingetrokken. Als het mechanisme zo werkt, kan dat op twee manieren
ongewenst uitpakken. Aan de ene kant kan het ertoe leiden dat men maar liever
niet het risico neemt van het instellen van beroep, ook al kan het later worden
ingetrokken. Aan de andere kant is er het risico dat daarmee toch een extra
werkdruk komt te liggen op de rechterlijke macht. Vandaar onze vraag aan de
minister om nader in te gaan op dit principiële punt en op de doorwerking
die dat mogelijk naar de ene of de andere richting in de praktijk kan krijgen.Verder hebben wij een vraag over de termijnen, zoals die na de wetswijziging
en de nadere wetswijziging zullen komen te luiden. In de schriftelijke voorbereiding
heeft de minister aangegeven dat zij de nieuwe termijnen, daar waar zij ingevolge
de ongeamendeerde onderdelen van het wetsvoorstel op 28 dagen zijn blijven
staan, weer op 14 dagen wil stellen. Wij krijgen graag helderheid over de
vraag hoe de minister aankijkt tegen de werking van die termijnen in een situatie
van wettelijke herbevestiging. Deze vraag leeft ook in de praktijk. Een oude
termijn verliest op een gegeven moment zeggingskracht. Het hele wetsvoorstel
heeft ermee te maken dat oude procesrechtelijke regels op een gegeven moment
een eroderende zeggingskracht hebben. Is het mogelijk dat de 14-dagentermijn
na een uitdrukkelijke herbevestiging door de wetgeving ingevolge dit wetsvoorstel
en het aanpassingsvoorstel, dat hier nog moet worden ingediend, een strakkere
werking krijgt voor de rechterlijke macht? Het lijkt ons van belang dat de
regering hierop nog haar licht werpt.Tot slot kom ik op onze vraag in het voorlopig verslag in verband met
het advies van de vergadering van procureurs-generaal van 29 september 1993
en wat daarop is gevolgd. De procureurs-generaal hebben naar voren gebracht
dat het voor een bekorting van de procesduur van meer betekenis is dat de
verschillende schakels in de strafrechtelijke keten goed op elkaar aansluiten
en daarbij ook verwezen naar de destijds in gang gezette experimenten, zoals
het AU-project. In de memorie van antwoord heeft de minister dat eigenlijk
bevestigd en ook nog een en ander aangegeven over de werking en de betekenis
van die experimenten. Inmiddels zijn daarover nog nadere gegevens bekend geworden.
Eén vraag van ons uit het voorlopig verslag is echter nog niet beantwoord.
Die betreft nu net één van die schakels van de keten, namelijk
de zittingscapaciteit van de gerechten. Is de verwachting gefundeerd dat in
die betere aansluiting van de verschillende schakels van de strafrechtelijke
keten de zittingscapaciteit van de gerechten het mogelijk maakt om dit allemaal
met vertrouwen tegemoet te zien, uiteraard ook lettend op de justitiebegroting
zoals die zich voor het komende jaar zal ontwikkelen? Onze vraag van toen
was: zijn geen nadere maatregelen nodig, bijvoorbeeld op het punt van de zittingscapaciteit
der gerechten? Omdat het wetsvoorstel ook te maken heeft met de snelheid van
procedures, zou het goed zijn als de regering ook dit punt belicht.De heer Talsma (VVD):Mijnheer de voorzitter! Ik wil mijn bijdrage beginnen met kort een blik
te werpen op de voorgeschiedenis.Bij het nieuwe Wetboek van Strafvordering van 1926 is de mondelinge uitspraak
in bepaalde gevallen mogelijk geworden. Die werd dan aangetekend in het proces-verbaal
van de zitting. Dat was al een kleine beperking op de oude gang van zaken.In de bezuinigingswetten van 1935 is bij kantongerechtszaken het zogenaamde
stempelvonnis ingevoerd, waarbij een stempel op het duplicaat van de dagvaarding
in het dossier werd gezet. Dat was eigenlijk alles. Dat was alleen mogelijk
bij bepaalde boetes. Dat werd dan heel snel ingevoerd, en daarmee
was de hele zaak klaar. Dit was wel heel erg summier, zoals ook Melai schrijft
in zijn bekende grote werk over strafvordering. Het heeft echter toch wel
gewerkt, zonder dat je daarop heel veel kritiek behoefde uit te oefenen. Het
ging alleen om heel eenvoudige kantongerechtszaken met een boete tot een bepaald
bedrag.Rond 1975 is het na de nodige voorbereidingen belangrijk uitgebreid. Zowel
de politierechter als de kantonrechter kon volstaan met een stempelvonnis,
zoals dat heette. Het ging erom dat een weergave van de mondelinge uitspraak
aan de dagvaarding werd gehecht. Dit gaf een reusachtige verbetering. Melai,
die in het algemeen zeer kritisch is, heeft op dat moment geen opmerkingen
meer. Hij meent dat de rechtsbelangen van de partijen op redelijk evenwichtige
wijze zijn afgewogen.Het gaat hierbij niet om de belangrijke strafzaken of, zoals wij dat noemen,
de meervoudigekamerzaken, maar om zaken van de politierechter en de kantonrechter.
Alleen al de politierechterzaken maken 90% van het totaal van de rechtbankzaken
uit. Hooguit 10% komt bij de meervoudige kamer. Ik zeg dit nadrukkelijk, omdat
er wel eens – de vorige spreker deed dat ook een beetje – een
illegale toestand of een onwettig systeem gesuggereerd wordt. Dat was in zekere
zin wel waar, maar het gold maar voor 10% van de strafuitspraken van de rechtbank.
En dan neem ik het nog ruim.Het heeft dus allemaal redelijk goed gewerkt. Het opmerkelijke is dat
de kritiek vaak van wetenschappelijke zijde komt. Ook de Raad van State heeft
nogal wat kritiek geuit. Het eerste voorstel dat de regering deed, is zelfs
teruggenomen, omdat de Raad van State dit niet zo goed vond. Ik begrijp dit
ook wel. Daarin werd namelijk gezegd dat, als de verdachte bekende, kon worden
volstaan met een eenvoudige notering. Dat was in de praktijk echter niet goed
mogelijk. Dan had namelijk aan het begin van de zitting gevraagd moeten worden
of de verdachte alles wat hem ten laste gelegd was, bekende. Als hij daar
ja op zei, mocht hij daar later toch weer op terugkomen. Bovendien is het
een vraag die wat prematuur lijkt. Kortom, ik kan het met de Raad van State
eens zijn dat dit niet bevredigend was. De rest is blijven staan. Een en ander
komt erop neer dat er een verkort vonnis mogelijk is. De verdienste van het
wetsvoorstel is dat dit duidelijk wordt omschreven. Ik dacht dat het in de
praktijk altijd zo was dat alle beslissingen erin moesten staan, dus naast
de feitelijke weergave van de bewijsmiddelen ook beslissingen op juridische
en andere verweren en strafmotiveringen. Sommige gerechten deden het blijkbaar
nog wat beknopter. Dat vind ik ook niet juist; dat is nu dus duidelijk omschreven
door deze wet.Vanwege het toenemende aantal strafzaken en het drukker worden van de
rechterlijke werkzaamheden heeft men toen de vraag aan de orde gesteld of
meervoudigekamerzaken, dus zaken van ernstiger aard waarbij door drie rechters
recht wordt gesproken, wel allemaal uitgewerkt moesten worden. Daarbij werd
gedacht aan zaken waarbij toch niet in beroep werd gegaan. Als die uitgewerkt
werden, werd dat eigenlijk alleen maar voor het archief gedaan. Met uitwerken
wordt bedoeld het invullen van alle bewijsmiddelen in het proces-verbaal en
het in het vonnis opnemen van alle tot het bewijs gebruikte bewijsmiddelen.
Dit is toen langzaam maar zeker of misschien wel vrij snel bij de diverse
gerechten ingevoerd. Als daarna beroep werd ingesteld, moest het dan alsnog
worden uitgewerkt. Dat gebeurt echter maar in een betrekkelijk klein aantal
van de zaken. Het gaf dus een reusachtige werkverlichting.In de praktijk – ik heb hier toch een heel andere ervaring dan die
welke de heer Hirsch Ballin net schilderde – is de belangstelling van
de verdachten voor de letterlijke inhoud van de bewijsmiddelen nihil. Tot
mijn verrassing heb ik het vroeger in mijn praktijk zelfs vele malen meegemaakt
dat ook de advocaten nauwelijks belangstelling hadden voor de inhoud van het
vonnis. Zij kwamen zeker niet bij de griffies vragen of het vonnis al was
uitgewerkt, omdat zij het zo nodig hadden. Kortom, wij moeten dit allemaal
een klein beetje relativeren. De Raad van State tilt hier zwaar aan en wijst
op de Grondwet. Enkele schrijvers doen dat ook. De Grondwet kent echter uitzonderingen,
in de wet voorzien. De schrijvers zeggen dat dit alleen maar zeer uitzonderlijk
mag worden toegepast. Ik heb nog steeds niet kunnen vinden waar dat op gebaseerd
is.Mijn fractie vindt het dan ook een goed wetsvoorstel. Wij moeten echter
wel in het oog houden dat enige urgentie ontbreekt. Naar mijn gevoel moet
het een lage prioriteit hebben bij de taak die straks op de gerechten zal
rusten. Ik kom daar aan het einde van mijn betoog nog nader op terug.Wij hebben bij de schriftelijke voorbereiding een statistiekje gevraagd
dat aangeeft hoelang de diverse gerechten erover doen om die vonnissen, als
ze uitgesproken zijn en er appèl is ingesteld, uit te werken. Dat geeft
een verrassend beeld. Dit varieert zeer sterk. De snelste rechtbanken geven
voor gedetineerde verdachten 48, 60 of 75 dagen aan, dus 7 weken, 2 maanden
en 2,5 maand. Andere rechtbanken komen tot 140 of 168 dagen, dus 4 à
5 maanden. Ik weet niet waar die verschillen uit verklaard moeten worden.
Ik geloof niet dat er enig systeem in te ontdekken is. Er is blijkbaar een
verschillend tempo van werken of een verschillende aanpak. De zaken van gedetineerden
worden wat sneller behandeld. De gemiddelde duur is zo'n 90 dagen, dus 3 maanden.
Bij niet-gedetineerden duurt de gemiddelde afhandeling zo'n 110 dagen, dus
nog geen 4 maanden.De minister haalt die statistiek nu binnen in de wet. Zij vindt dat het
voor gedetineerden in 3 maanden en voor niet-gedetineerden binnen 4 maanden
moet kunnen. Dat is zelfs een iets ruimere termijn dan de praktijk nu gemiddeld
is. Voordat wij deze vragen hadden gesteld, zei zij dat dit gebaseerd is op
werkafspraken die in de praktijk goed blijken te voldoen. Nu ik deze statistiek
gezien heb, zou ik haar toch nader willen vragen wat voor praktijkafspraken
dit zijn. Is dit een beetje wollige taal, haar door haar medewerkers aangeleverd?
Of is dit enigszins te concretiseren?De minister en ik zullen het er in ieder geval over eens zijn dat het
vreselijk lang is. Iemand die in voorlopige hechtenis zit en wiens zaak in
eerste instantie tot een uitspraak is gekomen, moet 3 volle maanden wachten
voordat het hof aan zijn behandeling in hoger beroep toekomt om de enkele
reden dat het vonnis niet eerder klaar is. De administratieve
uitwerking heeft dan toch maar dit gevolg. Mijn fractie, voorzitter, heeft
daar buitengewoon grote moeite mee.De minister zegt dat de wettelijke regeling kan worden bijgesteld, als
blijkt dat het sneller en beter kan. Dat kan inderdaad, maar ik heb mijn twijfels
of dat gaat gebeuren. De minister zegt zelf terecht als het erom gaat of een
vonnis binnen 14 of binnen 28 dagen moet worden uitgesproken, dat 14 dagen
de voorkeur heeft, omdat de verdachte al lang zit te wachten wat de beslissing
zal zijn. De minister zegt: "Als je de termijn langer maakt, neemt men die
grotere ruimte ook." Ik zou deze woorden van de minister ook willen toepassen
op de praktijk van het uitwerken van de stukken. De uitwerkers doen hun best,
zij zijn ermee bezig, maar als de termijn 3 of 4 maanden is, terwijl zij vroeger
in 2 maanden klaar waren, zullen zij geneigd zijn, te zeggen: Het loopt niet
zo'n vaart, want de wet geeft ons meer ruimte.Mijnheer de voorzitter! Ik wil in dit verband even een uitzending op Prinsjesdag
noemen. In deze uitzending werden drie ministers, mevrouw De Boer, mevrouw
Jorritsma en mevrouw Borst ondervraagd over allerlei milieukwesties en verkeersmoeilijkheden.
Daarbij kwam aan de orde dat het CO2-gehalte in de lucht zou moeten
dalen met 3%. De interviewer Paul Witteman merkte op dat er tot het jaar 2000
al 7% bijkwam, zodat de minister in totaal maar liefst 10% zou moeten terugschroeven.
Hij vroeg of zij haar doelstelling dan niet een beetje lager moest stellen.
De minister antwoordde toen: "Nee, ik blijf volhouden. Ik wil druk op de ketel
houden, al zal het een geweldige klus zijn. Als wij de doelstelling nu laten
vallen, dan betekent dit dat er een druk wegvalt."Mijnheer de voorzitter! Dit is de juiste benadering. Ik mis deze benadering
helaas totaal in het opnemen van de 3 en 4 maanden. Dit is een berusten in
het huidige gemiddelde, waarbij de termijn voor de niet-gedetineerden zelfs
nog iets ruimer wordt gesteld.Voorzitter! Ik wil nog graag een praktische opmerking maken. Dit punt
is in de stukken aan de orde geweest. Bij bepaalde rechtbanken was het de
gewoonte om bij bekennende verdachten, bij de meervoudige kamer driekwart
van het aantal – dus niet bij verdachten die alle feiten of onderdelen
ervan ontkennen –, de stukken niet helemaal uit te werken. Men werkte
slechts in zoverre uit dat men de bewijsmiddelen vermeldde met de vindplaats,
maar zonder de complete inhoud daarvan op te nemen. De minister antwoordt
op vragen dat dit in Nederland slechts in één arrondissement
gebeurt, te weten het arrondissement Arnhem, dus met de vier daarbij behorende
rechtbanken.Ik heb mij nog eens nader in het systeem verdiept. Niemand uit de betrokken
gerechten heeft zich tot mij gewend, dus ik spreek naar eigen bevind van zaken.
Het systeem voldoet uitstekend. Het hof moet iets meer opzoeken dan wanneer
een en ander in het vonnis is uitgewerkt, maar het hof vindt het een uitstekende
oplossing. De rechtbanken en het hof bevinden zich er dus wel bij.De minister stelt dat dit systeem op basis van de wet niet meer mag. Er
moet dus uitwerking plaatsvinden. Ook de Raad van State en de "adviesronden" –
dat zijn blijkbaar de betrokken organisaties – zijn er niet zo voor.
Ik heb de reactie van de Raad van State gelezen. Ik heb daaruit begrepen dat
het bezwaar zich niet hierop richt, maar meer op de zo-even door mij genoemde
splitsing. Ik til er niet zo zwaar aan. Ik sla dus een andere toon aan dan
de heer Hirsch Ballin. Wij moeten de kwestie van de rechtsstaat en de rechtswaarborgen
niet overdrijven. Als het al zo lang op deze wijze gebeurt, dan moet er een
praktische afweging worden gemaakt.De heer Hirsch Ballin (CDA):Ik overdreef de eisen van de rechtsstaat niet. Het wetsvoorstel heeft,
rekening houdend met de praktijk, onze steun, maar het is van belang om in
deze discussie de vraag te beantwoorden hoe een dergelijke regeling zich verhoudt
tot de eisen die zowel grondwettelijk als in verdragen uitgangspunt zijn,
namelijk een volledige motivering van de rechterlijke uitspraken. Dat is dus
geen overdrijving.De heer Talsma (VVD):Voorzitter! Dat is een kwestie van ervaring. Ik durf de stelling te poneren
dat er in de rechtspraak vrij veel voorschriften niet meer worden nageleefd
onder de noemer "verouderd", "niet meer toepasbaar" of "geen tijd voor beschikbaar".
Ik til daar niet zo zwaar aan, tenzij er concrete klachten zijn. Als de gehele
advocatuur er nauwelijks in geïnteresseerd is en het hof van appèl
vindt het een uitstekend systeem, ben ik benieuwd wat er niet aan deugt, behalve
dat het niet volgens de wet is. Ik had dan ook liever dat die mogelijkheid
in de wet was opgenomen.Ik heb mij ervan op de hoogte gesteld wat dit voor dit ressort zou betekenen.
Voor de vier rechtbanken zou dat meer dan een verdubbeling van het werk terzake
betekenen.De personeelsafdeling van het ministerie heeft juist een circulaire verstuurd,
waarin is aangegeven dat de werktijden per week teruggaan van 38 naar 36 uur,
overigens met behoud van het huidige salaris. De minister gaat er daarbij
van uit dat dezelfde productie wordt geleverd. Als men zich beseft dat de
tussenvorm, dus vermelding van de vindplaatsen van de bewijsmiddelen, niet
meer is toegestaan, kan men nagaan dat dit buitengewoon moeilijk zal zijn.Bij de vier hoven waar men de volledige uitwerking wel toepast, is er
sprake van een wachttijd van enkele maanden. Als zij de mogelijkheid krijgen
om in zaken van bekennende verdachten in het vonnis en proces-verbaal te volstaan
met de vermelding van de vindplaatsen – iedere vakjurist kan die onmiddellijk
vinden en iedere advocaat weet dan meteen waar het om gaat – dan zou
dat voor hen een belangrijke vermindering van werkzaamheden betekenen. Dan
kan het doorlopen van die appèldossiers belangrijk sneller gaan. Ik
kan mij voorstellen, dat de minister dit via een of ander rondschrijven tot
nader order realiseert. Zij spreekt er bij de 28-dagentermijn ook al over;
als wij het voorstel aannemen, staat deze straks in de wet. Hierop zal de
minister voorstellen, dat voorlopig toch maar niet te doen, in afwachting
van een komende wetswijziging. Om praktische redenen vraag ik haar toch om
te bezien of ook in het door mij genoemde geval een rondschrijven niet mogelijk
is. En als dat niet mogelijk is, is er dan toch niet iets voor te zeggen om
dit alsnog op grond van deze praktische argumenten in te voeren bij de wetswijziging
die zij nodig heeft om de 28 dagen terug te brengen naar 14 dagen? Wij hebben hierbij nog gevraagd naar het belang van de verdachten. Het
eerlijke antwoord was: dit wetsontwerp is niet speciaal, niet primair in het
belang van verdachten. Toen ik dat las, heeft mij dat in zekere zin pijnlijk
getroffen. Ik ben zeker niet iemand die zegt dat het belang van de verdachte
altijd voorop moet staan, maar ik vind wel dat zijn belang altijd in de overwegingen
betrokken moet worden. Door het ministerie wordt in feite erkend dat dit hier
gewoon niet is gebeurd. Men kijkt naar de werklast, het uitwerken en het grondwettelijk
voorschrift. Het belang van de verdachte is alleen maar dat hij zo snel mogelijk
weet waar hij aan toe is en dat hij niet twee, drie of vier maanden in zijn
cel of, als hij op vrije voeten is, thuis moet wachten voordat het hoger beroep
aan de orde komt.Dan breng ik nog een klein praktisch puntje onder de aandacht van de minister.
In de stukken zegt zij dat het hof pas een zittingsdag bepaalt als het complete
dossier binnen is. Dat lijkt mij wel begrijpelijk, hoewel een appointerende
rechter niet elk dossier van A tot Z doorspit voordat hij alleen maar die
datum vaststelt. In het ressort waarover ik net sprak, wordt in het geval
van een gedetineerde – de verlenging van de gevangenhouding komt dan
bij het hof voor – na één maand door de griffie van het
hof naar de griffie van de rechtbank gebeld om te vragen wanneer het hof het
uitgewerkte vonnis en proces-verbaal van haar kan verwachten. Hierop volgt
een antwoord en dat wordt als bindend beschouwd. Vervolgens gaat het hof op
de zitting waar de eerste gevangenhouding plaatsvindt – dus lang voordat
het uitgewerkte dossier binnen is – de dag van behandeling voor het
hof bepalen. Op deze manier moet in Nederland worden rechtgesproken. Er moet
niet al te veel naar formele voorschriften worden gekeken die niet inhoudelijk
heel diep graven.Mijn fractie heeft over dit wetsvoorstel aarzelingen gehad. Ik heb die
ook onder woorden gebracht. Ik vind het wat negatief klinken om er aantekening
van te vragen dat wij tegen zijn. Ik hoop dat de minister mij door haar antwoord
zo zal inspireren, dat ik mijn plan om voor te stemmen met nog meer enthousiasme
kan voltooien.Mevrouw Le Poole (PvdA):Mijnheer de voorzitter! Over dit wetsontwerp kan ik kort zijn. De PvdA-fractie
staat in beginsel positief tegenover het voorstel. Wij vinden het aanvaardbaar
dat de bestaande praktijk van kop-staartvonnissen gelegaliseerd wordt en wij
vinden het nuttig dat nu wettelijk wordt vastgelegd aan welke eisen verkorte
vonnissen en processen-verbaal zullen moeten voldoen. Ik heb ook kennisgenomen
van de grondwettelijke bezwaren die door het Juristencomité voor mensenrechten
naar voren zijn gebracht en bij de parlementaire behandeling even aan de orde
zijn geweest. Ik heb zelf nagedacht over de vraag hoe het volgens de Grondwet
is. Volgens mijn fractie is aan de grondwettelijke en verdragsrechtelijke
eis dat vonnissen gemotiveerd zijn, voldaan. De verkorte vonnissen zijn, behoudens
bewijsmiddelen, immers volledig gemotiveerd en moeten worden uitgewerkt als
een rechtsmiddel wordt aangewend of als een van de partijen daarom verzoekt.
Wij vinden dit ook, omdat de opsomming van uitgewerkte bewijsmiddelen vaak
maar betrekkelijk weinig bijdraagt aan het inzichtelijk maken van de gedachtegang
van de rechter. Ook de vermelding van redengevende feiten en omstandigheden,
vereist door artikel 359, lid 3, van het Wetboek van Strafvordering, geschiedt
in het algemeen door het opnemen van een standaardformulering in het vonnis.
Motivering van het vonnis door de rechter vinden wij uitermate belangrijk.
Maar aan het grondwettelijk vereiste wordt inhoudelijk voldaan door in die
gevallen waar verweren gevoerd zijn, een goed gemotiveerde beslissing te geven
en zo nodig een toelichting in voor het publiek begrijpelijke taal. Overigens
ben ik zeer belangstellend naar wat de minister zal antwoorden op vragen van
de heer Hirsch Ballin hierover.Wij hebben met instemming kennisgenomen van de toezeggingen van de minister
over de termijn van uitspraak. Wij zijn verheugd dat de termijn van uitspraak
voor schriftelijke vonnissen van kantonrechter, politierechter en enkelvoudige
kamer in hoger beroep gelijkgetrokken wordt met die voor uitspraken in meervoudige
kamer. Wij vinden het ook een goede zaak dat de minister heeft toegezegd dat
zij met berichtgeving zal bevorderen dat ook in de tussentijd, voordat de
desbetreffende bepaling is ingevoerd, de termijn van uitspraak op niet meer
dan veertien dagen zal worden gesteld. Graag worden wij op de hoogte gesteld
van het bericht van de minister, zodra dit uitgaat.Mijn fractie betreurt het nog steeds dat in de artikelen 378, 395 en 426d
van het wetsvoorstel zonder clausulering aan de benadeelde partij het recht
is gegeven om aantekening van het mondeling vonnis in het proces-verbaal der
terechtzitting te vragen. Zij acht het waarschijnlijk dat hierdoor misschien
niet zo vaak, maar toch regelmatig de bewijsvoering moet worden uitgewerkt,
terwijl de benadeelde partij daar geen belang bij heeft. Mijn fractie houdt
de minister graag aan de toezegging die zij deed in de nota naar aanleiding
van het verslag om op dit punt de vinger aan de pols te houden.Dan wil ik een paar woorden wijden aan de termijnen die in artikel 365a
van het nieuwe Wetboek van Strafvordering worden genoemd voor uitwerking van
vonnissen. De heer Talsma heeft hierover uitvoerig gesproken en vragen gesteld.
De minister heeft een tabel verstrekt van de gemiddelde tijdsduur in dagen
per rechtbank voor het insturen van stukken na het instellen van hoger beroep.
Evenals de heer Talsma dat deed namens de VVD constateren wij met zorg dat
de termijnen volgens de tabel bij veel rechtbanken heel lang zijn. In 1995
waren zij bij sommige rechtbanken zelfs langer dan in 1994. Verder constateren
wij dat een aantal rechtbanken de in het wetsvoorstel genoemde termijn van
drie maanden voor gedetineerden en vier maanden voor niet-gedetineerden overschrijdt.Naar aanleiding van het betoog van de heer Talsma viel het mij op dat
de termijnen in het ressort Arnhem niet noodzakelijkerwijs de kortste zijn,
ondanks de efficiënte manier van werken, waar veel voor te zeggen is,
zo kan ik mij voorstellen.Bij een aantal rechtbanken zien wij bij een vergelijking van 1994 met
1995 wel een duidelijke versnelling, maar bij een aantal andere niet. Vooral
voor gedetineerden menen wij dat tijdige uitwerking van het vonnis noodzakelijk
is. Drie maanden moet dan als een uiterste termijn worden beschouwd.
In tegenstelling tot de VVD beschouwen wij het vastleggen van de termijnen
bij de wet in het licht van voormelde gegevens als een verbetering vergeleken
bij de nu geldende bepaling, die "zo spoedig mogelijk" als norm stelt.Wij gaan ervan uit dat de rechtspraak geëigende sancties zal verbinden
aan het niet naleven van de termijnen. Verder gaan wij ervan uit dat er waar
mogelijk naar gestreefd zal worden, de doorlooptijden zo kort mogelijk te
houden. Graag zouden ook wij van de minister vernemen, hoe zij denkt te bewerkstelligen
dat de in dit wetsvoorstel vastgelegde termijnen daadwerkelijk worden gehaald.Minister Sorgdrager:Voorzitter! De heer Hirsch Ballin begint zijn betoog terecht met de principiële
kwestie van het motiveringsbeginsel dat is vastgelegd in de Grondwet. Ik vind
dat een heel belangrijk punt. De vraag is in hoeverre je om praktische redenen
uitzonderingen kunt maken op dit beginsel. Ik herhaal dat het motiveringsbeginsel
een belangrijk beginsel is in een rechtsstaat. Wij moeten goed bekijken welk
soort uitzonderingen je daarop maakt. Wanneer je namelijk uitzonderingen maakt
bijvoorbeeld op het terrein van het ontbreken van een bepaalde motivering
bij verweren, dan ga je mijns inziens te ver. Wanneer het gaat om bewijsmiddelen
waarbij een verdachte/veroordeelde uiteindelijk accepteert dat hij schuldig
wordt bevonden, maar de wet wel de mogelijkheid/verplichting biedt bij hoger
beroep de motivering volledig uit te werken, dan schend je de Grondwet niet
in die zin dat dit beginsel niet bij formele wet op die manier geregeld zou
mogen worden. Natuurlijk moet deze situatie bij formele wet geregeld worden.Er is nu een praktijk gegroeid die in feite in strijd is met de wet. De
vraag is of dat heel erg is en of het heel erg schadelijk is. Ik denk dat
dit niet het geval is voor de manier waarop het in de praktijk verloopt. Daarom
kan die praktijk wel worden vastgelegd. Om die reden ben ik er voor, de gegroeide
praktijk in de wet vast te leggen. De praktijk is dat er een afgrenzing is
die ervoor zorgt dat men niet uit praktische overwegingen verder gaat dan
op grond van het principe wenselijk zou zijn. Die afweging heb ik gemaakt
en daar sta ik achter. Ik word daarin gesteund door een uitspraak van de Europese
Commissie bij het voorbereiden van het eventueel aanhangig maken van een zaak
bij het Europese Hof voor de rechten van de mens. Er is geen sprake van strijd
met artikel 6 EVRM.Een van de motiveringen daarbij is dat wanneer men hoger beroep instelt,
de volledige motivering wel in het vonnis wordt opgenomen zodat men altijd
kan checken of men inderdaad terecht is veroordeeld. Onder de strafrechtadvocaten
is een onderzoek gedaan om na te gaan of men er inderdaad toe overgaat, hoger
beroep in te stellen om te zien of de motivering en de bewijsmiddelen wel
kloppen. Dat blijkt niet te gebeuren, althans niet om die reden. De heer Talsma
zei dit ook al op grond van eigen ervaringen. Deze worden bevestigd door dit
onderzoek. In feite heeft men dus wel vrede met een veroordeling waarbij natuurlijk
wel op alle verweren wordt gereageerd.De heer Hirsch Ballin maakte in dit verband melding van het probleem dat
als een verdachte in hoger beroep gaat het OM soms meegaat in hoger beroep.
Het OM doet dat dan niet op eigen initiatief, maar in reactie op datgene wat
een veroordeelde doet. De praktijk is wel dat als een veroordeelde zijn appèl
intrekt, het OM dat ook doet wanneer het alleen een appèl is op initiatief
van de verdachte. Dat probleem lijkt mij hierbij dus geen rol te spelen.Ik heb reeds gezegd dat alles in het verkorte vonnis wordt opgenomen behalve
de uitgewerkte bewijsmiddelen. De heer Talsma vraagt waarom de praktijk zoals
deze in het ressort Arnhem is gegroeid, niet in de wet kan worden vastgelegd.
Bij een bekennende verdachte worden in het ressort Arnhem ook in hoger beroep
de bewijsmiddelen niet uitgewerkt. Dat gaat mij net een stap te ver. In hoger
beroep kan dan niet eens de vraag aan de orde komen of de bewijsmiddelen zoals
deze in het vonnis zijn opgenomen – je bestrijdt immers in feite een
vonnis van de rechtbank – wel op een goede manier zijn opgenomen. Ik
denk dus dat wij die stap niet moeten maken. Het blijkt ook dat dit het enige
ressort is waar het gebeurt. Andere bij dit vak betrokkenen zeggen ook dat
het eigenlijk ook een stap te ver is.De heer Talsma heeft gezegd dat 10% van de zaken meervoudigekamerzaken
zijn en dat dit betekent dat het geval in 10% speelt. Bij de politierechter
is het namelijk anders geregeld. Ik denk alleen dat hij de cijfers niet helemaal
goed hanteert. Ik geloof namelijk niet dat 80% van de mensen die in hoger
beroep zijn gegaan, van een meervoudigekamerzaak, zou bekennen. Ik denk dat
dit percentage veel lager ligt, zeker in de ressorten Amsterdam en Rotterdam.
Je hebt dan niet te maken met een bekennende verdachte en dan moet je om die
reden gaan uitwerken.Mevrouw Le Poole zei juist dat Arnhem, door de praktijk die daar wordt
gehanteerd, niet het ressort is waar de kortste tijden worden genoteerd voor
het uitwerken van de vonnissen. Dat klopt ook met de cijfers die ik krijg.
Dat is opmerkelijk genoeg het ressort Den Haag, waar het overal 60 dagen is.
Dat is precies conform de werkafspraak die in dat ressort is gemaakt en die
strikt wordt nageleefd. Die is drie maanden voor gedetineerden en vier maanden
voor niet-gedetineerden. Dat is dus haalbaar, ook in een grote rechtbank als
Den Haag. Ik vind dan ook dat rechtbanken die trager zijn bij het uitwerken
van vonnissen daar maar een voorbeeld aan moeten nemen. Wij weten uit ervaring
dat dit soort dingen bij grote rechtbanken logistiek altijd wat moeilijker
zijn dan bij kleine rechtbanken. Het is dus haalbaar en het moet dan ook gebeuren.Dan kom ik op het dilemma dat de heer Talsma schetst. Die termijn van
drie of vier maanden wordt vastgelegd en daarmee geef je de mensen die sneller
zijn in feite een legitimatie om het wat kalmer aan te doen. Aan de andere
kant hebben wij te maken met rechtbanken die juist een stuk langzamer zijn.
De vastlegging van die termijn is natuurlijk een drukmiddel om te zorgen dat
men binnen die tijd uitkomt. Ik zie niet in waarom rechtbanken die sneller
zijn nu opeens het tempo zouden vertragen.Nu staat in de wet: zo spoedig mogelijk inzenden. Dat "zo spoedig mogelijk"
is natuurlijk een rekbaar begrip. De één gaat daar anders mee
om dan de ander. Van één ding ben ik overtuigd: hoe sneller
je bent met de uitwerking van een proces-verbaal van een terechtzitting en
van een vonnis, hoe minder tijd het uiteindelijk kost. De heer Talsma zei
terecht dat ik dat wel eens eerder heb gezegd. Ik ben er ook
van overtuigd dat je meer moet ophalen als je langer wacht en dan is het ook
moeilijker om je weer helemaal in te leven in de zaak. Daarom hebben wij op
basis van die werkafspraken die realiseerbaar blijken gekozen voor termijnen
van drie en vier maanden. Als het inderdaad sneller kan, kan dat opgenomen
worden. De heer Talsma heeft gelijk dat dit voorlopig nog niet aan de orde
lijkt te zijn, gezien de cijfers van de andere rechtbanken. Ik denk dat je
de termijn dat een gedetineerde moet wachten tot zijn zaak in hoger beroep
wordt behandeld tot een zeer aanvaardbare termijn kunt terugbrengen.Wat is de sanctie als die termijnen niet worden gehaald? Geen, aldus de
wet. Maar de jurisprudentie zal natuurlijk toch eigen sancties stellen. Er
is een tijd geweest, die is nu wel wat voorbij, dat sommige rechtbanken erg
lang de tijd namen voor het uitwerken van een vonnis. Naar aanleiding daarvan
heeft een hof een enkele keer wel eens besloten om een verdachte in vrijheid
te stellen omdat men het onaanvaardbaar vond dat het zo lang duurde. Dat geeft
natuurlijk weer andere problemen omdat het soms maatschappelijk gezien moeilijk
verteerbaar is dat iemand die van een ernstig feit wordt verdacht in vrijheid
wordt gesteld. Dat heeft een zodanige schrikreactie teweeggebracht dat men
er nu wel voor zorgt dat die zaken tijdig worden uitgewerkt.Het is natuurlijk niet de enige sanctie die je kunt toepassen. Men kan
uiteindelijk met het opleggen van de straf ook rekening houden met de tijd
die in voorlopige hechtenis is doorgebracht, als die langer was dan wenselijk
is. Kortom, er zijn verschillende mogelijkheden.Mevrouw Le Poole (PvdA):Ik neem aan dat als men zich niet aan de termijnen in de Wet vormverzuimen
houdt, er sancties worden opgelegd.Minister Sorgdrager:Er zijn verschillende mogelijkheden, maar er staat niet expliciet in de
wet een concrete sanctie op het overschrijden van de termijn. Dat betekent
dat de rechter kan kiezen tussen de sancties die in de Wet vormverzuimen zijn
opgenomen, variërend van een niet-ontvankelijkheid tot bijvoorbeeld strafvermindering.Mevrouw Le Poole (PvdA):Daar ben ik het mee eens. Dan heb ik de minister goed begrepen.Minister Sorgdrager:De heer Hirsch Ballin sprak over het probleem van het verschil in uitspraaktermijnen.
Voor de ene rechter geldt een uitspraaktermijn van 14 dagen en door een amendement
van de Tweede Kamer geldt voor een andere rechter een termijn van 28 dagen.
Dit wordt rechtgetrokken tot een termijn van 14 dagen totaal. Bij inwerkingtreding
van deze wet zal een tijdelijke situatie ontstaan. Sommige rechters, met name
de politierechters, kunnen wat meer de tijd nemen, maar ik verwacht dat dit
niet gebeurt, omdat men gewend is aan de termijn van 14 dagen. Ik zal de rechter
verzoeken, daarmee rekening te houden. Opleggen kan ik dit echter niet.Ik ben het uiteraard eens met de heer Talsma, die opmerkte dat het belang
van de verdachte mede in de overwegingen moet worden betrokken. De rechtbanken
worden door het hanteren van kortere termijnen ontlast, hetgeen weer in het
belang van de verdachte is. Men moet niet te lang op uitspraken hoeven te
wachten. We handelen natuurlijk op meer punten in het belang van de verdachte
als we proberen de gehele doorlooptijd te verkorten. De termijnen vanaf het
plegen van een delict en opsporing door de politie tot het moment van de uiteindelijke
berechting moeten zo kort mogelijk zijn. Ik haak hiermee in op wat de heer
Hirsch Ballin zei. Hij haalde een advies aan van de vergadering van procureurs-generaal
waarbij het ging over het wetsontwerp omtrent de bekennende verdachte. Het
probleem van de belasting bestaat niet zozeer tijdens de zitting. Er is lastig
antwoord te geven op de vraag wat precies een bekennende verdachte inhoudt.
Wanneer is het feitelijk en wanneer is er een juridisch verweer? De PG's stellen
dat het meer gaat om het aansluiten van de verschillende schakels in de keten
waardoor tijdverlies wordt voorkomen dan het gebeuren ter terechtzitting.Uit onderzoek dat is verricht naar aanleiding van een aantal experimenten
die erop gericht zijn, de verdachte meteen een dagvaarding uit te reiken als
hij aangehouden is, blijkt dat het grootste tijdverlies zit in het maken van
het proces-verbaal en het ter terechtzitting brengen door het OM. Met deze
experimenten wordt getracht, deze periode zo kort mogelijk te maken. Dit blijkt
een behoorlijk succes op te leveren. Niet alle zaken zijn geschikt voor deze
procedure. Bij grotere en ingewikkelde zaken werk je met voorlopige hechtenis
of met een langere onderzoekstijd voordat je weet wat voor soort dagvaarding
iemand moet hebben. Het blijkt echter mogelijk te zijn om in de toekomst met
ongeveer 50% van die procedures te werken en dat geeft een verkorting van
tweederde in de tijd om tot een gerechtelijke uitspraak te komen. Ik vind
dit een behoorlijke tijdwinst.De heer Hirsch Ballin vroeg of de zittingscapaciteit een zwakke schakel
in de keten kan zijn. Dat is inderdaad waar. Wij hebben hier aandacht voor.
In de begroting van Justitie is een fors bedrag uitgetrokken voor de rechterlijke
organisatie, een deel voor het OM en een deel voor de zittende magistratuur.
Een deel wordt omgezet in daadwerkelijke formatieplaatsen. Een ander deel
wordt gebruikt voor automatisering om de logistieke processen sneller te laten
verlopen.Voorlopig hebben wij daar een verdeling in gemaakt. Wij moeten eens even
kijken of dat structureel ook zo moet zijn. Het kan best zijn dat uiteindelijk
weer meer formatieplaatsen, in plaats van automatisering, worden aangegeven,
maar dat hangt ook een beetje af van hoe dit in de praktijk uiteindelijk uitpakt.
Wat wij in elk geval wel weten, is dat de automatisering bij de rechterlijke
organisatie nogal is achtergebleven en dat wij daar toch in de eerste plaats
nog wat in willen investeren. Dit, nog afgezien van huisvestingsperikelen,
maar daar is natuurlijk – dat weet de heer Hirsch Ballin zelf ook heel
goed – de afgelopen jaren al een heleboel aan gedaan. Daar bouwt de
regering op dit moment nog op voort.Voorzitter! Mevrouw Le Poole stelt een vraag over de artikelen waar het
betreft de benadeelde partij. Zij vraagt zich af of het zo zou zijn dat, door
de mogelijkheden die aan de benadeelde partij worden gegeven in onder andere
de artikelen 378 en 395, juist weer te veel uitwerking van de bewijsvoering
wordt gecreëerd, iets waar de benadeelde op zich niet een
echt belang bij heeft. Nu, dat weten wij eigenlijk niet precies en wij zullen
de vinger aan de pols houden en kijken of dit een onterechte uitbreiding zou
zijn, dan wel een terechte. Want het belang van de benadeelde partij, voorzitter,
ligt mij toch wel na aan het hart en ik wil die een zo sterk mogelijke positie
geven, ook in het strafproces. Wij zullen kijken hoe dit zich in de praktijk
verder ontwikkelt.Voorzitter! Ik dacht dat ik hiermede de vragen had beantwoord.De beraadslaging wordt gesloten.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.De vergadering wordt van 17.33 uur tot 17.42 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19961997-30-37.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl