Behandeling van het wetsvoorstel Nieuwe regels omtrent de ruimtelijke ordening (Wet ruimtelijke ordening) (28916)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2006-2007, pag. 82-95

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

03-11-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

nr. 3, pagina 82-95

17-10-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28916Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet luchtvaart ter implementatie van richtlijn nr. 2003/42/EG inzake melding van voorvallen in de burgerluchtvaart (29977)Pagina 108-115
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Nieuwe regels omtrent de ruimtelijke ordening (Wet ruimtelijke ordening) (28916)Pagina 115-122
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Nieuwe regels omtrent de ruimtelijke ordening (Wet ruimtelijke ordening) (28916)Pagina 99-108
Lijst van besluiten (dinsdag 17 oktober 2006)Pagina 122-122
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 17 oktober 2006)Pagina 122-124
Presentie en opening (dinsdag 17 oktober 2006)Pagina 81-81
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet luchtvaart ter implementatie van richtlijn nr. 2003/42/EG inzake melding van voorvallen in de burgerluchtvaart (29977)Pagina 95-99
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 17 mei 1994 te Parijs tot stand gekomen verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Franse Republiek inzake personencontrole op de luchthavens op Sint-Maarten (Trb. 1994, 144) (24074), het wetsvoorstel Wijziging van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek ter bevordering van het gebruik van elektronische communicatiemiddelen bij de besluitvorming in rechtspersonen (30019), het wetsvoorstel Wijziging van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945 en de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945 in verband met de vereenvoudiging van de systematiek toeslag premie ziektekostenverzekering, alsmede tot het aanbrengen van wijzigingen van andere en ondergeschikte aard (30454) en twee andere wetsvoorstellenPagina 81-82
Behandeling van het wetsvoorstel Nieuwe regels omtrent de ruimtelijke ordening (Wet ruimtelijke ordening) (28916)Pagina 82-95
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Elektriciteitswet 1998 in verband met de eenmalige uitbetaling van de tegemoetkoming voor het tarief voor de milieukwaliteit van de elektriciteitsproductie in 2006 (30675)Pagina 122-122

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 79 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het wetsvoorstel Nieuwe
regels omtrent de ruimtelijke ordening (Wet ruimtelijke ordening) (28916).De voorzitter:Ik heet minister Winsemius wederom van harte welkom in dit huis. Wij feliciteren
hem met zijn nieuwe ambt en wensen hem daarbij alle benodigde wijsheid toe.De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Meindertsma (PvdA):Voorzitter. Vandaag vindt de afronding plaats van een wetsvoorstel dat,
voorbereidingstijd meegerekend, ongeveer zeven jaren onderweg geweest is.
Verschillende bewindslieden in verschillend samengestelde regeringscoalities
met verschillende visies op de ruimtelijke ontwikkelingen in ons land en de
daaraan gekoppelde sturingsfilosofieën hebben gewerkt aan wat lang de
Vijfde Nota Ruimtelijke Ordening werd genoemd. Zonder twijfel komt de eer
van afronding van alle, soms zeer heftige discussies in vakkringen, met lokale
en provinciale bestuurders, met marktpartijen en met burgers aan minister
Dekker toe. Zij kwam met de Nota Ruimte, als opvolger van de Vierde Nota Ruimtelijke
Ordening en ze maakte het werk af.Visie ontwikkelen en deze neerleggen in een de PKB Nota Ruimte is van
essentieel belang, maar evenzo belangrijk is of goede instrumenten gevonden
worden om het beleid in de alledaagse praktijk handen en voeten te geven.
Tussen beleid en uitvoering staan wetten en regels. En die moeten niet in
de weg staan, maar bevorderen dat mooie doelstellingen in de alledaagse praktijk
omgezet worden in daden. De nieuwe regels omtrent de ruimtelijke ordening,
het wetsvoorstel dat hier voorligt, hoort de PKB Nota Ruimte van adequate
instrumenten te voorzien. Wij hadden het minister Dekker zeer gegund om zelf
dit sluitstuk in deze Kamer te kunnen verdedigen. Dat heeft om ons bekende
en te waarderen redenen niet zo mogen zijn. Het zij zo. Wij wensen minister
Winsemius als haar opvolger veel wijsheid toe om de komende maanden de lopende
zaken over te nemen. Daar zitten wat ons betreft een aantal ingewikkelde en
omstreden wetsdossiers bij.De waardering voor het werk van minister Dekker op het terrein van de
ruimtelijke ordening neemt niet weg dat de fractie van de PvdA, de opvattingen
zoals neergelegd in de Nota Ruimte niet kon delen. Trots op de goed bewaarde
dorps- en stadsgezichten en het kwalitatief redelijk geordend landschap gekoppeld
aan ingrijpende veranderingen die ons de komende decennia te wachten staan
rond klimaatveranderingen en doorwerking van Europees beleid, deed ons pleiten
voor een ruimtelijke ontwikkelingspolitiek met duidelijker keuzes voor een
ruimtelijke hoofdstructuur. Bij de behandeling van de Nota Ruimte hebben wij
dan ook gepleit voor een nationaal ruimtelijk kader dat verder reikt dan het
aanreiken van kwaliteitsdoelstellingen, zoals met het begrip "basiskwaliteiten"
gebeurt.Wij hebben in de sturing ook sterk aangedrongen op een duidelijke regierol
van de minister van VROM en uitdrukkelijk gevraagd die rol niet te beperken
tot een coördinerende rol. Dat laatste punt is overigens een in deze
Kamer breed gedeelde opvatting, getuige de motie-Lemstra, die hier aangenomen
is bij het integrale beleidsdebat dat wij in maart 2005 gevoerd hebben. Wij
kunnen niet nalaten dit punt nog eens onder de aandacht, ook van de nieuwe
minister, te brengen. Te vaak horen wij de opvatting in de wandelgangen verkondigd
worden dat het werk wat het onderdeel ruimte van de minister van VROM betreft
zo goed als klaar is en overgelaten kan worden aan andere overheden en aan
de markt. Niets is minder waar. De opgaven waar wij de komende decennia ruimtelijk
voor staan, vragen om een sterke beleidsvisie en om een duidelijke regierol
van de enige echte minister van ruimtelijke ordening, de minister van VROM,
die geen deelbelang maar het belang van ruimtelijke kwaliteit in integrale
samenhang hoort af te wegen. Het maakt daarbij niet uit of het om krimp of
groei gaat, om de verhouding tussen de stad, het suburbane en het landelijke
gebied of over de ruimtelijke doorwerking van milieurichtlijnen, infrastructuur
en waterbeleid. En hoewel in de memorie van antwoord gesteld wordt dat sectorale
structuurvisies mede ondertekend worden door de minister van VROM, stelt ons
dat onvoldoende gerust. De minister van VROM hoort niet alleen mede te ondertekenen,
maar vooral richting te geven aan een ruimtelijk kader waaraan sectorale structuurvisies
moeten voldoen.Vanuit onze niet veranderde opvattingen, zelfs nog gesterkt daarin door
wat wij in de praktijk waarnemen aan de gevolgen van het ontbreken van duidelijkheid
over ruimtelijke kaders, hebben wij als fractie van de PvdA de voorliggende
wet beoordeeld.De behandeling van deze wet in de Tweede Kamer heeft, wat ons betreft
gelukkig, geleid tot een aantal ingrijpende wijzigingsvoorstellen en amendementen.
Het gaat om amendementen en wijzigingen die tegemoetkomen aan de zorg om samenhang
en de noodzaak tot het aangeven van kaders voor gebiedsgerichte ontwikkeling.
Zo is de structuurvisie verplicht gesteld, een pleidooi waar ook de VROM-raad
zich voor had uitgesproken in haar advies Het instrument geslepen.
Door de wettelijke verplichting van een structuurvisie wordt scherper tot
uitdrukking gebracht dat het om gebiedsontwikkeling gaat: een onderbouwde,
bediscussieerde en vastgelegde visie waar incidentele en kleinschalige initiatieven
van derden aan getoetst moeten worden.Wij betreuren het dat de structuurvisies geen verplichtende doorwerking
naar de bestemmingsplannen gekregen hebben en vorm en procedurevrij zijn,
maar geven aan gemeenten en provincies het voordeel van de twijfel. Die twijfel
hebben wij zeker, zoals ook uit onze schriftelijke inbreng bleek. Wij hopen
en wensen dat gemeenten en provincies structuurvisies uiterst serieus zullen
nemen en dat zij aan de hand van deze structuurvisies, ook wel gebiedsplannen
genoemd, beleidsregels maken en die vastleggen in verordeningen of maatregelen
van bestuur. Hierdoor wordt het verplichtende karakter een gegeven en kan
de relatie tussen visie, plan en project worden gelegd.Ook het interventie-instrument voor Rijk en provincie, de reactieve aanwijzing
en de versterking van de rol van het parlement met betrekking tot de rijksstructuurvisie,
hebben onze hartelijke instemming. In dit laatste amendement wordt overigens
uitsluitend over de Tweede Kamer gesproken, wat aan de rol van de Eerste Kamer
tekort doet naar onze mening. Juist in deze Kamer zijn de meer integrale beleidsdebatten
gevoerd. Onze collega's aan de overkant vergeten af en toe dat wij op de achtergrond
een zinvolle en waardevolle aanvulling kunnen vormen op de hectiek waarin
zij zich dagelijks bevinden. Is de minister bereid om toe te zeggen dat rijksstructuurvisies
ook aan de Eerste Kamer ter behandeling voorgelegd gaan worden?Het enige amendement waar wij wat meer vraagtekens bij hebben, is de invoering
van de nieuwe planologische figuur van de beheersverordening. Het tot dusverre
onbekende begrip "beheersverordening" maakt nu onderdeel uit van
de wet. Wij begrijpen de achtergrond van waaruit in de Tweede Kamer dit amendement
is opgevoerd, maar wij vinden het met het oog op de duidelijkheid jammer dat
deze nieuwe planologische figuur is verschenen. De Tweede Kamer heeft gekeken
met een bestuurlijke bril, maar vanuit het gezichtspunt van de burger wordt
de werkelijkheid hierdoor complexer. Het begrip "bestemmingsplan"
is bekend voor de meeste burgers, organisaties en marktpartijen. De vraag
is wat de logica is van het hanteren van een beheersverordening naast of in
plaats van een bestemmingsplan. Kan de minister nog eens uitleggen waarom
de regering geen problemen had met de invoering van deze nieuwe planfiguur?Uit de antwoorden vragen van de CDA-fractie op dit punt in de memorie
van toelichting, begrijpen wij dat een beheersverordening als een nieuwe planologische
regeling mag worden beschouwd. Het betreft dus geen aanvulling op een bestaand
bestemmingsplan; deze verordening komt in plaats van een bestemmingsplan.
Het criterium voor het kunnen vaststellen van een beheersverordening in plaats
van een bestemmingsplan is dat voor het desbetreffende gebied geen ruimtelijke
ontwikkeling wordt voorzien, zo lezen wij in de memorie van antwoord. Maar
het aardige, voor de voorstanders, van ontwikkelingsplanologie is nu juist
dat ruimtelijke ontwikkelingen zich onverwacht kunnen aandienen vanuit het
particuliere initiatief. Hoe zit het dan met dit type onverwachte plannen
in een gebied waarvoor een beheersverordening van kracht is in plaats van
een bestemmingsplan? Worden die plannen dan niet verder in behandeling genomen
omdat er een beheersverordening van kracht is casu quo doordat de gemeente
heeft verondersteld dat er zich geen ruimtelijke ontwikkelingen zouden voordoen
en ook geen regels volgens de ontheffing in artikel 3.29.4 heeft gemaakt?Kunnen burgers die wonen in een gebied waarvoor geen bestemmingsplan maar
een beheersverordening van kracht is er daarom met enige zekerheid vanuit
gaan dat er zich in hun gebied geen ontwikkelingen zullen gaan voordoen? Hoe
ziet de verdere procedure eruit als dat onverhoopt toch gebeurt? Leidt een
initiatief in een gebied waarvoor een beheersverordening van kracht is tot
een projectbesluit? En als dat initiatief casu quo dat project afwijkt van
de beheersverordening, wat voor de hand ligt, moet dan een bestemmingsplan
worden gemaakt of wordt de beheersverordening dan herzien? Eigenlijk zouden
over een gebied waarvoor het regime van een beheersverordening geldt geen
projectbesluiten genomen moeten kunnen worden waar geen uitvoerige consultatie
en afweging van bestaande belangen aan vooraf is gegaan.Het komt ons voor dat er nog wel enige verheldering mag plaatsvinden en
vervolgens goede voorlichting dan wel een aparte AMvB moet komen om houvast
te bieden aan burgers, organisaties en gemeenten. Maar mogelijk kan de minister
het allereerst aan ons verduidelijken.Het tweede en voor ons belangrijkste punt vloeit hier direct uit voort.
Hoe word gewaarborgd dat burgers en maatschappelijke organisaties bij de verschillende
onderdelen in het planproces voldoende betrokken worden, zowel aan de voorkant
van het beleidsproces, dus de inspraak, als aan de achterkant, de bezwaar-
en beroepmogelijkheid. Wij hebben bij dit punt in alle stadia van de behandeling
van de PKB Nota Ruimte, van het integrale beleidsdebat en ook van deze wet
stilgestaan en wij doen dat ook nu weer. Wij danken de minister en allen die
zich daarover hebben gebogen voor de uitvoerige beantwoording van onze vragen
in de schriftelijke inbreng.Wij blijven echter een discrepantie constateren tussen woord en daad,
tussen de goede bedoelingen en de doorwerking van deze goede bedoelingen in
wet- en regelgeving. Aan de ene kant wordt het in regeringsprogramma's als
Andere Overheid, Beleid met burgers en vooral Inspraak Nieuwe Stijl als uiterst
noodzakelijk beschouwd om burgers te betrekken bij de voorbereiding van en
de besluitvorming over beleidsprocessen. Aan de andere kant worden burgers
en organisaties die niet-meegekoppelde belangen vertegenwoordigen regelmatig
door bestuurders op alle overheidsniveaus beschouwd als hindermacht voor een
door hen gewenste snelle realisering van plannen. Hun inbreng wordt vaak afgehouden
en niet meegewogen bij de uiteindelijke besluitvorming. Zo worden bezwaarmogelijkheden
geminimaliseerd. Er zijn natuurlijk goede uitzonderingen.In de memorie van antwoord wordt rechtstreeks verwezen naar het advies
Inspraak Nieuwe Stijl van de Werkgroep Inspraak onder leiding van Pieter Tops.
Wij hebben begrepen dat dit advies door de regering is overgenomen. Wij hebben
dit advies naast de inspraakmogelijkheden zoals verankerd in de voorliggende
wet gelegd. De kern van het advies is dat het betrekken van burgers bij ruimtelijk-economische
ingrepen effectiever kan en moet. Er worden twee stappen onderscheiden:
de consultatie en de finale belangentoets. Deze zijn uitgewerkt in een interessant
besluitvormingsschema. De consultatie heeft tot doel de meedenkkracht van
burgers te benutten op het moment dat er beleidsruimte is. De finale toets
is om belangen te toetsen op basis van het concrete plan dat voorligt. "De
kwaliteit wordt geborgd door wettelijke verankering en uniforme invulling",
zo wordt gesteld in het advies. Wij kunnen niet anders dan constateren dat
deze gevraagde wettelijke verankering in de Wro niet plaatsvindt.In dit licht blijft het onduidelijk waarom de structuurvisie vorm- en
procedurevrij is verklaard evenals de nieuwe planfiguur beheersverordening
en niet minimaal de verplichting is opgenomen tot vooroverleg met de omgeving.
Bestaat de mogelijkheid om bij AMvB of bij de invoeringswet nog vormvoorschriften
betreffende de consultatie en de finale toets op te nemen, zoals opgenomen
in het advies van de werkgroep-Tops? Het meer structureel laten meedenken
aan de voorkant van het beleidsproces is noodzakelijk en een voorwaarde voor
het vertrouwen van burgers, organisaties en marktpartijen in de overheid.
Vertrouwen geven is vertrouwen krijgen. Besluitvorming in bestuurlijke en
ambtelijke achterkamertjes leidt tot wantrouwen en uiteindelijke grote vertragingen;
neem het voorbeeld van de RijnGouwelijn door de Breestraat in Leiden.Wij hebben de indruk dat het dit kabinet ernst is om werk te maken van
participatie van burgers, maar er is een lange weg te gaan en de verankering
van de goede bedoelingen zal in alle wetsvoorstellen terug te vinden moeten
zijn. "Zonder regels is er geen spel", zo staat in "Je gaat
het pas zien als het doorhebt".Een belangrijk punt is dat door ontwikkelingsplanologie spontaan en onverwacht
nieuwe initiatieven kunnen ontstaan, ja zelfs worden toegejuicht. Er kan echter
door derden niet in- of meegesproken worden en er kan ook geen betekenisvol
bezwaar tegen worden ingediend doordat het initiatief niet bekend was en pas
na vaststelling onder de aandacht komt van belanghebbende burgers. Wij vragen
nogmaals uitdrukkelijk om te onderzoeken of bij de eerstvolgende wetswijziging
dan wel bij de invoeringswet een formeel openbaar meldmoment van dergelijke
initiatieven verplicht gesteld kan worden als de plannen een afwijking gaan
vertonen van het bestemmingsplan zodat consultatie en vervolgens belangenafweging
vooraf en niet achteraf plaatsvinden.Afwijkingen van het bestemmingsplan zijn al heel snel bij de planontwikkeling
duidelijk. De gemeenteraad en de burgers dienen in een vroeg stadium via een
besluit geïnformeerd te worden. Wij vinden dat zo belangrijk door wat
wij zien in de alledaagse praktijk. Er worden kleine en grotere plannen door
kleine en grotere ontwikkelaars gemaakt, eerst in eigen huis en dan met ambtenaren
en bestuurders van de gemeente. Werkende weg worden andere overheden en relevant
geachte partijen erbij betrokken en wordt afstemming en binding aan de plannen
verkregen. Als men in al die ambtelijk-bestuurlijke overleggen ten slotte
tot besluitvorming gekomen is, rest voor hen de formele afhandeling en mag
er geen kink meer in de kabel komen. Formeel wordt het besluit gepubliceerd
en formeel mag in de besluitvorming, als die niet gedelegeerd is aan het college –
die mogelijkheid is in de wet gegeven – de gemeenteraad er nog iets
over zeggen. Materieel is alles echter al beklonken en zal er weinig animo bestaan
om derden nog de plannen te laten beïnvloeden. Er zijn voorbeelden te
over. Bij pps-contracten wordt bovendien veel onder het juk van de geheimhouding
neergelegd. Het voorbeeld van Meerstad in Groningen, door ons genoemd in het
integrale beleidsdebat en nu door de fractie van de SP opnieuw ingebracht
in het verslag, is een majeur voorbeeld van een situatie waarin democratische
organen in volstrekte beslotenheid kennis konden nemen van grondexploitaties
en waarin zij daaruit voortkomende risico's en de gevolgen daarvan niet in
openbaarheid konden behandelen. Naar de mening van de minister, zo lezen wij
in de memorie van antwoord, heeft dit proces zich niet onttrokken aan de openbaarheid
en de democratische controle.Onze opvatting van adequate democratische controle is een andere. In dergelijke
gevallen vervullen zowel de provinciale als de gemeentelijke overheid een
ongewenste dubbelrol, namelijk de rol van projectontwikkelaar en economisch
belanghebbende in het pps-project enerzijds en de rol om op te komen voor
de rechtsbescherming van haar inwoners en die inwoners voldoende te informeren
en de mond te gunnen over nieuwe ontwikkelingen anderzijds. Helaas moet de
laatste rol het heel vaak afleggen tegen vermeende economische belangen.Raads- en statenleden komen vervolgens in een hopeloos loyaliteitsconflict.
De geheimhouding waart als een virus rond in de afgelopen jaren, meer dan
daarvoor, zo weet ik uit eigen ervaring. Het gaat niet alleen om grote projecten
als Meerstad, maar ook om kleinere initiatieven, die zich onverwacht kunnen
voordoen en waarbij onduidelijk is en nauwelijks beargumenteerd wordt welke
bedrijfs- of onderhandelingsbelangen nu precies door openbaarheid geschaad
worden. Vooral bij projectbesluiten kunnen daardoor de consultatie en de finale
toets van belangenafweging in het gedrang komen. Zij vragen daarom om een
nadere regeling. "Zonder regels geen spel".Slechts belanghebbenden mogen op grond van eerder ingediende zienswijzen
nadat het plan of project is vastgesteld een bezwaar indienen. In dit wetsvoorstel
zijn de formele beroep- en bezwaarmogelijkheden zodanig teruggebracht dat
het voor burgers en organisaties die niet meegekoppelde belangen aan de orde
willen stellen uitermate ingewikkeld wordt om nog bezwaar aan te tekenen tegen
plannen die hun dagelijkse leefomgeving behoorlijk kunnen doen veranderen.
Ook wij zijn van mening dat het aantal beroepsmogelijkheden in de bestaande
WRO te veel van het goede is en onnodig leidt tot jarenlange vertraging, terwijl
geen nieuwe gezichtspunten op tafel gelegd werden.In de oude wet was er sprake van een getrapt systeem van bezwaarmogelijkheden.
Er zijn verschillende momenten waarop burgers hun inbreng konden leveren in
de procedure, zowel bij de start van de procedure als bij de vaststellingsprocedure,
zowel bij het ter visie leggen van het structuurplan als bij het bestemmingsplan.In de voorliggende wet is de wettelijke ruimte voor inbreng van burgers
teruggebracht tot één moment: het indienen van een zienswijze
in de bestemmingsplanprocedure. Daarna rest uitsluitend voor degenen die een
zienswijze hebben ingediend – wanneer zij tenminste als belanghebbende
aangemerkt worden – een beroep bij de bestuursrechter.
Dus geen bezwaren zijn mogelijk bij structuurvisie of beheersverordening,
terwijl het bestemmingsplan wel gebaseerd dient te zijn op de structuurvisie
met de daaruit volgende verordeningen.Over de definiëring van het begrip "belangenhebbende",
na afschaffing van de actio popularis in het Burgerlijk Wetboek en dus ook
in de op dat punt al aangepaste bestaande WRO, is het laatste woord nog niet
gezegd. Het begrip "belanghebbende" bij een projectbesluit wordt
beperkter gedefinieerd dan het begrip "belanghebbende" bij een bestemmingsplan.
Maar of individuele bezwaarmakers een persoonlijk belang hebben, dat afwijkt
van het belang van vele anderen, is voer voor juristen, zal heel wat jurisprudentie
opleveren en zal ondertussen onduidelijk zijn voor burgers. Naar ons oordeel
zou de definiëring van het begrip "belanghebbende" in relatie
tot ruimtelijke plannen door de wetgever moeten gebeuren en niet door de rechter.
Is de minister met ons van mening dat voor een goede invulling van de ruimtelijke
ordening iedereen belanghebbend is die inwoner is van een gemeente of provincie
waar plannen gemaakt worden?Alles overziende, is het beste advies dat wij aan burgers kunnen geven
om als belanghebbende erkend te worden om zich vooral snel te verenigingen
in een erkende rechtsvorm rond het doel waarop het bezwaar zich richt. Over
juridisering en belasting van de rechterlijke macht gesproken! De wetgever,
de politiek is zelf aan zet en niet de rechter, zo luidt ons oordeel.In de memorie van antwoord hebben wij over de verhouding tussen de verschillende
overheidslagen enige problematiserende vragen gesteld. De antwoorden die daarop
gekomen zijn leiden bij ons tot nieuwe vragen, maar die zullen wij aan de
orde stellen bij de behandeling van de invoeringswet.Wel willen wij van de minister weten wanneer de invoeringswet te verwachten
is en hoe nu in de tussenliggende tijd omgegaan moet worden met de voorliggende
wet in de praktijk. Is juridisch de oude WRO van kracht zolang de invoeringswet
deze Kamer niet bereikt heeft maar wordt er in de praktijk al uitgegaan van
de nieuwe plannen en regels? Is er aanleiding om samen met gemeenten en provincies
voorlichting te geven over wat men in deze overgangsfase tussen oud en nieuw
beleid kan verwachten en waar bijvoorbeeld insprekers en bezwaarmakers zich
aan moeten houden? Geen spel zonder regels! Wij vinden deze eenvoudige wijsheid,
naast vele andere, in het boek van de minister "Je gaat het pas zien
als je het doorhebt" over Cruijff en leiderschap. Een goed motto, een
goed boek, waarvan de opbrengst gaat naar een goed doel. Het kan niet beter!Mijnheer de minister. Laten wij daarom de nieuwe regels betreffende ruimtelijke
ordening zo maken dat zij vertrouwen uitstralen en beïnvloeding mogelijk
maken. Wij wachten met belangstelling en met vertrouwen uw antwoord af.De heer Engels (D66):Voorzitter. Graag spreek ik namens de fractie van D66 mijn waardering
uit voor de reactie van de minister in de memorie van antwoord op onze vragen
en opmerkingen in het voorlopig verslag. Daarbij doel ik natuurlijk ook uitdrukkelijk
op de voormalige minister, mevrouw Dekker. Ik kan vaststellen dat een aantal van de opgeworpen kwesties is verduidelijkt
en dat een aantal aarzelingen is weggenomen. Laat ik vooropstellen dat mijn
fractie kan instemmen met het voornemen de afbakening van bevoegdheden en
verantwoordelijkheden in de ruimtelijke ordening transparanter te maken, de
procedures te bekorten en de verhouding tussen de verschillende bestuursorganen
te verzakelijken. Dat neemt niet weg dat er reden is om nog een aantal kwesties
aan te minister voor te leggen.Mijn eerste punt betreft de participatie en rechtsbescherming van belanghebbende
burgers, bedrijven en instellingen. Het wetsvoorstel probeert adequaat aan
te sluiten bij de beginselen en regels van de Algemene wet bestuursrecht.
Die vaststelling is vooral van betekenis voor besluiten met voor burgers bindende
gevolgen van ingrijpende aard, zoals het bestemmingsplan en het projectbesluit.
Voor D66 zijn rechtsstatelijke waarborgen van rechtsbescherming en democratische
invloed en zeggenschap wezenlijk in de verhouding tussen openbaar bestuur
en burgers. Zeker ook in ruimtelijk-economische processen is het zaak een
goed evenwicht te vinden tussen slagvaardigheid en rechtszekerheid. Graag
vraag ik de minister wat op dit moment de stand is van de kwaliteit en zorgvuldigheid
in ruimtelijke procedures en hoe deze verhouding zich zal ontwikkelen onder
de nieuwe wet. Is er uit een oogpunt van betrokkenheid van burgers verschil
tussen vormvrije beleidsplannen en procedureel ingekaderde juridische, bindende
besluiten? Kortom, kan en zal de nieuwe wet bijdragen aan een minder formalistische
benadering van inspraak vooraf en rechtsbescherming achteraf en een meer open
en serieuze benadering van maatschappelijke inzichten?Belangrijk voor D66 is ook de vraag in hoeverre de in het omgevingsbeleid
niet zelden in het gedrang komende waarden van milieu, natuur, landschap en
cultuur kunnen worden gewaarborgd. De op bestaande wettelijke regelingen gebaseerde
procedurele en inhoudelijke eisen waarin deze afweging thans gewaarborgd is,
bieden geen garanties tegen verdere aantastingen van ecologische waarden en
cultuurhistorische verworvenheden. In de memorie wordt gesteld dat het wetsvoorstel
meer mogelijkheden biedt om natuur en cultuur een volwaardige plaats te geven
in ruimtelijk-economische afwegingen. Het wetsvoorstel opent daarvoor de mogelijkheid
in bij AMvB te stellen nadere kwaliteitseisen. Graag vernemen wij van de minister
in hoeverre meer mogelijkheden op dit punt ook betere mogelijkheden impliceren.Na – uiteraard – te zijn begonnen met kwesties van democratie
en milieu wil ik nog enkele meer specifieke opmerkingen maken. Zo is er reden
het debat voort te zetten over de regierol van de minister van VROM. Naar
mijn oordeel is in de competentieverdeling tussen de eerstverantwoordelijke
minister van VROM voor het rijksbeleid en de sectorale ministers de regierol
van de minister van VROM nogal beperkt. Deze rol eindigt waar de verantwoordelijkheid
van de collega-ministers begint. Ons staatsrechtelijk bestel van ministeriële
verantwoordelijkheid biedt overigens geen andere mogelijkheid. Het is in die
zin begrijpelijk dat de aard en omvang van de regierol van de minister als
hooguit coördinerend wordt gedefinieerd. Dit houdt het bewaken van de
samenhang en integraliteit in het geheel van het ruimtelijk rijksbeleid in.
In onze ogen kan dat echter nauwelijks een regierol worden genoemd.
Een regierol impliceert een zekere mate van doorzettingsmacht en afdwingmogelijkheden.
Dergelijke bevoegdheden passen echter niet binnen de in het interdepartementaal
verkeer gebruikelijke – en daarvoor kenmerkende – coördinatie
en afstemming. In deze cultuur is het zelfs gebruikelijk dat wanneer sectorministers
zogenaamde "voortrekker" zijn voor bepaalde plannen of projecten,
zij daarbij evenzeer de regierol vervullen. Ik verzoek de minister toe te
lichten hoe zijn regierol, niet zozeer staatsrechtelijk, maar voor in politiek
bestuurlijke zin moet worden geduid. Kan hij op een zodanige wijze invulling
geven aan zijn regierol dat zijn opvattingen uiteindelijk bepalend zijn ten
opzichte van die van de sectorale collega's, bijvoorbeeld in de ministerraad?Mijn fractie heeft waardering voor de in de memorie van antwoord gedane
toezegging om in het kader van de invoering van dit wetsvoorstel extra aandacht
te besteden aan de betekenis en reikwijdte van de verschillende bovengemeentelijke
interventie-instrumenten. Daarmee is dit punt, wat mij betreft, voldoende
besproken.Mijn fractie waardeert eveneens de reactie van de minister op onze opmerkingen
en vragen over de institutionele en instrumentele inkadering van het ruimtelijk-economisch
beleid in de stedelijke gebieden zoals deze in de WGR-plus is voorzien. Hieruit
blijkt dat de minister het springende punt van de D66-fractie, de spanning
tussen de bevoegdheden van de verschillende bestuursorganen en de verschillende
democratische legitimatiefiguren van deze organen, op zijn minst onderkent.
Uit de memorie van antwoord kan worden afgeleid dat de minister, abstraherend
van de huidige stand van de wetgeving, zich een afbakening van competenties
kan voorstellen die, gelet op de problematische positie van WGR-lichamen als
bestuurlijke hulpstructuren, beter tegemoetkomt aan eisen van transparantie
en werkbaarheid. Gelet op de regierol die de minister van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties vervult bij de zoektocht naar Maatwerk in het middenbestuur,
ga ik ervan uit dat de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieu, die op het terrein van de inrichting van het binnenlands bestuur
als sectorminister fungeert, zijn regisserende ambtsgenoot niets in de weg
zal leggen.De aarzelingen die mijn fractie heeft geuit met betrekking tot de voordelen
van de slagvaardigheid van projectbesluiten ten opzichte van bestemmingsplannen
zijn in de memorie niet geheel weggenomen. Beide procedures vergen ongeveer
evenveel tijd en beide kennen een beroepsmogelijkheid in twee instanties.
Dat maakt slagvaardigheidsvoordelen niet op voorhand aannemelijk. Bovendien
rijst de vraag of de projectprocedure juist niet zal leiden tot een toename
van het aantal zogeheten "postzegelplannetjes". Ik laat mij graag
ervan overtuigen dat dit anders moet worden gezien. Ook onze vraagtekens bij
de verwachting dat gemeenten projectbesluiten ordentelijk zullen laten volgen
door inpassing in het bestemmingsplan zijn niet weggenomen. Wij geven echter
toe dat uiteindelijk alleen de praktijk zal kunnen uitwijzen of onze verwachting
juist is.Ik heb de indruk dat in de wetenschap en praktijk zorgen bestaan over
de bij amendement ingevoegde figuur van de beheersverordening. Deze zorgen
betreffen de bruikbaarheid en de juridische houdbaarheid van dit instrument.
Ten aanzien van de bruikbaarheid komt het mij voor dat het opstellen van een
beheersverordening qua complexiteit en kosten vergelijkbaar is met het maken
van een bestemmingsplan. Wat is in dit licht de meerwaarde van een beheersverordening,
zeker tegen het licht van de mogelijkheid dat bestemmingsplannen in veel gevallen
eenvoudig kunnen worden verlengd? De houdbaarheid vraagt aandacht omdat de
rechtsbescherming van belanghebbenden in de voor het opstellen van een beheersverordening
voorziene procedure minder waarborgen kent. De rechter toetst alleen de rechtmatigheid
van gemeentelijke verordeningen en kan dus slechts indirect oordelen over
de inhoud van een beheersverordening. Er bestaat bovendien onvoldoende duidelijkheid
over het begrip "ruimtelijke ontwikkeling" zoals bedoeld in artikel
3.29, lid 1. Dit begrip is bepalend voor de bevoegdheid van de gemeenteraad.
Ook het begrip "bestaand gebruik", dat – als wij het goed
zien – bepalend is voor de toepasselijkheid van de beheersvergunning,
is onvoldoende duidelijk. Tot slot blijft onduidelijk in hoeverre een beheersverordening
bebouwingsvoorschriften mag bevatten en wat dit, indien dat het geval is,
zou betekenen voor het limitatief-imperatieve stelsel van artikel 44 van de
Woningwet. Ik verneem graag van de minister of in wetgevende zin aanleiding
bestaat voor een heroverweging c.q. nadere regelgeving.Mijn laatste opmerking betreft het in de ruimtelijke wetgeving opgenomen
uitgangspunt van een scheiding tussen beleid en normstelling. Het beleid wordt
opgenomen in bijvoorbeeld structuurvisies, terwijl de normstelling plaatsvindt
in bestemmingsplannen, verordeningen, aanwijzingen en dergelijk. Vastgesteld
beleid bindt alleen het vaststellend bestuursorgaan. Er kan zich een moeilijkheid
voordoen wanneer in een beleidsdocument een toetsdeel voor lagere overheidsorganen
wordt opgenomen dat richtinggevend is voor de inzet van hun interventie-instrumenten.
Moeten wij in deze gevallen niet concluderen dat hierdoor een indirecte binding
ontstaat voor medeoverheden? Rijst daarmee vervolgens niet de vraag wat dit
betekent voor de betrokkenheid van deze organen bij de totstandkoming van
dergelijke beleidsdocumenten, bijvoorbeeld in het licht van afdeling 3.4 van
de Algemene wet bestuursrecht? Is het zelfs niet denkbaar dat een dergelijk
toetsdeel op zodanige wijze is geformuleerd dat van een algemeen verbindend
voorschrift kan worden gesproken, zodat ook burger er bij een rechter een
beroep op kunnen doen? Graag verneem ik hierop de reactie van de minister.Mevrouw Van Dalen-Schiphorst (CDA):Mevrouw de voorzitter. Vandaag behandelen wij de Wet ruimtelijke ordening,
die een wel heel lang traject heeft afgelegd. Dat is niet verwonderlijk omdat
de huidige Wet op de Ruimtelijke Ordening er fundamenteel door wordt gewijzigd.
De Raad van State heeft vastgesteld dat de huidige wet door de vele aanpassingen
een lappendeken was geworden, hetgeen gevolgen heeft voor de wetgevingskwaliteit.
Het zal u niet verbazen dat de nieuwe wet het CDA zeer aanspreekt. De regie
wordt zo dicht mogelijk bij de burger gelegd. Lokaal wat lokaal kan. Dat is
een van onze uitgangspunten. Deze kunnen in deze wet heel duidelijk worden
teruggevonden. Ik sluit mij graag aan bij de woorden van waardering aan mevrouw Dekker en een woord van succes aan de heer Winsemius.De nieuwe Wet ruimtelijke ordening beoogt betere waarborgen te scheppen
voor een doelgerichte uitoefening van de overheidsbevoegdheden op gemeentelijk,
provinciaal en rijksniveau. Deze bevoegdheden worden in de nieuwe wet direct
gerelateerd aan de verantwoordelijkheden op het terrein van de ruimtelijke
ordening die aan elk overheidsniveau zijn toegekend. Het wetsvoorstel beoogt
tevens de tekortkomingen van de huidige WRO weg te nemen. Dit komt vooral
tot uitdrukking in een snelle, effectieve afstemming van beleid en voor de
burgers verbindende normen op de verschillende niveaus. Het aantal rechtsfiguren
vermindert. Het is bovendien de bedoeling dat binnen de resterende rechtsfiguren
versobering wordt bereikt. Hierbij moet de kanttekening worden geplaatst dat
enkele punten bij de invoeringswet nog nader moeten worden bezien of gecorrigeerd.
Bijvoorbeeld de uitsluiting van de bezwaarschriftenprocedure bij reactieve
aanwijzing wordt nader bezien. De doorbreking van de aanhoudingsplicht bij
beschermd stads- en dorpsgezicht wordt gecorrigeerd. Dat geldt voor meer onderdelen.
De duurzaamheid van het gebruik van de fysieke ruimte en de afstemming daarvan
op het groene en grijze milieu worden beter gewaarborgd. De bevoegdheid van
elk bestuursniveau om een structuurvisie op te stellen en de ruimere reikwijdte
van het bestemmingsplan bieden de mogelijkheid om van meet af aan alle relevante
belangen, inclusief die van milieu en veiligheid, mee te wegen in het besluitvormingsproces
en het resultaat daarvan vast te leggen in het bestemmingsplan. Het bestemmingsplan
wordt meer dan tot nu toe het geval is een integraal normatief kader voor
de toetsing van ruimtelijke ontwikkeling en omgevingsbelastende activiteiten.
Ook het Rijk en de provincie krijgen op basis van de nieuwe wet de mogelijkheid
om een bestemmingsplan vast te stellen, al heet het dan een inpassingsplan.Mevrouw de voorzitter. De CDA-fractie kan vandaag kort zijn. In het voorlopig
verslag heeft mijn fractie een aantal vragen gesteld, waarop de minister in
de memorie van antwoord uitgebreid heeft gereageerd. Een van onze punten betrof
een nadere afbakening van het begrip "nationaal belang". Wij erkennen
het argument van de minister dat een nadere specificatie van begrippen zal
leiden tot een cumulatie van subnormen en aldus eerder een complicerende factor
zou betekenen dan tot meer duidelijkheid leiden. Dat was immers juist niet
de bedoeling van deze wet. Wij kunnen ons dan ook vinden in de verwijzing
naar de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en de Code Interbestuurlijke
Verhoudingen. Dit zijn wel overwegend procesnormen. Kan de minister aangeven
of dit ook voldoende is?De meeste discussiepunten met betrekking tot deze wet die resteren na
de memorie van antwoord, zullen opnieuw aan de orde komen bij de behandeling
van de invoeringswet die naar het oorspronkelijke plan nog dit jaar door beide
Kamers behandeld zal worden. Kan de minister aangeven wanneer de invoeringswet
de Kamer wordt aangeboden? Naar het zich laat aanzien zal de parlementaire
behandeling niet in 2006 kunnen worden afgerond. Wat betekent dit voor de
invoering van de Wro die wij vanmiddag behandelen?Mevrouw de voorzitter. Al was de memorie van antwoord uitgebreid, wij
ontkomen er vandaag niet aan om nog een enkel punt aan de orde te stellen.
Dat betreft vooral de beheersverordening. Als alternatief voor een bestemmingsplan
is met het amendement-Verdaas c.s. de beheersverordening opgenomen in de Wro.
Een beheersverordening kan worden vastgesteld voor die gebieden van een gemeente
waarvoor geen ruimtelijke ontwikkeling wordt voorzien. In een aantal gevallen
zal dat begrip duidelijk zijn. Denk bijvoorbeeld aan een beschermd stads-
of dorpsgezicht. Lastiger wordt het als het gaat om het buitengebied, bijvoorbeeld
met de "rood-voor-roodregeling". Is er in zo'n geval nu wel of niet
sprake van een gebied waarvoor geen ruimtelijke ontwikkeling wordt voorzien?
Met andere woorden: kan voor een dergelijk gebied een beheersverordening worden
vastgesteld? Deze vraag geldt temeer daar de gemeenten in het verleden over
het algemeen geen prioriteit hebben gegeven aan het opstellen van bestemmingsplannen
voor het buitengebied vanwege de kosten die dit met zich meebrengt. Het ligt
voor de hand te veronderstellen dat gemeenten waar mogelijk graag van de beheersverordening
gebruik zullen maken: een korte procedure, geen zienswijzen, geen bedenkingen
et cetera. De gemeenteraad beslist en dat is het dan. Ideaal voor een gemeente,
maar voor een burger die iets wil bijzonder problematisch. Kan de minister
aangeven hoe het begrip "ruimtelijke ontwikkeling" ingevuld moet
worden? Deze vraag geldt temeer daar de memorie van antwoord op dit punt voor
nog meer onduidelijkheid zorgt. Op de ene pagina wordt namelijk opgemerkt
dat een beheersverordening kan worden ingesteld voor een gebied waar geen
dynámische ruimtelijke ontwikkeling wordt voorzien. Op de andere pagina
is sprake van een beheersverordening voor een gebied waar geen ruimtelijke
ontwikkeling wordt voorzien. Tussen het een en het ander is nogal wat ruimte.Een volgende vraag bij de beheersverordening is de term "beheer overeenkomstig
bestaand gebruik". Graag horen wij van de minister hoe deze term moet
worden geïnterpreteerd. Brengt de term "bestaand gebruik" met
zich mee: eerst inventariseren en vervolgens bevriezen? Zijn functieveranderingen
nog inpasbaar, bijvoorbeeld verandering van woningen in winkels of omgekeerd?
Kan binnen het kader van een beheersverordening nog een zekere mate van ontwikkeling
van het gebied worden toegestaan door middel van ontheffingen of moet op het
moment waarop een verandering plaats moet vinden een bestemmingsplan worden
opgesteld en is daarmee de beheersverordening niet langer het juiste instrument?Mevrouw de voorzitter. Een aantal vragen bij deze verordening vraagt naar
onze mening om een nadere uitwerking. Is de minister voornemens deze uitwerking
nader te regelen bij AMvB? Ons lijkt het van het grootste belang dat duidelijkheid
wordt geschapen en dat wij weten hoe deze verordening kan worden gehanteerd
of moet worden gehanteerd.Zoals eerder gezegd zal met de invoeringswet een aantal zaken nader worden
bezien of gecorrigeerd. Een ander belangrijk punt daarbij is de uitwerking
van hoofdstuk 5, de Intergemeentelijke samenwerking in stedelijke gebieden.
Hoewel het principiële debat over dit onderwerp bij de invoeringswet
zal plaatsvinden, wil de CDA-fractie toch een enkele opmerking maken, ook
naar aanleiding van de discussienota van minister Remkes "Maatwerk in
het middenbestuur". Minister Remkes merkt in dit document op dat door
de overdracht van nieuwe taken de WGR-plusregio's nog verder worden verzwaard
en dat deze regio's wel eens te zwaar kunnen worden voor een hulpstructuur.
Verderop in de notitie wordt opgemerkt dat de niet-randstedelijke provincies
per saldo een adequaat middenbestuur vormen. Ook daar kunnen de intergemeentelijke
samenwerkingsverbanden op termijn te zwaar worden. Dat geldt wellicht op termijn
ook voor de WGR-plusregio's. Gemeentelijke herindeling en opschaling van bepaalde
taken en bevoegdheden vormen dan alternatieve oplossingen waarover nu al moet
worden nagedacht, aldus minister Remkes.Leidt dit tot de conclusie dat in provincies waar herindelingen hebben
plaatsgevonden de WGR-plusregio's op termijn geen passende hulpstructuur meer
zijn? Wat zijn de gevolgen hiervan voor de invulling van hoofdstuk 5? Met
andere woorden: loopt alles samen op of moet het een wachten op het ander?Mevrouw de voorzitter. Ten slotte heb ik een vraag over het interbestuurlijke
toezicht. De commissie-Oosting licht onder andere de nieuwe Wet ruimtelijke
ordening door op dit onderwerp. Kan dit tot gevolg hebben dat de Wro nog verder
moet worden aangepast? Of zal het onderzoek daar niet toe leiden? Wij wachten
het antwoord van de minister graag af.De heer Van der Lans (GroenLinks):Mevrouw de voorzitter. Laat ik allereerst deze minister welkom heten.
Het is een onverwachte comeback, en ik heb daar hoge verwachtingen van. Ik
ben altijd een bewonderaar geweest van de gedrevenheid en humor van de burger
Winsemius. Volgens mij staat hij als politicus in de geschiedenisboeken als
de meest populaire minister van milieu ooit. Hij is nog net niet doorgedrongen
tot de canon. Je zou het dus bijna jammer vinden dat dit kabinet alleen nog
maar lopende zaken afhandelt, want het milieubeleid kan, zoals deze minister
in zijn vorige leven meermalen heeft aangegeven, wel wat meer gedrevenheid
gebruiken.Maar goed, wij spreken vandaag niet over het milieu maar over de ruimtelijke
ordening en ik kan het natuurlijk niet laten om nog even aan te haken bij
een andere uitspraak van de heer Winsemius, een uitspraak waaraan na zijn
benoeming als minister in diverse kranten werd gerefereerd. Hij zei namelijk
dat hij als "de dood is voor de nieuwe Nota Ruimte." En vervolgt
met: "De gemeenten krijgen meer mogelijkheden, maar zonder onaardig te
zijn, ik zou als minister niet zoveel blind vertrouwen hebben in die gemeenten."Voorzitter. Dat ging over de Nota Ruimte, maar het raakt natuurlijk ook
aan de nieuwe Wet ruimtelijke ordening, omdat die nu eenmaal het instrumentarium
aanreikt waarmee de intenties van de Nota Ruimte en vooral de ontwikkelingsplanologische
gedachte erachter, gestalte moeten krijgen. Dat is inderdaad gebaseerd op
een grote mate van vertrouwen in gemeenten. Je hoeft echter maar in Nederland
rond te lopen om te kunnen zien tot wat welke wildgroei en verrommeling, bijvoorbeeld
in de sfeer van bedrijventerreinen, dat heeft geleid. Het is de vraag of deze
Wet ruimtelijke ordening voldoende tegendruk levert. Simpel gezegd: codificeert
deze wet de toenemende verrommeling van Nederland of biedt deze wet juist
een mogelijkheid om daaraan een halt toe te roepen? Ik zou het op prijs stellen
als de minister daar nog eens over wil reflecteren, want mijn fractie heeft
juist op dit punt grote aarzelingen bij de voor ons liggende wet.Voorzitter. Er zijn grosso modo twee manieren om de ruimtelijke ordening
in aanmerking te nemen. Je kunt die bezien vanuit een wat technocratische
invalshoek en dan praat je vooral over procedures, over planvorming, normstelling
en beleid en dan spreek je feitelijk vooral over spelregels. Je kunt ook de
ruimtelijke ordening bezien op een meer inhoudelijk-politieke wijze en dan
gaan het over belangen, over keuzen, over kwaliteit en in dat geval gaat het
niet alleen over de neutrale spelregels, maar vooral over scheidsrechters.
Als wij nu terugblikken op de wetsgeschiedenis is mijn fractie geneigd te
concluderen dat het RO-debat meer en meer de kant van de technocratische ordening
op is getrokken. Dan komen er inderdaad termen bovendrijven als het opschonen
van de lappendeken, het versnellen van procedures en het vergroten van de
daadkracht en besluitvaardigheid om de ruimtelijkeordeningspraktijk te dynamiseren.
Alsof het inderdaad een vrolijk gezelschapsspel is dat alleen wat sneller
tot een eind moet worden gebracht.In werkelijkheid is de ruimtelijkeordeningspraktijk – en volgens
mij verwees de heer Winsemius daarnaar met zijn uitspraak over het blinde
vertrouwen in gemeenten – echter een conflictueus proces, waarin tegengestelde
belangen elkaar treffen en waar de spelregels erop moeten toezien dat de afweging
van deze belangen zorgvuldig geschiedt en dat waar dat niet gebeurt, kan worden
gecorrigeerd. Wie vanuit deze optiek de ruimtelijke ordening beziet, plaatst
als vanzelf de discussie over de inhoud, over het beleid en over de politieke
keuzen centraal. Dan gaat het dus om ruimte maken voor afwegingen, voor politiek
debat, voor politisering bij besluitvorming bij ruimtegebruik, om maar eens
een ouderwetse term te gebruiken. Vandaaruit zal men dan heldere lijnen kunnen
trekken richting de uitvoeringspraktijk. Ik zou zeggen: dat is wat in Nederland
nodig is, gezien de enorme druk op de ruimtelijke ordening en gegevens de
schaarste die dit terrein domineert. Dan gaat het vooral om het optimaliseren
van de keuze. Maar dat is niet de benadering waar men in deze wetsgeschiedenis
voor heeft gekozen. Men is precies de tegenovergestelde richting in gaan denken.
Zo wordt er een systematisch onderscheid gemaakt tussen beleid aan de ene
kant, en dan gaat het vooral over de structuurvisies, en de uitvoering aan
de andere kant. De kant van het beleid wordt eigenlijk zo veel mogelijk uit
het politieke gedoe getrokken, het is abstract, vorm- en procedurevrij, de
burger heeft er minder over te zeggen, dat is feitelijk het minst geregeld.
Aan de andere kant is er de uitvoeringskant, de concrete bestemmingsplannen,
waar alle procedures op gericht zijn.Je zou aldus de hele operatie vernieuwing Wro kunnen zien als een verschuiving
van het gewicht van de voorkant naar de achterkant van de ruimtelijkeordeningssystematiek.
De PKB was bijvoorbeeld een wet, met alle daarbij horende vormen van debat,
besluitvorming en rechtspraak, een structuurvisie is dat niet, het is regel-
en procedurevrij en ontbeert dus al snel politieke legitimatie. Het gevaar
is verre van denkbeeldig dat de structuurvisies steeds abstracter en apolitieker
worden en dat de oversteek naar de uitvoering wordt gemaakt via de projectbesluiten
en projectprocedures die – in tegenstelling tot de oorspronkelijke opzet
van de fundamentele herziening – nu op alle bestuurlijke niveaus hun
weg hebben gevonden. Daarmee tendeert de systematiek naar incidentalisme
en ad-hocoplossingen, terwijl de toenemende druk op de schaarse ruimte van
dit land juist vraagt om een politisering van de planvorming, van de keuzes.De keuze om het beroep alleen open te stellen voor belanghebbenden is
vanuit een technocratische optiek begrijpelijk, maar vanuit het idee dat wij
allen belanghebbenden zijn bij de ruimtelijke inrichting natuurlijk een vorm
van depolitisering; alleen engere belangen mogen spreken. Dat past allemaal
in het tijdsbeeld, maar – tegen de achtergrond van de problemen met
betrekking tot het ruimtegebruik in dit land – is het een ontwikkeling
in de verkeerde richting. Precies op dat punt zit ook de grootste aarzeling
van mijn fractie, en ik zou het op prijs stellen als de minister alsnog een
poging onderneemt om mijn fractie in dit opzicht gerust te stellen.Misschien is het goed om ter gedachtebepaling een voorbeeld te noemen.
Wij hebben een tijd gehad dat de centrale overheid via ruimtelijkeordeningsbeslissingen
de mobiliteit probeerde te sturen, denk bijvoorbeeld aan het ABC-beleid, waar
heel veel kritiek op was, maar dat ons bijvoorbeeld toch ook het prachtige,
innovatieve Interpolisgebouw bij het Tilburgse station heeft opgeleverd, dat
anders ergens bij de snelweg tussen Breda en Tilburg zou zijn opgetrokken.
Zo zou je ook restrictief beleid kunnen bedenken over de zogenaamde weidewinkels.
Mijn stelling is nu dat deze Wro eigenlijk het definitieve afscheid is van
dit type sturingsinstrumenten. Een coördinerende regierol van de minister
is toch wat anders dan een sturende voortrekkerrol. Precies om die reden hebben
wij in de schriftelijke voorbereiding allerlei casuïstiek gepresenteerd,
met als vraag hoe dat uitwerkt, en dan volgt in bijna alle gevallen een verwijzing
naar structuurvisies op basis waarvan dan gecorrigeerd zou kunnen worden,
maar op een of andere manier klinkt dat allerminst overtuigend. Ik sluit mij
wat dat betreft aan bij de opmerkingen van mevrouw Meindertsma over een meldpunt.Er vallen heel veel specifieke opmerkingen te maken over de Wro. De opmerkingen
die zijn gemaakt over de beheersverordening zijn mij uit het hart gegrepen.
Wel zie ik de minister graag ingaan op de rol van de provincies. Zijn zij
de scheidsrechters die de ruimteverslindende gemeenten in toom moeten houden?
Of laten wij dat aan elke provincie zelf over? Wat verwacht de regering eigenlijk
van hun rol, en meent ze dat het corrigerende vermogen van de provincie toereikend
is?Ik wil echter niet al te veel op details inzoomen, dat is in de behandeling
van de Wro denk ik meer dan afdoende gebeurd. Het lijkt mij wel relevant om
de vraag op te werpen, wat er nu precies overgebleven is van het voornemen
om de Wro fundamenteel te herzien. Wat is er eigenlijk fundamenteel anders
aan deze wet? Wat mijn fractie ernstig heeft teleurgesteld, is dat de regering
er niet in geslaagd is om het in een omvattend pakket aan te bieden. Dat was
al de ergernis toen wij in deze Kamer een paar jaar geleden de rijksprojectenprocedure
behandelden. Toen vroegen wij al of dat niets iets is wat je in het grote
geheel van een fundamentele herziening van de WRO moet zien. Nee, zei mevrouw
Dekker toen, het is nú nodig, het moet nú gebeuren. Ze wilde
niet zeggen welke projecten ze voor ogen had en voor zover mij bekend is de
regeling tot nu toe niet gebruikt, maar het kon niet wachten. Dat is niet
bepaald de houding van een wetgever die een omvattend geheel wil presenteren,
maar vooral een wetgever die eerst zijn eigen instrumenten veilig wil stellen.
Het is ook een wetgever die de hete aardappel voor zich uit schuift. Wat cruciale
elementen voor de ruimtelijke ordening in Nederland, te weten de grondexploitatie
en de ruimtelijkeordeningsbevoegdheden van de zogenaamde kaderwetgebieden
in Nederland, zijn eruit gelicht en mogen wij apart later behandelen. Dan
praat ik nog niet eens over de invoeringswet. Bij de gezondheidszorgdossiers
hebben wij afgesproken dat wij geen wet zouden moeten behandelen als wij nog
niet weten wat er in de invoeringswet staat. Kennelijk geldt die afspraak
niet voor deze wet. Wij zouden deze wet eigenlijk niet nu hier moeten behandelen,
als wij niet weten wat er in de invoeringswet staat. Dat is toch een heel
vreemde figuur. Het heeft iets van: laten wij eerst het makkelijke regelen,
dan doen wij later wel het moeilijke, terwijl de filosofie zou moeten zijn
dat het makkelijke niet werkt als het voor het moeilijke geen oplossing biedt.
Het innemen van grondposities is voor wat er in onze ruimtelijke ordening
gebeurt zo cruciaal, zo bepalend, zowel in de achterkamers, als in de planvorming
als in de uitvoering, dat je de wettelijke omgang daarmee zou moeten kunnen
afwegen in het geheel van de wetgeving. Nu wordt dat eruit gehaald en dan
wordt het een apart hoofdstukje, terwijl wij het als integraal onderdeel zouden
moeten kunnen zien en beoordelen. En hetzelfde geldt voor de kaderwetgebieden:
het gaat om drukbevolkte gebieden waarin regionale ruimtelijke ordening van
vitaal belang is.Zeven jaar geleden hield ik op deze plek mijn maidenspeech over de wijziging
van artikel 19 in het gemeentelijk projectbesluit, waarmee een einde kwam
aan de zogeheten "Grote Leugen". Die hield in dat de gemeente wel
zei dat ze na het beroep op artikel 19 het bestemmingsplan zou aanpassen,
maar dat in feite nooit deed. Mijn fractie had grote bezwaren tegen deze ad-hocplanologie
en weinig vertrouwen in de nieuwe oplossing, maar minister Pronk kwam toen
voor mij als nieuwbakken politicus onverwacht met de mededeling dat hij met
onze bezwaren meeleefde en dat dat een van de redenen was dat hij van plan
was de WRO fundamenteel te gaan herzien om de hele systematiek eens tegen
het licht te houden. Geïmponeerd door zoveel ruimhartigheid stemde mijn
fractie toen voor de wijziging van artikel 19, wat mij nog zeker een jaar
de hoon van mijn collega's aan de overkant heeft opgeleverd. Inmiddels zijn
wij zeven jaar verder en wordt er nu een Wro voorgesteld die op alle bestuurlijke
niveaus een projectplanprocedure kent en waarvan je je ernstig kunt afvragen
of met dit instrumentarium de verrommeling van het landschap tot staan kan
worden gebracht. Maar misschien kan deze nieuwe minister mij, net zoals zijn
collega Pronk zeven jaar geleden, van het tegendeel overtuigen.Mevrouw Bierman-Beukema toe Water (VVD):Voorzitter. In 1999 deed minister Pronk de Tweede Kamer de toezegging
met een nieuwe Wet ruimtelijke ordening te zullen komen. Dat was hoog nodig.
Daarbij werd een vervolg gegeven aan het gedachtegoed van de WRR, zoals verwoord
in het rapport "Ruimtelijke ontwikkelingspolitiek van Nederland"
uit 1998. Dat rapport is indertijd bijzonder goed ontvangen. Het ging uit
van een heldere taakverdeling tussen bestuurslagen, en van een koppeling
tussen bestemmen en realiseren. Met name de rol van de rijksoverheid werd
ingeperkt.Inmiddels zijn wij zeven jaar verder en verstaan wij ons met de vierde
minister van VROM over het vóórliggend wetsvoorstel. Graag sluit
ik mij aan bij de woorden van waardering voor de inzet van oud-minister Dekker
voor deze zaak. Er is in al die tijd al veel over gezegd en geschreven. Namens
de VVD-fractie wil ik stil staan bij de volgende aspecten. Is de taakverdeling
tussen verschillende overheden helder en functioneel? Ontstaat er een wenselijk
evenwicht tussen toelatings- en ontwikkelingsplanologie? Neemt naar verwachting
de stroperigheid af en de snelheid toe? Ik wil stilstaan bij de positie van
de WGR-plusregio, de positie van de burger/belanghebbende bij projectbesluiten
en tot slot de vraag of het allemaal gaat werken en hoe de overgangsperiode
eruit zal zien.De taakverdeling lijkt helder; iedere bestuurslaag acteert op eigen niveau
en is verantwoordelijk voor een goede ruimtelijke kwaliteit op respectievelijk
nationaal, provinciaal, regionaal en gemeentelijk niveau. De planhiërarchie
vervalt. Het bestemmingsplan is het centrale normstellende document voor de
ruimtelijke ordening. Tot zover is alles helder. Waar het nationaal en provinciaal
belang begint en eindigt, blijft vooralsnog niet erg duidelijk. In de memorie
van antwoord wordt gesuggereerd dat de begrippen "nationaal belang"
en "provinciaal belang" voldoende duidelijk zijn voor de uitoefening
van de desbetreffende bevoegdheden en wordt verwezen naar de huidige WRO,
die ook open bevoegdheidsafbakeningen kent. Dat mag zo zijn, maar met name
de provincie zal haar werkzaamheden drastisch moeten bijstellen en dan is
een duidelijke afbakening essentieel. Waar die ontbreekt zal de rechter de
norm gaandeweg gaan invullen, wanneer gemeenten een rechterlijk oordeel vragen
over de juiste toepassing van de bevoegdheid tot het geven van een aanwijzing,
indien naar hun oordeel geen sprake is van een provinciaal of nationaal belang.
Ik doe dus nog een poging; zouden wij kunnen stellen dat de provinciale ruimtelijke
bemoeienis zich in principe beperkt tot het buitengebied, tot omvangrijke
nieuwe bouwlocaties, industriegebieden en infrastructuur en zich niet uitstrekt
over de bestaande bebouwde kom? Zijn daar uitzonderingen op? Zo ja, waar moeten
wij dan aan denken? Graag een reactie. Het is belangrijk om dat scherp te
stellen, omdat tot op de dag van vandaag provinciale ambtenaren zich bemoeien
met postzegelplannetjes in de bebouwde kom. Die aandacht verdwijnt niet vanzelf.
Rijk én provincie zullen de slag moeten maken naar een sterk proactieve
werkwijze, maar tegelijkertijd hun werkveld drastisch beperken.Met betrekking tot het begrip "nationaal belang" meldt de memorie
van antwoord dat in de moderne rechtsstaat de maatschappelijke belangen in
eerste instantie op het meest nabije niveau worden behartigd, totdat is vastgesteld
dat een adequate belangenbehartiging op dat schaalniveau niet langer verantwoord
is. Die redenatie is nog wel te volgen, maar allocatie wordt in de praktijk
bemoeilijkt doordat verschillende maatschappelijke belangen, die soms op verschillende
niveaus spelen, gelijktijdig en concurrerend om een oplossing kunnen vragen;
werkgelegenheid en ruimtelijke kwaliteit, om maar iets te noemen.Dan de vraag of er sprake is van evenwicht. Nederland is niet vol, maar
wij hebben weinig ruimte en met die ruimte moeten wij zorgvuldig omgaan. Valt
te verwachten dat wij met dit wetsvoorstel, in samenhang met de Nota Ruimte,
een redelijk evenwicht tussen toelatingsplanologie en ontwikkelingsplanologie
zullen bereiken? Ik zou daar graag de minister over horen. Gunstig voor ontwikkelingsplanologie
is de versnelling van procedures en de mogelijkheid om, ook van bovenaf, in
te grijpen met een aanwijzing en/of een projectbesluit. Gunstig is ook in
dat verband dat een projectbesluit geen basis behoeft te hebben in een structuurvisie
en dus ook niet afhankelijk is van aanpassing van diezelfde visie. In het
voordeel van de toelatingsplanologie zal vermoedelijk werken het feit dat
er voor het hele gemeentelijk grondgebied actuele bestemmingsplannen en/of
beheersverordeningen moeten komen. En dat kán ontwikkelingskansen bieden,
maar in het bestemmingsplan ligt bij uitstek ook de rechtsbescherming verankerd.Hoe zit het met de stroperigheid? Een van de doelen van het wetsvoorstel
is het vergroten van de besluitvaardigheid. Het totale besluitvormingsproces
op het gebied van ruimtelijke ordening zal veel sneller kunnen verlopen. De
hiërarchie van rijksnota, streekplan en bestemmingsplan vervalt. Dat
betekent dat het bestemmingsplan in procedure genomen kan worden en dat niet,
zoals nu, gewacht behoeft te worden op wijziging van het streekplan. Mét
het vervallen van de provinciale goedkeuring betekent dat op papier forse
tijdwinst. De bestemmingsplanprocedure zou binnen een halfjaar afgerond moeten
kunnen worden. Of dat feitelijk ook gebeurt, is nog maar zeer de vraag. Een
deel van de termijnen is niet afdwingbaar en veel zal afhangen van de gemeentelijke
ambtelijke capaciteit. Ook de harmonisatie van procedures, die gestalte krijgt
bij toepassing van de coördinatieregeling, kan tijdwinst opleveren.Er is voor gekozen de taken en bevoegdheden van plusregio's op het gebied
van de ruimtelijke ordening te regelen in de invoeringswet Wro. Bij de behandeling
van de wijzigingswet WGR-plus is min of meer duidelijk gemaakt wat het kabinet
daarbij voor ogen stond. Onder het beding van een integrale visie op het middenbestuur
van de minister van BZK moeten wij, nu eenmaal gekozen is voor de systematiek
van de plusregio's, roeien met de riemen die wij hebben. Mijn fractie is daarom
vooralsnog van mening dat de bestuursorganen van een WGR-plusregio toereikende
bevoegdheden moeten hebben om regionale vraagstukken doeltreffend aan te pakken
en op te lossen. Naast de bevoegdheid ter zake van planontwikkeling, verstaat
mijn fractie daar ook nadrukkelijk een adequate uitvoeringsmacht onder. In
het besef dat een en ander opnieuw bij de behandeling van de invoeringswet
aan de orde kan komen, wil ik reeds nu een aantal knelpunten uit de regiopraktijk
naar voren brengen.De regio heeft een hoofdplanstructuur vastgelegd in structuurplannen.
De bestemmingsplannen moeten door de gemeenten gemaakt worden. Voor de snelheid
waarmee dat wel of niet gebeurt, is de regio geheel afhankelijk van de politieke
daadkracht en ambtelijke capaciteit bij gemeenten. De regio kan gemeenten
ook niet dwingen tot het doen van grondaankopen of uitgiften. Het ontstaan
van plantekorten kan de regio op die manier nauwelijks beïnvloeden, maar
zij moet wel de tekorten uit aan haar toegewezen rijksmiddelen opvangen. Ik
kan zo doorgaan. Ik vraag de bijzondere aandacht van de minister voor dit
onderwerp bij de behandeling van de invoeringswet.Mijn fractie heeft in het voorlopig verslag haar zorgen geuit over de
positie van een belanghebbende bij een projectbesluit, wanneer die pas op
het moment dat het bestemmingsplan wordt aangepast, bijvoorbeeld vier jaar
later, zich daartegen kan verzetten. Op dat moment kan het project immers
al geheel of gedeeltelijk gerealiseerd zijn. In de memorie van antwoord wordt
daarop gesteld dat ook bij een projectbesluit conform de bestemmingsplanprocedure
eenieder de mogelijkheid heeft om zienswijzen naar voren te brengen. Nu ging
het mijn fractie in dit geval, hoe waardevol inspraak ook mag zijn, om de
mogelijkheid van beroep, om éénmalige adequate rechtsbescherming,
vóórdat met de uitvoering van het besluit is begonnen. Graag
uitsluitsel daarover.Gaat het allemaal werken? Mijn fractie kan zich niet aan de indruk onttrekken
dat de vraag of de nieuwe Wro gaat werken zoals bedoeld, in hoge mate zal
afhangen van het feitelijk gedrag van provincies. De voorbeeldverordening
van het IPO, waarin gekozen is voor een systematiek van algemene verboden,
gekoppeld aan ontheffingsbevoegdheden voor GS, vindt mijn fractie onthutsend
defensief en in strijd met de grote lijn van dit wetsvoorstel. Het mag zo
zijn dat het voorstel dit niet expliciet verbiedt, maar de keuze voor een
ruim geformuleerd verbodsstelsel met de mogelijkheid van ontheffing, brengt
ons verontrustend dicht bij de bestaande situatie van provinciale goedkeuringen.
Rijk en provincies kunnen in de nieuwe situatie aanwijzingen gaan geven, maar
dat konden zij altijd al. In de Nederlandse bestuurlijke verhoudingen wordt
dat als onprettig ervaren. Gaat dat nu anders worden? Dat valt nog maar te
bezien.Dan de overgangsaspecten. Het is de bedoeling dat de nieuwe Wro, de invoeringswet
Wro en overigens ook het Besluit ruimtelijke ordening gelijktijdig in werking
treden, aldus de memorie van antwoord. Naar de inhoud van een en ander moeten
wij gissen. Op de vraag van mijn fractie naar de overgangstermijnen die gemeenten
gegund zouden worden om hun bestemmingsplannen op orde te krijgen, luidde
het antwoord "een redelijke termijn". Over kluit in het riet gesproken...
Ook de vraag van de VVD-fractie of een bestemmingsplan actueel kan zijn zolang
geen tien jaar is verstreken sinds de laatste wijziging, werd onbevredigend
beantwoord. Voor het geval de vraag niet begrepen is, doe ik nog een poging:
Een bestemmingsplan dat is vastgesteld in 2010 is in beginsel actueel tot
2020. Vervolgens kan het verlengd worden met tien jaar, of opnieuw worden
vastgesteld. Nu wordt ons hypothetische bestemmingsplan in 2014 gewijzigd.
Blijft het dan actueel tot 2024? Met andere woorden gaat de teller van tien
jaar steeds opnieuw lopen na elke wijziging? Graag alsnog een duidelijk antwoord.Anders dan de memorie van antwoord suggereert, vreest mijn fractie dat
het een enorme klus zal zijn voor veel gemeenten om voor het gehele grondgebied
te voorzien in actuele bestemmingsplannen en/of beheersverordeningen, om nog
maar niet te spreken over de verplichte digitalisering van alle plannen. Wanneer
in de tussentijd de provinciale goedkeuring vervalt en ook de doorwerking
van streekplannen vervalt, die dan de status van structuurvisie hebben gekregen,
ontstaat er een groot reguleringsgat. Ongetwijfeld heeft de minister daar
een oplossing voor gevonden. Wij wachten met belangstelling zijn antwoorden
af.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Voorzitter. Vanuit de lucht is ons land mooi groen, maar als je dichterbij
komt, zie je hoeveel grond al is bebouwd. Dat is niet erg, voor zover dat
het gevolg is van doordacht en verantwoord beleid en er voldoende open landschap
en natuur overblijven. Landschap en natuur worden echter te gemakkelijk opgeofferd
aan commerciële kortetermijnbelangen. Dat is een citaat uit hoofdstuk
7 van ons verkiezingsprogramma "Een beter Nederland voor hetzelfde geld".
Het is voor mij uitgangspunt geweest voor mijn bijdrage.Het voorliggende wetsvoorstel is in mei 2003 ingediend bij de Tweede Kamer.
De parlementaire behandeling is nu al ruim drie jaar aan de gang en het wordt
zo langzamerhand tijd dat wij tot een afronding komen. Na het geïntegreerde
beleidsdebat over de ruimtelijke ordening twee jaar geleden en het debat over
de Nota Ruimte begin dit jaar is nu de Wro 2 aan de beurt. Ik hoop ook vandaag
op een discussie op basis van inhoudelijke en rationele argumenten. De ruimte
behoort ons allemaal toe en het behoud en beheer ervan kunnen niet zorgvuldig
genoeg gebeuren.Wij voeren het debat vandaag met een ter zake deskundig minister. Dat
stellen wij op prijs, maar ik vind het toch jammer dat mevrouw Dekker hier
vandaag niet staat, want ik had haar graag willen complimenteren met de uitgebreidheid
van haar beantwoording op onze vragen in de memorie van antwoord. Overigens
is mevrouw Dekker wel aanwezig. Ambtenaren blijven gelukkig. Dat scheelt al
weer. Zij worden ook bedankt voor de uitvoerige beantwoording. Onze vragen
zijn zeer serieus genomen. Hierdoor is het mogelijk om een beter beeld te
vormen over de werking van de wet zoals die wordt beoogd.Overigens waren er wel 57 bladzijden nodig om al onze vragen te beantwoorden.
Dat ondersteunt het idee dat deze wet in ieder geval niet eenvoudiger is dan
de oude wet, wat wel de bedoeling was. Haar antwoorden roepen trouwens ook
weer vragen aan hem op. Ik wil daarom vandaag stilstaan bij een aantal aspecten
dat in mijn ogen nog nader commentaar behoeft. Achtereenvolgens zal het bij
de ruimtelijke ordening gaan over de onderlinge relatie Rijk, provincie en
gemeenten, zowel bij de voorbereiding, de uitvoering als het toezicht. Ook
wil ik het hebben over de dreigende of vermeende juridisering, over de plaats
waar kwaliteitseisen moeten worden opgenomen en over de burgerparticipatie.De oude Wet op de Ruimtelijke Ordening stamt uit 1965 en werd een lappendeken
genoemd. Het wetsvoorstel dat wij vandaag bespreken zorgt voor vereenvoudiging
van de procedures bij ruimtelijke plannen en voor een beter toezicht. De wet
moet de besluitvorming effectiever maken door een betere onderlinge afstemming
tussen Rijk, provincie en gemeenten, van taken en verantwoordelijkheden.Daar zijn best wel kanttekeningen bij te plaatsen. De minister vermeldt
in de memorie van antwoord dat zij uitgaat van een harmonie tussen de verschillende
bestuurslagen en dat zij verwacht dat deze er in geval er toch conflicten
zijn door overleg wel uit zullen komen. Misschien ben ik wel wat minder gelovig
dan mevrouw Dekker, want er spreekt een groot geloof uit haar stelling. Ik
ben trouwens benieuwd naar het geloof van deze minister. Ik kan toch zo een
aantal situaties bedenken waarin de verschillende lagen elkaar
kunnen gijzelen en daar hoef je niet eens een heel erg dirty mind voor te
hebben.Structuurvisies vormen de basis waarin de belangen van overheden, ontwikkelaars
en maatschappelijke organisaties bij elkaar worden gebracht. Zij hebben daarom
een zware politiek-bestuurlijke bindende werking. Als structuurvisies van
verschillende lagen met elkaar in strijd zijn, geeft dat een maatschappelijke
onduidelijkheid die niet gewenst is. Formeel heeft dat volgens de minister
geen gevolgen, zo schrijft zij op bladzijde 21 van de memorie van antwoord,
omdat de visie alleen bindend is voor het bestuursorgaan dat de visie heeft
vastgesteld. Problemen ontstaan pas als de visie door een projectplan, een
bestemmingsplan of anderszins wordt geconcretiseerd.Als er in bestuurlijk en politiek overleg geen overeenstemming kan worden
bereikt, kan een hoger orgaan de impasse doorbreken met inzet van bevoegdheden
op basis van de nieuwe Wro. Graag hoor ik een toelichting van de minister.
Hoe ziet hij de verschillende interventie- en toezichtmogelijkheden? Het zijn
vragen die ook door het IPO en de VNG zijn gesteld als vervolg op het rapport
van de commissie-Alders "Interbestuurlijk toezicht herijkt" en de
instelling van de commissie-Oosting. Is de minister het eens met het uitgangspunt
dat het toezicht wordt uitgeoefend door het naast hogere bestuursorgaan, ook
als dat betekent dat het begrip subsidiariteit, legitimatie op het laagste
niveau, wordt doorkruist onder verwijzing naar algemeen, provinciaal of nationaal
belang? Hoe gaat dit nu werken en aan welke voorwaarden moet een dergelijke
interventie voldoen? Als de provincie is aangewezen als toezichthoudend orgaan,
kan het Rijk dan niet alsnog om redenen van systeemverantwoordelijkheid toezicht
op gemeenten uitoefenen? Mijn fractie zet vraagtekens bij deze stellingname
van het IPO en verneemt graag van de minister hoe de doorlichting van de commissie-Oosting
van de interbestuurlijke verhoudingen verloopt, temeer omdat prioriteit aan
de voorliggende Wro gegeven zou worden.Is de minister het overigens eens met de constatering dat de Nota Ruimte
vooral het decentrale niveau ruimte biedt, terwijl de Wro die nu voorligt
daar al weer deels van terug komt, juist door de hogere niveaus een aantal
interventiemogelijkheden te bieden?Deze discussie raakt overigens het uitgangspunt van de Nota Ruimte dat
in het voorliggende wetsvoorstel wordt uitgewerkt: decentraal wat decentraal
kan en centraal wat centraal moet. Er bestaat toch een spanning tussen de
belangen van de burger en de maatschappij, die soms Europees groot is. Ik
verwijs hierbij naar het onderzoek "Verkenningen van de ruimte 2006"
van het Ruimtelijk Planbureau en naar de constatering dat het decentralisatiebeleid
een aantal ongewenste effecten heeft. Het leidt tot bestuurlijke versnippering
en weinig efficiënt ruimtegebruik. Het planbureau verwijst hierbij onder
andere naar de wildgroei aan bedrijventerreinen.De stelling van het Ruimtelijk Planbureau dat men het ruimtelijk beleid
ook om sociale rechtvaardigheid, duurzaamheid en beleving moet laten draaien
in plaats van de nadruk vooral te leggen op het vergroten van welvaart en
dus op investeren in infrastructuur, zou ik graag door deze minister, bij
uitstek deskundig op het gebied van duurzaamheid, becommentarieerd zien. Ik
ben van mening dat het belangrijk is om in plaats van steeds te benadrukken
dat structuurvisies vorm- en procedurevrij zijn, de verschillende bestuurslagen
uit te nodigen hun visie juist op deze onderdelen – rechtvaardigheid,
duurzaamheid en beleving – expliciet op te nemen. Offensief en ambitieus
in plaats van defensief en afwachtend. Dat heeft als bijkomend voordeel dat
het meer houvast zal bieden als bij de rechter een plan aan de visie wordt
getoetst. Inkadering vooraf, om toetsing achteraf beter mogelijk te maken.
Graag een reactie.Over de juridisering van het ruimtelijk beleid is tijdens de discussie
over de Nota Ruimte in januari al uitgebreid van gedachten gewisseld. Minister
Dekker heeft er een brief over geschreven en er is een vakdebat over gehouden.
Het gaat met name over de vrees dat de verschillende begrippen in de WRO te
vaag omschreven zijn waardoor rechters deze inhoudelijk gaan invullen en zo
taken van de politiek overnemen.Een begrip dat vooral onduidelijkheid en verschil in interpretatie oproept,
is "basiskwaliteit". De minister wijst daarop in haar brief van
9 juni. Daarin noemt zij het begrip "basiskwaliteit" een verzameling
van opgaven die soms op gespannen voet met elkaar staan. Hoe vordert de ambtelijke
werkgroep met de uitwerking van aandachtspunten en dilemma's? Komt zij eruit
en komen er nog verbeteringsvoorstellen?In de brief zegt de minister ook dat zij bij onbedoelde juridisering eventueel
bereid is om de sturingsfilosofie nader uit te werken via bijvoorbeeld AMvB's.
Dan wordt juridisering toch tegengegaan met een juridisch middel? In mijn
vak – ik ben huisarts – wordt dat gezien als symptoombestrijding.
Een therapie die inferieur is aan een strategie van preventie. Dit wekt toch
op z'n minst de suggestie dat de sturingsfilosofie nog niet erg is uitgedacht
en dat stemt mij dan weer droef. Maar wellicht kan de minister mij op dit
punt door zijn beantwoording wat opvrolijken.Juridisering zoals die onder de oude Wro bestond, wordt onder de nieuwe
wet ook tegengegaan door het afschaffen van allerlei inspraakprocedures. Er
wordt gezegd dat de Wro 2 de mogelijkheid voor de burger om inspraak te hebben,
verkleint. Burgers hebben nog maar weinig mogelijkheden om aan de voorkant
te reageren. Collega Meindertsma wees daar ook al op. Wel kunnen zij, als
zij tenminste als belanghebbenden worden erkend, evenals overigens ngo's en
de inspecteur RO, een zienswijze inbrengen als aanvulling of aanpassing op
een streek- of bestemmingsplan. Voor mijn fractie is onduidelijk hoe dat in
de praktijk zal gaan werken, met name als zienswijzen worden ingediend die
haaks op elkaar staan. Hoe wordt de hiërarchie bepaald en wie heeft de
taak om dat te doen? En wat is hierin de rol van zelfbinding bij de structuurvisie
en wie ziet daarop toe?Vaak wordt ook de ontwikkel- en onderhandelingsfase buiten het publieke
domein gehouden en vormt de vaststelling van het bestemmingsplan nog de formele
bekrachtiging waarbij de burger weinig meer kan inbrengen door zijn informatieachterstand.
Er bestaat spanning tussen vroegtijdige openbaarheid, burgerparticipatie,
democratische controle en marktpositie; dat is niet anders. Ons inziens verdient
transparantie in de vorm van een meldingsplicht voor pps-projecten de voorkeur.
Wij steunen dus het pleidooi van de PvdA-fractie daarvoor. De burger heeft
recht op die transparantie, die de overheid bovendien uit de onmogelijke positie
van dubbele petten haalt. Enerzijds is de overheid immers hoeder van de rechten
van burgers, anderzijds is zij zelf mogelijk financieel betrokken
en kwetsbaar bij deze projecten. Daarop krijg ik graag een reactie.Laten wij nog even inzoomen op de beantwoording in de memorie van antwoord
van de vraag van mijn fractie of een vigerend planfiguur als een PKB onder
de Wro 2 moet worden opgevat als een structuurvisie. Op bladzijde 53 van de
memorie van antwoord wordt gezegd dat dat inderdaad zo is en in de invoeringswet
ook als zodanig zal worden benoemd. Ik ga er overigens van uit dat beide wetten
gelijktijdig worden ingevoerd. Dat zou eigenlijk ook voor Grondexploitatiewet
zo moeten zijn, maar wij horen dat straks graag van de minister. Op het eerste
gezicht zijn de structuurvisie en de PKB inderdaad identiek, maar de democratische
inbedding verschilt toch aanmerkelijk. In de oude situatie kenden wij inspraak
vooraf bij de totstandkoming, in de nieuwe situatie alleen achteraf na de
vaststelling. Wat betekent dat voor de discussie die wij over enige weken
voeren over de PKB Ruimte voor de rivier? Ik denk zelf dat een structuurvisie,
gelet op de mogelijkheid tot doorwerking en inspraak, toch wat anders is dan
een PKB, die mogelijk meer te duiden is als een AMvB of een structuurplan.
Graag hoor ik daarover de mening van de minister.Tot slot, om het allemaal even praktisch toepasbaar en inzichtelijk te
maken: tot wie moet een burger, een ngo of een gemeentelijke overheid zich
richten als de regering in het kader van een NAVO-verplichting een raketbasis
wil aanleggen op de Veluwe naast de ehs? Tot het ministerie van Defensie,
omdat men tegen raketten is? Tot het ministerie van VROM, dat wellicht in
een inpassingsplan, dat overigens zonder mogelijkheid tot inspraak tot stand
is gekomen, de ruimtelijke afweging laat zien, omdat men het een aantasting
vindt van de ruimtelijke kwaliteit? Of tot het ministerie van LNV, dat immers
over de ehs gaat? Of maar tot alle drie omdat het echt niet kan? Of stappen
wij alsnog toch maar uit de NAVO? Dat is echter meer een politieke discussie,
die wij de komende maand nog wel zullen voeren. Ik zie uit naar de discussie
met deze minister.De heer Van den Berg (SGP):Voorzitter. Ik voer het woord namens de fracties van de SGP en de ChristenUnie.
Ik wil mevrouw Dekker, die toen nog minister was, hartelijk dankzeggen voor
de beantwoording van onze vragen. Ik wil ook alsnog onze waardering uitspreken
voor haar inzet, ook op dit beleidsterrein. De nieuwe minister wil ik van
harte welkom heten. Ik hoop op een goede, constructieve samenwerking, ook
al is die misschien kort; dat weten wij echter niet.Wij bespreken vandaag een voorstel dat de WRO fundamenteel herziet. Ik
proef in het voorliggende wetsvoorstel een uitdrukkelijk pogen om te komen
tot een transparante afbakening van bevoegdheden en verantwoordelijkheden
van de diverse bestuursorganen, maar ook de intentie om te komen tot een versnelling
en vereenvoudiging van ruimtelijke procedures. Dat is bepaald niet overbodig.
Daarnaast sta ik positief ten opzichte van de keus om te komen tot een versterking
van de positie van het bestemmingsplan.Ik zei al dat dit een bepaald niet overbodig wetsvoorstel is. Het is een
forse wijziging van de wet, die in zekere zin de Wet ruimtelijke ordening
weer tot rust moet brengen. Het ruimtelijk planningsstelsel is immers al langere
tijd in beweging, hetgeen zich ook heeft vertaald in diverse, soms ingrijpende
wijzigingen van de WRO in de afgelopen jaren. Het is dan ook niet zonder reden
dat onder meer de Raad van State al meer dan eens heeft uitgesproken dat door
deze opeenvolgende wijzigingen een lappendeken van planprocedures is ontstaan,
waardoor het reeds gecompliceerde wettelijk ruimtelijkeordeningssysteem er
bepaald niet eenvoudiger en zeker niet inzichtelijker op is geworden. Dat
geldt voor burgers en bedrijven, maar ook voor bestuursorganen. Om die reden
sta ik in beginsel positief ten opzichte van deze grondige herziening van
de WRO. Daarmee wordt een doorzichtig en in bestuurlijk opzicht praktisch
uitvoerbaar ruimtelijk beleid mogelijk gemaakt, waarmee tevens het benodigde
instrumentarium ten behoeve van de uitvoering van de Nota Ruimte wordt aangereikt.In het traject dat het wetsvoorstel heeft doorlopen, zijn naar onze mening
gaandeweg al de nodige verbeteringen aangebracht. Ik noem het opstellen van
structuurvisies, dat nu verplicht is voor alle overheidsniveaus. Juist het
opstellen van structuurvisies is immers van groot belang voor een integrale
strategische beleidsbenadering van ruimtelijke ordening, water en milieu.
Die verplichting is overigens naar vorm en inhoud – en ook ten aanzien
van de actualiseringfrequentie – volgens mij voldoende flexibel om te
voorkomen dat een te zware administratieve last ontstaat. Is dat een correcte
inschatting?In meer algemene zin blijf ik overigens van mening dat dit wetgevingstraject
ingezet had moeten worden met een zorgvuldige analyse van de tekortkomingen
van de huidige WRO, waarvoor de nieuwe wet uitkomsten moet bieden. Dit geldt
in het bijzonder voor de uitvoeringspraktijk bij gemeenten. Het gevoel dat
wij nu soms bezig zijn geweest met het ontwikkelen van een nieuw systeem in
plaats van met het bedenken van oplossingen voor concrete bestaande problemen
is bij ons nog niet helemaal weggenomen. Had het onderhavige wetsvoorstel
niet veel explicieter kunnen worden ingevuld vanuit de huidige beperkingen
van de Wet ruimtelijke ordening op het gebied van uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid?Het wetsvoorstel impliceert volgens mij dat de rol van de provincies in
het ruimtelijk beleid bepaald niet scherper of effectiever wordt. Waarom schrapt
de minister een bij uitstek eenvoudig en effectief instrument van de provincie,
namelijk het instrument van de onthouding van goedkeuring van bestemmingsplannen?
Juist de goedkeuring door Gedeputeerde Staten heeft een belangrijke functie
als het gaat om het afstemmen van de gemeentelijke plannen op elkaar en op
het provinciaal beleid. De tijdwinst die met het schrappen van dit instrument
geboekt wordt, weegt naar mijn mening niet op tegen de nadelen ervan.De provincie kan, zoals gezegd, op grond van het wetsvoorstel wel algemene
regels bij wijze van verordening ter zake stellen, maar het is zeer onduidelijk
of dit voldoende adequaat zal zijn. Ruimtelijke ordening is immers ook maatwerk.
Verdient het geen aanbeveling om in het wetsvoorstel toch nadere vormen van
goedkeuringsrecht door de provincie op te nemen? Zal provinciaal beleid dat
doorwerking behoeft en dat thans in het streekplan Is neergelegd, zich wel
gemakkelijk laten vertalen naar provinciale verordeningen? Daarover is niet
iedereen optimistisch; ook wij zijn op dat punt niet optimistisch. Kan de
minister eens ingaan op wat dit betekent voor de bestuurlijke verhoudingen
tussen provincie en gemeenten als het gaat om de verwezenlijking
van provinciale belangen?Ik heb geconstateerd dat het wetsvoorstel rijkelijk voorziet in interventie-instrumenten
ten behoeve van Rijk en provincie. Bij wijze van interventie kan een bestemmingsplan
worden vastgesteld, kunnen algemeen verbindende voorschriften c.q. verordeningen
ten aanzien van de inhoud van bestemmingsplannen worden vastgesteld en kunnen
aanwijzingen met betrekking tot de vast te stellen bestemmingsplannen worden
gegeven. Bovendien is voorzien in het instrument van "reactieve aanwijzingen".
Bij ieder instrument kan ik mij van alles voorstellen; daar wil ik niets aan
afdoen. Feit is wel dat hiermee een instrumentarium wordt geboden waarmee
fors kan worden ingegrepen in het lokale ruimtelijke beleid. Is er serieus
over nagedacht of er wel voldoende waarborgen zijn opgenomen om eventueel
te ver doorgeschoten regelzucht van Rijk en provincies te voorkomen? En dienen
deze waarborgen dan ook geen weerslag in de wet te vinden? Waarom moeten wij
eigenlijk al die interventie-instrumenten hebben? Waarom zetten wij niet sterker
in of gaan wij niet terug naar de eenvoudiger vormen van goedkeuring? Het
is nu allemaal wel erg ingewikkeld geworden. En dat was nu net niet de bedoeling
van deze operatie.Bovendien vraag ik mij af of het niet enigszins overdreven is om provincies
zowel een algemene verordeningsbevoegdheid als een bevoegdheid tot het geven
van reactieve aanwijzingen te geven. Beide zijn immers gericht op het keren
van in de ogen van de provincie onwelgevallige onderdelen van het bestemmingsplan.
Is het dan niet logischer om hiertussen een keuze te maken? Of, in plaats
van het instrument van de provinciale verordeningen, het aloude streekplan
terug te halen? Niet ten onrechte werd enige tijd geleden in Bouwrecht opgemerkt
dat "hoewel de verschillende maten van binding van verschillende streekplanonderdelen
ook wel verwarrend kunnen worden genoemd, moet worden geconstateerd dat de
huidige streekplannen juist met hun verschillende hardheidsgraden voldoen
aan de behoefte om de prioritering van verschillende provinciale beleidsdoelstellingen
in één document tot uitdrukking te brengen." Wat is de
reflectie van de minister?In het kader van de sturingsfilosofie lokaal wat kan, provinciaal/centraal
wat moet, dienen het Rijk en de provincie zich rekenschap te geven van wat
rijksbelang of provinciaal belang inhoudt. Om welke onderwerpen gaat het dan?
De resterende onderwerpen zijn in beginsel dus lokale belangen. De wetgever
geeft het onderscheid echter niet aan; dit moet door de overheden zelf worden
bepaald. Vraag is: hoe bepaal je nu als provincie jouw belangen en de begrenzing
daarvan met het oog op wat je wilt regelen in een structuurvisie? Kan worden
gesteld dat wat de provincie opneemt in haar bestaande streekplan of structuurvisie
automatisch het provinciale belang vertegenwoordigt of is dat te gemakkelijk?Water behoort een belangrijk ordenend principe te zijn voor de ruimtelijke
ontwikkeling. In dit licht vraag ik waarom het wetsvoorstel geen waarborgen
biedt met betrekking tot de inbreng van de watersysteembeheerder bij de totstandkoming
van de structuurvisies. Ook een informatieverplichting over het voornemen
tot vaststelling van ruimtelijke plannen ontbreekt in het wetsvoorstel. Is
dit niet te mager, gelet op de belangrijke rol die water binnen het ruimtelijk
ordeningsstelsel dient te hebben?Naar mijn mening – teneinde de watersystemen in hun gebied op orde
te hebben en te houden – moeten waterschappen als watersysteembeheerder
een actieve rol in de diverse planprocessen van de medeoverheden kunnen spelen
en in een vroegtijdig stadium actief betrokken zijn bij de ontwikkeling van
ruimtelijke plannen van Rijk, provincie en gemeente, die in belangrijke mate
invloed kunnen hebben op of afhankelijk zijn van het aanwezige watersysteem.
Ik zeg dit ook tegen collega Meindertsma. Wij vinden dat de waterschappen
een belangrijke functie hebben en moeten houden.De actualiteit van bestemmingsplannen is belangrijk. Daartoe heeft het
wetsvoorstel enkele waarborgen geschapen en enige sancties geïntroduceerd.
Is dit nu werkelijk streng genoeg geregeld in het wetsvoorstel? Zijn de financiële
prikkels die de minister invoert voor nalatige gemeenten genoeg? Sprekend
over het bestemmingsplan leg ik ook de vinger bij de rechtstreekse werking
van algemene regels van het Rijk en de provincie. Op grond van het wetsvoorstel
worden aanvragen om een bouwvergunning getoetst aan zowel het bestemmingsplan
als aan de algemene regels. Dit simpele gegeven – dubbele toetsing van
aanvragen – leidt er dus plotsklaps toe dat het bestemmingsplan als
zodanig geen volledige zekerheid meer biedt over bouwmogelijkheden. Dat is
voor burgers en bedrijven een reëel bezwaar, juist nu de algemene regels
naar hun aard slechts globaal kunnen zijn en in ieder geval niet de nauwkeurigheid
van bestemmingsplannen hebben. Dat leidt dus tot een ongewenste rechtsonzekerheid.
Is dit wel voldoende doordacht? Is het bovendien niet merkwaardig dat tegen
deze algemene regels geen beroep openstaat, terwijl ze wel rechtstreekse werking
hebben?Aanvankelijk zou de bekende artikel 19-procedure worden afgeschaft. Dat
betreurden wij. Daarom zijn wij positief over de introductie van de figuur
van het projectbesluit. Dat zijn wij ook over het gegeven dat dit besluit
binnen een jaar in een bestemmingsplan moet zijn geïmplementeerd. Bovendien
hopen wij dat de introductie van het projectbesluit tevens gunstige gevolgen
zal hebben voor de hoeveelheid en de zwaarte van de beroepen die de Afdeling
bestuursrechtspraak te verwerken zal krijgen; een punt waarover onze fracties
de nodige zorg kenden. Zienswijzen tegen een bestemmingsplan kunnen immers
geen betrekking hebben op gedeelten van het plan die hun grondslag vinden
in het projectbesluit. En de indiening van zienswijzen is een vereiste om
beroep in te stellen. Wij hopen dat stuwmeren bij de Raad van State inderdaad
voorkomen worden.Ik leg nog wel even de vinger bij artikel 3.8b, lid 2 waarin wordt gesteld
dat het projectbesluit een goede ruimtelijke onderbouwing vereist. De vraag
blijft wat een dergelijke open formulering nu precies toevoegt, vooral ten
aanzien van wat de AWB reeds stelt, namelijk dat een besluit een deugdelijke
motivering moet kennen. Dat de onderbouwing goed moet zijn spreekt voor zichzelf
en dat die ruimtelijk moet zijn, is reeds ingegeven door de aard van het besluit.
Dus wat zegt dit artikel nu eigenlijk? Wat zou het uitmaken als wij dit lid
schrapten? Wat is een goede ruimtelijke onderbouwing? Ik heb geen idee. De
minister wellicht wel, maar dan horen wij dat graag. Feitelijk laten wij het
aan de rechtspraak over om dit begrip nader in te vullen. Is
dat gewenst? Onze fracties vinden dat niet.Ik stel in dit overleg nog een aanliggend thema aan de orde. De problematiek
mag ik als bekend veronderstellen. Agrarische bedrijven maar ongetwijfeld
ook bedrijven uit andere sectoren, die tot wanhoop worden gedreven door organisaties
die er hun professie van maken om het verlenen van vergunningen, milieuvergunningen,
zo veel mogelijk te frustreren via bezwaar en beroep. Het leidt tot grote
werklast voor degenen die belast zijn met het afdoen van bezwaar en beroep
en tot grote frustratie van bonafide ondernemers, die hun verantwoordelijkheid
nemen. Zij worden dan belemmerd in hun bedrijfsvoering. Het is hoog tijd dat
wij – zonder tot ingrijpende systeemwijzigingen te komen – een
einde maken aan dit oneigenlijke gebruik van onze rechtsorde. Tijdens de behandeling
in de Tweede Kamer verwees de minister naar een zeker wetsvoorstel van Justitie
waarmee het mogelijk wordt gemaakt om technische of procedurele fouten in
ruimtelijke plannen, hangende de procedure voor de rechter, te herstellen.
Biedt dat ook een adequate en afdoende uitweg voor de door mij genoemde problematiek
of zijn er aanvullende maatregelen nodig – wellicht via de Wro –
om dit te bewerkstelligen? Wil de minister zich er, in samenspraak met zijn
collega van Justitie, toe zetten om dit punt aan te pakken?De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20062007-82-95.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl