Behandeling voorstel van wet tot wijziging van enige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering (de dagvaardingstermijn voor de politierechter, de oproeping in kantongerechtszaken en het instellen van hoger beroep) (24510)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1996-1997, pag. 667-673

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

06-12-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

nr. 11, pagina 667-673

10-10-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24510Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Binnenlandse Zaken (VII) voor het jaar 1998 (25600 VII)Pagina 779-813
Lijst van ingekomen stukken (woensdag 8 oktober 1997)Pagina 813-814
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (donderdag 10 oktober 1996)Pagina 698-698
Interpellatie-Van Gijzel, gericht tot de minister van Verkeer en Waterstaat, over het onderzoek naar de BijlmerrampPagina 753-765
Voortzetting behandeling van het rapport van de Tijdelijke commissie klimaatverandering (24695), en van de motie-Dijksma c.s. over relevante beleidsmaatregelen naar aanleiding van het rapport van de commissie (24695, nr. 7)Pagina 663-667
Behandeling verslagen van de commissie voor de Verzoekschriften over een aantal in haar handen gestelde adressen (24425, nrs. 144 t/m 177)Pagina 637-637
Behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 1998 (25600 XIV); - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Landbouw-Egalisatiefonds, Afdeling A, voor het jaar 1998 (25600 B)Pagina 718-736
Behandeling wetsvoorstel Invoering van en aanpassing van wetgeving aan de Vaststellingswet titel 7.10 Burgerlijk Wetboek (arbeidsovereenkomst) (Invoeringswet titel 7.10 Burgerlijk Wetboek) (24770); het wetsvoorstel De gevolgen van de privatisering van het ABP voor de pensioenen en uitkeringen van het personeel van de Koninklijke Hofhouding (Wet gevolgen privatisering ABP voor het personeel van de Koninklijke Hofhouding) (24813)Pagina 637-637
Behandeling voorstel van rijkswet Goedkeuring van het op 27 februari 1995 te Stockholm tot stand gekomen Verdrag tot oprichting van het Internationaal Instituut voor democratie en verkiezingsondersteuning (Trb. 1995, 257) (24577, R1562)Pagina 674-677
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 1998 (25600 XIV); - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Landbouw-Egalisatiefonds, Afdeling A, voor het jaar 1998 (25600 B)Pagina 736-753
Regeling van werkzaamheden (donderdag 10 oktober 1996)Pagina 661-663
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 met het oog op het tegengaan van uitholling van de belastinggrondslag en het versterken van de fiscale infrastructuur (24696)Pagina 680-698
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 30 september 1997 over de oprichting van een stichting Kenniscentrum Wageningen en de reorganisatie van het DLO-instituut voor agrobiologisch en bodemkundig onderzoekPagina 711-718
Voortzetting behandeling van het rapport van de Tijdelijke commissie klimaatverandering (24695)Pagina 637-661
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet van 12 december 1991 tot wijziging van het fiscale regime voor onderhoudsvoorzieningen en spaarvormen alsmede van het fiscale regime voor verzekeraars en directiepensioenlichamen (24677)Pagina 677-680
Presentie en opening (woensdag 8 oktober 1997)Pagina 711-711
Regeling van werkzaamheden (woensdag 8 oktober 1997)Pagina 736-736
Presentie en opening (donderdag 10 oktober 1996)Pagina 637-637
Behandeling voorstel van wet tot wijziging van enige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering (de dagvaardingstermijn voor de politierechter, de oproeping in kantongerechtszaken en het instellen van hoger beroep) (24510)Pagina 667-673
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 25 september 1997 over SchipholPagina 766-779

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het voorstel van wet
tot wijziging van enige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering (de dagvaardingstermijn
voor de politierechter, de oproeping in kantongerechtszaken en het instellen
van hoger beroep) (24510).De algemene beraadslaging wordt geopend.De heer Dittrich (D66):Voorzitter! De fractie van D66 stemt in met dit wetsvoorstel, maar op
twee punten wil zij nog nader ingaan.In het algemeen ondersteunt D66 het snelrecht; het is een snelle manier
om een strafzaak tegen een verdachte af te wikkelen. Te vaak komt het nog
voor dat er tussen de datum van het begaan van het strafbare feit en de datum
van de zitting meer dan twee jaar verstrijkt. Voor de verdachte is het dan
moeilijk de straf te zien als een sanctie op het feit van zo lang geleden.
De opgelegde straf wordt dan meer als een wraakactie van de justitie gezien.
Natuurlijk is dat onterecht, maar zo wordt het wel vaak ervaren. Snelle strafoplegging
maakt acceptatie van een straf voor de veroordeelde veel gemakkelijker. Ook
het slachtoffer heeft daar baat bij; niets is zo frustrerend als wanneer een
slachtoffer zo'n vervelend hoofdstuk niet kan sluiten omdat de strafzaak tegen
de verdachte zo lang openstaat.Snelrecht wordt vaak toegepast bij doelgerichte acties van de politie
en de justitie. Als voorbeelden noem ik het paasoffensief in Amsterdam en
de actie Victor in Rotterdam. Om een goede procesgang te bewerkstelligen dient
men dergelijke acties degelijk voor te bereiden, en dat geldt niet alleen
voor de politie en het openbaar ministerie, maar ook voor de rechters.D66 mist echter een duidelijke plaats voor de verdediging. Om niet in
strijd te komen met artikel 6 van het Verdrag van Rome, waarin voorgeschreven
wordt dat een verdachte recht heeft op een behoorlijke verdediging, dienen
aan de advocaat bij dergelijke grootscheepse snelrechtacties voldoende faciliteiten
te worden geboden, opdat de advocaat ondanks de tijdsdruk van de snelrechtprocedure
zijn werk naar behoren kan verrichten. De Orde van advocaten heeft een aantal
suggesties gedaan: voldoende beschikbaarheid voor overleg, snelle beschikbaarheid
van processtukken, tijdige beschikbaarheid van de tekst van de tenlastelegging,
bereikbaarheid van de officier van justitie voor nader overleg, de mogelijkheid
van mondelinge of misschien wel schriftelijke rapportage door de reclassering
en de mogelijkheid om bij heel bijzondere acties een piketadvocaat op het
politiebureau te stationeren.D66 heeft hierover bij de schriftelijke voorbereiding vragen gesteld en
de minister heeft hierop geantwoord dat zij deze suggesties ter kennis van
het college van procureurs-generaal heeft gebracht. Dit vinden wij te mager;
wij zouden graag vernemen wat de reactie van dit college was, op welke manier
 men tegemoet wil komen aan deze gerechtvaardigde verlangens
van de advocatuur, of er contact met de reclassering is opgenomen en of deze
in staat is in snelrechtprocedures adequate informatie over de persoon van
de verdachte te geven. Ik begrijp dat dit niet helemaal op de leest van een
normale procedure geschoeid behoeft te zijn, maar het is toch wel belangrijk
dat de reclassering ook bij snelrechtprocedures die informatie kan geven.Onze conclusie op dit punt is: snelrecht is goed; het moet snel zijn,
maar het moet wel recht zijn.Tot slot zou ik nog even willen ingaan op het instellen van hoger beroep.
De regering stelt voor aan de verdachte die door een advocaat hoger beroep
laat instellen, via die advocaat meteen de datum van behandeling van dat hoger
beroep te laten mededelen. De advocatuur heeft hiertegen geprotesteerd met
het argument dat het instellen van appèl nog niet het behandelen van
een zaak betekent en dat de advocaat niet hoeft te weten waar zijn cliënt
uithangt. D66 is het daar niet mee eens. Wij steunen de regering op dit punt.
Gesteld kan worden dat het verzoek van een cliënt aan een advocaat om
appèl in te stellen tevens gezien kan worden als een verzoek zijn belangen
te behartigen in de hogerberoepsfase. Van de cliënt mag een actieve houding
verwacht worden om op de hoogte te blijven van de datum van de appèlbehandeling.
Men kan dan bij de advocaat of bij de griffie informatie inwinnen. Het instellen
van hoger beroep moet niet een methode zijn om procedures te verlengen en
door lastige betekeningsvraagstukken te bemoeilijken, zonder dat er verder
vanuit de verdachte, de veroordeelde interesse is voor de inhoudelijke behandeling
van de zaak. In zijn algemeenheid zou je kunnen zeggen dat een verdachte die
appèl heeft laten instellen, veel meer bij de procesgang in hoger beroep
betrokken zou moeten zijn. Hij is immers de initiator van deze fase in de
strafprocedure. Op hem rust dan ook een inspanningsverplichting om op de hoogte
te blijven, net zoals er een verplichting op het openbaar ministerie rust
om de zaak zorgvuldig en voortvarend af te wikkelen. Dit alles neemt niet
weg dat er een categorie verdachten zal zijn die wél opdracht tot hoger
beroep aan de advocaat geeft, maar verder geen contact meer met de raadsman
heeft. Dan denk ik met name aan verslaafde verdachten die met een zekere regelmaat
misdrijven plegen.Met het voorstel van de regering wordt de effectiviteit van de strafprocedure
verbeterd. De conclusie dat verdachte beter op de hoogte komt van datgene
wat de overheid tegen hem onderneemt, kan niet in alle gevallen getrokken
worden. Maar de fractie van D66 vindt dat het risico daarvan bij de verdachte
in hoger beroep ligt – hij is immers de appèlprocedure begonnen –
en niet meer bij de overheid.De heer Schutte (GPV):Voorzitter! De herijking van ons strafprocesrecht kan moeilijk gelden
als een voorbeeld van transparante wetgeving. Weliswaar liggen aan de meeste
wijzigingsvoorstellen de voorstellen van één commissie, namelijk
de commissie-Moons, ten grondslag, maar de afzonderlijke presentatie van uiteindelijk
een tiental voorstellen maakt het moeilijk te beoordelen voor welk bouwwerk
de afzonderlijke bouwstenen moeten dienen. Dat blijkt ook wel, nu wij dit
wetsvoorstel behandelen op een moment waarop twee andere voorstellen tot wijziging
van het Wetboek van Strafvordering zijn ingediend maar nog niet toe zijn aan
plenaire behandeling. Om niet helemaal in het ongewisse te blijven verkeren,
heb ik inmiddels wel met een schuin oog naar die beide wetsvoorstellen gekeken.
Dat was voldoende om te kunnen constateren dat tussen dit wetsvoorstel en
beide andere op een aantal punten raakvlakken bestaan. Ik kom op enkele daarvan
nog wel terug, maar nu al signaleer ik dat zowel in dit wetsvoorstel als in
wetsvoorstel 24692, inzake het onderzoek ter terechtzitting, de machtiging
van de raadsman uitdrukkelijk aan de orde is. In het derde wetsvoorstel, te
weten wetsvoorstel 24834, gaat het onder meer over uitbreiding van de mogelijkheid
van snelrecht en over de oproepingsprocedure. Dat zijn twee thema's die ook
in het onderhavige wetsvoorstel aan de orde zijn. Wij kunnen nu inhoudelijk
niet vooruitlopen op beide andere wetsvoorstellen, maar ik vraag de minister
wel in haar beantwoording de relatie met beide andere wetsvoorstellen in het
oog te houden.In het algemeen spreek ik er mijn waardering voor uit dat de minister
bij nota van wijziging op verschillende punten is tegemoetgekomen aan kritische
opmerkingen van onder meer onze fractie. Daardoor kan het aantal zaken dat
ik nu zal aankaarten, beperkt blijven.In de eerste plaats iets over de snelrechtprocedure. Hiermee wordt steeds
meer ervaring opgedaan. Hoe kijkt de minister in het algemeen tegen deze ervaringen
aan? Zij plaatst deze mogelijkheid in het kader van het algemene streven naar
versnelling van afdoening van zaken op diverse terreinen. Bij de behandeling
van wetsvoorstel 24834 zal dit punt meer ten principale aan de orde kunnen
zijn. Nu gaat het vooral om de waarborgen welke aan de bestaande mogelijkheden
van snelrecht verbonden zijn. Mijns inziens is in het wetsvoorstel nog sprake
van een onevenwichtigheid. Bij de snelrechtprocedure voor de kantonrechter
wordt de voorgeleiding bij het openbaar ministerie gehandhaafd, terwijl die
voor de politierechter wordt afgeschaft. Is dat wel logisch? Het kan namelijk
ook gaan om een hulpofficier van justitie die niet behoort bij het bevoegde
openbaar ministerie.In het verslag heb ik aandacht gevraagd voor het gebruik van de term "oproeping"
in artikel 408a, waar het gaat om de start van een procedure in hoger beroep.
Mijn suggestie was hierbij te blijven spreken van een "dagvaarding". In haar
antwoord geeft de minister te kennen een voorkeur te hebben voor de term "oproeping",
omdat het hierbij om een document gaat dat uitsluitend is bedoeld om de verdachte
te informeren over de datum van de terechtzitting. De term dagvaarding zou
dan gereserveerd zijn voor het stuk waarmee de procedure in eerste aanleg
aanvangt en dat ook de tenlastelegging bevat. Dit lijkt een helder onderscheid
te zijn, maar dan moet het wel consequent worden gebruikt. Ik begrijp namelijk
niet waarom in artikel 450, tweede lid, achter elkaar wordt gesproken over
de oproeping en de dagvaarding. De oproeping wordt door de gemachtigde van
de verdachte in ontvangst genomen, maar het afschrift van de dagvaarding wordt
per post aan het adres van de verdachte gezonden. Hebben wij
het hier over hetzelfde document, de ene keer het origineel en de andere keer
een afschrift, dan moeten wij dezelfde term gebruiken, of gaat het om een
afschrift van een eerder document, namelijk het stuk waarmee de procedure
in eerste aanleg was begonnen? Ik kom ook niet veel verder als ik de memorie
van toelichting op wetsvoorstel 24834 raadpleeg. Daar gaat het om een verkorte
dagvaarding bij eenvoudige misdrijfzaken. Daar staat: "Deze verkorte dagvaarding
of oproeping in misdrijfzaken is een instrument om te verzekeren dat" –
onder meer – "de verdachte op de hoogte is van de datum van de terechtzitting."
Even verder lezen wij: "De verkorte dagvaarding behelst in ieder geval een
oproeping voor een terechtzitting tegen een bepaalde datum en tijdstip en
informatie over de verdere procedure met eventuele rechtsgevolgen." Hier worden
de termen dagvaarding en oproeping eerst nevenschikkend gebruikt en daarna
vormt de oproeping kennelijk een onderdeel van de dagvaarding. Ik vind dat
een weinig consistent woordgebruik. Wil de minister nog eens duidelijk aangeven
wanneer, wat haar betreft, in het Wetboek van Strafvordering sprake dient
te zijn van een oproeping en wanneer van een dagvaarding? Misschien is het
nuttig om tegen die achtergrond de voorstelde tekst van de artikelen 408a
en 450 nog eens te bezien.Het laatste punt waarop ik terugkom, betreft de redactie van artikel 450.
De bedoeling daarvan is mij wel duidelijk geworden. Het gaat erom dat zowel
de schriftelijk gemachtigde als de advocaat krachtens wetsbepaling de oproeping
voor de terechtzitting in hoger beroep in ontvangst kan nemen. Dat blijkt
uit de aanhef van het tweede lid. Vervolgens dreigt er weer twijfel te ontstaan
door de verwijzing naar de tweede volzin van artikel 588, derde lid, onder
b. Dat artikel geldt uitdrukkelijk niet voor de advocaat maar alleen voor
de schriftelijk gemachtigde. Door het toch van overeenkomstige toepassing
te verklaren, kan de vraag rijzen of dit geldt voor alle gemachtigden of alleen
voor de schriftelijk gemachtigden. In het verslag heb ik een suggestie gedaan
voor een aangepaste wetstekst waardoor deze onduidelijkheid zou kunnen worden
vermeden. Misschien wil de minister daar nog eens naar kijken.Voorzitter! Ik zie de reactie van de minister met belangstelling tegemoet.De heer Vos (VVD):Mijnheer de voorzitter! Zoals de vlucht van zwaluwen een voorbode kan
zijn voor beter weer, zo is het onderhavige wetsvoorstel een voorbode van
de langverwachte discussie over de rechtshandhaving. Het wetsvoorstel bevordert
snelrechtprocedures bij de politierechter en bij kantonrechters. Zoals bekend
verstouwen juist die rechters het leeuwendeel van de reguliere strafzaken.In gesprekken met officieren van justitie, rechters en wetenschappers
blijkt mij dat in breed verband belang wordt gehecht aan het verhogen van
de snelheid in de strafrechtsketen. Snelheid is belangrijk voor de geloofwaardigheid
van de overheid. Bovendien maakt snelheid ook aan wetsovertreders duidelijk:
zo zijn onze manieren; als je de wet overtreedt, zit je op de blaren.Ook de commissie-Korthals Altes spreekt bij de behandeling van de AU-projecten,
het aanhouden, oordelen en uitreiken, positief over het belang van de snelheid.
De politieorganisatie wordt gemotiveerd door deze handelwijze, omdat een prompte
reactie aangeeft dat het werk van de politie effect heeft. De burger krijgt
weer vertrouwen, omdat hij ziet dat een verdachte ofwel naar een huis van
bewaring wordt gebracht, ofwel een transactievoorstel krijgt, ofwel een dagvaarding
meekrijgt. Gelet op het belang van het snelrecht als instrument in het kader
van de rechtshandhaving wekt het mijn verbazing dat de minister zich, naar
mijn mening, weinig betrokken voelt bij de toepassing van het snelrecht. Zij
stelt dat voor de inzet van snelrecht vooral lokale omstandigheden van belang
zijn. Bovendien heeft zij niet het voornemen om periodiek prioriteiten te
stellen, en dit terwijl de minister zich zo enorm duidelijk de verantwoordelijkheid
voor het OM aanmeet. De VVD hecht eraan dat de minister zich wel inlaat met
de frequentie en de aard van de zaken die op basis van ofwel snelrecht ofwel
de oude benadering kunnen worden afgedaan. Bovendien dient ook de Kamer haar
waardering of ontstemming daarover te kunnen uiten. Namens de VVD verzoek
ik de minister toe te zeggen dat zij jaarlijks de Kamer over de toepassing
van dit instrument zal informeren. Ook bestaat de mogelijkheid dat zij het
OM stimuleert om in het jaarverslag, zowel in kwantitatieve als in kwalitatieve
zin, informatie te verstrekken. Zo nodig ben ik bereid hierover een amendement
of een motie in te dienen.Naast deze algemene opmerkingen over de toepassing van het snelrecht wil
ik namens de VVD nog enkele opmerkingen maken over het wetsvoorstel zelve.
Op bladzijde 6 van de nota naar aanleiding van het verslag beschrijft de minister
het systeem van berechting van verdachten, zowel bij de politierechter als
bij de kantonrechter. Bij snelrecht voor de kantonrechter ligt volgens haar
het zwaartepunt van de besluitvorming bij de opsporingsambtenaren. Bij het
snelrecht voor de politierechter is het de officier van justitie die beslist.
De VVD vraagt zich af of die uitleg in overeenstemming is met de praktijk.
Is het niet eigenlijk in beide gevallen de hulpofficier of de parketsecretaris
die zowel de oproeping als de dagvaarding ter beslissing voor zich heeft?
Alleen als er vragen zijn, zal in verband met de effectiviteit de officier
worden geraadpleegd. Is de minister het met deze opvatting eens of acht zij
dit een onjuiste opwaardering van de hulpofficier of de parketsecretaris?Voorzitter! Wanneer wij praten over snelrecht bij de kantonrechter gaat
het in feite over verkeerszaken. Dat is een belangrijk terrein. Het is eenieder
bekend dat het aantal auto's stijgt, evenals het aantal verkeersovertredingen.
Het risico bestaat dat als gevolg van de despecialisatie na de politiereorganisatie
ook belangrijke knowhow op het terrein van verkeersrecht is weggelegd. Heeft
de minister daarover een standpunt? Hoewel een substantieel aantal zaken via
een transactie of via de kantonrechter op het verkeersterrein wordt afgedaan,
laat de rechtshandhaving in het kader van verkeersrecht te wensen over. Dat
heb ik althans begrepen van mijn collega's die zich bezighouden met het terrein
van Verkeer en Waterstaat. Het voorliggende wetsvoorstel biedt een goede mogelijkheid
voor de opsporings ambtenaren om on the spot te besluiten een
transactievoorstel aan te bieden óf te verwijzen naar een snelrechtprocedure
bij de kantonrechter. Is de minister bereid erop toe te zien dat van het nieuwe
instrument dat in dit kader wordt geboden, ook gebruik wordt gemaakt? En zo
ja, op welke manier stelt zij zich voor te waarborgen dat van de versnelde
weg naar de kantonrechter, onder andere voor verkeerszaken, enthousiast gebruik
wordt gemaakt?Minister Sorgdrager:Mijnheer de voorzitter! De heer Schutte heeft een aantal algemene opmerkingen
gemaakt over de samenhang met andere wetsvoorstellen. Hij stelde: de manier
waarop wij nu wijzigingen aanbrengen in het strafprocesrecht, is niet transparant
genoeg. De heer Schutte heeft dat terecht opgemerkt. Echter, om praktische
redenen nemen wij toch een aantal "brokken". Sommige zaken moeten namelijk
snel worden ingevoerd. Als wij mét alles óp alles moeten wachten,
wordt het weer teveel tegelijk. En dan duurt het te lang. Er moet dus eigenlijk
een keuze worden gemaakt tussen twee kwaden. Maar dat neemt niet weg dat wij
de samenhang met de andere wetsvoorstellen goed in het oog moeten houden.
Ik kan de heer Schutte dan ook geruststellen: uiteraard houden wij die samenhang
in het oog.Ik wil in dit verband een voorbeeld geven: de in werking getreden wet
van 18 januari 1996. Daarbij gaat het erom het aantal gevallen te verminderen
waarin door het indienen van een verzoekschrift om gratie opschortende werking
aan de tenuitvoerlegging van het vonnis wordt toegekend. Dit heeft dus ook
met de tenuitvoerleggingsmogelijkheden te maken. Ik wijs ook op de wet, zeer
onlangs door de Eerste Kamer aanvaard, betreffende het proces-verbaal van
de terechtzitting en het vonnis. Ook dit is een stroomlijning van de procedure.
Deze wet treedt op 1 november a.s. in werking. Deze wet bevat ook voorzieningen
om de stukken op een eenvoudige manier uit te werken. En juist de uitwerkingen
zijn iedere keer een bottleneck in de procedure. Daardoor duurt de procedure
vaak langer dan wenselijk is.Dan is in behandeling het wetsvoorstel Herziening regeling onderzoek ter
terechtzitting. De heer Schutte gaf terecht aan dat daarbij ook de kwestie
van machtiging van de raadsman aan de orde is. Er is dan echter sprake van
een andere fase in het strafproces, namelijk van het onderzoek ter terechtzitting.
Hier hebben we te maken met de fase voorafgaande aan het onderzoek ter terechtzitting.
Het klopt echter dat in het proces iedere keer dezelfde elementen voorkomen.
We zullen de samenhang tussen de verschillende elementen uiteraard in de gaten
houden. Er zijn nog meer wetsvoorstellen die hier mee samenhangen. Die komen
vanzelf weer aan de orde.Het snelrecht vormt eigenlijk de essentie van dit geheel, ook snelle berechting.
Het snelrecht is het eerste onderdeel. De artikelen die op het supersnelrecht
betrekking hebben, worden gestroomlijnd en aangepast aan de huidige organisatie.
Ik ben het met de heer Dittrich eens dat een snelle reactie op een strafbaar
feit een essentiële voorwaarde is voor het goed functioneren van het
strafrecht. De mensen moeten in de gaten hebben dat als ze een strafbaar feit
hebben gepleegd, er een snelle berechting komt.Snelrecht in het normale spraakgebruik is een berechting binnen een korte
termijn, niet de berechting volgens de procedure die hier aan de orde is.
Men moet hierbij meer denken aan een berechting binnen de termijn van de inbewaringstelling
of in de eerste termijn van gevangenhouding. Er is dan dus sprake van een
vrij snelle procedure.Hier hebben we het echter over supersnelrecht. Dat bestaat ook. Op het
ogenblik moet volgens artikel 370 Wetboek van Strafvordering de zaak op de
eerstvolgende zitting van de politierechter berecht worden. Dat is logistiek
moeilijk. De eerstvolgende zitting van de politierechter is vaak moeilijk
te definiëren, doordat er meerdere politierechterzittingen tegelijkertijd
plaatsvinden. Bovendien heb je meer ruimte als je komt tot de regeling die
nu wordt voorgesteld. Dan behoeft namelijk niet de termijn van drie dagen
na de dagvaarding in acht genomen te worden. Wat de mogelijkheden van de verdediging
betreft, meen ik dat bij berechting op dezelfde dag men wel heel erg snel
bezig is. Dit is echter wel een van de mogelijkheden. Als men een termijn
van twee dagen in acht neemt, heeft men iets meer tijd.Wanneer maak je nu van deze methode gebruik? Het gebruik van deze methode
van berechting is niet dagelijks aan de orde. Zij komt alleen voor in uitzonderlijke
omstandigheden. De methode is lange tijd in onbruik geweest, maar tijdens
de opkomst van het voetbalvandalisme werd de behoefte gevoeld aan een snelle
berechting voor relatief eenvoudige delicten. Daarna is de desbetreffende
bepaling weer meer toegepast en in de praktijk blijkt zij aardig te werken.Zij werkt echter alleen als je van tevoren allerlei logistieke afspraken
maakt met de politierechter en met de rechtbank. Er moeten van tevoren zalen
besproken worden en men zal met de verdediging en de reclassering allerlei
zaken moeten regelen. Hierover stelde de heer Dittrich vragen. Als je die
afspraken niet maakt, werkt de methode niet en kun je een uitspraak krijgen
die ooit het hof in Amsterdam heeft gedaan. Dat bepaalde dat als iemand niet
voldoende tijd heeft gehad om de verdediging voor te bereiden, de methode
in strijd was met artikel 6 van het EVRM. Met andere woorden: er is sprake
van een complexe manier van handelen.De methode werkt goed als er sprake is van ordeverstoringen etc. Daarbij
gaat het dikwijls om voorzienbare evenementen. Nogmaals, als die niet voorzienbaar
zijn, kun je ook niet de logistieke maatregelen nemen die nodig zijn. Je kunt
niet op een moment waarop je wordt geconfronteerd met zo'n evenement, direct
al de methode toepassen.Voorzitter! Ik kom vervolgens toe aan een reactie op de opmerkingen van
de heer Vos. Hij vroeg zich af of prioriteiten gesteld zullen worden dan wel
voor de PG's een aantal genoemd zal worden en ze gezegd wordt: je moet de
methode zoveel keer toepassen. Ik ben niet van plan dat te doen. Ik vind dit
geen materie waarbij op een dergelijke manier prioriteiten gesteld moeten
worden. Wat men zal doen, hangt volledig af van hetgeen zich aandient of wat
er gebeurt. Als er geen dingen gebeuren die zich lenen voor een dergelijke
aanpak, is het ook zinloos om te zeggen: je moet zoveel keer per jaar een
dergelijke procedure toepassen.Het punt is niet dat ik mij er niet bij betrokken voel, zoals de heer
Vos misschien denkt. Juist omdat het een typisch lokale aangelegenheid is,
heb ik de procureurs-generaal ter kennis gebracht van datgene wat de Nederlandse
orde van advocaten en de reclassering daarover hebben gezegd. Daarbij heb
ik medegedeeld dat je, als je op lokaal niveau een dergelijke procedure in
gang zet, afspraken zult moeten maken met de verdediging en de reclassering.
Dan zul je ook moeten zorgen dat er voldoende tijd is om de verdediging voor
te bereiden. Natuurlijk behoeft de reclassering er niet in alle gevallen mee
te maken hebben. Maar wanneer hij bijvoorbeeld behoefte heeft aan een wat
uitgebreider voorlichtingsrapport, kan de politierechter de zaak altijd aanhouden
op de zitting zodat er iets meer tijd kan worden genomen. Niet-ontvankelijkheid
doet zich eerder voor doordat het probleem bij de verdediging, de advocatuur
ligt dan doordat het bij de reclassering ligt. Dat kan nu beter worden geregeld.
Het zijn afspraken die op het lokale niveau moeten worden gemaakt. Ik vind
dat de minister van Justitie zich er niet centraal mee moet bemoeien. Het
blijkt dat er lokaal behoefte aan is om, als de gelegenheid zich voordoet,
van dit instrument gebruik te maken. Om die reden leggen wij dit wetsvoorstel
aan u voor.De heer Vos haalt de projecten aan die wij in de wandeling AU-projecten
noemen: aanhouden en uitreiken. Dit experiment, dat in het noorden des lands
is ontstaan, kan in een bepaalde categorie van zaken heel goed werken. Wij
hebben er onderzoek naar gedaan – ook daaruit zal blijken dat de interesse
bij mij zeker aanwezig is – of dit inderdaad tijdwinst oplevert. Het
is evenwel een andere procedure dan de procedure die hier wordt voorgesteld.
In de AU-procedure wordt iemand aangehouden, die een dagvaarding krijgt uitgereikt
waarop een zitting staat aangegeven waarop hij moet komen. Dat is in het algemeen
niet binnen de drie dagen zoals het hier wordt voorgesteld. Het is die andere
vorm van snelrecht.De heer Vos zegt dat het wellicht in verkeerszaken nuttig kan zijn. Vervolgens
spreekt hij over het aantal strafzaken die naar zijn mening door de kantonrechter
worden behandeld, maar dat is niet meer zoveel. De wet-Mulder heeft het allergrootste
deel van de strafzaken bij de kantonrechter weggenomen. Alleen wanneer er
sprake is van bezwaarschriften komen zaken bij de kantonrechter terecht.De heer Vos (VVD):De minister weet wellicht dat in de memorie van toelichting staat dat
het nog om circa 350.000 zaken gaat. In de memorie van toelichting wordt juist
uitgelegd dat het nog een flinke slok op een borrel is, om die beeldspraak
maar eens te gebruiken. In totaal gaat het om 2.400.000 zaken, waarvan ongeveer
400.000 bij de kantonrechter en 200.000 via de wet-Mulder.Minister Sorgdrager:Ik leg dus uit – althans, daar ben ik mee bezig – dat het
gaat om gevallen waarin het niet meer kan via de wet-Mulder, maar waarin iemand
inderdaad bij de kantonrechter moet komen. Ik sloeg alleen aan op uw mededeling:
de kantonrechter behandelt grote bulken strafzaken, maar het is al een heel
stuk minder geworden dan het vroeger was. In het verkeer kan de snelrechtprocedure
worden toegepast. Daarom wordt de oproeping bij de kantonrechter gehandhaafd.De heer Schutte vraagt waarom voor de kantonrechter de voorgeleiding bij
het openbaar ministerie is gehandhaafd en voor de politierechter wordt afgeschaft.
Er is een verschil tussen de procedure bij de politierechter en bij de kantonrechter.
Bij de kantonrechter gaat het nog altijd om staandehouding door de politie.
De politie reikt een proces-verbaal uit, geeft aan dat er een transactie betaald
kan worden en reikt vervolgens de oproeping uit. Op dat moment komt de officier
van justitie er niet aan te pas. Wij hebben hem wel in beeld gehouden voor
het geval dat de verdachte inderdaad wordt meegenomen naar het politiebureau
om nog diezelfde dag voor de kantonrechter te verschijnen. Daarvoor moet de
voorgeleiding bij het openbaar ministerie gehandhaafd worden. Uiteindelijk
moet het openbaar ministerie beslissen of iemand wordt gedagvaard. Dat wil
ik er toch in houden, want anders beslist uiteindelijk de politie. Ik denk
dat dat niet goed is. Het is dezelfde vraag, zij het in een iets andere orde,
als die van de heer Vos: het wordt allemaal gedelegeerd en uiteindelijk is
het niet meer de officier van justitie die de vervolgingsbeslissing neemt.
Als het gaat om zo'n actie met supersnelrecht, dan is van tevoren in kaart
gebracht in wat voor gevallen er wat gedaan wordt. Dan is het toch de officier
van justitie die uiteindelijk de vervolgingsbeslissing neemt. Dat is het verschil
tussen de kantongerechtsprocedure en de politierechterprocedure. De officier
van justitie is degene die ook dagvaardt. Die dagvaarding wordt dan misschien
aangemaakt op het politiebureau, maar wel met gegevens die door de politie
zijn gefourneerd met toestemming van de officier van justitie. Een lijfelijke
voorgeleiding lijkt mij dan niet echt noodzakelijk.De heer Schutte (GPV):Wat is hierin eventueel de rol van een hulpofficier van justitie?Minister Sorgdrager:Iemand wordt voorgeleid aan de hulpofficier op het politiebureau op het
politiebureau, maar de dagvaardingsbeslissing wordt door de officier van justitie
genomen en niet door de hulpofficier. Dat wordt niet gedelegeerd.Ik kom op het hoger beroep. De heer Dittrich is het eens met de manier
waarop dit in het voorstel is geregeld. Een advocaat kan namens zijn cliënt
hoger beroep aantekenen. Bij de griffie meldt hij dat hij daartoe bepaaldelijk
is gemachtigd. Dan mag verondersteld worden dat er een relatie is tussen de
advocaat en de cliënt, in elk geval op het moment dat afgesproken wordt
dat hoger beroep wordt ingesteld. Dan mag je van een advocaat verwachten dat
hij zijn cliënt mededeelt dat hij hoger beroep heeft ingesteld en wanneer
de zitting zal zijn. Van de cliënt mag je verwachten dat hij bij zijn
advocaat vraagt wanneer de zitting is. Dit is essentieel, omdat juist in de
periode tussen het instellen van hoger beroep en het betekenen van de dagvaarding
in hoger beroep, tijdverlies ontstaat wanneer die betekening niet lukt en
de zaak op de zitting niet goed afloopt. Ik neem aan dat de verdachte belang
heeft bij de behandeling van zijn zaak in hoger beroep. Het is inderdaad waar
dat in dit geval het traineren van de procedure moeilijker wordt, maar ja,
dat is ook de bedoeling. Wij zijn het, denk ik, met elkaar eens dat wij deze
procedure kunnen voortzetten.De heer Dittrich is het gelukkig ook met mij eens dat het een kwestie
van eigen risico is als mensen, nadat hoger beroep is ingesteld, geen contact
meer met hun advocaat hebben. Als de zitting plaatsvindt zonder dat er iemand
verschijnt, wordt geacht een omstandigheid aanwezig te zijn dat de verdachte
bekend is met de datum van de terechtzitting, waarna het vonnis onherroepelijk
wordt.De heer Dittrich (D66):Voorzitter! Ik dank de minister voor haar beantwoording. Ik kom slechts
terug op het punt van de snelrechtprocedure, zowel de supersnelrechtprocedure
als de gewone. In beide situaties zijn lokale aspecten erg belangrijk. De
minister heeft dat duidelijk naar voren gebracht. Wat ondubbelzinnig duidelijk
moet zijn en blijven, is dat rechtshulpverleners, advocaten, hun cliënten
goed moeten kunnen bijstaan, in welk arrondissement ook, ongeacht de tijdsdruk.
De Kamer heeft er behoefte aan dit signaal af te geven als steun in de rug
van de minister. Ik dien mede namens de collega's van de PvdA en de VVD een
motie in.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende, dat het in het kader van snelrechtprocedures van belang is
dat de advocaat van de verdachte in de gelegenheid gesteld wordt tijdig met
zijn cliënt te overleggen en kennis te nemen van stukken die op de zaak
betrekking hebben;verzoekt de regering te bewerkstelligen dat rechtshulp aan verdachten
in het kader van snelrechtprocedures adequaat verleend kan worden,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden Dittrich, Rehwinkel en O.P.G.
Vos. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 8 (24510).De heer Dittrich (D66):Voorzitter! Dit laat onverlet wat de minister heeft gezegd, namelijk dat
zij niet als een soort centraal punt in die snelrechtprocedures moet opereren.
Nogmaals, de Kamer wil hiermee het signaal aan de mensen op de werkvloer geven,
dat de rechten van de verdachten goed gewaarborgd moeten blijven, zoals dat
ook geregeld is in artikel 6 van het Verdrag van Rome.De heer Schutte (GPV):Voorzitter! Ik dank de minister voor haar beantwoording. Mijn opmerkingen
waren van vrij technische aard. Misschien dat ik mede daarom nog op een enkel
punt terugkom.Bij interruptie is al gesproken over de rol van de hulpofficier bij de
snelrechtprocedure voor de kantonrechter. De voorgeleiding kan, aldus de minister,
door een hulpofficier plaatsvinden. De dagvaarding is echter een zaak van
de officier en kan niet door een hulpofficier plaatsvinden. In de snelrechtprocedure
voor de kantonrechter kan het soms echter op dezelfde dag tot een zitting
komen. Hoe moet ik dan de situatie zien? De voorgeleiding kan dan door de
hulpofficier gebeuren en de dagvaarding moet door de officier geschieden,
terwijl dat in de praktijk waarschijnlijk toch dezelfde persoon zal zijn.
Daar zit, dunkt mij, een zekere spanning in. Misschien kan de minister dat
verduidelijken.Tot slot ging de minister nog in op de vragen over de oproeping. Ik heb
het niet helemaal kunnen volgen, maar ik spits het even toe op de tekst van
het wetsvoorstel ten aanzien van artikel 450, tweede lid. Ik signaleerde dat
de begrippen "oproeping" en "dagvaarding" daarin direct na elkaar worden genoemd.
Mijn vraag was of het daarbij om hetzelfde document gaat. Als het hetzelfde
document is, dan is het mijn stelling dat je er ook dezelfde term voor moet
gebruiken. Als het verschillende documenten zijn, is het terecht dat er twee
verschillende termen worden gebruikt.De heer Vos (VVD):Voorzitter! Ook ik dank de minister voor haar antwoord. Het is duidelijk
dat het snelrecht in algemene zin belangrijk is en zich in verschillende varianten
kan voordoen.Ik heb gesproken over de betrokkenheid van de minister bij de toepassing
van snelrecht. Op dit moment kan de minister in overleg met de procureurs-generaal
bijvoorbeeld besluiten dat verkeerszaken niet als prioriteit maar als aandachtspunt
worden aangemerkt. Ik kan mij zeer goed voorstellen dat, als de minister jaarlijks
over die onderwerpen een gesprek met de PG's heeft en als zij besluit om bijvoorbeeld
verkeerszaken toch als prioriteit aan te merken, tevens in grote lijnen nagedacht
en gesproken wordt over de eventuele toepassing van snelrecht in dat kader.
Ik wil daarom nu een motie indienen die zich met name toespitst op de informatie
van de minister aan de Kamer, die mede is ondertekend door de leden Dittrich,
Rehwinkel en Schutte.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende, dat de toepassing van het snelrecht een belangrijk instrument
is in het kader van de rechtshandhaving;overwegende, dat het wenselijk is dat de minister van Justitie in goed
overleg met het College van procureurs-generaal toeziet op de toepassing van
dit instrument voor wat betreft de frequentie en de aard van de zaken;verzoekt de minister van Justitie te bevorderen dat de Kamer jaarlijks
over de frequentie en de aard van de zaken waarvoor snelrecht wordt toegepast,
wordt geïnformeerd,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden O.P.G. Vos, Dittrich, Rehwinkel
en Schutte. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 7 (24510).Minister Sorgdrager:Mijnheer de voorzitter! De heer Dittrich ging nog in op het snelrecht
en zei, geconcreti seerd in een motie, dat het duidelijk moet
zijn dat de rechtshulp goed gewaarborgd moet zijn. Ik vertaal het even in
mijn eigen woorden. Eerlijk gezegd, moet ik zeggen dat dat vanzelf spreekt.
Als wij dat niet zouden doen, ondervinden wij de gevolgen daar wel van. Als
het openbaar ministerie de rechtshulp niet voldoende tot gelding laat komen,
zal de politierechter het openbaar ministerie niet-ontvankelijk verklaren.
Ik heb dan ook geen enkel bezwaar tegen de inhoud van die motie, maar volgens
mij is zij een beetje overbodig.Wanneer het wetsvoorstel is aangenomen door de Staten-Generaal zullen
wij binnen het openbaar ministerie die zaak logistiek zo gaan regelen, dat
er een planning komt en men weet als men snelrecht gebruikt, wat voor dingen
men dan moet gaan doen. Er zullen een aantal aandachtspunten worden gegeven.
Men zal uiteraard de verdediging gelegenheid geven om zich zo goed mogelijk
voor te bereiden. Dat gebeurt dus sowieso.De heer Schutte heeft gesproken over de kantonrechter. Het snelrecht dat
is opgenomen in de bepalingen over de procedure voor de kantonrechter, heeft
betrekking op twee situaties. Het uitgangspunt is dat de verdachte door een
politieambtenaar na betrapping op heterdaad staande is gehouden. Dat is natuurlijk
de enige mogelijkheid waarin je snelrecht kunt toepassen. In het ene geval
wordt aan hem uitgereikt het verkorte proces-verbaal met de oproeping om op
een bepaalde datum te verschijnen op de terechtzitting van de kantonrechter.
De verdachte wordt dan niet voorgeleid. Dat is dus de normale procedure. Dan
volgt in de meeste gevallen een transactievoorstel en gaat de behandeling
op de zitting niet door. Daar worden formulieren voor ontwikkeld, waarop een
aanduiding van het feit wordt gegeven en er wordt een oproeping gedaan en
vervolgens wordt de mededeling gedaan dat men voor een bepaalde datum de transactie
moet betalen. In het andere geval – dat is wat wordt voorgesteld in
artikel 385, vijfde lid – wordt de verdachte aangehouden en meegenomen
naar het politiebureau, met de bedoeling om nog diezelfde dag voor de kantonrechter
te komen. In dat geval wordt de voorgeleiding voor het openbaar ministerie
gehandhaafd, omdat het dan gaat om een vervolgingsbeslissing op die dag. Dus
wanneer er een actie is, bijvoorbeeld op het gebied van het verkeer, waarbij
men deze procedure wil volgen, zal de officier van justitie aanwezig moeten
zijn op de plek waar de verdachte naartoe wordt gebracht, bijvoorbeeld op
het politiebureau. Dat is dus het verschil. Daarom wordt die officier van
justitie nog gehandhaafd.Over de terminologie "dagvaarding" en "oproeping" het volgende. Ik geef
toe dat het niet helemaal duidelijk is. De woorden worden niet op een heel
heldere manier gebruikt, maar het zijn wel twee verschillende documenten,
in mijn visie. Een dagvaarding – ik streef ernaar dat op den duur helderder
in de wet te regelen – is een oproeping om tegen een bepaalde datum
voor een bepaalde rechter te verschijnen. Dat is één functie.
De tweede functie is het geven van informatie over de aan de verdachte toekomende
rechten. De derde functie betreft de inhoud van de beschuldiging. Die dagvaarding
moet uitsluitend aan de verdachte gericht worden. Een oproeping is een wat
andersoortig papier, dat wat minder uitvoerig en gestandaardiseerd kan zijn.
Ik zal dus bij de volgende wijzigingen zorgen dat die verschillende functies
ook verschillend worden gehanteerd. Als je bijvoorbeeld een appèldagvaarding
hebt, is dat in feite een oproeping voor een bepaalde zitting. Daar wordt
de dagvaarding aangehecht die in eerste aanleg is uitgebracht. Dat is bij
de nieuwe procedure, als je het aan de advocaat uitreikt, in feite een oproeping.
Ik wil dat onderscheid wat beter in de wet opnemen.De heer Schutte (GPV):Geldt dit ook voor artikel 450? Ik krijg de indruk dat het om twee verschillende
stukken gaat, terwijl er sprake lijkt te zijn van één handeling.
De machtiging brengt met zich dat de oproeping van de verdachte in hoger beroep
in ontvangst wordt genomen door de gemachtigde, terwijl een afschrift van
de dagvaarding aan het adres van de verdachte wordt gezonden.Minister Sorgdrager:Daar heeft u gelijk in. Ik kan op dit moment niet zeggen of bij het meedelen
van de dag van zitting aan de advocaat de dagvaarding daar aangehecht is,
dan wel dat deze later wordt toegezonden als aanhechting bij de volledige
gegevens. Ik zal dit nagaan. In appèl is dit een beetje lastig, omdat
beide stukken nooit in één keer worden opgesteld. Ik ben het
met u eens dat wanneer er twee termen worden gebruikt, het ook over twee verschillende
documenten moet gaan.De heer Schutte (GPV):Wellicht kunt u hieraan aandacht besteden in het volgende wetsvoorstel
terzake dat nog bij de Kamer aanhangig is, want hierin komen beide termen
weer terug.Minister Sorgdrager:Dat ben ik zeker van plan, want ik ben zelf ook geconfronteerd met deze
onduidelijkheden.In de motie-O.P.G. Vos c.s. wordt gevraagd de Kamer jaarlijks te informeren
over de frequentie en de aard van de zaak waarvoor snelrecht wordt toegepast.
Voorzitter! Ik kan dat toezeggen. Ik wijs er echter op dat het jaarverslag
van het OM zo langzamerhand wel een zeer uitgebreid document wordt. Ik begrijp
echter uit de ondertekening van de motie dat deze wens breed in de Kamer leeft.
Ik zal de motie zeker uitvoeren. Wij moeten echter wel voorzichtig zijn met
steeds nieuwe rapportages, want het geheel dreigt onhanteerbaar te worden.De algemene beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik stel voor, aanstaande dinsdag over het wetsvoorstel en over de moties
te stemmen.Daartoe wordt besloten.De voorzitter:Er is nu een probleem. Achtereenvolgens zijn aan de orde het Verdrag van
Stockholm en de wijziging van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969. Zowel
de minister voor Ontwikkelingssamenwerking als de staatssecretaris van Financiën
kan niet op dit tijdstip in de Kamer aanwezig zijn. Zij bevinden zich in het
land en zijn onderweg naar Den Haag. Hierop gelet is het het beste de vergadering
tot 16.30 te schorsen.De vergadering wordt van 15.33 uur tot 16.30 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19961997-667-673.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl