Behandeling van de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over het najaarsoverleg (24400-XV nr. 8)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 1213-1223

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

26-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 18, pagina 1213-1223

26-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24400Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet Brutering Overhevelingstoeslag Lonen (24285).Pagina 1161-1161
Voortzetting behandeling wetsvoorstel Privatisering van het Algemeen burgerlijk pensioenfonds (Wet privatisering ABP) (24205); wetsvoorstel Regels met betrekking tot de oprichting van de Stichting Uitvoeringsinstelling Sociale Zekerheid voor Overheid en onderwijs (Wet Stichting USZO) (24222); wetsvoorstel Wijziging van de Algemene burgerlijke pensioenwet en de Algemene militaire pensioenwet (invoering partnerpensioen), alsmede van de Uitkeringswet gewezen militairen (rechtspositionele erkenning van andere relatievormen dan het huwelijk) (24227) en een ander wetsvoorstel (24217)Pagina 1184-1213
Lijst van ingekomen stukken (donderdag 26 oktober 1995)Pagina 1223-1223
Behandeling wetsvoorstel Nieuwe bepalingen voor een tegemoetkoming in de studiekosten (Wet tegemoetkoming studiekosten) (23699)Pagina 1161-1183
Regeling van werkzaamheden (donderdag 26 oktober 1995)Pagina 1183-1184
Behandeling van de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over het najaarsoverleg (24400-XV nr. 8)Pagina 1213-1223
18de vergadering; 26 oktober 1995Pagina 1161-1161

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 63 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van:
 
 de brief van de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over het najaarsoverleg (24400-XV, nr. 8).
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik wijs erop, dat de spreektijden maximaal 5 minuten per fractie zijn.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Ik dank de minister voor het verslag van het najaarsoverleg.
Mijn fractie heeft de behoefte, aan de hand van dit verslag een aantal opmerkingen
te maken.
 
 Ik ga eerst in op het werkgelegenheidsbeleid en op het beleid inzake het
algemeen verbindend verklaren. De werkgevers en de werknemers hebben een aantal
intenties aan het papier toevertrouwd om het komende CAO-seizoen de kansen
te vergroten van mensen die weinig of geen opleiding hebben. In het jargon
worden zij met "laaggekwalificeerden" aangeduid. Dat het beleid inzake het
algemeen verbindend verklaren onder andere daardoor overeind blijft, vindt
mijn fractie een goede zaak, hoewel wij nooit erg gecharmeerd zijn geweest
van de koppeling. In het verslag van het najaarsoverleg schrijft de minister
dat er sprake is van een fundamentele koerswijziging. Dat heb ik uit die intenties
niet kunnen afleiden. Misschien kan de minister dat hier nader uitleggen.
 
 Aan de vooravond van het najaarsoverleg werden wij wederom geconfronteerd
met berichten die erop neerkwamen dat veel CAO-afspraken over werk en scholing
in de praktijk papieren afspraken blijken te zijn. Veel vakbondsbestuurders
in veel sectoren uiten daar naar mijn indruk terecht hun zorgen over. Zij
vinden het een serieus probleem. Er zitten miljoenen in scholingsfondsen en
werkgelegenheidspotjes. Dat geld blijft daar maar in zitten. Dat is niet de
bedoeling. Deelt de minister onze zorg hierover? Is dat een onderdeel geweest
van de gesprekken in het najaarsoverleg? En als dat niet zo is, hoe denkt
de minister daar dan in overleg met werkgevers en werknemers iets aan te doen?
 
 Het tweede onderwerp betreft de positie van allochtonen op de arbeidsmarkt.
Hierover stel ik twee heel korte vragen. Is mijn indruk juist, dat de WBEAA
volop blijft gelden? Een aantal kranteberichten kwam erop neer, dat de WBEAA
op een laag pitje komt te staan. Wil de minister die suggestie wegnemen? Mag
uit de wederzijdse intenties die door werkgevers en werknemers zijn uitgesproken,
worden afgeleid dat de werkgevers hun soms dubieus geplande, maar in ieder
geval georganiseerde oppositie tegen die wet wat laten varen?
 
 De plannen met de Ziektewet vormen het derde onderwerp. Hierop wordt in
het verslag summier ingegaan. De werkgevers- en werknemersorganisaties hebben
voor het overleg gepleit voor uitstel van die wet met een half jaar. Mijns
inziens hebben zij dat met goede argumenten gedaan. Volgens mij zijn dat er
drie.
 
 1. De bedrijven moeten zich kunnen voorbereiden op de gevolgen van deze
wet. Een overgrote meerderheid wil zich bijvoorbeeld herverzekeren. Dat kost
natuurlijk tijd.
 
 2. Het TICA heeft gepleit voor uitstel in verband met de rol van de uitvoeringsorganisaties.
 
 3. Er is door het kabinet vanaf het begin een relatie gelegd tussen de
plannen met de Ziektewet en de plannen met de WAO, zowel in het regeerakkoord
als in de adviesaanvrage aan de Sociaal-economische raad.
 
 Het ligt dus zeer voor de hand dat je het voorstel voor de Ziektewet hier
behandelt nadat je kennis hebt genomen van de plannen met de WAO. Dat is niet
het geval. Daarom vraag ik het kabinet wat zijn reactie is geweest op de verzoeken
tot uitstel van werkgevers en werknemers. Wat is daar de onderbouwing van?
Diezelfde vraag stel ik aan mijn collega's in de Kamer. Zij willen die vraag
uiteraard beantwoorden, omdat zij de afgelopen dagen daarover ook iets tegen
de buitenwacht hebben gezegd. Is het volgens de minister waar dat de staatssecretaris
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid een relatie heeft gelegd tussen het mogelijk
wat verlaat invoeren van de plannen met de Ziektewet – daar was hij
geen voorstander van – en het niet doorgaan van de koppeling in 1997?
Zo'n bericht heb ik gehoord. Kan de minister dat ontkennen?
 
 Ik stel dit hier om twee redenen aan de orde. 1. Ik meen dat de bedrijven
het recht hebben om de positie van de Kamer te kennen als zij het kabinet
om uitstel verzoeken. 2. Als de Kamer meent dat dit verzoek om uitstel gerechtvaardigd
is, hanteert zij waarschijnlijk een iets andere procedure.
Daarom stel ik het ook hier aan de orde. Dat kan niet meer als je het plenair
behandelt. Dan is de behandeling immers aangevangen en dan rond je haar in
definitieve zin af.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het najaarsoverleg is redelijk vlot tot overeenstemming
gekomen. Zo is men althans naar buiten gekomen. Het zou de voorbode kunnen
zijn van een heel rustige CAO-toekomst voor het komende jaar. Dat is natuurlijk
beter dan wanneer er termen vallen als hete herfst of stormachtig voorjaar.
Kennelijk werkt de consensuseconomie nog wel een beetje, al resten mij ten
aanzien van de feitelijke uitkomsten een paar vragen. Die wil ik dan ook voorleggen.
 
 De heer Rosenmöller heeft al gesproken over de nieuwe afspraken over
de tewerkstelling of beter het aan het werk helpen van allochtonen. Zijn de
eerdere afspraken, gemaakt in 1990, voor meer werk voor minderheden eigenlijk
nagekomen? Hoe staat het met de daarin geformuleerde doelstellingen? Als zelfs
registratie alleen al op onoverkomelijke problemen stuit bij de uitvoering
van de WBEAA, wat moeten wij dan voor de toekomst verwachten? Ik lees dat
VNO/NCW zich helemaal niet wil vastleggen op aantallen. Dan word ik helemaal
huiverig voor de toekomst. Wat hebben wij dan met elkaar afgesproken?
 
 Ik stel vast dat wat in het overleg naar voren is gekomen, het failliet
betekent van de tripartiete structuur van de arbeidsvoorziening. Ik wil het
debat in herinnering roepen dat ik tijdens een hoorzitting had met de werkgeverswoordvoerder,
de heer Rinnooy Kan. Die kon het woord verantwoordelijkheid letterlijk niet
over de lippen krijgen, laat staan dat hij het in het beleid wil integreren.
Dat geeft aan dat wij op dat punt geweldige problemen verwachten. Daarom verbaast
het mij een beetje dat naar buiten toe de indruk wordt gewekt alsof men met
elkaar een redelijke consensus heeft bereikt. Consensus over wat dan? Op deze
manier lossen wij natuurlijk helemaal niks op.
 
 Gelet op de uitkomsten van het overleg, voorzie ik een chaos bij de afschaffing
van de Ziektewet per 1 januari. Eerder bracht ik in de debatten naar voren
dat de uitvoeringsorganisaties grote problemen voorzien. Ik vraag daarom waarom
de minister zo halsstarrig is. Waarom wil hij die datum binnen bereik houden?
In dit verband heb ik ook vrijmoedig de motie van de heer Rosenmöller
op dat punt ondertekend.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Die is nog niet ingediend!
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Neem mij niet kwalijk! Ik vind het heel goed dat u mij op deze zaak attent
maakt. Ik was even aan de telefoon.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Wij plegen dat niet in eerste termijn te doen. Dat heeft natuurlijk te
maken met het volstrekte vertrouwen dat wij op dit terrein en op deze avond
in deze minister hebben.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ik ben blij dat ik dat vertrouwen mag onderschrijven. Dat neemt niet weg
dat ik heb gezien dat er ergens een motie in een achterzak zit, voor het onvoorstelbare
geval dat de minister op dit punt niet mee wil gaan.
 
 Voorzitter! De dreiging van het niet AVV'en is dus niet helemaal weg,
ondanks de suggesties die daarover in de diverse media hebben gestaan en gelet
op het feit dat vaagheid troef was. Dat is mijn conclusie. Er zijn werkplannen
afgesproken. Er wordt gesproken van "langere termijn". Er worden helemaal
geen getallen genoemd ten aanzien van werk en allochtonen. Misschien kan de
minister zeggen of de stok achter de deur weg is – zo staat het in sommige
kranten – of dat die stok daar nog staat.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het najaarsoverleg is in harmonie verlopen, althans,
die indruk zou men makkelijk kunnen krijgen. Er zijn veel goede voornemens
uitgesproken over het aan het werk helpen van laaggeschoolden en allochtonen,
zodat het drukmiddel van het niet algemeen verbindend verklaren van CAO's
naar de achtergrond geschoven kon worden.
 
 De minister kan in zijn brief aan de Kamer over het najaarsoverleg betrekkelijk
kort zijn. Toch leven er bij de SGP-fractie enkele vragen. Wij hebben het
gevoel dat er onder het rimpelloze oppervlak wel degelijk tegenstellingen
schuilen van meer dan middelmatig belang.
 
 Dat er gewerkt wordt aan de intensivering van inspanningen ten behoeve
van laaggekwalificeerden is een goede zaak. Anderzijds moet het werkgelegenheidsbeleid
natuurlijk niet alleen gefixeerd worden op de onderkant van de arbeidsmarkt.
Dat laagopgeleiden slecht aan het werk raken, houdt ook verband met verdringing
door beter geschoolden. Werkgevers hebben bij de huidige verhoudingen op de
arbeidsmarkt immers ruime keus. Zij kiezen niet zelden voor de best opgeleide
werknemer in plaats van de goedkoopste. Daarom moeten wij ons richten op alle
segmenten van de arbeidsmarkt. Bovendien is doorstroming van belang. In hoeverre
is dit laatste aan bod gekomen in het najaarsoverleg?
 
 De minister heeft het in zijn brief, als het gaat over de lagere loonschalen,
over een fundamentele koerswijziging. Dat lijkt ons vooralsnog nogal sterk
uitgedrukt. Het is immers niet voor het eerst dat wij spreken over de onderkant
van het loongebouw, maar van een fundamentele koerswijziging lijkt ons pas
sprake als er aan de plannen daadwerkelijk invulling wordt gegeven, als er
ook echt mensen voor die lonen worden aangenomen. Welke afspraken zijn daarover
nu precies gemaakt? Zijn er streefcijfers? Hoe gaat de minister daarop toezien?
 
 Overigens bestaat het risico dat mensen met een uitkering die aan het
werk gaan voor het minimumloon of net iets meer, gestraft worden met verlaging
van huursubsidie en mogelijk van nog andere inkomensafhankelijke regelingen,
waardoor de uiteindelijke inkomenspositie eigenlijk alleen maar achteruitgaat.
Wij moeten goed nagaan hoe wij kunnen voorkomen dat dit soort regelingen een
belemmering vormt om terug te keren op de arbeidsmarkt, zo heeft de minister
onlangs ergens gezegd, en terecht. Kan hier wat uitgebreider op worden ingegaan?
In welke richting wordt er gedacht om het te voorkomen?
 
 Voorzitter! Als het gaat om de situatie van allochtonen op de arbeidsmarkt,
hebben zowel de overheid als de sociale partners een intentieverklaring
opgesteld. De pretentie van het woord "intentie" is in het algemeen al niet
groot – dat erken ik – maar in dit geval stijgt er uit de intentieverklaringen
zelfs een geur op die herinneringen oproept aan gebakken lucht. En dat, terwijl
de vorderingen ten aanzien van de WBEAA nog niet om over naar huis te schrijven
zijn. Onlangs had nog maar 15% van de bedrijven aan de registratieverplichting
voldaan, en dan heb je het alleen nog maar over registratie. De steekproef
onder de gedeponeerde verslagen bij de kamers van koophandel wijst uit dat
gemiddeld 3% van het personeelsbestand uit allochtonen bestaat en dat een
derde van de bedrijven geen allochtonen in dienst heeft. Is er in het najaarsoverleg,
als het om allochtonen gaat, nog sprake geweest van een streefgetal? De heer
Stekelenburg wil er 25.000 banen voor allochtonen bij. Zo nee, hoe zal een
en ander dan geëvalueerd worden?
 
 Voorzitter! Als er ergens onderliggende spanningen lijken weggepoetst,
dan is het wel bij de Arbeidsvoorzieningswet en een nieuwe Ziektewet. De minister
doet dat onderwerp in zijn brief met een summier zinnetje af. Natuurlijk vinden
ook wij dat in de verdere parlementaire behandeling van deze wetsvoorstellen
wel kan blijken op hoeveel steun ze kunnen rekenen. Makkelijk zal het echter
niet worden, want in beide gevallen is bij voorbaat duidelijk dat er sprake
is van stevige oppositie van zowel werknemers als werkgevers, en ook in dit
huis wordt er fors verschillend over gedacht. Hoe denkt de minister nu reëel
te bereiken dat de termijn van 1 januari a.s. als beoogde datum van invoering
van de Ziektewet nog kan worden gehaald?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Voorzitter! Afgaande op het verslag van het najaarsoverleg lijkt het alsof
het kabinet op de goede weg is met het serieus nemen van de overlegeconomie,
en dat lijkt mij mooi. Een jaar geleden keken wij daar nog wel anders tegenaan,
zeker vanwege de gebeurtenissen rondom het algemeen verbindend verklaren.
Wij zijn er blij mee dat de sociale partners en het kabinet hebben bereikt
dat er wordt afgestapt van het inhoudelijke plan om niet algemeen verbindend
te verklaren en dat er afspraken zijn gemaakt over de invulling van het segment
tussen het minimumloon en de huidige laagste CAO-schalen. Wij zijn ook verheugd
over de inspanningen om allochtonen aan werk te helpen, ofschoon ik daar toch
nog wel graag iets meer van de minister hoor.
 
 Overleg en rust onder de sociale partners op deze veelheid van terreinen
is in onze ogen heel belangrijk. Zo beschouwd hadden wij gehoopt dat het op
het terrein van de Ziektewet, de WULBZ, tot nadere afspraken c.q. tot uitstel
zou kunnen worden gekomen. Het moge bekend zijn dat mijn fractie op dit punt
het unanieme SER-advies steunt. Gezien de grote hoeveelheid kritiek op deze
wetgeving, lijkt meer tijd voor overleg en een zorgvuldige beoordeling van
het wetsvoorstel in de rede te liggen. De kritiek betreft de plannen rondom
de Ziektewet, de voor ons noodzakelijke koppeling aan de WAO-wetsvoorstellen,
de PEMBA-wetsvoorstellen – daar kan nu absoluut geen sprake van zijn –
de uitvoeringskant, waarvoor naar onze mening veel te weinig aandacht is,
en de te snelle invoering per 1 januari. Als het kabinet zo doorgaat, wordt
het zowel voor de werknemers – de risicoselectie bijvoorbeeld –
als de werkgevers, dus de uitvoerders, buitengewoon moeizaam op het terrein
van de Ziektewet. Collega's spraken zelfs al over "chaos". Waarom is er nu
niet tot uitstel gekomen, zeker waar de sociale partners dat tevoren hadden
aangekondigd? Wat was de reactie van het kabinet op de verzoeken van de sociale
partners? Wij kunnen dat uit één zin in het verslag niet opmaken.
Wij horen dit graag van de minister.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Ik dank in het bijzonder de heer Rosenmöller voor het
vertrouwen dat hij uitsprak in mijn bijdrage, zij het wel onder de dreiging
van een motie, moet ik afleiden uit het betoog van de heer Van Dijke. Ik zal
het met die dreiging moeten doen. Toch zal ik proberen, zo goed mogelijk te
antwoorden.
 
 Ik begin met het punt waarmee ook de heer Rosenmöller begon. Dat
is enkele weken geleden ook het meest fundamentele punt in het overleg met
de sociale partners geweest. Dat betreft het werkgelegenheidsbeleid in algemene
zin, maar zeker ook specifiek gericht op de inschakeling van laagopgeleiden,
laaggekwalificeerden. Dat is dus de groep die in het jargon wel eens wordt
aangeduid met "de onderkant van de arbeidsmarkt". Wij spraken daarover ook
naar aanleiding van hetgeen door de sociale partners was voorbereid op basis
van de aankondiging in het voorjaarsoverleg, om aan te geven wat er in het
afgelopen CAO-seizoen tot stand is gebracht op het punt van specifieke inspanningen
voor de inschakeling van werkzoekenden aan de onderkant van de arbeidsmarkt
en wat er in het komende CAO-seizoen zou kunnen gebeuren. De verklaring die
door de Stichting van de arbeid aan het kabinet is aangeboden, is diepgaand
besproken tijdens het overleg. Zij heeft mij inderdaad tot de opvatting gebracht
dat hierbij sprake is van een fundamentele koerswijziging. Tegen de heer Van
der Vlies zeg ik dat ik onder een koerswijziging versta dat men zijn koers
verlegt, maar dat men nog wel moet aankomen op de plaats van bestemming. Tussen
de koerswijziging van nu en het aankomen op de bestemming, waar het uiteindelijk
om gaat, namelijk dat meer mensen die nu weinig kansen hebben op de arbeidsmarkt,
straks meer kansen zullen krijgen, staat ook en vooral een structurele verlaging
van de loonschalen in het CAO-loongebouw nog te bezien. Wat nieuw is, is dat
met zoveel woorden is uitgesproken dat het ook gaat om de ruimte vanaf het
wettelijk minimumloon. Het is een tijd geleden dat CAO-partners spraken over
een intentie om te proberen, vanaf het minimumloon schalen te creëren
en mensen in die schalen te krijgen en functies op dat niveau aan te passen.
Dat is wat het kabinet voor ogen stond en staat op basis van het regeerakkoord.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Ik heb dit punt naar voren gebracht, omdat punt 8 van de intentieverklaring,
waar de minister ook naar verwijst in zijn verslag, toch een relativering
aanbrengt op dit punt. Er staat: in een aantal gevallen kan het, maar in een
behoorlijk groot aantal andere gevallen is het zeker denkbaar dat een andere
route dient te worden gekozen, zoals de route via herverdeling van arbeid.
Kortom, ik begrijp niet waarom de minister juist op dat punt de term "funda mentele koerswijziging" in de mond nam en op schrift aan ons deed
toekomen.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Het is nodig om iets preciezer weer te geven wat er in punt 8 van de verklaring
staat. In dat punt is sprake van de hoofdroute. De hoofdroute is om vanaf
het minimumloon schalen te creëren en vervolgens oog te hebben voor het
feit dat men in sommige sectoren die schalen wel kan verlangen, maar dat men
tevoren ook al weet dat daar niemand in komt. Dan moet het individuele bedrijven
mogelijk worden gemaakt, via het mechanisme van de dispensatie, toch vanaf
het minimumloon te betalen als men dat mogelijk acht. Daarbij is het uitgangspunt
dat die dispensatie ook wordt verleend.
 
 Als het zou worden uitgevoerd naar de letter van wat hier staat, is dat
een doorbraak. Ik moet daar echter even ophouden, want ik weet niet of het
zo zal gaan in de komende CAO-ronde. Daarover hebben wij ook afspraken gemaakt,
om straks in het voorjaarsoverleg, zo ongeveer halverwege de CAO-besprekingen
en dan daarna weer, de stand op te maken en goed te bezien of de doelstelling
die in het regeerakkoord stond en, naar ik mag onderstrepen, staat, ook op
deze manier gerealiseerd kan worden. Immers, één ding is wel
zeker: het met de knoet afdwingen van alleen maar schalen en tegelijkertijd
de onwil organiseren om daar ook iets mee te doen, is niet in het belang van
de langdurig werklozen. Wat wel in hun belang is, is dat die schalen er komen
en dat er ook andere werkgelegenheidsinspanningen komen – want het gaat
niet alleen om die schalen – en dat het vervolgens ook gebeurt, om daarmee
de structurele doorbraak in de arbeidsmarkt te bewerkstelligen die ons steeds
voor ogen staat.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Mijn nadere vraagstelling is ingegeven door het feit dat mijns
inziens het beleid op zichzelf al langere tijd bestaat, maar dat de resultaten
daar mogelijkerwijs bij achterblijven. Ik verwijs naar hetgeen in punt 8 staat:
mede in verband hiermee – dat betreft de hoofdroute zoals de minister
die geschetst heeft – moet worden bedacht, dat niet in alle gevallen
het invoeren van lagere loonschalen de enige c.q. beste mogelijkheid is om
de werkgelegenheid onder laaggekwalificeerden te bevorderen; soms bieden bijvoorbeeld
extra scholingsinspanningen of afspraken over gedifferentieerde arbeidsduurpatronen
en deeltijdarbeid meer perspectief. Dat is een zinsnede die op zichzelf afdingt
op die hoofdroute en voor een aantal bedrijven een andere richting aangeeft;
vandaar dat ik probeer een beetje af te dingen op datgene wat de minister
die fundamentele koerswijziging op dat ene punt noemt.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Nu heb ik de heer Rosenmöller eerder leren kennen als
een praktisch ingesteld man. Het is toch zo dat je kunt kijken, in de eerste
plaats, naar de formele en ook hoofdroute die hierin is aangegeven. Daarbij
wijs ik erop dat bijvoorbeeld in het afgelopen CAO-seizoen is gebleken, dat
men in de verzekeringsbranche heeft overwogen om tot de instelling van lage
loonschalen te komen, maar vervolgens ook heeft overwogen dat dit niet de
doorbraak zou bewerkstelligen die men voor ogen had, omdat er gewoonweg geen
vraag is naar mensen in deze schalen in die branche zelf. Vervolgens is er
echter een werkgelegenheidsproject georganiseerd met enkele duizenden plaatsen,
in het kader van het project veiligheid en bewaking, waarvan men, als men
goed rondkijkt in het land, zo langzamerhand de vruchten kan zien: het betreft
mensen, langdurig werklozen, die op die manier veiligheidswerkzaamheden verrichten
en de kansen op een structurele baan vergroot zien. Dat is een buitengewoon
nuttige bijdrage aan het losmaken van die vastzittende problematiek aan de
onderkant van de arbeidsmarkt.
 
 De crux in wat nu in die verklaring is afgesproken – ik wil graag
onderstrepen dat wij daar in het overleg uitgebreid, man en paard noemend,
over hebben gesproken – is dat daar wordt aangegeven dat, als er wordt
afgeweken van de hoofdroute, er een argumentatie wordt bijgeleverd. Ik denk
dat de heer Rosenmöller en ik uit die argumentatie nog veel kunnen opsteken
over hoe de arbeidsmarkt echt in elkaar zit aan de onderkant. Ik blijf erbij –
het kabinet blijft erbij – dat die hoofdroute ook straks in beeld moet
komen en dat, als dit niet zo is, wij inderdaad vanuit het regeerakkoord een
probleem hebben.
 
 Tegelijkertijd gaat het echter wel om het resultaat en op weg naar dat
resultaat hebben wij een belangrijke afspraak gemaakt. Maar ik zeg nogmaals:
van de afspraak naar de realisatie is er nog een heel traject te gaan. Daarbij
speelt in het bijzonder het punt van de heer Rosenmöller. Het is duidelijk
dat er in het verleden door CAO-partners zelf afspraken zijn gemaakt over
werk en scholing. Zo zijn er opleidingsfondsen en werkfondsen gekomen, waarvoor
ook de middelen bij elkaar zijn gebracht om het mogelijk te maken. Toch zien
wij dat daar in de praktijk nogal wat van blijft zitten. Nu, dat punt hebben
wij inderdaad aan de orde gesteld in het najaarsoverleg, als een punt van
grote zorg.
 
 Als dat straks gedupliceerd wordt op de wijze waarop ook met het vervolg
van deze verklaring wordt omgegaan, wordt de basis om gezamenlijk te proberen
een oplossing voor de werkgelegenheid aan de onderkant te bereiken, er niet
steviger op. Tegelijkertijd ben ik mij pijnlijk bewust van het feit dat die
banen die wij allemaal zoeken, niet met een druk op de knop op het ministerie
in Den Haag tot stand kunnen komen. Daar is echt de arbeidsmarkt zelf voor
nodig en dus ook de partners in de arbeidsmarkt.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Juist omdat ik praktisch ingesteld ben, ben ik geen voorstander van een
heel rigide benadering met betrekking tot die laagste loonschalen. Maar is
er enige voortgang te verwachten met betrekking tot het aanwenden van de middelen
die nu in scholingsfondsen en werkgelegenheidspotjes zitten? Daar gaat het
wel om.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Maar dat is natuurlijk in eerste instantie de verantwoordelijkheid van
de sociale partners zelf. Als zij bipartiet afspreken om geld te reserveren
voor scholing of werk, dan is dat in eerste instantie hun verantwoordelijkheid
om er ook gebruik van te maken. Maar het past natuurlijk wel in het totale
beeld waarover straks nader en vooral in concreto het gesprek zal worden hervat,
te weten: wat is er over de gehele linie gebeurd? Wat is er fout aan de gedachte
in het regeerakkoord dat het structureel openstellen van de laagste
schalen – in het regeerakkoord staat overigens tussen het minimumloon
en de feitelijk laagste CAO-schalen – een bijdrage zou zijn aan de werkgelegenheid?
Je keert als het ware, als ik het zo oneerbiedig mag zeggen, de bewijslast
om. Om vervolgens in dat gesprek tot de slotsom te komen of we er wel in slagen
om die structurele doorbraak te bereiken of niet. Of is het inderdaad tijd
voor paardemiddelen? Op die manier hebben wij, heel open en concreet, dat
gesprek gevoerd. Ik ben er niet pessimistisch over gestemd dat het tot resultaat
kan leiden maar ik ben niet zo naïef te denken dat het een, twee, drie
zal zijn gerealiseerd. Daar hoort dan ook nog dat andere punt bij waarop de
heer Rosenmöller terecht de aandacht vestigt.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Zijn er op dat laatste punt afspraken gemaakt? U heeft gezegd dat het
een belangrijk onderdeel was en u zei dat er zorg is bij het kabinet. U kunt
het niet via een druk op de knop vanuit Den Haag regelen. Het is een verantwoordelijkheid
van werkgevers en werknemers. Ik ben het met dat alles eens, maar het kwam
toch daar op die tafel terecht. Zijn er afspraken gemaakt of toezeggingen
gedaan door werkgevers/werknemers om dat beter aan te pakken?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Hun eigen scholingsfonds is zeker in het gesprek aan de orde geweest en
zij zagen dat ook als een zorgwekkend punt. Dat punt zal terug moeten komen
in het CAO-overleg per sector. Ik wil overigens waken voor al te veel generalisatie,
want er zijn natuurlijk ook sectoren waar het heel goed gaat, is gegaan of
zal gaan. Het blijft dus een gemengd beeld.
 
 Tegen de heer Van der Vlies wil ik nog zeggen, dat natuurlijk ook de vraag
aan de orde is geweest hoe je de doorstroming beter realiseert in de reguliere
arbeidsmarkt. Het gaat immers niet alleen om de onderkant en dat kan ook nooit
tot resultaat leiden als je de structuur van de arbeidsmarkt in het algemeen
geen push weet te geven die de ruimte overal groter maakt. Maar dat beleid
is wel gelegen in de hoofdroute van het kabinet: de lastenverlichting en de
structuurversterking daardoor van de werkgelegenheid, het goedkoper maken
van arbeid, de aanpassing van regelgeving, het bevorderen van de differentiatie
in arbeidsduurpatronen. Dat gaat eigenlijk allemaal vooraf aan de inspanning
op het punt van het activerend arbeidsmarktbeleid en het aandringen bij sociale
partners op het openstellen van de laagste CAO-schalen.
 
 Over het wettelijk minimumloon wil ik nog het volgende tegen de heer Van
der Vlies zeggen. Via de 40.000 banen, de experimenten, maar ook via het openstellen
van de laagste CAO-schalen in de marktsector zijn we bezig om het minimumloon
weer helemaal in beeld te brengen voor werkenden. Er zit dan inderdaad een
heel vervelend trekje ingebouwd in ons systeem, namelijk dat nogal wat mensen
die bijvoorbeeld huursubsidie ontvangen – dit kan ook betrekking hebben
op enkele andere inkomensafhankelijke voorzieningen – datgene wat ze
extra verdienen ten opzichte van hun uitkering doordat ze aan de slag gaan,
weer snel kwijt zijn doordat de subsidie wordt verminderd. Dat is een belangrijk
aandachtspunt en ik heb in de afgelopen week eraan toegevoegd dat ik er niet
een, twee, drie een oplossing voor heb, want dit zijn echte structuurvragen.
Maar wij proberen er wel verder naar te kijken en zo mogelijk met nadere gedachten
op dat punt te komen. Het is nu evenwel te vroeg om er iets over te zeggen.
 
 Ik moet de uitspraak van de heer Van der Vlies dat hij meent de reuk van
gebakken lucht te ontwaren, echt weerspreken. Zo heb ik de sfeer rondom het
najaarsoverleg niet ervaren. Ik geloof dat het zeer de moeite waard is om
alle partners in de samenleving te mobiliseren om op de arbeidsmarkt de doorbraak
te bewerkstelligen die nodig is. Het gaat dan op deze manier, ook met een
stichtingsverklaring. Eerlijk gezegd, van een verklaring als deze, opgesteld
door organisaties van werknemers en werkgevers, kun je met de beste wil van
de wereld niet zeggen dat het even in een paar zinnen is afgedaan. Het is
immers zeker dat men zichzelf tegenkomt als blijkt dat het toch in de sfeer
terechtkomt die de heer Van der Vlies nu te vroeg meent te ontwaren.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijn opmerking duidde eigenlijk op de vertaalslag die nodig is tussen
de gesprekspartners rondom het tot stand gebrachte akkoord en het bedrijfsniveau.
De mentaliteit die daar zichtbaar is, geeft mij niet veel vertrouwen dat men
snel op de 100% grens komt, en zelfs niet op 75%. Er moet nog een heel traject
gegaan worden.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik begrijp die zorg. De centrale organisaties van werknemers en werkgevers
waarmee wij in het najaarsoverleg om de tafel zitten, hebben hun eigen procedures
voor de CAO-onderhandelaars die het uiteindelijk per sector moeten realiseren.
Ik denk niet dat het aan mij is in die relatie te treden, of in de wijze waarop
men omgaat met het vertalen van die intenties naar het concrete CAO-niveau.
 
 Voorzitter! Mijn volgende opmerkingen betreffen de twee intentieverklaringen
die in het najaarsoverleg zijn overeengekomen over het bevorderen van de inschakeling
van allochtonen. Dit punt loopt deels samen met het punt van daarnet. Deels
vergt het echter ook een meer specifieke inspanning waarover reeds langer
tussen kabinet en Kamer wordt gesproken.
 
 De vraag van de heer Van Dijke over eerdere afspraken die op dit punt
zijn gemaakt, heeft naar mijn mening met name betrekking op het stichtingsakkoord
van een aantal jaren geleden. De indicaties van dit moment geven aan dat de
getalsmatige afspraak die toen is gemaakt – 60.000 allochtonen aan de
slag in de gegeven periode – vermoedelijk wel wordt gehaald. Tegelijkertijd
moeten wij aandacht besteden aan het gegeven dat weliswaar 60.000 mensen van
allochtone afkomst een baan hebben gevonden, doch dat het aandeel van allochtonen
op de arbeidsmarkt helaas geen grote verbeteringen te zien geeft. Het aantal
arbeidsplaatsen in algemene zin is namelijk aanzienlijk gestegen, mede onder
invloed van de conjunctuurontwikkeling. Dat punt van zorg is de sleutel geweest
tot het maken van afspraken met elkaar. Ik acht die afspraken van belang om
straks bij het voorjaarsoverleg vrij fundamenteel te spreken over de vraag,
hoe wij verder moeten gaan na het nu met een jaar verlengde stichtingsakkoord
en met de Wet bevordering evenredige arbeidsdeelname allochtonen. Dat is zeker
geen relativering van de doelstelling van de wet zelf, maar een erkenning
van het feit dat in de praktijk zich hier en daar problemen blijken voor te doen bij het omgaan met het instrumentarium. Ik zie dat persoonlijk
niet als een majeur obstakel om tot verdere uitvoering van de wet te komen.
Het lijkt mij echter wel wijs praktisch te kijken naar de naar voren gebrachte
punten. Ik heb dat ook aangegeven in mijn brief over de voortgang van de implementatie
van de wet. Ik zou daarover graag verder van gedachten wisselen met de sociale
partners, inderdaad om het gevoel weg te nemen alsof die wet gericht zou zijn
tegen het belang van ondernemingen en ondernemers. Dat is nooit de bedoeling
geweest van de initiatiefnemers. Dat is ook allerminst de bedoeling van het
kabinet. Het is een lange-termijnbelang van ondernemingen en ondernemers om
gekwalificeerde mensen, ook van allochtone afkomst, op de arbeidsmarkt te
laten participeren. Wij zullen de wet moeten gebruiken om daarin zo ver mogelijk
te komen. Het interessante is dat zowel in die wet als in het stichtingsakkoord
gesproken wordt over taakstellende werkplannen om dit mogelijk te maken. Mij
lijkt dat het instrument van die taakstellende werkplannen het hoofdpunt zou
moeten zijn van de verdere discussie voor en tijdens het voorjaarsoverleg.
Ik zal de Kamer natuurlijk graag op de hoogte houden van de vorderingen op
dat punt.
 
 Enkele leden hebben gewezen op de laatste zin van de brief die ik de Kamer
heb geschreven. Er werd gezegd dat het wel erg summier was wat daar stond
over arbeidsvoorziening en de nieuwe Ziektewet. Omdat ik getracht heb om zo
getrouw mogelijk verslag te doen van wat er tijdens het najaarsoverleg gebeurd
is, kon het niet anders dan een summiere aanduiding zijn. Het is namelijk
slechts zeer summier aan de orde geweest. Wat de arbeidsvoorziening betreft,
moet ik dus tegenspreken dat daar zodanig uiteenlopende gedachten over zijn
gebleken dat daarmee ook het tripartiete karakter van het wetsvoorstel, zoals
ik dat onlangs heb ingediend, zou zijn weggenomen. Het is natuurlijk wel zo –
zo heb ik de sociale partners in de afgelopen periode ook leren kennen –
dat er nog een stevig robbertje moet worden gevochten om er uiteindelijk uit
te komen. Dat is door de decennia heen eigenlijk ook het karakter geweest
van het overleg tussen kabinet en sociale partners. Ik onderschrijf graag
de gedachte van mevrouw Bijleveld dat het nuttig is om dat voortdurend voort
te zetten, maar niet om het al van te voren met elkaar eens te zijn. Zo liggen
de verhoudingen ook niet. Mijn voorstel zou dan ook zijn om dit meer in detail
te bespreken bij de behandeling van de wet in dit huis. Dan kan ook over de
consequenties ervan gesproken worden.
 
 Voor de Ziektewet geldt eigenlijk hetzelfde. Ook op dat punt is inmiddels
een voorstel bij de Kamer ingediend. Wij zullen natuurlijk snel reageren op
datgene wat in het verslag van de Kamer wordt opgemerkt. Niettemin is door
de heer Rosenmöller, gevolgd door anderen, specifieker gevraagd hoe het
nu eigenlijk zit met de invoeringsdatum van deze wet. Vooropgesteld dat het
in de rede ligt om ook dat te bespreken bij de behandeling van de wet –
het hangt immers samen met wat verder over de inhoudelijke kant van de wet
wordt gezegd – gaat het kabinet ervan uit dat het heel goed mogelijk
is om de invoeringsdatum van 1 januari te realiseren. Wij hebben met de datum
van indiening bij de Kamer rekening gehouden met de termijnen die ons van
de kant van de Tweede en de Eerste Kamer waren aangegeven om het mogelijk
te maken om dit in beginsel voor 1 januari af te handelen. Wij gaan er dus
ook van uit dat het mogelijk moet zijn om de wet vanaf 1 januari te doen uitvoeren.
Het voornemen is namelijk al bijna anderhalf jaar bekend. In het regeerakkoord
is de lijn die in het wetsvoorstel in hoofdzaak is gevolgd, al duidelijk aangegeven.
Het wetsvoorstel zelf is ook bekend. Verzekeraars zijn bekend met wat wordt
voorgenomen. Ons is ook bekend dat verzekeringsprodukten zijn ontwikkeld en
dat de administratieve organisatie van de particuliere verzekeraars goed is
voorbereid op de invoeringsdatum van 1 januari. Zonder dat ik hier als salesman
voor de particuliere verzekeraars wil opereren, moet ik nog opmerken dat het
in principe voor iedere werkgever mogelijk is om nu reeds ziekterisicoverzekeringen
voor het nieuwe jaar af te sluiten, vanzelfsprekend onder de ontbindende voorwaarde
dat het wetsvoorstel het Staatsblad bereikt. Met andere woorden: wij geloven
dat het mogelijk is om in feite in te spelen op wat zich maatschappelijk al
aftekent. Bij het gebleken voornemen van het kabinet om het zo te doen, en
bij kennisname van het feit dat het in de uitvoeringssfeer ook zo wordt voorgesteld,
is het namelijk goed mogelijk om vanaf 1 januari deze wet te doen uitvoeren.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Kan de minister zich voorstellen, hoewel hij of zijn collega's het wetsvoorstel,
zoals dat nu bij de Kamer ligt, zullen verdedigen, dat straks een wet in het
Staatsblad verschijnt die wellicht enkele wijzigingen heeft ondergaan als
gevolg van de kamerbehandeling?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Vanzelfsprekend, voorzitter. Het is geen enkel punt om eventuele wijzigingen,
waar wij niet van uitgaan, maar die wij natuurlijk niet uitsluiten, mee te
nemen.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 De minister zegt dat al die uitvoerders, de werkgevers, de werknemers,
de verzekeraars en de uitvoeringsorganisaties, weten wat er nu gaat gebeuren.
Neen, die weten dat helemaal niet! Ze kennen slechts het kabinetsvoorstel.
Is de minister het met mij eens, als het gaat om dit soort zaken, dat je behoort
te kijken naar wat in het Staatsblad staat? Is de minister ook niet van mening
dat het een geweldige inspanning van beide Kamers zal vergen om dit wetsvoorstel
in december in het Staatsblad te laten verschijnen, ook tegen de achtergrond
dat de minister er ruim een jaar over heeft gedaan, na het sluiten van het
regeerakkoord, om het wetsvoorstel bij de Kamer in te dienen?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Over de inspanning van beide Kamers doe ik niet geringschattend. Tegelijkertijd
is een en ander wel in overeenstemming met de termijnen die ons zijn aangereikt
in de zin van maximale termijnen, waarbinnen wetsvoorstellen moeten zijn ingediend
om voltooiing van de behandeling in beide kamers redelijkerwijs mogelijk te
maken vóór 1 januari.
 
 Ik ben het niet met de heer Rosenmöller eens dat de maatschappij
zich pas hoeft voor te bereiden op de implementatie van wetgeving, nadat die
het Staatsblad heeft bereikt. Er zijn legio voorbeelden in de afgelopen jaren
geweest, waarbij dat niet het geval is geweest, omdat voor de maatschappij
alle relevante informatie telt. Iedereen moet dat natuurlijk
zelf afwegen, bedrijfsverenigingen, particuliere verzekeraars en de bedrijven
zelf ook. Iedereen moet voor zichzelf afwegen hoe men inspeelt op de uiteindelijke
uitkomst van het wetgevingsproces tussen kabinet en Kamers en hoe men die
inschat. Er is niets op tegen dat het kabinet het voornemen uitspreekt om
een wet bij de Kamer in te dienen, met de mededeling dat de invoeringsdatum
1 januari is, uiteraard onder voorbehoud van de behandeling in de Kamers.
Hetzelfde geldt voor het vertrouwen van de maatschappij in de mogelijkheden
dat een en ander conform het voorstel gebeurt. Er is niets op tegen dat men
daarop inspeelt. Sterker nog, ik heb gisteren een algemeen overleg in de Kamer
gevoerd over het Arbeidstijdenbesluit in het kader van de Arbeidstijdenwet,
terwijl de behandeling van die wet in de Eerste Kamer nog moet plaatsvinden.
Wij zien tevens dat in het land, waar men ook komt, al tal van voorlichtingsbijeenkomsten
plaatsvinden, georganiseerd door werknemers en werknemers, om het bedrijfsleven
voor te bereiden op de implicaties van die wetgeving. Daar is niets op tegen,
behalve dat als mocht blijken dat de Eerste Kamer er anders over denkt, de
voorlichtingsbijeenkomsten op dit punt een deel van hun zin hebben verloren.
Zo zit de maatschappij volgens mij in elkaar.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Voorzitter! Dan gaat de minister wel voorbij, als ik aan de Arbeidstijdenwet
denk, aan de fundamentele kritiek die op dit wetsvoorstel is geleverd. Kijk
maar naar wat daarover is neergelegd. Ik constateer momenteel in ieder geval
een gebrek aan draagvlak daarvoor in de samenleving. Hoe schat de minister –
stel dat er nog amenderingen plaatsvinden – dan de termijn van 1 januari
in? Dat lijkt mij echt onmogelijk.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 De vraag in hoeverre de steun voor dit voorstel meer of minder is, heeft
mijns inziens meer betrekking op de besluitvorming in de Kamer. Die is het
meest maatgevend. Ik zou niet weten hoe je het anders zou moeten meten.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Dat geldt ook voor de aanpassing op de uitvoering, als je die redenering
consequent volgt. De minister zegt, een beetje als spotje voor de verzekeraars,
dat die erop zijn ingesteld, maar de bedrijven moeten zich ook op de nieuwe
situatie instellen. Er zijn heel veel bedrijven. Er zit dus wel meer achter
dan alleen maar het gereed zijn van de verzekeraars.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 De bedrijfsverenigingen weten dat ze werkgevers voorlopig kunnen informeren
omtrent de hoogte van de voorschotpremies, uitgaande dus van het voorstel
dat er nu ligt. Niemand behoeft zich echt zenuwachtig te maken over hoe dat
in de praktijk zal verlopen. Wij hebben ook goed gekeken naar de mogelijkheden
van de bedrijven om daarop in te spelen, zonder dat er maatschappelijke schade
zou behoeven te ontstaan.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 De minister refereerde zojuist aan het vertrouwen in de samenleving dat
dit alles tot een goed einde wordt gebracht en tot een goed begin, namelijk
van de nieuwe wet die van kracht zal worden. Wat zullen al die organisaties
en geledingen toch mankeren die tot op heden grote aarzelingen ventileren
over de haalbaarheid van de nog beschikbare twee maanden als termijn om tot
een goede wetgeving te komen? Dan moet er toch iets mis zijn?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik heb allerlei argumenten en heel praktische punten genoemd, waarbij
ik ook bij mevrouw Bijleveld toch wel enig begrip zag. Ik heb gezegd wat de
bedrijfsverenigingen en de particuliere verzekeraars kunnen doen, dus gewoon
de praktische kant van dit wetsvoorstel. Wij hebben natuurlijk snel de neiging
om ons vast te bijten in de principiële kant en dan lijken de termijnen
heel kort. De praktische kant is dat de samenleving naar onze indruk hiermee
goed zal kunnen omgaan. Zo hebben wij dat ook in het najaarsoverleg ingebracht
en van onze kant toegelicht.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Is dat niet een bepaalde mate van arrogantie als u dat zegt over bijvoorbeeld
de werkgevers die er zelf een volstrekt andere opvatting over hebben, die
wel dat pleidooi hebben voor uitstel en die u in ieder geval niet kunt verdenken
van het erop nahouden van een dubbele agenda op dit terrein, omdat ze de grootste
voorstanders zijn van de privatiseringsoperatie? Zij zeggen zelf: kabinet
doe dat niet en geef ons een aantal maanden. Wie bent u dan om tegen die werkgevers
te zeggen: jullie kunnen dat best? Zij moeten toch zakelijk onderhandelen
met die verzekeraars? Dat kost toch even tijd? Dan moet je toch weten wat
voor wetsvoorstel er op je afkomt, dus niet alleen het voorstel maar ook datgene
wat in het Staatsblad staat?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Werkgevers hebben de vorige keer bij de invoering van de twee-weken/zes-wekensystematiek
in feite de mogelijkheid gekregen en genomen om de organisatie van de verzekering
tegen ziektekosten in de bedrijven vorm te geven op een wijze die toen heel
ingrijpend was. Daar was trouwens toen ook niet al te veel tijd voor en toch
is het gelukt. Wij hebben ook tegen de werkgevers gezegd dat er ten principale
niets verandert, behalve dat de periode een stuk langer wordt. Maar de keuze
die nu wordt gemaakt, ligt in het verlengde van een keuze die al eerder is
gemaakt. Een keuze die is gemaakt onder het vorige kabinet. Het moet dus mogelijk
zijn om dat ook in de uitvoeringssfeer te regelen langs de weg die ik heb
aangegeven, te weten de informatie over de hoogte van de voorschotpremies
die door de bedrijfsverenigingen kunnen worden gegeven en het instappen op
produkten die door verzekeraars worden aangeboden onder ontbindende voorwaarden
die vanzelfsprekend kunnen verwijzen naar de behandeling in dit huis.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Ik beperk mij in deze tweede termijn tot het onderwerp met
betrekking tot de Ziektewet. Ik vind de beantwoording van het kabinet kortzichtig
en getuigen van een bepaalde mate van arrogantie. Ik ben er namelijk van overtuigd
dat werkgevers en verzekeraars met elkaar wensen te onderhandelen over de
herverzekering, hetgeen tijd kost. Die tijd geeft het kabinet niet. Het denkt
het beter te weten. Ik ben er werkelijk van overtuigd dat als die lijn inderdaad
wordt voortgezet, we een geweldige chaos over ons afroepen en dat wij mogelijkerwijs
in de loop van 1996 volstrekt anders tegen dit thema aankijken
dan nu. Het lijkt een prestigestrijd te worden en dat vind ik uitermate onverstandig.
 
 Wat je verder over het kabinet kunt zeggen, is dat men in ieder geval
consequent is en één lijn trekt en vanaf het begin af aan met
betrekking tot de Ziektewet heeft gezegd dat de datum van 1 januari 1996 geldt.
Wij zullen dat bij de behandeling van de wet zien. Die consequentie en die
consistentie vind je in ieder geval niet terug bij de collega's. Het is toch
zelden vertoond dat over zo'n onderwerp, het najaarsoverleg, en met dit thema
collega's als mevrouw Adelmund, mevrouw Schimmel en de heer Van Hoof, in de
pers een aantal uitspraken doen die er niet om liegen en hier, zelfs als ernaar
gevraagd wordt, in de bankjes blijven zitten. Ik ben natuurlijk niet in staat
om ze als een soort paard met een touw uit de bankjes te sleuren en te vragen
of ze op fatsoenlijke vragen van collega's antwoord willen geven. Ik heb die
vraag in eerste termijn gesteld. Als zij in tweede termijn ook blijven zwijgen,
zegt dat wat mij betreft veel meer over henzelf, dan over bijvoorbeeld ondergetekende
of over de collega's die wel het woord voeren. Verder ben ik er werkelijk
van overtuigd dat als men blijft zwijgen er vanavond of morgen opvattingen
of opmerkingen in de krant staan. Kom dan helemaal niet hier, dan is het in
ieder geval nog begrijpelijk, maar in meerderheid tegen collega's van de coalitie
te moeten aankijken en constateren dat men in die bankjes blijft zitten, geeft
een uitermate machteloos gevoel. Wees sportief, zeg hier wat je ook in de
krant hebt gezegd.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Wilt u afronden?
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Dat doe ik, voorzitter, met een motie die mede is ondertekend door de
collega's Van Dijke, Bijleveld-Schouten en Van der Vlies.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat o.a. door werkgevers- en werknemersorganisaties en door
het TICA is aangedrongen op uitstel van de invoering van het wetsvoorstel
Uitbreiding loonbetalingsplicht bij ziekte;
 
 van mening, dat na eventuele aanvaarding van genoemd wetsvoorstel partijen
zich op een fatsoenlijke wijze moeten kunnen voorbereiden op de gevolgen ervan
en dat daar zeker enige maanden voor dienen te worden uitgetrokken;
 
 van mening, dat het wenselijk is genoemd wetsvoorstel pas te behandelen
na kennisneming van het wetsvoorstel premiedifferentiatie en marktwerking
bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen;
 
 spreekt als haar mening uit dat invoering van genoemd wetsvoorstel per
1 januari 1996 onhaalbaar is,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Rosenmöller, Van Dijke, Bijleveld-Schouten
en Van der Vlies.
 
 Over de vraag of deze motie al dan niet binnen de orde is, valt te twisten,
in die zin dat een in voorbereiding zijnd wetsvoorstel ter competentie behoort
van de kamercommissie. Daarnaast kun je afwegen of het niet van belang is
dat er snel duidelijkheid komt over de verdere gang van zaken. Ik ben geneigd
tot het laatste en het alsnog binnen de orde te verklaren, maar er valt over
te twisten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 De motie wordt echter breed ondersteund, voorzitter.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dat doet niet af aan de vraag van de voorzitter of iets binnen of buiten
de orde van het onderwerp is dat thans in behandeling is. Over de procedure
van in voorbereiding zijnde wetten wordt beslist door de commissie en niet
door de Kamer.
 
 Ik stel echter vast, dat de motie in voldoende mate wordt ondersteund
en gelet op de behoefte aan een snelle afhandeling, verklaar ik de motie binnen
de orde.
 
 Zij krijgt nr. 9 (24400-XV).
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil de minister graag dankzeggen voor zijn
beantwoording. Het is natuurlijk altijd een spanningsveld om intenties met
elkaar te formuleren en uit te zien naar de realisering van die intenties.
Ik begrijp dat best. In het verleden hadden wij wel eens centrale akkoorden,
waarin heel gekwantificeerde streefcijfers bij bepaalde doelen waren aangegeven.
Daar zijn wij een beetje vanaf geraakt omdat dat toch ook negatieve effecten
had. Ik zou de minister toch willen zeggen dat wij vooral zullen letten op
de realiseringscijfers. Ik heb de motie medeondertekend. Dus op dat punt zal
mijn bedoeling helder zijn.
 
 In lijn met wat collega Rosenmöller zei, heb ik even gedacht: hoe
moet ik het vanavond nu zien? Je kunt geweldige bewondering hebben voor diverse
woordvoerders uit coalitiefracties die dan toch maar de discipline opbrengen
om keurig netjes in de bankjes te blijven zitten. Als je dan kijkt naar enkelen
van hen, die ik toch ken als dualisten pur sang, dan moet dat een geweldige
worsteling zijn geweest om zich toch te blijven beheersen. Je zou ook diep
medelijden kunnen gaan krijgen. Het lijkt mij niet de meest plezierige uitgangspositie
voor een onafhankelijk en dualistisch ingesteld kamerlid om zo gebonden te
zijn aan wat er afgesproken is en speelt in een coalitie.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Voorzitter! Ik ben blij dat de minister zei dat het verslag op het gebied
van de Ziektewet waarheidsgetrouw is. We hadden niet anders verwacht. Het
blijft echter een summier beeld. Ik neem aan dat de sociale partners datgene
wat zij in de publiciteit en in brieven tot ons hebben doen komen, ook in
het najaarsoverleg naar voren hebben gebracht.
 
 Dat brengt de CDA-fractie tot de conclusie dat de minister hier veel te
weinig zegt over de Ziektewet. De manier waarop hij naar de uitvoeringsproblematiek
en de verschillende kanten die daaraan zitten kijkt, betekent echt een onderschatting
van de problematiek. Werkgevers, werknemers, uitvoeringsorganisatie en bedrijven
moeten zich hierop instellen. Niet iedere werkgever heeft een functionaris
in huis die iedere dag op de tribune zit om de wetsvoorstellen
die hier ter voorbereiding worden neergelegd, te volgen.
 
 Bovendien ga ik ervan uit dat er, gezien de buitengewoon negatieve adviezen
die op dit wetsvoorstel zijn gekomen en de reacties van de collega's van D66
en de PvdA in de pers, reden is tot uitgebreide amendering van dit wetsvoorstel.
Ik reken daar in ieder geval nog wel op enig dualisme.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Adelmund (PvdA):
 
 Misschien mag ik hier even op ingaan, ook even reagerend op de opmerking
van collega Rosenmöller die hier net het woord over voerde. Als deze
uitsteloperatie er niet was geweest, had u vanmiddag om precies vier uur kunnen
lezen welke vragen ik aan het kabinet heb gesteld over de invoeringstermijn.
Het kabinet kan daar dan vervolgens een reactie op geven. We krijgen nog een
inhoudelijke bespreking van de Ziektewet. U vindt datgene wat u in de pers
heeft kunnen lezen, namelijk vragen over de invoeringstermijn en de fasering,
terug in het schriftelijk verslag. Dank zij deze discussie is dat uitgesteld
tot dinsdag. Anders had de Kamer het verslag en de vragen vanmiddag kunnen
zien.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Voorzitter! Het is buitengewoon dat we die vragen daar kunnen terugzien.
We hebben echter in de vaste commissie vastgesteld dat we hier over het najaarsoverleg
zouden spreken, terwijl ook de reden daarvan bekend was. Dan had dat ook hier
in het openbaar gezegd kunnen worden. We hadden dan niet op de pers hoeven
te reageren.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Mevrouw Adelmund heeft nu heel kort iets gezegd. Mag ik haar
vragen of in dat verslag van de PvdA dat pas dinsdag behoeft te worden ingediend,
ook staat wat er gisteren in de Volkskrant stond, namelijk dat invoering per
1 januari onhaalbaar is. En wat betekent dat vervolgens voor haar?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Adelmund (PvdA):
 
 Ik weet niet of wij hier voortaan de letterlijke tekst uit kranten gaan
bespreken, want ik word niet altijd goed geciteerd. Er zouden vandaag verslagen
liggen. Daaraan voorafgaande was er wat publiciteit. Dat is altijd zo. Ik
heb daarin precies dezelfde bewoordingen gebruikt als ik nu doe, namelijk
dat wij vragen hebben bij de invoeringstermijn, dat wij aan het kabinet de
vraag zullen stellen hoeveel tijd er ligt tussen de aanname van de wet en
de invoering ervan en of het kabinet dat een reële termijn acht. Dat
is onze positie op dit moment. Dat verslag zou er vanmiddag om vier uur gelegen
hebben. Dat is nu uitgesteld tot dinsdag.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 U moet daar niet zo lang over zeuren. Af en toe krijgt u als coalitie
uw zin met betrekking tot de procedure niet. Het gebeurt bijna nooit, maar
nu is dat een keer gebeurd.
 
 Mag ik verder uit uw antwoord afleiden dat u in ieder geval door het kabinet
niet overtuigd bent van het feit dat invoering van de wet per 1 januari a.s.
haalbaar is?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Adelmund (PvdA):
 
 U mag uit mijn antwoord afleiden dat wij daar vraagtekens bij plaatsen.
Dat geldt voor de invoering en voor de fasering van de privatisering. Die
punten speelden ook in de publiciteit. Ik heb gezegd dat de zorg die u heeft,
volgens mij kamerbreed is. Hoe neem je wetten aan zodanig dat de mensen op
het moment dat ze gaan gelden een redelijke termijn hebben om zich daarop
voor te bereiden?
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Hier voltrekt zich toch een situatie die ik graag had willen voorkomen.
Dat was ook de reden van de vraag of dit al dan niet binnen de orde is. Volgens
mij gaan wij nu langzamerhand over de grens. Ik zou mevrouw Bijleveld willen
vragen om haar betoog te vervolgen.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Ik wil daar graag een zeer korte interventie over de orde
op maken. Dat moet mogelijk zijn. U spreekt mij aan. Ik vind dat eerlijk gezegd
"ongepast", al moet u dat woord niet letterlijk nemen. Dit soort situaties
had voorkomen kunnen worden als de collega's – ik waardeer het dat mevrouw
Adelmund zich begeeft in de discussie – zich in de discussie hadden
gemengd. Wij hadden dan een enkele interruptie kunnen plaatsen. Wij weten
dat wij de zaak niet dicht kunnen timmeren. De huidige situatie had dan voorkomen
kunnen worden. Het is buitengewoon treurig dat het op deze manier gebeurt
en het is helemaal stuitend dat de twee andere coalitiepartijen zich buiten
de discussie blijven houden.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het woord is wederom aan mevrouw Bijleveld.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Voorzitter! Van traineren van de kant van de oppositie was in dit geval
geen enkele sprake.
 
 Ten slotte vraag ik de collega's van D66 wat hun standpunt over het uitstel
is.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Het was de bedoeling om om vier uur het verslag in te leveren. Daarin
zouden onze vragen hebben gestaan. Wij hebben dezelfde vragen als de heer
Rosenmöller bij interruptie aan de minister heeft gesteld. Kan een en
ander op die termijn? Kan de samenleving erop voorbereid worden? Er zullen
waarschijnlijk allerlei raamcontracten liggen, maar wordt individuele bedrijven
de kans gegeven om dat zelf te beoordelen? Wij zouden die vragen hebben gesteld
in het verslag, ware het niet dat het debat hier is gevoerd. Dat is onze invalshoek.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dat punt is helder. Ik stel voor de beraadslaging te sluiten.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Er zijn er veel die snel een eind aan dit debat willen maken, maar ik
wil nog graag een oordeel van de minister over de motie.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik was even te vroeg!
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Ik stel het op prijs om namens het kabinet nog een reactie
te geven, overigens ook op de woorden "kortzichtig" en "arrogant", maar misschien
waren die ook niet letterlijk bedoeld. De heer Rosenmöller bracht deze
naar voren en ik wijs ze van de hand.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Als het niet letterlijk was bedoeld, had ik het wel gezegd, zoals ik dat
ook tegen de voorzitter heb gezegd.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Dan is dat des te erger. Ik moet daar dan toch een paar opmerkingen over
maken. Zonder dat ik mij wil en kan bemoeien met de procedure
van de Kamer, brengt de ingediende motie wel een probleem met zich. In de
eerste overweging staat dat onder andere door werkgevers- en werknemersorganisaties
en door het TICA is aangedrongen op uitstel. De heer Rosenmöller heeft
dat ook in eerste termijn gezegd. Het is zijn goed recht om daar groot belang
aan te hechten. Het kabinet gaat daar trouwens ook niet aan voorbij. Het kabinet
meent echter tegenargumenten te hebben. Ik heb enkele argumenten gegeven,
maar er zijn er meer en dat zal zeker blijken in de beantwoording die wij
zullen voorbereiden. Ik heb niet de indruk dat dit van grote invloed is geweest
op de produktie van deze motie. Dat spijt mij, omdat het daardoor niet goed
mogelijk is om de intrinsieke betekenis van de argumenten die het kabinet
meent te hebben, om te doen wat het zich voorneemt te doen, in goed overleg
met de Kamer te wegen. De heer Rosenmöller luistert niet naar die argumenten.
Dat is mijn conclusie ten aanzien van de eerste zin.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Ik wil die indruk wegnemen. De minister geeft een indruk van
de zwaarte in de eerste overweging die onjuist is. Daarmee is de rest van
het verhaal voor mij c.q. ons niet overtuigend.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Maar ik was ook nog maar bij het eerste deel van deze motie.
Het is goed dat in ieder geval de opstelling van werkgevers- en werknemersorganisaties
als zodanig wordt gerelativeerd, behalve dan dat je, zoals het kabinet ook
wil, naar de argumenten moet kijken.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 De minister verwijst naar de intrinsieke waarde van de argumenten. Hij
heeft die argumenten nog niet genoemd, omdat ze in de schriftelijke beantwoording
zouden worden gegeven. Kan hij deze kort aanduiden?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Mijn constatering was dat er in de tweede termijn van de Kamer,
inclusief de ingediende motie, op geen enkele wijze wordt ingegaan op de punten
die ik naar voren heb gebracht. Deze kunnen op een heel simpele wijze praktisch
de tamelijk stellige beweringen van de heer Rosenmöller en anderen op
een aantal punten weerleggen.
 
 In de derde paragraaf van deze motie zeggen de heer Rosenmöller c.s.:
"van mening, dat het wenselijk is genoemd wetsvoorstel pas te behandelen na
kennisneming van het wetsvoorstel premiedifferentiatie en marktwerking bij
arbeidsongeschiktheidsverzekeringen". Ik heb niet de indruk dat dit punt echt
aan de orde is geweest. Dat was het in ieder geval niet in de eerste termijn
van de heer Rosenmöller. Het is althans niet aan de orde geweest op de
wijze waarop het in de motie naar voren wordt gebracht. Dan zou ik daarop
in mijn eerste termijn hebben gereageerd. Ik moet daar dus een iets verderreikende
gedachte achter vermoeden. Ik wil het woord "belang" niet in mijn mond nemen.
Dat past mij niet. Die gedachte reikt verder dan uitsluitend de Ziektewet.
Dat constateer ik.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Mag ik de minister uit de droom helpen? Ik heb daar expliciet over gesproken.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Nee, dat heeft de heer Rosenmöller niet gedaan. Mevrouw Bijleveld
heeft dat wel gedaan, maar ik heb het nu over de heer Rosenmöller, die
de ondertekenaar van de motie is.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Ik heb dat expliciet gedaan. De Handelingen zullen de minister daar vanavond
of morgen duidelijkheid over geven. Het is natuurlijk niet zo dat ik het niet
heb gezegd omdat de minister daarop niet heeft geantwoord.
 
 Ik heb bijvoorbeeld ook de relatie gelegd met de koppeling in 1997 en
met hetgeen de staatssecretaris heeft gezegd. Daar heeft de minister ook niet
op geantwoord. Wil hij dan als gevolg daarvan zeggen dat ik het niet heb gezegd?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Ik heb het expliciet gezegd, zodat de minister niet kan stellen dat het
niet door de Kamer is gezegd.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Nee, maar ik heb het nu over de heer Rosenmöller. Hij heeft dat punt
niet genoemd.
 
 Ik wil daarop antwoorden dat de verschillen tussen de systematiek waarvoor
nu in de Ziektewet wordt gekozen en de systematiek die de Kamer zal worden
voorgelegd in het kader van het wetsvoorstel premiedifferentiatie en marktwerking
bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen van dien aard zijn, dat er geen onverbrekelijke
noodzaak bestaat deze twee zaken samen te behandelen. Dat is voor het kabinet
dus geen overtuigend argument.
 
 Onder andere tegenover mevrouw Adelmund zeg ik dat dit weekend alle verloven
op mijn departement zijn ingetrokken in afwachting van het verslag dat heden
om vier uur zou worden aangeleverd. Het weekend zal door vele van mijn medewerkers
intussen op een andere wijze worden doorgebracht. Dat wordt op prijs gesteld,
maar daardoor tikt wel kostbare tijd weg voor de uiteindelijke besluitvorming
rondom dit wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ik neem aan, dat wij op deze wijze arbeid op zondag hebben voorkomen.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Mijnheer Van Dijke, tussen nu en dinsdag liggen ook nog andere dagen dan
de zondag.
 
 Voorzitter! Wij zullen de nadere argumentatie van de Kamer op het punt
van de invoeringsdatum afwachten. Ik moet vaststellen, dat de Kamer in feite
niet is ingegaan op de punten die ik naar voren heb gebracht. Dat lijken mij
heel reële punten. Zij geven aan dat het mogelijk is per 1 januari tot
invoering over te gaan, mits de besluitvorming zo snel mogelijk plaatsvindt.
De Kamer zal van mij willen billijken dat ik tegen deze achtergrond geen behoefte
heb aan het aannemen van deze motie.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 U hebt in tweede termijn – dat is echt mijn laatste opmerking –
elke keer weer gezegd dat niet is ingegaan op datgene wat u gezegd hebt. Het
zou ook kunnen zijn dat wij het daar niet over eens zijn, want zowel ondergetekende
als mevrouw Bijleveld en collega Van der Vlies hebben hier op het punt van
de Ziektewet en de invoeringsdatum met u interruptiedebatjes gevoerd, die
wel degelijk vanuit een bepaalde opvatting werden gevoerd. Die debatjes leidden
niet tot overeenstemming, maar er is over en weer op elkaars argumenten ingegaan.
U doet alsof wij hier helemaal langs elkaar heen zitten te
praten; nee, u hebt op mij gereageerd en ik op u en daar zijn wij niet uitgekomen.
Dat is dan jammer voor mij en voor u – in dit geval waarschijnlijk voor
mij – maar zo liggen de zaken natuurlijk.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 De heer Rosenmöller heeft volstrekt langs de argumenten heen gesproken
die ik hier naar voren heb gebracht over de bedrijfsverzekeringen, over de
particuliere verzekeraars, over wat er in die markt beweegt, over de relatie
met de huidige Ziektewet en de twee-weken/zes-wekenmaatregel en over het feit
dat dat in feite al de grondslag is voor de ordening van die verzekering na
1 januari. Ik zal en ik kan de heer Rosenmöller hier niet toe dwingen,
maar ik mag het toch wel constateren als vervolgens in een motie wordt vastgelegd
tot welke conclusie dat zou moeten leiden. Dat is mijn enige punt.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, aanstaande dinsdag over de motie te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 Sluiting 18.56 uur
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-18-1213-1223.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl