Behandeling van: het verslag van een algemeen overleg inzake het grote-stedenbeleid (21062, nr. 41)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 4892-4899

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

16-04-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 72, pagina 4892-4899

16-04-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 21062Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 24420Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van: het rapport van de Enquêtecommissie Opsporingsmethoden (24072) (debat met de commissie)Pagina 4899-4941
Vragen van het lid Rijpstra aan de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de minister van Justitie, over "ultimate fight".Pagina 4877-4879
72ste vergadering; 16 april 1996Pagina 4873-4873
Stemmingen over 21 moties, ingediend in het nota-overleg over de armoedenota, te weten: - de motie-Doelman-Pel over de vrijlatingsregeling (24515, nr. 5); - de motie-Doelman-Pel over de bijzondere bijstand ten behoeve van langdurig bijstandsgerechtigden (24515, nr. 6); - de motie-Noorman-den Uyl/Bakker over de uitbreiding van de vrijlatingsfaciliteit tot bepaalde deeltijdwerkers (24515, nr. 7) en 18 andere motiesPagina 4884-4886
Vragen lid Dittrich aan min. van Justitie over verijdelde bomaanslag op leden openbaar ministerie AmsterdamPagina 4875-4877
Heropening van de beraadslaging over 21 moties, ingediend in het nota-overleg over de Derde Energienota, te weten: - de motie-Crone c.s. over de CO2-reductiestrategie (24525,22232, nr. 4); - de motie-Crone c.s. over een versterkte marktwerking in de elektriciteitssector (24525,22232 , nr. 5); - de motie-Witteveen-Hevinga/Crone over zonneboilers (24525,22232 , nr. 6) en 18 andere motiesPagina 4888-4892
Stemmingen over zeven moties, ingediend in het nota-overleg over de notitie Leefvormen, te weten: - de motie-M.M. van der Burg/Dittrich over benoeming van een niet-ambtelijke commissie (22700, nr. 9); - de motie-M.M. van der Burg over het standpunt van adoptielanden (22700, nr. 10); - de motie-Soutendijk-van Appeldoorn over de eisen ten aanzien van éénouderadoptie (22700, nr. 11) en vier andere motiesPagina 4882-4884
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 16 april 1996)Pagina 4873-4875
Vragen van het lid Van der Vlies aan de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, over haar uitlatingen over palliatieve zorgverlening.Pagina 4880-4882
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 16 april 1996)Pagina 4941-4942
Het opmaken van een voordracht van drie kandidaten ter vervulling van een vacature onder de leden van de Algemene Rekenkamer (24633).Pagina 4887-4888
Vragen van het lid Verkerk aan de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de minister van Justitie, over afpersing van Duitse levensmiddelenconcerns door middel van slangegif.Pagina 4879-4880
Stemmingen over elf moties, ingediend in het nota-overleg over onder meer de aanstellingswijze van burgemeesters, te weten: - de motie-De Cloe c.s. over het recht van aanbeveling voor de gemeenteraad (21427, nr. 131); - de motie-De Cloe c.s. over een toegesneden wachtgeldregeling voor burgemeesters (21427, nr. 132); - de motie-Rehwinkel/Te Veldhuis over de mogelijkheid van tussentijdse verkiezing (21427, nr. 133) en 8 andere motiesPagina 4886-4887
Behandeling van: het verslag van een algemeen overleg inzake het grote-stedenbeleid (21062, nr. 41)Pagina 4892-4899

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het verslag van een
algemeen overleg inzake het grote-stedenbeleid (21062, nr.
41).
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Zoals u weet, houden wij nu een twee-minutendebat. Aangezien het debat
met de enquêtecommissie om precies 19.00 uur moet beginnen, hecht ik
er zeer aan dat wij ons aan die twee minuten houden.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik wil bij drie dingen kort stilstaan.
 
 Het eerste punt speelt al langer een rol: welke steden moeten aanvullend
onder het grote-stedenbeleid gaan vallen? In juni 1995 hebben wij hierover
een motie van VVD, PvdA en D66 aangenomen. In het overleg van 6 februari zijn
wij hierop teruggekomen. Uiteindelijk heeft de staatssecretaris ons eind maart
een brief geschreven. Daarin laat hij zien wat de onderlinge positie is tussen
een groot aantal steden, vooral gemeten naar sociale criteria, veiligheid
en werkloosheid. Dat heeft ons tot de conclusie gebracht, dat het zeer te
verdedigen is om nog zes steden onder de werkingssfeer van het grote-stedenbeleid
te brengen. Dat is uitgewerkt in een motie van collega Remkes, die wij hebben
medeondertekend.
 
 Hieraan voeg ik toe dat het naar onze mening moet gaan om een apart convenant
met de genoemde zes steden. Laat wat inmiddels is geregeld dus maar doorgaan.
Vervolgens gaan wij ervan uit dat veel maatregelen – het zal weer maatwerk
worden – voor die zes geen geld hoeven te kosten omdat zij liggen in
de sfeer van regelgeving of experimenten. Anderen vragen op termijn wellicht
ook een budget. Ik verwacht dat wij kans zullen zien om dat probleem voor
een deel te ondervangen door te schuiven. Gebruiken de groep van vier en de
groep van vijf de middelen niet, dan kunnen die nog naar een groep van zes
worden overgeheveld. Laten wij maar rustig onder ogen zien dat de uitbreiding
met die zes gemeenten in financiële zin alleen maar betekenis heeft als
wij erin slagen het komende anderhalf jaar daarvoor een bescheiden extra budget
te mobiliseren. De fractie van de PvdA wil een bijdrage leveren om dat ook
mogelijk te maken, zoals dat indertijd gelukkig ook is gelukt met de investeringsimpuls
voor de steden.
 
 Het tweede punt betreft de inzet van Melkert-gelden voor de politie. Over
dit onderwerp heb ik een motie ingediend bij de behandeling van de beleidsvoornemens
politie 1996, voorgesteld in het wetgevingsoverleg van 27 november 1995. Deze
motie was medeondertekend door GroenLinks en door mevrouw Aiking-van Wageningen.
Ik heb deze motie aangehouden omdat daarvoor geen kamermeerderheid leek te
bestaan. Inmiddels zijn de opvattingen binnen de fractie van het CDA zodanig
ontwikkeld, dat ik met de heer Gabor op dit onderdeel zaken heb kunnen doen.
Ik prijs hem daarvoor. Ik wil dus de volgende gewijzigde motie over dat onderwerp
op de agenda plaatsen.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat ook bij de politie-organisatie mogelijkheden bestaan
voor de introductie van eenvoudige, ondersteunende functies;
 
 overwegende, dat daardoor de effectiviteit van executieve politiewerkzaamheden
(incl. die van politiesurveillanten) kan worden vergroot;
 
 verzoekt de regering bij de begroting Binnenlandse Zaken voor 1997 te
rapporteren over de mogelijke benutting van de zogeheten Melkert-banen ten
behoeve van dergelijke functies,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze gewijzigde motie vervangt de motie op stuk nr.8
(24420) en is voorgesteld door de leden Van Heemst, Aiking-van
Wageningen, Oedayraj Singh Varma en Gabor. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende
ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 14 (24420).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Ik kom bij het derde punt. In het algemeen overleg hebben wij gesproken
over het experiment met de kansenzones. Wij vonden de aanpak van de regering
op dat punt wat te bescheiden. Je zou misschien ook kunnen zeggen dat die
aanpak een tikkeltje te benepen is. Om dat experiment wat meer breedte te
geven en er dus ook meer van te kunnen leren voor het vervolg, wil ik samen
met collega Remkes en mevrouw Scheltema-de Nie de volgende motie indienen.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,Van Heemst
 
 overwegende, dat de instelling van zogeheten kansenzones een bijdrage
kan leveren aan de versterking van de economische structuur, dat wil zeggen
aan een groei van de wijkgebonden werkgelegenheid in de steden
en aan het terugdringen van werkloosheid;
 
 overwegende, dat het uitvoeren van experimenten met kansenzones niet beperkt
mag worden tot twee van de vier grootste steden, omdat door een brede aanpak
is te beoordelen hoe de kansenzones zich succesvol kunnen ontwikkelen;
 
 verzoekt de regering de experimenten met kansenzones te laten uitvoeren
in elk van de vier grootste steden en zo mogelijk in ten minste twee steden
uit de groep van vijftien en dat te koppelen aan de aanwijzing van zes-maandengebieden
op grond van de Wet vermindering afdrachtkorting;
 
 verzoekt tevens de Kamer te informeren over de uitgewerkte voorstellen
voor deze kansenzones,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Van Heemst, Remkes en Scheltema-de
Nie. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 42 (21062).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Mijn derde punt is dat wij...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Nee, u heeft geen tijd meer.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Dan laat ik het hier bij.
 
 
 
 
 
 De heer Gabor (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Op 6 februari zijn wat mijn fractie betreft een
drietal punten opengebleven. Het lijkt mij goed om die zaken nu in de vorm
van besluitvorming tot een goed einde te brengen.
 
 Allereerst gaat het om het vitaliteitsfonds. Dat is een fonds waar mijn
fractie een buitengewoon groot voorstander van is. Wij vinden dat daar met
voortvarendheid aan gewerkt moet worden en dat het zo snel mogelijk moet worden
ingevoerd. Ik weet dat de staatssecretaris daarmee bezig is. Ik prijs hem
ook dat hij daar een heel positieve instelling bij heeft. Ik vind echter dat
wij daar ook grote snelheid mee moeten maken. Vandaar dat ik de eer heb, de
Kamer daarover een uitspraak voor te leggen in de vorm van een motie.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat de grootstedelijke problematiek op het gebied van veiligheid,
sociale samenhang, economische ontwikkeling en werkgelegenheid voortvarend
en zonder vertraging aangepakt dient te worden;
 
 overwegende, dat studies en onderzoekingen betreffende een vitaliteitsfonds
dit jaar worden uitgevoerd;
 
 nodigt de regering uit het daartoe te leiden dat het vitaliteitsfonds
op 1 januari 1997 kan worden ingesteld,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Gabor, Nijpels-Hezemans en Oedayraj
Singh Varma. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 43 (21062).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Gabor (CDA):
 
 Het tweede punt is de integratie van gelden en Melkert-banen in de zin
van het politiebeleid. Daarover heb ik op 6 februari een aantal zaken aangestipt
die ik kortheidshalve memoreer. Het gaat er wat de CDA-fractie betreft om,
het daarvoor beschikbare budget te integreren in het politiebudget. Het gaat
erom, aan de onderkant van de loonschaal, bij 0 t/m 3, een aantal functies
te creëren waarin dat kan worden ingepast. Vervolgens gaat het erom dat
alle vormen van stadswachten en dergelijke daarin worden geïntegreerd.
Ik vermeld dat wij daarmee niet de sterkteproblematiek, althans het ontbreken
van voldoende sterkte van de politie, hebben opgelost. Vandaar de steun aan
de moties zoals die eerder zijn geformuleerd door de heer Van Heemst en anderen.
 
 Het derde punt is het volgende. Er is heel wat te doen geweest over de
vraag welke steden onder het grote-stedenbeleid vallen. Wat zijn de criteria?
Ik ben de staatssecretaris zeer erkentelijk voor zijn laatste informatie,
waarin hij ook geïnformeerd heeft over de verhouding tussen de diverse
steden met betrekking tot werkloosheid en verschillende misdrijven. Hij heeft
zo een volgorde kunnen opbouwen ten aanzien van de prioriteit voor steden
die voor dat beleid in aanmerking zouden kunnen komen. Als ik dat lijstje,
gevat in de laatste brief van de staatssecretaris van 29 maart, op mij in
laat werken, kom ik ook tot de conclusie dat er in ieder geval een zestal
steden toegevoegd moeten worden aan het lijstje van het tot nu toe gevoerde
beleid. Dat zijn natuurlijk de steden die in dat lijstje van de staatssecretaris
keurig aansluiten bij de reeds aangemerkte steden: Dordrecht, Haarlem, Heerlen,
Leiden, Schiedam en Venlo. Vandaar dat op dat punt ook mijn fractie de voorstellen
die worden gedaan van harte ondersteunt.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Voorzitter! De heer Gabor gaf aan dat er in ieder geval nog zes steden
aan het lijstje zouden moeten worden toegevoegd, terwijl mijn punt eigenlijk
is dat het met de zes die wij nu toevoegen, ook is afgelopen. Hoe ziet de
heer Gabor dat?
 
 
 
 
 
 De heer Gabor (CDA):
 
 Voorzitter! Ik ben de heer Van Heemst zeer erkentelijk dat ik zijn vraag
mag beantwoorden, want daardoor wordt duidelijk wat ik op dat punt bedoel.
Mocht in de loop der tijd blijken dat andere steden onder precies dezelfde
criteria vallen en net zo hoog scoren als deze steden, dan vind ik dat ze
erbij horen.
 
 
 
 
 
 De heer Remkes (VVD):
 
 Voorzitter! In juni heeft de Kamer een motie aangenomen, waarin op twee
dingen gewezen werd. Het ene is dat de verdeling van de middelen moet aansluiten
bij de problematiek die in de verschillende steden aanwezig is. Het andere
is dat wij de deur naar de negentien steden niet definitief dicht willen doen,
en dit langs dezelfde redeneringslijn. Dat was ook een paar weken geleden
het kernpunt in het algemeen overleg dat wij mochten voeren.
 
 Er zijn nu twee brieven van de staatssecretaris, waarvoor ik hem dank.
Ze bevatten veel nuttige informatie. Maar in één van die brieven
staat – en dat was ook indertijd de teneur – dat
de Kamer bij de behandeling van de begroting van Binnenlandse Zaken voor 1995
de keuze voor die negentien steden heeft onderschreven. Voorzitter! Dat was
wat de VVD-fractie betreft niet het geval, en de staatssecretaris herinnert
zich dat nog heel goed. De criteria die ervoor stonden, namelijk BON, stedelijk
knooppunt en de cumulatiemaatstaf in het kader van de sociale vernieuwing,
waarbij allochtonen en lage inkomens worden meegerekend, vertoont in ieder
geval vanuit die invalshoek twee gaten, namelijk de criminaliteit en de werkloosheid.
Die twee factoren ontbraken als gewichten en wat ons betreft horen ze bij
de weging wel mee te spelen, want ze spelen een indringende rol bij de grote-stedenproblematiek.
Mijn fractie realiseert zich natuurlijk ook dat ergens de streep getrokken
moet worden en wij zijn op grond van het lijstje dat de staatssecretaris ons
heeft geleverd, ook tot de keuze voor zes extra steden gekomen. Daarom dien
ik mede namens de collega's Scheltema-de Nie, Van Heemst en Gabor de volgende
motie in.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat het aantal gemeenten waarop het grote-stedenbeleid zich
primair richt een zo objectief mogelijke vaststelling behoeft, waarbij ook
werkloosheids- en criminaliteitsgegevens als criteria betrokken moeten worden;
 
 voorts overwegende, dat de verdeling van de voor het GSB-beleid beschikbare
financiële middelen over de gemeenten rekening dient te houden met economische
potenties en voorts zoveel mogelijk aan dient te sluiten bij de omvang van
de probleemaccumulatie;
 
 in aanmerking nemende de in juni 1995 ter zake aangenomen motie inzake
het GSB-beleid (TK 21062, nr. 35, motie-Remkes/Van Heemst/Scheltema-de Nie);
 
 verzoekt de regering het initiatief te nemen tot de opstelling van een
GSB-convenant met de gemeenten Schiedam, Heerlen, Dordrecht, Venlo, Haarlem
en Leiden, om aldus het aantal GSB-gemeenten definitief te bepalen op vijfentwintig,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Remkes, Scheltema-de Nie, Van
Heemst en Gabor. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 44 (21062).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Remkes (VVD):
 
 Voorzitter! De indieners van de motie hebben dus geen aansluiting gezocht
bij een bepaalde groep gemeenten, maar redeneren vanuit de inhoud die aan
de orde is. Ik voeg daaraan toe dat dit wat mij betreft niet per se hoeft
te betekenen dat er extra geld moet komen. De heer Van Heemst heeft hierover
ook al gesproken. De andere instrumenten van het grote-stedenbeleid, namelijk
deregulering, decentralisatie en ontkokering, zijn wat de VVD-fractie betreft
minstens zo belangrijk. Als het enigszins mogelijk is, zou de uitvoering van
de motie door schuiven met geld ook budgettair neutraal moeten kunnen geschieden.
Dat betekent dus ook dat bijvoorbeeld een gemeente als Haarlem, die ons een
fraai verhaal heeft gepresenteerd, niet automatisch op een heel grote zak
met geld hoeft te rekenen, zoals in dat verhaal wordt gesuggereerd.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Wat bedoelt u met schuiven met geld? Ik hoop dat ik uw verhaal niet zo
hoef te begrijpen dat u uitsluit dat er op enig moment een bescheiden bedrag
extra nodig is om dit succesvol tot uitvoering te brengen.
 
 
 
 
 
 De heer Remkes (VVD):
 
 Ik wil dit niet onmiddellijk uitsluiten, maar ik wil ook niet de indruk
wekken dat er op voorhand een gigantisch bedrag bij kan komen. Je wekt dan
valse verwachtingen bij het veld.
 
 Tot slot. Ik ben niet echt fijngevoelig, maar ik heb er toch behoefte
aan om deze opmerking te maken. In het coalitie-overleg was afgesproken dat
de VVD-fractie namens de coalitie een motie van deze strekking zou voorbereiden.
Dat is gebeurd. De motie werd gepresenteerd in de richting van de coalitiepartners,
mevrouw Scheltema en collega Van Heemst. Mevrouw Scheltema heeft daarop gereageerd
in positieve zin. Ze kon met deze lijn leven. Van de heer Van Heemst had ik
nog niets gehoord, tot ik gisteren werd geconfronteerd met een persbericht
en vragen van de pers: de PvdA had het initiatief genomen om...
 
 Voorzitter! Een opmerking daarover. Ik wil collega Van Heemst, juist vanwege
die collegialiteit, adviseren om deze wat meer obscure spelregels niet op
deze manier hier te spelen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het woord is aan mevrouw Scheltema.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Voorzitter! Dan twee kanttekeningen...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Bent u mevrouw Scheltema?
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Dat mocht zij willen. Twee kanttekeningen...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Neen, serieus. Als ik het woord geef...
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik word hier aangesproken. Het zou u sieren als u mij de gelegenheid
gaf om op dat laatste punt even te reageren.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het zou u sieren als u de voorzitter liet uitspreken. Als ik het woord
geef aan mevrouw Scheltema, dan geef ik niet het woord aan u. Als u bij dezen
om het woord vraagt, dan krijgt u het. Maar ik verzoek u om ook hier de normale
regels van het huis in acht te nemen en u te gedragen. Het woord is aan de
heer Van Heemst voor een korte reactie.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Ik vraag u om het woord.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dat krijgt u.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Daar ben ik u zeer erkentelijk voor. Twee kanttekeningen. In het persbericht
staat nergens "het initiatief". Het is gewoon een nette samenvatting van wat
ik vandaag hier wilde inbrengen. De heer Remkes heeft kennelijk wel antwoordapparaten
aanstaan, maar hij luistert ze niet af voor de volgende dag half acht. Ik
heb hem netjes een mondelinge reactie gegeven op de ontwerp-motie.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Een korte reactie van de heer Remkes en dan stel ik u voor een einde te
maken aan deze interne huishoudelijke mededelingen vanuit de coalitie.
 
 
 
 
 
 De heer Remkes (VVD):
 
 Er is kennelijk een verschil van opvatting over de wijze waarop er met
afspraken wordt omgegaan. Ik geef aan dat de manier waarop de heer Van Heemst
die afspraken interpreteert, niet de mijne is en ook nooit zal worden.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Een onnozele reactie!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Voorzitter! Het zal de staatssecretaris duidelijk zijn dat het grote-stedenbeleid
zo langzamerhand een succesnummer begint te worden. Iedere zichzelf respecterende
gemeente wil erbij horen. Dit wekt op zichzelf geen verbazing. Ik verwijs
naar het debat dat gisteren werd gehouden. Als je ziet wat er voor de vier
grote steden in het kader van het grote-stedenbeleid ontplooid wordt, dan
stemt mij dat tot grote vreugde. Dit betekent echter ook dat andere gemeenten
graag willen meedoen. Ik meen uit het diepst van mijn hart dat op grond van
objectieve gegevens inderdaad geconcludeerd moet worden dat zes gemeenten
moeten worden toegevoegd aan het grote-stedenbeleid, met name op grond van
objectieve gegevens over werkloosheid en criminaliteit. De bestaande convenanten
met grote steden mogen niet worden opengebroken. Er moet een apart convenant
met de zes toe te voegen steden worden gesloten.
 
 Op dit moment is er, en ik sluit mij op dit punt aan bij collega Remkes,
weinig kans op extra geld. Laten we daar reëel in zijn. Er liggen voldoende
claims. Wij geven een signaal aan de steden af dat we de problemen erkennen
en dat we zoveel mogelijk binnen de mogelijkheden van deregulering, enz.,
willen meewerken. Ik wil een inspanningsverplichting op me nemen voor het
komende jaar om te bezien of er een klein bedrag kan worden vrijgemaakt voor
die toegevoegde zes steden.
 
 Ook ik had enige problemen met het optreden van collega Van Heemst. Ik
kreeg inderdaad het idee dat hij een vlaagje kleurenblindheid over zich had
gekregen en een paars initiatief rood wilde kleuren.
 
 Voorzitter! Het voegen van zes extra gemeenten bij de andere gemeenten
betekent dat het geld voor het grote-stedenbeleid dat nu wordt ingezet, uitputtend
gebruikt zal moeten worden voor dat grote-stedenbeleid. Wanneer onderuitputting
in een of meerdere gemeenten dreigt, zal dat geld moeten worden ingezet voor
het grote-stedenbeleid elders. Die wens heb ik mede namens de collega's Remkes
en Van Heemst in een motie willen neerleggen.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat gelden bestemd voor het grote-stedenbeleid ten dienste
van dat beleid moeten worden aangewend;
 
 verzoekt de regering het mogelijk te maken, dat indien bij de besteding
van financiële middelen in het kader van het grote-stedenbeleid in een
of meerdere gemeenten onderuitputting dreigt op te treden, deze middelen kunnen
worden gebruikt voor het in gang zetten of intensiveren van projecten in andere
bij dat beleid betrokken gemeenten,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Scheltema-de Nie, Remkes en Van
Heemst. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 45 (21062).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Voorzitter! Tot slot wil ik opmerken dat de instelling van kansenzones,
in ieder geval bij de vier grote gemeenten, onze instemming heeft. Mijn naam
staat niet voor niets onder die motie.
 
 
 
 
 
 De heer Janmaat (CD):
 
 Mijnheer de voorzitter! De fractie van de CD zit altijd met enig plezier
naar dit soort debatten te luisteren. In toenemende mate blijkt immers, dat
wat wij vertellen uit gaat komen en dat de grote partijen, ondanks krampachtige
pogingen en gigantische sommen geld er natuurlijk nooit in zullen slagen om
bij voortzetting van dit beleid, onze grote steden weer op orde te krijgen.
Nee, het is erger, steeds meer middelgrote en ook nu weer in toenemende mate
kleine steden komen dermate in de problemen dat zij het liefst meer geld willen
hebben.
 
 Natuurlijk zullen de grote steden vreugdevol gestemd zijn over het meerdere
geld dat zij krijgen. Maar wat is het succes van het beleid? Is het een succes
dat het ministerie van Justitie continu nieuwe cellen moet openen om daar
de toenemende aantallen criminelen in onder te brengen? Of zijn de pogingen
om meer politie, liefst van allochtone kwaliteit, op straat te brengen een
succes, waarbij het optreden van de politie steeds meer bij de burgers in
discussie komt omdat er, of ze nu allochtoon of autochtoon zijn, natuurlijk
een goede opleiding moet komen voordat die mensen voor dat werk kunnen worden
ingezet? De CD ziet dat succes dus niet. Wij zien ook dat er nu 25 steden
op die pot met geld afkomen, als ware het honing. Die meerkosten zijn er nu
al niet meer. De oplossingen van de problemen komen er niet. De Melkert-banen
wijzen alleen maar op de noodzaak dat de economie totaal niet in staat is
het arbeidspotentieel op gezonde wijze op te vangen, zodat de regering met
allerlei afleidingsmanoeuvres komt.
 
 Het zal duidelijk zijn, voorzitter, dat mijn fractie geen van de moties
kan steunen die alleen maar suggestief wijzen op mogelijke successen terwijl
de grote partijen beter weten.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Kohnstamm:
 
 Voorzitter! Ik dank de leden voor hun inbreng met betrekking tot het verslag
van het algemeen overleg. Omdat alle opmerkingen zijn neergeslagen in moties,
doe ik er waarschijnlijk verstandig aan om die door te lopen en van mijn commentaar
te voorzien.
 
 Ik begin met de motie van de heer Van Heemst, medeondertekend door de
leden Remkes en Scheltema-de Nie, over de keuze van de steden. In het geweld
van de discussie tijdens het algemeen overleg op 6 februari is het de leden
misschien ontgaan dat ik expliciet de bereidheid heb uitgesproken
om met een aantal steden te gaan praten over de vertaling van het grote-stedenbeleid
in de door hen aangegeven richting. In de brief van 29 maart heb ik dat aanbod
duidelijk herhaald. Ik heb daarin aangeboden om te gaan praten met een aantal
steden langs de lijnen die de Kamer heeft aangegeven en om te bezien in hoeverre
wij, al dan niet met aparte afspraken, het grote-stedenbeleid zoveel mogelijk
in hun richting kunnen vertalen. Ik herhaal dat het daarbij niet de bedoeling
is of kan zijn – zo begrijp ik ook de indieners van de motie –
om de spoeling van het geld naar de G19 dunner te maken. Het is dus geen beroep
op het geld van de G19. Dat zou het ook ingewikkeld maken, want wij hebben
afspraken neergelegd in convenanten. Daarover zijn wij het volstrekt eens.
Dat betekent dat ik allereerst ga praten met een paar steden en dat wij niet
de suggestie moeten wekken dat op enigerlei wijze de spoeling ten aanzien
van de G4 en de G15 dunner wordt. Er moeten politiek-bestuurlijke afspraken
worden gemaakt met de zes steden. Wellicht kan een convenant worden gesloten,
waarin we zo specifiek mogelijk de vertaling ter hand nemen van datgene wat
in het grote-stedenbeleid is afgesproken, veelal in convenanten en dus niet
met deze zes steden. Ik zeg dit in mijn eigen woorden, maar zo heb ik de heren
Remkes en Van Heemst, mevrouw Scheltema en in iets mindere mate de heer Gabor
op dit punt begrepen. Mijn brief van 29 maart geeft een lijst van punten,
waarop doorvertaling kan plaatsvinden naar de overige steden. Ik zal daar
in eerste instantie naar kijken.
 
 De brief van 11 januari van de steden zelf aan de Kamer zegt grosso modo
hetzelfde. Ik wil daaruit twee passages citeren: "We bevestigen graag, dat
we niet willen tornen aan de afspraken tussen het kabinet en de reeds geselecteerde
grote steden (...) Mocht het beschikbare geld voor het grote-stedenbeleid
geen extra ruimte meer bieden, dan zullen we nog even moeten roeien met de
riemen die we hebben. Intussen is het voor ons wel belangrijk, dat we gebruik
kunnen maken van de andere voordelen die deelname aan het grote-stedenbeleid
biedt."
 
 Op die termen en gegeven het feit, dat niemand hier in deze Kamer en ik
ook niet in staat is om er een zak geld bij te doen, heb ik geen bezwaar tegen
deze motie. Met een beetje goede wil, gezien de inzet op 6 februari, kunnen
we het zelfs een ondersteuning van het beleid noemen.
 
 Voorzitter! Ik kom nu even terug op het financiële deel. Ik hoor
de heer Van Heemst expliciet zeggen, dat een bescheiden extra budget te eniger
tijd nodig kan zijn. De PvdA-fractie – zo zegt hij – is bereid
om te zien of daaraan een bijdrage kan worden geleverd. Hij refereerde vervolgens
aan de investeringsimpuls van 100 mln., waaraan oorspronkelijk de motie-Van
der Ploeg c.s. ten grondslag lag. Langs dezelfde lijn kan worden bezien of
te eniger tijd een bescheiden budget vrij is te maken. Ik kan dat nu niet
overzien. Ik kom over de motie van mevrouw Scheltema nog even apart te spreken,
maar wij moeten daarover zo helder mogelijk maken – ook naar de zes
toe – dat in eerste instantie niemand van ons in staat is geweest om
extra geld aan te wijzen. En dus betekent het conform de brief van toen nog
de acht steden – in eerste instantie ondertekend door Haarlem –
dat het primair gaat om een zoveel mogelijk politiek-bestuurlijke inpassing
van de maatregelen, maatregelen die overigens ook al zijn genoemd in mijn
brief van 29 maart. Wij moeten afwachten hoe het verder gaan zal. In beginsel
betekent het: budgettair neutraal. Zoals gezegd, heb ik daar geen bezwaar
tegen.
 
 De heer Remkes maakte nog een specifieke opmerking. Ik ontken dat de eerste
keuze niet op objectieve gronden was gemaakt. Maar die discussie hebben wij
al tien keer gevoerd. Die ga ik niet herhalen. Wel wil ik pro forma nog de
volgende opmerking maken. De heer Remkes zegt dat er met een verschuiving
van geld te werken zou zijn. Ik kan mij voorstellen dat daarmee wordt gedoeld
op een discussie die later zal worden gevoerd naar aanleiding van een motie
van mevrouw Scheltema, een motie die betrekking heeft op de onderuitputting.
Ik kom over onderuitputting nog concreet te spreken. Maar mijn probleem is
dat onderuitputting altijd incidenteel is. De heer Remkes zei naar aanleiding
van de brief van Haarlem terecht: daar wordt een zak geld bij gevraagd. En
die hebben wij dus niet. Voor dergelijke afspraken heb je lange-termijngeld
nodig en niet uitsluitend incidenteel geld. Iedereen die begrotingen leest,
weet dat er elk jaar sprake is van enige onderuitputting. Maar ik zie het
voorlopig niet zitten om op een of andere manier te schuiven met het geld.
Ik meen dat er geen sprake is van een structureel punt.
 
 
 
 
 
 De heer Remkes (VVD):
 
 Voorzitter! Ik zal een nadere toelichting geven op mijn uitlating. Ik
neem aan dat de middelenstromen die nu naar de G4 en de G15 lopen, niet tot
in lengte van jaren zijn vastgelegd. In het verleden is aangegeven dat dit
mede afhangt van de ontwikkeling van de problematiek. Op die manier wordt
er enigszins een rationele benadering onder gelegd. In het kader van dezelfde
discussie kan ik mij voorstellen dat de positie van de G6 wordt bezien.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Kohnstamm:
 
 Het is waar dat niet tot op de laatste cent is uitgespeld wie precies
waarop rekenen kan. Maar bij convenant zijn wel de bedragen afgesproken met
zowel de G4 als de G19. De bedragen zijn voor het grootste deel precies genoemd,
behalve in de gevallen waarin wij het nog niet precies wisten. Ik heb van
de heer Remkes, van Haarlem en ook van andere gemeenten begrepen dat zij aan
het convenant niet willen tornen. Dat wil zeggen dat de gelden die wij met
de G15 en de G4 hebben afgesproken, daar zullen worden neergeslagen.
 
 En dan kom ik over de motie van mevrouw Scheltema te spreken. Het kan
zijn dat er in dit kader sprake is van onderuitputting. Mevrouw Scheltema
pleit er in haar motie voor om het te laten neerslaan bij de steden die in
het kader van het grote-stedenbeleid een rol spelen, dus de G4, G6 en G15.
Ik wil hierover twee opmerkingen maken. Gemeenten zijn verplichtingen aangegaan.
Als nog niet tot uitgave is overgegaan en de kasbetaling dus achterloopt op
de verplichtingen die zijn aangegaan, zal alsnog aan de gemeenten moeten worden
uitbetaald via een eindejaarsmarge. Dat is de gebruikelijke begrotingssystematiek.
Er bestaat nòg een mogelijkheid, namelijk dat er sprake is van onderuitputting
op iets wat langjarig uitgegeven wordt. Dan denk ik aan Melkert-banen. Dan
gaat het om een vergelijkbare soort van langjarige input en uitgave. Ik wil
 zeker niet tornen aan de begrotingssystematiek op dit punt.
Daarvan is vorig jaar uitvoerig gebruik gemaakt, dankzij de motie die de Kamer
heeft aangenomen. In zo'n geval vloeit het geld in beginsel terug naar de
algemene pot. De onderbesteding die dan aan het einde van het jaar wordt geconstateerd,
wordt met de alsdan te definiëren prioriteiten weer uitgegeven. Mij dunkt
dat wij van die begrotingssystematiek niet zouden moeten willen afstappen.
Natuurlijk zie ik in, dat het ook in mijn belang is dat in het geval zich
bij het stedenbeleid onderuitputting voordoet ik vecht voor wat ik waard ben.
Dat zal ik ook doen en in het kabinet zal ik proberen te bereiken dat ik een
graan kan meepikken van het geld dat wordt uitgetrokken voor de prioriteit
die door het gehele kabinet op het punt van grote-stedenbeleid is aangegeven.
In die zin zou de motie een ondersteuning zijn, maar het zou verstandig zijn
om haar aan te houden en wel tot wij weten hoe groot de onderuitputting is.
Dat lijkt mij logischer. De Kamer kan dan altijd nog afwegen wat de meeste
prioriteit moet hebben. Moet er meer geld beschikbaar komen voor de bouw van
cellen of moet er meer geld zijn voor het grote-stedenbeleid, enzovoorts?
Daarover zou de onderuitputtingsdiscussie dan gaan. Ik zou in dat geval kiezen
voor het grote-stedenbeleid. Echter, de keus hangt niet alleen van mij af.
Alle prioriteiten zullen in acht genomen moeten worden. Als de motie moet
worden verstaan zoals ik die heb weergegeven, wil ik ervoor pleiten dat die
wordt aangehouden tot het najaar. Dan kunnen wij namelijk bezien hoe groot
de onderuitputting is.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Voorzitter! Ik wil reageren op de tweede uitleg van de staatssecretaris
toen hij sprak over de onderuitputting. Hij had het over een prioriteitenstelling
bij de verdeling van de gezamenlijke onderuitputtingsgelden. Daarover gaat
slechts een deel van de motie. Het deel dat daarover gaat, kan de staatssecretaris
zien als ondersteuning van zijn inzet.
 
 De motie heeft echter nog een ander element in zich, en dat is voor de
staatssecretaris de aansporing om bij de gemeenten de vinger aan de pols te
houden. Als hij merkt dat de gemeenten niet meer toekomen aan de uitvoering
van de taken die in de convenanten zijn aangegeven, kan hij gebruik maken
van zijn mogelijkheden en zorgen voor een doorsluizing naar andere gemeenten.
Dat kan dan tijdens de rit gebeuren. Dat aspect is ook verwoord in de motie.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Kohnstamm:
 
 Voorzitter! Hierin kan ik meevoelen. Ik houd natuurlijk de vinger aan
de pols. Ik blijf nagaan hoe een en ander verloopt. We willen namelijk niet
alleen geld uitgeven, maar ook resultaten zien. Om die resultaten te verkrijgen,
moeten niet alleen bestuurlijk-politieke beslissingen worden genomen, maar
ook uitgaven worden gedaan. Het proces loopt als het ware rond. Ook bij de
monitoring zal dus worden nagegaan of er een keer ten goede is en of wij mooie
stappen in de gewenste richting maken. Voor het maken van goede stappen moet
het geld ingezet worden. Tot nu toe is er, althans voor zover ik weet, nergens
sprake van een onderuitputting van zodanig structurele aard, dat het geld
niet ergens anders ingezet kan worden. Hooguit zou de besteding over de jaarwisseling
heen getild kunnen worden. Bovendien vind ik dat, als er sprake is van een
meer structurele onderuitputting, wij daarover moeten oordelen als wij die
in haar geheel kunnen overzien. Dus dat moeten wij nu niet doen. Op zichzelf
kan ik dus de gevolgde redenering begrijpen. Als de onderuitputting van incidentele
aard is, kan de besteding over de jaarwisseling heen getild worden door de
eindejaarsmarge in acht te nemen. Voorlopig is er geen aanleiding om te geloven
dat we dat moeten doen, maar dit zou kunnen. Als het om meer structurele elementen
gaat, moeten wij analyseren wat er aan de hand is. Misschien kunnen de desbetreffende
steden nog iets inhalen. Tenslotte mag de handelwijze niet ten koste gaan
van het convenant. Met een beetje schipperen komen wij er waarschijnlijk wel
uit.
 
 Er kan sprake zijn van een meer structureel probleem en nu denk ik even
aan het gestelde in zowel de motie van de heer Remkes als in die van mevrouw
Scheltema. Geen van hen denkt aan het beschikbaar stellen van extra geld,
maar als er een klein beetje extra geld nodig is, zal de beschikbaarstelling
daarvan altijd structureel van aard zijn. Wij zullen dan dus het structurele
probleem in aanmerking moeten nemen. Daarvoor is nu het moment nog niet aangebroken.
De Kamer heeft niet aangegeven dat hiervoor geld is en ik zeg dat ik het niet
heb. Daarom begrijp ik heel goed de opmerking van de heer Van Heemst. Ook
mevrouw Scheltema zei expliciet dat er een inspanningsverplichting is. Als
er een klein bedrag nodig zou zijn, zou gekeken moeten worden of een bijdrage
geleverd kan worden. In dat verband zou de Kamer na moeten gaan wat mogelijk
is.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Voorzitter! Kan de staatssecretaris ons over pakweg twee maanden laten
weten wat een bescheiden doorvertaling van het convenant met de groep van
vijftien zou kosten voor de groep van zes? Dan weten wij ook een beetje waarop
wij ons met onze politieke inzet moeten richten. Anders ben ik heel bang dat
het een convenant wordt onder de randvoorwaarde dat er geen geld is. Dan is
aan het eind van het verhaal de conclusie dat het ook niets hoeft te kosten.
Die uitkomst is net te ver van mijn oogmerk verwijderd. Ik zou dan ook graag
over twee maanden zien wat een redelijke en bescheiden doorvertaling van het
convenant met de groep van vijftien zou kosten voor de groep van zes. Is de
staatssecretaris bereid en in staat om dat te leveren?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Kohnstamm:
 
 Als ik daartoe in staat ben, ben ik er zeker toe bereid. De vraag is echter
of ik ertoe in staat ben. Ik denk dan aan de twee-maandentermijn. In eerste
instantie zal ik toch het gesprek moeten aangaan met de steden. Het is wel
fantastisch, want Haarlem zegt: het gaat ons niet om het geld en het hoeft
ook niet; het gaat om andere dingen. Vervolgens komt er een stuk – de
heer Remkes refereerde eraan – met een forse rekening erbij. Geen van
u heeft bedoeld te zeggen dat het dan maar uitbetaald moet worden. Dat kan
ook niet. Haarlem heeft een vertaling gegeven van het grote-stedenbeleid,
de andere steden nog niet. Wij zullen eerst rustig rond de tafel moeten zitten
met die steden en kijken welke vertaling wij precies ter hand nemen. Laten
wij elkaar overigens niet voor de gek houden. Van het geld dat in het grote-stedenbeleid
is ingezet, in totaal bijna 3,5 mld., gaat het allergrootste gedeelte, 2,7
mld., in de Melkert-banen zitten. De Melkert-banen hebben
in eerste instantie, zij het in 1996 nog niet zo gek veel, een doorvertaling
gekregen naar de zes steden. Dan moeten wij dat bedrag ook kapitaliseren en
kijken wat daarvan al doorvertaald is. Op een drie- of viertal punten zijn
er nu al doorvertalingen naar die zes steden gegaan. Misschien is het niet
onverstandig om in dit debat en ook in de communicatie naar buiten toe duidelijk
te maken dat wij, aangezien wij niet weten waar wij het geld vandaan zullen
moeten halen, ons daarop zullen moeten focussen en kijken wat wij daarmee
kunnen doen in het kader van een integrale aanpak en met het oog op de decentralisatie-elementen.
Op het moment dat ik met de zes steden conform de motie rond de tafel zit,
zullen wij moeten kijken hoe wij de doorvertaling specifiek ter hand kunnen
nemen: wat kunnen wij doen, wat gaan jullie doen, welke afspraken maken wij
daarover? Als er op een gegeven ogenblik een extra financiële bijdrage –
die zal altijd klein zijn – voor nodig is, dan ben ik zeer wel bereid
om u dat te laten weten onder de voorwaarden die wij al eerder hebben afgesproken.
Het kan niet de bedoeling zijn dat wij hier zeggen: ik ga met hen praten.
Gesteld dat er extra geld nodig zou zijn, omdat wij dat heel graag willen
en omdat wij vinden dat het niet onredelijk is, maar wij hebben het geld niet.
Dan is er op basis van de motie, die geen dekking aangeeft, een inspanningsverplichting
zoals mevrouw Scheltema dat noemde. De heer Van Heemst refereerde aan een
bescheiden extra budget. Dan kan de PvdA-fractie bekijken of daaraan een bijdrage
kan worden geleverd. Dan zitten wij meer in die afweging dan in de afweging
aan mijn zijde. Natuurlijk zal ik ook mijn best doen, maar ik meen dat ik
daarvoor niet veel gehoor zal vinden bij het kabinet.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heemst (PvdA):
 
 Voorzitter!...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik wijs de heer Van Heemst en de andere leden erop dat het de bedoeling
is van dit debat dat de leden in twee minuten het gehouden algemeen overleg
afronden. U weet allen dat wij vandaag een tijdschema hebben. Wij moeten om
zeven uur – dat is nu al vijf over zeven – beginnen met de behandeling
van het enquêterapport. Dat zal de hele week duren. Ik sta dan ook tot
mijn spijt geen interrupties meer toe. Ik verzoek de staatssecretaris zo snel
mogelijk zijn betoog af te ronden.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Kohnstamm:
 
 Voorzitter! Dat zal ik doen. Er zijn nog drie moties waarover ik in ieder
geval iets gezegd wil hebben.
 
 De eerste motie is die van de heer Van Heemst, medeondertekend door de
heer Remkes en mevrouw Scheltema, over de kansenzones. Als ik het goed heb
nagelezen, ook in het verslag, bepleitte de heer Van Heemst in het algemeen
overleg uitbreiding naar de vier grote steden. Ik ben doende te bekijken in
hoeverre dat ook financieel tot de mogelijkheden behoort. De vier steden hebben
te kennen gegeven dat zij graag alle vier een kansenzone willen in het kader
van het experiment. Op het moment dat er meer dan dat moet gebeuren, meer
dan de twee die wij nu begroot hebben, zit ik om te beginnen met het probleem
dat ik voor de twee andere grote steden ook de financiering rond moet krijgen.
Als er zo mogelijk in ten minste twee steden uit de groep van vijftien ook
nog het een en ander bij moet komen, vrees ik dat ik ook daarmee echt in een
financieel probleem kom. Ik ben echter zeer gaarne bereid om toe te zeggen
dat ik zal bekijken in hoeverre het mogelijk is om ten minste naar de vier
grote steden te kijken. Daarmee kan met een iets bredere invalshoek van de
kansenzones worden geëxperimenteerd, maar vooralsnog heb ik daar het
budget niet voor. Voor meer dan dat zal het echt ingewikkeld worden.
 
 Ik kom op de motie van de heer Gabor, die ik dankzeg voor de overige opmerkingen
die hij heeft gemaakt over het grote-stedenbeleid. Ook ik ben zwaar gemotiveerd
om te kijken hoe wij het vitaliteitsfonds in omvang, inzet en bestuursvorm
zo snel mogelijk vorm kunnen geven. Het is een ingewikkelde operatie. Ik sluit
derhalve echt uit dat het fonds vóór 1 januari 1997 kan worden
ingesteld. De eerste ambtelijke rapportage is binnen. Er moet nog interdepartementaal
over gesproken worden. Met de steden zijn een aantal problemen, ook van hun
kant, nog niet echt opgelost. Welke rechtsvorm geef je bijvoorbeeld aan zo'n
fonds? Die vraag is relevant en niet zo simpel te beantwoorden. Het zal nog
een hele heisa zijn om 1 januari 1998 te halen. Een jaar eerder is gewoon
uitgesloten. Dan had ik drie maanden geleden met een wetsvoorstel naar de
Raad van State moeten gaan.
 
 De gewijzigde motie-Van Heemst handelt over Melkert-banen voor eenvoudige
ondersteunende functies bij de politie. Ik zal de Kamer daar schriftelijk
over informeren. Het debat over de politiebeleidsvoornemens is indertijd gevoerd
met de bewindslieden van Justitie en van Binnenlandse Zaken. Ik vind het niet
passend om daar in definitieve zin ook vanuit hun invalshoek iets over te
zeggen. Ik geef in ieder geval wel mijn mening prijs. Bij de totstandkoming
van Melkert-banen en het uitzetten ervan, met name de 20.000 in de sfeer van
de veiligheid, heb ik keihard gevochten om ervoor te zorgen dat de geldstroom
zou lopen via de gemeentebesturen. Uitgave zou in beginsel plaatsvinden via
de steden waar wij het grote-stedenbeleid mee gaan voeren. Het is best mogelijk
dat de banen vervolgens onder regie van de politie komen te vallen. Daar heb
ik geen begin van bezwaar tegen, maar dat zal in de driehoek en via de financier,
namelijk het gemeentebestuur, moeten plaatsvinden. Melkert-banen in de veiligheidssfeer
mogen geen speeltjes van de hoofdcommissaris worden en evenmin van een wethouder
die daar leuk mee denkt te kunnen scoren. Melkert-banen in de veiligheid moeten
expliciet een bijdrage leveren aan de integrale aanpak van de veiligheid en
leefbaarheid in den brede. Daarvoor is samenwerking tussen de drie in de driehoek
en uitgifte via het gemeentebestuur absoluut noodzakelijk. Daarnaast zijn
er vanuit de invalshoek van de politie problemen in de sfeer van de rechtspositie,
ook in relatie met de politiebonden. Dat is een zaak waarover de Kamer schriftelijk
zal worden bericht. Ik wilde dit de Kamer slechts voorhouden vanuit het belang
van het grote-stedenbeleid.
 
 
 
 
 
 De heer Gabor (CDA):
 
 De staatssecretaris refereert aan het overleg in de politiediscussie,
maar in ons overleg hebben wij vijf punten aan de orde gesteld. Ik stel er
prijs op als de staatssecretaris in zijn reactie die vijf punten behandelt.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Kohnstamm:
 
 De vijf punten die de heer Gabor tijdens het algemeen overleg heeft genoemd,
heb ik nu niet voorhanden.
 
 
 
 
 
 De heer Gabor (CDA):
 
 Maar kunt u die punten wel in uw reactie van straks betrekken?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Kohnstamm:
 
 Ik zeg graag een schriftelijke reactie toe op deze motie. Ik kom daar
zo spoedig mogelijk nader op terug.
 
 Ik wil nog een laatste opmerking maken. Als ik de leden goed heb begrepen,
is dit de laatste discussie over het aantal steden dat betrokken wordt bij
het stedenbeleid, althans gedurende deze kabinetsperiode.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, met de aantekening dat er nog een schriftelijke reactie
komt van de staatssecretaris op een motie en op de aanvullende opmerking daarover
van de kant van de heer Gabor, om aanstaande dinsdag te stemmen. Of dat lukt,
gezien die schriftelijke reactie, zien wij tegen die tijd wel.
 
 
 
 
 
 Aldus wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 17.42 uur tot 19.15 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-72-4892-4899.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl