Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (kamerstuk 28072)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2002-2003, pag. 722-726

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

26-05-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

nr. 23, pagina 722-726

06-05-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28072Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van besluiten (Dinsdag 6 mei 2003)Pagina 742-742
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht) (kamerstuk 27732)Pagina 736-742
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (kamerstuk 28072)Pagina 729-736
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht) (kamerstuk 27732)Pagina 726-729
Presentie en opening (dinsdag 6 mei 2003)Pagina 721-721
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 6 mei 2003)Pagina 742-744
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Aanpassing van Boek 3 en Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek, de Telecommunicatiewet en de Wet op de economische delicten inzake elektronische handtekeningen ter uitvoering van richtlijn nr. 1999/93/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 13 december 1999 betreffende een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen (PpbEG L 13) (Wet elektronische handtekeningen) (27743); - Regeling van cassatie in Antilliaanse en Arubaanse uitleveringszaken (27797, R1686); - Wijziging en aanvulling van een aantal bepalingen in het Wetboek van Strafvordering en enige andere wetten met betrekking tot de ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel (aanpassing ontnemingswetgeving) (28079); - en enkele andere voorstellen.Pagina 721-722
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de spoorwegen, te weten: - de motie-Wolfson c.s. over een meerjarig herstelplan en alternatieve beheersvormen (kamerstuk 27482, 27216, nr. 145f)Pagina 721-721
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (kamerstuk 28072)Pagina 722-726

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 37 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen
van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (28072).De voorzitter:Ik heet de minister van Justitie van harte welkom!De beraadslaging wordt geopend.De heer Witteveen (PvdA):Mijnheer de voorzitter. Deze nieuwe wijziging van de regeling van het
DNA-onderzoek in strafzaken is geen principiële koerswijziging. Het betreft
een aanpassing van de bestaande regels in het Wetboek van Strafvordering aan
nieuwe technologische mogelijkheden om de identiteit van verdachten vast te
stellen, op basis van bij het onderzoek gevonden lichaamsmateriaal. De vooruitgang
van de DNA-onderzoekstechnologie maakt het mogelijk meer uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken van de verdachte te achterhalen. Dit draagt uiteraard bij
aan de oplossing van misdrijven en de berechting van de daders daarvan. Het
voorstel is wat onze fractie betreft een wenselijke wettelijke uitbreiding
van het areaal.Wij hebben wel een vraag over de wetgevingstechniek. In artikel 151d,
tweede lid, en artikel 195f, tweede lid, wordt het onderwerp van het DNA-onderzoek,
te weten uiterlijk waarneembare persoonskenmerken, nader bepaald. Het is gericht
op het vaststellen van het geslacht, het ras of andere bij algemene maatregel
van bestuur aangewezen, uiterlijk waarneembare persoonskenmerken. Dit nu is
een ongewone constructie.De wetgever noemt zelf twee kenmerken, geslacht en ras, en laat het aan
de algemene maatregel van bestuur over om andere uiterlijke kenmerken te omschrijven.
Een heel zware wettelijke procedure met parlementaire goedkeuring komt zo
op één lijn te staan met een tamelijk lichte regelingsprocedure,
waarin het parlement zich niet uitdrukkelijk over een toegevoegd kenmerk,
dat inmiddels dan ook technisch binnen bereik moet zijn gekomen, uitspreekt.
Dat is niet alleen ongebruikelijk, het roept ook de vraag op hoe dit verschil
te rechtvaardigen is.Het was natuurlijk mogelijk geweest om in de wet limitatief de gronden
op te sommen die nu gelden. Bij opkomst van een nieuwe technische mogelijkheid
zou men dan de wet moeten wijzigen. Met het ingetrokken amendement-Halsema/Albayrak/Rouvoet
werd die weg gekozen. De indieners hebben zich er echter door de minister
van laten overtuigen dat dit een te zware procedure zou zijn. Nu wordt de
zaak geheel aan de opsteller van de algemene maatregel van bestuur overgelaten,
wat een verlies aan rechtszekerheid en parlementaire betrokkenheid betekent.
Een middenweg zou zijn geweest om de AMvB met een voorhangprocedure toe te
rusten. Kan de minister uitleggen waarom dat hier niet is gebeurd?Bij DNA-onderzoek spelen behalve technische kwesties ook principiële
afwegingen van rechtsbelangen. Zo is de privacy van betrokkenen altijd in
het geding. Door de beperking tot uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
is aan dat belang in deze wet recht gedaan.Intussen ligt bij de Tweede Kamer een veel verder strekkend wetsvoorstel
over DNA-onderzoek bij veroordeelden. Ik verwacht dat bij dat wetsvoorstel
de belangenafweging veel moeilijker zal zijn, omdat daarbij nog vele principiële
kwesties moeten worden onderzocht, maar alles op zijn tijd. Voor dit moment
zijn wij zeer benieuwd naar de reactie van de minister.De heer Van de Beeten (CDA):Voorzitter. Bij de eerste discussie in de vaste commissie voor Justitie
over dit wetsvoorstel was collega Rosenthal tamelijk kritisch over de vraag
of in het wetsvoorstel wel de juiste belangenafweging was gemaakt. Mijn eerste
reactie op die kritische houding was wat sceptisch. Maar, zeker na de stukkenwisseling
die heeft plaatsgevonden, moet ik zeggen dat ik zijn kritische noot wel kan
begrijpen. Die zal dan ook de kern zijn van de vragen die ik de minister zal
stellen.Om te beginnen wil ik echter ingaan op een punt dat ook door collega Witteveen
aan de orde is gesteld, de wijze van wetgevingstechniek met betrekking tot
de algemene maatregel van bestuur. Ik deel de teneur van zijn opmerking. Ik
verbind daaraan de vraag of de minister een onderdeel van de Nederlandse strafwetgeving
kan noemen, met name natuurlijk uit het Wetboek van Strafvordering, waarbij
een vergelijkbare techniek is gehanteerd. Wat is daar dan de rechtvaardiging
voor?Ik onderschrijf de opmerking van collega Witteveen dat het voor de hand
zou hebben gelegen om een voorhangprocedure in te bouwen en wel om de volgende
reden. Op het moment dat de rechter een nieuw kenmerk zou moeten toetsen aan
het in de wet neergelegde criterium, zou het feit dat het parlement zich erover
heeft uitgesproken voor de rechter mede maatgevend kunnen zijn voor het antwoord
op de vraag of inderdaad aan het in de wet oorspronkelijk neergelegde criterium
is voldaan. Dat zal nu niet het geval zijn, met als consequentie dat het risico
aanwezig is – ik heb dit ook in het voorlopig verslag aan de orde gesteld –
dat de rechter straks in een voorkomend geval zal zeggen: deze door de algemene
maatregel van bestuur aangewezen kenmerken zijn niet in overeenstemming met
het wettelijk criterium en daarom laat ik bijvoorbeeld de bewijsmiddelen geheel
buiten toepassing. Dit met alle gevolgen van dien, namelijk dat een zaak kapotgaat,
met alle repercussies daarvan in de publieke opinie. De vraag is dus of het
wel wijs was dat die mogelijkheid niet is gehanteerd.Daar komt nog bij dat er een complicatie is gelegen in de formulering
van het in de wet neergelegde criterium. Op de vragen die ik heb gesteld met
betrekking tot persoonskenmerken en verschillende situaties zoals ik deze
heb geschetst in het voorlopig verslag, is een antwoord gekomen in de memorie
van antwoord waarbij heel nadrukkelijk is gezegd: het gaat om uiterlijk waarneembare
kenmerken die vanaf de geboorte de betrokken onbekende verdachte moeten hebben
aangekleefd. Maar dat "vanaf de geboorte" staat weer niet in het wettelijke
criterium. Mijn vraag aan de minister is of dit niet zo in de tekst van het
wetsvoorstel geformuleerd had moeten zijn. Ik spreek mezelf onmiddellijk enigszins tegen doordat ik eraan toevoeg
dat natuurlijk ook de vraag is of die beperking wel zo relevant is. Het is
immers bijvoorbeeld aannemelijk dat, als men kijkt naar een uiterlijk waarneembaar
kenmerk als wijnvlekken, het onwaarschijnlijk is dat die zich pas zullen hebben
geopenbaard nadat de onbekende verdachte op een leeftijd was gekomen waarop
het plegen van een strafbaar feit voor de hand zou hebben gelegen. Niettemin
is het toch, denk ik, juridisch-technisch van belang om van de minister nog
eens te horen waarom dat element van bij de geboorte al aanwezig zijn van
het uiterlijk waarneembare kenmerk niet ook met zoveel woorden in de wet is
opgenomen.Ik kom bij een ander punt dat ik ook aan de orde heb gesteld in het voorlopig
verslag en dat betreft ander onderzoek dan DNA-onderzoek dat kan worden gedaan
aan sporen die op de plaats van het delict worden aangetroffen, waarbij ik
voorbeelden heb genoemd als urine en bloed, maar men kan ook denken aan huidschilfers
of haren. In de beantwoording in de memorie van antwoord is ervan uitgegaan
dat het dan steeds zou gaan om toestemming van de zijde van degene van wie
dat materiaal afkomstig is. Dat is natuurlijk een wat merkwaardige veronderstelling
bij die beantwoording, omdat het hier nu juist gaat om de onbekende verdachte,
dus iemand aan wie niet gevraagd kan worden: vindt u het goed dat wij dit
materiaal gaan onderzoeken?Daarmee is de memorie van antwoord in zekere zin langs het punt gegleden
dat ik aan de orde wilde stellen, namelijk het feit dat simpelweg uit ander
dan DNA-onderzoek ook kenmerken kunnen worden afgeleid die te maken hebben
met het belang dat deze wet beoogt te beschermen. Ik heb uit informatie die
ik vanuit het Nederlands Forensisch Instituut heb verkregen, opgemaakt dat
bijvoorbeeld aan de hand van urine- of bloedsporen kan worden vastgesteld
dat iemand een drugsgebruiker is, dus een bepaalde wijze van leven heeft en
een bepaald gedrag vertoont dat daarmee te maken heeft. Er kan echter ook
aan de hand van bloed vastgesteld worden dat iemand de erfelijke ziekte van
hemofilie heeft. Dat is een onderzoek dat geen DNA-onderzoek is, maar een
klassiek criminologisch onderzoek met betrekking tot sporen die een onbekende
verdachte heeft achtergelaten en aan de hand waarvan een belangrijk kenmerk
kan worden vastgesteld. Dat is dan weliswaar geen uiterlijk waarneembaar kenmerk,
maar wel een kenmerk dat relevant kan zijn voor de opsporing. Op het moment
dat dit bekend is bij de politie, kan de politie daar gebruik van maken om
bijvoorbeeld de kring van de verdachten te beperken. Dat wordt vastgelegd
in het proces-verbaal. Op het moment dat de verdachte vervolgens een keer
wordt aangehouden en kennisneemt van het proces-verbaal, neemt hij ook kennis
van een feit dat hij niet hoefde te kennen, namelijk dat hij een erfelijke
bloedziekte heeft. De vraag is dan waar het principiële in zit van de
bescherming die de onwetende verdachte wordt verstrekt door middel van deze
wet, vergeleken met de klassieke methoden van onderzoek.Dat brengt mij bij het punt van de afweging van belangen. Immers, als
het zo is dat met betrekking tot klassieke middelen van onderzoek men in feite
ook dingen te weten kan komen omtrent bijvoorbeeld ziekten die een onbekende
verdachte onder de leden heeft en die hijzelf niet kent – dat onbekendheidsbelang
is toch wat dominant is in dit wetsvoorstel – dan is de vraag waarom
het DNA-onderzoek deze beperking moet opleggen met betrekking tot het handelen
van politie en justitie. Daar zou ik graag meer over horen. Zou de minister
nog eens kunnen uitleggen waarin het principiële is gelegen? Ik realiseer
mij dat men bij een DNA-onderzoek veel meer te weten zal kunnen komen dan
bij een klassiek onderzoek. Echter, niet uit te sluiten valt dat wat wij maar
even als klassiek onderzoek aanduiden, zich verder zal ontwikkelen en wellicht
evenveel aan informatie zal kunnen opleveren als het DNA-onderzoek dat in
dit wetsvoorstel wordt aangegeven. Graag krijg ik van de minister een reactie
op deze vraagpunten.De heer Holdijk (SGP):Voorzitter. De volgende bijdrage lever ik mede namens de fractie van de
ChristenUnie.Mijnheer de voorzitter. De regelgeving met betrekking tot DNA-onderzoek
in strafzaken ontwikkelt zich snel, was mijn conclusie na de voorbereiding
van dit wetsvoorstel. Een kort overzicht van het verleden leert dat ook. Nog
geen tien jaar geleden, op 2 november 1993, behandelden wij in deze Kamer
wetsvoorstel 22447, dat op 2 december 1991 door minister Hirsch Ballin was
ingediend. Dat voorstel, dat de eerste stap vormde, leidde tot de wet van
8 november 1993 tot aanvulling van het Wetboek van Strafvordering met voorzieningen
ten behoeve van DNA-onderzoek in strafzaken, Stb. 1993, 596. Na de totstandkoming
van het uitvoeringsbesluit van 4 juli 1994 is de wet op 1 september 1994 in
werking getreden. Nederland was waarschijnlijk het eerste West-Europese land
dat overging tot specifieke regeling van het DNA-onderzoek. Die voorsprong
hebben wij tot op de huidige dag behouden. Weliswaar concentreerde de wetgeving
zich in 1993 op slechts één modaliteit van onderzoek: de situatie
dat een profiel van sporenmateriaal wordt vergeleken met dat van een bekende
verdachte. Al vrij spoedig, op 2 november 1998, werd een tweede wetsvoorstel
ingediend op stuk nr. 26271 dat, na een fundamentele aanpassing, leidde tot
de wet van 5 juli 2001 tot wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek
in strafzaken, Stb. 2001, 335. Die wet trad in werking op 1 november 2001.
Hiermee is heel in het kort aangegeven hoe snel de ontwikkeling van de regeling
betreffende DNA-onderzoek in ons land is voortgeschreden.Op 1 november 2001 had de ambtsvoorganger van de huidige minister in de
nota naar aanleiding van het nader verslag van de Tweede Kamer van 26 mei
2000 al aangekondigd dat hij het voornemen had om met voorstellen ter zake
van een regeling betreffende persoonskenmerken te komen. Daarmee zijn we bij
het thans voor ons liggende wetvoorstel aangeland en de ontwikkeling gaat
door, want deze minister heeft op 22 november jongstleden wetsvoorstel 28685
bij de Tweede Kamer ingediend om DNA-onderzoek bij veroordeelden mogelijk
te maken.Voorzitter. Met het voorgaande gaf ik een terug- en een vooruitblik. Het
wetsvoorstel dat nu aan de orde is geeft onze fracties slechts op één
punt aanleiding tot kritiek. Dat betreft de gedelegeerde wetgeving, voorzien in het tweede lid van de artikelen 151d en 195f. Maar voordat ik
daarop wat breder inga, zou ik nog enkele andere opmerkingen willen maken.In het voorlopig verslag zijn een aantal belangwekkende vragen gesteld,
onder ander door de fractie van het CDA, die tot antwoorden hebben geleid
welke nog meer licht op de bedoelingen van het wetsvoorstel hebben geworpen.
Zo bijvoorbeeld dat het DNA-onderzoek zich niet richt op kenmerken die niet
van de geboorte af bestaan hebben of op bepaalde gedragingen, een levenswijze
of erfelijke aandoeningen, zelfs niet wanneer deze laatste van uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken vergezeld gaan. De heer Van de Beeten heeft zojuist met
betrekking tot dat specifieke punt over kenmerken vanaf de geboorte al het
een en ander naar voren gebracht, waarbij ik mij op zichzelf wel kan aansluiten.
Verder wordt in de memorie van antwoord – ik verwijs naar pagina 8 –
naar aanleiding van vragen over het belang van niet-weten van betrokkenen,
meegedeeld dat de achterliggende overweging is dat ook daders van een strafbaar
feit en hun naasten een wettelijk beschermd belang hebben om niet tegen hun
wil op de hoogte te geraken van erfelijke aandoeningen of ziektes die bij
hen sluimeren. Ik vraag mij af of hier niet is bedoeld dat ze niet op de hoogte
geraken van andere dan uiterlijk zichtbare persoonskenmerken. Ik meen dat
dit de bedoeling is dan wel zou moeten zijn.Maar nu het punt van kritiek waarover ook de heren Witteveen en Van de
Beeten zo-even gesproken hebben. Gedelegeerde wetgeving is onder andere voorzien
in het tweede en vijfde lid van de artikelen 151d en 195f. Met de regeling,
zoals voorzien in het vijfde lid, heb ik geen moeite. Dat bij AMvB nadere
regels kunnen worden gesteld over de wijze van uitvoering van het DNA-onderzoek
is alleszins redelijk te noemen en is daarom voor onze fracties acceptabel.
Het is bovendien in de bestaande wetgeving betreffende DNA-onderzoek inmiddels
gebruik om op een AMvB terug te vallen wat betreft de uitvoering van het onderzoek.Met de delegatie, zoals voorzien in het tweede lid van de genoemde artikelen,
hebben onze fracties wel moeite en zelfs in vrij aanzienlijke mate. Er is
in deze leden niet gekozen voor een vorm van voorwaardelijke maar voor een
gecontroleerde vorm van delegatie, de lichtste vorm dus. De regering vindt
het niet nodig om voor een zwaardere vorm van delegatie te kiezen vanwege
de adequate begrenzing van het wetsvoorstel, hierin bestaande dat het voorgestelde
DNA-onderzoek zich uitsluitend mag richten op het achterhalen van het geslacht
en het ras van de onbekende verdachte. De regering noemt de aanwijzing van
andere uiterlijk waarneembare persoonskenmerken tegen deze achtergrond niet
principieel. Want, zo redeneert zij, die aanwijzing is uitsluitend afhankelijk
van drie pragmatische overwegingen die in de memorie van antwoord worden genoemd.
Twee daarvan, de weten de vragen of we technisch en financieel in staat zijn
om andere uiterlijke kenmerken te bepalen, zou ik inderdaad pragmatisch van
aard kunnen noemen. De eerste, de vraag of het kenmerk relevant is voor de
opsporing, acht ik evenwel principieel van aard, in elk geval niet minder
principieel dan de bepaling van de kenmerken die thans in het wetsvoorstel
zijn opgenomen. De minister denkt daar anders over, zo blijkt. De aanwijzing
van welk kenmerk dan ook, is in zijn ogen niet principieel. Het is echter
deze principiële aard van toe te voegen kenmerken die ertoe leidt dat
onze eerste voorkeur ernaar uitgaat om ook die kenmerken bij wet vast te stellen,
zulks uit een oogpunt van rechtszekerheid.Er mag zelfs een extra reden worden verondersteld voor deze benadering.
Als het voorstel wet wordt, blijkt daaruit over welke kenmerken regering en
parlement het eens zijn geworden. Is het zo onwaarschijnlijk te achten dat
er wat het parlement betreft, minder eensgezindheid zou bestaan over nieuwe,
aanvullende kenmerken? Ik noem een aantal willekeurige zaken: blindheid, wijnvlekken,
littekens of bepaalde andere afwijkingen. De minister geeft zelf in de memorie
van antwoord te kennen dat hij het voorstelbaar acht dat zelfs de kenmerken
geslacht en ras bij algemene maatregel van bestuur zouden zijn aangewezen.Als de veronderstelling juist is dat wij over nieuwe, aanvullende kenmerken
misschien meer van mening verschillen en indringender moeten discussiëren
dan over de thans in de wet opgenomen kenmerken, pleit dat ervoor om de weg
te volgen van wetgeving in formele zin, of een procedure die daar zo dicht
mogelijk bij ligt. Bij onze voorkeur voor deze optie laat ik de mogelijkheid
onbesproken die door de heer Van de Beeten is geopperd, dat de toepassing
van een AMvB door de rechter op een bepaald punt onder omstandigheden onrechtmatig
wordt verklaard.Met deze kritische opmerkingen willen wij de minister uitnodigen om zijn
benadering te heroverwegen. Wij zullen met belangstelling luisteren naar de
reactie van de minister op dit punt en andere door ons aangesneden punten.De heer Rosenthal (VVD):Mijnheer de voorzitter. Bij de schriftelijke voorbereiding heeft de fractie
van de VVD gezegd dat zij het voorliggende wetsvoorstel positief waardeert.
Daarbij tekent de fractie aan dat een aantal zaken zijn verhelderd in de memorie
van antwoord van de minister, bijvoorbeeld het onderscheid tussen uiterlijk
waarneembare en niet zichtbare persoonskenmerken. Wij laten in deze fase de
vraag rusten of het schrappen van het persoonskenmerk bevolkingsgroep uit
de reeks uiterlijk waarneembare kenmerken met schermutselingen gepaard is
gegaan, zoals wij menen te kunnen opmaken uit de parlementaire behandeling
in de Tweede Kamer, of het resultaat was van een levendige en verhelderende
discussie, zoals de minister kennelijk liever zegt.Van onze kant willen wij ons bij de parlementaire behandeling beperken
tot drie punten. Wij vroegen allereerst naar de uitwisseling van persoonsgegevens
tussen Europol en de Verenigde Staten. De minister heeft daarop geantwoord
dat het DNA-bestand daarvan losstaat. Onze vraag is of dit een technische
reactie is, omdat de vraag ging over Europol en de Verenigde Staten. Zou het
antwoord anders zijn, wanneer het niet om Europol zou gaan, maar om de afzonderlijke
staten van dit continent en om Nederland? Kan de minister dit verduidelijken?De tweede vraag heeft betrekking op een punt dat met nadruk door de collega
Van de Beeten en enigszins zijdelings door de heer Holdijk aan de orde is
gesteld. Het gaat hierbij om de afweging van belangen van de
daders en hun naasten tegenover de belangen van slachtoffers en mogelijke
slachtoffers bij het al dan niet bekend raken van erfelijke aandoeningen of
sluimerende ziekten. In de memorie van antwoord wordt de door de minister
gemaakte afweging ten gunste van daders en naasten, zoals wij het zagen, eigenlijk
niet onderbouwd. In de memorie van antwoord wordt gesteld dat een goede opsporing
niet gebaat is bij het gebruik van persoonsgegevens waarvan niet met zekerheid
kan worden gesteld dat de verdachte deze ook daadwerkelijk heeft of dat deze
in aanleg aanwezig zijn. Dat is voor de VVD-fractie nu niet direct een afdoende
argument. Immers, ook al zal dat argument in veel gevallen leiden tot een
afweging ten gunste van de verdachte of van diens naasten, wij kunnen ons
toch nog altijd situaties indenken waarin er weliswaar onzekerheid is over
die persoonsgegevens, maar waarbij die onzekerheid het dan toch zal afleggen
tegen de kans dat door het gebruik ervan krachtens dit wetsvoorstel toch de
belangen van slachtoffers en mogelijke slachtoffers gediend zullen worden.
Wij horen op dit punt graag alsnog een nadere reactie van de minister.Het derde punt voert de fractie van de VVD zo langzamerhand steeds weer
op als het over de DNA-problematiek en de DNA-bestanden gaat. Dat is de vraag
naar de uitbreiding van de mogelijkheden van DNA-afname tot delicten waarop
een straf van drie jaar of meer staat. Het reikt eigenlijk iets buiten het
voorliggende wetsvoorstel; het gaat toch over de algehele problematiek waarover
ook collega Holdijk heeft gesproken. De voorganger van de minister heeft toegezegd
om die mogelijke uitbreiding tot delicten waarop een straf van drie jaar of
meer staat te zullen bekijken. De huidige minister acht dit nu niet aan de
orde, ook al onderkent hij dat een verlaging van de grens op termijn waarschijnlijk
belangwekkend zou kunnen zijn. Dat laatste halen wij uit de schriftelijke
behandeling. De reeks argumenten die de minister opsomt om er nu niet aan
te willen beginnen, overtuigt de VVD-fractie niet.Ik noem ten eerste het argument dat er geen aanwijzingen zijn dat hierdoor
een aanmerkelijke verbetering van de mogelijkheden tot waarheidsvinding optreedt.
Het roept bij de VVD-fractie simpelweg de vraag op hoe de minister dat kan
staven. Het lage ophelderingspercentage bij delicten die bij een verlaging
van de grens in aanmerking zouden komen voor DNA-onderzoek, doet toch wel
anders vermoeden. Ik heb het nog even nagetrokken. Wat een aantal categorieën
van eenvoudige mishandeling betreft, was het ophelderingspercentage in 1960
80 en is dat nu om en nabij de 50. Dat is natuurlijk aanzienlijk hoger dan
het ophelderingspercentage in het algemeen voor misdrijven, dat onder de 20
ligt, maar het is in de afgelopen jaren toch nog altijd teruggelopen. Wij
zouden een nadere adstructie van de minister op dit punt op prijs stellen.Het tweede argument is dat het voorliggende wetsvoorstel correspondeert
met de systematiek betreffende het nemen van vingerafdrukken. Dat heeft de
voorganger van de minister ook steeds gezegd. Bij het nemen van vingerafdrukken
wordt immers ook de grens gehanteerd van delicten waarop een straf van vier
jaar of meer staat. Voor onze fractie is en blijft het de vraag waarom het
nemen van vingerafdrukken dan niet eveneens simpelweg passend zou zijn bij
delicten waarop een straf van drie jaar of meer staat. Dat is een kwestie
van logica.Het derde argument is dat alleen al de implementatie van het wetsvoorstel
DNA-onderzoek bij veroordeelden en van de Wet wijziging regeling DNA-onderzoek
in strafzaken van 5 juli 2001 grote organisatorische en financiële consequenties
heeft. Dat mag zo zijn, maar als de verlaging van de grens tot delicten waarop
een straf van drie jaar of meer staat, bijdraagt tot een hoger ophelderingspercentage
van een aanzienlijk aantal delicten, zou het wel degelijk de moeite waard
zijn.Voorzitter. Alles bij elkaar: wij pleiten nu toch op z'n minst voor een
serieus nader onderzoek naar de mogelijkheden en vooral de mogelijke effecten
van een uitbreiding van het gebruik van DNA ten aanzien van delicten met een
strafbaarstelling van drie jaar en meer. Dit neemt niet weg dat wij een positief
oordeel over dit wetsvoorstel hebben en dat wij het zullen steunen.De heer Kohnstamm (D66):Mijnheer de voorzitter. Mijn bijdrage zal bestaan uit twee betrekkelijk
korte opmerkingen. De eerste sluit eigenlijk naadloos aan bij de opmerkingen
die onder anderen door de heren Witteveen, Holdijk en Van de Beeten zijn gemaakt
over de wetgevingstechniek en de gedelegeerde wetgeving. Ik zal daar verder
niet op ingaan, want de vragen zijn al gesteld. Ik ben zeer nieuwsgierig naar
de reactie van de minister op dat punt.Mijn tweede opmerking is dat er in dit wetsvoorstel feitelijk twee belangen
worden afgewogen. Ik ben minder geneigd om die afweging te benoemen als het
belang van de slachtoffers en het recht op niet weten van de dader; in mijn
opvatting is het eerder het belang van de opsporing versus het recht op niet
weten van een eventuele verdachte. Ik merk op dat mijn fractie de keuze die
in dit wetsvoorstel wordt gemaakt volledig steunt. Dat is een juiste keuze.
Het recht op het niet weten van erfelijke of andere ernstige ziektes is een
recht dat in de afgelopen tien tot vijftien jaar steeds meer in de aandacht
is komen te staan. Als wij eerder technieken als DNA-onderzoek hadden gehad,
dan was het niet ondenkbaar geweest dat wij het recht op niet weten op één
of andere manier zouden hebben gecodificeerd, in ieder geval verder dan wij
nu gedaan hebben.Er is één complicerende factor bij het recht op niet weten
van erfelijke of andere ernstige ziekten. Dat recht wordt sterker als men
als gevolg van de stand van de medische wetenschap moet besluiten dat een
ziekte ongeneesbaar is. Als er een onderzoekstechniek wordt ontwikkeld waardoor
een bepaalde ziekte, indien spoedig behandeld, ten slotte succesvol behandeld
kan worden, dan is het recht op niet weten anders te wegen dan in de situatie
dat er sprake is van een ongeneesbare ziekte. De vraag of het wetsvoorstel
enige wijziging zou behoeven, beantwoord ik zelf met een hartgrondig "neen".
Op het moment dat wij die discussie voeren – die discussie wordt hier
en daar overigens al gevoerd – bevinden wij ons op een hellend vlak.
Dat is een richting die wij vooralsnog in ieder geval als onwenselijk beschouwen.
Het gaat om de afweging tussen opsporing en geweldsmonopolie.
Op bepaalde momenten moet er zeer gedecideerd worden besloten om niet ten
volle de technische mogelijkheden erop los te laten, omdat het recht op het
niet weten van ongeneesbare ziekten daarboven uitstijgt. Die gedachte steunt
mijn fractie van harte.De beraadslaging wordt geschorst.De voorzitter:De beantwoording door de regering zal direct na de theepauze plaatsvinden. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20022003-722-726.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl