Behandeling verslag van een algemeen overleg over het huurprijsbeleid 1995
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 3184-3191

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

21-02-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 50, pagina 3184-3191

21-02-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23900Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Stemming over een motie, ingediend bij de behandeling van het verslag van een algemeen overleg over gelegenheidsarbeid, te weten:de motie-Van der Linden over een algehele vier-wekenregeling voor seizoenarbeid (24026, nr. 4)Pagina 3183-3184
Behandeling wetsvoorstel Regelen omtrent het ter beschikking stellen van organen (Wet op de orgaandonatie) (22358)Pagina 3204-3245
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 21 februari 1995)Pagina 3179-3182
Behandeling van wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet bestuursrecht alsmede nadere aanpassing van een aantal wetten aan de Algemene wet bestuursrecht (Leemtewet Awb) (23780)Pagina 3202-3204
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 21 februari 1995)Pagina 3245-3246
50ste vergadering; 21 februari 1995Pagina 3179-3179
Voortzetting van de behandeling van:het voorstel van rijkswet Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap (23029, R1461)Pagina 3191-3202
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Regels terzake van de behandeling van klachten van cliënten van zorgaanbieders op het terrein van de maatschappelijke zorg en gezondheidszorg (Wet klachtrecht cliënten zorgsector) (23040), en over: motie-Middel c.s. over afstemming tussen een aantal wetten op het gebied van de zorg (23040, nr. 18)Pagina 3182-3182
Stemmingen over twee moties, ingediend bij de behandeling van de brief over de voorgenomen bezuinigingen op het hoger onderwijs, te weten: de motie-Lansink over de voorgestelde verhoging van de collegegelden (23900-VIII, nr. 71); de motie-Rabbae over het afhankelijk stellen van collegegeldverhogingen van resultaten van het werkprogramma kwaliteit en studeerbaarheid (23900-VIII, nr. 72)Pagina 3182-3182
Stemmingen over twee moties, ingediend bij de behandeling van de stukken m.b.t. het vervolgingsbeleid inzake euthanasie, te weten: de motie-V.A.M. van der Burg over de voorgenomen herziening van het vervolgingsbeleid (23877, nr. 3); de motie-Schutte c.s. over de materiële betekenis van de wettelijke strafbedreiging (23877, nr. 4)Pagina 3183-3183
Behandeling verslag van een algemeen overleg over het huurprijsbeleid 1995Pagina 3184-3191

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 211 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het verslag van een
algemeen overleg over het huurprijsbeleid 1995.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Voorzitter! De PvdA heeft bij het algemeen overleg over het huurbeleid
en de huurprijsontwikkeling laten weten grote zorgen te hebben over de wijze
waarop huren zich ontwikkelen. Dat wordt natuurlijk in belangrijke mate veroorzaakt
door de schaarste op het gebied van onze volkshuisvesting. Dat probleem neemt
toch nog steeds toe. Het wordt bovendien als een belangrijk probleem ervaren
dat het overleg tussen huurders en verhuurder te wensen overlaat. Dat is voor
de PvdA reden geweest om tijdens de behandeling van de begroting van VROM
samen met de heer Esselink een motie in te dienen, waarin gevraagd werd om
een versnelde aanpassing van de Huurprijzenwet woonruimte. Het gaat daarbij
met name om de procesvereisten bij de heffing van de huurverhoging zelf.
 
 De staatssecretaris heeft toegezegd dat hij bereid is om daaraan te werken.
Hij heeft zelfs toegezegd dat hij in december zou komen met een kabinetsstandpunt
en een wetswijziging in dezen. Wij moeten constateren dat deze wetswijziging
er thans nog niet is. Tegelijkertijd kunnen wij constateren – een NWR-onderzoek
heeft dat aangetoond – dat 30% van de verhuurders, in dit geval: de
sociale verhuurders, geen overleg pleegt over de huurverhoging die men wil
vragen, terwijl men dat volgens het BBSH wel verplicht is. Ik vraag de staatssecretaris
waarom daartegen niet wordt opgetreden. Particuliere verhuurders zijn nog
veel minder geneigd tot overleg. Gelukkig is er een groot aantal situaties
waarin wel sprake is van een goed overleg, maar deze aantallen geven aan dat
verhuurders onvoldoende verstaan dat zij op een goede manier moeten overleggen
met huurders.
 
 Wij waarderen het dat de staatssecretaris de maximale puntprijs teruggebracht
heeft van 5,5% naar 4,5%. Wij vinden de marges voor het huurprijsbeleid echter
te hoog. Wij leggen de Kamer daarom de volgende uitspraak voor.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 constaterende, dat het overleg tussen huurders en verhuurder over het
huurbeleid nog in onvoldoende mate plaatsvindt;
 
 constaterende, dat de Kamer de regering heeft verzocht om een wijziging
van de Huurprijzenwet woonruimte met procesvereisten welke de verhuurder in
acht dient te nemen bij de jaarlijkse huurverhogingen;
 
 constaterende, dat de beoogde wetswijziging de Kamer thans nog niet heeft
bereikt;
 
 verzoekt de regering de maximale individuele huurstijging zoals bepaald
in het Besluit huurprijzen woonruimte per 1 juli 1995 vast te stellen op 6%,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door het lid Duivesteijn. Naar mij blijkt, wordt
zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 48 (23900-XI).
 
 
 Het woord is aan de heer Hofstra, die zijn maiden-speech zal houden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Hofstra (VVD):
 
 Voorzitter! De VVD streeft naar subsidieloos bouwen en naar meer marktwerking
in de huursector. De huurwaarde moet worden bepaald door de kwaliteit en de
marktwaarde van de woning en niet door het soort eigenaar of de bij de bouw
verkregen subsidie of het inkomen van de bewoner. Uiteraard moet er een subsidiemogelijkheid
zijn voor de lagere inkomens. Daarvoor ziet de VVD de individuele huursubsidie
als het enige instrument.
 
 Nu de huurbrief zelf. Eerder hebben collega's zich verzet tegen de verhoging,
omdat de zogenoemde procesvereisten er nog niet waren. Ook de VVD heeft uiteraard
oog voor de positie van de huurder. Echter, wij wachten de voorstellen van
de regering en de markt af. Aan de overregulering van collega Duivesteijn
hebben wij in een tijd van deregulering geen enkele behoefte.
 
 Nu de aanpassingspercentages, want daar gaat het om. Het minimum per corporatie
van 3,5% is nu wel akkoord. Echter, bij zelfstandige corporaties hoeft de
overheid de huurders niet te beschermen tegen een te lage huurverhoging, als
u, voorzitter, begrijpt wat ik bedoel. De VVD-fractie heeft geen bezwaar tegen
de maximale huurstijging van 6,5%, die echter alleen geldt voor woningen met
een relatief te lage huur. Op deze manier wordt een rechtvaardiger en meer
marktgerichte huurprijs bevorderd. Voor de uiteindelijke feitelijke huurverhoging
is vooral de puntprijsverhoging van structureel belang. De VVD-fractie stemt,
althans voor dit jaar, in met de substantiële verlaging van 5,5% naar
4,5%, zij het in combinatie met de zojuist genoemde 6,5%.
 
 Afsluitend, voorzitter. In het eerdere overleg over het huurbeleid stond
de VVD-fractie alleen in haar standpunt. De collega's van andere fracties
proberen publicitair gewin te halen met verlaging van de maximale huurstijging
van 6,5% naar 6%. Dit verschil heeft nauwelijks invloed op de feitelijke gemiddelde
huurverhoging. De VVD heeft er geen behoefte aan, ook niet in verkiezingstijd,
om aan deze kosmetische behandeling mee te doen. Met genoegen stelt de VVD-fractie
vast dat de staatssecretaris onze lijn heeft gekozen. Mocht er echter geen
meerderheid voor het voorstel zijn, dan zeg ik hem: blijf bij uw voorstel!
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Collega, uw speech was kort, krachtig en duidelijk. Ik heb even overwogen
om tegen u te zeggen "ik begrijp het niet", opdat u uw twee minuten spreektijd
kon overschrijden. Maar ook dat was niet nodig. Van harte gefeliciteerd!
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Voorzitter! Allereerst spreek ik ook mijn felicitaties uit aan collega
Hofstra. Hij heeft zich aan de twee minuten gehouden. Ik had mij voor kunnen
stellen dat zijn eerste debat ook over de brutering was gegaan, maar die kans
krijgt hij volgende week. Dan kan hij wat ruimer spreken. Aangezien uw clementie,
voorzitter, met mij niet zodanig zal zijn dat ik door hem te feliciteren wellicht
meer spreektijd krijg, wil ik nu snel overgaan naar de lijn van de CDA-fractie
in dit plenair debat over het huurprijsbeleid.
 
 De CDA-fractie heeft over die lijn nooit onduidelijkheid laten bestaan.
Dat heeft dus niets met publicitair gewin te maken. Sterker nog, ik roep in
herinnering de UCV van februari 1994. Het standpunt van de CDA-fractie kwam
toen op het volgende neer: volgens ons moet de verruiming van de huursommarges
parallel lopen met het versterken van de positie van de huurder. Bij het algemeen
overleg met de staatssecretaris over het huurbeleid voor 1995 heb ik het namens
mijn fractie min of meer aldus uitgedrukt: het is een kwestie van gelijk oversteken.
De CDA-fractie was ervan uitgegaan dat er in het najaar van 1994 uitsluitsel
zou komen over de invoering van die procesvereisten. Helaas is deze verwachting
niet uitgekomen.
 
 Alles afwegende, vindt de CDA-fractie dat per 1 juli 1995 de maximale
huurstijging op 6% moet blijven. Wij tekenen daar wel het volgende bij aan.
Bij het operationeel zijn van de procesvereisten kan de CDA-fractie in principe
een hogere maximale huurstijging accepteren. Anders gezegd: in dat geval is
er met ons te praten over een eventuele verdere verruiming van die huursommarges.
 
 Wij hebben op de valreep van de staatssecretaris nog een brief gehad over
de aanpassing van de maximaal redelijke huurprijsstijging. Het doet de CDA-fractie
deugd dat deze staatssecretaris de lijn van zijn voorganger doortrekt, namelijk
door dit te koppelen aan de gemiddelde reële huurontwikkeling. Wij zijn
hem dankbaar voor hetgeen hij daarover in zijn brief van 17 februari heeft
gesteld.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het loopt totaal uit de hand met het huurbeleid.
In vier jaar is de gemiddelde huur met bijna een kwart verhoogd. Mensen met
een minimuminkomen moeten gemiddeld bijna de helft van hun inkomen aan de
verhuurder overmaken. Het deel van het inkomen dat aan kale huur wordt betaald
is van 1982 tot 1995 gestegen van 15,8% naar 22,8%. Nederland behoort daarmee
tot de koplopers in West-Europa.
 
 De gevolgen zijn dramatisch: toenemende huurschulden, armoede en huisuitzetting.
In groeigemeenten leven 20 van de 100 huurders al onder het bestaansminimum.
De PvdA maakt zich zorgen over de positie van de huurder in het overleg met
de verhuurder. Natuurlijk is ook de SP van mening dat de positie van de huurder
versterkt moet worden. Met het huidige marktgerichte huurbeleid, waarbij voor
jaren is vastgelegd dat de huren weer verhoogd worden, zal dat echter geen
zoden aan de dijk zetten. De huurder rest de keus tussen de kogel of de strop.
 
 De heer Duivesteijn is in Almere en Lelystad erg geschrokken van de huurontwikkeling,
zo heb ik uit de krant kunnen vernemen. Dat is goed om te weten. Immers, hij
is daar geschrokken van het desastreuze huurbeleid waar ook de PvdA verantwoordelijk
voor is. De PvdA wil daarom een meer algemeen debat over de vraag of een grondige
bijstelling van het beleid gewenst is. Dat is prachtig, maar dan geeft het
geen pas gewoon door te gaan met het verhogen van huren – ook al is
het dan een onsje minder – terwijl een algemeen debat over het huurbeleid
als noodzakelijk wordt gezien. Huurders hebben nu slechts belang bij één
ding, namelijk een huurstop in 1995. Daarom dien ik de volgende moties in.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat in groeigemeenten 20% van de huurders onder het bestaansminimum
leeft mede als gevolg van de hoge huren;
 
 spreekt uit dat de regering in het kader van de IHS zodanige maatregelen
dient te treffen dat voorkomen wordt dat huurders onder het bestaansminimum
blijven of komen,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de het lid Poppe. Naar mij blijkt, wordt
zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 49 (23900-XI).
 
 
 
 
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat de gemiddelde netto-woonuitgavenquote voor huurders van
1982 tot 1995 is gestegen van 15,8 naar 22,8;
 
 overwegende, dat de netto-woonuitgavenquote voor IHS-ontvangers van 1982
tot 1993 is gestegen van 17,7 naar 24,3;
 
 overwegende, dat 250.000 huishoudens problematische schulden hebben, waarbij
de huisbaas altijd een van de schuldeisers is;
 
 overwegende, dat er bij 600.000 huurders sprake is van huurachterstand;
 
 spreekt uit dat de huren in 1995 bevroren moeten worden,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door het lid Poppe. Naar mij blijkt, wordt zij
voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 50 (23900-XI).
 
 
 Heb ik goed begrepen dat de heer Rosenmöller de moties mede wil ondertekenen?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Nee, voorzitter, dat is niet het geval.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dan blijft de heer Poppe de enige ondertekenaar.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Voorzitter! De discussie rondom het huurbeleid is een jaarlijks terugko mende discussie. Wat onze fractie betreft zijn duurzame oplossingen
voor de toekomst noodzakelijk. Dat betekent een evenwichtige benadering. Enerzijds
moeten de huren marktconform zijn en dat is ook een basis van beleid, anderzijds
moeten de consequenties voor de minima in voldoende mate in acht genomen worden.
Wanneer daarbij ook nog het uitblijven van de verscherping van de procesvereisten
wordt bezien, hebben wij op dit moment wel sympathie voor de overwegingen
in de motie van de heer Duivesteijn. De overwegingen in de moties die de heer
Poppe zojuist heeft ingediend kan ik op dit moment nog niet geheel overzien.
Mij dunkt echter dat deze haaks staan op het beleid dat tot nog toe gevoerd
is en dat in algemene zin door de RPF-fractie is ondersteund. Wij hechten
eraan, de overwegingen in de motie van de heer Duivesteijn en de overwegingen
van de staatssecretaris nog eens goed tegen het licht te houden. Dan zullen
wij volgende week een eindoordeel geven.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Versnel-Schmitz (D66):
 
 Voorzitter! Ik wens de heer Hofstra vanaf dit spreekgestoelte nogmaals
van harte geluk met zijn maiden-speech. Ik hoop dat het zo doorgaat met de
duidelijkheid; over de inhoud kunnen wij nog wel eens verder praten.
 
 Voorzitter! De fractie van D66 is zeer tevreden met de verlaging van de
maximumpuntprijs naar 4,5%. Wij hebben daar grote nadruk op gelegd tijdens
het debat, juist omdat de huren waarop reeds de maximaal redelijke huur werd
toegepast maar bleven stijgen en de desbetreffende huurders daar geen enkel
verweermiddel meer tegen konden hebben, ook niet bij huurcommissie. Dit wordt
wat gedempt met het gemiddelde van de huurstijging en dat is op zichzelf een
mooie zaak.
 
 Dit gemiddelde van de huurstijging brengt mij op het tweede punt waarover
wij ons druk hebben gemaakt, namelijk het verschil tussen de verhuurders die
een huursombenadering kennen en de verhuurders die die niet kennen. De staatssecretaris
heeft toegezegd dat dit verschil uitvoerig zal worden besproken in de later
door hem te leveren notitie voor het totale huurbeleid. Naar mijn mening is
het erg belangrijk om voor verhuurders die geen huursombenadering kennen,
te komen tot een gemiddelde dat zal gelden als maximum voor de huur. Dit zou
het geheel weer op 4,5% brengen.
 
 Het derde punt waarover het debat ging, is de kwestie van de maximale
huurverhoging. Wij vragen ons nog steeds sterk af of tot een weliswaar geringe
maximale huurverhoging voor 1995 gekomen zal worden wanneer er sprake is van
schaarste en er nog niet is voldaan aan de procesvereisten. Als wel wordt
voldaan aan de procesvereisten, zou dit veel gemakkelijker kunnen gebeuren
en kunnen er ook hogere maxima worden gesteld. Dan is de mogelijkheid veel
groter om tot een feitelijke prijs/kwaliteitsverhouding per woning te komen
en naar een fatsoenlijk systeem toe te groeien. Nu dat nog niet het geval
is, overweegt mijn fractie om de motie-Duivesteijn positief te bezien. Eerst
wil ik echter de reactie van de staatssecretaris hierop horen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Aiking-van Wageningen (AOV):
 
 Voorzitter! Heel in het kort breng ik nog even naar voren wat al eerder
door ons is gesteld: het komt er heel eenvoudig op neer dat talloze huurders
dit jaar wederom een aantasting van hun koopkracht vrezen. Daarbij gaat het
om de totale huursector. Men is door de bank genomen wel bereid om de inflatie
te betalen, maar niet om de extra percentages te betalen die over een aantal
jaren gemeten een cumulatief effect hebben gehad. Het netto besteedbaar inkomen
is eerder af- dan toegenomen. De woonlasten stijgen explosief. Past binnen
dit argumentatiekader niet eerder een pas op de plaats?
 
 Huurverhogingen zijn een jaarlijks terugkerende bron van zorg voor hen
die op de rand van het bestaansminimum leven. Mijn fractie dringt er dan ook
zeer sterk bij de staatssecretaris op aan, het minimumpercentage te bepalen
op 2,7% en niet op 3,5%, zodat de huren niet meer stijgen dan de inflatie.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Uiteraard eerst een welgemeende felicitatie aan de heer Hofstra.
Het was duidelijk namens welke partij hij sprak: niet paars, maar gewoon de
VVD. Ik was slechts vliegende keeper in dit debat, maar ik hoop hem echt nog
eens een keer in zo'n debat mee te mogen maken, omdat het bepaald uitdagend
was. Desalniettemin hoor ik hem vandaag nog anderhalve minuut, onder andere
over de maximale huurstijging voor 1995.
 
 In het algemeen overleg heb ik volgens mij heel duidelijk gemaakt, waarom
mijn fractie niet instemt met het beleid van deze staatssecretaris op dit
punt. Wij vinden het sociaal onaanvaardbaar, omdat tienduizenden huurders
in grote problemen komen als zij met een maximale huurstijging van 6,5% worden
geconfronteerd. Dat zeggen wij al lange tijd en niet alleen nu, voor de verkiezingen.
In die zin zal de strijd met deze staatssecretaris ook doorgaan. Het aspect
differentiatie spreekt ons ook niet echt aan. Daarnaast zou de relatie met
de wettelijke regeling voor de procesvereisten erop neer moeten komen, dat
de rechten van de huurders in ieder geval wettelijk worden verstevigd.
 
 Al met al brengt mij dit tot een zeer kritische houding tegenover de handhaving
van de huurstijging van 6,5% door de staatssecretaris. De motie van de heer
Duivesteijn is iets minder slecht, maar meer kan ik er ook niet van maken.
Hierbij denk ik ook aan de opmerking die hij tijdens het algemeen overleg
maakte: het is heel merkwaardig om een huurverhoging te vragen die substantieel
boven het inflatiepercentage ligt en tegelijkertijd niet de positie van de
huurders te versterken. Die positie wordt niet versterkt. Het percentage van
6 ligt echter wel substantieel boven het inflatiepercentage. Ik vraag hem
daarom, of hij niet meer politieke ruimte heeft om dat percentage van 6 neerwaarts
bij te stellen. Mijn fractie bestaat maar uit vijf mensen, maar haar steun
heeft hij op voorhand.
 
 De staatssecretaris laat de maximale puntprijs zakken van 5,5% naar 4,5%.
Dat is goed. Waarom wordt die niet nu al op het niveau van de inflatie gebracht?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik feliciteer de heer Hofstra graag van harte met zijn maiden-speech.
De speech was helder en duidelijk. Ik zou mijn antwoord graag
beperken tot de uitspraak dat hij groot gelijk heeft. Ik vrees echter dat
een aantal andere geachte afgevaardigden zich daarmee te kort gedaan zouden
voelen. Ik zal daarom toch proberen, helder te maken waarom de heer Hofstra
groot gelijk heeft.
 
 Er is terecht opgemerkt, dat men zorgen heeft over de gemiddelde huurstijgingen
in de afgelopen jaren. Die zijn hoog geweest. Dat had allerlei achtergronden,
die velen van ons zich nog zeer goed zullen herinneren. Dat waren namelijk
de zeer aanzienlijke bezuinigingen die op het budget voor de volkshuisvesting
door het vorige kabinet zijn doorgevoerd. Mijn ambtsvoorganger heeft zich
daar niet aan onttrokken. Dat betekende automatisch dat er een ander systeem
kwam, een systeem dat leidt tot hogere huren. Daaraan zat echter ook een positieve
zijde. Die positieve zijde is dat wij via het middel balansverkorting in de
komende tijd ervoor kunnen zorgen, dat de huurstijgingen aanzienlijk minder
zullen zijn dan in de afgelopen jaren. Ik kijk dan ook uit naar die balansverkorting
en naar het debat daarover.
 
 Als het wetsvoorstel wordt aangenomen, gaat de balansverkorting voor de
corporaties met terugwerkende kracht per 1 januari 1995 in. Dat betekent dat
er al sprake is van een matiging van de huurstijging. Ik ga ervan uit, dat
de gemiddelde huurstijging over de gehele voorraad dit jaar 4,5% zal zijn.
Dat is dus niet lager, maar zeer aanzienlijk lager dan in de afgelopen periode
het geval is geweest. Uiteraard verheugt iedereen zich daarop. Dat is heel
helder. Ook het minimum dat mag worden gevraagd, zakt van 4,25% dit jaar naar
3,5% voor de komende periode.
 
 Het maximum in de afspraken tussen de regering, de corporaties en de verhuurders
varieert per woning van 6,5% tot 7,5%. Deze bruteringsafspraak – ik
meld dat nog eens – is de basis voor het huurbeleid in de komende tijd.
Op basis daarvan zullen wij in staat zijn in de komende tijd de huurstijgingen
zeer aanzienlijk te matigen. Daarvoor heeft mijn ambtsvoorganger harde en
bindende afspraken gemaakt. Harde en bindende afspraken zijn afspraken die
voor twee kanten hard en bindend zijn. Die afspraken gingen over de minimale
huurstijging voor de hele woningvoorraad. Onder anderen mevrouw Aiking heeft
daarover gesproken. Die afspraken betroffen het maximum per woning en niet
het maximum voor de hele voorraad.
 
 Waarom stelden de corporaties zoveel prijs op een redelijk hoog maximum
aan huurstijging per woning? Zij doen dat vanuit de gedachte dat mensen die
relatief goedkoop wonen in verhouding tot de kwaliteit van hun woning wel
wat meer huurverhoging zouden moeten kunnen krijgen dan mensen die relatief
duur wonen tegenover de kwaliteit van hun woning. Juist die laatste categorie
wordt geconfronteerd met te hoge huurverhogingen. Als je daaraan iets wilt
doen en de huur voor die categorie wilt beperken, als je voor die categorie
de huur gelijk wilt houden of gelijk wilt laten opgaan met de inflatie, of
bevriezen of zelfs de huur wilt verminderen, dan moet je elders wat meer vragen
dan het gemiddelde. Als je daarvoor geen ruimte krijgt, dan valt er voor de
huurders die het het moeilijkste hebben en die het duurst wonen in relatie
tot de kwaliteit van hun woning, niet veel te doen. Juist omdat de corporaties
dat belangrijk vonden en vinden, is er ruimte aan de bovenkant nodig.
 
 Het beeld is wel eens gegeven dat de huren met 6,5% zouden kunnen stijgen.
Dat is dus niet zo. In een incidenteel geval kan dat het geval zijn, als het
gaat om iemand die in verhouding tot de kwaliteit van zijn woning aanzienlijk
te goedkoop woont. Hij betaalt dan extra, juist om de anderen de kans te geven
de huur te matigen. Dat zijn de mensen die in de complexen wonen waar de verhouding
tussen prijs en kwaliteit ongunstig is.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik heb bij het algemeen overleg al bij dit punt geïnterrumpeerd.
Theoretisch is hetgeen de staatssecretaris zegt waar. De afgelopen twee jaar
is echter gebleken dat het in de praktijk niet waargemaakt wordt. Ik doel
op de differentiatie waaraan de sociale verhuurders zich niet houden en de
particuliere verhuurders al helemaal niet. In essentie gaat het om de sociale
verhuurders.
 
 Mijn tweede opmerking betreft de harde afspraken die gemaakt zijn door
de vorige staatssecretaris. Die afspraken zijn absoluut niet hard voor het
halen van het gemiddelde. Het gaat om essentieverklaringen. Ik kom daarop
binnenkort terug als wij spreken over het wetsvoorstel betreffende balansverkortingTommel
volkshuisvesting. De staatssecretaris gaat uitvoerig op die afspraken in.
Ik ben echter van mening dat die afspraken helemaal niet hard zijn. Ik had
de heer Rosenmöller graag antwoord willen geven, maar
ik zie dat hij er inmiddels niet meer is.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! De vraag in hoeverre er harde afspraken zijn gemaakt met de
sociale verhuurders over de gemiddelde huurstijging in de komende jaren lijkt
mij inderdaad een vraag die wij de komende week met elkaar moeten bespreken.
Nu is de maximale huurstijging per woning, per individueel geval aan de orde.
Daarover zijn harde afspraken gemaakt: 6,5% tot 7,5%.
 
 Ik wijs er daarbij op, dat vanuit de grote steden op mij zeer grote druk
is uitgeoefend, dat maximum hoger te stellen.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik ben het met de staatssecretaris eens, dat door de vorige staatssecretaris
afspraken zijn gemaakt over die maximumprijzen. Die afspraken hebben alleen
betekenis als zij leiden tot een lagere gemiddelde huursom. Daarom zijn die
afspraken gemaakt. Op grond van de bevindingen van de afgelopen twee jaar
kunnen wij dat niet concluderen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik constateer met genoegen dat de heer Duivesteijn met mij
van mening is dat die afspraken gemaakt zijn door de vorige staatssecretaris.
Dus worden zij door mij nageleefd. Afspraak is afspraak. Zo werkt dat nu eenmaal.
De overheid behoort in de eerste plaats betrouwbaar te zijn in haar afspraken.
Daarom ligt de marge die ik heb in mijn beleid tussen 6,5% en 7,5%. Dat is
de marge. Dat was voor mij een reden om, aangezien de procesvereisten nog
niet zijn geregeld, de onderkant van de marge te kiezen, dus 6,5%. Ik constateer
nogmaals dat de heer Duivesteijn evenals ik van mening is dat er wel degelijk
een afspraak bestaat.
 
 De vraag is in hoeverre de huursombenadering heeft gewerkt. De heer Duivesteijn
zegt dat zij niet heeft gewerkt. Volgens mij is dat op dit moment nog niet
te overzien, want dit is pas het tweede jaar waarin de huursombenadering wordt
toegepast, dus iedereen moet er nog aan wennen. Dat geldt overigens ook voor
het overleg tussen huurders en verhuurders. Er valt over te twisten of het
beleid nu al een volledig succes is, maar in elk geval stelt iedereen er prijs
op, verhuurders en huurders. Ik wijs bijvoorbeeld op het interview met de
voorzitter van de Woonbond in Corporatie-magazine van deze week. Er is een
draagvlak voor het beleid, ook huurdersorganisaties voelen zich er verantwoordelijk
voor. Zij nemen die verantwoordelijkheid ook door heel bewust te kiezen voor
het convenant waarin zij met verhuurders, waaronder ook de commerciële,
spreken over het huurprijsbeleid, de maximale huur, de gemiddelde huur en
de maximale puntprijs. Ik juich dat toe. Wanneer huurders en verhuurders tot
overeenstemming kunnen komen, weegt dat voor mij uiteraard zeer zwaar voor
het bepalen van het beleid in de komende jaren.
 
 Toen ik koos voor een maximale huurstijging van 6,5%, reageerden de corporaties
aanvankelijk teleurgesteld, omdat die hen beperkte in de mogelijkheden om
een marktgericht en rechtvaardig huurbeleid te voeren. De heer Hofstra gebruikte
het woord "rechtvaardig" niet ten onrechte. Het is natuurlijk rechtvaardig
dat er een relatie bestaat tussen de huur en de kwaliteit van de woning. Juist
bij een grotere marge hebben de corporaties gelegenheid om die relatie tussen
kwaliteit en huur zo royaal mogelijk vast te leggen, ook neerwaarts. Wie pleit
voor verlaging van de maximale huurstijging, pleit in wezen, gezien de huursombenadering,
voor het verhogen van de huurstijging aan de onderkant en dus voor lastenverhoging
voor de mensen die haar het minst goed kunnen dragen. Dat is een trieste constatering.
Zo'n pleidooi klinkt sociaal, maar dat is het absoluut niet.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik vind het niet netjes geformuleerd. Ten eerste is het bewijsbaar dat
de huurverhoging aan de onderkant in de afgelopen twee jaar absoluut niet
minder sterk is geweest, want daar lag de gemiddelde huursomstijging ver boven
de inflatie en dus ver boven datgene wat de staatssecretaris wenste. Ten tweede
hebben wij het niet alleen over sociale verhuurders, maar ook over commerciële
en particuliere verhuurders. Dat heeft te maken met de maximale huurverhoging.
De vereniging Huis en eigendom met 125.000 leden heeft nog niet zo lang geleden
met spijt geconstateerd dat de verhoging van 7,5%, afgesproken met nota bene
de sociale verhuurders, voor haar niet mogelijk was. Zij zou heel graag de
maximaal redelijke huren voor het woningbestand van haar leden verhoogd hebben
gezien. De particuliere verhuurders passen die 6,5% dus wel degelijk en met
groot gemak toe, zonder enige vorm van discussie. Ik zou het dan ook zuiver
vinden om op die argumenten in te gaan.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Het zou zuiver zijn als de heer Duivesteijn zulke constateringen niet
deed, want de praktijk van het afgelopen jaar wijst uit dat de gemiddelde
huurstijging in de particuliere sector absoluut niet gelijk was aan het maximum,
ongeacht of het gaat om de kleine verhuurders dan wel om de institutionele
beleggers. Ik heb de cijfers gegeven in het algemeen overleg. Integendeel,
de huurstijgingen in die sector weken niet substantieel af van die in de sector
van de gemeentelijke woningbedrijven en de corporaties.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Er is volgens mij een heel duidelijk verschil tussen 5,1% en 5,9%.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Er was ook geen sprake van 5,9%. Ik heb de getallen van het Centraal bureau
voor de statistiek gegeven en er was helemaal geen sprake van 5,9%. De "range"
was buitengewoon klein en de gemeentelijke woningbedrijven zaten relatief
aan de hoge kant. De particuliere beleggers, klein en groot, kwamen ongeveer
op het niveau van de corporaties uit. De getallen geven dus geen reden tot
de veronderstelling dat de particuliere verhuurders automatisch naar het maximum
zullen gaan. Dit nog afgezien van discussies over wat maximaal redelijk is.
 
 Het geheel overziende, het feit dat er afspraken – en afspraken
zijn afspraken – zijn met de corporaties, het feit dat vooral vanuit
de grote steden zeer zware druk wordt uitgeoefend om toch meer ruimte te geven
voor die huursombenadering en om liefst naar die 7,5% te gaan en het feit
dat de particuliere verhuurders zeker niet gebruik hebben gemaakt van de mogelijkheid
om de huren met 6% te verhogen, kan dit niet anders leiden dan tot de conclusie
dat de keuze die ik heb gemaakt voor 6,5% beleidsmatig gewenst is, maar ook
absoluut onontkoombaar gezien de afspraken die er met de sociale
verhuurders gemaakt zijn. Een bruteringsakkoord is een bruteringsakkoord.
Daar kun je geen muur uit halen. Het is er in zijn geheel of het is er niet.
De 6,5% tot 7,5% marge is onderdeel van dat akkoord.
 
 Uit de woorden van de heer Duivesteijn proefde ik een beetje een soort
straf voor de corporaties, omdat zij het overleg met de huurders nog onvoldoende
gevoerd hebben en dat dit reden zou kunnen zijn om het maximum te verlagen
van 6,5% naar 6%.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Versnel-Schmitz (D66):
 
 Naar mijn opvatting is er een essentieel verschil tussen de bouwstenen
voor de brutering, waar alle parameters in zijn genoemd, en de inspanningsverplichting
die de heer Heerma, de voormalige staatssecretaris van Volkshuisvesting, verleden
jaar is aangegaan. Naar mijn mening zit daar een wezenlijk verschil tussen
ten aanzien van de beoordeling.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel (D66):
 
 Dan verschillen wij daarover van opvatting. Ik constateer dat de corporaties
wel degelijk vinden dat daarover bindende afspraken zijn gemaakt. Ik constateer
dat de heer Duivesteijn dit ook vindt.
 
 Wat de positie van de huurders en de procesvereisten betreft is één
ding duidelijk. De positie van de huurders in een markt waar nog te weinig
marktwerking is, is slecht en is onvoldoende. Die verdient dan ook versterking.
Ik doe ook niet anders dan naar in mijn vermogen ligt, die positie versterken.
Ik probeer hun organisatie, de Woonbond, te versterken en een steviger positie
te geven. Ik verheug mij op de groei in ledental. Ik zal zo snel mogelijk
met het wetsvoorstel voor de procesvereisten komen. Ik ga er nog steeds van
uit dat dit op 1 januari van het volgend jaar in het Staatsblad kan staan.
Wat de informele kant ervan betreft, wijs ik nog eens op het convenant dat
tussen huurders en verhuurders is afgesloten en dat ook dit jaar zijn werking
al zal krijgen. Ik beschouw dat als een grote stap vooruit, dat men, een gezamenlijk
belang ziende, tot gezamenlijke afspraken kan komen.
 
 Op dit punt is nog een vraag gesteld door de heer Duivesteijn. Hij heeft
gezegd dat er toch een verplicht overleg is. Hij vroeg wat ik doe als dat
overleg niet in voldoende mate plaatsvindt. Dat overleg is een groeiproces.
Die verplichting is er nog maar net. De één doet het van harte
en met inzet en de ander moet het nog een beetje leren. Wij hebben nu de verslagen
van de corporaties gekregen, de toezichtverklaringen via de gemeenten over
het afgelopen jaar. Er zal aandacht besteed zijn aan dat overleg. Zij zullen
nauwkeurig worden bekeken om te zien op welke wijze daarop moet worden gereageerd.
Ik ga er echter eerst van uit dat dit soort discussies er zeker toe zullen
leiden dat het overleg tussen huurders en verhuurders royaal zal worden gevoerd.
Dat is ook de inzet van mijn beleid op dit punt.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Ik heb twee korte vragen aan de staatssecretaris. Als ik zijn betoog goed
beluister, zegt hij eigenlijk dat de heer Duivesteijn zijn motie moet aanpassen
en voor 7,5% moet pleiten, omdat dit eigenlijk veel meer in de lijn ligt van
de belangen van de lagere-inkomensgroepen.
 
 De staatssecretaris geeft vrij veel gewicht aan de afspraken die zijn
gemaakt. Als de motie wordt aangenomen, hoe moeten wij die dan interpreteren?
Pleegt hij dan gewoon contractbreuk? Moeten wij het in die sfeer zien?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Wat het eerste punt betreft, denk ik dat een zo royaal mogelijke marge
in het belang is van mensen die relatief gezien te duur wonen ten opzichte
van de kwaliteit van hun woning. Ik ga ervan uit dat de corporaties de ruimte
die zij zouden kunnen krijgen, optimaal benutten. Nogmaals, het convenant
waar ik over sprak, richt zich daar ook op. Dit zal opnieuw ter discussie
komen als ik de Kamer een voorstel doe voor volgend jaar. De vraag zal dan
zijn of het weer 6,5% moet zijn dan wel of het percentage hoger moet zijn.
Mevrouw Versnel duidde daarop.
 
 De tweede vraag was of dit contractbreuk is. In mijn ogen is dat het wèl.
Vandaar dat ik er sterk aan hecht, dit nog eens uitvoerig uiteen te zetten.
Ik heb goed geluisterd naar de heer Biesheuvel en ik ben dan ook benieuwd
hoe zijn fractievoorzitter, die het contract per slot van rekening heeft afgesloten,
ertegen aankijkt. Dat merk ik dan volgende week wel.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Ik ga even in op het laatste antwoord dat de staatssecretaris aan de heer
Duivesteijn gaf. De staatssecretaris zei: het overleg tussen huurders en verhuurders
is een groeiproces, maar ik heb er het volste vertrouwen in dat het goed op
gang komt. Ik heb in mijn bijdrage nogal wat gegevens genoemd van de ellende
die het huurbeleid veroorzaakt. Als de huurders met z'n allen tegen de verhuurder
zeggen dat de huren omlaag moeten of bevroren moeten worden, kan het overleg
dan ook betekenen dat dit lukt bij dit huurbeleid?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Daar kom ik dadelijk nog op, als ik inga op de vragen van de heer Poppe.
De heer Poppe heeft een bevriezing over de hele linie voorgesteld. Als er
iets is wat catastrofaal is voor de huurders, is het dàt wel.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Voorzitter! De staatssecretaris gebruikte een zwaar woord, namelijk "contractbreuk".
Is de staatssecretaris het met mij eens dat het parlement zijn eigen verantwoordelijkheid
houdt, bijvoorbeeld als het gaat over de bruteringswet of over het oordeel
over de overeenkomst die is gesloten met de woningcorporaties?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Natuurlijk, zoals ook de regering die heeft.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Is het de staatssecretaris ontgaan dat de CDA-fractie in februari 1994
een voorwaarde gesteld heeft ten aanzien van de maximale huursomstijging?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Dat is mij zeker niet ontgaan. De reactie van de toenmalige staatssecretaris
is mij ook niet ontgaan.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Die reactie was dat hij verwachtte dat er in het najaar van 1994 een wettelijk
procesvereiste zou zijn.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Dat is hem helaas niet gelukt.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Nee, want toen zat er een andere staatssecretaris. En daar heb ik nu mee
te maken!
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 En die staatssecretaris werd geacht – ik grijp even
terug op het algemeen overleg van vorige week – in één
week tijd niet alleen het wetsvoorstel te maken, maar ook nog in werking te
laten treden. Dat lag toch iets boven mijn macht. Overigens was dit niet de
suggestie van de heer Biesheuvel.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 De staatssecretaris weet welk belang de Kamer hecht aan de wettelijke
procesvereisten. Aangezien hij in september aantrad, waren er best mogelijkheden
om die wettelijke vereisten zo snel mogelijk bij de Kamer te krijgen. De staatssecretaris
beroept zich nu op zijn voorganger – dat mag hij overigens best doen –
maar ik meld toch even dat de CDA-fractie een lijn heeft doorgetrokken vanaf
de UCV die in februari 1994 is gehouden. Ik heb dat uiteraard niet zonder
reden gedaan.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Dat is mij niet ontgaan.
 
 Ik prijs degenen die het geheel willen overzien, maar toch in de gaten
blijven houden dat een marge voor de corporaties van belang is, juist om de
mensen te kunnen ontzien die in relatie tot de kwaliteit van hun woning te
duur wonen. Er is plezierig gereageerd op de verlaging van de maximaal redelijke
huurverhoging voor dit jaar naar 4,5%. Daar was breed om gevraagd door verschillende
afgevaardigden. Ik ben blij dat wij eraan tegemoet kunnen komen. Wij zullen
in december moeten bekijken hoe wij hiermee verder gaan.
 
 Er liggen nog een paar vragen die buiten dit stramien vallen. De heer
Poppe heeft gevraagd of het mogelijk is dat de huren bevroren worden. Ik begrijp
dat hij dit uiteindelijk zonder de handtekening van de heer Rosenmöller
heeft gedaan, want op mijn exemplaar van de motie staat die handtekening niet.
Waar inkomsten en uitgaven niet met elkaar in evenwicht zijn, houdt het heel
snel op met het bedrijf. Waar men de huren wil bevriezen, moeten de woningcorporaties
binnen zeer korte tijd hun activiteiten staken. Ik neem aan dat dit ook niet
de bedoeling van de heer Poppe zal zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Ik begrijp volkomen wat de staatssecretaris zegt. Het geldt echter ook
voor de huurders. Als zij meer moeten uitgeven dan zij aan inkomsten hebben,
gaan ook zij failliet. Dat betekent grote rampspoed in 600.000 gezinnen. Dat
is niet niks. Een overheid die terugtreedt van haar verantwoordelijkheid voor
de volkshuisvesting en deze aan de markt overlaat, roept dit soort problemen
op. Mijn oproep aan u is: treed terug in uw verantwoordelijkheid als overheid
tegenover woningzoekenden en huurders en bekijk hoe wij dat varkentje moeten
wassen. Hiermee bedoel ik de grote ellende voor een steeds groeiende groep.
Elke procent huurverhoging is een ramp voor weer meer mensen; het aantal loopt
per jaar op. Ik vraag u dus in een motie om een bevriezing van de huren in
1995; dan kunt u bekijken hoe de ellende die nu veroorzaakt wordt, kan worden
opgelost in het kader van de andere motie die ik heb ingediend.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik kom straks nog op de moties.
 
 Mevrouw Aiking wees op de explosief stijgende woonlasten. Wij moeten zorgvuldig
met die term omgaan: het zijn niet alleen de huren, maar vooral andere woonlasten
die gestegen zijn. Ik wil dit debat tot de huurstijgingen beperken. De huurstijging
is in de afgelopen jaren inderdaad groot geweest, maar het vooruitzicht is
dat zij in de komende jaren aanzienlijk kleiner is. Ik neem aan dat wij ons
beiden hierover verheugen.
 
 Haar verzoek om het minimum niet op 3,5% maar op 2,7% te stellen, is in
strijd met het bruteringsakkoord, dat spreekt van 0,5% boven de inflatie met
een minimum van 3,5%. Ik kan niet een zelfde steen uit het bruteringsakkoord
halen; het zal dus 3,5% moeten zijn. Het zou ons overigens beiden verheugen
als het gemiddelde naar 3,5% kan gaan.
 
 De motie op stuk nr. 48, van de heer Duivesteijn, heb ik uitvoerig van
commentaar voorzien. Ik vind haar beleidsmatig ongewenst en in strijd met
het bruteringsakkoord. Daarom ontraad ik de aanneming ervan.
 
 De motie van de heer Poppe op stuk nr. 49 heeft als overweging dat in
groeigemeenten 20% van de huurders onder het bestaansminimum leeft mede als
gevolg van de hoge huren. Dat getal is onjuist. Er zijn problemen in de groeigemeenten;
ik ontken ze niet. Wij zullen proberen er bij de brutering wat aan te doen.
Zo ongenuanceerd als de heer Poppe het stelt, is het echter zeker onjuist.
 
 Overigens vraagt hij om in het kader van de individuele huursubsidie zodanige
maatregelen te treffen, dat voorkomen wordt dat huurders in die groeigemeenten
onder het bestaansminimum blijven of komen. Hiermee pleit hij indirect voor
decentralisatie van de individuele huursubsidie. Hij is ongeveer
de eerste; ik zal hem dus in gedachten houden.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Die conclusie is voor de staatssecretaris; het is zeker niet de mijne.
Dat gemiddelde cijfer van 20% komt van het onderzoeksbureau OTB en is naar
mijn mening juist. Ik hoor anders van u wel hoeveel het precies is.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Wij blijven strijden over cijfers. Ik geef u de cijfers, onder andere
over de huurschulden, en ze zijn ook in het verslag van het algemeen overleg
terug te vinden. Zelfs dan blijft u echter rustig de verkeerde cijfers herhalen.
Dat is uw goed recht, maar u moet niet van mij vragen, ze over te nemen.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Ik bestrijd dat het verkeerde cijfers zijn.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik moet nu in de discussie ingrijpen. Wij zijn bezig met de plenaire afronding
van een in algemeen overleg gevoerd debat. De discussie die nu gevoerd wordt,
lijkt mij nu net iets voor algemeen overleg.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 In de motie op stuk nr. 50, ook van de heer Poppe, staat de overweging
dat er 600.000 huurders met huurachterstand zijn. Ik ben er in het algemeen
overleg al uitvoerig op ingegaan. Ik heb aan de hand van cijfers aangetoond
dat de huurachterstanden in de afgelopen jaren gelukkig verminderd zijn en
dat de suggestie die uit deze motie spreekt, absoluut onjuist is. Ik meld
verder dat het bevriezen van de huren in 1995 catastrofale gevolgen zal hebben
voor verhuurders, in het bijzonder sociale verhuurders. Ik moet dus ook aanneming
van deze motie ontraden, zoals ik die van beide andere ontraad.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, volgende week woensdag te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 15.23 uur tot 15.30 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-50-3184-3191.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl