Behandeling van het wetsvoorstel Verlenging van de totale duur van de voorwaardelijke beëindiging van de verpleging van overheidswege (28238)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2007-2008, pag. 227-234

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

27-11-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

nr. 7, pagina 227-234

13-11-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28238Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en enige andere wetten in verband met de wijziging van de vervroegde invrijheidstelling in een voorwaardelijke invrijheidstelling (30513)Pagina 235-242
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en enige andere wetten in verband met de wijziging van de vervroegde invrijheidstelling in een voorwaardelijke invrijheidstelling (30513)Pagina 254-264
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Verlenging van de totale duur van de voorwaardelijke beëindiging van de verpleging van overheidswege (28238)Pagina 242-251
Presentie en opening (dinsdag 13 november 2007)Pagina 225-225
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van richtlijn nr. 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (PbEU L 326) (30976)Pagina 251-254
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Elektriciteitswet 1998 in verband met de implementatie van richtlijn 2005/89/EG inzake maatregelen om de zekerheid van de elektriciteitsvoorziening en de infrastructuurinvesteringen te waarborgen (30934), het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 in verband met richtlijn nr. 2006/112/EG van de Raad van de Europese Unie van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PbEU L 347) (aanpassing aan de BTW-richtlijn 2006) (31121) en het wetsvoorstel Wijziging van de Comptabiliteitswet 2001 houdende bepalingen inzake de invoering van een tweetal nieuwe begrotingen (Vierde wijziging van de Comptabiliteitswet 2001) (31204)Pagina 226-226
Stemming over het wetsvoorstel Wijziging van de Zorgverzekeringswet en de Wet op de zorgtoeslag houdende vervanging van de no-claimteruggave door een verplicht eigen risico (31094), en over de motie-Putters c.s. over een compensatieregeling die niet alleen gekoppeld is aan FKG's en langdurig AWBZ-verblijf (31094, F)Pagina 226-227
Lijst van besluiten (dinsdag 13 november 2007)Pagina 264-264
Behandeling van het wetsvoorstel Verlenging van de totale duur van de voorwaardelijke beëindiging van de verpleging van overheidswege (28238)Pagina 227-234
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van richtlijn nr. 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (PbEU L 326) (30976)Pagina 234-235
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 13 november 2007)Pagina 264-265

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Verlenging
van de totale duur van de voorwaardelijke beëindiging van de verpleging
van overheidswege (28238).De voorzitter:Ik heet de staatssecretaris van Justitie van harte welkom in dit huis.
Het is de eerste keer voor haar dat zij in dit huis een eigen wetsvoorstel
zal verdedigen. Ik wens haar voor vandaag en voor alle dagen die komen veel
wijsheid toe.De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Mevrouw de voorzitter. Ook mij doet het genoegen dat ik vandaag het woord
mag voeren in aanwezigheid van deze staatssecretaris. In haar hoedanigheid
van lid van de Tweede Kamer heb ik haar goed leren kennen.Sinds de indiening van dit wetsvoorstel bij de Tweede Kamer op 27 februari
2002 is ruim vijfenhalf jaar verstreken. In die vijfenhalf jaar hebben de
ontwikkelingen op het terrein van de terbeschikkingstelling niet stilgestaan.
Er zijn onder andere maatregelen getroffen om te tenuitvoerlegging van de
terbeschikkingstelling te verbeteren. De regels voor het verlof zijn bijvoorbeeld
aanzienlijk aangescherpt en deze aanscherping is maar één van
de vele maatregelen ter verbetering.In 2006 heeft de Tijdelijke Commissie Onderzoek TBS onder voorzitterschap
van het toenmalige Tweede Kamerlid voor de VVD Arno Visser haar rapport "Tbs,
vandaag over gisteren en morgen" uitgebracht. Een van de aanbevelingen
van de parlementaire commissie was, de totale duur van de voorwaardelijke
beëindiging te verlengen tot negen jaar. Oorspronkelíjk ging men
met het wetsvoorstel, in 2002 dus, uit van verlenging van de duur van de voorwaardelijke
beëindiging van dwangverpleging met drie tot zes jaar. Die verlenging
was overigens aanzienlijk minder dan de gesuggereerde vijftien jaar met de
motie-Kalsbeek/Nicolaï van november 1999. Het doel van die motie en van
het wetsvoorstel was om de kans op recidive zoveel mogelijk te beperken door
middel van langer toezicht na de invrijheidstelling. Dat toezicht, die verscherping
van de controle op terbeschikkinggestelden die in de samenleving terugkeren,
is hard nodig. Dat is de afgelopen jaren helaas te vaak gebleken.Op 7 november 2006 is door de minister een nota van wijziging naar
de Tweede Kamer gestuurd. Met deze nota van wijziging wordt de totale duur
van de voorwaardelijke beëindiging verlengd tot negen jaar, conform de
aanbeveling van de parlementaire commissie. De VVD-fractie ondersteunt dit
voorstel van harte. Het is van groot belang dat, wanneer het nodig is, een
langere periode beschikbaar is om toezicht te houden op degenen die ter beschikking
zijn gesteld. Daarmee wordt de kans op recidive verkleind. Dat is nog vrij
recent, in 2005, gebleken uit een rapport van het WODC. Na verloop van een
periode van negen jaar neemt de kans op recidive in verhouding tot de daaraan
voorafgaande periode aanzienlijk af.De Tijdelijke Commissie Onderzoek TBS constateerde nog iets anders ter
ondersteuning van haar aanbeveling om de totale duur van de voorwaardelijke
beëindiging tot negen jaar te verlengen. Uit haar onderzoek was naar
voren gekomen dat tbs-klinieken en het Openbaar Ministerie terughoudend zijn
bij het in gang zetten van een voorwaardelijke beëindiging van de dwangverpleging
vanwege de termijn van slechts drie jaar. Als zich in de periode van drie
jaar geen incidenten hebben voorgedaan, eindigt de terbeschikkingstelling
van rechtswege volgens artikel 38j, lid 3, Wetboek van Strafrecht. Uit het
onderzoek van de parlementaire commissie bleek dus duidelijk dat de tbs-klinieken
en het Openbaar Ministerie dat te riskant vonden en dus niet overgingen tot
het in gang zetten van een voorwaardelijke beëindiging. Het gevolg daarvan
was weer dat een verantwoorde door- en uitstroom van terbeschikkinggestelden
stagneerde. Door de maximale duur te verlengen tot negen jaar is er langer
toezicht mogelijk, met de mogelijkheid om, als dat nodig is, de dwangverpleging
te hervatten. Dat zal er ongetwijfeld toe leiden dat de tbs-klinieken en het
Openbaar Ministerie in de daarvoor in aanmerking komende gevallen er wel toe
durven overgaan om een voorwaardelijke beëindiging in gang te zetten.De vraag is natuurlijk wel hoe het staat met de capaciteit van het toezicht.
Heeft de reclassering voldoende capaciteit om toezicht te houden op de naleving
van de voorwaarden gedurende de voorwaardelijke beëindiging? Zijn de
tbs-klinieken voldoende toegerust om de reclassering te ondersteunen? In de
memorie van antwoord noemen de minister en de staatssecretaris een bedrag
van 1,8 mln. in 2007, oplopend tot 4,2 mln. in 2010 dat beschikbaar is om
de nodige maatregelen te kunnen realiseren. Mijn fractie neemt aan dat dit
een reële taxatie is, maar als blijkt dat meer geld nodig is om tot een
werkelijk effectieve uitvoering van de wet te komen, zijn de minister en de
staatssecretaris dan bereid om hiervoor meer geld te voteren en, zo ja, in
welke mate?In het voorlopig verslag is door de leden van de vaste commissie voor
Justitie van de Eerste Kamer een vraag gesteld over de terugwerkende kracht
van het in de Tweede Kamer aangenomen amendement-Teeven/De Roon. Mijn fractie
kan zich vinden in het antwoord van de minister en de staatssecretaris. De
rechter beoordeelt jaarlijks of tweejaarlijks de verlenging van de duur van
de voorwaardelijke beëindiging. Dat is ook naar het oordeel van mijn
fractie een voldoende waarborg.Mevrouw de voorzitter. De VVD-fractie wacht met belangstelling de beantwoording
van onze vragen door de staatssecretaris af. Ik kan overigens de staatssecretaris
in dit stadium van de plenaire behandeling al laten weten dat mijn fractie
van harte instemt met het wetsvoorstel. Wij bepleiten een snelle invoering
ervan.De heer Kox (SP):U zegt in te kunnen stemmen met de uitleg van het amendement-Teeven/De
Roon door de minister en de staatssecretaris. Ik herinner mij evenwel dat
de staatssecretaris in eerste instantie aanneming van het amendement ontraadde,
juist vanwege de terugwerkende kracht. Daarover zou ik graag uw bespiegeling
horen, u kennende als een goed jurist met kennis van dit soort zaken.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Dank voor dit prachtige compliment. Inderdaad, uit de behandeling in de
Tweede Kamer blijkt dat de staatssecretaris aanneming van het amendement ontraadde.
Misschien kunt u zich nog herinneren dat de vraag over de terugwerkende kracht,
die uiteindelijk een vraag van de commissie van de Eerste Kamer is geworden,
door mijn fractie is gesteld. Wij hebben de beantwoording van de minister
en de staatssecretaris in de memorie van antwoord er goed op na gelezen en
goed tot ons door laten dringen wat de effecten ervan zijn. Wij kunnen ons
vinden in het antwoord dat de minister geeft: de rechter bewaakt het proces,
omdat hij jaarlijks of tweejaarlijks zijn oordeel geeft. Wij vinden dat een
voldoende waarborg.De heer Kox (SP):Dat betreft dan de vraag wat de uitwerking in de praktijk zal zijn, maar
er is hierbij ook een principiële vraag aan de orde: gaat hierbij terugwerkende
kracht gelden? Wat vindt de fractie van de VVD daarvan? Bepaalde grenzen zouden
wij toch liever niet passeren.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):In het algemeen geldt dat terugwerkende kracht alleen dan wordt toegepast
wanneer dat in het voordeel is van de justitiabelen. Wanneer dat niet het
geval is, wordt in principe terugwerkende kracht niet toegepast. Ook bij de
uitvoering van de belastingwetgeving blijkt wel eens dat alles anders uitpakt.
Ik wijs erop dat het hier gaat om terbeschikkinggestelden die afhankelijk
zijn van de mogelijkheid dat de dwangverpleging voorwaardelijk wordt beëindigd.
Nu blijkt dat een langere periode gecreëerd wordt, maar in die periode
wordt wel door de rechter beoordeeld of wat men heeft zich heeft voorgenomen
ook kan. Dus het hoeft niet zo te zijn dat de dwangverpleegde al die jaren
langer vastzit. Nee, de rechter kan beoordelen dat de voorwaardelijke beëindiging
kan gelden. Dat was voor ons voldoende waarborg om te zeggen
dat wij ons kunnen vinden in de uitleg van de minister.De heer Franken (CDA):Voorzitter. Het wetsvoorstel voorziet in een forse uitbreiding van de
totale duur van de voorwaardelijke beëindiging van de verpleging van
terbeschikkinggestelden. De aanleiding tot het wetsvoorstel is de motie-Kalsbeek/Nicolaï
van 1999 waarin om een aanzienlijke verlenging van de voorwaardelijke beëindiging
werd verzocht. Door middel van een langer toezicht na de invrijheidsstelling
wil men de kans op recidive zo veel mogelijk beperken. De motie besteedt vooral
aandacht aan zedendelinquenten, maar de maatregel moet niet tot deze groep
worden beperkt. Het gaat om terbeschikkinggestelden bij wie de verpleging
en behandeling vruchten hebben afgeworpen en die na afloop van een geslaagd
proefverlof in een buitentraject komen waarin zij nog wel onder toezicht moeten
verblijven, zodat aan de maatregel een voorwaarde is verbonden. Niet in acht
nemen van de voorwaarde betekent dan ook – en dat zeg ik niet alleen
in beschrijvende, maar ook in normatieve zin – terugplaatsing in de
inrichting, tenminste, dat is de bedoeling. De leden van de CDA-fractie hebben
zorgen over het realiteitsgehalte van deze voornemens. De inspanningen van
de reclassering zijn hierbij cruciaal. De vraag is of er voldoende mensen
zijn die een adequate opleiding hebben ontvangen om de toezichtfunctie met
betrekking tot het risicovol gedrag van de ondertoezichtgestelde, goed te
kunnen uitoefenen. Het recente WODC-rapport over de uitoefening van toezicht
door de drie reclasseringsorganisaties, onderstreept deze vraag.Ik heb verder bedenkingen over het amendement. Met het amendement is de
verlengde duur van de voorwaardelijke beëindiging ook van toepassing
verklaard op de tbs-gestelden, voor wie de straf – eigenlijk een maatregel –
al voorwaardelijk is beëindigd. Hiermee wordt aan deze groep met terugwerkende
kracht een verzwaarde sanctie opgelegd. De bewindslieden gaan ervan uit dat
de gevolgen van deze regeling worden verzacht door het feit dat de rechter
zich jaarlijks of tweejaarlijks uitspreekt over de verlenging. Betekent dit
dat de rechter bij deze groep tbs-gestelden de verlenging steeds zal moeten
afwijzen? Want anders gaat de rechter de maatregel met terugwerkende kracht
toepassen, ook wanneer er een verzwaring van de sanctie plaatsvindt. Dat lijkt
mij niet voor de hand liggen. De rechter heeft dan eigenlijk geen keus.Voorts wijs ik erop dat als na de overdracht door de tbs-kliniek ook de
reclassering het einde van de termijn heeft bereikt, een eventuele verplichte
voortzetting van de begeleiding via een BOPZ-machtiging zou moeten gebeuren.
De vraag is of dit punt wel voldoende zal en kan worden opgepakt, want er
zit vaak nog een vervolg achter. Wanneer het voorwaardelijke toezicht krachtens
de terbeschikkingstelling is beëindigd, wil dat niet zeggen dat degene
zonder risico's voor de samenleving alleen verder kan marcheren. Hetzelfde
geldt voor de situatie die bij motie-Joldersma in de Tweede Kamer aan de orde
is gesteld. Als bij de voorwaardelijke beëindiging van het tbs forensisch-psychiatrisch
toezicht vanuit de kliniek gewenst is, terwijl er een geleidelijke afbouw
van meer intensief toezicht vanuit de kliniek naar meer toezicht vanuit de
reclassering mogelijk is, op welke wijze krijgt het verloop van dat toezicht
nader vorm? Zijn er voldoende opgeleide ambtenaren die met deze vormen van
duaal toezicht kunnen worden belast? Graag zie ik de beantwoording van deze
vragen door de staatssecretaris tegemoet.De heer Holdijk (SGP):Voorzitter. De verlenging van de termijn van voorwaardelijke terbeschikkingstelling
van drie jaar naar aanvankelijk zes en nu negen jaar, komt overeen met een
van de aanbevelingen van de tijdelijke Tweede Kamercommissie Onderzoek TBS.
Het heeft onze instemming dat de termijn in deze mate wordt verlengd. Terecht
heeft de tijdelijke commissie tbs geconcludeerd dat de termijn van drie jaar
een knelpunt vormt bij de uitstroom van terbeschikkinggestelden, ofschoon
het mij voorkomt dat het bevorderen van de uitstroom geen doel op zichzelf
is. Het leidt tot terughoudendheid bij klinieken en bij het Openbaar Ministerie
met betrekking tot het vorderen van een voorwaardelijke beëindiging van
de dwangverpleging. Is de drie jaar verstreken zonder dat aanleiding bestond
de dwangverpleging te hervatten, dan eindigt de terbeschikkingstelling van
rechtswege. Verlenging is dan niet meer mogelijk.Door de mogelijkheid te creëren gedurende een langere periode de
voorwaardelijke beëindiging te laten voortduren wordt aan dit knelpunt
tegemoet gekomen. Uit onderzoeken van het WODC – ik noem met name de
publicatie "Recidive na tbs" uit 1999 – is naar voren gekomen
dat na acht jaar de kans dat de voorwaardelijke vrijgelaten tbs'er opnieuw
in de fout gaat, zeer sterk afneemt. Overigens hoeven wij niet de illusie
te koesteren dat hiermee de problematiek van alle tbs'ers de wereld uit zou
zijn; ook na negen jaar blijft de kans op recidive bestaan. Van alle ex-tbs'ers
pleegt volgens genoemd onderzoek 11% na negen jaar weer een zedendelict
en ongeveer 30% wordt na die periode betrapt op een geweldsmisdrijf.De voorwaardelijke beëindiging van de dwangverpleging is bedoeld
om een geleidelijke en gecontroleerde terugkeer van de tbs'er in de maatschappij
mogelijk te maken. De rechter beëindigt de dwangverpleging onder de voorwaarde
dat de tbs'er zich houdt aan de voorwaarde die de rechter bij de voorwaardelijke
beëindiging heeft gesteld. Als de tbs'er die voorwaarde overtreedt, kan
hervatting van de dwangverpleging plaatsvinden.Dan kom ik te spreken over de tbs'ers die in een longstay-afdeling worden
opgenomen. Ik roep daarbij in herinnering dat in het debat over het eindrapport
van de tijdelijke Tweede Kamercommissie de toenmalige minister van Justitie
terecht gewezen heeft op het uitgangspunt van de eindigheid van de behandeling
en, als wij hem goed begrepen hebben, ook van het toezicht in het kader van
de tbs-maatregel. Het gaat daarbij om een fundamentele rechtspolitieke vraag.
De minister zei: "Op welke gronden kan men iemand voor de rest van zijn
leven behandelen in een kliniek of niet behandelen in een longstay en hoe
lang kan ik iemand in verband met wat hij gedaan heeft, onder toezicht houden
nadat hij uit de tbs-behandeilng komt?" Deze vraagstelling maakt duidelijk
dat de termijn van voorwaardelijke beëindiging in elk geval begrensd
is, want het is van tweeën een: of betrokkene is nog zodanig delictgevaarlijk
dat beëindiging op afzienbare termijn nog niet aan de orde is, derhalve
ook geen voorwaardelijke beëindiging, of er is geen delictgevaar
meer aanwezig, althans niet zodanig dat verlenging van de maatregel noodzakelijk
is, zodat de maatregel beëindigd dient te worden, al dan niet gevolgd
door een andere vorm van toezicht binnen bijvoorbeeld de reguliere ggz of
maatschappelijke opvang.Tegen deze achtergrond hebben onze fracties vragen gesteld over de longstay-afdelingen,
de afdelingen waar tot "levenslang" veroordeelde tbs'ers verblijven.
Dat verblijf berust nu op een formeel wettelijk kader dat de grondslag biedt
voor overplaatsingsmaatregelen die uitgewerkt zijn in ministeriële beleidsregels.
Onze vraag in het voorlopig verslag was of er niet een zelfstandige wettelijke
grondslag zou dienen te bestaan voor de plaatsing, met andere woorden opsluiting,
van niet behandelbare tbs'ers voor de rest van hun leven. De regering is van
mening, zo blijkt uit de memorie van antwoord, dat de algemene wettelijke
grondslag voor overplaatsing – artikel 11, derde lid, en artikel 11,
eerste en tweede lid, van de Beginselenwet verpleging terbeschikkinggestelden –
toereikend is als wettelijk kader en wettelijke grondslag. Daarnaast vindt,
aldus de regering, op grond van artikel 46 van het Reglement verpleging terbeschikkinggestelden
periodieke rechterlijke beoordeling plaats of de terbeschikkingstelling moet
worden verlengd. Dat geldt dan ook voor diegenen die in de longstay-afdeling
verblijven.Dit tezamen genomen roept bij ons toch de vraag op of deze rechterlijke
beoordeling een serieuze procedure met een serieuze keuzemogelijkheid voor
de rechter genoemd mag worden, als het gaat om tbs'ers die in een longstay-afdeling
verblijven. Zijn er voorbeelden te noemen dat een of meer tbs'ers behorend
tot deze categorie alsnog voor behandeling in aanmerking zijn gebracht dan
wel voor behandeling buiten de longstay-afdeling?In een advies van 13 oktober 2006 concludeerde de Raad voor Strafrechtstoepassing
nog dat een periodieke toetsing van de noodzaak tot een voortzetting van het
verblijf op een longstay-afdeling ontbreekt. Daarin zou de wetgever alsnog
moeten voorzien, zo voegde de raad hieraan toe. Op deze uitspraak uit het
advies van de raad verneem ik graag het commentaar van de regering, want het
is of het een of het ander. Of er is sprake van een serieuze toetsing, waar
ik overigens vraagtekens bij plaatste, of dat is niet het geval. Uit dit citaat
uit het advies van de raad zou blijken dat de raad ofwel dwalende is of misschien
achterloopt op de ontwikkelingen. Dat wil ik even in het midden laten, maar
het lijkt mij alleszins wenselijk dat op het punt van de rechterlijke toetsing
helderheid ontstaat.Wij zien met belangstelling uit naar de reactie van de staatssecretaris
op onze bijdrage.Mevrouw Tan (PvdA):Voorzitter. Allereerst wil de PvdA-fractie deze staatssecretaris van harte
welkom heten in de Eerste Kamer. Wij hebben grote verwachtingen van de debatten
met haar, gelet op haar staat van dienst op dit soort dossiers in de Tweede
Kamer.De PvdA-fractie stemt in principe in met het doel van dit wetsvoorstel.
Wij hebben echter wel wat vragen en kanttekeningen over de rechtszekerheid
en over de uitvoerbaarheid in relatie tot de effectiviteit van het toezicht
en de daartoe in te zetten budgetten. Ik begin met de rechtszekerheid. Wij hebben ons niet gemengd in het interruptiedebatje
tussen de SP en de VVD. De PvdA heeft ook gevraagd hoe het zit met het amendement-Teeven/De
Roon en kennisgenomen van het antwoord van de regering. In tegenstelling tot
de VVD is de PvdA niet meteen overtuigd. Wij kunnen de gedachtegang van de
VVD-woordvoerder wel volgen, maar voor de PvdA gaat het nog steeds om het
principe van de rechtszekerheid, waarop de staatssecretaris heeft gehamerd
tijdens het debat in de Tweede Kamer. Tot heel lang toe heeft zij aanneming
van dit amendement ontraden. Welke juridische onderbouwing heeft de staatssecretaris
van deze inbreuk op het beginsel dat terugwerkende kracht verbiedt? Waarom
heeft zij hiertegen niet het onaanvaardbaar uitgesproken? Zij heeft wel gezegd
dat zij zich ertegen verzet, maar zij heeft het niet onaanvaardbaar verklaard.
Kan de staatssecretaris naast deze principiële kwestie aangeven op welke
manier zij er bij de uitvoering van dit amendement rekening mee kan houden
dat ongewenste gevolgen worden voorkomen voor de rechtszekerheid van behandelden?Dan kom ik bij het budget. Eerder in dit debat is genoemd dat er voor
2007 1,8 mln. ter beschikking is gesteld, oplopend naar structureel 4,2 mln.
vanaf 2010. Daarvoor moeten allerlei organisatorische maatregelen, zoals een
24-uurs bereikbaarheidsdienst en scholing in onder andere de forensische psychiatrie,
plaatsvinden om dat toezicht intensiever en deskundiger te maken. Ik kom hierop
terug aan het eind van mijn betoog.Het is binnenkort een jaar geleden dat Nederland maatschappelijk werd
opgeschrikt door de gebeurtenissen te Hoogerheide. Naar aanleiding van de
moord op een achtjarige jongen in een basisschool hebben onderzoeken plaatsgevonden
in opdracht van de top van de reclassering en vervolgens in opdracht van het
ministerie door de Inspectie voor de Sanctietoepassing en het WODC. Dat is
een ander onderzoek dan datgene waarop mevrouw Broekers doelde, maar het is
wel hetzelfde onderzoek waarop de heer Franken doelde. Het gaat specifiek
om het rapport "Inzicht in toezicht" (29270, nr. 14). Het onderzoek
van de reclassering bracht grote manco's in het toezicht in deze specifieke
casus van Hoogerheide aan het licht, als gevolg waarvan de reclasseringstop
disciplinaire maatregelen heeft genomen. Vervolgens heeft de reclassering
alle 3500 toezichtdossiers gelicht. Het ISt-onderzoek wees uit dat het reclasseringstoezicht
ontoereikend is geweest wat betreft de interne controle, de ketenaansluiting
met het OM en de kwaliteit van het toezicht. Het aansluitende WODC-onderzoek
wijst op onvolkomenheden in de uitvoeringspraktijk, op gebrek aan een eenduidig
begrippenkader en theoretische onderbouwing, op input in plaats van meetbare
output gerichte sturing waardoor effectieve evaluatie onmogelijk is en op
gebrek aan communicatie tussen OM en reclassering. Uit het verslag van een
AO in de Tweede Kamer over deze rapporten op 25 september van dit jaar
(29270, nr. 17) blijkt ons inziens dat de staatssecretaris van Justitie alert
reageert op de incidenten en rapporten.In tegenstelling tot eerdere berichten hebben wij kort voor aanvang van
deze vergadering de mededeling gekregen dat de minister van Justitie niet
bij dit debat aanwezig is, maar wel straks bij het debat over de voorwaardelijke
invrijheidstelling, het wetsvoorstel op stuk nr. 30513. Daarop hadden wij
niet gerekend. Omdat het ook relevant is voor dit wetsvoorstel,
wil ik in dit betoog enkele vragen richten aan de minister.Als het gaat over het functioneren van de reclassering, is toch enig historisch
besef en gevoel voor continuïteit noodzakelijk. Wij zijn niet vergeten
hoe het vorige kabinet, specifiek de voorganger van deze minister, forse bezuinigingen
heeft opgelegd aan partners in de strafrechtketen inclusief de reclassering.
Wij hebben er destijds uitgebreid, maar helaas vruchteloos tegen geprotesteerd.
Uiteindelijk heeft dat geleid tot ingrijpende bezuinigingen die een substantieel
deel van het totale budget bedroegen. Nu komen er extra budgetten van een
vergelijkbare orde weer ter beschikking. Met instemming hebben wij begrepen
dat de minister het project Detentie en Behandeling op Maat, DBM, in het gevangeniswezen
heeft stopgezet, mede bij gebrek aan steun bij de medezeggenschap.De tot dusver genomen maatregelen en toegezegde voornemens van dit kabinet
laten een omslag in de visie en aanpak zien ten aanzien van taak en functie
van instellingen zoals de reclassering. De PvdA-fractie onderschrijft die
van harte, maar verneemt graag een nadere inschatting van het tempo van de
te verwachten verbeteringen van de uitvoeringspraktijk. Wat is een reëel
verwachtingspatroon van organisaties die kampen met dergelijk grote conjuncturele
schommelingen vanuit de politiek? Hoe worden de gevolgen van deze ingrepen
ingeschat voor de rek in de organisatie en de continuïteit van kwaliteitsontwikkeling?
Welk tempo aan verbeteringen mag onder dergelijke omstandigheden van de organisatie
worden verlangd? Zijn de tot nu toe gereserveerde budgetten, dus inderdaad
oplopend naar 4,2 mln. structureel, toereikend? Is er niet een substantiële
intensivering van de investering nodig, gelet op de omvang van de maatschappelijke
implicaties die gebrekkig toezicht met zich brengen?De PvdA-fractie vraagt aan beide bewindspersonen of zij in de uitkomsten
van de recente onderzoeken aanleiding zien de verbeteracties voor het toezicht
door de reclassering te intensiveren en te versnellen. Is daar niet des temeer
reden voor, gelet op de zowel individueel als maatschappelijk ingrijpende
risico's en de mogelijke gevolgen van falend tbs-toezicht? Moet bij gebrek
daaraan niet de uitvoerbaarheid en effectiviteit van dit wetsvoorstel in twijfel
worden getrokken? De PvdA-fractie ziet de beantwoording met belangstelling
tegemoet.De heer Franken (CDA):Over het hoofd van de staatssecretaris stelt mevrouw Tan vragen aan de
minister. Deze komen straks aan de orde bij het debat over het wetsvoorstel
tot wijziging van de vervroegde invrijheidstelling in een voorwaardelijke
invrijheidstelling (30513). Ik hoop niet dat mevrouw Tan zo de trend zet dat
bij de behandeling van dat wetsvoorstel dergelijke vragen niet meer rechtstreeks
aan de minister kunnen worden gesteld. Ik behoud mij die rechten graag voor.Mevrouw Tan (PvdA):Ik meen te hebben aangegeven dat ik deze vragen zal herhalen bij het andere
wetsvoorstel; helaas was ik kennelijk niet duidelijk genoeg. Ik vind ze echter
voor dit wetsvoorstel eveneens relevant. Ik wilde het voor de Handelingen
hier gezegd hebben, ondanks het feit dat de minister van Justitie helaas afwezig
is.De heer Kox (SP):Mevrouw de voorzitter. Toen in 2001 de Raad van State om advies werd gevraagd
over het oorspronkelijke wetsvoorstel tot verlenging van de totale duur van
de voorwaardelijke beëindiging van de verpleging van overheidswege, luidde
zijn oordeel negatief. De Raad constateerde een uiterst kritische houding
van deskundigen en vond de onderbouwing van het wetsvoorstel niet overtuigend.
Inmiddels is het oorspronkelijke wetsvoorstel gewijzigd. Wij weten niet wat
de Raad van State van het huidige wetsvoorstel vindt. Wat heeft de regering
ertoe bewogen om over dit gewijzigde wetsvoorstel geen nader advies te vragen?In 2001 was de Raad van State niet overtuigd van de zinvolheid van verlenging
van de totale duur van de voorwaardelijke beëindiging van drie naar zes
jaar. Nu wordt de totale duur opgerekt naar negen jaar. Is het dan niet aannemelijk
te veronderstellen dat de Raad van State nog minder overtuigd zal zijn van
dit gewijzigde wetsvoorstel dan van het oorspronkelijke voorstel?In 2002 noemde de regering zes redenen om verlenging van de voorwaardelijke
beëindiging zes jaar, maar ook niet langer dan dat, te doen zijn. Eén:
de maximumduur van zes jaar was mede gekozen op grond van recidiveonderzoek.
Twee: de reclassering was voor een periode van zes jaar, maar tegen een langere
periode. Drie: de regering vond dat het de legitimiteit van de strafrechtelijke
maatregel niet ten goede kwam als de voorwaardelijke beëindiging langer
dan zes jaar duurde. Vier: de regering achtte een zinvolle invulling van het
reclasseringstoezicht twijfelachtig als verlenging van de voorwaardelijke
beëindiging langer dan zes jaar duurde. Vijf: de tbs'er zou mogelijk
minder gemotiveerd zijn om de voorwaarden na te leven bij het vooruitzicht
dat een voorwaardelijke beëindiging heel lang kon duren. Zes: de regering
vond een te lange verlenging niet goed passen bij de rechtsfiguur van een
voorwaardelijke beëindiging die door haar benaming alleen al aangaf dat
het over het aflopen van een maatregel ging. Waarom gelden de argumenten uit
2001 niet meer in 2007?In 2002 beriep de regering zich op onderzoek van het WODC naar recidivecijfers.
Deze cijfers tonen aan dat recidive na acht jaar na beëindiging van de
tbs sterk afneemt. Bij het gewijzigde wetsvoorstel beroept de regering zich
opnieuw op WODC-gegevens. Die gegevens wijken echter niet wezenlijk af van
de cijfers waarop de regering zich in 2002 beriep, toen het wetsvoorstel nog
een verlenging van drie naar zes jaar inhield. De regering maakte toen een
optelsom van proefverlof en voorwaardelijke verlenging. Zodoende kwam zij
uit op een periode die de riskante periode van acht jaar zou dekken. Als wij
diezelfde optelsom nu maken, komen wij uit op een periode van twaalf jaar,
oftewel vier jaar langer dan het door het WODC vastgestelde kritische punt?
Klopt dat? Zo ja, hoe verklaart de regering die overmaat?Er bestaat nogal wat twijfel of verlenging van de totale duur van de voorwaardelijke
beëindiging effectief zal zijn. Maar het is duidelijk dat de tijdelijke
commissie Onderzoek TBS van de Tweede Kamer die verlenging van drie naar negen
jaar heeft voorgesteld; dit heeft de commissie gedaan na een gedegen onderzoek
naar de huidige tbs-praktijk en de mogelijkheid daarin verbetering aan te
brengen. Het zou vreemd zijn als deze Kamer daaraan voorbij zou gaan. Het
proberen de bescherming van de samenleving te verbeteren, is
een alleszins te rechtvaardigen argument om nieuwe stappen te zetten, mits
de positie van degene die erdoor getroffen wordt in beschouwing wordt genomen
en mits zo'n nieuwe maatregel voortdurend gecontroleerd wordt op effectiviteit
en die teruggedraaid wordt als hij niet effectief is. De SP-fractie is blij
dat de regering een dergelijke evaluatie heeft toegezegd en gaat ervan uit
dat deze Kamer dan goed bekijkt of de maatregel per saldo positief uitpakt;
positief voor de tbs'ers middels een verbeterde re-integratie, alsmede positief
voor de samenleving in het algemeen doordat bij een snellere doorstroom in
2010 pakweg 100 extra plaatsen beschikbaar komen.Verlenging van het regime van voorwaardelijke beëindiging van de
verpleging van overheidswege vereist dat de begeleiding van overheidswege
van hen die onder dat regime vallen, wordt versterkt. De SP-fractie maakt
zich daar grote zorgen over. Uit de betogen van de collega's Tan en Franken
blijkt dat die zorgen breed gedeeld worden in deze Kamer. Het werk loopt de
reclassering nu al over de schoenen. Aan de begeleiding van gewone ex-delinquenten
mankeert al van alles. Hoe kunnen wij er als Kamer op vertrouwen dat met de
toegezegde extra begeleiding wel goed komt? Hoe zeker is de 24-uurs bereikbaarheid?
Zullen de beschikbare middelen voor begeleiding verruimd worden, indien de
nu voorgestelde uitbreiding niet afdoende blijkt te zijn? Zoals mevrouw Tan
al zei, is dat voor de uitvoerbaarheid van dit wetsvoorstel wel essentieel.Mevrouw Velzen, lid van SP-fractie in de Tweede Kamer, bepleitte aldaar
een andere variant, juist omdat er twijfels zijn of de verlenging van de totale
duur van de voorwaardelijke beëindiging effectief is. Die andere variant
houdt in dat er geen algemene maximumtermijn wordt vastgesteld, maar dat in
alle gevallen wordt gekozen voor maatwerk. Daarbij wordt de beslissing over
wel of niet verlengen van de voorwaardelijke beëindiging in elk individueel
geval aan de rechter, ondersteund door deskundigen, overgelaten. Dat was geen
voorstel van politieke overbiedingsdrang, zoals Fred Teeven van de VVD-fractie
in de Tweede Kamer ten onrechte dacht. Hij ging voor een verlenging tot vijftien
jaar. Genoemde variant is juist gebaseerd op de wetenschap dat statistische
gegevens in deze kwestie geen zekerheid of aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid
kunnen bieden. Elk individu moet op zijn eigen omstandigheden en eigenaardigheden
beoordeeld worden, vanwege de risico's voor individu en samenleving.Ook na negen jaar blijft bij sommigen de kans op recidive weliswaar niet
zo groot maar beslist wel aanwezig. Dat geldt zeker voor degene die alleen
met behulp van bepaalde medicatie of met een absoluut verbod op gebruik van
alcohol en drugs tegen zichzelf beschermd kan worden waardoor dan ook de samenleving
beschermd wordt tegen hem of haar; meer dan 90% van de tbs'ers is overigens
man. Wij hebben het over mensen met in hun lijf een inktzwarte en levensgevaarlijke
vlek die hun wellicht levenslang vergezellen zal maar die niet van dien aard
is dat opname op een longstay-afdeling gerechtvaardigd is en opname in een
psychiatrisch ziekenhuis is geboden.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Begrijp ik goed dat de heer Kox eigenlijk opteert voor levenslang tbs?De heer Kox (SP):Nee, die discussie is ook zo gevoerd aan de overkant. Evenals mijn fractie
aan de overzijde heeft gedaan, leg ik de staatssecretaris de vraag voor of
het wel zinnig is om voor deze specifieke en relatief kleine groep mensen
een algemene beëindigingstermijn af te spreken? Is het niet eerlijker
en beter, zowel voor de samenleving als voor de persoon in kwestie, om alles
op maat te doen? Wij weten namelijk dat ook na negen jaar recidive nog steeds
mogelijk is en dat met een fatsoenlijke behandeling en begeleiding mensen
buiten de inrichting kunnen blijven en de samenleving beschermd kan worden.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Ik kan volgen wat de heer Kox zegt, maar er zullen ongetwijfeld ook gevallen
zijn die na negen, vijftien of twintig jaar nog steeds dat gevaar in zich
dragen waar hij op duidt. Dan zou het kunnen zijn dat er – als ik de
heer Kox althans goed begrijp – toch personen zijn die levenslang tbs
krijgen en dus geen uitzicht hebben.De heer Kox (SP):Dan gaat het om personen die levenslang worden begeleid om hun leven te
kunnen leiden onder begeleiding van de samenleving, omdat rechters, geadviseerd
door deskundigen, kunnen zeggen: voor deze persoon kunnen wij helaas nog niet
een begin van een garantie afgeven, maar opname in een psychiatrisch ziekenhuis
of een longstay-afdeling is hier niet beslist geboden.De heer Franken (CDA):Ik houd de heer Kox voor dat een strafsanctie een straf inhoudt. Ook de
tbs-maatregel is dat, zelfs in een voorwaardelijke uitvoering. Naar mijn mening
moeten straffen altijd eindig zijn. Wat vindt de heer Kox van de suggestie
die ik heb gedaan voor de categorie die hij zo belangrijk vindt, namelijk
plaatsing onder de Wet BOPZ.De heer Kox (SP):Dat is een alternatief dat ook in de Tweede Kamer aan de orde is geweest
en waarover ik ook graag het oordeel van de staatssecretaris zal horen. Het
bijzondere is dat wij hier enerzijds te maken hebben met veroordeelden, anderzijds
met mensen waaraan een vlekje, soms een heel grote vlek, zit, maar die daardoor
niet hoeven te worden ontslagen van begeleiding door de samenleving. Dat is
mogelijk via een BOPZ-opname, een BOPZ-ziekenhuis en wellicht ook via de variant
dat de rechter steeds beslist over het wel of geen verlenging, waarbij wij
geen algemene verlengingstermijn accepteren. Ik hoor graag het oordeel van
de staatssecretaris, maar ook het alternatief van de heer Franken is de moeite
van het overwegen meer dan waard. De staatssecretaris heeft volgens mij in
de Tweede Kamer gezegd dat zij daarover zou nadenken, dus wie weet, horen
wij het resultaat vandaag.Er resteert nog een belangrijk ander punt. De wetswijziging waarmee wij
de totale duur van de voorwaardelijke beëindiging verlengen van drie
naar negen jaar treft ook hen die in de huidige termijn van voorwaardelijke
beëindiging vallen. Ik heb dit al in een interruptie gezegd. Dit is het
gevolg van de aanneming van het amendement-Teeven/De Roon. Veel is daarover
niet gezegd tijdens de behandeling in de Tweede Kamer. De aandacht was daar
gericht op andere elementen. De staatssecretaris echter ontraadde aanneming
van het amendement, maar liet het erbij zitten toen het met bijna algemene
steun, ook van mijn fractie, werd aangenomen. Natuurlijk hoort de regering
te doen wat de Kamer wenst en natuurlijk volgen de fracties in de Eerste Kamer
grosso modo wat in de Tweede Kamer wordt uitgesproken, behoudens in gevallen
waarbij het risico groot is dat de aanpassing via een amendement in de Tweede
Kamer averechts uitpakt of indien sprake lijkt te zijn van botsing met fundamentele
beginselen van de rechtsstaat. Mijn fractie vraagt zich af of beide zaken
hier niet het geval zijn.Ik begin met het praktische risico van averechtse werking dat bij een
deel van de ruim 250 feitelijk door deze aanpassing getroffen tbs'ers kan
optreden. Onder andere uit het proefschrift van Van der Laan uit 2004 leren
wij dat een negatief ervaren sanctionering gerelateerd lijkt aan een hoger
delinquentieniveau en een sterkere houding van weerspannigheid met risico's
van impulsieve reacties en problematische agressierelatie, om het op zijn
wetenschappers te zeggen. Eenvoudiger, in mijn taal gezegd, is hier sprake
van slecht nieuws voor tweehonderd tbs'ers, dat vervolgens ook heel slecht
zou kunnen uitpakken voor de samenleving. Zo nee, waarom niet en zo ja, wie
gaat dit slechte nieuws aan de betreffende tweehonderd tbs'ers vertellen op
zo'n wijze dat mogelijke reacties geen werkelijkheid worden? Kortom, op zo'n
wijze dat wij niet mensen triggeren om erg weerbarstig te worden omdat zij
voelen dat hen iets wordt onthouden dat hen wel was beloofd. Het is een buitengewoon
kwetsbare categorie. Ik vraag duidelijkheid van de staatssecretaris.Verder is er het principiële bezwaar. Wordt hier het beginsel van "geen
strafbaarstelling zonder strafbaarheid" niet geschonden? Het lijkt erop
dat de staatssecretaris die schending wel ziet, maar laat lopen omdat zij
evenals mevrouw Broekers-Knol hoopt dat verstandige rechters de gevolgen van
deze schendig dusdanig zullen temperen dat er per saldo mee te leven valt.
Ik kan mij daarbij iets voorstellen, maar wij leven nog steeds onder de opvatting
van de Hoge Raad dat dit beginsel een ongeclausuleerd verbod op terugwerkende
kracht inhoudt. Als dit het geval is, vraag ik de staatssecretaris van Justitie
hoe zij op dit punt heeft kunnen buigen. Er zijn zaken waarover men volgens
mij moet zeggen: vraag dit maar aan de staatssecretaris van Cultuur of zo,
maar de staatssecretaris van Justitie staat pal voor deze beginselen van de
rechtsstaat. Ik vraag daarover een uitspraak, temeer omdat wij later vandaag
nog een wetsvoorstel zullen behandelen, waarin ook sprake lijkt van schending
van dit beginsel, dat wij hebben vastgelegd in de Grondwet, het strafrecht
en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Tweemaal op één
dag is geen dagelijkse zonde meer, dat gaat bijna richting doodzonde, mevrouw
de staatssecretaris.Voor mijn fractie is het in ieder geval een beginsel dat wij niet aan
de kant wensen te zetten, ondanks de uitspraken van de Tweede Kamer. In beide
gevallen lijkt het ons daarom wenselijk dat de regering ervoor zorgt dat deze
schending van een zo belangrijk beginsel met behulp van – ik doe een
suggestie – novelles uit beide wetsvoorstellen wordt gehaald.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Hoe beoordeelt de heer Kox in dit verband de bescherming van de samenleving,
het recht van de samenleving op veiligheid? In het amendement Teeven/De Roon
staat de afweging van het belang van de individuele ter beschikking gestelde –
de heer Kox schat hen op ongeveer tweehonderd personen – versus het
belang van de maatschappij. Er heeft zich de afgelopen jaren een aantal heel
tragische, gruwelijke incidenten voorgedaan. Met het oog daarop is de parlementaire
commissie ingesteld. Het WODC-rapport geeft aan dat na acht tot negen jaar
de kans op recidive aanzienlijk vermindert. Van de tweehonderd personen die
te lijden zouden kunnen hebben van de terugwerkende kracht wordt bovendien
jaarlijks of tweejaarlijks beoordeeld of zij zich aan de voorwaarden houden.
Daarbij blijft de voorwaardelijke beëindiging in stand. Ik ben het met
de heer Kox eens dat het voorstel enigszins nadelig kan zijn voor deze tweehonderd
personen, maar de balans is erin doorgeslagen naar een veiliger samenleving,
naar bescherming van de samenleving. Hoe beoordeelt de heer Kox dit, juist
gezien zijn uitspraak dat er mensen zijn die bijna levenslang tbs nodig hebben?De heer Kox (SP):Het is inderdaad een wat complexe zaak. Mijn fractie steunt de verlenging
naar negen jaar, hoewel wij menen dat er veel redenen zijn om te zeggen dat
ook dit een arbitrair aantal is. De wetsgeschiedenis bewijst dat het een arbitrair
aantal is. Het wordt niet echt gesteund door de wetenschap, maar het is de
moeite van het proberen waard omdat het gaat om bescherming van de samenleving.Het alternatief van een langer durend toezicht, zoals wordt betoogd in
de varianten van de heer Franken en van mij, is niet een levenslange veroordeling,
maar het mogelijk levenslang volgen en begeleiden van mensen die daarzonder
niet buiten de inrichting zouden kunnen verblijven.Het gaat mij te ver om de rechtsstaat en de samenleving te beschermen
door wezenlijke onderdelen en principes van de rechtsstaat voor een deel te
laten eroderen. Daarom heb ik mevrouw Broekers-Knol daarop in de eerste termijn
al aangesproken. Het betreft een tweehonderdtal mensen die ervan mochten uitgaan
dat zij in de voorwaardelijke beëindiging zaten en die wij nu negen jaar
lang kunnen binnenhouden. Ik denk niet dat er voldoende argumenten bestaan
dat juist deze groep extra gevaarlijk is en dat wij daarom het beginsel "geen
strafbaarstelling zonder strafbaarheid" zouden mogen schenden.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):De heer Kox zal het toch met mij eens zijn dat er niets aan de hand is
als de personen waarover wij spreken na twee jaar door de rechter worden beoordeeld
en zij zich aan de voorwaarden hebben gehouden?De heer Kox (SP):Mevrouw Broekers-Knol weet beter dan ik, want zij heeft ervoor doorgeleerd
en ik niet, dat men dan de rechter opzadelt met iets wat ook die niet hoort
te doen. Die hoort ook geen terugwerkende kracht aan strafsancties te geven.Mevrouw Tan (PvdA):De laatste argumentatie van de woordvoerder van de VVD-fractie verbaast
mij enigszins. Als zij de rechtszekerheid en de bescherming van de maatschappij
tegenover elkaar stelt, kunnen daarmee het hele wetsvoorstel en alle tbs-bepalingen
op de helling gaan. Het gaat erom dat men vasthoudt aan de rechtsbeginselen,
ook bij de bescherming van de maatschappij. De VVD-fractie heeft
daaraan toch ook enige aandacht besteed. Die heeft ook de budgetten genoemd
en gezegd dat er meer geld voor beschikbaar moeten komen als zij ontoereikend
zijn. Het verbaast mij dat de VVD-fractie zo weinig nadruk legt op de uitvoerbaarheid,
maar wel water in de wijn wil doen als er heel principiële elementen
van onze rechtstaat aan de orde zijn.De heer Kox (GroenLinks):Voorzitter. Ik neem aan dat deze vraag niet aan mij was gericht. Ik constateer
alleen dat een meerderheid van deze Kamer van mening is dat het wetsvoorstel
met deze bepaling te ver gaat. Ik vraag de staatssecretaris om hieraan aandacht
te besteden om problemen te voorkomen.De beraadslaging wordt geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20072008-227-234.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl